Summary: Case 700 emendas dos grupos políticos chegaron á sesión do Congreso dos Deputados que onte e hoxe, cuarta feira 21 de xullo, debate e vota o ditame da comisión de reconstrución social e económica. O PP achegou posicións onte co PSOE, o que fixo a este afastarse das formacións que propiciaron a investidura de Pedro Sánchez.

O presidente da comisión para a reconstrución social e económica, o socialista Patxi López, presentou onte, terza feira 21 de xullo, as conclusións ás que chegaron os membros deste grupo de traballo. E fíxoo desde o atril do Congreso realizando un chamamento á unidade de todas as forzas políticas para "paliar a crise". Esta cuarta feira continúan na Cámara as votacións sobre os ditames dos catro grupos de traballo da reconstrución: políticas sociais, sanidade, reactivación económica e Unión Europa. Ningún deses textos logrou o apoio do PP cando se confeccionaron na comisión, mais onte os de Pablo Casado chegaron a acordos co PSOE en materia sanitaria, pactando a creación dunha Axencia Nacional de Saúde. Tamén Ciudadanos avanzou que acordara co PSOE unha emenda similar á do PP para crear esa axencia, un órgano que se encargaría de "potenciar a coordinación" do Estado cos sistemas de saúde autonómicos. Así o explicou o portavoz de Cs, Edmundo Bal, xusto despois de exixir a Pedro Sánchez que "tomase o control da situación en Catalunya" ante os rebrotes, ligando a nova medida acordada á recentralización e intervención de competencias autonómicas. Con todo, o PP dixo onte que seguiría estudando as propostas e que hoxe anunciarían o voto aos ditames. Así pois o Goberno non garantiu no pleno da terza o apoio da dereita, pese a perseguilo e deixar para iso atrás medidas progresistas como o imposto ás grandes fortunas. O BNG di 'non' e pide unha xestión pública da sanidade O deputado do BNG, Néstor Rego, defendeu o seu 'non' ao ditame da comisión ao esta non incorporar "políticas transformadoras que eviten que a crise a paguen de novo as e os traballadores" e por "non asegurar" unha xestión pública e de calidade da sanidade e dos servizos sociais. O BNG pediu a intervención pública de Alcoa, o dereito da Galiza a decidir sobre a súa economía, e lamentou que tanto PSOE como Podemos rexeitasen propostas como a xestión directa da sanidade pública, o imposto ás grandes fortunas, reducir o gasto militar ou recuperar o rescate bancario. Montero asegura que segue avante coa derrogación da reforma laboral O Goberno español reivindicou onte que seguirá avante coa súa "folla de ruta" e o seu "calendario" en relación á derrogación da reforma laboral do PP. Así o anunciou onte, ao finalizar o Consello de Ministras, a portavoz do Executivo, María Jesús Montero, que desvinculou tombar esa reforma das conversas no cumio da Unión Europea para o reparto dos fondos de reconstrución. A cuestión de que as axudas da UE estivesen condicionadas a non derrogar a lexislación laboral do PP non formaría parte da "realidade das conversas", dixo a ministra. Con todo, si sinalou a necesidade de "adaptar" o calendario do Goberno á situación sanitaria, deixando así a data da derrogación na indefinición. Montero tamén informou da aprobación no Consello Ministerial dun aumento de 22% das contías das bolsas para alumnado no novo curso 2020-2021.


Summary: Todas as escolas infantís da Galiza, públicas e privadas, van ser gratuítas o vindeiro curso tanto para primoxénitos como para segundos e sucesivos irmáns. Un anuncio que o presidente, Alberto Núñez Feixoo, realizou o pasado outubro no Debate da Nación e sobre a que volveu esta quinta feira após o Consello da Xunta para se gabar de ser "pioneiros" en gratuidade. A medida pode beneficiar medio millar de escolas infantís privadas.

O Consello da Xunta desta quinta feira tivo sobre a mesa un informe no que se daba conta do investimento de 4,4 millóns de euros "para mantemento e gratuidade das escolas infantís municipais". Núñez Feixoo tivo aí o gancho para, na súa comparecencia após o Consello, incidir nos "30 millóns de euros" que van dedicar a financiar "100%" a gratuidade de todos os nenos e nenas de Educación infantil, até os tres anos, e non só segundos fillos e sucesivos, como até agora. Unha liña de axudas que se dirixen a todas as escolas infantís, tanto sexan públicas, concertadas, de interese social ou privadas. Isto implica, as escolas públicas dependentes da Axencia Galega de Servizos Sociais (25 centros), as dependentes do Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar (147)e as 34 dependentes de entidades privadas de iniciativa social. Privadas A Xunta financiará 100% do que as escolas privadas cobran ás familias pola atención educativa até un máximo de 260 euros mensuais. No caso de que a matrícula do centro fose superior, a escola queda obrigada a baixar o prezo ou non poderá adherirse a esta medida. Con todo, desde a Consellaría de Política Social asegurou que no curso pasado adheríronse 496 das 500 escolas privadas que hai na Galiza. O anuncio de Núñez Feixoo xa xerou no seu día os parabéns da Asociación que aglutina boa parte deses centros, Agadei, que afirmou que a medida ía "igualar máis" o acceso ás escolas infantís de nenos en distintas situacións socioeconómicas, así como favorecer a "liberdade de elección" de centros. Moi distinta é a visión de sindicatos e entidades defensoras do ensino público. Desde a CIG criticouse que a medida inclúa subvención de prazas privadas ou concertadas "no canto de aumentar as prazas públicas e mellorar a situación laboral do persoal destas escolas". "Precisamente o feito de que se estenda a gratuidade ás escolas privadas reflicte que non hai suficientes prazas públicas", indicaba. CCOO, pola súa parte, apuntaba que "a oferta pública de prazas é claramente insuficiente". A Federación de Asociacións de Mulleres Rurais (Fademur) considera que a gratuidade das escolas infantís "é unha boa medida", aínda que "pensada máis para o ámbito urbano". Lembra que, en xeral, "faltan escolas para nenos de 0 a 3 anos" e máis en zonas do rural. Financiamento Na súa comparecencia, o presidente tamén informou doutros temas relativos ao ensino e debatidos na reunión semanal do Consello, como a "luz verde" dada aos acordos que se asinarán con cada unha das tres universidades públicas galegas para a posta en marcha do Plan galego de financiamento universitario para o período 2022-2026.


Summary: Manifestacións no Kurdistán e en diversas partes do mundo no 23º aniversario da detención do líder do PKK.

O equipo legal do líder do Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK), Abdullah Öcalan, remitiu unha apelación urxente ao relator especial da ONU sobre a tortura para que actúe ante o seu illamento extremo na prisión turca en que está encerrado, segundo informou Medya News, portal de información kurda. Öcalan e outros tres presos kurdos levan 11 meses sen poder comunicarse cos seus avogados. A petición chegou coincidindo co aniversario, esta terza feira, da detención de Öcalan na capital de Quenia, Nairobi. O 15 de febreiro de 1999 foi apresado nun operativo conxunto dos servizos de intelixencia turco e estadounidense. O actual secretario de Estado dos Estados Unidos, Antony Blinken, daquela asesor do entón presidente Bill Clinton, recoñeceu en 2001 nunha entrevista en CNN que a extradición a Turquía se fixera a condición de que o líder do PKK tivese un xuízo xusto, como ─segundo defendeu na altura─ así foi. Máis de catro anos despois, en maio de 2005, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos sentenciaba que no proceso xudicial a Öcalan se violaran varios tratados internacionais. Nomeadamente, o Tribunal de Estrasburgo salientaba que o líder do PKK fora tratado de forma inhumana na súa extradición ao cárcere de máxima seguridade de Imrali, ás aforas de Istambul, onde permanece en illamento desde hai 23 anos. "Apo" Öcalan ("Tío" Öcalan, en kurdo) é para Ankara un "asasino", ao que responsabiliza da morte de civís en ataques perpetrados polo PKK, organización que tanto Turquía, como a UE ou os EUA consideran "terrorista". Porén, os seus seguidores e unha importante parte da esquerda internacional cualifícano de "Nelson Mandela kurdo". Ilegalización e arrestos Así o fixeron saber esta feira nas manifestacións que, como cada ano, reclaman en diferentes puntos do mundo a súa liberación e denuncian a "conspiración internacional" que levou á súa detención. Desde Australia até Italia, pasando por Asia e América. Tamén as houbo en Turquía, organizadas polo prokurdo Partido Democrático dos Pobos (HDP), mais sen mencións directas a Öcalan. O HDP xa está inmerso nun proceso que pode acabar en ilegalización polas súas ligazóns co PKK. Na cidade turca de maioría kurda de Êlih (Batman, en turco), os concentrados portaron unha pancarta que pedía a "fin do illamento", "abride as portas" e "falemos de paz", segundo un vídeo publicado en Twitter. Nos días previos a esta xornada reivindicativa producíronse detencións por parte da Policía turca. A xornalista Zeynep Durgut, da axencia kurda Mezopotamya News, foi unha das arrestadas. Chamada telefónica O último contacto de Öcalan co mundo exterior produciuse o 25 de marzo de 2021. Foi de forma telefónica, nunha chamada con seu irmán que durou apenas cinco minutos até que foi cortada, segundo explicou ANHA, axencia kurda con sede no Rojava, o Kurdistán baixo soberanía siria. E a última xuntanza cos seus avogados foi o 7 de agosto de 2019. O 29 de novembro de 2021, as autoridades turcas impuxeron novas sancións contra el, vetando as reunións co equipo legal durante seis meses a partir do pasado 12 de outubro. Ademais, tamén estabeleceron un veto de tres meses ás visitas familiares desde o pasado 18 de agosto. Con todo, pasou case un ano desde aquel último contacto co exterior. Dereito internacional O Tribunal de Estrasburgo xa decretara en marzo de 2014 que Turquía violara os dereitos de Öcalan polas condicións inhumanas de confinamento solitario ás que está sometido desde a súa detención en 1999. O líder do PKK foi condenado a morte no seu xuízo, mais a sentenza foi posteriormente conmutada por cadea perpetua como parte das medidas exixidas por Bruxelas a Turquía para poder entrar na UE. O Comité para a Prevención da Tortura do Consello de Europa tamén emitiu en 2018 un requirimento a Ankara para que permitise as visitas de familiares e de avogados aos presos kurdos en Imrali. Porén, a día de hoxe, as autoridades turcas continúan a conculcar o dereito internacional.


Summary: Nas dúas maiores cidades de Galicia o desequilibrio é de 2,8 e 2,1 euros por cada hora traballada. A diferenza é menor en Ourense (0,8) e Lugo (0,6). A fenda de xénero é maior nas contratacións indefinidas (2,2) que nas temporais (1,2) e dispárase nos empregos a tempo parcial (2,9).

A diferenza no conxunto de Galicia é de 1,7 euros (8,8 fronte a 7,1), unha fenda que se fai maior nas cidades máis poboadas, nomeadamente A Coruña (2,8 euros de diferenza) e Vigo (2,1) O Instituto Galego de Estatística analiza no seu Estudo sobre Salarios, publicado este martes, distintas magnitudes e variables relacionadas cos soldos que os traballadores e traballadoras galegas reciben polo seu labor. E, ademais, ofrece -a partir da Mostra continua de vidas laborais facilitada pola Seguridade Social- un desglose da información para as sete cidades do país. Nos datos podemos ver, entre outros elementos, as fendas de xénero que existen no salario percibido por homes e mulleres. A diferenza no conxunto de Galicia é de 1,7 euros (8,8 fronte a 7,1), unha fenda que se fai maior nas cidades máis poboadas, nomeadamente A Coruña (2,8 euros de diferenza) e Vigo (2,1). Aparecen a continuación Pontevedra (1,7), Ferrol (1,6) e Compostela (1,2). E, en cambio, a fenda é menor en Ourense (0,8) e Lugo (0,6). Analizando os datos polo miúdo, vemos que os salarios medios por hora son -como era esperable- maiores para aquelas persoas con contratos indefinidos e a tempo completo e máis reducidos nas modalidades temporais e a tempo parcial. Pero como afecta isto ás fendas de xénero? A diferenza salarial entre homes e mulleres é maior nas contratacións indefinidas (8,9 euros á hora fronte a 6,7) que nas temporais (7,5 fronte a 6,3). A fenda de xénero redúcese nas persoas que traballan a xornada completa (8,7 fronte a 7,5) e dispárase nos empregos con xornadas a tempo parcial (9,1 fronte a 6). A fenda de xénero dispárase nos empregos con xornadas a tempo parcial (9,1 fronte a 6) Analizando cidade por cidade, observamos que no caso dos contratos indefinidos as dinámicas son semellantes ás xa comentadas para o conxuntos dos asalariados e asalariadas. Aquí, a diferenza entre homes e mulleres chega a ser de 3,1 euros a hora na Coruña e de 2,5 en Pontevedra e Vigo, acadando os 2 euros en Compostela e os 1,8 en Ferrol. Nos contratos temporais atopamos algunhas sorpresas e unha gran variación dunha urbe á outra: a diferenza entre homes e mulleres é de 3,5 euros na Coruña e de 2,8 en Vigo. Pola contra, descende ata os 0,5 euros en Ourense e os 0,4 en Compostela. Ademais, desaparece en Pontevedra (homes e mulleres cobran o mesmo) e, de forma moi sorprendente, o IGE dinos que as mulleres con contratos tempostais cobran máis que os homes na mesma situación. Nos contratos temporais a diferenza entre homes e mulleres é de 3,5 euros na Coruña e de 2,8 en Vigo De igual xeito, mentres que nas xornadas a tempo completo, as diferenzas son relativamente estables nunha e noutra cidade, sendo superiores na Coruña (2,1 euros) e máis reducidas en Ourense e Lugo (0,3), as marxes son máis amplas nos empregos a tempo parcial. Tamén o é o desequilibrio salarial entre homes e mulleres: na Coruña hai unha diferenza de 4,7 euros por cada hora de traballo, de 3,9 en Vigo e de 2,9 en Ferrol. En Lugo é onde a fenda é menor: 0,9.


Summary: Serxio Domínguez volve representar a candidatura do BNG de Cee. Un BNG que tratará de recuperar o peso político que en lexislaturas anteriores nesta nova selva política na que se ten convertido a vila da Xunqueira. Poucos se atreven a valorar o que pode pasar o domingo, pero mentres o pensamos, imos coñecendo a outro dos candidatos.

QPC: Todo un veterano de guerra, xa dende 2008 en política. Ademais secretario comarcal do BNG. Como se leva a conciliación laboral, familiar e política? Non é fácil, nada fácil. Traballo oito horas diarias a 25 quilómetros da casa, e teño dúas horas para comer. Na maioría dos días non me queda mais remedio que comer en unha hora e a outra adicarlla a política. Cando rematas a xornada sempre tes algo que facer na laboura de concelleiro, comisión informativas, plenos, reunións coa veciñanza… Se queres facer traballo político na rúa tes que sacrificar moito tempo libre, e quen as paga é a familia. No meu caso conto coa complicidade da miña parella que é quen de cubrir os ocos que eu deixo, mais tamén fago o posible e imposible para pasar o maior tempo posible coas miñas fillas, sobre todo na fin de semana, aínda que tamén as traballe. QPC: 7 candidaturas en Cee… Que che parece que haia tantas. Sen dúbida algunha é o síntoma claro de que non estamos errados no Bng cando decimos que Cee leva gobernado demasiado tempo polos mesmos, catro amigos que se van repartindo o poder pactando uns cos outros. Iso favorece que aparezan candidaturas de partidos novos. Por certo, as persoas que lideran eses proxectos estiveron ligados aos partidos que antes mencionei, o que tamén é, cando menos, de destacar. En calquera caso é a democracia e é o que toca. QPC: Está a cousa tan tensa como parece? A campaña é dura, claro que si, sobre todo porque hai quen espera aos quince días antes das elecións para traballar, durante catro anos non presentan unha soa iniciativa, exemplo claro do que digo son os catro representantes do Partido Popular. Entón a adrenalina disparase e a xente ponse nerviosa e tensa, e prodúcense casos de nerviosismo extremo. Pero todo pasa, o día 27 pasarán de novo ao letargo. QPC: A que aspira o BNG, despois dos discretos resultados de 2015? Consideras que é un momento importante para o BNG e que parte con grandes No 2015 conseguimos un concelleiro moi sobrado, a poucos votos do segundo. Viñamos dunha situación complicada, e os resultados, sen seren satisfactorios, foron os que esperabamos. Agora a realidade é diferente, levamos catro anos de intenso traballo na rúa, atendendo as demandas da veciñanza, reuníndonos con asociación e colectivos, levando a pleno mais de cen iniciativas, defendendo ao Cee no parlamento galego e europeo, etc… e iso nótase no ambiente, a xente acude a nos con mais asiduidade que antes. Todo isto fainos ser optimistas e a sair a por todas, a competir coas demais candidaturas sen nengún tipo de complexo. Imos coa firme intención de gañar estas elecións. QPC: Cres que as eleccións do 28 de abril, con ese ascenso do BNG, influirán nas do 26 de maio, ou cres que Xerais e Municipais non se poden relacionar porque son de naturezas diferentes? Cada cita electoral obedece a uns parámetros concretos e únicos. Nas locais, a xente vota as persoas e esquece algo mais as siglas. Con todo isto, decir tamén que o que pasou fai un mes pode influir, de feito o Bng subíu en case todos os concellos do país en diferentes porcentaxes. En Cee fomos o décimo concello onde mais subíu o Bng, tan só superado por concellos onde temos a alcaldía ou cogobernamos, coa salvidade de Arzúa que nos superou en unha décima. Todo isto nos fai pensar que o traballo local está a ser bó e a xente o sabe apreciar. QPC: Que che pareceu a negativa de Ramón Vigo e de Margarita Lamela a realizar un debate público? Pois unha falla de respeto a veciñanza e a democracia. Os representantes públicos debemos dar a cara e explicar as nosas intencións para catro anos, aceptar preguntas dos votantes, e incluso, por qué non, as críticas. Se queremos que Cee sexa un pobo que mire para arriba, debemos comezar por copiar o que se fai en otras vilas mais grandes como Carballo ou Ribeira, por nomear dous concellos mais ou menos cercanos nos que os candidatos e candidatas non tiveron problemas para dar a cara. QPC: Cales son as liñas principais do voso programa? É un programa amplo, porque as necesidades de Cee son tamén moitas, pero sobre todo é realista. Coa equipa de xente que me acompaña, toda ela honesta, honrada e traballadora, pretendemos dar un xiro ao rumbo de Cee. A creación de emprego é fundamental, non podemos pensar que isto non ten solución ou que é unha maldición biblíca. Pero antes de crear hai que manter, e é por iso que faremos o posible e imposible para que Ferroatlántica non leve a cabo a pretensión de pechar a fábrica de Cee, porque sen industria non hai futuro. Obrigaremos a Xunta a facer valer as concesión do río Xallas e a que o goberno do Psoe en Madrid aprobe unha tarifa eléctrica que permita que as empresas se queden e se asenten aquí. Ademais é imprescindible aprobar un PXOM no que non aparezan campos de golf para non perder chan urbanizable e no que a marxe esquerda da ría, onde están os terreos da antiga Sicar, sexan destinados a actividade industrial. Non podemos permitirnos, nunca mais, que empresas que aporten futuro a Cee se vaian porque catro amigos con intereses ocultos as boten fóra. O saneamento da ría tampouco pode esperar mais, é imprescindible que se fagan as obras necesarias que se recomendan no estudo feito no 2012, e no que están a facer neste intre con fondos europeos. En calquera caso, é hora de actuar por dúas razóns, a primeira por unha cuestión de saúde pública e a segunda porque cunha ría saneada pódense acadar 40 postos de traballo, que son moi necesarios. Queremos facer tamén que a xente baixe a Cee, agora mesmo polas malas políticas dos anteriores gobernos, queda nas grandes superficies de Toba, e para iso encheremos a casa de cultura de actividade e faremos da rúa de Arriba e da alameda unha zona outlet ao estilo Allariz. Ambas iniciativas encherán Cee de visitantes e con iso aumentará a actividade comercial e polo tanto os postos de traballo e as oportunidades de futuro. Destacar tamén o acrodo que temos coa deputación para convertir a antiga gardería do campo do Sacramento nun Centro de Día. QPC: A túa lista está formada por César Pérez, Belén Lestón, Manuel Ozón, Silvia Rodríguez, Pablo Álvarez, Paula Caamaño, Martín García, Belén Pérez, Jesús Bahamonde, Begoña Barral, Alfonso Mouzo, Leticia Domínguez e Andrés Fiuza.Cales son os puntos fortes do teu equipo? Todos, non ten puntos débiles. Verteranía e xuventude, ansia e ilusión, honestidade e honradez, pero sobre todo unas enormes gañas de cambiar o rumbo do noso Cee. Temos xente de moitos sectores, do ensino, da sanidade, da industria, do agro e da gandeiría, etc… xente moi cualificada e moi interesada neste proxecto político que propón o Bng. QPC: E para rematar, que lle dirías a un veciño de Cee para que se decantase pola túa candidatura? A xente acude ao Bng cando ten un problema, polo que é de xustiza que confíen en nós para que os gobernen. Este vindeiro domingo temos a oportunidade de dar un xiro ao temón do noso barco, antes que vaia contra as pedras. Confiar no Bng supón apostar pola modernidade fronte a candidaturas do pasado, por un modelo de xestión que trunfa en Allariz ou Carballo, que o temos aí ao lado. Queremos abrir un tempo novo en Cee, un tempo ilusionante, porque no Bng imos coas ideas claras. É o momento do Bng, non se van a arrepentir.


Summary: ENTREVISTA Hai unhas semanas o colectivo ecoloxista Coto do Frade, da comarca do Ribeiro, anunciaba a súa disolución despois de vinte anos de actividade. Falamos con Braulio Estévez sobre as razóns desta decisión e sobre a problemática medioambiental en Galicia.

O pasado 8 de xaneiro o colectivo ecoloxista Coto do Frade, da comarca do Ribeiro, anunciaba a súa disolución despois de vinte anos de actividade. "Non é que non siga habendo problemas ecolóxicos, non" -escribían- "Non é por iso que pechamos o garito. Simplemente cansamos. Gañáronnos pola man. Nesta asociación hai anos que non existiu unha renovación real, quizais por toda a xente nova que tivo que emigrar, ou vai ti a saber por que". "Pero o certo é que cansamos de estar sempre as mesmas, facendo sempre o mesmo e que inda por riba se nos tildase de tolos ou de que tiñamos escuros intereses ou que nos enchiamos os petos de cartos. Esa si que era boa!", engadían. Nas súas case dúas décadas de traballo a entidade realizou un importante labor, sobre todo na defensa dos ríos. Aí está, por exemplo, a súa denuncia do prexuízo provocado por Gas Natural Fenosa, a Consellería de Medio Ambiente e a Confederación Hidrográfica do Miño-Sil a través do encoro da Frieira. Ou o seu papel fundamental na mobilización social que en 2012 se organizou durante meses contra o proxecto de instalación dunha incineradora no Irixo ou nalgún outro punto do Ribeiro ou o Deza. Falamos con Braulio Estévez sobre as razóns que levaron á disolución de Coto do Frade e sobre diversos temas relacionados coa problemática medioambiental en Galicia. Cales son as razóns da disolución? Levabamos xa anos sendo as mesmas persoas na directiva, que é quen normalmente se encarga de levar adiante todas as propostas que se fan na asociación, sen que se unise máis xente de fóra ou que as propias socias aportasen algo máis neste sentido, aparte de pagar a cota e non preocuparse de moito máis e isto é un problema, dado que nós non somos Greenpeace. Somos, ou máis ben eramos, unha asociación que traballaba a nivel local, e que precisabamos da implicación da cidadanía e que se comprendese que non tiñamos ningún tipo de interese privado, senón que o facemos como unha forma de protección do noso territorio e da xente que nel vivimos. Isto levou a unha quemazón da xente que traballabamos decotío para que isto funcionase; sentímonos afastados da cidadanía e cun sentimento de illamento, o cal conduciu irremediablemente a disolución. "Normalmente este tipo de movementos ten unha elevada presenza de xente nova pero aquí a xente nova ten que emigrar para poder ter un futuro máis ou menos decente" Por que credes que non se produciu esta necesaria renovación na asociación e incorporación de novas persoas? Pensamos que é un problema con causas diversas. Normalmente este tipo de movementos ten unha elevada presenza de xente nova (algo que é un erro e do que podiamos falar amplamente aínda que agora non o fagamos por ser un tema demasiado extenso), pero aquí a xente nova ten que emigrar para poder ter un futuro máis ou menos decente, como queda patente nas ultimas estatísticas que vaticinan a zona do Ribeiro como a que máis poboación perderá na Galiza nos vindeiros anos. Tamén temos o problema da falta de conciencia ou sensibilidade da xente hoxe en día, unha especie de alienación global que nos fai a todos mirar cara a outro lado ante problemas que non sexan os de cada un, sen darse conta que os problemas ambientais en realidade nos afectan, ou afectaranos nun futuro, a todas e cada unha de nós. "Que ninguén se leve a engano, os ríos son deles, non das galegas e galegos, senón destas grandes eléctricas que poden facer e desfacer ao seu antollo" Nos case vinte anos de actividade de Coto do Frade, que iniciativas e traballo destacariades? Ben, a pesar do dito anteriormente, si que podemos destacar un aumento na conciencia ambiental da xente da zona. Hai que darse conta que por esta casa pasou moito xente, e que esta xente fixo un labor non só na asociación, senón tamén nas súas casas, coas amizades, veciñanza, etcétera. A nivel de puro traballo ecoloxista destacaría o tema do anguieiro de Frieira, que foi como naceu esta asociación, aínda que todo o traballo feito, que foi moito e moi diverso, non serviu de moito dado que as concesionarias das hidroeléctricas están practicamente blindadas. Que ninguén se leve a engano, os ríos son deles, non das galegas e galegos, senón destas grandes eléctricas que poden facer e desfacer ao seu antollo. Isto fixo que hoxe en día só quede un 1% da poboación de anguías, ou que o salmón desaparecese practicamente de todos os nosos ríos. Isto é moi grave, dado que estamos a falar de especies comerciais, porque as non comerciais, que teñen un papel importantísimo nos ecosistemas, desaparecen sen facer ruído. Isto último é crucial, xa que ao modificar algunha parte das pezas que compoñen o biotopo ou ecosistema propio dun lugar o resto das pezas, sen excepción, sofren as consecuencias. O resultado disto danos a noticia, para nós, máis importante do que levamos de século: a desaparición nos últimos corenta anos da metade de especies do planeta. Aí queda iso para quen queira pensar sobre elo. "Foi moi revelador o tema do parque ambiental, cando non se sabía que facer co lixo da Galiza e pretenderon meter na nosa bisbarra a coñecida entón como planta sur. Os políticos enfrontaron a xente dun mesmo lugar só por interese partidista" Sentistes nalgún momento que era duro ou difícil nos vosos concellos defender as vosas ideas? Por suposto. Xa falamos antes de que a xente hoxe en día mira cara a outro lado, pero peor que iso é cando te fan mirar para outro lado, ou que vexas o que antes non mirabas e nin te plantexabas. Para nós foi moi gracioso -e tamén moi revelador- o tema do parque ambiental, cando non se sabía que facer co lixo da Galiza e pretenderon meter na nosa bisbarra a coñecida entón como planta sur. Iso foi un lío moi grande no que os políticos enfrontaron a xente dun mesmo lugar só por interese partidista, e a pesar de dicir que foi gracioso tamén debemos dicir que foi noxento ollar esta manipulación. A pesar de que somos unha asociación apartidista, nós estivemos sempre no medio deste lío, pero non por motivos políticos, dado que a nosa posición sempre foi a mesma. Cales son os problemas medioambientais máis graves que debe enfrontar neste momento Galicia? En realidade son os mesmos que en practicamente todo o mundo. O único que quizais nos faga máis especiais sexa o tema dos incendios. O resto: o deficiente tratamento do lixo e a mentira da reciclaxe, a contaminación atmosférica derivada do uso indiscriminado de combustibles fósiles que entronca tamén coa mudanza climática, perda de biodiversidade, contaminación das augas e perda de recursos hídricos, modelos agrícolas e gandeiros baseados no emprego de pesticidas e químicos de síntese, …. e así poderíamos seguir até facer unha lista case interminable, dado que ademais non son problemas lineais senón que uns enlazan cos outros. "Os problemas medioambientais non son propiedade exclusiva dun concello ou comarca ou zona en concreto" E nas vosas comarcas e concellos de actuación? Volvemos repetir, en sociedades occidentalizadas como a nosa os problemas medioambientais non son propiedade exclusiva dun concello ou comarca ou zona en concreto. Si que lle podemos poñer nomes e apelidos, se queremos, dependendo do punto concreto do que esteamos a falar, o cal fai as loitas máis frutíferas, xa que podemos acoutalas, pero en realidade o problema deriva do xeito no que eliximos vivir. Seguiredes, a nivel individual, colaborando e traballando con colectivos e iniciativas en favor do medio ambiente? Xa cando anunciamos a nosa disolución houbo colectivos que se puxeron en contacto con nós para que canalizásemos, a través deles, as demandas ambientais da nosa bisbarra. Seguiremos loitando, por suposto, só que agora o faremos dun xeito distinto.


Summary: Nun prazo de tres meses e segundo unha decisión adoptada en pleno.

O concello de Cedeira acordaba no pleno do pasado 2 de outubro iniciar o expediente para, no prazo de tres meses, retirar a Manuel Fraga e outros ministros franquistas as distincións de Fillos Adoptivos, concedidas na ditadura. A moción foi presentada polo BNG, tivo o apoio do PSOE, que ten alcaldía, e o voto en contra do PP, segundo informan desde 'Galiza pola República' Non é a primeira iniciativa aprobada neste concello xa que o pleno de marzo de 2020 aprobaba retirar o nome de a Manuel Fraga a unha das súas avenidas, inaugurada cando era ministro da ditadura, que pasa a chamarse Fraternidade. Neste pleno de Cedeira acordouse tamén retirar a distinción de Fillo Adoptivo a estes ministros da ditadura: Pedro Nieto Antúnez, Gonzalo Fernández de la Mora, Salvador Moreno Fernández e José Antonio Girón de Velasco, así como a Julio Muñoz Rodríguez de Aguilar, falanxista, gobernador civil da Coruña (1938-1939) e un dos promotores da Junta pro Pazo del Caudillo. Desde o Colectivo de Presas e Presos Políticos de Galiza na ditadura "felicitamos a este concello e a outros que están a recoller a proposta que fixemos no manifesto 'Non queremos ' 'camarada fraga' como fillo adoptivo' promovido por 45 presas e apoiado por 64 historiadoras e 56 entidades de toda Galiza, para retirar a Manuel Fraga as distincións concedidas na ditadura. Así, os plenos de Ferrol de 25 abril de 2019 (votos a favor de Ferrol en Común, PSOE e BNG) e da Coruña, 6 de maio de 2019 (votos favor de Marea Atlántica, PSOE e BNG) aprobaban retirar a Manuel Fraga a distinción de Fillo Adoptivo. Hai concellos da Galiza manteñen rúas e distincións a ministros da ditadura: Santiago ten como Fillos Adoptivos a 20 ministros, 8 Ferrol, 7 Lugo, 4 Pontevedra; 7 a deputación da Coruña e 3 a deputación de Pontevedra.


Summary: Vai ser xulgado esta cuarta feira após ser detido pola Garda Civil.

Luciano Méndez, profesor da Universidade de Compostela coñecido por unha serie de vídeos colgados en redes sociais nos que apoiaba 'La Manada' e criticaba a vítima, foi detido esta segunda feira por un presunto delito de violencia machista. Vai ser xulgado esta cuarta feira. A detención produciuse por axentes do posto da Garda Civil de Brión, segundo informaron fontes consultadas por Europa Press. Segundo diversas fontes, tería tirado ao chan a súa parella. Non é o primeiro arresto de Luciano Méndez. En xuño do ano pasado xa foi detido por delitos de lesións e atentado á autoridade após agredir dous axentes da Policía Nacional nun altercado en relación co vehículo do profesor. No seu día, a USC abriu un expediente informativo a Luciano Méndez, quen, pola súa banda, reafirmouse nas súas declaracións de apoio a 'La Manada' en vídeos en redes sociais. O expediente informativo aberto pola USC foi remitido a Fiscalía para que investigase se das súas declaracións poden derivarse actuacións penais. Non se lle impuxo ao docente ningunha sanción, xa que as consideracións foron feitas nun marco privado. Luciano Méndez tamén foi obxectivo das críticas e denuncias do estudantado despois dos seus comentarios machistas sobre o escote dunha alumna. Varias concentracións pediron que non seguise a dar aulas na universidade.


A min fíxome galegofalante a Universidade. Non o ensino infantil nin a EXB nin o BUP. Foi na Universidade á que cheguei no ano 1984 con todos os meus prexuízos sobre o galego e a súa condición noxenta ("de paduanos" dicía un meu tío). Alí, para a miña sorpresa, a Ciencia falaba en galego. Señores que asinaban libros gordísimos, falábanme nas aulas en galego sempre. Non eran paduanos. Eran sabios, estudosos, científicos, investigadores, que o facían así e sen dar explicacións. Alí, para a miña sorpresa, a Ciencia falaba en galego. Señores que asinaban libros gordísimos, falábanme nas aulas en galego sempre. Non eran paduanos. Eran sabios, estudosos, científicos, investigadores, que o facían así e sen dar explicacións A min "normalizáronme" dende arriba. Cando falamos de Normalización entendemos que ese traballo hai que facelo nos primeiros anos de escolarización, mais eu creo que non debemos desbotar a importancia que teñen outros momentos do ensino Cando falamos de Normalización entendemos que ese traballo hai que facelo nos primeiros anos de escolarización, mais eu creo que non debemos desbotar a importancia que teñen outros momentos do ensino. E non adoitamos pararnos neles. Pero son fundamentais e por iso tócame chamar a atención sobre a continua, progresiva e semella que imparable desgaleguización da Universidade. Os estudos que analizan a presenza do galego indican que está a producirse unha alarmante caída no seu uso na docencia dende hai dez cursos académicos (a pesar de que os Estatutos da Universidade falan do galego como a lingua propia da USC). Concretamente, dende o curso 09-10 a caída foi de case que un 22 % e a proporción é 75 % castelán-25% galego. Por carreiras, nas de Ciencias da Saúde (onde hai máis alumnado!) é onde o galego está máis desaparecido. Algo mellor é a situación, pero tampouco aí o galego é maioritario, nas que adoitamos chamar de "Humanidades" (fonte: O Cartafol dixital, web da USC). Dende o curso 09-10 a caída foi de case que un 22 % e a proporción é 75% castelán-25% galego Coido que é moi importante que suliñemos isto que conto aquí. Porque como digo, cando falamos de mecanismos para a Normalización Lingüística, sempre se nos vai o pensamento aos primeiros instantes. E pensamos na música infantil en galego, e en asociar a lingua a algo lúdico e positivo (Campañas, Xeración Xabarín…xa sei todo iso), pero non adoitamos pararnos a reflexionar sobre o importantísimo papel que xoga, ou mellor dito, que debería xogar, a Academia, así, en maiúsculas e no senso máis grego da palabra. Se somos educados en galego, se facemos a primaria en galego e ata a ESO e Bacharelato (supoñendo que tal cousa puidese acontecer, que non), de nada serve chegar logo á Universidade, a ese sitio onde empezamos a Xogarnos as Patacas, onde empezamos a recibir a formación necesaria para Ser Algo Na Vida (imos imaxinar que xa non somos un país de emigrantes, como volvemos ser) non ten lóxica chegar aí, "á parte seria", digámolo así, para comprobar que no Templo da Sabedoría, na Casa da Ciencia, na Sapientísima Nai Protectora do Coñecemento, aí, do galego pásase. Trinta anos despois a situación é peor que cando eu entrei. E así, a Normalización, que tamén ten que ser asumida polos de arriba, queda para setembro Estou certo de que se a situación fose normal dende un punto de vista lingüístico, sería moito o alumnado que poderían (a)chegar(se) ao galego como me pasou a min. Porque os docentes encargados de me acompañar na carreira fixérono case que ao cento por cento en galego. As materias que aprendín. As conferencias. Os seminarios. As conversas con eles e con elas na cafetería da facultade. Foi todo en galego. Trinta anos despois a situación é peor que cando eu entrei. E así, a Normalización, que tamén ten que ser asumida polos de arriba, queda para setembro. Parecemos paduanos. Así que vai sendo hora de, para deixar de selo, esixirlle á Universidade que asuma a súa responsabilidade, tamén, na cuestión lingüística.


Summary: "Que se conseguiu realmente en 20 anos de guerras pos 11-S? Centos de miles de vidas e billóns de dólares despois, quen gañou? Quen perdeu, e a que prezo?", pregúntanse desde o proxecto Cost of War, da Universidade Brown. O informe que acaban de publicar cuantifica o efecto que tivo, ten e terá este "conflito eterno".

Arredor dun millón de vidas e oito billóns de dólares gastados. É o balance deixado pola "guerra contra o terro" emprendida por Estados Unidos como represalia aos ataques do 11 de setembro de 2001. Son datos recompilados polo proxecto Costs of War ("Custos da Guerra") da Universidade Brown, un dos oito prestixiosos centros educativos estadounidenses da coñecida como Ivy League. Con motivo dos 20º aniversario daquel ataque sobre Nova York e Washington contra obxectivos civís e militares, Costs of War fixo público onte un informe que cuantifica o impacto humano e económico das operacións militares posteriores ao 11-S. Nomeadamente, no Iraq, en Siria, no Paquistán, en Somalia e noutros territorios onde os EUA tivo algún tipo de intervención armada. "Fin dunha era" Tamén, por suposto, no Afganistán. A saída esta semana das tropas estadounidenses do país centroasiático é un punto á parte nesta "guerra contra o terrorismo" declarada inicialmente polo expresidente George W. Bush. O actual inquilino da Casa Branca, Joe Biden, asegurou nas últimas horas que sería un punto e final. Punto e final ao intervencionismo. "Esta decisión sobre Afganistán non ten que ver só co Afganistán. Ten que ver coa fin dunha era de grandes operacións militares para a reconstrución doutros países", sinalou nunha conferencia de prensa convocada para explicar os acontecementos das últimas dúas semanas, tras as críticas da oposición ─o Partido Republicano─ e de membros do seu propio partido ─o Demócrata─. "Despois de 20 anos de guerra no Afganistán, négome a enviar outra xeración dos fillos e das fillas dos EUA a pelexaren nunha guerra que debería ter finalizado hai moito tempo", manifestou. A invasión de 2001 logrou que o país deixase de ser refuxio de organizacións inimigas dos EUA como Al Qaeda, responsábel dos ataques do 11-S. Tamén finalizou co lustro de Goberno talibán (1996-2001), en que opositores aos fundamentalistas islámicos e especialmente as mulleres e as minorías étnicas e relixiosas foron duramente oprimidas, cando non exterminadas. Porén, en setembro de 2021 os talibán controlan máis territorio do que controlaban en setembro de 2001. A bolsa e a vida O informe de Costs of War recolle esa peaxe de vidas e de diñeiros cobrada en terras afgás e noutros países de Asia Central, Oriente Próximo ou África durante as coñecidas como "guerras eternas". Os datos recompilados até o pasado mes de agosto, con base a informacións oficiais e xornalísticas, abranguen desde outubro de 2001, no caso do Afganistán e do Paquistán; desde marzo de 2003, no do Iraq; desde setembro de 2014, no de Siria; ou desde outubro de 2002, no do Iemen. Economicamente, o orzamento destinado polo Goberno dos EUA ascende a algo máis de 8,05 billóns de dólares, do que boa parte (1,1) corresponde a pagar intereses por préstamos, e outra maior (2,2) ao gasto estimado para o ano 2050 en coidados físicos e psicolóxicos dos veteranos de guerra. Por países, inclúense 2,3 billóns gastados en operacións militares en Afganistán e Paquistán; 2,1 billóns en Iraq e Siria; e 355 millóns en Somalia e noutras rexións de África. Humanamente, o balance é de entre 897.000 e 929.000 persoas falecidas nestes 20 anos, entre militares estadounidenses e de países aliados, forzas de seguridade, milicianos, traballadores de ONG, xornalistas e poboación civil. A cidadanía de a pé é a que máis sangue leva derramado, con polo menos 363.000 mortes. O cálculo de vidas perdidas é controvertido; algúns estudos situaban a cifra por riba do millón de persoas hai xa varios anos. O equipo investigador de Costs of War Project recoñece que as súas estimacións son conservadoras. Ademais, lembran que os seus estudos se centran nos falecementos provocados directamente pola violencia bélica, e non inclúen "as mortes indirectas, nomeadamente aquelas causadas pola falta de alimentos, de auga e de infraestruturas, ou por enfermidades relacionadas coa guerra". O número de persoas refuxiadas e solicitantes de asilo desde 2001 chega a 38 millóns, sendo o Iraq (9,2), Siria (7,1) e o Afganistán (5,9) os países con maior número de desprazados pola guerra. Quen gañou? Guerra que ademais, segundo apunta o informe, "estivo acompañada por violacións dos dereitos humanos e das liberdades civís dentro dos EUA e no estranxeiro". Guerra que ademais provocou a desestabilización de Oriente Próximo; que viu nacer neste tempo grupos extremistas antes inexistentes como Estado Islámico, fillo do conflito iraquí e responsábel filialmente do ataque suicida da semana pasada no aeroporto de Kabul. "Que se conseguiu realmente en 20 anos de guerras pos 11-S? Centos de miles de vidas e billóns de dólares despois, quen gañou? Quen perdeu, e a que prezo?", sinalou Stephanie Savell, codirectora do proxecto Costs of War, nun comunicado acompañando o informe. "Dentro de 20 anos, aínda estaremos contabilizando os altos custos sociais das guerras no Afganistán e no Iraq, moito despois de as forzas dos EUA teren marchado". Actualmente, o país norteamericano ten en marcha diversas operacións antiterroristas en 85 países do mundo.


Summary: As memorias céntranse en xustificar a xestión das crises económica e catalá, pero tamén ofrecen a súa opinión sobre feitos previos relacionados con Galicia, desde a censura contra Albor ata o Prestige, no que non ve "nin un só motivo" de crítica

As memorias céntranse en xustificar a xestión das crises económica e catalá, pero tamén ofrecen a súa opinión sobre feitos previos relacionados con Galicia, desde a censura contra Albor ata o 'Prestige', no que non ve "nin un só motivo" de críticaUna España mejor, o libro co que Mariano Rajoy dá a súa visión da súa labor de goberno nos últimos anos, céntrase en xustificar a súa xestión das crises económica e catalá, pero tamén ofrece a súa opinión sobre algúns feitos previos relacionados con Galicia que marcaron a súa traxectoria política, desde a moción de censura contra Albor ata o Prestige, en cuxa xestión non ve "nin un só motivo" de crítica. Presentado o pasado luns en Santiago, repasamos as principais referencias a Galicia no libro de Rajoy.Se no libro de Pedro Sánchez, Manual de resistencia, presentado a comezos de ano, o principal protagonismo da terra foi o inoportuno para o seu autor da data das autonómicas de 2016, presentadas como "outro obstáculo" para a gobernabilidade de España, no libro de Rajoy Galicia tampouco é o cerne da obra, pero aparece bastante máis na longa introdución do que foi a súa carreira política ata a súa chegada á presidencia do Goberno central en decembro de 2011 tras unha vitoria electoral que considera "o recoñecemento a toda unha vida dedicada á política". "É indubidable que non cheguei á Presidencia do Goberno en 2011 por casualidade; probablemente a miña carreira política fose a máis extensa que tivo calquera Presidente do Goberno de España neste período democrático", di Rajoy, para a continuación lembrar os seus comezos na política local pontevedresa. Do seu paso pola presidencia da Deputación, Rajoy lembra como exemplo de como calquera político en calquera posto pode "facer cousas útiles pola sociedade" a rehabilitación do castelo de Soutomaior, onde posteriormente o PP inauguraría durante anos cada setembro o curso político ata que "a chegada ao Goberno da Deputación do Partido Socialista trouxo consigo que tiveramos que abandonar aquela contorna para nós tan querida". Do comezo da súa carreira nos anos 80 Rajoy salienta como clave para a consolidación do PP en Galicia a integración nas súas listas en 1983 dunha "maioría de alcaldes da UCD" e lamenta a imposición de candidatos desde MadridUnha época como político local da que Rajoy salienta como clave para a consolidación do PP en Galicia a integración nas súas listas en 1983 dunha "maioría de alcaldes da UCD". "Se non o fixésemos, as cousas non terían ido así, e a miña carreira política sería doutra maneira. Non sabemos cal", valora. Igualmente, algo máis adiante lembra que sufriu nas súas "propias carnes o tortuoso proceso para a elaboración das listas electorais da Coalición Popular, polo demais unha idea moi respectable, e a arrogancia con que se nos tratou naquel momento aos dirixentes territoriais do partido", aos que, di, se lles "impuxeron" candidatos "con escasos méritos" por parte "dese concepto abstracto e indeterminado que se chama 'Génova, 13'", en referencia á sede central do partido en Madrid."Colaborar na construción da autonomía galega, ademais de constituír unha íntima reivindicación da figura do meu avó, axudoume a valorar máis as virtudes do modelo de Estado que consagra a nosa Constitución"Na súa "vocación non planificada" Rajoy di que "algo influíu a lembranza do meu avó, Enrique Rajoy Leloup, concelleiro en Santiago e artífice principal, xunto con Alexandre Bóveda, da redacción do primeiro Estatuto de Autonomía de Galicia alá polo ano 1936". Pero a continuación matiza que tanto o seu avó, represaliado, como o seu pai nunca falaron moito daqueles feitos, polo que "non se lles pode acusar nin a un nin a outro de alimentar o meu interese pola actividade política". Porén, ao seu avó volve cando lembra o seu paso pola política autonómica, como deputado primeiro en 1981 e como vicepresidente do goberno de Albor en 1986. Da primeira etapa salienta que "asistir e participar naqueles plenos, cando tiña vinteseis anos, foi para min unha escola de política e de parlamentarismo do bo, absolutamente inesquecible e que me marcaría para o futuro". E engade: "Colaborar na construción da autonomía galega, ademais de constituír unha íntima reivindicación da figura do meu avó, axudoume a valorar máis as virtudes do modelo de Estado que consagra a nosa Constitución".Rajoy considera "escasamente edificante" a moción de censura que apartou a Albor, do que era vicepresidente, pero rehabilita a figura do seu impulsor, Barreiro RivasDa súa segunda etapa autonómica, como vicepresidente de Albor, Rajoy mesmo chancea coa moción de censura que en 1987 os apartou da Xunta. "Fixen un maxisterio en peripecias políticas do máis accidentadas, incluída unha moción de censura que me enviou de volta ao rexistro da propiedade de Santa Pola. Curiosamente, moitos anos máis tarde, outra moción de censura me enviaría de novo a Santa Pola", di. Daquela censura, tras eloxiar a Albor como "un galeguista convencido, un home que traballou pola concordia e o consenso", Rajoy di que, ao igual que a que o apartou do Goberno en xuño do ano pasado, foi "lexítima" pero "escasamente edificante". Asegura que ningunha das dúas estivo xustificada nin polo interese xeral "nin pola vontade dos votantes", pero a continuación rehabilita a figura do home clave daquela operación, o seu antecesor como vicepresidente José Luis Barreiro Rivas, que abandonou a Albor para pasar a apoiar ao socialista González Laxe. Tras cualificar como "reconfortante" a aperta que Barreiro e Albor se deron hai uns anos na entrega dun premio, Rajoy salienta que "hoxe, José Luis Barreiro escribe nas páxinas de La Voz de Galicia -desde a súa ben gañada independencia- unha das columnas que analiza os avatares da política nacional con maior brillantez e agudeza". Nada di Rajoy no libro da condena por prevaricación de Barreiro Rivas.Sobre o 'Prestige' di que se o foco se puxo nos 'hilillos de plastilina' foi porque "no fundamental, isto é, na xestión da crise e as axudas aos afectados, non houbo nin un só motivo para a censura"O outro gran momento que Rajoy dedica a Galicia nesa longa introdución que é a primeira parte do libro previa á súa presidencia do Goberno aparece cando lembra a crise do Prestige "cuxos hilillos de plastilina acompañáronme ao longo da miña carreira política". Segundo a súa "modesta (e admito que pouco obxectiva) opinión [...] no fundamental, isto é, na xestión da crise e as axudas aos afectados, non houbo nin un só motivo para a censura"."Algúns puxéronse dos nervios", di Rajoy da vitoria do PP en Muxía tras o afundimento do 'Prestige'Naquela crise, que tivo que xestionar como vicepresidente de Aznar, Rajoy salienta que viu "a cara máis perversa da política, aquela que sen o menor escrúpulo é quen de empregarse a fondo para obter rendementos electorais das desgrazas ou as catástrofes". Sen identificar a ninguén, pero incluíndo tamén a algúns medios de comunicación, Rajoy engade que esa actitude "non sempre rende os resultados agardados" e lembra que pouco despois o PP foi quen de gañar as eleccións municipais en Muxía con maioría absoluta. "Algúns puxéronse dos nervios", conclúe.Noutra referencia xenérica aos medios de comunicación, Rajoy tamén di no seu libro que respecta a súa independencia. "Nin mangoneei nin compadreei, porque a experiencia ensinoume que, á larga, ambas condutas resultan inútiles. Non subordineei nin a miña estratexia nin as miñas decisións ao ditado dos medios de comunicación, pero tampouco os enganei nin os intentei intoxicar", di, malia que ese tipo de actuacións si estiveron presentes en diversos departamentos do seu Goberno.Rajoy dedica palabras de eloxio a Albor, Fraga, Romay e Pastor, pero a referencia a Feijóo é secundariaAdemais dos seus comezos na política e a crise do Prestige, Rajoy tamén dedica no seu libro palabras de valoración de diversos políticos galegos cos que tratou. Ademais da antedita mención especial que dedica a Albor, Rajoy di de Fraga que foi "Ministro e Vicepresidente do Goberno de España" pero sen referirse ao franquismo e engade que posteriormente "fixo que Galicia vivira unha das mellores etapas da súa historia" ademais de considerar como "un dos máis destacados" dos seus "servizos a España" a creación do PP en 1989. Sobre Romay Beccaría, di que é, ademais dun político dun "gran nivel", "unha persoa elegante e de vasta cultura, que foi un brillante ministro de Sanidade". Pero as súas verbas máis persoais para un político galego son as que dirixe a Ana Pastor: "É a miña amiga desde hai anos, por eso nada me agrada máis que comprobar os eloxios que suscita a súa xestión nos variados cargos que lle tocou desempeñar ao longo da súa carreira. Sempre consegue mellorarse a si mesma, algo do que moi pouca xente pode presumir e que a min me causa sincera admiración". Malia a antedita reflexión acerca do comportamento dalgúns políticos e medios nas catástrofes, e a que viviu de preto xunto con Pastor, cando ela era a súa ministra de Fomento, o accidente do Alvia en Angrois en 2013, nada di Rajoy no libro dese momento nin da xestión posterior do mesmo por parte da súa amiga.Fronte a esas valoracións doutros políticos, os dous únicos recoñecementos que fai Rajoy en todo o libro a Feijóo son mínimos. Cando fala das críticas internas que tivo xusto antes do congreso do seu partido en Valencia en 2008 no que foi reelixido á súa fronte, Rajoy salienta "o apoio de numerosos dirixentes territoriais que confiaron en min e apostaron pola miña continuidade: Javier Arenas e Paco Camps, que se envorcaron no meu apoio, pero tamén moitos outros como Juan Vicente Herrera, Alberto Núñez Feijóo, Pedro Sanz ou Ramón Luis Valcárcel estiveron comigo". A outra única referencia a Feijóo é para citar a súa segunda vitoria electoral de 2012 e como tras ela o seu Goberno non pediu o rescate económico de España, como di que se sospeitaba que estaba a agardar á espera de que pasasen os comicios. A falta de protagonismo no libro, Feijóo foi o encargado o pasado luns de presentar a obra en Santiago, facendo así as veces da xornalista Mercedes Milá que presentara a comezos de ano en Madrid o libro de Pedro Sánchez."Se tivera que seleccionar unha das medidas do meu Goberno das que máis satisfeito me sinto citaría sen dubidar a reforma laboral"Sobre a cuestión do rescate ou non de España, e a xustificación das súas políticas económicas, centra Rajoy o núcleo central do seu libro: "Non deixa de ser paradoxal que un Presidente de Goberno do Partido Popular se vira obrigado a acometer unha suba de impostos, nacionalizar boa parte do sistema financeiro do seu país e montar unha operación de endebedamento público para evitar a quebra dalgunha comunidade autónoma. Non está mal para Don Tancredo!", resume. E engade que "se tivera que seleccionar unha das medidas do meu Goberno das que máis satisfeito me sinto citaría sen dubidar a reforma laboral".A parte final do libro dedícaa Rajoy a defenderse da moción de censura que apartou do Goberno tras ser condenado o PP por corrupción e a xustificar a súa actuación fronte ao nacionalismo catalán. Sobre a primeira, distánciase da mesma e limítase a dicir que "nalgún caso equivoqueime defendendo a persoas que sinceramente cría inocentes, e lamento non poder axudar máis a outras que si o era e que pasaron un auténtico calvario ata que resultaron exoneradas".Sobre o problema territorial Rajoy defínese "conservador no mellor sentido da palabra: non me nego aos cambios pero si aos saltos no vacío"Sobre o problema territorial, Rajoy di que nunca se negou a unha reforma constitucional, pero só sabendo "que se quere facer, como se vai facer e contar xa cun amplo consenso para levalo a cabo". "Asumo que este é un plantexamento conservador, pero eu son un conservador no mellor sentido da palabra: non me nego aos cambios pero si aos saltos no vacío", conclúe.


Summary: Ambas as As entidades destacan a colaboración para pór en valor a profesión

A Asociación Sindical Galega de Guionistas (AGAG) vén de incorporarse ao Clúster Audiovisual Galego como socia colaboradora. Esta adhesión é froito do convenio asinado entre ambas as entidades co obxectivo de unir esforzos e estreitar as súas relacións, intercambiar coñecementos e realizar actividades destinadas á promoción e difusión do sector e á posta en valor das e dos profesionais galegos. Así, esta colaboración xorde do interese común por desenvolver actividades que sirvan para impulsar especialmente o traballo de guión dentro do sector audiovisual galego en xeral. A incorporación de AGAG enmárcase na liña de actuación que vén desenvolvendo o Clúster nos últimos anos para lograr a cooperación e a integración de empresas e entidades pertencentes á cadea de valor do sector e dos contidos dixitais, co gallo de "mellorar a súa competitividade", destaca a organización. Asociación de guionistas A AGAG é unha asociación profesional sen ánimo de lucro fundada en 1997, que ten como principal fin a defensa dos intereses das e dos guionistas do sector audiovisual na Galiza. Persegue, de tal maneira, a representación, defensa e promoción dos intereses comúns das persoas afiliadas no eido laboral, profesional, social, económico e cultural, así como dos intereses xerais da profesión fronte ás Administracións, institucións, empresas e outros colectivos de ámbito galego, mais tamén estatal e internacional. Entre os cometidos da AGAG destaca tamén a difusión da profesión, a organización de actividades formativas e culturais, ou o fomento da solidariedade das persoas integrantes creando servizos de natureza asistencial.


Summary: Un todoterreo fuxe tras atropelar a un ciclista. O accidente afectará nas vidas de dúas familias: a do millonario Giovanni Bernaschi (Fabrizio Gifuni) e maila de Dino Ossola (Fabrizio Bentivoglio), un axente inmobiliario afogado pola crise.

Hai quen compara O Capital Humano con Morte dun Ciclista de Juan Antonio Bardem. Si, morre un ciclista e hai unha profunda crítica do comportamento burgués. Pero ate aquí as semellanzas. A película de Paolo Virzi está contada en catro capítulos. Os tres primeiros coinciden cos nomes de tres das personaxes claves da historia: Dino, Carla e Serena. Dino é un axente inmobiliario con gañas de dar o pelotazo e ascender de status social. Ve unha enorme oportunidade na súa filla Serena, que ten por namorado ao fillo do multimillonario Giovanni Bernaschi. Con esta escusa trata de achegarse e facerse amigo para investir uns cartiños (700.000€) nos negocios de Giova e así obter unha alta rendibilidade. O segundo capítulo está enfocado en Carla, a esposa de Giovanni. Unha muller insegura, rica e consentida xenialmente interpretada pola actríz e directora Valeria Bruni Tedeschi (Viva a Liberdade, Un Castelo en Italia), que herda, non por casualidade, o nome da súa irmá para encarnar o rol dunha nai profundamente conflitiva que loita entre o amor, a familia e as obrigas. Un elegante retrato cheo de matices que lle valeu o Premio á Mellor Actriz no pasado Festival de Tribeca. Centos de capas de forza e fraxilidade que se poden gozar -mellor- na versión orixinal. O minúsculo fío de voz, entre cohibido e áfono, acompañado pola portentosa presenza de Valeria Bruni Tedeschi é un espectáculo en si mesmo. Mágoa haber tan poucas opcións para escoitala en versión orixinal; máis habendo poucas... habelas hainas. O terceiro episodio é o de Serena, a filla de Dino. Nesta parte as pezas empezan a encaixar para conducirnos a un capítulo final onde se desvela todo o misterio do atropelo. Os tres capítulos narran os mesmos acontecementos pero desde diferentes puntos de vista tirando do efecto Rashomon para contan os seis meses previos ao accidente. O Capital Humano desenrólase en tempos previos da, tristemente famosa, crise mundial. Un tempo histórico-recente bastante frecuentado no cinema nos últimos tempos. Sen ir máis lonxe Alfonso Zarauza plasmou á perfección n'Os Fenómenos a crise desde o punto de vista da clase obreira. Por troques, Virzi céntrase no enfrontamento social das clases altas contra aquelas que queren chegar a selo. Unha sociedade onde imperan as aparencias, o "que dirán", a loita de clases, o nepotismo, os estereotipos, os intereses creados e, claro... os cartos. Gran elenco no que, aparte de Bruni Tedeschi, destacan Fabricio Bentivoglio (A Eternidade e Un Día), enorme bufón con ínfulas de grandeza, e tamén Matilde Gioli, que para ser o seu debut no cinema, apunta ben alto. Grande futuro ten a rapaza. O guión funciona coma un reloxo ate o cuarto, e derradeiro, capítulo. Se ven se desvela todo o misterio o interese decae un pouco con respecto aos tres previos. Pero isto por poñerlle algún "pero" e só por comparación, xa que o certo é que os tres primeiros episodios xogan a un nivel enorme. En conxunto, unha brillante traxicomedia á italiana. Título orixinal: Il capitale umano Ano: 2013 Duración: 111 min. Coprodución: Italia-Francia Directora: Paolo Virzi Guión: Francesco Bruni, Francesco Piccolo e Paolo Virzi Fotografía: Jérôme Alméras e Simon Beaufils Música: Carlo Virzi Elenco: Valeria Bruni Tedeschi, Fabrizio Bentivoglio, Fabrizio Gifuni, Matilde Gioli, Valeria Golino, Luigi Lo Cascio, Giovanni Anzaldo, Silvia Cohen, Gigio Alberti


Pode parecer nos tempos que estamos a vivir, que a cuestión idiomática é algo superfluo, secundario, ata de señoritos, preocuparse polo idioma tendo na man os indicadores de pobreza, desnutrición infantil, exclusión social, desemprego... En cifras alarmantes. Máis é algo que está moito máis relacionado con todo iso do que poderíamos pensar nun primeiro momento. É unha cuestión política ligada ó noso modelo produtivo económico e social. Pode parecer nos tempos que estamos a vivir, que a cuestión idiomática é algo superfluo, secundario, ata de señoritos, preocuparse polo idioma tendo na man os indicadores de pobreza, desnutrición infantil, exclusión social, desemprego... A eclosión do idioma galego, a súa época de esplendor, coincide ca época na que a economía galega era a referencia de todos os economistas, na que o seu modelo produtivo mesturando o sector primario coa industria do liño e a conserveira facían da galega unha economía forte e sen trabas, que nos permitiu un crecemento demográfico sen parangón nos séculos XV ó XVII. Todo iso ten que ver co idioma, co sentimento do que é noso, de como a pesares de ter o máis marabilloso do mundo deixamos que se estrague, ou o que é peor, que outros nolo estraguen Hoxe hai que ver a destrución que estamos a contemplar do noso sistema económico, a sangría do campo galego que ve como o número de explotacións gandeiras cae cada día, o drama do mar, que ten que contemplar como a pesares de ter a flota de pesqueiros máis grande de España, temos unha cota de pesca máis cativa ca do país Vasco. O espolio enerxético que estamos a vivir dende fai tantos anos, condenados á destrución da biodiversidade dos nosos rios para construír encoros, dos nosos montes cos parques eólicos, de estar condenados a ver como cada certo tempo afunde un petroleiro diante da costa da Coruña para producir enerxía barata e limpa para o resto de España, mentres aquí pagamos unha das tarifas máis caras de Europa... Todo iso ten que ver co idioma, co sentimento do que é noso, de como a pesares de ter o máis marabilloso do mundo deixamos que se estrague, ou o que é peor, que outros nolo estraguen. Un idioma propio é un modelo produtivo propio, e a solución debe ser apoialos e melloralos, non substituílos por outros de fóra que xamais se adaptarán tan ben, porque non hai mellor forma de expresarse que o idioma materno, e non hai mellor forma de vivir que cun modelo económico propio, que atende ás particularidades propias da xente, da terra e do país. Por primeira vez en máis de 500 anos de historia do idioma galego, a poboación que afirma falalo sempre, cae por debaixo do 50% O noutrora idioma da cultura e do imaxinario da nobreza da península esvaese, o idioma que o rei Castelán, Alfonso X O Sabio usou para escribir a obra cume da lírica en Galego-portugués xa non é máis que unha tenue sombra nunha maña de densa brétema. Estamos a contemplar o retroceso histórico da nosa lingua, por primeira vez en máis de 500 anos de historia do idioma galego, a poboación que afirma falalo sempre, cae por debaixo do 50%. Un drama, para o país galego, que sempre puido encher o peito co orgullo de que á diferenza do País Vasco e Cataluña, aquí o idioma sobrevive a pesares de carecer do apoio das institucións nin das clases sociais dominantes. Terá se cadra algo que ver o proceso de asimilación política e cultural co que o Españolismo máis rancio nos afoga, tanto dende as institucións como dende os poderes fácticos. Se cadra pode influír un chisco, que os cargos máis importantes da nosa administración pública galega sexan historicamente ocupados por xentes de fóra do noso país (cando aquí mesmo, existe un capital humano impresionante), que non falan a nosa lingua, que miran por riba do ombreiro á nosa cultura, que consideran os nosos sinais de identidade como algo meramente folclórico, para amosar nas romarías e pouco máis, xente que non se digna en usar o galego porque menosprezan o que representa, por que o consideran de segunda ou de terceira división. Vexo decotío como se pon en dúbida a valía dun idioma que pertence a un sistema lingüístico que se estende por todo o mundo. Como un idioma que permite comunicarse con máis de 250 millóns de persoas non vai ser útil? Non sendo unha cuestión meramente do idioma, senón ideolóxica, o proceso de doma e castración do reino de Galiza iniciado polos Reis Católicos continúa hoxe vixente, nun secular intento de homoxeneizar as maneiras de obrar, pensar e sentir dos pobos Españois. Vexo decotío como se pon en dúbida a valía dun idioma que pertence a un sistema lingüístico que se estende por todo o mundo. Como un idioma que permite comunicarse con máis de 250 millóns de persoas non vai ser útil?, iso poderíamos explicarllo a un alemán, ou a un italiano, idiomas que apenas existen fóra da fronteira do seu país... Non sei se me explico, pero ningún deles cambiaría o seu idioma por outro, porque o idioma materno, é o único que recolle a particular idiosincrasia da xente que o fala, as súas maneiras de sentir e de comunicarse como ningunha outra lingua foránea podería facer. Como diría Alfonso Daniel, se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma. As camisolas do deportivo coa bandeira galega esgótanse porque existe un sentir no imaxinario colectivo que a pesares de que non se materialice moitas veces nunha acción política clara, é real, existe Lía absorto fai unhas semanas, neste mesmo xornal un artigo de Ana Luísa Bouza que preguntaba se a pesares de todo había Nación... Son optimista, por suposto que hai país, aínda que ás veces esteamos tan alienados que nin nos decatemos, ¿Que non hai un sentimento claro de demanda de autogoberno? Pode que non sexa hexemónico en termos políticos, máis non hai un pobo na vella Europa que teña un sentimento de apego e amor pola terra coma o noso. As camisolas do deportivo coa bandeira galega esgótanse porque existe un sentir no imaxinario colectivo que a pesares de que non se materialice moitas veces nunha acción política clara, é real, existe. O que falla é a tradución do relato que se fai dende as instancias políticas, na maioría dos casos errados, é difícil explicarlle á xente que o problema é a falta de autogoberno, cando o discurso é que o teu país é subsidiario do estado central. Cando o relato se troca unha fábula de balanzas fiscais, na que as grandes empresas de Galiza pagan os seus impostos en Madrid (temos casos como a refinería de Repsol na Coruña, ou a Citröen de Vigo) son precisos argumentos sólidos para por o contrapunto ás terxiversacións que se fan da realidade, que os galegos non vivimos da esmola de ninguén, que existe o empresariado galego e que en Galiza si hai iniciativa (por algo a porcentaxe de galegos que emigran triplica á media de España) Non se trata dunha cuestión tan superficial como contrapoñer o nacionalismo galego ou español, trátase dunha loita de intereses, cando os intereses de Galiza se contrapoñen ós intereses de Madrid Que pode ser que co declive de AGE e o isolacionismo no que está sumido o BNG, o nacionalismo galego perdese a súa derradeira oportunidade histórica de postularse como unha solución real da indignación dos cidadáns deste país, e mudar ese relato cara un que sexa o alicerce dunha política de transformación real, máis ábrese outra xanela no horizonte, á que debemos estar atentos para non deixar escapar tamén a oportunidade de reclamar un maior autogoberno. Non se trata dunha cuestión tan superficial como contrapoñer o nacionalismo galego ou español, trátase dunha loita de intereses, cando os intereses de Galiza se contrapoñen ós intereses de Madrid, a nós sempre nos toca perder para que outros saian beneficiados, por que non temos capacidade política real de facer unha oposición nesa loita de intereses. Debemos preguntarnos cal é o modelo de futuro que queremos para Galiza, o de ser asimilados política e culturalmente polo binomio Madrid-Castela? Eu non quero para o meu país (con tódolos meus respectos por esas terras) unha Asturias, ou aínda peor, un León ... Reducidos a unha simple provincia de Castela e condenados a vivir á sombra de Valladolid, despoxados do seu idioma, sen poder político propio, unha sorte de provincia á deriva do goberno central. Eu quero un país gobernado por cidadáns galegos, que de resposta ós problemas que temos neste recuncho do mundo Eu quero un país gobernado por cidadáns galegos, que de resposta ós problemas que temos neste recuncho do mundo, que seguen sendo os mesmos que hai máis de 200 anos. Que cando os nosos intereses económicos entren en conflito cos de España, teñamos a capacidade real de facer unha oposición sólida, e defender o noso sistema produtivo, o noso idioma, ós nosos cidadáns e á nosa Nación. Trátase de escoller por unha banda os pactos de vasalaxe para seguir na mesma dinámica de declive que ata agora, ou apostar dunha vez por nós mesmos, creo que os galegos merecemos, despois de todo, unha oportunidade para variar o rumbo do noso sino, que mellor ou peor, pero será o que nós escollamos, sen trabas, sen complexos, en liberdade.


Summary: Educación crea un "fondo solidario" de libros en dous cursos de Primaria e outros dous de Secundaria mentres mantén no resto o modelo de axudas parciais. As ANPAS alertan dun "caos" organizativo e reiteran a necesidade de retornar ao modelo de préstamo universal.

As ANPAS volven pedir axudas para material escolar e Educación "négase rotundamente AGE alerta dun "recorte encuberto" e esixe volver ao préstamo universal Foi unha das grandes controversias provocadas polo PP tras o seu retorno á Xunta e agora, seis anos máis tarde, transita polo terreo da rectificación parcial. No ano 2009 o presidente da Xunta e o daquela novo conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, defenderon con vehemencia a supresión do préstamo de libros de texto a toda a comunidade escolar do ensino público. Segundo Feijóo e Vázquez aquel "café para todos" provocaba un "moi elevado gasto" que inzaba de "carga burocrática" as direccións dos centros e, aínda por riba, impedía a creación do que daban en chamar "bibliotecas familiares" mediante a acumulación de manuais en cada fogar. Por todo aquilo implantaron a denominada "gratuidade solidaria", un modelo de axudas parciais que agora vai convivir cun novo sistema de préstamo semellante ao noutrora deostado dende a Consellería de Educación. O Diario Oficial de Galicia publica as dúas ordes nas que se baseará o novo modelo. Unha delas é a convocatoria das axudas parciais, agora restrinxidas aos cursos primeiro, segundo, cuarto e sexto de Primaria e a primeiro e terceiro de Secundaria, límite que lle permite a Educación rebaixar a dotación económica dos subsidios un 23%, ata os 11,5 millóns. Os cursos que non entran no ámbito das axudas, terceiro e quinto de Primaria e segundo e cuarto de Secundaria, están afectados por outra orde, a que crea e regula o denominado "fondo solidario de libros de texto", denominación coa que a Xunta imita a dos bancos solidarios de libros de texto creados polas asociacións de nais e pais e por algúns concellos nos últimos anos para, precisamente, paliar os recortes implantados dende o Goberno galego. A Xunta cargou durante anos contra o modelo de préstamo e substituíno por axudas parciais Tras varios cursos desdeñando abertamente o préstamo a Xunta completa así un camiño iniciado en maio de 2014, cando o PP sacaba adiante en solitario unha iniciativa parlamentaria na que instaba a Xunta a "facilitar o acceso das familias galegas aos libros de texto, facendo compatibles as axudas (...) coa solidariedade e coa cooperación na extensión de iniciativas de bancos de libros". Nesta liña, a propia Consellería refírese na orde ao "importante labor desenvolvido polas ANPAS nos últimos anos" para xustificar o novo modelo, segundo o cal "todos os centros docentes sostidos con fondos públicos deberán dispoñer dun fondo solidario de libros de texto" que, nesta primeira edición, estará integrado por "todos os libros" mercados coas axudas do curso 2014-2015 e con "libros e material didáctico vixente e útil voluntariamente cedido ao fondo". As ANPAS reiteran a esixencia de volver ao préstamo universal Aínda que a nova normativa fai recaer o peso da xestión dos préstamos nos equipos directivos dos centros mediante unha nova aplicación informática a Xunta tamén prevé que cada colexio poida "solicitar a colaboración da ANPA para realizar as funcións de recollida dos libros, inventario, clasificación e entrega". Este precepto e a propia implantación dun sistema a medio camiño entre o préstamo e as axudas parciais sume na estupefacción as dúas principais organizacións que representan as asociacións de nais e pais en Galicia, que coinciden en reclamar a volta ao sistema de préstamo universal que implantara o bipartito. "Quen son eles para falar de banco solidario, se foron os primeiros insolidarios?" "Quen son eles para falar de banco solidario, se foron os primeiros insolidarios?", pregúntase a presidenta de CONFAPA Galicia, Helena Gómez Vecino, que en declaracións a Praza Pública lembra que os bancos solidarios orixinais, os das ANPAS, foron creados precisamente "para paliar o desastre que eles provocaron". "Agora van de bos", di Gómez Vecino, pero impulsan un sistema que queda "a medio camiño para a gratuidade", que vai provocar que "diminúan os libros de texto" para ser prestados e que, ademais "contan" co traballo das ANPAS pero "sen que lles désemos pé" a facelo. "Van converter o caos actual nun caos infinitamente maior" Dende a Confederación de ANPAS Galegas o seu voceiro, Fernando Lacaci, augura que estas dúas ordes lograrán "converter o caos actual nun caos infinitamente maior", un "camiño ridículo" no que ademais conviven libros adaptados á Lei Wert con outros adaptados á anterior lexislación educativa. "Se a LOMCE vai abaixo, que hai moitas posibildiades de que ocorra, que facemos cos libros acabados de mercar?", pregúntase Lacaci, que alerta ademais de que o alumnado "cunha discapacidade por baixo do 65%" segue sen axudas específicas. Asemade, nunha liña semellante á expresada dende CONFAPA, Lacaci destaca que "non é normal" que a Consellería poña en marcha un novo sistema contando co traballo das ANPAS, que "batería coa protección de datos: nin podemos nin queremos saber quen pide axuda da Xunta para libros". "Ao final -anticipa- quen pagarán serán as nenas e nenos". Orde reguladora do fondo "solidario" de libros Orde reguladora das axudas


Summary: Milleiros de persoas participaron este domingo nas mobilizacións polo1 de maio convocadas en 15 cidades e vilas galegas pola CIG. A máis numerosa foi a de Vigo na que estiveron o secretario xeral da central nacionalista, Paulo Carril, e a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón.

Milleiros de persoas maniféstanse polas rúas do centro de Vigo convocadas pola CIG, non acto central do sindicato nacionalista para conmemorar o 1 de maio, Día Internacional da Clase Traballadora, baixo o lema "Contra a pobreza, políticas públicas e salarios dignos". Nesta cidade participou o seu secretario nacional, Paulo Carril, que minutos antes do inicio trasladou aos medios de comunicación a exixencia de políticas públicas para frear a carestía da vida que teñan en conta salarios dignos, todo diante o que considera "insuficiente" plan do Goberno español para paliar vos efectos da guerra de Ucraína, e diante unha Xunta que "está máis preocupada pola sucesión de Feixoo" que por adoptar medidas para paliar ou empobrecemento da clase traballadora. A CIG exixe na rúa políticas públicas que garantan o emprego industrial na Galiza Carril advertiu de que son necesarios "profundos cambios" nas políticas públicas para amortecer os efectos dunha crise que ten efectos "devastadores" para a maioría social, e lembrou que a "emerxencia social" na Galiza é previa á guerra en Ucraína. Por iso, criticou que se empregue o conflito como "xustificación para non facer outras políticas" ou como explicación duns "altos prezos que xa existían antes". Este sindicalista non cre que "as medidas do plan de resposta do Goberno" español sexan "suficientes" e fixo un chamamento á "conflitividade", especialmente en materia de negociación colectiva, porque a actual carestía da vida "non pode xustificar" nin un pacto de rendas nin un acordo estatal de negociación colectiva, que "só profundarían na precariedade e o empobrecemento da clase traballadora". Pontón demanda "unha saída xusta da crise" Na manifestación tamén participou a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, así como outros cargos nacionalistas no Parlamento galego e en varios concellos. Pontón propón "rescatar o rural" do abandono do PP Pontón, en declaracións aos medios, reivindicou "os dereitos da clase traballadora" e "unha saída xusta da crise ante a escalada de prezos". Pediu medidas estruturais que eviten "o empobrecendo da maioría social" entre as que figuarraían "subir os impostos as eléctricas, acabar cos beneficios caídos do ceo, empresa pública de enerxía e tarifa eléctrica galega".


Summary: A Xunta Electoral de Lugo emprazou a En Marea a entregar os ao redor de 360 avais que necesita para poder presentarse ás eleccións xerais do 28 de abril, ao entender que foi unha coalición á que concorreu aos comicios de 2016.

En Marea necesita presentar os ao redor de 360 avais para poder concorrer ás eleccións xerais do próximo 28 de abril por Ourense. Así llo fixo saber a Xunta Electoral á forza política liderada capitaneada por Luís Villares. O organismo que vela pola transparencia e pola obxectividade do proceso electoral considera que En Marea non se presentou ás eleccións de 2016 como tal, senón que concorreu baixo unha coalición de Podemos, En Marea, Esquerda Unida e Anova, de aí que se lle solicite o 0,1% do censo da circunscrición. Fontes do partido, confírmanlle a Sermos Galiza que xa dispoñen dos avais para os presentar perante a Xunta Electoral de Ourense e que o farán nas próximas horas. "É unha cuestión de interpretación da propia xunta e, diante desa posibilidade, xa reuniramos os avais para toda Galiza", explican as fontes. Listaxes incompletas Segundo a información recollida polo BOE, son tres as listaxes incompletas ao Congreso, a de Por un mundo más justo na Coruña, Pontevedra e Lugo e son 16 as que ficaron sen completar para o Senado, entre elas a de Compromiso por Galicia pola circunscrición da Coruña e pola de Lugo.


Summary: Cifran nun 90% o seguimento da greve convocada por Erguer, Anega e Acción Universitaria no ensino non universitario. Miles de persoas tomaron parte nas manifestacións que decorreron nas cidades do país. Pola tarde, hai concentracións en cidades e vilas. VÍDEO NO INTERIOR.

O ensino galego volveu rexeitar a Lomce e as reválidas cunha nova xornada de greve, un protesto que foi secundada masivamente, cun 90% de seguimento, segundo Iria Figueroa, de Erguer, e Anxo Louzao, secretario nacional de CIG-Ensino, sindicato maioritario no sector. A greve foi convocada por Erguer, Anega e Acción Universitaria contra unha lei "deseñada para dar maiores facilidades para estudar ás elites". Os convocantes falan dun 90% de seguimento na rúa e máis de 4.000 estudantes nas mobilizacións na rúa O protesto tamén denuncia que este curso 2016-17 comezou con 84 centros públicos menos e 38 privados máis, así como que a materia de relixión compute para a media e que sexa unha lei "que ataca a nosa lingua" e que procure "devolver competencias educativas ao goberno do Estado". Embora o mal tempo, varias manifestacións decorreron polas cidades galegas para reiterar o non do ensino galego a esta lei e ás reválidas, así como para defender un ensino públic. Ademais, en diversas localidades do país os estudantes realizaron concentracións nos centros de ensino. "O ensino é un dereito", "Nin Lomce nin reválidas" foron algunhas das palabras de orde desta xornada. Nas mobilizacións estiveron presentes representantes de sindicatos así como de organizacións políticas como o BNG e En Marea. En Compostela, a portavoz nacional nacionalista, Ana Pontón, instou a Xunta a "escoitar o clamor contra a Lomce" e Luca Chao (En Marea) considera "impresentábel" que os alumnos non saiban aínda de que van examinarse. A greve decorre apenas un mes despois doutro protesto, en outubro, que tivo un seguimento masivo no ensino galego. Non se fían dos anuncios do goberno, sinalan os promotores, que lembran que mentres fai anuncios de que quer eliminar as reválidas lexisla no sentido contrario, para que teñan valor académico. "Non pararemos aquí e seguiremos en constante loita até que consigamos tumbar esta lei que atenta contra o ensino público galego", manifestou Iria Figueroa Mobilizacións e concentracións convocadas pola Plataforma galega en defensa do ensino público. e que decorreron pola tardiña en cidades e vilas galegas puxeron o ramo xornada de mobilización.


Summary: A Asociación Profesional da Magistratura (APM) acollería con "desafogo" que o presidente do Consello Xeral do Poder Xudicial, Carlos Dívar, presentara voluntariamente a súa dimisión, na véspera da reunión do Consello Superior do Poder Xudicial que o presidente convocou para mañá.

En declaracións a Europa Press, o portavoz da APM, Pablo Llarena, explicou que a asociación non pide explicitamente o cesamento de Dívar pola "transcendencia" que tería no exterior de España e que dá liberdade aos seus vogais para tomaren a decisión que consideren oportuna no Pleno extraordinario que o Consello celebrará este sábado para estudar a petición de varios vogais de solicitar a saída do seu presidente. Llarena explicou que no comportamento do máximo responsable do Poder Xudicial debátense "cuestións morais", e que a solución que máis se axustaría ás razóns legais para que finalizase o mandato de Dívar sería que presentase voluntariamente a súa dimisión. "O problema da actuación do presidente é de ética. Non ten proxección nas causas sobre a extinción do seu mandato. Non hai moción de censura, polo que só pode saír pola súa propia decisión", remarcou. O portavoz da asociación maioritaria cualificou de "eticamente reprobable" o comportamento de Dívar en relación cos seus gastos. Con todo, mostrou que a APM é consciente da transcendencia que podería ter esta decisión no exterior. A asociación é así consciente de que a "desestabilización" das institucións nun momento no que España solicitou un préstamo de 100.000 millóns de euros pode ter "transcendencia" no estranxeiro. "Ese medo a comprometer a imaxe do país é o que nos leva a non pedir explicitamente a dimisión", argumentou Llarena, para concluír que os vogais propostos pola súa asociación exercen o seu mandato con "responsabilidade" e "independencia", polo que podería haber posicións diverxentes entre eles. O PSOE pide a dimisión Pola súa banda, a vicesecretaria xeral do PSOE, Elena Valenciano, salientou hoxe que é hora de que Carlos Dívar presente a súa dimisión, porque está "a danar gravemente a imaxe e o prestixio" das institucións que preside, o Tribunal Supremo e o Consello Xeral do Poder Xudicial. Até agora o PSOE reclamaba que Dívar comparecese para dar explicacións no Parlamento e, se non accedía a facelo, que presentase a súa dimisión.


Summary: Nunha comparecencia no Congreso, a ministra de Defensa dá por derrotado o goberno de Raxoi na moción.

"Mariano Raxoi non vai demitir porque a aritmética parlamentar actual no permita que o PP puidese gobernar", dixo María Dolores Cospedal, co cal dá por fechados os ruxes ruxes a respeito dunha renuncia do até agora presidente do executivo español. Ten razón Cospedal: a demisión de Raxoi -que se ausentou da cámara durante toda a sesión vespertina deste debate- obrigaria a ir a unha nova investidura. E aí o PP non ten números para obter a confianza da Cámara. Teríao moito máis doado Pedro Sánchez, que nen sequer estaría obrigado a conseguir a maioría absoluta (na censura, si). Bastaríalle con ter máis votos favorábeis do que contrarios. Cospedal xa se situou na lóxica de que o PP vai pasar á oposición e de que o PSOE se vai facer co executivo. "Cremos que o Goberno que sae desta moción, se así se producir mañá, non responde ao interese xeral do noso país senón a intereses persoais e partidistas", dixo a ministra de Defensa. "Non sabemos en que pactos se fundamenta, cal é o programa de goberno... É un goberno que non agoira nada bon para España".


Summary: A portavoz nacionalista en Bruxelas, Ana Miranda, sostén que a pasteira incumpre normativa comunitaria en materia de medio ambiente.

O BNG anunciou que vai levar perante a Unión Europea a decisión do goberno español en funcións de conceder unha prórroga na Ría de Pontevedra a Ence-Elnosa, por entender que a multinacional asteira vulnera normativa comunitaria en materia de medio ambiente. A portavoz nacionalista en Bruxelas, Ana Miranda, explica na interpelación que a empresa privada "incumpre sistematicamente a Directiva 91/271/CEE sobre o tratamento das augas residuais urbanas, comoxa foi denunciado no Parlamento europeo polo Bloque en reiteradas ocasións". Miranda lembra que se estaba non proceso de alegacións no que entidades como a Plataforma pola defensa da Ría de Pontevedra esgrimiu como causa da non renovación da concesión, entre outras, o feito de que se supere o volume de 20 ppm de demanda bioquímica de oxíxeno (DBO) nas augas de vertido á Ria,cuestión que ten implicado unha condena por delito ecolóxico. Ademais, lembra Miranda, a Lei de Costas española prohibe verteduras de metais pesados que superen o máximo permitido pola lexislacióncomunitaria.


Summary: Os paros terán lugar os días 13, 20 e 27 de setembro. A eliminación do servizo suporía que os 1.000 traballadores e traballadoras das empresas que operan no Rosalía de Castro terían que aboar os prezos dos servizos de hostalaría, que duplican aos habituais.

Os días 13, 20 e 27 de setembro o persoal das 50 empresas que operan no aeroporto Rosalía de Castro, de Compostela, levarán a cabo unha folga en protesta pola supresión da cantina, pola "cada vez maior precariedade e temporalidade" existente nos aeroportos españois e polo "constante aumento da carga de traballo sen o correspondente aumento do cadro de persoal". O paro desenvolverase entre as 4:30 e as 10:30 horas en cada unha das xornadas. O Comité de folga destaca que "por vez primeira todas as empresas que operan nun aeroporto do Estado español están chamadas a secundar" unha protesta deste tipo.Protestan pola "cada vez maior precariedade e temporalidade" e polo "constante aumento da carga de traballo sen o correspondente aumento do cadro de persoal"Os traballadores e traballadoras iniciaron o pasado mes de marzo as mobilizacións contra a eliminación do servizo de cantina, consecuencia da súa eliminación dos novos pregos dos servizos de restauración. Esta supresión tería como consecuencia que os ao redor de mil persoas que todos os días traballan nas empresas instaladas no aeroporto terían que aboar os prezos dos servizos de restauración do aeroporto, que duplican os prezos habituais en hostalaría. Segundo o Comité de Folga, este gasto é insostible para moitos dos empregados e empregadas, dados os "salarios precarios (algúns nin chegan aos 500 euros) que teñen moitos traballadores e traballadoras de moitas das empresas". Este persoal non pode saír consumir fóra do aeroporto, xa que se consideraría un abandono do servizo, como lembra José Antonio Rendo, traballador de Iberia.Coa supresión da cantina, o persoal tería que aboar os prezos dos servizos de hostalaría, que duplican os habituaisNos últimos cinco meses o persoal afectado levou a cabo todo tipo de mobilizacións dende un cortexo fúnebre nos arredores do aeroporto ata un pic-nic no interior da terminal de saídas. Ademais, presentáronse mocións de apoio tanto no Concello de Santiago coma no Parlamento galego. Mesmo chegou a establecer unha mediación a a Subdelegada do Goberno en Galiza, Pilar López-Rioboo. Porén, o persoal solicita a mediación do Consello Galego de Relacións Laborais no conflito. "A nosa intención é chegar a un acordo e evitar as consecuencias que a folga tería para as usuarias e usuarios", explica outro dos membros do comité de folga, Antonio Torres, traballador de combustibles de aviación.Os paros terán lugar os días 13, 20 e 27 de setembroOs traballadores e traballadoras denuncian que no marco deste conflito a Dirección do aeroporto negouse a recibilos en varias ocasións e non amosou interese por achegar posicións. Ademais das súas denuncias relativas á supresión da cantina e á crecente precariedade, o persoal critica así mesmo a supresión encuberta do servizo de enfermaría do aeroporto e o custo do abono de aparcamento obrigatorio soportado polo persoal, de entre 20 e 30 euros ao mes.


Summary: O grupo "Tempo Catro" presenta no Festigal o seu novo traballo "Rosalía de Castro: Os ollos que falan", baseado en once cantares de Rosalía de Castro.

Cun concerto no Festigal ás 17 horas o propio día 25 de xullo, o grupo "Tempo Catro" vai presentar o seu traballo musical arredor de "Cantares Gallegos" de Rosalía de Castro, un proxecto deseñado e promovido pola AS-PG. "Tempo Catro" gravará a fins de agosto as súas composicións para "Rosalía de Castro. Os ollos que falan", un CD que está previsto que se distribúa nos comezos do outono. Trátase de once temas baseados en cantares da poeta que se musicalizan a proposta da AS-PG e a Sociedade Cultural Medulio de Ferrol. "Tempo Catro" está composto polos profesores do Conservatorio de Ferrol, Suso Iglesias e Andrés Pazos xunto con Antonio Romero e Pablo Salgueiro. Begoña Lorenzo pon voz aos versos de Rosalía neste disco que sumará un novo titulo e novos autores aos traballos musicais que se realizaron arredor da obra da nosa poeta.


Summary: A Audiencia ordenou ao xuíz abrir a causa para indagar sobre a denuncia do borrado de datos por parte de Talgo.

Andrés Lago, titular do xulgado de Instrución nº3 de Santiago, prorroga a declaración de complexidade da causa que investiga sobre o sinistro do tren Alvia en Angrois de 24 de xullo de 2013, de modo que amplía o prazo por "outros 18 meses máis", que contan desde a data de expiración da anterior, de 2018. Así, o novo horizonte para rematar a investigación deste sinistro no que morreron 80 persoas e polas que hai dous imputados – maquinista e ex xefe de Seguridade de Adif – vai agora até xuño de 2020. No auto, ao que tivo acceso Europa Press, o xuíz fai refrencia a que están "pendentes de práctica dilixencias de investigación de natureza indispensábel".


Summary: O 92% da asemblea nacional do referente xuvenil de Máis Galiza opta por deixar a organización de mocidade do BNG. No caso de que +G opte pola permanencia na fronte, "revisarán" o seu "protocolo de relación coa corrente.

A Asemblea Nacional da Mocidade Nacionalista Galega, referente xuvenil de Máis Galiza, decidiu este sábado abandonar as mocidades do BNG, Galiza Nova, e iniciar "un proxecto autónomo e independente". Co 92% dos votos, a MNG opta por unha marcha vinte e catro horas antes de que +G debata en asemblea sobre a mesma cuestión. En caso de que a corrente ata agora dirixida por Carlos Aymerich, que este domingo se converterá en partido, opte pola permanencia, a MNG reformularía a súa presenza na nova formación. Nomeadamente, o secretario xeral da MNG, Paulo Carlos López, indica que se as resolucións aprobadas por Máis Galiza supoñen unha "contradición flagrante" coas da organización xuvenil, "o protocolo de relación" entre ambas organizacións debería ser revisado. En calquera caso, subliña, a Mocidade Nacionalista Galega anima "á participación" no cónclave no que "instarán a que +G tome a mesma decisión ca nós". Nesta liña, cando a MNG convocou esta asemblea, a comezos de febreiro, dende a súa dirección asegurouse xa que "as propostas sobre o futuro do BNG" se decidirían "co resto da militancia de Máis Galiza, non como lobby", aínda que tentando crear "unha corrente de opinión" favorable á marcha. Ata agora, este colectivo viña traballando no seo de Galiza Nova como corrente organizada defindíndose como "nacionalistas, galeguistas, progresistas, republicanos e de esquerdas". Na actualidade, sinalan, contan cuns 200 militantes.


Summary: A experiencia de música totalmente improsivada da Orquestra Galega de Liberación, estreada no Teatro Principal de Compostela o pasado 12 de setembo, chega agora en formato disco. O director e promotor do proxecto, Xacobe Martínez Antelo, explica a 'Nós Diario' as súas chaves e a esencia desa liberación polisémica.

Xa está á venda o primeiro disco da Orquestra Galega de Liberación, un proxecto singular que tivo a súa estrea o pasado ano no Teatro Principal de Compostela, no marco do Festival de Artes Performativas Plataforma. É precisamente aquel concerto o que hoxe se pode escoitar neste CD homónimo, que serve de rexistro dun momento efémero no que se palpa a liberdade dos músicos no fluír da improvisación. Todo partiu dunha iniciativa de Xacobe Martínez Antelo, o director desta orquestra e recoñecido contrabaixista de proxectos con repercusión internacional, como o trío de jazz Sumrrá. A base son as técnicas de improvisación dirixida, que existen desde os anos 60, aínda que "eu coñecinas máis tarde, que daquela aínda non nacera", aclara. Entrou en contacto con elas a través dalgúns cursos da Escola Estudio e da Sala Nasa, e tivo o privilexio de afundar nelas da man do creador do soundpainting, Walter Thompson. Tamén traballou este mecanismo varias veces, xunto á xente de Chévere ou en escolas de primaria e secundaria coas que mantiña algunha relación. Porén, esta era a primeira vez que o facía nun eido "puramente musical" e con "colegas de talento desbordante". Pois acompáñano 16 músicos residentes na Galiza, algo para el moi importante, que proceden de diversos ámbitos vencellados dunha ou outra forma ás músicas improvisadas e de vangarda. Isto outorga unha gran diversidade ao substrato nutritivo da orquestra, desde as música contemporáneas máis clásicas, o hard bop, o free jazz, ou mesmo a performance. Tratábase de constituír un "dreamteam que eu tiña na cabeza", conta, que por sorte tivo recibiu sempre resposta afirmativa, se cadra con certa axuda na predisposición pola pandemia. Max Gómez (batería), LAR Legido (batería), Javier Pereiro (trompeta), Olivier Cano (saxo alto), Xosé Miguélez (saxo tenor), Diego Alonso (saxo tenor), Rosolino Marinello (clarinete baixo), Patricia de Lorenzo (voz), Rubén Fernández (voz), Sheila Patricia (voz), Antonio Bravo (guitarra), Manuel Cebrián (guitarra), Elena Vázquez (violín), María José Pámpano (viola), Macarena Montesinos (violoncello) e Saúl Puga (contrabaixo) converteríanse así nos vimbios, diferentes e ricos, cos que se teceu este cesto en común, desde un sentimento de "comunidade" que bebe ao tempo desa semente "un pouco combativa" que Antelo asocia á cultura. Os sentidos da liberación Así, a "liberación" que proclama o proxecto pode adquirir "moitas lecturas, e todas están ben, mesmo as que nos non contemplabamos". Mais a principal procede desa consideración do "estado de improvisación como unha liberdade para o músico e para os intérpretes cos que o comparte", explica o director. El mesmo confesa que cando descubriu as técnicas da improvisación dirixida "foi catártico, un antes e un despois" no que sentiu que se "derribaban muros musicalmente falando". O contrabaixista quería transmitir iso aos seus compañeiros, "activar sistemas de escoita que non se poñen en curso en ningún outro proceso musical", asegura. Aliás, hai unha clara homenaxe no nome a Liberation Music Orchestra (na propia recreación da capa do álbum co cartaz vermello), de Charlie Haden (1970) inspirado, por certo, na escoita de cancións da Guerra Civil española. Este referente, que Antelo afirma venerar, tiña "un posicionamento máis político" que tampouco se atopa fóra da propia idea desta orquestra. A improvisación dirixida A improvisación dirixida artéllase sobre unha linguaxe de signos que require un período de adestramento e ensino. Algúns dos e das compoñentes xa tiveran experiencia previa, mentres para outros era a primeira vez. Deste modo, estabelécese un mecanismo de comunicación entre o director e os intérpretes, no que o primeiro propón de maneira individual ou por seccións certo materia musical, co que se vai esculpindo e adaptando ao que na maxia do directo acontece. Solos, acompañamentos ou mesmo letras improvisadas poboan os temas con naturalidade, flúen porque son produto das sensacións do momento. Tamén lembran Antelo a respecto disto que se ben a improvisación é "composición en tempo real", segundo unha das definicións máis estendidas, a propia composición non é outra cousa que "improvisación con moito tempo" Así, por moito que custe crelo escoitando o disco, o resultado foi "100% improvisado, non había nada composto nin preparado de antemán". O engano vén da "excepcional calidade dos músicos". Tamén lembran Antelo a respecto disto que se ben a improvisación é "composición en tempo real", segundo unha das definicións máis estendidas, a propia composición non é outra cousa que "improvisación con moito tempo", o que permite rectificar, modificar ou confrontar certos detalles con marxe para a reflexión. O rexistro torno disco Escoitar a posteriori o resultado é "incríbel", asegura Antelo. Ademais, destaca que está moi ben gravado, grazas ao labor "exemplar" de Xurxo Piñeiro. Se ben nun primeiro momento a finalidade deste rexistro era documentar esa experiencia, cando o escoitaron tiveron claro que "tiña que ser o disco íntegro", polo nivel de rotundidade e beleza. A partir de aí, chegaría ese "xogo divertido de titular", con nomes orixinais, non exentos de retranca, cos que o espectador recibirá agora os dez temas -condicionando, claro, a decodicifación-, como "O que garda sempre ten" ou "Apuntamentos sobre o distanciamento social". Neste senso, Antelo comenta que non foi moi diferente do que acontece normalmente, pois o título chega con frecuencia ao final, recollendo se cadra ideas que axudaron no proceso de composición. Ademais, destaca que as pezas funcionan cunha "entidade definida", desde un inicio, cunha narrativa ou camiño até unha conclusión. "Como sector temos un pacto coa sociedade de xerar cultura, neste caso música", comenta Antelo. "Unha experiencia coma esta ten que ser compartida", engade, reafirmándose nun compromiso independente da chegada do proxecto, pensado desde antes, en tempos de pandemia, nos que adquire case "un carácter heroico" sacar adiante unha iniciativa coma esta.