Summary: As deputadas nacionalistas presentaron no Congreso un feixe de emendas ás contas propostas polo PP procurando aumentar as partidas para eidos como o agro e a pesca, o sector naval, o ensino, o pequeno comercio ou a dependencia.

O BNG presentou nesta cuarta feira as emendas parciais aos Orzamentos Xerais do Estado 2016, procurando coas achegas, afirma, que se reduza "o gasto en capítulos innecesarios e adicándoo a cuestións importantes para a xente". Nesta liña, o Bloque propón emendas que abranguen desde o aumento de dotacións para sectores produtivos, seguridade ferroviaria até unha aposta decidida por revistar á alza as dotacións para servizos públicos ou pensións. Pola contra, o BNG pide recortes nos fondos para a Igrexa e a Casa Real española. Educación: 60 millóns para os Programas de Educación Infantil, 100 millóns para Bolsas, 50 millóns para axudas para libros de texto, 20 millóns para Bolsas para estudantes universitarios. No eido industrial: Plan de Modernización do sector naval dotado de 150 millóns e para fomento da industria auxiliar 30 millóns. 50 millóns para un Plan de Desenvolvemento Tecnolóxico-Industrial para Galiza. Para a reactivación económica das comarcas mineiras do carbón de Galiza, o BNG plantexa 20 millóns de euros. E un Plan de I+D+I dotado de 450 millóns. Outra das propostas do BNG é un Plan de incentivos ás enerxía renovábeis dotado de 100 millóns. Ambiental: Plan para o Saneamento integral das Rías galegas dotado de 22 millóns. Tamén solicita 20 millóns para valorizar os bosques autóctonos de Galiza. 20 millóns para un Plan de Recuperación de zonas afectadas por incendios. Seguridade ferroviaria: "Dado o dramático accidente acontecido en Angrois", o BNG propón 40 millóns de euros a destinar a la seguridade ferroviaria. Para a Real Academia Galega o BNG plantexa un aumento de 727.000,-os orzamentos só contemplan unha dotación de 273.070. Agro: incentivos fiscais, un Plan de Fomento da agricultura ecolóxica con 10 millóns. E un Fondo Lácteo dotado de 50 millóns. Para facer fronte á grave crise do sector lácteo pola baixada dos prezos do leite, as deputadas nacionalistas piden medidas estraordinarias cunha partida de 50 millóns. Para un Programa de Desenvolvemento Rural na Galiza pídese 30 millóns. Pesca: solicita un Plan de Acicón para as comarcas dependentes da pesca por 10 millóns, compensacións a profesionais do sector pesqueiro por paros obrigatorios por 8 millóns. Recortes: Entre as emenadas nacionalistas aos OXE 2016 tamén se propón recurtar nun 40% a asignación tributaria á Igrexa Católica no IRPF, diminuir nun 30% a aportación á Casa Real así como o orzamento de Defensa. Emprego e financiamento muncipal, pensións: Fondo Especial de Financiamento a favor dos municipios de poboación de menos de 20.000 habitantes. Demanda o BNG unha subo do 3% dos salarios dos empregados públicos e que a taxa de reposición de emprego público sexa do 100%. Tamén pide un Plan de Emprego dotado de 120 millóns de euros, e partidas para a reinserción laboral e para parados de longa duración. En materia de pensións, pide que se actualicen dacordo á evolución do IPC posto que a previsión de incremento do 0,25% "é na práctica unha conxelación salarial". Servizos Sociais e dependencia: 40 millóns para un Plan Concertado coa Xunta para Programas Sociais. Para Programas de Asistencia Social para Mulleres vítimas de violencia de xénero, piden 6 millóns de euros. 150 millóns para Atención a Persoas en situación de Dependencia en coordinación coas CC.AA. En materia fiscal, o BNG presenta unha seria de emendas coa finalidade de acadar unha fiscalidade máis progresiva e xusta, gravando máis ás rendas de capital e aos que máis gañan. Piden cambios nas Leis Fiscais para arranxar o problema da fiscalidade das pensións percibidas do estranxeiro. Demandan a rebaixa do IVE en bens e servizos empregados na produción agrícola, gandeira e forestal dado o encarecemento dos custes de producción.


Summary: Na Galiza hai máis de 2,2 millóns de persoas chamadas a acudir aos colexios electorais este domingo. Son 3.000 menos que en abril. As galegas e galegos escollen o 10-N un total de 23 representantes para o Congreso e 16 para o Senado.

Por terceira vez no ano acoden as galegas e galegos aos colexios electorais. Após votar en abril ao Congreso e o Senado e en maio aos concellos e ao Parlamento Europeo, o Estado viuse abocado a repetir as eleccións xerais. Un total de 2.237.423 galegas e galegos teñen dereito a voto, o que supón 3.193 menos que nas eleccións xerais do mes de abril. A este total de electoras e electores hai que sumar 461.225 (3.316 máis que en abril) do censo de residentes ausentes (CERA), que tamén foron chamados a votar. Delas, segundo datos do Instituto Nacional de Estatística, aceptouse o voto de menos de 28.000. 928.251 electoras e electores correspóndense coa circunscrición da Coruña, 772.766 coa de Pontevedra, 277.229 con Lugo, e 259.177 coa de Ourense. 11.371 persoas poderán votar por primeira vez na Galiza ao cumpriren 18 anos. Delas, 4.674 son da circunscrición da Coruña, 4.524 de Pontevedra, 1.114 de Lugo e 1.059 de Ourense. Máis de 59.000 electoras e electores residentes na Galiza solicitaron o voto por correo. Correos ratificou que a sexta 8 de novembro que xa custodiaba o voto de 44.301 galegas e galegos. A cidadanía galega poderá optar entre 46 candidaturas ao Congreso (fronte ás 49 de abril) e 44 ao Senado (nos últimos comicios xerais foron 47). A Galiza ten 7.908 urnas Nos colexios electorais da Galiza hai 26,2 millóns de papeletas (23,9 millóns para o Congreso e 2,27 para o Senado), 3,5 millóns menos que en abril. Haberá tamén 3.954 mesas electorais (dúas menos que en abril) dispostas en 2.416 locais (os mesmos que nos anteriores comicios) con 7.908 urnas (catro menos). Temos na nación 11.862 membros de mesa (seis menos). A Delegación do Goberno tamén destacou que sobresae o crecemento de solicitudes de kits para votantes con discapacidade visual, que ascende a 119. Esta cifra supón que case se multiplica por catro o número de solicitudes realizadas na última cita, que foi entón de 33.


Xosé Antonio Perozo, orixinario de Extremadura, é unha das voces alófonas máis emblemáticas e lonxevas da literatura galega. Cunha traxectoria que ten tocado case todos os xéneros, é especialmente relevante a súa participación na emerxencia da literatura infanto-xuvenil do posfranquismo, con obras xa clásicas como O enigma de Embívicus. Trátase dun eido, o dos libros para a xente máis nova, no que o autor mantivo sempre unha presenza tan constante como diversa. O libro das avoas é un bo exemplo disto, ao abordar un subxénero tan complexo como é o da poesía infantil e xuvenil. O libro das avoas / Xosé A. Perozo (il. María Lires) / Galaxia / 2021 / 72 páxs. / 9,80 euros Se consideramos que escribir poesía para crianzas é algo difícil é principalmente pola dificultade de dar cun ton que non desmereza nin subestime a intelixencia do lectorado ao que vai dirixida. Un público ao que moitas veces se lle ensinan os ritmos máis básicos que dan os versos rimados, pero que tamén comeza a ser capaz de identificar as principais figuras literarias e os xogos aos que nos convidan os textos. Neste sentido, o primeiro que podemos apoñer a O libro das avoas é se o arco de idade suxerido por Galaxia (a partir dos oito anos) non será un pouco alto. Os versos de Perozo xogan á sinxeleza e ao cotián, sempre ao redor da figura da avoa e, aínda que poden ser gozados por crianzas maiores de oito anos, tamén dá a sensación de que poderían ter un público excelente moito máis novo. Empregando ritmos sinxelos e rimas principalmente consonantes, Perozo constrúe un catálogo de avoas apoiadas nos motivos típicos que as crianzas poden identificar inmediatamente: os agasallos de cartos, as merendas, as mascotas, o chocolate... Unha colección que tamén aposta por temas máis soñadores, como o da avoa que vende estrelas ou a que quere subir á lúa en bicicleta. Unha combinación entre o cotián e o fantástico que tamén introduce moitas destas mulleres como personaxes. Porén, un libro así non podería subtraerse ao momento social de empoderamento e posta en valor que as mulleres maiores tiveron nos nosos tempos. As avoas de Perozo recollen esa parte de elementos que os netos recoñecen facilmente, pero tamén son capaces de moitas máis cousas que transcenden o ámbito do familiar (hai avoas arquitectas / temos avoas doutoras / hai avoas xornalistas /hainas que son profesoras), construíndo unha imaxe que vai máis aló dos tópicos. Un libro curto que aposta por unha sinxeleza capaz de servir como introdución aos ritmos poéticos e á súa linguaxe.


Summary: A docencia telemática á que alumnado e profesorado se viu forzado desde o pasado 16 de marzo como consecuencia da crise sanitaria pola propagación do coronavirus vese gravemente lastrada pola fenda dixital e social da Galiza. A conclusión tírase da enquisa que a CIG-Ensino realizou durante a semana pasada de forma telemática entre o profesorado galego.

Con máis de 6.300 respostas, o estudo sinala que a gran maioría do persoal docente ten problemas para interactuar co seu alumnado. Segundo o inquérito, apenas unha de cada cinco respostas sinala que pode facelo sen problema, mentres que a maioría do profesorado (61%) di que a súa comunicación ten "limitacións", orixinadas de forma moi maioritaria (81,7%) polas dificulades de conexión do alumnado, e, existe 18,2% que non tivo "ningunha posibilidade de se conectar co seu alumnado", cunha incidencia maior nesa falta de comunicación no ámbito rural. Segundo o estudo, nunha cuarta parte das aulas do profesorado que contestou á enquisa a participación está a ser inferior a 30% do estudantado e unicamente nunha de cada dez aulas a asistencia telemática alcanza 90% da clase. "O profesorado dinos que en máis da metade das súas aulas participa menos da metade do alumnado", conclúe o informe, que reflicte unha diferenciación segundo o nivel educativo, de maneira que en primaria unha ampla maioría do profesorado (71%) cifra o seguimento do alumnado en menos da metade da aula, mentres que na ESO, Bacharelato e FP é o 68% e nas EOI e ensinanzas de réxime especial é o 70%. Resulta relevante tamén o dato sobre a experiencia previa en traballo con recursos ou ferramentas en liña por parte do alumnado, segundo as respostas desta enquisa: 53% nos centros de FP, mais unicamente 18% no caso de infantil e primaria. No que respecta ao profesorado, 70,4% do colectivo docente de educación infantil manifestou non ter experiencia en teledocencia, mentres que en secundaria esa porcentaxe baixa a 45,5%. "A desconexión, segundo revela o inquérito, é moito máis avultada e de carácter xeneralizado do que se podería esperar", sinala o secretario nacional de CIG-Ensino, Suso Bermello, quen subliña o diferente impacto desa desconexión dixital, nas distintas etapas educativas. O estudo, realizado na súa maior parte antes de que se fixeran públicas as instrucións desde o Ministerio de Educación e da Xunta, amosa unha ampla porcentaxe do profesorado, 79%, que considera que o mellor criterio para ese curso é unha promoción xeneralizada, na que as excepcións teña que fixalas o equipo docente, tal e como se estipulou. Máis alá do curto prazo, o responsábel sindical expresa a preocupación ante as consecuencias desta desconexión nos cursos vindeiros, polas "eivas" que pode levar consigo, unha vez se retome o ensino presencial, a promoción xeneralizada, se non vai acompañada de medidas de reforzo, como desdobre de aulas. Neste sentido, Bermello salienta ademais a resposta practicamente unánime (95%) na crítica á falta de iniciativa da Consellaría de Educación nesta crise. "A enquisa corrobora a denuncia que vimos facendo a unha Consellaría que está a ser parte do problema e non da solución; non está actuando, non tomou a iniciativa e, por riba de todo, non procurou nas organización sociais e nos axentes sociais nin consenso nin contraste nas decisións a adoptar", censura. Dereitos, non parches pescuda a atención ao alumnado con NEAE Tamén a plataforma de familias Dereitos, non parches ten aberto un cuestionario en liña, difundido a través das súas redes sociais, para recoller información sobre a atención educativa que está a recibir no confinamento o alumnado con necesidades específicas de apoio educativo (NEAE) escolarizado en centros ordinarios da Galiza. O colectivo, que traballa a prol "dunha educación verdadeiramente inclusiva", recolle opinións sobre os materiais, a orientación e a comunicación dos equipos docentes e as familias para adaptar a aprendizaxe á distancia. O informe da CIG xa anticipa que o alumnado con NEAE está a sufrir unha "dupla desconexión": máis de dous terzos das respostas apuntan a unha menor participación e insuficientes recursos. Ademais, 85% do profesorado participante di que non recibiu ningunha indicación específica para traballar con este alumnado empregando a formación a distancia.


Summary: O novo caderno monográfico da colección "De Nós", editada por Sermos Galiza, S.A., con imaxes do fotógrafo compostelán Santos, xa está dispoñíbel nas librarías do país.

Chegou aos andeis das librarías o monográfico sobre os entroidos rurais galegos editado por Sermos Galiza S.A. dentro da colección "De Nós". A publicación recolle máis de medio cento de entroidos, boa parte deles sen apenas difusión, e reproducen as imaxes do fotógrafo compostelán e xubilado de TVE Alfonso García Santos. Prologado polo arqueólogo e museólogo Felipe-Senén, o monográfico, o primeiro destas características na Galiza, permite coñecer nun día, e sen saír da casa a Marela de Maceda; a Morena de Matamá; a Pita das Eiroás; a Queima do Meco; a Solta da Marela de Maceda; as figuras de animais no entroido; as Bonitas de Sande; Baixada da Morena de Laza; Boteiros de Trives; Boteiros de Viana do Bolo; Boteiros de Vilariño de Conso; Charrelos de Baños; Chocalleiro de Vilardevós; Cigarróns de Verín; Entroido Ribeirao; Fareleiros; Felo de Garabás; Felos de Boborás; Felos de Esgos; Felos de Maceda; Gárgolas de Celanova; Galos da Mezquita; Labardeiros de Mugares; Máscaras de Buxán; Madamas e Galáns de Cobres; Madamitas de Entrimo; Maragatos de Laza; Mázcaras da Xironda; Mázcaras de Manzaneda; Meco das Teixugueiras; o Boi da Veiga; o Cabreiro de Muíños; o Cigarrón de Verín; o Exército dos panos; o Fedelloso de Meira; O Folión; o Irrio de Lumeares; o Meco da Xironda; o Meco das Teixugueiras; o Oso de Salcedo; o Rei de Covelo; o Xigante e o Touro de Celavente; o Vellarrón de Riós; o Vello dos Cornos de Vila de Cruces; o Zarramanculleiro de Cualedro; os Chambergos de Santeles; Pantallas de Xinzo; Peliqueiros de Campobecerros; Peliqueiros de Laza; Troteiros de Bande; Vergalleiras das Teixugueiras; Vergalleiros de Sarreaus; Vixigueiros de Samede e os Xenerais da Ulla. Baixo o título Antroidos e máscaras na Galiza rural, o monográfico, de máis de cen páxinas, dá a coñecer as variedades tradicionais, aquelas que distan das fórmulas importadas e uniformadas e das carautas de plástico á venda nos bazares. As subscritoras e subscritores do semanario Sermos Galiza recibiron nos seus enderezos postais un exemplar da publicación como agasallo. Alén da venda en librarías, a publicación está dispoñíbel a un prezo de 19,90 euros na loxa.


Summary: O crime aconteceu en Moraña. A Garda Civil mantén aberta a investigación.

Esta sexta feira (31 de agosto) un home, D.O., asasinou as súas dúas fillas --de 9 e 10 anos-- en Moraña. Segundo recolle o xornalista da Voz de Galicia, López Penide que cita fontes veciñais, o crime tería sido cometido como vinganza cara á súa compañeira da que estaba divorciado. Porén, as pesquisas da Garda Civil continúan abertas baixo instrución xudicial. As nenas estaban a pasar as ferias de verán co seu pai e debían ser devoltas á nai mañá mesmo. Até o momento, a Subdelegación do Goberno español só confirmou oficialmente o asasinato e o intento de suicidio posterior por parte de D.O., que foi trasladado ao hospital. Aliás, unha muller, de 33 anos, foi asasinada pola violencia machista en Palma e un outro a súa nai en Madrid.


Summary: A UE teima nun deseño que vincula o reparto de fondos á superficie e non exixe que sexan as explotacións agrogandeiras as principais beneficiarias dunhas axudas que seguen a subvencionar grandes terratenentes e que marxinan a Galicia por ter unha base territorial menor.

A reforma da Política Agraria Común (PAC) volve ter pendente a Galicia. Labregos e gandeiros agardan a unha nova estratexia comunitaria para o campo que, no seu deseño inicial, volve discriminar o país, tal e como denuncian os sindicatos e tal e como llo manifestaron ao ministro Arias Cañete a pasada semana. Porque á espera de futuras modificacións, a UE pretende vincular o reparto de fondos á superficie das explotacións, o que prexudica con claridade un territorio como o galego, cunha base territorial moito menor. A UE pretende vincular o reparto de fondos á superficie das explotacións, o que marxinaría a Galicia, cunha base territorial moito menor Tanto o Sindicato Labrego Galego (SLG) como Unións Agrarias (UUAA) coinciden en alertar deste criterio de reparto das axudas baseado no número de hectáreas de cada explotación. O orzamento fixado pola UE ata 2020 sitúase en preto dos 50.000 millóns de euros que terán que ser repartidos polo Goberno central tras o acordo coas comunidades. A Conferencia de Agricultura e Desenvolvemento Rural, que se celebra entre este luns e martes en Madrid, será fundamental para que autonomías e Estado cheguen a un pacto, pero hai moito por resolver. De seguirse o criterio aprobado en Europa -e co que o Executivo de Rajoy pretende seguir adiante-, Galicia seguiría tendo a contía en axudas por activo máis pequena de todo o Estado, sendo o sector lácteo un dos grandes prexudicados. Así, os sindicatos reclaman xa que se inclúan medidas correctoras para que as primeiras hectáreas subvencionadas reciban unha prima respecto das seguintes. De non facerse así, Galicia sería duramente marxinada, xa que ten unha media de 15 hectáreas por explotación, fronte ás 30 do conxunto do Estado. E é aquí onde xorde o outro gran problema. Mentres o ministro de Agricultura, Arias Cañete, teima en continuar coa situación actual, o 20% dos preceptores das axudas da PAC levan a maioría dos fondos comunitarios, tal e como denuncia o SLG, que xunto a UUAA solicita que se controle que estes fondos europeos cheguen a aqueles profesionais "que realmente viven da agricultura e da gandería" para que se deixe á marxe os propietarios de grandes extensións que non teñen como actividade efectiva o sector primario. A duquesa de Alba, a familia Domeq ou Mario Conde son dos maiores beneficiarios de axudas comunitarias no Estado E por que pode suceder isto? Porque no actual deseño da PAC estipúlase que para ser perceptor de axudas só é preciso que o 10% dos ingresos proveñan da agricultura, así como ter o 15% de UGM (Unidades de Gando Maior) por hectárea. Terreos inmensos que non se dedican a actividade agrogandeira ningunha, agás unha mínima que lles permita recibir subvencións que acaban cobrando grandes propietarios. "Un xeito inmoral de recibir axudas", como aclaran os sindicatos agrarios. Ata o momento, os máximos perceptores de axuda en Europa son grandes terratenentes e empresas, tales como o príncipe Carlos de Inglaterra, Heineken, a tabacaleira Philip Morris, Basf, Nestlé ou Credit Agricole Bank. En España, a duquesa de Alba, a familia Domeq ou Mario Conde están tamén estre os maiores beneficiarios. No Estado, hai 910.000 perceptores de axudas da PAC, mentres os que cotizan á Seguridade Social Agraria son uns 350.000. En España hai máis de 900.000 perceptores de axudas da PAC pero só 350.000 cotizantes á Seguridade Social Agraria Ademais, a UE segue situando o tope nos 300.000 euros por axuda, ademais de deixar sen definir con claridade que é un agricultor activo. Os sindicatos agrarios vían nun límite máis pequeno -entre os 100.000 e os 60.000 euros- unha solución para limitar así o cobro destes fondos a labregos con medianas e pequenas explotacións que realmente teñan unha actividade profesional agraria, xeren postos de traballo e manteñan vivo o medio rural. Pero non parece que vaia cambiar, nin tan sequera na ida da progresividade das axudas que tamén propoñen as centrais labregas pero que non son escoitadas. A fin das cotas lácteas Outro dos maiores impactos que sufrirá o campo galego será tamén a fin do sistema de cotas lácteas a partir de 2015 e que suporá a desregularización do mercado do leite en Europa. Desde o SLG reclaman que se artellen outras medidas reguladores do mercado alternativas para que se garantan uns prezos dignos e lembra que máis do 80% dos ingresos das explotacións depende do prezo ao que cotiza o leite. UUAA lémbralle tamén ao Goberno central que o feito de que os gandeiros galegos teñan que comprar desde hai anos cota para poder producir debe ter unha compensación económica agora que terán que afrotnar un novo escenario que, se non hai cambios, volveraos deixar como os máis prexudicados. Centos de gandeiros que investiron en comprar cota terán agora que competir endebedados contra explotacións que tiñan cota gratis Durante moitos anos, centos de gandeiros de Galicia investiron moitos cartos en comprar cota e adquirir uns dereitos de produción que agora quedan en nada. Moitos destes traballadores soportan débedas que terán que seguir afrontando nun mercado liberalizado e no que competirán con explotacións que, como as francesas, tiñan cota gratis do Estado. Desde os sindicatos agrarios tamén se alerta do sector hortícola, con cada vez máis importancia no país, sobre todo entre a xente moza que se incorpora á actividade agraria. Detacan que, malia a súa importancia, non recibe ningún tipo de apoio na nova PAC, ao igual que no sector do viño, onde as limitacións impostas provocarían que ningún viñedo galego cobrae céntimo ningún.


Summary: O concello adoptou a decisión en cumprimento da Lei de Memoria Histórica.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, cualificou de "erro moi grave" a decisión do Concello de Cedeira de retirar o nome dunha rúa a Manuel Fraga para dar así "cumprimento coa Lei de Memoria Histórica e de respecto ás vítimas do Franquismo". Nun pleno extraordinario do goberno local, o concello aprobou tomar esta decisión argumentando o cumprimento coa lei, polo que retirou o nome 'Fraga Iribarne' a unha rúa e substituíuno por 'A Fraternidade'. Este domingo, o titular do Goberno galego pronunciouse sobre o asunto ao ser preguntado polos medios de comunicación. Criticou a decisión e considera que esta fai quedar mal "a quen retira a rúa máis que ao resto de cidadáns", xa que para el "a política require un pouquiño máis de altura". Ademais, Feiixx apuntou que "nun momento de pandemia onde todos estamos chamados á unidade, con independencia das discrepancias", o feito de que un Concello faga iso "acredita que hai políticos determinados que non están á altura da situación política e sanitaria do momento". Por outra banda, o presidente galego destacou que o nome da rúa estaba dedicado a un "presidente democrático en Galicia durante 16 anos continuados" que foi "un dos pais da Constitución Española, que ten rúas en cidades que goberna o Partido Socialista e a ningún alcalde do PSOE se lle ocorre" tomar unha decisión como esa. Con todo, no seu día, o goberno local de Cedeira xustificou esta decisión argumentando que a rúa recibira este nome "na época na que" Fraga "desempeñaba un cargo no Franquismo". Neste sentido, o alcalde socialista da vila mariñeira insistiu na decisión e na importancia de cumprir coa Lei de Memoria Histórica, por respecto ás vítimas do Franquismo. "Recibimos tres avisos desde o Senado de que tiñamos que cambiar o nome da rúa", reiterou.


Summary: A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público anunciou mobilizacións en diversas localidades en apoio ao protesto convocado por Erguer. Estudantes de Galiza.

"Continuaremos mobilizándonos mentres non se derroguen definitivamente aLOMCE e as reválidas". Afirmouno Anxo Louzao, portavoz da Plataforma Galega en defensa do ensino público (PGDEP), esta segunda feira ao anunciar o apoio á greve estudantil convocada para o 16 de febreiro por Erguer. A Plataforma valorou positivamente as mobilizacións e accións que se desenvolveron neste trimestre, como a entrega de máis de 13.000 sinaturas contra a Lomce e as reválidas. O "recuamento" do Ministerio de Educación, que aprazou a aplicación das reválidas de 6º de Primaria, 4º da ESO e 2º de Bacharelato, tamén foi destacdo por Louzao, se ben matizou que "a supresión das reválidas non é definitiva, está condicionada ao futuro Pacto de Educación, e a Lomce aínda non foi derrogada". Ora ben, aclarou, o Pacto para a Educación "nace trucado" na medida en que "non se contempla unha concepción plurinacional do Estado español, nin se teñen en conta as demandas e consideracións das organizacións sociais, nin as educativas; só atinxe ás organizacións políticas". Anxo Louzao tamén volveu denunciar a "discriminación" que sofre o galego como consecuencia da implantación da Lomce, que vén se sumar á "escasa presenza" que xa tiña na ESO. "Esta situación constata que o Decreto de plurilingüismo naceu para expulsar o galego como lingua vehicular no ensino".


Summary: Cambiou de nome pero nunca puido deixar de ser un príncipe. Hoxe morreu, en circunstancias aínda descoñecidas, no seu estudo de Minneapolis. Ofreceu un único concerto memorable na Coruña en 1990 mentres en Vigo facía o propio Madonna. Era o tempo das vacas gordas.

Aínda que bastante desaparecido da esfera pública nos últimos, foi un dos cantores da música popular máis influintes da década dos 80 e unha icona pop para varias xeracións de xente nova. Cantor, autor, multiinstrumentista e performer, deixou varios temas para a historia, como Kiss, Little Red Corvette, Purple Rain ou When Doves Cry. Prince Rogers Nelson, que así se chamaba, morreu en circunstancias que aínda se descoñecen, pero cancelara a comezos deste mes algúns concertos. A semana pasada tamén estivo hospitalizado algúns días. Nado en Minneapolis en 1958, comezou no mundo da música a finais dos 70 pero non triunfa até os 80 cunha das cancións máis coñecidas da historia, 'Purple rain', que editou en 1984 e que o levou tamén ao cinema, acadando un Oscar á mellor banda sonora orixinal ao ano seguinte. Editou 39 álbums ao longo da súa vida, dous deles en 2015 (HITNRUN Phase One e Two). Acadou sete Grammys. En 1990 na Coruña Só estivo en Galiza nunha ocasión (poden ver un anaco do concerto no arquivo web da TVG). Foi o 29 de xullo de 1990 nun auditorio do máis sorprendente: o campo de fútbol do colexio Santa María del Mar dos xesuítas da Coruña, por mor das malas relacións entre o Concello e o Deportivo. Aquel día, Galiza dividiuse en dous: os que ían (ou quererían) ver a Prince, e os que foron ver a Madonna, que estaba exactamente a mesma noite en Vigo, con camisola do Celta e bandeira local incluída.


Summary: Tres ferramentas que axudan a que a nos, mulleres, e a os nosos fillos nos sigan matando

Cada vez me custa mais escribir.Cada vez me resulta mais difícil expresar, sexa do xeito que sexa, o que sintoÉ como se as verbas se me quedasen retidas dentro, porque a dor, a carraxe, a impotencia, non as deixan sair.Os asasinatos machistas están a ser case diarios, e non soamente somos as mulleres as que caemos vítimas da sinrazón dunhos malnacidos que nos consideran obxectos da súa propiedade, se non tamén os nosos fillos, porque, non o esquezamos, o fin primordial dun maltratador, do que sexa, é facernos dano, canto mais mellor, e, non hai nada que nos destroce mais, que nos rompa por dentro do xeito mais atroz as nais, que o dano que se lles causa aos nosos fillos, nin xeito mais cruel de matarnos, de que fiquemos mortas en vida que arrebatárllela a eles, o que mais queremos.Cristian, o neno de Beniel, foi unha das vítimas desa sinrazón, un instrumento nas mans dun animal que tan só buscaba vengarse, danar a quen decidiu non seguir presa con él nunha prisión de medo e humillacións. Pero no asasinato de Cristian existiron cómplices. Seu pai foi o autor material do crime, certo, pero non actuou en solitario. De feito, se lle brindaron os medios para que ese crime se consumara.Non había nin un mes que o asasino fora condeado non en unha, se non en dúas ocasións, por coaccións a primeira e por quebrantar a orde de afastamento a segunda, pero deu o mesmo, ninguén impediu que Cristian, por mais que súa nai avisou do perigo que o neno corría, se achegara a seu pai, e todo porque, unha vez mais, ese test case máxico, elaborado, seica, por unhas mentes privilexiadas (outra cousa é que teñan nin a mais remota idea do que é realmente a violencia de xénero), e que no eido policial defenden con uñas e dentes, algo que cada vez teño mais claro que, polo menos en moitos casos, é porque resulta infinitamente mais cómodo para eles e os libera de moitísimo traballo, decidiu, dándolle a tecla oportuna, rebaixar o nivel de risco de medio a baixo, e, xa se sabe, cando o VioGén fala....todos calan e, principalmente, todas.Non lles queda outra, porque canto digan, será predicar no deserto, malia que a vida lles vaia nisto.O mesmo da que unha vítima de violencia de xénero, ante os resultados arroxados polo VioGén, advirta que o risco que corre, e mesmo tal vez os seus fillos, é maior que o que valora a maldita computadora. É inútil que suplique protección, porque ninguén coma ela coñece a agresividade, a maldade do seu maltratador. Ninguén coma ela é quen de interpretar o significado desas miradas que lle conxelan o sangue, de ler entre liñas o significado desas mensaxes malditas que lle envía, pero de nada serve que o repita unha e outra vez.Os resultados do test, dese VioGén que todo o sabe, dí que non corre perigo, e, porén, ninguén a protexerá, polo que, desde que sae desa comisaría a que acudiu facendo un esforzo sobrehumano que moi poucos, por moita formación que teñan, son quen de entender, a súa vida vai ser unha ruleta rusa, na que a bala mortal dun maltratador ainda mais agresivo do que xa era unha vez que se sabe denunciado, e circula libre pola rúa, a pode alcanzar en calquera momento, e con toda probabilidade rematará por facelo. Hai xa case tres anos que, desde Si, hai saída advertimos por primeira vez da mais que dubidosa fiabilidade do VioGén.A violencia de xénero non é unha ciencia exacta, hai moitos matices e moitas circunstancias diferentes en cada caso, casos, non esquezamos, protagonizados por seres humanos, con sentementos, con reacción diferentes.Tentar medir na súa xusta medida a agresividade dun maltratador e, porén, o perigo real que corre a vítima, valéndose dun programa informático, é, como mínimo, temerario.Que un home que agrede a unha muller non consuma certas sustancias, ou non teña armas na súa casa, por citar algunhas das cuestións xenéricas que o devandito test plantexa, non significa que non sexa quen de agredila de novo ou mesmo de matala. A realidade non é así.Non sempre se da esa "escalada de agresividade" que dín valora o VioGén por mor desas preguntas tipo.Sempre hai unha primeira vez, e que un maltratador non traiga as súas costas un longo historial de agresións, que o seu delito sexa, a simple vista, un feito puntual e non teña o perfil, según o VioGén, dun "candidato" a exercer esa escalada de violencia na que se basea para a súa valoranción, non implica que non sexa quen de facelo de novo e mesmo de matar, ainda que non consuma ningún tipo de sustancia que altere o seu ánimo, nin teña a escopeta cargada ao carón da súa cama. A maldade non entende de lóxica, nin moito menos de baremos.Obviamente, o resultado dese test, avalado polas conclusións que a policía lle traslada ao xuiz, van xogar un papel decisivo para a posible adopción, por parte deste, dunhas medidas de protección, ou para que as desestime, dando por sentado que non son precisas.Moito choveu desde esa primeira vez que alertamos disto, e moi numerosas foron as ocasións nas que, posteriormente, de novo, expresamos a nosa alarma. Os resultados do VioGén non eran reais na maioría dos casos, e, o peor de todo, cando nos mesmas acompañábamos a unha vítima a denunciar e se daba esta circunstancia, era, e segue sendo, inútil que advertíramos que a muller corría mais perigo do que valoraba o test. Lonxe de sair desa comisaría cunha muller desfeita, vulnerable, si, pero protexida dabondo para continuar o seu camiño, o dos seus fillos, hacía a liberdade dunha vida sen medo, o facíamos con unha espada de Damocles enriba da súa cabeza.A crónica negra da violencia machista deixa cumplida testemuña de que estas situacións non son, nin de lonxe, infrecuentes, e Cristian, con tan só 11 anos, e a tráxica evidencia, a, polo momento, derradeira vítima dunha ferramenta que se supón concebida para protexer, pero que, lonxe deso, remata en demasiadas ocasións por ser unha condea, cando non unha sentencia de morte.O verdadeiramente demencial é que ninguén con potestade semelle ter nin a mais mínima intención de facer nada ao respecto.Estamos fartas, moi fartas, de escoitar eso de "algo está fallando", obvio!, sen que se faga nada por remedialo.Estamos fartas de que a nosa costa, das nosas vidas, das dos nosos fillos, políticos, colectivos de dubidosa traxectoria, se suban ao carro da dor para medrar, para alimentar os seus egos, sen amosar un ápice de empatía, de sensibilidade. A súa implicación dura o que duran esos hipócritas e a todas luces inútiles minutos de silencio.Acaso pretenden facernos crer que están convencidos de que a unha alimaña que é quen de matar a sangue fría a súa parella, aos seus fillos a van disuadir as concentracións, os minutos de silencio, as repulsas políticamente correctas?.Se realmente queren tomar medidas, que comecen a facelo depurando responsabilidades e actuando con toda a contundencia non soamente co asasino material, se non con quen, tendo a obriga de velar pola seguridade, pola vida da vítima, fai caso omiso das chamadas de socorro e se ampara nun programa informático que case sempre, como xa dixen, os libera dunha gran parte do traballo, xa que o contrario, escoitar esas chamadas, implica un seguimento, un acompañamento, que non están dispostos a levar a cabo.A ver cando comezamos a chamarlles as cousas polo seu nome, e asumimos que, se a violencia de xénero medra de día en día e porque non se está a facer nada por impedilo, porque moitos dos que poderían tomar medidas reais e efectivas están mais preocupados por acadar o mellor sitio para a foto cando ainda o cadaver da vítima está quente, que de traballar para que non volva a suceder.E non esquezamos tampouco algunhas desas "gafas violetas", que semella que non deixan ver a cor real da dantesca situación que estamos a vivir.As consignas, as arengas, por moi violetas que sexan, non salvan vidas.Ese feminismo, esa sororidade da que tanto falan, de nada servirá se non se traduce en traballo real, en loitar de verdade para rematar con este feminicidio, e eso non se consigue saindo a rúa dúas datas do ano, nin concentrándose cando unha de nos, ou un dos nosos fillos é asasinado.É vistoso, certo, e moi rendible para algunhas, que, malia dicir ser antisistemas, non teñen ningún problema en facer todo o posible para tentar vivir del, pero efectivo, a vista está, en absoluto.Moito se fala da loita contra a violencia machista, pero, polo momento, e mentras non se demostre o contrario, mais alá dos minutos de silencio, cando o irreparable xa sucedeu, pouco mais se está a facer, e, por se isto non abondara, tamén nos temos que protexer dunha ferramenta, do VioGén, que, mais que axudarnos, nos condea.E, xa para rematar, un recordatorio, que tal vez semelle obvio, pero que, curiosamente, semella ser esquecido con demasiada frecuencia: A violencia de xénero non pecha por vacacións.


Summary: Logo da "vergonza" daquel naufraxio, a UE comprometeuse a buscar solucións, pero seis anos despois hai menos medios para rescatar no Mediterráneo e non hai misión alternativa á operación Mare Nostrum, o que empurrou as ONG a fretar barcos que sofren restricións e bloqueos

Ía ser "o punto de inflexión". O naufraxio de Lampedusa e os preto de 300 féretros que en outubro de 2013 conmocionaron a opinión pública provocaron que os líderes europeos se comprometesen a buscar solucións á "vergoña". Seis anos despois, cada vez son menos as mans que salvan vidas no Mediterráneo central: a UE cede a coordinación dos rescates a Libia, baixan os barcos oficiais e a ONG que cobren o baleiro deixado polos Estados enfróntanse a obstáculos ao seu labor.A última, Open Arms, que tivo que agardar 19 días para poder desembarcar 83 migrantes naquela mesma illa que viu chegar centos de corpos sen vida en 2013. Desde aquel ano, polo menos 11.692 persoas faleceron no seu intento de chegar ás costas italianas, segundo datos da OIM. Aínda que Lampedusa ía traducirse nunha "solución europea" ás mortes, o Mediterráneo acabou converténdose en escenario dunha tira e afrouxa constante cada vez que unha nave europea -sexa militar for humanitaria ou comercial- rescata persoas en perigo.Seis anos despois da traxedia de Lampedusa, menos as mans salvan vidas no Mediterráneo: a UE cede a coordinación dos rescates a Libia, baixan os barcos oficiais e a ONG sofren obstáculos"Os gobernos europeos acovardáronse ante a aparición de discursos europeos populistas. Pasamos dunha misión de salvamento [da Garda Costeira italiana] a unha de securitización. De rescatar xente no mar, a apostar claramente por deixar que os libios se encarguen. Non se garantiu o dereito á vida. Habemos ir a peor en recursos de rescate e nos discursos públicos", reflexiona David Noguera, presidente de Médicos Sen Fronteiras (MSF) España.Así que se reduce a capacidade de rescate no mar, os dirixentes europeos non se pon de acordo para deseñar un sistema de desembarco predicible que permita acabar coas imaxes de buques estancados en alta mar durante días con rescatados a bordo. Os buques mercantes que se topan con náufragos atópanse todo tipo de dificultades e a ONG tratan de continuar coas súas misións no mar entre bloqueos, investigacións e acusacións de favorecer, coa súa presenza, a saída de botes febles desde as costas libias. Elas repíteno sen descanso: "Se estamos aquí, é por unhas mortes ás que a UE non dá respostas".O baleiro tras o cesamento da operación Mare NostrumEn outubro de 2013, o naufraxio dun bote con medio milleiro de migrantes eritreos e somalíes fronte ás costas da illa de Lampedusa deixou en evidencia a política migratoria europea e precipitou as conversacións no seo da UE para atopar unha "solución europea".Aos 15 días, Italia lanzou de forma independente un operativo con medios navais e aéreos, Mare Nostrum, cun obxectivo explícito: garantir "a protección da vida" no mar. En 2014, autoridades italianas rescataron a 156.362 persoas.Durante preto dun ano, o Goberno italiano solicitou á UE fondos ou medios suficientes para manter este labor de salvamento. O seu custo andaba sobre os 114 millóns de euros. Nunca os chegou a recibir, o que empurrou a Italia a suspendelo ante a falta de fondos. A decisión disparou as alarmas. "Indubidablemente, isto aumentará o risco para aqueles que tentan atopar seguridade en Europa, e podería provocar a morte de máis refuxiados e migrantes no mar", alertou Acnur.Logo da cancelación da misión italiana, os países da UE apoiaron a creación de Tritón -agora Themis-, unha nova operación coordinada pola axencia europea de fronteiras (Frontex) para substituíla. Varios Estados participaron. "É a maior operación marítima que coordinou Frontex, axudará a salvar vidas no mar e contribuirá aos esforzos humanitarios de Italia", dixo a comisaria de Interior, Cecilia Malmström.Con todo, a diferenza de Mare Nostrum, Tritón centrábase no control fronteirizo e non contaba cun mandato específico de procura e salvamento. A zona na que interviña tamén era moito menor: mentres o dispositivo impulsado polo Goberno italiano tiña un radio de actuación que alcanzaba a fronteira das augas internacionais, Tritón operaba dentro dun radio de 30 millas desde a costa italiana."Era xa evidente que o resto de Estados europeos estaba pouco disposto a compartir con Italia a responsabilidade de limitar a perda de vidas no Mediterráneo central", sostiña Marco Bertotto, responsable de Incidencia Política de Médicos Sen Fronteiras en Italia. "Italia fixo un esforzo enorme que non foi correspondido por outros países, o que reflicte a fraxilidade da UE como institución", apunta Noguera.Os detractores de Mare Nostrum acusaran a Italia, como actualmente ocorre coa ONG, de provocar un "efecto chamada" co operativo. A estas críticas sumouse Frontex. Unha vez finalizada, o seu director adxunto descartou que fose un factor de atracción: "A xente segue vindo aínda que a operación xa non estea alí".Os detractores de Mare Nostrum acusaran a Italia, como agora as ONG, de provocar un "efecto chamada", pero o seu director foi claro: "A xente segue vindo aínda que a operación xa non estea alí"As consecuencias do cesamento da operación italiana comezaron a notarse. Nos catro primeiros meses de 2014, cando a misión aínda funcionaba, faleceron 60 persoas na ruta migratoria que une Italia e Libia, segundo cifras da OIM. No mesmo período de 2015, esta cifra elevouse até as 1.936 con repetidos naufraxios. Na noite do 18 de abril de 2015, un pesqueiro no que viaxaban máis de 700 migrantes afundía ao sur de Lampedusa. Só 28 sobreviviron.Poucos días despois, Jean-Claude Juncker recoñecía que pór fin á operación Mare Nostrum foi un "grave erro". "Custou vidas humanas", sinalou o daquela presidente da Comisión Europea ante a Eurocámara. A resposta da UE ás traxedias no Mediterráneo, sostivo o propio Juncker, seguía sendo "inadecuada".Este baleiro deixado pola misión italiana foi o que empurrou a ONG a fretar os seus propios buques de rescate para facer fronte ás incesantes mortes. A primeira fora a maltesa MOAS, que lanzou o seu primeiro barco en agosto de 2014. En maio de 2015, MSF e a alemá Sea Watch xa sucaban as augas do Mediterráneo central.A golpe de traxedia, os xefes de Estado e de Goberno decidían crear EUNAVFOR Sophia, unha nova operación militar que prioriza as accións de vixilancia e desarticulación das redes de tráfico. Ademais, perseguía a formación da cuestionada Garda Costeira de Libia, cuxo apoio financeiro e técnico incrementaron paulatinamente os Estados membros no seu intento de frear as chegadas irregulares ao continente.As ONG sacaron do mar o 35% dos migrantes socorridos en 2016 e 2017, case tres veces máis que a misión militar da UE, que salvou o 12%Sophia tampouco contaba cun mandato específico de salvamento. É dicir, como calquera outro barco, ante vidas en perigo, tiña a obriga de actuar. "Os recursos navais dos Estados europeos 'agóchanse' tras a obriga de salvar vidas só cando son solicitados para iso. Como navíos militares, a súa posición exacta é habitualmente descoñecida para as autoridades que coordinan os labores de rescate e a súa contribución á procura de embarcacións en perigo antes de intervir en actividades de rescate, ás que están obrigadas por lei, queda totalmente subordinada ao resto das súas prioridades", explica Bertotto.O groso das operacións de salvamento eran levadas a cabo pola ONG, que sacaron do mar o 35% dos migrantes socorridos en 2016 e 2017, uns 93.000, segundo datos dos gardacostas italianos analizados por eldiario.es. É case tres veces máis que os rescates completados pola misión militar da UE (12%, unhas 33.000) no mesmo período. Un total de 11 organizacións humanitarias despregaron misións para salvar vidas: MSF, SOS Méditerranée, Sea Eye, Jugend Rettet, Refugee Boat Foundation, Lifeline, Proactiva Open Arms e Save the Children.As súas intervencións, como marca a lei, estaban dirixidas pola Garda Costeira italiana, que ata daquela xestionaba exclusivamente as tarefas de salvamento a través do Centro de Coordinación de Rescate Marítimo en Roma. Desde aquí, os axentes italianos decidían que barcos estaban mellor situados para atender unha alerta no mar, dando instrucións e asignando os portos italianos como punto de desembarco. Entre 2016 e 2017, os gardacostas socorreron coas súas unidades máis de 64.000 persoas, un 24%.Das restricións ao peche de portos italianosXa daquela a ONG soportaban acusacións, por parte de grupos minoritarios, de operar en complicidade cos traficantes e incentivar coa súa presenza a saída de pateras desde Libia. Pero esta teoría amplificouse a finais de 2016 coa publicación un informe confidencial de Frontex, onde a axencia mencionaba supostos vínculos entre traficantes e ONG. "Quen financian os taxis do Mediterráneo?", preguntábase Luigi Di Maio, daquela aspirante a líder do Movemento 5 Estrelas en Italia. As organizacións humanitarias negárono de forma rotunda e lembraban o mesmo que levan repetindo desde que fretaron os seus primeiros barcos: se estaban no mar era para tentar dar unha resposta aos centos de mortes que continuaban a producirse.As primeiras restricións chegaron durante os últimos meses do Goberno de Paolo Gentiloni. As entidades con barcos no mar foron obrigadas a asinar un código de conduta que limitaba as súas operacións. Despois, produciuse o triunfo do Movemento 5 Estrelas e o ascenso político do ultradereitista Matteo Salvini, que converteu a ONG na diana dos seus furibundos ataques. O 10 de xuño, pechaba os seus portos ao buque Aquarius con máis de 600 persoas a bordo. Cando o barco, tras oito días, atracou en Valencia, o ministro do Interior cantou vitoria: "É un sinal de que algo está a cambiar, xa non somos os felpudos de Europa"."Aínda que algúns as acusan de colaborar cos contrabandistas, aínda non se atoparon probas de contactos entre os traficantes e a ONG"Desde o primeiro peche de portos, as trabas políticas e administrativas forzaron as ONG a afastarse da zona de rescate durante días, algunhas obrigadas a abandonar as súas actividades polas restricións, outras bloqueadas en porto, acotío, facendo fronte a investigacións dos fiscais italianos. "Aínda que algúns as acusan de colaborar cos contrabandistas, aínda non se atoparon probas de contactos entre os traficantes e a ONG", afirman Eugenio Cusumano e James Pattison, profesores das universidades de Leiden e Manchester. "O comportamento dos rescatadores é incuestionable. Ademais, as consecuencias da procura e o rescate, en termos de salvar vidas, parecen contrarrestar calquera dano que poida causar facilitar o contrabando", afirman.Cando as ONG non se atopan en zona de rescate, os migrantes continuaron tratando de chegar a Europa e as mortes non deixaron de producirse. A finais de xullo, máis de 100 persoas perdían a vida "na peor traxedia do ano no Mediterráneo". Non había ningún barco humanitario na zona. A Operación Sophia tampouco conta xa con medios navais, como acordaron os 28 o pasado marzo. Os operativos de salvamento quedaron principalmente en mans das patrulleiras libias, que incrementaron as súas operacións no Mediterráneo a medida que os gardacostas italianos cederon a coordinación dos labores de salvamento das que se encargaron durante anos.A capacidade de Libia para facer fronte aos rescates foi cuestionada en numerosas ocasións, con casos nos que estes axentes non responden as chamadas de quen pide auxilio e a falta de coordinación cos barcos da ONG dispoñibles para prestar axuda. Así mesmo, acumulan un longo historial de denuncias de abusos e conflitos coas organizacións humanitarias. Logo de interceptar os migrantes, os axentes trasládanos de novo ao país, que non é considerado un porto seguro e onde son encerrados de forma "practicamente automática", segundo a ONU. Torturas, agresións sexuais, malleiras e escravitude son algúns das violacións de dereitos documentadas en Libia.Acotío, os náufragos que non son interceptados polos axentes libios quedan a mercé de buques mercantes que pasen pola zona, polo xeral pouco preparados e cada vez máis reticentes a atender o seu deber de auxilio debido ás dificultades experimentadas por outros, como documentou Acnur.Torturas, agresións sexuais, malleiras e escravitude son algúns das violacións de dereitos documentadas en Libia, a onde son trasladados os migrantes que interceptan as patrulleiras dese paísEn 2016, uns 2.700 migrantes morreron tratando de atravesar as augas que unen Libia e Italia. En 2018, este número reduciuse a 1.130. A cifra dos que alcanzan as costas italianas tamén diminuíron. Con todo, "cruzar o Mediterráneo é hoxe máis perigoso que nunca", segundo Acnur, que advertiu do aumento da mortalidade: en 2018, rexistrouse unha morte por cada 14 chegadas desde Libia. En 2017 era dunha por cada 38. Atribúeo directamente á redución dos medios de rescate. Son, ademais, as mortes que se coñecen, porque numerosas voces alertan da dificultade de coñecer con exactitude cantas persoas morren nun mar con cada vez menos ollos que o vixíen. "Expúlsasenos porque somos testemuñas incómodas", insiste Noguera.Sen case mans que salven vidas no mar, algunhas como Sea Watch, See Eye, Mediterranean Saving Humans, MSF ou Proactiva Open Arms tratan de resistir aos obstáculos ao seu labor. Unha vintena de bloqueos, case 3.000 migrantes rescatados e 200 días acumulados de espera son as cifras dun ano de pulso contra os barcos que auxilian os que se atopan en perigo no mar."Expúlsasenos porque somos testemuñas incómodas", di David Noguera, presidente de Médicos Sen Fronteiras (MSF) España"Se hai seis anos nos din que ía haber tantos mortos no Mediterráneo, non nolo cremos. Normalizámolo, aceptámolo dunha forma case pasiva. Hai seis anos había solidariedade cara a estas persoas, agora insúltaselles, a xente que foxe de guerras e situacións económicas límite", sostén Noguera. "Preocupa moitísimo ver xente dicindo que hai que deixalos afogar no mar ou devolvelos a Libia, que se tolere e se acepte. Que poidamos ter debates sobre se hai que rescatar a xente do mar ou non. Xamais nos imos a sentar a discutir isto", afirma.Estes días, outra nave, o Ocean Viking, espera respostas con máis de 300 persoas a bordo. Os náufragos auxiliados polo buque catalán xa están en Lampedusa tras a orde dun fiscal. "É un alivio a unha situación insustentable, creada polo fracaso das políticas migratorias europeas no Mediterráneo central", reiteraron entidades como Amnistía Internacional. Proactiva Open Arms enfróntase a posibles multas do Goberno español por desafiar a prohibición de navegar a ruta migratoria máis mortífera do mundo, pero adianta que a súa intención é regresar axiña. O motivo, o de sempre. "Queremos volver estar onde non hai ningunha intervención nin civil nin militar que garanta os rescates".


Summary: Ana Pontón critica o "espectáculo partidista de PP e PSOE" e reclama que Feixóo compareza na Deputación permanente para dar explicacións das responsabilidades no accidente

O BNG remitiu unha solicitude ás forzas da oposición (En Marea e PSdeG) para crear no Parlamento de Galiza unha comisión de investigación "que esclareza as causas do accidente no Marisquiño e depurar responsabilidades". Ademais, os nacionalistas reclaman unha convocatoria urxente da Deputacións permanente na Cámara galega na que o presidente da Xunta dea explicacións do acontecido no Marisquiño. A portavoz nacionalista, Ana Pontón, cualificou de "lamentable, penoso e unha falta de respecto ás vítimas" o "espectáculo partidista" que dende hai unha semana están a dar o Partido popular e PSOE para ir "botando balóns fora" en canto a responsabilidades neste sinistro, que deixou máis de 400 persoas feridas. Lembrou a portavoz que tanto Concello como Autoridade Portuaria son responsables da xestión dese espazo, responsabilidade que estendeu á Xunta. Pola súa parte, o deputado do BNG, Luís Bará asegurou que hai "un colapso" nas institucións que non aceptan as súas responsabilidades e seguen "mirando para outro lado". PP e PSOE, dixo, están inmersos en "intereses partidistas" e non en dilucidar responsabilidades e sentar as bases para que este tipo de sucesos non acontezan.


Summary: A monxa nega que ameazase ou coaccionase as relixiosas indias rescatadas pola Policía e asegura que se trata dun malentendido. O maxistrado Lago Louro tomou tamén declaración como testemuñas a dúas monxas mexicanas do mesmo convento.

A madre superiora das Mercedarias de Santiago, Luisa Tato Gil, deixou este mércores unhas horas o convento de clausura para declarar como imputada no xulgado. Ante o maxistrado Andrés Lago Louro, a madre superiora negou que ameazase ou coaccionase as tres mozas indias para que non abandonasen a clausura, informaron fontes xurídicas. O maxistrado tamén tomou declaración a outras dúas monxas mexicanas do convento en calidade de testemuñas. O carácter insólito do caso mantívose durante toda a xornada do mércores. O xuíz citara a nai superiora, de 79 anos, como investigada, a figura que substitúe á de imputado desde a reforma da Lei de Axuizamento Criminal. Tiña por tanto o dereito a declarar asistida dun avogado. Pero non o fixo. Ela e as dúas monxas testemuñas fixéronse acompañar unicamente do capelán. O avogado do Arcebispado nin sequera foi informado. Pola tarde, o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia informou de que o xuíz de instrución número 3 de Santiago citara a declarar como investigada a unha persoa e a outras dúas como testemuñas, sen precisar a quen se refería. Tratábase "de formarse un mellor criterio sobre a existencia de indicios de responsabilidade penal no asunto incoado", recollía a nota, tras a denuncia presentada ante a Policía por unha exmonxa do convento e a muller española que lle deu traballo no seu domicilio de Madrid. A relixiosa tiña dereito a declarar asistida por un avogado, pero só se fixo acompañar do capelán do convento Todo facía pensar que o xuíz non ofrecía máis datos para evitar o balbordo mediático que se produciría o día que marcase a citación do xulgado. Con todo, eldiario.es puido saber pola noite que as declaracións se produciran pola mañá. Tras escoitar a nai superiora, a fiscal do caso, Aránzazu San José, evitou solicitar medidas cautelares e o xuíz deixouna marchar. As mesmas fontes aseguraron que a madre superiora mostrou consternación polo balbordo causado en torno ao convento de clausura e que insistiu en que todo debía tratarse dun malentendido. O caso recaeu no maxistrado Andrés Lago Louro por repartición. Foi a súa compañeira Ana López-Suevos, en funcións de garda, a que, alertada por un presunto delito de detención ilegal, ordenou a funcionarios do xulgado e policías da UCRIF presentarse no convento o pasado 23 de xaneiro cunha misión: sacar de alí ás monxas indias, provistas da súa documentación, e trasladalas ao xulgado. As cinco confirmaron os indicios expresados na denuncia ante a Policía da súa excompañeira, pero tres pediron a continuación deixar o convento e outras dúas, regresar. As cinco monxas confirmaron os indicios expresados na denuncia pola súa excompañeira de convento Coa declaración das dúas monxas mexicanas, o maxistrado puido ampliar os testemuños a respecto do engano principal que exercía presuntamente a madre superiora, quen facía crer ás mozas que se deixaban o convento, serían deportadas de inmediato ao seu país de orixe. Algunhas delas denunciaron tamén que a madre superiora lles retiña a documentación. E as cinco apuntaron ante a xuíza López-Suevos que dúas relixiosas que deixaron o convento en 2011 foran enviadas á India. A xuíza apreciaba no seu auto indicios de detención ilegal, delito contra a integridade moral, coaccións e ameazas. As tres monxas que deixaron o convento chegaron a finais dos noventa a Santiago, pensando que se ordenarían e prestarían servizo á comunidade. Ningunha sabía o que era un convento de clausura. Tras máis de 15 anos coas Madres Mercedarias de Santiago decidiron colgar os hábitos, pero a nai superiora, segundo o seu testemuño, resistíase. A xuíza López-Suevos apreciaba no seu auto indicios de detención ilegal, delito contra a integridade moral, coaccións e ameazas Só a denuncia doutra exmonxa india do convento e da muller española que a contratou logrou, con axuda da Policía e a xuíza, que veñan de inaugurar unha nova vida fóra dos muros do convento de clausura. Tras o caso das monxas indias, revelado en exclusiva por eldiario.es, o Papa Francisco expresouse en contra da "inseminación artificial" dos conventos. Fíxoo o martes durante un encontro no Vaticano con monxas e frades, no que expuxo que "algunhas congregacións fan o experimento da inseminación artificial". "Que fan? Acoller. E veñen, veñen, veñen... E despois, os problemas que hai alí dentro. Non. Débese acoller con seriedade!", dixo o Papa tras anunciar que se ía a apartar do discurso previsto.


Summary: A federación nacional determinou que os descensos quedaban anulados logo dun brote de coronavirus en dous equipos que pelexaban por non descender e que a Liga 2020/21 pasaría a ser de 18 equipos en lugar de 16. A seguinte tempada recuperaríase o número habitual programando un só ascenso e tres descensos directos.

O Deportivo da Coruña ten un cravo ardendo ao que agarrarse para tratar de evitar o descenso a Segunda B... no fútbol checo. A República Checa é un país no que viven pouco máis de 10 millóns de seres humanos e no que a pandemia do coronavirus mostra unha alta taxa de expansión, de 131,83 doentes confirmados por cada 100.000 habitantes. Pese a estes datos, que están lonxe de poder ser considerados como positivos, a Liga Fortuna -que é como denominan á máxima categoría- retomou a competición o 25 de maio para finalizar tanto a propia Liga como unhas posteriores fases de grupos nas que se enfrontan: os seis mellores clasificados, que loitan polo título; catro equipos que pelexan por entrar na Europa League; e os seis últimos clasificados, para asegurar a permanencia. Con público nas bancadas -a diferenza do que acontece na maioría dos países- os partidos foron desenvolvéndose con normalidade até que un rebrote nas minas de carbón do nordés afectou fortemente a zona de Karviná, de onde procede o equipo MFK Karviná, escuadra que competía por non descender e que rexistrou sete positivos entre o cadro de xogadores. Tras varios adiamentos, a federación nacional chegou a un acordo para xogar eses encontros en xullo, mais novos casos positivos, esta vez entre os xogadores do Opava -que tamén pelexaba no grupo por salvar a categoría- levounos a suspender o torneo e determinar que os descensos quedaban anulados, a pesar de que tanto Karnivá como Opava eran os principais candidatos a descender, con permiso do FK Příbram, e que a Liga 2020/21 pasaría a ser de 18 equipos en lugar de 16. A seguinte tempada recuperaríase o número habitual programando un só ascenso e tres descensos directos.


Summary: O naval galego está mellor que hai catro anos, cando a crise puxera na picota este sector estratéxico para a Ría de Vigo e o conxunto do país, mais non se pode dicir que o naval se recuperase. Afírmao César Rodríguez, responsábel deste sector na CIG de Vigo, que lamenta a "campaña de desinformación" da patronal para dar unha imaxe de 'bonanza' que non é tal e tras a cal podería haber outros intereses.

-Por que afirmades que a patronal "desinforma" cando di que o naval está recuperado? Hai quen pensa que os sindicatos teñen alerxia ás boas noticias… -Xa houbo quen preguntou se a patronal era optimista e nós pesimistas, e o que pasa é que nós somos realistas. É verdade que a situación do sector naval mudou nos últimos anos, estabamos en parálise e nestes momentos por primeira vez están todos os estaleiros en actividade. Agora, hai que matizar. É irresponsábel mandar unha mensaxe que non se atén aos datos reais e a mensaxe que se dá cara á sociedade desde a patronal é que o naval da Ría de Vigo está en recuperación, que precisa 1.500 traballadores. Unha mensaxe que calla, desde o sindicato vemos que vén xente preguntar, solicitar cursos de prevención, quer saber como se pode acceder a un deses postos que din que se precisa no naval… E a realidade é que agora estase a traballar menos que hai seis meses. Agás dúas excepcións contadas, os estaleiros de Freire e Armón, o resto teñen un único buque en construción e non contan con ningún barco previsto no futuro "A diferenza doutros países de Europa, a administración aquí nunca se interesou realmente polo naval" -Non é certo logo que o naval estea recuperado? -Ultimamente sempre que se dá información de novos barcos para facer é de barcos dos que xa se falaba hai anos. A situación é preocupante porque non hai continuidade: tes un barco para facer e cando o acabes, fin, non hai outro esperando. Ráchase a continuidade produtiva dos estaleiros. O que non pode ser é que acabes un barco e ter que esperar a ver cando cae outro. A cadea produtiva de traballadores —os que cortan chapa, montadores, fabricación de bloques, — no momento en que non hai continuidade, desaparece. -Se, como dicides, non hai tal recuperación no naval, entón cal é o interese da patronal en incidir nesa mensaxe de que si existe? -Entendemos que pode haber un interese conectado á formación. Sempre vai ligado ese número de traballadores aparentemente necesarios para proxectos de formación. O interese en que a administración lles solte cartos formar man de obra. A día de hoxe non temos constancia de que se estea realizando a última que solicitaron. Non vemos que esa posíbel formación vaia ligada a un posto de traballo. Para recuperar o naval o primeiro é ter as ideas claras -É outra das denuncias que fixo o sindicato nacionalista, a de que no naval hai un "negocio" dos fondos para formación tras as falsas expectativas xeradas a desempregados… -A formación tal e como se daba antes xa non existe, non hai acceso a ela e pasou a ser da empresa. Toda a formación que había a través da administración, con fondos da administración, desapareceu. Debemos andar polos seis anos no mínimo en que a nivel industria non hai ningún deses cursos. Dá a impresión de que se utiliza esa suposta necesidade de traballadores pola "recuperación" do sector para xustificar o financiamento público dos cursos de formación. -En paralelo, e embora este discurso de recuperación aumenta a denuncia de precariedade do naval… -Houbo quen se aproveitou da situación de crise, se querías traballar tiña que ser naquelas condicións que che marcaban e punto. Por moito que digan desde a patronal que se conta cos dedos das mans as empresas que incumpren, entendemos que isto non é así e aválanos a multitude de denuncias que temos perante Inspección de Traballo. A precariedade non vai ligada só a cumprir o convenio, non podemos perder de vista a vertente da prevención, na que non se está a investir. En 2007 había 10.000 traballadores vinculados ao naval e hoxe, dentro dos estaleiros, non chegamos a 2.000 cando hai cinco meses estabamos nos 2.600 -Se non hai logo tal "recuperación"… Que medidas entendedes que habería que adoptar para posibilitar que se si se dea ese escenario? -O primeiro é ter as cousas claras. No seu momento, cando tanto desde administración como patronal empezaron a dar esa mensaxe de que se estaba a recuperar o sector, nós xa dixemos que era o momento de reunir a Mesa de Contratación do Naval, un órgano onde estaban sindicatos, administración, patronal, Inspección de Traballo… Entendiamos que ante esa suposta recuperación era mester ver cales eran as problemáticas e retos do sector nese momento, que propostas… mais iso non foi adiante. E ao final estamos a repetir eses erros do pasado. -E por que considerades que administración e patronal non queren ter "as cousas claras"? -A administración tampouco se pode dicir que tivese moito interese polo naval, só hai que comparar como se defendeu este sector aquí nos últimos anos e como se defendeu noutros países de Europa. Aquí a administración non intervén, deixa que as cousas vaian e de vez en cando anuncia uns cursos. A patronal tampouco ten moito interese en que se normalice a situación, apertan as auxiliares e as auxiliares apertan os traballadores. As patronais falan de que precisan man de obra, de que hai unha falla de profesionais e iso é unha gran patraña. Vai na liña de abrir as portas a empresas e traballadores que curren por baixo do convenio. De tanto repetir que precisan esa man de obra van acabar facendo que a xente crea que iso é verdade. En 2007 había 10.000 traballadores vinculados ao naval e hoxe, dentro dos estaleiros, non chegamos a 2.000 cando hai cinco meses estabamos nos 2.600. Onde van eses miles de profesionais que traballaban aquí? Pois tiveron que emigrar, até 2.000 deses traballadores galegos poden andar por fóra: no naval de Alemaña, Noruega, Euskadi, Asturies… E moitos outros tiveron que cambiar a traballar noutros sectores da industria. Iso é o que hai que analizar, se se quere ter profesionais con experiencia, hai que conseguir as condicións necesarias para que volvan.


Summary: Nun primeiro momento anunciárase que a cantante mexicana Paulina Rubio e o cantante portorriqueño Elmer Figueroa Arce 'Chayanne' tamén farían parte da nómina de comendadores.

O Partido Popular (PP) nomeará como "comendadores" do cocido de Lalín José Luís Rodríguez, coñecido como 'El Puma', a "Miss Mundo" Alicia Machado, o alcalde de Miami, Francis Suárez; o comisario Joe Carollo e o produtor audiovisual Carlos Vasallo, nunha gala que terá lugar na cidade do estado de Florida (EUA). Pese a que nun primeiro momento anunciaran que a cantante mexicana Paulina Rubio e o cantante portorriqueño Elmer Figueroa Arce 'Chayanne' tamén farían parte da nómina de comendadores, finalmente serán estes cinco persoeiros os encargados de representar o cocido galego a nivel internacional. O acto, no que os novos embaixadores poderán degustar un cocido elaborado polos cociñeiros lalinenses Alberto Currás e Alberto Candia, está na axenda da directora de Turismo de Galicia, Nava Castro, que realiza unha viaxe institucional a Miami para promover o Xacobeo 21-22. Precisamente en Miami, Castro participou esta sexta feira na inauguración dun novo fito do Camiño de Santiago. Segundo a responsábel de Turismo, "o Camiño sitúa a Galiza no mundo e únenos por todos os continentes e países a través da fina liña debuxada polas frechas amarelas e dos fitos que estamos a situar en distintos países como símbolo do Xacobeo". A representante do Goberno galego tamén participou na xornada 'A Galiza Trasatlántica', promovida por Abanca e que acolleu diversos encontros entre empresarios estadounidenses e galegos.


Summary: O xerente do Servizo Galego de Saúde (Sergas), José Flores, vén de recoñecer os atrasos nas listas de agarda. Até 2023 non se recuperarán os tempos de espera anteriores á pandemia, dixo, sinalando que "serán necesarios dous anos" para volver á normalidade preCovid. Neste sentido, 43.914 persoas agardan por unha cirurxía e 193.622 por unha consulta hospitalaria, o que implica que 236.816 persoas están en lista de espera nos hospitais galegos.

As declaracións de José Flores nunha entrevista na Cadena Ser impugnan o relato da Consellaría de Sanidade, que até hai pouco afirmaba que se producira unha rebaixa do tempo medio de espera no sistema galego de saúde Porén, e segundo os últimos datos oficiais da Administración galega, referidos a xuño de 2021, a agarda media para cirurxías no Sergas sitúase en 70,3 días, 16 días máis que en decembro de 2019, última cifra anterior á pandemia. Neste sentido, colócase á cabeza dos tempos de espera a área sanitaria de Ourense-Verín-O Barco con 77,9 días, seguida da área ferrolá, con 77,5; a da Coruña-Cee, con 74,3; a de Santiago-Barbanza, con 71,9; a área de Pontevedra-Salnés, con 71,7; a viguesa, con 66,3; e a de Lugo-A Mariña-Monforte, con 53. Até 193.622 galegas e galegos agardan por unha consulta en Atención Hospitalaria. Así, o Sergas recoñece un tempo medio de espera de 65,8 días na área sanitaria de Lugo-A Mariña-Monforte; de 50,7 na área sanitaria de Ourense-Verín-O Barco; de 43,1 na área sanitaria de Ferrol; de 37,9 na área sanitaria da Coruña-Cee; de 34,2 na área sanitaria de Vigo: de 31,6 na de Pontevedra-Salnés, e de 30,4 na área sanitaria de Santiago-Barbanza. Neste caso, o tempo media de agarda para o conxunto do sistema sanitario colócase en 42,6 días, unha duración semellante aos momentos previos á pandemia, cando a Consellaría de Sanidade declaraba unha espera de 41,5 días. Os tempos de agarda para unha proba diagnóstica téñense incrementado de modo moi importante no último ano e medio. Por exemplo, o período medio de espera para unha endoscopia é de 156 días, 37 días máis que en 2019, 101 días para unha tomografía axial computerizada (TAC) ou 100 días para unha resonancia magnética. Neste contexto, son moitas as especialidades, en función das áreas sanitarias, onde a espera supera por moito os prazos fixados nos diversos protocolos de atención asinados polo Goberno galego. Sen ir máis lonxe, a propia Xunta, recoñece máis de 100 días de agarda nas consultas de ecografía vascular, de endoscopia dixestiva, de ecografía xinecolóxica, de endoscopia otorrinolaringoxina, de radioloxía de mama, de estudo do sono ou de intervencionismo. Cuestionan as cifras oficiais da Consellaría A Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública cuestiona as cifras ofrecidas polas autoridades sanitarias galegas. O seu presidente e voceiro da plataforma SOS Sanidade Pública, Manuel Martín, en conversa con Nós Diario, sinala que "seguen maquillando as listas de agarda ao non publicarse os doentes que se acumulan nas listas non estruturais" e denuncia "o seu importante incremento nos últimos tempos". Neste sentido, apunta a que "o número real de persoas en lista de agarda pode ser de entre 30% e 60% superior aos recollidos nos dados oficiais da Xunta" e lembra un estudo elaborado polo seu colectivo en 2019 que "situaba en 17.000 ou 18.000 as persoas nesta situación na área sanitaria de Vigo". "A realidade das listas", continúa Martín, "coñéceas ben a poboación, que debe agardar meses antes de ser intervida. A media de tempo dun doente desde que acude a Atención Primaria por un problema achégase a 200 días, dado que hai que sumar o tempo da primeira consulta en Atención Especializada, das probas diagnósticas e da agarda para cirurxía". Na mesma liña, advirte que "mentres non se normaliza a situación na sanidade a cousa vai seguir empeorando, xerándose problemas novos como o colapso dos servizos de Urxencias polo feche dos centros de saúde ou atopándose nas consultas persoas con patoloxías graves moi avanzadas, porque a enfermidade non espera".


Summary: "Creo que de ter algo máis de acerto de cara a portería en momentos puntuaís podíamos ter 5-6 puntiños a maiores" "A clave deste equipo é a predisposición ó traballo que hai en cada entrenamento"

Muros e Coristanco son os equipos revelación da temporada na Liga da Costa. Recén ascendidos, pechan o grupo de cabeza, só detrás de claros candidatos ao título. Outro día focalizaremos a atención en Miraflores, pero hoxe imos ata a Rocheira, para falar cun adestrador, coa L de nóbel en equipos sénior, e recén saído do céspede, para contarnos cal é o segredo deste Coristanco, que esta semana pode seguir escalando posicións se vence ao Malpica. QPC: Un equipo recen ascendido e un míster Novel en equipos senior. Como está a ser a experiencia? Polo momento a experiencia positiva. Todos tiñamos claro que ó ser recén chegados á categoría pode ser un ano complicado. Sin embargo, nin para min nin para o equipo a Liga da Costa nos é descoñecida. O que creo que axuda a que ata o momento vaiamos sumando puntos cara ó obxectivo da salvación. QPC: Cando o Coristanco ofreciuche a posibilidade de adestrar o equipo senior, como reacionaches? dúbidas, ilusión, medo…? A verdade é que sorpresa, porque non me esperaba que un equipo do quen non coñecía a ninguén fose a apostar por min.Por iso sempre lle estarei agradecido a esta directiva por ter a valentía de poñer un proxecto tan ilusionante nas miñas mans. E dende logo, esta oportunidade o que xerou en min foi unha ilusión e ganas de traballar enormes. QPC: Defínete como Adestrador? Como adestrador igual me deberían definir os xogadores... Pero ben, teño claro que o principal que busco dende que me sento nun banquillo é que os meus equipos teñan unha identidade e saiban o que queren facer en cada unha das fases do xogo. Para isto, gústame empregar sempre tarefas nas que o balón sexa o protagonista, xa que creo que é a maneira na que máis progresa un futbolista, así como a máis motivadora. QPC: Que queda do Juni xogador no Juni adestrador? Do Juni xogador quedan moitas gañas de xogar, demasiadas para o estado do meu xeonllo diría eu, jaja. Pero isto é bo, porque ó final son ganas de fútbol, ganas de que cheguen os adestramentos e os domingos e dar o máximo para o meu equipo. QPC: Está sendo un bo inicio de tempada. Esperábalo? Cando cheguei non sabía o equipo que me atoparía, pero unha vez coñecidos ós xogadores a verdade é que non me sorprende. É máis, creo que de ter algo máis de acerto de cara a portería en momentos puntuaís podíamos ter 5-6 puntiños a maiores. QPC: Cal é o motivo desta tan boa andaina do equipo? Cales son as pezas claves do Coristanco? Estou seguro de que a clave é a predisposición ó traballo que hai en cada entrenamento. Igualmente son o primeiro en recordarlles que no momento en que isto cambie cambiará tamén a dinámica. En canto a pezas clave, non me gusta individualizar, porque todo o mundo ten un nivel alto e, igual de importante, unha implicación enorme. Pero sorprendeume, por exemplo, todo o que traballa o capitán Pazos polo equipo e polo clube.E no futbolístico, para xogar combinativo, como intentamos (aínda que en ocasións lea nalgunha crónica o contrario, sei que é porque nunca viron un partido noso) é fundamental un centro do campo cun nivel futbolístico tan grande con R, Mario, Jose e Álex. QPC: A tempada pasada do Coristanco foi todo un éxito na 3ª, pensaches nalgun momento que esa euforia fose negativa para esta tempada? Ou aproveitaches ese bo nivel para este nova tempada? A verdade é que en ningún momento pensei no que lograron o ano pasado, máis aló de felicitalos por ser algo cun mérito enorme. Dende que me atopei co grupo vin que seguía sendo moi ambicioso e intento convertir iso en bo traballo que nos achegue a bos resultados. QPC: Cal é o obxectivo real do Coristanco? O obxectivo real é o que xa comentei e me propuxo a directiva dende o día un: salvarnos. A partir de ter os puntos precisos para iso intentaremos facelo o máis bonito posible. QPC: Futuro de Juni? Queres seguir medrando como adestrador? Por suposto que si, sigo e teño pensado seguir formándome todo o que poida. É algo que fago porque disfruto como un neno, e co esforzo e dedicación que sempre lle adiquei a isto da pelota seguro que continuarei levando moitas alegrías dos campos de fútbol. ENTREVISTAS QPC Tolo: "Sen o traballo de toda a xente "invisible" do club non estaríamos aí". Ordóñez e Abel analizan o derbi, por todo o alto, Camelle - Camariñas. Pesco e Julián fálannos do rexurdimento de Xallas e Volantes. Ángel López e Alberto Rodríguez analizan o derbi de Preferente entre Fisterra e Sofán. Pablo Mallón e Lelo falan do derbi pontecesán: "Un derbi é un derbi sexa a hora que sexa". Conversa con Iván Cancela e Cantudo, adestradores da Selección Galega. Pedro Gómez e Santi Cambón: Dous carballeses, con casa en Verdillo, que lideran as táboas de 1ª Galicia e da Liga da Costa. Raúl Periscal: "Hai que volver ás orixes e deixarse de pagar, e facer unha base con xente da casa" Christian Caamaño e Iván Bouzón analizan ao detalle o derbi verde da Preferente. Pepe Wii e Jati: O Porteño – Camelle comeza a xogarse en QPC. Basti e Rivi analizan o derbi costeiro entre o Soneira SD e o CF Dumbría. Pablo Conde: "Só buscamos que a xente que saíu das categorías base se asente". Lelo: "Sempre foi unha ilusión adestrar ao primeiro equipo".


Summary: O Ministerio quere dotar de máis poder as Confederacións Hidrográficas á hora de xestionar as concesións para aproveitamentos hidroeléctricos. Galiza, xunto con Catalunya, Euskadi, Andalucía e as illas, é dos poucos territorios con competencias propias na xestión de parte dos ríos do seu territorio.

A suba do recibo da luz e o papel das centrais hidroeléctricas na produción de enerxía centrou boa parte do debate político a semana pasada. Cuestións como a creación dunha empresa pública para abaratar o prezo da enerxía xurdiron no devandito debate, alimentado polas declaracións da ministra de Transición Ecolóxica e Reto Demográfico, Teresa Ribera, nas que avogaba por sumar a esta compañía as concesións que fosen vencendo. No seu discurso, a ministra tamén abriu a porta a dotar as confederacións hidrográficas de maior poder á hora de xestionar as concesións para aproveitamentos enerxéticos nos diferentes cursos fluviais. En concreto, Ribera avanzou que en todo o Estado español hai máis de 200 explotacións hidroeléctricas cuxa concesión termina ao longo desta década, ao tempo que lembrou que xa existen plantas xestionadas directamente polas confederacións hidrográficas, nas que podería caer directamente a xestión do resto, segundo suxeriu. "As condicións nas que se asinaron as concesións de hidroeléctricas non teñen nada que ver coas situacións agora, por iso estudamos como xestionalo mellor e facelo de maneira centralizada", aclarou Ribera. As vías que estuda o Goberno estatal son a de rescatar as concesións "a través dun sistema de concesións distinto ou a través dunha empresa pública segundo se vaian liberando" e, deste modo, "intervir ou facilitar outra maneira de ofertar enerxía", explicou a ministra. A vía galega Galiza é, xunto con Andalucía, Euskadi, Catalunya e os dous arquipélagos, Canarias e Baleares, un dos poucos territorios cunha confederación hidrográfica propia (Galiza-Costa), que ten competencias sobre a xestión dos cursos de auga que nacen e morren no país e verten as súas augas nas costas do Océano Atlántico e do Mar Cantábrico. Na actualidade, a Xunta, responsábel da xestión destas bacías, está a tramitar a extinción de cinco concesións hidroeléctricas nos ríos da confederación Galicia-Costa, pero son moitos os aproveitamentos que afectan a esta demarcación. Entre eles atópanse os encoros de Endesa nas Pontes (Eume e Ribeira), as centrais asociadas a actividade de Xeal ─antiga Ferroatlántica─, que volverían ao dominio público no caso de fechar as factorías ou desvencellar a actividade de xeración enerxética da industrial, e os encoros de Naturgy nos ríos Tambre e Ulla, algunhas delas xa nos últimos anos de concesión. A Xunta ten ante si o reto de artellar unha política que debuxe o futuro destes aproveitamentos, pero os pasos dados até o momento non fan albergar moitas esperanzas de que o Executivo de Núñez Feixoo decida recuperar os encoros para a xestionar pública, de modo que os beneficios quedasen no país. En 2019, o PP botaba por terra no Parlamento unha Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) promovida pola CIG para, precisamente, recuperar os encoros unha vez vencida a súa concesión, deixando clara unha vez máis que a súa prioridade é favorecer os intereses das eléctricas. A semana pasada, o deputado do BNG Ramón Fernández volvía instar a Xunta a crear unha empresa galega de enerxía e unha tarifa eléctrica galega ante a situación xerada pola fixación de prezos da electricidade, propostas xa formuladas en diversas ocasións ás que o PP "votou sistematicamente en contra". O deputado nacionalista sinalou que é posíbel crear unha empresa galega da enerxía e estabelecer unha tarifa eléctrica galega, pois existen "exemplos de empresas públicas de enerxía en Europa como Enel, propietaria de Endesa; mais tamén a principal produtora de enerxía hidráulica de Europa, Statkraf, que é propiedade 100% do Estado noruegués". Para iso, apunta, habería que modificar a regulación do sector e introducir un operador público cuxo criterio non sexa en exclusiva o beneficio empresarial, senón que atenda a compoñente esencial e social deste sector: "outros criterios á hora de promover proxectos de xeración de enerxía, outros criterios á hora de fixar os prezos e outros criterios á hora de repartir beneficios da actividade", concluíu.


Summary: O Consello Nacional do BNG ratificou este sábado as e os cabeza de lista en 47 concellos do país, entre eles as 7 cidades. Hai dous modelos posíbeis de política municipal na Galiza: ou a parálise de quen non é quen de aprobar os orzamentos (Ourense, PPdeG) e practica o desbaldimento de recursos públicos "en luces" (Vigo, PSdeG) ou a solvencia xa demostrada dos gobernos municipais do BNG. Así o defendeu Ana Pontón na súa intervención perante o máximo órgao do Bloque entre asembleas. A líder nacionalista ve nas locais do próximo maio o comezo da "mudanza política" no país, coa conquista da Xunta no horizonte.

A batalla das municipais vaise xogar basicamente nas cidades e así o entende o BNG, que outorga un protagonismo de excepción á escolla dos seus referentes nas urbes do país. Este sábado, o Consello Nacional ratificou as decisións das asembleas locais respectivas e, por tanto, oficializou as apostas da formación nacionalista nas localidades máis populosas do país. A saber, Goretti Sanmartín, en Compostela; Francisco Jorquera, na Coruña; Iván Rivas, en Ferrol; Rubén Arroxo, en Lugo; Miguel Anxo Fernández Lores, en Pontevedra; Luís Seara, en Ourense; e Xabier Pérez Igrexas, en Vigo. Os obxectivos? Basicamente incrementar a representación no conxunto das 7 urbes, revalidar a alcaldía de Pontevedra (que Lores ostenta desde 1999) e recuperar a presenza perdida en 2015 en Ourense e Vigo. Na súa intervención perante o Consello Nacional, Ana Pontón puxo en destaque que o BNG é unha forza de goberno no ámbito municipal con capacidade de xestión perfectamente contrastada: "Temos unha organización con concelleiros e concelleiras que coñecen ben as súas veciñas e veciños e os seus problemas, mais tamén temos concellos do BNG [os gobernos municipais] que son referentes en moitos ámbitos]". O BNG olla o resto do taboleiro e faino con optimismo. Ve axitación nos partidos estatais (con problemas no horizonte de Casado e agora tamén de Sánchez a conta dos seus currículos académicos) e olla división no espazo da Marea. En troca, as augas baixan calmas en Rodríguez de Viguri. O BNG enfronta o desafío das municipais de 2019 "coa tranquilidade de ter unha organización unida, solvente e cun proxecto claro para mellorar a vida das galegas e dos galegos desde os concellos", enfatizou Ana Pontón. "Moi poucos", acrecentou, "poden dicir o mesmo". No discurso da líder do BNG sobrancearon as críticas ao vello bipartidismo estatal e apenas houbo referencias veladas ao mundo das Mareas. No campo municipal, situou por un lado a ineficiencia do goberno municipal de Ourense ao non ser quen de aprobar os orzamentos (ataque ao PPdeG) e, por outro, cargou contra Abel Caballero, a quen atribuíu o "despilfarro en luces [o alumeado para nadal] para tapar a falta dun proxecto político para esa cidade". Os dardos a PP e PSOE apareceron tamén cando a líder nacionalista analisou os últimos acontecimentos no campo de batalla estatal: mentres os partidos do réxime "nos teñen entretidas con másteres, plaxios e demais corruptelas, dispárase a factura da luz, os carburantes están polas nubes, súbennos outra vez as peaxes da AP9 e non hai solucións á precariedade e á emigración da xente nova". No discurso do líder do BNG sobrancearon as críticas ao vello bipartidismo estatal e apenas houbo referencias veladas ao mundo das Mareas. Mudou o goberno en Madrid, mais o país continúa a ser obxecto de discriminación por parte do estado, veu argumentar a portavoz nacional do BNG: "Temos un Pedro Sánchez convertido en alternancia na discriminación con Galiza, co silencio cómplice de todos os deputados e deputadas electos, e temos un Feixóo máis preocupado de ser o recadeiro de Casado que por solucionar os problemas das galegas e dos galegos". A alternativa na Galiza, subliñou, só pode vir da man do nacionalismo. E nese sentido quixo dar boas noticias ás súas compañeiras e compañeiros do Consello Nacional. "O BNG está á alza e iso vai notarse nas municipais", prognosticou Pontón, quen a seguir fixo un apelo a partillar o proxecto do nacionalismo galego a "todas as persoas que compartan con nós a necesidade de defender Galiza, o seu dereito a decidir e a construción de alternativas que melloren a vida das maiorías sociais".


Summary: Desafiado polo groso do seu grupo parlamentar, o veterano líder socialdemócrata retén o apoio decisivo das trade unions, o poder sindical dentro do Partido Laborista.

A votación interna para resolver se Jeremy Corbyn retén ou non a lideranza do Partido Laborista comeza esta segunda feira, nun proceso que se irá completando até o próximo 21 de setembro. Corbyn enfróntase a Owen Smith, un parlamentar de 46 anos que nos últimos días está a prodigar os acenos aos sectores máis esquerdistas do partido para socavar os apoios que neles ten o actual líder do partido. Porén, todo indica que Corbyn non só mantería o respaldo das trade unions, senón tamén o da grande maioría de novos continxentes de afiliadas e afiliados a un partido que desde febreiro de 2015 experimentou un considerábel incremento da súa militancia (pasou duns 200 mil a uns 540 mil). O facto de a militancia laborista estar á esquerda de boa parte das suas elites dirixentes -saudosas da época Blair- garantiría a vitoria de Corbyn, de acordo coa maioría dos analistas A oposición a Corbyn sitúase no grupo parlamentar laborista (o 80% do cal votou no seu día contra a continuidade do líder) e en xeral nas elites do partido, tal e como puxo de relevo nos últimos días o alcalde de Londres, Sadiq Khan, o primeiro musulmán en alcanzar o cargo, quen bateu contra o veterano político de 67 anos ao que reputou incapacidade para gañar o "respeito e a confianza do pobo británico". En xeral, Corbyn soporta críticas por se afastar en exceso dos caladoiros centristas (o que, segundo os seus detractores, inviabilizaría unha alternativa laborista á hexemonía conservadora) e por ter sido excesivamente tépedo na defensa da permanencia do Reino Unido na UE no recente referendo que se saldou co triunfo do Brexit. En todo caso, o facto de a militancia laborista estar á esquerda de boa parte das suas elites dirixentes -saudosas da época Blair- garantiría a vitoria de Corbyn, de acordo coa maioría dos analistas. O resultado desta votación interna vaise coñecer o 24 de setembro no curso dun congreso extraordinario do partido que vai ter lugar en Liverpool.


Summary: Conferencia Nacional de ERC. Cara á independencia. Contraste de experiencias con outros proxectos soberanistas, entre eles o galego. Que é iso de GpS?, perguntaron @s cataláns, en relación á iniciativa que naceu este sábado en Santiago. Os nacionalistas galegos Xavier Vence e Camilo Nogueira encarregáronse de informar ao respeito.

Esquerra Republicana de Catalunya realizou esta fin de semana unha importante conferencia nacional na que aprobou a folla de ruta cara a independencia. Unha conferencia na que economistas, políticos, sociólogos e representantes de diferentes organizacións sindicais, cidadáns... debateron sobre o proceso de independencia e as experiencias en diversos países europeos. Entre os convidados a participar estaban Xavier Vence e Camilo Nogueira, do Bloque Nacionalista Galego. Forzas soberanistas das nacións do Estado e de Europa debullaron os diferentes procesos que existen nos seus respectivos países No contexto destas achegas por parte dos responsábeis das diferentes forzas europeas dos distintos procesos con base á reivindicación do dereito a decidir que existen nos seus países, a delegación galega informou de Galiza pola Soberanía. "Apoio á aposta do pobo catalán polo dereito a decidir" Segundo afirma nun comunicado a fronte nacionalista, no marco destes debates, o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, transladou o apoio "á aposta do pobo catalán polo dereito a decidir". Foi nese contexto de experiencia de intercambio que Xavier Vence achegou o que estaba a acontecer no noso país, "informando aos representantes das distintas formacións sobre as iniciativas e a visión de Galiza, en particular sobre a iniciativa social pola soberanía que están a artellar en Galiza persoas e colectivos arredor da iniciativa social Galiza pola Soberanía (GPS)". GPS nace como unha iniciativa cidadá e supra-partidaria que procura sumar forzas no camiño da conquista dun Estado Galego. No manifesto fundacional, asinado por 200 persoas, avógase pola soberanía como o elemento en base ao cal tecer a sociedade máis libre, xusta e igualitaria. Desbótase a actual vía autonómica por estar esgotada e ser parte mesma do sistema que se quer superar en chave social e nacional.


Summary: Boa parte da primeira comparecencia oficial do movemento talibán dedicouse a asegurar á comunidade internacional que os dereitos das mulleres serán respectados dentro da sharia. Isto é, non retroceder ao período en que non lles estaba permitido traballar fóra da casa nin estudar. Nin saíren á rúa sen tapar da cabeza aos pés.

Algunhas mulleres musulmás visten un pano para cubrir a cabeza. Outras, prendas similares dependendo do país, como o niqab, que tamén cobre a cara. Tapar a cabeza considérase un símbolo relixioso de humildade ante Deus. No caso do Afganistán, o burqa tamén se converteu en símbolo, mais da opresión exercida sobre as mulleres polo Goberno talibán (1996-2001). Esta prenda cobre o corpo por completo, da cabeza aos pés, unicamente cunha reixa de malla ante os ollos para poder ver. Na súa primeira conferencia oficial, os talibán aseguraron estar "comprometidos cos dereitos das mulleres baixo a sharia [lei islámica]". "Imos permitir que estuden e traballen dentro do noso sistema", sostiveron. Da cuestión da vestimenta non se falou. Si que o fixo Suhail Shaheen, en entrevista coa cadea de TV británica Sky News. O voceiro do grupo en Doha (onde se desenvolveron as conversas de paz) sostivo que "o burqa non é o único hijab (velo, e por extensión o acto de cubrir a cabeza) que se pode levar. Existen diferentes tipos de hijab". A 'autocensura', en todo caso, funciona con tanta ou maior efectividade que a prohibición. Segundo as axencias de noticias e medios internacionais sobre o terreo, as mulleres tomaron a decisión preventiva de adquirir un burqa. O rápido avance dos talibán levou a cidadanía, especialmente en Kabul, a apurar a retirada de diñeiro e a compra de produtos básicos. Entre estes, para as mulleres, está o burqa. A alta demanda provocou que o prezo da prenda se multiplicase até por dez esta semana. Do hijab ao al-amira Unha das xornalistas que o constatou é a correspondente da CNN Clarissa Ward, que nas últimas horas foi involuntariamente usada nas redes sociais para ilustrar o antes e despois da chegada talibán. Nunha primeira foto, aparecía coa cabeza descuberta; na segunda, tapada cun al-amira (con só a cara visíbel). Ward aclarou en Twitter que a imaxe inicial se tomara nunhas instalacións privadas e a posterior, nas rúas de Kabul, onde sempre usou un pano, aínda que non cubríndose totalmente como fai agora. "Así que hai diferenza mais non tan radical", clarificou. Mais en Herat, informou Associated Press, os talibán xa repartían esta semana panos ás portas dos colexios para se cubriren as nenas. E fóra das principais cidades ─onde está posto o foco da opinión pública mundial─, especialmente no rural, os relatos en redes sociais ─sen verificar xornalisticamente─ aseguran que o retroceso de dereitos para nenas e mulleres xa está en marcha.


É profundamente desalentador o panorama actual do nacionalismo galego. Por non remontarse mais atrás, as accidentadas idas e vindas pre-europeas das diferentes formacións que hoxe conforman ese escenario político dan conta dunha profunda crise que a duras penas se pode disimular. Cun país en réxime de autodestrución imperativa –da que tamén agora participa contaxiado o nacionalismo-, o momento non podía ser peor. As accidentadas idas e vindas pre-europeas das diferentes formacións que hoxe conforman ese escenario político dan conta dunha profunda crise que a duras penas se pode disimular A crise do nacionalismo afecta ao liderado, á estrutura e ao discurso. Fallou primeiro á hora de resolver os problemas de sucesión, sempre difíciles en calquera formación pero aínda máis cando se carece de fórmulas institucionais suficientemente sólidas e respectadas. Non é un problema de estatutos ou de que algunhas personalidades, con méritos indubidables por outra banda, non souberan estar á altura, é que faltan regras que faciliten eses tránsitos e cultura de respecto. En consecuencia, chegamos a un punto en que cada un mira polo seu. A estrutura, con independencia do tradicional debate sobre a idoneidade da opción frontista, probablemente a mais acaida nas actuais circunstancias, é dunha fragmentación inaudita, descorazonadora, tanta que descoloca a calquera observador externo. O feito de que esa división se complemente cun enfrontamento ás veces hiperideoloxizado dificulta mesmo a posibilidade de artellar redes de colaboración non superficial en aspectos tan elementais como a democratización, a defensa de servizos públicos ou a lingua. Canto máis se radicaliza máis se afasta das maiorías sociais e mais complexo resultará evitar as vitorias conservadoras que están levando o país pola senda da súa marxinalidade a todos os efectos O discurso confunde as arelas estratéxicas e as tácticas, radicalizándose a cada paso tanto en razón dunha necesidade de diferenciación fronte aos competidores emerxentes como da lóxica do momento, marcado pola regresión neoliberal, cun impacto demoledor en Galicia. Pero canto máis se radicaliza máis se afasta das maiorías sociais e mais complexo resultará evitar as vitorias conservadoras que están levando o país pola senda da súa marxinalidade a todos os efectos. Os erros terán sido moitos e de todas partes, pero o punto de inflexión definitivo semella que non chegou de todo. Sumidos no desgaste recíproco, trátase agora de saber quen porta a bandeira máis grande. Unha batalla fratricida e estéril. Precisaríase con urxencia un Comité suprapartidario de Bos Oficios que achegue razón, humildade, perspectiva, xenerosidade e creatividade á política nacionalista galega para pechar feridas e retomar impulso, pasando a segundo plano os egos, as liortas persoais e ideolóxicas. Precisaríase un programa de mínimos, e non de máximos, no que agora estamos, para crear confianza e recuperar a sintonía cunhas maiorías sociais e xente común que noutro tempo estivo achegada e que agora asisten incrédulas á exacerbación dun discurso que por mais fundamentado que estea non é quen de reflectir o noso timing. Recuperar a sintonía cunhas maiorías sociais e xente común que noutro tempo estivo achegada e que agora asisten incrédulas á exacerbación dun discurso que por mais fundamentado que estea non é quen de reflectir o noso timing Cómpre partir da realidade, coas súas complexidades e os seus matices, non afastarnos dela erguendo listóns para construírmos castelos de purismo endogámicos e estériles. De pouco valen os apelos a rebelións incertas se non garantimos os apoios das maiorías. O que compre conseguir é o apoio cívico para outra política, crible, xestionada por persoas cribles e nas que se poida confiar. Galicia será todo un mundo pero é un país pequeno no que se tende demasiado a imitar por falta de suficiente autoestima, incluso no nacionalismo. Cando perdemos de vista onde estamos, quen somos e de onde vimos, tamén acabamos sendo vítimas da mesma desfeita que pretendemos superar. E perdoen a intromisión.


Summary: A facturación do sector na Galiza caeu en 2011 a niveis de 2002. En dous anos aprobáronse EREs temporais que afectaron pola volta de 10.000 operarios

Falar do sector da automoción na Galiza é falar dun alicerce en canto a emprego e peso no PIB do país, para alén dun ramo punteiro en I+D+i e de representar unha parte considerábel das exportacións da economía galega. Un sector, pois, a coidar e incentivar. Mais nestes últimos catro anos, a automoción galega está a sofrer a combinación do embate da crise coa falla dunha planificación dos poderes públicos galegos (para alén de subvencións e axudas sen visión a medio ou longo prazo) do que pode ser este sector para Galiza. Informes e estudos de diversas centrais sindicais alertaban a comezos deste 2012 que no sector da automoción de Vigo e contorna (onde se ubica a inmensa maioría do existente no pais) nestes últimos anos lévanse perdidos pola volta de 6.000 empregos, a maioría deles eventuais. E a isto hai que engadir que en dous anos aprobáronse EREs temporais que afectaron a uns 10.000 traballadores. En dous anos aprobáronse EREs temporais que afectaron a uns 10.000 traballadores deste sector Emprego directo e indirecto A finais de 2008 nos polígonos de Vigo e O Porriño había pola volta dun centenar de empresas auxiliares que traballaban para a automoción. Case todas elas pasaron (e pasan) por dificultades. Empregan a uns 25.000 traballadores en sectores tan diferentes como o metal, textil, química... En canto ao emprego directo, e segundo recoñece o propio Cluster do sector, só en traballos directos perdéronse 2.400 en dous anos (do 2009 a 2011). A facturación do sector da automoción da Galiza foi en 2011 de 7.000 millóns de euros, retrocedenco a niveis de hai anos. En 2007 o volume de negocio rondaba os 9.300 millóns de euros. Exportacións En 2009, a automoción representaba o 32 por cento das exportacións da Galiza. Dous anos despois, en 2011, 'só' é o 26 por cento, seis puntos porcentuais menos. En canto ao peso deste sector no Produto Interior Bruto (PIB) galego caeu un punto, tras pasar de ser o 13% en 2010 ao 12% no ano pasado. Rebaixar custos salariais Alén deste panorama preocupante, desde os sindicatos alértase da tendencia crecente en empresas do sector desde hai uns tres anos a introducir nos convenios novas categorías laborais para así reducir os custos laborais. Aplícanse aos novos contratos temporais nas escalas máis baixas de cualificación, que poden pasar a cobrar até un 15% menos. Feijóo gábase da situación do sector Mais todas estas dificultades non impediron que o Presidente da Xunta se gabase onte da situación do sector. Feijóo participou da presentación dos novos vehículos eléctricos que se producirán na factoría viguesa de PSA-Peugeot Citröen, Peugeot Partner e Citröen Berlingo, No acto o candidato popular presumiu de que se produzan en Vigo estes dous novos modelos. A tal fin o Goberno galego inxectou na multinacional francesa 11 millóns de euros para que as furgonetas eléctricas leven marca "Galicia" nos laterais das portas. Unha axuda económica a un grupo empresarial privado que contrasta co desleixo do executivo galego en relación ao sector naval, como criticou días atrás o BNG.