Summary: Iñigo González foi arrestado por orde de Grande-Marlaska e denunciou golpes, ameazas, violacións simuladas e sesións de asfixia por parte da Garda Civil

O Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (TEDH) volveu condenar o Estado español por non investigar as denuncias de tortura. O Tribunal pronunciouse sobre o caso de Iñigo González, que hai dez anos -en xaneiro de 2011, pouco despois da tregua de ETA- foi arrestado pola Garda Civil e, mentres estaba incomunicado en Madrid, sufriu segundo el denunciou despois golpes, ameazas, simulacros de violación e unha sesión de asfixia cunha bolsa. A vítima foi arrestada canda Gorka Zabala, Jon Patxi Arratibel e Gorka Mayo, por orde de Fernando Grande-Marlaska, entón xuíz do Alto Tribunal español e actual ministro do Interior. Neste sentido, o maxistrado acusounos de "integración nunha organización terrorista" por ser membros da organización independentista Ekin. Todos os detidos denunciaron torturas por parte da Garda Civil. De feito, Arratibel, un dos afectados, asinou a súa declaración policial coa palabra "aztnugal", que significa axuda en éuscaro, se se le ao revés. O TEDH ditaminou que o Estado español debería investigar as acusacións de González e, polo tanto, violou o artigo 3 do Convenio europeo de dereitos humanos. Por iso impúxose unha indemnización de 20.000 euros a favor de González. En 2015, o mesmo xulgado condenou España por unha denuncia similar presentada por Arratibel.


Summary: A súa familia reclama sexa desconectada dos mecanismos artificiais que prolongan o seu sufrimento. Acudirán á xustiza.

Andrea ten 12 anos e unha enfermidade neurodexenerativa irreversíbel con pronóstico firme. A súa saúde empeorou nos últimos meses, non tolera a alimentación artificial e padece unha "desnutrición calórico-proteica importante", segundo recolle a Cadena Ser. Porén, malia contar un informe do comité de bioética do Hospital de Compostela favorábel, emitido o 14 de setembro, que lle permitiría unha morte digna, através da supresión dos soportes artificiais que a manteñen con vida pasándoa a tratamentos paliativos, o servizo de pediatría do CHUS négase a executalo. Apela a xerencia aos principios de bioética e asegura que está a actuar de acordo coa legalidade vixente, o que entra en conflito cos intereses da familia, convencida de que Andrea está a sufrir por mor das múltiples afeccións que a atinxen. O caso pon de novo riba da mesa o debate arredor do dereito a unha morte digna, cuestión que foi obxecto de debate recentemente no Parlamento de Galiza. A instancias do grupo parlamentar do PSdeG-PSOE, a Cámara lexislativa aprobou a tramitación da Lei de garantías de doentes terminais. O texto prevé o suministro de tratamentos paliativos a doentes terminais "con igualdade e con moita dignidade" cando o pronóstico de vida sexa "limitado". A nova lei entrou en vigor o 26 de xuño deste ano. Xustiza Após unha xuntanza coa área de Pediatría do CHUS, esta cuarta feira, a nai de Andrea avanzou que acudirá á xustiza para garantir o dereito da súa filla a unha morte digna após aseguraren desde o CHUS que non contan con soporte legal para desconectar Andrea e administrarlle tratamentos paleativos. O que si conseguiu a familia é que a rapaza permaneza ingresada no hospital en troca de voltar á casa, como pretendía inicialmente o servizo médico.


Summary: Despois de dous anos de negativas e obrigado polo Consello de Transparencia e Bo Goberno, a Autoridade Portuaria comunicou finalmente a relación de cantidades pagadas dende o 2015 a cada integrante do seu ente decisorio, no que figuran Beatriz Mato e outros representantes da Xunta, que perciben case 750 euros por xuntanza.

Os e as integrantes do Consello de Administración da Autoridade Portuaria da Coruña cobraron máis de 100 mil euros entre 2015 e 2017 (101.938,64 euros), unha cantidade que fica en 67.346 euros tralas retencións efectuadas. Estes importes corresponden á asistencia dos distintos representantes institucionais ás 13 xuntanzas que tiveron lugar entre o 1 de xaneiro de 2015 e o verán de 2017, a razón de 747,88 euros brutos por persoa e reunión (algo menos de 500 euros netos). Os e as integrantes do Consello de Administración da Autoridade Portuaria da Coruña cobraron máis de 100 mil euros entre 2015 e 2017 pola asistencia a 13 xuntanzas Estes pagamentos foron destinados ao Delegado do Goberno (Jorge Atán), ao representante de Puertos del Estado (Álvaro Mora), ás representantes da Xunta de Galicia (Beatriz Mato, conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, ou María Isabel Concheiro, secretaria xeral de Mar), aos delegados provinciais da Xunta (Belén Docampo e Diego Calvo), aos representantes do Concello de Arteixo (entre eles o seu alcalde, Carlos Calvelo), ao capitán marítimo da Coruña (Gustavo Ortega) ou aos presidentes da Lonxa da Coruña (Severino Ares e Juan Carlos Corrás). O representante do Concello da Coruña, Xiao Varela, negouse a recibir retribución ningunha pola súa participación neste organismo, xa que teñen lugar en horario laboral. Mentres, no caso dos representantes de UGT, da Cámara de Comercio e da Confederación de Empresarios as dietas percibidas son ingresadas directamente nas contas das súas respectivas organizacións. En ocasións, os representantes do Goberno galego ingresan posteriormente na Xunta este tipo de pagamentos por representación institucional. O Porto da Coruña negouse durante dous anos a facilitar esta información, que está obrigado por lei a comunicar. Así llo esixiu en varias ocasións o propio concelleiro de Rexeneración Urbana da Coruña, Xiao Varela. E, posteriormente, fíxoo unha veciña da cidade, unha petición que a Autoridade Portuaria tamén rexeitou. Porén, o Consello de Transparencia e Bo Goberno e a Avogacía do Estado obrigaron o Porto a comunicar os datos, algo que fixo finalmente nas últimas semanas de marzo. Iso sí, filtrándoos primeiro a un medio de comunicación. No seu escrito, remitido ao edil de Rexeneración Urbana, Xiao Varela, a Autoridade Portuaria detalla -como lle esixía o Consello de Transparencia e Bo Goberno- os importes brutos e netos das "retribucións recibidas por asistencia ao Consello de Administración", identificando a data de percepción e a persoa ou entidade que as recibiu. O Porto da Coruña negouse durante dous anos a facilitar esta información, que está obrigado por lei a comunicar En total, houbo nestes case tres anos (entre o 1 de xaneiro de 2015 e o 31 de outubro de 2017) un total de 13 reunións. A máis destacada, pola importancia das decisións adoptadas nela, foi a do 22 de decembro de 2016, na que o Consello de Administración do ente portuario aprobou o inicio do proceso de poxa dos terreos do complexo deportivo da Solana e do Hotel Finisterre. Severino Ares, Jorge Atán, Beatriz Mato, Álvaro Mora, Carlos Calvelo, Belén Docampo, Gustavo Ortega, José Ramón Piñeiro, Consuelo Castro e María Isabel Concheiro recibiron 747.88 euros polas súa participación naquela xuntanza, na que votaron a favor da privatización dos terreos, co único voto en contra do representante do Concello da Coruña (Xiao Varela).


Summary: A campaña, que tamén segundan as deputacións da Coruña, Lugo e Pontevedra, implica "fomentar a sensibilización cidadá contra as violencias machistas" en cada concello adherido A Xunta anuncia que a súa campaña do 25N tamén se estende aos locais comerciais

A Xunta anuncia que a súa campaña do 25N tamén se estende aos locais comerciais Un total de 102 concellos, practicamente un terzo do total, manifestaran nos últimos meses e semanas a súa vontade de adherírense ou continuaren incluídos dentro da campaña En negro contra as violencias machistas, acción lanzada polo Concello de Santiago no ano 2015 e que, tres anos despois, agrupa municipios que acollen arredor da metade da poboación do país e a todas as deputacións agás a de Ourense. En vésperas do 25 de novembro, Día contra a Violencia de Xénero, estes gobernos municipais rubricaron a súa adhesión á campaña. A campaña, que tamén segundan as deputacións da Coruña, Lugo e Pontevedra, implica "fomentar a sensibilización cidadá contra as violencias machistas" en cada concello adherido Recibidos coa Praza do Obradoiro tinguida de negro en todos os seus balcóns institucionais -Concello, Reitoría e Hostal- agás o da Xunta, os gobernos locais participantes asumiron o compromiso de ir alén de situaren o material gráfico da campaña en edificios oficiais e mais nos locais comerciais e entidades de cadansúas localidades. O protocolo rubricado implica "fomentar unha acción de sensibilización cidadá contra as violencias machistas no ámbito municipal" que "implique o tecido económico, asociativo, deportivo, social e cultural", que cada concello concreta con actividades reivindicativas e formativas ligadas ao 25N, pero que tamén se estenden o resto do ano. O alcalde de Santiago e as alcaldesas de Lugo, Allariz e Narón, na sinatura do protocolo de adhesión á campaña 'En negro contra as violencias machistas' / Concello de Santiago O feito de que a campaña inicialmente desenvolvida dende o Concello da capital galega xunte a "concellos de diferentes cores políticas" figura no texto do protocolo e tamén foi lembrado no acto institucional da sinatura. "Debemos sentir orgullo dunha campaña que chega a moitos lugares de Galicia, independentemente das cores políticas", subliñou a alcaldesa de Sarria, Pilar López. A loita contra a violencia machista "está por riba dos intereses partidsitas", advertiu a rexedora de Lugo, Lara Méndez, quen atribúe ao avance da "cuarta ola feminista" que o rexeitamento das agresións de xénero sexa abordado como "cuestión de Estado" e deixe de "normalizarse" a "expresión máis extrema da desigualdade". Representantes dos concellos adheridos á acción 'En negro contra as violencias machistas', na Praza do Obradoiro / Concello de Santiago "A batalla contra o sexismo comeza dende que un bebé vén ao mundo" Neste sentido, a alcaldesa de Allariz, Cristina Cid, advirte de que accións de sensibilización coma esta deben vir acompañadas de compromisos concretos, tamén no ámbito orzamentario. "Fai falta compromiso político e social para loitar contra as violencias, sen esquecermos o financiamento", advertiu nun acto no que a súa homóloga de Tomiño, Sandra González, instou a que a campaña non esqueza "as e os menores que viven nun inferno silencioso, tamén vítimas da violencia machista". Neste sentido, agregou a alcaldesa de Narón, Marián Ferreiro, o impacto da violencia machista debe facer que "todos e todas teñamos claro que a batalla contra o sexismo comeza dende que un bebé vén ao mundo". Dende o goberno local de Santiago a súa voceira, Marta Lois, subliña que campañas coma esta deben servir para reivindicar "un pacto social e político real contra as violencias machistas" no que "os concellos tempos moito que dicir". A "potencia" de 'En negro contra as violencias machistas', concluíu ao termo do acto o alcalde compostelán, Martiño Noriega, demostra que xa é "unha campaña da xente, da sociedade", á que dende o seu punto de vista cómpre interpelar sobre "que acontecería" se "en vez de ser mulleres que pagan coa súa vida a violencia machista", as institucións tivesen que gardar minutos de silencio por reiterados asasinatos de "cargos públicos ou persoas vencelladas a poderes económicos, a poderes de seguridade; aos homes".


Summary: Hai apenas un mes, Francisco Cortez-Lobão obtiña o doutoramento cum laude pola súa tese "As eleccións municipais de 2015 na prensa escrita galega. Tratamento do novo escenario político". Falamos con el sobre o papel dos medios galegos naquela cita electoral e sobre a súa dependencia das institucións públicas.

Fala, na súa tese, dun panorama mediático conservador, "que procura manter o statu quo da correlación de forzas do sistema político galego". A través de que indicios detecta esa posición? Na tese, todas as conclusións dedúcense a partir da lectura analítica da prensa con base no método científico; é un traballo de reconstrución case detectivesca. Desde esa base, identifiquei tres mecanismos que se utilizaban para manter ese statu quo. Primeiro, na representación mediática maioritaria dos actores tradicionais, especialmente do PP e o PSOE. A terceiro forza, en clave de presenza mediática, varía moito entre o BNG ou o espazo das Mareas e Podemos, dependendo do xornal, pero moi por detrás. O PP sempre era o partido que máis facilmente accedía ás canles de produción xornalista. Cales son as outras ferramentas que detecta?A segunda ten a ver coa Agenda setting, coa escolla dos temas dos medios. Percibín unha correlación importante entre as axendas mediáticas que lle podían interesar á axenda de temas das institucións e a axenda dos medios de comunicación. Poño por caso a cobertura arredor do aeroporto de Peinador no Faro de Vigo, que foi das máis rechamantes, ou, no caso de Ourense, temas bastante banais, como beiarrúas en mal estado, prexudiciais para o Concello. O de Ourense é un dos poucos casos que estudei onde había unha aberta oposición por parte do medio de referencia, La Región, cara ao Goberno municipal. E o terceiro mecanismo?Ten relación co que chamei a axenda de atributos, a descrición semántica e de todo tipo que se facía nestes medios dos actores políticos, oficiais, institucionais. Nela tendíase a asociar as forzas maioritarias do sistema de partidos español, especialmente o PP, con conceptos positivos como o de estabilidade ou xestión. No caso de La Voz de Galicia, o tratamento do espazo das Mareas e Podemos usaba, non termos despectivos pero si construcións que tendían a asocialas con inestabilidade, falta de experiencia ou incluso oportunismo político. Porén, os comicios de maio de 2015 supuxeron a entrada de novas forzas. Que papel xogaron estes medios?A tese o que analiza especificamente é o discurso xornalístico, o impacto dese discurso é máis difícil de medir. O voto non se decide só polo que se le nos xornais, aínda que si é unha parte importante. Máis que co resultado, eu asócioo con que as eleccións se xogaron no marco narrativo que deseñaba a prensa malia que non sempre cos obxectivos que esa mesma prensa pretendía. Podemos dicir, de maneira metafórica, que se o xornalismo fose contar un conto, non sempre a simpatía do narrador por un personaxe será a mesma que a do lector. Quero sinalar tamén que o discurso político na prensa, o que pode mobilizar unha persoa a emitir un voto ou outro, non está cinguido á sección de Política. Faise moita política desde a de Infraestruturas. O estado da cidade, beirarrúas... Asuntos que xuntan a moita xente arredor dun tema. Son pautas de consenso á hora de construír un discurso político municipal. E despois está a sección de Economía, onde tamén se fai moita política. O seu traballo conclúe que que existe unha dependencia institucional "nítida" na prensa galega. A que niveis a percibe?Sobre todo, á hora de trabar relacións económicas, que se articulan mediante convenios e acordos publicitarios de todo tipo. Aínda que non é información de moi fácil acceso, vese unha correlación notoria entre os acordos publicitarios e a presenza institucional neses xornais e, sobre todo, na simpatía cara a un actor ou outro. Un aspecto que me chamou a atención foi que resulta moito máis fácil acceder aos convenios da Xunta ou de concellos como o de Vigo coa prensa que doutras institucións que me pareceron máis opacas, caso da Deputación de Ourense. Pensa que é posíbel exercer a independencia informativa desde a dependencia económica?Nas condicións actuais, é moi difícil. A resposta sería negativa, porque moitas veces vincúlase a estas fontes de ingresos non só a cobertura informativa senón a capacidade económica ou de supervivencia do propio medio. Aquí falo a un nivel teórico, non teño diante as contas de ningunha destas empresas, pero vexo que é un mal principio porque xera unha dependencia que pode incluso desenvolver demasiado un medio sen unha base de lectores que puidese manter por criterios estritamente xornalísticos. Cambiou algo nestes cinco anos esa dependencia?Esta cuestión queda fóra do campo de análise, co que as miñas opinións son meramente intuitivas, pero a miña percepción é que no substancial non mudou. A situación de dependencia é estrutural e dase sobre todo nas Administracións que levan moito tempo en mans do mesmo partido, sinaladamente nas de partidos de ámbito estatal. Opera a varios niveis, en varias estruturas territoriais, e é moi complicado que puidese ter mudado neste tempo porque non mudou nin a cultural política nin xornalística que a alentan. Tamén nos deportes Para describir os espazos desde os que se fai política nos medios, Cortez-Lobão pon o exemplo do tratamento do decreto dos dereitos televisivos para as emisións de fútbol, que provocou unha ameaza de folga de xogadores na xornada electoral. "Tamén aí se fixo política, marcadamente en apoio do Goberno de Mariano Raxoi. Aquela folga presentouse como unha protesta de ricos, só de xogadores de Primeira División. Mesmo a entón vicepresidenta, Soraya Saez de Santamaría, chegara a dicir sobre este asunto que 'fútbol es fútbol' e que a política non podía meter a man en todo. Foi toda unha declaración de intencións, en boca dun personaxe político e en beneficio do seu partido", observa. "Unha folga do fútbol en xornada electoral non é algo que ningún partido queira xestionar desde o Goberno", advirte.


Summary: O asasinato dunha muller nun hospital público de Ourense é un episodio dunha gravidade extrema e mostra até que ponto nos enfrentamos cun monstro que vive entre nós e que é quen de nos golpear con brutal saña no momento máis inagardado.

A barbarie machista, a manifestación máis salvaxe e extrema do patriarcado, aparece nos meios e nos parlamentos de forma periódica, con cada asasinato, mais obxectivamente é un asunto que non está no top dos temas que vertebran o debate público. Desde o seu nacimento, Sermos Galiza incorporou á súa liña editorial a causa feminista, porque sen apelar a ela de forma directa e desacomplexada non é posíbel superar o patriarcado, unha estrutura de dominación da que a violencia machista é a expresión máis extrema. A noticia do brutal asasinato de María Isabel Fuentes causoume estupefacción e indignación. Como é posíbel que non exista un protocolo de seguranza que evite o asasinato nun hospital público dunha muller que xa fora vítima da violencia machista? Por que non se adoptaron medidas cautelares? De verdade é conditio sine qua non que exista unha denuncia cando todas sabemos que moitas mulleres non denuncian por pánico aos seus agresores? Non existían neste caso indicios abondo para dispor meios de protección que terían salvado a vida a María Isabel? Que ten que dicer a Consellaría de Sanidade e o Ministerio de Interior? Como é posíbel que non exista un protocolo de seguranza que evite o asasinato nun hospital público dunha muller que xa fora vítima da violencia machista? Fan falta respostas e fai falta falar deste asunto no debate público. Este tema é o tema. Non podemos conviver con cifras espeluznantes de mulleres asasinadas. Cantos plenos monográficos se teñen dedicado á violencia machista nos Parlamentos, estatal e galego? Cantas declaracións dos presidentes dos gobernos ten habido? Que programas públicos se teñen promovido nos últimos anos para combater a barbarie machista? Que meios se teñen posto a disposición para salvar vidas? Que se lles di ás crianzas nas escolas sobre o que significa o patriarcado e a milenaria opresión das mulleres? O asasinato abalou a campaña. Acertou o BNG ao suspender os actos do día, outras forzas da esquerda tamén mostraron a súa repulsa. Non podemos naturalizar o que é aberrante. Non abonda con condenas rituais. Hai que pór este asunto na axenda pública como o que é, unha das grandes materias pendentes da nosa civilización, e hai que pór sobre a mesa políticas, orzamentos e meios, e hai que promover outra cultura, feminista, inclusiva, anti-patriarcal. Non vale fuxir das responsabilidades: o partido que ten a maioría parlamentar no Hórreo e nas Cortes Xerais do Estado ten de explicar por que fallan os protocolos de seguranza e por que se pode asasinar unha muller mentres está internada nun hospital público. E débeo facer xa.


A Deputación Permanente do Parlamento reuniuse este xoves por primeira vez dende a convocatoria das eleccións galegas do 12 de xullo. Fíxoo de novo no salón de plenos para manter as distancias a causa do coronavirus. Na orde do día, dous puntos: unha petición da oposición e unha engádega do Goberno para substituíla. Todos os grupos da esquerda -actualmente PSdeG, Común da Esquerda, BNG e Mixto (En Marea)- introduciran a petición de que Alberto Núñez Feijóo comparecese "para dar conta das medidas que ten previsto adoptar para evitar o peche" dunha das factorías de Alcoa en San Cibrao "e garantir o emprego" tanto na Mariña como na antiga fábrica de Alcoa, agora Alu Ibérica, na Coruña.Como era previsible, os votos do PP tombaron a petición. Tanto é así, que o segundo punto da orde do día a Xunta incluíra unha comparecencia sobre o mesmo tema do conselleiro de Industria, Francisco Conde. O feito de que os populares evitasen a comparecencia pero, sobre todo, que Feijóo nin sequera acudise á sesión do Parlamento irritou aos grupos da actual oposición mentres o Goberno e o partido que actualmente o sustenta insistiron en culpar o Executivo central, ao PSOE, a Unidas Podemos e tamén ao BNG das dificultades destas industrias.Gonzalo Caballero lamenta que, tras meses "omnipresente nos medios públicos", Feijóo siga a crise de Alcoa como "mero espectador" e asegura apoiar "calquera vía legal e economicamente viable que priorice o emprego" na planta de San CibraoTras case tres meses con Feijóo "omnipresente nos medios públicos", criticou Gonzalo Caballero no nome do PSdeG, volve ficar constatado que "nos problemas dos galegos", neste caso dos afectados polos posibles peches e despedimentos en Alcoa, segue a exercer de "mero espectador". E este xoves nin sequera iso, senón que bateu, coa súa "ausencia", o "récord de escapismo político".O aspirante á reelección polo PP, censurou o candidato do PSdeG, foxe "das súas responsabilidades, está ausente das grandes crises" cando "o que Galicia merece é a presenza do presidente" en momentos de dificultade. O líder socialista di ver claro que Feijóo non acudiu ao Pazo do Hórreo para amosar que "a política industrial non é cousa súa" cando en realidade tamén o é. Fronte a el, comprometeu, o "compromiso do PSdeG" é defender en Galicia e ante o Goberno central "calquera vía legal e economicamente viable que priorice o emprego" na planta de Alcoa en San Cibrao. Iso é, agrega, o que xa trasladou persoalmente ao persoal da compañía.Pontón lamenta que Feijóo "non se poña de fronte para dar solucións" e reivindica a tarifa eléctrica galega e, se cómpre, a nacionalización das factoríasA ausencia de Feijóo foi tamén censurada dende o BNG por Ana Pontón. "Unha semana despois" de que Alcoa comezase a ameazar con ata medio milleiro de despedimentos directos na Mariña, criticou, Feijóo "aínda non tivo tempo de reunirse" co persoal, "non se pon de fronte para dar solucións", senón que se declara "incompetente"."Estamos como estamos porque o Goberno do PP de Rajoy aprobou un marco enerxéitco que é unha ruína para a industria galega e porque o Goberno do PSOE continuou con ese marco", criticou a líder nacionalista, a cuxo xuízo a solución pasa por unha tarifa eléctrica galega e, se cómpre tamén pola "nacionalización" das factorías, que, subliña, "é legal".Chao (GeC) coida que, malia a ausencia deste xoves, "a xente non vai esquecer que o PP leva once anos gobernando este país sen poñer sobre a mesa solucións para Alcoa"Por parte de Común da Esquerda a súa deputada Luca Chao, dixo non sorprenderse pola ausencia de Feijóo na sesión. Igual que durante a pandemia "se dedicou a dar mitins na televisión pública, hoxe tampouco está aquí simplemente porque segue en campaña". Pero, coida, "a xente non vai esquecer que o PP leva once anos gobernando este país sen poñer enriba da mesa ningunha solución para Alcoa". Tampouco, agregou, que foi o PP quen "regalou a empresa aos seus amiguetes a prezo de saldo", dixo en referencia á privatización de Inespal en 1998. Por parte de En Marea, Davide Rodríguez lamenta que o Goberno do PP se limite a "botar a culpa a Madrid" no canto de propoñer solucións. "Están de acordo coa intervención temporal do Estado?", preguntou. "Aprobará o Goberno do PSOE de xeito inmediato un Estatuto electrointensivo?", agregou.O conselleiro Conde pide "prezo eléctrico competitivo" para Alcoa, máis axudas para o sector e que parte dos fondos europeos para a reconstrución tras a pandemia vaian destinados a ese finEse traslado de responsabilidades ao Goberno central e mesmo aos representantes de PSdeG, BNG e Galicia en Común foi a nota dominante nas intervencións tanto do secretario xeral e vicevoceiro parlamentario do PP, Miguel Tellado, como do conselleiro Francisco Conde. Segundo Tellado, en Alcoa non hai máis problema ca "exclusivamente, o prezo da enerxía" e "quen queira dicir algo distinto" está "tentando enganar aos galegos", aos que a esquerda "traizoa" nesta cuestión, acusa.O conselleiro Conde, pola súa banda, centra tamén as culpas no Goberno central, ademais de asegurar que "hai alternativas" para a alumineira en San Cibrao se o Executivo do PSOE e Unidas Podemos aproba decontado un "prezo eléctrico competitivo" e ademais, "un plan de investimentos específico para o sector electrointensivo". Neste sentido, o conselleiro cre que "parte dos fondos de reconstrución previstos pola Unión Europea" vaian destinados a estas finalidades. Conde, que sitúa o inicio dos problemas "hai dous anos", cando o PP deixou de gobernar España, especula tamén coa posibilidade de que, realmente, "o Goberno" -en referencia ao central- teña tomada a "decisión" de "pechar" as factorías de Alcoa.


Summary: Un estudo da SGHN calcula que os incendios se estenden aínda máis rápido nos piñeirais: a 18-23 metros por minuto, fronte aos 12 m/min das masas de eucalipto e aos 6 m/min das carballeiras. Destaca tamén as maiores dificultades para apagalos e o risco de lumes secundarios, pois as faíscas poden voar 500 metros nos piñeirais e 1,9 quilómetros nos eucaliptais

A vaga de lumes do pasado outono volveu poñer sobre a mesa o debate sobre o risco que representa a actual estrutura do monte en Galicia e na metade norte de Portugal, con grandes masas continuas de eucalipto que, unidas aos efectos do cambio climático, pode incrementar notablemente a capacidade destrutiva dos incendios. De feito, os expertos que analizaron a vaga de lumes sufrida por Portugal o pasado ano xa advertiron da posibilidade de sufrir incendios moito máis feroces, cunha velocidade de propagación moi superior. Xa o pasado ano rexistrouse en Galicia a media máis elevada de superficie queimada por incendio (19,64 hectáreas) dende o ano 1989. O lume avanza máis rapidamente en piñeirais (entre 18 e 23 metros por minuto en función da especie) que en eucaliptais (12 metros por minuto) e moito máis que en carballeiras (6 metros por minuto) Neste escenario aumentan os debates sobre que modelo de usos do territorio é o máis axeitado para previr e defenderse do lume e o propio Comité Científico do Ministerio suxeriu o mes pasado incluír o eucalipto no Catálogo de Especies Invasoras, unha recomendación que foi rexeitada polo Goberno central. O informe do Comité Científico alertaba da capacidade do eucalipto para estenderse sen control, prexudicar o medio e empobrecer os solos e tamén de provocar un elevado risco de incendios pola acumulación de follas e a presenza de aceites inflamables. Outros estudos previos xa alertaran da maior facilidade de propagación dos incendios nas masas de eucaliptos. Agora a Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) vén de publicar un estudo que analiza o comportamento fronte ao lume das especies forestais máis comúns en Galicia, que conclúe que nos bosques de caducifolias autóctonas os lumes propáganse máis amodo e son máis doados de apagar e que, pola contra, nas masas de piñeiros e eucaliptos os incendios avanzan con máis velocidade, existe o risco de que se reproduzan noutro lugar e, ademais, son moito máis difíciles de extinguir. A análise parte do estudo Foto-guía de combustibles forestales de Galicia y comportamiento del fuego asociado, publicado por Stéfano Arellano e outros investigadores e investigadoras da USC e do Centro de Investigación Forestal de Lourizán. "Nun 35-40% dos lumes en eucaliptais e piñeirais hai risco de que as faíscas xeren lumes secundarios a distancias de ata 0,5 km en piñeirais e 1,9 km en eucaliptais" A análise conclúe que nun escenario "intermedio" (20% de pendente e 30 km/h de vento), o lume avanza máis rapidamente en piñeirais (entre 18 e 23 metros por minuto en función da especie) que en eucaliptais (12 metros por minuto) e moito máis que en carballeiras (6 metros por minuto). Os eucaliptais terían un risco engadido de reprodución do lume, sinalando o estudo que "mentres que nas carballeiras nunca se detecta risco de que aparezan lumes secundarios, nun 35-40% dos lumes en eucaliptais e piñeirais hai risco de que as faíscas ou muxicas xeren lumes secundarios a distancias de ata 0,5 km en piñeirais e 1,9 km en eucaliptais". Os incendios que se producen en carballeiras e outros bosques de caducifolias son, ademais, moito máis doados de apagar Os incendios que se producen en carballeiras e outros bosques de caducifolias son, ademais, moito máis doados de apagar: nun 94% dos lumes en carballeiras é posible intentar a súa extinción directa (mesmo con medios manuais nun 30% dos casos), mentres que, pola súa maior dificultade e riscos, "é necesario recorrer ao ataque indirecto con medios mecánicos (motobombas, bulldozers, avións ou helicópteros)" na meirande parte dos lumes en piñeirais (46% en Pinus sylvestris, 63% en Pinus pinaster, 73% en Pinus radiata) e eucaliptais (67% en E. globulus). No mato o lume avanza aínda máis rápido, pero non hai risco de lumes secundarios O estudo responde tamén ao argumento empregado en moitas ocasións polos promotores da expansión do eucalipto, que sinalan que o lume se propaga con moita máis rapidez en zonas de mato. A SGHN recoñece que, empregando o mesmo modelo, un incendio avanza con moita máis rapidez en breixeiras, carqueixais e toxeiras (35-40 metros/minuto) e a 56 metros/minuto en xesteiras. Porén, lembra que nestes terreos non existe risco de aparición espontánea de lumes secundarios. Así mesmo, responde igualmente ao argumento de que no norte da Coruña e Lugo (zonas nas que predomina o eucalipto) hai poucos lumes: "pero iso non é porque haxa moitas plantacións de eucaliptos moi rendibles e supostamente moi ben xestionadas, senón grazas ás condicións climáticas, baste recordar que o único treito de autovía de toda Galicia (e de España) que ten que pecharse reiteradamente pola falta de visibilidade debido á néboa está precisamente no norte de Lugo", sinala a entidade.


Summary: AO VIVO | Feijóo cre que Rajoy "non" vai renunciar ao seu cargo "porque sería dimitir das súas responsabilidades" e cre que o éxito da moción suporía non respectar "o resultado das urnas". De Frutos (PSOE) e Fernán-Vello (En Marea) advirten dun "ambiente positivo" para o cambio de goberno. O PPdeG declárase vítima do "acoso" da esquerda tras vetar a comparecencia de Feijóo pola Gürtel

O PPdeG declárase vítima do "acoso" da esquerda tras vetar a comparecencia de Feijóo pola Gürtel A posibilidade de que Rajoy dimita foi este mércores a cuestión do día no Congreso, a tan só unhas horas de que dea comezo o debate da moción de censura impulsada polo PSOE. O presidente do Goberno central enfrontouse á que podería ser a súa última sesión de control mentres a oposición agarda á decisión do PNV, formación que semella ter a clave tras o si adiantado xa por ERC e PDeCAT. Co voto dos nacionalistas vascos, Pedro Sánchez converteríase en novo xefe do Executivo e o PP sería desaloxado do poder sen necesidade de contar con Ciudadanos. Rajoy medita dimitir pouco antes de que se debate a moción para impedila e manter o goberno en funcións Pero Rajoy garda un as na manga. Medita dimitir pouco antes de que se debata a moción, polo que esta decaería e o Goberno cesaría, pero quedaría en funcións ata que se elixise un novo. De fracasar esa nova investidura, mesmo podería permanece até o final da lexislatura e cos orzamentos aprobados. Feijóo xa advertiu de que a dimisión non lle parece unha opción axeitada. O presidente da Xunta cre que Mariano Rajoy "non" vai renunciar ao seu cargo "porque sería dimitir das súas responsabilidades". "Non teño ningunha dúbida", expresou, tras advertir de que "se hai alguén responsable na política nacional", ese é o actual presidente español. No fondo paira tamén a posibilidade de que unha dimisión coloque a vicepresidenta Soraya Sáenz de Santamaría como principal alternativa ao liderado no PP e corte o camiño de Feijóo cara a Madrid. Feijóo cre que Rajoy "non" vai renunciar ao seu cargo "porque sería dimitir das súas responsabilidades" Preguntado sobre a vicepresidenta do Goberno central, Feijóo obviou unha resposta e limitouse a destacar os méritos de Rajoy, as súas últimas vitorias electorais e "algo moi importante, a confianza do pleno do Congreso dos Deputados" para "aprobar as contas do ano 2018". "Non ten ningún sentido e pasariamos á historia do disparate se os mesmos partidos que aproban as contas no día de hoxe apoian unha moción de censura no día de mañá. Non hai un precedente como este en ningunha democracia europea", dixo, antes de insistir: "O presidente non vai dimitir, entre outras cousas porque necesitamos un político serio". Ademais, considera "irresponsable" a moción de censura e sentencia que mudar o Goberno de España por esta vía implica non respectar "o resultado das urnas". Rajoy, aplaudido pola bancada popular á súa chegada ao Congreso na sesión de control deste mércores / © eldiario.es Coa incerteza da dimisión ou non e mesmo do apoio final á moción, desde o Congreso a percepción é que o PP non ten saída. A deputada do PSdeG, Rocío de Frutos, ve "con optimismo" o debate deste xoves e advirte de que "no fondo, o ambiente que se respira é que o Partido Popular non pode seguir no goberno". "Agora hai que ver como se retrata cada grupo", comenta a Praza.gal a parlamentaria galega, que cre que a presentación da devandita moción "era unha necesidade e unha obriga". De Frutos (PSOE) ve "con optimismo" o debate deste xoves, ao igual que Fernán-Vello (En Marea) que advirte do "si crítico" da súa formación Desde En Marea, o seu portavoz no Congreso, Miguel Anxo Fernán-Vello, asegura tamén que se respira "unha sensación positiva", aínda que "todo é moi volátil e parece depender do PNV". Ademais, insiste en que a formación galega apoiará a moción "porque é de obrigada razón política para levar a cabo un exercicio de rexeneración democrática". Con todo, advirte dun si "crítico e construtivo" co que, na súa intervención, o deputado alertará da necesidade de "reverter as políticas antisociais e de recortes". "Sería interesante que, de saír adiante, houbese un tempo para recuperar todos estes dereitos civís fundamentais". De feito, Fernán-Vello asegura a Praza.gal que na súa intervención lembraralle a Pedro Sánchez a necesidade de "abordar os moitos problemas que ten Galicia" e de afondar "nese Estado plurinacional e pluriligüístico ante un modelo caduco e fortemente cuestionado". "É urxente optar por un horizonte de progreso, limpo e democrático e abordar con urxencia a necesidade de derrrogar reformas laborais, Lomce, copago farmacéutico ou Lei mordaza", insiste. Ademais, Rocío de Frutos cre que o debate xurdido arredor da moción está retratando xa moitas formacións, especialmente a Ciudadanos. "A súa actitude defíneo como grupo político, actuando con oportunismo e dándolle voltas a cousas que non poden ser", di quen asegura non estar "nada sorprendida" respecto á actitude dun partido "que basea todo o seu discurso na rexeneración democrática e en ir contra a corrupción". "De apoiar o PP agora, saben que se lles cae boa parte do seu discurso", insiste. De Frutos cre que a "actitude" de Ciudadanos "defíneo como partido"; para Fernán-Vello é "un serio perigo, cunha visión moi pouco democrática" "Ciudadanos, máis que interese na gobernabilidade, ten un interese meramente electoral", engade Fernán-Vello, que cualifica a formación como un "partido eslógan, que dá bandazos dentro da súa teima fixa: o poder polo poder". "Teñen actitudes que reflicten unha visión moi pouco democrática, humanista e construtiva do que é a realidade política e son un serio perigo; os cidadáns deberían tomar nota", conclúe. Sobre as acusacións que PP e Ciudadanos lanzan xa ao PSOE por aceptar votos de grupos nacionalistas, De Frutos acúsaos de ter "un discurso retrógrado". "Se se abstivesen, estaría o PP en conivencia co soberanismo porque co seu apoio se impide un goberno socialista? Son deputados como os demais", asegura quen lembra que os populares "veñen de pactar os Orzamentos co PNV e ninguén dirá que non son nacionalistas". Ademais, considera tamén que "sería moi positivo outro escenario político" de cara ao futuro en Catalunya e advirte de que as políticas do PP "supoñen unha involución no Estado autonómico". "Esa posición non a debería defender ninguén, e moito menos os galegos, que temos que defender a nosa autonomía", remata. O BNG espera que a moción "non quede nun xesto preelectoral" Desde Galicia, pola súa banda, o BNG agarda que a moción socialista "non quede nun xesto preelectoral" e sirva para "desaloxar o PP" do Goberno do Estado. A portavoz nacional, Ana Pontón, asegurou que unha sentenza como a da Gürtel en "calquera democracia normal" motivaría a "dimisión inmediata de Rajoy". Así, acusou os dirixentes populares de "comportarse con "prepotencia e soberbia" en lugar de "asumir responsabilidades políticas". Ademais, Pontón ve no Estado unha "lexislatura perdida" e unha esquerda "desorientada e incapaz de facer fronte á dereita" que "acabou entrando no marco do centralismo". Todo, di, mentres "Galicia estivo desaparecida como suxeito do debate político". "Si vimos como nacionalistas vascos e cataláns marcaron a axenda política e as súas prioridades", advertiu tras insistir na "necesidade de que contemos cunha representación no Estado que defenda sen subordinación os intereses galegos". Pola súa banda, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, defendeu a "lexitimidade" da moción de censura, fórmula contemplada no "marco constitucional" e que "moitos cidadáns" ven como "unha fiestra para o futuro" fronte a un Goberno do PP "sentenciado por corrupción".


Summary: A norma galega chocaría coas competencias exclusivas do Estado español.

Após a reunión do Consello de Ministros desta terza feira, 30 de marzo, a voceira do Goberno estatal, María Jesús Montero, fixo pública a decisión do Executivo de interpor un recursos de inconstitucionalidade contra a modificación da Lei de Saúde de Galiza. O recurso ao Tribunal Constitucional desta normativa, aprobada o 23 de febreiro no Parlamento galego coa oposición de BNG e PSdG, ven despois da consulta do Goberno ao Consello de Estado, xa co seu ditame decidiuse a presentar o recurso. A voceira do goberno defende que a Lei de Saúde galega fai modificacións en medidas preventivas e do réxime sancionador que recibiron observacións de inconstitucionalidade por parte dos departamentos correspondentes. Para o Executivo, esta norma introduce restricións e limitacións aos dereitos fundamentais que chocan co artigo 81 da Constitución, que reserva estas medidas a unha Lei Orgánica para todo o Estado. Montero puxo como exemplo o artigo 5, que establece entre outras medidas, que Galiza poderá someter "a medidas profilácticas de prevención da doenza, incluída a vacinación ou a inmunización". Tamén apuntou a inconstitucionalidade do réxime de infraccións e sancións da lei. Outro dos elementos que cuestiona o Goberno é que as atribucións delegadas nas Comunidades Autónomas por mor do estado de alarma non poden usarse para aprobar esta lei "coma se foran facultades correspondentes a xestión ordinaria das súas competencias". Defende Montero que a competencia respecto as bases e á coordinación xeral da sanidade é exclusiva do Estado. Resposta de Galiza A resposta de Nuñez Feixóo chegou polo Twitter, onde criticou que despois de non querer aprobar o Goberno do Estado unha norma para xestionar a pandemia "tampouco deixa actuar as comunidades e recurre a Lei galega de Saúde, en plena Semana Santa e sen abrir unha negociación nin dirixirse a Xunta. Vaia idea de co-gobernanza". A líder da oposición, Ana Pontón, definiu o recurso como "unha polémica interesada" e criticou o uso partidista que fan PP e PSOE do Tribunal Constitucional, "cuxa renovación segue pendente pola liorta entre ambos para asegurarse o seu control". No remate da rolda de prensa posterior ao Comité Clínico, Julio García Comesaña, conselleiro de Sanidade da Xunta, laiouse do recurso ao TC e criticou que o Goberno español non tentara dialogar con Galiza por medio da comisión bilateral na que se debaten os conflitos de competencias. Comesaña indicou que a Xunta non ten máis información agora mesmo, só a chamada da ministra para informalo da presentación do recurso, mais defende que a lei galega "aprobouse crendo que era necesaria". "Cremos que o lóxico era ter feito unha modificación da lei orgánica", explicou o conselleiro, que salientou que "tivemos que facelo para a mellora da seguridade xurídica" cunha lei que "non vai contra ninguén". Dependencia O Consello de Ministros tamén aprobou unha partida de 283 millóns de euros para financiar a dependencia. Segundo informa a Delegación do Goberno transferirase a Galiza o 6.97% do total, 19,73 millóns de euros que terá que xestionar a Xunta.


Summary: Logo dunha semana de protestas, a cidadanía chilena concentrouse en torno á Praza Italia, centro neurálxico da capital, na que xa está considerada como a marcha máis grande na historia do país.

Unha multitudinaria marcha tomou esta sexta-feira as rúas do centro de Santiago de Chile para protestar pola desigualdade social no país e esixir a posta en marcha de profundas reformas sociais. Segundo cifras do goberno citadas por medios locais, máis de 1,2 millóns de persoas concentráronse arredor de Praza Italia, o centro neurálxico da capital chilena. Convocada e seguida en redes sociais como "a marcha máis grande de Chile" tras unha semana de protestas no país, xa é considerada como a máis masiva desde o retorno da democracia. Entre as consignas máis escoitadas estiveron "corruptos ao cárcere", "pola dignidade do noso pobo, á rúa sen medo", "Chile espertou" ou "o Pobo unido xamais será vencido", xunto con aquelas que pedían a dimisión do presidente Piñera. O propio Piñera recoñeceu que "a multitudinaria, alegre e pacífica marcha hoxe, onde os chilenos piden un Chile máis xusto e solidario, abre grandes camiños de futuro e esperanza".


Summary: A crónica de Pilar Neira sobre a final do mundial de fútbol feminino.

Stadium de Vancouver, 55.000 espectadores. Cheo a rebosar. EUA XAPÓN1 Hope Solo 18- Ayumi Kaihori 4- Becky Sauerbrunn 3- Azusa Iwashimizu10- Carli Lloyd 4- Saki Kumagai11- Ali Krieger 5- Aya Sameshima, 12- Lauren Holiday 6- Mizuho Sakaguchi13- Alex Morgan 8- Aya Miyama14- Morgan Brian 9- Nahomi Kawasumi15- Megan Rapinoe 11- Shinobu Ohno17- Tobin Heath 13- Rumi Utsugi19- Julie Johnston 17- Yuki Ogimi22- Meghan Klingenberg 19- Saori AriyoshiArbitro: Kateryna MonzuyAsistente 1- Natalia RachynscaAsistente 2- Yolanda Parga Rodriguez, GOLES 1-0 Carli Lloyd min 32-0 Carli Lloyd min 53-0 Lauren Holiday min 14 4-0 Carli Lloyd min 164-1 Yuki Ogimi min 274-2 Autogol de Julie Johnston min 51 5-2 Tobin Heath min 54 Extraordinario partido, o das norteamerianas, cun compoñente de fortuna, onde Carly Lloyd protagonizou o segundo Hac-Trick, na final dun mundial, (o mais rápido, na história duha final mundialista) o primeiro fora do británico Geoff Hurst, a Alemaña na final do 66. Saltaron ao campo as estadounidenses con ansia de vinganza, sabendo que se xogaban levantar o cetro tras 16 anos sen poder facelo, a concentración sumada á fortuna de verse aos 6 minutos con dous goles, ambos os dous en xogadas ensaiadas ( plena efectividade nas xogadas a balón parado) e ben definidos pola estrela do partido Carly Lloyd, deixaron as niponas en estado de shock. O gol de Xapón no minuto 27 conseguiu que as niponas se recuperasen física e mentalmente e que os 45' restantes fosen máis igualados Holady aos 14, e novamete Lloyd aos 16 facían prever que Xapón tiraba a toalla, mais un gol de Omigi no min 27 unido aos dous cambios protagonizados por Norio Sasaki conseguiron que as niponas se recuperasen física e mentalmente e que o resto dos 45 minutos fose máis igualado. Saíron as asiáticas no complemetno conxuradas para darlle a volta ao marcador coa idea de platarlle cara á situación, e sen renunciar ao seu xogo académico ( a constancia é unha das súas virtudes) buscaron mais presenza na medular. Un autogol de Julie Johnston no 51 parecía que podería obrar o milagre, mais casae de inmediato no 54, Heath volvía ampliar a diferencia para a escuadra das barras e as estrelas, que controlaron o partido na súa recta final. Xestionar un partido, onde aos 16 minutos levas encaixados 4 goles, é moi complicado, prácticamente imposible. Estados Unidos, coroouse, merecidamente, e por terceira vez na súa história. CAMPIOA DO MUNDO. Carli Lloyd acabou designada mellor xogadora do mundial.


Summary: As deputadas do Bloque no Congreso, Olaia Fernández Davila e Rosana Pérez, veñen de presentar unha solicitude de convocatoria da Deputación Permanente para que compareza de maneira urxente a ministra de Agricultura, Isabel García Tejerina, pola grave situación do sector lácteo.

O BNG vén de rexistrar no Congreso unha solicitude de convocatoria da Deputación permanente para aprobar a constitución dunha sesión extraordinaria da Comisión de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente co fin que compareza a ministra do ámbito pola grave situación que atravesa o sector lácteo. A portavoz do BNG no Congreso, Olaia Fernández Davila, cualifica a situación que sofre o sector de "inxusto" e advirte de que está "extremadamente vulnerábel" polos prezos "de miseria" que se lles paga, moi por debaixo dos custes de produción". A baixada tan acusada dos prezos que percibe o sector galego está a pór en risco "a supervivencia e o mantemento futuro de miles de explotacións agro-gandeiras", sinala o Bloque nun comunicado. A deputada nacionalista salienta que o sector lácteo galego é o que "máis peso ten no conxunto do Estado, un sector moi importante para Galiza que non pode desaparecer". Olaia Fernández Davila que participou na multitudinaria manifestación celebrada en Santiago de Compostela na sexta feira, considera que "a situación é suficientemente grave como para que a ministra dea a cara e acuda ao Congreso a comparecer e a explicarnos que medidas está a adoptar para evitar a perda dun sector de máxima importancia para Galiza".


Summary: Veciñanza e colectivos contra o proxecto protestan durante un día enteiro e de maneira ininterrompida nun tramo da N-550. Advirten de que a restauración pode supor a acumulación de residuos tóxicos na zona. Unha manifestación de 5.000 persoas pon fin á mobilización.

Cidadanía e membros de máis de 40 colectivos integrados na Plataforma Casalonga Limpa de Residuos, contrarios á conversión dunha canteira nesta zona de Teo nun gran vertedoiro, iniciaron este sábado unha camiñada por un tramo da N-550, por quendas, que rematou este domingo nunha manifestación con case 5.000 persoas e que culminou unha protesta de 24 horas contra este polémico proxecto. Veciñanza e colectivos camiñaron por quendas durante 24 horas un tramo da N-550Ata as doce do mediodía do domingo, no que coimezou a marcha ata a entrada da canteira, os veciños protestaron "por quendas", tamén de madrugada, contra o proxecto previsto para reiniciar os labores dunha canteira abandonada e contra o que se sitúan tamén todos os grupos políticos do Concello e outros colectivos da comarca que loitan contra problemas medioambientais semellantes. As persoas que participan nesta mobilización percorreron en pequenos grupos un tramo entre dúas rotondas situadas na N-550, perto da Casalonga, unha distancia de medio quilómetro."As bucinas dos coches que pasaban pola N-550 e os berros de ánimo non cesaron durante todo o día", destaca a Plataforma Casalonga Limpa de Residuos, que destaca que "a veciñanza envorcouse nun acto ambicioso e respondendo de xeito exemplar".O colectivo destaca que, aínda que finalmente non foi autorizada a instalación dunha planta de biogás en solo rústico, o reinicio da actividade da canteira pode ser utilizado como trampa polos impulsores do proxecto e supor que, coa escusa da súa restauración, se acabe por encher con residuos tóxicos altamente contaminantes.De feito, advirten de que xa empezaron os traballos para mover terras e esperan que a Xunta de Galicia aprobe un novo plan de restauración que impida a utilización desta canteira como vertedoiro masivo. Polo momento, o Goberno galego non deu resposta á súa solicitude. Así, case 5.000 persoas remataron esta fin de semana de protestas percorrendo uns mil metros da N-550 á altura da Casalonga para insistir no seu rexeitamento á reapetura da canteira. O presidente da plataforma, Jaime García, agradeceu aos asistentes e organizadores o traballo de máis de 24 horas sen descanso e a actriz Mabel Rivera dedicou tamén unhas palabras. Outro membro da coordinadora, Marcos Ares, pechou o manifesto recordando as reivindicacións dunha loita á que se uniron tamén a Rede de plataformas Compostela-Ulla-Tambre, con pancartas de diferentes plataformas, como as que loitan en Miramontes, contra a mina de Touro, contra o vertedoiro de Lesta ou pola recuperación do río Sar e contra as diferentes afectacións medioambientais na comarca de Ordes.


Nietzsche dixo: "A vida sen música sería un erro". Se cadra, esta apreciación poderíase aplicar a cultura en xeral. Pódese dicir que a vida sen cultura é un erro. Quizais sexa porque algúns amamos o noso traballo ata o extremo de non distinguilo do respirar, do comer, do vivir… Algo tan natural como deixar voar a imaxinación e tratar de transmitir algo a quen queira. Arredor do que está a acontecer no Concello de Compostela sería interesante facer unha pequena reflexión sobre os acontecementos dende a óptica dos que os padecemos Arredor do que está a acontecer no Concello de Compostela sería interesante facer unha pequena reflexión sobre os acontecementos dende a óptica dos que os padecemos. Remontémonos a metade do ano 2013. Da noite para a mañá comezan a chegar a unha serie de locais multas por cantidades que oscilaban entre os 1500 e os 3000 euros de sanción. Noutros locais que desenvolvían actividades culturais a policía comezou a facer acto de presencia e a tomar nota de todo canto sucedía e a propoñer sancións indicando que había veciños que se queixaban do ruído que ditas actividades xeraban. Nalgún evento do que eu persoalmente participei a policía ten parado un concerto durante o seu desenvolvemento. Estes feitos ata o momento pouco habituais comezaron a ser dunha periodicidade alarmante, e moitos dos espazos dos que os músicos podiamos nutrirnos quedaron orfos de programación. Ante este escenario había un pequeno remanso de paz que era o convenio de colaboración que tiñan os locais da A.C Cidade Vella co Concello de Compostela que estipulaba unhas horas, uns decibelios e unha tranquilidade tanto para quen programaba como para os propios músicos que intentaban desenvolver o seu traballo con normalidade. Dito convenio foise renovando automaticamente anualmente sen maior trauma. Parece ser que as presións dun grupo veciñal chamado Compostela sen Ruido foi o detonante da non renovación de dito acordo Foi durante a corporación do Señor Currás cando ese convenio non foi renovado, o que nos quitaba o mínimo resquicio de legalidade que existía para poder programar. Parece ser que as presións dun grupo veciñal chamado Compostela sen Ruido foi o detonante da non renovación de dito acordo apelando a ilegalidade deste no marco da lei de espectáculos da Xunta de Galicia. Fomos pasando o ano e entramos no 2014 nunha situación de incerteza total sobre a situación do convenio e con novas sancións aos locais de Cidade Vella. Conseguise dende dita asociación sacar adiante o Feito a man, un festival que levou decenas de concertos as rúas, prazas e locais de Compostela e que foi, un ano máis, un éxito de convocatoria. A comezos de decembro e xa baixo a rexencia do señor Hernández chegaron novas multas e a situación levou á inmensa maioría dos locais a suspender a súa programación por medo as sancións, o caso volveu a ser tema de actualidade o debate voltou as rúas. Para tratar de pórlle freo a esta situación créase a Plataforma Compostela Territorio Musical, que suma os esforzos de Hosteleiros, Veciños e dos Músicos Para tratar de pórlle freo a esta situación créase a Plataforma Compostela Territorio Musical, que suma os esforzos de Hosteleiros (Cidade Vella), Veciños (A.C. San Martiño Pinario) e dos Músicos (o sindicato profesional Músicos ao vivo) crease un manifesto no que se recollen as intencións de tal plataforma que non outras que a defensa da cultura e da música ao vivo nos bares e locais da cidade así como un modelo de cidade viva, dinámica e sobre todo alegre. Dende a Plataforma convocáronse tres encontros abertos sobre a problemática coa clara intención de ser un foro de debate claro e concreto. Un primeiro encontro cos veciños da zona vella, outro cos músicos e profesionais da música e un terceiro cos membros da hostalaría. Hai uns días celebrouse o primeiro encontro cos veciños moi frutífero e cordial no que se expuxo entre outras cousas que a problemática no tocante a ruídos na zona vella non ten nada que ver coa actividade que desenvolven os músicos nin cos concertos Hai uns días celebrouse o primeiro encontro cos veciños moi frutífero e cordial no que se expuxo entre outras cousas que a problemática no tocante a ruídos na zona vella non ten nada que ver coa actividade que desenvolven os músicos nin cos concertos. A problemática real que padecen os veciños é o balbordo que se xera nas portas dos locais de ocio nocturno que, dende a entrada en vigor da lei anti tabaco se viu incrementado notablemente. O auténtico suplicio para os veciños e non poder descansar pola aglomeración de xente a escasos metros dos seus portais e ventás a altas horas da madrudada. Hai que sinalar que os horarios dos concertos non acostuman excederse máis aló das 00.00 da madrugada. Ante esta situación os aló reunidos entendemos que se trata dunha cuestión de civismo e de falta de control municipal. Sería conveniente que a normativa se adaptase e non fose tan contraditoria a hora de sancionar aos locais que teñen a xente bebendo nas súas portas, xa que os hostaleiros non son policías, e se multe a quen comete a infracción. Neste caso aqueles que fagan balbordo na vía pública e non se comporten dun xeito cívico. Falouse das presións recibidas no Concello por parte de Compostela sen ruído (brazo armado da máis que irregular Asociación veciñal Compostela Vella) liderada pola señora María Abelleira, que no seu momento se encargou de expulsar irregularmente a membros de dita asociación, mudar censos, dar altas de veciños que non son da zona vella e de non voltar aparecer polo local social que figura como sede social de dita asociación. Os veciños que acudiron á convocatoria expuxeron de xeito moi claro que esta asociación non é representativa da veciñanza do casco histórico. Nós os músicos entendemos e comprendemos o dereito de calquera veciño ao descanso e a unha calidade de vida digna Nós os músicos entendemos e comprendemos o dereito de calquera veciño ao descanso e a unha calidade de vida digna. Dito dereito non é antagónico a realización do noso traballo con unha regulación normal que estipule tanto horarios, decibelios etc. Somos, a inmensa maioría, veciños de Santiago e entendemos que a confluencia e os puntos de encontro son o único xeito de acadar unha solución a este atropelo que levamos padecendo moito tempo. Non deixa de ser paradóxico que sexa o tecido asociativo o que trate de buscar puntos de encontro para solventar nun foro aberto desencontros que non son tales. Non deixa de ser insultante que dende unha asociación cun claro tinte fascistoide e rancio se demonice a unha asociación como cidade vella que leva máis de 25 anos traendo cultura de balde as rúas de Compostela con máis de 10.000 concertos realizados, xerando postos de traballo, e dinamizando espazos que deberían ser responsabilidade do Concello. Vivimos e facemos vida nesta cidade porque a queremos e podemos intentar vivir acorde ao que nos propuxemos cando decidimos vivir da música No caso dos músicos fálase da nosa actividade como ruído e eso é xusto o contrario do que facemos. Nós facemos música, nos tratamos de transmitir o noso esforzo a quen nos queira escoitar, a quen nos queira apoiar. Vivimos e facemos vida nesta cidade porque a queremos e podemos intentar vivir acorde ao que nos propuxemos cando decidimos vivir da música. De non existir un marco legal que ampare a lexitimidade do noso traballo máis 170 persoas marcharemos de Compostela non por vontade, senón porque nos botan a forza. Por este motivo solicitamos que se adecúen as normativas tanto de ruídos como de espectáculos as peculiaridades da cidade, xa que o casco histórico posúe peculiaridades que non existen noutras cidades, e moito menos noutros cascos históricos. Por eso loitaremos da man de todos os que nos queiran apoiar, sempre co convencemento de que nos asiste a razón e que non imos deixar esmorecer o que para nós e para moita xente é unha fonte de vida.


Summary: CxG acusa a EU de "vetalos" na coalición e ao líder de Anova de estar "obsesionado" con encabezar as listas. Beiras responde aclarando que non ten ningunha ambición persoal e convida aínda a formación de Bascuas -e incluso o BNG- a unirse á fronte electoral.

Compromiso por Galicia carga con dureza contra Esquerda Unida e Beiras, mentres este último lamenta que nin CxG nin BNG entrasen finalmente en Alternativa Galega e asegura que a porta segue "aberta" para que a formación que lidera Xoán Bascuas -e incluso o Bloque- participe na elaboración de listas e do programa "sen vetos nin cancelas". Pero non pasará tal. Na mañá do sábado, a Executiva de CxG acusou o líder de Anova, Xosé Manuel Beiras, de estar, "até certo punto, obsesionado" con obter o "número un" das listas pola provincia da Coruña e criticou que Esquerda Unida "xulgase" a súa posición política "sen nin tan sequera escoitala". Todo despois de que Compromiso non entrase finalmente na coalición que lideran Anova e EU. Para os primeiros, porque foron "vetados" pola formación que lidera Yolanda Díaz e para os segundos porque o seu cambio de rumbo a última hora fixo imposible que entrasen nunha plataforma electoral na que os seus dous piares iniciais tiñan xa moi desenvolvido o acordo. Beiras di non ter "ningunha ambición persoal" porque non é "masoquista" "Inicialmente, a dirección de Compromiso aceptou un acordo a dúas bandas, pero excluíndo a EU; logo as bases votaron maioritariamente a favor de retirar esa exclusión e integrarse na coalición", lembrou Beiras en rolda de prensa, que negou ter "ambicións persoais" por ser deputado. Segundo el, se algún membro de CxG acredita iso é porque o consideran "imbécil". "Se alguén cre que podo ter algunha petencia é porque me considera masoquista e non o son; a miña vida fóra da política institucional foi moito máis grata, malia os meus combates incomprendidos dentro do BNG", dixo. "Asumo un enorme risco persoal", engadiu, tras declararse "un home de esquerda, un nacionalista, non soberanstia, senón no fondo un independentistsa que non cre na parodia do Estado español". Malia isto, Beiras insiste en deixar "a porta aberta" e incluso asegura que, aínda que si se falou de listas con EU, "non hai absolutamente ningún acordo" porque se confía en que se "incorporen outros grupos políticos que coincidan nos puntos básicos". Segundo puido saber Praza, a idea é que o líder nacionalista sexa número un pola Coruña, nunha lista cuxo segundo posto ocuparía Yolanda Díaz. Para o líder de Anova, o acordo con Esquerda Unida "é un logro enormemente positivo para a maioría social agredida polos gobernos central e da Xunta", aínda que insiste en que, para estar "completa", terían que estar tamén "o BNG e Compromiso por Galicia". Pero os ánimos están quentes en Compromiso. Na rolda de prensa celebrada este sábado, os membros da Executiva, Xulia Guntín, Xoán Bascuas e Rafael Cuiña, censuraron a postura de Beiras e cargaron tamén contra o que consideran un "veto" de Esquerda Unida á súa entrada na denominada Alternativa Galega. Así, Xoán Bascuas asegura que logo das negociacións entre EU e Anova, ambas as dúas forzas comunicáronlle a CxG que "a coalición sería única e exclusivamente bilateral" e que a formación galeguista podería "adherirse posteriormente", aínda que cabía a posibilidade de que fosen "vetados". "Quen preconiza unha certa honestidade política, practica todo o contrario", di CxG "Se nós, aínda facendo un esforzo, aceptásemos participar directamente nesta coalición, xa se nos advertiu que unha das partes podería dicir que non", dixo Bascuas, tras censurar "este modo de practicar política" que lles impide "participar nese proxecto". "Esa fronte ampla é máis estreita do que se pretendía formular inicialmente; quen preconiza unha certa honestidade política, practica todo o contrario", asegurou. Ademais, Xulia Guntín lamentou que, aínda que o acordo inicial ía ser "a tres bandas, nunca estivo enriba da mesa" porque, segundo di, EU "nin se atreveu a formular algún tipo de proposta". "Non tivemos ocasión de verificar acordos ou desacordos porque nunca nos reunimos", asegurou. Segundo Bascuas, Compromiso "nunca tivo a oportunidade de ter unha interlocución directa con EU, senón que con quen se expresou foi con Anova". Fontes de Anova aclaran que sempre priorizaron o pacto con EU e que foi o cambio de rumbo de CxG o que dificultou o acordo a tres bandas É aí onde se atopan moitos dos conflitos, xa que Anova segue a defender que a súa formación sempre priorizou o acordo con EU, con quen levaba semanas negociando e achegando posturas, e que foi o cambio de rumbo a última hora de Compromiso o que dificultou o pacto a tres. "Non se trata de xogar a ver quen vetou a quen, senón da dinámica de CxG, que primeiro pechou a porta a un acordo con EU e logo deu un cambio que nos situou nun contexto no que as negociacións entre Anova e EU estaban xa case pechadas", defende unha fonte da formación que lidera Beiras. No entanto, Rafael Cuiña centrou as súas críticas no que considera un "veto" de EU á entrada de CxG en Alternativa Galega. "É curioso que un día antes da decisión o líder de Anova seguise convidando a Compromiso a facer o esforzo de entrar na fronte cando ao día seguinte acataba o veto de EU", asegurou. "Non temos ningún tipo de explicación. Beiras dixo moitas veces que a forza que exercese o veto sería vetada pero, unha vez que nós fomos vetados por EU, el preferiu ir con esa organización de corte español e non cun socio natural como o é unha formación nacionalista e galeguista", criticou. "O trilerismo político sufrido por CxG nos últimos días é un episodio máis de persoas que antepoñen o seu ego persoal ao interese do país", engadiu. "Beiras estaba, até certo punto, obsesionado con obter o número uno pola Coruña e penso que o demais lle importaba máis ben pouco", lamentou Rafael Cuiña antes de asegurar que creu que "CxG xunto a Anova podía crear, realmente, un proxecto que se convertese no instrumento máis útil para Galicia". Por último, considerou unha "falta de respecto" cara aos militantes de CxG que "mentres nunha sala a Executiva de Compromiso esperaba a resposta das negociacións entre Anova e EU", "eles negociasen os postos nas listas electorais". CxG irá en solitario ás eleccións como "unha forza política honesta centrado no autogoberno e na defensa dos servizos públicos" Ante a falta de acordo, CxG acudirá sen formar parte da colación Alternativa Galega aos comicios autonómicos e nos que, indicou Bascuas, a cidadanía "terá a oportunidade de apoiar a unha forza política honesta" que "centra o seu discurso na defensa do autogoberno" e na necesidade de "gozar duns servizos sociais elevados e amparados polo poder público".


Con case tres décadas de vida, Andaina pode presumir de ser a revista feminista galega máis antiga que se publica hoxe en día no país. Na semana de celebración do 8 de marzo, Día Internacional da Muller, Ana Arellano, membro de Andaina de Mulleres e do Consello de Redacción da Revista Andaina, repasa cales foron os camiños andados polo feminismo galego e os que lle quedan por andar nunha loita pola igualdade que na actualidade, asegura, "segue a ser unha utopía". Arellano chama a deixar de ver os homes como "o inimigo" e critica as políticas "de volta atrás" postas en marcha pola dereita, tanto en Galiza, como a nivel estatal. Como naceu Andaina? A revista comezou a saír á rúa en xaneiro de 1983, promovida por un grupo de mulleres feministas, que naquela época estabamos integradas en AGM (Asociación Galega da Muller). É, polo tanto, a revista feminista galega viva máis antiga. Nun principio eran unhas poucas follas editadas de forma moi sinxela, feita con máis ilusión que medios. Número a número a revista foi mantendo vivo ese primeiro obxectivo que se marcou ao comezo: "…Difundir e animar o debate en torno ás posicións e teorías feministas existentes, á vez que denunciar as situacións de violencia e discriminación que lles acontecen ás mulleres…". É un traballo non profesional, que se fai no tempo de lecer, non retribuído, tanto no caso das mulleres do consello coma das colaboradoras. Sempre publicamos en galego. Ao longo destas case tres décadas, Andaina pasou por diferentes etapas... Pasou por diversas etapas e de feito volveuse a numerar despois dos primeiros 24 números. En decembro de 1991 mudou a cabeceira e incorporouse o subtítulo de 'Revista galega de pensamento feminista', aumentando o número de páxinas e cun novo deseño para facela máis atractiva, a vez que tamén se procurou abrila para que escribisen máis mulleres e con diferentes temas e posicións feministas. O último número (59) é de Decembro de 2011 e estamos preparando o número 60 que saíra na primavera de 2012. A través dos números de Andaina ao longo destes 29 anos pódese seguir como evoluíu o feminismo, as diferentes tendencias que existiron e existen e os cambios de posicións nalgúns temas. A tirada da revista é de 400 exemplares. Conta con 200 subscritores e o resto distribúese en librarías e principalmente por venta directa. Ao non contar con subvencións, nin case con publicidade, a revista mantense grazas a colaboración dalgunhas persoas que aportan o seu apoio económico e/ou o seu traballo voluntario. O feminismo, ao igual que o resto dos movementos sociais, pasou nestes últimos anos por unha merma da actividade nas rúas, pero non así no que se refire aos avances teóricos e a difusión de ideas O activismo feminista semella que aminorou nos últimos anos en comparación coa actividade da década anterior, por exemplo. O feminismo, ao igual que o resto dos movementos sociais, pasou nestes últimos anos por unha merma da actividade nas rúas, pero non así no que se refire aos avances teóricos e a difusión de ideas. En moitas facultades hai seminarios sobre feminismo. No ensino, tanto en primaria como en secundaria, unha parte importante do profesorado ten presente o tema á hora de impartir as clases. Non hai xa grandes manifestacións reclamando dereitos, atrás quedan as multitudinarias polo dereito ao aborto, contra a violencia sexista, ou mesmo as citas do 8 de marzo, pero agora hai unha maior conciencia da diversidade que abrangue o termo muller e tamén do que temos en común todas como xénero. Como é a relación entre os diferentes colectivos feministas? Desde Andaina mantemos desde sempre relación cos diferentes colectivos feministas galegos. Estamos dentro da redefeministagalega e participamos nas convocatorias da Marcha Mundial de Mulleres. Por riba de diferentes enfoques e posicións que mantemos respecto a algúns temas como o da prostitución -nos estamos a favor de que as traballadoras do sexo poidan exercer o seu traballo con liberdade e de forma digna- son moitos máis os puntos que temos en común e nestes momentos pensamos que hai que unir todas as forzas para frear a involución de dereitos que semella virnos enriba. Por este motivo participamos nas convocatorias do 8 de marzo que promoven conxuntamente os diferentes colectivos feministas galegos. Desde as institucións pódese facer moito para achantar ou para dificultar este camiño Moito se ten avanzado; pero a igualdade continúa a ser unha utopía? Máis que de igualdade eu falaría de equiparación de dereitos e de posibilidades para toda a diversidade de xéneros e de persoas. E si claro, continúa a ser unha utopía, pero, como todas as utopías, é o que marca o camiño a seguir. Desde as institucións pódese facer moito para achantar ou para dificultar este camiño, con programas de promoción e axuda aos colectivos máis necesitados (casas de acollida, centros de información sexual...) coa introdución do tema nos programas escolares, coa difusión nos medios das ideas que poñan en valor as mulleres e tamén, por que non, con propostas e actuacións de discriminación positiva que permitan avanzar máis rapidamente nesa equiparación. O modelo de familia que promove a lei do Goberno galego é unicamente o de corte nuclear e heterosexual Como valoras o actual papel que están a xogar, no medio da crise, as Administracións públicas neste eido? Coa chegada da dereita, tanto en Galicia como no goberno do Estado, hai unha clara volta atrás. Véxase por exemplo a Lei da Familia do goberno galego. O modelo de familia que promove a lei é unicamente o de corte nuclear e heterosexual, chegando a lamentar a existencia de "grupos de convivencia que se constitúen con certa analoxía a esta institución" evidenciando a diferenza entre esta e os que denomina "núcleos ou grupos de convivencia". Pero tamén a supresión dos centros Quérote de información sexual, as subvencións da Xunta que priman as entidades antiabortistas... E a nivel estatal aí está a proposta de eliminar a lei de aborto e volver a contemplar só despenalización nalgúns supostos, os intentos de reclamar a receita para a píldora do día despois, a consulta ao Constitucional da lei que permite casar a persoas do mesmo sexo... Como se racha coa idea de que ser feminista é ser 'mala'? Hai unha consigna feminista que di: "Somos malas, podemos ser peores". E outra moi vella que aínda me gusta máis: "As rapazas boas van ao ceo, as malas a todas partes". Así que non temos problema en que nos chamen "malas". Sobre todo se ser mala significa rachar coa idea de muller submisa que acepta sen chiar as ordes ou as apetencias do marido, do pai ou do xefe, e da muller como vítima que precisa da "protección" dos homes ou das leis. Cal é a principal loita á que ten que atender o feminismo a día de hoxe? A maiores de evitar a volta atrás no conseguido ata hoxe, hai moito camiño aínda que percorrer. Tanto no interior das casas: eses sutís machismos que relegan as decisións das mulleres ao que decidan os homes da casa e que ven como "normal" que sexan as mulleres as que principalmente se ocupen do traballo doméstico e do coidado da familia. E tamén no terreo laboral: as altas taxas de desemprego reducen a fenda pero non rematan coa discriminación e continúa a haber máis mulleres nos postos máis baixos. A retribución das mulleres é un 22%, de media, menor que a dos homes e as mulleres máis formadas soportan máis desigualdade retributiva. Debemos pasar de ver aos homes como os nosos inimigos a velos como parte implicada na loita feminista E hai tamén outros amplos camiños polos que temos que avanzar, debemos pasar de ver aos homes como os nosos inimigos a velos como parte implicada na loita feminista. Este é un longo camiño para nós e para eles pero xa hai moitos homes conscientes de que o que perden como privilexios fronte as mulleres o gañan como persoas. Porque hai que rachar coa visión dunha realidade dicotómica, homes-mulleres, boas-malas, hetereosexual-homosexual. A realidade é moito máis diversa, rica e complicada, non nos valen os estereotipos se queremos cambiala. Edición dixital da revista Andaina


Summary: A campaña que o BNG ten lanzado neste 2022 co gallo do 8 de marzo ten suscitado unha importante polémica. Nós Diario fala coa viceportavoz parlamentaria e vicerresponsábel de comunicación do BNG, Olalla Rodil, sobre a xestación da mesma.

Como xorde a campaña do BNG polo 8 de marzo deste ano? Xurdiu cando empezamos a traballar tanto desde o grupo de comunicación como do de acción feminista do BNG arredor do 8-M e de como íamos a enfocar a campaña. Tíñamos claras dúas cousas, en primeiro lugar que non queríamos en ningún caso que pasase desapercibida a campaña no contexto dunha actualidade informativa mediatizada pola Covid e agora pola crise interna do Partido Popular ou a crise de Ucraína, e polo tanto apostamos por unha campaña moi de impacto para que que non pasase desapercibida unha data tan importante para o movemento feminista como o 8 de marzo. Por outra parte, tamén tíñamos claro desde o BNG que queríamos centrar o noso traballo e a idea sobre a que pivotar a campaña en que levamos cen anos, por dicilo así, desde o movemento feminista, loitando polos dereitos das mulleres, e aínda que nos poida parecer que avanzamos moito, porque o certo é que si avanzamos, hai moitísimas cousas que nos seguen demostrando que as mulleres non gozamos de todos os dereitos recoñecidos, de igualdade real e efectiva, e que seguimos sendo discriminadas. Seguimos sendo obxecto de cousificación e hipersexualización, seguimos cobrando menos que os homes por facer o mesmo traballo, seguimos tendo vetados moitos postos de dirección polo teito de vidro, e que temos chans pegañentos. Entón, por esa razón, quixemos facer unha campaña moi provocadora, intencionadamente provocadora, porque ás veces parécenos que as cousas cambiaron moito pero no noso día a día, nos produtos culturais que consumimos, por pór un exemplo, seguimos reproducindo os mesmos estereotipos de sempre. Cal é exactamente a mensaxe que a campaña quere transmitir? Se nos fixamos, a campaña ten dúas ideas, unha parte que foi a que creou polémica nas redes sociais, que usa como recurso a canción de Eurovisión, que todo o mundo coñece, e que sabe a quen pertence, pois é moi coñecida e popular. Usamos ese recurso como vía para poder falar precisamente de que no noso día a día seguimos a sufrir discriminacións e violencias con maior ou menor intensidade, seguimos sendo utilizadas como reclamo para vender hipersexualizando os nosos corpos, en definitiva, para deixar ver que o machismo e a discriminación seguen presentes en todos os ámbitos da vida diaria e que necesitamos un punto de inflexión. Ese punto de inflexión é a outra parte que compón a campaña, as pezas son secuenciais, e a segunda parte incide en que queremos os nosos dereitos, queremos todos os dereitos, e querémolos xa. Non queremos seguir agardando para ser tratadas de modo igualitario e que sexan recoñecidos os nosos dereitos como persoas, que é basicamente a demanda do movemento feminista. Eran conscientes da polémica que ía suscitar? Si. Sabiámolo cando estabamos facendo a campaña. O que queríamos era chamar a atención porque pola propia experiencia doutras campañas que fixo o BNG, ás veces pasan sen pena nin gloria, é dicir, son o esperábel. Unha das marcas do movemento feminista é que non é previsíbel, é incómodo, mete o dedo na chaga, porque temos que meter o dedo na chaga, temos que incomodar o conxunto da sociedade para que vexamos e detectemos que o machismo está presente en todos os espazos da nosa vida con maior ou menor intensidade. Nas películas que vemos, nos libros que lemos, na publicidade que nos chega, tamén por exemplo na industria musical, en todos os estilos e non en un en concreto, en todos eles, desde o pop ao heavy metal, está presente o machismo. Para denunciar isto necesitabamos chamar a atención sobre o conxunto da sociedade e sabíamos que o elemento que estabamos usando serviría para dicirlle a moita xente que na vida diaria hai moitos comportamentos e actitudes que seguen perpetuando o machismo e a desigualdade das mulleres, e que isto non é algo banal nin irrelevante. Como dicía antes, usamos intencionadamente este recurso porque é tremendamente coñecido, e porque se usaramos a letra de outra canción igual a maior parte da sociedade non sabería nin de que lle falabamos. Antes a Covid, e agora temáticas como o conflito en Ucraína ou a crise interna no Partido Popular están diminuíndo os focos postos sobre unha data tan sinalada e importante como o 8 de marzo. Como enfrontan esta situación? Estamos facendo un traballo desde o BNG do que esta campaña é a parte máis visíbel, máis mediatizada, máis de redes; mais alén diso, temos campañas en todas as comarcas, en todas as localidades, e están facéndose actos e imos apoiar tamén as convocatorias do movemento feminista galego. Cremos que necesitabamos romper a apatía para poñer no centro unha data tan importante e tan relevante para o feminismo como o 8 de marzo. É unha data, ademais, na que ten moita relevancia a reivindicación dos dereitos laborais das mulleres traballadoras do noso país e do conxunto das mulleres do mundo, e polo tanto, non queríamos que pasase como unha data rutineira. A análise que facemos desde o BNG é que levamos uns anos cun ciclo de mobilización potentísimo, especialmente desde 2017 até que chegou a pandemia, e con millóns de mulleres nas rúas de todo o mundo e moito seguimento no noso país, mais iso non se traduciu de maneira clara e contundente en modificacións legais que, por exemplo, permitan que as mulleres gocemos dos nosos dereitos e vaiamos camiñando cara adiante na igualdade. Eu poño un exemplo que é moi bo para entender isto, no ano 2017, cando comezaron as mobilizacións potentes do movemento feminista ao fío da sentenza da "manada" pola violación da rapaza nos San Fermíns, houbo un compromiso dos gobernos para modificar o código penal e que non puidésemos ver sentenzas como as que vimos, nas que para que haxa consideración de que unha muller é violada esta ten que amosar resistencia, porque se non, simplemente se considera que se comete un abuso sexual. Ben, pois hoxe, en 2022, o código penal segue sendo exactamente o mesmo que cando se produciu o xuízo da manada, pero a sociedade non é a mesma. O que dicimos desde o BNG é que isto vai en slow-motion, vai moi lento, demasiado lento, e non queremos seguir agardando eses cambios e esas promesas diante das demandas que o movemento feminista puxemos na axenda desde hai moitos anos. Necesitamos ver que se fan efectivas e se compren esas reivindicacións, cousa que non está a acontecer en absoluto. Van realizar un acto en Moaña coas alcaldesas e concelleiras do BNG no que tratan de resaltar o papel da muller na sociedade en xeral, e na política en particular. Cree que se ten avanzado nos últimos tempos nestas materias? Desde o BNG o que queremos pór en evidencia arredor da data do 8 de marzo, en primeiro lugar, que para nós o feminismo e as reivindicacións feministas son unha prioridade e unha cuestión de primeira orde e máxima relevancia na acción política. Iso maniféstase nas propostas que facemos e nas iniciativas que defendemos, por exemplo, conseguimos, e eu creo que temos que poñelo en valor, que se modificasen dúas leis aquí na Galiza que foron fundamentais para seguir avanzando nos dereitos das mulleres. Unha delas é a Lei Ángeles Mariño para a igualdade das mulleres científicas e que non teñamos que escoller entre ser científicas ou nais. Outra modificación lexislativa importante é a que introducimos na Lei de violencia machista para que se recollera na Galiza o concepto de violencia vicaria como unha forma máis de violencia exercida contra as mulleres polo simple feito de selo. Demostramos que somos unha organización feminista coas nosas propostas lexislativas, mais tamén o demostramos co papel que cumprimos as mulleres dentro da propia estrutura do BNG. Para empezar somos a única forza na Galiza na que a súa máxima representante, a portavoz nacional, é unha muller, con Ana Pontón. Ademais, demostrámolo co papel que temos as mulleres dentro da dirección política do BNG, no Consello e na Executiva nacional, e tamén, por suposto, no ámbito local e comarcal coas mulleres en primeira liña que temos, nas alcaldías e en outros gobernos nos que participamos, así como coas nosas responsábeis e portavoces locais e comarcais, que aínda non gobernando representan ao nacionalismo galego nos seus concellos.


Summary: O terremoto, de 8,1 na escala Richter, provocou no mínimo seis persoas falecidas e un número indeterminado de feridas.

Un forte sismo no sur de México, na zona fronteiriza con Guatemala, provocou no mínimo seis persoas mortas, entre elas dúas crianzas, e un número indeterminado de feridas. O terremoto tivo lugar pouco despois da media noite, hora local (sobre as 7.00 en Galiza). O Serviz Sismolóxico Nacional Mexicano indica que a magnitude do sismo chegou aos 8,4 na escala de Richter. O sismo ocorreu 200 quilómetros ao Sudoeste de Tuxtla Gutiérrez, cidade que está a 830 quilómetros da Cidade do México e a case 600 quilómetros da Cidade da Guatemala, as capitais de ambos os países, onde o terremoto tamén foi sentido. É o sismo mais forte rexistrado desde 1985. Ademais, confírmase que o tremor deu lugar á formación dun tsunami, para o cal están previstas ondas de até 3 metros de altura sobre o nivel medio do mar, o que podería afectar toda Amércica Central.


Summary: Os novos contaxios da Covid-19 disparáronse até os 253, o que supón 30 máis que a xornada anterior, mentres que os casos activos manteñen a súa tendencia ascendente por terceira xornada consecutiva e alcanzan os 2.939. As persoas ingresadas descenden a 199, cinco menos.

Segundo os datos actualizados na mañá desta sexta feira pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18 horas da quinta feira, hai 43 pacientes Covid en UCI na Galiza, dous máis, e 156 noutras unidades, sete menos. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria aumenta lixeiramente nas da Coruña e Cee e Ourense, mentres que se alivia nas de Pontevedra e O Salnés, Lugo e Vigo, e mantense nas de Ferrol e Santiago e O Barbanza. Por tanto, na da Coruña e Cee soben a 10 os pacientes Covid en UCI -un máis- e mantéñense en 54 os hospitalizados noutras unidades; mentres que na de Ourense ascenden a 10 o críticos -un máis- e a 17 os doutras unidades -un máis-. Mentres, na de Vigo seguen oito pacientes en UCI e descenden a 29 os doutras unidades -catro menos-; así como na de Pontevedra e O Salnés, onde continúan cinco en críticos e caen a 20 os doutras unidades -tres menos-. En canto á de Lugo, mantéñense catro pacientes Covid en UCI e descenden a oito os doutras unidades -un menos-, mentres que na de Santiago e O Barbanza seguen catro en críticos e 19 noutras unidades. Así mesmo, na de Ferrol continúan dous en UCI e nove noutras unidades. Máis casos activos Os casos activos no conxunto da Galiza aumentaron por terceira xornada consecutiva tras o lixeiro descenso da pasada terza despois de once días en ascenso continuo e alcanzan os 2.939, o que supón 64 máis. Iso débese ao rexistrarse máis contaxios (253) que altas (188). Por áreas sanitarias, soben en cinco: Vigo (+34), A Coruña e Cee (+29), Ferrol (+6), Pontevedra e O Salnés (+5) e Ourense (+2), mentres que descenden nas de Santiago e O Barbanza (-11) e Lugo (-1). A área de Vigo continúa á cabeza en infeccións activas, con 823; seguida da Coruña e Cee, con 728; Pontevedra e O Salnés, con 466; Santiago e O Barbanza, con 339; Ourense, con 263; Lugo, con 210; e Ferrol segue á cola, con 110. Contaxios en aumento No relativo aos novos contaxios disparáronse aos 253, tras superar a barreira dos 200 na xornada anterior con 220, despois de empezar esta semana con 154, baixar a 131 a terza e subir a 188 a cuarta. Galiza confirmou 226 positivos por PCR nas últimas 24 horas, dos que 82 corresponden á área de Vigo; 65, á da Coruña e Cee; 32, á de Pontevedra e O Salnés; 16, á de Ourense; 12, á de Santiago e Barbanza; outros 12, á de Lugo; e sete, á de Ferrol. Fixéronse 8.352 probas, unhas mil máis que as da xornada anterior. A taxa de positividade descendeu lixeiramente a un 2,8%, tras repuntar a un 3,2% a quinta feira, despois de situarse nun 2,3% na cuarta e de iniciar a semana cun 1,2%. Segue, así, por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada a pandemia. Galiza acumula 2.379 falecementos de persoas diagnosticadas con Covid-19 desde o inicio da pandemia, tras notificar Sanidade na quinta feira a morte doutra.


Summary: O Festival de Teatro de Carballo volve logo dun ano "en pausa"

O Festival Internacional Outono de Teatro regresa ás táboas despois dun ano "en pausa" polas restricións derivadas da pandemia. O FIOT retomará este outono a súa programación de espectáculos e actividades para celebrar a súa trixésima edición. O vínculo coa escena local da pé a ser fundadora da Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas, mais non é o único proxecto que promove: é unha das fundadoras de Producións Teatrais do Sur (Tanxarina, Teatro do Morcego e Teatro de Ningures) e coa súa compañía impulsa a primeira co-produción teatral galego-portuguesa: Terra de Lobos. O festival manterá viva a chama da posta en valor e recoñecemento de figuras imprescindíbeis do sector cultural galego. É o caso de Casilda García Alfaro. A actriz recibirá este ano o premio Xograresa de Outono, galardón que salienta a traxectoria de profesionais das artes escénicas e que outorgan os premiados de anteriores edicións. Nesta ocasión, as xograresas e xograreses do FIOT decidiron premiar a calidade de García Alfaro como intérprete, así como o seu compromiso empresarial e noutros ámbitos da escena, como o seu papel na organización da Mostra de Cangas. Silda, como é coñecida no sector, recollerá este outono o testemuño do escenógrafo Carlos Alonso, galardoado no FIOT en pausa do pasado 2020. Silda é impulsora de diferentes proxectos relevantes para o teatro galego. Inicia a súa traxectoria teatral en Coiro (Cangas), a finais dos 70, no grupo amador Matamoura. Uns anos despois, participa na creación de Teatro de Ningures, no que permanece na actualidade. O vínculo coa escena local da pé a ser fundadora da Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas, mais non é o único proxecto que promove: é unha das fundadoras de Producións Teatrais do Sur (Tanxarina, Teatro do Morcego e Teatro de Ningures) e coa súa compañía impulsa a primeira co-produción teatral galego-portuguesa: Terra de Lobos. Ao longo da súa traxectoria, a Xograresa de Outono 2021 participou en case 40 espectáculos (tamén con Teatro do Morcego, Balea Branca, Centro Dramático Galego e Contraproducións), nos que interpretou personaxes do teatro clásico e contemporáneo, e tamén de recibir galardóns: é o caso de A noite das tríbades, de Teatro do Atlántico, pola que gaña o Premio María Casares á mellor actriz protagonista. Nestes últimos anos, García Alfaro compaxina o seu traballo sobre as táboas coa dirección (Defensa da vila. María Soliña), o profesorado (Aula de Teatro da Universidade de Vigo) e a vicepresidencia do Consello Editorial da Revista Galega de Teatro. O pasado 2020, o certame organizou unha edición "en pausa", coa intención de retomar a súa actividade habitual en 2021. Con todo, FIOT presentou unha programación na que se puideron ver celebradas obras como Prostitución ou Curva España, e na que destacou a integración da cultura dixital e audiovisual coa escena.


Summary: A solicitude de Iberdrola ao Ministerio de Transición Enerxética para instalar dous parques eólicos mariños fronte ás costas galegas representa un paso decisivo para a xeración enerxética con esta tecnoloxía. Ao tempo, outros operadores do sector, entre eles o galego Greenalia, traballan en proxectos semellantes a executar noutros puntos do país. As iniciativas chegan nun momento de grandes incentivos públicos á produción renovábel, a través de programas como o Next Generation e cando o Executivo español traballa na elaboración dun plan para o desenvolvemento da eólica mariña.

Iberdrola ten postos os ollos no Cantábrico galego para botar a andar os seus dous primeiros proxectos de eólica mariña no espazo peninsular. A este respecto, a multinacional de orixe vasca ten comezado diante do Goberno do Estado os trámites para a avaliación ambiental dos denominados parques de San Brandán e San Cibrao. Neste sentido desde o Ministerio de Transición Enerxética sinalan que "o resultado deste proceso é un informe de alcance ambiental elaborado pola Dirección Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental que estabelecerá o contido que, a xuízo da Administración, debe conter o estudo de impacto ambiental que deberá presentar o promotor cando realice a solicitude de autorización administrativa". O complexo eólico mariño de San Brandán situaríase a 12 quilómetros das costas de Ortegal e disporía dunha potencia instalada de 490 megawatts. O designado como parque eólico de San Cibrao atoparíase a 16 quilómetros desde a liña de terra do concello mariñán de Cervo e contaría cunha capacidade de xeración análoga ao de San Brandán. Os proxectos, presentados por Iberdrola ao programa Next Generation para beneficiarse das axudas públicas procedentes dos fondos comunitarios, desenvolveríanse conforme a coñecida como tecnoloxía eólica mariña flotante, diferente da denominada eólica mariña fixa. A localización prevista por Iberdrola para estas instalacións eólicas coincide cunha das áreas propostas pola Asociación de Industrias do Metal e Tecnoloxías da Galiza (Asime). Un documento elaborado a instancias da patronal galega do metal sinala as zonas de costa da Mariña-Xove, Punta Langostaira-Sabón e Val Miñor-Atios como as máis axeitadas para este tipo de complexos. Segundo Asime, a súa escolla ten en conta "a batimetría, profundidade do leito mariño a 15, 60 ou 100 metros, marcando o tipo de tecnoloxía a implantar, a existencia de rede con capacidade suficiente para a evacuación da enerxía xerada, dispoñibilidade de suficiente recurso eólico, e proximidade a grandes polos consumidores/industria electrointensiva". A eólica mariña flotante O biólogo Ramón Varela sinala que "a eólica mariña flotante, localizada lonxe da costa, en zonas acoutadas e sen especial interese natural ou protexido, pode ser unha alternativa á enerxía eólica terrestre e aos impactos que esta xera. Chega unha superficie como a do concello de Fonsagrada no mar, é dicir pouco máis de 400 quilómetros cadrados, para ter un parque eólico dunha potencia equivalente ou superior á metade da potencia eólica actual que temos en terra". Ademais, lembra que "a eólica flotante parece ter menor impacto comparado coa eólica mariña fixa, xa que apenas se invade o fondo mariño". "A forza dos parques mariños multiplica varias veces a dos parques en terra", continua Varela, quen lembra que "as infraestruturas eólicas mariñas en alta mar ou lonxe da costa parecen ofrecer varias vantaxes con respecto a eólica terrestre. Alí os ventos aínda son máis constantes, rápidos e seguros, polo que ocasiona maior rendemento enerxético e maior produción. O impacto visual e o ruído son menores, xa que os muíños non se distinguen desde terra. O desenvolvemento e construción destes parques é máis rápido por ter unha estrutura máis lixeira. Ademais, no caso galego, ofrece posibilidades de reorientar a industria naval local para a eólica flotante e mesmo Navantia Fene xa é un construtor de referencia mundial destas estruturas para augas intermedias e profundas". "Como alternativa industrial para Ferrol, chega tarde", afirma rodríguez Varela considera que "nas rías e no litoral, nas proximidades da costa, é acertado prohibir estes parques de eólica mariña fixa". En relación coa eólica mariña flotante entende que "a Administración debería ter presente unha serie de consideracións previas, como a ordenación do territorio mariño, fixando lugares adecuados e concretos que non interfiran con zonas protexidas ou de interese ecolóxico, coa pesca, con rutas marítimas e de recreo ou comerciais". Na mesma liña, reclama "resolver problemas anexos aos parques como o trazado das liñas de cables de transmisión da enerxía á costa para conexión á rede e localización da subestación eléctrica, en consulta coas comunidades locais". Os problemas do actual modelo enerxético "Galiza non pode seguir instalando sen límite e a calquera prezo sistemas de produción eléctrica, sexa eólica mariña, hidróxeno ou bombeo que unicamente serven a intereses multinacionais", afirma Varela, quen sinala "se non pomos condicións, acabaremos producindo non só para o Estado senón tamén para Europa, sen teito ningún. Non debemos esquecer tamén que a eólica mariña é a xeración de enerxía máis intensiva en cobre". Neste sentido, reclama que o desenvolvemento da eólica mariña require "cambios en aspectos económicos, con emprego sostíbel para a poboación, en particular a nivel local, participación pública nos beneficios, para que non suceda o dos parques terrestres e indemnizacións, se fose preciso". A este respecto lembra que "en Portugal indemnizaron os pescadores". O economista da Universidade de Santiago de Compostela (USC) Adrián Dios defende a Nós Diario "as posibilidades da eólica mariña mentres non afecte negativamente a outros sectores". "É un mercado potente porque na Galiza temos empresas de pas e ben situadas no sector como Navantia e aí poden abrir unha vía de negocio. Porén, desde a perspectiva do mercado eléctrico non son optimista porque moitas das tecnoloxías están en fase de aprendizaxe". "Se cadra desde o punto de vista galego non ten tanto interese e deben ser outras áreas do Estado quen deben esforzarse máis na transición enerxética", conclúe Dios. O especialista en materia pesqueira da USC Gonzalo Rodríguez amósase preocupado polo seu impacto noutros sectores de actividade como a pesca. "Hai unha cuestión de oportunidade. Se se formula como unha alternativa industrial para o naval de Ferrol, chega tarde, pois isto había que facelo na década dos 80, como fixo a cidade alemá de Bremen, que reconverteu naquela altura os seus estaleiros e hoxe é a capital mundial da industria da eólica mariña". Ademais, opina que se trata dunha "aposta de valor engadido moi baixo que xera moi pouco emprego e que entra en contradición con outras actividades como a pesca, unha industria que si produce moito valor engadido na Galiza". A especialización produtiva da Galiza O proceso de implantación da eólica mariña na Galiza ten aínda un longo treito por diante. Malia que as decisións das últimas semanas -de maneira significada a solicitude de Iberdrola e os acordos do Executivo español e galego- adiantan movementos na introdución desta tecnoloxía de xeración enerxética, os expertos consultados por Nós Diario destacan que fica un longo camiño por percorrer. A este respecto, lembran que só poden instalarse parques mariños de 50 megawatts de potencia e que o Estado español aínda non ten aprobados plans de ordenación do espazo marítimo, onde se fixan as localizacións para este tipo de instalacións. As referidas iniciativas no ámbito da eólica mariña conducen necesariamente á especialización produtiva da Galiza na esfera enerxética. Malia que o debate é obxecto dunha abondosa bibliografía na esfera económica, o empuxe actual aos proxectos de eólica terrestre volve cuestionar o beneficio económico, social e ambiental dun modelo que moitos analistas ligan ás formacións sociais subdesenvolvidas. O profesor da Facultade de Económicas da Universidade de Santiago de Compostela Adrián Dios cuestiona os beneficios da especialización produtiva da Galiza na xeración eléctrica. "Galiza ten unha matriz produtivista dentro da organización económica española, cunha unha posición subordinada, onde estamos encargados de producir electricidade para fornecer a Madrid, malia ser excedentarios", afirma Dios, quen sinala que "non deixa de ser curioso que se afonde na especialización produtiva no ámbito enerxético cando o sector industrial ligado ao mesmo está en proceso de desmantelamento". "Tal e como funciona o sistema tarifario español, para Galiza non hai ningunha vantaxe de exportar electricidade", conclúe Dios en conversa con Nós Diario.