Summary: A Academia Valenciana da Lingua remitiu unha declaración institucional ás Cortes Valencianas para manifestar a súa oposición á Proposición non de lei do PP na que se demandaba que a Real Academia da Lingua Española deixase de considerar a valenciá como parte da lingua catalá.

A Academia Valenciana da Lingua desautoriza o PP a través da súa declaración institucional e acúsao de vulnerar o ordenamento xurídico ao desatender tanto o "Dictame sobre els principis i criteris per a la defensa de la denominació i l´entitat del valencià" como a normativa lingüística oficial. A institución responsábel da normativa insta á mesa das Cortes a comunicarlle ao grupo parlamentario popular, ao igual que ao resto das formacións políticas, a vulneración do ordenamento xurídico no que incorre a proposición do PP e lembra o ditame aprobado pola entidade con competencia en materia lingüística en 2005. Lamenta tamén que o PP non respecte na redacción do texto a normativa de aplicación obrigatoria nas administracións públicas da Comunidade Valenciana. A proposición non de lei do PP foi presentada o pasado día 13 de xuño e nela ínstase ao goberno valenciano a se dirixir á Real Academia Española para que recoñecese no seu dicionario que o valenciano é a lingua propia da comunidade, diferente do catalán. A Academia Valenciana da Lingua critica que mesmo nese texto de carácter oficial, o PP empregue fórmulas propias de entidades que reclaman a diferenciación lingüística. A AVL está presidida por Ramón Ferrer que chegou á máxima representación coa maioría de votos do plenario que apostaron no seu espírito "secesionista" fronte outro candidato de carácter unionista. Tamén en Aragón Recentemente, o PP de Luisa Fernanda Rudi ideou en Aragón o LAPAO (Lingua aragonesa propia da área oriental). Trátase da nova denominación coa que tenciona diferenciar e eliminar o catalán de Aragón a través da lei que vén de ser aprobada nas Cortes de Aragón. Coa nova lei prevese tamén a creación dunha academia propia, a Academia Aragonés da Lingua, que terá competencia á hora de establecer a toponimia e os nomes oficiais da comunidade, co que o catalán deixará de ser a lingua oficial dos topónimos da Franxa aragonesa. A nova lei contempla tamén que o catalán deixará de ser a lingua empregada nos documentos dos concellos da Franxa. O Institut d'Estudis Catalans (IEC) pronunciouse ao respecto, cualificando de impropia a decisión aprobada polas Cortes aragonesas para a nova denominación do catalán que se fala na franxa. Para o Institut, o Lapao non é nome de ningunha lingua, como tampouco o é a Lingua Aragonesa Oficial do Estado (Laoe) nin Lingua Aragonesa Propia das Áreas Pirenaica e Prepirenaica (Lapapyp), denominacións que tamén aparecen na lei.


Summary: Máis dun cento de persoas exixiron que a Xunta defenda o seu dereito a percibiren as pensións.

Esta segunda feira (20 de abril) os mariñeiros galegos embarcados en buques con bandeira norueguesa aos que o país nórdico se nega a pagar as súas pensións, manifestáronse na capital galega para reclamar que os gobernos galego e español se impliquen na resolución do conflito. Neste senso, exixen que se presente unha demanda contra Noruega perante o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (TEDH). Cuestión que foi aprobada por unanimidade no Parlamento galego en senllas iniciativas presentadas por BNG e AGE. "Noruega non é ese país maravilloso que se di", sinalou o presidente da asociación Long Hope, Alberto Paz, en relación coa situación que atinxe arredor de 10 mil mariñeiros galegos cotizantes durante décadas no país escandinavo. Os mariñeiros galegos pagaron entre 1952 e 1994 impostos por valor de 520 millóns de euros "Nós fomos alí residentes obrigatorios fiscais e nunca residimos no país, e que alguén me explique que razón tiña que nós tivésemos que pagar o IRPF", sinalou. "Non estou falando de impostos indirectos, senón de impostos directos" cos que contribuíron a financiar "estradas, sanidade, educación e non recibimos nada a cambio, nen as graza, unha patada", denunciou Paz. Cotizantes sen prestación Os mariñeiros galegos pagaron entre 1952 e 1994 impostos por valor de 520 millóns de euros. Porén, Oslo non recoñece o dereito a pensión ou prestación argumentando que non residían no territorio, pois estaban embarcados. Segundo os mariños a decisión vulneraría os convenios de Dereitos Humanos ao "discriminar por nacionalidade" (artigo 14 da Convención europea de 1950). Destarte, instan o goberno de Alberto Núñez Feijóo a ter "a decencia suficiente" para "axudar" os traballadores do mar e apuntan que non cesarán nas súas demandas até acadaren unha solución. Polo de agora xa teñen previstas 34 manifestacións en 2015. No número 140 do semanario en papel Sermos Galiza explica o conflito polo miúdo nunha reportaxe intitulada Os 'galisisk': dez mil galegos contra o Reino de Noruega. Podes adquirilo na nosa loxa.


Summary: Do caldo á broa, pasando polas sardiñas salpresas, as 'torrexas' con mel ou as papas, a gastronomía está máis presente do que a primeira vista poida parecer na obra de Rosalía de Castro. Así o demostra Xavier Rodríguez Baixeras no seu último libro Rosalía e a cociña, que vén de publicar a fundación que salvagarda o legado da poeta e que pode atoparse xa nas librarías.

Son moitas as arestas que fican por coñecer e explorar da obra da sempre emblemática Rosalía de Castro. Xavier Rodríguez Baixeras achéganos unha nova vertente, a da cociña nos seus textos, especialmente nos seus dous principais poemarios en lingua galega, que sen dúbida vai resultar abondo orixinal. E é que a gastronomía, como un elemento cultural máis, atópase presente mesmo cando non reparamos nela. Deste modo, o autor do Dicionario da Comida Galega (Aira/Engaiolarte, 2018), investiga e divulga esta dimensión culinaria na produción literaria de Rosalía, que Baixeras coñece ben. Diversidade A autora dedica quer en Cantares Gallegos quer en Follas Novas páxinas importantes á cociña popular, que queda así retratada na súa ampla diversidade. "Trátase dunha alimentación [...] de carácter popular, mais que, ademais, dado o seu primitivismo, atinxe o que poderíamos chamar a esencia da cociña máis elemental, máis simple e, xa que logo, máis identitaria", escribe Baixeras. O autor diferencia deste modo entre dous tipos de relacións estabelecidas pola autora: a que ten que ver coa infancia, coas sensacións idealizadas derivadas da cociña, e a que se efectúa en condicións de escaseza, como consecuencia da pobreza. A comida, en Rosalía, adoita ser tratada dentro dun ámbito popular En Cantares Gallegos Baixeras divide en dous blocos a achega gastronómica. O primeiro corresponde á enumeración de manxares, prometidos a maioría á rapaza gaiteira. Aparecen así desde o comezo, na copla que abre o poemario e que na altura debeu ser ben coñecida: "Has de cantar / que che hei de dar zonchos / has de cantar / que che hei de dar moitos". Os zonchos, tamén chamados mamotas, manelas, marmotas ou zamelos, son castañas cocidas coa casca, que logo se pelan e adoitan repartírense en cuncas, botando nelas leite frío. "Canta meniña / na beira da fonte / canta dareiche / boliños do pote", podemos ler tamén noutro exemplo, nos textos analizados que aparecen compilados contra o final do libro. Esta referencia, hoxe xa non tan popular, remite a unha masa arredondada de fariña de centeo ou millo, repolo e unto ou carne de porco que se botaba no caldo. Xunto a ela atoparemos as populares papas, sopiñas con viño ou torrexas con mel. A matanza Xunto a esta serie de comidas citadas, comparece en Cantares Gallegos un tema máis elaborado que entronca coa matanza do porco. Esta aparece nas oitavas da historia de Vidal, na que a lírica rosaliana desprega o seu dominio narrativo para trasladar un relato do labrego pobre, privado da proba da matanza polos seus veciños e veciñas. Até que, nunha segunda parte do poema, fai fortuna e decide ser el quen celebra unha gran matanza privada, sen que os que outrora o desprezaron poidan partillar os froitos. Como derivados desta liña, aparece non só unha descrición dos procesos da matanza, senón da elaboración daqueles produtos que saen dela, entre os que atoparemos receitas como o "Fígado de porco á antiga", a "Zorza" ou os "Chourizos ceboleiros". Comida e inxustiza Seguindo esta consideración do xantar, en Follas Novas Baixeras pon o foco en dous poemas narrativos: "Miña casiña, meu lar" e "A pobriña que está xorda...!". "A comida, en Rosalía, adoita ser tratada dentro dun ámbito popular e maniféstase formando parte da realidade de privacións e carestía que adoitaban aflixir esa clase social, coa cal se sente solidaria", escribe. O primeiro céntrase nunha muller moi necesitada, que após unha longa camiñada consegue preparar un caldo elemental, malia a insolidariedade da veciñanza coa que vai topando. A este manxar chamaralle "de groria", cando como sinala Baixeras o cualificativo que lle acaería mellor sería se cadra "de probe". Igualmente, atopamos aquí un dos puntos fundamentais da cociña na obra da autora. "A Fundación Rosalía de Castro reparou nestas dimensións do texto para levar adiante a celebración do Día de Rosalía precisamente co 'Caldo de gloria'", sinala na introdución Anxo Angueira. Baixeras esboza a continuación, na mesma liña, as andainas da vella Xuana, que sobe a costa do Mar de Ovellas, no Camiño Real de Compostela a Fisterra, co gallo de comer e albergarse nunha casa montañesa, principalmente nunha das que fumegan -síntoma da presenza de comida. Esta muller dará finalmente cun lar ateigado de persoas de carácter popular, mesmo marxinal, a quen a dona se dispón a agasallar. Por medio de artimañas, facéndose a xorda, a vella Xuana consegue comer e gorecerse. Un menú rosaliano Ademais, Baixeras conclúe con algunhas apreciacións sobre a cociña galega noutros textos de Rosalía e coa proposta dun completo menú rosaliano, compilando os diferentes pratos que se foron debullando nos seus versos. Ao caldo súmanse a empanada de xoubas, o carneiro asado ou a frixolada de riles con castañas ao viño con mel. E para brindar, albariño ou un tostado!


1.- O neoliberalismo considera á propiedade privada como un dereito natural inalienable, como se a mesma natureza fose a que lles da o privilexio de reservarse en exclusiva para eles unha parte do que existe. Sen embargo, a propiedade privada é o resultado de interaccións sociais e ninguén ten nada se non é en parte como consecuencia do que recibiu dos demais. Bill Gates non sería o dono de Microsoft sen os coñecementos que recibiu da sociedade ou se as leis mercantís non favorecesen a posibilidade do seu negocio. Non existe o dereito natural senón que só hai dereito positivo, o que redactan os parlamentos baseándose na racionalidade das cousas. A propiedade privada non é un dereito absoluto senón só un dereito suxeito a limitacións. 2.- Pero non fai falla ser un marxista ortodoxo para poñer en cuestión o carácter absoluto da propiedade privada; a propia Constitución Española no seu artigo 33 expresa claramente a función social que debe ter a propiedade privada e a posibilidade de expropiacións legais: "1) Recoñécese o dereito á propiedade privada e á herdanza. 2) A función social destes dereitos delimitará o seu contido, de acordo coas leis". O que non se pode permitir é un proceso irracional no que a propiedade non se adquire pola súa propia utilidade senón só como soporte especulativo 3.- Tanto Cataluña como o País Vasco estudan penalizar os pisos baleiros, fomentando así que se aluguen e teñan algún tipo de utilidade. O que non se pode permitir é un proceso irracional no que a propiedade non se adquire pola súa propia utilidade senón só como soporte especulativo para acaparar uns bens e revendelos despois con inxentes beneficios. E isto que se di dos pisos a nivel de particulares rexe tamén para tódalas materias primas que as multinacionais adquiren no mercado de futuros, como os cereais, monopolizando o seu control para subir os prezos, condenando así á fame a millóns de persoas no terceiro mundo. Este tipo de cousas teñen que ser prohibidas radicalmente. 4.- Os labregos andaluces piden reiteradamente que os latifundios improdutivos dos terratenentes sexan obrigados a poñerse en uso para dar traballo ó inmenso colectivo de parados do campo. Temos en Galicia unha infinidade de pequenas fincas e montes sen ningún tipo de uso e os seus donos non saben, moitas veces, nin onde se atopan os seus terreos. Isto, ademais de ser unha fonte de combustible incontrolado para os incendios, é un desperdicio de recursos naturais. Tendo en conta o paro que hai, non se entende que non se aproveiten eses terreos para que alguén os poida traballar. Deberíase polo tanto crear un banco de terras e seguro que os donos que non os utilizan agora estarían encantados de telos limpos e de recibir un aluguer pola súa utilización. As empresas están para cumprir unha función social e non para enriquecerse creando necesidades ficticias ou un consumismo suicida 5.- Pero, se falamos de propiedade privada, non estamos a pensar só en pisos e en terras senón tamén na propiedade dos medios de produción. As empresas están para cumprir unha función social (a de satisfacer algunha necesidade pública) e non para enriquecerse creando necesidades ficticias ou un consumismo suicida. Trátase de que as empresas dean un servizo social, gañando algo a cambio, e non de que fomenten o produtivismo incrementando os residuos; tampouco se trata de que cren necesidades falsas ó utilizar insistentemente a publicidade para meternos na cabeza que non podemos ser felices sen a última xeración de móbil. Tampouco deberían as empresas acaparar un sector da economía para xestionalo de forma abusiva en réxime de cuasi-monopolio. No caso dos bancos, a súa finalidade é facilitar o crédito ós particulares e ás empresas e non espremer á poboación permanentemente, privatizando os beneficios cando as cousas van ben e socializando ás perdas cando toca rescatalos. 6.- Esta esixencia de utilidade á propiedade empresarial tamén apunta os seus produtos: estes deben ser apoiados ou penalizados en función tanto da súa utilidade social como do contaminantes que sexan eles ou o seu proceso de produción. Estase a falar a nivel internacional de poñer un imposto contra a comida basura polos seus efectos nocivos. Isto pode ampliarse a tódolos produtos rebaixando os impostos dos socialmente beneficiosos e aumentando os dos prexudiciais. 7.- Para rematar: o que compre é esixir á propiedade privada que teña unha utilidade social e deixe de servir ben de ferramenta de explotación ben de parasitismo social ben de acaparamento improdutivo de recursos. Hai que acabar coa manipulación empresarial dos medios de comunicación que nos inculcan que o único sagrado nesta sociedade é a propiedade privada e non a satisfacción das necesidades humanas básicas: a función da economía é a de estar ó servizo das persoas e non, como sucede agora, que son as persoas as que están ó servizo da economía Hai alternativas, o único que precisamos é intelixencia para concretalas e vontade política para poñelas en marcha.


"Estabamos desexando" que comezara a camiñar 2021 coma se a pandemia, a/s crise/s recorrentes e permanentes, o declive espasmódico do imperio norteamericano ou o neofascismo entenderan de almanaques...O materialismo histórico ensínanos que non funciona así, a golpe de voluntarismo ou actos de fe, e recórdanos que os tempos de aceleración "son chegados" desde hai xa algúns anos. Moi especialmente nestes últimos, ata o momento. A sensación aproxímase á de estar asistindo coma espectadores a un maratón de títulos distópicos.No mes de marzo e abril do 2020, publiquei algunhas reflexións neste medio sobre o cúmulo de complexidades que se presentaban ante nós diante da declaración de pandemia global: "Shock, e final dunha era" que, ao fío dos acontecementos que se precipitaban, incidía na consideración de que a nova realidade serviría para que os procesos e tendencias que viñan manifestándose nos campos das sociedades, a economía e a xeopolítica internacional se intensificaran nos vindeiros meses e anos e isto abrise novas problemáticas, riscos e fiestras de oportunidade; "Res publica ou darwinismo social" , que presentaba a nova era aberta coma unha salvaxe contradición dilemática de modelos potencialmente antagónicos e, cada vez, máis tensamente polarizados entre os que antepoñen os privilexios das minorías ao benestar das maiorías sociais e dos ecosistemas nesta fase histórica de encrucillada, que algúns describen coma un momento-bisagra na historia da humanidade polas implicacións duradeiras que marcarán o devir do século que encetamos hai dúas décadas; e "Contra a piratería e a barbarie global" que, facendo seguimento dos acontecementos coa perspectiva de pouco máis dun mes desde marzo, marcaba unha postura de oposición frontal á deriva que algúns centros de poder e teses radicalizadas estaban determinados a percorrer, sen propósito de emenda.Coa perspectiva do transcurso dos últimos meses até hoxe, podemos sacar xa algunhas conclusións. No meu caso particular este balance cadra coa experiencia dunha viaxe a Cuba da que, nestas semanas, se cumpre un ano exacto da mesma. Unha visita turística de quince días que non serve, en absoluto, para comprender a fondo a vida dun país. Soamente invítame a reflexionar sobre as distintas realidades que habitan o mundo, ou as loitas e lóxicas que moveron aos homes e mulleres que se opuxeron á barbarie antes e soñaron un mundo mellor, sen idealizar ningunha delas por máis que un teña simpatías definidas e vencellos ideolóxicos ou emocionais claros. Propóñome simplemente describir para, de seguido, barruntar reflexións sobre anotacións propias que me presta compartir coma un comentario aberto, e non demasiado elaborado. Que poden servir para contrastar co que vivimos na Galiza, no estado español e no continente.Algunhas curiosidades ao fío desta introdución: por alá por Cuba levan no cómputo total ¡148 mortes por COVID! e preto de 89.000 infectadas desde o comezo (as illes Balears andan polos 40.000 positivos e 469 falecementos con 11 veces menos habitantes) e teñen previsto inmunizar completamente á poboación en 24 semanas con algunha das catro vacinas de produción nacional -SOBERANA- en distintas fases de evolución, que será administrada integramente polo poder público. Tamén usan unha variedade de fármacos de probada eficacia coma o Nasalferón, que fortalece o sistema inmune e evita que "o bicho" se replique. Cuba é hoxe unha potencia bio-tecnolóxica, e as súas boas relacións con Rusia ou China permítenlle dispor de tecnoloxía punteira para saltar o bloqueo e seguir investigando e avanzando neste terreo. A vida civil, educativa, comercial, cultural...continúan adiante con relativa normalidade, de xeito similar á tranquila e "vella normalidade cubana"...nas súas carencias, letanías e dificultades, mais sen grandísimas alteracións nin limitacións alén do uso masivo das máscaras (nasobuco lle chaman), a toma da temperatura, a importancia fulcral da hixiene e a desinfección en vías públicas e centros oficiais, etc. En La Habana están, nestes días, valorando novas medidas de contención a través de regulacións nos horarios do transporte público por mor dun pequeno rebrote das infeccións...e, noutras provincias, estudan limitar a mobilidade e os horarios dos espazos comúns, considerando a posibilidade tamén de retroceder nas fases do operativo excepcional coma en Europa, mais cun control da epidemia infinitamente superior e, polo tanto, unha maior flexibilidade e relaxamento das medidas de distanciamento social. As expectativas de erradicación da epidemia no seu territorio son moito mellores que as desta beira do Atlántico, onde se presupón que serán máis lentas do anunciado.Condicións naturais e armas anti-virus, diante diste ou da posibilidade de que aparezan outros novos intimamente ligados á destrución imparable dos ecosistemas, como apunta a comunidade científica: illa tropical pouco industrializada (mais si moi turística: o 80% dos casos son importados. Recentemente pídese PCR negativa pra entrar)poboación pouco avellentada (importante pero tanto o factor climático coma o tipo de pirámide poboacional tamén se presentan así no Brasil, cuns resultados terribles)alta dispersión e núcleos urbanos pequenos (excepto La Habana e outras coma Santiago, Camagüey ou Holguín)baixísimos niveis de polución atmosférica e produción de residuos.sanidade pública universal e gratuíta, considerada un ben común central e esencial (xoia da coroa da Revolución xunto á educación pública a todos os niveis, a erradicación da fame ou as taxas de criminalidade máis baixas de toda América e das máis baixas do mundo)niveis da administración e conxunto do poder público (tamén as organizadas pola tépeda rede do "poder popular" e do Partido Comunista de Cuba) que orientou directrices unificadas, claras e coherentes desde marzo sen deixarse dobregar por intereses corporativos ou especulativos e si guiándose por criterios sanitarios. O tenso equilibrio entre forzas económicas e saúde pública soluciónase alí coa mediación ao servizo do interese xeral, tendo en conta os recursos limitados e a situación histórica de bloqueo endurecido na etapa trumpista. A vida é o primeiro ben a preservar. Sen vida non hai economía. A economía está ao servizo da vida. decidida promoción da investigación e da cultura científica e unha educación baseada na co-responsabilidade cívica, a autonomía individual e o sentido de pertenza á comunidade en relación co medio. É lexendaria tamén, por exemplo, a fortaleza e preparación consciente e colectiva contra inclemencias coma os furacáns, en comparación a outras realidades da contorna (mesmo no sur dos USA = 'Katrina', 2005)Poucos quilómetros ao norte, en yankeelandia, contan 365.000 falecidas e falecidos por COVID-19 no comezo deste inverno xélido. Catro mil mortes cada día, e en ascenso. Ao seu remate superarán, posiblemente, o medio millón. E iso, se van termando no sucesivo de non "andar a paus" entre si nun país que conta con 300 millóns de armas de fogo en mans dunha poboación moi polarizada politicamente, moi desigual, con graves problemas de racismo, convivencia ou inseguridade e con sectores neurotizados e paranoicos perdidos debido a unhas regras e costumes socio-laborais violentas e alienantes, vítimas dun bombardeo dos media que favorece o hiper-consumo; en pleno e tumultuoso tránsito de poder, amago de insurrección fascista e ridículo internacional co consecuente desmoronamento da 'auctoritas' mundial que inda podía manter o imperio máis criminal e inmoral da historia da humanidade, e que ao longo do século XX invadiu, saqueou e promoveu golpes de estado e ditaduras militares en decenas de países arredor dos cinco continentes deixando un regueiro incontable de vítimas e múltiples conflitos abertos para protexer os intereses das oligarquías capitalistas e da industria da guerra permanente. Conta cunha maquinaria bélica infernal que adoita estender "paz, liberdade e democracia" a bombazos polo mundo adiante. Sociedades, "as nosas" (occidentais) nun momento de stress e encrucillada como hai moito que non se vía, e cada vez máis caóticas: exaltadas, des ou sobre informadas, crecentemente inseguras, que padecen movementos irracionais anti-científicos e conspiranoicos influíntes e simbioticamente relacionados e manipulados pola extrema dereita como xa fixeran os nazis a comezos dos anos 30 do século XX, medosas...pandémicas...(e tamén algunhas cousas boas)...o destes días en Washington foi a condensada teatralización de todo isto no epicentro mesmo da Besta, noutro síntoma da podremia sistémica e da versión ultra-liberal do capitalismo senil (e que ás veces cheira a colapso civilizatorio que apetrena) na súa fuxida cara a ningures...algúns autores chámanlle a isto "Capitalismo pandémico", logo doutras definicións máis manidas e ben coñecidas, coma as do "Capitalismo do desastre". O Capitalismo coma unha Sindemia na que a mal-nutrición e a obesidade (a seguridade alimentaria), as epidemias víricas, o sistema económico e o cambio climático estarían inter-relacionados e atrapados nun nó gordiano de traumática resolución: Decrecemento ou Colapso.Nestes días vemos como no Mar de Kara (norte de Siberia) as temperaturas das augas soben +24 graos Cº de xeito anómalo e repentino, mentres na Península Ibérica chegamos a sensacións térmicas descoñecidas e absurdas. E hai quen nega os efectos do quecemento global e as mudanzas climáticas, así como hai quen nega a epidemia. Mesmo hai xa quen nega que a neve sexa neve, e non plástico artificial lanzado desde a atmosfera nunha conspiración de determinadas elites globalistas. Este discurso, ou algo aproximado que se nutre daquel, ten no Congreso dos Deputados 53 deputadas e deputados. Pouca broma.E isto, nun estado español con máis de 40.000 persoas vivindo na rúa mentres ten 3,4 millóns de vivendas baleiras. Con 12 millóns de persoas en risco de pobreza e 2,5 sumidos nela. O que, nalgún momento, pode representar unha bomba social.O futuro do futuro "debería" ser un chisco "máis cubano"...e máis humano, menos raro...como dicía aquela canción de La Cabra Mecánica. Ou, polo menos, sería bo aprender do exemplo constante que ensina desde fai 61 anos a xente daquela illa caribeña. Mais tamén hai onde apañar noutros modelos diferentes coma, por exemplo, Costa Rica, que conta cun moi sólido sistema de saúde pública e políticas avanzadas no eido medioambiental. Ou tamén nalgúns puntos de Asia. Demostraremos algún día a suficiente racionalidade colectiva e empatía na mentalidade eurocéntrica para organizar ordenadamente as posibilidades e capacidades humanas e do planeta de xeito cooperativo e ao servizo de nós mesmos? Seguiremos acreditando nun modelo onde o lucro in-cesante e acumulativo dunha minoría disposta agora a arrombar ata a democracia liberal e ensaiar solucións totalitarias como se demostrou, como farsa, no corazón do imperio hai pouco nese neboento acto que deixa aroma ao putsch de Münich levado a cabo por Hitler en 1923 antes de acceder ao poder?Imaxino que farán falta máis curas de humildade catárticas. Sexan pandémicas, medioambientais ou de novas crises enerxéticas e de acaparamento de recursos. Se é que non forman todas parte, coma anteriormente se apuntou, dunha mesma problemática e tarefa bio-política que xa houbo quen advertiu e intentou relacionar con todo en contra hai xa sesenta anos, enviando unha mensaxe aos pobos do mundo: humanismo e preservación da naturaleza, soberanía, independencia e socialismo...na defensa da felicidade e da vida.


Summary: Syriza celebra como un triunfo a inminente convocatoria de comicios após non obter os apoios necesarios para ser investido presidente Stavros Dimas, o candidato preferido pola Troika.

Grecia deberá convocar eleccións anticipadas tras non saír elixido o candidato á Presidencia, Stavros Dimas, na terceira e decisiva votación parlamentar. Os comicios vanse realizar o 28 de Xaneiro. O ex comisario europeo e varias veces ministro, de 73 anos, obtivo o respaldo de 168 dos 300 deputados da cámara lexislativa, doce menos dos 180 votos que necesitaba, e o mesmo número que na votación precedente, o que se considerou un triunfo da esquerdista Syriza, que aspira agora a alcanzar o poder no país, o máis golpeado pola crise e as decisións da Troika de todos os de Europa. Ao anunciarse o resultado da votación, @s deputad@s que non apoiaron a Dimas irromperon en aplausos e celebracións. Nas primeiras dúas roldas, nas que se requiría o respaldo de dous terzos da cámara, é dicir de 200 deputados, Dimas obtivera 160 e 168 votos, respectivamente. O sábado pasado, o primeiro ministro, Andonis Samarás, fixo un último chamamento para pedir o apoio ao seu candidato. Samarás afirmou que todo o que non o apoiase, automaticamente aliábase con Syriza, cuxo líder, Alexis Tsipras, deixou claro desde un principio que non apoiaría a ningún candidato, para forzar eleccións. O primeiro ministro mesmo que unha eventual vitoria electoral de Syriza levaría forzosamente a creba do país, teoría que defenden tamén desde Bruxelas altos cargos da UE. Syriza lidera todas as enquisas electorais, aínda que a distancia fronte aos conservadores de Nova Democracia de Samarás é cada vez máis curta.


Summary: Organizacións sindicais e estudantís informaron das manifestacións previstas nas sete cidades e do paro convocada para o vindeiro día 24 de marzo contra o 'Decreto 3+2'. ''Queren desmantelar e privatizar o sistema público".

Sindicatos e organizacións estudiantís compareceron para explicar os motivos da greve do vindeiro 24 de marzo na universidade galega e as accións previstas para un protesto que se ergue contra as políticas educativas que "afondan na privatización do ensino, desmantelan o sistema público e limitan o acceso ao ensino superior", en palabras de Anxo Louzao, de CIG-Ensino. O secretario nacional do sindicato nacionalista alertou, neste sentido, sobre o Decreto 3+2, do que dixo "é letal para as universidades públicas" e denunciou que persegue limitar o acceso ás clases populares e favorecer a súa mercantilización e privatización. Un decreto que contextualizou na política educativa do PP, que se traslada ao goberno galego, coa que se pretende acabar co público. Universidade elitista Este decreto é para sindicatos e organizacións estudiantís un chanzo máis de todo un bloque de medidas orientadas a crear unha universidade elitista e ao servizo da empresa privada. "Teñen previsto modificar o acceso á función docente cun sistema de acreditación menos transparente, menos imparcial e menos obxectivo que vai supor unha menor calidade", dixo Anxo Louzao. A isto engadiu que tamén se pretenden flexibilizar os criterios para a creación de universidades privadas. O sistema universitario galego viu reducidos os seus orzamentos nos últimos 5 anos en 86 millóns de euros, perdeu 350 profesor@s e 1.287 investigadores. Advertiu que a pretensión do PP é desviar os mestrados á privada, que hoxe xa ten un peso máis alto na oferta de mestrados que as universidades públicas e que isto provocará que haxa menos profesorado, menos calidade e menos investigación. O sistema universitario galego que ten un precario financiamento, afirmou, moi lonxe do 1% do PIB que sería necesario para ter un ensino da máxima calidade. E viu reducidos os seus orzamentos, nos últimos 5 anos en 86 millóns de euros, incrementáonse as taxas tanto de matrícula dos graos como dos mestrados, destruíuse emprego, "con máis de 350 profesor@s menos, o que se corresponde con aproximadamente o 8% menos nos cadros de persoal e en 1.287 investigadores". Unidade O secretario nacional da CIG-Ensino subliñou ante isto que hai máis que razóns suficientes e salientou que, de feito, a gravidade destas medidas fixo que todas as organizacións sindicais convocantes desta folga, CIG, CCOO,UGT e CSIF, uniran criterios nunha plataforma na que están todos representados e representadas. En representación das organizacións estudantís -Comités, Liga, AGIR, Acción Universitaria e Sindicato de Estudantes- falou Mónica Martínez que tamén fixo un chamamento a todo o estudantado universitario e non universitario a secundar esta folga e as mobilizacións convocadas nas sete cidades. "Temos que demostrar que o estudantado galego está en contra, que queremos unha universidade pública e de calidade".


Summary: Esta fin de semana celebrarase a IX edición da Feira Ecolóxica de Arzúa e, a pesar de que por por vez primeira non conta co apoio da Deputación da Coruña, farao co maior número de solicitudes de participación da súa historia.

Esta fin de semana celebrarase a IX edición da Feira Ecolóxica de Arzúa e farao co maior número de solicitudes de participación da súa historia. Ademais, o recoñecemento ao labor das e dos produtores locais e a responsabilidade de seguir afortalando o evento no almanaque galego e estatal da ecoloxía marcan unha edición que, por vez primeira, non conta co apoio da Deputación da Coruña. O alcalde de Arzúa, José Luís García, destacou que a meirande feira ecolóxica de Galicia se celebra "para seguir apoiando as produtoras e produtores locais" e o seu "sistema de traballo ecolóxico". Esta edición da Feira Ecolóxica de Arzúa converterase nun novo viveiro no que evidenciar un outro xeito de estar no mundo no que, ademais das máis de cincuenta expositoras e expositores, haberá teatro, música, conferencias, obradoiros e exposicións no Recinto Feiral Terra do Queixo durante o sábado e o domingo. O mesmo día que abre o Centro Comercial As Cancelas O representante de Culturactiva tamén quixo remarcar o "valor engadido"que o consumo ecolóxico representa como unha alternativa "real e máis sostible" ás prácticas habituais de alimentación, vestido, calzado e transporte Pola súa banda e desde a entidade xestora da Feira, Culturactiva SCG, Manuel Vicente remarcou que a Feira "con máis solicitudes de stand que nunca" -a pesar da crise- se presentase o mesmo día que o Centro Comercial As Cancelas abría as súas portas. A este respecto, fixo fincapé no "valor seguro e estratéxico" da ecoloxía para o futuro e evidenciou que as propostas sostibles e respectuosas coa contorna cada vez están máis implantadas na sociedade. Por último, o representante de Culturactiva tamén quixo remarcar o "valor engadido"que o consumo ecolóxico representa como unha alternativa "real e máis sostible" ás prácticas habituais de alimentación, vestido, calzado, transporte e outras que revirten nunha grande pegada negativa sobre a Terra que nos sustenta.


Summary: O Consello Galego advirte dos "desequilibrios e claras anomalías" dun mercado no que os gandeiros son vítimas da industria e pide nun informe medidas contra as "prácticas abusivas".

A intervención da Administración está xustificada ante a existencia de "desequilibrios inherentes" nun mercado lácteo galego no que "algo falla" e onde os gandeiros "poderían estar sendo vítimas dun abuso da súa situación de dependencia económica respecto a industria tranformadora". Así de contundente se manifestou este martes Francisco Hernández, presidente do Consello Galego da Competencia, tras presentar un informe sobre o sector no país, que que representa sobre o 40% do conxunto do Estado. O Consello Galego da Competencia constata as "disfuncionalidades" dun mercado onde os gandeiros son os máis prexudicados O informe chega logo de constatar a "evidencia empírica" de que existen "certas disfuncionalidades" nun mercado "con claras anomalías". Así, Hernández pon o foco nos longos períodos nos que os produtores reciben polo leite un importe inferior ao custo de produción, algo especialmente grave de ter en conta que hai un déficit deste produto no Estado, que Galicia é quen máis produce e que as granxas levan anos modernizándose. Por iso, Hernández xustifica a intervención estatal, algo que cre que xa ten un "éxito razonable" con medidas ocmo o paquete lácteo, que permitiu reducir o diferencial galego con outras comunidades nun 40%. Pero queda moito por facer. Así, aludiu ao impulso dos contratos-tipo, pero tamén á necesidade da creación de organizacións de produtores para que os gandeiros conten con máis forza negociadora e evitar así os abusos. No mesmo informe, destácase como o procesado e o envasado de leite está "bastante concentrado", mentres a produción segue a ser "moi atomizada". "Isto provoca que os gandeiros teñan un poder de negociación moi baixo ou inexistente en relación coas procesadoras que adquiren o seu leite cru", destaca. O informe avoga pola creación de organizacións de produtores para aumentar o seu "poder de negociación" Con estes desequilibrios e asimetrías, as consecuencias son "especialmente graves para os integrantes máis débiles da cadea". O informe tamén denuncia a "posición de privilexio" das industrias, así como "unha asimetría informativa" que implica que os produtores non coñezan as condicións comerciais ata que cobran polo leite. Ante a posibilidade de incluír unha referencia ao custo de produción para determinar o precio na futura Lei de Calidade Alimentaria -e tan reclamado polos sindicatos agrarios-, Hernández considéraa unha "medida importante", pero "complexa" e incluso con dificultades de aplicación. "Non sabemos o caso que lle van facer" a esa reivindicación que chega de Galicia e coa que se chegou a comprometer a Xunta. Competencia cre "importante" incluír a referencia ao custo de produción na nova lei, pero ve "complexo" que se aplique Por outra banda, o Consello Galego da Competencia denuncia varias prácticas abusivas, como a de venda a perdas de marcas brancas empregadas como produto reclamo. Hernández entende que esta situación se produza de maneira "puntual", pero engade que "non pode ser que as perdas que se asumen con estas promocións as grandes superfices acaben sendo pagadas polos gandeiros". "Que vendan ao prezo que queiran, pero que asuman elas o custo", reivindicou. "Que as grandes superficies vendan ao prezo que queiran, pero que asuman elas o custo" Ademais, o informe tamén recolle as denuncias de gandeiros e sindicatos, que alertan "dun reparto do mercado de recompra de leite cru entre as empresas que recolle en envasan, ocasionado polas dificutlades dos gandeiros de cambiar de comprador". Ante esta situación, engádese que tamén se poderían "dar acordos de prezos de compra de leite cru entre as empresas transformadoras", unha estratexia "baseada no seguimento dun líder que impón os prezos de compra á baixa, pero de forma rotatoria para dificultar que se coñeza esta práctica". Tamén se fai eco o informe da denuncia dos produtores, que advirten de que "algunhas empresas transformadoras importan leite cru desde Francia cun prezo inferior ao que reciben os gandeiros franceses e que este prezo, que é moi baixo, inflúe nos prezos que reciben os produtores galegos".


Summary: En Venhan Máis Cinco conversamos con Encarna Otero, historiadora e ex directora xeral de Vivenda durante o bipartito, sobre a situación da cultura galega e a súa posíbel evolución.

-Como avalías o estado actual da cultura galega?-Eu teño tendencia a ser optimista e polo tanto coido que, a pesar do que se diga, a cultura galega goza de moi boa saúde. Moi boa saúde por parte da iniciativa privada porque no mundo da música, no mundo do cinema, no mundo da animación, mesmo no mundo do libro hai unha vitalidade, a pesar do abandono en que está a cultura por parte das administracións, sobre todo por parte do goberno galego, nalgúns concellos e deputacións xa hai outra política a favor da cultura. Pero creo que hai moita iniciativa por chamarlle "da xente" tanto coa súa capacidade de formación e de creación como pola súa capacidade de levar esta cultura ao mundo enteiro. Creo que falta unha asignatura pendente que é que temos a enorme vantaxe e sorte deses irmáns, de ter un idioma que nos permite comunicarnos con 250.000.000 de persoas no mundo e si que vexo que isto non está suficientemente aproveitado. Espero de Sermos que as informacións de tipo positivo, aquilo que facemos ben como país, se poña moito máis en valor -Que evolución agardas da cultura galega a cinco anos vista?-Se a cultura está vinculada á capacidade demográfica, evidentemente, a evolución non vai ser boa porque Galiza é un país que está caendo. Si que quen ten máis vitalidade na cultura é a xente nova, nese sentido si. Pero tamén é verdade que somos un país lonxevo, un país no que a xente vive moito. Se esa xente con tempo libre e de vagar se incorpora á cultura porque ten máis capacidade de desfrutala pois efectivamente ese futuro é un pouquiño esperanzador. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? -Eu espero que siga sendo un medio de comunicación galego, en galego, coa cabeza, o corazón e os pés no país. Cun ollar posto no mundo desde Galiza. Agardo que as informacións de tipo positivo, é dicir, aquilo que facemos ben como país, se poñan moito máis en valor. E, enlazando co que dixen antes, hai que pór tamén máis en destaque as nosas relacións internacionais, non só con todo o universo da emigración galega e con aquelas e aqueles que como nós aspiran a ser un país libre de homes e mulleres, senón tamén con ese mundo da lusofonía. Como digo é a nosa irmandade. Hai que informar moito máis deses mundos e aproximalos a nós, en todos os planos, nas noticias, nas reportaxes...


Summary: O presidente do Goberno galego é o último representante político do Partido Popular en posicionarse en contra da creación dunha comisión de investigación sobre os denuncias de abusos sexuais a menores vencelladas con membros da Igrexa española.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, sumouse á postura contraria do PP estatal no referente á creación dunha comisión de investigación que traballe para esclarecer os casos de abusos sexuais denunciados no seo da Igrexa española. O popular afirmou se debe investigar "calquera tipo de abuso, afecte a quen afecte", mais matizou que non entende porque esta comisión só se cinxirá aos casos vencellados con bispos e cregos españois. "Facer só unha comisión de investigación para unha organización seméllame bastante incompleto", declarou o presidente. Feixoo tamén saiu na defensa dos bispos españois, despois de que o cura de Momán, no concello de Xermade, chamase "terroristas" a aqueles relixiosos que decidiron obviar estes abusos, aínda téndoos en coñecemento. Non en tanto, o presidente da Xunta opinou que "non é de recibo que un membro da Igrexa chame terroristas aos bispos", e afirmou que "se ten algunha información" debe denunciala. Oposición de PP e Vox As palabras de Feixoo seguen o discurso marcado pola dirección estatal do Partido Popular con respecto a este tema. Antes de que se vote no Congreso a creación desta comisión de investigación, o PP presentou un escrito ante a Mesa do Congreso para pedir que que se ampliasen estas investigacións aos abusos de menores na Administración, algo que a maioría da Mesa non aprobou. O vicesecretario de Comunicación do Partido Popular, Pablo Montesinos, manifestou que a formación política non estaba a favor desta medida porque "non lle compete" as Cortes españolas. Segundo Montesinos, as investigacións deben facerse "no marco xudicial". Ao "non" do PP á creación desta comisisón de investigación, sumouse tamén a postura contraria a ultradereita de Vox. O seu voceiro no Congreso, Iván Espinosa de los Monteros, chegou a definir de "aberración" esta comisión, "digan o que digan os servizos xurídicos" do Congreso.


Summary: Un estudo da Fundación Alternativas conclúe que o comportamento electoral das persoas sen emprego non é diferente do dos ocupados, descartando que castiguen co seu voto os partidos gobernantes, e só detecta unha menor participación. Falamos cun dos seus autores, Miguel Caínzos, profesor da USC.

Quen votan os parados e paradas? Pois, esencialmente, votan o mesmo que os ocupados e ocupadas. É a conclusión dunha investigación publicada pola Fundación Alternativas, realizado polos profesores Miguel Caínzos (USC) e Carmen Voces (Uned), e que analiza a través dos estudos postelectorais do CIS o comportamento electoral de desempregados e traballadores nos comicios xerais celebrados en España dende 1979. O estudo conclúe que estar en paro non modifica o sentido do voto, de xeito que as preferencias electorais dos desempregados son indistinguibles das dos ocupados, descartando a hipótese de que os parados poidan realizar habitualmente un certo voto de castigo aos partidos gobernantes. O que si detectou a investigación foi unha menor participación electoral das persoas sen emprego, próxima aos dez puntos inferior á media, e que si podería ocultar unha desafección activa. "O feito de que haxa un paro tan elevado preocupa tanto a todo o mundo que inflúe no voto de todos" "Parece bastante plausible esperar que os parados utilicen o seu voto para castigar ao partido ou partidos que están no goberno, pero non é tanto que o voto dos parados non se vexa afectado polo feito de estar en paro, senón que o feito de que haxa un paro tan elevado preocupa tanto a todo o mundo que inflúe no voto de todos", destaca o profesor Miguel Caínzos. "Polo tanto" -continúa- "a peculiaridade que poderían presentar os parados queda difuminada. Algo que é razoable, tendo en conta que hai moita xente que non está en paro, pero que ten membros da súa familia ou amigos no paro, ou que estivo en paro recentemente, ou que ten medo de estalo". O voto económico retrospectivo pode ser egocéntrico, cando os votantes responsabilizan ao goberno da súa propia situación persoal e votan en consecuencia, ou sociotrópico, cando teñen en conta a situación económica do país. Polo que parece, en España a meirande parte dos cidadáns votan valorando a situación xeral do país, e non tanto as súas circunstancias persoais. "É razoable, tendo en conta que hai moita xente que non está en paro, pero que ten membros da súa familia ou amigos no paro, ou que estivo en paro recentemente, ou que ten medo de estalo" Os autores do estudo sinalan que "en momentos en que o nivel de paro é relativamente baixo, este tema podería ser irrelevante electoralmente debido a que quen o padecen non perciben a súa situación como reflexo dun problema colectivo, senón que a explican apelando a factores individuais". Pola contra, cando o desemprego aumenta por encima de certo limiar "podería ser politizado non só polos parados, senón tamén por moitos electores a quen non afecta de maneira directa". O estudo descarta algunhas outras hipóteses que tamén se podían presupoñer, ou que se podían dar por feitas en análises políticas. Por exemplo, que os parados de esquerda son máis críticos cos gobernos de esquerda que os parados de dereitas cos gobernos de dereitas. Nun e noutro caso o seu comportamento é semellante ao que en cada elección tiveron os ocupados de esquerda ou de dereita, agás nas eleccións de 1986, nas que si se detecta un certo voto de castigo ao PSOE por parte dos desempregados de esquerda. Tamén se descartou a idea preconcibida de que os parados e paradas voten máis ou menos a un partido en función de que se pense que esa forza política é máis eficaz á hora de loitas contra o desemprego. En España produciuse un cambio a principios da década do noventa, momento no cal o desemprego deixou de ser un tema forte do PSOE para pasar a mans do Partido Popular Os datos de enquisa acerca da percepción que os cidadáns teñen dos puntos fortes e débiles de cada partido, fan pensar que en España se produciu un cambio a principios da década do noventa, momento no cal o desemprego deixou de ser un tema forte do PSOE para pasar a mans do Partido Popular. De ser así, o modelo de voto económico baseado na atribución de sensibilidade e competencia en relación co tema do paro levaría a esperar que os parados apoiasen en maior medida que os ocupados ao PSOE nas eleccións celebradas nos anos oitenta e ao PP nas eleccións posteriores. Pero non é así. Os parados e paradas votan menos Os parados teñen unha probabilidade de absterse significativamente maior que os ocupados, cunha diferenza que rolda os dez puntos con respecto á porcentaxe xeral de abstención O estudo si detecta unha diferenza importante no que respecta á participación electoral. O texto asegura que "os parados teñen unha probabilidade de absterse significativamente maior que os ocupados", cunha diferenza que rolda os dez puntos con respecto á porcentaxe xeral de abstención; ocorre así en sete do dez eleccións, todas salvo as celebradas entre 1993 e 2000, nas que a diferenza é inferior. Isto pode suceder por varios motivos, comezando pola "retirada do espazo público, en particular do político", que se dá en moitos parados. A baixa participación tamén se pode explicar por unha falta de confianza en que as institucións e na política, cando menos na súa capacidade para resolver o problema do paro Porén, a baixa participación tamén se pode explicar por unha falta de confianza en que as institucións e na política, cando menos na súa capacidade para resolver o problema do paro. É dicir, o feito de estar no paro levaría a unha rebaixa das expectativas, á diminución das perspectivas de cambio e, en definitiva, ao fatalismo. Segundo o estudo, en termos políticos, "isto conducirá facilmente aos parados ao sentimento de que o sistema político no seu conxunto (non o goberno ou este ou aquel partido) é insensible ou incapaz de dar resposta aos seus problemas máis perentorios, o cal, loxicamente, fará que a opción de utilizar o voto para castigar ao goberno ou para buscar unha solución política a aqueles problemas sexa pouco atractiva". Polo tanto, en certa medida é esa baixa participación a que, en ocasións, limita a posibilidade de que exista un voto de castigo. En palabras de Miguel Caínzos, a pesar de que España é un país no que a xente espera moito dos seus gobernos, "a xente é escéptica con respecto á capacidade dos gobernos de facer fronte ao problema do paro. Este é un factor que podería ir en aumento, na medida de que a marxe de actuación dos gobernos en política económica é moi limitada, sobre todo na UE". Para Caínzos, ademais, "o feito de que non haxa participación pode estar contribuíndo a que non haxa castigo", pois "aqueles que poderían ser máis propensos a facer un voto de castigo, adoptan unha posición fatalista, asumen que non paga a pena, que non se vai conseguir nada e non votan". "A xente é escéptica con respecto á capacidade dos gobernos de facer fronte ao problema do paro. Este é un factor que podería ir en aumento, na medida de que a marxe de actuación dos gobernos en política económica é moi limitada, sobre todo na UE" Sobre a posibilidade de que estas tendencias muden no futuro, por mor do endurecemento da crise e do debilitamento do bipartidismo e que si se comece a detectar un significativo voto de castigo ao partido de Goberno, cun trasvase de apoios dirixidos a terceiras ou cuartas forzas políticas, Caínzos lembra que "o momento de máis forza do bipartidismo deuse no 2008, e o voto conxunto a PP e PSOE descende xa en 2012". "Non é que o debilitamento do bipartidismo abra unha oportunidade para un maior castigo, senón que é unha consecuencia dun castigo que xa se estaría producindo", sinala. De igual xeito, deixa unha porta aberta a que este voto de castigo por mor da crise económica se produza nas eleccións europeas do 25 de maio: "Parece razoable que nunhas eleccións como as europeas si haxa un compoñente de voto de castigo moito maior, pola percepción que teñen os votantes de que son unha eleccións que se poden usar máis para castigar en clave interna, máis que para facer eleccións a nivel europeo". Que votan os parados e paradas galegas? En Galicia nos dous últimos comicios as persoas desempregadas votaron máis a forzas de esquerda e centroesquerda, independetemente de que estivesen no goberno ou non Analizando os datos dos estudos postelectorais do CIS relativos ás dúas últimas eleccións ao Parlamento galego, atopamos un comportamento moi semellante ao descrito na investigación de Caínzos e Voces. É dicir, a participación das persoas sen emprego é menor e non se detecta un voto de castigo ao Goberno, cando menos en 2009; as diferenzas, tanto nunhas eleccións coma nas seguintes parecen estar máis ben na ideoloxía: en Galicia nos dous últimos comicios as persoas desempregadas votaron máis a forzas de esquerda e centroesquerda, independetemente de que estivesen no goberno ou non. Nas eleccións de 2009, segundo o estudo postelectoral do CIS votaron o 79% dos parados, fronte a unha media de case o 85% (todo segundo as respostas dadas á enquisa, non en relación cos datos reais de participación). En 2012 a diferenza foi mesmo maior: o 70% dos parados entrevistados dixo ter votado, fronte ao 79% do total. En 2009 non só non fixeron un voto de castigo cara ás forzas do goberno bipartito (PSdeG e BNG) ou do Goberno central (PSOE), senón que os apoiaron en maior medida que ao PP En canto ás forzas políticas a quen foron dirixidos os votos, en 2009 os parados e paradas non só non fixeron un voto de castigo cara ás forzas do goberno bipartito (PSdeG e BNG) ou do Goberno central (PSOE), senón que os apoiaron en maior medida que ao PP. O 27,5% dixo ter votado ao PSdeG-PSOE, case tantos coma ao PP (28,3%), e un bo número afirmou ter apoiado ao BNG (19,3%). Porén, os datos do estudo postelectoral (semellantes aos reais), amosan unha clara vantaxe dos populares (37,5%) sobre o PSdeG (24,9%) e BNG (12,2%). En 2012, de novo os parados apoiaron menos ao PP (no poder en Santiago e Madrid), cun 28,4% fronte ao 37,8% que lle outorgaba o total de enquisados. En cambio, os votos para as forzas de esquerda foron maiores: 16,6% para o PSdeG-PSOE (13,8% no global da enquisa), 13,6% para AGE (12,3%) e 9,5% para o BNG (7,2%). Descarga aquí as conclusión do informe (.pdf)


Summary: Pontón pide a Feixóo acertar no desconfinamento para non perder o grande esforzo realizado por todas as galegas e galegos durante estas semanas.

Quedando poucas horas para o inicio do proceso de desconfinamento, a portavoz nacional do Bloque Nacionalista Galego, Ana Pontón, pediu ao presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, "acertar" para non tirar pola borda todo o esforzo realizado polas galegas e galegos "ao longo destas durísimas semanas", dixo. "Acertar no desconfinamento é vital", subliñou esta sexta feira, 8 de maio, a líder nacionalista. "Non podemos arriscarnos a perdelo todo porque o Goberno de Núñez Feixoo non fixera os deberes, pese a que hai moito en xogo", recalcou. Nese sentido, Ana Pontón propuxo tres medidas que considerou urxentes para un desconfinamento seguro. A primeira consistiría na distribución "masiva e gratuíta de máscaras entre a poboación porque está demostrado que é un elemento que protexe do contaxio", remarcou a portavoz nacional do BNG. Un plan para o rastrexo do coronavirus A segunda medida formulada polo Bloque sería a posta en marcha dun "plan de rastrexo" do coronavirus co obxectivo de "controlar a evolución do virus, con persoal sanitario específico". A este respecto, Pontón remarcou que "non se trataría de sobrecargar aínda máis o persoal da Atención Primaria, senón de anticiparse a posíbeis rebrotes". Precisamente sobre a Atención Primaria vai a terceira medida defendida polos BNG para o desconfinamento. Pontón exixiu reforzar con 200 millóns de euros a Atención Primaria, pois considerou que "vai ser a punta de lanza para loitar contra o virus nesta fase do desconfinamento". A portavoz do Bloque Nacionalista Galego insistiu en que, para non botar por terra o logrado co distanciamento social e físico de todos estes días, Alberto Núñez Feixoo "ten que facer a parte do traballo que lle corresponde como presidente da Xunta da Galiza porque non é o momento de situarse de perfil, nin de botar balóns fóra", sinalou Pontón. A líder nacionalista instou, de feito, ao mandatario galego a "achegar solucións" e pór en marcha medidas como as expostas polo Bloque que permitan afrontar "coas máximas garantías posíbeis" as etapas que veñen por diante.


Summary: O xornalista Cristian López e o fotógrafo Felipe Carnotto desprazaranse até Grecia, Macedonia e Serbia para abordaren no terreo o éxodo migratorio que percorre Europa e cubriren as eleccións gregas do próximo 20 de setembro. As súas reportaxes verán á luz nas páxinas do semanario Sermos Galiza e tamén na súa edición dixital.

Conversamos con eles dous cando fican a poucas horas de iniciaren unha viaxe que ten moito de reto. Por diante teñen unha semana de xornalismo de campo, nunha das áreas informativamente máis quentes do planeta. Nesta entrevista abordan o propósito desta cobertura, mais deitan tamén reflexións arredor de como entenden o xornalismo. Cal é a rota que ides facer e que aspectos pretendendes cubrir informativamente? A rota arranca en Idomeni, unha vila grega próxima a Macedonia. Ali hai un campo de persoas refuxiadas chegadas das illas gregas. O seguinte punto será Gevgelija (Macedonia), onde buscan transporte cara a fronteira con Serbia, que será o seguinte destino no camiño, previo paso por Skopje (Macedonia), colapsada pola chegada de persoas refuxiadas. En Serbia achegarémonos o centro de refuxiadas en Presevo. E para rematar, estaremos o día 20 en Tesalónica, segunda cidade grega, para os comicios helenos. Como xorde este proxecto? Que vos anima? "Malia a precariedade na que nos movemos en ocasións os freelance, decidimos converter a frustración nun revulsivo" Xorde nas primeiras semanas de agosto. Debatíamos posíbeis temas para traballar, e xa roldaba a idea de facer algún proxecto internacional. Ao fío das primeiras alertas foi gañando peso esta posibilidade. Primeiro, pola magnitude informativa. Nós traballamos habitualmente temas sociais e, nese sentido, tiñamos motivos abondo. Despois está o reto persoal, de dar o salto, de afrontar novas etapas profesionais. Malia a precariedade na que nos movemos en ocasións os freelance, decidimos facer unha aposta: converter a frustración nun revulsivo. Que expectativas tedes xornalisticamente? Que resultado agardades obter? "Agardamos ofrecer información propia, de primeira man e elaborada desde unha óptica humana, lonxe de imaxes fixas" Afrontamos esta experiencia con respecto e humildade. Traballamos as últimas semanas para ir o mellor documentados e preparados, mais partimos coas mesmas expectativas que traballamos sempre. Escoitar e contar con honestidade o que pasa. Neste caso as historias do éxodo masivo que percorre Europa, sabendo das dificultades que iso terá no terreo. Agardamos ofrecer información propia, de primeira man e elaborada desde unha óptica humana, lonxe de imaxes fixas. Non esperamos obter certezas, mais si esperamos estimular moitas dúbidas. Un xornalista e un fotógrafo. Que importancia vai ter a imaxe no voso relato informativo? Queremos que a imaxe sexa un elemento importante na narración, dotando o texto dun sentido máis amplo e completando emocionalmente a descrición dos lugares, feitos e persoas que encontremos no camiño. Que pode achegar un traballo de campo destas características a diferenza das coberturas convencionais? Proximidade, precisión e un chisco do noso acento persoal. Imos coa convicción de que, alén do enorme fluxo informativo, do control que exercen un número reducido de axencias internacionais, existen fendas para informar. Sermos Galiza vai realizar unha cobertura especial a partir do voso traballo, que nos podedes adiantar sobre ela? No próximo número do semanario sairá unha ampla reportaxe sobre a crise das persoas refuxiadas, e na edición dixital ofreceremos información e material audiovisual complementario. No seguinte Sermos en papel daremos conta do acontecido nos comicios gregos desde dentro.


Summary: Antón Lopo (Monforte de Lemos, 1961) é o gañador da décimo segunda edición do premio Repsol de Narrativa Breve. Extraordinario titúlase a obra premiada, que se centra na exploración das relacións familiares.

De "obra sólida, atractiva e ben narrada" cualificouna o xurado. A trama desenvolve a historia dun home que, separado do círculo familiar durante anos, regresa para coidar da nai enferma. "A través da súa mirada iremos intepretando a personalidade de cada un dos membros da familia, desde o presente a épocas pasadas", sinala a nota do fallo do galardón, que salienta, ademais, "a particular riqueza léxica, os valores estilísticos da sintaxe e o ritmo narrativo". O Repsol, dotado con 12.000 euros, implica a publicación do texto gañador pola Editorial Galaxia. A profesora Dolores Vilavedra e as escritoras Eli Ríos, Xosé Antón Neira Cruz -gañador da pasada convocatoria- e Xoán Babarro formaron o xurado. A última peza na ampla traxectoria literaria de Lopo é o libro de poemas Corpo (Xerais, 2018). Entre os seus traballos narrativos atópanse Ganga (2001) e Obediencia (2010).


Summary: A través dunha plataforma na rede estanse xa a recoller apoios co fin de instar á Xunta a declarar o 2016 como Ano das Irmandades da Fala.

No ano no que se conmemora o centenario do nacemento das Irmandades da Fala, a campaña de captación de apoios para instar á Xunta á declaración oficial do 2016 como Ano das Irmandades da Fala está xa en marcha. Pódese asinar neste enlace.


Summary: Esta fin de semana Carballo prepárase para o festival de contidos dixitais máis importantes do estado

Agora si. O VI Festival de contidos audiovisuais Carballo Interplay 2019, o máis importante do estado, xa está en marcha. Despois da presentación desta a súa edición máis ambiciosa, o festival comeza con tres días de Campamento Kamikaze. O Raz Surf Camp acolle esta convivencia creativa durante 3 días, como previa a esta fin de semana de vertixe cultural na que a capital de Bergantiños fará unha completa panorámica da innovación na rede a nivel galego, estatal e internacional. Así, as dúas ducias de kamikazes que se aventuran neste singular campamento enfróntanse ao reto de idear, gravar e postproducir en dous días e medio un nvo Dinosaurio, un pequeno vídeo de menos de 10 minutos a partir da premisa da fin de Internet. Despois de gañar un Mestre Mateo á mellor Webserie, cómpre seguir coa liña. Aprender creando é a idea deste formato, no que hai todo tipo de xentes con gañas de vivir da farándula, dende actores e actrices, a cámaras, guionistas, produtoras, músicos e estudantes que aínda non teñen claro que aspectos da profesión lles gustan máis. De mestres están xentes como Andrés Goteira (Dhogs); Sandra Sánchez (A nena azul que tamén levou un Mestre Mateo), Dani Viqueira (Limbo), ou Lucía Estévez, ademais dos especialistas en produción Suso López (Doghs) e Nati Juncal (Antes de Perder). O resultado proxectarase o mércores 3, ás 20h30, no Auditorio do Pazo de Cultura de Carballo como apertura do festival. Tormenta de ideas no Kamikaze O Festival O xoves comezará a completa Sección Oficial con webseries de todo o mundo e un programa de actividades completísimo, con encontros, obradoiros, relatorios e espectáculos nos que aprender e divertirse arredor dos contidos para Internet compoñen esta nova entrega do Interplay, cita de referencia para o sector dixital global. Como vén sendo habitual, todas as actividades do Carballo Interplay son de acceso libre e gratuíto ata completar aforo, menos a formación e a programación profesional, para as que hai que inscribirse previamente.


Summary: O pasado 1 de xullo cumpríronse 10 anos das últimas transferencias de competencias do Goberno de España á Xunta. "Puxemos as nosas cinco actas para botar o PP do Goberno, é o momento de falar de Galicia", din HEMEROTECA | O veto a transferir a AP-9 culmina o maior período sen novas competencias da historia da autonomía

HEMEROTECA | O veto a transferir a AP-9 culmina o maior período sen novas competencias da historia da autonomía O pasado 1 de xullo cumpriuse o décimo aniversario dos, ata agora, últimos traspasos de competencias do Goberno de España a Galicia, aínda co PSOE de José Luis Rodríguez Zapatero no Executivo central e coa coalición de PSdeG e BNG na Xunta. Abríase así o que xa é o período máis prolongado da historia da autonomía sen novas competencias malia existir daquela un amplo consenso entre as forzas políticas galegas a respecto da reclamación dunhas 70 competencias que encaixaban no actual Estatuto. Entre elas figuraba a transferencia da AP-9, que o Goberno de Rajoy vetou ata tres veces en apenas ano e medio e que agora, tras a moción de censura que levou á presidencia da Pedro Sánchez, volve estar en marcha no Congreso mentres o Parlamento galego ultima tamén o seu terceiro intento. Este é o pano de fondo co que a representante de En Marea na comisión de Política Territorial do lexislativo español, a deputada Yolanda Díaz, se vén de dirixir por carta á responsable deste eido no Executivo de Sánchez, a ministra Meritxell Batet, para lle solicitar unha xuntanza para, "coa maior brevidade posible" abordar o "avance do autogoberno galego". Segundo sinalou este xoves Díaz en rolda de prensa xunto ao tamén deputado Antón Gómez-Reino, "En Marea puxo as súas cinco actas no Congreso" no seo do grupo de Unidos Podemos para "botar o PP do Goberno". "Agora -din- é o momento de falar de Galicia" e que o Executivo socialista demostre que "rematou" o tempo "do Goberno que se negaba a falar de e con Galicia". O pasado 1 de xullo cumpríronse 10 anos das últimas transferencias de competencias do Goberno de España á Xunta Segundo a misiva, o obxectivo desta xuntanza é "coñecer a axenda política" do Ministerio de Política Territorial "para Galicia". "Somos conscientes da situación de Cataluña -resalta Díaz-, pero non pode opacar a axenda galega, que ten que entrar no novo tempo político", no que "o financiamento autonómico conxugue os avances en autogoberno con criterios de xustiza e igualdade" e atendendo a aspectos que atinxen especialmente a Galicia, como a crise demográfica ou a cooperación con Portugal. "Saudamos positivamente" algunhas das primeiras propostas do Ministerio, como "a revitalización do Consello das Linguas Oficiais", paralizado dende 2010, pero alén destas liñas xerais existen asuntos "especificamente galegos" que cómpre "retomar" para "avanzar no autogoberno de Galicia como nación". "Puxemos as nosas cinco actas para botar o PP do Goberno, é o momento de falar de Galicia", din "Son diversas -contiúa a carta- as materias pendentes" do Goberno central con Galicia, dende a devandita transferencia da AP-9, "solicitada de forma unánime polo Parlamento de Galicia e vetada polo anterior goberno", a "outras materias pendentes como a transferencia de competencias de Salvamento Marítimo ou de tráfico", a xestión pola Xunta dos centros de atención a persoas con discapacidade ou da sanidade penitenciaria. É "transcendental", coidan, "coñecer cal é a axenda política" do Ministerio nestes eidos e saber "se existen previsións por parte do Goberno" do PSOE "de abordar de forma integral e bilateral" estes asuntos coa Xunta. Xuntanza de Feijóo con Sánchez coa polémica do AVE sobre a mesa Antes da xuntanza na Moncloa a Xunta e o PPdeG axitan un suposto atraso do AVE Madrid-Galicia por culpa de Sánchez e dos soberanistas cataláns A solicitude de En Marea para abordar coa ministra Batet novos traspasos de competencias a Galicia prodúcese en vésperas do primeiro encontro de Sánchez co presidente da Xunta, o vindeiro día 17 na Moncloa. Alén da petición xenérica dun novo modelo de financiamento autonómico -a lei que o regula incúmprese dende 2014-, a idea forza que Goberno e PP galego trasladan dende hai semanas é o dun suposto atraso no remate das obras do AVE Madrid-Galicia do que serían culpables Sánchez e as súas eventuais "concesións" ao soberanismo catalán e tamén a Podemos. Neste sentido, este mesmo mércores o PP sacaba adiante no Parlamento galego, como anunciara, unha proposición non de lei -declaración política non vinculante- na que esixe que "o AVE a Galicia" estea "funcionando en probas no ano 2019", un prazo inviable segundo o cronograma fixado xa na etapa do Goberno de Rajoy. Os conservadores reclaman ademais que o novo ministro de Fomento, José Luis Ábalos, viaxe a Galicia cada tres meses "con información dos avances das obras".


Summary: O BNG enche a praza da Quintana tras unha multitudinaria manifestación pola "soberanía". Xavier Vence e Francisco Jorquera chaman a "sumar forzas" para conformar "un gran proxecto" nacionalista e de esquerdas.

O Bloque volveu amosar neste Día da Patria a súa forza na rúa enchendo as rúas de Compostela e a praza da Quintana nun novo 25 de xullo reivindicando "a soberanía" de Galicia e situando o nacionalismo como "esperanza de futuro". Co lema En pé por Galiza. Soberanía, democracia, dereitos, milleiros de persoas acompañaron unha manifestación festiva do Bloque no que as proclamas pola independencia e maior autogoberno para o país mesturáronse co apoio ao pobo palestino ou aos procesos soberanistas de Cataluña ou Escocia. Vence chama a "sumar forzas" para crear "un gran proxecto" nacionalista de esquerdas Representantes de ducias de colectivos sociais, como os preferentistas, emigrantes retornados ou plataformas feministas, acompañaron a multitudinaria marcha da Alameda. Antes de partir, o voceiro nacional do Bloque, Xavier Vence, volveu chamar a "sumar forzas" para conformar "un gran proxecto" nacionalista e de esquerdas, en clara referencia a Anova ou Compromiso por Galicia. O portavoz do BNG instou a conseguir que todas as forzas soberanistas estean "unidas" arredor das "reivindicacións de país e nación". Tamén o portavoz parlamentario do Bloque, Francisco Jorquera, amosou a "plena disposición" da súa formación a "tender pontes" para lograr a recomposición do nacionalismo. En declaracións á Cadena Ser durante a marcha, o voceiro deixou clara a intención da forza nacionalista de "dar pasos adiantes de cara á unión" do soberanismo galego, pero advertindo sempre da necesidade de que esta hipotética unión sexa conformada por organizacións coa súa base de decisión no país. Vence insistiu tamén na necesidade de que "cada un desde a singularidade" contribúa "con xenerosidade" a construír "un gran polo nacionalista". Entre proclamas pola "independencia" ou berros de "Galiza ceibe, poder popular", "Galiza mañá, república será" e "Palestina vencerá", milleiros de persoas encheron a praza da Quintana á espera de escoitar os discursos políticos. Foi unha manifestación multitudinaria na que o Bloque puxo todo logo do descenso de apoio electoral nas últimas convocatorias. Xa nos discursos, e acompañados por representantes do Frente Popular para a Liberación de Palestina, o SNP escocés, CUP ou Bildu, os nacionalistas cargaron contra as políticas económicas do PP. Alberte Mera, líder de Galiza Nova, denunciou a emigración dos mozos galegos. "Faltan máis de 100.000 mozos por culpa do Partido Popular", dixo. "Galiza está ao límite, pero non está rendida; non nos resignamos, os nacionalistas estamos en pé", di Vence Ademais, Vence, que empezou denunciando o "xenocidio" e o "apartheid" que sofre o pobo palestino pola agresión "sionista" de Israel, cargou contra a "recentralización" que deixa "contra as cordas" a Galicia, tras censurar os recortes do PP na Xunta e no Estado. "Galiza está ao límite, pero non está rendida; non nos resignamos, os nacionalistas estamos en pé", asegurou, logo de insistir na necesidade de "ampla unidade arredor dun proxecto nacionalista". Por iso, dixo, o Bloque "tende a man" a "todos os que queiran sachar na agra aberta do nacionalismo". Pero tamén deixou claro que "é necesario galeguizar o debate" e "rachar toda clase de supeditación a forzas estatais". Ante iso, avanzou que o BNG aposta por "abrir as portas" mediante un proceso de asembleas abertas de cara ás eleccións municipais, pero baixo a máxima de "ruptura co españolismo". Tamén aclarou que o Bloque non é partidario dun modelo de "espontanidade cidadá desorganizada", xa que cre que iso non chega para derrotar un PP "cun exército" disciplinado". "Este país faise desde a autoestima, pero tamén nas urnas", dixo, tras teimar na "unidade de acción" do soberanismo. O Bloque "tende a man" para lograr unir o nacionalismo pero baixo a máxima de "ruptura co españolismo" Tamén quixo censurar Vence a situación que vive Galicia co alto nivel de desemprego, a emigración, os recortes no ensino e na sanidade, o desmantelamento de sectores claves, o "acurralamento" do idioma galego o o feito de que haxa 18.000 nenos galegos "sufrindo infralimentación". Todo por culpa, segundo o Bloque, polas políticas levadas a cabo polo PP. Vence tamén tivo un recordo para as vítimas do accidente de Angrois e reclamo unha comisión de investigación como "o mellor homenaxe", ademais de que "se establezan dunha vez" as medidas de seguridade axeitadas. Por último, cargou contra a visita dos reis de España a Compostela. "Non somos súbditos, xa vai sendo hora de que entremos no século XXI", finalizou. Pola súa banda, Anova levou a cabo tamén o seu acto político na praza 8 de marzo de Compostela. O seu voceiro, Xosé Manuel Beiras, lamentou que todas as forzas políticas nacionalistas non se puidesen poñer de acordo para celebrar unha manifestación conxunta. Na convocatoria da formación nacionalista tamén tiveron presenza numerosos representantes de colectivos sociais, como Stop Desafiuzamentos. Compromiso por Galicia levou a cabo o seu acto no Panteón dos Galegos Ilustres, mentres que as organizacións independentistas Causa Galiza e Nós-UP saíron tamén ás rúas reivindicando a soberanía plena de Galicia. HABERÁ AMPLIACIÓN E MÁIS INFORMACIÓN ESTA TARDE


Voyez noir! Non que tous vos soleils soient tombées --ils sont déjà revenus, un peu plus pâles--, mais Noir est la «couleur» qui tombe éternellement de l'Univers sur votre Terre1. François Laurelle, Du noir univers Imposible predicir o futuro. Moi doado contestar esta pregunta: como vai a rematar a crise? Con sangue, masacres, en guerra. Alguén o dubida? É unha cuestión numérica, o número de corpos mortos, o que fará cadrar as contas da débeda. Ao final do reconto, centos e máis centos de miles. Millóns, aínda que xamais saberemos exactamente cantos. Botamos as contas que outros non queren botar, e dicimos que o presente é branco, pero o futuro será negro. O monstro extermina cando ve ameazado o seu imperio. Mais, algún día conseguiremos facelo parar Non auguramos ningún futuro. Tampouco somos catastrofistas. Botamos as contas que outros non queren botar, e dicimos que o presente é branco, pero o futuro será negro. O monstro extermina cando ve ameazado o seu imperio. Mais, algún día conseguiremos facelo parar -- Insha'Allah. I O declive do poderío económico dos USA, que non militar e simbólico, empezou nos anos setenta do século pasado. Só a implosión da URSS suavizou a caída ao longo dos noventa Trátase de algo coñecido. O declive do poderío económico dos USA, que non militar e simbólico, empezou nos anos setenta do século pasado. Só a implosión da URSS suavizou a caída ao longo dos noventa. BRICS é outro xeito de poñer un nome ao final do sono estadounidense; a imposibilidade, dito con Negri e Hardt, dunha monarquía global nun mundo tan interconectado e multipolar. PIGS, o insulto, o porco, ao que se lle dá morte abríndoo en canle, do que se aproveitan todas as partes, é a imaxe que mellor caracteriza o bicho do Plan Marshall coñecido como a Unión Europea. A criatura chegou a superar ao seu mecenas postbélico converténdose na primeira zona económica do planeta, pero tivo que axeonllarse cando este llo esixiu no 2009. E entón, que pasou? Europa non é inocente. Que se boten atrás os sentimentais! Soaban os violíns de Beethoven cando foi convidado o Club Med a integrar a súa unión. Os incautos amolecíanse confundindo o reino do Norte coa pax europaea. Pero no azul estrelado non resoa himno ningún á alegría. É máis ben como o conto dos irmáns Grimm. Hansel e Gretel. Animais repoludos a sacrificar sen ritual mortuorio, cintos de graxa, periferias a adelgazar; o San Martiño que comeza en Atenas e avanza polo Mediterráneo en dirección ao Finis Terrae, pola vía do Chipre encorralado. Europa non é inocente. Que se boten atrás os sentimentais! Soaban os violíns de Beethoven cando foi convidado o Club Med a integrar a súa unión Os caciques locais do Sur levan adiante o espolio, ao tempo que suplican que non os aparten do Eixe Branco do Mal. Os seus cidadáns descóbrense como o que sempre foron virtualmente, dende que o Norte os subsumiu no seu proxecto: de Europa para fora, imperiais de Clase B, e cara dentro, a colonia interior, primeiro engordada para facer circular os capitais e mercadorías setentrionais, agora saqueada. Provinciano o populista, Aznar é o epítome da elite de paifocos de Madrí, imitados en cada un dos pequenos Madriz dos arredores peninsulares. Todos eles soñan con falar no mundo sen acento. Do erro ao horror. Grazas a un video filtrado fomos testemuñas dunha perla da que é capaz o soldadiño español en Iraq. Como na parodia dos Nikis, hai a quen lle gustaría repetir a barbarie da que foron capaces os seus antepasados vai cincocentos anos. Pero, por máis sen-escrúpulos que envíe o Sur, por máis asasinatos e torturas, por máis violacións ás que se entreguen os seus militares, xamais poderán competir cos netos de Hitler e as hostes de Bush e de Obama. Os enxames sen tripulación bombardean Somalia no medio dunha fame. Persiguen as súas propias pantasmas, e caen a decenas os obxetivos e os que pasan por ahí perto. Aconteceu vai dous anos, vai un ano, e agora. Abomination ou Obama Nation, ti elixes. Difícil ser tan democrático, branco e civilizado, competir nestes parámetros con quen reside na Casa Branca. Black is Black e os drones inclementes. Os seus brancos tamén son os negros. Sen enganos: Obama é branco. Para Merkel, eu son negro, e como tal trátame. Como o poeta que pasou unha tempada no inferno: "de raza inferior por toda a eternidade". Culturalmente racializado, separado da razón polo menos dende Montesquieu, sacrificable, sacrificado polo Norte continental, o Sur é para el tan negro como Rimbaud para a historia francesa. Todo o Sur é como Grecia: Africano! De dúas maneiras moi distintas, a de Martin Bernal e a de Wall Street. En calquera caso, Atenea Negra. Bernal di: Grecia foi imaxinada durante séculos como unha parte da área cultural exipcia e semítica, e só a partir do XVIII impúxose a visión aria de Europa e do seu berce grego, tan funcional á nacente bipartición continental entre o Norte e o Sur. Grecia segue sendo negra, ao seu pesar, como o foron os escravos e sómolo nós, por máis cas políticas migratorias deste ou aquel país queiran expulsar do seu territorio as pigmentacións que lles desagradan Por case tres séculos así escindida Europa de África e volto o Norte a esencia da europeidade, Grecia segue sendo negra, ao seu pesar, como o foron os escravos e sómolo nós, por máis cas políticas migratorias deste ou aquel país queiran expulsar do seu territorio as pigmentacións que lles desagradan. Dos neo-nazis á cutre-dereita. Amañecer Dourado, Partido Popular, expulsando aos últimos queredes entrar no reino dos primeiros. Paifocos! Palidecemos ante os vosos sonos provincianos con peles branquexadas. II Provincia Europa, cal é o plan dos teus cacicatos locais? Como esperan saír da crise? Noutra ocasión argumentamos co pensamento económico fora abandoado, trocado por unha mera práctica contable --a dos recortes-- que por si mesma non poderá sacarnos desta situación. Chega con botar un repaso á páxina de publicacións da FAES. Ideas novas? Ningunha. Entón, como esperan saír da crise? O inicio das políticas da austeridade significou unha cousa: os USA facíanlle pagar solidariamente os pratos rotos ao seu principal aliado. Foi unha declaración de guerra (económica) Contestemos con outra pregunta: por que aquí, neste país, nin sequera o follonero se atreve a formular o problema máis aló da súa dimensión europea? Talvez porque atoparía algo demasiado feo. O inicio das políticas da austeridade significou unha cousa: os USA facíanlle pagar solidariamente os pratos rotos ao seu principal aliado. Foi unha declaración de guerra (económica). Como desposta, golpeada no talón de Aquiles, a bruxa xermana fixo calar os violíns para comezar a devorar os seus nenos. Graxa ó caldeiro. Sacrificar o Sur para salvarse o Norte. E non faltaron os insultos: eses vagos do Siesta South queren quedar cos nosos cartos. Pero esta crueldade ao Grimm, ou se se prefire, esta metafórica antropofaxia goyesca, non é nada en comparación coa que se dá na outra cara da mesma moeda. A crise non ten a súa orixe no crack do 2008, coa quebra de Lehman Brothers, etcétera. Hai que comprendela como un episodio dunha trama maior: a do relativo declive do Eixe Branco do Mal dende os anos setenta A crise non ten a súa orixe no crack do 2008, coa quebra de Lehman Brothers, etcétera. Hai que comprendela como un episodio dunha trama maior: a do relativo declive do Eixe Branco do Mal dende os anos setenta. As poboacións de moitas das antigas colonias, especialmente con gasodutos ou depósitos petroleiros, tiveron que sufrir o indicible. Quen botará as contas da dor debida? A crise enerxética, a desindustrialización con deslocalización dos anos setenta e oitenta, o proceso de financiarización da economía… Como comprender todo isto alleos á historia colonial? Yann Moulier Boutang descifrou o boom do ladrillo no inxente fluxo de petrodólares que viaxaron de Oriente Medio a Occidente, tralos conflitos coa OPEP a comezos dos setenta. A crise, esta crise, non é outra cousa co máis recente dos avatares da historia postcolonial. Un episodio, o seu episodio. E rematará tal e como este comezou vai xa máis dunha década, no ocaso do milenio. Nos USA acelerouse todo no 1999 co clash da new economy e as súas dot.com, e un ano despois coa crise do petróleo californiano. Dende entón o estado de Hollywood e do Silicon Valley encóntrase en virtual bancarrota. Velaquí un elemento na xénese, unha inflexión dentro da trama crítica das últimas catro décadas. Logo veu o 11-S e a insubordinación de quen en América latina se opuxo aos mecanismos da débeda branca, botando ao traste o Consenso de Washington. O rei contestado. Os pesadelos desatados. Nos USA acelerouse todo no 1999 co clash da new economy e as súas dot.com, e un ano despois coa crise do petróleo californiano. Dende entón o estado de Hollywood e do Silicon Valley encóntrase en virtual bancarrota As guerras de G.W. Bush, continuadas por Obama, encontraron frutífero o terreo discursivo preparado para xustificar a guerra da liñaxe petroleira, do primeiro Bush, á volta da Perestroika. O socialismo real derrubárase. Moi perto quedaba Castro, pero desarmado. O Islam converteuse nos noventa no grande inimigo. O cal, por certo, non era de todo novo. Salvo os especialistas, nos USA nunca tiveron moi claro que era o Islam. Todos caían no mesmo saco. Os palestinos, por exemplo, e Sadam, e Al Qaeda, todos para dentro e ben xuntiños, aínda que Al Qaeda rexeitase con vehemencia o goberno secular de Hussein, e a altamente secularizada política palestina dificilmente poida considerarse islámica. Como fora, o Islam sempre estivo aí, nos pesadelos, como imaxinario orientalista, máis ficticio que real, máis racista que outra cousa, e no 1973 o desafío da OPEP fixo que se activasen todas as alarmas. Agora ben, se para os Estados Unidos o Islam é o maior dos seus temores, o é porque significa moito máis. Non vive acazapado nas covas afgás. O Islam é o inimigo interior reactivado como pesadelo ao golpear nas Torres Xemelgas, é dicir, outra vez no espazo doméstico. Patoloxía WASP. A súa irrupción como ameaza e protagonista das paranoias brancas data dos anos sesenta. Foi o Islam panafricano o que reclamou o nacionalismo negro, unindo con el as historias do imperialismo, a escravitude e o racismo institucional. We The People quixo dicir sempre We The White Men e non We the Wo/men, e por suposto, de ningún xeito We the Black People. Tampouco estivo o crisol da Nation Under God de todo aberto á variedade de crenzas. No 1965, a existencia dun nacionalista negro, islámico e marxista resultou intolerable. Por iso fixeron matar en New York a El-Hajj Malik El-Shabazz, tamén coñecido como Malcolm X. X, a incógnita. Malcolm fixéraa súa porque os Murphy, Jones ou Smith non eran máis cos apelidos marcados no corpo negro para que lembrasen os seus amos. Historia negra. Ao saír dos barcos, negábaselles a voz, prohibíaselles a palabra, desposuíaselles dos seus corpos e a capacidade de nomear, obrigándoos a levar como un estigma o título da propiedade. Nos primeiros momentos do black power, no medio de todas as loitas coloniais pola independencia, El-Hajj Malik El-Shabazz encontrou no Islam aquilo que lle permitía referirse a si mesmo sen falar a linguaxe do amo. Ao negro que repudia o negreiro, se as cousas se poñen feas, hai que matalo. Máis aínda se di falar por si mesmo e está armado. George Jackson, Fred Hampton, Huey Newton... Enténdase ben. O posterior clash of civilizations é realmente, na feliz expresión de Tariq Ali, un clash of fundamentalisms: dereita contra dereita relixioso-estatal. Bush falaba das Santas Cruzadas. Aznar evocaba a Reconquista. O auxe da dereita islámica é en boa medida o froito envelenado, financiado e armado por Occidente. Xa se sabe, Bin Laden e os Talibáns. Pero tamén, por poñer outro exemplo, o renacemento islámico en Indonesia. Floreceu tras exterminar Suharto --con apoio occidental-- varios centos de miles de independentistas timorenses e disidentes da oposición de esquerdas e secular. Varios centos de miles, aínda que xamais saberemos cantos. Tampouco o número dos asasinados como efecto colateral das políticas anti-crise en marcha. Escenario inevitable para situar a crise actual, antes de que a guerra cobrase en Iraq ao redor dun millón de almas, Madeleine Albright calculaba co bloqueo económico custara a vida de medio millón de nenos. Que axencia de cualificación botará as contas da dor? Na Industria da Morte, Estados Unidos e Europa manteñen o seu Triplo A. Remplazada queda o K K K. Repetir agora, outra vez máis, co demonizado Chávez non era democrático. Matar negros é o que mellor saben facer os que secuestraron o nome da democracia. III Hai que darse a democracia e aprender a falar dela sen empregar a linguaxe branca dos asasinos. Democracia e punto? Non. Máis ben, punto e aparte, e agora democracia O-Hajj Malik El-Shabazz. A incógnita. Como Malcolm, hai que reinventar o idioma e darse nomes novos. Hai que darse a democracia e aprender a falar dela sen empregar a linguaxe branca dos asasinos. Democracia e punto? Non. Máis ben, punto e aparte, e agora democracia. Nós aprendemos a pronunciar as palabras verdadeiras: a democracia é negra. Xa o dixemos noutro lugar, doutro xeito. A democracia na súa versión moderna non é unha forma de estado. Como forma estatal foi por igual descartada e condeada por Montesquieu, Rousseau, Kant, Jefferson e Madison. Cando se chegou a algo tan quimérico como a democracia representativa uníronse nunha mesma fórmula o que para todos aqueles pensadores eran termos opostos: ou había democracia ou había representación --aseguraban-- e a representación era precisamente o que debía ensamblarse institucionalmente para evitar que se dese a democracia. Cando se chegou a algo tan quimérico como a democracia representativa uníronse nunha mesma fórmula o que para todos aqueles pensadores eran termos opostos: ou había democracia ou había representación Os caciques locais, confundíndoo todo, din democracia pero queren dicir representación. De aí que sexa doado explicar porque cando ven o rostro democrático, intentan esmagalo por todos os medios. Sobre todo nesta bancarrota da representación na que, pola contra, a democracia se mostra en todo o seu esplendor, na figura dos e das indignados. Para falar a linguaxe negra da democracia hai que negar que exista cousa tal como a democracia representativa; dicir que a representación é unha cousa, a democracia outra, que o que diferencia a versión moderna da antiga é algo tan importante como sinxelo. De novo reixeitada no século XVIII como forma do poder constituído, a democracia converteuse por primeira vez na historia nunha modalidade do poder constituínte. Onde e cando por primeira vez? En Haití, no 1791. Tamén cos sans culottes e coas primeiras mulleres que cuestionaron a Declaración Universal escrita por e para os homes. Hai que denunciar a historia branca da democracia por ser unha farsa e unha traxedia. Ningunha liña recta vai da polis ateniense á revolución francesa. A historia da democracia moderna é negra Hai que denunciar a historia branca da democracia por ser unha farsa e unha traxedia. Ningunha liña recta vai da polis ateniense á revolución francesa. A historia da democracia moderna é negra. Dende hai douscentos anos, democracia quere dicir que o impolítico pode reclamar en nome dun demos inconstituido a súa politicidade. Velaquí a diferenza coa democracia grega. Democracia é, pois, a capacidade que ten o negro de converterse en demos. Así, nun sentido distinto ao de Lefort, a democracia dáse nun espazo baleiro de fundamento. Si, democracia é o contrario do fundamentalismo. Fundamentalista —por canto pecha o demos, como Santiago Matamoros pechaba Hispania— é o Artigo 2 da Constitución do Reino español, imposto polos militares. Insistimos: a negritud política non é senón que devén. De onde? Con e contra François Laurelle sostemos que ao comezo si que está o negro, e que logo cae eternamente, políticamente, do Universo a cada Terra. Sendo co primeiro que ha de constituír o poder constituínte é a si mesmo en tanto que potencia, sendo que, como a potencia inoperante aristotélica, toda potencia subxectiva pasa sempre ao acto sen esgotar as súas posibilidades, a negritude endexamáis está dada de antemán nin resolta na súa actualización. Neste punto nos afastamos os do vello nacionalismo negro, co que compartimos, no entanto, unha das súas respostas. Que é un negro? O-Hajj Malik El-Shabazz, por cuxas veas corría o remoto sangue dun escravista, dun branco que como tantos outros violara a súa escrava, responde: o negro é todo o non-branco. Na Inglaterra dos anos setenta o poder negro facía mención ao movemento político dentro do cal se recoñecían por igual os afro-caribeños e os asiáticos: todos negros, con independencia da cor da pel, sitos nas marxes, senón apartados fóra da britanidade. Xa o advertiu Paul Gilroy: There Ain't no Black in the Union Jack. Negro, o non-branco, pero constitutivo dunha nova Atlántida, todo un continente marítimo —The Black Atlantic— e moito máis, ata chegar a súa Terra á India. Sería interesante pensa-la resposta de Malcolm, tamén de Fanon, combinándoa coa nosa definición democrática do negro como poder constituínte. Sazonado todo cuns chiscos de Laurelle. Debemos contentarnos con deixar anotada a idea. Todo un reto que traducimos dende a reflexión do anti-filósofo a propósito da cor: "apprendre à penser à partir de Noir comme ce qui détermine en dernière instance les couleurs plutôt que comme ce qui les limite" (aprender a pensar dende o punto de vista do negro como aquilo que en última instancia determina a cor en lugar de limitalo). A potencia e non a forma, sen dúbida; o constituínte en lugar de ser o constituído en tanto que reverso, coma se fose unha segunda raza, como en Beauvoir o segundo sexo. Non. O poder constituínte é negro. Calquera sexa o caso, ser negro non remite a unha mera cuestión biolóxica. Calquera sexa o caso, é certo co negro é a parte prexudicada nunha relación racista: a vosa crise, os nosos mortos. Agora que na perspectiva do poder e da democracia nos sabemos negros, comprendemos que esta crise é branca. De aí que reivindiquemos a Europa do Sur para desbaratar o racismo setentrional Agora que na perspectiva do poder e da democracia nos sabemos negros, comprendemos que esta crise é branca. De aí que reivindiquemos a Europa do Sur para desbaratar o racismo setentrional e constituír, dende todas as negritudes, unha Europa que non se preste ao exterminio dos non-brancos. Agora podemos contestar o noso interrogante constatando os feitos. Racismo avivado por intereses económicos: para saír da crise non foi o enxeño, o saber, o espírito emprendedor, a eficiencia no traballo e a creatividade o que puxeron en valor as pretenciosamente autodeclaradas knowledge societies occidentais, senón a brutalidade das armas: asegurar os suministros a baixo prezo, advertir aos emerxentes que non se pasen da raia. Iraq, Afganistán e moito máis. Nestes últimos anos houbo varios golpes de estado avalados polo Eixe Branco do Mal. Non o esquezamos. En Ecuador, en Venezuela, por exemplo. Para saír da crise matarán tantos negros como sexa necesario. IV Unha vez máis: a crise non comezou no 2008. Midámola polos seus efectos. Que é a crise? O maior xenocidio dende os tempos de Hitler foi xa consumado e segue o seu curso. Un Holocausto con vítimas maioritariamente musulmás. Nunha ducia de anos, cantos? Un millón e medio. Quizais esteamos xa máis perto dos dous. Agora este masacre comeza a cobrarse tamén as vidas dos ennegrecidos sureuropeos, que se suicidan ao ser desafiuzados. Un grande exterminio. E todo en nome da democracia branca. A Sexta xamais o dirá así. A televisión dos progreses non falará da crise na súa dimensión global, a non ser cos obriguemos, pois está demasiado comprometida no branqueo. Non dubidan, por exemplo, en descualificar o chavismo e denunciar como inmoral os acordos ou alianzas económicas que tecen con outros países enfrontados ao Eixe Branco do Mal. Non importa cos observadores da ONU cualificasen os seus procesos electorais como transparentes e tecnicamente os máis avanzados, moito máis cos españois. A súa representación endexamais será lexítima. Tanto ten que, erguido polos movementos, o partido empregase parte do petróleo para combater a pobreza extrema e reforzar a educación e a sanidade pública. Ante todo, serán populistas. Non perdoarán a Venezuela terse subtraído dos lazos cos ataban á débeda branca, buscando auxilio --como tantos outros países latinoamericanos e africanos-- no talonario BRIC dos chineses. Os progres non quererán sacar as conclusións evidentes. Nin somos chavistas nin temos porque selo para escribir cousas como estas. Si que é necesario sair do mundo mental branco para preguntarse por que non se botan as contas? Por que é descontextualiza a crisis, extraída da súa dimensión planetaria? Quen romperá co Eixo Branco e dará nome aos mortos? Sabemos ca revolución non será televisada. Os grandes media odian os negros. O que toca agora é poñer fin ao proxecto branco da Unión Europea. Levantarse nós os seus negros. Instituír o Sur para reconstruír unha Europa arruinada pola división latitudinal Unhas palabras duras para rematar sen nostalxia: o que toca agora é poñer fin ao proxecto branco da Unión Europea. Levantarse nós os seus negros. Instituír o Sur para reconstruír unha Europa arruinada pola división latitudinal (e, entre a súa vertente Occidental e do Leste, tamén lonxitudinal). Nós non somos anti-Europa. Esta Europa é anti-nós. Un desafío e unha provocación para os que, repetindo a cantilena da Europa dos Pobos ou da Europa dos Movementos, seguen soñando cos violíns de Beethoven. Facede de Europa o que nunca foi: un proxecto oposto á lóxica imperial. Unha Europa decolonial, condición sine qua non para a Europa democrática que desexamos. Ou global, ou a democracia non será, e será, e ergueranse os indignados e as indignadas, e caerá a túa ira --oh, democracia!-- sobre quen mancilla o teu nome negro De todas as cores, pero nunca máis branca. Europa Negra. Ou global, ou a democracia non será, e será, e ergueranse os indignados e as indignadas, e caerá a túa ira --oh, democracia!-- sobre quen mancilla o teu nome negro. Insha'Allah. 1- Mirar negro! Non é que todos os teus soles caesen —pois reaparecen entón, só un pouco máis tenues— é que o Negro é a "cor" que cae eternamente do Universo na túa Terra.


Summary: A decisión de Torrent de adiar o pleno de investidura evidencia diferenzas no independentismo sobre a estratexia a seguir.

Actualizar 19:00 Sergi Sabrià, portavoz de ERC no Parlament insistiu esta cuarta feira en que o único candidato que consideran que pode aspirar á presidencia da Generalitat é Carles Puigdemont. 18:24 A Fiscalía prevé actuar pola mobilización desta terza feira perante o Parlamentconvocada pola ANC e os denominados Comités de Defensa da República (CDR), que acabou con tensión cos Mossos d'Esquadra, que procederon a deter dúas persoas. 12:31 "Non me acovardarei nin retrocederei" afirma Carles Puigdemont nunha mensaxe nas redes sociais. "Son periodista e sempre entendín que hai límitess, coa privacidade, que nunca se han de violar. Son humano e hai momentos que tamén dubido. Tamén son o president e non me acovardarei nin retrocederei, por respecto e compromiso coa cidadanía e co meu país. Seguimos". 11:40 O avogado de Comín, sobre as mensaxe de Puigdemont: "Son conversas fóra de contexto e obtidas de forma ilegal".O ex-conseller de Sanitat estuda presentar unha querela contra Telecinco por difundir as mensaxes Puigdemont. 11:00 Puigdemont, nunha suposta mensaxe a Toni Comín (deputado de ERC exiliado en Bruxelas): "Isto rematou. Os nosos sacrifícanme". El Programa de Ana Rosa (Tele 5) fai pública o contido dunha suposta fotografía do móbil de Comín mentres escribía con Puigdemont. "O plan de Moncloa triunfa. Só espero que grazas a isto podan saír todos do cárcere".Laméntase o candidato de JxCat, supostamente, que "volvemos vivir os últimos días da Catalunya republicana". 10:40 Albert Rivera (Cs): "Os independentistas teñen maioría para gobernar catalunya, non para destrozar España". O líder de Ciutadans critica nunha entrevista radiofónica o ministro de Interior porque os Mossos non evitaron que se "asaltase" o Parlament. 10:00 Carles Riera (CUP), advirte que o seu grupo sentarase a negociar con Junts per catalunya e ERC só "se están as tres partes e se hai unha convocatoria firme de pleno sobre a mesa", após que o president do Parlament adiase o pleno. Unha decisión que Riera cualifica como "tomadura de pelo". 09:50 "A democracia non se adía nin se suspende". O líder de Junts per Catalunya, Carles Puigdemont, publicou na noite desta terza feira un vídeo nas súas redes sociais no que critica contundentemente a decisión do president do Parlament, Roger Torrent, de retrasar o pleno de investidura até coñecer a decisión do Constitucional sobre admitir ou non a trámite o recurso do goberno español contra o nomeamento do candidato. Na súa mensaxe, Puigdemont demanda unidade ao independentismo e insiste que "non hai outro andidato posíbel".