Summary: Tal e como prognosticaban as enquisas da última semana, o ultradereitista Jair Bolsonaro (Partido Social Liberal) tornou este domingo no 42º presidente da República Federativa do Brasil cun 55,14% dos votos fronte aos 44,86% do candidato do Partido dos Trabalhadores, Fernando Haddad HEMEROTECA | Eleccións no Brasil: ultradereita, esquerda doente e mulleres combativas

HEMEROTECA | Eleccións no Brasil: ultradereita, esquerda doente e mulleres combativas Tal e como prognosticaban as enquisas do Ibope e do Datafolha da última semana, o ultradereitista Jair Bolsonaro (Partido Social Liberal) converteuse este domingo no 42º presidente da República Federativa do Brasil cun 55,14% dos votos fronte aos 44,86% do candidato do Partido dos Trabalhadores, Fernando Haddad. Os resultados non sorprenderon. Dende hai dous meses, as sondaxes máis importantes do país apuntaban ao Capitão como líder indiscutible da contenda electoral. A tendencia afianzouse tras o acoitelamento do líder, o pasado 6 de setembro nun acto de campaña en Juiz de Fora e polo que estivo hospitalizado en São Paulo até o pasado 29 de setembro. O PT tentou até o último momento conquistar e convencer a un electorado profundamente anoxado, que estaba disposto a esquecer os grandes logros dos gobernos de Lula con tal de castigar e condenar aos petistas polos diferentes casos de corrupción. De pouco serviu a estratexia do PT de apelar á defensa da democracia como casa común: o candidato da ultradereita venceu cun 55,14% dos votos De pouco serviu a estratexia do PT de apelar á defensa da democracia como casa común dos brasileiros e brasileiras. Aínda que a iniciativa foi secundada in extremis por numerosos intelectuais, profesores, artistas, políticos e mesmo polo ex-presidente do Supremo Tribunal Federal, Joaquim Barbosa, esta non foi suficiente para mudar o parecer de millóns de persoas decepcionadas coas institucións e a política tradicional, das que din "sentir vergonha e nojo", tal e como afirmaba onte Henrique Sadi nun colexio electoral de Brasilia. Bolsonaro, nunha imaxe divulgada pola súa candidatura / PSL O ultradereitista Bolsonaro gañou tras unha campaña asimétrica, de guerra total liderada en todo momento polo candidato do PSL, que empregou todo tipo de ferramentas maliciosas Nunha campaña electoral asimétrica chea de fake news, violencia política e guerra total contra os adversarios, a axenda estivo liderada en todo momento polo candidato do PSL, que empregou todo tipo de ferramentas maliciosas -financiamento ilegal de fake news contra Haddad a través do WhatsApp sufragado por un conglomerado de empresas-, ameazas directas aos contrincantes invitándoos aos exilio -"se queren quedar, van ter que colocarse baixo as nosas leis. Ou marchan de aquí ou van para o cárcere"-, ou intimidación a medios de comunicación como a Folha de São Paulo, quen descubriu o financiamento ilegal da campaña dos Whatsapps. Ao ex-rexedor de São Paulo só lle quedou un ínfimo dereito á defensa, sen case transcendencia mediática e marcada pola pedagoxía da protección dos valores xustos dunha sociedade democrática. Desorientados ante as novas estratexias e cun desconcerto absoluto ante os plans do adversario, o PT perdeu as elección pero foi un digno contrincante que se intentou reinventar e non esmoreceu até ben chegado o final. Múltiples celebración e futuro incerto O resultado, coñecido ás sete horas da tarde do Brasil, foi seguido polo estoupido de centos de bombas de palenque en todo o país, recreando a imaxe sonora do que será unha nova etapa chea de incerteza. Ao longo da tarde, as inmediacións da vivenda de Bolsonaro na Barra de Tijuca, en Rio de Janeiro, enchéronse de centos de persoas preparadas para comezar a festexar. O mesmo aconteceu nas principais cidades do país. Con bandeiras do Brasil e vestindo as cores nacionais -verde e amarelo- os seguidores do ex-militar proferiron cánticos contra o PT como "chora, PT" ou "vai pra Cuba que o pariu" e corearon en alusión ao novo presidente "ô, ô, ô, Bolsonaro é amor" mentres facían selfies co polgar e o anular estirados, simulando unha arma, símbolo da campaña do líder do PSL. Os medios de comunicación, Folha de São Paulo, e Rede Globo foron atacados verbalmente durante as celebracións. Haddad, tras confirmarse a derrota / PT Os seguidores do ex-militar proferiron cánticos contra o PT como "chora, PT" ou "vai pra Cuba que o pariu" mentres facían selfies co polgar e o anular estirados, simulando unha arma Jair Bolsonaro fixo o seu primeiro pronunciamento público dende a súa casa a través do Facebook Live. O escenario escollido estaba acompañado de catro libros: a Constitución Brasileira, a Biblia, O Mínimo Que Você Precisa Saber Para Não Ser Um Idiota de Olavo de Carvalho e Memórias da Segunda Guerra Mundial de Winston Churchill. Referíndose aos exemplares o novo presidente brasileiro dixo nunha declaración de intencións: "Nós fomos declarados vencedores desse pleito. E o que eu mais quero é, seguindo ensinamentos de Deus, ao lado da Constituição brasileira, inspirando-me em grandes líderes mundiais, e com uma boa assessoria técnica e profissional ao seu lado, isenta de indicações políticas de praxe, começar a fazer um governo, a partir do ano que vem, que possa realmente colocar o nosso Brasil em lugar de destaque". Tamén aproveitou para criticar á prensa e aos opositores afirmando que gañou "alguém sem um grande partido, sem fundo partidário, com grande parte da grande mídia o tempo todo criticando, colocando-me muitas vezes próximo a uma situação vexatória". Ademais engadiu que "não poderíamos mais continuar flertando com o socialismo, com o comunismo, com o populismo e com o extremismo da esquerda". Xa no seu discurso na rede nacional cheo de relixiosidade, declarou que "faço de vocês minhas testemunhas de que esse governo será um defensor da Constituição, da democracia e da liberdade. Isso é uma promessa, não de um partido. Não é a palavra vã de um homem. É um juramento a Deus. A verdade vai libertar este grande país" e continuou facendo unha chamada á unión onde mencionou a varios dos colectivos a os que agrediu durante a campaña dicindo que "liberdade é um princípio fundamental. Liberdade de andar nas ruas. Liberdade de ir e vir em todos os lugares. Liberdade de empreender. Liberdade política e religiosa. Liberdade de informar e ter opinião. Liberdade de fazer escolhas e ser respeitado por elas. Este é um país de todos nós, brasileiros natos e de coração. Brasil de diversas opiniões, cores e orientações". Posteriormente engadiu que "não existem brasileiros do Norte nem brasileiros do Sul. Somos todos uma só nação. Uma nação democrática". Haddad: "Não tenham medo, nós estaremos aqui, estaremos de mãos dadas com vocês, nós abraçaremos a causa de vocês" Bolsonaro tamén fixo referencia á chamada de felicitación que recibiu por parte do seu admirado presidente dos Estasdo Unidos, Donald Trump. "Acabou de nos ligar e nos desejou boa sorte e, obviamente, foi um contato bastante amigável". Intervención de Bolsonaro difundida a través de Facebook Live e YouTube tras a vitoria Pola súa parte, Fernando Haddad, na súa intervención após coñecer o resultado falou para os seus votantes afirmando que "eu coloco a minha vida à disposição deste país". "Não tenham medo, nós estaremos aqui, estaremos de mãos dadas com vocês, nós abraçaremos a causa de vocês. Contem conosco. Coragem. A vida é feita de coragem". E continuou facendo alusión á campaña solicitándolle aos seu seguidores "não aceitem ameaças nem provocações" e "lembrando o Hino Nacional", di que "verás que um professor não foge à luta". "Nem teme, quem adora a liberdade, a própria morte" concluiu. Nun país dividido só queda agardar se Bolsonaro, que xa falou con Trump, cumprirá as súas promesas autoritarias, racistas, homófobas e clasistas Nun país dividido, onde unha boa parte da sociedade se sentiu fortemente atacada e desprezada polo ex-militar durante a campaña electoral, e onde a violencia cara ás minorías e os adversarios se viu lexitimada polas declaracións incendiarias do agora presidente, so cabe esperar cales serán os primeiros pasos a dar. Se ben cumprirá as promesas antidemocráticas, autoritarias, racistas, homófobas e clasistas que proferiu, ou se ben moderará o seu discurso e tentará políticas de reconciliación. En calquera dos casos, conta coa segunda maior bancada do parlamento e estará apoiado tamén polo sector relixioso, o agronegocio e os militares, sumando un bo reforzo para chegar ao Planalto o próximo xaneiro. Mentres tanto, diferentes OING de defensa dos dereitos humanos como Amnistía Internacional, ou Human Rights Watch, alarman do perigo que supón ter a Bolsonaro á fronte do Brasil definíndoo como unha "pésima noticia para a democracia" despois de "promover abertamente a violación de dereitos fundamentais de minorías, mulleres, negros e gays". Green Peace pola súa parte quixo poñer o foco sobre as consecuencias que pode ter esta escolla electoral nas condición medioambientais do país e fundamentalmente na preservación do Amazonas. O Capitão avanzou hai dúas semanas que fusionaría o Ministerio de Medio Ambiente co de Agricultura, sacaría ao país do Acordo de París e permitiría deforestar unha parte maior do Amazonas para poñela a producir.


Summary: O decreto do Goberno español aprobado polo Congreso para a administración dos fondos europeos de recuperación recibiu a opinión "favorábel" do Consello do Estado, pese a que PP e Cs dicían que o seu ditame sería "demoledor". Porén, o Consello é crítico e alerta da falla dun mecanismo de control sobre os fondos que prevé o decreto.

O Consello de Estado comunicou a súa "preocupación" ante a "eliminación ou modulación de mecanismos de control en materias tan sensíbeis como a contratación administrativa, os convenios administrativos ou as subvencións", levada a cabo polo Goberno español no decreto sobre a administración dos fondos europeos de recuperación. Así figura no informe realizado pola Comisión Permanente do Consello de Estado, a 21 de decembro. No ditame examínase o expediente relativo ao proxecto de Real Decreto polo que se aproban medidas urxentes para a modernización da Administración Pública e para a execución do Plan de recuperación, transformación e resiliencia. O decreto foi validado o 28 de xaneiro polo Congreso, nun pleno en que o PP acusou o Goberno de ocultar o informe do Consello de Estado. Este organismo fíxoo público esta segunda feira, 1 de marzo, coa advertencia de que se deben implementar "todas as medidas precisas para garantir unha adecuada e eficiente asignación dos recursos procedentes dos fondos europeos". O informe recoñece que o decreto do Goberno "merece no seu conxunto unha opinión favorábel", mais reprocha que permita que a tramitación de proxectos presentados continúe aínda no caso de que os informes preceptivos non se cheguen a emitir no prazo previsto. Por iso, o Consello opina que o convenio non se debería realizar mentres non se emitan os informes preceptivos. Nese sentido, ve preferíbel mesmo reducir o número de informes exixidos antes que mantelos todos cunha formulación pouco clara. "O que non parece acertado é que a simplificación de trámites se acompañe, necesariamente e en todo caso, dunha significativa redución dos diferentes mecanismos de control previstos no ordenamento para garantir unha recta asignación dos fondos recibidos, conforme a dereito e axustada ao marco orzamentario, parecendo a este Consello máis razoábel que, con carácter xeral, a reforma se centre nunha simplificación e axilización dos aspectos procedimentais", explica o ditame.


Summary: As chamas arrasaron todas as vivendas deste lugar.

As lapas dos incendios que afectan o concello de Folgoso do Courel calcinaron as vivendas do núcleo de Vilar. Trátase dunha zona con especial afluencia no verán, na que persoas doutros lugares da Galiza e o Estado español construíron segundas residencias. Veciñanza da zona sinalou a Nós Diario que, se ben durante o ano só tres ou catro domicilios están ocupados, no período estival ese número triplícase ou cuadriplícase. Na imaxe interactiva que vén a continuación pódese comprobar como as chamas arrasaron varios deses fogares e que son un reflexo dese "antes e despois" de Vilar. Foto: @enriquez_fra / Twitter Aliás, segundo puido saber Nós Diario, un centenar de persoas tiveron que ser desaloxadas nos núcleos de poboación próximos aos incendios de Vilamor e pasar a noite nun pavillón, resgardadas das lapas e do fume.


Summary: O Eo-Navia é o territorio de A Comuna del Barruzo. Este libro disco, impulsado pola galega Ugia Pedreira (Foz, 1970), é o primeiro cantado na Fala, o galego asturiano, e "unha oda á ruralidade como fonte auténtica de recursos para supervivencia".

O proxecto nace dun encargo de Mialma Produciois a Pedreira. "Precisaban material escolar para os colexios dos concellos do occidente de Asturies", relata a Sermos Galiza, "onde teñen como materia na escola o galego asturiano". Ademais, engade, había a necesidade "de fomentar a autoestima a respecto da Fala, que é como se lle chama". Para iso, ela e o seu compañeiro bretón Pierrot Rougier, bretón, compuxeron dez cancións, algunhas con letras de poetas do lugar como Héctor Acebo, Quique Roxíos, Belén Rico e Arturo Álvarez. As formas inspíranse nos folclores galegoastur, bretón, indio ou gaélico e mais con detalles de música de cámara, reggae, rag-time e pop rock. E colaboran Quim Farinha ou Rosa Cedrón. "Non é un proxecto só para crianzas, senón que fala de cousas que sucederon, que suceden", explica Pedreira. A Comuna del Barruzo relata tamén "unha alabanza á natureza, ao seu máximo respecto e coidado" e traza "unha apoloxía dos contrastes e as diferenzas". "Percorrín o lugar e centreime en coñecer historias, lendas, o patrimonio, a paisaxe", sinala. As cancións dedícanse aos Seres Máxicos, "que protexen a quen mora na comuna e son responsábeis de manter os valores necesarios para a boa convivencia". A Nena Pisquela, O ser das Ervas ou Gargallú son tres deles. E os valores, a curiosidade e a variación motora da intelixencia, a non exlusión de ningún ser, tolerancia co aburrimento, ou a aceptación de todas as emocións. "Tamén temos en conta a diversidade funcional", di Ugia Pedreira, "porque nesta zona tamén hai xente con discapacidades funcionais". E unha enorme variedade instrumental que "crea diferentes paisaxes sonoras adpatdas á temática de cada Ser Máxico": cromorno antigo, diferentes guitarras, sitar, cello, frautas, mandolinas, pandeiretas, caixón, pandeiros, violinos, asubíos, carracas, sintetizadores ou samplers. As zonas estremeiras non son tal, a dicir de Ugia Pedreira, para quen é xustamente a Fala a que o demostra: "Cando estudaba esta parte de Asturias alucinaba coa cantidade de palabras que hai que tamén se din na Mariña, como o barruzo". Que, segundo o diccionario da Real Academia Galega, significa "chuvia miúda". Nota: ilustración dedicada á canción A Nena Piskela.


Summary: Máis de 500 delegados e delegadas de ducias de países tomaron parte no cumio que nestes días decorreu en Caracas.

Estes días decorreu en Caracas o Congreso Bicentenario dos Pobos e a XIX cimeira de xefes de Estado e de Goberno da ALBA-TCP – Alianza bolivariana para os pobos de América- Tratado de comercio dos pobos -, a alianza política, económica e social entre estados de América latina e o Caribe do que fan parte unha decena de países. Unha xuntanza celebrada no marco do 200 anos da Batalla de Carabobo, que consolidou o camiño de Venezuela cara á súa independencia de España. O Congreso sumou na capital venezolana organizacións, sindicatos, movementos e activistas de todas as partes do mundo para construír unha "axenda común" na que fixar 10 "grandes metas" para a esquerda antiimperialista e anticolonial. No marco do Congreso, no que tomaron parte máis de 500 delegados e delegadas procedentes de diversos países, houbo diferentes debates en mesas sectoriais e no plenario, así como manifestos e resolucións. No manifesto clave desta cita, 'De Caracas ao mundo: Manifesto do Bicentenario da Batalla de Carabobo' hai unha referencia explícita ao "lexítima loita" da Galiza pola súa autodeterminación. "Manifestamos a nosa solidariedade cos pobos de Porto Rico, Galiza, País Vasco, Cataluña e as Illas Canarias na súa lexítima loita pola autodeterminación". Ao encontró acudiron convidadas delegación de diferentes formacións, como o BNG, EH Bildu ou a CUP. Rubén Cela, que asistiu en representación da Fundación Galiza Sempre o Bloque, apuntaba que a importancia desta resolución aprobada no Congreso reside en que "formaría parte dos acordos q se votaron conxuntamente da XIX cimeira da ALBA-TCP, é dicir, entre outros, o presidente de Venezuela, de Nicaragua ou Bolivia votaron a favor do noso dereito á autodeterminación" ALBA está integrado por Cuba, Venezuela, Bolivia, Nicaragua, Dominica, Antigua e Barbuda, Granada, San Cristóbal e Neves, e Saint Vicent & Granadines.


Summary: Se España non tivera que pagar tales xuros (que o BCE fora un autentico banco central e non un lobby da grande banca europea como é realmente) a débeda pública española sería perfectamente sostible.

"Non podemos ter unha débeda de mais de 700.000 millóns de euros (….) cando chegue ao goberno unha das miñas prioridades será reducila débeda pública" (Mariano Rajoy, 2011) Segundo os datos oficiais, a débeda pública española está, febreiro do 2018, nos 1,15 billóns de euros que equivalen ao 99% do PIB, máximo histórico. Unha débeda que cando estourou a crise (2008) situábase no 39,5% do PIB (0,45 billóns de euros), o que nos mostra que durante todo este tempo tivo un incremento do 160% (0,70 billóns de euros). Si agora tomamos como referencia o ano 2011, data da chegada de Mariano Rajoy ao Palacio da Moncloa, cando a débeda estaba nos 0,75 billóns de euros equivalentes ao 69,5% do PIB, o incremento neste período foi, xa que logo, de 0,40 billóns de euros (155%). Que está pasando para que se produza tal incremento da débeda pública española?. En primeiro lugar, cómpre deixar ben claro que cando estourou a crise financeira, incluso nos anos inmediatamente posteriores, esta débeda nin era excesiva nin moito menos perigosa. De feito no ano 2010 a débeda pública española (60% do PIB) seguía sendo das mais baixas da eurozona cuxa media estaba no 85% do PIB (Francia: 82%, Alemaña: 83%, Italia: 119%, Portugal: 93%, Grecia: 143%). Por eses anos a débeda pública española non era, xa que logo, nin un problema macroeconómico nin político. En segundo lugar, hai que lembrar que as débedas públicas derivan dos déficits públicos quen a súa vez dependen dos ingresos e os gastos públicos. Un déficit público que no caso de España disparouse a partires do ano 2007 (+1,92, superávit), con valores que pasaron do -4,5% do PIB (2008) a valores próximos ao -10% (2009-2012) para logo baixar a porcentaxes do -5/-6% do PIB (2012-2016). Velaí as razóns macroeconómicas que explican o seu imparable crecemento (39,5% do PIB no ano 2008, 69,5% no 2011, 98,3% no 2017): os continuos déficits públicos. Déficits públicos derivados non tanto de incrementos no gasto público como, moi especialmente, de caídas nos ingresos públicos. En relación ao gasto público destacar que dende que estourara a crise financeira (41,2% do PIB en 2008) aquel tivo un relativo ascenso (45% do PIB en 2014), para logo volver aos valores previos a crise (41,0% no 2017). Valores que confirman que o gasto público en España mantense en todo momento entre os mais baixos da Unión Europea (46% de media do conxunto, Francia: 56,5%, Alamana: 44%, Italia: 49%, Portugal: 46%). Valores que nembargante nin xustifican os incrementos habidos do déficit nin moito menos que a débeda pública se disparara de tal maneira. En relación aos ingresos públicos sinalar que durante a grande recesión tiveron unha caída media anual do 8%. Uns ingresos públicos (41% do PIB) que, dadas as características do sistema fiscal español, sempre se moveron moi por baixo das autenticas potencialidades da economía quedando así entre os mais baixos da Unión Europea (45%). A grande depresión so veu a acentuar un problema fiscal sistémico: España ten unha presión fiscal (33,5% do PIB) que está bastante lonxe da media europea (Eurozona: 40,2%, UE28: 39%). Volvendo ao gasto público resulta evidente que o seu ascenso (2009-2014) derivou tanto dun aumento no gasto en desemprego (+200%), froito de que por mor das políticas austericidas se disparara o mesmo (pasou do 8% ao 21%), como do gasto destinado ao rescate bancario (10% do PIB) e o gasto orixinado polos pagos debidos aos servizos da débeda pública (25% do PIB). Non menos relevancia tiveron os incrementos provocados polos mecanismos de axuda ao sector financeiro creados a maiores –amais do rescate- (compra de activos tóxicos: 20.000 millóns de euros, plan de avais: ata 100.000 millóns de euros…) e que foron posible grazas a o endebedamento do estado español. Débeda privada (bancaria) que se transformou, por mor do poder da banca, en débeda de todos (pública). Unha estafa mais. A importante caída dos ingresos públicos ven ocasionada polo desplume dos ingresos tributarios producidos dende 2008 (-13%) que provocaron tanto o crecemento do desemprego, como a caída dos salarios e do consumo como a creba de miles de pequenas e medianas empresas. Impacto superior que se explica polas características do sistema fiscal español, un sistema ineficiente e inxusto, que se apoia fundamentalmente nas rendas das clases traballadoras (o 85% dos ingresos por IRPF, o imposto mais relevante, procede das rendas do traballo) e non nas rendas de capital quen teñen un trato de privilexio. Un sistema fiscal que, ademais, ten un grave problema de fraude (a economía somerxida sitúase en cifras próximas ao 25% do PIB), nunha maior parte procedente das grandes empresas y fortunas, e que aínda se fixo maior durante a grande recesión. A debilidade dos ingresos públicos ordinarios leva a que para financiarse estados como España acudan con maior frecuencia a débeda pública. En realidade trátase dunha opción política: o goberno español para incrementalos ingresos públicos prefire acudir ao endebedamento en vez de afrontar a necesaria reforma fiscal tal que nos sitúe nos niveis medios europeos, o que permitiría de inmediato un incremento mais que notable dos ingresos fiscais (so con situar a fraude no nivel medio europeo recadaríanse 40.000 millóns de euros adicionais cada ano). A explicación está en que dita reforma, como sinalamos, tería que afectar maiormente as rendas altas algo que este goberno de M. Rajoy e C. Montoro non está disposto a facer por razóns obvias: intereses de clase. Pero a opción de endebedarse ten enormes custos. Coa creación da eurozona, tal e como quedara escrito en pedra no tratado de Maastrich, os estados europeos que a integran perderon soberanía monetaria e deixaron de ter (como por caso os Estados Unidos, Gran Bretaña, Xapón, China, etc.) bancos centrais que lle prestaran diñeiro. Agora (Capitulo II. Tratado Constitutivo da Comunidade Europea) é o Banco Central Europeo quen presta diñeiro pero a banca privada, quen con ese diñeiro compra débeda pública, claro que a xuros mais altos. Unha realidade que mete aos estados nunha crecente espiral debedora. Unha proba témola en que, a pesares dos fortes recortes no gasto público –os mais elevados do período democrático- que posibilitaron unha baixa relativa do déficit público (do -11% do PIB no 2009 ao -4,5% no 2016) a débeda pública española disparouse (do 53% do PIB ao 99%). A principal razón hai que buscala no custo dos servizos da débeda (a pesar da famosa "expansión cuantitativa" do BCE): dende que estourou a crise (2008) o custo desta partida para España incrementouse en mais dun 65% de tal xeito que a factura xa supera os 250.000 millóns de euros (25% PIB), cantidade equivalente a dúas veces os recortes habidos no gasto social. Pagos que explican como na actualidade por cada 100 euros de débeda pública acumulada mais do 60 euros corresponden a uns xuros cuxo pago (2016) xa representa o 9,5% do gasto total (5,3% en 2008). E a factura segue subindo: España paga cada vez mais pola débeda sen por elo evitar que esta siga medrando!. Velaí outra grande estafa: se España non tivera que pagar tales xuros (que o BCE fora un autentico banco central e non un lobby da grande banca europea como é realmente) a débeda pública española sería perfectamente sostible. Así de claro. Publicidade


Summary: Somos o segundo territorio con maior índice de accidentes laborais mortais e tamén segundos en sinistros graves. A precarización do mercado laboral galego nestes anos reforzou a posición do traballador como o elo máis feble.

Galiza está no podio estatal de sinistralidade laboral. Medalla de prata en accidentes laborais graves e medalla de prata tamén en accidentes con resultado de morte. Un medalleiro ben cumprido nas olimpiadas da precariedade laboral e dos seus efectos sobre as persoas traballadoras, como demostran os datos do primeiro trimestre de 2018 e os da evolución entre abril 2016-marzo 2018. O índice de incidencia (número de accidentes de traballo por cada 100.000 traballadores) sitúa a Galiza como segundo territorio do Estado con maior índice de sinistros graves: case 57, o duplo que a media estatal. Só Estremadura presenta aquí peores dados. E Galiza é tamén segunda en índice de incidencia de accidentes laborais mortais: 5,3; só por detrás de Cantabria. Para poñer o ramo, Galicia, mentres no conxunto do Estado o índice de incidencia total redúcese en 3,2%, en Galiza increméntase en 2,7%. En 2017 rexistráronse en Galiza máis de 27.000 accidentes laborais con baixa en xornada laboral. Unha cifra, digámolo así, contundente e que supón un incremento de 9,17% a respecto do ano anterior. No que vai de década (2010-2018) morreron en Galiza en accidentes laborais perto de 430 traballadores e máis de 3.700 sofreron feridas de carácter grave. Nese período, o exercicio con máis vítimas mortais fora o 2010 (64 persoas falecidas). Desde o gabiente de saúde da CIG teñen insistido en que a seguridade e a saúde no traballo teñen sido recoñecidas como un dereito fundamental e irrenunciábel no ámbito dos dereitos humanos. "Quen consciente e premeditadamente atenta contra as mesmas está a cometer un delito imperdoable de lesa humanidade. Son infinitos os atropelos e abusos que a través das modificacións lexislativas e normativas propiciadas pola reforma laboral se están a cometer no ámbito do traballo, moitos deles directamente relacionados cos incumprimentos, distorsións e interpretacións mal intencionadas dos marcos xurídicos que regulan a seguridade e a saúde laboral dos traballadores/as". Para a UXT "resulta evidente que os anos de crise -que levaron a unha forte precarización do mercado laboral galego-, xunto coa imposición dunha Reforma laboral -que só trouxo precariedade e situou ao traballador na parte máis débil da balanza en relación ao empresario, incluso lle restou moitos dos instrumentos de loita que tiña ata o momento-, están detrás desta realidade". Dende a perspectiva económica, a sinistralidade laboral cóstalle ao Estado español entre 15 e 20 mil millóns de euros ao ano, dependendo das fontes consultadas. Isto é, un custo equivalente entre 1,5% e o 2% do PIB do Estado. Debido á peor prevención e a maior sinistralidade, estas porcentaxes de custo triplican ás que se producen nos Estados da nosa contorna europea.


Summary: Renfe estabelece plans alternativos de transporte por estrada neste período, no que se acometerán traballos de mellora na rede ferroviaria.

O tráfico ferroviario de viaxeiros entre Monforte de Lemos e Lugo verase interrompido entre este 10 de xaneiro e o vindeiro 10 de maio, debido ás obras de mellora que Adif leva a cabo neste corredor. Por iso, Renfe estabeleceu plans alternativos de transporte por estrada para as persoas afectadas, en concreto, desde as 8 horas desta segunda feira até as 14 horas do 10 de maio. O ente ferroviario indicou que se ofrece a posibilidade de anular os billetes ou cambialos sen custo adicional —se é para a mesma clase, no caso de modificalos—, "se as novas condicións de viaxe non se axustan ás necesidades dos clientes". Con todo, Adif e Renfe lamentan as "molestias ocasionadas aos viaxeiros". Así o informou Adif nun comunicado, no que explica que durante este período de actuacións nas infraestruturas, que inclúe obras de drenaxe, pasos superiores, noiros de trincheiras e túneles, e en vía para permitir a electrificación do treito entre Monforte e Lugo Mercadorías, de 75 quilómetros de lonxitude. "A execución desta fase de obras é incompatíbel co tráfico ferroviario, xa que leva consigo o levantamento da vía e instalacións en varios quilómetros do percorrido para permitir o rebaixe e sostemento nos túneles, alén da adecuación das pontes existentes para a instalación da catenaria", aclara Adif. As actuacións de mellora que levan a cabo no tramo en servizo Ourense-Monforte-Lugo teñen como obxectivo, engade, "cumprir os compromisos de Adif coa optimización das condicións de explotación comercial do traxecto en parámetros tales como a fiabilidade, o confort e os tempos de viaxe". Por outra banda, acometerase neste período a renovación da cabeceira norte da estación de Monforte de Lemos, onde se substituirán dez desvíos por outros de tipo P de última xeración e a renovación das vías 1, 2, 3 e 4. Todas estas obras, destaca Adif, "contribúen á consecución dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostíbel (ODS), como é o número 9, que ten entre as súas metas desenvolver infraestruturas fiábeis, sostíbeis e de calidade". Adif apuntou que a electrificación do treito Monforte-Lugo vai ser financiada pola Unión Europea, a través dos fondos Next Generation. Traslados por estradas Entre o 10 de xaneiro e o 9 de maio os trens Alvia e Intercity que pasen polo tramo en obras comezarán e rematarán viaxe en Monforte de Lemos, como os que saen e chegan a Lugo. Os traballos nese treito tamén afectarán usuarios de convois de media distancia, que serán trasbordados por estrada.


Summary: Nin falar de suprimir deputacións. Máis ben todo o contrario. A Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP) propón que estes organismos aumenten as súas competencias para asumir algunhas daqueles concellos que carezan de medios para prestar servizos e que conten con menos de 20.000 habitantes. 293 dos 315 municipios do país veríanse afectados por esta medida.

Nin falar de suprimir deputacións. Máis ben todo o contrario. A Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP) propón que estes organismos aumenten as súas competencias para asumir algunhas daqueles concellos que carezan de medios para prestar servizos e que conten con menos de 20.000 habitantes. De aprobarse a proposta, o 93% dos concellos galegos perderían competencias en favor das deputacións. En concreto, 293 dos 315 municipios do país veríanse afectados por esta medida ao ter menos de 20.000 habitantes, polo que tan só 22 deles prestarían os mesmos servizos que prestan na actualidade. O obxectivo, segundo a FEMP, é que as devanditas deputacións suplan os municipios "só en aquelas competencias que non poidan ser exercidas por eles mesmos". A FEMP defende "a supervivencia dos concellos como institucións políticas" e considera "insuficiente" o papel das deputacións Nun informe que vén de facerse público, a FEMP non só non avoga pola fusión de municipios, senón que aclara que defende a supervivencia dos concellos como institucións políticas, aínda que constempla que os de menor tamaño "poidan perder a súa estrutura administrativa para que sexan outras entidades as que a asuman". "A gran diversidade da tipoloxía municipal non debe considerarse como algo negativo, senón como un reflexo da realidade que suprimindo concellos non vai cambiar porque os asentamentos de poboación seguirán sendo os mesmos", asegura o documento, que considera "insuficiente" a definición do papel das deputacións, dos cabildos e dos consellos insulares, "o que lles impediu desenvolverse como institucións complementarias dos municipios". O informe da FEMP pretende contribuír á idea do Goberno central, que traballa desde hai meses na reordenación das administracións públicas para "cumprir o principio de 'unha administración, unha competencia". Así, pide "un pacto político" polo que Estado e autonomías se comprometan a cumprir a lexislación na que se determine a autonomía, as competencias e o financiamento dos concellos e as entidades locais. "A supresión dos municipios non modifica a realidade do país; os asentamentos de poboación seguirán sendo os mesmos" A proposta da FEMP vai na liña dos plans que o Goberno acaba de enviar á UE para a reforma da Administración Pública e na que xa se fala de quitar competencias na prestación de servizos públicos a pequenos concellos para controlar mellor o gasto e asegurar o cumprimento do déficit público. No entanto, a idea de suprimir e fusionar concellos non entra nos plans da FEMP, malia que a Xunta, modelo seguido por Rajoy nas medidas de axuste, apostou por ela promovendo unha unión entre os concellos de Oza dos Ríos e Cesuras da que nada se sabe tras os anuncios iniciais. A aposta da FEMP é clara. "A supresión de municipios non modifica a realidade do país; os asentamentos de poboación seguirán sendo os mesmos, teñan ou non a consideración xurídica de municipios, e as dificultades que iso entraña para a prestación de servizos aos que todos os cidadáns teñen dereito, tamén", di, apostando por ceder competencias locais a entes maiores en lugar de asumilas conxuntamente entre varios concellos. Ademais, a FEMP pretende tamén establecer con claridade as materias sobre as que os concellos deben exercer as súas potestades, evitando así duplicidades e gastos superfluos. Para logralo, ofrece un listado de 24 competencias que deberían ser exclusivas dos concellos, aínda que unha lei sectorial estatal ou autonómica podería modular ou incrementar esta listaxe. Nesta lista inclúese urbanismo, medio ambiente, abastecemento de auga potable, infraestruturas viarias, benestar e asistencia social primaria, seguridade e policía local, protección civil, tráfico, transporte de mercadorías, políticas activas de emprego, promoción turística ou o padrón municipal. Ademais, a FEMP aclara que na listaxe non se inclúen actividades e servizos que os concellos realizan "por imposición legal, pero sobre os que non exercen potestades, como o mantemento ou conservación dos colexios públicos ou a dotación de medios materiais aos xulgados de paz". Poboación dos concellos galegos (IGE) Número de concellos Habitantes Total 315 2,8 millóns Até 2.000 habitantes 94 125.000 2.001 a 5.000 habitantes 106 345.000 5.001 a 10.000 habitantes 58 400.000 10.001 a 20.000 habitantes 35 500.000 20.001 a 50.000 habitantes 15 427.000 50.001 a 100.000 habitantes 4 348.000 100.001 a 500.000 habitantes 3 652.000


Unha sentenza dá a razón a Redondela e anula a esixencia de empadroamento, e outra rexeita unha petición similar de Mos, as dúas non firmes e recorribles ante o Tribunal Superior de GaliciaO 5 de febreiro o xulgado do Contencioso-Administrativo número 1 de Vigo anulou, tras un recurso do Concello de Redondela formulado cando alí aínda gobernaba o PP, a esixencia de empadroamento na cidade como condición imposta polo Concello de Vigo para obter a tarxeta de transporte que ofrece descontos no transporte urbano. Apenas unha semana despois, o 13 de febreiro, outro xulgado paralelo, o Contencioso-Administrativo número 2, rexeitaba un recurso similar imposto por outro concello gobernado polos populares, o de Mos. As dúas son sentenzas non firmes que poden ser recorridas ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG), polo que estas non foron máis que outras dúas batallas da longa guerra entre o PP e o alcalde de Vigo, Abel Caballero. A sentenza de Redondela ampárase no que Caballero denomina "lei anti Vigo de Feijóo", que di que "non se poderán establecer bonos sociais atendendo a criterios exclusivamente territoriais"A sentenza que dá a razón a Redondela fronte a Vigo constata que a esixencia de empadroamento na cidade para desfrutar da tarxeta de transporte que dá acceso ás bonificacións do transporte urbano é contraria a un precepto introducido polo PP na lei de acompañamento dos orzamentos da Xunta para 2017. "En ningún caso se poderán establecer bonos sociais atendendo a criterios exclusivamente territoriais, como a residencia", sinala esa norma, que Caballero considera unha "lei anti Vigo de Feijóo".A sentenza de Mos sinala que o transporte urbano queda fóra do ámbito de aplicación da lei autonómica de 2017Pola contra, a sentenza que rexeita o recurso de Mos, malia facelo por considerar que o Concello non o presentou correctamente, tamén entra no fondo da cuestión para concluír que "os veciños de Mos nin contribúen ao sostemento [...] do transporte urbano de Vigo, nin tampouco lles asiste o dereito a esixir a súa prestación por ese Concello do que non son veciños. Se non están lexitimados, no sentido máis amplo, para reclamar a prestación do servizo público, menos aínda o estarán para discutir as súas tarifas". Unha conclusión á que chega a sentenza a instancia de Mos tras sinalar, entre outras consideracións, que a lei autonómica de 2017 "carece de competencias" sobre o transporte urbano. Á espera dos posibles recursos e o pronunciamento de tribunais superiores, a esixencia de empadroamento permanece en suspenso en aplicación dunha medida cautelar avalada polo TSXG en decembro de 2018Máis alá desas consideracións de fondo nas que entra a sentenza de Mos, o xulgado o que fixo foi inadmitir o recurso dese Concello por consideralo presentado fóra de prazo e por falta de lexitimidade, xa que renunciou a formulalo como administración e optou por facelo como persoa xurídica, o que para o xulgado o inhabilita. Malia pronunciarse as dúas sentenzas sobre cuestións xurídicas distintas, as dúas ofrecen respostas dispares sobre a cuestión de fondo de se o requisito imposto polo Concello de Vigo vai contra a non discriminación establecida pola lei galega en 2017. As dúas sentenzas son non firmes e recorribles ante o TSXG, o encargado de desempatar sentenzas discrepantes semellantes. Mentres, en aplicación doutra sentenza previa cautelar do propio TSXG de decembro de 2018, a esixencia de empadroamento permanece en suspenso.


Summary: Os duros recortes aplicados polo PP afectan a todos os sectores. Durante este ano 2012, saíron á rúa sindicatos, traballadores e unha morea de indignados, pero tamén colectivos pouco afeitos á protesta que levantaron a súa voz ante as medidas de axuste. Colexios médicos ou avogados son o último exemplo.

Galicia está na rúa. Desde hai xa meses, boa parte da sociedade galega responde con protestas e mobilizacións ás duras medidas de axuste e recorte -tinguidas de ideoloxía- que os gobernos do PP levan aplicando desde a chegada de Mariano Rajoy ao Executivo central. Pero, a diferenza doutras épocas, non só a clase obreira, os sindicatos ou os colectivos sociais máis activos están a amosar o seu rexeitamento ás políticas da dereita que xorden desde a Xunta ou desde a Moncloa. Desta vez, ata asociacións pouco afeitas á protesta levantaron a voz. Incluso algunhas claramente achegadas ás ideas conservadoras. Colectivos pouco afeitos á mobilización ou incluso vinculadas á dereita amosáronse moi críticos coas políticas do PP E fano dunha maneira rotunda e dura. O último exemplo chegou nesta última semana, cando o Colexio Oficial de Médicos da Coruña, pouco afeito á reivindicación, emitiu un duro comunicado no que cualificaba de "irresponsables" as medidas levadas a cabo polo Goberno galego, como a redución salarial do 4% aos funcionarios, e no que aseguraban que é "ética e moralmente reprobable manter o irracional aparato administrativo do Estado e o indecente número de cargos públicos a conta da saúde pública dos cidadáns". A través dun comunicado titulado Así non, e colgado na súa páxina web, os médicos colexiados da Coruña amosaron o seu "enérxico rexeitamento" ao novo recorte salarial e á "falta de coraxe" dos gobernantes por non responder ás demandas do colectivo sanitario. Esta crítica chegaba pouco despois de que os sindicatos médicos CESM e Omega avisaran a Xunta de que os recortes na sanidade pública "pasaran xa a liña vermella" e advertiran ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, do "dano" que os axustes "están a facer tanto á sanidade como aos seus profesionais". Todo, entre protestas xeralizadas dos traballadores da Sanidade. Avogados, colexios e sindicatos médicos censuran con dureza os recortes da Xunta e do Estado Tamén nesta última semana, foron os avogados galegos os que cargaron contra o ministro de Xustiza, Alberto Ruiz Gallardón, ao que chegaron a cualificar de "non demócrata e arrogante" e logo de criticar o seu "tufiño ditatorial". Foi despois de que o Consello da Avogacía Galega declarara persoa non grata o ministro e ao tempo que Antonio Platas, presidente dos letrados e decano do Colexio de Avogados da Coruña, comparecía ante os medios para, nunha dura declaración, explicar os motivos que levaron o colectivo a tomar esta drástica medida. "Estou ata a médula de Gallardón; non o quero nin ver diante porque é un impresentable", asegurou Platas, despois de censurar a instauración das novas taxas xudiciais, que cualificou de "arbitrarias e inxustas" e destinadas "a foder os cidadáns agora en plena crise". Os letrados galegos xa foran os pioneiros no Estado á hora de promover mobilizacións, que foron apoiadas tamén por xuíces, fiscais, ademais de por todos os sindicatos. Os avogados protagonizaron nas últimas semanas concentracións en contra da aprobación das taxas xudiciais por entender que limitan o acceso á Xustiza da cidadanía. Os pais apoiaron por primeira vez unha folga estudantil ao non enviar os seus pequenos á escola Porque os duros recortes afectan a todos os sectores, e aínda que as clases menos favorecidas están a sufrir máis os axustes económicos, case non hai colectivo que non se sinta atacado. Por suposto, tamén os empregados públicos. A última redución salarial -dunha media do 4% e logo de que Feijóo prometese non esixirlles "máis sacrificios"- esgotou a paciencia duns funcionarios que xa se mobilizaron no momento no que coñeceron a noticia, pero que prometen máis protestas durante estas festas de Nadal, a primeira o vindeiro xoves. Tamén promete volver ás mobilizacións a comunidade educativa, na rúa desde hai tempo polos recortes e tamén agora polo borrador da nova Lomce, a denominada Lei Wert, que acabou por quentar aínda máis os ánimos de profesores e alumnos. Pero tamén os dos pais, que hai dous meses, e por primeira vez, apoiaron unha folga no ensino ao non enviar os seus cativos á escola. Protestaron contra a reforma educativa e contra os continuos recortes aplicados na escola pública. A todos estes colectivos únenselle tamén os traballadores do sector bancario, afectados polos axustes de persoal impostos pola UE e o FROB para Novagalicia Banco, ou os afectados polas preferentes, que levan meses loitando por recuperar os seus cartos e que ven como nin a Xunta nin o Estado acaban de dar unha solución á súa estafa. E tamén os gandeiros, que levaron a cabo unha folga de entregas de leite, prexudicial para os seus intereses, pero inevitable ante a situación de asfixia que sofren as explotacións galegas. Todos protestan. Médicos, avogados, xuíces, fiscais, empregados públicos, profesores, alumnos, pais... E, por suposto, a clase traballadora que leva anos sufrindo axustes e precariedade. E moitos foron xuntos á última folga xeral, a do 14 de novembro, onde Galicia volveu liderar a indignación no conxunto do Estado con medio millón de persoas nas rúas das principais vilas e cidades. En 2013, todo parece indicar que as rúas volverán estar cheas. E nelas, volverá haber de todo.


Summary: A presidenta da Asociación Médica de Sudáfrica asegura que os síntomas desta nova variante son "moi débiles"

A presidenta da Asociación Médica de Sudáfrica e unha das descubridoras da variante ómicron do coronavirus, a doutora Angelique Coetzee, chamou a evitar o "pánico innecesario" ante esta nova modalidade, cuxos síntomas son, segundo os datos que baralla nestes momentos, "moi débiles". "O que estamos a ver en Sudáfrica e, lembremos, estou no epicentro, é moi débil. Para nós son casos leves", declarou á cadea BBC. "Estou bastante segura de que en Reino Unido", onde se confirmaron dous casos, "existe un pánico innecesario, aínda que dentro de dúas semanas podería estar a dicir o contrario". Pouco antes, o ministro de Saúde británico, Sajid Javid, chamou á cautela tras avisar que existen motivos para pensar que as vacinas actuais son "menos eficaces" contra a ómicron e defendeu as medidas de restrición anunciadas onte polo primeiro ministro, Boris Johnson, entre elas o retorno á máscara. "É unha aproximación proporcionada e equilibrada", explicou a Sky News, aínda que recoñeceu que "aínda non se sabe gran cousa" máis aló do feito de que a Organización Mundial da Saúde (OMS), describiu a ómicron como unha "variante de gravidade preocupante". Respecto a as evolucións das últimas horas, Austria detectou o seu primeiro caso sospeitoso da variante nun viaxeiro que regresou ao Tirol nos Alpes desde Sudáfrica a semana pasada. Tras o recoñecemento inicial por parte do departamento de viroloxía de Innsbruck, apareceu sospeita específica de que podería tratarse da nova mutación do virus, segundo informaron as autoridades nun comunicado recolleito por ORF. Con todo, a confirmación require unha secuenciación adicional nos próximos días.


Summary: O Cineuropa Compostela transmuta en festival competitivo por vez primeira. Haberá un palmarés honorífico, un confeccionado polo xurado Novo e un Oficial outorgado polo xurado internacional integrado por Gabriela Guillermo, directora; Imma Merino, xornalista e crítica de cinema; e o cineasta compostelán Alfonso Zarauza. Dentro do amplo abano de propostas, seccións, ciclos e sorpresas cinéfilas atopamos lugar destacado para o audiovisual galego. Curtas, estreas, o máis actual e unha retrospectiva sobre Alberte Pagán, Premio Cineuropa xunto Navad Lapid e Verónica Forqué. A continuación vai unha breve guía para marcar en vermello no calendario.

A primeira gran cita é última achega de Simone Saibene: Escribir o imposíbel, o 12 de novembro. Documental centrado no periodista e escritor Juan Tallón arredor do proceso de creación de Rewind, novela presentada dúas semanas antes do confinamento, e de como a fronteira entre a nova normalidade e a ficción acaba sendo difusa. O domingo 14, é tempo para unha clase maxistral de Alberte Pagán con retrospectiva da súa obra. O precursor do Novo Cinema Galego departirá sobre "que é o cinema" mentres se proxectan sete das súas curtas. Será o día 18 cando o Teatro Principal lle renda honores na entrega do Premio Cineuropa e proxección de Bs.As., documental centrado en Buenos Aires desde a perspectiva da emigración e a conexión coa Galiza. Na segunda feira día 15 vai Acorda, documental dirixido pola cantante Uxía xunto a xestora cultural e produtora Marina Carracedo. Un relato de memoria e dignidade a través de música, cancións e palabras asesorado pola escritora e periodista Montse Fajardo e narrado polo poeta e dramaturgo Lois Pérez, baixo realización de Lucas Terceiro. Na sexta feira 19 porá os dentes cairos ás fans do xénero de terror cun maratón no que destaca A noite do terror cego, filme de culto dirixido polo coruñés Armando de Ossorio, e a última sensación de Sitges: Jacinto, un slasher rural ideado por Javi Camino, e protagonizado por Pedro Brandariz, que vén de acadar o Premio do Público na Sección Panorama. O día previo á cerimonia de clausura está reservada para un dos pratos fortes do Cineuropa: a proxección de Malencolía O día previo á cerimonia de clausura está reservada para un dos pratos fortes do Cineuropa: a proxección de Malencolía, a última achega de Alfonso Zarauza que será precedida pola curtametraxe Flaneur en Compostela. Após a cerimonia de clausura do 24, veremos Que fixemos mal?, de Liliana Torres, dramedia coproducida por Isabel Coixet, Dani Froiz e María Zamora. Tres semanas de puro cinema nunha edición, a 35 xa, dedicada ao Totalitarismo.


Summary: Aprobada unha moción para reprobar o PP por regresar ao Goberno local de Ourense. Votaron a prol da moción BNG, PSdeG, Ciudadanos e díscolos de Democracia Ourensá.

O Concello de Ourense realizou o seu pleno ordinario do mes de agosto, en que o BNG defendeu unha moción de reprobación ao PP por volver ao Goberno local que dirixe Gonzalo Pérez Jácome, de Democracia Ourensá (DO). Finalmente, a iniciativa saíu adiante cos votos de nacionalistas, PSdeG, Ciudadanos e díscolos de DO. O Partido Popular marchou do Goberno o pasado mes de setembro cando integrantes daquela de Democracia Ourensá levaron as contas do partido ante a Fiscalía e denunciaron irregularidades na xestión económica do rexedor ourensán. Con todo, os populares e Jácome reconciliáronse este pasado mes de xuño pouco antes de que a xuíza rectificase unha decisión inicial e detectase indicios de malversación. Mais, a pesar diso, polo momento os populares mantéñense no Goberno aludindo ao "respecto máximo ás decisións xudiciais" mais tamén "á presunción de inocencia", aínda que en setembro si marcharan do Executivo pola mesma investigación que agora está en marcha. Luís Seara, o portavoz do BNG en Ourense, foi o encargado de explicar todos estes antecedentes na súa moción á que titulou "crónica dunha traizón anunciada". Por todo iso, pediu a reprobación dos edís populares. As e os representantes de cada un dos partidos que debateron nesta moción puxeron o foco nas eleccións municipais de 2023. O primeiro foi Armando Ojea, o tenente alcalde e concelleiro por DO. Asegurou que "afean a actitude" do PP mais "vendo o acordo da moción non podemos reprobar que volvesen ao Goberno". O concelleiro de Ciudadanos, José Araújo, manifestou que "isto vai acabar mal porque hai moitos egos" e "a personalidade política do alcalde é difícil". Ademais, asegurou que o dos populares "é unha papeleta". O Partido Popular, pola súa banda, acusou ao BNG de "ter superioridade moral" e aproveitou a quenda para reiterar que o PP propuxo no seu momento que gobernase a lista máis votada. "Hai unha cortina de fume tal que non ven os chourizos", foi a resposta por parte do portavoz socialista, Rafael Rodríguez Villarino. Precisamente o socialista foi quen encabezou a lista máis votada, mais o PP puxo como condición para pactar unha moción de censura contra Jácome que Villarino non for o candidato á Alcaldía. Cando Villarino accedeu a non ser candidato, o PP, en lugar de apoiar a moción, incrementou as exixencias e puxo nova condición: que Villarino entregase a acta de edil e renunciase á política municipal. O PSdeG acusou o PP de chantaxe e a marcha de Villarino non se efectuou.


Summary: O PSdeG-PSOE, que o pasado ano denunciou sen éxito a situación ante a Valedora do Pobo, subliña que dende maio de 2015 só permitiu 5 dos 20 plenos aos que estaba obrigado.

O alcalde de Abadín, José María López Rancaño (PP) leva 8 meses sen convocar un pleno ordinario. Así o denuncia o PSdeG-PSOE, que lembra que o rexedor está a incumprir a lei, que o obriga a permitir a celebración de plenos cada dous meses. En concreto, o regulamento municipal establece que os plenos deben realizarse "os últimos xoves de xaneiro, marzo, maio, xullo, setembro e novembro" ás catro da tarde. Dende maio de 2015 só convocou 5 dos 20 plenos aos que estaba obrigadoNon é a primeira vez que isto sucede: en xaneiro do ano pasado os socialistas levaron a súa denuncia ante a Valedora do Pobo, nun momento que o Concello sumaba xa 10 meses sen plenos. Aquela denuncia semella que non tivo efecto no rexedor popular que dende maio de 2015, sinala o PSdeG-PSOE, só convocou 5 dos 20 plenos aos que estaba obrigado, un 25%. En concreto, estes tiveron lugar en xaneiro e setembro de 2016, en xaneiro de 2017, e en marzo e maio de 2018 (estes dous, polo tanto, inmediatamente despois das denuncias públicas de hai 12 meses).O voceiro do PSOE en Abadín, Pablo Díaz, acusa a López Rancaño de "impedir a participación política" no Concello. "Nin defende a democracia nin respecta aos veciños que nos votaron para defender e dar voz ás súas demandas", di o socialista, que lembra que aínda non foron aprobados os orzamentos do ano 2018 e tampouco o PXOM.O voceiro do PSOE en Abadín, Pablo Díaz, acusa a López Rancaño de "impedir a participación política" no ConcelloPablo Diaz estende as súas críticas aos dirixentes do PP na provincia de Lugo e en Galicia, Elena Candia, José Manuel Balseiro e Alberto Núñez Feijóo, "que non fixeron absolutamente nada para remediar este problema tan grave", afirma o socialista que engade que "entendemos que están de acordo coa postura do Alcalde e que apoian esta forma tan baixa de facer política".O pasado ano, a presidenta provincial do PP en Lugo, Elena Candia, afirmou publicamente que non lle ía pedir explicacións a López Rancaño, pois o Concello de Abadín "ten uns servizos xurídicos que velan polo seu funcionamento" e, ademais, porque "de maneira continuada bate récords en apoio dos veciños e veciñas". A situación repítese noutros concellosElena Candia xustificou a situación en que o rexedor "de maneira continuada bate récords en apoio dos veciños e veciñas"A situación que se vive en Abadín non é a habitual, pero hai outros concellos galegos nos que se está a producir de forma semellante. Así, en novembro o PSdeG-PSOE tamén denunciou ante a Valedora do Pobo a negativa do alcalde de Outeiro de Rei (PP) a convocar plenos extraordinarios. Naquela localidade foran apenas tres os plenos non convocados e en decembro o rexedor si permitiu a realización do pleno. Iso si. os tres grupos da oposición -BNG, FLI (Foro Lugo Independente) e PSdeG-PSOE- criticaron que a convocatoria se adiantou cinco días ao previsto, impedíndolles presentar as súas propostas. Finalmente, víronse obrigados a rexistrar a convocatoria dun plenos extraordinario para poder introducilas.Máis longo foi o período sen plenos en Pazos de Borbén. Na derradeira semana de decembro a oposicion (Alternativa Veciñal e PSOE) denunciou que a localidade levaba xa seis meses sen celebrar plenos, acusando ao Goberno local de perder varios investimentos para o concello pola non convocatoria destas xuntanzas. Poucos días despois o alcalde permitiu finalmente a realización do plenoTamén San Amaro estivo o pasado ano máis de cinco meses sen plenos. Con todo, ningún destes concellos chega á situación vivida en Rairiz da Veiga, onde Xosé Xaquín Rodríguez Ambrosio estivo máis de cinco anos, entre 2010 e 2015, sen convocar estes plenos extraordinarios.


Summary: A metade do persoal médico ten máis de 55 anos, e até 25% supera os 65 anos.

Centos de persoas marcharon na tarde desta quinta feira polas rúas de Ribeira, convocadas pola Plataforma en defensa da sanidade pública do Barbanza e mais SOS Sanidade Pública, para denunciar a situación "cada vez máis precaria" na que, aseguran, se atopan actualmente os centros sanitarios da comarca. Ao remate desta concorrida mobilización deuse lectura a un manifesto que aseguraba que hoxe é frecuente "ter problemas para cubrir prazas de calquera especialidade médica e de enfermaría". Neste senso, salientaron que, na actualidade, a metade das e dos facultativos colexiados teñen máis de 55 anos, e mesmo un de cada catro (24,5%) supera os 65 anos. "Os tempos que están por vir espéranse peores que os actuais", advertiron. O PP rexeita dotar de máis recursos a Atención Primaria "Nesta situación o Sergas continúa facendo contratos que convidan a marchar as profesionais, tanto á sanidade privada como á pública noutras comunidades ou países", criticaron. De feito, a falta de profesionais na Atención Primaria ten como consecuencia directa que "cada vez sexa menos apetecíbel acceder a converterse en médica de familia", apuntaron, por mor da "sobrecarga de traballo" á que se ven sometidas en ambulatorios como os de Ribeira ou Rianxo. "Quedan moi lonxe os tempos en que Medicina de Familia era unha especialidade que se collía tanto nos primeiros números como nos últimos. Agora queda sempre para os últimos números, porque as novas médicas non queren embarcar nese barco en chamas que é a Atención Primaria actual", advertiron desde a plataforma. Este é o patrón que segue Sanidade e que colapsará máis a Atención Primaria este verán Así, reclamaron a fin do "desmantelamento" dos centros de saúde de Cabo de Cruz, Taragoña, Xuño e Palmeira, así como unha atención hospitalaria "de calidade e que adecúe os cadros de persoal ás cargas de traballo e recupere os procesos asistenciais eliminados" no comarcal do Barbanza.


Summary: Logo de 90 concertos polo país adiante, Caxade vén de ser seleccionado como representante galego no Festival Europeo da Canción en Linguas Minoritarias Suns Europe que se celebra en Udine (Friuli, Italia) o próximo 11 de decembro.

En Udine participarán nove bandas, entre as que se encontran propostas vascas, bretoas, occitanas e frisoas. A gañadora levará un premio de 2.000 euros e a participación en varios festivais europeos. Esta última opción faille especial ilusión a un Caxade que xa realizou 90 concertos en Galiza e Portugal desde que presentara en 2013 o seu disco 'Dança das moscas'. "Saltar a Europa sen pasar por España sería moi bonito", retruca mentres reflexiona sobre as dificultades de entrar no mercado musical español: "España como estado debería ter abertos os ollos e as orellas ao que pasa nunha comunidade como a nosa, pero desgrazadamente iso non acontece. Gustaríame ir a España, pero non é a miña ambición". "Para min persoalmente é un paso moi importante, porque desde o quilómetro cero notei moito cariño no público e chegar a un festival coma este é un pasiño máis para a consolidación do proxecto", explica Caxade, quen ademais valora o feito de que sexa un festival de linguas minorizadas dado que "nos dá acceso a grupos que temos escaso acollemento no contexto no que nos movemos a diario". Primeira edición do Suns Europe Esta será a primeira edición do Suns Europe, que substitúe ao Liet International que se organizaba desde 2002 en Frisia (Holanda). Por aquel festival pasaron diferentes formacións galegas, como Uxía, Fran Pérez 'Narf', ou Mafia Galega. Nesta nova xeira defínese como o Festival Europeo de Artes Escénicas en Linguas Minoritarias e acollerá diversas actividades do 25 de novembro ao 11 de decembro deste ano, entre a que destaca este concurso de canción moderna. Está aberto a todas as minorías lingüísticas tal e como se definen na Carta Europea de Linguas Minoritarias.


Summary: As formacións independentistas catalás queren partillar e debater as posicións que manterán na sesión de investidura de Pedro Sánchez. Rufián xa demandou a JxCat unha xuntanza para acordar unha «unidade de acción» de cara ás negociacións. Coa CUP xa teñen reunión prevista.

Baixo o obxectivo de reunirse e explorar unha unidade de acción do independentismo catalán tanto nas negociacións da investidura de Pedro Sánchez como na propia sesión no Congreso, Esquerra enviou unha carta para xuntarse con JxCat . Pola súa banda, a formación de Puigdemont pediu esta sexta feira, 15 de novembro, un cumio de todos os partidos independentistas para explorar unha posición conxunta fronte á investidura de Sánchez. A misiva de ERC asínaa o portavoz republicano no Congreso, Gabriel Rufián, e a portavoz de Esquerra, Marta Vilalta. Nela esperan que o encontro proposto sirva para avanzar na «unidade do independentismo para encarar os retos comúns» que deben afrontar, e confían en que sexan capaces de chegar a acordos que permitan avanzar cara á autodeterminación e a independencia. Na carta, Rufián e Vilalta chaman a ser conscientes da forza do independentismo e da responsabilidade que teñen coa maioría social en Catalunya. O comité negociador de ERC acordou tamén atoparse coa CUP de maneira oficial na vindeira semana e abordar as súas posicións na investidura do presidente do Goberno. A CUP realizou un chamamento esta quinta feira 14 de novembro ás forzas políticas soberanistas con representación no Congreso para impedir a investidura de Sánchez, bloquear a gobernabilidade do Estado e loitar pola amnistía, o dereito á autodeterminación e a defensa dos dereitos sociais. Polo de agora, as tres forzas independentistas sitúanse no voto en contra á investidura do líder do PSOE. A CUP non contempla ningunha opción de moverse do 'non', mentres que ERC pide ao PSOE un compromiso para estabelecer unha mesa de negociación sobre o conflito en Catalunya partindo da Declaración de Pedralbes e sen liñas vermellas.


Summary: "Non hai máis dramas", sentenciou a deputada de Ciudadanos por Pontevedra, Beatriz Pino, ao ser preguntada pola demisión da ex secretaria de programas do partido na Galiza. A crise no partido laranxa non dá tregua. Martín Amaro, da xunta directiva de Ourense destituída esta semana, anunciou que haberá máis saídas en todo o país debido á "actitude ditatorial e pouco democrática" do actual secretario de organización.

A noutrora fichaxe estrela de Albert Rivera para o seu partido na Galiza, Ángeles Fernández-Ramil, ex asesora da anterior presidenta chilena Michel Bachelet, anunciou a súa demisión como secretaria de programas de Ciudadanos na Galiza e a baixa deste partido. Fernández-Ramil situou os motivos da súa demisión nos mesmos que esgrimiu o ex líder da formación Toni Roldán a semana pasada cando anunciou a súa baixa, é dicir, amosouse contraria á negativa reiterada de Ciudadanos a facilitar a investidura de Pedro Sánchez. Fernández-Ramil ao igual que Roldán, defenden que Sánchez poida acadar a presidencia grazas a C's e así non ter que depender o goberno central de acordos puntuais e concretos coas forzas nacionalistas. "Non se adecuaba aos ritmos que necesita agora o partido" aseverou Pino de quen fora unha das máximas fichaxes que o partido enxalzou na Galiza. Mais a demisión de Fernández-Ramil foi cualificada desde Ciudadanos como "unha dimisión forzosa". Así o dixo a deputada pola circunscrición de Pontevedra no Congreso dos Deputados, Beatriz Pino, quen asegurou ademais que a súa saída debeuse á súa falta de ritmo de traballo. "Non se adecuaba aos ritmos que necesita agora o partido" aseverou de quen fora unha das máximas fichaxes que o partido enxalzou na Galiza. Ángeles Fernández-Ramil levaba á fronte da área programática desde 2018 e viviu entre a Galiza, Venezuela, España e Chile. Neste último país residiu 32 anos e nel desenvolveu a súa carreira como analista política, participando en múltiples debates públicos e foi a primeira muller presidenta da Asociación Chilena de Ciencia Política e traballou na Secretaría Xeral da Presidencia durante o goberno de Michelle Bachelet. A súa fichaxe polo partido laranxa foi posta en voga como unha grande oportunidade para precisamente "cazar talento" A súa fichaxe polo partido laranxa foi posta en voga como unha grande oportunidade para precisamente "cazar talento" para o crecemento da formación na Galiza con xente salientada en diversos ámbitos do pensamento, a innovación e o desenvolvemento. Para a deputada Beatriz Pino o departamento de Programas é "vital" na estrutura de calquera "autonomía", xa que é o "punto de partida", polo que require duns "ritmos de traballo" que quizais até o de agora "non se podían estar a dar". "Non hai máis dramas", sentenciou. Olga Louzao abandonou a portavocía esta semana Aínda que a concelleira en Lugo de Ciudadanos, Olga Louzao, asegurou a Sermos Galiza que a súa decisión de abandonar a portavocía do partido debíase a un desexo de querer centrarse no seu traballo político como edila en Lugo, o certo é que a súa renuncia produciuse no mesmo día, cuarta feira 3 de xullo, en que a cúpula do partido de Madrid e de Galiza destituíu a executiva provincial de Ourense. A ese respecto, a deputada Pino avanzou en declaracións aos medios que o secretario de organización do partido, Laureano Bermejo, anunciará nos vindeiros días quen é a persoa que ocupe o cargo de Louzao. En referencia á edila lucense, Pino asegurou que "testa acumulación de papeis políticos e persoais facíase complicado en ocasións e así nolo fixo saber a propia Olga", insistiu Pino, quen sinalou que desde Ciudadanos "non hai máis que palabras de agradecemento" polo seu labor e que "seguirán contando con ela" en Lugo. A dirección destituída en Ourense reclama a expulsión de Bermejo por "actitude ditatorial" Após a destitución da xunta directiva de Ciudadanos en Ourense por "discrepancias" coa dirección e "abandono de funcións", Pino asegurou que se debeu a unha "petición directa" dos propios afiliados ourensáns que "fixeron aflorar" a "falta de traballo" e o seu "descontento". Esixen que se abra un expediente disciplinario e de expulsión a Bermejo por abuso de poder Esta sexta feira 5 de xullo, un dos membros destituídos, Ignacio Martín Amaro, anunciou a súa baixa e asegurou que se producirán máis polo "malestar existente" tanto en Ourense, como en Vigo, Pontevedra, A Coruña e Lugo, debido á "actitude ditatorial e pouco democrática" de Laureano Bermejo. Neste sentido, anunciou que a Xunta Directiva destituída "inxustamente" decidiu presentar un "recurso de amparo" ante o Comité de Garantías e Valores de Ciudadanos solicitando "non só a anulación da disolución da Xunta Directiva, senón tamén que se lle abra un expediente disciplinario e de expulsión a Bermejo por abuso de poder, actuación antidemocrática e dano contra a honra dos seus compañeiros de partido".


Summary: "Fascistas, non sodes benvidos" é o título do manifesto, no que exixen a HSM "que non poñan un pé no noso país". Hogar Social Madrid anunciou que acudiría a Galiza con "axuda humanitaria".

O anuncio de Hogar Social Madrid de que acudiría a Galiza con "axuda humanitaria" para as persoas afectadas pola vaga de lumes xerou unha ampla reacción de rexeitamento. Non só nas redes sociais, senón tamén na elaboración dun manifesto por parte dun grupo de traballadores forestais en que se rexeita esa visita: "Fascistas, non sodes benvidos". Máis de 1400 persoas asinaron a favor do comunicado en apenas 3 horas, entre elas destacan as 41 traballadoras en servizos de extinción, presidentes de comunidades de montes, 26 organizacións, asociacións e colectivos culturais, 30 cargos públicos e numerosas veciñas afectadas. "Non estamos dispostas a que a traxedia vivida polo noso pobo nos pasados días lle sirva a esta calaña como escusa" "Rexeitamos rotundamente a axuda oferecida polo colectivo de carácter fascista e neonazi Hogar Social Madrid", comeza o manifesto, no que se afirma que "non estamos dispostas a que a traxedia vivida polo noso pobo nos pasados días lle sirva a esta calaña como escusa". Definen Galiza como "unha terra acolledora e fraternal, e quen sementa odio nas nosas rúas e agrede as nosas irmás e irmáns pola súa etnia, pola súa situación socioeconómica ou polo seu compromiso antifascista, non é benvido na nosa terra". Critican o racismo e a xenofobia deste colectivo, así como a súa implicación en mobilizacións contra dereitos como o de autodeterminación dos pobos. Por iso, conclúe o comunicado, "esixímoslles aos nazis de Hogar Social Madrid que non poñan un pé no noso país co fin de aproveitar a dor da nosa xente para sementar odio e división". As sinaturas poden consultarse no ficheiro adxunto, "Fascistas, non sodes benvidos". Entre as persoas asinantes hai xefes de brigadas forestais, brigadistas, peóns forestais, enxeñeiros forestais, comunidades de montes e veciños de zonas afectadas pola vaga de lumes. Tamén cargos públicos e representantes de organizacións políticas, nomeadamente do BNG e En Marea, asinan o comunicado. Así como delegados e representantes de sindicatos como CIG ou CUT, ou de organizacións como Fruga, Erguer, APDR. entre outras.


Summary: Comezamos con este texto da autoría do noso colaborador Rubén Permui unha serie de artigos, entrevistas e reportaxes sobre a campaña catalá baixo a rúbrica xenérica de #Catalunyadecide.

Esta sexta feira 11 de setembro arrincará en Catalunya unha apaixonante campaña electoral –se é que non comezou hai xa uns anos coas declaracións de intencións do ben coñecido procés– coincidindo cunha nova Diada masiva que concentrará na rúa seguindo a tradición a máis dun millón de persoas –ou cando menos seguro que a centos de miles– para berrar de novo, alto e claro, que queren a independencia do seu pobo. Malia os populosos acenos que constatan unha realidade que de novo será confirmada ao longo dos máis de 7 km da avenida Meridiana, o Estado e as súas tribunas afíns seguen a subestimar o que está a acontecer neste recuncho do Mediterráneo. Só hai que camiñar devagar por Barcelona e botar un ollo ao feixe de balcóns que de xeito permanente locen estalades, en boa medida descoloridas pola súa exposición ao sol e ás inclemencias do tempo ao longo dos últimos anos. A cidadanía non entende de eufemismos e a democracia presenta dúas opcións claras: a do "si" e a do "non". A cidadanía non entende de eufemismos e a democracia presenta dúas opcións claras: a do "si" e a do "non" Ben é certo que somos conscientes que as enquisas marcan tendencias e as máis das veces levan unha substanciosa condimentación e cocen ao ritmo dun estudado chup-chup. Ao longo destes últimos días, tantos medios de comunicación editorialmente a prol do "non" coma do "si" veñen de publicar diversos estudos de intención de voto. Independentemente da cantidade de sal ou pementa, todos coinciden no ingrediente favorito do menú para estas eleccións. A totalidade das enquisas predín unha clara vitoria da candidatura independentista de Junts pel Sí vista por unha parte da poboación coma transversal pola presenza do partido do president, Convergència Democràtica de Catalunya (CDC), unha medrada Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) –hai non tanto tempo agardábase o seu sorpasso a CiU– confirmada por un incremento electoral nas municipais ou nos dous eurodeputados obtidos en solitario, e o peso da participación de líderes das principais entidades civís a prol do novo Estado: as ex presidentas da Assemblea Nacional Catalana (ANC) –organización artífice da loxística dos recentes multitudinarios 11 de setembro–, Carme Forcadell, e de Òmnium Cultural, Muriel Casals, a outra entidade senlleira a prol da independencia alén das organizacións políticas. O pastel está culminado cun vario feixe de guindas de líderes de opinión que abranguen diferentes eidos, desde o cultural ao deportivo, representados polo cantautor Lluís Llach –autor da mítica canción antifranquista L'estaca, tan entoada pola esquerda do Estado no pasado–, e o xa elevado a ídolo deportivo Pep Guardiola (hai que vivir aquí para comprender até que punto o barcelonismo e o catalanismo teñen uns máis que evidentes vencellos). Unha receita completada cun cabeza de lista afeito á area política pero non vencellado as dúas organizacións maioritarias do Parlament: o outrora eurodeputado de Iniciativa per Catalunya-Verds (ICV) Raül Romeva. Con isto Artur Mas deixa no esquecemento a caída electoral das últimas eleccións ao Parlament cando a súa federación perdera 12 escanos. Unha CiU xa extinta, ao se rachar a histórica coalición con Unió Democràtica de Catalunya (UDC), á que lle dedican máis relevancia ao seu presidente Josep A. Duran i Lleida do que semella vai contar na lexislatura tras o 27 de setembro. A formación democristiá ten o risco de non acadar representación, tendo en conta que xa non dispón de moitas das súas facianas máis coñecidas, coma pode ser Núria de Gispert –a presidenta do Parlament–, as cales pasaron a fundar Demòcrates de Catalunya e integrarse na candidatura de Junts pel Sí. O listón dos 68 escanos A maioría absoluta sitúase nos 68 escanos. Hai enquisas que aseguran que hai unha posibilidade que a candidatura gañadora non alcance esta cifra –malia non negar que se quedaría ás portas– e outras que o dan por feito. O que si se conta nas quinielas e o ascenso da Candidatura d'Unitat Popular (CUP), quen podería triplicar ou cuadriplicar a súa representación actual de 3 escanos para garantir a maioría dos do "si" ou directamente fortalecer esta vontade. Ben é certo que a formación encabezada nestes comicios por Antonio Baños xa afirmou que non dará os seus votos para renovar o cargo do actual president, do mesmo xeito que aclara que non entenden un cambio social sen a ruptura co Estado. Do outro lado do tendido, as do "non". Por unha banda as forzas do bipartidismo continúan á baixa en Catalunya, alimentada se cadra pola catalanofobia de moitas analistas que ao longo de tempo se dedicaron a propagar mantras deslexitimando o procés con máis enfrontamento que pedagoxía. En máis dunha ocasión temos escoitado a membros de diferentes forzas catalanistas afirmar que a estratexia do PP fabrica independentistas. Os populares, que nunca tiveron un peso especialmente relevante na correlación de forzas en Catalunya –actualmente ten un alcalde entre os máis de 900 concellos e hai catro anos contaban con só tres-, ao parecer poderían aguantar o tirón grazas ao que fora o seu principal alcalde nestes lares, Xavier Garcia Albiol, que non en van ostentaba o bastón de mando na terceira localidade máis poboada do país, Badalona, onde malia perder a alcaldía, a súa candidatura foi a máis votada co polémico lema Limpiando Badalona. A sucursal socialista catalá vai pasar dos 52 escanos de 1999 a pouco máis da ducia segundo as enquisas O caso do PSC si apunta a traxedia clásica. Xa son parte da historia os seus dous presidentes da Generalitat –Pasqual Maragall e José Montilla, o primeiro dos cales chegara a superar en votos a Pujol– ou a xestión da meirande parte das alcaldías da área metropolitana de Barcelona –e a propia capital ao longo de máis de 30 anos–, a parte do país máis poboada que inclusive era denominada "o cinto vermello". É dicir, a sucursal socialista catalá vai pasar dos 52 escanos de 1999 a pouco máis da ducia segundo as enquisas. A súa repetida receita do federalismo quedou en empacho en parte se cadra polas tachas postas polos baróns de Ferraz desde as súas presidencias autonómicas á súa principal iniciativa, o novo e actual Estatut, recortado no seu tempo polo Tribunal Constitucional en máis dunha ducia de artigos. É dicir, de gobernar os destinos do país –que lle implicaban non poucos esforzos diplomáticos entre os cadros estatais da súa organización– a non ser un actor determinante para frear o independentismo, para algunhas opinións, ou máis ben non ser quen de dar pulo a unha reforma real do Estado que permitira un encaixe a medida do pobo catalán. Isto se cadra algo terá que ver con outro dos mantras actuais: o proceso constituínte, que tampouco semella ser o cabalo gañador neste 27S. ICV e Podem, entre outros actores, integran a lista Catalunya Sí Que Es Pot, que sustenta o seu discurso nas fórmulas da denominada nova política. Os seus encantos semellaban poderían convertela na alternativa a Junts pel Sí, pero nesa posibilidade xa non confían as máis recentes enquisas que non lle auguran máis que unha lixeira mellora da representación coa que actualmente conta o grupo de Iniciativa, algo máis da ducia coma a que poderían obter as forzas do clásico bipartidismo. Revelador o detalle por provincias dalgún estudo de intención de voto que amosa que a candidatura liderada polo activista veciñal barcelonés Lluís Rabell concentra as súas opcións de representación en Barcelona e nese mencionado cinto vermello –unha das zonas máis castigadas pola crise económica– coma se dunha transferencia do tradicional voto socialista se tratara. As enquisas non se arriscan a concederlles moito máis dun ou dous escanos no resto das provincias. Hai a quen non convence certo discurso ambiguo da candidatura rupturista que si recoñece o dereito á autodeterminación, pero que non se presenta coma unha aposta para alcanzala, semellando que máis ben inspira que no es pot. E neste senso cómpre non levarse ao engano e equiparar a formación a Barcelona en Comú, ou cando menos iso foi o que deixou caer Ada Colau ao afirmar que a súa era unha organización exclusivamente municipalista. Ademais, con franqueza, Rabell non esperta o mesmo grao de interese social que a fundadora da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH). Lluís Rabell non esperta o mesmo grao de interese social que a fundadora da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH) Na beira do "non", a que semella pode ser a forza con máis representación é Ciutadans. A formación laranxa leva traballando unha década en Catalunya e o seu líder estatal é ben coñecido pola poboación desde a primeira das campañas cando ilustrara espido os cartaces electorais. Pero Ciutadans tampouco semella que vaia conquistar o corazón dese cinto vermello que permitiu ao socialista Maragall presidir, nin contando co improbábel apoio doutra forza, nin tan sequera nun impensábel e inaudito tripartito constitucionalista… O partido de Albert Rivera presenta a única candidata a presidir a Generalitat, Inés Arrimadas, e concentra tamén a súa intención de voto nun ámbito urbano e metropolitano. A destacada presenza desta formación coma posíbel alternativa á secesión –entre os discursos emitidos desde Madrid–, sitúana na segunda posición con máis de 20 escanos, segundo as enquisas, duplicando ou se cadra até triplicando os seus actuais nove asentos, pero moi lonxe da forza gañadora. O propio David Fernàndez (CUP) apunta o limiar do 55% dos votos para lexitimar a independencia Unha das chaves para entender Catalunya radica nun terreo de xogo onde as forzas unionistas non semellan vaian ter un papel determinante: o que en Catalunya se denomina o voto de comarcas. Alén das grandes concentracións urbanas a fidelidade do voto convergent quedou constatada nas municipais –malia o escándalo Pujol– e consolidou o ascenso de ERC. Con todo, podería non ser dabondo con que Junts pel Sí sexa primeira forza ou con alcanzar a maioría absoluta anhelada con apoio da CUP, xa que até o propio David Fernàndez apuntara o limiar do 55% dos votos que para lexitimar a independencia. A outra das cuestións é que grao alcanzará unha abstención –que baixou do 41% en 2010 ao 34% en 2012– que podería frear ou acentuar unha xa desequilibrada balanza que, en calquera caso, anuncia un novo tempo para Catalunya.


Summary: Estréase esta sexta feira en cinemas de Galiza, Madrid, Euskadi ou Catalunya.

Esta sexta feira 'Trote' chega a 12 salas comerciais en Galiza e sete noutras partes do Estado. O filme dirixido por Xacio Baños desembarca nas salas após pasar por diversos festivais, sendo a primeira película galega en participar nun mesmo ano na sección a competición de dous festivais de cinema de clase A: Locarno e San Sebastián. O filme, cuxa orixe se atopa na rapa das bestas de Amil, relata unha historia "de animais que xogan a ser humanos", segundo explicou Baño a Sermos Galiza. A historia nace nunha familia rural axitada pola morte da nai. Actores e actrices galegas de primeira orde encarnan as personaxes dun filme coral: María Vázquez, Melania Cruz, Celso Bugallo ou Tamara Canosa. Xacio Baño é un dos directores galegos con máis proxección internacional. As súas curtametraxes Eco (2015), Ser e voltar (2014) e Anacos (2012) obtiveron premios en prestixiosos festivais como Clermont-Ferrand, Locarno, Sevilla, Alcances, Slamdance, Málaga ou Telluride.


Summary: Foi na illa de Whakaari, deshabitada, mais na que meses momentos estaban medio cento de turistas.

No mínimo 5 persoas falecidas e varias desaparecidas é o balanzo, provisional, da erupción esta segunda feira do volcán Whakaari, nunha illa deshabitada ao nordeste de Nova Zelandia onde se atopaban medio cento de turistas. As autoridades falan tamén de que hai persoas atrapadas nesa zona. "Debido ao alto risco, os equipos de emerxencia non poden acceder á illa (...) que permanece inestábel e con posibilidade de novas erupcións", apuntou o vice comisionado de Operacións Nacionais da Policía, John Tims, en conferencia de prensa. Neuseelands Ureinwohner nennen ihn Whakaari: den [dramatischen Vulkan]. Am Montag, als Touristen darauf herumwandern, bricht er plötzlich aus. Die Regierung Neuseelands hat fünf Todesopfer bestätigt. Von etwa zwei Dutzend ist das Schicksal ungeklärt.pic.twitter.com/XkdcclsdpM— EHA News - Deutsch (@eha_deutsch) December 9, 2019 O comisionado indicou que as persoas falecidas fan parte das 23 persoas de "varias nacionalidades" que foron rescatadas da illa e que se atopaban nela no momento da erupción.


Summary: A sociedade carnotá mobilízase para pedir o indulto ao percebeiro carnotán condenado por loitar contra os furtivos

A historia de Manuel Martínez Lustres, Manuel de Talelo, é unha desas que deixan unha familia absolutamente destrozada e un pobo tremendamente indignado. Porque a historia de Manuel de Talelo fala ás claras de como a inacción das administracións deixando aos sós profesionais, neste caso do mar, ante os perigos da contorna, provoca secuelas imposibles de borrar. Manuel de Talelo vén de coñecer que ten que ingresar en prisión. A Audiencia Provincial acaba de condenalo a 3 anos de prisión, por unha agresión realizada en 2013 contra dous furtivos. Despois de 6 anos de litixio, o medo a pasar unha soa noite baixo os ferros, fai tremer a unha familia absolutamente normal, traballadora. O asunto remóntanse ao verán de 2013. Daquela, a Xunta xa convertira en papel mollado a Reserva Mariña dos MIñarzos, unha iniciativa pioneira no mundo enteiro. A Xunta decidiu eliminar a vixilancia da zona, deixándoa á deriva, obrigando aos propios profesionais a controlar aos furtivos."A situación da Reserva sen vixilancia é criminal", xa recoñecían varios vixilantes en 2014. Nunha destas situacións, aló polo verán de 2013, uns percebeiros de Lira viron uns furtivos que estaban traballando nas pedras dos Miñarzos. Sen pensalo demasiado, déronlle un golpe ao coche dos furtivos. Esa mesma noite volveron os furtivos a Lira, e estiveron boa parte da mesma intimidando na casa dos percebeiros, coa Garda Civil detrás deles… Lembran pola zona que foi unha noite tremendamente complicada… Poucos días despois, os furtivos seguían campando ás súas anchas pola zona, e achegáronse ata a caseta onde traballa Manuel cos seus aparellos. Manuel sentiuse ameazado, e lanzoulle a raspeta a un dos furtivos facéndolle unha fonda ferida. Os furtivos non volveron por aí, pero si a Policía Xudicial. Denunciaran a agresión. A partir de aí pasaron 6 anos de litixio, de calvario, de gastos das costas, cunha defensa, aseguran, algo feble. Semella difícil de entender que unha agresión, en clara defensa propia, remate cunha condena de 3 anos de prisión. Mobilización A sociedade carnotá comezou a mobilizarse estas semanas. Algo tarde, pero vendo as orellas ao lobo, comezou unha recolleita de 2000 sinaturas en apenas 3 días, pedindo o indulto para Manuel. Curiosamente, foi o club de fútbol, Lira C.F. un dos máximos impulsores desta mobilización. Unha mobilización que se ben non ten moitas trazas de conseguir impedir que Manuel entre en prisión, si que pode servir de apoio moral para que supere os difíciles tempos que lle quedan. Así, o sábado ás 17:00h diante da Lonxa de Lira, haberá unha importante concentración, con lectura dun comunicado de apoio e no que solicitan o indulto, e na que se despregará unha pancarta.


Summary: Fronte ás peticións da oposición, o portavoz parlamentar do Partido Popular de Galiza tentou sortear a polémica e asegurou que non entrará "en cuestións que afectan outras comunidades".

Todos os grupos da oposición no Parlamento galego coincidiron esta segunda feira en reclamar ao PP que se pronuncie sobre o chamado 'pin parental' (veto parental) proposto por Vox e que nos últimos días acaparou o foco mediático, co obxectivo de que se "desterre dunha vez por todas" da educación e a política galega. En concreto, o portavoz do Grupo Mixto, Luís Villares, anunciou que presentará unha proposición non de lei na Cámara para "promover o rexeitamento político" ao que considera unha "censura" educativa "propiciada por Vox e auspiciada polo Partido Popular". "Á escola non se vén a escoller. A escola prepara para escoller na vida", explicou o tamén líder de En Marea, quen dixo "esperar" que Feijóo "aprendese" das sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) que anularon varios puntos do decreto do plurilingüismo relativos a consultas a pais sobre a lingua de escolarización dos seus fillos. Tamén o Grupo Común da Esquerda presentará unha iniciativa parlamentaria respecto diso. A súa portavoz Luca Chao reclamou a todas as formacións con representación que se manifesten "radicalmente en contra" do 'pin parental'. "Imos insistir en que o PP se defina", subliñou. Non en balde, Chao lembrou que o pasado mes de outubro os populares "votaron en contra" de retirar publicidade da plataforma "ultra" Hazte Oír, "amiguitos privilexiados de Vox", dos colexios galegos. Pola súa banda, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, tamén cargou contra esta proposta de Vox que identificou cun "instrumento da ultradereita" para "frear a igualdade social e educación en valores", á vez que reivindicou a "profesionalidade" dos profesores fronte ao que interpretou como "unha criminalización" do seu labor. Caballero esgrimiu que Feixoo debe dicir "se está disposto a apoiar o veto parental" ou non e lembrou que Casado dixo que "o PP era un", que había "só un PP". Unha formación que actúa "como respaldo da posición da ultradereita" impulsando o veto parental. "O PP único do que fala Casado fai igual a Feijóo ou a Cayetana Álvarez de Toledo", advertiu. Nestes mesmos termos pronunciouse a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, quen preferiu falar de "veto neandertal" e asegurou que iso "xa o inventou Feixoo" para "atacar a lingua galega" co decreto do plurilingüismo. Por isto mesmo, advertiu que o presidente da Xunta foi "precursor das ideas da extrema dereita". "E iso que quere ir de moderado", concluíu. "O BNG imos defender o dereito de nenos e nenas a ter unha educación inclusiva", recalcou, á vez que reclamou a Feixoo que "marque distancias co seu partido" se "non está de acordo coa liña" seguida por Casado. "Por decencia política, o que tiña que facer é romper o carné do partido", suxeriulle. Fronte ás peticións da oposición, o portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, tentou sortear a polémica e asegurou que non entrará "en cuestións que afectan a outras comunidades". "Avalo o sistema educativo de Galiza, que é garantista", reivindicou.


Summary: O profesor e escritor Antón Cortizas vén de publicar con Editoral Galaxia 'Adiviña esta adiviña', un monográfico onde recolle composicións de tradición oral galega, creacións infantís tradicionais e propias. Ademais, engade un apartado para que a lectora ou lector poida formar parte do libro engandindo as súas propias adiviñanzas.

"Cal é a cidade que ten un erro no medio?" Esta é unha das adiviñas que forman parte do monográfico Adiviña esta adiviña, realizado por Antón Cortizas (Ferrol, 1954) e que acaba de publicar Editorial Galaxia. Un total de 340 adiviñas divididas en sete "gabetas" enchen de dúbidas e repostas a mentalidade de quen o lea. "O bonito deste libro é que a propia lectora, alén de exercitar a mente, tamén pode formar parte da publicación", indica o profesor xubilado en conversa telefónica con Nós Diario. Cortizas comeza o libro cunha colección de adiviñanzas de tradición oral. "Os meus alumnos, por aquel entón, que eu xa son un xubileta, axudáronme a recoller estas composicións en galego, pasadas de xeración en xeración. Ademais, tamén fixen a miña parte de investigación, onde contei coa axuda doutros autores como Paco Martín", indica o escritor. Dentro dun dos exercicios nun taller realizado por Cortizas no colexio ferrolán CEIP Isaac Peral, "sorprendeume que, malia ser unha clase onde ningunha crianza falaba galego a diario, todas conseguiron recadar decenas de adiviñanzas de tradición oral no noso idioma", conta. Este taller, alén de valer para a recolección tamén serviu para que o alumnado creara as súas propias adiviñanzas, un total de 44, que están recollidas no libro con cadansúa autoría. Cálculos matemáticos Noutro dos apartados da publicación, o profesor céntrase en aquelas adiviñanzas que, para lograr a resposta, precísase facer un cálculo matemático, "algúns máis complexos que outros". Un dos exemplos que nos facilita Cortizas é "catro gatos no tellado, cada gato mira a tres, cantos gatos veñen ser? Poderíanos levar a pensar que debemos multiplicar tres por catro, mais a resposta correcta non é doce, senón catro, porque cada un deles mira os tres felinos que están no tellado", explica o ferrolán. Na súa procura de adviñas, o autor chegouse a sorprender por como, na tradición oral galega, poden pasar de xeración en xeración composicións que implican maiores cálculos, como é unha ecuación de primeiro grao. "Nun campeiro estaba unha manda de pombas e veu un gabián que se pousou canda elas e dixo 'bo día cen pombas' e respondeu unha das pombas 'non; nós, outras tantas como nós, a metade de nós, unha cuarta parte de nós e contigo gabián, as cen pombas serán' , eu non sei como respondería unha persoa que nunha fixo unha ecuación de primeiro grao", abráiase Cortizas. Outro dos apartados do libro céntrase en adiviñas cunha composición máis narrativa, "onde a propia resposta non é unha simple palabra, senón nunha frase ou algo máis elaborado", indica. Todo este mundo "tan divertido e bonito" fixo que o propio autor se dedicase a crear as súas propias adiviñanzas e, por iso, creou un apartado de composicións orixinais. "Cal é a palabra que nunca se pronuncia? Este estilo tradicional de xogar coa estrutura da frase fai que moitos nos confundamos á hora de pensar na resposta, que, por certo, é nunca". Entre os aspectos que tamén destaca o autor destas adiviñanzas é que "non é o mesmo lelas que escoitalas, porque a persoa pode xogar moito coa entoación da frase". Ademais, Cortizas tamén creou unha "gabeta onde a lectora ou lector pode converterse nunha persoa creadora e parte do libro, xa que hai algunhas páxinas en branco para que engada as súas propias adiviñas a partir de ler as que aparecen nel", sinala. Solucións con explicacións O libro remata co apartado de solucións ás adiviñanzas. "Nel non só se expón a resposta en si, senón tamén a explicación e o razoamento para lograla", explica Cortizas. "Nas adiviñas entran moito o xogo das metáforas, os de palabras, os calembur -cando as sílabas dunha ou máis palabras se agrupan doutro modo para atopar a resposta- a estrutura dos enunciados e mesmo a forma na que se len", sinala o autor. Todo isto vai explicado neste último apartado "para que a xente tamén se meta un pouco máis no miolo desta cuestión e consigan atoparlle o gusto tanto a ler, a adiviñar e tamén a crear as súas propias adiviñanzas", conclué. Por iso, este artigo comeza cunha adiviña da creación de Antón Cortizas onde, no primeiro parágrafo, se pode ler a solución á cuestión. Atopárona?


"Se cadra, o primeiro que deberían facer é pedir desculpas". Nos últimos días de xaneiro, entre persoal e veciñanza de Verín a indignación mesturábase coa satisfacción. Gañaran. Sen paliativos. Tras dous meses de mobilización continua, a Xunta viña de recuar no peche da sala de partos do hospital comarcal, a mesma que o propio Alberto Núñez Feijóo presentara como inevitable por razóns que foron variando a medida que as protestas medraban.Escaso número de partos, falta de "pericia" do persoal, unha guía do Ministerio de Sanidade, as sinaturas de 44 médicos do hospital de Ourense ou mesmo que "un parto non é un infarto" foron só algunhas das versións que ofreceu a Xunta para suprimir a atención aos nacementos no hospital que, hai un cuarto de século, outro Goberno do PP galego, con Feijóo como máximo responsable do Sergas, presentara como emblema do achegamento da atención sanitaria ás áreas rurais. Repasamos a loita social e as vertentes política e sanitaria do contra o peche do paridoiro de Verín no segundo número de TEMAS, os monográficos para socias e socios de Praza.galPero a oposición cidadá desbordou á Xunta do PP. Por primeira vez en moito tempo, o círculo máis próximo a Feijóo non mediu as consecuencias dun peche que tamén atopou oposición nas filas dos populares ourensáns. Moi especialmente, despois de que unha concelleira do propio partido dese a luz de urxencia no paridoiro oficialmente pechado. Tampouco funcionou desta volta as acusacións de "politización" ao persoal mobilizado, que o PP lanzou coma sempre pero que resultaron ineficaces como nunca.A diferenza entre o conflito de Verín e outros moitos que salpican a sanidade pública galega dende hai anos non foi só a intensidade e continuidade da mobilización. Nin sequera que a medida da Xunta atopase tamén resistencias dentro do propio PP. Tamén foi clave que a oposición cidadá ao peche transcendeu, con moito, as fronteiras do territorio máis directamente afectado. Fíxoo a través da oposición parlamentaria, das centrais sindicais, das plataformas de defensa da sanidade pública e tamén do movemento feminista, que este 1 de marzo converteu Verín en "capital" da súa mobilización cara ao 8M. Verín, explican, deixou clara a necesidade de "poñer a vida no centro", pero tamén de estar "vixiantes ante a violencia institucional".A esquerda galega tamén quixo ver en Verín un síntoma de fin de ciclo político en Galicia. "Foi a primeira vitoria da maioría social progresista", afirmaron tras a rectificación. Do que non cabe dúbida é Verín non pechou porque veciñanza, persoal e movementos sociais non permitiron que pechase. Repasamos a loita social e as vertentes política e sanitaria do conflito neste segundo número de TEMAS, os monográficos para socias e socios de Praza.gal. Se aínda non es socia ou socio, podes facerte de Praza.gal nesta ligazón e teres acceso a todos os números de TEMAS. Se xa o es, accede ao teu espazo para accederes a eles.


Summary: Os composteláns proclamáronse vencedores con autoridade por segundo ano consecutivo e após 20 vitorias consecutivas.

Os picheleiros do Estrela Vermelha e as estradensas de Irmandinhas son as equopas vencedoras da Liga Galega de Fúrbol Gaélico da AGFG nas categorías masculina e feminina respectivamente. Estrela e Irmandinhas revalidan así a liga que ambas as dúas gañaran o ano pasado e amosan o seu podería no fútbol gaélico galego. Estrela Vermelha acumula 20 vitorias consecutivas e puxo o loureiro cunha vitoria sobre o Fillos de Breogán. Celebrará o título en Compostela na festa do seu XVIII aniversario. Será na Casa do Patín a partires das 23:00 horas e coa música de, entre outros, Senlleirians e Maskarpone. As Irmandinhas, após o gran papel xogado na Copa Ibérica, proclamáronse campioas da liga feminina galega, tamén por segundo ano consecutivo. O segundo posto foi para Fillos de Breogán en categoría masculina e Fillas de Breogán no feminino. E os terceiros, para Irmandinhos (m) e Estrrela Vermella (f).


Summary: Con 25 anos de experiencia como enfermeira, Inés Lobeira atende as preguntas de Nós Diario para facer ver a gravidade da situación que se está a vivir por mor da pandemia. Atende pacientes no Hospital de Montecelo (Pontevedra) na planta Covid onde "os pacientes ingresan de dous en dous e de tres en tres".

Cal é a situación a respecto de pacientes Covid-19 no hospital?Neste momento estamos en plena subida, os pacientes ingresan de dous en dous ou de tres en tres. Nótanse moito as consecuencias do Nadal e agora mesmo aínda estamos a ter ingresos por contaxios nas comidas do Día de Reis. A incidencia aumenta moitísimo e desde a Xerencia xa nos avisaron de que nos preparemos, porque calculan que a semana que vén vai ser o peor. Dentro dos casos que chegan a Montecelo, hai tamén persoas novas e persoas sen patoloxías previas?Temos casos de todas as idades, desde os 19 até os 90. Nos casos da xuventude poden vir por outras patoloxías que derivan a unha proba de PCR que sae positiva ou porque veñen cunha dificultade respiratoria e parece que non se decatan de cales son as consecuencias que pode deixar a Covid no seu organismo. Como afrontan os sanitarios día a día a súa xornada laboral? E os enfermos e as súas familias?Nós afrontámolo como unha guerra na que temos que gañar a batalla día tras día, pero hai poucas boas novas que nos enchan de ánimo. Temos casos de pacientes que xa non teñen Covid e abandonan a planta, pero van a outra parte do hospital morrer polo empeoramento das súas patoloxías. O único positivo disto é que, polo menos, poden facelo acompañados dos seus familiares. Con respecto aos enfermos, a xornada é moi intensa. Nós agarrámonos a eles e eles agárranse a nós para poder seguir adiante. Os pacientes veñen con moito medo, a incerteza é total porque non saben como van evolucionando e se empeoran un pouco podemos ver o terror nos seus ollos. Nas familias a alegría é plena, poder realizar videochamadas xunto aos pacientes e comprobar como se senten ao ver os seus seres queridos emociona. Teño o caso de Ángel Menduiña, con 85 anos e que está a loitar como un campión para poder tornar coa súa familia, pero sobre todo co seu can Drogo. Sempre me di: "Cando volva, o meu compañeiriño vaime comer a bicos". Que é o mais duro que tivo que afrontar sendo enfermeira nesta pandemia?O duro vese moitos días cando tes que baixar un paciente á UCI, porque normalmente está consciente. Cando o nivel de osixenación no sangue descende de forma alarmante, eles non o notan, só ven enfermeiras e doutores facendo probas e valorando o seu ingreso na UCI, que é un paso final, pois vai adiante e mellora, ou non vai. Segundo publica nas súas redes sociais as persoas "parece que non aprenden".Si, é moi frustrante ver como existe xente que non se decata da situación tan grave que estamos a vivir. Unha compañeira tivo que chamar a atención a unha señora, que andaba polos corredores do hospital coa máscara baixada, e a súa resposta foi "sodes unhas paranoicas". Danme ganas de dar tickets para que fagan un tour pola planta Covid e para que vexan o mal que están os pacientes. Está claro que só aprenderán cando lles toque vivilo. Por sorte son poucos, pero eses poucos poden facer moito dano ao non cumprir as recomendacións sanitarias. A situación actual resulta peor en datos que a vivida en marzo. En que condicións lles fan fronte as sanitarias e sanitarios que levan 10 meses traballando arreo contra o virus? Estamos esgotadas. Ao igual que un mariñeiro e un camioneiro teñen un traballo moi duro, nós tamén, pero no noso caso esta situación é triste día tras día, porque ves que entra un paciente e marcha, moitos casos que non se recuperan ou que o pasan e, como dicía antes, van a outra planta. Pero coa vacina e o bo tempo queremos ser optimistas, seguir coidando da xente e pensar que esta pode ser a última vaga "gorda". De non ter esta vocación, por moito que poida haber persoas que digan "para iso lles pagan", non seguiríamos adiante. Que lle diría a quen non respectan as restricións nin as recomendacións sanitarias para conciencialas dos seus actos?Que non son conscientes do duro que é estar enfermo da Covid nin das consecuencias que pode chegar a ter. Poño o exemplo de María Luísa Queiruga, que é unha paciente miña de 54 anos que foi operada de dobre cancro mamario, de útero e de estómago, e ela mesma me dixo onte: "Nunca o pasei tan mal como coa Covid".