Summary: 'Hat trick' de Iago Aspas nun partido moi especial e que leva os celestes a escalar até se situar a 3 puntos dos postos europeos.

Era un partido que había que gañar e gañouse. Non só polos tres puntos, non só por ir o equipo collendo forma e soltura para deixar atrás un inicio de tempada con dúbidas. Había que gañalo porque en Vigo e Galiza moitos esperaban esa vitoria como pequeno contributo (deportivo) fronte aos incendios. Tíñao claro o Celta, que saltou ao campo (tamén os canarios) coa camisola negra lexendada cun "Dor e Rabia"e con lembranza non só para Galiza mais tamén para Portugal e Asturies. O Celta goleou (2-5) e fíxoo embora xogar 40 minutos cun home menos após a expulsión do porteiro celeste, Rubén. Dáselle ben aos celestes o de ir de visitantes. No partido anterior venceran en Eibar por catro goles a cero. Fronte ás Palmas o Celta foi superior mais non tanto como pode dar idea o marcador. De feito, as Palmas armouse ben en defensa e cando tiña a pelota tiña claro o que facer con ela. O acerto goleador celeste (no minuto 20 gañaba por 0-2), porén, fixo que o equipo galego fose cada vez a máis. Un pulo no que destacou Iago Aspas, con tres goles que barrenan a seca goleadora do de Moaña. Un Aspas que mostrou o orgullo como galego dun pobo que combateu os incendios, lembrando o Prestige (Aspas é fillo de mariscadora). Os canarios non se renderon nunca. Coa expulsión de Rubén aproveitaron para se vir arriba, mais os seus dos goles pouco puideron facer fronte aos 5 goles do Celta. Ficha técnica As Palmas (2): Chichizola, Míchel Macedo (Lemos, min.63), David García, Bigas, Borja (Vitolo, min.62), Aquilani, Hernán, Jonathan Viera, Momo (Rémy, min.46), Oussama e Calleri Celta (5): Rubén, Jonny, Cabral, Sergi Gómez, Pablo Hernández (Radoja, min.79), Lobotka, Jozabed (Fontás, min.64), Wass, Emre Mor (Sergio min.55), Sisto e Aspas Goles: 0-1, min.16: Emre Mor; 0-2, min.20: Iago Aspas; 0-3, min.49: Iago Aspas; 0-4, min.71: Tucu Hernández; 0-5, min.76: Iago Aspas; 1-5; min.90: Vitolo; 2-5, min.93: Rémy Árbitro: Medié Jiménez, comité catalán. Expulsou Rubén con cartón vermello directo (min..51) e amoestou Jozabed, Bigas, Aquilani Campo: Estadio de Gran Canaria. Antes do comezo do partido gardouse un minuto de silencio en memoria das vítimas dos incendios.


Summary: Xoán Curiel e a Banda do Verán sacan o libro disco A casa do terror (Galaxia) e Hércules de edicions tira do prelo Mortiña. Dúas propostas culturais en galego orientadas ao público infantil e acaídas para o Samaín.

Xoán Curiel e a Banda do verán volven, despois de percorrer o país co seu espectáculo Estamos no verán!, con A Casa do Terror. Unha nova aventura tan terrorífica como divertida. Ou máis ben o segundo. Un libro+CD editado por Galaxia e un novo espectáculo ao vivo, centrado na idea da superación do medo, de aprender a afrontar as dificultades da vida con confianza. Falamos con Xoán Curiel. O libro-disco é o resultado dun traballo de dous anos. Como foi o proceso de creación? Comecei coas cancións no Nadal de hai dous anos. A medida que ían saíndo as cancións, funme decatando de que había unha temática que as unía. Ademais, tiña ganas de facer outro proxecto infantil, despois de Estamos no verán. Supoño que o tema do terror foi saíndo, tamén, por unha cuestión autobiográfica: de neno e de adolescente gustábanme as películas de medo. Entón,o proceso foi: primeiro compoñer as cancións, despois os arranxos vocais, despois os musicais, logo falamos con Galaxia por se lles interesaba o proxecto e gustoulles… "Ademais de compoñer as cancións, escribín un conto" Ademais de compoñer as cancións, escribín un conto. Non me considero escritor, pero é algo que me apetecía facer. Tiven, ademais, a sorte de contar con persoas que me axudaron facéndome a revisión, coma Charo Pita, a miña irmá Elena, ou as miñas sobriñas, que me deron moitas ideas… Iria Fafián fixo, ademais unhas ilustracións moi boas. Soubo meterse moi ben na historia. E penso que ao final quedou todo moi ben fiado: o conto, as cancións, o espectáculo… Porque o proxecto é un libro-disco e tamén un espectáculo co que comezamos agora a xira de Samaín. "Os protagonistas do conto somos nós mesmos, a nosa banda" Os protagonistas do conto somos nós mesmos, a nosa banda. Que un día, indo a unha actuación, queda atrapada no medio dunha treboada despois de que se lle estrague a furgoneta. Como temos moito frío, vamos a unha casa que vemos ao lonxe, que resulta ser a casa do terror. O conto, e o libro-disco, falan de medo. Pero non para asustar, senón para escorrentalo… Si. É coma unha viaxe iniciática: o sentido xeral é atravesar o que nos dá medo para gañar confianza. Os membros da Banda do Verán chegan a unha casa aterecidos. Ao principio senten medo, pero despois ven que os monstros que habitan a casa son moi "enrollados"... A idea de fondo é esa: atravesar o que nos dá medo, transitalo, e saír gañando confianza, co apoio dos colegas, despois de atreverte. "A idea de fondo é esa: atravesar o que nos dá medo, transitalo, e saír gañando confianza, co apoio dos colegas, despois de atreverte" O estilo é moi rock, mesmo ás veces parece un pouco ska… Non é o máis habitual nos discos dirixidos a nenos e nenas. En Estamos no verán xa había algo de rock, funky, reggae… Se a miña sobriña de 4 anos flipaba con Highway to hell de AC/DC, por que non lles ían gustar ás crianzas este tipo de músicas… Para nós é importante, ademais, non falarlles aos rapaces como se fosen nenos. Quero dicir, que unha das cousas que nos gusta deste espectáculo é que pode valer tanto para nenos como para maiores. Tamén por iso hai nas cancións chiscadelas para os maiores… Coma un "bailo todo o día, con ou sen compañía" dunha das letras. Moi dos 80. Xusto. Hai esa referencia a Alaska e outros detalles. Na canción Toca o teu pé hai algo dos Bee Gees, Lobo lover ten un toque rockabilly… Aí temos a sorte de ter o teclado de Alex Salgueiro, que ten varios tipos de teclados… Nesta canción utilizou un hammond para crear un efecto que lembrase as pelis de medo dos anos 50. No vestiario, de Uxía P. Vaello, tamén hai unha estética vintage… Como xurdira A Banda do Verán? Este é o voso segundo traballo. Primeiro foi un trío que formamos Jara Ortiz, Carlos Freire e eu. O nome era Son + d 2, (son máis de dous), que a verdade é que case ninguén conseguía ler ben. Comezamos co espectáculo Estamos no verán e vimos que a xente nos chamaba A Banda do Verán. Por iso ao final cambiamos o nome. Máis adiante eu coñecín a Álex Salgueiro, e entrou tamén Alberto Rodríguez, que tivo que deixalo por motivos de traballo, entón entrou no seu sitio Antón Fernández no baixo. E Marta Alonso, que fai danza e voces, e que continúa tamén neste proxecto. No disco hai bastantes instrumentos. Guitarra eléctrica, baixo e teclados, sobre todo. Pero máis cousas. A produción do disco fíxoa Alfonso Camarero. Parecíanos importante levar o son da banda a certos ritmos, a certos sons, que levasen á idea de medo, ou máis ben a unha parodia do medo. Por iso tiramos de biblioteca de sons tamén. A base instrumental da banda é guitarra, teclados, batería e baixo. As voces son a de Jara e a miña, pero tamén hai voces de nenos. Despois están o ukelele, a frauta traveseira e a táboa de lavar. Álex Salgueiro fai teclados, frauta traveseira e coros e Rubén Barros toca a guitarra eléctrica e acústica. "A base instrumental da banda é guitarra, teclados, batería e baixo" Hai partes do disco bastante teatralizadas. Quen se encarga diso? Eu mesmo dirixín toda esa parte teatralizada coa axuda de Alfonso Camarero e Pablísimo. Marta Alonso ten unha voz en Lobo lover, na que introduce a historia. Todos estamos no conto, e nas ilustracións, entón a min apetecíame que Marta, que leva a parte de danza, estivese tamén nas cancións. Da mesma maneira, tamén fan os coros os músicos. E os nenos. Despois, eu poño voces para facer varios dos personaxes, coma o lobo. "Eu poño voces para facer varios dos personaxes, coma o lobo" E Jara fai de bruxiña en A receita, por exemplo. Jara e eu facemos, en realidade, as voces de varios dos personaxes. Aí tamén tivemos a sorte de contar cun contacontos: Pablísimo, -Pablo Sánchez-, que tamén fai varios personaxes e coros. A teatralización tamén é porque o conto vai recomendando, en distintos momentos, escoitar unha canción. Así, todo queda integrado. Falabas antes da biblioteca de sons. Hai por exemplo risas terroríficas. Varios efectos dese tipo. Si, fomos á biblioteca pero tamén facemos nós mesmos moitos deses efectos que comentas. Como é o espectáculo, o directo? Vin un vídeo e supoño que procura bastante a participación… Hai un aspecto de dinamización que si, claro, coidamos no espectáculo. A entrada é de medo e despois vamos conducindo o público polo que conta o conto, a través das cancións. Buscamos a participación, pero de xeito que todo sexa orgánico, que non sexa forzado, que se vaia dando. Ao mesmo tempo, penso que o espectáculo é musicalmente bastante potente. Polo que nos dixeron ata agora, desfrútano nenos e pais. Nótanse, se cadra, os dous anos de traballo… "Buscamos a participación, pero de xeito que todo sexa orgánico, que non sexa forzado" Comeza coa historia do lobo lover que recibe os visitantes, e a casa do terror. Si, son as cancións que introducen a historia. Na primeira canción está o encontro co lobo, que resulta que quere ser artista, polo que queda impresionado coa chegada á casa dunha banda de músicos. Esta canción, como dicía antes, ten unha esencia rockabilly. "Os nenos teñen máis medos, pero tamén máis confianza" A cuestión é que a banda de música chega á casa e atópase con todo un bicherío, con moitos monstros que, nun principio, lles dan medo. Pero despois descobren que non son o que parecen. E eu penso que isto ten moito que ver con como son os nenos, que tenden a ter máis confianza que os adultos, que vamos aprendendo a desconfiar. Os nenos teñen máis medos, pero tamén máis confianza. Por iso segue unha canción sobre o medo, que é substituído polo valor e ata a carraxe, e despois unha pulga zombi contaxiosa… Si, aí o disco achégase un pouco ao circo. Hai un redobre de tambor, entra Pablísimo, e actúan as pulgas de Porto do Son, que teñen gheada e seseo. Despois aparece un monstro na lavadora e hai un rock de inverno, que é presentado como un tránsito cara o verán. O monstro da lavadora lembra a canción "Estou na lavadora…" Foi despois de facer esa canción cando nos decatamos de que si, que tiña relación coa canción que citas do Xabarín Club. Eu opino que pode ser o hit do disco. É moi pegadiza… O rock de inverno é un swing, que leva a táboa de lavar de Alfonso Camarero. É unha percusión que quere emular o xeito no que se facían os efectos no cine cando non había tecnoloxía. Co que se podía. Aquí, a táboa de lavar quere levar ao son dos ósos dos esqueletos… Logo chega unha receita asquerosa que lembra a historia de Escarlatina, a cociñeira defunta de Ledicia Costas. E unha pantasma acatarrada e asmática. O que quixemos aí foi facer unha canción bonita, cunha voz doce, pero contido asqueroso. Unha receita asquerosa. Jara pon a voz, que é dunha bruxa boa. Unha bruxa-fada case. Non pensaramos no libro de Ledicia pero, agora que mo dis, si que ten relación. En canto á pantasma con asma, é un grunge. A min grupos coma Nirvana sempre me pareceu que tiñan un punto escuro, que tamén é un pouco o que buscamos neste disco. É unha pantasma que quere axudar a súa nai e asustar, pero non dá feito porque ten catarro… Despois vén a escuridade, que ten que ver co medo á escuridade que teñen moitos nenos -eu mesma, de pequena-. E o tren do pesadelo, antes do baile de toca o teu pé antes de que saia a luz do día. A escuridade é como o último medo antes de que acabe a historia e a banda continúe o seu camiño. Eu tamén tiña moito medo á escuridade de pequeno. O que di é que a escuridade tamén pode ter a súa parte positiva, pois axúdanos a durmir. Aí hai dous bichos inventados polas miñas sobriñas, os gativampiros. Eu de neno tiña medo dos vampiros… "Supoño que o medo é algo primixenio no ser humano" Supoño que o medo é algo primixenio no ser humano… O tren do pesadelo é queda durmido e ter un pesadelo, facer unha viaxe en tren da que, aínda que tes medo, non queres fuxir. Queres percorrela, atravesala, ata o final. Como cando tes un pesadelo, o monstro perséguete, pero de repente decátaste de que estás soñando, e a ver se non é o monstro o que corre diante de ti… Toca o teu pé é un funky, cunha referencia ao Stayin' alive dos Bee Gees. Aí Pablísimo mete o personaxe cunha señora maior coa que nos poñemos a bailar.. E Xa é de día é, musicalmente, un contraste coas demais, porque é un reggae. Unha canción luminosa, que leva dalgunha maneira a Estamos no verán. Porque a treboada pasou, a banda atravesou as dificultades e o medo, saíndo con máis sabedoría. Mortiña, a nena zombi Hércules de edicións vén de tirar do prelo outra obra, -un libro-, que pode ser acaída para o Samaín. Trátase de Mortiña, a primeira versión en galego do orixinal da autora e ilustradora italiana Barbara Cantini, traducida por Rosa Marta Gómez Pato e Manuel González González. Mortiña é unha nena con ganas de xogar e ter amigos, coma todos os nenos. Mais ela é diferente: é unha zombi. Mortiña é unha nena con ganas de xogar e ter amigos. Mais ela é diferente: é unha zombi Vive en Vila Decadente coa súa tía Defuntiña o o seu can Tristeiro, que non se sabe se está vivo ou morto. A tía, para protexela, prohibiulle deixarse ver pola vila, porque a xente asustaríase e as dúas terían que marchar. Pero Mortiña non se dá por vencida, e en chegando a festa do Samaín ten unha idea: nin sequera terá que disfrazarse. Bastará con repasar as olleiras e pouco máis… A nena, como di Xoán Curiel ao explicar A casa do terror, ten a confianza propia da infancia En Mortiña é, coma en A casa do terror, o medo o que, nun principio, se apodera dos protagonistas. No caso de Mortiña son, en concreto, os adultos: a tía, que teme a reacción dos vivos. Mais a nena, como di Xoán Curiel ao explicar A casa do terror, ten a confianza que teñen os nenos. Xunto co don da curiosidade, unido ao da ilusión. Por iso Mortiña tamén emprende, coma en A casa do terror, unha viaxe, da que sairá máis forte e feliz.


Summary: O Goberno, a patronal e os sindicatos estatais volven á mesa de diálogo co obxectivo de prorrogar os ERTE até o 31 de maio. Mentres o acordo nesta materia semella próximo, as diverxencias entre os axentes sociais e o Executivo non deixan de medrar a conta da reforma das pensións e da lexislación laboral.

Goberno español e axentes sociais están convocados para a quinta feira coa intención de fechar unha ampliación do prazo de duración dos Expediente de Regulación Temporal de Emprego (ERTE) máis alá do 31 de xaneiro. Na reunión da segunda feira presidida pola ministra de Traballo, Yolanda Díaz, non deron pactado unha solución para os 755.000 traballadores incluídos nos ERTE, mais agardan que na próxima xuntanza, onde ademais de Díaz participarán o ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, José Luis Escrivá, e a de Economía, Nadia Calviño, sexa posíbel atopar un punto de encontro. Os diversos actores da negociación discrepan sobre o estado da mesma. Mentres Escrivá comenta nas súas redes sociais que "os aspectos pendentes se poden fechar e renovar con suficiente antelación con este mecanismo, que está sendo chave na pandemia", a Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE), representada na reunión por Antonio Garamendi e Gerardo Cuerva, garda silencio. Pola súa banda, a Unión Xeral de Traballadores (UXT) sinala por boca do seu secretario xeral, Josep María Álvarez, que non se "produciron avances", mentres Comisións Obreiras (CCOO) fai "unha valoración positiva". Os axentes implicados no diálogo evitan dar importancia a estas diverxencias. Porén, a opinión máis estendida dá por feita a continuidade no esencial do modelo de ERTE acordado en setembro de 2020. Manteríase até o 1 de xuño a prestación de desemprego por 70% da base reguladora e as exencións das cotas empresariais oscilarían entre 70% e 100%, porén a patronal solicita que se permita despedir as persoas incorporadas nesa situación, limitándose á devolución das axudas ao custo dese persoal traballador. As pensións O primeiro encontro entre o Executivo estatal e os axentes sociais decorreu o mesmo día no que se fixo pública a decisión do Goberno de Pedro Sánchez de enviar a Bruxelas a proposta de reforma do réxime das pensións, que amplía a base de cálculo a 35 anos. Malia que as organizacións sindicais e Unidas Podemos xa teñen manifestado a súa oposición frontal á modificación lexislativa polo importante recorte na contía final das xubilacións, o Executivo remitiu o documento á Unión Europea (UE) dentro do paquete de medidas propostas para acceder aos fondos de axuda. A proposta de reforma das pensións impulsada polo ministro José Luis Escrivá responde ás esixencias da Comisión Europea. A este respecto, as autoridades comunitarias advirten de que as medidas aprobadas en abril pola UE non son recomendacións como as recollidas anteriormente no coñecido como "semestre europeo", senón disposicións de obrigado cumprimento. Neste sentido, desde o Executivo español sinalan que os termos da mudanza das pensións están na liña do reclamado desde a UE e dan por feita a súa aprobación, malia seren conscientes de que os enfronta ás organizacións sindicais e a unha parte da esquerda e das forzas nacionalistas que apoiaron a investidura de Pedro Sánchez. A reforma laboral é outra das cuestións que causa maiores discrepancias. As organizacións sindicais e o groso da esquerda e das forzas nacionalistas esixen pór remate ao marco lexislativo aprobado polo Goberno de Mariano Raxoi, que ten repercutido negativamente na perda de poder adquisitivo do conxunto da poboación. Mais a área económica do Executivo de Sánchez decidiu non derrogala, argumentando que choca coas recomendacións da Comisión Europea. Nesta liña inciden en que o actual ordenamento laboral responde ás esixencias da UE e sinalan que non hai marxe nesta conxuntura para abordar unha proposta recollida no acordo de Goberno entre o PSOE e Unidas Podemos.


Summary: Trinta Lumes conta a historia de Alba, unha rapaza do Courel que na tardiña dun día de outono entra en contacto co invisíbel. A primeira longametraxe de Diana Toucedo (Redondela, 1983) transita entre o real e a fantasía para falar sobre a construción do mito, a extinción ou o traballo. Proxectada e premiada en non poucos e importantes festivais, esta sexta feira estréase en seis salas galegas e tres do resto do Estado.

Toucedo, montadora de profesión, tardou varios anos en rodar o filme. O seu achegamento documental ao Courel foi aos poucos contaminándose do irreal, do invisíbel, da ficción popular. Cunha adolescente de 13 anos como protagonista e unha compañía de actores non profesionais cuxa confianza gañou co tempo, a cineasta elabora unha obra delicada en que o abandono e o despoboamento determinan a paisaxe. Producida por Lasoga Films, empresa galego catalá, e pola propia cineasta, Trinta Lumes recibiu achega económica de Agadic para "producións e coproducións audiovisuais de contido cultural galego e para a promoción e difusión en festivais e mostras de prestixio internacional". A de Toucedo viuse, entre outros, no de Berlín, no de Málaga ou no Toulouse Cinespaña. A partir desta sexta feira, 8 de febreiro, Trinta Lumes chega aos cinemas. Estará nos Cantones da Coruña, nos Central da Estrada, nos Dúplex de Ferrol, no Codex de Lugo, na sala Numax e nos Norte de Vigo. Máis alá de Galiza, haberá pases nos Cinemes Girona de Barcelona, no Espai Funatic de Lleida e no Círculo de Belas Artes de Madrid. A algunhas destas proxeccións -na Coruña, Lugo, Santiago e Vigo- asistirá a propia directora. O número actual do semanario Sermos Galiza (333) publica unha entrevista con Diana Toucedo. Nota: a cineasta Diana Toucedo. Foto: cedida.


Summary: O festival comeza en Compostela esta sexta feira. Até o próximo 22 de novembro proxectaránse case 100 creacións audiovisuais entre ficción e documentais

O festival Cineuropa regresa a Compostela esta sexta feira con case 100 longametraxes de ficción e documentais. Porén, unha das partes máis destacadas desta edición, que chega aos 34 anos coa pandemia enriba, será o recoñecemento ao cinema galego. Xa se anunciou que os galardóns de 2020 se destinan á cineasta e escritora Margarita Ledo; ao director e guionista Alfonso Zarauza; e ao actor Javier Gutiérrez. As súas traxectorias serán destacada malia a situación epidemiolóxica, que obriga a que os catro espazos que acollerán as proxeccións (Salón Teatro, Auditorio da Galiza, Teatro Principal e Sala Numax) restrinxan a súa capacidade máxima a 30 persoas. Ademais, haberá que saír entre sesión e sesión para que se fagan labores de desinfección. "O consumo de cinema en salas está empiricamente demostrado que é cultura segura", garantiu onte o director do evento, José Luis Losa. Un programa intenso até o día 22 de novembro As proxeccións dos filmes sucederanse até o domingo 22 cunha programación na que están representadas 38 nacionalidades diferentes, aínda que o 11% dos proxectos audiovisuais que se darán a coñecer serán traballos galegos. Esta edición manterá as proxeccións internacionais con cintas premiadas nos festivais de Berlín, Róterdam, Venecia, San Sebastian ou Sitges. Tamén haberá espazo para estreas absolutas en España, como o documental brasileiro Narciso em férias, sobre a detención do músico Caetano Veloso en 1968, durante a ditadura militar. En concreto, a organización distribuíu todos os contidos nunha ducia de seccións, ademais das xa recoñecidas Sección Oficial Europea, Docs Cineuropa e Fantastique Compostela, entre outras.


Summary: O gaiteiro Anxo Lorenzo vén de sacar o seu cuarto disco, Vórtex, reflexo do bo momento que está a vivir como músico galego con proxección internacional.

A vida é un vórtice. Unha especie de espiral de idas e vidas para creadores coma Anxo Lorenzo, que desenvolven a súa carreira entre Galicia e todos os lugares do mundo dos que os chaman para traballar. E esta é, precisamente, a idea que alicerza Vórtex, o novo disco deste gaiteiro moañés, reflexo do momento profesional no que se atopa tras catro discos, moitos anos de percorrer festivais internacionais, facer colaboracións con grupos dos máis diversos estilos e seguir convencéndose, cada día, de que a música galega merece máis atención da que, moitas veces, se lle presta. Fóra e dentro. "É como ter petróleo e non querer exportalo", di. Conversamos con el. O disco foi gravado entre Galicia, Irlanda e Escocia. Penso que non só por unha cuestión loxística -porque tes moitos colaboracións de artistas de fóra-, senón porque buscabas un son diferente… Si, foi unha decisión tomada a conciencia. Non quería repetir fórmulas dos anteriores discos e necesitaba vivir esta nova experiencia arroupado por grandes músicos e amigos. Quería un son diferente. Foi un proceso creativo que desfrutei moito: traballando con outros produtores, con moitos colaboradores… O resultado é, penso, un disco moi variado e con sabores e cores moi diferentes. Un disco dun gaiteiro, -con gaita e whistle-, que nos leva a Galicia, a Irlanda, a Escocia... "Non quería repetir fórmulas dos anteriores discos. Quería un son diferente" Supoño que sería un esforzo de produción bastante grande. Moito traballo coordinar tanta xente, de distintos países… Foi un traballo duro, si, de ano e medio. Mais tiven a sorte de traballar con grandes profesionais que o fixeron todo moito máis doado. Ao final, resultou rápido, divertido e moi enriquecedor musicalmente. Glasgow é, ademais, o Hollywood da música folk. "Glasgow é o Hollywood da música folk" Alí están as produtoras, as discográficas, os estudios, o festival Celtic Connections… Desde alí exportan música a todo o mundo: a industria está alí, máis incluso ca en Dublín. É incrible, por certo, que nunha cidade coma Santiago, chea de turistas e peregrinos aos que tamén interesa desfrutar da música e da cultura galega, non haxa moita maneira de escoitar unha gaita, como non sexa no Obradoiro... Será que non van a sitios coma a Casa das Crechas. Xa, pero en Glasgow tes música tradicional todos os días da semana en moitos bares en diferentes puntos da cidade. En Irlanda pasa o mesmo… No mes de xaneiro podes ter vinte concertos de música folk á mesma hora en Glasgow. Entendo que non é o mesmo. Mais, alén dos problemas que hai en Santiago coa música en directo nos bares, se cadra é un tema de políticas culturais. E falo da cultura en xeral. Os irlandeses venden moi ben o seu. É tamén un xeito de proxección da súa identidade nacional. O goberno galego anda a outras cousas. Aquí coido que temos un problema sociopolítico, si. Ocórrenseme agora dous exemplos recentes. Hai pouco comezou na 2 de televisión española un programa de música en directo. E foi noticia porque había moitos anos que non había iso, un programa de música en directo. "Debería ser normal que na televisión española se cantase en galego, en catalán..." O outro exemplo é que hai uns días unha rapaza de OT cantou en galego. E iso tamén foi noticia. E non debería selo porque debería ser normal que na televisión española se cantase en galego, en catalán… Que estes dous feitos sexan noticia é un reflexo da situación real do galego e de que hai un problema, a nivel de políticas culturais. O título do teu disco ten a ver, creo, coa vida do músico: de aquí para alá... Vortex é vórtice, metáfora dun fluxo en espiral, turbulento. Ten que ver coa miña música e co momento que estou a vivir, viaxando polo mundo, reencontrándome con outros músicos en diferentes festivais… Este traballo ten moito diso, de reencontros, de conexións con outras músicas e músicos que comparten comigo este proxecto. "Este traballo ten moito de reencontros, de conexións con outras músicas e músicos que comparten comigo este proxecto" Eu penso que é un traballo moi coherente, feito desde a humildade, dun gaiteiro de Moaña que ten vontade de espallar a nosa música e a gaita galega polo mundo. Penso que temos que exportar a nosa música, a nosa gaita galega e presumir dela… A peza A Barroca é un exemplo do que mencionas. Tes dito que foi a primeira vez, que ti souberas, que se gravan xuntas unha gaita galega, a uilleann pipe, a northumbrian pipe e a small pipe. Si, penso que é a primeira vez que se xuntan e gravan estes catro tipos de bag pipes para tocar unha peza. É unha peza do repertorio de Muxicas e Xarabal. Na versión tiven a sorte de contar con Manu Conde (Milladoiro) na produción e nas programacións e con tres amigos virtuosos da gaita: Ross Ainslie, Andy May e Jarlath Henderson. Cada un co seu tipo de gaita. A primeira vez que tocamos os catro xuntos foi no William Kennedy Piping Festival (W.K.P.F.), en Irlanda, hai dez anos. "A primeira vez que tocamos os catro xuntos foi no William Kennedy Piping Festival, en Irlanda, hai dez anos" E alí estaba tamén o violinista, Eoghan Neff, que tamén colabora no disco. Volveremos encontrarnos no 25 aniversario deste festival, en novembro. A fusión das catro gaitas, en A Barroca é algo incrible. Os tres son profesionais dun nivel brutal: dos mellores gaiteiros do mundo. Auténticos referentes para as xeracións de gaiteiros do futuro. A Barroca e Silviris son, de feito, as pezas do disco que máis gustan. Hai gaita, whistle, guitarra acústica, violín, bodhrán, bouzouki… Moitos instrumentos. Fuches probando cousas desde o primeiro disco, Spiritu 986. Mais Vortex ten máis relación con Tirán e Confuxón... Sigo traballando na liña acústica, coa experimentación acústica. Neste disco hai máis temas de whistle, co que veño tocando e creando xa desde o principio. A diferenza principal deste novo disco é esa, que hai máis whistle, e máis timbres polo feito de ter moitos colaboradores, un son máis internacional. Temos a gaita, o whistle, o violín, o bouzouki, a percusión… A línea é acústica, aínda que tamén hai algo de teclado e algún elemento electrónico. Sempre me gustou esa fusión. E tampouco descarto voltar, no futuro a experimentar coa electrónica. "Sempre me interesou a experimentación coa gaita, a fusión, para darlle un toque máis moderno, máis actual" Sempre me interesou a experimentación coa gaita, a fusión, para darlle un toque máis moderno, máis actual, e tamén para chegar a un público máis amplo. Ademais, agora estamos nun bo momento: hai moias asociacións, escolas de música tradicional, grupos, a gaita está nos conservatorios… É un instrumento que evolucionou moito. Dixeches, ao respecto, noutras entrevistas que en Irlanda a música -tradicional- está moi presente no sistema educativo. Aquí non o está no sistema regrado, formal, mais hai, como dis, moitas asociacións, grupos… E hai moitas crianzas e xente nova que toca, baila… Refírome a que é algo que non se perdeu, polo menos no rural, e iso non pasa en todo o mundo. Temos a sorte de ter esa tradición musical viva, si. E despois, a situación do galego non é a do gaélico. Aquí falamos moito máis o galego ca eles o gaélico. Pero os galegos si estamos a anos luz dos irlandeses no que dis, na presenza da música no sistema educativo. Eles teñen un abano de instrumentos moito máis amplo, que non é só pandeireta, gaita e tambor... e ademais contan con apoios dos gobernos para estudos musicais e para fomentar así a formación de músicos máis novos, con moitas posibilidades de vivir da música tradicional e folk en todo o mundo. E a diferenza non é só que os nenos, alá, tocan nos recreos, que tamén: é que tocan na clase, despois da clase, coa familia e nos pubs cando xa son adolescentes… É moi diferente. Alí o sistema de educación musical dos rapaces é de moitísimo nivel. Vin nenos moi pequenos tocar o violín, guitarra acútica, o acordeón, a frauta ou whistle cunha destreza impresionante. En Escocia e Irlanda ves iso. Aquí é diferente… Falabamos antes de fusión. Penso que hoxe é o que reivindican case todos os músicos. Case ninguén é xa "purista". Dígoo porque, nese aspecto, tampouco é fácil xa diferenciarse. Si, pero a cuestión é conseguir unha fusión natural sendo orixinal, e iso non é tan doado. Pode non conseguirse, e que o resultado quede forzado. E despois, o feito de coller as maletas e empaparte das músicas doutros países, acumulando tantos anos de traballo, supoño que tamén fai que o teu traballo sexa diferente. "Eu levo tocando toda a vida: a frauta desde os cinco e a gaita desde os seis" Eu levo tocando toda a vida: a frauta desde os cinco e a gaita desde os seis. Todos os gaiteiros comezamos vinculados á tradición, estivemos en varios grupos tradicionais, eu ademais empecei a ir ao conservatorio sendo un neno… Por iso, algo que pode parecer tan obvio, e tan natural, como a fusión, non o é o tanto. Facelo ben é o resultado de moitos anos de traballo. E supoño que tamén por iso me chaman para tocar en Irlanda ou Escocia… En festivais de moitos lugares do mundo. Dentro de pouco iremos a Punta Arenas, en Chile, ao Encuentro Celta e tamén a México, Irlanda e Portugal. "Algo que pode parecer tan obvio, e tan natural, como a fusión, non o é o tanto. Facelo ben é o resultado de moitos anos de traballo" Entendo o que dis. Pero eu comentábacho porque, cando se reivindica moito o tema da fusión, ás veces parece que é algo novidoso, como se os anteriores estivesen ancorados no pasado. E iso non é certo. Nos 90 xa había moita xente facendo fusión. E a música tradicional nunca deixou de evolucionar, ademais. O que ocorre quizais é que o da fusión tamén é un estereotipo que me acompaña desde Spíritu 986. O folk é fusión, claro. É música tradicional mesturada con batería, con guitarra, con baixo, teclados, bouzouki… E o disco Spíritu 986, que publiquei cando xa estaba apagando o boom do folk dos 90, no seu momento chamou a atención pola experimentación coa electrónica… Despois, quedoume ese etiqueta. Ademais, máis adiante saquei un disco chamado Confuxon... Pero si, claro, todo o mundo fusiona, coa gaita e con outros instrumentos. Vortex comeza con Silviris e con Supernose, que tamén se funden entre elas: non nos decatamos do paso dunha a outra. Empezamos o repaso dos temas explicando estes? É un set de dous temas que van unidos, si, aínda que están en diferentes tracks do CD. Silviris fíxeno en Moaña para a miña filla, que se chama Iris, e a miña moza que se chama Silvia, durante os nove meses de embarazo. Quedou un tema bonito e moi alegre coma Iris. Nesta peza colabora comigo un dos mellores intérpretes de whistle na actualidade, un auténtico crack como é Ali Levack. O segundo, Supernose, é unha composición do violinista escocés Gabe McVarish (Daìmh). Nos dous temas teño comigo a Ali Levack, Eoghan Neff, Pablo Lafuente, David Foley e ao galego Kin García, de Talabarte… De A Barroca xa falamos un pouco antes. Un tema do repertorio de Xosé Manuel Fernández, (Muxicas). Cunha parte do cancioneiro Casto Sampedro. Si, é unha nova versión, con arranxos novos a catro gaitas que podería ser a banda sonora dunha película ambientada nos países Celtas. Héctor en Moaña ten bastante historia. Podes contala? Está inspirada na peza escocesa Hector the Hero, de James Scott. É un tema moi popular en Escocia, que normalmente se toca con gaita ou violín. O que fixen eu foi unha reinterpretación co low whistle, inspirado nesta peza, que en ten máis de 100 anos. E o curioso é que cando a toquei por primeira vez en Glasgow á xente soáballe familiar, pero non recoñecían a melodía orixinal. Berobreo Blues é un dos temas máis peculiares do disco. É iso, un blues feito con gaita. É, si, un blues que tocamos por primeira vez hai un ano, na gala dos premios La Opinión, á que nos convidou Oscar Losada. Despois decidín gravalo para o disco. Gústame moito o ambiente que se crea coa zanfona de Germán Díaz, que é outro auténtico crack, e a guitarra acústica de Pablo Lafuente. Penso que quedou un blues moi orixinal, con instrumentos tradicionais. "Penso que quedou un blues moi orixinal, con instrumentos tradicionais" Vórtice é o que dá nome ao disco. Eoghan Neff volve estar neste tema. Mencionabas antes como o coñeciches. A Neff coñecino en Irlanda no W.K.P.F., coma aos gaiteiros, como contei antes. E logo el mesmo propuxo que colaborásemos. Houbo feeling desde o principio, e xa colaborou comigo na produción e na gravación de Tirán e Confuxon. É un amigo, e un musicazo co que dá gusto traballar. Vórtice é unha composición miña que lle pedín a el que producise. "A melodía de Vórtice está feita en Moaña, pero a peculiaridade é que parece unha jiga tradicional irlandesa moi antiga" A melodía está feita en Moaña, pero a peculiaridade é que parece unha jiga tradicional irlandesa moi antiga. E logo ten tamén unhas percusións polo que a xente pregunta, porque non se recoñecen. Están feitas coa gaita desmontada, co son pasado por filtros de son e samplers, e o programador Joe Geaney deconstruíndo os ritmos. Conséguese, así un ritmo diferente, máis conceptual, máis moderno e máis innovador. Despois vén Rakish Pipers. Que salientarías dela? Os arranxos de Eoghan Neff e as colaboracións de Blackie O'Connell e Cyril O'Donoghue. Hai tres melodías. Primeiro o fiddle. Despois as gaitas galega e irlandesa, que entran xuntas ata o final do tema. Falabamos antes de como facer ben a fusión, e referíame a este tipo de cousas: xogando coas diferentes tonalidades e timbres das gaitas. "Falamos distintas linguas, pero entendémonos. A min chámanme moito para tocar en Irlanda, en Escocia…" Falamos distintas linguas, pero entendémonos. A min chámanme moito para tocar en Irlanda, en Escocia… E supoño que tamén é por iso, porque aprendín a tocar con xente que toca outros tipos de gaitas e non reparo á hora de tocar con eles a súa música tradicional e tamén a nosa. Amo é unha adaptación do tema tradicional galego Amores. É o tema máis experimental do disco. Unha produción de Neff moi de banda sonora, moi relaxante… Penso que, en xeral, este é un disco para iso, para escoitar relaxadamente de principio a fin. E mellor escoitalo con volume, para poder apreciar os matices. "Penso que, en xeral, este é un disco para escoitar relaxadamente" A Laranxeira procede tamén do repertorio de Muxicas. Si, é unha mazurca de Muxicas. Un tema que coñece moita xente. Nós fixemos a nosa versión. Destacaría os arranxos de Xosé Liz no bouzouki e a colaboración do músico vasco Xabi Aburruzaga. O último corte do disco é Slide/A Camposa, a parte do disco con máis sabor galego: polo son da gaita, os aturuxos, o tambor galego… "Slide/A Camposa é a parte do disco con máis sabor galego: polo son da gaita, os aturuxos, o tambor galego…" Marca a fin do disco, e cheira moito a Galicia . Son temas moi populares, interpretados coa gaita galega, cun son máis de directo. Slide parece unha muiñeira pero é unha peza tradicional irlandesa. E o curioso é esa boa unión coa peza galega, de Xosé Romero. Esta peza dobre é máis de bailar, máis de festa. Na produción tiveches a axuda de Scott Wood, Manu Conde, Xosé Liz, Joe Geaney e Eoghan Neff. Grandes profesionais que, como dicía ao principio, fixéronmo todo moito máis doado. Pero foi moito traballo: moitos viaxes, moitos estudios, arranxos, produción, deseño… E eu dirixín todo o proceso. Quería que o disco reflectise o momento que estou a vivir como gaiteiro galego polo mundo ben arroupado. "Quería que o disco reflectise o momento que estou a vivir como gaiteiro galego polo mundo, ben arroupado" Por que empezaches a tocar a gaita con seis anos? Foi no colexio, en Marín. Había un grupo de gaitas que aínda existe, Os Chaneiros, e foi un frechazo a primera vista. Teño aínda gardada a nota que o profesor de música lles escribira a meus pais, dicindo que o neno tiña talento, e recomendándolles que me comprasen unha gaita. "Teño aínda gardada a nota do profesor de música aos meus pais recomendándolles comprarme unha gaita" En Moaña había unha gran banda de gaitas chamada Semente Nova, no que estaba Xavier Blanco, que foi un dos meus primeiros mestres, xunto con Antón Corral, Moxenas (Nazario González Iglesias) ou Carlos Núñez. Formácheste entre Moaña e Vigo, entón. Si, o mestre Antón Corral, fundador da banda de gaitas Xarabal, é o meu artesán favorito e o de moitas xeracións de gaiteiros en Galicia. Moxenas de Muxicas tamén impartiu obradoiros en Moaña. A Carlos Núñez foi unha sorte telo de profesor no conservatorio de Vigo, onde daba aulas de gaita galega e frauta barroca. "Carlos Núñez era un moi bo docente que nos motivaba moito" Ao pouco tempo de ser profesor alí comezou a dedicarse máis á súa faceta artística. Foi cando comezou a colaborar cos Chieftains, xusto antes de saír o seu primeiro disco… Era un moi bo como docente e motivaba moito os alumnos. Tamén colaboraches con músicos e grupos de estilos moi diferentes. Pregúntanche moito pola xira con Amistades Peligrosas. Algunha colaboración que queiras salientar? Fixen moitas colaboracións, si. Con Amistades Peligrosas, con Marta Sánchez para a sintonía da Vuelta Ciclista, con Skape, Mónica Molina, coa Orquesta Nacional de Jazz de España… E logo, de folk, pois con Lunasa, Fred Morrison, Paddy Keennan, Kathryn Tickell… e con moitos musicazos. Despois nos mellores festivais do circuíto folk europeo. E que me chamen ano tras ano é o mellor recoñecemento que podo ter como gaiteiro. "Que me chamen ano tras ano dos mellores festivais folk é o mellor recoñecemento que podo ter como gaiteiro" Si, non creo que teñas moita queixa. Hai quen tivo que deixalo -os Berrogüetto mesmo-. Luar na Lubre mesmo tocan máis fóra que en Galicia… Hoxe tampouco estamos no boom do folk dos 90. Hai menos diñeiro, se cadra tamén máis variedade na música que se fai... Si, que un grupazo como Berrogüetto tivese que deixalo explica moitas cousas da situación da música e os músicos galegos no Estado. Unha gran mágoa non poder seguir gozando das súas creacións despois dunha carreira impecable. O disco leva unha foto interior dunha espiral e unha peculiar portada, cun tornado que apoia a idea do Vórtice. Quen fixo as fotos? A foto interior é de Xulio Lago, un artista plástico do Morrazo. As fotos da portada, de G/F Studio. Vai no sentido da metáfora do vórtice, si. O fotógrafo, Jacobo Gayo dicíame que a miña música tiña moita forza e transmitía moita enerxía, e quería reflectir iso. Por iso ese escenario de treboada. É unha portada diferente, arriscada, como a música que fago. Non queriamos caer nos tópicos de sempre. "É unha portada diferente, arriscada, como a música que fago" Falando de tópicos, a gaita tamén está asociada a moitos tópicos. No Estado español, fóra de Galicia, moita xente escoita a palabra gaita e pensa en determinadas imaxes folclóricas. Como afastarse diso? Si, está por unha banda a etiqueta da música celta, e por outra todo o misticismo que se asocia, si, con Galicia. Os tópicos están aí. Eu o que fago é música, ao fin e ao termo. Música desde Moaña para o mundo. E iso é o que importa. Nunha entrevista en Radio 3 dicíanme que, tal como dixera Xurxo Fernández, as culturas do norte non eran culturas minoritarias, senón minorizadas. E eu estou totalmente de acordo. A nosa é unha música que, se ten a oportunidade de escoitala, gústalle á maioría da xente. Outra cousa é que se promocione, valore, respecte ou non. "Fago música, música desde Moaña para o mundo. E iso é o que importa" Moita xente do folk di que se promociona máis a música do sur, o flamenco. Pero tamén depende de que tipo de flamenco. Que aí tamén se folcloriza, no mal sentido. Mais teño unha curiosidade. Como é recepción da túa música en Moaña, no teu pobo? Moaña é un pobo de bos gaiteiros con moita tradición musical, na que temos moitos grupos de gaitas, coros mariñeiros, corais, bandas de música….. e no que o novo equipo de goberno está facendo moi bo traballo para recuperar o Festival Intercético do Morrazo e apoiar as diferentes inquietudes culturais da veciñanza. Levo aquí toda a vida e é un bo lugar para a inspiración dun músico ademais dun paraiso espectacular nas rías baixas… Falabamos antes dos festivais. Como son os de Irlanda ou Escocia? A idade media do público é máis alta, comparada cos festivais galegos. Aínda que tamén hai moita xente nova. Pero unha cousa que se nota é a cultura musical que teñen. Son moi respetuosos cos músicos. -Os festivais sempre son de pago, en teatros…- "A riqueza musical galega é como ter petróleo, e non querer exportalo…" Pero iso nótalo tamén nos pubs. Alguén comeza a cantar, e todo o mundo cala por educación. E eu o que digo sempre é que en Galicia temos unha riqueza musical que poderiamos aproveitar para exportar moito máis. É como ter petróleo en Galicia, e non querer exportalo…


Summary: Na súa achega semanal á rede galega de vídeoblogues, o director de Sermos Galiza, Xosé Mexuto, analisa como se apresenta a campaña a escasas horas de que se inaugure oficialmente.

Rajoy apura tranquilo o seu enésimo charuto no Palacio da Moncloa mentres PSOE e Podemos se disputan a segunda praza -a ver quen se fai coa coroa na liga da socialdemocracia-, así ve Xosé Mexuto o desenvolvimento duns últimos días de precampaña que xa son indistinguíbeis da campaña mesma, que formalmente dará comezo esta quinta feira ás 24 horas. Xosé Mexuto pergúntase tamén polo papel da Galiza nesta historia en contraste co que xogan Catalunya, Euskadi, Canarias e até Valéncia.


Summary: En 2019 recibiu 25 millóns por subvencións compensatorias do CO2 .

Mil millóns de euros nesta década. Ese é o importe que Alcoa recibiu no Estado español a través de axudas e subvencións indirectas, segundo informaba a finais de 2018 o Ministerio de Transición Ecolóxica. Mais desde entón, esa liña de axudas continuou a medrar. En 2019 a multinacional americana obtivo 25 millóns por subvencións compensatorias, inxección de diñeiro que lle axudou a fechar o ano en positivo. Alcoa pagaba o quilowatt en 2018 a 4 céntimos mentres que o resto da industria o pagaba a 9. O Goberno do PP deseñou un sistema de poxas de interrompibilidade para certas empresas que lle permitiu a Alcoa ter un prezo reducido. Para o Goberno español, estamos a falar de subvencións públicas mais para a multinacional a visión é outra e incidían en que pagaba a electricidade máis cara que as súas competidoras en Europa.


Hai quen defende que case todo o que pasa en política xa sucedeu antes, dun xeito ou doutro, en Galicia. "Galicia foi o laboratorio de Podemos", sinalou Anxo Lugilde ao presentar De Beiras a Podemos (Praza Pública, 2014) en referencia a como a xa desaparecida Alternativa Galega de Esquerda serviu en certo xeito a Pablo Iglesias, en labores de asesor, para "aprender" e experimentar nun "campo de probas" o que despois sería o seu propio partido. Tamén antes Galicia anticipou movementos, sobre todo na dereita, dende o devalo da UCD ata a resurrección política de Mariano Rajoy.Quen dea por boa a tese de que en Galicia case todo sucedeu antes e teña algo de memoria sorprendeuse un chisco menos coa proposta dos "concibidos non nacidos" ou coa axencia de viaxes simulada polo PPQuen dea por boa a tese de que en Galicia case todo sucedeu xa antes puido comezar a campaña electoral deste 28A cun chisco menos de sorpresa a respecto da proposta do PP de Madrid -se é de Madrid é sabido que a vaga expansiva chega a Cualedro, Coirós ou Guitiriz, nunca á inversa- para considerar os "concibidos e non nacidos" como membros da unidade familiar. Tal medida, con independencia da valoración que lle mereza a cadaquén, leva en vigor en Galicia case unha década.Algo semellante sucederá a quen teña algo de memoria ao comprobar que a primeira idea forza do PP nesta campaña das eleccións xerais fose cargar contra o rival a bater, o socialista Pedro Sánchez, polo uso dos avións oficiais para os seus desprazamentos, simulando para iso unha axencia de viaxes na mesma rúa de Madrid -onde vai ser- na que se sitúa a sede do PSOE. Lembran cando disque Galicia descubriu que os cargos da Xunta viaxaban en coche? Xa pasaron dez anos. Os socialistas anunciaron que levarán tal iniciativa ante a Xunta Electoral. Como o primeiro venres de campaña foi tamén Venres de Dores, ás portas da Semana Santa, a confraría andaluza que organiza a procesión do Cristo de la Buena Muerte -a dos lexionarios- xa decidiu advertir antes de acabar nunha foto de campaña. Pediu aos líderes de PP e Ciudadanos, así como ao partido de extrema dereita Vox, que se absteñan de asistir aos seus actos do Xoves Santo. O pasado ano varios membros do goberno de Rajoy entoaron nesa procesión o célebre Novio de la muerte, dando por boa á mestura de armas, Exército e Cristo que dificilmente aguanta unha lectura do Evanxeo.Sobre os primeiros compases da campaña segue a pairar a decisión do PSOE de que Pedro Sánchez acuda ao debate de Atresmedia, pero non ao de TVEEsta é a paisaxe dun primeiro día de campaña no que Pablo Casado seguiu arrenegando en forma e fondo do marianismo, o mesmo que remata o día tributándose unha auto-homenaxe en Pontevedra. A outra faciana da cidade, a do goberno municipal que encabeza Miguel Anxo Fernández Lores, é reivindicada á mesma hora no acto central da primeira xornada da campaña do BNG.Sobre estes primeiros compases da campaña segue a pairar a decisión do PSOE de que Pedro Sánchez acuda ao debate a cinco bandas organizado por Atresmedia pero non á cita a catro -PP, PSOE, Unidas Podemos e Ciudadanos- que convocara Televisión Española. O xeito en que a canle pública recolleu os reproches á decisión dos asesores presidenciais si que non sucedeu antes en Galicia. Nin un nin outro convocaron, así e todo, a forza ningunha cuxo líder non concorra a deputado por Madrid.


Summary: Ourense fai dous anos baixo o bastón de mando de Gonzalo Pérez Jácome, sobre o que paira o risco dunha moción de censura. Socialistas e nacionalistas cargan contra o PP por manter o "desgoberno" e o "caos" no Concello.

Hai 10 días que o Pleno de Ourense rexeitou o expediente de modificación de crédito que o alcalde de Democracia Ourensá (DO), Gonzalo Pérez Jácome, vinculou a unha cuestión de confianza. Coa votación abriuse o prazo dun mes para os grupos presentaren unha moción de censura. E así chega a cidade das Burgas ao ecuador do mandato municipal. Unha etapa que comezou hai dous anos cando o PP investiu Jácome a cambio de que DO permitise a Manuel Baltar (PP) manter a Presidencia da Deputación. Logo, o PP abandonou o Goberno municipal e abriuse a unha moción de censura contra Jácome. Mais condicionou o seu apoio a que portavoz socialista, Rafael Villarino (cuxa candidatura foi a máis votada nos comicios), non for o candidato na moción e, cando este se apartou, o PP pediu que entregase a acta de edil, algo polo que o PSdeG non pasou. Aliás, o Goberno está en minoría, con tres dos seis concelleiros de DO no grupo de non adscritos. Moure pide estabilidade "Cando pactamos con DO, o obxectivo foi garantir" a "estabilidade e gobernabilidade", indica a este xornal Flora Moure, portavoz municipal do PP. Tamén alude a eses principios "cando ofrecemos ao PSOE un gran pacto de coalición PSOE-PP que garantise un Goberno en maioría", mais "é algo que o PSOE de Ourense rexeitou", considera Moure, sinalando que os socialistas preferiron antepor as súas siglas. "Ourense precisa dun Goberno e é precisamente o que nós podemos ofertar polo ben da nosa cidade", asegura. Villarino denuncia fraude Para o voceiro do PSdeG, Rafael Villarino, "estes dous anos supuxeron a consolidación dunha fraude á cidadanía, xa que Jácome prometeu "sacar" Baltar da Deputación para dar un cambio á cidade e logo "traizoou o votante para erixirse en alcalde". Villarino critica o "desmantelamento cultural, coa suspensión de todos os actos e o fechamento do auditorio". Un desmantelamento que se dá no económico, cunha zona cero, A Concordia, que antes protagonizaba o comercio e que "agora é un deserto". Aliás, no Concello, os traballadores teñen que defenderse do alcalde, "que os responsabiliza dos problemas da cidade". O socialista lamenta que o PP sexa "capaz de pasar por calquera humillación que lle faga Jácome con tal de impedir que goberne o PSdeG". Seara alerta do "caos" Luís Seara, portavoz do BNG, ve estes dous anos de "desgoberno" como "un barco que vai cara ás pedras sen ninguén ao temón". Critica que o alcalde aproveitase a pandemia para "aniquilar" a cultura, pois "ten unha cruzada en contra dela" e agora quere eliminar a Universidade Popular. Denuncia a "carencia de políticas de servizos sociais", os cales non foron reforzados a pesar da pandemia "e agora, para ter unha primeira cita, hai cinco meses de agarda", e estamos a falar de "cuestións tan básicas como poder comer", explica Seara. Tamén lamenta que non "se fixese nada" a respecto do plan de mobilidade urbana sustentábel, porque o alcalde non cre nel", o mesmo que acontece co termalismo. Seara é moi escéptico co futuro, xa que o PP bloquea a saída que permitiría a moción de censura.


Summary: Reproducimos a seguir un extracto da lección 14 do curso de galego, sobre fraseoloxía galega, que Nós Diario publica hoxe. 'Curso de lingua galega: Mellor uso, máis calidade para o idioma' diríxese a todos os públicos e publícase a diaro nas catro páxinas centrais do xornal impreso.

Introdución Unha expresión idiomática é un conxunto de dúas ou máis palabras que se caracteriza por non ser posíbel identificar o seu significado mediante o sentido literal dos termos que constitúen a expresión. Son formas de expresión propias dunha lingua e que reflicten a súa riqueza ao transmitiren referencias culturais, históricas, lendarias..., a forma de ver o mundo ou a relación co medio de determinado pobo. Deste modo, en xeral, é moi difícil ou mesmo imposíbel traducir moitas expresións idiomáticas para outras linguas. Para coñecermos con propiedade unha lingua temos de saber utilizar correctamente as expresións idiomáticas e fraseolóxicas. Mais que acontece coas nosas? É claro que na actualidade a fraseoloxía galega está interferida polo español e deturpada pola introdución de expresións castelás de forma directa ou por medio de calcos. Non ten sentido falarmos de "ter enchufe" para conseguir un traballo cando a forma propia é a de "meter unha cuña". Imos revisar algunhas. Andar coa cabeza nas nubes Andar aos biosbardos. Andar na verza. Estar nas patacas. Son expresións que debemos utilizar se quixermos expresar a idea de 'estar distraída, confusa ou fóra da realidade' e non: *Pensar nas musarañas. —*Hai que andar pensando nas musarañas para esquecer que hoxe tiñamos o exame de sociais.—Hai que andar coa cabeza nas nubes para esquecer que hoxe tiñamos o exame de sociais. Andar con pés de la Andar con pés de manteiga. Andar como a galiña cos ovos. Son expresións que debemos utilizar se quixermos expresar a idea de 'actuar con moita cautela; falar a alguén con coidado para obter unha cousa' e non: *Andar con pés de plomo / chumbo. —*Temos de andar con pés de plomo co alumnado de primeiro curso, son moi pequenos.—Temos de andar con pés de la co alumnado de primeiro curso, son moi pequenos. Como conseguilo? As persoas subscritoras, ben en papel ben na versión de acceso na nube, terán á súa disposición, nas páxinas centrais de Nós Diario, desde o 5 de maio, o curso de balde. As persoas que aínda non son subscritoras poden facerse ou ben adquirir o diario en papel nos quiosques e puntos de venda habituais por 1,50 euros de terzas a sextas feiras e por 3 euros os sábados (día en que se inclúe o semanario Sermos Galiza) ou ben mercalo para a súa lectura na nube.


Summary: Retrasos na expedición de citas, demoras excesivas nas salas de espera dos centros de saúde, profesionais saturadas e saturados… Estas son algunhas das consecuencias da política de substitucións do Sergas nos meses de verán e que son cuestionadas pola maioría de axentes que interveñen na atención primaria. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 307 de Sermos Galiza.

A falta de persoal médico é un clásico do verán galego. A ausencia de previsión da Xunta, unida a un sistema de cobertura de substitucións excesivamente ríxido, está a provocar auténticos colapsos na atención primaria, desde a asunción de cotas desorbitadas até unha caída na calidade do servizo por saturación e sobrecarga das e dos profesionais. As consecuencias son visíbeis: médicas e pediatras que realizan até 50 e 60 atencións médicas nunha xornada laboral, escaseza de tempo para dar unha asistencia apropiada e razoábel ou medidas de agrupamento de profesionais que afectan as persoas usuarias do servizo. Entre os testemuños que revelan unha situación estresante para o profesional da sanidade hai casuísticas diversas. É o caso, por exemplo, das e dos médicos residentes. Un deles, que prefire permanecer no anonimato, explica en declaracións a Sermos Galiza que o seu contrato se renova anualmente. "A min non me afecta persoalmente", confesa, "pero todos os días vexo compañeiras e compañeiros queimados por unha situación que lles está a xerar estrés persoal e emocional". Na área de Vigo, por exemplo, unha das máis conflitivas neste sentido, as listas de substitucións conteñen "situacións moi temporais, como que para cubrir unha baixa se empregan contratos de inicio e fin en troques de outorgar, como sería lóxico, a baixa completa; é dicir, fanse contratos por dous, tres, catro ou cinco días que se interrompen as fins de semana para volver contratar na segunda feira". As modalidades de contratación son tamén diversas, explica este residente. "Ofrécense paquetes de verán de 190 horas ao mes con cotas diferentes", relata, "sen estabilidade e coa obriga de facer gardas as fins de semana baixo a indicación de que se non as fas, din, es o único e que non te debes negar". Postos sen cubrir ou redución ao mínimo dos médicos de urxencias son outras das consecuencias da política restritiva que aplica o Sergas. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 307 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Estimado Vicepresidente,Non nos coñecemos persoalmente, pero vou a permitirme dirixirme a ti con afecto e confianza. Quen compartimos ideas e proxectos para mudalo todo e asaltar os ceos, e, honestamente o tentamos, con acertos e erros, necesitamos complicidades e confianza.Con esta carta quería compartir as razóns polas que necesitamos unha Renda Básica Universal. É máis necesaria que nunca e, en realidade, é a única solución factible na actual situación de parada técnica do modelo de desenvolvementoCon esta carta, de forma directa e cordial, quería compartir as razóns polas que necesitamos unha Renda Básica Universal. Penso que é máis necesaria que nunca e, en realidade, é a única solución factible na actual situación de parada técnica do modelo de desenvolvemento que se nos impuxo no que levamos de s.XXI. Non me deterei en teorías políticas e económicas, seguro que as coñeces mellor que eu, ao fin e ao cabo ti es doutor en ciencia política e eu en psicoloxía política. Quería centrarme en aspectos máis humanos e pragmáticos, que derivan da miña experiencia como profesora de Intervención Sociocomunitaria e da breve pero intensa experiencia dirixindo as políticas sociais municipais en Santiago de Compostela, para poñer en marcha unha Renda Municipal de Garantía Básica Cidadá e deixar deseñada unha Renda de Garantía Infantil.Creo que este goberno esta poñendo toda a vontade política e todo o corazón en protexer as persoas máis vulnerables diante da crise social e económica que nos espera. Por iso, cada semana preséntase un paquete de novas medidas, a través dos ERTEs, do subsidio de desemprego para persoas desempregadas, subsidio de desemprego para persoas que non cumpren criterios para subsidio de desemprego, subsidio para persoas empregadas fixas discontinuas, para temporais... para autónomas e pequenas e medianas empresas; que se veñen a sumar as prestacións sociais existentes, tipo PNCs, prestacións por discapacidade, Rendas de Inserción Social, ás que se sumará a o Ingreso Mínimo Vital que prepara a Vicepresidencia de Dereitos Sociais xunto co Ministerio de Inclusión Social e Migracións. Como dixo Zygmund Bauman: estamos todas e todos no mesmo barco.Unicamente unha prestación Universal, Individual e Incondicional pode aplicarse e desenvolverse con axilidade e eficaciaSinceramente, creo que esto é imposible de xestionar desde una administración pública enfraquecida e moi pouco eficaz, e, só vai alimentar a burocracia e as posibilidades de que moitas persoas, ás máis vulnerables, se perdan entre os miles de requisitos administrativos e papeis para xustificar situacións e acceder á prestación máis adecuada. Acabarán conxestionados os servizos de emprego e os servizos sociais, e as persoas deixadas á deriva entre un e outro. E pasarán meses antes de que sexa efectiva para as persoas que necesitan os recursos económicos para garantir dereitos fundamentais como a alimentación ou a vivenda. Necesitamos un cambio de rumbo. Necesitamos un modelo diferente.Unicamente unha prestación Universal, Individual e Incondicional pode aplicarse e desenvolverse con axilidade e eficacia. Porque a súa xestión dependería do Ministerio de Facenda. A administración tributaria é con diferencia a administración máis modernizada e tecnoloxizada do Goberno de España. É tamén a administración que ten os datos económicos e patrimoniais de todos/as, e pode ingresar universalmente a Renda Básica proposta, e pode (e deberá) aplicar a fiscalidade necesaria para manter a RBU e investir en servizos públicos, como sanidade, educación, servizos sociais, e, así salvar vidas e correxir desigualdades. É o momento de investir na inspección fiscal e laboral e dotalas de profesionais de alta cualificación, esenciais para investigar a riqueza e colocala ao servizo do colectivo, para garantir dereitos sociais, comezando polos básicos como a vivenda e a saúde, e correxir desigualdades sociais e económicas que abran esperanza para un futuro sostible. As análises e propostas de Daniel Raventós e outros/as economistas mostran que é posible e non sería díficil. Os servizos sociais e os servizos de emprego libraríanse das tarefas vinculadas a fiscalizar a pobreza. Liberados das actividades de fiscalización poderían dedicarse a impulsar políticas activas de desenvolvemento comunitario Deste xeito, os servizos sociais e os servizos de emprego libraríanse das tarefas vinculadas a fiscalizar a pobreza e verificar o bo comportamento das persoas máis pobres e vulnerables, nas que consumen prácticamente todos os recursos e enerxías. Liberados das actividades de fiscalización poderían dedicarse a impulsar políticas activas de desenvolvemento comunitario e integración social, que tan necesarias van ser para construír un novo contrato social máis cooperativo e sostible. Ademais, co ingreso automático da renda, individual e suficiente, tamén evitaríamos ter millóns de persoas nun fráxil equilibrio ou nunha vulnerabilidade extraordinaria que as precipitase nas fauces de explotadores sen escrúpulos, para realizar traballos e actividades non dignas nin humanizadoras.Nada máis lonxe da miña iniciativa que centralizar competencias, as nacionalidades históricas e autonomías terían o seu propio papel. Das súas competencias e da súa vontade e responsabilidade dependería incrementar esa Renda Básica Universal, que estiman os colectivos promotores en 750€, para adecuala aos diferentes niveis de vida, características sociodemográficas ou de distribución poboacional. En Galiza non saíremos ben parados/as, o PP non ten costume de exercer competencias e menos de mellorar dereitos, pero o certo que tampouco se atreveu a derogar a RISGA, insuficiente e burocratizada en extremo, ou o salario da liberdade, instaurado polo goberno bipartito para garantir recursos mínimos ás mulleres vítimas de violencia machista.Só así podemos construír futuro e facer posible esa "utopía para realistas" da que fala Rutger BregmanImaxina que todas as persoas tivesen un ingreso económico individual e suficiente para facer fronte aos pagos de alugueiro, de autonómos, de alimentación ou ao consumo de cultura. Ao tempo que profesionais da Psicoloxía, do Traballo Social e da Educación Social, así como dos servizos de orientación laboral e inclusión social só se dedicaran a acompañar e apoiar os procesos individuais e colectivos de desenvolvemento … só así podemos construír futuro e facer posible esa "utopía para realistas" da que fala Rutger Bregman.Unha aperta virtual.


Summary: O Alba, do ex primeiro ministro Alex Salmond, ameaza con fracturar o voto

Alex Salmond, ex primeiro ministro de Escocia, foi absolto de 13 delitos sexuais en 2020. Dous anos antes abandonara o Partido Nacional Escocés (SNP) para non o prexudicar; e a súa sucesora e protexida, Nicola Sturgeon, distanciouse del co fin de que o caso non fose politizado, "rompendo unha relación que fora moi importante para min, política e persoalmente", confesou esta semana. Agora volveranse reunir, mais cara a cara, pelexando polos mesmos votos. Salmond leva tempo convencido de que foi a camarilla de Sturgeon quen conspirou contra el. Dentro do propio SNP, partido que aglutina o voto independentista, mantén fieis aliados á figura que logrou convencer a Londres de convocar un referendo en 2014. Mais é Sturgeon quen elevou a real a posibilidade de gañar unha hipotética segunda consulta, tal e como mostran as enquisas. A última, publicada no Press and Journal, dá ao SNP unha ampla maioría nas eleccións parlamentarias do 6 de maio (67 deputados, por 61 que ten actualmente do total de 129). Serán fundamentais de cara ao panorama político dos próximos anos a respecto da organización territorial do Reino Unido. O soberanismo escocés preséntaas como plesbicitarias. Mais o anuncio televisado de Salmond onte, anunciando que concorrerá cun novo partido liderado por el, o Alba, racha con todos os esquemas. Na cuarta feira, a seis semanas dos comicios, disolveuse a Cámara. Na véspera, Sturgeon superaba unha moción de censura logo de que unha comisión parlamentaria a acusase de mentir durante as pescudas sobre Salmond, de ocultar información para protexelo. Unha investigación independente considerou que non tivera influencia no caso. Salmond asegurou que o seu obxectivo é lograr unha "supermaioría pola independencia" (#supermajory, é o lema que se podía ler ás súas costas), aproveitando as peculiaridades do sistema electoral. É dicir, sumar máis representantes, non dividir o voto. Sostivo que desta maneira se podería chegar até "90 ou mesmo máis". Porén, desde o Partido Laborista cualificaron o movemento de "axuste de contas". En calquera caso, a hexemonía do SNP sobre o soberanismo xa está en cuestión. Independencia, si, mais dentro da UE Son xa máis de 20 enquisas consecutivas onde a cidadanía escocesa se manifesta a prol da independencia. Non é esta a novidade, polo tanto, na última que acaba de ser publicada polo xornal Press and Journal ─o máis antigo de Escocia─. Desta volta a pregunta contiña un condicionante que fai variar decisivamente o resultado final: 53% din 'Si' a saír do Reino Unido, sempre e cando se entre na UE. A sondaxe, elaborada por Survation entre o 11 e o 18 de marzo sobre unha mostra de 2.000 persoas, estabelece unha variábel interesante: preguntados se "Escocia debería ser un país independente", 51% dos consultados responderon que non; mais a mesma pregunta coa garantía de regresar ao bloque comunitario deitaba esa cifra favorábel ao 'Si' de 53%. Esta alternancia na resposta é máis evidente nas persoas que no referendo do Brexit de 2016 votaron a favor de permanecer na UE: dun apoio de 54% na primeira pregunta, pasan a outro de 59% na segunda opción. A liña mantense desde hai cinco anos: a maioría dos votantes favorábeis ao Brexit oponse á independencia, e viceversa.


Summary: No mes de xuño viviu o incendio do seu obradoiro. De seguido, entre a xente do mundo da música organizouse unha campaña de mecenado con achegas solidarias desde diversos campos da arte para que Reberete puidese volver montar o seu taller. Seis meses despois o local temporal está en marcha coa maquinaria precisa para afrontar o choio.

Como toma a decisión de facer un Verkami para poder remontar o negocio? Ardeume o obradoiro e as 24 horas seguintes foron de shock e de non saber que facer, por onde tirar. Xunteime coas miñas amizades e xurdiu a opción de facer un mecenado para saír do buraco no que estaba metido. En todo momento procurei orientalo ben, pensar cal debía ser a cantidade mínima para poder arrancar e consideramos os 40.000 euros, pero finalmente logramos 45.000. Unha cantidade que me chegou para mercar a ferramenta mínima e a madeira para poder retomar a actividade. O local aínda non o teño, pero iso será pouco a pouco, porque agora mesmo estou nun espazo que me cedeu o concello de Cea para estar durante un ano. Teño local, teño maquinaria e teño madeira... Podo empezar! Que tal se desenvolveu a campaña e como o fixo sentirse o resultado? A xente colleu moitos bonos para trocar por cursos, por pandeiretas, por tambores, por gaitas... Foi a recompensa á que máis se recorreu, aínda que tamén as había que eran directamente para crear unha pandeireta ou unha gaita. Houbo obradoiros, e xa se impartiron todos durante o verán; tamén houbo quen ofreceu libros, como Carlos da Aira, ou César, da Orquestra Pantasma, que fixo uns brinquedos; outra xente ofreceu discos... Toda aquela persoa que me puido achegar algo deumo, mesmo teño un amigo peiteador que ofreceu bonos para trocar por un tratamento ou por un corte de pelo. Síntome moi apoiado por toda a xente que colaborou e tamén moi responsábel para devolver esta enerxía que me deron a min, toda esa forza agora tamén debo correspondela. Teño que tirar para adiante e por iso estou tan enérxico e tan activo, porque vexo que isto ten que saír para adiante, que está nas miñas mans. Teño que entregar esas recompensas e iso tamén me dá enerxía para seguir. E xa ten aberto o taller? Aberto está, porque o obradoiro está aberto cando eu estou nel e estou das 10 da mañá ás 11 da noite. Xa recibín xente que pasou para recoller algunha encomenda ou facer encargas e, a verdade, estou activo desde que rematou o tema do mecenado, alí estou, na nave, dándolle caña ao asunto. Que sensación ten neste intre de cara ao futuro? Teño un pouco de incerteza porque está a cousa realmente parada, falo coa xente deste gremio e, a verdade é que, en comparación con outros anos, baixou 90% o que son os pedidos. O que pasa é que, agora mesmo, estou nun proceso inverso porque teño moitísimo traballo para facer, a maioría centrado nas recompensas a raíz do Verkami, entón choio por diante teño. Pero tamén noto ese outro sentimento de dicir "a ver se vou volver montar o taller e non vou ter traballo". Pero tamén coido que sairemos desta e volverá haber aulas, foliadas... E a xente volverá encargar cousas. De momento, todas as persoas que participaron no mecenado xa están na web de oreberete.com; todas aquelas que mercaron cursos xa os recibiron e agora estou a facer pandeiretas e algún colgante, chaveiros que fixen con cousas que resistiron o lume, como ferreñas de metal ou de buxo. Agora con tirar para adiante, montar o taller e facer as encomendas todas xa teño traballo até abril ou maio. E aínda queda xente que ofreceu facer un festival benéfico para apoiar a causa, e iso é algo que quedou pendente, porque até o de agora, con todas as medidas restritivas e a situación sanitaria, non se puido facer.


Fálase moito do gran show do eu que é a sociedade actual, pero pouco da disparidade entre a realidade e a imaxinación dos individuos que sobrevaloran as súas propias capacidades. Esaxerar o noso valor ten o problema de que a realidade existe, e a pirandelliana confrontación entre como nos vemos a nós mesmos e como nos ven os demais provoca unhas disparidades bastante ruborizantes. Aínda que iso si, cunhas excelentes oportunidades para a comedia. O deus do pop / Dirección e interpretación: Diego Anido / Estrea no festival Escenas do Cambio / 2o de maio de 2021. O espectáculo de Diego Anido descóbrenos que o deus do pop resulta ser unha deidade insignificante e, aínda que talvez entrañábel, cunha capacidade de análise en absoluto fiábel. O personaxe debuxado por Diego Anido sofre dunha síndrome frecuente nos nosos días: se inventas unha vida, podes acabar crendo que a invención é real. Se fas da imitación de Michael Jackson o centro da túa existencia, podes rematar comportándote como se foses o cantante de Indiana. Non hai que buscar moi lonxe para atopar exemplos deste trastorno. A obra foxe da superchería que supón que un imitador de Michael Jackson procura unha vida privada semellante ao do divo. En absoluto: case sempre somos vítimas das circunstancias e enfrontalas coma se fosemos unha estrela internacional do pop abonda para manter a ficción. Demandar atención sobre o personaxe e a súa circunstancia constitúe a chave de bóveda do humor do espectáculo, de tal xeito que mesmo Michael Jackson é prescindíbel. O deus do pop escarva no lado cutre dun mundo de lentellolas e luces de cores, desvelando, máis unha vez, que a realidade adoita ser inmisericorde coas mitificacións, propias ou alleas. O universo da música dos setenta e dos oitenta, que tanto se reivindica ultimamente, confróntase aquí cunha visión que -case desde a inxenuidade- desmonta o lado épico que se lle adoita atribuír. Mais a medida que se interna nesa paisaxe, o personaxe protagonista vai diluíndose, perdendo forza. O que era o motor da comedia na primeira parte do espectáculo queda relegado a un pano de fondo sobre o que se proxectan outras preocupacións que nos afastan do impulso primeiro e reducen o atractivo do relato. Anido afonda aquí nunhas temáticas que xa estaban presentes na excelente Symon Pédícrí, e explora, máis que en ningún outro espectáculo anterior, as posibilidades do texto e as potencialidades expresivas da coreografía nun contexto de comedia. Mais o esmendrellante personaxe delineado no comezo da función pedía unha solución máis acorde co que prometía, máis atenta a ese contraste entre o real e o imaxinado. Que é, por outro lado, o que lle dá sentido ao teatro.


Summary: A Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) vén de facer público un documento no que recolle "Instrucións aos concellos galegos" para paliar os posíbeis danos colaterais nestas entidades provocados polo actual estado de alarma.

A Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), presidida por Alberto Varela Paz, en vista da actual situación de estado de alarma que impera desde esta mesma madrugada no Estado español, vén de recoller nun documento que partillou publicamente un conxunto de "instrucións" para os concellos galegos co gallo de facilitar determinados trámites e/ou competencias dos concellos. Así pois, desde Fegamp lembran que, co estado de alarma, as Administracións Públicas están obrigadas a facilitar medidas que favorezan o traballo desde as súas casas ás empregadas públicas na medida do posíbel, e sempre que sexa viábel a prestación dos servizos públicos por medios non presenciais. as Administracións Públicas están obrigadas a facilitar medidas que favorezan o traballo desde as súas casas ás empregadas públicas na medida do posíbel, e sempre que sexa viábel a prestación dos servizos públicos A primeira das medidas pase por crear unha Comisión Municipal de seguimento da evolución do COVID-19 que poderá estar formada polos seguintes representantes locais: a alcaldía, compoñentes da corporacións (concelleiras e concelleiros), a xefatura da policía local, a persoa responsábel dos Servizos de Emerxencia e Protección Civil maila xefatura dos Servizos Administrativos Municipais. O segundo dos puntos recolle que a comunicación co Concello debe realizarse de forma telemática a través da sede electrónica municipal ou vía telefónica a través dos teléfonos da Casa do Concello, Policía Local, Emerxencias e / ou Servizos Sociais. O punto terceiro fai fincapé en que, en caso da non existencia de medios telemáticos e para aqueles supostos de urxencia, o Concello deberá atender de forma presencial, previa petición de cita telefónica, en horario de 9 a 14 horas. O cuarto dos puntos indica que os servizos administrativos municipais funcionarán con porta pechada de 9 a 14 horas, dun modo moi reducido, equivalente a uns servizos mínimos, que serán fixados por cada Concello en función da poboación e características do mesmo, e que a modo de exemplo, recoméndanse sexan atendidos por unha persoa cada un dos seguintes Servizos: Conserxaría Municipal, Estatística (Padrón Municipal de Habitantes), Rexistro de Entrada Municipal e Portelo Único, Secretaría Xeral, Rexistro de facturas telemático (Intervención), Pago a provedores (Tesouraría), Departamento de Informática, Departamento de Obras e Vías públicas, Departamento de Electricidade mais Cemiterios. Ademais do anterior, desde a Fegamp declaran que as e os empregadas municipais que "acudan a prestar estes servizos deberán realizalo en días alternos, polo que se organizarán quendas" polas correspondentes xefaturas de Servizo. O punto quinto, referido á Policía Local e o Servizo Municipal de Emerxencias e Protección Civil, indica que estes entes continuarán coa prestación dos respectivos Servizos de xeito ordinario, que poderán ser reforzados cando a situación o requira. A sexta das indicacións está relacionada cos Servizos Sociais Municipais. Neste senso e dado o seu carácter asistencial, estes quedarán suxeitos no desenvolvemento do seu traballo aos protocolos estabelecidos polas persoas responsábeis de cada Área, co gallo de facilitar sempre que se poida o teletraballo ás empregadas públicas que presten servizos nestes Departamentos. A sétima medida fai referencia a todo persoal persoal municipal que non preste servizos dun modo presencial. Este deberá estar dispoñíbel coa finalidade de prestar servizo ou reemprazar aos e ás compañeiras cando fosen requiridos. A oitava indicación céntrase nas sesións periódicas ou ordinarias dos órganos colexiados municipais (Xunta de Goberno Local, Pleno da Corporación, Comisións Informativas, Xerencia de urbanismo etc). Todas estas ficarán suspendidas, agás a Comisión de Seguimento do COVID-19 ou calquera outra que fose preciso realizar. a Comisión de seguimento da enfermidade COVID-19 estudará entre outros temas, a colaboración coas autoridades sanitarias, a atención a cidadanía, en especial as persoas máis vulnerábeis Por último, a novena das medidas recolle que a Comisión de seguimento da enfermidade COVID-19 estudará entre outros temas, a colaboración coas autoridades sanitarias, a atención a cidadanía, en especial as persoas máis vulnerábeis, a suspensión de cobro de taxas, así como todos aqueles aprazamentos e fraccionamentos de taxas, impostos etc., que fose preciso levar a cabo para os sectores económicos afectados pola crise sanitaria ocasionada polo coronavirus. E, así mesmo, tamén se avaliará a necesidade de pechar as praias, áreas recreativas etc. Así pois, desde a Fegamp propoñen que a adopcións das medidas abarquen desde a próxima segunda feira, 16 de marzo, e se estendan até o domingo 29 de marzo.


Summary: Entrevista no 'Caderno de Verán' co integrante do dúo.

O dúo Verto está a acadar un grande éxito, principalmente entre as novas xeracións, como se está a desenvolver o verán? Con bastante traballo. Temos moitas actuacións en moitos lugares da Galiza. Quizais collamos vacacións unha semana deste mes, pero desde logo será un verán de traballo. Estamos moi contentos dada a situación, é un luxo que nos chamen nesta etapa tan complicada. Realmente tivemos moita sorte de que o noso formato gustase. Nesa semana que terá de vacacións que pensa facer? Ten algún plan? Conto con facer o Camiño de Santiago coa miña moza, xa o fixemos tres veces comezando desde diferentes puntos e gústame moito. Desta vez probabelmente saiamos desde Oviedo, xa fun antes e encántame o lugar. Prefiro facer o Camiño que as viaxes longas, levo moi mal o cambio de rutina. Ademais desta escapada, o meu plan principal é relaxarme, son unha persoa moi simple; na casa estou moi ben e agora que rematei a carreira toca descansar. Segundo o que ten pensado para este verán, non parece que a Covid vaia afectar ás súas vacacións. Non, eu son moi caseiro entón a Covid non chegou a cambiar a miña vida como tal. Claro que boto de menos saír pero no que respecta ao meu día a día estou ben. Pódese facer música nun espazo fechado, e o Camiño é perfecto ao realizarse ao aire libre, entón non truncou ningún dos meus plans. Estou máis triste, como todo o mundo, pero a miña vida non cambiou moito. Durante o verán habitúa visitar algún lugar concreto da Galiza que lle guste especialmente? Calquera sitio da Coruña, gústame descubrir a cidade. Hai pouco a miña moza e mais eu fomos a unha das casas burbulla que está a coller tanta fama e estivo moi ben. Xa que lle gusta pasar un verán tranquilo, podería recomendar un grupo de música, un libro ou o que queira para este verán? Recomendo a serie The Leftover, que trata sobre o sufrimento humano. No referido á música, estou escoitando moito a Colectivo da Silva. Con respecto ás lecturas, recomendaría Espera a la primavera, Bandini, de John Fante.


Summary: A Coruña, Ferrol, Vilaboa, Vigo, Ourense ou Pontevedra. Nas últimas semanas murais de organizacións soberanistas apareceron luxados, riscados ou tapados ao tempo que se lles superpoñían todo tipo de insultos e simboloxía fascista. "Non nos van amedrentar", advirten desde as organizacións afectadas.

A pasada segunda feira o BNG da Coruña denunciaba o acto vandálico contra o mural que decoraba a fachada da súa sede na zona vella. Uns descoñecidos pintaron de negro, "danado de xeito definitivo e irreparábel", a obra feita por Felipe Senén. Non foi unha simple trasnada, indican os nacionalistas da Coruña, que destacan a planificación e preparación dun acto así. Non é o único ataque que tivo lugar nestas semanas en Galiza contra murais de organizacións soberanistas. A comezos do pasado mes de xullo luxaban con mensaxes en defensa da unidade española un mural dedicado a Rosalía de Castro en Pontevedra. Onde figuraban os versos de Rosalía de Castro "Pobre Galiza, non debes chamarte nunca española" pintouse por riba"Pobre Galicia, que hoy niegan que siempre fuiste española". Sobre a lenda de Galiza Nova, riscouse a palabra Galiza para escribir 'Dictadura' e, a maiores, engadiuse no mural unha mensaxe en castelán: "Los mayores opresores siempre se han creido los mayores libertadores". Desde entón, este tipo de ataques reproducíronse en diversas localidades. Por exemplo en Bueu, onde un mural do MGS defendendo a independencia de Galiza foi atacado: riscada a bandeira da patria e a palabra independencia para pintar por riba unha bandeira española e a lenda "Bastardos". En Ourense o albo foi un mural feminista, tamén do Movemento Galego ao Socialismo. Alén de tachar o lema, pintaron unha cruz céltica [empregada polos defensores da supremacía da raza branca] acompañada das siglas SS (organización paramilitar nazi). Tamén en Ourense e tamén do MGS foi luxado un mural no que se defendía "aborto, libre e gratuíto'. Os atacantes taparon ese lema para pintar por riba "Si a la vida, no mates a tu hijo" ao tempo que comparaban o aborto cun "asasinato". En Vilaboa foi boicoteado un mural de Galiza Nova na defensa do colectivo LGTBI. Riscaron os lemas a favor da diversidade sexual e pintaron unha esvástica, nun ataque homófobo, comportamento habitual –a homofobia- nas ringleiras da extrema dereita. Tamén en Vigo tiveron lugar este tipo de accións. Un Mural de GN no barrio de Teis dedicado a Castelao sufriu as pintadas de "Puto nacionalismo" e bandeiras españolas, para alén de riscar onde poñía 'Día da Patria' para superpoñerlle 'Santiago Apóstol'. Pontevedra é unha das cidades onde máis ataques se produciron. Ao citado anteriormente hai que engadir a esvástica e a frase "lucha contra e separatismo" que luxaron un mural de Galiza Nova chamando a mocidade galega a se rebelar e organizar. En Ferrol o albo do vandalismo foi o mural de Artábria adicado ás Irmandades da Fala. Foi atacado na mesma noite en que se dera a coñecer a moción de Artábria levada a pleno polo BNG para pedir que Praza de España recuperase o nome de Porta Nova. Para Artábria non hai marxe de dúbida: "Resposta do fascismo a proposta de recuperar legítimo nome de Porta Nova: boicotam esta noite mural dedicado as Irmandades da Fala", escribiu na súa conta de twitter canda a imaxe do mural atacado As diferentes organizacións responsábeis dos murais atacados deixaron claro, ao denunciar os feitos nas redes sociais, que estas accións non ía conseguir amedrentalos ou meterlles medo. Apelaban ao "Non pasarán" - palabra de orde do antifascismo- para incidir na súa vontade de restaurar os murais atacados.


Summary: Agustín Fernández Paz atópase entre as 207 persoas candidatas ao premio Astrid Lindgren do 2013. A nominación do escritor faise pública unha semana antes de que o próximo 18 de outubro sexa nomeado en Vigo Socio de Honra de Gálix 2012.

O premio Astrid Lindgren leva o nome da creadora de Pippi Meiaslongas, un dos personaxes máis rebeldes e coñecidos da literatura infantil e está outorgado polo goberno de Suecia. Concédese cada ano a un autor ou autora de literatura infantil e xuvenil ou a alguén do mundo da ilustración, a edición ou a animación á lectura. A nominación coñécese xusto unha semana antes de que o próximo día 18 de outubro, Fernández Paz sexa nomeado Socio de Honra de Gálix 2012, nun acto no que a que foi compañeira súa no ensino Paz Raña Lama será encargada de ler a laudatio. Escolares de Vigo participarán nesta nova homenaxe ao escritor que está a piques de publicar O rastro que deixamos, unha obra que terá singularidade na súa sólida traxectoria literaria ao se trataren de textos de carácter autobiográfico.


Summary: O proxecto de decreto que o presidente da Xunta, Núñez Feixoo, propón ás principais forzas políticas, implica retrasar as eleccións galegas, convocadas para o 5 de abril, ata xusto antes do verán ou do outono, cando esgotaría a lexislatura.

Fontes consultadas por Europa Press suxiren que o outono é a opción máis viábel, xa que incluso os escenarios de control de virus máis optimistas non deixarían moito espazo antes do verán. E no verán, a priori, hai coincidencia en que non tería ningún sentido realizar a cita electoral. En concreto, o borrador que a Xunta propón distancia dous meses a nova cita electoral do fin do estado de alarma, unha decisión que se diferencia da proposta que se acordou en Euskadi, e que habilita o presidente vasco para redactar o novo decreto convocante eleccións. Feixoo e os líderes do PSdeG, Gonzalo Caballero, Galicia en Común, Antón Gómez-Reino, BNG, Ana Pontón e Ciudadanos, Beatriz Pino, volveron reunirse esta terza feira. A reunión estaba prevista para as 12.00 horas, pero foi aprazada ata as 12.45 horas, segundo informou a Xunta. O proxecto de decreto, a cuxo contido e tivo acceso Europa Press, afirma que as eleccións suspenderanse "a todos os efectos" e propón retomar o proceso electoral na "data máis próxima posíbel" ao levantamento do estado de alarma. O presidente resérvase o dereito a convocar a data e a duración da campaña electoral nun novo decreto da Xunta. Ademais, propón que as eleccións non se poidan realizar nos meses de verán, polo que leva á súa celebración no outono.


Summary: Son 260.

Sete días consecutivos de incremento de casos activos de coronavirus na Galiza, que xa son 260, 112 máis ca onte. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, o número de casos activos de coronavirus na Galiza é de 260. Deles 76 son da área da Coruña (5 máis), 80 da de Lugo, 7 da de Ourense (1 máis), 23 da de Pontevedra (3 máis), 49 da área de Vigo (-1), 23 da de Santiago (+2), e 2 da de Ferrol (+1). Do total de pacientes positivos, 1 está en UCI, 9 en unidades de hospitalización e 250 no domicilio. Polo de agora, na Galiza hai un total de 11.262 persoas curadas, rexistrándose 619 falecementos. O número de PCR realizadas é de 248.544. Dentro do total de casos rexistrados na Galiza hai un vinculado con centros residenciais, segundo indica Sanidade, que corresponde a un traballador, mentres as residencias seguen sen persoas usuarias infectadas.


Summary: As sospeitas sobre a execución das obras por parte das empresas engádense ás que a causa de Angrois ten abertas sobre a xestión e operación posterior da liña por parte de Adif Feijóo pide investigar "se houbo algunha deixadez nos técnicos que diminuíra a calidade dos materiais"

Feijóo pide investigar "se houbo algunha deixadez nos técnicos que diminuíra a calidade dos materiais" Este martes a Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia informou de que vén de abrir un expediente sancionador a 25 empresas subministradoras de sistemas de electrificación e equipos electromecánicos para a rede ferroviaria. Unha investigación administrativa que se facía pública pouco despois de que Adif, a empresa estatal xestora da maioría da rede, informara, en resposta a unha pregunta parlamentaria de En Marea no Congreso, de que abriu un expediente sobre as derivadas internas que poida ter a investigación xudicial en marcha desde hai catro anos sobre supostos subornos pagados por construtoras a técnicos seus para que lles validasen obras non realizadas segundo o contratado. Se a investigación de Competencia analiza o encarecemento das obras ferroviarias, tamén as galegas, por un posible pacto entre empresas, a xudicial e agora tamén interna de Adif estuda a posible rebaixa da calidade das actuacións realizadas, varias delas en Galicia. As sospeitas sobre a execución das obras por parte das adxudicatarias engádense ás que a causa de Angrois ten abertas sobre a xestión e operación posterior da liña por parte de Adif A investigación xudicial sobre presuntos subornos a técnicos de Adif por parte de construtoras iniciouse a raíz dunha denuncia sobre irregularidades nunha obra do AVE en Barcelona realizada por Isolux Corsán entre 2008 e 2011, pero estendeuse máis tarde a actuacións por toda España. Os investigadores atribúen á empresa o regalo de viaxes de pracer a responsables de Adif a cambio de que validasen como realizadas obras que non se executaran ou feitas con materiais ou técnicas de inferior calidade. Un dos treitos que se adxudicou Isolux Corsán, en 2003, foi o Ourense-Amoeiro da liña de AVE Ourense-Santiago. Segundo informou El País, a empresa soubo que "un tipo de formigón" empregado na obra "non ofrecía a resistencia necesaria para o encofrado", pero aínda así evitou revisar a obra. Corsán, segundo os investigadores citados polo diario, aboou unha viaxe de pracer ao director da obra de máis de 1.500 euros. Na investigación por presuntos subornos tamén estarían implicadas as galegas Copasa e Puentes y Calzadas, segundo El País Os investigadores non só levaron máis alá de Barcelona a súa investigación sobre Corsán senón que tamén ampliaron as súas sospeitas a outras empresas, como as galegas Copasa e Puentes y Calzadas. Novamente segundo El País, as dúas pagaron tamén viaxes de pracer a cargos de Adif, a primeira en colaboración con Corsán e Acciona en relación coa obra de Barcelona e a segunda ao tempo que era adxudicataria da construción de treitos do AVE galego como o acceso a Santiago ou o Requejo-Padornelo. Segundo o Goberno, a propia Adif está a colaborar coa investigación xudicial desde mediados de 2013 e agora vén de responder a En Marea que tamén abriu un expediente interno. Segundo esa resposta, "se esixirán as responsabilidades que correspondan adoptar no proceso penal no que Adif se atopa persoado como acusación particular, e as de índole disciplinaria se adoptarán por Adif no que a pendencia do proceso penal permita". Adif tamén sinala que revisa como se realizaron as obras en cuestión. Á marxe destas investigacións tanto penal como interna de Adif sobre a relación entre as construtoras e os técnicos da empresa pública, Competencia vén de abrir outra a 25 empresas suministradoras de sistemas de electrificación e equipos electromecánicos para a rede ferroviaria por "posibles prácticas anticompetitivas". Competencia analizará se as empresas se puxeron de acordo para repartirse entre elas os concursos públicos de instalación e mantemento dos sistemas de electrificación e seguridade das liñas ferroviarias. Entre as firmas implicadas están as principais do sector e as súas matrices, que nos últimos anos veñen traballando de xeito activo no AVE galego: Alstom, ACS, Comsa, Elecnor, OHL, Isolux Corsán, Abengoa, Indra Sistemas, Sacyr ou Siemens. As investigacións dos subornos e o cártel poñen o foco na construción da obra civil e a instalación nela do equipamento técnico por parte das empresas, mentres que a de Angrois analiza a xestión e operación posterior da liña por parte de Adif As sospeitas que estas investigacións espertan sobre como foi construído o AVE galego por parte das empresas adxudicatarias e os sobrecustos que se lles pagaron engádense ás que a causa de Angrois ten abertas sobre a xestión e operación da liña Ourense-Santiago por parte de Adif. Porén, se nos dous primeiros casos o que se investiga é se as empresas adxudicatarias ocultaron información a Adif sobre os materiais e técnicas que empregaron ou se pactaron uns prezos máis elevados polos seus servizos, a documentación achegada á causa de Angrois revela que as empresas informaron a Adif dos riscos existentes na liña pero sería esta a que non os xestionou de xeito adecuado para evitar o accidente. Isto é, as investigacións sobre os supostos subornos das construtoras e o presunto cártel das empresas poñen o foco sobre o proceso construtivo da obra civil e a posterior instalación nela do equipamento técnico por parte das adxudicatarias, mentres que a investigación sobre o accidente de Angrois está a analizar a xestión e operación posterior da liña por Adif.


Summary: A sección de Administración da CIG alerta de que as escolas de Infantil, Primaria, institutos de ESO, Bacharelato, educación especial, escolas de idiomas, conservatorios e Formación Profesional da Xunta abrirán en setembro as súas portas "sen a seguridade suficiente fronte á Covid-19 ao non poder garantirse a hixiene, desinfección e limpeza axeitada das súas instalacións" pola falta de reforzo dos equipos de limpeza.

O sindicato denuncia que o protocolo da Xunta para adaptar o inicio de curso á situación epidemiolóxica é "inasumíbel" porque aumenta as tarefas de limpeza sen reforzar o cadro de persoal. "Co traslado dunha persoa de tarde para tarefas Covid-19 para a mañá provócase que, na práctica, non se dea feito unha limpeza ordinaria pola tarde e moito menos unha limpeza Covid", afirma a responsábel nacional de Administración, Zeltia Burgos. Como fai notar, o operativo específico polo virus inclúe "varrido e fregado de todas as superficies, como se se tratase dunha limpeza xeral, pero nun só día" en todos os recintos e espazos do centro. "Realmente poden dúas persoas limpar todas as superficies de contacto cada día e, algunhas delas, varias veces ao día?", pregúntase. A organización asegura, ademais, que este persoal non recibiu formación ningunha en materia de prevención, nin sabe de que EPI vai dispor –sobre todo para limpar zonas de alta concentración de virus, como poden ser os lavabos– ou se contará con servizo de lavandaría para desinfectar a súa roupa de traballo, o que a ollos da CIG supón "unha nova desfeita" da Xunta que deixa en grave risco este colectivo profesional.


Summary: Autoriza o seu uso sen restricións mentres Bruxelas agarda por novos informes técnicos.

Malia a oposición popular, ecoloxista e mesmo dalgúns Estados membros da UE como Franza, a Comisión europea vén de aprobar esta cuarta feira (29 de xuño) o uso sen restricións de produtos que conteñen glifosato --un herbicida non selectivo de amplo espectro considerado potencialmente canceríxeno pola OMS. A OMS catalogouno como potencialmente canceríxeno para os seres humanos A decisión adoptada pola Comisión é de carácter temporal (18 meses) á espera de que novos informes técnicos sobre o grao de toxicidade do glifosato embora a Axencia Internacional para a Investigación sobre o Cancro (IARC) o situou na categoría 2A de principios activos considerados como probábeis carcinóxenos para os seres humanos. Pola contra a FAO e a Axencia Europea de Seguridade Alimentar (EFSA) aseguraron que non era tal. Finais de 2017 Neste senso, Bruxelas solicitou máis unha avaliación á Axencia Europea de Substancias Químicas (ECHA) que podería demorarse até finais do vindeiro ano. Entretanto, a Comisión dá luz verde para que se continúe comercializando e usando en espazos públicos --para alén da actividade agraria. Na Galiza a polémica arredor do uso do glifosato incrementouse nas últimas semanas pola chegada do comboio co que ADIF fumiga as marxes da rede ferroviaria. O tren foi filmado en Curtis (Teixeiro) mentres esparexía este herbicida para impedir que a herba medre nun radio de até 30 metros de distancia das vías. Unha práctica que se repite en estradas e mesmo nas zonas urbanas.