Summary: Cine de non ficción nunha vila periférica son os arriscados ingredientes que consolidaron o festival como un referente internacional. Este ano o Festival Internacional de Cinema Play-Doc, chega á súa décimo quinta edición do 3 ao 7 de abril en Tui.

Cine de non ficción nunha vila periférica son os arriscados ingredientes que consolidaron o Festival Internacional de Cinema Play-Doc como un referente internacional, extremadamente rigoroso na súa programación e atraente tanto para os creadores do celuloide como para o público. Arredor de 8.000 persoas adoitan asistir cada ano a esta cita co cine documental nunha localidade que roza os 17.000 habitantes. Para Ángel Sánchez, co-director do festival, un dos grandes éxitos deste certame, que celebra do 3 ao 7 de abril a súa XV edición, foi a capacidade para xerar un público crítico co que ve e que foi crecendo ao tempo que o propio evento.Quen foi tan ousado para apostar por un festival de cine documental nunha vila fronteiriza como Tui?O proxecto é unha idea orixinal de Sara García e mais eu. Alá polo ano 2004 xa se producira unha atención mundial en torno a este tipo de cine. Foi cando Michael Moore gañou a Palma de Ouro de Cannes, a canle Arte de Francia empezaba a xurdir e a apostar por este tipo de cinema de non ficción. Digamos que había unha corrente histórica que propiciou o nacemento. Por exemplo, Documenta Madrid naceu un ano antes que nós. Aproveitando esa corrente, ocorréusenos xerar un espazo que visibilizara este tipo de cine e logo demos o salto mortal de facelo nunha vila pequena, porque eu son de Tui, cos tremendos condicionantes que iso supuña porque había que xerar público, construílo, ese era o grande reto, como se despraza a xente a Tui para ver cinema de non ficción?, o que non deixa de ser unha tarefa complicada. Pouco a pouco fomos crecendo e desde o principio o público comezou a responder. E agora temos que encher unha sala de 500 butacas, o que é realmente complicado, incluso para os grandes festivais de España.Como é ese público creado polo festival?Temos un público heteroxéneo e moi numeroso que creceu ao tempo que o festival. Xeramos espectadores críticos e á fin e ao cabo ese é o gran obxectivo da cultura e de toda manifestación artística, xerar espectadores que teñan unha visión crítica do que ven e que se deixen sorprender. Temos moito militante de Play-Doc, xente que dalgunha maneira se enganchou ao festival, correu a voz e se foi contaxiando e cada ano recibimos en torno a 7.000 ou 8.000 espectadores.Son xa 15 anos de Play-DocSi, dise pronto...A nosa estrutura non variou moito. Somos un proxecto independente, pequeno, feito desde unha cidade da periferia pero moi ambiciosos no ámbito da nosa programación e no xeito de facer as cousas. O tempo pasa e os fitos están aí. Coas enerxías ao límite agora na previa ao festival pero con moitas ganas de seguir crecendo e seguir compartindo unha proposta cultural que aposta por cousas que non atopas nas ventás habituais.Agora, e pese a todas as dificultades, podemos dicir que o festival está plenamente consolidadoSi, para o público, os medios, o sector, é unha referencia. Pero nos gustaría poder consolidar esta estrutura fráxil que temos para sumar máis profesionais ao equipo de traballo do festival. Isto supón un pouco máis de orzamento. Pero ese era o risco que nós asumiamos desde o principio. O feito de facelo nunha localidade pequena supón que o concello conta cuns orzamentos pequenos, para chegar aos anunciantes privados hai que pelexarse máis por chamar a atención desde onde estamos... pero pasamos do discurso da queixa ao discurso da pelexa e de demostrar que facendo ben as cousas se poden trascender todas esas dificultades."Pasamos do discurso da queixa ao discurso da pelexa e de demostrar que facendo ben as cousas se poden trascender todas esas dificultades"Cales foron os fitos principais que destacaría nestes anos?En canto ao cinema galego foi un festival que coicidiu cunha nova xeración de cineastas que o entenderon como un punto de encontro e de intercambio. Así como o festival ía crecendo tamén comezou a ter máis repercusión o novo cinema galego. Entón creouse unha irmandade entre un grupo que vai sumando cada ano novos autores e iso foi moi importante. Logo, en canto a figuras internacionais, para min, ademais de Bruce Weber que vén este ano, habería que destacar o grande realizador norteamericano Albert Maysles e o armenio Artavazd Artavazd Pelesjan. Probablemente estas dúas figuras representan o momento de consolidación do festival, que foi hai cinco ou seis anos. Que estas grandes figuras elixan o noso festival supón que estamos a facer ben as cousas.Sempre houbo un sitio para o cinema galegoA idea do festival era, nun formato reducido de cinco días, tratar de marcar tres liñas de traballo. Unha é rescatar a grandes figuras do cinema internacional, por un lado, con algunha retrospectiva; por outro lado, tomar o pulso ao cine de non ficción internacional no momento con esa sección competitiva que está chea de estreas de pelis que teñen pasado polos festivais máis importantes de Europa e do mundo e que están aquí; e outra líña fundamental é poñer en valor, compartir, e que dialoguen con estas grandes producións os autores e cineastas galegos. Ao longo destes anos houbo moitísima calidade na programación do cinema galego e cada ano tomamos o pulso a cineastas que ao mellor xa pasaron polo festival así como a outros que son novos realizadores, primeiras obras... dalgún xeito queremos ser un expoñente de difusión para compartir o enorme talento que temos aquí.Como se convence a un personaxe tan afamado como Bruce Weber para que veña a Tui?Hai dous motivos principais. Un é que o festival xa ten a súa traxectoria, durante este tempo xa pasaron cineastas importantes e pouco a pouco comezou a labrarse unha reputación no ámbito do cinema internacional. O feito de que viñeran figuras do eido cinematográfico americano como Albert Maysles, por exemplo, ou Peter Emanuel Goldman o ano pasado axudou a convencelo. E outro, que somos un festival atípico, fóra da norma, nunha cidade pequena e á xente que está acostumada a grandes festivais lle parece unha ocasión diferente. A estrea da súa última peli no Play-Doc pois vén un pouco polo prestixio e a traxectoria que o festival foi acadando durante todos estes anos. "Somos un festival atípico, fóra da norma, nunha cidade pequena"Que non nos podemos perder este ano en Play-Doc?Máis aló do impacto que xera Bruce Weber pola súa figura e polas grandes películas que fixo, para min unha figura que paga a pena coñecer é Kidlat Tahimik, cineasta filipino que ao longo da súa carreira se converteu en todo un referente do cine asiático. Ten unha mirada case naíf do cinema, con películas de baixo orzamento pero cunha carga moi poética. Un tipo moi poliédrico, arquitecto, escultor, economista, vive nunha casa museo increíble e ademais fai unhas películas como saídas dos soños dun neno. Paréceme que a súa visita ao festival é moi importante aínda que mediaticamente non sexa un home moi coñecido.


Summary: Camilo Nogueira coida que, con "certo sentido común", PSdeG e BNG poderían "gobernar de novo" e "con máis e entendemento que no bipartito".

Camilo Nogueira observa con esperanza e certa preocupación o panorama político galego máis inmediato. Seguro de que, con "sentido común" PSdeG e BNG poderían volver gobernar e mesmo facelo con "maior entendemento" que no anterior bipartito, ve "incomprensible" a "explosión" producida tras unha Asemblea Nacional do BNG que para el "foi un éxito total, porque as forzas políticas alternativas lograron case o mesmo resultado que a UPG e os seus aliados". Dende o punto de vista do histórico nacionalista estas marchas foron "inoportunas" porque os esforzos terían que estar centrados en "gañarlle ao PP" dende dentro do propio BNG. "Eu axudei a que houbese no BNG unha alternativa á forza política dominante" pero "vou traballar para que o BNG acade o mellor resultado posible", afirma. O ex deputado reflexiona tamén, na conversa con Praza, no papel de Galicia en Europa. "Un país coma o noso, co 90% da renda media da Unión Europea, non necesita a Madrid para nada", afirma. Para o nacionalista "temos que facer propios retos económicos apoiando as actividades produtivas, tendo unha visión de transformación da sociedade". Todo isto, na súa opinión, debe estar baseado en algo fundamental: "a autoestima".


Summary: "O BNG non parte de ningún apriorismo" e o "escenario está moi aberto en moitos concellos e deputacións". Nestes termos expresouse esta sexta feira Rubén Cela, integrante da Executiva Nacional en conferencia de imprensa. Como era de agardar, o BNG desbota acordos coa "dereita española", mais ao tempo descarta un "acordo nacional" que vincule todos os concellos. As alianzas —que basicamente serán co PSdeG— vanse estudar "caso por caso".

"Non damos nada por feito e ningunha decisión está claramente precondicionada", afirmou Rubén Cela na súa comparencia perante os medios. O dirixente do BNG trasladou á prensa unha avaliación positiva dos resultados do 26M —"somos unha forza á alza"— e destacou que a formación nacionalista vai ter 24 alcaldías —sumando maiorías absolutas e relativas—, colleita que se incrementará unha vez que se selen pactos naqueles concellos nos que o Bloque sexa a forza máis votada entre aquelas que se sitúan como alternativas á dereita. A Executiva Nacional do BNG avaliou os resultados do 26M a pasada cuarta feira nunha reunión en que tracexou xa as liñas mestras que guiarán os seus pasos até o 15 de xuño, data en que se constitúen as novas corporacións municipais. Os movimentos a dar no taboleiro serán avaliados polas asembleas locais e ao debate vaille pór o ramo o Consello Nacional na súa convocatoria prevista para o sábado 8 de xuño. En todo caso, Rubén Cela xa avanzou un criterio básico: a política de alianzas será diversa, non única para todo o país. Haberá unha "avaliación caso por caso" e, por tanto, non haberá "unha decisión nacional que vincule o conxunto dos concellos do país". "A opinión da militancia en cada unha das localidades será fundamental", acotou o dirixente nacionalista. Cela precisou que calquera alianza terá de ser froito dun "acordo programático" e da asunción "das políticas transformadoras do BNG". O Bloque "non entrará en ningún goberno a gobernar por gobernar", isto é, a formación nacionalista só asumirá responsabilidades executivas se se deren as "condicións" que permitan materializar "as políticas ás que nos comprometemos coas veciñas e veciños".


Summary: Unha ara astronómica en Berdoias?

Berdoias é unha vila situada no concello de Vimianzo onde foron catalogados uns petroglifos polos veciños que Patrimonio de Galicia parece considerar a ben borrar do mapa para facer tragar con maior comodidade o parque eólico de Berdoias, non sendo nada recomendable a destrución continuada da paisaxe dun Pobo promovida polos seus poboadores. O megalitismo en Galiza, e particularmente na Costa da Morte, leva anos gozando dun abandono e desinterese da administración pública impulsado empresarialmente; non ten lóxica. Anteriormente acheguei a Patrimonio, Xunta, empresarios e Concellos, unha labor para por en valor o noso legado e non conseguín despertar o interese dos representantes públicos. Estiven na zona catalogada dos petroglifos de Berdoias un par de veces ata agora, no ano 2016, cando saquei as fotografías que aporto, todas pertencentes a ese punto en particular. Agardei a poder desprazarme ao lugar para analizar sobre o terreo recordos e hipóteses, como o da segunda área circular en dirección ao solsticio de verán, froito da análise tridimensional das fotografías aéreas do ano 1956, mais os perímetros municipais mantéñense pechados e o tempo apremia contra o proxecto do parque eólico de Berdoias, así pois editei o video que publicamente comparto co que espero se deteña o avance dos monstros asposos e co quizais comece a abrirme, de novo, a falar do Caminho, elixindo mellor a súa recepción. Nestes catro anos non voltei a esa zona de Berdoias, estaba moi entretido percorrendo o Caminho, sirva isto como referencia de todo o que queda por diante para quen alimente o interese. En Berdoias vin o que identifiquei como un Ara Astronómica, un altar de pedra que se utilizaría para o estudio da enerxía en movemento da cúpula celeste, é dicir, para a observación do movemento do Sol, da Lúa, dos astros e planetas, estudiando isto do mesmo modo que un reloxeiro estudia o movemento das diferentes pezas dun reloxo, neste caso a máquina a estudiar é a Vida. A unión do conxunto relacionanos directamente o ceo coa terra, o corpo coa alma, nun interese dos antigos no estudio e grafismo litolóxico de certos acontecementos astronómicos, que consideraban claves para a comprensión da realidade, partindo dos sucesos máis relevantes a nivel social e persoal para acceder ao coñecemento da maquinaria en xeral, da Vida no seu conxunto. Este legado en pedra posiblemente formara parte dun complexo no que a madeira, que supoño debería estar presente, desapareceu co tempo, unha erosión do coñecemento como fermosa metáfora da lóxica das forzas da materia pechando o seu ciclo na sedimentación que volta a amosar o material erosionado nunha nova forma de igual esencia. Rituais máxicos, druídicos ou como gustedes etiquetalos, dá o mesmo. Falo do Pobo Danú como últimas herdeiras dos coñecementos dos antigos, pero máis aló desas hipóteses abertas ao estudio e a narrativa pouco ou nada se pode coñecer realmente das súas intencións se un non se senta mirando dende onde elas describiron mirar e ollando a onde elas sinalaron ollar. Así se en Berdoias está a Casota de Freans orientada a ... a saída do sol no nádir enerxético solar co solsticio de inverno ou a elevación máis ao sur do ciclo luar? A revelación está na atención, partindo das lóxicas máis elementais, non é algo diseñado para catedráticas, está diseñado para o Ser Humano. Iniciada é aquela que comeza a búsqueda, que inicia a andar avanzando cos seus pasos, e non a cabalo de ninguén, na búsqueda interior do Caminho da Luz, vinculada a claridade, ao espíritu estelar da realidade do Ser. Asimilar a lóxica doutro crea dependencia de teorías antropocentristas, golosinas do Ego coas que alonxarte do teu despertar, poden axudar, pero tamén poden confundir nos primeiros pasos da busca do Caminho, creo mellor dispor dunha brúxula que non se volte tola levándote nada máis sair en dirección oposta. Ningún lugar máis seguro e verdadeiro que dentro dun, no teu corazón, para quen o Amor á Nai Terra é esencial. Dilles NON aos eólicos, e sae a andar con ela ao teu carón. Xabier García Lema. Morteño da Costa con ganas de darlle alma a Vida, animal salvaxe e vexetal silvestre, empadroado nos Penedos, sen granxa e sen capar. Outros artigos de Xabier García Lema. A Loba Brava. Prestige Eolico. GhostLego. SoliLaridade Gandeira: O remoLque. soliLaridade Gandeira: O tractor.


Summary: Vera Jourová, comisaria europea de Xustiza, afirma en resposta á pregunta de BNG e EH Bildu en Bruxelas, que son os estados aos que lles compete garantir o respecto aos dereitos humanos e garantías legais.

A Comisión Europea, integrada por un colexio de comisarios -un de cada país membro- e presidida por Jean -Claude Juncker, lava as mans a respecto das detencións de 9 independentistas galegos na 'Operación Jaro' e a suspensión de actividades de Causa Galiza pola Audiencia Nacional. A checa Vera Jourová, comisaria europea de Xustiza, afirma que a Comisión "non está ao corrente" destes feitos. Responde así á pregunta formulada a finais de setembro por 'Os Pobos deiden', a coligazón europea da que fan parte BNG e EH Bildu, e na que se falaba de ""vulneración de dereitos" no proceso contra os 9 independentistas galegos e posterior suspensión de CG. Jourová mantén que "compete unicamente" aos estados membros garantir a observancia das súas obrigas e compromisos en materia de dereitos fundamentais derivados de acordos internacionais e o seu propio dereito. Desde 'Os pobos deciden' expoñían que a ilegalización ou suspensión de organizacións políticas constituía unha vulneración da Carta dos dereitos fundamentais de Europa. Non o ve deste xeito a Comisión Europea, que indica que eses dereitos "están dirixidos aos estados membros unicamente cando apliquen o dereito da Unión". A pregunta en Bruxelas enmárcase na campaña de denuncia perante as institucións impulsada polas persoas encausadas na Operación Jaro. No marco da mesma, o operativo ordenado pola Audiencia Nacional e a suspensión de actividades da organización independentista tamén vai ser albo de debate no Parlamento de Galiza.


Summary: Pola "persistencia das agresións" de Marrocos á poboación saharauí e a favor dun referendo de autodeterminación.

A delegación do Sáhara para a Galiza e mais a asociación Solidariedade Galega co Pobo Saharauí asinan un comunicado no que chaman a poboación a concentrarse nesta quinta fera nas sete urbes do país para amosar o seu apoio á poboación deste territorio. Tamén reclaman un referendo de autodeterminación como "solución definitiva". "Vémonos na obriga de seguir mobilizando e facer un chamamento á solidariedade co pobo saharauí e co seu lexítimo representante, o Fronte Polisario", afirman no chamamento. Así, piden o apoio da cidadanía "diante da persistencia das agresións do Reino de Marrocos contra a soberanía do Sáhara Occidental, a súa intervención ilegal en Guerguerat e, en consecuencia, a ruptura do alto ao fogo asinado entre as dúas partes en 1991". Os convocantes censurasn "a pasividade para resolver o conflito por parte da Organización das Nacións Unidades e o silencio habitual do Goberno de España". As concentracións terán lugar ás 19.20 horas en Vigo, diante do Museo do Marco; ante as sedes da Subdelegación do Goberno en Pontevedra, A Coruña, Ourense e Lugo; en Compostela, na praza de Praterías e en Ferrol, ante a sede da Xunta da Galiza na cidade.


Summary: Case un cento de pacientes con coronavirus están en UCI.

A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, esta sexta feira, o número de casos de coronavirus en Galiza ascende a 2211, deles 552 son da área da Coruña, 140 da de Lugo, 302 da de Ourense, 260 da de Pontevedra, 509 da área de Vigo, 388 da de Santiago, e 60 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 98 permanecen en UCI, 556 están en unidades de hospitalización e 1557 no domicilio. Polo de agora, en Galiza rexistráronse 67 altas de pacientes e 47 falecementos. Os últimos falecementos corresponden a un home de 50 anos na Coruña, a Dositeo Rodríguez, de 84 anos e ex conselleiro con Manuel Fraga; un home de 74 anos en Ferrol e un varón de 90 anos, que estaba ingresado no Hospital Montecelo de Pontevedra, e que tiña patoloxías previas. O número de PCR realizadas é de 10.520. Na xornada de onte, quinta feira, houbo 10 falecementos por coronavirus, sendo o día con máis vítimas mortais en Galiza por este virus. No Estado español o número de persoas mortas é de 4.858 e as contaxadas abeiran as 64.000.


Summary: O Consello Consultivo apoia a nulidade de pleno dereito da prórroga contratual coa compañía, actualmente ditaminada Viaqua, cando o PP gobernaba o municipio. O goberno local busca vías para recuperar o control público do subministro de augas.

Na primavera de 2007, pouco antes das eleccións municipais, o daquela alcalde do Concello de Teo, Armando Blanco (PP), impulsaba xunto aos seus socios dun partido independente a prórroga da concesión do servizo municipal de augas coa empresa Aquagest, actualmente denominada Viaqua. O contrato pasaba de expirar en 2009 a facelo en 2029 a cambio, segundo o histriónico rexdor, de 1,7 millóns "para obras" e de "cancelar os recibos que faltan por pagar". En agosto dese ano, xa con Martiño Noriega como alcalde, o goberno local tentou sen éxito revisar o contrato -PP e InTeo votaron en contra e o PSOE abstívose- ao considerar que podía ser nulo de pleno dereito, nulidade que agora vén de avalar o Consello Consultivo. Tras seis anos asumindo, en verbas de Noriega, "todas as obrigas e os poucos beneficios establecidos" naquela prórroga, en maio de 2013, xa coa lupa informativa sobre si polas presuntas implicacións no caso Pokémon, a empresa propuxo unha nova modificación do contrato. Desta volta Viaqua reclamaba, entre outros aspectos, unha suba de tarifas. Os servizos xurídicos do consistorio teense consideraron que a nova modificación "non se podía realizar" pero, ademais, un dos informes incluídos no expediente considerou "conveniente aludir á posible relevancia penal derivada da adopción do acordo plenario discutido". "A asesoría xurídica -explican dende o Concello- considera que as circunstancias observadas nesta ampliación poden levar a concluír que naquela decisión concorreron indicios de delito". O Consultivo avala a nulidade da prórroga, que segundo a asesoría xurídica puido incorrer nun delito Convencido de que a "modificación do contrato é nula porque non cumpría as condicións legais para facerse a través dunha modificación ou ampliación por variar substancialmente as condicións do contrato orixinal" o pasado marzo o Concello iniciou un dobre movemento: a remisión do expedente á Fiscalía e, ao tempo, o seu envío ao Consello Consultivo para procurar un aval á anulación do contrato. O Consultivo vén de se pronunciar "favorablemente a esta petición e na súa exposición de motivos avala a posición defendida polo Concello", segundo a cal "o procedemento tería que ter sido unha nova licitación do servizo que respectase os principios de libre concorrencia e igualdade de oportunidades". Noriega: "Queremos recuperar a xestión da auga" Neste escenario, o goberno local disponse a "pechar este proceso" coa convocatoria dun pleno extraordinario para este xoves "no que se acorde a resolución do contrato" ao abeiro do ditame do Consultivo. O gabinete de Noriega agarda desta volta o apoio de BNG e PSdeG, que xa "apoiaron o inicio do expediente de revisión en decembro de 2013" e disponse a "traballar no deseño da xestión da auga para os próximos anos". "Ante este novo escenario -sinala o alcalde- queremos recuperar a xestión da auga", polo que "traballaremos para poder municipalizar este servizo, dentro das posibilidades que nos dea o marco normativo actual". Viaqua, pola súa banda, debe "seguir prestando o servizo" con "normalidade" ao ser "un servizo esencial".


Summary: Os movementos para reestruturar as entidades financeiras non só afectan a sucursais de BBVA, Banco Santander ou Caixabank. O banco galego tamén anunciou baixas na súa rede como é o caso de oficinas en Ferrol e na Coruña.

Ás mobilizacións e protestas contra os ERE e recortes nas redes de oficinas de distintas entidades bancarias, súmanse agora as veciñas e veciños dos barrios de Catabois (Ferrol) e Monelos (A Coruña) após saber do inminente feche das sucursais que Abanca ten alí. A clientela, que estivo apoiada pola sección sindical da CIG na entidade, quixo protestar diante das oficinas para rexeitar que estas desaparezan, mais tamén o recorte de servizos á clientela, aínda máis notábel desde este mes de xuño, cando polo menos nunha parte dos estabelecementos quedou reducido o horario de caixa. As usuarias lamentaron esta cuarta feira que o banco galego lles incremente "as comisións ao tempo que son expulsadas das súas oficinas e se lles restrinxe o acceso aos servizos financeiros". Precisamente, desde o sindicato critican tanto os fechamentos de negocios, obrigando a maiores desprazamentos ás clientas, como do horario de xestión, que muda para traballar na dixitalización "posta en marcha conxuntamente polos bancos, atentando contra a competencia, sen que houbese actuación por parte da Xunta da Galiza ou do Ministerio de Economía". Esta mudanza cara a "dixitalización forzada, ademais, é o que están a utilizar as entidades para xustificar novos peches de oficinas (que afectan especialmente ás zonas rurais, semiurbanas e a aqueles barrios periféricos que consideran menos rendíbeis)". Dende a CIG tamén sosteñen que con esta política afondan "na destrución de postos de traballo e na precarización das condicións laborais do sector", pois os cambios estanse a ver en Abanca, BBVA, Banco Santander, Caixabank... Aliás, defenden que como herdeira das Caixas de Aforros Galegas, Abanca debería ter en conta a realidade poboacional do país, con moitos núcleos rurais e unha poboación avellentada, "antes de replicar as políticas bancarias deseñadas polos grandes grupos bancarios dende Madrid, unhas políticas impostas que buscan incrementar os beneficios a costa da destrución do emprego e da marxinación financeira".


Summary: A oposición intensifica a ofensiva contra a política sanitaria da Xunta. O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, reclamou este sábado o cesamento do conselleiro Jesús Vázquez Almuiña, e apuntou cara ao presidente Feixoo como "máximo responsábel da crise da sanidade".

Caballero falou após a Executiva Nacional dos socialistas galegos. "De non existir unha rectificación profunda da política sanitaria, o presidente da Xunta ten que tomar todas as medidas sanitarias, incluíndo o cambio de conselleiro, porque Galiza precisa unha mudanza de política sanitaria", afirmou. Vázquez Almuiña é o terceiro conselleiro do ramo dos gobernos de Feixoo. Nos últimos meses, os conflitos laborais e asistenciais na sanidade pública multiplícanse. "Cómpre dotar a sanidade de maior orzamento", sinalou Caballero, antes de solicitar unha investigación oficial a respecto dos dous pacientes mortos nas Urxencias do Hospital de Compostela e cuxa morte investiga a Fiscalía. "A consellaría ten que esclarecer o que os profesionais declararon e puxeron a disposición da Fiscalía. Feixoo ten un problema, pero o problema témolo todas as galegas e galegos", engadiu o líder do PSdeG.


Summary: Ánxel Vila faleceu o pasado mes de decembro. O Concello de Ribeira acollerá o sábado 15 de setembro uns actos que incluirán unha mesa redonda sobre a historia dos vertidos nucleares na foxa atlántica coa participación de Camilo Nogueira, Manuel Rivas, Amada Traba, Pili Pereiro ou Manuel Anxo Méndez.

O 15 de setembro de 1981 un grupo de militantes de Esquerda Galega (Paco García, Gonzalo Vázquez Pozo, Manuel Rivas, Manolo Méndez...) e xornalistas (Isabel Naya, Xosé Castro, Xurxo Lobato...) e ecoloxistas (Roxelio Pérez Moreira, Enrique Álvarez) viaxou nun pequeno pesqueiro en dirección á Fosa Atlántica, unha amplisima extensión de auga a 250 millas ao oeste de Fisterra na que barcos holandeses e alemáns levaban anos deixando os residuos das súas centrais nucleares. O pesqueiro tiña un nome tan inocente e tan sonoro como Xurelo (o que afianzaba a sensación de loita de David contra Goliat) e era guiado polo patrón de Ribeira Ánxel Vila. O barco non tiña permiso para saír do porto e ademais viaxou case a cegas, pola ausencía a últíma hora do barco de Greenpeace, que ía liderar a operación, buscando os buques que deitaban os residuos. Finalmente tivo éxito: atopou os barcos, fixolles fronte e conseguiu que a opinión pública galega e internacional tomase conciencia do que estaba sucedendo. Foi a primeira batalla dunha guerra que aínda durou un par de anos, até que finalmente as autoridades europeas decidiron a prohibición dos vertidos. Antes foi preciso que o Xurelo saíse nunha nova expedición o ano seguinte e que tamén o fixesen outros barcos. Os militantes ecoloxistas e de Esquerda Galega tamén viaxaron a Bélxica e Holanda, onde participaron en manifestacións e encadeáronse ás vías do tren para evítar que os vertidos fosen embarcados. Foi unha guerra gañada e foi sobre todo un dos actos orixinarios do movemento ecoloxista en Galicia. Se a loita contra os vertidos se pode personalizar nalgunha persoa é en Ánxel Vila, o patrón do Xurelo, que faleceu o pasado mes de decembro. Dende logo non era doado que un pequeno partido como Esquerda Galega, sen máis apoios que os dalgún grupo ecoloxista, como Natureza ou a SGHN, atopase un barco e un patrón dispostos a arriscarse así. Sobre todo despois de que as autoridades lle denegasen o permiso para navegar até a Fosa Atlántica. O 15 de setembro Ribeira acollerá unha serie de actos de homenaxe a Vila. A homenaxe comezará coa celebración dun xantar, para o que é preciso confirma asistencia. Ás sete da tarde colocarase unha placa relativa á persoa de Ánxel Vila na lonxa de Ribeira. Os actos pecharanse ás oito da tarde cunha mesa redonda sobre a historia dos vertidos nucleares na Fosa Atlántica, na que participarán Camilo Nogueira, Manuel Rivas, Ánxeles Maira (participante na segunda viaxe do Xurelo e xornalista), Sebastián Losada (Greenpeace), Amada Traba (participante na expedición a Bélxica e Holanda) e Manuel Ruiz Rivas, alcalde de Ribeira, nun acto presentado por Pili Pereiro e Manuel Anxo Méndez, que estiveron nas dúas primeiras viaxes do Xurelo. As palabras do Xurelo O Xurelo, despois de navegar durante dous dias a cegas en mar aberto, percorrendo as cartas náuticas en zigue-zague, atopou os barcos holandeses, que protexidos por buques militares, guindaban centos de bidóns con sustancias radiactivas. Os integrantes do Xurelo dirixironse aos holandeses cun altofalantes e léronlles un texto no que lles esixían a paralización dos verquidos e o nomeamento dunha comisión internacional para realizar un estudo sobre as condicións en que se atopan os bidóns xa tirados e que investigasen as consecuencias que podía ter a curto, medio e longo prazo. As peticións estiveron precedidas por outro texto, que dicía o seguinte: Camiñamos cara o lugar da agresión a protestar, a por de manifesto o noso máis rotundo non á contaminación e á morte. Queremos alertar a todos, avisar a berros que están a emporcar o noso mar e a matar o futuro, Queremos facer medrar a protesta até que lles seña imposible seguir xogando coa vida Queremos compartir a defensa da saúde e da vida de toda a humanidade Queremos que, cada vez máis, Galicia se faga ouvir na súa rexeita de todas agresión e na súa aposta polo benestar e a paz Pola saúde e a vida do pobo galego Pola saúde e a vida de todos os pobos, sedentos de paz.


Summary: O deputado do BNG no Congreso empraza o Goberno estatal no debate no Congreso a "escoitar o pobo galego" en vez de Ciudadanos.

Néstor Rego expuxo esta cuarta feira desde a tribuna do Congreso as propostas que o BNG leva defendendo estes días na negociación sobre a prórroga do estado de alarma: reverter a centralización, mobilidade interprovincial na Galiza coa Fase 2 e que criterios como a dispersión ou o envellecemento teñan peso no reparto dos fondos de axuda ás autonomías. Rego xa expresara onte que o BNG "facilitaría" a prórroga, se ben que isto fose a través dunha abstención ou dun voto afirmativo dependería da resposta do Executivo español a esas demandas. Finalmente, a escolla foi a da abstención porque, aínda cando considera que os cambios que introduciu o Goberno nas condicións do estado de alarma "van na boa dirección", segue pensando que "outro estado de alarma é posible" e que os criterios de repartición das axudas "non son xustos". Ademais, outra das razóns é que non se inclúa a demanda de mobilidade entre as provincias galegas. O eputado nacionalista lamentou que Pedro Sánchez "non asumise compromisos claros coas propostas do BNG, nin nos criterios de reparto do fondo de axuda, nin na mobilidade interprovincial e que o goberno de PSOE-Podemos preferise pactar coa dereita ultraespañolista de Ciudadanos e non con forzas políticas de esquerda e soberanistas que colaboraron na súa investidura". Un Goberno estatal ao que emprazou a "escoitar o pobo galego" en vez da "extrema dereita españolista". Na súa intervención debullou as tres demandas claves das nacionalistas. "Outro estado de alarma é posíbel, sen centralización, sen militarización, sen criterios máis políticos que sanitarios". Así, demandou o retorno de competencias aos territorios e defendeu a libre mobilidade interprovincial para Galiza na Fase 2: "Non hai ningún risco de contaxios, é algo que se pode facer, non é un capricho", dixo. Incidiu en que a escolla da provincia como unidade básica do desconfinamento supuxo "non ter en conta a realidade galega". Rego solicitou, ademais, que nos criterios para o reparto dos fondos de axuda ás autonomías, o Goberno español dea peso a criterios como a dispersión ou avellentamento, importantes en casos como o de Galiza. Na súa resposta, Pedro Sánchez agradeceulle a abstención e desbotou autorizar a libre mobilidade dentro de Galiza apelendo a "criterios científcos".


Summary: Jorquera formaliza a petición dun referendo sobre as medidas do Goberno central por non estar contempladas no programa electoral do PP

Prevíase un outono quente pero semella que o verán tamén o será. O paquete de medidas aprobado polo Goberno para recortar máis de 58.000 millóns de euros -dos 65.000 anunciados faltan 8.000, segundo os datos facilitados polo Ministerio de Economía á prensa internacional- xa propiciou a convocatoria de diversas protestas, que terán un dos seus puntos álxidos o vindeiro xoves 19 e que en Galicia estarán ademais avaladas pola unidade dos tres grandes sindicatos. Neste contexto as forzas da oposición parlamentaria chaman tamén á cidadanía a expresar o seu rexeitamento nas rúas mentres continúan as súas respectivas iniciativas políticas, aguilloados ademais pola proximidade das eleccións autonómicas e, máis conxunturalmente, pola ausencia do presidente da Xunta, que continúa de viaxe en Sudamérica. É neste contexto no que o candidato do BNG á presidencia da Xunta e voceiro da formación no Congreso, Francisco Jorquera, formalizou a que vén sendo unha das reivindicacións centrais do Bloque nas últimas semanas: a convocatoria dun referendo sobre os plans gobernamentais de recorte. Rexistrada na mañá deste luns, o nacionalista sustenta a súa reclamación en que "o PP e o Goberno español carecen de lexitimidade" e "de aval democrático para levar a cabo este programa de recortes drásticos" xa que "son medidas que non estaban contempladas no programa co que concorreu ás eleccións" e mesmo nalgúns casos "contradín abertamente os compromisos adquiridos" polos conservadores, como acontece por exemplo coa suba do IVE, que mesmo é "moito máis dura" do anunciada inicialmente por Mariano Rajoy. "O IVe pasa a equipararse co dos países da UE cos salarios máis altos e con menos paro", di. O BNG formalizou a petición de referendo sobre os recortes por ser medidas "que non estaban contempladas no programa do PP" A esixencia dun referendo únea Jorquera a unha apelación "a que a cidadanía se mobilice para poñerlle freo a estas políticas totalmente inxustas e impopulares" que "van agravar a crise" e supoñen un "ataque". Así, o Bloque anima a secundar non só as manifestación sindical do día 19, senón tamén a marcha que, como é tradicional, convoca a formación frontista para o 25 de xullo e que este ano, di o candidato nacionalista, pode ser "o exemplo dunha sociedade" que se rebela contra os recortes. Tamén dende o PSdeG o seu secretario xeral, Pachi Vázquez, animaba este luns dende Madrid, onde participou na Executiva Federal do PSOE, a amosar o rexeitamento aos recortes. "En Galicia, en vésperas dunhas eleccións, eu espero que a cidadanía axude a dicirlle a Rajoy e a Feijóo que o camiño que temos que buscar" non é "o de masacrar as clases medias sen tocar os grandes patrimonios" ou sen imporlle novos tributos á banca. Os conservadores, censura, "escolleron, aparte de mentir" o vieiro de "romper a cadea polo elo máis feble". Alternativas e a resposta do PP Pachi Vázquez: "Galicia está sen presidente mentres hai mobilizacións nas rúas, no naval, no sector financeiro, no sanitario e no educativo" Neste contexto Vázquez e Jorquera cargan especialmente as tintas contra a viaxe de Feijóo, da cal a única información dispoñible é a facilitada pola propia Xunta. "Galicia está sen presidente, escapou para América" mentres no país "hai mobilizacións nas rúas, no naval, no sector financeiro, no sanitario, no educativo" e cando habería, na súa opinión, que "tomar decisións consensuadas que afronten o déficit" recortando "gastos, non democracia". Tamén o BNG censura non só a "fuxida" do presidente, senón tamén a súa postura ante as medidas do Estado. "El argumentaba que despois" de ter aplicado os seus propios recortes, as "medidas máis duras non terían que aplicarse en Galiza", pero "agora admite que todos os axustes van ter impacto" e acontece, dende o seu punto de vista, porque "antepón os ditados de Génova á defensa dos intereses de Galiza". Mentres, dende o PP o seu voceiro parlamentario, Pedro Puy, apoiábase na xa habitual apelación á herdanza recibida para explicar que o programa co que Rajoy accedeu a La Moncloa "foi feito cunha infromación facilitada polo anterior goberno", con "cifras de déficit que non se correspondían nin de lonxe co que atopou". "É certo que algunhas das medidas contradín o que dixo o PP a curto prazo" pero ese programa, xustifica, "incluí atamén un compromiso tanto de pertenza ao euro como de solución dos problemas que se están tentanto atallar", caso por exemplo "do sistema financeiro". Todo, asegura, está encamiñado a "saír do círculo vicioso" para "xerar emprego e crecemento".


Summary: Son as persoas que votaron e aquelas que, estando nos locais electorais, non puideron exercer o se dereito ao llo impedir a policía.

Tres millóns de persoas. Esa é unha primeira estimación da Generalitat da xente que se mobilizou este 1 de outubro. Un número que abranguería non só as persoas que votaron senón tamén aquelas que estando nos colexios electorais, non puideron exercer o seu dereito por impedimentos da policía. Jordi Turull, conseller de Presidencia, daba por feito esta tarde que a pesar da violencia policial, a participación no referendo deste domingo vaise contar "por millóns". Na comparecencia informativa Turull aseguraba tamén que o Estado terá que se explicar nos "tribunais internacionais" polo sucedido neste 1-O. Informou que a policía logrou fechar 319 colexios electorais e que a cifra de persoas feridas é de 465. "Empregáronse gases lacrimóxenos. É unha salvaxada, un escándalo internacional. A actuación do Estado é de vergoña". O portavoz do executivo anunciou que o reconto será "longo", polo que pediu "compresión e paciencia", engadindo que "todo nos fai intuír que poderán contarse por millóns".


Summary: A privatización dos servizos ferroviarios e o anuncio de peche de liñas non rendíbeis anunciado polo goberno de Rajoy pon en perigo a conexión por tren entre A Coruña e Ferrol. O BNG xa mostrou o seu rexeitamento.

A publicación no BOE do real decreto no que se anuncian novas medidas de recortes e privatización en materia ferroviaria pon en alerta ao BNG sobre as consecuencias que pode ter na Galiza. O propio texto inclúe a previsión de que Fomento leve antes de fin de ano ao Consello de Ministro un estudo de viabilidade das diferentes liñas para avaliar a súa continuidade. Para o BNG da Coruña, alén do encarecemento e a perda de calidade do servizo suporía a eliminación do itinerario da Coruña a Ferrol e pon en risco a que comunica a cidade con Monforte. Segundo denuncia a formación nacionalista "estes recortes perxudicarán, sobre todo, a traballadores e traballadoras e ao estudantado, os colectivos que máis empregan este medio de transporte".


Summary: O referente do PPdeG nas eleccións europeas opúxose en 2012 aos puntos do informe anual sobre a política da UE para os dereitos humanos que se referían a aspectos como saúde reprodutiva, liberdade de elección no ámbito sexual ou rexeitamento á mutilación xenital feminina.

A finais de 2012 o Parlamento Europeo debatía na súa sede de Estrasburgo o Informe anual sobre os dereitos humanos e a democracia no mundo e a política da UE ao respecto relativo ao ano 2011. O documento, de 80 páxinas de extensión e elaborado polo eurodeputado demócrata-liberal lituano Leonidas Donskis, realizaba un repaso polas accións comunitarias neste ámbito, partindo da necesidade de "manter e respectar o papel da UE como primeira defensora dos dereitos humanos, cooperando estreitamente na aplicación no mundo dunha política coherente, ambiciosa e eficaz". Este informe saíu adiante sen votos en contra, se ben algúns eurodeputados, entre eles o galego Francisco Millán Mon, referente do PPdeG nas eleccións europeas do 25 de maio, quixeron facer constar o seu desacordo cos puntos referentes aos dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres. Xunto ao madrileño José Ignacio Salafranca, Millán Mon utilizou a figura parlamentaria da "explicación do voto" para, "no nome da delegación española do Partido Popular Europeo", deixar claro que "se ben apoiamos" o informe "na votación final, non estamos de acordo coas mencións da saúde e dos dereitos sexuais e reprodutivos". A razón esgrimida para esta oposición foi que o relatorio utilizaba "termos ambiguos" que "se adoitan utilizar para referirse a cuestións sensibles que pertencen á conciencia individual" e sobre as que, "ademais, as institucións da UE carecen de competencia". "Por todo isto pedimos votación por separado e votamos contra destes apartados", aclararon. Millán Mon e un deputado madrileño alegaron no nome do PP español que estas son "cuestións sensibles que pertencen á conciencia individual" Pero, que rexeitaban exactamente Millán Mon e Salafranca no nome do PP español? Tratábase de catro puntos que, lonxe de caer en posicións de máximos, puñan o acento en asuntos que adoitan aglutinar consensos, como a garantía dunha saúde sexual e reprodutiva axeitadas para todas as mulleres ou a condena explícita da mutilación xenital feminina ou outras prácticas de submisión das mulleres no ámbito afectivo, sexual e reprodutivo. Así, por exemplo, o primeiro dos puntos criticados era o que instaba a UE a "reforzar a súa acción para eliminar as prácticas de mutiliación xenital feminina, matrimonio precoz e forzoso, delitos de honra e aborto selectivo en función do sexo do feto". Nese mesmo punto o informe destacaba a "importancia do acceso axeitado aos medios médicos" e da "información e educación sobre a saúde e os dereitos sexuais e reprodutivos" para o "benestar das mulleres e das nenas en todos os países". Contra o "pleno disfrute dos dereitos sexuais e reprodutivos" O segundo punto rexeitado por Millán Mon advertía de que se "segue prestando unha atención insuficiente ás violacións dos dereitos sexuais e reprodutivos", socavando os acordos internacionais que teñen como obxectivo "abordar a discriminación, incluída a desigualdade por razón de xénero, nas estratexias de poboación e desenvolvemento". "Os avances en materia de saúde reprodutiva víronse limitados nalgúns ontextos por violacións como o matrimonio infantil, precoz e forzado" ou pola "negación da autonomía das mulleres e nenas para tomar decisións libres de discriminación, coerción e violencia sobre a súa saúde sexual e reprodutiva". Por isto o informe pedía "promover a igualdade de xénero" nestes ámbitos. O informe, que foi aprobado, insta a protexer a "autonomía das mulleres e nenas", a protección fronte á violencia sexual e a asistencia xinecolóxica de calidade Mentres no Estado español o ministro Ruiz-Gallardón aínda non puxera sobre a mesa a súa contrarreforma do aborto en Estrasburgo os conservadores a través do seu deputado galego explicitaban tamén o seu desacordo coa inclusión nas políticas de desenvolvemento da UE dunha "revisión exhaustiva de todos os aspectos relacionados co pleno disfrute dos dereitos sexuais e reprodutivos". Tampouco consideraban oportuno que a Unión e os Estados membros "velen" por que esta reformulación de obxectivos se realizase coa participación "das distintas partes interesadas, incluída a sociedade civil, así como mulleres, adolescentes e mozas, de participar dun xeito significativo". Por último, as obxeccións asinadas por Millán Mon e Salafranca referíanse ao punto 125 do informe, no que se lle pide á UE "que colabore estreitamente con ONU Mulleres" para "afianzar os dereitos das mulleres" e, en particular, para "promover a educación sanitaria e programas adecuados de saúde e dereitos sexuais e reprodutivos, que forman parte primordial da política da UE en materia de dereitos humanos e desenvolvemento". Tampouco apoiaron que a Unión "vele por que as mulleres gocen dun acceso equitativo aos sistemas públicos de asistencia sanitaria e uns sistemas de asistencia xinecolóxica e obstétrica axeitados, atendendo á definición da Organización Mundial da Saúde". Informe íntegro votado na Eurocámara Explicación de voto de Millán Mon e Salafranca


Summary: O grupo municipal popular saíu ao paso das declaracións do alcalde, Gonzalo Pérez Jácome, contra Feixoo por non enviarlle unha carta de colaboración como ao resto de alcaldesas e alcaldes das grandes cidades do país.

O grupo municipal do PP en Ourense censurou este domingo o que entende por "victimismo" do alcalde, Gonzalo Pérez Jácome, após as críticas vertidas polo seu ex socio de goberno contra o presente da Xunta. As palabras contra Alberto Núñez Feixoo xurdiron tras saber que non enviou a Ourense unha carta similar ás remitidas ao resto de alcaldes e alcaldesas das grandes cidades galegas para ofrecerlles a colaboración da Administración do país na loita contra a pandemia. A través dun comunicado, os populares con Jesús Vázquez á fronte consideran as declaracións de Jácome "unha manobra de distracción para evitar falar e aclarar" as "graves acusacións" efectuadas polos críticos do alcalde dentro de Democracia Ourensá. Non hai que esquecer que esta semana o rexedor quedou só co apoio dun edil para manter o seu cargo. O PP viña de romper o pacto de Goberno e o propio Jácome de retirarlle competencias a edís do seu propio partido. "Aínda que é urxente e perentorio que se aclare esta situación, o alcalde de Ourense prefire botar bombas de palenque para desviar a atención da opinión pública", sinalan. Desde o punto de vista da organización política, houbo colaboración "desde fai once anos" da Xunta coa cidade, algo que, din, faise "moi complicado" ante a situación actual. "Esperamos e confiamos en que axiña que as dúbidas se despexen, poderase retomar o diálogo coa cidade de Ourense", afirma o PP, que considera que "é responsabilidade do alcalde, única e exclusivamente, o feito de recuperar a confianza perdida na súa persona polas dúbidas que se nega sistematicamente a aclarar".


Summary: Unha vitoria en tan só dúas décadas é o exiguo balance ligueiro como local do Celta ante o Real Madrid, o que dá mostra da magnitude do desafío que afrontan hoxe os celestes. Non queda atrás en dificultade o do Lugo na Segunda División, que visita o Valladolid, nin o do dun Dépor obrigado a gañar ao Raio Maxadahonda.

Cantaba Gardel en Volver, quizais a súa peza máis popular -polo menos a este lado do Atlántico- aquilo de "20 anos non son nada", e quizais nas lides do amor sexa así, pero non nas do fútbol. Nese período de tempo o Celta de Vigo só foi quen de sumar unha vitoria ligueira en Balaídos ante o Real Madrid, un xa afastado 11 de maio de 2014. Aquel 2-0 queda tan lonxe que, de entre todos os 14 xogadores que lograron aquel histórico dous a cero -ambos os tantos materializados por Charles, actualmente no Pontevedra-, tan só Manuel Agudo Durán, 'Nolito', continúa na escuadra celeste. Santi Mina, convocado contra prognóstico Non obstante, non se agarda que Nolito sexa titular, pois na súa posición xogará Cervi tras dos partidos ausente. Tamén serán novidades Kevin Vázquez no lateral dereito -substituto do mancado Hugo Mallo, baixa o que resta de tempada- e Galhardo na dianteira, pois aínda que Santi Mina está convocado -a pesar de non adestrar co grupo en toda a semana por atoparse en Almería co gallo do seu xuízo por unha presunta agresión sexual-, será suplente. A súa chamada para a lista sorprendeu a boa parte da afección celeste, e o técnico Eduardo Coudet xustificouna declarando que "mentres a Xustiza non diga o contrario, todos somos inocentes". A maiores, puxo a venda antes que a ferida, e considerou "ridículo" un "xuízo paralelo" ao dianteiro por parte das bancadas de Balaídos. Xunto a eles, o Chacho apostará polos habituais Dituro, Javi Galán, Aidoo, Araújo -ou Murillo, segundo o estado físico do mexicano-, Fran Beltrán, Brais Méndez e, por suposto, Iago Aspas. Enfronte, o Real Madrid, despois dunha semana de compromisos das seleccións, é unha incógnita, pero o máis probábel é que forme con Courtois; o galego Lucas Vázquez, Militao, Alaba, e Mendy en defensa; o tradicional tridente Casemiro, Modric e Kroos no medio; e Asensio, Vinicius e Benzema no ataque. Segundo duelo de altura consecutivo para o Lugo Na Segunda División, apenas unha semana despois de xogar ante o líder, o Club Deportivo Lugo viaxa a Valladolid para saltar ao terreo de xogo do Novo Zorrilla ás 16 horas de hoxe. Terceiros na clasificación, os pucelanos son especialmente fortes na súa casa, onde tan só encaixaron 10 tantos no que vai de campionato, realidade da que son perfectamente conscientes no seo do cadro albivermello. O atacante Chris Ramos, un dos habituais nos planes de Rubén Albés, recoñeceu ao Valladolid como "un dos mellores equipos" da competición, mais sen complexos manifestou a súa intención de "facer o mellor partido posíbel para ir a por os puntos". Última oportunidade para Borja Jiménez en Riazor A situación na Coruña non podería ser máis tensa. A derrota en Balaídos ante o filial do seu eterno rival, o Celta B, espertou vellos pantasmas e agora mesmo a afección ve perigar non só o ascenso directo, senón mesmo uns postos de play-off aos que tamén aspira o contrincante de hoxe do Dépor (16 horas), un Raio Maxadahonda que ocupa o quinto e último posto de promoción con tan só catro puntos menos que a escuadra branquiazul. De volver perder -o Dépor leva só oito puntos dos últimos 27 en liza-, a destitución de Borja Jiménez como técnico herculino sería practicamente un feito. Polo contrario, o seu verdugo da pasada fin de semana afronta con confianza a visita ao Dux Internacional de Madrid (mañá, 17 horas), coa esperanza de dar continuidade á vitoria ante o Dépor e así consolidarse nunha zona nobre á que aspira o Rácing Club de Ferrol, terceiro clasificado, que xoga tamén fóra da casa, no seu caso contra o Calahorra rioxano (mañá, 12 horas).


Summary: Na última década o número de persoas extranxeiras que visitaron Galicia creceu un 14,48%, moi por debaixo da media española (19,27%) e cun incremento baseado unicamente nos efectos dos anos xubilares de 2004 (+59%) e 2010 (+24%).

Cada vez son máis os e as turistas que chegan a Galicia. É unha afirmación certa, que dende a Xunta se repite decote cando se quere ofrecer unha visión optimista deste sector económico. Porén, o incremento global no número de visitantes (sobre todo dos e das que chegan de fóra de España) non oculta que este crecemento se produce no marco dunha mellora xeral (e máis importante aínda) no número de turistas que recibo o Estado no seu conxunto. E que, ademais, os incrementos rexistrados en Galicia na última década se basean unicamente nos efectos inmediatamente posteriores á celebración dos anos xacobeos. Non por casualidade, a intervención da represtación galega na xuntanza do Consello Executivo da Organización Mundial do Turismo (OMT), celebrada nos últimos días en Compostela, se centrou case en exclusiva nas referencias ao Camiño de Santiago como "unha das motivacións fundamentais para atraer turistas a Galicia", como destacou a directora de Turismo de Galicia, Nava Castro. Os datos son claros. Entre 2003 e 2013 a entrada de turistas extranxeiras en Galicia experimentou un crecemento do 14,48 por cento, pasando das 745.845 persoas ás 853.225. Nese mesmo período a evolución no conxunto do Estado foi dun incremento do 19,27%, dos 50 millóns aos 60 millóns de turistas. Os datos galegos, sen ser malos, están por debaixo dos ascensos rexistrados en varias comunidades do norte do Estado, coma Asturias (+66%), Cantabria (+30%) ou Euskadi (+52%), e tamén doutras, cun turismo máis asentado, coma Madrid ou Baleares. Nos anos seguintes á celebracións do Xacobeo de 2004 e 2010, a entrada de turismo extranxeiro en Galicia creceu cunha gran forza: 59% en 2005 e 24% en 2011 Na evolución dos datos galegos chama a atención, sobre todo, a súa ligazón á celebración dos anos xubileos, sobre todo aos seus efectos como chamado publicitario. De feito, nos anos seguintes á celebracións do Xacobeo de 2004 e 2010, a entrada de turismo extranxeiro en Galicia creceu cunha gran forza: 59% en 2005 e 24% en 2011. No resto dos anos a cifra de visitantes cae ou, como moito, estáncase. Crece de xeito constante, iso si, o gasto medio en Galicia dos e das turistas extranxeiras, pasando dos 736 euros de media en 2004 aos 864 en 2013, unha evolución semellante á experimentada do conxunto de España (dos 864 euros aos 976). A evolución xeral dos e das visitantes residentes en España amosa unhas características semellantes: estancamento xeral, e excesiva dependencia dos anos santos composteláns. O número total de viaxeiros e viaxeiras españolas a Galicia mesmo descende nos últimos anos, pasando dos 3.739.522 de 2007 aos 3.216.346 de 2012. Ademais, só coincidindo co Xacobeo de 2010 a tendencia cambia: nese ano o número de viaxeiros e viaxeiras creceu en 400 mil. O número total de viaxes a Galicia por parte de residentes en España tamén experimenta un claro descenso neste período. Das 10.115.768 viaxes de 2005 pásase ás 8.127.788 de 2012 O número total de viaxes a Galicia por parte de residentes en España tamén experimenta un claro descenso neste período, segundo os datos do INE. Das 10.115.768 viaxes de 2005 pásase ás 8.127.788 de 2012. Unha redución que se deixa sentir en todos os períodos vacacionais: Semana Santa (de 277.100 a 199.875), Verán (de 1.186.219 a 893.094), Nadal (de 295.060 a 211.143) e mesmo pontes (de 585.156 a 278.217). Tan só nas viaxes de fin de semana se observa un leve incremento (de 4.154.116 a 4.209.580). Descende tamén neste período o grao de ocupacións das prazas hoteleiras e das casas de turismo rural, e tamén a duración da estadía media neles. Se en 2007 o grao de ocupación dos establecementos hoteleiros era do 37 por cento, en 2012 caeu até o 28 por cento, completando cinco anos de descensos continuados. O mesmo sucedeu nos establecementos rurais (caeron do 17 ao 11 por cento), e coas estadías medias (pasaron de 2,2 días a 2,1 días nos hoteis e de 2,2 a 1,9 nas casas de turismo rural. Descende tamén neste período o grao de ocupacións das prazas hoteleiras e das casas de turismo rural, e tamén a duración da estadía media neles O descenso prodúcese en todos os destinos e comarcas, agás a Costa da Morte e a zona de Verín-Viana, cando menos á vista das estimacións realizadas polo IGE a partir dos datos de 2011 e 2012. Estes datos tamén permiten comprobar que a gran maioría das durmidas en establecementos hoteleiros galegos (de calquera tipo, dende hoteis a acampamentos turísticos) se concentran nas áreas de Arousa (1.540.807 noites en 2012), Compostela (1.431.453), A Coruña (1.084.510) e Vigo (1.033.361). Entre as catro suman máis de cinco millóns das 7,9 millóns de pernoctacións anuais en Galicia.


Summary: A nova directiva europea tiña que adquirir rango de lei nos distintos países da Unión antes do pasado 19 de outubro de 2021.

O Goberno do Estado aprobará ao longo de 2022 un real decreto para traspoñer a directiva europea de telepeaxes á normativa estatal e facer así compatíbel o seu sistema co que se usa en cada un dos países da Unión Europea. Os dous principais obxectivos que persegue esta decisión son que os usuarios poidan viaxar por todo o continente cun único dispositivo electrónico e facilitar o intercambio de información sobre as peaxes impagadas nos distintos Estados membros. a súa intención é "garantir a interoperabilidade dos sistemas de telepeaxe instalados nas estradas e autoestradas do Estado cos doutros países membros da Unión Europea". O Executivo de coalición incluíu este real decreto no plan anual normativo de 2022 da Administración Xeral do Estado, no que se recollen todas as leis que prevé aprobar ao longo deste ano. O Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana propúxose dar luz verde a oito leis e 23 reais decretos, entre os que se inclúe o que regulará o bono aluguer novo de 250 euros. Respecto ao real decreto sobre telepeaxes, cuxa data de aprobación aínda está por definir, no documento publicado con motivo da súa posta a disposición dos cidadáns explícase que a súa intención é "garantir a interoperabilidade dos sistemas de telepeaxe instalados nas estradas e autoestradas do Estado cos doutros países membros da Unión Europea". No entanto, o servizo europeo de telepeaxe (SET) será un sistema complementar aos servizos nacionais de telepeaxe e non se aplicará aos sistemas non electrónicos. Xa en 2004, a Comisión tentou levar a cabo unha normativa parecida pero sen éxito. O Goberno do Estado xa traspuxo a directiva de 2004 por vía do real decreto en febreiro de 2006, pero, como argumenta o Ministerio, os avances tecnolóxicos "han ir por diante da súa regulación a nivel europeo", de maneira que se foron implantando polos diferentes países sen que fosen do todo compatíbeis entre si. Agora, a Comisión volveu a tentalo e para iso lanzou en 2019 unha nova directiva que tiña que adquirir rango de lei nos distintos países da Unión antes do pasado 19 de outubro de 2021.


Summary: A Xunta de persoal da área sanitaria de Vigo convoca a mobilización.

Continúan as accións e mobilizacións en defensa da sanidade pública en Vigo. Xunto o encerramento d@s celadores --ao que se sumaron con posterioridade persoal doutras áreas-- esta terza feira terá lugar unha grave de 24 horas que comezará ás 08.00h do dia 13 e rematará á mesma hora da cuarta feira. As razóns, explica Araceli Loureiro, integrante do comité de folga e responsábel de CC.OO de Vigo, sitúanse na "conflitividade" que atinxe a área sanitaria viguesa froito da súa "privatización" e da "problemática" xurdida após o traslado, "a calzador", de doentes ao novo hospital, apunta. "Temos cadros moi axustados" e iso, denuncia, "repercute nos tempos de dedicación aos doentes" A listaxe de deficiencias é longa. Ao custe do aparcamento engádeselle a privatización de postos de traballo através de persoal contratado a unha Empresa de Traballo Temporal. "Os Tiga, chámanlles", sinala en relación ás persoas que están a desenvolver as tarefas propias d@s celadores. "Persoal por baixo do requerido en enfermaría" e "corredores máis longos" que no Xeral ou no Meixoeiro. "Temos cadros moi axustados" e iso, denuncia, "repercute nos tempos de dedicación aos doentes". Pacientes, insiste, "que non son entes aos que pinchar" senón "persoas coas que hai que falar e ás que debemos dedicar un tempo mínimo". Neste senso, desde a Xunta de persoal da área de Vigo denuncian os prexuízos que están a padecer doentes e familiares coa privatización do hospital Álvaro Cunqueiro. "Vímolo denunciando desde hai 7 anos, mais agora é palpábel", sinala Araceli Loureiro. Comida "Un café custa 1,20€ na cafetería da concesionaria, un menú caso 10 euros", afirma, "un gasto" que --denuncia-- "se lle está a exixir a persoas en paro". Así as cousas, a peor parte están a levala as persoas ingresadas. "Temos problemas coa dieta dos pacientes como parte do seu tratamento". "Denunciamos por activa e por pasiva que non son de calidade". Cea: Filete reseco pegado ó prato con coliflor. Sustituto: bocata d xamón (por conta da familia, claro) pic.twitter.com/CA3WlV9YoP— Estafa Cunqueiro (@EstafaCunqueiro) 3 outubro 2015 As imaxes partilladas através das redes sociais por familiares e profesionais reflicten o estado en que se atopan os menús eleborado pola empresa privada que conta coa concesión do servizo. Neste senso, para alén de teren "reducido" en número as dietas pois, "no Xeral había máis de 60 e agora son 20 e poucas", a comida "chega conxelada ou queimada". Cea de hoxe en: hamburguesa soa queimada e sopa con iceberg en superficie pic.twitter.com/Raj5IT2XNQ— Estafa Cunqueiro (@EstafaCunqueiro) 3 outubro 2015 Coa privatización da cociña os alimentos son preparados "dous ou tres días antes" e conservados "conxelados". Logo, "pásase en carros" por un proceso de desconxelación e quecemento antes de servir. Malia todo, @s profesionais perciben a "solidariedade" das persoas ingresadas e tamén das súas familias. "Están connosco", algo que puido verse durante o decorrer do encerramento na entrada do HAC. "Chegan a levarnos auga ou bocatas" como símbolo de apoio, sinala. Isto non se lle serve a ninguén!!! Tanta liña fría e tanto carallo!! Cociñando ó día coma foi sempre non pasa isto!! pic.twitter.com/9RfaA7WdRh— Estafa Cunqueiro (@EstafaCunqueiro) 3 outubro 2015 Tampouco a lavandería obtén mellores resultados. Igual que a cociña, foi un servizo privatizado, agora --denuncian-- "é un completo caos" no que "non se gardan os protocolos que se nos exixían" nos anteriores hospitais. Outro capítulo do Misterio da Roupa Perdida. pic.twitter.com/FVomeJJaFy— Estafa Cunqueiro (@EstafaCunqueiro) 30 setembro 2015 Esta terza feira, con motivo da greve, o persoal concentrarase ás portas do Meixoeiro e do Cunqueiro pola mañá. Aliás, pola tarde decorrerá unha pequena manifestación ás 18h. "Após a mobilización", advirten, "isto non vai quedar aquí".


"Ter no país unha figura como a de Vidal Bolaño e mirar cara a outro lado é unha inxustiza". Está é unha das conclusións que transmite Xosé Manuel Fernández Castro (Santiago, 1963). A finais do ano pasado este profesor publicou en Laiovento A Obra dramática de Roberto Vidal Bolaño, libro que fura na traxectoria vital e profesional do dramaturgo. Praza aproveita a campaña que promove as Letras Galegas para Vidal Bolaño para recuperar o libro e falar con Fernández Castro. Cales son os motivos polos cales as Letras Galegas homenaxee a Vidal Bolaño? Pois é que algún ano haberá que lle dedicar o 17 de Maio a un autor dramático, porque non queda outra que recoñecer o importante papel do teatro na normalización da nosa cultura. Esa homenaxe ao teatro é necesaria e, seguramente, hai que recoñecer a súa relevancia a través dunha persoa moi significativa e, realmente, non hai ninguén máis significativo que Roberto Vidal Bolaño. Algunhas veces cométese un erro enorme ao deixar nun segundo termo formas de creación que vaian por outras canles que non sexan as estritamente editoriais. A experiencia literaria que hai detrás das obras dramáticas non teñan unha presenza tan clara nas librerías, mais non por iso son menos importantes ca outras formas literarias. Hai moito tempo que non vemos un dramaturgo homenaxeado coas Letras Galegas... Realmente nunca se lle dedicou esa celebración a un autor estritamente concibido como dramaturgo. Por exemplo, Cunqueiro escribiu teatro, mais todos pensamos nel primeiro como poeta ou como narrador antes que como dramaturgo... En moi poucas horas recibíronse unha morea de adhesións. Por que? Porque Vidal Bolaño é representación, símbolo e bandeira de enganche de centos de persoas Efectivamente. En calquera caso, resulta evidente que Roberto é un símbolo do teatro profesional. Recoñecer a Roberto Vidal Bolaño é recoñecer a importancia do teatro na normalización cultural do noso país. De feito, estudar a Roberto é estudar un fío condutor de toda a experiencia teatral do derradeiro cuarto do século XX. Temos agora esta campaña para promover as Letras Galegas para Vidal Bolaño. En moi poucas horas recibíronse unha morea de adhesións. Por que? Porque Vidal Bolaño é representación, símbolo e bandeira de enganche de centos de persoas. Dende actores e actrices até iluminadores, pasando por técnicos, compañías e, por supostos, espectadores. Merece Roberto as Letras Galegas? Pois mira, sen dúbida o teatro merece que se recoñeza o seu papel na normalización cultural e Roberto é a persoa indicada para canalizar ese tributo. Se falamos de Vidal Bolaño, falamos dunha peza clave da profesionalización do teatro. Pero tamén foi unha persoa que formou parte dos primeiros pasos dun audiovisual primitivo. É unha figura fundacional? Dende logo! Agora ben, hai que ter claro unha serie de cousas neste sentido. Moitas veces métense na mesma liña a Manuel Lourenzo, a Euloxio Ruibal e a Roberto. Aparecen como unha única unidade en moitas ocasións, pero coido que non forman parte do mesmo segmento xeracional. Roberto tivo unha estreita relación con Euloxio, que comezou co equipo Lupa. Ruibal coñeceuno, interesouse polo seu traballo e acabou entrando en Lupa, pero non era o fundador. Incorporouse despois... Simplemente porque era máis novo. Era un rapaz brillante e con moito interese polas artes escénicas, pero máis novo. El apareceu en escena primeiro como espectador. O seu interese levouno a conseguir un pase con El Ideal Gallego e fíxose crítico. Asistía a todo porque el, primeiramente, foi un espectador. É Vidal Bolaño un fundador? A verdade é que dentro da profesionalización é a persoa máis importante e relevante, pero forma parte dunha segunda xeración O seu papel no teatro foi collendo forma e gañou unha moi boa imaxe dentro da escena, mesmo antes de facer nada. E por iso ao crear Teatro de Antroido houbo moitísimas expectativas pero, insisto, o seu teatro estaba aínda por chegar. Roberto realmente aparece cando os outros xa brillaban en Abrente. E el chegou cando Abrente xa estaba a morrer. É Vidal Bolaño un fundador? A verdade é que dentro da profesionalización é a persoa máis importante e relevante, pero forma parte dunha segunda xeración. Na primeira estaba Lourenzo e na seguinte, Roberto. Realmente coincidiron nun determinado momento, pero as sensibilidades e os seus textos son moi diferentes. Camilo Franco, un dos promotores da campaña, dixérame hai unha semana que se Vidal Bolaño fose un narrador e as súas obras fosen novelas, sería un escritor moi considerado e que sería un imprescindible das nosas letras. Está de acordo? Roberto está perfectamente canonizado, outra cousa é o papel que ten a literatura dramática no canon literario Eu considero que, dende o punto de vista académico, está ben valorado. Hai un acordo total en recoñecerlle os seus méritos e a súa traxectoria, que comezou cando sendo un rapaz de 12 anos ten que deixar de estudar e poñerse a traballar. Foi un autodidacta que se converteu nun autor de referencia das nosas letras. Especular coa posibilidade de que se os textos fosen narrativos ou líricos terían outra repercusión... É algo que está fóra do meu interese. Roberto está perfectamente canonizado, outra cousa é o papel que ten a literatura dramática no canon literario. Probablemente non ten o papel merecido nos estudos literarios. Seguramente ten que ver coa situación do teatro na estrutura académica. É dicir... Quen estuda teatro no ensino secundario? Aquí ninguén, noutros países si. E neses países a escena goza doutro prestixio. Todo iso ten que ver con prexuízos da nosa contorna cultural. Revalorizouse ou prestixiouse a súa figura trala súa desaparición? A súa repercusión é evidente en moitos textos e autores. O caso máis claro é o de Rubén Ruibal e o seu premio nacional. Rubén é un discípulo declarado de Vidal Bolaño No momento en que morreu, os medios deron cumprida conta da súa desaparición e moita xente falou del moi positivamente. A tendencia que temos de revalorizar as persoas que xa non poden falar pois, a verdade, cumpriuse. E houbo un feixe de homenaxes nos meses seguintes. Imos ver, a súa pegada foi moi grande e a súa repercusión seguiu alí moito despois de morrer. Mónica Caamaño dixo por aquel entón que Roberto Vidal Bolaño fora a verdadeira escola do teatro en Galicia. Iso, por poñer un exemplo. Despois, a compañía Teatro do Aquí continuou adiante até 2006 co pulo de Vidal Bolaño despois da súa morte. E a súa repercusión é evidente en moitos textos e autores. O caso máis claro é o de Rubén Ruibal e o seu premio nacional. Rubén é un discípulo declarado de Vidal Bolaño. É dicir, deixounos moitas cousas e mesmo houbo un goteo constante de reposicións dos seus textos que culminou hai dous anos coa representación brillante d'As actas escuras, dirixida por Xúlio Lago. Deixou moitas cousas e, por iso, ao saír esta iniciativa, de forma unánime, a xente do teatro respondeu cos seus correos para sumarse... Lembro que Morris dixera en Praza non hai moito que botaba de menos a Vidal Bolaño. "O sector bótao de menos", insistía. Vidal Bolaño realmente era un medicamento contra a realidade, un tratamento... Tiña un valor terapéutico E non me estraña! Todo o que está sucedendo dende que el morreu, coa realidade política e os movementos sociais... É que botamos de menos aquela xenialidade súa para transformar a realidade nun espectáculo e permitirnos a todos ter unha visión nova do que sucedía. Normal que se note a ausencia, tanto profesional como humanamente. Vidal Bolaño realmente era un medicamento contra a realidade, un tratamento... Tiña un valor terapéutico.


Summary: O cartaz desta edición é de Pruden Tatoo, o proxecto ourensán de deseño de Anxo Varela e Lúa Carballo.

A comisión do Festigal, promovida por Galiza Nova e a Fundación Galiza Sempre, anunciou que lanza a VI edición do concurso 'Novos Valores' para a promoción e divulgación de creadoras e creadores da Galiza no ámbito musical, como unha plataforma de coñecemento e de difusión de artistas emerxentes nun momento crítico para a produción musical do país. A banda gañadora actuará en concerto o 24 de xullo, na véspera do Día da Patria, no escenario do Festigal, en Santiago de Compostela. Desde a organización fan un chamamento a participar neste concurso após dous anos de pandemia en que o sector artístico e musical foi un dos máis afectados. Segundo explicou Marta Gómez, secretaria xeral de Galiza Nova, esta edición convócase poucos meses despois de saír á luz o resultado do proxecto socio-educativo 'O son da música', un estudo elaborado entre o estudantado de 10 a 18 anos na Galiza en que o 80% afirmaban non escoitar nunca ou case nunca música en galego. Gómez apuntou que "nun momento en que se manteñen fechados os locais de ensaio de maneira que os novos grupos teñen menos facilidades para saír adiante, é necesario que existan propostas como este concurso que permitan dar a coñecer á sociedade galega as artistas emerxentes no noso país". Cartaz de Pruden Tatoo Lucía Veciño, da Fundación Galiza Sempre, informou que o deseño do cartaz deste ano é de Pruden Tatoo, "o proxecto ourensán de deseño de Anxo Varela e Lúa Carballo, que tamén son novos valores nas artes do deseño e da tatuaxe que a abrir camiño cun estilo propio cunha temática reivindicativa e cun claro selo do país", asegurou. Os prazos para presentar as maquetas desta vez van do 16 de febreiro ao 3 de abril e o resultado farase público o 11 de abril de 2022. O xurado nesta ocasión está constituído por Alberte García e Marta Gómez, de Galiza Nova; Lucía Veciño, da Fundación Galiza Sempre; a banda gañadora dos Novos Valores na edición anterior (De Ningures); o músico Marcos Paino; a rexente da sala de concertos Malatesta, Catuxa Irago; a actriz Neves Rodríguez e os músicos Alberto Busto, de Arrhythmia; e Anxo Xermar, dos Festicultores Troupe e da Gramola Gominola.


41,1% das mulleres na Galiza cualifica como "regular" e 33,9% como "moi mala" a súa educación sexual, segundo datos do Observatorio de Saúde Feminina, realizado a partir dunha enquisa entre 2.021 mulleres e persoas non binarias de todas o Estado. En xuño de 2022, este observatorio revelara un aumento exponencial de infeccións de transmisión sexual (ITS) en mulleres no Estado español desde 2012. Por iso, Bloom, a plataforma dixital de saúde feminina que o impulsa, apostou por buscar as posíbeis causas, polo que saca agora á luz unha ampliación do estudo, centrado na análise da educación sexual. Información sobre as ITS Aínda que a maior parte de mulleres galegas (67,9%) di estar moi ou bastante informada sobre ITS, 32,14% de enquisadas sinala que sabe pouco ou nada acerca delas. Respecto diso, a Federación de Planificación Familiar SEDRA indica que os programas de educación sexual na Galiza son "escasos e baséanse en talleres de curta duración". Manuel Varela Salgado, uroandrólogo: "A educación sexual ten que estar no currículo escolar" Non obstante, segundo apunta o informe, Galiza sitúase no primeiro posto do ránking de uso de anticonceptivos por comunidades autónomas, de forma que o 97,32% de enquisadas usa un método anticonceptivo nas súas relacións sexuais. Percepción de riscos A pesar da declarada falta de educación sexual adecuada, a maior parte das consultadas ten unha alta percepción do risco de contaxio con respecto ás prácticas sexuais sen protección. Así, unha media de 71,73% cre que o contaxio dunha ITS é moi probábel durante prácticas como a penetración sen preservativo, o sexo sen penetración sen preservativo e o sexo oral sen protección. Lola Varela: "Deixar en mans de internet a sexualidade da poboación adolescente é un perigo" Por outra parte, os resultados do estudo mostran que a primeira vía a través da que as mulleres na Galiza reciben información sobre saúde sexual no caso das ITS é a escola (36,61%). As amizades constitúen a segunda vía de información máis sinalada (31,25%), seguida da internet (25,89%), mentres que os pais son para o 22,32% a súa primeira vía de coñecemento sobre ITS.


Summary: Van dous anos do comezo da negociación do convenio de siderometalurxía da provincia da Coruña. As centrais critican o inmobilismo da patronal. Esta terza feira, 30 de maio, o sector provincial maniféstase na Coruña.

Unha manifestación sairá ás 20:30 horas desta terza feira, 30 de maio, da Praza da Palloza da Coruña para demandar a recuperación de dereitos e un convenio digno para o sector do metal da provincia coruñesa. É un paso máis no calendario de mobilizacións e protestos que os traballadores levan semanas realizando. A primeira delas, a concentración de delegados perante a Confederación de Empresarios. "Ou ben hai un cambio de actitude e comezan a materializarse acordos ou do contrario a vontade do sector é continuar coas mobilizacións, sen descartar incluso a posibilidade dunha folga no metal", indicaban naquel entón. Os sindicatos lembran que van dous anos desde o inicio da negociación do convenio e que a patronal mantén unha actitude de bloqueo. "Non acepta practicamente ningunha das reivindicacións presentadas pola parte social, pretendendo liquidar a negociación sen ningunha mellora substancial para os traballadores do sector", como apontan desde CIG-Industria. A negociación está estancada, recoñecen as centrais, que acusan a patronal de teimar na idea "de eliminar dereitos xa conquistados, como a revisión salarial, e busca afondar aínda máis na distribución irregular da xornada".


Summary: Fase de ascenso á Primeira de fútbol sala.

Todo por un soño. O Viaxes Amarelle FSF e o Cidade das Burgas xa contan as horas para a disputa das eliminatorias polo ascenso á máxima categoría do fútbol sala feminino estatal. O conxunto herculino está a 40 minutos de regresar á Primeira RFEF Futsal, mentres que o Cidade das Burgas deberá superar un camiño máis longo para alcanzar a gran meta. Así, o club herculino empeza os preparativos para poder gozar dun play-off onde as xogadoras laranxas pelexarán polo ascenso directo este sábado a partir das 18 horas no Pavillón Municipal da Sagrada Familia (A Coruña), recibindo o A Boca Te Lía Futsal Alcantarilla coa tranquilidade de saber que, aínda no caso de non lograr o triunfo, terá unha nova oportunidade de subir a Primeira nunha segunda eliminatoria. Para este partido, o técnico Jorge Basanta citou ás porteiras Sandra Rodríguez e Leti Rojo, así como ás xogadoras de pista Candela Soria, Patri Romaní, Cris Lourés, Èlia Gullí, Yaiza, Lau Doce, María Gómez, Carlita, Irune Santesteban, Carol Agulla, Marta Hermo e Daryna Tkachenko. O rival que terá en fronte destaca pola súa gran experiencia nesta clase de encontros, pois esta é o seu cuarto play-off consecutivo. Ademais, chegan nun bo momento, tras rematar na segunda posición do Grupo 3 da categoría de prata do fútbol sala feminino, logo de acumular 56 puntos en 24 xornadas nas que sumou 18 vitorias, dous empates e catro derrotas, marcando 87 goles a encaixando só 25, o que fai do murciano o conxunto menos goleado da Segunda RFEF. As Burgas comeza o seu camiño co Villanovense Esta fin de semana tamén arranca o camiño polo regreso á elite para o Cidade das Burgas GLS. Será, concretamente, ás 19.30 horas coa eliminatoria de cuartos de final -a partido único- que o medirá co estremeño do Unión Deportiva La Cruz Villanovense. A súa vía de regreso a unha Primeira RFEF que abandonaron hai xusto un ano será algo máis complexa que o do Viaxes Amarelle, pois terá que superar tres finais para alcanzar a súa meta, comezando polo choque co Villanovense. De conseguilo, na seguinte rolda agarda un campión de grupo como visitante, e na finalísima recibirá como local outro segundo de grupo.


Summary: O Tribunal Superior de Xustiza sitúa Galiza como o terceiro territorio con menor taxa de violencia de xénero unha tendencia que se mantén desde 2018. Porén, outras fontes como a macroenquisa realizada polo Ministerio de Igualdade detectan que la violencia machista opera na mesma medida que no resto do Estado español.

O Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) fixo públicas hoxe as últimas estatísticas sobre violencia machista que, atendendo ás denuncias e á taxa de vítimas por cada 10.000 habitantes, volven situar Galiza como un dos territorios do Estado español con menor incidencia deste tipo de criminalidade. Cos datos do segundo trimestre deste ano, marcados pola incidencia da pandemia na actividade xudicial, as 10,6 vítimas de delitos de violencia de xénero neses tres meses colocan o país como o terceiro territorio con menor taxa, por diante de Castela e León (8,1) e Estremadura (9,4) e lonxe da media española, que se fixa neste período nas 13,8. Oito de cada dez casos de violencia de xénero que chegaron aos xulgados galegos –foron 1.489 entre abril e xuño– procedían de atestados policiais con denuncia da afectada. As cifras manteñen a tendencia do último ano, xa que Galiza foi en 2019, e tamén no primeiro trimestre de 2020, o segundo territorio con menor taxa de mulleres vítimas. Porén, esta posición contrasta co recollido na macroenquisa de violencia sobre a muller de 2019 elaborada pola Delegación do Goberno español contra a Violencia de Xénero –e feita pública polo Ministerio de Igualdade en setembro– a partir das experiencias de 9.568 mulleres de máis de 16 anos de todo o Estado español. Unha de cada tres No estudo, a violencia padecida polas mulleres galegas a mans da parella ou ex parella sobrepasa a media española en varios parámetros (se ben hai que ter en conta –como o propio documento fai notar– que, sendo o que se amosa a "prevalencia de violencia declarada" polas participantes, as diferenzas territoriais resultantes poden responder a distintas causas, algunhas sociais e culturais). Así ocorre no referido á violencia "total" (física, sexual, emocional, control, económica, e medo) sufrida nalgún momento da vida a mans dalgunha parella, onde 33,9% das mulleres galegas participantes refiren ter pasado por esta situación, dous puntos por enriba da media española (31,8%). Tamén no caso da violencia económica exercida por algunha parella a media galega (14,1%) supera a estatal, onde 11,6% das mulleres que recoñece ter sido vítima desta clase de condutas ao longo da vida por parte dun compañeiro sentimental. E o mesmo sucede cando se cuestiona pola violencia psicolóxica e emocional padecida nalgunha relación de parella –na Galiza, 24,1% de respostas afirmativas, fronte a 22,4% da media– ou pola violencia psicolóxica de control, que sentiron 27,6% das galegas sondadas. Pola contra, Galiza queda por detrás da media no que ten a ver con violencia física ou sexual no ámbito da parella no curso da vida, que admiten ter soportado unha de cada seis galegas (16,2%), moi por detrás da media estatal (24,7%). Nas enquisas relativas aos últimos 12 meses, a violencia psicolóxica experimentada polas mulleres galegas neste tempo está próxima á media (6,2% fronte ao 6,5% de España) e o mesmo ocorre se se pregunta por violencia total: 9% das participantes galegas afirma tela padecido, algo por debaixo da media, de 10,7%. Nove de cada dez xuízos acaban en condena Segundo as cifras trasladadas polo TSXG, 89,8% das persoas axuizadas por delitos vinculados á violencia machista entre abril e xuño na Galiza (98 homes) acabaron condenadas. Isto supón un aumento de case dez puntos con respecto ao primeiro trimestres de ano e máis en relación ás condenas de 2019, que representaron, segundo datos da Fiscalía, 73% dos ditames neste tipo de casos. A análise do TSXG aprecia ademais un descenso no número de mulleres que se acollen á dispensa de non declarar contra a persoa denunciada –parella ou ex parella– e que representaron neste trimestre 8,6% do total, cun descenso de 21,8% respecto ao mesmo trimestre do ano pasado. Neses meses, estando vixente o estado de alarma, solicitáronse 489 ordes de protección nos xulgados galegos, que concederon 64% delas, 313.


Summary: A sondaxe concede 60 deputad@s de 135 a 'Junts pel Si' e 13 a CUP, que sumarían 73 escanos, 5 por riba da metade máis un. Ciutadans, segunda forza (21) e 'Catalunya si que es pot' tería 16.

De se celebrar agora as eleccións cataláns o Parlamento resultante tería maioría absoluta de deputad@s independentistas. Son os resultados da enquisa do Observatorio permanente de JM&A para o diario español 'Público'. O inquérito sinala que as forzas independentistas atinxirían o 49% dos sufraxios. A coligazón 'Junts pel Si' (articulada sobre CDC, ERC e independentes) sería a que obtería un maior apoio nas urnas, obtendo 60 escanos. Na actualidade a suma de Convergència (50) e ERC (21) é de 71 escanos. Ciutadans sería a segunda forza no Parlament, con entre 20 e 21 deputad@s, duplicando a súa representación actual (9) e posicionándose como a principal foza unionista en Catalunya. A plataforma 'Catalunya si que es Pot' -nucleada en torno a Icv, Podemos e EuiA- obtería 16 escanos. Un resultado 'modesto' se temos en conta que na actual cámara Icv e EuiA -sen Podemos- ten 13 parlamentares. Outra das formacións que experimenta un aumento electoral considerábel é a CUP, que tería segundo esta sondaxe 13 deputad@s (agora ten 3) e desputaría ao PSC (13 escanos na enquisa, 20 na actualidade) a cuarta praza na Cámara catalá. O PP caería dos 19 que ten agora até 11/12; e a Unió de Durán i Lleida moveríase nun arco de entre 0 e 2 parlamentares. Este inquérito prevé que a participación supere o 71%, todo un récord nos comicios autonómicos en Catalunya. A alta participación non prexudica o independentismo, como se vén mantendo desde as formacións estatais e medios de comunicación.


Summary: A lúa vai encuberta, Cigarreiras e Terceiro acto competirán polo María Casares ao mellor espectáculo mentres que Hugo, dos Náufragos Teatro; Quixote, de Pedras de Cartón, e Cubo, de Elefante Elegante, farán o propio no apartado de espectáculo infantil.

Shakespeare, Emilia Pardo Bazán e Manuel María son os responsábeis das obras favoritas para os Premios María Casares deste ano. Cigarreiras, unha adaptación de Cándido Pazó da novela de Pardo Bazán A tribuna, e o Othello de Shakespeare, na versión de Marta Pazos para Voadora, parten con oito candidaturas cada unha. E A lúa vai encuberta, de Manuel María, na versión de Vanesa Sotelo para a coprodución asinada polas compañías Incendiaria e A Quinta do Cuadrante, ségueas de perto con sete candidaturas. Esta tarde, en Santiago, durante a xa tradicional Festa de Finalistas 2022 que tivo lugar na Cafetería Lasso do Auditorio de Galiza, déronse a coñecer os catorce espectáculos que competirán en calidade de finalistas nos grandes premios do teatro galego, organizados desde a súa creación, en 1977, pola Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG). Cigarreiras, producida por Contraproducións e Teatre Romea, e dirixida e adaptada por Cándido Pazó, competirá nas categorías de maquillaxe, vestiario, escenografía, adaptación-tradución, actriz protagonista por partida dupla (Tamara Canosa e Susana Dans), dirección e espectáculo. O Othello de Voadora competirá nos apartados de maquillaxe, vestiario, escenografía, iluminación, adaptación-tradución, música orixinal, actor secundario (Hugo Torres) e dirección (Marta Pazos). Pola súa parte, A lúa vai encuberta, de Incendiaria e A Quinta do Cuadrante, competirá por sete María Casares ao contar con finalistas para iluminación, adaptación-tradución, música orixinal, actor secundario (Tito Asorey), actor protagonista (Davide González), dirección (Tito Asorey) e espectáculo. Manuel María: teatro contra o esquecemento Mellor espectáculo Resulta rechamante que o Othello de Voadora, malia obter oito candidaturas, quede fóra da carreira polo premio ao mellor espectáculo. Nesta categoría, xunto con Cigarreiras e A lúa vai encuberta, compite a produción do Centro Dramático Galego (CDG) Terceiro Acto. A obra do CDG, ademais, rexistra outras cinco candidaturas finalistas nos apartados de escenografía, texto orixinal, actriz protagonista (Belén Constenla), e actor protagonista por partida dupla (Roberto Leal e Eduardo R. Cunha Tatán). Tamén do CDG, O charco de Ulises, con texto e dirección de Santiago Cortegoso, consegue dúas finalistas, ao aspirar por partida dupla ao premio de actriz secundaria (Mónica Camaño e Raquel Espada). Tamén con dúas candidaturas se presentan Comando Comadres, de Matrioshka Teatro -maquillaxe e actriz secundaria (Anabel Gago)-, e Quixote, da compañía Pedras de Cartón, que opta aos de vestiario e espectáculo infantil. Ademais, outros sete espectáculos acadaron un finalista: Morgana en Esmelle, de Sarabela Teatro (actor secundario, Fernando Dacosta); A parábola do angazo, de Talía Teatro (texto orixinal); A cazola de Lola, de Tanxarina (música orixinal); Soga e cinsa, de Aporía Escénica (texto orixinal); Serva me Servabo te, do CDG (iluminación), Hugo, de Os Naúfragos Teatro (espectáculo infantil), e Cubo, de Elefante Elegante (espectáculo infantil). Os resultados finais dos Premios María Casares daranse a coñecer o vindeiro 2 de xuño, na gala que se realizará no Teatro Rosalía de Castro da Coruña. Unha edición arredor do centenario de María Casares A edición deste ano coincide co centenario do nacemento da propia María Casares, a mítica actriz que dá nome aos galardóns, polo que a gala de entrega dos premios xirará arredor da súa figura. Ademais, durante o transcurso da cerimonia, o actor Fernando Dacosta dará lectura ao Manifesto Galego do Día Mundial do Teatro, no que enxalza a profesión escénica como "facho que reporta sabedoría á sociedade". No nacemento de María Casares


Summary: Era cuestión de tempo que, nas lóxicas de reinterpretación da tradición, os acordes da muiñeira chegasen sampleados e as coplas soasen tamén con autotune. Trap enxebre ou como for a etiqueta, Boyanka Kostova sorprendía, máis se cabe, coa orixinal achega de "Muiñeira de Interior", que tivo repercusión mesmo en medios internacionais. O tema anunciaba a saída, após outros dous sinxelos, do novo disco deste revolucionario dúo formado por Cibrán García (voz), quen responde as preguntas de Sermos Galiza, e o Chicho do Funk (produtor), que se ben foi inaugural dun estilo, ten vontade de transcender este mérito para deixar pegada na memoria. De momento, Os dous de sempre, o álbum que vén de saír á luz, marca outro paso na consolidación dos composteláns.

—O novo disco de Boyanka Kostova titúlase Os dous de sempre. Por que escolleron esta referencia, que pasa inevitabelmente por Castelao? Estabamos buscando un nome para o álbum cunha chuvia de ideas e ocorríansenos unha chea de cousas, até que nos fomos achegando un pouco máis ao tema tradicional da Galiza, sobre todo ligado a "Muiñeira do Interior" e á liña que adoitamos seguir sempre. "Os dous de sempre" pareceunos xenial porque levamos facendo música xuntos desde hai a hostia de tempo. Ademais, encaixaba na nosa vía continuísta dos nomes: Vella Canción Galega, Nova Canción Galega... Por outra banda, parecíanos que visualmente é fácil chegar até aí, así que dixemos: "Para adiante con iso". —Xa que fala de "Muiñeira do Interior", coido que é o tema que máis chama a atención do disco, polo menos en canto á diferenza que marca co resto. Como se chega a esa fusión coa música tradicional? Pois o certo é que levabamos xa bastante tempo considerando a posibilidade de facer unha muiñeira cun rollo máis actual, porque nos cadraba perfectamente o seu ritmo co do trap. Fixeramos algún intento, sen demasiado éxito, até que chegamos á "Muiñeira de Cabana" [de Milladoiro] e dixemos: "aquí si que temos un bo filón para samplear". Démoslle a tope e velaí o resultado. —Foi difícil de integrar, ou fluíu naturalmente xa que segundo di as métricas son semellantes? A cuestión realmente foi dar no cravo cos sons e os samplers. Iso era o que nos estaba custando máis traballo. Pero en si mesmo o concepto foi moi sinxelo polo que che digo, levabamos bastante pensando que era algo que pegaba perfectamente, e nese sentido saíu moi natural, unha vez nos puxemos en serio. —É unha mestura que lles gustaría seguir explorando no futuro, ou foi algo máis puntual? Tampouco che podo dicir, porque nós somos bastante de cu inquieto, gústanos tirar por onde imos vendo. Porén, si que é verdade que unha vez aberta esta porta non descartamos facer algo máis deste estilo, pero tampouco cho vou nin confirmar nin descartar, porque se verá en función do que nos vaia apetecendo nos próximos meses. —Son ouvintes habituais de música tradicional? Non especialmente. Non é o que máis escoitamos, mais si que está nas nosas vidas, como na de practicamente calquera galega. Quen máis ou quen menos vai a unha festa na que hai música tradicional. Ademais, eu estiven durante moitos anos nunha agrupación folclórica que se chama Follas Novas, polo que sentiamos que nos caía preto. —E seica barallan facer unha colaboración con PanSenFron? Creo que non... Porque agora mesmo non sei nin de quen me estás falando [ri]. —Vaia, pois estarei errada. Son un grupo de pandeireteiras que tocan polo mundo adiante... Ah, Paneireeiras Sen Fronteiras! É que non te entendía así pola abreviatura. Pensaba PanSenFron... Que carallo é iso? Si, falaramos con elas para unha cousa que agora mesmo tampouco podemos desvelar, pero se xorde, cando aconteza, xa todo o mundo estará enterado. —Adoita considerárselles dentro do trap, como primeiro grupo deste estilo en galego, algo que non deixaban de recordarlles. Mais nunha entrevista con Sermos Galiza hai cousa de ano e medio apuntaban que era unha etiqueta que preferirían deixar un pouco de lado. Cre que con este disco camiñaron nesa dirección, cando menos nalgúns temas que se afastan máis dese eixe? É un asunto un pouco complicado, porque foi unha etiqueta que en certo modo nos autoimpuxemos a nós mesmos nun primeiro momento. Vímolo como unha estratexia de marketing, ao sermos os primeiros. Porén, eu creo que agora estamos chegando a un punto de maior movemento na escena e tampouco queremos ser lembrados só por iso, senón como músicos bos que fan achegas orixinais. Ao final tamén hai que despegarse un pouco das etiquetas. —Como observan o éxito que están a ter en tan pouco tempo? Xusto agora estamos nun momento bastante doce, após a publicación deste disco. Agardemos que, logo dos anos que levamos a traballar, desta volta consigamos dar o pelotazo de verdade. Pero nunca se sabe, porque nestes días teriamos que estar dando unha serie de concertos e xa ves como está a cousa. Somos optimistas, mais sempre cun pouco de cautela. —Como influíu no lanzamento do disco o confinamento? Cambiouno por completo, porque xusto o día que decretaron o estado de alarma era cando nós tiñamos que comezar a xira das salas, que ao final concluiría na publicación do álbum. Aínda que mudou a estratexia, creo que dentro do que cabe, nesta nova normalidade, tampouco temos queixa. —Falando dos temas máis polo miúdo, seica lles custou moito sacar adiante "Restaurantes", até que conseguiron atopar os conceptos chave. Cales son? É un tema que se nos ocorreu falando, sen máis. Eu dixen "non quedan restaurantes como os de antes" e esa frase serviu de detonante. A partir diso, durante moitos meses estivemos facendo unha especie de improvisacións sobre ese concepto, das que saíron case todos os versos que hai na canción. Foi de maduración lenta. —Isto é representativo do seu proceso creativo? Ou adoitan enfrontalo doutro modo? O de "Restaurantes" foi unha rara avis. Normalmente ocórresenos unha idea e facémola in situ entre os dous, a pensámola e desenvolvémola mentres ensaiamos. Miramos a música e cando isto vai algo avanzado separámonos: Chicho encárgase máis dos arranxos mentres eu me centro na letra. A outra opción que temos é partir desa idea e facer eu unha letra na casa para traballala despois entre os dous. —Logo "Ronaldinho" é un tema que levaba gravado desde marzo do ano pasado. Como é iso? Si. Tanto Chicho coma min viñamos de tocar rap noutros grupos antes e queriamos volver facer algo máis clásico, máis noventeiro. Un día puxémonos co tema e a verdade é que saíu bastante ben. É unha canción un pouco friqui, a nivel de que os bombos e as caixas están desprazados, como un cuarto de tempo, non caen xusto no compás. Levabamos con ela feita moitos meses, mais non tiñamos onde encaixala, ía quedando un pouco descolgada, precisamente porque non nos cadraba moito cos estilos que estabamos a manexar, até que neste disco atopamos un oco. Levabamos xa bastante tempo considerando a posibilidade de facer unha muiñeira cun 'rollo' máis actual, porque nos cadraba perfectamente o seu ritmo co do trap —Menciona eses primeiros momentos xuntos. Como se coñeceron "os dous de sempre"? Nunhas xuntanzas que organizara o Concello de Santiago para músicos que estaban a comezar. Nese momento estabamos en formacións diferentes, pero empezamos a falar e levarnos guai. Pouco despois Chicho entrou nun grupo no que estaba o meu irmán, Vicky Polard. Máis tarde decidiriamos facer un rollo de rap con banda. E a partir de aí comezamos a traballar xuntos. —O disco tamén inclúe "Abel The Knight", dedicada ao alcalde de Vigo. É a resposta para que as da cidade olívica non se celen da Coruña por "Diego Tristán"? Era, si. Levabámolo falando un tempo, porque fixeramos algo moi coruñés. Rapidamente chegamos á conclusión de que Abel Caballero é a personaxe máis mainstream que podiamos atopar en Vigo. O tema fíxose só, buscando en Google referencias, sumadas ás que nós tiñamos, axiña atopamos anécdotas máis que de sobra para facermos unha canción. E até un disco, se nos poñemos. —Os vídeos semellan tamén unha parte importante do selo Boyanka. No caso do último, "Muiñeira do Interior", tiveron algunha influencia ou foi todo obra do realizador, Xaime Miranda? Nós, evidentemente, con ese nome queriamos ter referencias ao tradicional, tamén na estética. Pero o concepto xurdiu sobre todo en base ao que pensaron desde Mushroom Pillow [a súa produtora], que foi, como di Xaime Miranda, "a arenga de Braveheart". A partir de aí o director buscou as localizacións, con ese ambiente máis industrial. Fóra dese punto de partida, nós non nos metemos, porque é o seu traballo e sabemos que o fai ben. —Como perciben desde dentro a súa propia evolución, desde Nova Canción Galega a este novo Os dous de sempre? É un paso de xigante tanto a nivel de produción e das letras como da nosa forma de facer. Cada vez estamos máis abertos, ou menos fechados, a experimentar con calquera cousa que se nos poña por diante. Xa perdemos o medo e creo que iso se nota bastante, porque Os dous de sempre ten un pouco de todo. —Apuntaría entón ao que comentaba antes de transcender a etiqueta, até certo punto autoimposta, do trap, para facer unha música que perdure no tempo? Eu espero que si, aínda que loxicamente non podes saber o que vai ficar. Igual en dez anos ninguén lembra a Boyanka Kostova. Pero aspiramos a facer algo que poida permanecer na xente. Cada vez estamos máis abertos, ou menos fechados, a experimentar con calquera cousa que se nos poña por diante —Perciben hoxe mellor acollida cara ao seu estilo que nun primeiro momento? Non o digo polo trap en particular, mais penso que houbo un momento no que custaba entender este tipo de música, como aconteceu previamente de entrada con moitas outras. Como ben dis, ao principio sempre hai ese rexeitamento porque é algo novo, soa distinto e á xente cústalle recibir o cambio, en especial se muda rápido e non hai un tempo de adaptación. Eu creo que agora, sobre todo con este último traballo, no que nos abrimos a moito máis público, e tendo en conta que a escena da música urbana está máis madura, xa está todo bastante asentado. —Dentro deste xénero, que artistas destacarían no panorama galego? Pois a verdade é que Mercedes Peón está a facer cousas moi interesantes. En Baiuca tamén reparamos moito. E logo hai xente da nova onda das músicas urbanas á que estamos atentos, como Ola Perdida Squad ou FØ Records, que saíron hai pouco. —E coa presentación do disco feita, que toca agora? Pois agardamos que todo vaia para arriba e, xa que este verán non puidemos executar o plan que tiñamos, termos unha boa campaña, que xa estamos niso. Despois, para o vindeiro ano, a ver se facemos unha boa xira de salas e con festivais. Para vivir disto, que é o que buscamos ao final.