Summary: Berias ocupará un posto na dirección sen tarefas executivas e a edila viguesa Oriana Méndez será coencargada de relacións políticas

O que fora alcalde de Santiago entre 2015 e 2019, Martiño Noriega, volveu colocarse á fronte de Anova, a organización que impulsou, entre outros, o histórico nacionalista Xosé Manuel Beiras após a saída do BNG en 2012, xunto con quen xa compartiu a portavocía nacional en 2014. Con este movemento, a formación nacionalista busca reactivarse após a dimisión de Antón Sánchez coa mirada posta nas municipais de 2023. Beiras, que en días pasados afirmou que aos seus "86 anos sería case grotesco calquera participación activa ou protagonista" en política, acompañará, no entanto, na Comisión Permanente (o equivalente á dirección dun partido 'clásico') ao quen recibiu a etiqueta de fillo político pero sen tarefas executivas. Anova celebrou este sábado unha Coordinadora Nacional -o máximo órgano de decisión entre asembleas- na que nomeou unha Comisión Permanente (o equivalente a unha executiva dun partido clásico) con Martiño Noriega como portavoz nacional. Noriega despediuse da primeira liña de batalla política após o fracaso nas autonómicas de 2020 da coalición Galicia en Común, que encabezou Antón Gómez-Reino (Podemos). Esta alianza derivou da extinta En Marea (que renunciou a competir no mesmo espazo após a separación de boa parte do seu capital político) e, á súa vez, deveu do primeiro experimento que supuxo Alternativa Galega de Esquerda (AGE) en 2012, no que foron protagonistas Beiras e a agora vicepresidenta segunda do Goberno, Yolanda Díaz, e lograron irromper con 9 deputados no Parlamento. No últimos tres anos, o de novo portavoz nacional de Anova, que tamén foi alcalde de Teo (entón co BNG, organización que deixou en 2012), retomou a súa carreira como médico de familia, primeiro nun centro de saúde en Noia e agora na capital compostelá, a cal, segundo dixeron as fontes consultadas, manterá como dedicación profesional. O paso que dá despois de que o ex deputado autonómico Antón Sánchez decidise deixar a portavocía nacional enmárcase nun contexto preelectoral para as municipais de 2023 nas que Anova buscará reforzar a súa representación, manter os apoios en candidaturas municipalistas nas que xa participa e tender pontes co espectro da esquerda e o PSOE, en función de cada concello. Xosé Manuel Beiras: "Vexo posíbel unha alternativa ao PP para 2024" "Distancia" con Sumar Aínda que se mantivo apartado da primeira liña, Noriega participou en abril deste ano nun encontro privado, xunto ao tamén ex alcalde da Coruña, Xulio Ferreiro, coa vicepresidenta segunda do Goberno, cando aínda non se lanzara a plataforma 'Sumar' pero xa se falaba do proceso de 'escoita activa' para promover unha candidatura para as xerais. Con todo, fontes de Anova aseguran que a organización se mantén "distante" coa plataforma de Yolanda Díaz, que si ten contactos estreitos con varias mareas municipalistas --como as que encabezan ou protagonizaron os seus ex compañeiros de Esquerda Unida Rubén Pérez (Vigo) e Jorge Suárez (Ferrol)--. Ademais, unha das persoas que compartiu goberno local co propio Noriega, a actual portavoz municipal de Compostela Aberta, Marta Lois, é un das persoas chave que colaborou e participa no impulso da plataforma Sumar. Con todo, ela quixo publicamente desmarcar esta implicación do partido local -que non se posicionou sobre un apoio a ese proxecto estatal- e cinguiuno a "título individual". Estaría disposto Beiras a volver á primeira liña política? Nova dirección Así as cousas, Anova se rearma con unha das caras que xa estivo á fronte da organización, como coportavoz con Xosé Manuel Beiras, quen ocupará un posto na permanente cunha función máis simbólica e sen tarefas concretas. Noriega, tal e como se decidiu na Coordinadora deste sábado, estará acompañado da concelleira de Marea de Vigo Oriana Méndez na área de relacións políticas, unha área que tratará de tecer redes de apoios e posíbeis alianzas no plano electoral. Miguel Anxo Fernán Vello (Comunicación), Iria Otero (Finanzas), Antonio Negreira (Municipalismo), Antía Comesaña (Organización) e Iván Rodríguez (Servizos Públicos e Movementos Sociais) son outros nomes que comparten tarefas 'executivas'. Con este paso dado á fronte de novo por Noriega, que (polo menos polo momento) manterase á marxe da política institucional, Anova reaviva o panorama nacionalista que, actualmente, ocupa de forma hexemónica o BNG no Parlamento despois de lograr situarse como segunda forza política cos seus dezanove escanos. As 'mareas' municipalistas encaran as eleccións de 2023 entre o apoio a Yolanda Díaz e o receo a unha nova En Marea "Reactivar un dique" "Nestes tempos excepcionais de continuo recorte de liberdades, en que a chegada da extrema dereita aos gobernos é algo máis que unha ameaza, é necesario reactivar un dique de contención republicano e democrático que teña o corazón abaixo e á esquerda do noso país", manifestou Noriega. Así, defendeu que Anova "representa un discurso soberanista alternativo aos existentes e ten un patrimonio humano no político que non pode permanecer desactivado ante os retos que, como sociedade, están por diante". Para Noriega, é preciso "abandonar a queixa de que ningún espazo político da esquerda está a impugnar o estado actual das cousas". "Se nós e a maioría social agredida non o facemos, non o fará ninguén", sentenciou. Antón Sánchez dimite como portavoz de Anova


Summary: Castellano aposta en que fondos estranxeiros (de EUA concretamente) se fagan co 51% da entidade e seguir el de presidente

Novagalicia Banco vai ser historia en breve como entidade financeira galega e como banco nacionalizado. O FROB quer unha privatización rápida, xa, canto antes, segundo sinala o Faro de Vigo. Advoga por unha subasta pública. Mentres, o presidente de NGB, Castellano, é partidario de vender o 51% a fondos de EUA e se manter el no cargo. Non é unha sorpresa o final desta entidade financeira. Cómpre lembrar que no informe económico de 2012, a dirección de NGB recoñecía textualmente: "O escenario máis probábel é a venda a un grupo financeiro de recoñecida solvencia". Tamén, e nese mesmo documento, apóntase a que "permita a viabilidade do banco nun prazo indefinido, integrada como filial nun grupo financeiro de recoñecida solvencia, coa marxe de manobra suficiente para xestionar a recuperabilidade". Situación delicada Novacaixagalicia banco (NCG) pechou 2012 dunhas perdas de perto de oito mil millóns de euros, segundo a propia entidade financeira recoñece nun comunicado remitido hai unhas semanas á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV). Os números vermellos mesmo, antes da devolución de impostos, atinxían os 8.056 millóns de euros. Estes resultados supoñen multiplicar por 42 as perdas que NCG tivo no exercicio anterior, 2011 (186 millóns de euros). Cómpre lembrar que antidade financeira pechou 2012 cun cadro de persoal na matriz de 5.705 traballador@s e unha rede de 844 oficinas. Desde 2010 despedíuse a 2.011 persoas


Summary: Xosé Antonio Sánchez Bugallo foi o alcalde de Santiago desde 1999 a 2011. Posteriormente foi deputado no parlamento galego e agora encabeza de novo a candidatura do PSdeG á alcaldía da capital galega. Considera que os catro anos de goberno de Compostela Aberta foron "mal aproveitados" e sinala a preparación do Ano Santo 2021 como prioridade para o concello.

Que supuxeron estes catro anos para o seu concello? Desafortunadamente foron catro anos mal aproveitados para mellorar a cidade. Como valora o traballo desenvolvido pola alcaldía? Conformouse con administrar a supervivencia e mellorar a xestión desenvolvida polo anterior equipo de goberno do Partido Popular, absolutamente desastrosa en todos os sentidos. E o traballo realizado polo seu partido? En condicións moi difíciles, e con gran precariedade, conseguiu desenvolver dun xeito moi digno, un traballo útil para a sociedade. Cal é a principal necesidade do seu concello? A falta de oportunidades, emprego e vivenda para a xente máis nova, e a falta de dotacións axeitadas para atender as e aos máis necesitados: persoas con diversidade funcional, maiores, moitos deles sós, dependencia.... Faltan centros de día e servizos de atención domiciliaria. Tamén é urxente afrontar o Ano Santo de 2021, porque non está nada preparado. En relación a iso, cal será a primeira medida que impulsará na nova lexislatura se está no goberno? Temos que afrontar, ineludibelmente a preparación do Ano Santo 2021. A día de hoxe non hai nada previsto. Iso require preparar un plan de seguridade, un plan de limpeza, un plan de acollida e atención aos visitantes, promoción nacional e internacional e programación festiva. Todo sen facer. A maiores, de xeito tamén ineludíbel, temos que afrontar a situación de servizos públicos profundamente deteriorados con contratos vencidos hai anos e improrrogábeis: limpeza e transporte urbano, principalmente. E como non, dar solucións aos problemas da mocidade, con propostas como a construción de vivendas en réxime de alugueiro para mocidade. Para nós é unha prioridade, igual que a creación de emprego na cidade. Para aqueles que decidan converterse en emprendedores e promover a súa propia empresa imos pór á súa disposición espazos para sacar adiante o seu negocio. Tamén reforzaremos a atención domiciliaria ás e aos nosos maiores e a quen o necesite, e poremos en marcha tres centros de día en Santiago: un no Ensanche, outro na zona vella, e outro orientado cara ao rural. O noso programa tamén contempla reforzar e ampliar a construción de novas escolas infantís. Cómpre construír polo menos dúas máis: unha para o barrio de Santa Marta que é imprescindíbel e urxente. E sería moi importante outra para o funcionariado da Xunta, para que poidan deixar as súas crianzas alí. Sería unha forma, tanto de prestarlle un servizo a eles e elas como de rebaixar a presión que se está exercendo sobre as outras escolas infantís de Santiago.


Summary: En versión orixinal en galego con subtítulos en español, o filme en galego máis visto da nosa historia do cine chega agora a Madrid e Barcelona. Como aconteceu nas estreas galegas, o director Ignacio Vilar promove unha ampla campaña para dar a coñecer a película que levou ao cine a novela de Blanco Amor.

Xa no avión que o levaba a Madrid, o director Ignacio Vilar non desaproveitou a ocasión de convidar a todas as persoas que compartían o mesmo voo a ver A Esmorga nas salas comerciais da capital española. Despois de ter percorrido todo o país promocionando con grande suceso de público A Esmorga, Vilar chega agora a Madrid onde participará na preestrea deste 30 de abril antes de que o vindeiro 5 de maio faga o mesmo en Barcelona como anticipo a presenza da película en salas comerciais a partir do 8 de maio. Mais Ignacio Vilar non estará só nestas novas presentacións de A Esmorga. Os tres protagonistas Antonio Durán "Morris", Miguel de Lira e Karra Elejalde, acompañarano nos actos que terán lugar nos Cines Renoir-Princesa de Madrid (22.00 h) e nos Cinemes Girona de Barcelona (21.00 h). Canda a equipa da película, en Madrid confirmaron a asistencia á preestrea Xosé Lois González "Carrabouxo", Iñaki Guevara, Secretario Gral. Unión de Actores, Javier Gutiérrez, Sergio Pazos, Javier Veiga, Berta Ojea, Francis Lorenzo, Rubén Riós, Inma del Moral, Sergio Peris-Mencheta, Sara Ballesteros, Willy García e Aitor Mazo ademais do Director da Casa de Galicia, Ramón Ónega O filme estrearase en salas comerciais de Madrid, Barcelona, L'Hospitalet de Llobregat, Bilbao, Vitoria, Portugalete, Barakaldo, Pamplona e Palma de Mallorca cunha ampla campaña promocional.


Summary: Os galardóns dos Premios Culturais do organismo provincial que se tiveron que adiar nos exercicios 202 e 2021 pola pandemia da covid entregaranse o vindeiro sábado 23 de abril nun gran evento no Teatro Colón.

A Deputación da Coruña presentou na cuarta feira a que será a gran Gala dos seus Premios Culturais, un evento que reunirá os galardóns dos exercicios 2020 e 2021 no Teatro Colón o sábado 23 de abril. Polo escenario pasarán as 31 persoas premiadas e perto de 150 máis que participaron no desenvolvemento destes premios. "Suporá posibelmente o maior encontro cultural do ano e do país", indicou o deputado de Cultura, Xurxo Couto, na rolda de prensa onde se anunciou o acto. Acompañado polas actrices que guiarán o acontecemento, Carmen Méndez e Lidia Veiga, asegurou que a iniciativa que preparan "non se parece a ningunha outra que se teña realizado, porque xunta a persoas de disciplinas moi diversas e de diferentes ámbitos culturais". Na Gala actuará Celso F. Sanmartín e a formación musical Son Trío, con Su Garrido Pombo, Katerina Linke, e Susana Blanco. Todas as persoas premiadas recibirán unha escultura creada para a ocasión pola artista noiesa Soledad Penalta. Premios e disciplinas Carmen Méndez, pola súa banda, salientou a diversidade de disciplinas que conforman as convocatorias que inclúen 5 premios literarios -o Torrente Ballester de narrativa, o González Garcés de poesía, o Dieste para textos teatrais, o Raíña Lupa de Literatura Infantil e Xuvenil e o Manuel Murguía de ensaio-, 5 premios de artes visuais -o Ksado de creación fotográfica, o Isaac Díaz Pardo de artes plásticas, o Jesús Núñez de artes gráficas, o Antón Fraguas de artesanía e o Castelao de banda deseñada-, 3 premios de música -o Narf para artistas e grupos musicais, o Andrés Gaos de composición musical e o Quero Cantar para bandas infantís e xuvenís-, e 2 premios para a acción cultural -o Rosalía de Castro de dinamización da lingua e o Begoña Caamaño para a igualdade de xénero-. Lidia Veiga, polo seu lado, gabou o traballo das persoas que participaron en todo o proceso de organización do evento en tarefas de xurados, comisariado e comisións lectoras. Ademais, a actriz explicou que a escultura de Soledad Penalta "trátase dun 'c' realizado en aceiro que representa o 'c' de Cultura e o 'c' de Coruña, e que está suxeitado na base por siluetas que para min representan á xente que sostén e que eleva a cultura deste país".


Summary: Concentráronse en diversas cidades do país convocados pola CIG. En Vigo ocuparon momentaneamente a sede do INSS.

O colectivo de xubilados e pensionistas da CIG concentrouse perante as oficinas do INSS de Compostela, Ferrol, Pontevedra, Lugo e Vigo -onde ademais ocuparon o edificio- en defensa do sistema público de pensións e para denunciar a "mentira" de que non é viábel. As mobilizacións fan parte da campaña pola recuperación de dereitos laborais que o sindicato nacionalista puxo en andamento a finais de 2015. Nas mobilizacións desta cuarta feira, 5 de abril, denunciouse o interese de "bancos e do capital financeiro" apoiados polo PP para promover unha nova reforma do sistema público de pensións que lles facilite "facer negocios coas pensións públicas". Defenderon que o sistema píblico e viábel, lembrando que o Estado español ten un custe en pensións inferior ao resto da UE, mesmo daqueles que sufriron unha crise máis dura. Así, o Estado español gasta en pensións o 10,5% do Produto Interior Bruto (PIB), Italia gasta o 15,8%; Grecia un 14,3%; Francia o 13,8% e Portugal o 13%.


Summary: Un membro do BNG de Ourense denuncia ante a Xunta electoral de zona a pegada de carteis fóra de tempo en A Bola e as bandeiras publicitarias da pasada campaña que se manteñen nunha estrada de Vigo.

O rostro do presidente do Partido Popular e aspirante ao Goberno estatal, Pablo Casado, está presente xa nas rúas do concello da Bola. Deste xeito, os populares rachan coa normativa electoral, que impide o pegado de carteis até iniciado o período de campaña, esta medianoite. Así o entende Xosé Baltar, integrante do BNG de Ourense, que vén de denunciar os feitos ante a Xunta electoral de zona. É a segunda denuncia que presenta contra o PP por feitos similares na carreira ao 10-N. A primeira aludía ás bandeiras publicitarias correspondentes á campaña electoral de abril penduradas ao longo da estrada de Vigo-Outariz, que quedaron sen retirar tras os comicios e que, segundo estima o denunciante, funcionan como material electoral para a próxima convocatoria, tamén fóra de prazo. A xunta electoral de zona, segundo confirma Baltar, non emitiu resposta a estas dúas advertencias até o momento.


Ai, o ele, esa letra estremeira, conflictiva, que esperta tanto o amor como a birra. Esa amósega de inexperiencia que se desprende da xanela traseira do carro e morre todo o ano nunha longa agonía na grella vehicular para evitar as agresións innecesarias dos doutos conductores. Esa letra que no Arde Lucus muda en cincoenta nun sensentido imperial de quadriga bimilenaria alleada que morre por se disfrazar de triunfal invasor antes do que galego sumetido.O ele, esa undécima letra do alfabeto galego que no portugués pasa a décima segunda desocupando o dupro ele do que o luso carece e no que o iluso abonda, século tras século, con lei Paz Andrade ou sen ela. Ese ele liorteiro do ex- alcalde socialistavaticanista da cidade herculina. Ese ele con que os cativos pretenden intimidar disparando o furabolos meseteiro coa postura en ele do polegar, nese feitío universal semellante ao dos cans nas sombras chinesas. Ese ele con que os chineses sustitúen ese caroso son erre tan alleo á súa lingua e que serve de chacota a tanto xenófobo esmiolado. Ese ele lateral, alveolar, sonoro en luita co lateral, palatal, sonoro. Ese ele que ten o ponto de articulación nos alvéolos dos incisivos superiores. Si, xustamente aí, nese oco das mandíbulas onde están insertados os dentes. O lugar das manxadoiras por onde as bestas rumian nos prados alleos ou onde dan en se allear nos propios. Saben pronunciar gallina mais non sortella de alicornio. Ese l que se perverte en ll e ese ll que baila a jota.Ese ele que abrevia e abreva litros de historia invisivel que a lingua, nun só fonema, é quen de espellar. Ese alveolar autoodio que fai xurdir unha estrela de Galicia palatal tan dupla como temesiña e fazela fluir polo mundo vestida de rubia gallega de astigmática ollada dupla que non distingue as limias entre unha lingua perfumada e unha auga de colonia.Ese vergoñento ele duplo da expresión: Es que es muy galleguiño! Dito por un galego. Esta nazón alveolada, esta pequena cavidade escura que se empresta un ano máis no ritual dun Día da Patria. Este oco das mandíbulas onde están insertados os dentes do imperio español sen que manifestemos a máis incipiente dor, xenreira ou revolta. Esta nazón co ele de novato na condución do seu propio destino. Este vedraño reino suevo que se duplica para non ser lh, seguindo os mandados centralistas. Que segue a lle dar as costas ao seu pasado común do alénmiño. Esta Galiza que non sabe que foi nai de Portugal cando era Mesta a Meseta. Este nacionalismo íspido e pisamainiño. Ese acalado independentismo nos alvéolos composteláns.Ai, si. Un ano máis co ele deitado na grella do carro plurinacional recén aprobados pola autoescola Leviatán e arrolados pola biblia dos conversos!.


Dous días despois do Día Nacional de Galicia de 1992 o daquela presidente da Xunta, Manuel Fraga, situouse ao pé da pista do aeroporto compostelán de Lavacolla. Dun avión oficial descendeu o daquela máximo mandatario de Cuba, Fidel Castro, a quen Fraga recibiu con honras malia á obvia incomodidade da dirección do PP que encabezaba José María Aznar. Aquela histórica visita deixou moitas imaxes para a historia en escenarios como o Panteón de Galegos Ilustres, a Muralla de Lugo ou un multitudinario acto político no hotel Araguaney de Santiago. Pero, sobre todo, a visita á casa natal do seu pai, Ángel Castro Argiz, na parroquia de Armea, en Láncara. A vella vivenda, tras anos de abandono, agora tornará nun museo dedicado á historia da emigración galega. A finais do pasado xuño a familia Castro formalizou ante notario a cesión da casa familiar ao colectivo lancarao Amizade e Solidariedade con Cuba coa encomenda, segundo diundiu a Asocaición de Amizade Galego-Cubana 'Francisco Villamil', de "informar sobre o invaluábel patrimonio cultural e político da Cuba actual" e ser "arquivo da grande emigración americana de Galiza, en particular das biografías dos nados en Láncara e da súa descendencia, que fixeron historia en todo o Caribe, especialmente en Cuba". A devandita asociación de Láncara será a encargada de levar adiante o proxecto xunto ao Concello da vila, a Deputación de Lugo e mais a Confederación de Empresarios da provincia. A Deputación de Lugo, o Concello de Láncara e a Confederación de Empresarios lucense colaborarán no proxecto impulsado dende a Asociación Amizade e Solidariedade con Cuba, á que a familia lle cedeu a casa Nunha visita á vivenda na que Fidel Castro se declarara "fillo lexítimo de Galicia" no marco duns actos con máis aire de romaría que de visita de Estado, responsables da institucións que impulsarán este "centro de interpretación da emigración na provincia de Lugo" bosquexaron este mércores os seus plans. O primeiro paso, sinala a Deputación lucense, é abordar a "necesidade máis urxente, rehabilitar a vivenda, que se atopa abandonada dende hai décadas". Para facelo "é importante a implicación das Administracións e da iniciativa privada" e "por iso -sinalan- a Asociación Amizade e Solidariedade con Cuba será a encargada de redactar o proxecto básico" para, a continuación, "determinar as posibles vías de financiamento". Visita de Fidel Castro a Láncara en 1992 / © CRTVG "Este centro servirá para lembrar a recoñecer a valentía e compromiso de todos os galegos que tiveron que abandonar a súa terra na busca dun futuro próspero" Segundo o presidente do ente provincial, Darío Campos, este novo centro "nun lugar tan simbólico" será "moi importante para Láncara e a súa contorna, pero tamén para toda a provincia de Lugo e para Galicia" porque "servirá para lembrar, agradecer e recoñecer a valentía e compromiso de todos os galegos que tiveron que abandonar a súa terra na busca dun futuro máis próspero". Segundo o alcalde de Láncara, Darío Piñeiro, "as boas relacións entre o Concello e o Goberno de Cuba, especialmente coa familia Castro, permitirán a construción deste centro". A casa dos Castro, agregan dende a Asociación, porá en valor a traxectoria e impacto do pobo galego en América debido ao fenómeno migratorio" partindo da pegada da familia, representada no acto deste mércores por María Teresa López. Alén do propio Fidel Castro, a lembranza do seu pai estará tamén moi presente no futuro museo. Castro Argiz marchou tivo que marchar como soldado á guerra de Cuba no 1898 e un ano máis tarde, xa como emigrante, asentouse na comarca cubana de Holguín. O primeiro responsable do proxecto de rehabilitación é o arquitecto de Sarria José Ángel López.


Summary: Milleiros de persoas participan na primeira marcha estatal contra as violencias machistas para esixir que as agresións de xénero se convirtan en cuestión de Estado. Unha ampla comitiva galega participou na manifestación.

Despois de meses de preparación, de traballo e de coordinación, chegou o día. Unha cita histórica. A primeira marcha estatal contra as violencia machistas percorreu este sábado o centro de Madrid. A manifestación, que que reuniu a persoas procedentes de todos os puntos do Estado, arrincou cunha acción de Women in Black fronte ao Ministerio de Sanidade. Despois, Ángela González, cuxo exmarido asasinou a filla de ambos nun réxime de visitas sen supervisión, leu o manifesto antes de comezar o percorrido. Durante a lectura de González, arroupada por todos os asistentes, varios integrantes da formación política Vox sacaron unhas pancartas coas lemas "ni machismo ni feminismo" ou "la violencia no tiene género", que suscitou unha reacción automática das persoas que estaban ao redor. Finalmente, a policía decidiu intervir e convidou os integrantes da formación a abandonar a manifestación, segundo informou a SER. Tras esta breve interrupción, Ángela continuou: "Non podemos permitir nin un asasinato máis, queremos os nosos fillos vivos, nós querémonos vivas". A lectura terminou cos aplausos dos asistentes ao berro de "xa abonda". A marcha estivo guiada por unha cabeceira formada por mulleres sobreviventes da violencia machista e representantes do movemento feminista. María, Luís e Susana non poden conter a emoción. Viñeron desde Jaén co obxectivo de visibilizar "que ao asasinato continuo de mulleres non se lle está dando unha resposta adecuada por parte do Goberno, nin en cuestión de orzamento nin de interese", denunciou Susana. Baixo un sol que tamén quenta en novembro, respirouse un ambiente reivindicativo. Os lemas son tantos como razóns para acudir á marcha: "Son asasinos, non son tolos", "xa abonda de terrorismo patriarcal", "non son mortas, son asasinadas", "non quero o teu piropo, quero o teu respecto", "non é un arrebato, é asasinato". Os berros, ao unísono, desgarran o silencio que somete ás vítimas. Elas tamén están alí, e tamén berran. Sen medo. A mobilización esixe que a violencia machista sexa cuestión de Estado e ampliar a consideración de vítimas de violencia machista fóra do ámbito da parella A marcha fixo a súa primeira parada en Cibeles, onde o colectivo Xerando Arte colocou flores de cor violeta nos laterais da fonte. A praza soborda de persoas -segundo a organización polo menos 200.000- que saíron á rúa para esixir que a violencia de xénero sexa considerada unha cuestión de Estado. Tamén para reclamar que se revertan os recortes en Igualdade e a revisión da Lei Integral contra a Violencia de Xénero para ampliar, entre outras cuestións, a consideración de vítimas de violencia machista fóra do marco da relación de parella. Presenza galega A mobilización contou cunha importante presenza galega, tanto na recepción previa na casa consistorial de Madrid, na que participou a concelleira de Igualdade da Coruña, Rocío Fraga, e as edís de Igualdade e Políticas Sociais de Compostela, Marta Lois e Concha Fernández, como sobre todo na propia manifestación. Así, segundo indica a Plataforma Feminista Galega, foron unha ducia de autobuses os que chegaron dende Galicia para participar na marcha, ademais doutras persoas que se achegaron polos seus propios medios de transporte. Representantes da propia plataforma, das MNG ou de forzas políticas como o PSdeG, Anova ou Esquerda Unida, entre outras, estiveron presentes tamén para "ter presenza propia na denuncia do feminicidio". Os asasinatos das mulleres, resaltan tamén as participantes galegas na marcha, son só "a punta do iceberg" das violencias machistas.


Summary: Os outros Estados que si responderon son Grecia, Hungría e Polonia.

O Estado español é o único dos consultados pola Comisión Europea en relación aos casos de espionaxe relacionados co programa Pegasus que non respondeu aínda aos requirimentos de información de Bruxelas. Eurodeputados acusan políticos españois de boicotear a investigación de 'Pegasus' no Estado español En concreto, a Comisión Europea enviou cartas de Hungría, Polonia, Grecia e o Estado español para que achegasen máis datos sobre esta cuestión. O comité do Parlamento Europeo que investiga o uso de Pegasus dirixiu preguntas escritas ao Executivo comunitario sobre o asunto. Nas respostas dise que a carta para ampliar a información enviouse o 24 de maio e que o Estado español aínda non a respondeu. Que sabemos de 'Pegasus'? A espionaxe, en cinco chaves Os escritos remitidos a Hungría e Polonia foron enviados o 14 de febreiro. Mentres que as autoridades polacas non enviaron a información requirida até o 29 de marzo, a resposta húngara chegou o 11 de maio. En canto a Grecia, Bruxelas enviou a carta o 29 de xullo, recibindo resposta o 2 de agosto. Respostas dos outros Estados Na carta que enviou aos catro Estados, a Comisión Europea pedía máis información sobre o seu marco legal e a súa interrelación coa lexislación europea de protección de datos, concretamente o regulamento xeral de Protección de Datos e a directiva sobre o seu uso de datos por parte das forzas de seguridade. Poden espiarme a través do móbil? Así funciona 'Pegasus' e isto é o que precisas saber para evitalo No escrito, remitido ao comité do Parlamento Europeo, a Comisión Europea di que as autoridades húngaras argumentaron que o uso de Pegasus forma parte da seguridade nacional e non está baixo a lexislación europea, a mesma resposta que deron as autoridades polacas. As autoridades gregas sinalaron que é cuestionábel que as preguntas do executivo comunitario se atopen dentro das competencias da Unión Europea e aseguran que as autoridades xudiciais do país investigan o intento de espionaxe a un eurodeputado. PSOE, PP e Vox impiden investigar 'Pegasus' Por último, Bruxelas conclúe o texto asegurando que continuará avaliando a relación entre a lexislación dos Estados membros e a de protección de datos europea. Tamén se compromete a seguir "de perto" as conclusións do comité da Eurocámara.


Summary: 200.000 persoas, segundo a policía e a organización, clamaron pola demisión da conselleira, Rocío Mosquera. Unha manifestación xigante, histórica, a maior de sempre na cidade coa da folga xeral de 1984. Vídeo do 'Timelapse' no interior.

Unha hora despois de dar comezo a manifestación a cabeceira chegaba á Porta do Sol mais ficaban aínda moitas persoas na praza que linda co Hospital Xeral de Vigo, o punto de partida. A maré humana que tomou as rúas da cidade olívica esta quinta feira (3 de setembro) en defensa da sanidade pública fíxose notar mesmo nos autobuses urbanos que apeaban a pasaxe antes do destino por non lles ser posíbel avanzar. Rúas ateigadas que clamaban pola demisión da conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, a cabeza visíbel da xestión política do goberno galego á que responsabilizan do que está a acontecer no novo hosital, o Álvaro Cunqueiro. Co proceso de traslados paralizado perante os riscos potenciais para a saúde d@s doentes e co falecemento dunha paciente atinxida por unha grave doenza hepática na xornada de onte, como pano de fondo, a veciñanza viguesa exixiu a recuperación da xestión do hospital, agora en mans privadas. Porén, a xerencia do Álvaro Cunqueiro e portavoces do servizo médico descartan que as altas doses de aspergillus atopadas na paciente fosen contaxiadas no hospital e atribúen o pasamento á "evolución natural" da súa doenza. Mais a carencia de material e persoal, a escaseza de camas e mesmo un servizo de aparcadoiro que custa a un doente de cancro por volta de 10 euros en cada sesión de quimioterapia supoñen razóns de abondo por si soas para defender un outro modelo de xestión que pase pola recuperación para o público do complexo. Miles de persoas entoaron o himno galego para pór o ramo a unha manifestación que xa está na historia da cidade Esa foi a mensaxe que milleiros e milleiros de persoas, 200 mil segundo a policía e a organización, chegadas de todos os puntos da área sanitaria de Vigo, lanzaron ao goberno galego, a comezar pola conselleira e o presidente da Xunta, nunha manifestación que xa está na historia da cidade e que concluíu coa multitude a entoar o hino galego. A pelota está agora no tellado do goberno galego.


Summary: As anotacións na libreta de Joaquín Varela, requisadas e engadidas ao sumario da Operación 'Campeón', deixan ver que en abril de 2010, un ano antes de terse producido o plan de liquidación, a intención do Igape era a de facilitar a adxudicación da conserveira a Grupo Consorcio. Este holding non crearía a súa filial galega ata un ano máis tarde

En abril de 2010 conservas Bernardo Alfageme SA entraba en concurso de acredores. A suspensión de pagamentos era unha nova anunciada debido á precaria situación de liquidez dunha firma que, desde 2006, recibira cuantiosas axudas do Instituto Galego de Promoción Económica (Igape) a través de préstamos ou avais. De maneira oficial e mediática, o nome da empresa "Conservas Consorcio Gallego" non aparecería ata un ano máis tarde, momento en que o conselleiro de Industria, Javier Guerra, anunciou a compra de Alfageme por parte deste holding cántabro. Pero a finais de abril de 2010 o exdirector xeral do Igape, Joaquín Varela de Limia, xa escribía na súa libreta persoal que Alfageme ía ser para Consorcio. "Se quedan con tres plantas", escribiu. A libreta de Varela está incluída no sumario da Operación 'Campeón'. A finais de abril de 2010 o exdirector xeral do Igape, Joaquín Varela de Limia, xa escribía na súa libreta persoal que Alfageme ía ser para Consorcio Estas anotacións na libreta de Varela se escribiron entre o 29 de abril e o 4 de maio de 2010, como consta no sumario. Nas páxinas se reflicte, en calquera caso, unha actividade normal e frenética, con reunións e plans económicos nos que entraba o Igape. O caso de Alfageme, que vén de ser noticia outra vez tras a petición de inhabilitación dos xestores de Promalar, chama á atención en tanto o instituto público concede virtualmente a propiedade da conserveira a unha firma que aínda non se constituíra. Conservas Consorcio Gallego, filial creada por Grupo Consorcio, foi rexistrada no Boletín Mercantil o 22 de xullo de 2010. Aparece Consorcio En diversas declaracións aos medios, os xestores de Promalar, promotora que adquiriu a conserveira en 2006, aseguraron que foi en maio de 2010 cando, un ano antes de saír a liquidación, xa "empezara a sonar o nome de Consorcio". Así consta, cando menos, na libreta de Varela de Limia. "Consorcio, tres fábricas. O Grove después se vendería a Consorcio con sus empleados", apuntou o exdirector xeral do Igape, imputado no Caso 'Campeón'. "ERE para toda la plantilla de estructura", engadiu a continuación. "Reparto 50/50 con control absoluto de la gestión por Consorcio", escribiu Joaquín Varela. Era maio. "Asumir deuda Vilaxoán y Ribadumia equivalente al valor de tasación". O anuncio de Guerra aseverando que este grupo se facía, coa axuda do Igape, coa xestión de Alfageme non foi ata marzo de 2011. O plan de liquidación aínda foi máis tarde. As plantas de Vilaxoán e Ribadumia tiñan unha importante carga hipotecaria. Segundo consta no acordo de convenio de novación da débeda, a situación era a seguinte: - Primeira hipoteca sobre a finca rexistral 14.661 de Vilagarcía de Arousa: 9.983.319 euros, máis case un millón para intereses de demora e outro millón máis "para costas e gastos" - Hipoteca de primeiro rango sobre a finca de Ribadumia (número 8.087 rexistral): 4.873.404,58 euros "de principal, máis intereses e costas" O acordo plantexado por Consorcio, en xuño de 2011, para adquirir Alfageme plantexaba unha novación da débeda contraída polos Lago co Igape superior aos 33 millóns de euros, que se poderían convertir nun euro simbólico. Na actualidade a adquisición de Alfageme por parte deste grupo está paralizada despois de varios movementos xudiciais dos antigos propietarios. As traballadoras da firma (case todas mulleres, que recibiron o premio 10 de Marzo da CIG) seguen á espera con numerosas mobilizacións para que se axilice o proceso e poidan volver ao traballo. Grupo Consorcio (Consorcio Genovés) está presidido por María Cristina Croce Marabotti, membro dunha familia emparentada coas máis grandes fortunas de Italia.


Summary: A Asociación Premios da Crítica de Galicia deu a coñecer esta tarde en Vigo o resultado da XL edición dos galardóns. Entre os premiados están a actriz Flor Maceiras, a historiadora María Luisa Sobrino, o escritor Antonio Manuel Fraga, o xornalista Marcos Pérez Pena e o músico Luís Emilio Batallán. Tamén foron distinguidos o Grupo Nove, o Festival S8 de Cine Periférico da Coruña e o Programa ConCiencia da USC.

Corenta anos facendo país para sermos máis nós, foi o lema que hoxe presidiu no Hotel Os Escudos de Vigo a entrega dos premios e que reuniu, entre outras personalidades, a Abel Caballero, alcalde de Vigo; Miguel Santalices, presidente do Parlamento de Galicia; Román Rodríguez, conselleiro de Educación e Cultura; Carmela Silva, presidenta da Deputación Provincial de Pontevedra; e Víctor F. Freixanes, presidente da Real Academia Galega. Bieito Ledo, presidente da Fundación Premios da Crítica Galicia, foi dando conta da decisión dos xurados. Respecto da obra gañadora na categoría de creación literaria, o xurado subliñou "o enxeñoso acercamento ao estraño, mesturando brillantemente o sobrenatural co fantástico, onde sobrancea a habil creación de ambientes perturbadores que nos acaban afectando do mesmo xeito que ao ficticio Lovecraft". Deste xeito, Antonio Manuel Fraga recollía o galardón que o ano pasado distinguira a María do Cebreiro, hoxe parte do xurado. O xurado do Premio de Música valorou de Luís Emilio Batallán "a súa traxectoria até a actualidade, a súa reivindicación e renovación da canción galega, a historicidade e dimensións das súas composicións que forman parte xa da cultura galega e do imaxinario colectivo de varias xeracións". Da galardoada co Premio de Artes Plásticas, a historiadora da arte María Luisa Sobrino, o xurado recordou que foi "pioneira no ensino da plástica contemporánea sendo impulsora da rede interdisciplinar da cultura galega". E da premiada na categoría de Artes Escénicas, Flor Maceiras, dixo que é unha mestra "comprometida cunha formación teatral íntegra concibida desde a base e desde as marxes, que ten o seu obxectivo primordial na igualdade de xénero concibida desde o presuposto da calidade artística". Os Premios da Crítica Galicia tamén situaron á mostra S8 de cine periférico da Coruña "entre os mellores festivais de cinema de vangarda do mundo", e agradeceu ao Grupo Nove que fora quen de "poñer en valor dende as súas orixes a materia prima galega facéndoa internacionalmente visible". Do Programa Conciencia salientou que "sexa unha iniciativa de divulgación científica consolidada no tempo optimizando uns recursos económicos cada vez máis minguados", e finalmente valorou "a cantidade, calidade e diversidade das propostas presentadas que reflicten o auxe da investigación científica e do pensamento en Galicia" na concesión do Premio de Investigación 2017 ao traballo do xornalista Marcos Pérez Pena A prensa en Galicia na Transición. PREMIOS Creación Literaria: Querido H.P.Lovecraft, de Antonio Manuel Fraga Investigación: A prensa en Galicia na Transición, de Marcos Pérez Pena Música: Luís Emilio Batallán Iniciativas Culturais e Científicas: Programa ConCiencia da USC Artes Plásticas: María Luisa Sobrino Artes Escénicas: Flor Maceiras Cine e Artes Audiovisuais: Festival S8 de Cine Periférico da Coruña Cultura Gastronómica: Grupo Nove As fotografías no corpo do texto corresponden ao momento en que Antonio Manuel Fraga e Flor Maceiras recolleron os seus galardóns.


Summary: A Cámara galega insta o Goberno do Estado a mudar os criterios de repartición do fondo para axudas a autónomos e pemes afectados pola pandemia para non "penalizar" Galiza.

O pleno do Parlamento galego exixe ao Goberno español que, para non penalizar Galiza, sexan mudados os criterios estabelecidos para o reparto do fondo de axudas a profesionais por conta propia e a pemes afectadas pola pandemia. Así, o hemiciclo reclama que a distribución se realice achegando un mínimo de 340 millóns, conforme ao sistema de financiamento autonómico e á porcentaxe de persoas traballadoras autónomas existentes. A proposición non de lei aprobada cuarta feira, 14 de abril, cos votos a favor do BNG e do PP contou coa abstención do PSdeG. O deputado popular Miguel Tellado asegurou que o presidente do Goberno, Pedro Sánchez, aproveitou "unha vez máis a ocasión" para "discriminar Galiza cunha repartición inxusta dos fondos derivados da Real Decreto-lei 5/2021, do 12 de marzo, de medidas extraordinarias de apoio á solvencia empresarial en resposta á pandemia da Covid-19". Os populares sinalaron que a repartición "inxusta" deste fondo representa unha perda de 110 millóns para a Galiza. Ademais, sosteñen que, no conxunto de repartición de fondos territorializados, a Galiza recibiría "700 millóns máis de aplicárense criterios do sistema de financiamento autonómico". O deputado do BNG Daniel Pérez lembrou que a súa formación reclamou "desde o inicio da pandemia" que se puxesen en marcha axudas para os sectores afectados. "Mais durante nove meses o PP e o PSOE dedicáronse a especular con esta cuestión, a Xunta exixindo axudas que non chegaban pero que tampouco eles articulaban; e o PSdeG exixindo axudas ao PP sen pedilas ao Estado", sinalou para asegurar que "mentres xogaban este estéril e vergoñoso partido de tenis político", uns "2.200 autónomos deixaron a súa actividade". Segundo apuntou o nacionalista, trátase de datos "demoledores" que demostran que nin o PP nin o PSOE "estiveron á altura" dos sectores afectados que "necesitan políticas claras, contundentes e adecuadas". Aliás, instou a que as axudas cheguen canto antes e que se revisen os requirimentos para que moitas máis empresas poidan beneficiarse. Ademais, o BNG presentou unha emenda, que non foi aceptada polo PP, a través da que pedían á Xunta unha serie de medidas que permitisen reducir os custos de funcionamento da actividade. Abstencións do PSdeG Pola súa banda, o deputado socialista Juan Carlos Francisco Rivera defendeu a reacción do Goberno do Estado a unha crise "mundial" sen precedentes a través da mobilización en 2020 200.000 millóns de euros, "20% do PIB" para paliar os seus efectos. Uns fondos aos que se suman este ano "29.700 millóns". "Isto mostra que hai unha saída da crise económica baseada na expansión do gasto público, na inxección de liquidez, medidas totalmente expansivas e que non teñen nada que ver coa saída da crise" anterior, sinalou o socialista, que puxo en valor a "rede de seguridade" activada polo Estado español que "evitou o colapso da economía". Dito isto, lamentou a "confrontación permanente" co Goberno estatal na que, na súa opinión, están instalados os populares galegos e aseverou que estes fondos se reparten en función da afectación da pandemia nas economías e que a galega "está menos impactada que a media do Estado". "Impacto da pandemia, desemprego e desemprego xuvenil, eses son os criterios, poderíanse tomar outros, pero evidente falamos de medidas contra unha pandemia e non de financiamento autonómico", apuntou. Sector mar – industria da costa galega Por outra banda, na sesión foi rexeitada unha iniciativa a través da que os socialistas pedían, entre outras cuestións, defender o "carácter estratéxico" e a "peculiaridade" do sector mar industria e da costa galega, así como que calquera modificación normativa que poida afectar a esta actividade, en especial da normativa de costas, sexa con diálogo aberto e fluído coas entidades. A proposición non de lei foi defendida polo viceportavoz do Grupo Socialista, Pablo Arangüena, que asegurou que esta iniciativa pretendía a "unidade de toda a Cámara na defensa da costa galega". Aínda que a proposta contou co apoio do BNG, cuxa deputada Rosana Pérez mostrouse moi crítica coa actitude mantida polo PSOE nesta cuestión, non saíu adiante ao ter o voto en contra do Partido Popular. Así, a popular Teresa Egerique asegurou que todas as demandas incluídas na proposta dos socialista solucionaríanse se se retirase o artigo 18 da lei de cambio climático.


Summary: Sanidade publica ofertas do novo contrato para eventuais en diarios lusos para atraer facultativos de familia e pediatras ante a escaseza deses especialistas en Galicia. O país veciño teme unha fuga de profesionais sanitarios novos ante a importante diferenza salarial.

"Governo galego recruta médicos portugueses a pagar o dobro". Con este titular abría este xoves a edición en papel do diario portugués Jornal de Notícias. O periódico advirte así dunha "operação de recrutamento de médicos de família e pediatras em Portugal" impulsada polo Sergas ante a evidente falta de facultativos en Galicia, tantas veces advertida polo propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, para xustificar boa parte dos problemas polos que profesionais sanitarios levan meses protestando e mobilizados.O Sergas publicou aen dous diarios portugueses unha "oferta de trabalho para médicos especialistas em medicina geral e familiar e médicos especialistas em pediatria"A campaña da Xunta comezou esta pasada fin de semana coa publicación en dous xornais portugueses, Jornal de Notícias e Diário de Notícias, de anuncios dunha "oferta de trabalho para médicos especialistas em medicina geral e familiar e médicos especialistas em pediatria". O Sergas ofrece unha retribución "mínima" de 61.500 euros brutos anuais a través do polémico e novo contrato de continuidade acordado na Mesa Sectorial a principios de ano, cun mínimo dun ano de duración e tres anos de máximo, tal e como confirma a Praza.gal a Consellería de Sanidade. "Ofrécense as mesmas condicións que en Galicia", din sobre esta nova modalidade contractual para vínculos temporais e substitucións. En poucos días, despois de se publicaren os primeiros anuncios, arredor de dez profesionais xa chamaran interesándose pola oferta do Sergas, segundo aclara a Consellería, que contesta con rotundidade cando se lle pregunta se o motivo desta campaña é a urxente necesidade de médicos en Galicia: "Si". De feito, a notable escaseza de facultativos de cabeceira e pediatras está a provocar importantes problemas e queixas en diferentes comarcas galegas. Desde Portugal, segundo conta Jornal de Notícias, preocupa a importante diferenza de salario cos médicos que inician a súa carreira en territorio luso e que perciben arredor de 28.000 euros ao ano fronte aos 61.500 brutos que oferta o Sergas, uns 4.390 euros brutos mensuais fronte aos 2.746 dun facultativo que inicia a carreira profesional e traballa 40 horas semanais no país veciño. En declaracións ao diario luso, o presidente do Colexio de Médicos de Portugal (Ordem de Médicos), Miguel Guimarães lembra que o Serviço Nacional de Saúde "já não tem capacidade de responder a todos os portugueses" e teme que a oferta do Sergas represente unha ameaza, máis aínda cando, hai preto de 680.000 persoas sen médico de familia atribuído. O Colexio de Médicos de Portugal advirte da ameaza que para o seu sistema sanitario supón unha oferta que dobra o soldo dos profesionais lusos que inician a súa carreira profesionalAdemais, o presidente da Associação de Medicina Geral e Familiar, Rui Nogueira, considera que ante a oferta da Xunta "fica difícil cativar colegas para ingressarem na carreira médica sem outros motivos de atracção". Tamén de ter en conta que outros países como Francia, Irlanda e Inglaterra adoitan pescar xa traballadores no sistema sanitario luso. A evidente e urxente necesidade de médicos en Galicia leva a que Sanidade olle cara a Portugal cunha campaña que xa insinuou hai tan só unhas semanas o conselleiro Jesús Vázquez Almuíña, ao advertir de que estes novos contratos para médicos sen praza fixa tiñan tamén como obxectivo "atraer" profesionais de especialidades deficitarias no norte de Portugal, tanto portugueses como galegos que emigraran alí. Ante a aprobación deste novo contrato, agromou en Galicia hai unhas semanas un novo colectivo, Precarias pola Atención Primaria, como resposta dos médicos eventuais a un modelo que, segundo denuncian, "perpetúa a eventualidade pero en condicións moi precarias, resultando unha perda da lonxitudinalidade asistencial". Precisamente, Precarias pola Atención Primaria, denunciou a resposta que a Dirección Xeral de Recursos Humanos do Sergas deu a unha persoa interesada na oferta que Sanidade fixo en Portugal para estes novos contratos de eventuais. Ao preguntar este médico sobre o nivel lingüístico que esixían ante as súas limitacións, a resposta foi que "non se esixe nivel de castelán nin de galego nin na fala nin na escrita", tal e como se pode ver nun correo electrónico. "Non se esixe nivel de castelán nin de galego""En Galicia falamos galego e castelán e entendémonos perfectamente tamén en portugués", explica o Sergas, que aclara que o contrato que lle ofrecen á persoa interesada sería para unha das áreas sanitarias limítrofes con Portugal. "Parécenos que isto cruza outra liña vermella na calidade da atención que van recibir os usuarios do noso servizo de saúde e que non todo vale para cubrir as necesidades que, por unha xestión nefasta todos estes anos, agora non son quen de garantir", din dese Precarias pola Atención Primaria, que esixen "un contrato para eventuais con condicións dignas" e que estean "dispostos a asinar". "No canto de intentar atraer profesionais de fóra están a ignorar as demandas das médicas que queremos traballar en Galicia", din. Por outra banda, e segundo un informe que pasou este xoves polo Consello da Xunta, o Sergas prevé lanzar en 2019 unha Oferta Pública de Emprego (OPE) de 1.323 prazas, con 254 para medicina de familia e 93 para pediatría.


Summary: A cimeira secreta entre os presidentes español e catalán foi filtrada ao rotativo La Vanguardia. O pasado domingo, o delegado do Goberno en Catalunya xa avanzou que se estaban a producir contactos "a todos os níveis".

Segundo todos os indicios, a reunión non desbloquea nada e só serviu para constatar o abismo que existe entre Madrid e Barcelona. O presidente da Generalitat, Carles Puigdemont, mantén a súa folla de rota, co referendum como bandeira. Mariano Rajoy limitouse a dicerlle que estaba disposto a falar de todo, agás diso. Ou sexa, a reunión privada podería terse retransmitido en streaming pois non achegou a menor novidade. Esta cuarta feira, xa coa noticia de La Vanguardia a rular por todos os meios, Rajoy non desmentiu a reunión e, nun encontro coa imprensa nos corredores do Congreso, reafirmou a súa vontade de "falar do que interesa á xente, mais non de como incumprir a lei". De acordo coas fontes consultadas por La Vanguardia, Madrid si estaría disposto a negociar sobre financiamento, lei de dependencia e pobreza enerxética. Rajoy tamén mostrou hoxe o seu interese en estender as conversas aos orzamentos [o seu goberno aínda non recabados os apoios suficientes para obter a maioría de votos no Congreso] e tamén ás infraestruturas. A parte catalá nega a maior, a suposta ilegalidade do referendo. A ollos de Barcelona, nada impediría que o Congreso delegue en Catalunya a competencia para a convocatoria dunha consulta non vinculante, de acordo co artigo 150.1 da Constitución española. En próximas datas está previsto que se anuncie un encontro entre ambos líderes, desta volta xa con carácter público.


Summary: O Villareal marca cinco goles a un Celta sen intensidade que a quinta feira recebe Ajax e o domingo o Dépor.

"Unha das miñas peores noites". A frase de Berizzo após a goleada que este domingo lle endosou o Villareal ao Celta resume ás claras o que foi o partido. Unha 'manciña', cinco goles que foron caendo un tras outro perante un Celta que pagou caro a falla de intensidade. Ben é certo que os goles comezaron cedo e os celestes perdían dous cero cando tan só transcorreran 11 minutos de encontro. O Celta chegaba ao Madrigal en racha: catro vitorias seguidas e seis partidos sen perder. Enfronte, o Vilareal, un deses rivais máis que difíciles e que gosta, ao igual que o Celta, por un fútbol elaborado. Foron contundetes os do 'submarino amarelo' e non desaproveitaron ningunha oportunidade para marcar. Cando ía perdendo dous a cero o Celta tentou ordenar o partido e recuperar o dominio da bola, mesmo con algunha chegada con perigo. Mais unha perda de balón no minuto 38 propiciou o contragolpe amarelo e gol de Bakambu. Cun 3-0 ao lombo, o Celta colleu camiño dos vestiarios. O inicio da segunda metade non serviu para mellorar as cousas. Saque de esquina aos dous minutos e gol en propia porta de Wass. Berizzo chamou nada máis finalizar o encontro a deixar atrás este partido e concienciarse das citas que lles agardan esta mesma semana e que son para tirar o hipo: a quinta feira chega o Ajax. E o domingo, 'O noso derbi', contra o Deportivo. Ficha Villarrea (5): Asenjo, Mario, Jaume Costa, Trigueros, Álvaro González, Ruiz, Samu Castillejo, Bruno (Rodrigo, min.81), Sansone (Pato, min.72), Bakambu (Dos Santos, min.64) e Soriano. Celta (0): Sergio; Hugo Mallo, Sergi Gómez, Cabral, Jonny; Radoja, Wass (Señé, min.72), Orellana; Pione Sisto (Pape, min.51), Bongonda e Aspas (Rossi, min.57). Goles: 1-0, min.8: Roberto Soriano; 2-0, min 11: Roberto Soriano; 3-0, min. 37: Bakambu; 4-0, min.48: Wass, en propia porta; 5-0, min 93: Trigueros Árbitro: Estrada Fernández, do comité catalán. Amonestou a Álvaro, Iago Aspas, Orellana, Pape, Wass. Expulsou con duplo cartón amarelo a Sergi Gómez (86').


Summary: O artigo que abre o suplemento económico de Nós Diario incide no feito de que abonde con que a multinacional fixese pública a súa intención de fechar diversos centros produtivos e de despedir miles de traballadores e traballadoras en todo o mundo para que as accións da compañía aumentasen o seu valor na bolsa de Wall Street.

Desde o pasado 28 de maio, data do anuncio do despedimento de 534 empregados na súa factoría de San Cibrao, os títulos da compañía aumentaron en 24,7%, pasando dun valor nominal de 9,5 dólares a 11,8 dólares. Ao tempo, a capitalización da corporación pasou de 1.760 millóns de dólares até 2.200 millóns de dólares, aumentando o seu prezo en preto de 400 millóns de dólares. Os investidores decidiron tomar posicións en Alcoa coincidindo co proceso de reestruturación da compañía a nivel mundial. O fechamento da planta de aluminio de San Cibrao enmárcase nunha estratexia anunciada pola multinacional o ano pasado que a está levando a desfacerse de factorías en diversas partes do mundo, tamén nos Estados Unidos, onde veñen de despedir 700 empregados na súa factoría de Ferndale, no Estado de Washington. Os movementos de Alcoa para minguar o impacto dos seus custos de produción ten provocado un desprazamento da súa actividade fóra dos países centrais e a apertura de grandes complexos como o de Arabia Saudita. A posta en funcionamento da factoría de Alcoa en Arabia Saudita en 2012 foi o principio da fin para os seus centros de produción peninsulares. Precisamente como xa denunciou no seu momento o persoal traballador da fábrica da Coruña, a multinacional estadounidense introduciu grandes cantidades de aluminio da factoría de Oriente Medio polo porto de Vigo nos últimos anos. (Podes ler o artigo íntegro de 'Alcoa dispárase' no suplemento Producir, no teu Nós Diario de hoxe (e de todos os sábados), á venda no teu quiosque, libraría, tenda, gasolineira ou na nosa loja) Neste número, ademais, reflexionamos sobre a situación da 'Galiza na era dos narcosubmanrinos' da man de Joám José Romero Durán; Bernardo Valdês Paços e o economista e profesor da USC Adrián Dios deixan as súas opinións nas seccións 'Forza motriz' e 'Pé a terra', e Xoán Allegue López, presidente de adegas Martín Codax, protagoniza o 'selfie' desta semana. Suplementos diarios de carácter temático Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de Nós Diario no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.


Summary: O Goberno galego estende a pouta da censura á súa páxina oficial na rede social e elimina boa parte das 'recomendacións' que a cidadanía lle fixo chegar, exixindo a retirada da autorización para fumigar 350.000 hectáreas, moitas delas protexidas pola Rede Natura. A plataforma Fumigacións non! vén de deseñar un mapa no que se ve o alcance da acción. Son en total 69 áreas de 8 quilómetros de diámetro cada unha, distribuídas en terras da Coruña --40 localizacións--, Pontevedra --28 localizacións-- e Lugo --1 localización--

Case 4.000 mensaxes son as que acumula a páxina oficial da Xunta de Galiza na rede social Facebook, a maior parte delas en contra das fumigacións aéreas dos eucaliptais afectados polo gorgullo. Porén, ao parecer, houbo máis. Desde a plataforma Fumigacións non! denuncian que as persoas que administran a páxina suprimiron algunhas das queixas, que chegaron desde Galiza e desde outras partes do Mundo a través dunha ciberacción de protesta posta en marcha coa colaboración de Actuable. Non ás fumigacións. Salvade as abellas; Queremos abellas; Que fumiguen o Parlamento; Alguén quere vender o stock de insecticida antes de que Europa o prohiba; Non facedes máis que estragar a riqueza do noso país... Son só algúns dos milleiros de 'recomendacións' --foron publicadas no Facebook por esta vía-- que a cidadanía lle fixo chegar á Xunta, manifestando o seu rexeitamento á autorización do Goberno galego para fumigar 350.000 hectáreas no país. Dous mapas publicados pola organización ecoloxista Adega amosan as zonas que serán tratadas: lugares habitados, ríos, regatos e zonas protexidas na Rede Natura 2000. Fumigacións non!, que segue a convocar accións por todo o país para informar das consecuencias de sulfatar co praguicida Cascade, condena "este acto de censura" executado desde a Xunta, mais interpretan a masiva resposta social como "unha mostra suficiente da indignación popular ante estes asasinos plans". A petición no Actuable --Salvemos as abellas da Galiza, salvemos o noso futuro!-- foi asinada por máis de 70.000 persoas. A plataforma vén de publicar un novo mapa --colado na cima desta información-- no que se aprecia o alcance da acción amparada pola Xunta. Son en total 69 áreas de 8 quilómetros de diámetro cada unha, distribuídas en terras da Coruña --40 localizacións--, Pontevedra --28 localizacións-- e Lugo --1 localización--, tendo en conta que ao se empregaren medios aéreos, os praguicidas poden esparexérense a quilómetros de distancia dos puntos de fumigación. Alén disto, trátase dun produto bioacumulábel, isto é, que ficará durante moitos anos no tecido dos animais, incorporándose á cadea trófica.


Summary: No 2009 había 9.863 camas en funcionamento nos establecementos do SERGAS e no 2015 a cifra reducírase a 9.126, segundo os datos facilitados pola propia consellería. A Xunta defende que as camas non son tan necesarias "coma antes", mentres que os sindicatos reclaman máis recursos "Non quero ir á sanidade privada, pero non vou deixar que a miña filla empeore"

O número de camas hospitalarias nos establecementos sanitarios do SERGAS vén reducíndose dende o regreso do PP ao poder no ano 2009. Das 9.863 camas que nese ano había en funcionamento, pasouse a 9.126, un descenso de 737. O número total de camas instaladas tamén se recortou, pero algo menos (575), segundo os datos que este venres fixo públicos a Consellaría de Sanidade. O número de camas en funcionamento por cada mil habitantes reduciuse das 3,6 ás 3,34, lonxe dos estándares europeos (ao redor de 5 camas por cada mil habitantes) aínda que por riba da media española (2,96), tamén en descenso na última década. Por provincias, a de Pontevedra é a que presenta peores datos, con tan só 3,1 camas por mil habitantes, por debaixo de Lugo (3,31), Ourense (3,48) e A Coruña (3,51). Por provincias, a de Pontevedra é a que presenta peores datos En varias ocasións o Goberno galego xustificou o descenso das camas operativas en que estas xa non son tan necesarias "como antes". Así o fixo en 2014 sinalando que "o recurso cama xa non é tan imprescindible coma antes" nin "determina o grao de eficacia do sistema", destacando a importancia crecente dos hospitais de día ou da cirurxía ambulatoria e argumentando que "a hospitalización achega pouco valor e alto gasto". En varias ocasións o Goberno galego xustificou o descenso das camas operativas en que estas xa non son tan necesarias "como antes" Pola contra, sindicatos, colectivos profesionais e de pacientes e plataformas en defensa da sanidade pública veñen denunciando o peche de camas e a súa insuficiencia en moitos momentos, e reclaman a dotación de máis recursos materiais. "Hai doentes cada vez máis maiores e pluripatolóxicos que necesitan ingreso hospitalario en maior medida. E o problema é que aquí se están facendo hospitais sen ingreso, sen camas, que parece que é a moda", sinalaba María Xosé Abuín (CIG-Saúde) en conversa con Praza hai uns meses. "É verdade que hai procesos cirúrxicos que agora son menos agresivos, polo que o seu tempo de hospitalización é menor. Pero entón por que hai as listas de espera que hai?", preguntábase. "Hai doentes cada vez máis maiores e pluripatolóxicos que necesitan ingreso hospitalario en maior medida. E o problema é que aquí se están facendo hospitais sen ingreso, sen camas, que parece que é a moda", sinalaba María Xosé Abuín (CIG-Saúde) Tamén foi moi criticada a redución do número de camas en novos centros hospitalarios, coma o de Vigo, cun descenso do 50% con respecto ao proxecto inicial. E sinalábase a incidencia que esta falta de recursos tiña nas situacións de saturacións que de forma repetida se dan en certos momento do ano, por exemplo nos picos da gripe: "non hai camas para hospitalizar as persoas con gripe que teñen enfermidades crónicas -problemas respiratorios, cardiálxicos...- e que necesitan ese ingreso, polo que ao final esas persoas teñen que acumularse nos corredores dos hospitais", subliñaba este mes de xaneiro Manuel Martín (Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública). A estatística do SERGAS amosa tamén a redución de persoal que se produciu nos últimos anos: dos 33.164 traballadores e traballadoras do 2009 aos 31.836 de 2015. E de 6.078 a 5.162 no caso do persoal sanitario facultativo.


A portavoz municipal da Marea Atlántica, María García, e o portavoz da Coordinadora da organización, Rodrigo Gil, veñen de explicar en rolda de prensa que a formación pon en marcha a Marea Viva, o máximo órgano de toma de decisións da plataforma municipalista. A intención é actualizar os obxectivos políticos da formación, elaborar un programa e elixir unha candidatura para as eleccións municipais de 2023, despois de que os cinco edís actuais da Marea anunciasen a súa renuncia. Os cinco concelleiros de Marea Atlántica renuncian a continuar na corporación coruñesa O proceso rematará o 4 de xuño, e nel poderán participar, con voz e voto, todas as persoas que asinaron o manifesto da Marea antes do 26 de abril, unhas 800. Despois comezará o proceso de primarias. Segundo apuntaron, no marco deste proceso renovaranse as normas para escoller unha candidatura e deseñar un programa de maneira participativa. Para ser parte nos debates e votacións, os asinantes do manifesto terán que inscribirse na páxina web da Marea antes do 26 de maio. "Sumar todas as sensibilidades" María García remarcou que o obxectivo é "sumar todas as sensibilidades" e subliñou que a Marea Viva supón "definir onde está a Marea Atlántica e cara a onde se dirixe". "É o primeiro paso cara á próxima convocatoria electoral, o seguinte será a convocatoria de primarias para ter unha candidatura lista no outono", detallou a portavoz municipal. Que está pasando na Marea Atlántica da Coruña? Pola súa parte, Rodrigo Gil explicou que os documentos nos que se centrará principalmente a renovación son o político, que fixa os obxectivos para o próximo ciclo ou a estrutura da organización; o código ético e a forma de goberno, aínda que a proposta da Coordinadora é mantelos sen cambios substanciais. Aposta por manter a limitación salarial, un máximo de 40.000 euros anuais, doando o resto para financiar iniciativas como a Oficina dos Dereitos ou a Xanela de Proxectos, e tamén o máximo de dous mandatos para os cargos públicos.


Summary: Yolanda Díaz ratifica que o 14-N exercerá de piquete xunto a CCOO, que alerta de que o PP tenta "desmantelar" a capacidade de acción das centrais sindicais

Era a súa primeira comparecencia pública tras as eleccións e quixérona convertir nun símbolo do que farán nas institucións autonómicas. Esquerda Unida acudiu este luns á sede de CCOO en Galicia para amosar, coa súa coordinadora nacional á fronte, o seu apoio á folga xeral do 14 de novembro, xornada de protesta na que, anuncia Yolanda Díaz, a formación vai "combater" na rúa a carón das centrais sindicais e, nomeadamente, do seu "sindicato irmán". A deputada electa por Alternativa Galega de Esquerda (AGE) lembra que a coalición encabezada por Xosé Manuel Beiras centrou o seu discurso electoral "na loita contra a troika" representada en Galicia polo PP e por iso, di, a súa primeira aposta tras os comicios é lograr que a folga "sexa un éxito". O "apoio expreso" de EU aos sindicatos chega nun momento no que os conservadores procuran, "non por casualidade", o "desmantelamento dos sindicatos de clase", parello ao propio "desmantelamento do Estado de Benestar" que, augura, irá parello "ao novo rescate á banca" do que "estamos en vésperas". Fronte ás chamadas do PP ao consenso parlamentario a "man tendida" de Esquerda Unida, di Díaz, diríxese ás persoas que secunden a folga e, a través de AGE, "aproveitaremos para dicirlle" a Alberto Núñez Feijóo que "cumpra" con promesas como mudar recortes por crecemento e comezar a crear emprego. "Senón, ímolo combater", advirte. "Coa troika ningunha complicidade, toda a dureza", retrúcalle Díaz a Feijóo Nesta liña, Díaz retruca ás apelacións de Feijóo a tender pontes no canto de procurar a confrontación. "Coa troika, ningunha complicidade, toda a dureza", resume a futura deputada, quen non ve vías posibles de entendemento co "responsable máximo do endebedamento" de Galicia. "Tildoume de antidemocrática", subliña a líder de EU, se ben na súa opinión non hai "ninguén máis antidemocrático que quen condena á fame" a unha parte substancial da poboación. "Non vou mudar e adianto que esta vai ser a senda" no momento en que os deputados e deputadas de AGE tomen posesión: "o combate ideolóxico". "Somos molestos" Tamén o secretario xeral de CCOO en Galicia, Xosé Manuel Sánchez Aguión, ve especialmente relevante a convocatoria de folga xeral ante os "intentos" de "recortar a capacidade" e "desnaturalizar o papel" dos sindicatos, tanto no contexto xeral do Estado como en Galicia. "Véndense como privilexios o que son dereitos conquistados" e por iso, di, dende a Xunta e o Goberno central se aplican, por exemplo, "recortes aos dereitos sindicais" ou á capacidade destas organizacións para representar os empregados e empregadas públicos. "Queren poñer como exemplo o ámbito público" para despois trasladar as restricións ao privado", augura, e todo isto porque "somos molestos", en tanto que os sindicatos representan o "último muro de contención contra esta política bárbara". Pero, malia todo, Sánchez Aguión non só se amosa convencido do éxito da folga xeral, senón tamén na capacidade de resistencia dos propios sindicatos: "pasamos épocas máis duras e non foron capaces" de eliminar os sindicatos, subliña. Ante esta "deriva antidemocrática" en opinión do líder de CCOO cómpre ver a participación nas mobilizacións e, nomeadamente, na folga xeral como un "investimento no futuro"


Summary: O sábado 15 serán homenaxeados os veciños da vila portuguesa de Tourem, que deron acubillo ás persoas que en 1936 fuxían de Calvos de Randín. O domingo 16 a canteira de Paredes (Vilaboa) acollerá un acto organizado polo colectivo A Regaduxa. No cemiterio de San Fiz de Asma (Chantada) celebrarase o sábado unha homenaxe a O Piloto.

78 anos despois do alzamento militar que acabou coa Segunda República, hai milleiros de vítimas que seguen esquecidas, moitos lugares en Galicia que foron escenario da represión franquista e nos que aínda hai homenaxes pendentes. Vilaboa, Chantada e a vila portuguesa de Tourem, próxima á Calvos de Randín son tres deses lugares, e esta fin de semana acollerán senllos actos en recordo daquelas persoas que sufriron a persecución e a morte. O colectivo A Regaduxa Memoria Histórica de Vilaboa, que vén de constituírse, organiza unha "Homenaxe ás vítimas da represión franquista en Vilaboa" que terá lugar vindeiro domingo, 16 de marzo, ás 18:30 horas, na canteira de Paredes (espazo desde o que contempla a illa de San Simón, con toda a súa enorme carga simbólica). O acto contará coas intervencións de Tareixa Carro, Pepe Álvarez Castro, Luís Bará e Pepe Cáccamo, e durante o mesmo, farase unha lectura colectiva dos nomes das vítimas da represión franquista no municipio. O grupo de pandeireteiras Adonairare porá o peche musical á homenaxe. O colectivo A Regaduxa Memoria Histórica de Vilaboa, que vén de constituírse, organiza unha "Homenaxe ás vítimas da represión franquista en Vilaboa" que terá lugar vindeiro domingo, 16 de marzo, ás 18:30 horas, na canteira de Paredes As liñas de traballo do colectivo A Regaduxa, que compoñen Pepe Cáccamo, Tareixa Carro, Tomás Boullosa, Ornela Fernández, Carlos Fontes, Carlos Ríos, Luís Bará ou Anxo Ricón, comezan por facer un traballo por parroquias recompilando a memoria oral e investigando nos arquivos para elaborar un arquivo da memoria democrática e do terror franquista en Vilaboa, partindo da listaxe de Nomes e voces. O obxectivo do arquivo é documentar as tipoloxías da represión e nomes das vítimas: persoas asasinadas, persoas encarceradas; represión física e psicolóxica, represión económica e exilio. Tamén se quere dar a coñecer os lugares da memoria da represión franquista en Vilaboa, entre os que destacan o campo de concentración de San Simón e o do Cuartel de Figueirido. Ademais, outros lugares da represión na zona de Vilaboa son o Peirao de Santa Cristina, as curvas d´A Regaduxa, Portas (entre Paredes e Ponte Sampaio) ou A Revolta da Tiroida (Figueirido)... Os heroes e heroínas de Tourem De igual xeito, a Fundación Lois Peña Novo, dentro das actividades do roteiro Luís Soto. Vieiros da Memoria, e coa colaboración do concello de Calvos de Randín, organiza un acto de homenaxe na vila portuguesa de Tourem aos homes e mulleres que en 1936 lles deron acubillo aos galegos que fuxían da represión franquista, entre eles o doutor Antonio Fernández Carnicero, o deputado Alfonso Pazos ou o poeta Delgado Gurriarán. O acto celebrarase este sábado 15 ás 12.30 horas. Homenaxe ao Piloto Este sábado 15 o cemiterio de San Fiz de Asma (Chantada) acolle unha homenaxe a José Castro Veiga, O Piloto, o derradeiro dos guerrilleiros antifranquistas Finalmente, este sábado 15 o cemiterio de San Fiz de Asma (Chantada) acolle unha homenaxe a José Castro Veiga, O Piloto, o derradeiro dos guerrilleiros antifranquistas, asasinado pola Garda Civil en 1965. A homenaxe celébrase "en réxime de convocatoria aberta", á que se poden sumar todas as persoas que queiran "para que siga viva a súa memoria e a de todos aqueles que loitaron e morreron polas liberdades". "Debe ser un acto no que participen e ao que acudan todas aquelas persoas que o desexen, independentemente da súa militancia política e da súa condición ideolóxica" -destacan os seus organizadores- "todos os que queiran terán tempo para falar, para cantar, recitar e, mesmo, para chorar. Só quedarán mal vistos aqueles que vaian con arelas de acaparar protagonismo político. Será un acto aberto, cooperativo, sincero, sinxelo e de axuda á recuperación da memoria da Guerrilla e dos guerrilleiros".


Summary: A sentenza conclúe que houbo un "deficiente funcionamento dos servizos públicos", nomeadamente pola "demora" na chegada dunha motobomba. Obriga o Goberno galego a indemnizar con 52.500 euros á familia dos falecidos.

O 12 de agosto de 2010 dous brigadistas morreron cando loitaban contra o lume en Fornelos de Montes. Ao ano seguinte, as súas familias recibiron unha indemnización conxunta de 75 mil euros, unha cantidade que xulgaron insuficiente, ao considerar que as eivas e fallos no dispositivo público de extinción foran determinantes no fatal desenlace. Por ese motivo, reclamáronlle á Xunta o pagamento dunha nova indemnización de 175 mil euros, en concepto de responsabilidade patrimonial da Administración. A negativa do Goberno galego fixo que o asunto rematase nos tribunais. A sentenza obriga o Goberno galego a indemnizar as familias con 52.500 euros, unha terceira parte do solicitado O TSXG vén de emitir sentenza, determinando a responsabilidade da Xunta na morte dos dous brigadistas, considerando que houbo un "deficiente funcionamento dos servizos públicos" e obrigando o Goberno galego a indemnizar as familias con 52.500 euros, unha terceira parte do solicitado. No ditame detállanse as declaracións das testemuñas, que coinciden en sinalar que, á chegada dos brigadistas ao lugar do incendio, o lume era "controlable" e non había vento nin existía perigo excesivo, unha situación que cambiou rapidamente. Nese momento, a ausencia no lugar da motobomba coa que se esperaba contar foi determinante. O xuíz conclúe que "tanto os medios materiais de que dispuñan os brigadistas como os protocolos a seguir foron os adecuados ás esixencias da situación producida" e que "as decisións conxuntas adoptadas polos brigadistas foron en todo momento correctas e acordes ás distintas vicisitudes que foi presentando o lume". Porén, subliña que no sucedido foi clave a excesiva tardanza do vehículo motobomba en chegar ao lugar: "Non vale argüír que o condutor da motobomba descoñecía a paraxe e non deu coa entrada de acceso ao lugar do incendio, tendo que ir na súa busca un dos membros da brigada que conseguiu contactar con el na estrada xeral e conducilo ao punto do sinistro". O xuíz subliña que no sucedido foi clave a excesiva tardanza do vehículo motobomba en chegar ao lugar O ditame aprecia tamén responsabilidade na propia acción dos brigadistas falecidos, pero indica que isto non elimina a responsabilidade da Administración: "Que dous dos brigadistas, presas do natural pánico, trabucasen a súa conduta e penetrasen en dirección ao lume, coas fatais consecuencias apuntadas, aínda que minora a responsabilidade da Administración, non a exclúe na súa integridade". Este feito reduce a indemnización que finalmente a sentenza obriga a Xunta a pagar, rebaixando os 175 mil euros solicitados a 52.500. O Goberno galego pode presentar recurso de casación ante este ditame.


Summary: O quinto libro de poemas de Pilar Pallarés e a primeira novela de Antón Lopo en oito anos son os Premios da Crítica Española 2018 en lingua galega. Tempo Fósil (Chan da Pólvora, 2018) e Extraordinario (Galaxia, 2018) titúlanse as obras distinguidas pola Asociación Española de Críticos Literarios a proposta da Asociación Galega da Crítica.

Con Tempo fósil, Pallarés (Culleredo, 1957), unha das poetas máis influentes de entre as promocións da década dos 80, adentrábase na memoria familiar e abrogaba as derregas entre o íntimo e o colectivo. A destrución da casa e a compaixón por todos os seres vivos, as cicatrices do eu e a rabia de raíz política comparecen nun volume que, para o xurado, amosa "unha escrita medida e esixente". "[Tempo fósil] vólvese unha arquitectura de ecos, que incorpora elementos recorrentes na súa obra como humus, ósos, crisálidas ou felinos", sinala o fallo, "e suma outras marcas do tempo e do desposuimento". Poética da ruína pero non da resignación, o libro clausurou un silencio editorial de sete anos. Na tarxectoria narrativa de Antón Lopo (Monforte de Lemos, 1961), tamén poeta e biógrafo, Extraordinario sucede a Obediencia (Galaxia, 2010). Se esta era unha distopía, a obra premiada pola crítica -antes foino no Premio Repsol de Narrativa Breve- é unha brutal disección das relacións familiares, o retrato da conquista da liberdade individual. "De grande riqueza temática, a novela soborda con moito os coidados e o complexo urdido das relacións interpersoais", considerou o xurado, "para internarse na conformación mesma da identidade". Un humor escuro e implacábel atravesa as páxinas dun relato destemido, acedo e e emotivo. Os Premios da Crítica Española 2018 déronse a coñecer este sábado, 6 de abril, en Vilafranca do Bierzo. A iniciativa naceu en 1956, pero as modalidades en galego, catalán e eusquera activáronse vinte anos despois. As propostas galegas decidíranse o pasado 21 de marzo nunha xuntanza da Asociación Galega da Crítica na facultade de filoloxía da Universidade de Compostela.


Summary: 'Pinga a pinga, polos dereitos d@s pres@s vasc@s' foi a faixa tras a que marcharon ducias de milleiros de persoas para dicir, mais unha vez, ao Estado español que abonda xa de represión e criminalización.

Non comezara a manifestación, cuxa saída estaba fixada para as seis da tarde, e Autonomía e rúas e prazas adxacentes estaban colapsadas. Ducias de milleiros de persoas procedentes das sete provincias de Euskal Herria ateigaban Bilbo para tomar parte na mobilización, convocada por 50 entidades e organizacións, en defensa dos dereitos das e dos presos vascos e en apoio e solidariedade para con Herrira. Entre @s manifestantes, e recibindo constantes mostras de cariño, os 18 membros de Herrira detidos a principios desta semana nun operativo ordenado pola Audiencia Nacional. Na cabeceira, a faixa: "Pinga a pinga, polos dereitos d@s pres@s vasc@s'. Portada por escritores, deportistas, cineastas e músicos (entre eles, El Drogas, de Barricada). "A favor de tod@s, contra ninguén" 'Elkartasuna ez da delitua' (a solidariedade non é delito) foi unha das palabras de orde dunha mobilización que estaba apoiada pola práctica totalidade dos sindicatos, desde os abertzales ELA e LAB até as anarquistas CNT e CGT, e mesmo por CCOO. Do escenario político, a esquerda abertzale en toda a súa heteroxeneidade (Sortu, EA, Aralar, Alternatiba..) e mesmo a non abertzale (EB, Berdeak...). Non secundaron a convocatoria o PNV (aínda que si había militantes e cargos jeltzales na marcha) e os 3 principais partidos españois (PP, PSOE e IU). "Madrid ten que asumir que non vale a dinámica que levou até agora: deter, reprimir, criminalizar..." O parlamentar de EH Bildu Julen Arzuaga afirmou que a manife era "a favor de todos e contra ninguén". Unha frase que foi feita súa por moitos dos convocantes. "Este pobo móvese, e o Estado español mantense na dinámica de antes, criminalizar, deter, reprimir...non se decata que todo cambiou", indicaban desde Herrira. "Máis unha vez, Euskal Herria está aquí polos dereitos dos presos, porque é estar polos dereitos de todos". "España quer botar o ferrollo á solidariedade" Na manifestación tamén se lembrou que a Audiencia Naciobnal mantén a intención de prohibir durante dous anos as actividades de Herrira, "que é o principal axente mobilizador da sociedade bascae cuxa influencia e capacidade chega alén da cidadanía abertzale".


Summary: Esta terza feira 18 de abril falecía o escritor Miguel Suárez Abel por mor dun cancro e esta cuarta foi despedido en San Estevo do Campo (Arzúa), onde naceu. Quédanos a súa obra e o seu blog onde nos últimos meses ía verquendo os seus esforzos -tamén literarios- para enfrontarse á morte.

Escritor e xornalista, Suárez Abel (Santo Estevo do Campo, Arzúa, 1952), mantiña desde hai anos un blog persoal no que nos últimos meses contaba as súas experiencias coa enfermidade. No seu último post, do 15 deste mesmo mes, dicía: "Cando me preguntan como o levo, non atopo mellor resposta que: evolucionando. Evolucionando a canda a enfermidade. Seguindo os seus pasos, as súas ordes, as súas decisións incontestables. Se decide pasar silente un par de días, un par de días que tamén silencio as preguntas ou as desvío ou dirixo con fortaleza. Se marca ritmos de dor crecente, á dor hei de facer fronte esquecendo toda outra necesidade ou pretensión". A súa última novela, 'Nunca te vin chorar', foi publicada en Galaxia en 2010, editorial que destacou no seu pasamento "a necesidade na súa obra de pescudar nas formas de relación do ser humano co mundo". Segundo a editora dirixida por Fran Castro, "o interese que Suárez Abel poñía no desenvolvemento do argumento, na disposición da historia e no deseño dos personaxes é consecuencia e xustifícase por esa busca do senso moral da ficción. Conseguir transmitir ese senso da vida aos outros era unha das súas grandes preocupacións". Suárez Abel deuse a coñecer como escritor a principios da década de 1980 no Premio Modesto R. Figueiredo cos relatos "O fillo do Serafín" (accésit en 1981), "O Quiquiriquí" (primeiro premio no 1982) e "A alemana" (finalista en 1986). A súa primeira novela 'Turbo' (1986) gañou o Premio Blanco Amor. Posteriormente publicou 'Álvaro Pino' (1989), 'Sabor a ti' (finalista do Premio Xerais en 1991), 'Selva Negra' (1993) e participou en libros colectivos como 'Contos do Castromil' (1992), 'Unha liña no ceo' (1996), 'Novo do trinque' (1997), 'Contos dende a arquitectura' (2003) e 'Pontevedra. Laranxeiras e limoeiros' (2015). Asiduo colaborador en radio e prensa, no ano 2001, recibe o Premio de Periodismo Julio Camba. No 2002, gaña o Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia con 'O repenique de Beatriz Goldar' (2003). E, no ano 2007, recibe o Premio Periodístico Puro Cora.


Summary: #Tornem1F. Voltamos o 1 de Febreiro. Esta é a palabra de orde co que o movemento d@s indignad@s se reactiva en Barcelona, após o estourido do escándalo de corrupción no Partido Popular.

Este serán, centos de cidadás e cidadáns déronse cita através das redes na Praça de San Jaume e combinaron, en asemblea aberta, a realización de distintas mobilizacións para este sábado. Alén de adoptar o acordo de rebautizarse como #Tornem1F, o movemento acordou manter este sábado, apartir das 11 horas, unha asemblea na Praça de Catalunya. Xa á tarde, arredor das 18 horas, haberá unha marcha cara á sede do PP en Barcelona.


Summary: Máis un semanario que sae do prelo. O espolio do pazo de Meirás polos Franco, o futuro de Elnosa, entrevistamos o debuxante Kiko Dasilva e Juan Carlos Piñeiro, secretario xeral de Compromiso por Galicia. Todo isto, e máis, xa na nosa loxa.

Nin as persoas máis escépticas dubidan dos efectos medio ambientais e, por tanto, para a saúde que provoca o mercurio en calquera das súas formas, tamén o que se atopa nos procesos produtivos das industrias de transformación. En 2013, unha decisión da UE fixou decembro de 2017 como data límite para que as cloreiras mudasen a tecnoloxía baseada na electrólise de salmoira con cátodo de mercurio por outra menos contaminante. Elnosa debía mover ficha. E vén de facelo. 'Elnosa, eterna en Lourizán?' 'O Pazo de Meirás: 80 anos de espolios'. O nome de Meirás di moito. Asociado á figura do ditador Francisco Franco, segue a ser un dos símbolos dun réxime que perdurou durante catro décadas de privación de liberdades, nas que se mantivo en funcionamento un aparello represivo responsábel de asasinatos, torturas, sancións e exilios. Esta é a historia do que ocorreu en Meirás, anticipo dunha publicación de Carlos Babío Urquidi, investigador, e Manuel Pérez Lorenzo, historiador, ambos os dous membros da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, que, proximamente, debullará o proceso polo que o inmoble chegou ás mans do ditador. Un proceso con dispendios e arbitrariedades, dores e frustracións, que se prolonga até hoxe. Que unha praia teña bandeira azul parece sinónimo de calidade. Porén, numerosos colectivos ecoloxistas alertan de que en moitos casos, este distintivo firma a sentenza de morte do ecosistema dunha praia, advirte Adega. 'Bandeiras azuis, galardón ou condena?'. 'Rexeitamento do novo mapa sanitario'. O anteproxecto que modificará a Lei de Saúde de Galiza non convence. Nin a oposición, nin a sindicatos nin a colectivos de defensa das persoas usuarias ou da sanidade pública. Critican que prima criterios mercantilistas e que vai estabelecer zonas con "cidadáns de segunda" por ter peor atención. Entrevistamos Juan Carlos Piñeiro, secretario xeral de Compromiso por Galicia. "Queremos chegar ás municipais con 120 candidaturas". O galeguismo é a vía para seducir a sociedade porque, enfatiza, é un conceito máis amplo que o nacionalismo. A tramitación da lei de referendo e o posíbel rexistro da proposición de lei de transitoriedade desafían o bloqueo español. 'Avanzan os preparativos para o 1-O mentres Madrid nega que se vaia realizar'. 'Lenín Moreno rompe co legado de Correa e fractura Alianza País', o novo presidente toma distancia das políticas implementadas pola Revolución Cidadá en Ecuador desde 2007. Dez meses de loita en que a implicación de miles de persoas –cadro de persoal e veciñanza– conseguiu o obxectivo: que Villar Mir non poida vender as centrais hidroeléctricas. 'A vitoria de Ferroatlántica'. E en Análise falamos dos movementos de integración enerxética na UE. "A nivel estatal fálase da banda deseñada galega como marca". Falamos con Kiko Dasilva, debuxante de banda deseñada. 'As mariscadoras. A beleza e o perigo'. Ver unha mostra de arte contemporánea no Museo do Pobo Galego ten o seu aquel, aínda que o tema sexa tan tradicional como o marisqueo, visto –iso si– a través dos ollos de dous artistas internacionalmente recoñecidos como o catalán Francesc Torres e a norteamericana Terry Berkowitz. Pode visitarse até setembro. Ademais, as achegas e opinións de Xoán Costa, Luz Darriba, Mercedes Queixas, Tokio e Latuff, Mario Regueira, Andrés Castro, Manuel Xestoso e Francisco Castro.


Summary: Sindicatos de profesorado e asociacións de pais e nais celebran a decisión do Goberno de non aprobar a LOMCE este venres, como estaba previsto, e cren que en parte se debe á mobilizacións nas rúas. Permanecen atentos aos movementos do Executivo, que quere aprobar a lei en xullo

"Cando o ministro dixo con tanta contundencia que o día 10 ía levar a lei ao Consello de Ministros parece evidente que este xoves algo pasou. Que a lei non se aprobe hoxe débese á folga e ás manifestacións. É unha mostra de que mobilizarse é eficaz e si serve para algo". Lois Uxío Taboada, secretario de Confapa, amósase rotundo ao valorar a noticia de que o Goberno decidiu aprazar a aprobación da reforma educativa prevista para este venres. Non son só os pais e nais: os sindicatos de profesorado concordan en valorar o impacto que a exitosa xornada de mobilizacións puido ter na decisión do Executivo. "Parece evidente que este xoves algo pasou. Que a lei non se aprobe hoxe débese á folga e ás manifestacións" Fontes do Partido Popular recoñecen en privado que a falta de consenso ao redor da LOMCE está detrás desa decisión. En concreto, o Goberno reclámalle ao ministro Wert un maior esforzo para lograr un consenso ao redor da lei que permita ao Goberno evitar un novo conflito nun contexto marcado polas protestas cidadás. E de feito mesmo no seo do PP hai moitas dúbidas sobre as bondades desta norma. Mesmo houbo críticas por parte das asociacións católicas de pais e nais e o ditame do Consello de Estado coñecido hai unhas semanas foi moi duro coa norma. O propio conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, celebrou este venres o aprazamento na aprobación da lei, unha decisión na que observa "rigor". Vázquez destaca a conveniencia de agardar a que "estean pechados todos os detalles técnicos, especialmente os dea memoria económica". De feito, a propia vicepresidenta Soraya Saenz de Santamaría vén de afirmar na rolda de prensa posterior ao Consello de Ministros que a lei Wert tiña "observacións sen resolver". A vicepresidenta asegura que a norma será aprobada "este mes de maio igual que a lei de emprendedores, seguramente a semana que vén". Soraya Saenz de Santamaría di que a lei tiña "observacións sen resolver" pero asegura que a norma será aprobada "este mes de maio, seguramente a semana que vén" En calquera caso, trátase apenas dun adiamento. Anxo Louzao, secretario nacional de CIG-Ensino e voceiro da Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público, amósase cauto na valoración: "Entendemos a decisión como unha manobra, simplemente, para non aprobar a lei ao día seguinte da mobilización. Era moi forte que o fixesen así". Porén, Louzao salienta que o a non aprobación da lei este venres "é unha mostra evidente do éxito da folga é non só da folga, pois nós levamos un ano mobilizándonos". A CIG-Ensino tamén denuncia a actitude do Conselleiro de Educación que "actúa como vasalo do PP en lugar de defender o ensino público galego" Louzao tamén valora a posibilidade de que "o PP por fin comeza a mudar a súa actitude e a escoitar a cidadanía" e engade que "Esta é unha lei que vai nacer morta e sen futuro e o normal visto o rexeitamento absoluto seria a retirada definitiva da lei". A CIG-Ensino tamén denuncia a actitude do Conselleiro de Educación que "actúa como vasalo do PP en lugar de defender o ensino público galego". Do mesmo xeito, Mercedes Alonso, do STEG, cre que o atraso se debe "á mobilización da sociedade" pois "el propuxo un reto: de presentar a lei ao dia seguinte da folga e non puido facelo". Alonso engade que "non sabemos en que se vai traducir" e que "seguramente se aprobe pero pode que isto abra a posibilidade de que se modifiquen algúns aspectos", aínda que aclara que "a nós iso non nos bastaria, porque o que queremos é a anulación". O Goberno "tiña un calendario moi axustado para aprobar a lei no Congreso no mes de xullo. É un mes no que moita xente está de vacacións e no que sobre todo a comunidade educativa está desmobilizada" Todos os colectivos apuntan a que "a mobilización continúa". Neste senso Lois Uxío Taboada adianta que nos primeiros dias da vindeira semana haberá unha xuntanza da Plataforma en Defensa do Ensino Público e reitera que "seguimos esixindo o cese de Wert, que está totalmente desacreditado. Un novo equipo ministerial debe iniciar un novo proceso negociador". Para iso "a comunidade educativa continúa mobilizada e en estado de alerta. Non imos baixar os brazos e imos estar atentos ao que vai ocorrer. O Goberno ten a pelota no seu tellado". Agora é tamén unha cuestión de prazos e de tempos. Anxo Louzao apunta a que o Goberno "tiña un calendario moi axustado para aprobar a lei no Congreso no mes de xullo. É un mes no que moita xente está de vacacións e no que sobre todo a comunidade educativa está desmobilizada". E salienta que "este adiamento pode obrigar o Goberno a modificar o seu calendario. Benvido é".


Summary: Non é das súas películas máis coñecidas nin recoñecidas, pero si conseguiu instalar na cotidianeidade tanto un tipo de chaqueta como un síndrome psicolóxico: o síndrome de Rebecca. A patoloxía, realmente, ten a ver cos ciúmes, o que obviamente non é o caso, tratándose de Puigdemont. A adaptación da película á campaña do PdeCat vén da súa constante e até inquietante presenza no relato electoral malia o seu exilio en Bruxelas.

Rebecca, o personaxe da novela escrita por Daphne du Maurier, que o director británico levou ao cinema, ten a capacidade de se converter en protagonista e de atormentar o resto do reparto sen apenas saír nin unha vez en plano; só o fai de forma rotunda, de feito, a través dun retrato. Eran os anos 40, hoxe cecais a fórmula tería sido o holograma ou os planos vía Skype ou teleconferencia polos que teñen optado os responsábeis da campaña do último presidente da Generalitat elixido lexitimamente polos cidadáns. Puigdemont é e está. Molesta, mesmo. Se os partidos constitucionalistas fixeron mofa de cómo ían ser quen de facer campaña os "contrarios" e se confiaron en que cos dous principais rivais "fóra de xogo" ían telo máis doado, non puideron estar máis errados. Os grandes gurús da comunicación política terán que estudar, sen dúbida, o caso desta campaña como exemplo dunha xestión case inédita cuxo resultado podía saír moi ben ou moi mal. E está a saír moi ben. A percepción, no mínimo, conseguírona, a de que hai un partido que se presenta, con opción de volver gañar, cunha axenda centrada e organizada de actos diversos en contidos e territorializados, candidatos e candidatas solventes e escenografía presidenciábel. Non excesivamente amábel, soberbia tampouco sería a palabra, nin ofensiva. Cecais cun punto de excesiva seguridade que pode chegar a irritar, mais que de seguro é un efecto que tamén está medido. Como na película, a súa "non presenza" atormenta, porque é visto e fala en toda a parte. Retruca o contrincante. Pasea lacónico, pero esperanzado en paisaxes de outono europeas. Camiñas e, a nada que alces a vista polas rúas de Barcelona, a súa figura acompáñate, e el si que semella que te susurra: Ja som aquí. E culmina o feche de cada mitin cun primeiro plano que o converte na figura case dun Mesías polo que todas as/os presentes están agardando. Manexou os tempos, tanto para a estratexia máis política e xudicial como para a electoral, así como para a concesión de entrevistas, e agora está a xogar cun suposto regreso para estar xunto aos seus, xunto ao seu país, no feche de campaña, aínda que facelo sexa un auténtico "xesto de heroicidade" pola súa parte, que xa ten en vilo á policía tanto de España como das distintas fronteiras polas que podería entrar no Estado. Andaremos e veremos, pero, tecnicamente, o PdeCat xa gañou. É certo que se a eficacia da comunicación non se efectiviza en votos, nun bo resultado, estaríamos ante o indicio de que algo fallou, pero ese algo non ten por que estar necesariamente vencellado á estratexia do Dircom. Até os caganets levan agotados dende moito antes do día grande da Fira de Santa LLucía. E inclusive o marrón do 3 por cento, é Junqueras e non Puigdemont quen ten que comelo nalgunha cartelería na que, case sempre, o president ocupa un espazo superior. Din os gurús que os calvos, os gordos e os baixos apenas teñen posibilidades de ser bos candidatos. A historia dá a razón en parte, pero tamén hai excepcións, sobre todo no caso de persoas coa físico do candidato de ERC, pola tenrura e bonhomía que despertan, ao que hai que sumar as condicións excepcionais polas que está pasando, que lle outorgan un papel de vítima, sen el explotalo, que normalmente provoca máis empatía que o mesianismo. Non está a gozar da sobrerepresentación do candidato de PDeCat e, cecais, nalgún momento iso puido provocar algún problema na comunicación de ERC, alentado polos todólogos e algún adversario que tentou abrir unha fenda por aí. Quén é o seu candidato? escoitouse en máis dunha ocasión contra o partido con máis perspectivas de poder gobernar. Recoñece un dos voceiros da formación que no comezo estiveron frouxos, fríos; visto dende fóra o adxectivo máis acaído semella paralizados. As circunstancias tampouco puñan fácil sacar partido a un lema, sen embargo, dos que tamén se estudarán nas universidades: La democracia sempre guanya e a unhas postas en escea serenas e positivas (cartelería, intervencións nos meios etc). A maiores, o arranque cadrou co cara a cara do que xa tanto se ten falado nestas crónicas co que se tentou deslixitimar Marta Rovira como segunda de Junqueras. Mais pouco a pouco, atopado o ponto exacto co que visibilizar, dalgún xeito, a presenza e papel de Oriol, e superado o factor emocional de se enfrontar a unha campaña nestas circunstancias, coa incógnita engadida de que pasará o día 22, foron in crescendo e situándose como a única forza capaz de transmitir mensaxes afirmativas. Un repaso polo vocabulario das distintas formacións e só en ERC predomina o ton afábel, conciliador e críbel, baseado en conceptos como construción, transformar, loitar, "facer República e democracia en positivo, que non é falar de bandeiras senón de igualdade e da soberanía da xente e dos seus dereitos sociais". Conceptos como "nobreza" e "honestidade" no rexistro axeitado, é dicir, alonxado da impostura, e cun sorriso e interacción co público fai que a mensaxe empatice, que a campaña emocione e, ao cabo, cómpre lembrar que as campañas e os votos son fundamentalmente emocionais, algo que ante o 21D se bota en falta. Un repaso polo vocabulario das distintas formacións e só en ERC predomina o ton afábel, conciliador e críbel, Non se trata de facer leña da árbore caída, mais Irene Montero fixo un "Marta Rovira" hai tan só uns días, afirmando que as pezas do Museo de Lleida debían estar en Aragón. Obviamente, non pasou res, pero é sintomático do papel que está a xogar Podemos nestas eleccións, ás que aínda non lle pillaron o ton ou definitivamente o perderon dende o seu plantexamento inicial, sen interese ou tempo de rectificar. Un "enemigo variábel" segundo o día, retomar a pantasma de Aznar, a escasa presenza de Pablo Iglesias, o cansanzo de Xavi Domènech e as improvisadas contraprogramacións aos actos nos que participa Albano Dante Fachin, logo de terlle cedido espazos froito, probablemente, dunha axenda mal planificada, agoiran un tirón de orellas aos seus estrategas. Un tirón de orellas que non é menor no caso do PSC, vivindo de lemas e soflamas do pasado máis "catalanista" da organización e recuperando a Z de Zapatero, desta volta engadíndolle, obviamente, un I. Sobre Ciudadanos, convidaría a visitar a carpa galáctica laranxa que teñen instalada na Praza da Universidade e concluiría que é como unha metáfora da estratexia que están a empregar: plástico e artificiosidade, o que non é sinónimo de ser unha mala campaña, ollo. Canto ao PP e Albiol… pois qué máis ten, a lei do mínimo esforzo, xa lles veu todo feito, o seu reino non é deste mundo, o seu lema, de feito, xa o deixa claro: España es la solución. Imaxes: 1.-Mitin do PDeCAT, con Puigdemont proxectado en pantalla xigante. [Foto: PDeCAT] 2.-Titular da entrevista do Ara a Puigdemont. 3.-Cartaces de Garcí Albiol e Oriol Junqueras [Foto: R.R.] 4.-O cartaz de Iceta nunha marquesina [Foto: R.R.]