1. O pasado 5 de abril, o Tribunal Constitucional portugués aprobou o Acórdão nº 187/2013, un fulcral pronunciamento sobre os límites xurídico-constitucionais do austericidio; máis precisamente, sobre os parámetros que debe respectar un dos principais atallos ao dispor dos actuais (des)Gobernos para cadraren os obxectivos de déficit público en función das exixencias da Troika comunitaria: o recorte do gasto público en retribucións dos empregados e empregadas públicos. Unha medida con custos políticos, mais tecnicamente cómoda de adoptar, doada de xustificar baixo o manto do interese xeral, a extrema e urxente necesidade no cumprimento dos Tratados constitutivos da Unión Europea, todo baixo a música de fondo tecno-lib de TINA ("There is no alternative"). Velaquí unha verdadeira menciña de shock, cun efecto inmediato na rebaixa do déficit público en termos de contabilidade nacional, ainda que con moi negativos efectos perversos sobre o consumo. 2. Pola rapidez dos seus efectos, o recorte das retribucións dos funcionarios/as crea adicción entre os malos xestores públicos. Practicado xa en varias ocasións pola lei de orzamentos do Estado desde o ano 2010 –tanto no Reino de España como na República portuguesa–, mesmo resulta visto con simpatía por importantes camadas sociais, vulnerables ao discurso de desprestixio dos funcionarios públicos Practicado xa en varias ocasións pola lei de orzamentos do Estado desde o ano 2010 –tanto no Reino de España como na República portuguesa–, mesmo resulta visto con simpatía por importantes camadas sociais, vulnerables ao discurso de desprestixio dos funcionarios públicos (e en xeral, do conxunto dos servizos públicos), frecuentemente convertidos polo neoliberalismo dominante en chivos expiatorios da crise, pese a ter acumulado unha perda de poder adquisitivo de aproximadamente un 20%, e pese a que o mito da seguridade do emprego público levan sendo dinamitado catro anos consecutivos, pois desde 2009 hai destrución de postos de traballo no sector público español, por mor da política de forte restrición das taxas de reposición. Dito sexa de paso, no ano 2012, por vez primeira, a taxa anual de desocupación no sector público español superou á perda de emprego no sector privado (-7% fronte ao -4,30%). 3. Nun tempo no que o Estado Social e Democrático de Dereito virou unha caricatura de sí propio, o Acórdão 187/2013 vennos dicer que os diktats da Troika, por moito abeiro que teñan nos Tratados constitutivos da Unión Europea e na presión dos mercados, teñen límites; límites xurídicos, derivados da Constitución portuguesa, que vinculan ao lexislador nacional. Brevemente dito: a Constitución é quem mais ordena. O Acórdão 187/2013 foi instado pola Presidencia da República, á vista da suspensión para 2013 da paga extra aos empregados públicos portugueses (o denominado "subsídio de férias", ou 14 mes), contida no artigo 29 da Lei, para todas aquelas persoas cuxa remuneración mensual de salario for superior a 1.100 €. Este recorte do gasto público do capítulo I engadíase tanto ao previsto para o ano 12 verbo da paga de Nadal (o 13 mes), como aos recortes do montante mensual dos soldos públicos, sometido desde a lei de orzamentos para 2011 a unha redución de entre un 3,5% e un 10%. Medidas todas destinadas a acadar a rebaixa de déficit demandada no "Programa de Ajustamento Económico e Financeiro (PAEF)" acordado entre o Goberno portugués e o FMI, a Comisión Europea e o BCE: 2012 (5%), 2013 (4,5%) e 2014 (2,5%). En pronunciamentos anteriores, o Tribunal Constitucional portugués xa tivera ocasión de advertir ao lexislador das súas dúbidas sobre a legalidade constitucional do tratamento distinto dos empregados públicos e privados no afrontamento das cargas da crise En pronunciamentos anteriores, o Tribunal Constitucional portugués xa tivera ocasión de advertir ao lexislador das súas dúbidas sobre a legalidade constitucional do tratamento distinto dos empregados públicos e privados no afrontamento das cargas da crise; en concreto, no seu Acórdão n° 353/2012, sobre a Lei que aprobou o Orzamento do Estado para 2012, xa fixo explícita a súa advertencia: "a liberdade do legislador em recorrer ao corte de remunerações e pensões que auferem por verbas públicas, tendo em vista atingir o equilíbrio orçamental, não seria ilimitada, pelo que "a diferença entre o grau de sacrifício para aqueles que são atingidos por esta medida e para os que não são não pode deixar de ter limites", importando ter em conta que "a dimensão da desigualdade do tratamento tem de ser proporcionada às razões que justificam esse tratamento desigual, não podendo revelar-se excessiva". Nunha longa e miúda argumentación sobre a natureza destes recortes e os seus parámetros de validez constitucional, o Tribunal portugués subliña o efecto cumulativo dos distintos recortes salariais nos tres exercicios orzamentarios (2011, 2012, 2013), e anula a supresión da paga extra para o exercicio de 2013 xustamente por vulneración "do princípio da igualdade na sua dimensão de proporcionalidade" (artigos 13, igualdade no repartimento das cargas públicas, e artigo 2 da Constitución portuguesa), dado que ao xuízo do seu plenario non hai motivación económica ou xurídica abastante para xustificar a sobrecarga dos recortes salariais nos traballadores do sector público fronte aos do sector privado: "Quando entramos no terceiro exercício orçamental consecutivo, que visa dar cumprimento ao programa de assistência financeira, o argumento da eficácia imediata das medidas de suspensão de subsídio não tem agora consistência valorativa suficiente para justificar o agravamento (em relação ao Orçamento de Estado para 2012) dos níveis remuneratórios dos sujeitos que auferem por verbas públicas" (parágrafo 41). A valente decisión adoptada polo Tribunal Constitucional portugués ao situar a soberanía xurídica na súa propia Constitución, contrasta poderosamente coas respostas políticas e xurídicas adoptadas en España en materia de recortes do gasto público en persoal. 4. A valente decisión adoptada polo Tribunal Constitucional portugués ao situar a soberanía xurídica na súa propia Constitución, contrasta poderosamente coas respostas políticas e xurídicas adoptadas en España en materia de recortes do gasto público en persoal. Os funcionarios e funcionarias do Reino de España levamos xa enriba do lombo unha rebaixa da masa salarial nun 5% no exercicio 2010, desigualmente repartida entre os seu persoal (Real Decreto-Lei 8/2010, do 20 de maio); a conxelación de retribucións durante os exercicios 2011, 2012 e 2013, nun contexto de inflación interanual de arredor de +5% desde xuño do 2010); a redución de aproximadamente o 7% da retribución no ano 2012, feita mediante a quita da paga extra de decembro contida no Real Decreto-Lei 20/2012, do 15 de xullo. Todos estas contribucións forzosas dos funcionarios e funcionarias públicos do Reino de España ao cumprimento do déficit marcado polo Troika, impostas quer polo goberno estatal, quer polas Cortes Xerais, foron declaradas sistematicamente conformes a Dereito tanto polo Tribunal Constitucional (Autos 85/2011, do 7 de xuño, 179/2011 e 180/2011, do 13 de decembro, 184/2011 do 20 de decembro, ou 128/2012, do 19 de xuño, etc.) como polo Tribunal Supremo (STS de 2 de marzo do 2012), nas distintas cuestións de inconstitucionalidade suscitadas polos xulgados do contencioso-administrativo ao fío da impugnación das rebaixas retributivas estatais por parte dos funcionarios afectados. Mesmo así, o Parlamento de Navarra interpuxo en outubro de 2012 recurso de inconstitucionalidade contra o Real Decreto-Lei 20/2012, permanecendo pendente de resolución. Porén, o recorte adicional das retribucións (arredor dun 6%) do persoal ao servizo do sector público de Galiza, introducido polo goberno Feijóo no artigo 13 dous da Lei 2/2013, do 27 de febreiro, presenta serias dúbidas de constitucionalidade 5. Porén, o recorte adicional das retribucións (arredor dun 6%) do persoal ao servizo do sector público de Galiza, introducido polo goberno Feijóo no artigo 13 dous da Lei 2/2013, do 27 de febreiro, presenta serias dúbidas de constitucionalidade; dúbidas que permitirían resucitar a cuestión nos tribunais españois con algún viso de éxito: É adoptado unilateralmente por unha comunidade autónoma, que carece dos títulos constitucionais que sí ostenta a Administración Xeral do Estado para rebaixar por norma con rango de lei as retribucións dos funcionarios perante situacións de extraordinaria e urxente necesidade económica (nomeadamente, artigo 86 en relación co 149.1.13º e o 149.1.18º da Constitución). A lei de orzamentos da Comunidade Autónoma apróbase sen informe algún da asesoría xurídica xeral da Xunta de Galicia. O recorte é adoptado por unha comunidade autónoma cuxos responsábeis políticos fachendearon tras cada Consello de Política Fiscal e Financieira do ano 12 de ter nunha situación macroeconómica de saneamento e cumprimento do déficit (1,17 do PIB "rexional", segundo o último informe rendido perante o Ministerio de Facenda, en plena campaña das eleccións autonómicas galegas); un goberno que non dubida en aprobar desgravacións fiscais diversas na Lei de Orzamentos para 2013, e cuxas prácticas de imputación de facturas a exercicios futuros e demáis trucos contables aos que Feijoo nos ten acostumados (peches "sorpresa" de exercicios, etc.) tiran toda a credibilidade sobre a consistencia dos orzamentos do ano 13, único elemento que podería dar certa motivación a un recorte autonómico de retribucións do emprego público. O feito de que a nosa comunidade autónoma sexa a única que recorta por lei as retribucións dos seus empregados públicos no 2013, provoca, ao noso xuízo, unha desigualdade non lícita, nin proporcional nin suficientemente xustificada, do punto de vista constitucional. Esta desigualdade é manifesta no caso das rebaixas impostas sobre os corpos docentes universitarios, que son estatais, e cuxas retribucións – agás os raquíticos complementos autonómicos– son fixadas pola lei xeral de orzamentos do Estado. A Consellaría de Facenda négase reiteradamente a clarexar onde deben as universidades recortar o 5% da súa masa salarial, quizá porque sabe que é inconstitucional, ou quizá porque a súa vontade política de fondo non é reducir as retribucións, senón asfixiar as finanzas das universidades para xustificar o despedimento por causas obxectivas do seu persoal laboral, de conformidade cos requisitos establecidos polo Real Decreto 1483/2012, do 29 de outubro. Os tribunais galegos de xustiza estarán probablemente emprazados no 2013 a resolveren sobre as impugnacións das baixas de nóminas 6. Así as cousas, os tribunais galegos de xustiza estarán probablemente emprazados no 2013 a resolveren sobre as impugnacións das baixas de nóminas que podan vir por mor da execución da nosa Lei 2/2013, ben como a suscitar as correspondentes cuestións de inconstitucionalidade para que o Tribunal Constitucional español se pronuncie ao respecto. A risco de pecar de inxenuo, non perdo a esperanza de que os nosos xuíces e maxistrados garden algo diso que se denomina "patriotismo constitucional", e podan seguir algún día o sano criterio dos seus homólogos portugueses nesta materia: pór límites (xurídicos e democráticos) ao poder do capitalismo financieiro global.


Summary: O defensa camerunés do Club Deportivo Lugo revela como viven a pandemia as xentes da súa terra natal en contraste a como se leva na Galiza, onde se atopa confinado en compañía da súa parella, que é enfermeira.

A historia de Serge Leuko (Douala, Camerún) é a dun rapaz que aproveitou a súa oportunidade de subir ao tren do fútbol, da man do mellor xogador da historia do seu país (con permiso do gran Roger Milla), Samuel Eto'o. A fundación do dianteiro de Real Madrid, Barcelona e Inter de Milán deulle a oportunidade de "crecer como futbolista e como persoa", algo que Serge Leuko define como "extraordinario, como que che toque a lotería". Loitador nato, chegar a facer realidade o seu soño de ser profesional do fútbol non foi nada fácil para un neno saído do barrio de New-Bell, na cidade de Douala, onde moitos dos seus case tres millóns de habitantes son nenos que pasan o día enteiro practicando o deporte rei. "Os que teñen a sorte de ter un balón", apostila o hoxe lateral do Club Deportivo Lugo. A pesar da súa xuventude, o seu nome xa forma parte da historia do equipo albivermello, pois en marzo de 2017 converteuse no primeiro xogador do Lugo en ser internacional polo seu país, Camerún, co que desexa contribuír no futuro, ademais de sobre o terreo de xogo, con "proxectos e ideas para dar oportunidades, como ir á escola, porque alí se non tes a alguén que cha poida pagar, non recibes educación e, polo tanto, non tes futuro". "En Camerún cando un neno di que ten fame, é que ten fame de verdade, que na súa casa non hai nada que poida levar á boca; nada é nada", engade. A crise do coronavirus "Outra cousa fundamental é a sanidade", explica un Leuko que está a vivir con especial inquietude esta pandemia, pois no Camerún "non pode haber confinamento porque a xente ten que saír cada día para buscarse a vida e algo para comer; tampouco hai máscaras, e os mercados só pechan un día para desinfectar e volven á actividade case normal". Nun país onde a esperanza de vida está nos 58 anos, "estase máis afeito á morte e a seguir adiante a pesar dela", comenta o lateral, que non teme un colapso sanitario porque alí "os hospitais están sempre colapsados, así que non será tan diferente agora co coronavirus". Mais, polo de agora, todo terá que agardar á esa "nova normalidade" da que fala o Goberno, mentres continúa confinado xunto á súa parella, Julia, quen é "enfermeira aquí, en Lugo, e tamén vive con especial preocupación estes días a pandemia, nos que está a traballar moito", conclúe o xogador africano do Club Deportivo Lugo.


Summary: Os perto de 6.000 raios que caeron sobre a Galiza desde a tarde da quinta feira orixinaron estes lumes, aseguran desde a Consellaría do Medio Rural.

Os raios rexistrados a consecuencia das tormentas que marcaron a tarde da quinta feira na Galiza provocaron oito incendios forestais, que afectan unha superficie total dunhas 433 hectáreas en diferentes puntos do país. En concreto, segundo a última información facilitada pola Consellaría do Medio Rural, desde as 20.25 horas da quinta permanece activo un incendio forestal na parroquia de Vilamor, en Folgoso do Courel, que queimou perto de 92 hectáreas. As chamas xa afectaron máis dun cento de hectáreas en Folgoso do Courel Neste mesmo concello está activo outro lume, concretamente na parroquia de Seceda, que se iniciou ás 1.40 horas da madrugada e que, segundo as primeiras estimacións, afecta unhas 30 hectáreas. Aliás, continúa activo desde as 20.29 horas da quinta un incendio na parroquia de Outeiro, no municipio de Quiroga, cunha superficie calcinada dunhas 60 hectáreas. Tamén está activo desde as 22.09 horas un lume que arrasou 184 hectáreas e que se orixinou na parroquia de Riodolas, en Carballeda de Valdeorras. A metade da Galiza, en risco extremo de incendio forestal: só A Mariña está en nivel moderado Ás 20.37 horas rexistrouse outro lume na parroquia de Saa, na Pobra do Brollón, que arrasou unha vintena de hectáreas. Por outra parte, en Baiona está activo desde as 00.39 horas outro que afecta unhas 27 hectáreas da parroquia de Baredo. Desde as 3.45 horas da madrugada, aliás, estabilizouse un incendio na parroquia da Xironda, en Cualedro, que se iniciou ás 19.03 horas e que queimou 30 hectáreas. E hai escasos momentos declarouse un novo foco en Pradoalbar (Vilariño de Conso), dentro do parque natural do Invernadoiro, que xa queimou arredor de dez hectáreas. Desde Medio Rural detallaron que todos estes lumes foron orixinados polos raios —perto de 6.000, segundo Meteogalicia—, dadas as tormentas rexistradas durante a pasada xornada na meirande parte do país. Estabilizados os focos de Melón e Ribadavia Noutra orde, está estabilizado desde as 14.29 horas o lume rexistrado na parroquia de Quins, en Melón, que se iniciou ás 22.38 horas da terza feira e que arrasou 50 hectáreas. Estabilizado o lume que arrasou 150 hectáreas en Melón e Ribadavia E tamén permanece estabilizado o incendio que comezou na segunda feira, contra as 22.11 horas, na parroquia de Ribadavia, no municipio homónimo, e que afectou unhas 65 hectáreas.


Summary: O responsábel do grupo Ecoloxía Evolutiva e da Conservación da Universidade de Vigo, Adolfo Cordero, participou no achado da Philogenia gaiae, que recibiu esta denominación en homenaxe á súa filla Gaia.

A Philogenia gaiae, a especie de libélula que o profesor da Escola de Enxeñaría Forestal da Universidade de Vigo e responsábel do grupo EcoEvo (Ecoloxía Evolutiva e da Conservación), Adolfo Cordero, descobreu nas selvas amazónicas xunto a investigadoras da Universidade de São Carlos brasileira e da Universidad San Francisco de Quito ecuatoriana, é tan rápida que a súa cor escura fai que resulte moi difícil distinguila entre a vexetación. Trátase dun cabaliño do demo negro "cunha franxa esbrancuxada no estremo final do abdome, que é o que máis se ve cando voan no ambiente escuro da selva", segundo explica Cordero, que apunta que estes insectos se caracterizan por "ser animais de voo rápido, bastante a ras do chan, e que prefiren esas zonas escuras, o que as fai difíciles de atopar e de seguir". As características desta especie, á que deron o nome de gaiae en homenaxe á filla de Adolfo Cordero, Gaia, están descritas nun artigo publicado na revista científica Zootaxa. Nel, tamén describen por primeira vez á femia da Philogenia macuma, outra das especies deste xénero endémico do Amazonas, da que só se coñecían os machos. Os traballos de campo que deron lugar a esta descuberta foron realizados no ano 2012 na estación de biodiversidade Tiputini, no Ecuador, a carón do parque nacional Jasuni, "un dos espazos máis importantes no mundo no referido á conservación da biodiversidade", tal e como salienta o profesor da UVigo. Catalogar as diferenzas No artigo, as investigadoras presentan as principais diferenzas desta nova especie de libélula a respecto do seu conxénere máis similar, a Philogenia minteri. Cordero detalla que se atopan fundamentalmente no cerco, "os apéndices anais dos machos, que empregan para agarrar á femia polo pescozo" durante a cópula. Estes, sinala, "son normalmente moi distintos entre especies e moi parecidos entre os machos dunha mesma especie". Neste caso fixeron posíbel diferenciar dúas especies que, como sinalan no seu estudo, "poden confundirse facilmente no campo, pola súa similar coloración". O traballo de campo realizado en Tiputini permitiu fotografar unha das poucas cópulas que até o día de hoxe se puideron rexistrar do xénero Philogenia. "Ese é outro dos misterios que temos por resolver, saber cando se aparean", recoñece Cordero, que indica á súa vez que non atoparon exemplares desta especies en zonas próximas a ríos ou arroios. "Cremos que só irían á zona do río á ovipositar, pero non puidemos atopar ningunha información sobre as larvas", engade. Philogenia macuma O xénéro das Philogenia conta con 37 especies, divididas en seis grupos, que están presentes en diferentes países de América central e América do sur. Entre elas atópase tamén a Philogenia macuma, descrita por S. W. Dunkle en 1986, e da que as investigadoras Adolfo Cordero, Diogo Silva Vilela, Rhainer Guillermo Ferreira e Andrea C. Escalada describen por primeira vez unha femia neste artigo. É a quinta femia de Philogenia descrita até o momento. Achárona no 2014 na estación biolóxica de Jatun Sacha, tamén no Ecuador. Cordero confirma que se trata dun xénero pouco estudado e do que "seguramente aínda hai algunha especie por descubrir". De feito, segundo trasladan desde a UVigo, diferentes investigadoras, entre as que se atopan as integrantes do grupo EcoEvo, traballan na actualidade na análise da información molecular das Philogenia, que podería servir "para confirmar que este xénero é tan singular que constitúe unha familia de especies".


Summary: Reforza o centro do campo e a liña de ataque, respectivamente.

O Real Club Deportivo da Coruña continúa perfilando o seu cadro de xogadores da tempada 2022/23. A última incorporación á disciplina do equipo dirixido por Borja Jiménez é o estremo vasco Ibai Gómez. O seu rendemento é toda unha incógnita, a pesar de que conta cunha amplísima traxectoria de máis de 200 partidos na Primeira División distribuídos en nove tempadas no Athletic de Bilbao e tres no Alavés. Non obstante, desde a finalización do seu contrato co Athletic no verán de 2021, o estremo de 32 anos permaneceu 10 meses sen equipo tras "perder a ilusión" polo fútbol, até que o pasado mes de marzo, sorprendeu asinando polo Foolad iraní, co que xogou a Liga de Campións de Asia. Agora, a pesar de que non disputar ningún partido da terceira categoría desde que deixara definitivamente a canteira do Athletic en 2012, Ibai Gómez asina polo Deportivo "totalmente comprometido e ilusionado co obxectivo do club, volver a ocupar o lugar que merece e devolver o equipo á máxima categoría". Isi Gómez, presentado Na mañá de onte tamén foi presentado Isi Gómez, quen recoñeceu que tiña todo "moi avanzado" co Córdoba, pero cando recibiu a oferta do Deportivo "cambiou todo". "Chego con moita ilusión, gañas e tamén responsabilidade por xogar aquí", declarou o ex de Raio Vallecano, Fuenlabrada, Badaxoz ou Granada. O centrocampista madrileño asinou por unha única tempada, máis cunha opción de renovación automática no caso de lograr unha serie de metas.


Summary: O BNG denuncia que o Concello da Coruña licitou este martes a organización e explotación do evento "que cada vez rexeitan máis cidadás e cidadáns" e do que a empresa que o xestionou nos últimos se desentendeu ante a súa nula rendibilidade, a pesar das subvencións de cartos públicos existentes.

O Goberno municipal da Coruña, presidido por Carlos Negreira, parece empeñado en que siga habendo touradas na Coruña, a pesar do maioritario rexeitamento social que esperta este espectáculo e do aparente desinterese amosado polas empresas que nos últimos anos se encargaron de organizar a feira taurina. O Concello sacou a licitación este martes a organización e explotación da feira deste verán, despois de que hai dous meses Eventauro anunciara a súa renuncia á súa opción de renovar a concesión por outros dous veráns. O Concello sacou a licitación este martes a organización e explotación da feira deste verán, despois de que hai dous meses Eventauro anunciara a súa renuncia á súa opción de renovar a concesión por outros dous veráns Cunha asistencia de público moi baixa e unha ampla porcentaxe de entradas e abonos entregados de balde, a organización da feira non é rendible para a empresa, como recoñecian os seus responsables. Mesmo así o Concello da Coruña fai un novo intento, se cadra o derradeiro, por manter esta práctica, que o BNG volveu cualificar este martes de "espectáculo violento e sanguento" que "cada vez rexeitan máis cidadás e cidadáns". Os nacionalistas lembran así mesmo que no pleno do pasado mes de marzo presentaron unha moción conxunta coa entidade Galicia, Mellor sen Touradas, na que lle solicitaban ao Goberno Municipal que o IMCE non volvese sacar a concurso a organización e explotación da Feira Taurina, aproveitando a renuncia da empresa concesionaria Eventauro a prorrogar o contrato, e que non se volvesen subsidiar, nin directa nin indirectamente con cartos públicos eventos destas características no Concello da Coruña. A pasada semana o Valedor do Pobo anunciou o seu apoio á Galicia, Mellor sen Touradas na súa demanda de que se fagan públicas as subvencións públicas entregadas ás feiras taurinas. En 2013 tan só se venderon o 20% das entradas totais (5.137 billetes dos 25.257 que se puxeron á venda, segundo o expediente do IMCE) e a feira só se puido celebrar grazas ao mantemento dunha subvención pública indirecta de 95 mil euros, consistente no pagamento por parte do Concello de taxas polo uso do Coliseum, montaxe, terra ou persoal. A pasada semana o Valedor do Pobo anunciou o seu apoio á Galicia, Mellor sen Touradas na súa demanda de que se fagan públicas as subvencións públicas entregadas ás feiras taurinas Tres de cada catro coruñeses (o 75,5%) amósanse contrarios a que os cartos públicos sosteñan artificialmente este espectáculo, segundo unha enquisa realizada por Obradoiro de Socioloxía, unha cifra que se achega ao cen por cento entre os menores de 44 anos. Ademais, a organización da feira taurina viuse mesturada co escándalo de corrupción das facturas falsas de Vendex na Coruña, o caso Pikachu.


Summary: Será na Praza de Mazarelos (Compostela) esta sexta feira ás 18h nun acto aberto no que estarán os alcaldes de Ferrol, Compostela e A Coruña.

Anova, Esquerda Unida e Podemos presentarán publicamente o 2 de outubro o pre-acordo político ao que chegaron as súas direccións políticas fronte ás eleccións ás Cortes españolas. Así o comunicaron através das redes sociais. Será na compostelá Praza de Mazarelos ás 18 horas nun acto "aberto" no que tamén estarán presentes "outros axentes", din, "necesarios para o proceso de confluencia", embora non aclararen cales. O pre-acordo político alcanzado polas tres formacións foi anunciado por Martiño Noriega nunha entrevista concedida á Radio Galega. Ese mesmo día Anova esclarecía que non se trataba dun acordo electoral. "O escenario no que traballamos é un no que o protagonismo sexa partillado entre os partidos, as mareas e a cidadanía. Unha eventual candidatura unitaria ten que partir da interacción deses tres actores e non do acordo cupular entre os partidos", sinalaban fontes consultadas por Sermos Galiza. Segundo recolle Europa Press na presentación estarán Xosé Manuel Beiras (Anova) e Yolanda Díaz (EU) para alén dos alcaldes de Ferrol, Jorge Suárez, Compostela, Martiño Noriega e A Coruña, Xulio Ferreiro.


Os gobernos do PP de Galicia e de España esfórzanse por estrullar as cifras e estatísticas sobre emprego para demostrar que a situación mellora; e o mesmo con outras variables económicas. Esforzo propagandístico baldío e obrigado ante as múltiples citas electorais deste ano, xa que é clara a evidencia da precariedade do pouco emprego que se crea e a nula reactivación económica pola incapacidade de consumo dunha cidadanía afogada con recortes ou ausencia de ingresos. Milleiros de persoas están sendo xulgadas polo seu activismo social, por defenderen os seus dereitos, por exerceren como cidadanía Non cadra que Galicia nin España vaian mellor no económico nin no emprego se as medidas de recorte continúan e a persecución sindical e social se acentúa. Para os gobernos de Rajoy e de Feijóo, os culpables da crise teñen cara de pensionista, de muller traballadora que cobra menos ca un home por facer o mesmo, de persoa dependente, de traballador maduro en desemprego de longa duración, de paciente de hepatite sen tratamento, de mozo formado emigrado… Contra eles e elas orienta as súas políticas de recorte e austeridade; e coa covardía de non se enfrontaren realmente e coa mesma firmeza contra os poderes especulativos causantes da crise financeira. Milleiros de persoas están sendo xulgadas polo seu activismo social, por defenderen os seus dereitos, por exerceren como cidadanía. Xente solidaria que se mobilizou contra desafiuzamentos, contra o desmantelamento dos servizos públicos, en defensa da sanidade e do ensino público, en defensa do emprego no seu sector e nas súas empresas. Xente que é tratada igual ca criminais e que poden acabar encarcerados. As folgas convocadas contra as reformas laborais do PSOE e do PP no goberno, pero tamén as convocadas a prol do emprego en empresas e sectores, convertéronse en filóns para os gobernos do PP para escarmentar sindicalistas e folguistas combativos. A ameaza do cárcere é o bico da pirámide de ameazas á clase traballadora que exerce os seus dereitos; pasando previamente pola represión e persecución sindical, o despedimento, as listaxes negras. Un patrón de comportamento incompatible coa democracia. A ameaza do cárcere é o bico da pirámide de ameazas á clase traballadora que exerce os seus dereitos; pasando previamente pola represión e persecución sindical, o despedimento, as listaxes negras Coas mobilizacións do pasado 18-F en todo o mundo, lanzouse unha mensaxe: a situación vai cambiar, a cidadanía seguirá tomando conciencia e partido para que a democracia venza á especulación, e para que os gobernos gobernen en favor do pobo que representan, no canto de castigalo con recortes e con represión. A acción sindical internacional marcou como cita clave o 18 de febreiro para desenvolver por todo o mundo mobilizacións sindicais en defensa do dereito de folga. Así o decidiu o Consello Xeral da Confederación Sindical Internacional (CSI), tendo en conta os continuos ataques que este dereito está a recibir en moitos países membros da Organización Mundial do Traballo (OIT), que protexe o dereito de folga co Convenio número 87 sobre liberdade sindical. Non só pretenden vulnerar o dereito de folga os gobernos de moitos países. Tamén o Grupo de Empresarios da propia OIT fai presión para que este organismo internacional o deixe sen efecto, nun cambio sorprendente de actitude tras máis de sesenta anos sen que o dito grupo o cuestionase; agora aproveita para entorpecer o desenvolvemento normal da Organización na súa función protectora dos dereitos laborais no mundo. O Tribunal Supremo de Canadá confirmou nun veredicto histórico que "o dereito de folga é un elemento esencial de todo proceso de negociación colectiva eficaz protexido pola Constitución canadense" Esta nova situación está a ocasionar que altos tribunais nacionais se pronuncien ao respecto, ben a instancias dos gobernos interesados ben dos propios empresarios. Concretamente, o Tribunal Supremo de Canadá confirmou nun veredicto histórico que "o dereito de folga é un elemento esencial de todo proceso de negociación colectiva eficaz protexido pola Constitución canadense". Para este tribunal, a lei que negaba o dereito de folga para determinados traballadores do sector público, sen dispor doutro mecanismo alternativo, era inconstitucional, e ampara a súa decisión no antedito convenio así como noutros tratados internacionais. En liña coa sentenza do Tribunal Supremo de Canadá e co disposto pola OIT, as confederacións sindicais de CCOO e de UGT rexistraron perante a OIT, o pasado novembro, unha queixa contra o Goberno de España "por atentar contra a liberdade sindical, o dereito á negociación colectiva e o dereito de folga", e solicitaron ao Comité de Liberdade Sindical deste organismo unha resposta urxente. As confederacións sindicais de CCOO e de UGT rexistraron perante a OIT, o pasado novembro, unha queixa contra o Goberno de España "por atentar contra a liberdade sindical, o dereito á negociación colectiva e o dereito de folga" Ambos os sindicatos detallaron os continuos procesos penais que se están abrindo en España contra folguistas, nunha aplicación retorta do Código penal, que sanciona o chamado delito de "coaccións para promover a folga", e outros tipos penais que veñen empregando para criminalizar a actividade sindical, como o delito de atentado, desobediencia ou desordes públicas. Máis de trescentos folguistas están sendo xulgados no estado, e por iso desde ambos os sindicatos instan a OIT a actuar urxentemente, tanto polas repercusións para as persoas afectadas como pola restrición que supón ao exercicio da liberdade sindical e ao dereito de folga, e máis tendo en conta as gravísimas penas privativas de liberdade que levan consigo. No compromiso de defensa dos dereitos democráticos, o dereito á folga é un termómetro da calidade democrática dun país. Para seguir exercendo ese compromiso en defensa dos dereitos da clase traballadora, temos moitísimos bos e recentes exemplos dos que aprender como se fai fronte aos ataques da troica e da especulación e como se defende o emprego e os dereitos laborais nas empresas. Os compañeiros e compañeiras de Lantero déronnos unha lección maxistral de como han actuar os responsables sindicais e o conxunto do persoal ante decisións inxustas En Grecia defendéronse con case unha decena de folgas xerais fronte á troica e os sumisos gobernos gregos e ao cabo conseguiron un novo Executivo que defende a democracia e os dereitos da súa cidadanía. Máis preto, os compañeiros e compañeiras de Lantero déronnos unha lección maxistral de como han actuar os responsables sindicais e o conxunto do persoal ante decisións inxustas. A súa folga e o posterior acordo alcanzado son unha vitoria indiscutible.


Summary: A directora de Nós Diario moderará unha das mesas de debate das xornadas.

A deputada de Memoria Histórica da Deputación de Pontevedra, María Ortega, presentou esta segunda feira as IV Xornadas Contra a Impunidade Franquista, organizadas polo departamento de Memoria Histórica da Deputación os vindeiros 11 e 12 de novembro. No evento, baixo o título As ideas furtadas, debaterase sobre a "demonización" de opcións políticas e ideolóxicas deturpadas polo réxime. A nova Lei de memoria democrática, a debate en Pontevedra "Escollemos as ideas furtadas como tema porque entendemos que o mantemento durante catro décadas de ditadura dun pensamento único fixo que determinadas opcións políticas e ideolóxicas fosen 'demonizadas' e chegasen aos nosos días deturpadas polo relato imposto", explicou Ortega. A responsábel de Memoria Histórica da institución salientou que "as vítimas non só foron persoas, tamén se represaliaron determinadas ideas como o anarquismo, a masonería, o republicanismo ou os nacionalismos diferentes ao español". Un informe da USC cifra en sesenta as foxas que aínda non se exhumaron As xornadas servirá para enumerar máis polo miúdo estas opcións e analizar até que punto "foron afastadas da actual democracia, ou mal vistas nela, para coñecer se foi total a pluralidade política, e contrapoñer as opcións arrebatadas ás impostas". Programa das xornadas A primeira conferencia tratará sobre a influencia que ten sobre a cidadanía o relato transmitido desde o poder, e como ese relato se pode utilizar para impor un determinado discurso, "sexa ou non real". O poñente será Manu Levín, filólogo, guionista en 'El Intermedio', e secretario de Discurso e Análisis Político de Podemos. Perfomance de familiares de persoas represaliadas polo franquismo no escenario do Canteira Fest A continuación decorrerá a mesa redonda Foi plural a democracia?. Tres persoas que viviron a Transición explicarán a súa experiencia; en concreto, o socialista e masón José Vázquez Fouz; a integrante na Transición de opcións minoritarias no nacionalismo de esquerdas Pilar Allegue; e o anarquista Alberte de Esteban. A xornada continuará coa conferencia Os servicios segredos: ao servizo do rei, a cargo do escritor Fernando Rueda, que falará sobre o papel que tiveron os servizos secretos na ocultación dos escándalos relacionados co rei emérito, tanto na ditadura como na democracia. Resistencia guerrilleira. A memoria postergada Xa o sábado decorrerá unha mesa redonda baixo o título A represión das identidades nacionais. Moderada pola directora de Nós Diario, María Obelleiro, intervirán Aitor Esteban, portavoz do PNV no Congreso; Olaia Rodil, viceportavoz do BNG no Parlamento galego; e Joan Tardá, ex portavoz de ERC no Congreso. Logo chegará a quenda da conferencia O trauma franquista e a memoria da lingua, a cargo do profesor Carlos Callón. O relatorio de clausura correrá a cargo da profesora Ana-Sofía Ferreira, quen fará unha comparativa sobre as políticas públicas de memoria postas en marcha en Portugal tras a Revolución dos cravos e o tratamento da memoria histórica no Estado español.


Summary: O Pórtico foi "encapsulado" para evitar po e filtracións das obras de restauración que continuarán ata o vindeiro Xacobeo noutros puntos do templo. A Catedral ofrece 50 convites diarios de balde e 100 semanais para veciñanza de Santiago

No verán de 2018 quedou ao descuberto o resultado de case unha década de traballos -tres deles de intervención directa- de restauración do Pórtico da Gloria, un proxecto que tivo como resultado máis visible a recuperación da policromía da obra do Mestre Mateo, pero tamén a súa recuperación e protección tras moito tempo de deterioración. A apertura ás visitas do monumento tras a restauración financiada pola Fundación Barrié suscitou unha enorme expectación, con arredor de 80.000 persoas en menos de dous meses antes do novo peche para a continuación dos traballos no templo.O Pórtico foi "encapsulado" para evitar po e filtracións das obras de restauración que continuarán ata o vindeiro Xacobeo noutros puntos da CatedralEste 2 de xaneiro o Pórtico volveu estar aberto ás visitas, pero con notables mudanzas na forma e no fondo. A que fora portada da vella Catedral románica compostelá está "encapsulada", isto é, dentro dunha gran estrutura de madeira que separa o Pórtico do resto do recinto. Esta estrutura actúa a xeito de enorme caixa que evita filtracións e pos procedentes das obras de restauración que continúan noutros puntos próximos da Catedral, as cales "prolongaranse ata as portas do vindeiro Ano Santo 2021", segundo cálculos doa Fundación Catedral e do Cabido.A tarifa xeral para visitar o Pórtico son 10 euros; a Catedral ofrece 50 convites diarios de balde e 100 semanais para veciñanza de SantiagoAlén dese "encapsulamento" a principal e máis controvertida medida é a do cobro de entradas por visitar o Pórtico. Como avanzara a Catedral, a tarifa xeral por visitar unicamente o Pórtico restaurado é de 10 euros que quedan en 8 coa "tarifa reducida" para familias numerosas, persoas en desemprego, estudantes, peregrinos e maiores de 65 anos. No caso dos grupos escolares o prezo é de 2 euros por estudante.Ás visitas pagadas, con guía e dunha duración duns 45 minutos esixen reserva a través do sitio web da Catedral o nas billeteiras do museo do templo, serán de agora en diante o modelo que a Catedral ofrece como prioritario. Existen tamén, ao tempo, convites que deixan a porta aberta ás visitas de balde que reclamaron nos últimos meses o Concello de Santiago e as forzas da oposición parlamentaria, entre outros.Estes convites son un total de 50 "para o público xeral" nas visitas de luns a sábado e 100 máis para visitas de veciñanza de Santiago os domingos á tarde. Para retiralos cómpre acudir á billeteira da Casa do Deán -na Rúa do Vilar-, onde cada xornada se distribúen os convites do día seguinte "por orde de chegada". No caso dos destinados a veciñanza da cidade cómpre "acreditar a condición de veciño de Santiago" a través do carné de identidade ou do certificado de empadroamento.


Summary: Nas novas mobilizacións programadas para este domingo 3 de outubro chámase á cidadanía a acudir con facturas da compañía eléctrica para queimalas. A CIG, que está detrás da convocatoria, insiste en reclamar a creación dunha Tarifa Eléctrica Galega.

"Contra a estafa da luz", entrar en calor coa queima das facturas. Esa parece ser a premisa para as mobilizacións deste domingo, 3 de outubro, nas que a cidadanía galega volverá exixir unha tarifa eléctrica propia e que pare a subida dun servizo básico como é a electricidade. A promotora da acción, a CIG, insta á xente a acudir coas facturas "para facer unha queima colectiva, simbolizando o queime das eléctricas que, mentres acumulan beneficios multimillonarios, abocan á clase traballadora á pobreza enerxética". Estas últimas chamadas para saír á rúa o domingo coinciden no tempo cun parón na subida do prezo medio da electricidade. Aínda así fica nos 173,65 euros/ MWh, o que o converte no sábado máis caro da historia, segundo os datos do operador de mercado eléctrico designado (OMIE). O sindicato pide apoio social fronte o "imparábel medre da factura da luz e a impunidade coa que actúan as eléctricas pero, sobre todo, diante do nulo papel que tanto o goberno galego como o español están a facer para garantir, con políticas públicas, o acceso á electricidade do conxunto do pobo en condicións accesíbeis". Horarios e lugares Haberá dous horarios para facer a reivindicación de forma colectiva. Ás 11.30 horas están previstas as protestas na Coruña (Obelisco); Cee (diante do Concello); Carballo (diante do Concello); Betanzos (praza García Irmáns); Compostela (praza Roxa); e Ribeira (praza do Concello). Ás 12 horas será a quenda de exixir a Tarifa Eléctrica Galega e un prezo accesíbel da luz en Pontevedra (praza da Peregrina); Vilagarcía (praza da Galiza); A Estrada (praza do Mercado); Lalín (praza da Igrexa); Ferrol (Cantón); As Pontes (praza do Hospital); Lugo (Subdelegación do Goberno español); Monforte (diante do Concello); Foz (ante a Delegación de Facenda); Sarria (praza da Vila); Vilalba (praza da Constitución) e Ourense (praza do Ferro). Igualmente, as e os consumidores estarán ás 12 horas para loitar polo servizo en Verín (praza do Concello); O Barco (praza do Concello); Vigo (farola de Urzáiz); O Porriño (praza do Concello); A Guarda (praza de Avelino Vicente) e Cangas (praza do Concello). Unha proposta alternativa A CIG non limita a acción a unha protesta cívica, pois xa hai semanas que insiste en dar unha alternativa para conseguir ese "prezo xusto". Demándase a creación dunha empresa pública galega de electricidade para controlar esas presas e a fiscalización do resto das concesións hidroeléctricas. Igualmente propón que mude o sistema das tarifas eliminando as portaxes que "non teñan relación directa co funcionamento do sistema eléctrico". O recoñecemento da enerxía como dereito fundamental e tamén a reversión ao público das centrais hidroeléctricas que rematen a concesión, algo que polo de agora a Xunta descartou. Aliás, o manifesto que fixeran público subliñaba a necesidade de que se retiren as centrais, quer nucleares, quer hidroeléctricas, do "pool do mercado maiorista para fixar o prezo da electricidade". A central sindical insiste, ademais, nunha modificación transitoria dos impostos e o estabelecemento da Tarifa Eléctrica Galega, unha demanda que vén de vello.


Summary: O partido de Pablo Casado rexeitou apoiar a proposta de sanción, aprobada polo Parlamento europeo, que para poder ser aplicada necesita agora da unanimidade de todos os Estados membros no Consello.

O Goberno de Viktor Orbán abandona as mulleres vítimas de violencia machista. Quere un país sen inmigrantes. O Executivo húngaro viola a independencia universitaria, ataca a liberdade de prensa e reparte entre os familiares do primeiro ministro as axudas económicas que chegan de Bruxelas. Estas son algunhas das conclusións do informe redactado por Judith Sargentini (Verde/ALE), que foi aprobado este mércores pola maioría do Parlamento Europeo e conta co apoio da Comisión Europea. Dos 693 votos emitidos, houbo 48 abstencións; 197 votos en contra e 448 votos a favor. O Consello, que reúne os Gobernos dos Estados, deberá decidir que fai A partir de aquí, o Consello, que reúne os Gobernos dos Estados, deberá decidir que fai. A sanción, a aplicación do artigo 7, suporía que Hungría deixase de participar nas votacións do Consello durante un período de tempo determinado, pero non é fácil que a votación, que require a unanimidade do Consello, acabe en sanción. Mentres que socialdemócratas, liberais, verdes e o grupo da esquerda votaron en bloque -agás escasas excepcións- a favor das sancións á Hungría de Orbán, o Partido Popular Europeo, en cuxas filas se atopa Fidesz, o partido de Orbán, fracturouse. O seu portavoz, Manfred Weber, que aspira a presidir a Comisión co apoio de Angela Merkel, encabezou o voto favorable ao informe sancionador, pero os partidos populares do centro e o leste de Europa non o secundaron. Os de Pablo Casado, pola súa banda, decidiron absterse. Segundo fontes da delegación do PP encabezada por Esteban González Pons, "non queriamos votar en contra do informe porque sería unha forma de apoiar as políticas de Orbán, pero tampouco queriamos votar a favor do texto porque converte o Parlamento -un órgano político- nun órgano xurídico". Mentres que socialdemócratas, liberais, verdes e o grupo da esquerda votaron en bloque -agás escasas excepcións- a favor das sancións á Hungría de Orbán, o Partido Popular Europeo, en cuxas filas se atopa Fidesz, o partido de Orbán, fracturouse No entanto, aínda que a posición xeral fo a abstención, os 16 deputados e deputadas da formación popular partiron en tres: oito abstivéronse, entre eles o galego Francisco Millán Mon; Carlos Iturgaiz, Gabriel Mato e Pilar Ayuso votaron contra o informe que pide sancionar a Hungría por vulnerar os "valores da UE"; e outros cinco ausentáronse da votación, entre eles o propio González Pons. Os outros catro eurodeputados galegos (José Blanco, José Couso, Lidia Senra e Ana Miranda) votaron a favor do informe. Quen si pecharon filas con Orbán foron os grupos con partidos xenófobos e de extrema dereita; o Grupo da Europa das Nacións, onde está a liga de Salvini; ou o dos Conservadores e Reformistas, onde está o gobernante polaco Lei e Xustiza, encantados co discurso de Orbán e a quen sinalan como referente nun claro intento de conformar unha fronte que aglutine a extrema dereita espallada tralas eleccións de maio. Orbán denunciou o martes en Estrasburgo "a chantaxe" do Parlamento Europeo e defendeuse acusando a Cámara de "atacar o pobo húngaro, que valentemente conseguiu a liberdade levantándose contra a Unión Soviética. Hungría é parte da familia cristiá europea e decidiu vivir sen inmigrantes votando masivamente ao meu partido". "Hungría é parte da familia cristiá europea e decidiu vivir sen inmigrantes votando masivamente ao meu partido", dixo Orbán "Estou a defender a miña patria porque é unha cuestión de honra", afirmou Orbán: "O informe fere o pobo húngaro e a súa honra. En Hungría as decisións tómanas os votantes, pero vostedes din que o pobo non sabe tomar as decisións que máis lle conveñen. Este informe aplica unha dobre vara de medir e extralimítase. A migración non é un asunto de partido, colaboro con quen queira defender as fronteiras, por iso axudo os italianos. Formo parte do PPE, e quizais esteamos a bailar ao son de liberais e socialistas".


Summary: A taxa de positividade volve caer e xa está en 1,69%, por debaixo dese 5% que a OMS fixa como limiar para considerar controlada a pandemia.

Galiza continúa con 512 casos activos de Covid-19, mentres baixan todos os demais indicadores, posto que o país rexistra 36 novos contaxios -un menos que nas últimas 24 horas- e 28 hospitalizados, tamén un menos. Do mesmo modo descende a taxa de positividade, que cae até 1,69%. Segundo os datos publicados este domingo pola Consellería de Sanidade, con rexistros até as 18 horas de onte, mantéñense en cinco as persoas ingresadas en UCI pola Covid-19, pero baixan a 23 as que se atopan en unidades convencionais, unha menos. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria só sobe na da Coruña e Cee, que conta cun paciente Covid en UCI e seis noutras unidades. Por contra, descende na de Santiago e Barbanza e Ourense. Non se rexistran cambios nas áreas de Vigo, cun crítico e cinco hospitalizados en planta; en Pontevedra e O Salnés, cun só paciente en unidades convencionais; e na de Lugo, que continúa cun paciente en UCI e dous en planta; e na de Ferrol, cun en cada caso. Sen cambios nos casos activos En canto aos casos activos de Covid-19, estes continúan en 512 no día de hoxe, após sete xornadas consecutivas de aumento en toda Galiza, pois producíronse os mesmos contaxios (36) que altas (36). Así, as infeccións activas aumentan en tres das sete áreas sanitarias: Ourense (+7), Ferrol (+2), e Lugo (+1), mentres que descenden nas de Vigo (-3), Pontevedra e O Salnés (-2), Santiago e Barbanza (-7) e A Coruña e Cee (-1). Deste modo, a área da Coruña e Cee mantense como a única que supera o centenar de casos, con 142; seguida da de Ourense, con 106; a de Vigo, con 75; Pontevedra e O Salnés, con 61; Santiago e Barbanza, con 52; Lugo, con 39; e Ferrol segue á cola, con 37. Baixan os contaxios Os novos contaxios de Covid-19 baixan en Galicia a 36 -un menos que nas últimas 24 horas-, desde os 37 da xornada anterior e os 60 da sexta feira. Por tanto, as persoas contaxiadas na Galiza desde o inicio desta pandemia aumentan a 183.225, das que 43.280 corresponden á área da Coruña e Cee; 37.783, á de Vigo; 27.085, á de Santiago e Barbanza; 21.879, á de Ourense; 21.512, á de Pontevedra e O Salnés; 20.013, á de Lugo; e 11.673 á de Ferrol. En canto á taxa de positividade das probas PCR -número de infeccións detectadas cada 100 test- baixou até 1,69% desde o 1,79% rexistrado nas últimas 24 horas, após o 2,74% marcado a xornada anterior, despois de caer a 0,95% na quinta feira. Iso significa que se mantén moi por debaixo dese 5% que a OMS fixa como limiar para considerar controlada a pandemia.


Summary: Unha concentración protestará diante da Subdelegación do Goberno estatal en Ourense pola "falta de responsabilidades" dos lumes forestais neste verán. En tanto, a Xunta da Galiza continúa coas tarefas de limpeza das beiras das estradas para prevención, uns traballos cuxo remate estaba previsto a finais do mes de xullo.

Unha ducia de colectivos e sindicatos concentraranse este sábado diante da Subdelegación do Goberno estatal ás 20 horas "en protesta pola falta de responsabilidade na vaga de lumes" nas comarcas de Ourense, Verín, Viana, a Limia e outras do interior do país. Paralelamente, desde o 1 de agosto esténdese a folga "indefinida" do persoal técnico do servizo de prevención e extinción de incendios da Xunta. A organización desta concentración "de urxencia" sinala a "precarización do servizo de incendios" e lembran "a morte do traballador Javier Verdim", o piloto dun hidroavión que faleceu este mes. No mes de xullo, Galiza rexistrou un total de 568 incendios forestais, segundo datos achegados polo conselleiro de Medio Rural, José González. En Cualedro, un lume arrasou 1.530 hectáreas de terreo, o de maio envergadura desde a vaga de 2017. As lapas tamén castigaron o parque do Xurés e municipios como o de Monterrei, Viana do Bolo ou Verín. A Xunta continúa coa limpeza das estradas En tanto, a Xunta continúa cos traballos de limpeza das marxes das estradas galegas para previr incendios forestais. En concreto, está a levar a cabo estas tarefas nas comarcas de Noia, Fisterra, Terra Chá e Ourense. As actuacións "céntranse na retirada de especies pirófilas e nas rozas das marxes, así como no acondicionamento de sendas peonís". Estes traballos na marxe das estradas arrancaron no mes de maio, coincidindo co desconfinamento da poboación, nas comarcas da Mariña, O Baixo Miño ou Vigo. Nun comunicado do 4 de xullo, xa iniciada a tempada de alto risco de incendios, a Administración galega informou de que a finais dese mesmo mes estaba prevista a finalización "de todas as labores programadas". Porén, estes traballos que fan parte do plan de prevención da propia Xunta, aínda non finalizaron mentres se achega a fin do segundo mes de alto risco de incendios forestais. UXT denuncia prazas sen cubrir nas brigadas O 16 de agosto, o sindicato UXT censurou que, segundo as súas propias estimacións, 20% das prazas das brigadas de dispositivo de extinción de incendios da Xunta estivesen sen cubrir. "Significa que non se pode garantir a seguridade no traballo", valorou a central sindical nun comunicado. No mesmo, UXT criticou a "incompleta e escasa cobertura" do operativo de extinción de incendios forestais este verán. O sindicato reclamou que se cubran "todos os postos vacantes e non vacantes, ao igual que as baixas de longa duración". A falta de cobertura, agregou, percíbese nas categorías de condutores de motobombas e vixilantes.


Summary: As mulheres da Casa da Bouça da roupa estendida (Laiovento, 2021) é unha novela da escritora e activista Adela Figueroa Panisse. Unha historia sobre a resistencia ao franquismo na Galiza, sobre a revalorización do rural, do minifundio... Unha historia sobre a vida e as mulleres que a fan posíbel.

Vén de presentar As mulheres da Casa da Bouça, que conta nesta obra? Nesta obra narro a historia das mulleres que estaban integradas na guerrilla antifranquista galaico-leonesa. Unhas mulleres que, con toda a súa familia, facían parte da resistencia. A novela é unha fábula, un conto, sobre ese feito real. O feito real de que nunha casa do Incio había un dos puntos de apoio para facer accións, loitas, contra o franquismo. Alí houbo un momento no que, nunha acción que destaparon antes de levala a cabo, se produciron tiroteos e enfrontamentos… Deste modo, trato de fabular sobre estes feitos que aconteceron realmente, mais que a memoria colectiva do pobo foi transformando e dándolles carácter popular para que queden como parte da nosa tradición. O núcleo da obra, da historia, é a vivencia desas mulleres... O que lles admiraba aos habitantes da zona era que había mulleres moi valerosas porque chegaban incluso a empuñar as armas. É dicir, esas mulleres non tiñan só o papel de ser enlace e pousada para os guerrilleiros. O da Casa da Bouça é un nome inventado. Non quixen pór a denominación propia da casa porque a xente inda está toda viva... Mais o que si é certo é que na comarca do Incio había tamén guerrillas. Galiza non foi esa zona submisa e vencida que nos queren dar a entender. Con esta novela quero levantar a nosa historia. Galiza non foi para nada submisa. Lembremos que o primeiro núcleo de guerrillas que se creou é este que acabo de citar, o galaico-leonés, e o último que se cerra en todo o Estado español tamén é galego. A través desta novela tento salientar este feito. Tamén reivindicar o papel das mulleres, que está moi esquecido. E, así mesmo, pór de manifesto o contrasentido dun país que vota en maioría pola Frente Popular, mais que acaba por ser esquecido até figurar na historia como un lugar no que non se desenvolveron batallas. A través desta narrativa quero salientar a cultura como o valor supremo para poder defenderse no mundo A revalorización do rural tamén está presente, non si? Eu adoro a natureza e a paisaxe é unha parte importante da novela. Tamén o respecto, a admiración e a louvanza do que é a cultura tradicional galega, coas súas características positivas de cooperación, de traballos en equipo, en grupo… A través desta narrativa tamén quero salientar a cultura como o valor supremo para poder defenderse no mundo. A roupa estendida que aparece no título ten un significado real: este era o sinal que se daba para avisar de que se ía desenvolver unha acción. Alí, nos corredores, secábase o millo e outras cousas… mais cando se deixaba a roupa estendida era unha forma de aviso. Tamén trato a dignificación e a revalorización do minifundio, que tanto se desvalorizou... O minifundio é ecolóxico, é sustentábel e pode dar alimento a unha poboación importante. cando as persoas son criadas nun medio afectivo teñen moitas máis posibilidades de ter unha vida máis satisfactoria A historia é dura mais ten un ton doce para poder avanzar. É unha novela que ten un pouco de todo, partes duras, amábeis… tal e como é a vida. Mais doulle moita importancia ao papel da familia como núcleo transmisor de valores culturais e de afecto, sobre todo de afecto. Penso que cando as persoas son criadas nun medio afectivo teñen moitas máis posibilidades de ter unha vida máis satisfactoria e de sobrevivir diante das adversidades. O que resalto da vida nas aldeas favorecía moito ese núcleo afectivo, que fai colchón. Como activista, que valoración fai do cumio de Glasgow? Estamos vendo como estragamos o que é de todos. Cando estragas os meus ríos, o meu aire, a miña terra… estás a roubarme. Porque é meu mais é de todos. E isto é pirataría. O cumio de Glasgow falla porque está sendo levado por piratas. Os piratas collen o que atopan xa feito por outras persoas e róubano. Este capitalismo desorbitado no que estamos metidas agora é un capitalismo comandado por piratas. E isto temos que telo en conta todos para reclamar a nosa parte, para reclamar que non nos estraguen a nosa auga, o noso aire, a nosa terra… e que poidamos ser autosuficientes en produción alimenticia e enerxética.


Summary: É un dos datos achegados por un novo informe da ONG Save the Children, correspondentes ao período 2005-2019.

Máis de 26.000 nenas e nenos morreron ou quedaron mutilados como consecuencia da guerra no Afganistán durante os últimos 14 anos, o que supón unha media de cinco menores falecidos ou feridos cada día nese período, segundo un informe de Save the Children. A pandemia de coronavirus emperou aínda máis a situación en Afganistán, aumentando as necesidades humanitarias, especialmente no caso das crianzas. Segundo as estimacións de Nacións Unidas, sete millóns de menores necesitan axuda urxente, porén a petición de fondos para axuda humanitaria en 2020 aínda non conseguiu a metade dos recursos reclamados. O informe da ONG pon de manifesto que entre 2017 e 2019 se rexistraron máis de 300 ataques contra escolas. Ademais, sinala que 3,7 millóns de crianzas, case a metade do alumnado de primaria do Afganistán, non poden asistir á escola. Tamén recolle que 14 millóns de persoas, perto da metade da poboación do país, necesitan axuda humanitaria e máis de sete millóns de menores están en risco de padecer fame en 2020. Neste contexto, tres millóns de nenas e nenos afgáns de menos de cinco anos de idade sofren desnutrición. Conferencia do Afganistán O director de Save the Children no Afganistán, Chris Nyamandi, alertou nun comunicado da grave situación que afrontan crianzas e proxenitores no país centroasiático. "Imaxinen vivir co medo constante de que hoxe podería ser o día en que o seu fillo morre por un atentado suicida ou un ataque aéreo. Esta é a desalentadora realidade para ducias de miles de nais e pais afgáns cuxos fillos morreron ou resultaron feridos", afirmou. A pandemia de coronavirus sumouse á "miseria" que xa padecían estes menores e é un problema que "debe ser abordado con novos fondos", subliñou. "Nun momento en que as necesidades humanitarias aumentan máis que nunca, trátase dunha loita por garantir os fondos que se necesitan para axudar a poboación", indicou. Neste sentido, Nyamandi subliñou que a Conferencia do Afganistán que comeza esta semana en Xenebra representa "un momento crucial" para que os Gobernos "reafirmen o seu apoio" ao país e "aos seus millóns de nenas e de nenos" nun momento, ademais, en que "é máis necesario que nunca".


Summary: Desde infantil a fin de primaira. Todo o alumnado do CEIP Doutor Suárez de Fornelos de Montes xuntou, verso a verso, o poema "Has de cantar" de Rosalía, dentro da proposta da AELG.

A iniciativa do colexio de Fornelos de Montes para conmemorar o aniversario do nacemento de Rosalía implicou a cada unha das crianzas do centro, que, de maneira individual e sumando as voces, construíron o poema "Has de cantar" de Rosalía de Castro. A actividade entra dentro da proposta da Asociación de Escritores en Lingua Galega que convidou aos centros de ensino a participaren no aniversario da escritora fundadora da nosa literatura contemporánea. "Has de cantar/ que che hei de dar zonchos" comeza un cativo dos máis pequenos e, a partir de aí e en parellas, todas e cada unha das crianzas do colexio van poñendo os seus versos para conformaren entre todos un singular recital de sete minutos polo que pasa o conxunto dos nenos e nenas do colexio. Gravado de maneira sinxela cun plano fixo que capta a espontanea maneira de dicir do alumnado, a iniciativa está a ter unha singular acollida nas redes. A proposta da AELG foi secundada por máis dun cento de centros escolares que conmemoraron de maneira moi especial o aniversario da escritora neste ano no que tamén se fan 150 anos da publicación de "Cantares Gallegos". O CEIP Doutor Suárez é o centro de ensino de Fornelos de Montes, un concello do interior de Pontevedra especialmente masacrado pola emigración e no que boa parte da súa veciñanza marchou a vivir a Pontevedra e Vigo. As últimas décadas foron de grande descenso de poboación infantil e do nivel de matriculación do centro.


Summary: Unha rolda de prensa puxo fin ao peche de 48 horas na Parroquia do Cristo da Victoria e avaliou o proceso que rematou coa absolución de Diego Lores. Despois, veciños e veciñas de Coia levaron a cabo unha toma simbólica da rotonda, "onde todo comezou" Diego Lores, absolto trala retirada da única acusación contra el

O día despois da absolución de Diego Lores era o momento de facer balance do proceso que, finalmente, rematou coa retirada dos cargos que pesaban sobre el. Un proceso marcado por unha onda crecente de solidariedade -en Vigo, en toda Galicia e mesmo en diferentes puntos do Estado- e por unha gran presión social que ao cabo conseguiu forzar o axente da policía local que o acusara a retirar a súa denuncia. Esa solidariedade foi un dos temas que máis se destacou na rolda de prensa que puxo fin ao peche de 48 horas na Parroquia do Cristo da Victoria que este luns deixou de ser de protesta para ser de celebración: "Isto é unha vitoria de todas", díxose. Porén, na rolda de prensa foise máis aló da absolución de Diego Lores, e enmarcouse esta "vitoria" nun proceso máis amplo de loitas: A batalla veciñal contra a instalación do Bernardo Alfageme nunha das rotondas de Coia e as outras batallas desenvolvidas dende a Oficina de Dereitos Sociais e outras entidade. "O axente deu un paso atrás e gustaríanos que Caballero e as súas políticas antisociais tamén o desen, que reflexionen cara a onde nos levan", destacouse. "Queríamos darlle un peche festivo a esta loita. Pero malia á alegría, non nos queríamos esquecer dos responsables que meteron nesta lea, que aínda seguen facendo trapalladas. Na rolda sinalei especialmente a Abel Caballero, porque aquí en Vigo é quen lle pon cara a toda esta serie de políticas afastadas da xente", destaca Lores en conversa con Praza. "Este axente da policía municipal foi utilizado para tentar acalar a nosa protesta, pero despois de usalo deixárono completamente só e ante a presión social destes días non tivo máis remedio que dar un paso atrás", engadiu, reiterando as críticas contra o Goberno local de Vigo. A mesma reflexión facíase dende Baladre: "Agora, hoxe, o medo cambiou de bando. O avogado do policía, o mesmo uniformado e a súa contorna, séntense soas. Asústalles a solidariedade, a rede de afectos e de apoios construída ao redor da loita de Coia". "É moito o medo que lles xera ver por centos de persoas na rolda de prensa", engade o colectivo. Para Lores, "as razóns que nos levaron a meternos na rotonda seguen moi vixentes. Hai moita xente que aínda agarda meses para cobrar os 400 euros escasos da Risga, hai xente á quen lle din que non hai cartos ou que a súa situación de pobreza é responsabilidade súa, estes días soubemos que a Xunta gastou en parvadas a maior parte dos escasos cartos do ticket eléctrico". "Hoxe queremos lembrar que hai moitísima xente que sofre violencia todos os días, a violencia de vivir sen recursos suficientes", conclúe. A rotonda Na rolda de prensa e na marcha que posteriormente rematou coa toma simbólica da rotonda, "onde todo comezou", escoitáronse mensaxes coma "ningunha persoa sen unha vida digna" e berros a prol da renda básica e da solidariedade activa. E tamén o canto que tan popular se fixera durante a mobilización contra a instalación do barco: "Non pode ser/ Os cartos na rotonda e as familias sen comer". O espazo volveu encherse de veciños e veciñas do barrio e tamén de barcos de papel. Alí falou o propio Diego Lores, a súa familia e Manolo Pipas, que leu algúns versos. "Atopámonos moitas na rotonda. Dotámonos dunha práctica que é un potencial moi grande para, a partir dese fío, seguir xerando dinámicas alternativas ás do poder. Serviu para crear multitude de vínculos e relacións tanto en Vigo coma fóra da cidade. Agora temos construír a partir desas redes, buscando iso que sempre reivindicamos: vivir dignamente como dereito para todas". Así resumía Diego Lores a importancia que tivera a mobilización social contra a instalación do barco, unha mobilización que en boa medida fixo posible a presión social que nas últimas semanas pugnou pola súa absolución. "Pechamos esta páxina que foi a rotonda, que tantas ledicias, relacións e agarimos nos deu. Temos que descansar uns días, pensar e avaliar o que isto significou. E despois volveremos ás nosas tarefas: a ODS, a PAH..., cada un ao seu e xuntas, coa experiencia que acumulamos nestes meses e coas relacións que tecemos", destaca Lores. "Continuaremos navegando", díxose na rotonda, entre sorrisos e barcos de papel.


Summary: O fechamento de camas, a poxa de servizos como a esterilización de material entre as empresas privadas e os recortes orzamentarios, marcan a política da Consellaría de Rocío Mosquera. Novas concentracións en defensa da sanidade pública decorrerán esta cuarta feira nos hospitais do país.

Esta cuarta feira (28 de maio) os hospitais de Galiza voltarán ser o escenario de mobilizacións en defensa da sanidade pública. Convocadas polas centrais sindicais contra o desmantelamento de camas hospitalarias (até 1.200) durante os meses de verán, evidencian o rexeitamento do persoal sanitario a unha política marcada pola privatización e o desmantelamento do servizo sanitario público en Galiza. Ao fechamento das camas súmanselle xa os procesos de privatización dalgúns dos servizos hospitalarios como o informático ou a publicación no Diario da Unión Europea (DUE) do concurso público que entregará á privada a xestión do servizo de esterilización do material sanitario, tamén cirúrxico, e que --advirten @s facultativ@s-- podería pór en risco a saúde das persoas por mor de criterios de esterilidade que ficarán en mans das empresas concesionarias e non baixo supervisión d@s profesionais, como acontece até o de agora. A privatización empeora a calidade do servizo O suposto aforro que pregoa o Partido Popular desde o Goberno galego fica ben lonxe de mellorar a calidade do servizo após a privatización como denunciou a Xunta de Persoal do Hospital da Coruña en relación ao servizo de compras de material. Logo de se entregar este departamento a unha empresa privada, os laboratorios do Complexo hospitalario da cidade herculina adoecían dun "grave desabastecemento" que impedía os laboratorios desenvolver as analíticas precisas para unha diagnose acaída d@s doentes. "No laboratorio de Hormonas, faltaron os reactivos durante 3 ou 4 días", explicaban hai dous meses @s traballador@s do CHUAC. Naquela altura @s profesionais xa amosaron o seu rexeitamento perante a conselleira de Sanidade que visitaba as instalacións do complexo para 'supervisar' o decorrer das obras das novas Urxencias. Un espazo que, doutra volta, está a ser epicentro de mobilizacións e protestos por mor das "deficiencias estruturais, de recursos materiais e persoal" que denuncian desde a Comisión de Centro Especializada. Núñez Feijóo inaugura as novas Urxencias do CHUAC e o persoal denuncia as "deficiencias estruturais" do servizo E é que a premura coa que o goberno de Alberto Núñez Feijóo quixo inaugurar o novo servizo --a unha semana das eleccións europeas-- deixa sete días despois as novas Urxencias sen "a calidade e capacidade asistencial" que debera. "Caos organizativo, improvisación, má distribución do equipamento do material e da medicación, instalación de padiolas en áreas que carecen das condicións precisas, xunto á falta de profesionais de enfermería, auxiliares, celadores/as e limpadores/as en todos os departamentos". Estas son algunhas das deficiencias relatadas pola Comisión de Centro de Especializada do CHUAC, que tamén se manifestarán esta cuarta feira. Os recortes orzamentarios están a atinxir a calidade do servizo segundo denuncian @s traballador@s do Sergas. Un exemplo claro, din, é desartellar camas hospitalarias durante o verán para non substituír o persoal de vacacións. "Se o seu obxectivo fose mellorar a saúde da poboación e non reducir gastos a forma de resolver a falta de persoal por vacacións sería contradanto substitutos pero a decisión da Xerencia non é esa senón pechar camas e reducir servizos sanitarios", denuncian desde a Plataforma SOS Sanidade Pública que apoia esta nova xornada de protesto nos hospitais galegos.


Summary: A iniciativa, creada polo Clube da Lingua do IES Marco do Camballón de Vila de Cruces, procura impulsar o galego nas últimas tendencias, sen complexos e coa posta en valor dunha das nosas imaxes tradicionais.

O fotógrafo José Goris, da Bandeira, e o colectivo Galego en Londres, que naceu nas aulas de lingua galega do Instituto Cañada Blanch de Londres e que hoxe en día trascendeu os muros do instituto e serve de punto de encontro e canle de difusión da galeguidade na capital británica; son os recoñecidos este ano nos premios 'Boina de Ouro'. Estre galardón é unha actividade creada polo Clube da Lingua do IES Marco do Camballón de Vila de Cruces. O lema, "Modernízate, pon boina", quere mostrar a intención de renovar a imaxe tradicional da boina e promovela como accesorio de vangarda estética e última tendencia. Ademais, o obxectivo é impulsar a lingua galega no mundo da moda. A actividade que iniciou este proxecto foi un Concurso de Fotografia con dúas categorias: "Boina de Ouro" e "Boina da Simpatía". O xurado estaba formado por Elena Ferro, a zoqueira de Merza, Celso, de Fotografia Bernabé, Olaia Vázquez, alumna da Escola de Arte e Deseño Mestre Mateo, Vicente Amosa, María Seijo, e Séchu Sende, do Clube da Língua do IES Marco do Camballón. José Goris resultou Premio Boina de Ouro 2016, na categoria do concurso onde se valoraba a calidade, orixinalidade, creatividade e o valor sociocultural da fotografía. O premio Boino da Simpatía foi para colectivo Galego en Londres, que participou no concurso con dezaseis fotos entre as que a imaxe dunha rapaza a brincar, Sara Mota, foi a que suscitou mais simpatia entre os membros do xurado. Nesta categoría o obxectivo era impulsar a imaxe da boina con humor e simpatía, de maneira informal, através das redes sociais. O premio nas dúas categorias é unha boina elaborada por Sandra Vilas, a artesá que comezou a manufacturar a súa "Boina Galega" a raíz desta iniciativa e que está a mostrarse como un dos accesorios mais valorados e sorprendentes da moda galega desta temporada.


Summary: Banca e inmobiliarias estarán obrigadas a declarar cal é o seu parque de vivendas baleiras e a sacalas ao mercado do aluguer. Se non o fan serán sancionados.

O Goberno andaluz deu un paso á fronte para frear a media de 45 desafiuzamentos diarios que se dan nesa comunidade e que suman máis de 86.000 desde 2007. Vén de aprobar un ambicioso decreto-lei que pon no punto de mira aos bancos: as súas vivendas poderán ser expropiadas por un prazo de tres anos nos casos de familias que vaian ser desaloxadas e nas que concorran circunstancias nas que a súa saída do domicilio supoña unha condena á exclusión social ou unha ameaza para a saúde física ou psíquica. A norma entrará en vigor o xoves, tras a súa publicación no BOJA. Banca e inmobiliarias estarán obrigadas a declarar cal é o seu parque de vivendas baleiras e a sacalas ao mercado do aluguer. Se non o fan serán sancionados Vivenda carece dun cálculo de cantos beneficiarios pode haber desta medida antidesafiuzamento, pero dende a entrada en funcionamento o pasado 8 de outubro da rede de oficinas provinciais do Programa Andaluz en Defensa da Vivenda, que ofrecen asesoramento e intermediación entre afectados e entidades financeiras, logrou a paralización de 964 desaloxos, e 119 familias xa pediron auxilio. O segundo alicerce fundamental desta nova norma é que banca e inmobiliarias estarán obrigadas a declarar cal é o seu parque de vivendas baleiras e a sacalas ao mercado do aluguer. Se non o fan serán sancionados, sendo a falta máis grave penada co pago de 9.000 euros. O volume de vivenda desocupada está ao redor de 700.000 a un millón de inmobles (un 20% do parque andaluz de vivendas). Entre 350.000 e 500.000 pertencen a persoas xurídicas. O diñeiro que se recade irá destinado a financiar políticas para promover o dereito á vivenda. Os particulares en posesión de máis de dúas vivendas tamén son un obxectivo (calcúlase que son uns 246.000 propietarios) Os particulares en posesión de máis de dúas vivendas tamén son un obxectivo (calcúlase que son uns 246.000 propietarios). Neste caso, en lugar da sanción recorrerase a incentivos fiscais e seguros contra falta de pagamentos e danos para que poñan as súas vivendas en circulación. Neste grupo non entrarán os titulares nin de segundas residencias, nin as vivendas que se alugan por tempada nin os apartamentos turísticos. Inconstitucional? A patronal da construción, moi crítica coa nova norma, xa advirte da posibilidade de recorrela por "inconstitucionalidade" A posibilidade de que o Goberno central busque algún subterfuxio para frear este decreto, como así fixo en tres ocasiones coas poxas de medicamentos, está aí, pero desde a Consellería de Vivenda crese que non hai físgoa algunha para que acabe ante o Tribunal Constitucional. "Ten seguridade xurídica tan plena como a lúa chea", dixo a conselleira, Elena Cortés. A patronal da construción, moi crítica coa nova norma, xa advirte da posibilidade de recorrela por "inconstitucionalidade", o que Cortés non teme, para empezar, porque está convencida de que, á parte do Estatuto andaluz, ten unha importante "ancoraxe" xurídica nacional e internacional que avala a súa posición. Ademais, lanzou un aviso para navegantes: "a solución non é máis construción de vivenda". Houbo discrepancias entre os dous socios de Goberno, pero o PSOE acabou cedendo, en especial, no capítulo da banca A conselleira situou esta medida pioneira a nivel estatal na "valentía" dun Executivo que apostou por un "cambio radical" para ir á "raíz do problema", que é o enfoque da vivenda como un "dereito humano" e a defensa da súa "función social". Con todo, chegar até aquí non veu exento de problemas. Houbo discrepancias entre os dous socios de Goberno, pero o PSOE acabou cedendo, en especial, no capítulo da banca (a esta non se lle consultou para a redacción do decreto, tampouco aos empresarios da construción). "Os cambios profundos sempre xeran dificultades. Haberá decretos máis sinxelos, pero este saíu co acordo do Consello de Goberno e é contundente. É o decreto que esta conselleira esperaba", resumiu Cortés. Unha conselleira que se non estivese no cargo, como manifestou hai unha semana, non dubidaría en participar nos "escraches". A súa postura é moi coñecida, porque tamén na ocupación de vivendas baleiras que deron pé ao fenómeno das corralas en Andalucía viu un síntoma de que había que facer cambios legais para que "non haxa casas sen xente e xente sen casas". Frase que se converteu na súa máxima. Cortés, que fixo unha presentación de forte carga política deste decreto, tamén tivo unhas palabras de recoñecemento para as plataformas, sindicatos e cidadáns comprometidos con esta causa e contrapuxo ese escenario de Madrid, onde o PP decidirá que acaba facendo coa súa iniciativa lexislativa popular (polo momento, xa non pasará polo Congreso senón que irá ao Senado), con este novo escenario andaluz. Expropiación O desaloxo debe provocar unha situación de exclusión social, o que deberá estar acreditado polos servizos sociais municipais A Xunta expropiará aos bancos de maneira temporal, por un prazo máximo de tres anos, as vivendas que estean inmersas en procedementos de desafiuzamento hipotecario nos casos máis graves de emerxencia social. A Xunta tirará dos seus recursos propios e pagaralles ás entidades un 2% do xustiprezo por ano (é o previsto na Lei de Expropiacións e equivale ao prezo ao que se taxa a vivenda para a expropiación, de forma que se se valora en 100.000 euros, a Junta pagará do seu peto 2.000 á entidade). A pesar das estreiteces orzamentarias, Cortés asegura que hai recursos. Para acollerse a esta medida os ocupantes teñen que reunir unha serie de requisitos. O principal é que a vivenda obxecto do desafiuzamento sexa a residencia habitual e permanente e que a finalidade do préstamo solicitado sexa o pago da casa. O desaloxo debe provocar unha situación de exclusión social, o que deberá estar acreditado polos servizos sociais municipais. Tomarase como referencia para medir a situación de endebedamento respecto das condicións e circunstancias en que se recibiu o préstamo que a hipoteca se multiplicase por 1,5 e supoña máis dun terzo dos ingresos familiares. O tope para acollerse á medida é que os ingresos non superen tres veces o Iprem (o Indicador público de rendas de efectos múltiple, é dicir, o antigo salario mínimo, e que son uns 532 euros ao mes). Sanción por vivenda desocupada O decreto recolle un sistema de sancións leves, graves e moi graves para os bancos, inmobiliarias e entidades de xestión patrimonial que manteñan ocioso e non poñan en aluguer os seus inmobles baleiros. Está tipificado como moi grave, e sancionado con 9.000 euros, non dar uso a unha vivenda, arrendar, transmitir ou ceder o seu uso con destino a vivenda sen cumprir as condicións. Vivenda desocupada Declararase como vivenda baleira aquela que se probe a non habitación por un período de seis meses Serán as que non conten con contrato de subministración de auga e de electricidade ou o seu consumo sexa nulo ou escaso. Outras ferramentas para a detección destas serán o padrón municipal e outros rexistros de ocupantes, recepción de correo e notificacións noutros lugares. Declararase como vivenda baleira aquela que se probe a non habitación por un período de seis meses. Con estes datos crearase un Rexistro de Vivendas Deshabitadas, que se fará en función dun plan de inspección que estará listo no prazo dun mes.


Há uns anos, vendimando em São Martinho da Lage, o cabo da casa amenizou-nos o trabalho contando estórias de Figueira Valverde. No folclore local o diretor do Museu da Ponte Vedra, ex quadro do Partido Galeguista e alcalde franquista (1), aparecia como uma espécie de homem do saco, ladrão do patrimonio artístico das paróquias: "O Filgueira vinha-che ver o cruzeiro e à noite já vinha uma furgoneta para levá-lo não se sabe aonde. Havia que ter tino de agachar-lhe as cousas". O joven Filgueira já estivera em 1932 envolto no saqueio do milário de Santiaguinho de Mós, que provocara uns disturbios semelhantes aos da expropriação do baldaquino de Urseira –relatados por Blanco Amor em Xente ao lonxe- ou a dos pelouros de Nozelo da Pena, em São Pedro do Viso, Sarreaus. Nesta última paróquia apareceram três tabuleiros com inscrições vinculadas à Civitas Limicorum, aginha baptiçadas como "os pelouros" polo povo, e resignificadas como protetores atmosféricos: "Tal vez el encarecimiento con el que el Señor Bugalhal (o pároco) recomendaría a sus feligreses el mayor respeto a tan preciosos monumentos, fuese parte a que aquellos ignorantes labriegos diesen a creer a pie juntillas que las tales piedras tenían la maravillosa virtud de librarles de todo suerte de granizadas o pedriscos. Lo cierto es que tan hondas raíces echó en todos ellos semejante creencia que llevaban muy mal que los extraños se acercasen a ellas, ni siquiera a copiarlas" (2). O tom colonial da narração não pode ocultar o certo: que a comunidade protegia um patrimonio que consideraba seu, e que tinha significado para ela, de uma expropriação letrada de qual com toda razão suspeitavam. Em efeito, em 10 de novembro de 1897 as pedras, continua a relatar o presbítero Marcelo Macías García: "fueron donadas al Museo Arqueológico Provincial (…) por el Señor Obispo de la Diócesis Don Pascual Carrascosa Gabaldón a ruego de la Comisión de Monumentos que designó a él, a Arturo Vázquez y a Benito F. Alonso para que fuesen a recogerles y por más que el digno abad de Nocelo, Don Francisco Rodríguez Gómez, suponía que podíamos verificarlo sin el menor riesgo por haber combatido él en sus predicaciones tan añeja superstición, creímos conveniente por lo que pudiera ocurrir que algunos números de la Guardia Civil de Xinzo estuvieran en Nocelo a nuestra llegada. Gracias a ellos no salimos fuxindo cara a Xinzo, o quedamos esmagados debaixo das pedras como de otra suerte hubiera sucedido al decir de los nocelenses que, noticiosos del objeto de nuestro viaje, invadieron el atrio en son de protesta, mientras las mujeres voceaban desaforadamente desde las bocacalles del pueblo, y un mozalbete, tratando de burlar la vigilancia de los guardias se encaramaba a la torre para tocar a rebato (3)". A expedição de saqueio, que se encontra com uma resistência paroquial que se organiza ao jeito tradicional, é narrada como uma cerril oposição de gentes incultas à "doação" dos pelouros, invertindo a realidade com uma retórica típicamente colonial (4). Mas quando intentam consumar o roubo os armados topam-se com um boicote solidário: ninguém, nem sequer das paróquias vizinhas, quer ceder um carro para transportar os tabuleiros romanos à vila. "Para salir del paso no había otro recurso que la fuerza. Los guardias trajeron del campo una pareja de bueyes; embargaron un carro: cargáronse en él las piedras, y obligando a un viejecito que lo guiara, salimos casi al oscurecer en dirección a Ginzo (5)". Em Herdeiros pola forza. Patrimonio cultural, poder e sociedade na Galicia do século XXI, Manuel Gago e Xurxo Ayán desconstroem a golpe de ironia esta arqueologia colonial e paternalista, que envolta num caduco positivismo funciona como um saber-poder de "expertos en confiscar materiais, fosilizar o pasado e converter espazos vivos en ruínas arqueolóxicas", à vez que revalorizam uma tradição subterránea de arqueologia comunitária que chega aos nossos días. Alías, num contexto de conflito nacional o poder conjura constantemente os aspectos menos compatíveis da história com a sua narrativa nacional, o que origina conflitos como o do Museu de História da Cidade da Cultura, que ponhem de relevo o trabalho político da ciencia arqueológica (7). Veja-se o que sucedeu no jazimento de Iruña-Veseia, quando em 2005 aparecerom umas peças com inscrições supostamente em êuscaro datadas no século III. Em vez de proceder ao estudo das inscrições a Deputação Foral de Álava resolveu em 2008, numa decisão por tanto política, que eram falsas, expulsou os arqueólogos do jazimento que solicitaron análises científicas (recusadas por desnecessárias "porque as inscrições são falsas") e em 2009 apresentou nos tribunais uma querela contra eles. Ao passar a direção do jazimento a um professor de arqueologia da UPV, contratado pola Deputação, o primeiro que se fijo foi retirar 6.000 m3 de terra com uma excavadora (8). Em Palestina, com a ocupação sionista, a "arqueologia bíblica" (9), como lhe chama Keith W. Whitelam, atingiu um poder narrativo excecional, no quadro do processo de construção nacional de Israel. Nadia Abu el-Haj (10) desconstruiu minuciosamente esta arqueologia colonial que sistematicamente oculta/relança os aspectos da história que lhe interessam no seu relato, levando assim mesmo a resistência palestiniana a fazer uma arqueologia contra-hegemónica (11) que impida o apagamento na história das culturas não judías da região. O acontecido em Susya, aldeia palestiniana do Sul de Cisjordánia ocupada tras a Guerra dos Seis Dias, é um exemplo brutal. Em 1983 começaram a construir-se os assentamentos sionistas, deslocando a população autóctone, que sofreu sucessivos despejos ao longo de toda a década. Fogem então a umas covas, que também são destruidas polo exército de Israel com o pretexto de umas excavações que visam criar um parque arqueológico sobre a era talmúdica; em 1986 apareceram os restos de uma sinagoga do século VI, e o governo projeta a atração turística "Susya: povo judeu antigo". As famílias árabes voltam ser expulsas em 1990, quandos as desterram em camiões até Zif dunction. Muitas regressarão às suas moradas, sem nada mais que uma austera vida de pastores. Em 1991, 1997 e 2001 repitem-se os despejos, derrube de moradas, abatimento de árvores e matanças de gado. Refugiam-se em Yalta e apelam aos tribunais, conseguindo voltar provisoriamente. Não podem usar a água de trazida que atravessa a sua aldeia, nem pisar a estrada dos israelianos, nem mandar as crianças à escola sem proteção, nem obter outra energia elétrica que não seja a dos seus próprios painéis fotovoltaicos… No passado 5 de maio Noam Solberg, juiz do Tribunal Superior de Justiça de Israel, resolveu autorizar o derribo destas cabanas alegando razões arqueológicas. NOTAS 1. "Eiquí o Filgueiriña parece que non é digno de ser galeguista. Como non trunfamos! Eu avísovos para que andedes con tento con este rapaz", advertia Castelao a Otero Pedrayo numa carta de 25-x-1935. Castelao, Obras, Vigo, Galaxia, 2000, vol. 6, pp. 217-219. 2. Marcelo Macías García, Civitas Limicorum, Ourense, Imprenta A. Otero, 1904, p. 24. 3. Ibidem. 4. A contraposição entre a turba anónima e as autoridades com tratamento de respeito ("Señor Obispo de la Diócesis Don…"), o apelo à ignorância dos indígenas, que devem ser protegidos –mesmo com as armas- de si próprios, a incluso típica dos efeitos de vericidade da etnografia de expressões nativas ("esmagados, debaixo das pedras"), etc… 5. M. Macías García, op. cit. 6. Manuel Gago e Xurxo Ayán, Herdeiros pola forza. Patrimonio cultural, poder e sociedade na Galicia do século XXI, Milhadoiro, 2.0. Editora, 2012. 7. Não sóa arqueologia funcionou como um saber-poder na Galiza, eis a paleografia medieval da historiografia castelhanista ou a filología histórica das instituições autonómicas. 8. Gontzal Fontaneda (SOS Iruña-Veleia), "¿Euskadi en contra del euskara?", Gara, 7-VII-2015. 9. Keith W. Whitelam, The invention of Ancient Israel: the silencing of palestinian history, Londres, Routledge, 1996. 10. Nadia Abu el-Haj, Facts on the groud: archeological practice and territorial self-farhioning in isreli society, Chicago, University of Chicago Press, 2002. 11. Edward W. Said, "Freud e o non europeo", trad. de Manuel Outeiriño, A Trabe de Ouro, nº 100, outubro-novembro-dezembro 2014, pp. 439-455; sobre arqueologia pp. 451-453.


Summary: O PSdeG sobe case 14 puntos e convértese na forza máis votada en Galicia por riba do PP, que baixa do 30%. O BNG, na coalición Agora Repúblicas, mellora resultados e obtén o terceiro posto tras superar a Unidas Podemos.

O PSOE gañou tamén nas eleccións europeas. No Estado e en Galicia. Os socialistas seguiron o ronsel da súa vitoria nas eleccións xerais e venceron con claridade nos comicios en España, con máis de 12 puntos de diferenza co PP, que foi a segunda forza, e case o 33% dos votos. Son 20 escanos para os socialistas e 12 para o PP, que cae catro. Ciudadanos, pola súa banda, suma 7 escanos e aumenta en nove puntos o seu apoio, mentres que Unidas Podemos suma 6 e supera por pouco o 10%. A extrema dereita de Vox suma máis do 6% e 3 escanos, os mesmos que Agora Repúblicas, liderada por Oriol Junqueras. Junts, a lista de Puigdemont, obtén 2, mentres que CEUS obtén 1. O PSOE vence con claridade nas europeas no Estado e en Galicia; o PSdeG sobe 15 puntos no país, onde o BNG é terceira forza e supera a Unidas PodemosO feito de que as eleccións europeas coincidisen desta volta coas municipais en Galicia provocou, como era previsto, un espectacular aumento de participación, ao pasar do 45,4% de hai cinco anos ao 65,3% deste 26 de maio. En España, tamén houbo un importante incremento, ao subir desde o 45,8% ao 64,4% desta ocasión.A nivel galego, o PSdeG converteuse na forza máis votada, aproveitando o impulso das pasadas xerais, mentres que o PP afondou no seu retroceso caendo máis de cinco puntos ao pasar de superar o 35% a baixar do 30%. Os socialistas, pola súa banda, incrementan o seu apoio en Galicia en case 14 puntos, superando o 35%.A esquerda foi nestas europeas a gran vencedora en Galicia, sumando máis do 55% dos votos entre PSdeG, BNG e Unidas Podemos. O Bloque, incluído na coalición Agora Repúblicas, é outro dos grandes triunfadores ao subir catro puntos, duplicar o número de votos e superar a formación morada no país. A esquerda venceu con claridade en Galicia ao sumar máis do 55% dos votos entre PSdeG, BNG e Unidas PodemosUnidas Podemos mantivo a porcentaxe de voto en Galicia coa que a formación morada irrumpira en 2014, con algo máis do 8%. Pola súa banda, Compromiso por Europa, coalición na que se integraba En Marea e a súa candidata, Lídia Senra, obtivo pouco máis do 1% e uns 15.000 votos. Hai cinco anos, AGE, que sentara a Senra na Eurocámara, obtivera máis de 100.000O PsdeG coloca o galego González Casares na Eurocámara ao obter 20 escanos, ía de 8 nas listas, ao igual que o PP a Millán Mon, tamén de número 8. Nin Vanessa Angustia, de Unidas Podemos, nin Juan Carlos Piñeiro de Compromiso por Galicia, incluída na coalición CEUS, obtiveron representación, do mesmo xeito que Lídia Senra. En canto ao BNG, integrado na candidatura Agora Repúblicas xunto a ERC ou Bildu, mellora resultados e obtén case o 12% dos votos.A coalición obtivo tres escanos na Eurocámara. Liderada polo líder de ERC, Oriol Junqueras, preso no cárcere, ten como número dous a Pernando Barrena, de Bildu, e de tres e catro outros dous membros de Esquerra, Diana Riba e Jordi Solé. A galega Ana Miranda, que foi eurodeputada na pasada lexislatura, sitúase na quinta posición e o acordo entre as diferentes forzas garante que sexa parlamentaria durante un período de polo menos un ano, un tempo que se aumentará proporcionalmente segundo os votos obtidos pola coalición en Galicia respecto do total estatal e en comparación co conseguido nos outros territorios. Ademais, e no momento no que o Reino Unido marche da UE, Agora Repúblicas sumaría outro escano. No conxunto da UE, cunha participación algo superior ao 50% e segundo as primeiras proxeccións do Parlamento Europeo, o Partido Popular Europeo gañou os comicios cns 180 representantes, mentres que os socialistas terían obtido 147 escanos, algo por debaixo das sondaxes. En terceiro lugar estaría o grupo dos liberais grazas ao impulso do movemento de Macron, con 102 escanos. As forzas eurófobas, ultras ou radicais de dereitas irrumpirían con forza pero aínda estarían lonxe da minoría de bloqueo.


Summary: Esta "intromisión no debate público" contrasta no parecer de EsCULcA co "silencio do propio Valedor acerca de asuntos de público coñecemento que afectaban a súa competencia"

O 8 de abril EsCULcA envioulle un escrito a José Julio Fernández no que o insta a presentar a renunciar ao seu cargo de Valedor do Pobo "co fin de salvagardar ao prestixio da institución", despois de ter, ao seu xuízo, "tomado publicamente partido no escándalo suscitado pola publicación de fotografias que relacionan o Sr. Feijóo cun narcotraficante actualmente en prisión". "Como comisionado do Parlamento", lembra EsCULcA no escrito, o Valedor "debe manter unha escrupulosa imparcialidade, sen amosar apoios públicos a Administración, Partidos ou Grupos Parlamentarios" (Lei 6/1984 , art. 1), sendo "incompatíbel o exercicio do cargo co calquera actividade de propaganda politica (art.7)". "O señor Fernández comprometeu gravemente a súa obrigada imparcialidade institucional" No entanto, segundo a entidade, "o señor Fernández comprometeu gravemente a súa obrigada imparcialidade institucional ao sinalar, como Valedor, que determinadas imaxes fotográficas publicadas do Sr. Presidente da Xunta de Galiza, que centran o debate partidario nestas datas, carecen de interese informativo, o que só pode ser interpretado como unha mostra de apoio a unha opción política concreta, dado que o Valedor non limitou a súa opinión a unha consideración teórica dos límites entre o dereito a liberdade de información e dereito á intimidade, senón que elaborou conclusións sobre o asunto concreto". Esta "intromisión no debate público" contrasta no parecer de EsCULcA co "silencio do propio Valedor acerca de asuntos de público coñecemento, que afectaban a súa competencia de comisionado de defensa dos dereitos fundamentais e non compremetían a súa imparcialiade institucional". Denuncian que "non consta que o señor Valedor se teña manifestado acerca da grave situación da presa galega dona Noelia Cotelo ou acerca das queixas de familias de presos sobre a dispersión penitenciaria ou acerca da ausencia de identifcación dos policías das U.I.Ps, por citar varios temas graves de debate na nosa sociedade que afectan os dereitos en cuestión", sublíñase. Esta "intromisión no debate público" contrasta no parecer de EsCULcA co "silencio do propio Valedor acerca de asuntos de público coñecemento, que afectaban a súa competencia de comisionado de defensa dereitos fundamentais" Tampouco ten constancia EsCULcA de declaracións do Valedor "acerca dos múltiplos relatorios remitidos polo noso Observatorio en que se denuncian vulneracións de dereitos fundamentais e liberdades públicas". EsCULcA entende que moitos destes asuntos afectan a administracións alleas á autonómica, pero afirma que "cómpre lembrar que o Valedor ten competencias para dar traslado dos feitos con actuacións e criterio ao Defensor del Pueblo e que, en todo caso, como Comisionado do Parlamento, sempre poderia ter amosado públicamente a sua posición nos medios de comunicación, como fixo de xeito solícito no caso das fotografías".


Summary: Nin o Concello de Mos, nin a Xunta nin a empresa organizadora da Volta ciclista (Unipublic) desvelan o custo que ten para a vila do Louro acoller este sábado a penúltima etapa. Porén, roldaría os 100.000 euros, alén dos gastos derivados da organización e a promoción. A oposición mosense di que "non haberá retorno económico".

"Canto vai custar a Volta ás arcas municipais? Nada". Así de contundente se mostraba a alcaldesa de Mos, Nidia Arévalo (PP), cando a oposición lle preguntaba o pasado ano polo desembolso que faría o Concello para acoller a saída da décimo quinta etapa da Volta ciclista a España 2020. Porén, tres semanas despois do evento recoñeceu que o custo fora de "exactamente 3.305 euros", malia que o BNG atopou un tempo despois "facturas por valor de 6.000 euros". Así mesmo, o Goberno galego abonou daquela 20.000 euros, e empresarios locais achegaron unha contía idéntica. Este sábado o alto do Castro de Herville de Mos coroa a vixésima etapa, con saída en Sanxenxo, que será a última en ruta —a Volta remata o domingo cunha contrarreloxo entre Padrón e Compostela—. Mais tamén se descoñecen os gastos para o Concello e a Xunta da Galiza, nesta ocasión cunha maior implicación a fin de promover o Xacobeo 2021. A empresa organizadora da Volta ciclista, Unipublic, nunca fai públicos os gastos que cada etapa ocasiona ás entidades locais, mais as tarifas oscilan entre 10.000 euros e un millón en función da relevancia da etapa. O Concello rexeitou informar a Nós Diario do custo do evento. "Preguntamos en múltiples ocasións no pleno cal será o custo para a vila, mais a alcaldesa nunca quixo informarnos e dixo que se saberá 'cando chegue o momento'. O PSOE tamén o preguntou no Parlamento galego e o PP non deu ningún dato", lamenta, en declaracións a este xornal, a portavoz socialista, Victoria Alonso. "O que si sabemos é que este ano o desembolso será maior por acollermos a chegada dos ciclistas", engade. A este respecto, o líder municipal do BNG, Gustavo Barcia, apunta que o custo "probabelmente non baixe de 100.000 euros", mais teme que poida ser "moi superior" polas "reticencias" a amosar as cifras. Para facer esta estimación baséase en experiencias pasadas de vilas de dimensións semellantes a Mos. Os beneficios, para Vigo Arévalo, pola súa banda, gábase da "gran repercusión mediática" que terá este evento para o municipio, que "vai ser noticia a nivel mundial". Porén, desde a oposición negan que o investimento do Goberno local vaia ter un retorno económico. "Só se benefician os veciños que viven nas inmediacións do trazado da etapa, porque de maneira repentina o Concello está a asfaltarlles os vieiros e a acondicionar os accesos. Así actúa este goberno, con improvisación e sen ningún tipo de planificación, mentres en moitas parroquias non se fai nada", afirma o portavoz de Gañamós, Roberto Carlos Rodríguez. Tamén Victoria Alonso incide nesta cuestión: "Nestes momentos de pandemia non hai que apostar por campañas mediáticas, senón axudar os veciños e as empresas. Hai un ano pedimos unha axuda de 1.000 euros para cada autónomo e a alcaldesa rexeitouna. Con eses cartos poderían subsistir un par de meses, mais coa Volta... Que beneficio poden obter?". Neste senso, Gustavo Barcia lembra que Mos "carece dun núcleo urbano" e ten poucos estabelecementos hostaleiros e apenas un hostal. "O ano pasado os equipos aloxáronse en Baiona e Vigo, que novamente serán os municipios beneficiados mentres aquí non sacamos nada", di. Os tres portavoces coinciden na "total opacidade" e na "falta de diálogo" coa que goberna o PP, con maioría absoluta desde 2011. "Acabamos de saber grazas a un veciño que o Concello puxo unha escultura dun ciclista nunha das rotondas do percorrido, e non sabemos o prezo. E recentemente forrou de pedra con motivos da Volta un depósito de auga no Herville que semella que para a alcaldesa quedaba feo, e isto custou 10.000 euros a través dun contrato por exclusividade", salienta Alonso. A maiores do custo de acoller a etapa, o Goberno local asume outros gastos como as "horas extra dos axentes policiais" ou a elaboración de diferentes produtos propagandísticos como maillots e máscaras. Aliás, a Xunta investiu 100.000 euros no asfaltado da subida ao Herville e adxudicou a Unipublic un contrato por valor de 400.000 euros para promover o Xacobeo nas tres etapas que decorreron na Galiza. Mos tínguese de verde para protestar contra o 'pelotazo urbanístico' do Celta en Tameiga A plataforma Auga é Vida fai un chamamento á veciñanza mosense a "expresar o seu rexeitamento, durante a retransmisión da carreira, á operación urbanística promovida por Nidia Arévalo e Carlos Mouriño [presidente do Real Club Celta] no monte común de Tameiga", en referencia á cidade deportiva Afouteza, cuxa licenza para a construción dos vestiarios foi declarada "nula" o pasado xuño por un xulgado pontevedrés. Así, insta a portar camisolas verdes e bandeiras en contra da construción do centro comercial que o Celta proxecta en Tameiga. Por outra banda, desde Auga é Vida lamentan a "falta de transparencia" do Concello a respecto dos gastos derivados da etapa ciclista e temen que o evento se converta "nun acto de propaganda personalista da alcaldesa".