Summary: Os sindicatos educativos rexeitan a futura modificación da LOE e advirten dos riscos de que o Estado impoña máis contidos comuns ás autonomías ou das reválidas que inciden na "elitización" do ensino público. Dende o mundo editorial tamén se asiste con preocupación a un proceso que prexudica gravemente as empresas da periferia e que non ten xustificacións pedagóxicas só polítícas.

O "escurantismo" e a "recentralización" que agocha a futura reforma da lei orgánica educativa que prepara o Goberno estatal preocupa os sindicatos educativos. Son as continuas filtracións á prensa, e algunha declaración illada de membros do Executivo, as que están empezando a desvelar o contido dunha modificación -a sétima da democracia- que pretende que o Estado impoña máis contidos escolares ás autonomías, así como xeneralizar as reválidas dos alumnos en varias etapas educativas. O Goberno central pretende impoñer máis contidos ás autonomías e podería decidir até o 65% do que se estuda en Galicia Xa a pasada semana, El País adiantaba que o Goberno pretende, coa reforma da LOE, aumentar a porcentaxe mínima de contidos fixados polo Estado nos currículos escolares, desde a educación primaria até o bacharelato e a FP. A medida suporía diminuír a marxe de manobra que as autonomías teñen agora para completar os contidos escolares, tal e como recolle o borrador desta lei orgánica educativa preparado polo Ministerio de Educación. Así, e segundo o diario, o Executivo de Madrid pasaría a fixar "os contidos comuns necesarios para a adquisición das competencias básicas", pasando do 55% actual nas comunidades autónomas con lingua propia -como Galicia- ao 65%, e aumentando estes contidos comúns do 65% ao 75% no resto de autonomías. A medida afectaría a todas as materias, desde Matemáticas até Coñecemento do Medio, pasando pola polémica Educación Cívica e Constitucional, que substitúe a Educación para a Cidadanía. E supón unha modificación máis da que aínda non ten coñecemento a comunidade educativa e, por suposto, tampouco os sindicatos. "Estanse facendo moitos anuncios antes de que as cuestións sexan debatidas e analizadas por todas as institucións educativas", destaca José Fuertes, responsable de Acción Sindical de Ensino Público de CCOO-Galicia, que insiste en que non ten "nin idea" das propostas oficiais porque "non foron presentadas publicamente polo Goberno". No mesmo sentido se manifesta Marcelino Brea, secretario xeral de FETE-UGT na comunidade, ao que non lle parece "axeitada" a forma na que o Executivo está a presentar a nova lei educativa, "sacándoa aos poucos nos medios sen que pase polos órganos de negociación". Para Anxo Louzao, secretario nacional da CIG-Ensino, "a columna vertebral que se coñece" desta nova normativa supón "unha contrarreforma, un ataque ao ensino público e un desatino, tanto desde o punto de vista social como pedagóxico". Os sindicatos ven na medida "un erro pedagóxico" e un "intento de recentralización" A pretención do Goberno de aumentar a súa intervención no currículo escolar dos cativos é unha vella teima do PP. Desde hai tempo. "Non pode ser que en España haxa 17 sistemas educativos diferentes", adóitase a oír desde Génova. "É un erro, non é positivo; o Executivo vai crear conflito cando a diferenza entre os contidos dunha e doutra autonomía non é tan grande; a marxe de manobra non é tan ampla", aclara José Fuertes, que cre que a decisión de Madrid obedece a unha intencionalidade ideolóxica e que pretende facela servir de "aviso" logo de que Andalucía engadise á nova Educación para a Cidadanía algúns contidos vetados polo Estado. "Queren evitar estas situacións, pero iso será imposible porque as comunidades seguirán tendo posibilidades de engadir contidos, por moi pequenas que sexan", insiste. Louzao, pola súa banda, destaca que esta intención non é máis que un paso máis do Goberno na súa "estratexia de recentralización que abrangue todos os ámbitos". "A educación é un factor fundamental na colonización mental e social do noso país, unha forma de transmitir unha serie de valores que poñen en cuesitón a nosa historia, a nosa xeografía, a nosa maneira de pensar e o noso idioma", destaca quen lembra tamén que, a efectos prácticos, a porcentaxe de contidos marcados polo Estado xa supera os límites teóricos. "Ten que haber contidos semellantes no Estado, pero a marxe de manobra para as autonomías é fundamental" Marcelino Brea, de UGT, prefire nin opinar. "Haberá que analizar en profundidade esa proposta cando se coñezan os detalles", aclara. Desde CCOO, pola contra, insisten en que esta medida engadirá conflitividade a un sector educativo xa golpeado polos recortes e avoga "polo entendemento e a negociación". "Evidentemente, ten que haber contidos educativos semellantes en todo o Estado, pero a marxe de manobra para as autonomías é fundamental", engade, logo de exemplificar: "Como vas explicar a xeografía española en Galicia sen te centrar nos ríos galegos? Como explicas en Coñecemento do Medio o ecosistema sen centrarse nas especificidades de Galicia? É ridículo". "Sería un erro pedagóxico, e máis nun Estado descentralizado como o noso", volve aclarar Fuertes, que cre que o Goberno "non debe partir da base de diminuír os contidos que marcan as autonomías" e menos cando desde o Executivo se insiste en darlle máis autonomía aos centros. "De que autonomía falan se non lles deixan nin adaptar os currículos", aclara. Onde si se molla UGT é na intención do Executivo de establecer avaliacións externas ao final de cada etapa. Unhas reválidas que estaban confirmadas para ESO e Bacharelato, pero que tamén semella que se establecerán en 3º de Primaria, é dicir, con tan só oito anos. Sería un exame obrigatorio e común para todos os cativos españois co obxectivo da detención precoz do fracaso escolar. "É sectario porque se intenta clasificar o alumnado, ademais de que non coñecemos se existe unha memoria económica que aclare o que supoñen estes cambios", asegura Brea, que insiste en que é "lamentable" que as novidades se vaian coñecendo a través dos medios. Os sindicatos ven nas reválidas "un despropósito", con intención "sectaria" e que "afondará nas diferenzas sociais" Desde a CIG, Anxo Louzao considera a instauración de reválidas como "un despropósito" que "pon en dúbida as capacidades da avaliación continua e dos docentes". "Quen mellor que o profesorado para avaliar os coñecementos adquiridos dun rapaz", asegura, tras advertir de que estes exames teñen "un único obxectivo", que non é outro que o de "introducir elementos selectivos para que sexa cada vez menos o alumnado que poida continuar os seus estudos, o que afecta claramente as clases populares e afonda máis nas diferenzas sociais". Para a CIG, as reválidas tamén "incidirán na centralización do ensino" e na "elitización" do ensino Aínda máis, Louzao lembra tamén que as reválidas supoñen "que todo estea orientado a que o alumno supere esas probas, o que condiciona o traballo diario e permanente do profesorado". "Vai mermar as destrezas daqueles contidos que non sexan básicos, polo que a educación deixará de ser integral", di, logo de destacar que é "unha forma de afondar na centralización do ensino" ao instaurarse "probas homologadas para todo o Estado que non terán en conta as especificidades de Galicia" e que, tamén, "darán estatus aos centros segundo o número de alumnos que superen esas probas". "É unha elitización dos centros e un paso máis cara á privatización e o desprestixio da escola pública", remata.


Summary: O secretario xeral da central nacionalista, Paulo Carril, salientou "a demostración de forza" que supón a celebración simultánea das sete asembleas onde se concentrou "o máis comprometido e capaz do sindicalismo combativo e de clase que representamos".

A CIG celebrou este sábado as VII Asembleas Comarcais das que resultaron elixidas por unanimidade as novas Executivas para os próximos catro anos. Un acto que foi simultáneo nas bisbarras de Vigo, A Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago e Ferrol, co obxectivo de reforzar a central como primeira organización sindical do país fronte "os brutais ataques que está a padecer a clase traballadora", así como na tarefa de afondar na cohesión interna "para multiplicar a capacidade de resposta e mobilización". O novo secretario xeral da CIG, Paulo Carril, tomou a palabra nas asembleas celebradas en Vigo e na Coruña para salientar "a demostración de forza" que supón a celebración simultánea das sete asembleas nas que, asegurou, "se concentra o máis comprometido e capaz do sindicalismo combativo e de clase que representamos". Carril explicou os principais retos que enfronta a central sindical nos vindeiros anos. "No organizativo, temos por diante a consolidación como principal forza en afiliación e converternos tamén na primeira forza do país en representación". Xabier Filgueira, reelixido secretario comarcal na Coruña "A CIG encabezou a resposta sindical ás contrarreformas laborais, dando a batalla en defensa do emprego, dos servizos públicos e pola mellora das condicións de vida e de traballo", dixo Filgueira, que chamou a centrar na negociación colectiva "os nosos esforzos para ir recuperando dinámicas de mobilización e de resposta que nos permitan desbloquear moitos dos convenios hoxe paralizados". Alberto Gonçalves, reelixido en Vigo "Dicímolo con claridade: non é hora de pacto social, de entreguismo, nin de concertación; non é hora de negociar o alcance da nosa derrota, senón de apostar por dar a batalla para recuperarmos os dereitos que xa nos roubaron e para conquistar a mellora das nosas condicións de vida e de traballo", afirmou Gonçalves. Pepe Maio, novo secretario comarcal en Compostela Pepe Maio foi elixido como novo secretario comarcal de Compostela, substituíndo o que foi durante os últimos vinte anos o máxime responsábel desta bisbarra, Anxo Noceda. "Non somos un sindicato de clase que queremos cambiar o sistema por romanticismo, senón porque pensamos que este sistema non ten nada que ofrecer ao conxunto da clase traballadora", asegurou Maio, que marcou como metas levar o nacionalismo e a conciencia de clase a cada un dos centros de traballo. Antonio Niño renova en Lugo-A Mariña "Coas nosas luces e sombras o certo é que a CIG protagonizou a conflitividade laboral que se deu na nosa provincia: en practicamente todos os conflitos sindicais que se deron había presenza da CIG, senón fora pola nosa iniciativa moi poucos conflitos laborais terían transcendencia, non existiría un contrapoder que freara a patronal", defendeu Niño. Anxo Pérez, novo secretario comarcal en Ourense A VII Asemblea da CIG-Ourense escolleu Anxo Pérez Carballo como novo secretario en substitución de Etelvino Blanco, que estivo á fronte da central na bisbarra dende a súa creación en 1994. "Seguimos a ser a organización que máis capacidade ten de mobilización da comarca; co aumento da nosa presenza nos centros de traballo conseguimos ser a forza cun maior número de afiliación; ao mesmo tempo, conseguimos mellorar os nosos resultados electorais até situarnos por primeira vez como segunda forza en representación", explicou Pérez. Manuel Grandal Anca, reelixido en Ferrol "A situación de necesidade xerada fixo callar un discurso propiciatorio da división dentro da propia clase traballadora que temos que combater con uñas e dentes, a base de moita solidariedade e concienciación, pois non podemos esquecer que a solidariedade de base é a nosa forza", aseverou Grandal. Marcos Conde, reelixido en Pontevedra Conde manifestou a súa "preocupación" polos "problemas moi duros" para a clase traballadora perante os recortes de dereitos e salariais. Reclamou levar a loita sindical ás rúas aínda a risco de recibir algún "zasca", segundo declaracións recollidas polas axencias.


Summary: Esta quinta feira, día 20, amenceu con lumes activos en Negreira, Boiro e As Pontes.

Os lumes non dan respiro en Galiza nestas semanas. O inverno e primavera secos están a pasar factura. Esta quinta feira amenceu no noso país con tres incendios activos que sumaban por volta de 140 hectáreas afectadas. O máis grande, en Negreira, que calcinou 70 hectáreas; en Boiro son 50 as afectadas e nas Pontes unhas 20, segundo un primeiro balanzo provisional. Esta superficie afectada vén a se sumar ás máis de 600 hectáreas queimadas en Galiza durante a semana santa. A propia Xunta declarou período de alto risco de incendios forestais mais, como denunciaron nestes días desde a CIG, "non se activa ao persoal propio da administración destinado a este período". Embora catalogar a administración galega a situación como alto risco, os traballadores de reforzo para as tempadas de alto risco, pertencentes ao persoal propio do Servizo de Prevención e Defensa contra Incendios Forestais (SPDCIF) da Consellería do Medio Rural, "continúan sen seren contratados". A Asociación de traballadores de incendios forestais de Galiza (Atrifoga), lembraba o pasado mes de febreiro que entre decembro e xaneiro houbo no noso país perto de 180 lumes forestais, dous terzas partes dos cales decorreron en Ourense. Certo é que se deu unha coxuntura especial: altas temperaturas, ausencia de chuvias, sequedade da biomasa vexetal e do chan... Porén, non é algo exclusivo deste inverno. Así, lembran en 2015 houbo tamén importantes lumes forestais no país. En moitos casos nas mesmas zonas onde tiveron lugar os de 2016.


Summary: A nova terminal "para serviço transfronteiriço de mercadorías" disporá de catro vías de manobras e sitúase a similar distancia de Vigo que o seu Porto Seco, onde aínda non se licitou a infraestrutura ferroviaria Valença poderá recibir trens de mercadorías máis longos que os que caben nas vías galegas tras a mellora da liña ao Porto

Valença poderá recibir trens de mercadorías máis longos que os que caben nas vías galegas tras a mellora da liña ao Porto O Goberno portugués vén de adxudicar a construción dunha estación de tren en Valença dotada de vías para poder formar nela convois de mercadorías máis longos que os que se poden cargar en toda a obsoleta rede galega. Estará situada a unha distancia da cidade de Vigo e dos seus principais polígonos industriais similar á existente ata o denominado Porto Seco da cidade, a Plataforma Loxística Industrial de Salvaterra-As Neves (Plisan), construída ao lado da liña de tren entre Vigo e Ourense pero onde aínda nin se licitaron os proxectos necesarios para construír a terminal de mercadorías e conectala coa rede ferroviaria. A nova terminal "para serviço transfronteiriço de mercadorías" disporá de catro vías de manobras e sitúase a similar distancia de Vigo que o seu Porto Seco, onde aínda non se licitou a infraestrutura ferroviaria Hai un mes Praza.gal desvelou que, no marco da mellora que ten en marcha da liña ferroviaria entre Porto e Valença, o Goberno de Lisboa ten previsto realizar obras que permitirán que circulen por ela trens de mercadorías de ata 750 metros de lonxitude, o estándar ao que aspira a Unión Europea, mentres que en toda a rede galega as limitacións técnicas impiden que poidan operar trens de máis de 550 metros, cifra que se sitúa á cola do Estado. Agora Infraestruturas de Portugal, entidade dependente do Ministério do Planeamento e das Infraestruturas, vén de confirmar que a súa idea é que eses trens máis longos poidan formarse en Valença. Así llo vén de transmitir o presidente de Infraestruturas de Portugal, Anónio Laranjo, ao Eixo Atlántico de cidades de Galicia e o Norte de Portugal, que lle trasladou unha pregunta ao respecto formulada por este diario. No seu escrito, Infraestruturas de Portugal confirma que a nova estación de Carvalha, situada a uns oito quilómetros ao oeste de Valença, onde hoxe hai un apeadeiro de viaxeiros, está pensada "para serviço transfronteiriço de mercadorias" e contará, ademais de coa vía central de circulación de trens, con "duas linhas de resguardo e duas linhas de topo para formaçao e desformaçao de comboios". "Estima-se que a obra possa ser consignada em maio/junho de 2018 (início da obra)", di Infraestruturas de Portugal Segundo Infraestruturas de Portugal, a obra de mellora da liña ferroviaria entre Viana do Castelo e Valença, actuación na que se inclúe a construción desa nova estación de Carvalha, foi xa adxudicada o pasado 22 de febreiro e está pendente de que o Tribunal de Contas portugués autorice o seu pagamento. "Estima-se que a obra possa ser consignada em maio/junho de 2018 (início da obra)", di o ente público portugués. Mentres Portugal avanza coa mellora da súa liña ferroviaria entre Valença e Porto, en Galicia non se encargou aínda nin unha soa infraestrutura ferroviaria para o Porto Seco de Salvaterra, vinculado ao tráfico de mercadorías de Vigo. Tampouco acaba de arrancar o Porto Seco de Monforte, que Galicia aspira a converter no seu enlace co denominado Corredor Atlántico ferroviario de mercadorías malia que a súa liña ferroviaria cara á Meseta permite trens dun máximo de só 540 metros e só de xeito extraordinario.


Summary: Foi un 24 de novembro de 1861, no número 47 de El museo universal, sen dúbida a revista ilustrada española máis importante do terceiro cuarto do século XIX.

El museo universal: periódico de ciencias, literatura, artes, industria y conocimientos útiles, tal era a denominación completa, é unha complexa e vasta obra colectiva realizada ao longo de trece anos (1857-1869) por unha extensa nómina de autores que reúne intelectuais e artistas de diversos ámbitos, desde debuxantes, fotógrafos, gravadores até científicos ou diplomáticos, pasando por historiadores, xornalistas, narradores e poetas. Foi un ambicioso proxecto e un produto cultural de primeira orde, supuxo un enorme esforzo por alcanzar cotas de calidade, tanto en contidos literarios como xornalísticos e, moi especialmente, nas ilustracións e na presentación material da publicación. Editouse entre 1857 e 1869, ano en que foi adquirido por Abelardo de Carlos, o propietario de La Ilustración Española y Americana, revista editada até 1921. ¡Adiós qu´e eu voume! No número 47, correspondente ao 24 de novembro de 1861 publícase o primeiro texto en galego de Rosalía. Sería o poema ¡Adiós qu´e eu voume! e que logo se consagrará como Adiós ríos, adiós fontes. O poema publícase por primeira vez solto en El Museo Universal e conservará este título nas dúas edicións de 1862, tanto na revista Galicia .Revista universal de este reino (15 de agosto de 1862) como en El Álbum de la Caridad (1862). Mais nas edicións en libro, a partir de 1863, o título desaparece e o poema pasa a se titular cos primeiros versos do cantar popular que glosa o poema, Adiós ríos, adiós fontes. Todo… todo é dos señores A edición do poema publicada en El Museo Universal presenta unha estrofa máis que as publicacións posteriores. Tanto a edición de Galicia, como a de Álbum de la Caridad non inclúen unha estrofa que di: Por xiadas, por calores desde qu´amañece ó día dou á terra os meus sudores mais canto esa terra cría todo… todo é dos señores. E que ía despois da estrofa que remata co verso "o que naceu desdichado" . Adiós, rios, adiós fontes As edicións en libro do poema engadirían o cantar popular, que non está nas tres edicións soltas Adiós, rios, adiós fontes,adiós regatos pequenos, adiós vista dos meus ollos non sei cando nos veremos. Nas versións soltas do poema, de 1861 e 1862, aparece este verso: Desd´ a orilliña do mar, forma que é substituída na edición de 1863, en libro por Desd´á veiriña do mar. Cal a razón da supresión desta estrofa? Téñense apuntado varias, mais para Francisco Rodríguez a razón é evidente: "O poema hai que analizalo poñendo en relación o drama da emigración ultramarina coa problemática da propiedade da terra. A eliminación da estrofa deixa constancia dunha censura imposta á hora de denunciar que a terra é dos señores." Cento cincuenta e cinco anos despois na Galiza as previsións apuntan para unha importante perda de poboación, máis de duascentas mil persoas nos próximos quince anos, e nese proceso de perda de poboación, quer por transvase de persoas do rural para o urbano quer por morte, a terra está a mudar de propietarios. Xa hoxe os anuncios de venda de propiedades agrícolas se contan por millares. Aldeas completas están en venda. E as multinacionais están atentas para esas compras. ENCE xestiona xa máis de 10.000 hectáreas de terreo. Serán outros os donos da terra, muda a fasquía dos señores, mais aínda ha de ter razón Rosalía: Por xiadas, por caloresdesde qu´amañece ó día dou á terra os meus sudoresmais canto esa terra críatodo… todo é dos señores. PSO corpo deste texto está tirado do Almanaque das Irmandades.


Summary: Praza.gal distribúe o cómic O báculo de Daghdha, editado polo Eixo Atlántico para potenciar o coñecemento dos rapaces dos seus veciños e descargable en galego ou portugués

Norberto Fernández, debuxante: "Foi unha aventura fascinante romper as fronteiras de Galicia e Portugal nun cómic" Praza.gal, xunto a outros medios de comunicación galegos, distribúe de xeito gratuíto e en versións en galego RAG e portugués, un cómic de aventuras para a rapazada, O báculo de Daghdha, editado polo Eixo Atlántico de cidades de Galicia e o Norte de Portugal. A iniciativa enmárcase no obxectivo da asociación transfronteiriza de acadar un maior coñecemento e relacións entre a cidadanía dos dous lados da fronteira, neste caso dos máis novos, a través dunha historia que se inicia en Lisboa e percorre o camiño portugués a Santiago dando a coñecer as cidades polas que pasan os seus protagonistas. Praza.gal distribúe O báculo de Daghdha, a banda deseñada editada polo Eixo Atlántico para potenciar o coñecemento mutuo da rapazada galega portuguesa O autor do cómic é o debuxante Norberto Fernández (Vigo, 1967), que ademais de publicar en diversos medios de comunicación galegos participou en revistas do sector como El Víbora ou Golfiño e ten varias obras en publicadas por Dolmen Editorial. Tamén ten traballos como entintador e portadista nos Estados Unidos, entre outros para Marvel Comics.


Summary: As persoas con discapacidade serán as encargadas de transformar as lonas retiradas das campañas publicitarias en bolsas para a súa posterior venda.

A compañía Hijos de Rivera, propietaria de Estrella Galicia, vén de poñer en marcha o proxecto DLONAS coa Fundación Adcor. Esta iniciativa, que conta co apoio do museo MEGA da cervexeira, pretende fomentar a reciclaxe e reutilización das lonas publicitarias en bolsas orixinais e resistentes "cunha personalidade única". Como apuntan desde a compañía nun comunicado, trátase dunha iniciativa integral que permite fomentar a integración social e fomentar a empregabilidade de persoas con discapacidade, ao tempo que se reduce a xeración de residuos e se protexe o medio ambiente. As bolsas que se fabriquen poranse despois a venda a un prezo de 15 euros na tenda do MEGA. O recadado destinarase aos programas da Fundación Adcor encamiñados a mellorar a vida das persoas adultas en situación de dependencia.


Summary: Quando restam 20 dias do crowdfunding, a Semente Compostela acadou 50% do objetivo mínimo na campanha de micromecenado para a reforma dum novo local em Moas de Abaixo (Vidam).

O Projeto Moas reuniu em quinze dias mais de 350.000 euros em avais de centos de pessoas que deram o seu apoio económico ao projeto. Depois deste primeiro paso, o Projeto Moas continua procurando ajuda económica através de doaçons e um crowdfunding ou mecenado. Entre as recompensas, cabe salientar que nom som, como adoito, físicas ou materiais: som "experiências únicas", como concertos com Guadi Galego, Malandrómeda, Paco Nogueiras ou A Rabela; formaçom em temas tam diversos como narraçom oral, com Vero Rilo, escrita criativa com Séchu Sende, regueifa com Alba María, A Rabela e o próprio Séchu Sende; masterclass de pandeireta com Sés; iniciaçom ao rap e DJ com Sondarúa; treino com o triatleta Antom Ruanova; roteiros de tudo tipo; e mesmo elaboraçom dumha pandeireta personalizada com o obradoiro de percussom tradicional Sanín. Desde Semente Compostela destacam a "forte solidariedade" com o Projeto Moas, estamdo a procurar apoio económico entre a cidadania para reformar um novo edifício que reúna o alunado de infantil e primário em Moas, na zona de Vidam. "Isto demostra o necessária que é umha escola de inmersom linguistica em galego. Umha escola também laica, feminista, fundamentada no respeito ao meio e à nossa cultura", apuntam. Podem fazer-se achegas no enlace https://gl.goteo.org/project/projeto-moas.


Summary: Analizamos o adeus do preparador arxentino e o que pode agardar a afección celeste do técnico portugués.

Envorcou a Chachoneta. Eduardo Coudet, o técnico que salvou o Celta na tempada 2020/21 e que fixo que a parroquia celeste recuperara unha alegría perdida desde a marcha de Eduardo Berizzo no verán de 2017 foi despedido, sendo o novo propietario do banco do conxunto olívico o portugués Carlos Carvalhal. Anunciamos en Nós Diario que de perder contra o Almería a pasada fin de semana Eduardo Coudet corría serio risco de ser destituído como técnico celeste, e así foi. A derrota por 3-1, aínda coa escusa dunha actuación arbitral desastrosa que prexudicou gravemente o cadro vigués, foi a última pinga que fixo desbordar o vaso da paciencia do presidente Carlos Mouriño, que agardou até o día de onte para cesar o seu décimo sétimo adestrador desde que se fixera co bastón de mando do club en 2006. As cifras de sete derrotas, dous empates e tres vitorias, que deixan o Celta con un só punto de marxe sobre os postos de descenso a Segunda División, foron unha lousa demasiado grande para un preparador arxentino que foi renunciando progresivamente aos principios futbolísticos que defendía á súa chegada a Vigo, en novembro de 2020. Convertido a base de golpes -que murcharon o espírito vivo e ofensivo co que aterrou en Europa desde a liga arxentina- nun técnico demasiado conservador que tamén evidenciou en numerosas ocasións non ter un 'plan B', sería inxusto dicir que a complicada situación da escuadra celeste é exclusivamente culpa súa, pois a directiva deixouno sen cinco titularísimos a pasada tempada e forneceuno cunhas fichaxes que partido a partido demostrou que non lle convencían. O caso máis estremo é o do sueco de 18 anos Williot Swedberg, que chegou a cambio de cinco millóns de euros coa bitola de ser o novo talento máis prometedor de Suecia e que até o de agora non disputou nin un só minuto, vendo como incluso o canteirán Pablo Durán entraba antes que el na rotación. O Chacho, que recibiu o agradecemento do club, despediuse entre bágoas pero non quixo facer sangue con esta "inesperada decisión" que recibiu na súa casa pola mañá da boca do director xeral, Antonio Chaves. Iso si, reflexionou sobre que o Celta é o conxunto "máis desarmado" con respecto ao pasado ano. Unha frecha lanzada ante directivos como Chaves, pero sen o presidente Mouriño. "Non quero leas nin fábulas", sentenciou para fechar etapa. Carvalhal, o escollido O substituto do Chacho Coudet, como no seu momento o foi o arxentino, é un gran descoñecido para a afección, pois o portugués Carlos Augusto Soares da Costa Faria Carvalhal non conta con experiencia en ningún club da Liga, a pesar de que leva adestrando desde 1998 tanto no seu país como en Grecia, Turquía, Abu Dhabi ou Inglaterra. A man detrás da súa chegada é a do asesor deportivo Luís Campos, que reforza o seu poder no Celta coa contratación do segundo adestrador luso na historia do club. O primeiro, Miguel Cardoso, apenas aguantou no cargo 14 xornadas na 2018/19, nas que tan só sumou 11 puntos sobre 42 posíbeis. Máis agarda durar un Carvalhal que ofrecerá un fútbol moi diferente ao do seu predecesor. Tacticamente é moito máis flexíbel, condicionando a estratexia adoptada ás características do seu rival, polo que non será raro ver que un día o Celta saia da partida cunha defensa de cinco homes e no seguinte opte por unha fórmula moito máis ofensiva, como un 3-4-3. Esa versatilidade foi o segredo do seu éxito no Sporting de Braga, co que finalizou o pasado verán un exitoso bienio no que conquistou a Taça de Portugal e alcanzou as finais da Supertaça e a Taça da Liga e os cuartos de final da Europa League. Outra das chaves de Carvalhal -que na tarde de onte xa dirixiu o seu primeiro adestramento- será a súa aposta polos rapaces da base, algo case anatema para un Coudet que desde a súa incorporación só confiou con regularidade nos canteiráns cando non tiña máis opcións. Os casos máis paradigmáticos foron a circunstancial titularidade do porteiro Iván Villar en 19 partidos en 2021 polas lesións de de Rubén Blanco e Sergio ou o máis recente de Gabri Veiga, que non contaría co peso que adquiriu nas últimas semanas de non estar Denis Suárez marxinado pola súa guerra aberta co presidente Mouriño. A chegada de Carvalhal non mudará en absoluto esta situación, polo que Gabri Veiga continuará contando con moitos minutos... a partir do segundo partido do portugués, pois o Comité de Competición oficializou onte a sanción dun encontro ao mediocampista galego pola pisada ao almeriense Robertone, un mal menor nunha xogada claramente involuntaria pero que, pola redacción do colexiado Del Cerro Grande na acta facendo énfase na intencionalidade, facía prever un castigo de polo menos dous choques.


Summary: Fiadeiras, o grupo de traballo en prol da equidade de xénero vinculado ao Colexio de Educador@s da Galiza, enceta unha campaña para visibilizar os micro-machismos, para que os relatos das mulleres que se sentiron violentadas se coñezan e para traballar sobre eles coa intención de os erradicar.

"Non calar. Non consentir. Non sentir culpa [...] O avestruz agocha a cabeza, máis os depredadores seguen estando ao seu derredor. En relación á violencia de xénero comportámonos tal que así, pois desvelar as propias experiencias supón dor e sufrimento". Son parágrafos estractados das Memorias dunha educadora social, o primeiro texto con que o grupo de traballo en equidade Fiadeiras, vinculado ao Colexio de Educadoras e Educadores Sociais da Galiza encetou a campaña Micro* machismos: Moito máis que micro. Após aclarar que o prefixo 'micro' non fai referenza desta volta a un comportamento machista menor nen secundario, senón unicamente "máis invisíbel, imperceptíbel para a sociedade", as Fiadeiras destacan que o obxectivo da acción reivindicativa é "denunciar as actitudes dominantes que os homes seguen a exercer sobre as mulleres", cualificando tales actuacións como "formas de violencia". O grupo de traballo das educadoras sociais rexeita a denominación 'machismo de baixa intensidade' "porque a violencia que padecemos, sexa do tipo que sexa, é unha coacción ás nosas posibilidades de ser. Cando non somos escoitadas, tomadas en serio, valoradas... en todos estes casos estamos a ser violentadas e fronte a iso non hai gradacións posíbeis", subliñan as Fiadeiras. E en que consiste a campaña? En visibilizar as violencias. As educadoras que fan parte deste colectivo convidan a todas aquelas mulleres que nalgún momento se sentiron violentadas a partillen, de maneira persoal ou anónima, no blogue do grupo. A data límite para enviar os relatos será o 1 de setembro de 2014. As Fiadeiras empregarán os testemuños nas vindeiras campañas de educación social que enceten en contra da violencia machista. A primeira pedra contra os micro (e os macro) machismos tirárona elas propias ao escribiren as Memorias dunha educadora social.


Summary: Guillerme Vázquez e Carlos Aymerich visitaron Conxemar, onde defenderon que "para potenciar a nosa pesca é necesario que Galiza teña a capacidade de decidir".

O BNG, por medio do seu voceiro nacional, Guillerme Vázquez, e o o número 1 pola circunscrición de Pontevedra, Carlos Aymerich, visitou a Feira Internacional de Produtos do Mar Conxelados -Conxemar- que se celebra en Vigo. Alí os representantes nacionalistas acusaron os gobernos do PP, tanto o de Feijóo como o de Rajoy, de "abandonar o sector pesqueiro". "Non se pode desenvolver e xerar emprego na pesca con medidas como as que toma o PP, coa subida do IVE ou a inacción perante o acordo entre a Unión Europea e Mauritania que deixa fóra de xogo á frota cefalopodeira galega", afirmou Guillerme, que tamén lamentou que "se golpea o sector ao eliminar a etiquetaxe en orixe dos produtos conserveiros". "Por iso é necesario un cambio de rumbo como o que propón o BNG", concluíu o portavoz da formación nacionalista. Pola súa banda, Aymerich asegurou que "para apostar pola pesca galega é necesario que Galiza teña capacidade de decidir". "Por exemplo, Alaska decide nese sector por si propia e certifica a orixe dos produtos, sen estar ás ordes de Washington, o que demostra que non estamos a dicir nada estraño", explicou. Doutra banda, nun almorzo informativo en Pontevedra, o propio Aymerich afirmou que "regalar as caixas galegas ás grandes corporacións bancarias é unha das 'fazañas' de Feijóo". O candidato do BNG engadiu que "o PP quere sanear o balance dos bancos, mais non sanear os balances das persoas, no momento en que en Galiza existen unhas 3.000 familias que foron desposuídas da súa vivenda". O que foi deputado nas últimas dúas lexislaturas no Hórreo tamén falou sobre a competencia con outras forzas, afirmando que "se pode votar á dereita directamente ou indirectamente, xa que hai opcións que non van entrar no Parlamento por non acadar o cinco por cento dos votos, como esixe unha lei que por certo o Bloque quere cambiar".


Summary: Un supercluster dos Gobernos galego, asturianos e cántabro xunto a 112 empresas busca impulsar o sector da eólica mariña no norte peninsular.

Galiza, Asturies e Cantabria formalizaron esta sexta feira, 24 de setembro, a creación do Supercluster Atlantic Wind (SAW), unha alianza para impulsar a enerxía eólica mariña no Mar Cantábrico que parte de tres agrupacións industriais do sector integradas por 112 empresas. O conselleiro cántabro de Industria, Javier López Marcano, recibiu como anfitrión os conselleiros de Industria galego e asturiano e os integrantes das agrupacións industriais dos tres territorios. Marcano opinou que as tres comunidades están "sobradas de argumentos e fundamentos" para levar a cabo este proxecto enerxético. Pola súa banda, o conselleiro galego de Economía, Francisco Conde, destacou que a posta en marcha desta agrupación industrial nace da "visión compartida" que a Galiza, Asturies e Cantabria teñen da industria e da transición enerxética. Avogou por traballar desde o consenso e por crear sinerxías, subliñando a importancia da colaboración público-privada como a fórmula para afrontar o actual proceso de transformación económica, dixital e sostíbel. O acordo de colaboración para pór en marcha a alianza estratéxica SAW subscribírono os presidentes das tres principais agrupacións industriais vinculadas á eólica 'offshore' do norte peninsular: polo Sea of Innovation Cantabria Cluster, Luis San Segundo; por Galician Offshore Energy Group (GOE-ASIME), Enrique M. Mallón; e do Consorcio Tecnolóxico da Enerxía de Asturies, Indalecio González. Con todo, trátase dunha alianza aberta en que se espera a curto prazo a incorporación doutras asociacións do norte peninsular. A alianza persegue favorecer as relacións co Goberno estatal para facilitar o desenvolvemento da eólica mariña no Estado, especialmente na costa noratlántica da península. Precisamente, o norte peninsular conta con plantas fabricantes de turbinas, ademais de "ampla" cadea de provedores e centros de investigación. Risco para a pesca A Comisión de Pesca do Parlamento europeo emitiu en xullo un informe en que advirte, ante o aluvión de proxectos de enerxía eólica mariña que se está a producir en todo o litoral comunitario, dos efectos negativos que estas infraestruturas provocan sobre a actividade pesqueira. Sinala que especialmente a costa atlántica e os pequenos caladoiros, onde faena 80% da frota europea, pode verse afectada pola instalación de aeroxeradores. Así, recalca a necesidade dunha "maior investigación" sobre o impacto dos eólicos e fai fincapé na importancia de realizar "estudos rigorosos e detallados" do impacto ambiental e económico.


Summary: A presentación da demanda contra representantes da Generalitat polo 9-N podería adiarse até a vindeira semana.

A querela contra Artur Mas pola convocatoria do proceso participativo decorrido o 9 de Novembro continúa retrasándose. Embora ser anunciada o día despois da consulta, ese día aínda non chega. E as razóns son múltiples. Porén, o maior atranco está a ser o rexeitamento da maioría de fiscais de Catalunya. A Fiscalía de Catalunya ve "erros" no texto deseñado por Madrid e di que continuará co proceso mais con garantías legais Na xuntanza desenvolvida entre representantes do Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya e a Fiscalía Xeral do Estado na terza feira (11 de Novembro), @s fiscais catalás plantáronse perante a proposta deseñada por Madrid. Segundo a Fiscalía catalá a querela contén erros no texto polo que decidiron non darlle apoio. No concreto, segundo recolle La Vanguardia, d@s 9 fiscais do TSXC, 6 terían amosado o seu rexeitamento a presentar a querela neses termos. Erros no texto presentado por Madrid E é que o documento achegado desde Madrid prevía acusar o president da Generalitat e outr@s integrantes do Govern de "usurpación de funcións", "desobediencia" e "prevaricación". Porén, segundo a Fiscalía catalá non existiría materia penal suficiente para soster tales acusacións. Neste senso, a vontade amosada desde o Principat é continuar co proceso seguindo as ordes da Fiscalía Xeral do Estado mais facelo coas debidas garantías. A querela podería centrarse en Mas e Ortega por un suposto delito de desobediencia Doutra banda, a proposta de querela defendida por Madrid pretendía dirixirse tamén contra o conselleiro de Interior, Ramón Espadaler, a quen o Estado atribuía responsabilidades na área de Governació, algo que non se axusta á realidade. Así mesmo, califícase o executivo catalán como "Goberno sedicente", un feito que para a Fiscalía catalá non era "de recibo". Segundo as últimas informacións publicadas, @s fiscais do TSXC poderían presentar, finalmente, tan só unha acusación contra Mas e a vice-presidenta da Generalitat, Joana Ortega, por un presunto delito de desobediencia mais a decisión final non se produciría até a vindeira semana.


Summary: Hungría ou Polonia, onde a industria do carbón ten grande importancia, ven nas políticas de transición ecolóxica da UE a causa da suba do prezo da luz. Bruxelas sostén todo o contrario: cómpre acelerar o proceso para poder fuxir da dependencia enerxética de terceiros países e das consecuencias da súa xeoestratexia.

A Comisión Europea presentará un paquete de medidas a semana vindeira co fin de mitigar a actual escalada nos prezos da enerxía, segundo informou a comisaria de Enerxía, Kadri Simson, durante a sesión plenaria do Parlamento Europeo desenvolvida onte. Entres estas estarán o apoio específico aos consumidores ou a redución de impostos á enerxía. O anuncio chega despois de que os Gobernos de Chequia, España, Francia, Grecia e Romanía emitisen un comunicado conxunto exixindo a Bruxelas "reaccionar inmediatamente á dramática suba de prezos". Ademais, pediron unha investigación sobre o mercado do gas e defenderon adquisicións coordinadas que "aumenten o noso poder de negociación". Dentro do bloque comunitario non hai consenso, porén. Agárdase que a partir da primavera a situación mellore e algúns Gobernos consideran que até entón é mellor aguantar con medidas a nivel estatal, tal e como defendeu o primeiro ministro dos Países Baixos, Mark Rutte. A suba de prezos chega ademais nun momento en que a UE se prepara para aprobar máis medidas para combater o cambio climático, como maiores taxas aos combustíbeis contaminantes. Unha circunstancia que algúns Estados, como Hungría ou Polonia, consideran que incrementará o prezo das facturas. O primeiro ministro húngaro, Viktor Orbán, cualificou onte as políticas verdes de "imposto indirecto" e acusou a Bruxelas de ser a culpábel de que os cidadáns paguen máis. Porén, as análises de organismos internacionais sosteñen que as taxas ao carbón ─industria de grande importancia en centro Europa─ apenas tiveron impacto. É, aseguran, o mercado do gas o principal causante. Oferta e demanda Neste sentido, a comisaria anunciou que antes de acabar o ano haberá unha reforma deste mercado, para abordar os problemas relacionados co almacenamento de gas e a subministración. No territorio euroasiático, o incremento da demanda non foi acompañado dunha maior oferta, o que provoca que a UE e os países asiáticos ─especialmente a China─ compitan polas reservas dispoñíbeis a prezos históricos. E todo isto, ás portas do inverno. Josep Borrell, vicepresidente da Comisión Europea e alto representante para a Política Exterior, xa sinalaba hai unhas semanas que "antes ou despois, Europa terá que dicir algo. O sistema debe ser revisado porque ten demasiadas disfuncións. Trasladar o custo do gas a outras enerxías cuxo custo de produción non ten nada que ver é algo que non ten unha xustificación económica clara". Nord Stream 2 A UE importa arredor de 60% do total da enerxía que consume, sobre todo gas e petróleo rusos (no caso do gas, 43,4% do total en 2020, segundo Eurostats). Erick Behar-Villegas, profesor de Economía da Universidade Internacional de Ciencias Aplicadas de Berlín, explicaba hai uns días en France 24 que a escaseza de gas e o consecuente aumento do prezo poderían responder a unha decisión xeoestratéxica. O obxectivo: o impulso definitivo ao gasoduto Nord Stream 2, un proxecto polo que Rusia agarda a aprobación definitiva para comezar a bombear gas directamente até Alemaña. Esta teoría callou entre algúns Estados da UE, que acusan a gasística rusa Gazprom de aproveitar a súa posición hexemónica no mercado para facer subir os prezos. Os datos que ofrece na súa web mostran que ─tal e como defende o Kremlin─ está a cumprir co acordado nos contratos asinados. Mais as acusacións veñen por non incrementar o fluxo neste momento de alta demanda. As queixas levaron a Comisión a emitir un comunicado na terza feira, sinalando que investigarían o asunto. Porén, "a nosa valoración inicial suxire que Rusia está a cumprir cos seus contratos de longa duración", sinalou. Tamén ten efectos no prezo da luz o conflito diplomático entre Marrocos e Alxeria. Este último é distribuidor de gas á Península Ibérica (12% do total da UE, só por detrás de Rusia e Noruega), mais o 31 de outubro fechará o gasoduto que atravesa territorio marroquí até Europa tras a recente rotura de relacións, o que vaticina a suba da factura da luz e do prezo en xeral doutros produtos. Transición "dura" Para Simson, a mellor maneira de protexer a cidadanía europea destas subas está nunha rápida transición cara á enerxía verde. "Ao final, a solución é a mesma, xa sexa a respecto dos prezos, da seguridade no subministro ou do clima: máis enerxía renovábel a nivel local, accesíbel economicamente, para progresar". Un discurso na liña do exposto o pasado 14 de setembro, tamén ante a Eurocámara, polo comisario para o Pacto Verde, Frans Timmermans. "Se tivésemos o Pacto Verde hai cinco anos non estariamos nesta situación", sinalaba. E afirmaba que a transición "vai ser condenadamente dura, e ninguén debería facerse ilusións de que vai ser doada". Mais ─advertiu─ canto máis se tarde en acelerar esa viaxe tecnolóxica, máis volátil será o sistema. Máis cara será a luz. Protestas en Francia pola carestía da vida Miles de cidadáns tomaron as rúas de cidades de toda Francia na terza feira para protestar polas subas na factura da luz, mais tamén doutros produtos básicos, e exixiron ao Goberno que lexisle para que se controlen os prezos e se produzan incrementos salariais. "Non podemos facer que os traballadores paguen os custos da crise", declarou Yves Veyrier, secretario xeral do sindicato Force ouvrière (FO), a France Info. Advertiu que o plan do Executivo de salvar a economía "custe o que custe" non pode pasar polos despidos ou a través de controvertidas medidas como a reforma da xubilación. A respecto do aumento da inflación, da suba no prezo dos carburantes, do incremento do prezo do gas desde o 1 de outubro e as altas facturas da luz, o secretario xeral do sindicato Confédération générale du travail (CGT), Philippe Martinez, exixiu "respostas urxentes".


Summary: É coñecido polo gran público por ser o membro do xurado que fai o papel de malo no concurso 'Vai de gaita' do Luar. Pero é un multiinstrumentista que estrea o vindeiro mes o seu primeiro disco, cuxo título semella toda unha declaración de intencións.

A gaita levada ao mundo do pop, do rock ou mesmo da electrónica. Ou iso parece logo de coñecer o seu primeiro single, "A insignificante historia do home astronómico", que vai un paso máis aló do que se ten feito até o momento coa gaita. E todo isto adubiado cunha estética potente, provocadora e pouco vista nun mundo da cultura galega onde estes adxectivos son escasos. O disco seica estará listo para levar a finais de ano e será presentado no Culturgal o sábado 5 de decembro, ademais da estrea o 24 de novembro dunha curtametraxe co primeiro single. Os dez temas que o compoñen están producidos e interpretados por el, chegando a tocar medio cento de instrumentos. Soamente conta con colaboracións de artistas como Davide Salvado, a quen ten acompañado no seu disco, Pedro Pascual ou o grupo Pandeiromus. Editado por Inquedanzas Sonoras, Ego leva o son da gaita e da percusión tradicional a un plano distinto, diferente e anovador. Dese xeito, o tradicional viaxará cara a unha sonoridade indie-pop con tintes de rock, flamenco e música electrónica. Ademais de membro do xurado no concurso Vai de Gaita do Luar, Silva é profesor no Conservatorio Profesional de Música Xan Viaño de Ferrol e no Conservatorio de Vilagarcía. Até o momento só o coñeciamos musicalmente a través das súas múltiples colaboracións con artistas da altura de Susana Seivane, Davide Salvado, Rosa López ou Carlos Núñez.


Summary: Un total de 2.240.616 galegas e galegos están chamados ás urnas este domingo para escoller as 23 deputadas e deputados e as 16 senadoras e senadores polas catro circunscricións galegas.

Arrancou a xornada electoral e fíxoo coa apertura dos colexios ás 9 horas. Un total de 2.240.616 galegos están chamados ás urnas para decidir os 16 asentos do Senado e os 23 escanos no Congreso en xogo. Son catro escanos menos que nas primeiras eleccións ás Cortes Xerais españolas após a morte de Franco, un dato que evidencia a perda de peso poboacional de Galiza. Dos máis de 2,2 millóns de electoras e electores, 929.181 elixirán representantes pola circunscrición da Coruña; 772.631 por Pontevedra, 278.291 por Lugo e 260.513 por Ourense. As galegas e galegos poderán escoller entre 49 candidaturas ao Congreso e 47 ao Senado. Todas as circunscricións, agás Ourense, con 13, contarán con 12 listaxes distintas –PP, PSOE, En Marea, En Común-Unidas Podemos, BNG, Ciudadanos, Compromiso por Galicia, Vox, Pacma, Recortes Cero, Por un mundo máis xusto e Partido Comunista dos Traballadores de Galiza, para elixir os oito escanos da Coruña, os sete de Pontevedra e os catro de Lugo. En Ourense tamén se elixirán catro, o mesmo número de representantes que se elixen para o Senado en cada circunscrición. A Delegación do Goberno informa de que na Galiza hai dispoñíbeis 7.912 urnas en 3.956 mesas distribuídas en 2.416 locais electorais. O voto CERA De constiuíren unha circunscrición electoral, o CERA, o censo electoral de residentes ausentes, sería a terceira circunscrición galega, despois da Coruña e Pontevedra. E é que perto de 458.000 galegos e galegas da emigración foron chamadas a participar nas eleccións xerais, una cifra que supón case o 22% do CERA do conxunto do Estado, que ascende ás 2.088.000 persoas. Por país de residencia, Arxentina é o que máis electoras e electores achega, seguido do Uruguai, de Suíza, de Cuba e de Venezuela.


Summary: Create Infographics

A coligación entre BNG e Bildu acada o seu escano no Parlamento europeo, cun 7,9 dos votos para o Bloque. O PP rexista un retroceso histórico, cedendo 15 pontos percentuais a respeito de 2009. Podemos foi a grande sorpresa das eleccións. Lidia Senra tamén estará en Bruxelas. Segundo os primeiros datos oficiais, xa practicamente definitivos, o BNG estará de novo presente en Europa mediante a súa alianza con Bildu, coa que terían conseguido un eurodeputado, que será rotativo. Queda nun 7,9 por cento dos votos en Galiza o Bloque, case 80.000 respaldos, superado por décimas por Podemos, cun 8,3, grande sorpresa da xornada, que se converte en cuarta forza a un dous puntos de AGE, que queda freada pero obtén acta e segue como terceira forza. Gaña o PP e o PSOE mantense como segunda forza, pero a súa caída en conxunto resulta enorme. Sobre todo para a dereita galega, que perde 300.000 votos respecto ás autonómicas de 2012. Un castigo xigantesco, o seu peor balance en 25 anos, que tamén afecta ao PSOE, que gaña un punto de porcentaxe, pero perde 80.000 apoios respecto a 16 meses antes e case 190.000 se se bota a vista atrás cinco anos, nas últimas europeas. Create Infographics No Estado, gaña o PP, con só 16 deputad@s, por 14 do PSOE, afundido. Seica chega a fin do bipartidismo, xa que entre ambas formacións nin suman o 50% dos votos no Estado. IU leva seis escanos -un deles o de Lidia Senra, nomeada por Anova- namentres que UPyD só saca catro, por dous de Cidadáns. Un de Equo-Compromís-CHA. Podemos é a sensación da noite. A formación de Pablo Iglesias consegue cinco deputad@s, mesmo supera a Izquierda Unida en Madrid. Outro punto de atención estaba en Cataluña, onde creceu a participación en case dez puntos, e onde ERC obtivo un par de deputad@s en solitarios. superando a CIU en case un par de puntos (23,6 contra 21,8). En canto a forzas a prol do dereito a decidir, case tiveron un terzo máis de apoio que as españolistas. A coalición CIU-PNG-CC gaña dous, pero non pode estar contenta co resultado, menos pola parte vasca, onde no conxunto de Euskal Herria foi superada por EH-Bildu. A nivel europeo, o crecemento e/ou vitorias da estrema dereita marcou a xornada, con triunfos como o de Le Pen en Francia. Syriza en Grecia foi a outra cara. De cara á Comisión Europea, todo indica que o gañador será Juncker, do Partido Popular Europeo. Tamén son salientábeis os catro eurodeputad@s do Sinn Féin. En Portugal gañan @s socialdemócratas e o PCP duplica ao Bloco.


Summary: Queríamos o Windows em galego? Partir de zero. Queríamos ler Paul Auster? Partir de zero. Queríamos os desenhos animados da Peppa Pig? Partir de zero. O pior é que conseguiram convencer a maioria dos galegos de que o seu zero particular era de todos, e multiplicar por zero sabemos no que dá.

Regularmente são feitas campanhas para promover o uso social do galego. Não escasseiam, por sua parte, debates públicos sobre o seu estado de saúde social e por onde devemos transitar a médio prazo. Um debate recorrente a respeito do discurso em volta do galego, quando queremos promover o seu uso social, é: devemos focar apenas aspetos positivos ou mostrar também o avançado estado de substituição linguística? Trinta anos deveria dar para fazer análises embora também seja certo que, quando alguém só tem UMA estratégia, para que servem as análises? Se correr bem, regozijemo-nos, se correr mal, é a vida Há uns anos apareceram, na cidade onde moro, pintadas com um número que indicava os falantes perdidos no ano anterior. Depois surgiram vozes diversas, quer criticando a campanha, por pessimista, quer gabando-a, por promover a consciência. Uma regra básica da publicidade, poderia-se arguir, é que o comum das pessoas não costuma pegar, para si, no que está associado ao fracasso. Ainda, os que finalmente pegarem são tão poucos que nem justifica a promoção. Ora, acontece que este "tapemos o negativo" dá muito jeito aos responsáveis da estratégia institucional para esconder um fracasso e não questionar um modelo. Trinta anos deveria dar para fazer análises embora também seja certo que, quando alguém só tem UMA estratégia, para que servem as análises? Se correr bem, regozijemo-nos, se correr mal, é a vida. Queríamos o Windows em galego? Partir de zero. Queríamos ler Paul Auster? Partir de zero. Queríamos os desenhos animados da Peppa Pig? Partir de zero Os inícios dos anos 80 foram muito importantes na história da nossa língua. Foi quando se começou a implementar a estratégia "oficial". Partia da base de que a cidadania do Brasil e de Portugal e as suas produções, do género que fossem, não tinham nada a ver connosco. Eram estrangeiras. A consequência mais relevante desta focagem era que, para construir, havia que partir de zero. Queríamos o Windows em galego? Partir de zero. Queríamos ler Paul Auster? Partir de zero. Queríamos os desenhos animados da Peppa Pig? Partir de zero. Queríamos o Asterix? Partir de zero. É o momento de trabalhar com outras aritméticas, sobretudo porque não vamos ter muitas mais sequências de trinta anos O pior é que conseguiram convencer a maioria dos galegos de que o seu zero particular era de todos, e multiplicar por zero sabemos no que dá. É o momento de trabalhar com outras aritméticas, sobretudo porque não vamos ter muitas mais sequências de trinta anos.


O BNG proclamou este sábado os seus candidatos e candidatas para as eleccións municipais do vindeiro mes de maio nas sete cidades galegas. Francisco Jorquera pola Coruña, Iván Rivas por Ferrol, Goretti Sanmartin por Santiago, Ruben Arroxo por Lugo, Luis Seara por Ourense, Xavier Pérez Igrexas por Vigo e Miguel Anxo Fernández Lores por Pontevedra encabezarán as listas da formación nacionalista. No Consello Nacional celebrado este sábado e que supón o inicio da precampaña dos comicios municipais de 2019, a portavoz Ana Pontón salientou que "todas estas persoas non foron escollidas por ningún dedazo", senón como "resultado dun proceso asembleario onde é a militancia quen decide". Francisco Jorquera pola Coruña, Iván Rivas por Ferrol, Goretti Sanmartin por Santiago, Ruben Arroxo por Lugo, Luis Seara por Ourense, Xavier Pérez Igrexas por Vigo e Miguel Anxo Fernández Lores por Pontevedra encabezarán as listas Para Pontón, "as eleccións locais son o primeiro paso para o cambio político que Galiza precisa e que aspiramos a liderar". A portavoz nacional do BNG afirmou que "a fortaleza do BNG son os nosos gobernos municipais cun proxecto propio para Galiza" e fixo especial fincapé na xestión realizada en Pontevedra, da que destacou que se trata dunha "cidade referente internacional cun modelo propio" que "mellorou a calidade de vida, reduciu a mortalidade por atropelos, reduciu as emisións contaminantes, apostou polo comercio local e pola nosa cultura e identidade". Pola contra, Pontón puxo como exemplos negativos a Ourense, "incapaz de aprobar os orzamentos municipais" e Vigo, caracterizada polo "despilfarro en luces para tapar a falta dun proxecto político para esa cidade". Pontón reclamou "unha axenda galega que sitúe no mapa a Galiza e fronte a irrelevancia política a que nos conducen as forzas estatais, incapaces de ter un proxecto propio de país porque mentres nos teñen entretidas con másteres, plaxios e demais corruptelas" "Queremos concellos que ofrezan alternativas propias, centradas na nosa realidade, que reforcen a nosa identidade e autoestima como galegas e galegos. Concellos onde o galego e a nosa cultura sexa defendida e apoiada. Queremos concellos comprometidos co público, que garantan a boa xestión da cada euro que sae do peto das cidadás, e que non despilfarren en obras megalómanas e erradiquen calquera tipo de favoritismo", afirmou Pontón. "Queremos concellos onde a igualdade de xénero sexa elemento transversal das políticas públicas, concellos que melloren a vida das veciñas e veciños con servizos públicos, con calidade urbana, apostando por recuperar o espazo público para as persoas e superando a vella concepción das cidades como almacén de coches", engadiu. Na súa intervención Pontón reclamou "unha axenda galega que sitúe no mapa a Galiza e fronte a irrelevancia política a que nos conducen as forzas estatais, incapaces de ter un proxecto propio de país porque mentres nos teñen entretidas con másteres, plaxios e demais corruptelas". Pontos propuxo "rebaixar o prezo da luz cunha tarifa propia, unha AP-9 libre da estafa das peaxes, poñer fin á ilegal e inmoral prórroga de Ence" ou 2unha Facenda propia que nos permita ter unha fiscalidade xusta".


Summary: A pasada semana presentouse en Ferrol o libro colectivo 'O Carballo que fun en Ferrol. Aproximación a Ricardo Carvalho Calero', coordinado por Bernardo Máiz e que se une ao volume 'Hei de entrar no meu povo' (Edicións Embora), no que tamén colabora o historiador

Ricardo Carvalho Calero naceu en Ferrol en 1910 e pasou 29 anos da súa vida na cidade naval, en tres etapas: de 1910 a 1926, de 1932 a 1936 e de 1941 a 1950. Aínda que a partir deste ano non volveu residir na súa localidade natal, mantivo sempre unha estreita relación con ela, e o agarimo foi correspondido, recibindo en Ferrol en 1981 a súa primeira homenaxe trala súa xubilación (a cargo da sociedade cultural Medulio) e tamén sendo recoñecido como fillo predilecto en 1990, pouco antes do seu falecemento.Dende Ferrol tamén partiron sempre unha parte importante das iniciativas para que fose homenaxeado no Día das Letras Galegas, escolla que por fin se produciu hai uns meses."Hei de entrar no meu povo, / para ver se tropeço / numha rua qualquer do Ferrol Velho / -sera a de Sam Francisco, a do Socorro?- / com o neno que fum e que foi outro", escribiuO pasado 26 de febreiro o salón de actos de Afundación en Ferrol acolleu a presentación do volume colectivo 'RCC. O Carballo que fun en Ferrol. Aproximación a Ricardo Carvalho Calero", editado polo Club de Prensa de Ferrol e coordinado polo historiador Bernardo Máiz, que durante anos traballou para que a RAG aprobase o recoñecemento. O libro conta coas achegas de investigadores e estudosos "ferrolterráns de orixe ou adopción" e en parte afonda na relación que Carvalho Calero mantivo coa comarca.A obra únese á publicada hai uns meses por Edicións Embora baixo o título de 'Hei de entrar no meu povo', en referencia ao poema de Carvalho Calero no que escribira "Cruzando a ría /pola ponte das Pías, / se os obreiros de Astano / nom cortaron o tráfico, / entrarei em Ferrol, a minha terra. / Se o cortaron, daquela, hei tomar o caminho antergo...", e engadindo "hei de entrar no meu povo, / para ver se tropeço / numha rua qualquer do Ferrol Velho / -sera a de Sam Francisco, a do Socorro?- / com o neno que fum e que foi outro; / aquel que fum e que nom fum entom, / quando eu nom era o velho que hoje som". Falamos con Bernardo Máiz."En Ferrol foi sempre moi apreciado. En decembro de 1981, a iniciativa de Medulio, don Ricardo recibiu en Ferrol a primeira homenaxe pública cando se xubilou como catedrático"Como foi a relación de Carvalho Calero con Ferrol?Residiu en Ferrol apenas vinte e nove dos seus oitenta anos de vida, en tres etapas, de 1910 a 1926, de 1932 a 1936 e de 1941 a 1950, este último período ben espiñento. O primeiro foi unha etapa de formación, o segundo de amor, de inxel acción política e de creación poética, o terceiro de amargura e de escritura forzosamente oculta. Os longos espazos de tempo lonxe da súa patria nativa debéronse aos seus estudos universitarios, á expatriación involuntaria a conta da sublevación facciosa de 1936 e á guerra subseguinte na que combateu no bando leal, á estadía no cárcere como preso político e, dende 1950, á docencia en Lugo e Compostela.Foi suficientemente recoñecido en Ferrol?En Ferrol foi sempre moi apreciado. En decembro de 1981, a iniciativa de Medulio, don Ricardo recibiu en Ferrol a primeira homenaxe pública cando se xubilou como catedrático, "pola súa fidelidade á causa de recuperar o seu país e a súa propia cultura". Ademais, a proposta do BNG á corporación municipal, foi nomeado Fillo Predilecto de Ferrol o 7 de xaneiro de 1990, honor que agradeceu na que foi a última viaxe da súa vida. Nesta cidade unha rúa, un instituto e un centro cultural levan o seu nome. Ferrolterra foi na súa obra obxecto literario e el definíase como "ferrolán enxebre"."En 1941 outórganlle unha liberdade condicional que se converteu en permanente. Foron anos duros para el, mesmo recibía ameazas pola rúa en Ferrol"Falas dun "período espiñento", eses anos nos que volve a Ferrol, sufrindo a represión polas súas ideas e non podendo dar clase. Como foi ese tempo e esa represión?El era un home da esquerda do Partido Galeguista e loita para que o PG se integre na Fronte Popular. A sublevación franquista sorpréndeo en Madrid, facendo o exame de oposición á Cátedra e alí incorpórase como miliciano ao batallón de UGT, despois intégrase nunha unidade de profesionais do ensino e finalmente nas milicias populares mandadas por Enrique Líster. Ao remate da guerra cólleno prisioneiro en Andalucía, pero a pesar do que se escribiu sobre o tema, nunca pediron para el pena de morte, caéndolle ao final 12 anos de cadea.En 1941 outórganlle unha liberdade condicional que se converteu en permanente. Como non tiña certificado de boa conduta, non podía solicitar praza en ningún centro de ensino, e como non lle permitían colexiarse tampouco podía dar clases de forma privada. Foron anos duros para el, mesmo recibía ameazas pola rúa en Ferrol. Hai un poema, no que di "como puidemos viver e mais vivemos", no que retrata a represión franquista do momento. Grazas a que a súa muller daba clases, entre os dous foron capeando o temporal. As cousas melloran para el grazas á súa incorporación ao colexio Fingoi, en Lugo, no que aínda que actuaba como director, aparecía como conselleiro delegado, porque non podía exercer."Nunca quixo pedir a cancelación dos seus antecedentes políticos. El negábase, porque dicía que el non fixera nada mal"A partir dese momento as cousas melloran moito para el, non si?Os anos en Lugo son moi bos e a súa vida cambia definitivamente cando marcha de Lugo para Santiago, grazas a que lle cancelaron os seus antecedentes políticos. El nunca quixo pedir a cancelación, a pesar da insistencia de persoas como Filgueira Valverde, que lle dicían que só con que o pedira o réxime llos cancelaría. Porén, el negábase, porque dicía que el non fixera nada mal. Cando por fin llos cancelan, pode por fin presentarse a unha praza de profesor de instituto, á vez que o decano da Facultade de Filosofía e Letras lle ofrece a posibilidade de ser catedrático de Lingua e Literatura galega, unha praza que ían crear.Neses anos aínda asinaba como 'Carballo' e aínda non defendía un achegamento da norma do galego á norma portuguesa. Cando se produce ese cambio?Si, Don Ricardo era o único titulado para elaborar unhas normas para o galego. E elabóraas no ano 1971 para a Real Academia Galega, unhas 'Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego' que son reeditadas en 1977. Porén, contra 1973 prodúcese un conflito con Manuel Rodrigues Lapa, que publicara un artigo en Portugal defendendo que o galego debía achegarse na súa norma culta ao portugués. Houbo unha resposta moi dura de Ramón Piñeiro en Grial. Piñeiro quería que Carvalho a asinase, pero Carvalho negouse. Este episodio levouno a interesarse máis polo asunto e iniciou un achegamento a esas posicións."Nunca quixo cargos, pero na súa contra dixéronse moitas miserias, como que estaba anoxado por non ter sido escollido para presidir a RAG"Xa en 1975 Carvalho publica un artigo en La Voz de Galicia defendendo que non hai que innovar sen tradición, que hai que ir ás raíces históricas e que o portugués é fillo do galego. A partir de aí Carvalho comeza a publicar en editoriais que non son Galaxia. En resposta comezan a utilizar o Instituto da Lingua Galega contra el, e pouco a pouco vese sometido a unha marxinación por parte de determinados sectores.A partir de 1981 comeza a asinar como 'Carvalho' e pouco a pouco vaise distanciando máis dos organismos oficiais. De feito, cando lle propoñen entrar no CCG non quere. Nunca quixo cargos, pero na súa contra dixéronse moitas miserias, como que estaba anoxado por non ter sido escollido para presidir a RAG."Foi rexeitado durante anos por defender que Galicia forma parte do sistema lingüístico galego-portugués e tamén por afirmar cousas como que 'a autonomía mantén todo o aparato do estado unitario'"Na túa opinión, cal é a razón de que ata agora a Real Academia Galega non accedera a dedicarlle o Día das Letras Galegas?Foi rexeitado durante anos por defender que Galicia forma parte do sistema lingüístico galego-portugués e tamén por afirmar cousas como que "a autonomía mantén todo o aparato do estado unitario, mentres que a autodeterminación prantexa o problema dende o propio país galego, unha forma de organización de Galiza que pode chegar desde a separazón total do País con relazón aos circundantes ate a Federazón ou Confederazón", como dixo en 1989.Foi expulsado do trato respectuoso que merecía. Con retranca el mesmo afirmou en 1986 que "certas elites entenden que nen como estudoso nen como pensador sobre os problemas culturais da nosa terra atinxo a altura que eles sinalan"."A dirección actual da RAG é suficientemente intelixente para entender que don Ricardo é un xigante intelectual e que polo tanto non podía ser mantido no ostracismo"E por que agora si foi posible a escolla?Pois foi posible grazas ao traballo que estiveron desenvolvendo durante anos moitísimas entidades e moitísimas persoas a título individual. E tamén porque houbo unha anovación da Real Academia Galega: a dirección actual da RAG é suficientemente intelixente para entender que don Ricardo é un xigante intelectual e que polo tanto non podía ser mantido no ostracismo. Recapacitaron e viron que non podían seguir ocultando a unha persoa desta talla. É o momento de sacar adiante a memoria de Don Ricardo.


Summary: Un informe do Consello da Cultura Galega sobre as prácticas e actitudes lingüisticas da xente nova en Galicia insiste en crear un espazo de "solidariedade co galego" centrado na "afectividade e a emotividade" como "vía máis eficaz" para incrementar o seu uso

A mocidade galega valora positivamente a lingua galega pero mantén prexuízos respecto da normativa estándar e amósase pesimista respecto do seu futuro malia recoñecer que son eles, os máis novos, os que teñen a clave para impulsala. Deste breve xeito poderíase resumir unha das conclusións do informe Prácticas e actitudes lingüísticas da mocidade en Galicia, elaborado polo Consello da Cultura Galega (CCG) e aprobado polo seu plenario o pasado 6 de abril. A mocidade, mesmo a castelánfalante, non despreza o galego pero é pesimista sobre o seu futuro e segue amosando prexuízos O informe foi elaborado a partir de entrevistas a mozos e mozas de 15 a 25 anos entre decembro de 2015 e febreiro de 2016, optando por un cuestionario -en colaboración co Seminario de Sociolingüística da Academia- para a parte cuantitativa, mentres que para a parte cualitativa establecéronse tres grupos presenciais de discusión, diferenciados entre si polo tipo de hábitat (Frades, Viveiro, Vigo). A conclusión á que chega o CCG é que "a vía máis eficaz" para incrementar o uso da lingua galega entre a mocidade é a creación dun espazo de "solidariedade co galego", movidos pola "afectividade e a emotividade" e por riba das vías máis institucionais coma o ensino e os medios de comunicación. Do informe tírase tamén un "patrón maioritario" de valoración positiva do galego, mesmo entre os castelánfalantes, pero tamén de pesimismo sobre o seu futuro. O CCG conclúe que "o máis eficaz" para incrementar o uso do galego é crear espazos de "solidariedade co galego" con "afectividade e emotividade" Ademais, o hábitat de residencia amósase coma o marcador máis relevante para entender os usos lingüísticos da mocidade, onde o urbano é o hábitat con menos uso do galego, fronte as vilas ou ao rural, onde o contacto é superior. Con todo, é a falta de transmisión xeracional, de pais a fillos, a que se revela coma a causa fundamental de desgaleguización. No informe, ademais, revélanse tamen moitos dos prexuízos que aínda pairan sobre o galego e que se fan moi evidentes nos grupos de discusión da análise cualitativa. Alí, por exemplo, é a propia xente nova monolingüe en galego e do rural a que amosa "unha auto-representación que identifica o galego como unha lingua de persoas brutas". Tamén, no mesmo grupo, existe a consideración de que o idioma que eles falan é "dunha variedade de baixa calidade, un castrapo", malia que coinciden tamén en reivindicar a autenticidade do galego propio como algo "do país" ou "do bo". A mocidade monolingüe en galego do rural amosa "unha auto-representación que identifica a lingua como de persoas brutas" Alén diso, e aínda que os datos amosan que os mozos e mozas consideran ter unha alta competencia en galego, as entrevistas revelaron "a inseguridade respecto da normativa ou do seu uso". Os mozos non se identifican co "galego estándar" dos medios de comunicación, chegando a dicir que na escrita séntense máis cómodos en castelán. Como lembra o CCG, "instrumentalízanse os cambios normativos no galego como parte da distancia que explica ese desprazamento da lingua oral". Pero o Consello da Cultura advirte que se ve "como permanente un proceso de cambios normativos que tivo lugar hai máis dunha década" e cuxos efectos, no caso dos entrevistados, "non deberen de ser moi salientables por razóns meramente de idade" ao apenas ter previamente a esas mudanzas pouco contacto coa escrita". Ademais, obsérvase tamén "unha explícita referencia ao galego normativo como unha variedade allea ás experiencias vitais dos/das falantes tradicionais". O CCG asegura que "se instrumentalizan os cambios normativos como parte da distancia que explica ese desprazamento da lingua oral" "Este distanciamento é aínda moi habitual en Galicia, tendo en conta que o proceso de estandarización é aínda relativamente recente e, ademais, continúa a ser contestado, tanto desde posicións elitistas coma desde a autoridade que dá falar un galego tradicional, nomeadamente entre unha mocidade consciente das dinámicas sociolingüísticas polas que transita o galego actual", conclúe o CCG. O documento tamén deixa claro como, "por razóns de diversa índole", tamén callou entre algunha mocidade -nomeadamente na urbana- o mito da imposición do galego no ensino, chegando a xente nova a "reivindicar a liberdade á hora de empregar o castelán nas materias en que é obrigatorio aprender en galego" pero "non explicitando tal liberdade a favor do galego". "Isto é consecuente coa representación da imposición da lingua galega, que ten unha certa preeminencia na poboación urbana castelanfalante", advirte o CCG, que ve como "se desliga o galego das obrigas e asúmese que só o castelán ten este privilexio". Por outra banda, malia que a escola é un lugar importante para aprendizaxe da lingua, non funciona como lugar de dinamización do uso do galego e non contribúe a mudar o status da lingua, aínda que o informe sinala que "hai que cambiar o modelo de ensino entre os 0 e 6 anos para o que é precisa unha oferta de educación infantil en galego". O mito da imposición tamén callou entre moitos mozos: "reivindícase a liberdade de usar o castelán nas materias en galego pero non ao revés" Con todo, as estatísticas revelan que as familias "preparan" os nenos para o cambio tamén lingüístico que agardan na escola, "o cal supón un importante factor de desgaleguización". Ao tempo, as relacións horizontais supoñen un importante factor de desgaleguización, xa que "a mocidade manifesta ter un comportamento lingüístico acomodaticio" nos contactos coas súas amizades. Ademais, o informe do CCG sinala que o Plan Xeral de Normalización Lingüística segue tendo "plena validez" e que a medida básica para solucionar a baixa implantación da lingua galega na mocidade sería, en realidade, "deseñar un plan de fomento da lingua galega para toda a sociedade, pois se non é así é inviable que se acaden melloras efectivas entre a xente moza" . Tamén avoga por excluír o galego da "loita partidista" na política.


Summary: O Ministério Público (o fiscal) acusa o ex primeiro ministro, o primeiro na história da democracia portuguesa em ser processado por corrupção, de ter perpetrado um total de 31 delitos: 16 crimes por branqueamento de capitais, 9 de falsificação de documentos, 3 de fraude fiscal e 3 de corrupção, estes últimos alegadamente practicados enquanto exercia funções ao fronte do Conselho de Ministros.

José Sócrates, líder histórico do Partido Socialista, foi na sua época um dos principais vultos da socialdemocracia europeia. Primeiro ministro de Portugal durante o período 2005-2011, foi prendido em novembro de 2014 acusado da comissão de delitos de fraude fiscal, branqueamento de capitais, corrupção e tráfico de influências, no quadro da Operação Marqués. Em essência, o Ministério Público teria indícios de o político do PS ter empregue o seu cargo e as suas influências políticas para conseguir dinheiro ilicitamente de grandes grupos empresariais, como a construtora Grupo Lena, cujos intereses teria promovido desde o executivo. Sócrates teria branqueado capitais por valor de mais de 30 milhões de euros, a utilizar como testa de ferro um seu amigo íntimo, o empresário Carlos Santos Silva, quem teria 24 milhões de euros em Suíça em contas tituladas por ele mas que em realidade pertenceriam ao ex primeiro ministro. Sócrates esteve em prisão preventiva um total de 288 dias -o que o levou a se auto-qualificar como um "preso político"- e agora será julgado na companha de outras 28 pessoas arguidas. Numa entrevista concedida em exclusiva esta quinta feira à RTP, Sócrates voltou a negar todas as acusações da Procuradoria Geral da República e baseou a sua defesa em que o Ministério Público não dispõe de provas que certifiquem que o dinheiro de Carlos Santos Silva seja realmente seu. "Isto nunca foi uma perseguição a um crime, isto foi uma perseguição a um alvo", disse, a reiterar a sua tese de que o seu é um julgamento motivado por razões não jurídicas, mas políticas.


Summary: Nunha serie de asembleas informativas a Organización Galega de Comunidades de Montes recolleu as achegas das comunidades para elaborar unha proposta de Lei de Montes e presentala aos grupos parlamentares.

A Organización Galega de Comunidades de Montes percorreu nestas semanas a xeografía galega, organizando asembleas informativas coas comunidades veciñais en man común. Xosé Alfredo Pereira, un dos seus integrantes, sinala o seu duplo obxectivo : "Presentamos o borrador dunha nova Lei de Montes que redactou a organización e expoñemos os motivos polos que nos manifestamos o 20 de outubro". Esta semana completaranse as asembleas, con encontros no Barbanza, no Baixo Miño e en Lobios. A manifestación nacional foi convocada pola plataforma Por un monte galego con futuro, integrada por máis dunha vintena de colectivos e asociacións. No seu manifesto reivindican a defensa do monte veciñal en man común, unha xestión "multifuncional e sustentábel" dos montes, o "freo á eucaliptización" e mudanzas na prevención dos lumes forestais. Pereiro lembra tamén a necesidade de que se recoñeza "ás achegas sociais das comunidades de montes" e a aprobación dunha fiscalidade "adaptada a esta figura propia da Galiza". Unha nova Lei de Montes Unha das reclamacións da mobilización é, precisamente, a anulación da proposta de revisión do Plan Forestal de Galiza. O borrador da Lei de Montes, que prepara a Organización Galega de Comunidades de Montes, presentarase como alternativa. "As asembleas foron satisfactorias, hai acordo respecto aos principios xerais do borrador e as propostas que recibimos son para melloralo", adianta Pereira. Unha vez recollidas as achegas o documento entregarase ás formacións parlamentarias de cara aos vindeiros compromisos electorais e as eleccións nacionais do 2020. Un dos obxectivos das comunidades é anular as débedas contraídas coa Xunta logo do remate da súa xestión dos montes comunais. "Grazas ás mobilizacións conseguimos aprazar o pagamento até o 2021, e que só se contabilicen as débedas a partir do 2005. Mais consideramos que a Xunta asinou un contrato con elas e rachouno de xeito unilateral, o xusto é que a débeda sexa condonada", demanda Pereiro.


Summary: A Autoridade Palestiniana abriu finalmente a via para os crimes de guerra israelitas serem julgados e punidos pelo Tribunal Penal Internacional da Haia. Segundo The New York Times, o Congresso dos EUA poderia "castigar" o governo palestiniano por esta decisão.

O passo dado por Abbas -longamente demandado por amplos sectores do povo palestiniano- bate com a oposição da Administração Obama, que nas questões políticas relativas ao Meio Oriente continua a ser um fiel aliado do regime sionista de Israel. Fontes informaram o New York Times que o Congresso está a pensar em cortar em 400 milhões de dólares a ajuda que recebe a Autoridade Nacional Palestiniana (em 2014 a estimação é que os subsídios do governo Obama à Administração Abbas chegam até os 440 milhões de dólares). Os norte-americanos alegam que o movimento da Autoridade Nacional Palestiniana supõe um passo unilateral e uma violação dos acordos de Oslo assinados no seu dia com Israel e em função dos quais nenhuma parte do conflito recorreria em solitário a nenhum organismo de carácter internacional. Quer Israel quer os Estados Unidos nunca aderiram ao TPI para evitar que os seus militares possam cair sob a alçada da justiça internacional. Abbas tomou a decisão de apresentar a solicitude de adesão ao Tribunal Penal Internacional -ao que não pertencem nem os EUA nem Israel- após o Conselho de Segurança da ONU não ter tomado em consideração uma proposta de resolução para garantir que no prazo de três anos Israel abandonaria os territórios ocupados. Segundo publicou Esquerda.Net, Abbas explicou nestes termos o passo dado pela Autoridade Nacional Palestiniana: "Queremos queixar-nos. Há uma agressão contra nós, contra o nosso território. O Conselho de Segurança desiludiu-nos", afirmou Abbas, citado pela Associated Press. A ameaça palestiniana pode vir a tornar-se realidade ao fim de décadas de negociações falhadas e de autênticos massacres militares por parte das tropas de ocupação israelitas. Com a adesão ao TPI, a Palestina tentará contestar nesta instituição a construção dos colonatos no seu território, para além de tentar julgar os crimes de guerra cometidos contra a sua população nos últimos anos, nomeadamente os ataques militares que deixaram milhares de mortos. Quer Israel quer os Estados Unidos nunca aderiram ao TPI para evitar que os seus militares possam cair sob a alçada da justiça internacional.


Summary: A situación das listas de agarda chegou onte ao Parlamento da Galiza. Mentres as persoas usuarias da sanidade pública sitúan como primeiro problema o tempo de espera para conseguir unha cita médica, o Goberno galego insiste en defender políticas que teñen provocado atrasos na atención de máis de dous anos.

Malia que os responsábeis da Consellaría de Sanidade negan os atrasos que superan o tempo de agarda legalmente establecido, as asociacións en defensa da sanidade pública así como usuarias e usuarios da mesma veñen denunciando longas esperas no Sergas. 596 días en lista de espera Os temos de agarda foron exemplificados onte no Parlamento . A deputada do BNG Iria Carreira lembrou na comisión de Sanidade aos responsábeis do Sergas que "un doente da área sanitaria de Santiago e Barbanza tivo que agardar dous anos, dous meses e 23 días para unha intervención cirúrxica de uroloxía". "Se miramos os datos oficiais da Xunta para área sanitaria de Santiago e Barbanza, no servizo de Uroloxía non había ningún paciente con máis de 12 meses de permanencia na lista de espera. O paciente que mencionei anteriormente levaba xa 596 días", aseverou Carreira. O exemplo sinalado pola deputada é un síntoma do funcionamento das listas de agarda. Neste sentido, significou que "nalgunhas especialidades hospitalarias da área sanitaria de Ourense non se lle dá cita aos pacientes para unha consulta hospitalaria até 2023". Ao tempo, denunciou que "a día de hoxe hai pacientes oncolóxicas en estadío IV [o máis grave] que requiren dunha Tomografía Axial Computerizada (TAC) trimestral, por exemplo, e que se lle está a realizar cada 6 meses". A Xunta minimiza o problema das agardas Pola súa parte, o director xeral de Asistencia Sanitaria da Xunta da Galiza, Jorge Aboal, puxo en valor a xestión desenvolvida polo Goberno galego nesta materia. Malia recoñecer que a finais de decembro de 2021 eran 43.194 pacientes os que estaban agardando por unha intervención cirúrxica -3.455 dos cales agardan máis de seis meses- e que o seu tempo de espera incrementouse en 22,5 días desde 2019, manifestouse satisfeito co funcionamento das listas de espera. A situación das persoas incorporadas ás listas de agarda non estruturais, aquelas que non teñen soporte legal, planeou sobre todo o debate parlamentario. "Hai dous tipos de listas, as estruturais, as que son bonitas, as que van cumprindo medianamente os prazos, e as non estruturais. Esas listas son as que non se publican e nas que reina a anarquía. Nestas listas de espera non estruturais entran todos aqueles pacientes que rexeitan a derivación á privada, por exemplo. E unha vez que entran nesa lista, os tempos desaparecen. Desaparece a obriga de prestación sanitaria nun prazo máximo", sentenciou Carreira Aboal significou que as listas de espera non estrutural "non poden ser eliminadas" e negouse a facer público o número de persoas que fan parte das mesmas. A este respecto, afirmou que "as listas de agarda estruturais son as que reflicten a xestión de doentes", carecendo as outras de importancia. Valedora do Pobo A Valedora do Pobo, María Dolores Fernández Galiño, tense manifestado de xeito moi crítico no seu informe de 2020 a respecto da "particular situación daqueles doentes que, estando na lista de agarda estrutural para ser intervidos dunha patoloxía, xeralmente con prioridade tres, rexeitaban a oferta dun centro concertado. Como xa comentabamos no anterior informe, estes doentes -ao rexeitar o centro privado- pasaban a formar parte dunha lista de espera diferente, coñecida como 'lista de espera non estrutural' na que non resultaba de aplicación o tempo de espera máximo estipulado legalmente para a realización da devandita cirurxía". A recomendación efectuada por Galiño ao Goberno galego segue sen cumprirse. A mesma estabelece que "para estes doentes que rexeitan a oferta do centro concertado, debe garantirse igualmente un prazo máximo de tempo, de xeito que se garanta a súa atención sanitaria nun período definido, dando así cumprimento ao mandato do lexislador estatal establecido no artigo 4 da Lei 16/2003, de cohesión e calidade do Sistema Nacional de Saúde ao referirse aos dereitos da cidadanía no conxunto do Sistema incluíndo entre eles o dereito a recibir unha asistencia sanitaria na súa comunidade autónoma de residencia nun tempo máximo". As derivacións á privada A Lei de Garantías de Prestacións Sanitarias de 2013 consolidou a derivación de pacientes á sanidade privada xa prevista na lexislación sanitaria. Segundo sinalou onte na Cámara galega, Jorge Aboal, nos últimos cinco anos deriváronse á privada máis de 117.000 cirurxiás e de 300.000 probas diagnósticas


Summary: Desde esta segunda feira, os restaurantes galegos poderán aumentar a súa capacidade de 30% do total até 50%.

O Centro de Coordinación de Operativa (Cecop) da Xunta da Galiza acordou incrementar a capacidade dos restaurantes e locais de hostalaría até 50% a partir desta segunda feira. Para facelo, esta entidade, que conta con representantes da Delegación do Goberno español na Galiza, da Xunta e da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), ampárase en que "as instrucións publicadas no Boletín Oficial do Estado (BOE) para a fase 2, autorizan aos distantos territorios a modificar o aforamento máximo no interior destes establecementos, ben reducíndoo a 30% ou incrementándoo a 50%". Así, os locais deberán "manter as medidas de seguridade estabelecidas polo Ministerio de Sanidade" para que favoreza a adecuación hixiénico-sanitaria destes establecementos e garantir a seguridade a traballadoras e usuarias. Esta ampliación leva tamén unha "especial chamada de atención á responsabilidade dos usuarios de hostalaría e ao 'sentidiño' que se reclama sempre para poder seguir progresando durante esta pandemia" até recuperar unha vida medianamente normal, subliñou Rueda.


Summary: A vía continúa fechada e Adif prevé restablecer a circulación ferroviaria en torno ao mediodía de hoxe

Un vagón de tren que cubría a liña entre A Coruña e Lugo sufriu a pasada noite un descarrilamento con 17 viaxeiros a bordo, á parte do maquinista e o interventor, sen que ningunha persona sufrise feridas, segundo confirmaron a Europa Press fontes de Renfe. En concreto, ás 20:21 horas produciuse o descarrilamento do bogie dianteiro de autopropulsado do tren de Media Distancia 12642 A Coruña-Monforte de Lemos, no punto quilométrico 515/900. Segundo informaron fontes do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (Adif), o descarrilamento do coche produciuse a consecuencia dun desprendemento de terras sobre a vía, á altura do termo municipal de Oza-Cesuras. O centro de seguridade de Renfe e o persoal de Adif contactaron co 112 Galiza para alertar do ocorrido e solicitaron medios para colaborar no transbordo das persoas que viaxaban no convoi para poder continuar coa súa ruta. Ás 22:43 horas os viaxeiros foron evacuados por estrada. Como o vagón descarrilado quedou na vía á espera de ser retirado, a circulación ferroviaria segue cortada, aínda que a previsión de arranxo está fixada ao redor das 12:00 horas do mediodía de hoxe, segundo confirman fontes de Adif.


O vindeiro ano a miña primeira colaboración na prensa cumprirá 40 anos. Foi no El Diario Español de Montevideo sobre a constitución española de 1978. Despois de centos de notas en diferentes medios sinto que cada vez hai menos xente que queira informarse sobre a moi nobre e xenerosa República Oriental do Uruguai. As pegadas de Galicia poden ser seguidas desde 1527 ata este mesmo 2018. Estou a falar de case cinco séculos nos que os fillos do paraíso atlántico achegan o seu suor para encher de solidariedade os vieiros dunha afastada terra do sur americano. As pegadas de Galicia poden ser seguidas desde 1527 ata este mesmo 2018. Estou a falar de case cinco séculos nos que os fillos do paraíso atlántico achegan o seu suor para encher de solidariedade os vieiros dunha afastada terra do sur americano Vou facer un breve resumo de fitos nos que Galicia deixa o seu selo de identidade. O primeiro é falar do mariño Diego García quen nunha carta de 1527 nomea aos nativos coma "charruases". O tal Diego chámalle "charrúas" xa que o seu aspecto faille lembrar as máscaras do entroido de Allariz. En 1740 temos ao primeiro galego que casa en Montevideo, o mindoniense Alonso Puga Miranda, sarxento do Reximento de Cantabria. A primeira botica da capital uruguaia foi aberta en 1740 por Gabriel Piedracueva Varela, nativo do concello de Miño. O emigrante de Paramos (O Covelo) Francisco Rodríguez Alonso é o dono dunha "pulpería" en Sarandí del Yi (Durazno). En 1782 ergue unha capela na súa propiedade que hoxe é monumento histórico nacional. Arredor do 1800 os irmáns Xosé e Luís Fernández Bermella de Maside-Ourense levan a Montevideo dous cruceiros de pedra que encargaron a canteiros da súa parroquia de Santa María de Amarante. Son os monumentos máis antigos do Uruguai. Un deles está no cemiterio Central e o outro na igrexa do Cordón. É necesario ir debullando para logo poder xustificar o meu laio pola escasa atención que Xunta e Deputacións lle prestan a un país onde aínda a nosa lareira está acesa. En 1811 ten lugar o chamado "Grito de Asencio" que marca o comezo do proceso independentista. O promotor do levantamento foi o alférez Ramón Fernández Ximénez, fillo de Dionisio F. (Arcade-Soutomaior). O primeiro poeta que lle canta a patria uruguaia foi Bartolomé Hidalgo que se considera o fundador da lírica gauchesca no Río da Prata. É moi curioso que nos seus famosos "cielitos" de 1811-1815 use a nosa lingua nun verso ao escribir: echando al hombro un fungeiro. É o primeiro que fai referencia a gaita e aso galegos coma sinónimo de godos (españois). O dous secretarios do heroe nacional don Xosé Artigas son Miguel Barreiro (ata 1815) e Xosé Monterroso (1815-1820), ámbolos dous descendentes de familias cambadesas. O meu único interese é que a Xunta de Galicia promova máis iniciativas culturais que sexan unha homenaxe aos galegos que axudaron na fundación e mantemento dunha república que camiña con paso firme polo carreiro do progreso Imos agora a falar dos presidentes uruguaios de ascendencia galega. En 1838 foi presidente interino Gabriel Antonio Pereira e logo, entre 1856-1860, o sexto presidente. Pedro José Varela foi interino en 1868 e logo o décimo presidente en 1875. Lorenzo Latorre foi dictador entre 1875-79 e logo presidente constitucional entre 1879-1880. Francisco Antonino Vidal estudou pediatría en París e foi presidente interino e logo o décimo segundo presidente constitucional. Máximo Santos foi o décimo terceiro presidente. Máximo Tajes foi o décimo quinto. Julio Herrera y Obes Martínez foi o décimo sexto. Claudio Williman González foi o vixésimo. Alfredo Baldomir foi o vixésimo séptimo. Óscar Gestido Pose foi o trixésimo segundo. Tabaré Vázquez Rosas foi o trixésimo noveno na súa primeira presidencia e agora mesmo é o cuadraxésimo primeiro. Don Tabaré é neto por liña paterna de Xosé Vázquez e Dolores Edreira. O avó era da parroquia ourensá da Purísima Concepción de Vilar de Astrés e a avoa da parroquia betanceira de Santiago de Requián. Don Tabaré remata o seu mandato o primeiro de marzo do 2020. Coido que sería un peche moi emotivo para a súa ética traxectoria que Galicia o distinga como se merece Fixen unha reducida síntese das obras dos centos de albaneis emigrantes que sementaron alicerces no Uruguai. Os interesados en maior información poden pedir a Montevideo a documentada publicación "SOBRE GALLEGOS Y ORIENTALES: Familias y Apellidos de Dos Orillas" da autoría de José Monterroso Devesa. O meu único interese é que a Xunta de Galicia promova máis iniciativas culturais que sexan unha homenaxe aos galegos que axudaron na fundación e mantemento dunha república que camiña con paso firme polo carreiro do progreso. Non entendo que ningún parlamentario ou membro do goberno presente á consideración do consello da Xunta a proposta de distinción de don Tabaré (ademais de presidente é recoñecido médico óncologo) como MEDALLA DE OURO de Galicia. Non debemos esquecer que foi médico na Casa de Galicia –-a mutualista galega máis grande do mundo--- o cal o uniu a compañeiros descendentes da emigración que tamén suaron con fidelidade ao país que acolleu aos seus loitadores avós. Don Tabaré remata o seu mandato o primeiro de marzo do 2020. Coido que sería un peche moi emotivo para a súa ética traxectoria que Galicia o distinga como se merece. Publicidade


Summary: A Denominación de Orixe (D.O.) Valdeorras leva desde comezos dos anos 2000 cun incremento constante das plantacións de godello para os seus viños monovarietais, con gran acollida no mercado. Nos tintos, o mencía manda, pero tamén medra a aposta por recuperar outras variedades autóctonas da Galiza.

—Cando falamos de viños na Galiza moita xente pensa nun traballo case artesanal. Na D.O. Valdeorras teñen mudado moito as cousas nos últimos anos? Nós desde pequenos xa estamos ligados ao viño. Eu son adegueiro e viticultor a tempo parcial, pero xa de pequeno iba ás viñas dos meus avós. Pero si, ten mudado moito todo. —Cal diría vostede que foi o gran cambio na produción? O gran cambio foi a conversión de moitas fincas en monovarietais de godello, a principios dos 80. Foi lento ao principio, e cobrou importancia a principios dos 2000. Despois hai unha segunda parte, no cambio varietal dos tintos a mencía, xa máis tarde, a finais dos 90 principios do 2000. Ademais, modificouse o sistema de produción e pasamos das viñas en forma de vaso, que non permitían a mecanización, ao cultivo en espaldera. —Na D.O. prodúcese branco e tinto. En que proporción? Cada vez máis branco. Pode estar nun 65% branco e 35% tinto, pero ano a ano vaise modificando. No ano 2000 estaba a cousa moi repartida (50%-50%), pero o tirón do godello estase a notar. Esa variedade representaba 25% do total e agora case 60%. —Pódese dicir que o Godello é o seu buque insignia pero, que o diferencia doutras denominacións de orixe? En Valdeorras somos a única que exixe por norma que a botella que poña godello sexa 100%. Realmente as adegas xa estaban a funcionar así, simplemente o fixemos para diferenciarnos un pouco. Ademais, fomos os que volvemos traer esta variedade á vida. Antes eran só cepas illadas nalgunhas viñas. —Que tal acollida teñen os viños de Valdeorras no mercado? Obviamente, se non hai mercado non podes sacar unha variedade adiante. O mercado é o que manda. Tivemos catro ou cinco anos colleitas moi pobres por xeadas, a pedra, o mildiu... e o mercado podería ter absorbido incluso o dobre de godello que sacamos sen problema. —Como se está a traducir isto nos usos da terra? Valdeorras segue a estar composta de moito minifundio, aquí é algo exacerbado. Agora o que se está a plantar é 95% godello e 5% outras variedades autóctonas tintas que se queren recuperar (brancellao, sousón, merenzao) para viños ben monovarietais ou mesturados, que nos tintos funcionan moi ben. —O godello pisa forte. En catro anos pasamos de 300 hectáreas plantadas a máis de 500, case duplicando a extensión. As adegas intentan medrar, se poden comprando os terreos que teñen máis próximos, para gañar en extensión, porque se son pequenos, por moi mecanizábeis que sexan, non son rendíbeis, porque perdes a metade no camiño. O problema, como pasa en todas partes é que a xente pide exaxeracións por eses terreos ou directamente non cha venden. —E ven xente detrás con interese en facerse viticultor? Hai relevo xeracional, pero non é suficiente. Hai rapaces novos e non tan novos que están investindo en viñedo. Ademais, as adegas, ao ter unha cantidade de viñedo significativa, tamén xeran moitos postos de traballo. —E a crise como lles está a afectar, sobre todo a inflación? Verémolo nesta vendima. Até o de agora os prezos foron axeitados. A evolución debería ser a unha suba de prezos da uva. Electricidade, cartón, botellas... non houbo ningún custo que non subise. O prezo incrementarase razoabelmente, mais non nos interesan os dentes de serra.


Summary: Yolanda Díaz e Francisco Jorquera denunciaron en senllas preguntas no pleno do Parlamento que o presidente da Xunta practica o "escapismo" e a "política do permanente engano" en lugar de enfrontar os problemas.

Alberto Núñez Feijoo respondeu esta mañá no pleno do Parlamento e recibiu duras críticas dos tres grupos da oposición, en especial de AGE e BNG, que denunciaron non só a súa xestión senón a actitude persoal que mantén á hora de enfrontar ás voces que a cuestionan. A viceportavoz de Alternativa Galega de Esquerda, Yolanda Díaz, acusou o presidente da Xunta de practicar "o escapismo e a oposición á oposición" e de igual xeito o portavoz do grupo parlamentario do BNG, Francisco Jorquera, acusou a Núñez Feijóo de practicar a política do "permanente engano". Cando Yolanda Díaz preguntou sobre o feito de que as pensións galegas sexan as máis baixas do Estado español o presidente da Xunta respondeu cunha "restra retorta de números e sen ningunha explicación nin compromiso concreto", denuncia a coalición de esquerdas. "O sistema público de pensións é un dos instrumentos fundamentais para a protección das persoas, unha peza chave do Estado do benestar froito das loitas obreiras", expuxo Díaz, "pero vostedes son vasalos dos bancos e ameázano". "Deixe de facer escapismo e teña un pouco de ética", pregoulle a viceportavoz de Alternativa A pensión media en Galicia, segundo os datos do Instituto Galego de Estatística (IGE), é de 715 euros ao mes, un 16% menos que no total do Estado. É dicir, 2.000 euros menos ao ano. Díaz pediulle a Feijóo que explicase se estas cifras lle parecían "dignas" ou se compartía "os ataques continuados do Goberno central ao sistema público de pensións". "Deixe de facer escapismo e teña un pouco de ética", pregoulle a viceportavoz de Alternativa, despois de lembrar que "co decretazo de marzo, o PP modificou o acceso ao subsidio dos maiores de 55 anos, unha vía fundamental para as persoas expulsadas do mercado de traballo e que en moitos casos xa non poderán acceder a unha pensión contributiva malia ter cotizados moitos anos". Jorquera acusa a Feijóo de "estar ao servizo da oligarquía de Madrid" Jorquera preguntoulle a Feijóo se pensa "facer algo" para evitar a sangría industrial que padece Galicia ou se polo contrario "continuará practicando a política de engano que leva ao Partido popular a defender o dique flotante en Galiza e votar en contra en Madrid" O portavoz do grupo parlamentario do BNG, Francisco Jorquera, acusou pola súa banda ao presidente da Xunta de "estar ao servizo da oligarquía de Madrid" e renunciar a defender a política de impulso industrial en Galicia. Na súa intervención Jorquera leu unha resposta do Goberno central ao BNG no Congreso na que confirma que a Xunta non dirixiu ningunha demanda ao Goberno central para manter NGB en Galicia. Jorquera preguntoulle a Feijóo se pensa "facer algo" para evitar a sangría industrial que padece Galicia ou se polo contrario "continuará practicando a política de engano que leva ao Partido popular a defender o dique flotante en Galiza e votar en contra en Madrid". O deputado do BNG asegurou que "empresa que abraza Feijóo, empresa que vai a pique" e nomeou os exemplo de Pescanova, Alimentos Lácteos, Navantia, Barreras e Santa Bárbara. Ao desmantelamento industrial, Jorquera sumou o "roubo das preferentes", e engadiu que De Guindos "ten o descaro de afirmar que Estado español non é Chipre" pero mentres en Chipre, explicou, o seu Parlamento impide unha quita a pequenos e medianos aforradores, aquí "róubase os pequenos aforradores galegos".