Summary: Hai concertos que deberan ser como unha cata. Se se programan, ademais, nunhas adegas, con maior motivo. O viño como contexto, a nosa música como anfitriona dun convidado/a que tamén sumará melodías e o público como privilexiado. Son concertos únicos, como coinciden en comentar a cantante Uxía e algúns espectadores reincidentes destes Xoves de Códax, que comezaron a pasada quinta feira a súa VII Edición.

Sete veráns programando fusións artísticas, en moitos casos inesperadas e irrepetibles, nun enclave privilexiado: a terraza das adegas Martín Codax, en Vilariño (Cambados). Unha sorte de espazo chill out sen agresión á paisaxe, onde semella que o albariño entra aínda mellor; canto máis, a medida que o sol vai caendo sobre a panorámica impagable da ría, das suas vides e das súas bateas. Hai sete anos, coa publicación de A Cada Canto, naceu esta iniciativa que, por fin, trouxo a Guadi Galego de "Volta a casa"; a un "jardín" no que "allí reunidos estaban todos los que importan". E nunca máis acaída a elección desta letra para ilustrar que volveu da man do tamén veciño destes mares, Iván Ferreiro, máis do seu irmán Amaro. Explican dende a organización que levaban tempo tras esta parella, pero por cuestións de axenda aínda non fora posible. Eles, Guadi e Iván, os máis interesados en fundir acordes. Tanto e así que unha fonte das adegas asegura entre viño e viño, canción e canción, que a famosa banda sonora da serie Fariña, que consagrou para o grande público a unión destes dous artistas, naceu precisamente o ano anterior, da potencialidade que ambos viron en propostas como as que se dan neste ciclo. Quen tivo a sorte de asistir, por exemplo, ao dueto Uxía e Silvia Pérez Cruz o verán pasado aínda se lle pon a pel de galiña ao lembralo. Hai concertos, por tanto, que deberan ser como unha cata. E as catas non son para beber, son para degustar, saborear, experimentar, deixarse levar, descubrir sabores e matices que só un contexto intimista e cálido como o desta terraza permiten. O contexto e o saber estar, o saber a que ves, o coñecer a arte dos pequenos sorbos, nos que se concentra o carácter e a singularidade do viño ou da canción. Hai unha frase mítica que di: "Silence is sexy". Os xoves do Códax poderían telo todo: ser sexys, cool, universais… e solidarios; pois uns prezos irrisorios para unha proposta destas características, cuxo custe se triplicaría en calquera outro lugar do Estado, son destinados sempre a entidades sen ánimo de lucro, este ano, concretamente, a Cáritas de Arousa. Pero falla a empatía. Fallamos, como tantas veces, as persoas, o noso individualismo, a nosa falta de respecto, a nosa obsesión —cecais condicionada polos tempos— por exhibirnos, por estar: o postureo, nunha palabra, e a falta dunha educación e dunha pedagoxía que ensinen a escoitar. A famosa banda sonora da serie Fariña, que consagrou para o grande público a unión destes dous artistas, naceu precisamente o ano anterior, da potencialidade que ambos viron en propostas como as que se dan neste ciclo As colas de máis dunha hora para entrar nun recinto con aforo limitado non sorprenden no sentido de querer coller sitio, digamos, en primeira liña de praia. Unha vez dentro, no entanto, a realidade é outra e quen se apura é para algo tan surrealista como para poder enteirarse do concerto e non das conversas alleas. Conversas, selfies, photocalls, punto de encontro, tapa e viño… de todo menos música. Ou mellor dito, a música non como concerto único —non vai saír ningún álbum destas maridaxes feitas só para a adega—, senón como banda sonora dun terraceo máis de verán. E non é iso. E é unha pena. Din os compañeiros de son que xa levan tempo traballando nisto que este ano é un dos máis tranquilos. Dende a organización, explican tamén que se buscan fórmulas para correxir esta eiva, como a de limitar a venda de entradas a grupos, pero aínda así o ruído segue a se impor á melodía. Un ruído incómodo para o público que paga polo concerto, non por deixarse ver; para o anfitrión —tanto por si mesmo como pola responsabilidade cara ao convidado— e para a propia adega, que coida con mimo cada detalle —o albariño co que te reciben ao entrar incluído— pero ten que lidar cun comportamento que lle resta, e moito, á marca e ao prestixio dunha proposta tan valiosa como a que fan. Vale que o mundo adega está de moda; vale que neste tipo de actos se pechan negocios —só hai que mirar de esguello o parking de alta gama para darse de conta de que hai xente que vén traballar—; vale que en casos como os da quinta feira pasada, cun convidado como Iván Ferreiro, o rollo groupi era previsible… pero isto non é nin O Son do Camiño nin PortAmérica —que comezaba precisamente horas despois tan só a uns quilómetros de distancia de Cambados. Isto é unha proposta ben distinta, "onde se pode e se debe facer o que queirades", como dixo Guadi Galego na presentación, "bailar, cantar, calar, rir"… pero sempre dende o respecto e o goce do que estás vendo e sentindo, e isto non o dixo ela porque hai cousas que, de obvias, non debería facer falla explicitalas. Guadi e Guille Fernández non provocan o mesmo efecto fan que os irmáns Ferreiro, e iso tamén era demasiado evidente tanto na comunicación non verbal como na intensidade do barullo en función de quen estivera cantando ou da autoría do tema compartido. Pode ter lóxica, salvo no barullo, claro, e mesmo pode ter algo positivo, como falaban nunha mesa, que algunha xente saia convencida, sorprendida gratamente dunha música que, en principio, non coñecían ou non compartían e dende agora deciden incorporala á súa playlist. Pero non é suficiente, facer un esforzo por positivizar non chega, e moito menos cando cadra coa presentación dun último traballo, o de Guadi Galego, como o da Bola de Cristal, cheo de letras adicadas —nas súas propias palabras— á empatía, a rachar fronteiras, á sororidade, a recoñecérmonos, tamén nos demais, xusto o que máis brillou pola súa ausencia na hora e pico de cata sonora. As condicións fixeron difícil entrar no concerto, mais os e as que fixeron o esforzo de dar o paso e os/as que, malia as condicións, o conseguiron, de seguro que gozaron por igual das interpretacións individuais e fusionadas, e de seguro tamén que superaron prexuízos, de telos, sobre as etiquetas "folk" e "indie" de unha e outro. "Acople Perfecto", como escribía Guadi en Coplas de Estrelas. Así soaron —ou parecía que soaban— a conxunción norte-sur que nos regalou Martín Codax. E que nos regalaron eles, con momentos moi moi norte, como Cedeira —o tema que precisamente levou Guadi a Late Motiv o pasado día das Letras Galegas— e moi moi Iván Ferreiro, como El Pensamiento Circular. Non faltou o activismo, as Matriarcas abriron, de feito, o concerto; nin os himnos xeneracionais, véxase o falso peche, o falso último bis con Turnedo. As condicións fixeron difícil entrar no concerto, mais os e as que fixeron o esforzo de dar o paso e os/as que, malia as condicións, o conseguiron, de seguro que gozaron por igual das interpretacións individuais e fusionadas Pero a actualidade obriga, por iso o broche derradeiro tiña que ser outro, un tema que tamén se pode incluír xa na categoría de himno: a banda sonora fundamental da serie Fariña. Un día no que, precisamente, o elenco máis galego dunha serie de televisión xeneralista celebraba o décimo aniversario da produtora que arriscou e gañou, apostou por unha historia que había que contar e contouna ben porque cre en Galiza, no seu talento e en que este hai que reivindicalo. Como non se escoitaba ben, a frase textual de Iván Ferreiro tanto puido ter sido: "Isto é unha cabronada" como "Non vos imos facer esta cabronada", o caso é que o peche de verdade tivo un toque ácido e salgado, carácter rachado e textura contundente. Si, soaba e prestaba… O que teño que facer, pra non ter que ir ao mar. __________________________________________________ Os Xoves de Códax continúan todas as quintas feiras de xullo e agosto. Pódese consultar o cartel concreto no seguinte enlace. As entradas para os concertos de xullo, porén, están xa esgotadas (As deste concerto de apertura voaron en tan só 6 minutos, así que bulide).


Summary: As ondas e mareas vivas destrúen un importante enclave arqueolóxico de Estabañón, nunha praia de Viveiro, que conta cunha "ridícula" protección mediante lonas. O SOS lanzado por varias entidades da zona hai unha semana segue sen ser atendido. "Nin o agardamos. Non hai interese", din.

Malia a voz de alarma lanzada ahora hai unha semana, non hai resposta sobre a protección do importante xacemento romano e medieval de Estabañón, en Viveiro. MariñaPatrimonio, Sementeira e Adega reclamaron unha intervención urxente de Costas e da Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta para evitar que os temporais que aínda quedan este ano e as mareas vivas non estraguen e mesmo fagan desaparecer de vez un lugar case único. Unha vila e factoría romana na praia de Area ao que as grandes ondeas de 2014 xa lle destruíron varias estruturas e provocaron a perda de abundante e importante material arqueolóxico. "Non temos resposta ningunha e o peor é que nin a agardamos", recoñece MariñaPatrimonio "Non temos resposta ningunha e o peor é que tampouco a agardamos", asegura Manuel Miranda, voceiro de MariñaPatrimonio, que lembra que nin Costas -"que é quen legalmente se tería que preocupar da súa protección"- nin Patrimonio fan nada para evitar a destrución deste xacemento. E nada do que antes fixeron foi moi beneficioso. Costas retirou hai un ano as árbores que situadas diante de parte deste xacemeno supoñían unha barreira natural de protección en Estabañón. Tamén houbo o intento de construción dun paseo marítimo sobre a zona e unha evidente falta de protección das catas arqueolóxicas que a mesma Costas abriu en 2007 tras prometer 3,2 millóns para recuperar este lugar. Pero nada se fixo. Ou si. Costas abriu catas arqueolóxicas e prometeu 3,2 millóns de euros para recuperar o lugar hai oito anos A única medida de protección foi unha "ridícula" capa de xeotéxtil, unha especie de lona que xunto unha capa de area de 30 centímetros foi a única barreira coa que se intentou frear os temporais que pasaron por riba delas. Na primeira alerta laranxa, o dano foi enorme. As fotografías que achegan as tres entidades amosan como o xacemento quedou arrasado e o risco sobre a pía de salgar que aínda resiste é evidente. "Tan só queda unha de todas as que había", denuncia Miranda. E nada quedará desta peculiar conserveira romana se non se arranxa o problema. Para MariñaPatrimonio, hai solucións de urxencia que se poderían tomar xa, cando menos para evitar que as vindeiras mareas vivas -"en marzo son as máis grandes"- ou os próximos temporais acaben con todo. "O primeiro que faría é coller varios sacos de area e colocalos alí para evitar maiores problemas", di Miranda. Para máis adiante, e seguindo técnicas efectivas empregadas con éxito noutros lugares semellantes de Europa, a opción sería cubrir o perímetro con estacas de barreira co obxectivo de formar unha barreira "seminatural" para a protección. Unha duna, como na que se asenta, que axude a resgardar o patrimonio das grandes ondas. MariñaPatrimonio pide, cando menos, que se actúe xa de maneira urxente para evitar máis danos nos vindeiros meses Non obstante, nada se sabe. E os mariñaos non se fían. Logo de emerxer da area en 1951, o xacemento xa estivo a piques de ser destruído por Costas hai case vinte anos. Era a época dos paseos marítimos e as construcións mesmo danaron o lugar cunha pa escavadora. Patrimonio paralizou os traballos e dez anos despois, a mesma Costas encargou as catas arqueolóxicas coas que se descubriron que o que alí había era unha vila e factoría romana de salgadura que servira despois de base a outra vila habitada desde, aproximadamente, o século VI. "É cuestión de vontade. Se non se fai nada é porque non hai interese", denuncian as entidades que lanzaron a voz de alarma O paso dos séculos cubriu de area a duna de Estabañón, ata que en 1951 o mar, que xa estaba algo máis perto que centos de anos atrás, descubriu todo o que alí debaixo había. Máis de medio século despois, a factoría de conservas romana e as pías que alí se acharon, foron esnaquizadas polo mar e os restos arqueolóxicos que aínda quedan corren grave risco. As árbores que de maneira natural os protexían tampouco están e a lona que se pousou enriba é inútil. "É cuestión de vontade. Se non se fai nada é porque non hai interese", conclúe Miranda, que advirte que este non é o único caso de xacementos abandonados ante o desleixo das administracións.


Summary: A multinacional conta xa coa contraproposta do cadro de persoal da factoría de aluminio da Mariña.

A representación sindical do cadro de persoal de Alcoa en San Cibrao (Cervo) entregou hoxe a súa proposta á multinacional coa intención de acelerar o proceso de negociación para a venda das instalacións na Mariña á Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI). Desde o reinicio das conversas a actitude da multinacional foi de "continuar co recurso contra a decisión do TSXG e en caso de que lle saíra favorábel as negociacións de venda quedarían suspendidas e aplicarían o ERE", segundo explica a Nós Diario o delegado sindical da CIG no comité, Xosé Paleo. Ademais afirma que "querían que deixáramos morrer as cubas até o límite que lles permiten". Non executar o ERE nin parar cubas A proposta do comité de empresa contempla que o inicio da negociación sexa para a venda da Planta e da Refinaría de alúmina de San Cibrao á SEPI comece "non máis tarde do 27 de xaneiro de 2021". Requiren que todo o proceso conte con información "a través dunha mesa multilateral" que se convoque cada quince días e poña en marcha a "incorporación dos traballadores" despedidos. En relación ás cubas admiten que se apaguen aquelas "que impliquen un risco potencial para a seguridade" e "substitúan as que se paren por calquera motivo". O comité desconvocaría a folga "desde a firma" da proposta por parte de Alcoa e a empresa debería "continuar a produción de aluminio e alúmina". Durante as negociacións a multinacional debería comprometerse a "non adoptar ningunha medida extintiva de carácter colectivo". O acordo, caso de aceptarse, aplicaríase até o 14 de outubro de 2021. A última hora de onte, o presidente de Alcoa España, Álvaro Dorado, aseguraba nun breve comunicado que a contraproposta "difire moi substancialmente do acordado previamente".


Summary: O alcalde de Ribadeo e o vicepresidente da Deputación de Lugo advirten de que as medidas da Xunta non serven para frear a masificación de Augas Santas e reiteran a necesidade de declarar a contorna como parque natural para fuxir do "modelo marbellí" de turismo.

No que vai de mes de agosto xa pasaron máis de 200.000 persoas pola praia de Augas Santas, en Ribadeo. Segundo datos do Concello ribadense a coñecida popularmente como praia das Catedrais colle unha media diaria de 10.000 persoas e cando remate 2014, asegura o alcalde, Fernando Suárez, "superarase" a cifra de 500.000 visitantes do 2013. As medidas impulsadas pola Xunta para este verán non dan, nin de lonxe, atallado a masificación e os seus efectos máis nocivos e, a pé de praia, o propio Suárez e o vicepresidente da Deputación de Lugo, Antonio Veiga, volveron reclamar este venres un plan completo de protección e, en última instancia, a declaración de Parque Natural para a praia e a súa contorna como única vía para conservalas. "O segundo destino máis visitado de Galiza" despois da Catedral de Santiago ben merece ser "tomado en serio" por parte da Xunta, din Suárez e Veiga, quen concordan en que declarar Parque Natural esta faixa litoral de Ribadeo permitiría "desconxestionar As Catedrais da presión turística, ofrecendo alternativas para todo este fluxo de visitantes atraídos pola especial natureza desta costa". "Faise inevitable ampliar os ámbitos de actuación", sinala Suárez, que ve imprescindible que "as visitas sexan máis escalonadas e ordenadas, que haxa menos coches no entorno mediante un aparcadoiro amplo e distante conectado con transporte público" e a "habilitación dun apeadeiro" do ferrocarril de vía estreita. Deputación e Concello apostan por un futuro turístico para Augas Santas afastado do "modelo marbellí" e reiteran a necesidade de declarar a zona como parque natural Ao carón do punto de información turística mantido pola Deputación o vicepresidente e responsable da área de Turismo da institución provincial lamenta que o Goberno galego exerza unha "cativa reacción no cumprimento das súas obrigas a respecto do que as normas ambientais galegas a obrigan a facer". "En plena campaña de verán -di Veiga- adoptan unha serie de medidas que son só un parche, porque poñer unha ducia de carteis e tres rapaces avisando a xente de que non se achega aos cantís porque pode caer non resolve nada". O gabinete de Feijóo, lamenta "mira só para Compostela e para as Rías Baixas en cuestión de turismo". Neste contexto Deputación e Concello concordan en que o reto pasa por afianzar o turismo como "un dos sectores con máis futuro da provincia, pero non calquera tipo de turismo", senón o "de calidade, vinculado ao patrimonio e ao medio ambente, sostible e non masificado". "Non nos serve o modelo de turismo marbellí de Barreiros", afirma o nacionalista, toda vez que iso é "pan para hoxe e fame para mañá". Trátase, resume, de "aproveitar o tirón das catedrais para vender A Mariña e o resto da provincia de Lugo e facer que os turistas que veñen ver As Catedrais fiquen varios días".


A plataforma contraria á mina sinala que Edgewater informou incorrectamente dos perigos dos seus residuos para así saltar os controis legais de prevención de accidentes graves. En concreto, denuncian que o proxecto mineiro incumpre a lexislación española e comunitaria sobre xestión dos residuos das industrias extractivas e de protección e rehabilitación do espazo afectado polas actividades mineiras. Segundo a plataforma, o proxecto fai unha incorrecta clasificación das instalacións de residuos mineiros, "establecendo inxustificadamente que non son de categoría A, incumprindo de cheo a citada normativa". Desde a Plataforma afírmase que con esta intencionada clasificación, a empresa trata de evitar o cumprimento dunha serie de requisitos moi estritos no que se refire aos aspectos relativos á política de prevención de accidentes graves que se debe aplicar na xestión dos residuos de extracción, evitar a instauración dun sistema de xestión de seguridade e a posta en práctica dun plan de emerxencia interior no que se especifiquen as medidas que se deben tomar no caso de que acontezan este tipo de accidentes. Desde a Plataforma afírmase que con esta intencionada clasificación, a empresa trata de evitar o cumprimento dunha serie de requisitos moi estritos no que se refire aos aspectos relativos á política de prevención de accidentes graves Por outra banda, a Xunta de Galicia estaría obrigada a elaborar un plan de emerxencia exterior que debe ser comunicado, xunto con un protocolo de actuación, á poboación afectada no caso de que ocorran accidentes graves. O proxecto mineiro de Corcoesto contempla tres instalacións de residuos mineiros: a escombreira mineira, a balsa de lodos de flotación e a balsa de lodos de lixiviados. De conformidade coa citada lexislación, segundo a plataforma, cada unha delas debe ser obxecto dun proxecto propio, pero a empresa mineira presentou un único plan de xestión de residuos para os tres, incumprindo ademais numerosos artigos relativos a aspectos técnicos das instalacións previstos na citada normativa. A Plataforma advirte que de autorizarse o proxecto con estes incumprimentos da lexislación comunitaria e española, pode denunciarse ante a Comisión Europea.


Summary: A desactivación do sistema ILS (que seguirá sen funcionar ata xullo) provoca a suspensión de 40 voos en catro días, prexudicando a máis de 4.000 usuarios e usuarias. O aeroporto foi obxecto dunha ampliación que custou 60 millóns. As recentes reformas en Lavacolla, Alvedro e Peinador suman 410 millóns

O aeroporto vigués de Peinador leva practicamente sen funcionar dende o pasado xoves. Os voos que puideron aterrar ou despegar foron a excepción, e en total foron suspendidos -desviados na súa maior parte a Lavacolla- un total de 38, afectando a máis de catro mil usuarios e usuarias. A situación mantense aínda na mañá deste luns, con tres desvíos máis ao aeroporto compostelán, incluído o enlace de Vueling Vigo-Barcelona previsto para as 13.40. O motivo desta situación é a néboa e o mal tempo presente estes días e, sobre todo, a desactivación a pasada semana do sistema antinéboa ILS, que seguirá sen funcionar ata o vindeiro mes de xullo. O ILS foi desactivado no marco do proceso de certificación de Peinador para adaptalo á nova normativa de seguridade europea, e escolléronse estas datas, "porque son as de menor incidencia de néboas", como sinalaba hai uns días a directora do aeroporto. A actuación que se está a levar a cabo consiste no cambio das antenas para que non sexan ríxidas e no soterramento da caseta na que se atopan os equipos de control. O motivo desta situación é a desactivación a pasada semana do sistema antinéboa ILS, que seguirá sen funcionar ata o vindeiro mes de xullo O sistema de navegación con néboa é impresdindible en Peinador, que o ano pasado tivo que activalo 140 dos 365 días do ano. O custe das reformas que se están a introducir no sistema ILS sitúase ao redor dos 680.000 euros, que se suman a outras intervencións que se están a levar a cabo no aeroporto para acadar a devandita certificación europea, e que acumulan un custe superior aos 1,3 millóns. Nos últimos días a situación creada en Peinador e o incomodo producido aos e ás usuarias están a provocar un comprensible anoxo na área de Vigo. O alcalde Abel Caballero demandou un "dispositivo especial" para acabar co "caos" provocado. Caballero dirixiu as súas críticas, sobre todo, ao Ministerio de Fomento dirixido por Ana Pastor, sinalando que cando se anunciou a "retirada" do sistema ILS, as previsións xa advertían de "adversas condiciones meteorolóxicas", polo que -dixo- "a cautela" aconsellaba adiar esta actuación ata despois desta semana, que ademais coincidía cunha ponte festiva. O custe total das obras de ampliación ou reforma de Lavacolla, Alvedro e Peinador foi de 410 millóns de euros As críticas á situación creada lembran que o aeroporto vén de ser obxecto dunhas importantes obras de ampliación e reforma nas que se gastaron máis de 60 millóns de euros. Cómpre indicar, igualmente, que os outros dous aeroportos galegos acometeron tamén obras de reforma ou ampliación, dende a nova terminal de Lavacolla, con capacidade para acoller máis catro millóns de pasaxeiros cada ano (o dobre que agora), e que custou 230 millóns de euros, á ampliación da pista de Alvedro (120 millóns de euros). En total, un investimento de 410 millóns de euros, superior ao custe total da Cidade da Cultura, cifrado en 400 millóns de euros. Entre 2007 e 2013 os tres aeroportos galegos perderon un 24% dos seus viaxeiros, fronte a un descenso medio do 11% no conxunto de España. Neste tempo, o Sa Carneiro de Porto creceu un 60% Entre 2007 e 2013 os tres aeroportos galegos perderon un 24% dos seus viaxeiros, fronte a un descenso medio do 11% no conxunto de España. Neste tempo, o Sa Carneiro de Porto creceu un 60%. Coas eleccións municipais no horizonte -e o agromar dos discursos localistas-, a Xunta renunciou a exercer as sús competencias para coordinar o funcionamento dos tres aeródromos galegos, a pesar de que esta promesa figuraba no programa electoral do PPdeG en 2012 e de que o Goberno gastou 30.000 euros en deseñar un plan estratéxico. Este luns pola mañá a situación dos pasados días repítese, con néboas que deixan o aeroporto practicamente inoperativo. E estase á espera de que a situación mellore pola tarde, como sucedeu o domingo, permitindo o despegue e aterraxe de avións. A previsión do tempo para os vindeiros días é máis optimista.


Summary: Despois de tres anos de edición, coa colaboración do propio autor, o conxunto xa está dispoñíbel.

A Federación de asociacións culturais Galiza Cultura vén de anunciar a culminación do traballo de edición da obra completa de Manuel Lourenzo. A entidade abordou o labor coa colaboración do propio autor. Fixeron as correccións precisas, achegas documentais inéditas, algunhas mesmo extraviadas ou esquecidas no arquivo persoal de Lourenzo. Emotiva homenaxe a Manuel Lourenzo, o patriarca do teatro galego A construción estrutural desta obra, sinalan, foi un proceso activo, participativo, ao que tamén contribuíu a profesora Cilla Lourenço Módia, "coa súa corrección lingüística e corrección de forma". Para goce do público "Fomos quen de ter preparados sete tomos onde se recollen unha parte importante dos 60 anos de historia do teatro contemporáneo galego, co único obxectivo de poñer a disposición das distintas compañías teatrais galegas para a súa representación e para goce do público en xeral, tanto como espectador coma lector, nunha acción estratéxica de fomento e creación da cultura e de protección, difusión, conservación e posta en valor do noso patrimonio cultural". Galiza Cultura destaca un compendio de obras que chega a perto dos 300 títulos. Cada un dos sete tomos acubilla arredor dunhas 800 páxinas que tratan de plasmar de xeito cronolóxico a produción dramática de Manuel Lourenzo. Por xunto "formarán parte do patrimonio colectivo da cultura galega, sendo o noso obxectivo dar traslado deles a cantas máis persoas, entidades, asociacións, colectivos, administracións e centros de ensino para o coñecemento xeral da dramaturxia contemporánea galega". Historia do teatro galego Manuel Lourenzo é, ademais de autor dramático, director, actor, produtor, docente, editor e activista. Unha figura pioneira sempre ligada á historia do teatro galego que segue en activo. O Salón do Libro de Pontevedra renderá homenaxe a Manuel Lourenzo O pasado 14 de xuño foi homenaxeado no Salón Teatro de Compostela nun evento organizado pola Fundación Galiza Cultura e a A.C. O Galo e que serviu, ademais, para presentar oficialmente a obra completa do dramaturgo. As persoas interesadas en adquirila poden dirixirse a Galiza Cultura [federacion@galizacultura.gal], que se encargará de facilitarlle a cadaquén as indicacións precisas de como se facer cos sete volumes que recollen o traballo dramático de Manuel Lourenzo.


Summary: O sector primario galego está a permitir que na actual situación de alerta non falten as referencias nos lineais dos supermercados e grandes superficies, pero tamén dos mercados de proximidade.

Na Galiza son moitas as galegas e galegos que viven do agro e da gandería. O seu papel pasa moitas veces inadvertido. Pero a crise xerada pola pandemia do coronavirus COVID-19 está a poñer en valor un sector primario que mantén a centos de familias no país e que permite que a xente das cidades teña alimentos que levar á boca día tras día. Estes días, calquera persoa que vaia a un supermercado pode atopar ducias de referencias producidas na Galiza, un privilexio do que poucos territorios poden presumir e que non sempre está recoñecido polas consumidoras. Desde Ulega, a principal organización de produtoras leiteiras do país, con máis de 2.300 asociadas, o seu portavoz, Óscar Pose, recoñeceu a Nós Diario que a situación está a xerar certos problemas como consecuencia do feche do mercado de animais de desvelle e de recría, o que fai que se incrementen os custos de produción por telos máis tempo nas explotacións. Iso non impide que o leite chegue aos puntos de venda, onde está a ser un dos produtos máis demandados. Pese a iso, desde a organización sinalan que non existe "ningún tipo de variación importante" na produción. O que si, as negociación de novos contratos coa industria quedaron paralizadas até que a situación se normalice. A importancia do rural Pose é dos que pensan que co coronavirus a importancia do sector primario "vese agora reflectida", e confía en que desde certos ámbitos "se recoñeza o valor do rural". Con todo, non albisca moitas esperanzas de que as consumidoras que compran o leite no supermercado sexan capaces de "ver máis alá" e se dean de conta de que para abastecer de leite os lineais "precísase de gandeiros que a produzan" e que, como lembra, están a pasar moitas dificultades económicas para poder producir. Nesta mesma liña, desde a Federación Rural Galega (Fruga) e o Sindicato Labrego Galego (SLG) destacan que hai moitas familias labregas galegas que dependen da venda dos seus produtos para subsistir. Porén, a situación de alerta fixo que moitos mercados de alimentos de proximidade fechasen e deixasen a moitas labregas sen posibilidade de dar saída as súas producións. Por este motivo, desde os sindicatos piden aos gobernos municipais a que aposten neste tipo de mercados. Dentro dos supostos Segundo lembran desde Fruga e o SGL, a compravenda de alimentos está protexida dentro da actual situación de emerxencia sanitaria, se ben é certo que se recomenda non celebrar actividades ao aire libre, entre as que se incluíron as feiras e os mercados que supoñan concentracións de máis de 1.000 persoas, polo que os mercados de proximidade que se celebran periodicamente na Galiza non entrarían neste suposto, apuntan desde as organizacións. Para evitar que as labregas galegas queden fóra destes circuítos de proximidade, tanto Fruga como o SLG comprométense a denunciar aos concellos que decidan fechar estes mercados por facer "unha interpretación excesivamente restritiva das prohibicións sanitarias dirixidas a conter a pandemia do COVID 19 e mesmo contraproducente". Ademais, sinalan, que, a efectos de seguridade, "os mercados locais de alimentos son ao aire libre, non padecen aglomeracións e os produtos que se venden non pasaron polas mans de intermediarios nin doutros consumidores e consumidoras, polo que ofrecen maiores garantías sanitarias cós adquiridos en grandes superficies comerciais. Ademais, estamos a falar de alimentos que, na súa maioría, adoitan a ser de cultivo ecolóxico e frescos e, polo tanto, de maior calidade e máis sans". Como advirten, unha interpretación errónea da lei "podería empeorar a situación" destas labregas, ao tempo que estarían a beneficiar ás grandes superficies comerciais e a "castigar inxustamente" aos veciños e veciñas que venden e consumen alimentos de proximidade. Garantir o subministro Outra das reclamacións que se fai desde o sector primario, desta vez ao Ministerio de Agricultura, é que a situación de alerta non interfira no subministro de sementes e plantas. En concreto, as organizacións agrarias e profesionais do sector pediron ao ministro Luis Planas indicacións "claras" para garantir a normal produción, movemento e distribución de sementes e plantas de viveiro, produtos fitosanitarios, fertilizantes, e calquera outro tipo de ben necesario para garantir a cadea alimentaria. No caso das forraxes, a Asociación Galega de Fabricantes de Alimentos Compostos para Animais (Agafac) garante o subministro para a cabana gandeira. "No caso de producirse algún caso positivo confirmado nalgunha fábrica de pensos que supoña o feche por corentena da mesma, o resto do sector ocuparase de forma solidaria de cubrir as necesidades das posíbeis granxas afectadas". Tamén desde a asociación piden ás gandeiras "tranquilidade" ante o aluvión de pedidos rexistrados nas últimas datas como consecuencia da situación de alarma e insisten en que o subministro de pensos "está garantido".


Summary: A memoria constitúe a columna vertebral da identidade. Os chamados lugares de memoria son unha intersección entre o histórico e o afectivo que acaban erixindo os fitos nos que se apoia a conciencia dun pobo. Nun país cuxa Historia foi escrita, na súa meirande parte, por estudosos que desdeñaron o seu papel, estes lugares deben reconstruírse de xeito que recuperen o seu papel de motores da autoconciencia. A Pasaxe, o porto de Camposancos (A Guarda), pode ser un exemplo de espazo onde se entrecruzan as voces desa Historia.

O concepto lugares de memoria aparece en Francia a partir da segunda metade da década de 1970, e asóciase a un contexto en que se estende un sentimento de perda da "memoria histórica". Segundo Pierre Nora -historiador, editor e principal teórico do concepto- a Historia e a Memoria funcionan en rexistros diferentes: o rexistro da Historia baséase en documentos e arquivos materiais que reconstrúen os feitos, mentres que a Memoria é un pasado que se fai presente a través do afectivo, do emocional. Un lugar de memoria é un cruzamento entre a realidade histórica e a realidade simbólica. Segundo Nora -cuxa visión sobre as memorias "sectoriais" non deixa de levantar polémica- a Historia foi a creadora da conciencia nacional até hai unhas décadas, nas que as memorias particulares das minorías en vías de emancipación reclaman ser recoñecidas en pé de igualdade. O problema para unha nación cuxa historia foi escrita, na súa meirande parte, por historiadores que ignoraban ou refutaban os documentos materiais nos que deberían basear o seu estudo non é só que se oculte a súa Historia -que sempre se pode reconstruír en base a eses testemuños materiais- senón, sobre todo, que a Memoria deixa de operar como aglutinante cívico e colectivo: ninguén pode refutar, por exemplo, que existe un Panteón dos Reis da Galiza na catedral de Santiago, mais o rol simbólico que debería xogar na conciencia da cidadanía galega foi anulado por unha historiografía que sempre silenciou e desdeñou a súa relevancia no devir histórico. Nese sentido, o papel dos lugares de memoria nun país coma o noso enfronta a dificultade de recuperar o pasado nos dous planos, o histórico e o simbólico, servindo como lugares de lembranza mais tamén como motores do autocoñecemento. O exemplo do Panteón dos Reis é só unha mostra da enorme tarefa que hai por diante para recuperar unha autoestima atacada e desairada desde hai séculos. Camposancos Nos últimos tempos, o movemento de recuperación da Memoria relacionada co golpe de Estado de 1936 e a posterior represión que desencadeou permitiu que chegase até a opinión pública a historia do Colexio Apóstolo Santiago dos Xesuítas de Camposancos (A Guarda), utilizado polas forzas franquistas como campo de concentración entre 1938 e 1941. Brasilino Álvarez, membro do Partido Galeguista e alcalde da Guarda pola Fronte Popular, respondeu cun contundente "As vilas non se toman por teléfono" cando despois do golpe, recibiu unha chamada do Goberno Civil de Pontevedra esixíndolle que renunciase ao seu cargo. Mais as tropas franquistas, malia a teimuda defensa dos habitantes do Baixo Miño, abríronse paso e estabeleceron o reinado do terror, asasinando todo canto cadro sindical e político foron quen de aprehender. O propio Brasilino Álvarez, que presidiu o Comité de Defensa da República, foi fusilado en Tui o 9 de decembro daquel ano. O Colexio dos Xesuítas foi utilizado como prisión desde as primeiras semanas da represión, mais en outubro de 1937, fondeou en Baiona o vapor Ariachu, que traía máis de 3.000 persoas apresadas na fronte de Asturias, e o edificio pasou a converterse no campo de concentración que os albergou. En 1938, trasladouse até alí o Tribunal Militar número 1 de Asturias, polo que ademais da fame e a tuberculose, os prisioneiros tiveron que enfrontar un diabólico ritmo de "consellos de guerra" (entre tres e catro ao día) que ditaban penas de morte e cadeas perpetuas. Entre 150 e 200 fusilamentos tiveron lugar nos fríos amenceres do cemiterio da Guarda, e outros moitos presos foron trasladados en grupo e executados noutros puntos da Galiza: en Vigo, en Ourense, en Celanova, en San Simón... A crueldade das condicións en que estaban os prisioneiros valéronlle ao campo o sobrenome de "porta do inferno". A historia do campo de concentración de Camposancos está ateigada de historias de intentos de fuga e de solidariedade entre a veciñanza da Guarda e as vítimas daquel terror: enviábanlles alimentos para paliar a fame que pasaban, acollían nas súas casas ás mulleres dos presos que ían visitalos desde outras partes da península, mesmo houbo algún caso de matrimonio entre presos coas mulleres que lles ían lavar a roupa. Mais todo iso non abonda para que ninguén se ocupe de que o vello edificio do Colexio dos Xesuítas sexa recuperado dun esquecemento que o reduciu a unha ruína consumida, comesta polas silveiras e a piques de esboroar con todos os recordos de dignidade que conteñen os seus muros. Colexio dos Xesuítas O Colexio dos Xesuítas ten unha historia que non comeza co campo de concentración e que debería ser máis coñecida para un pobo que quere recuperar a súa identidade. O currículo do centro de ensino fai máis ofensivo, se cabe, o estado de abandono no que permanece. Fundado en 1875, constituíu a primeira tentativa dos xesuítas de estabelecer unha universidade privada no Estado e, a xulgar pola nómina de alumnos que pasaron por alí, o nivel intelectual do Colexio non debía ser pouca cousa. Estudou alí Manuel Portela Valladares, un centrista (cando iso existía) que chegou a ser Presidente do goberno da II República despois de ser un dos fundadores da Liga Agraria que liderou Basilio Álvarez, de fundar en Vigo o xornal El Pueblo Gallego, e de ser un dos asinantes do Pacto de Barrantes entre galeguistas e republicanos, que avogaba, entre outras cousas, pola plena autonomía política e administrativa da Galiza, pola galeguización do ensino e pola cooficialidade do galego e castelán. Durante a guerra, Portela Valladares fixo parte das Cortes de Valencia e, ao seu remate, fuxido a Francia, foi detido pola Gestapo, aínda que non foi extraditado, como pretendían as autoridades franquistas. Posteriormente, no exilio, sería membro do Consello de Galiza fundado por Castelao.Tamén saíu das aulas do Colexio campusino Antón Losada Diéguez, impulsor e ideólogo da revista Nós. Militante incansábel das Irmandades da Fala, Xaquín Lorenzo, 'Xocas', dicía del que "foi a semente da Xeración Nós". Losada Diéguez foi quen atraeu a Vicente Risco ao grupo de intelectuais que escribía en La Centuria, e seguiríao despois na constitución da Irmandade Nazonalista Galega: católico convencido, unha das súas teimas era galeguizar a Igrexa. Formou parte do Seminario de Estudos Galegos e da Misión Biolóxica de Galicia e presidiu a Asemblea Nacionalista de Lugo. Morreu prematuramente, aos 45 anos, en 1929. Ramón María Aller, o "pai da astronomía galega" foi outro dos alumnos do Colexio dos Xesuítas de Camposancos. Tamén membro do Seminario de Estudos Galegos, Aller construíu en Lalín o primeiro observatorio astronómico da Galiza e a Universidade de Santiago creou a Cátedra de Astronomía para el en 1944. Sempre en colaboración cos máis destacados astrónomos da Europa do seu tempo, logrou un recoñecemento internacional polos seus descubrimentos, observacións, cálculos e deseño de instrumentos científicos. Outros nomes poderían completar este catálogo de alumnos do Colexio que hoxe ameaza con derrubarse sen que a ninguén pareza preocuparlle, mais cabe mencionar como anécdota que por el pasou tamén, despois de que se cedese aos xesuítas portugueses, o cineasta portugués Manoel de Oliveira, sen dúbida o máis destacado director de Portugal. Barcos e historia literaria Mais os camiños da memoria que se cruzan nese lugar de Camposancos, premonitoriamente chamado A Pasaxe, non rematan no Colexio. É difícil adiviñar, porque nada o indica, que a poucos metros do edificio dos xesuítas se levantaban os estaleiros onde se construíu un pailebote de nome Constantino Candeira. Constantino Candeira era o nome dun empresario e político guardés da madeira. Foi deputado a Cortes na Primeira República Española e delegado por Pontevedra na Xunta Revolucionaria de 1873. Como outros que aparecen nesta vila, era xente brava: en febreiro de 1930 foi nomeado alcalde polo Gobernador Civil, mais o 21 de marzo renunciou ao cargo "por non estar de acordo coas directrices emanadas desde o Goberno Civil que chocaban coa súa persoal filiación republicana". Candeira, nunha época en que o Miño era navegábel polo menos até Tui, tivo a idea de construír el mesmo os barcos que habían de transportar o produto das súas serrarías. O primeiro barco que construíu levou o seu nome e, paradoxalmente, había de pasar a historia grazas a literatura: o piloto de navío en prácticas coñecido como Manuel Antonio escribiu a bordo deste barco o seu poemario De catro a catro. A memoria deste poeta e deste libro -fundamentais na historia da literatura galega- ben merecería que alguén se encargase de lembrar a construción do barco máis célebre das nosas letras. Renacemento e Barroco O labirinto da memoria pode continuar sendo transitado coa lembranza doutro Constantino Candeira, o fillo do anterior, que foi o arquitecto municipal de Santiago de Compostela e que interveu na renacentista Praza da Quintana para darlle a fasquía coa que coñecemos agora. No Seminario de Estudos Galegos, dirixiu a Sección de Catalogación Iconográfica de Galicia e del escribiu Otero Pedrayo: "Candeira quere a Compostela, leva na súa alma de artista a sinfonía grave e eterna das nobres arquitecturas, das rúas que gardan un rostro e un espírito, da ordenación radiante cunha estrela da vila apostólica. Non a considera un museo de cousas respetábeis senón como un gran ser vivo". Candeira presentouse ao posto de arquitecto da Deputación de Valladolid para que a súa muller, Pilar Fernández de Araoz, estivese máis perto dos seus pais. En 1933 foi nomeado arquitecto conservador do Museo Nacional de Escultura, e encargouse da reforma do edificio que o acollía, o Colexio de San Gregorio, e da instalación museográfica. Alí atoparíase coa máis importante colección de obras de Gregorio Fernández, natural de Sarria, un dos máis importantes escultores do barroco ibérico. Se cadra, o percorrido podería seguir indefinidamente, mais o importante é subliñar que as ruínas do Colexio dos Xesuítas de Camposancos ecoan con esas voces que non teñen quen as escoite. O material, o edificio do colexio, está a punto de desaparecer. O simbólico segue á espera de ser resituado nalgún espazo da nosa xeografía espiritual, para que a Historia non sexa só o que din os libros e se encarne na memoria dun pobo.


O candidato popular, que era vicepresidente cando Fraga impulsou o proxecto, salienta a súa decisión de "finalizar a Cidade da Cultura" cun edificio de oficinas en lugar dun Teatro da Ópera que "non se podía facer, entre outras cousas porque non se podía pagar"A Xunta vén de ser condenada en firme polo Tribunal Supremo a pagar 3 millóns de euros en sobrecustos na Cidade da Cultura, proxecto no que xa van gastados máis de 300 millóns de euros, o triplo do previsto hai dúas décadas pola Xunta de Manuel Fraga. No seu último goberno, que aínda adxudicaría dous dos seis edificios estando en funcións, tras perder a maioría absoluta nas autonómicas de 2005, era vicepresidente Feijóo, que este mércores, catro campañas electorais despois, presentouse en Santiago á vez como paralizador e como finalizador do complexo.Na serie de almorzos con empresarios e colectivos sociais que o PP está a organizar nas cidades galegas para facer balance das súas actuacións á fronte da Xunta este mércores tocoulle a Santiago. Na súa intervención, da que dixo, novamente afastándose das siglas, que "non é un acto de partido político senón de comparecencia dun responsable político", Feijóo centrou o foco nas obras públicas realizadas na cidade.Sobre o complexo do Gaiás, o presidente lembrou que o Teatro da Ópera, un dos dous edificios que non se chegaron a facer, foi adxudicado por 82 millóns de euros, engadindo que "evidentemente pensamos que iso non se podía facer, entre outras cousas porque non se podía pagar". Porén, ao tempo que salientaba esa decisión súa de non continuar a construción do edificio, Feijóo presentouse tamén ante os asistentes como o responsable de culminar as obras do complexo. "Chegamos ao acordo de finalizar a Cidade da Cultura, aquel enorme socavón do que daquela ía ser o Teatro da Ópera", dixo, salientando a súa decisión de construír no seu lugar un edificio de oficinas para as universidades. Feijóo lembra que foi durante un funeral na Catedral cando lle pediu a Rajoy cartos para arranxar as súas goteiras No listado de obras públicas en Compostela que Feijóo atribuíu ás súas xestións houbo tamén un espazo especial para "a primeira vez que en 815 anos a Catedral se rehabilita na súa totalidade". O presidente salientou que o templo tiñas goteiras mesmo sobre o altar maior, e contou como conseguiu que se reparasen: "Lembro perfectamente unha misa na catedral, non sei se era polas vítimas de Angrois ou polo falecemento do presidente Albor; estaba ao lado do presidente Rajoy, empezou a mirar para arriba e pregunteille 'como ves isto?, mira a ver que podemos facer', e conseguimos 17 millóns de euros do Goberno de España".


Summary: O Concello subscribirá o Pacto Social pola Auga e busca asesoramento técnico e xurídico para a recuperación da xestión. "A auga é un ben público, un dereito de todos e que debe estar en mans públicas", sinala Jorge Suárez

O Concello de Ferrol dará nos vindeiros días os primeiros pasos para iniciar o proceso de remunicipalización do servizo de abastecemento de auga e saneamento, ou para -cando menos- estudar a súa viabilidade. O alcalde, Jorge Suárez, anunciou este luns que Ferrol se incorporará á Asociación Española de Operadores Públicos de Abastecimiento y Saneamiento (AEOPAS), unha plataforma que agrupa a administracións e entidades sociais e que reivindica a auga como dereito. Ferrol quere, a través de AEOPAS, acceder a asesoramento técnico e xurídico no proceso de recuperación da xestión deste servizo. Suárez di que se "dan as circunstancias para iniciar o camiño" da remunicipalización, aínda que engadiu que o Concello analizará "se é viable económica, técnica e xuridicamente" Así mesmo, Ferrol subscribirá o Pacto Social pola Auga, un manifesto en defensa do carácter público deste servizo e que demanda "unha xestión pública, integrada e participativa do ciclo urbano del agua", asinado por máis de 300 entidades, dende administracións locais a sindicatos, pasando por grupos ecoloxistas ou asociacións profesionais. O secretario xeral de Aeopas, Jaime Morell Sastre, destacou en referencia á contaminación rexistrada en Ferrol hai dúas semanas que "que a auga non sexa potable é motivo suficiente para caducar a concesión" Estas dúas accións serán debatidas no pleno ordinario que se celebrará este xoves. O alcalde, Jorge Suárez, sinalou este luns que constitúen o "primeiro paso" para a a recuperación do control da xestión da auga, que é "un ben público, un dereito de todos e que debe estar en mans públicas. "Aeopas ten experiencia en iniciar e finalizar con éxito a remunicipalización do ciclo da auga. Prestan asesoramento técnico e xudicial e o obxectivo é facer fronte ás grandes empresas privadas que acaparan a xestión deste servizo", afirmou o rexedor . Suárez di que se "dan as circunstancias para iniciar o camiño" da remunicipalización, aínda que engadiu que o Concello analizará "se é viable económica, técnica e xuridicamente". "Non imos hipotecar o Concello por remunicipalizar a auga", engadiu. O Diario de Ferrol entrevistou o secretario xeral de Aeopas, Jaime Morell Sastre, que destacou en referencia á contaminación rexistrada en Ferrol hai dúas semanas que "que a auga non sexa potable é motivo suficiente para caducar a concesión".


Summary: Galiza xa non gravará máis ás rendas que superan os 100.000 euros. BNG e PSdeG fan propostas para manter "máis progresividade" e o novo tramo máis elevado

A incorporación dun novo tramo na escala galega do Imposto sobre a renda das persoas físicas (IRPF) para aqueles ingresos superiores a 100.000 euros xa non se aplicará na Galiza. Os populares introduciron nas súas emendas parlamentarias ao proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas, ás que accedeu Europa Press, unha modificación pola cal suprimen a suba deste imposto nas rendas máis altas. O pasado 18 de outubro, Núñez Feixoo e o novo conselleiro de Facenda, Miguel Corgos, anunciaron un paquete de medidas fiscais, e anunciaron unha rebaixa para as "rendas medias e baixas" que supuña a supresión de dous tramos intermedios de cotización entre as rendas con base liquidábel superior a 20.200 euros e as situadas entre 60.000 euros. Paralelamente, incorporouse no proxecto de orzamentos un novo tramo que subía do 22,5 ao 23,5 a cotización no tramo galego para as rendas que superaban os 100.000 euros. A rebaixa fiscal no IRPF suporía, afirmaban, un impacto de 60 millóns de euros nas arcas públicas, pero non se aclarou se esta cifra incluía a 'compensación' pola suba das rendas de máis 100.000 euros ou esta recadación 'extra' quedaba á marxe, nese caso xa non se producirá se sae adiante a emenda dos populares na Cámara galega. En comisión parlamentar, o titular da Consellería de Facenda calculou que a nova rebaixa suporá un aforro medio de 144 euros para un fogar con dous contribuíntes. Se sae adiante a proposta do Grupo Parlamentario Popular quedarán fixados cinco tramos na escala galega do IRPF (do 9,4% do primeiro ao 22,5% con base liquidábel de 60.000 euros en diante). Fronte a esta proposta, os grupos da oposición pretenden, segundo as emendas rexistradas, ás que accedeu Europa Press, unha fiscalidade "máis progresiva", cun total de oito tramos na escala galega, tanto no caso do BNG como do PSdeG, é dicir, manter as que había e engadir a das rendas de máis de 100.000 euros, como se incorpora no proxecto de orzamentos que entrou a tramitación parlamentaria. Os oito tramos serían os actuais: até 12.450 euros; entre 12.450 e 20.200; entre 20.200 e 27.700; entre 27.700 e 35.200; entre 35.200 e 47.600; entre 47.600 e 60.000; e de 60.000 en diante.


Summary: Este sector económico vive na incerteza dun futuro máis que negro. Os seus problemas veñen dunha planificación allea ao produto, dunha programación dependente de Madrid e da falta de comunicación para que cheguen turistas.

O turismo representa en Galiza o 11% do PIB e del dependen ao redor de 100.000 postos de traballo. Estes datos confirman a importancia dun sector que pasa por un dos seus peores momentos desde que en 1982 conseguiu ter competencias propias no noso país. As liñas de actuación da Xunta, a través da creación en 1992 da S.A. Xestión do Xacobeo e Turgalicia, marcaron as estratexias de vertebración e promoción baseadas, sobre todo, no fenómeno do camiño de Santiago. As cifras dos "anos santos" 1993, 1999, 2004 e 2010 taparon, en parte, os verdadeiros problemas que agora, cunha marxe de nove anos até o vindeiro Xacobeo, non hai posibilidade de agachar. "O turismo é unha actividade transversal, precisa dun contacto permanente co conxunto de axentes sociais, económicos e territoriais". Xosé Manuel Santos, director do Centro de Estudos e Investigacións Turísticas da Galiza, sabe que a coordinación de todos estes actores é a chave do éxito en países que funcionan cunha estratexia clara e ben definida. Planificación Unha das áreas que ocupou o nacionalismo no goberno galego entre 2005 e 2009 foi, daquela, a de turismo. O importante valor estratéxico e económico deste sector levaron a redefinir o modelo "Fraga". Creárase unha rede de oficinas de turismo e insistírase en conceptos relacionados co papel do turismo na promoción de valores culturais e identitarios, sempre desde a conservación ambiental e con criterios de calidade. Froito dese traballo foi a aprobación polo Parlamento, en 2008, dunha lei de Turismo que o goberno Feijóo eliminou cando chegou a San Caetano. O PP trouxo o seu propio Plan de turismo que puxo en funcionamento en 2010 e do que leva executado un 80%. A piques de rematar, non conseguiu ningún dos obxectivos que perseguía: incrementar o peso do turismo no PIB, mellorar o salario medio do sector, aumentar a estancia media e o gasto medio diario dos turistas que nos visitan. Pola contra realiza inversións en plans que potencian apartados moi explotados, caso do gastronómico, ou que o propio sector considera "inexistentes" en Galiza, como o Plan de turismo de golf, valorado pola propia Xunta en 1 millón de euros. "Turespaña marca unhas estratexias para todos os destinos que o resto de administracións seguen" Promoción "As empresas turísticas somos Pemes e temos unha dependencia moi forte da promoción". Manuel Oreiro, director xerente do grupo Viaxes Viloria-Galicia Incoming, leva vinte anos traballando como emisor e receptor de todo o norte peninsular ademais de xestionar dous albergues e colaborar como central de reservas de Turismo de Santiago. "Cando saímos fóra tentamos acompañar as administracións". A caída do turista peninsular, desde o veciño Portugal até o de Madrid ou Catalunya, fixo que se traballasen máis países como Italia e Alemaña, ou o leste, como Polonia, onde se move máis o turismo relixioso. Tamén atoparon unha reserva importante no mercado americano con Brasil, Arxentina e Estados Unidos á cabeza. Mais o problema está en como se realiza esta promoción. "Turespaña marca unhas estratexias para todos os destinos que o resto de administracións seguen". Oreiro refírese ao interese de Madrid por se introducir nun mercado como o chinés ou o ruso. "Póñolle a imaxe da catedral de Santiago a unha persoa de Pekín e non lle di nada, mais se é de Rio de Janeiro preguntara se te relación cunha obra de Paulo Coelho". As diferenzas con outros destinos como Andalucía ou Catalunya implican outra promoción e outro cliente. "O orzamento en promoción internacional que tiña Turespaña reduciuse un 75% e o pouco que queda vai para os destinos emerxentes que poden ser para algúns, mais non para nós". O sector quéixase tamén da mala inversión económica que se realiza en promoción. "Houbo campañas para dar a coñecer aeroportos como o de Vigo ou A Coruña, quen vai viaxar por ver un aeroporto?". En xuño deste ano o goberno de Feijóo presentou unha campaña de promoción turística "para o mercado interior" cun orzamento de 920.000 euros que distribuíu entre certas empresas de comunicación. Meses despois aínda non hai datos da repercusión dese gasto. O sector quéixase tamén da mala inversión económica que se realiza en promoción. Comunicación "En vez de ser un destino de pernocta pasamos a ser de un destino de excursión de día completo, como moito hai un almorzo, o gasto é moito menor por non facer unha política correcta no tema dos aeroportos". Os medios de transporte son esenciais para que o turismo medre ou mesmo se manteña. Na situación actual, cunha dependencia absoluta do mercado internacional, o tema dos aeroportos é o que máis doe ao sector. Manuel Oreiro culpa as diferentes administracións "e os gobernos que foron pasando" do caos actual. "Temos outra vez os problemas de hai 10 ou 15 anos". A liorta municipal defendendo cadanseu aeroporto e a mala negociación coas compañías aéreas en destinos, deixaron Galiza sen posibilidade de vender o seu produto no exterior. "Teño peticións para vir, mais cando busco combinacións teño que ir a Madrid, Barcelona ou Porto". Este último aeroporto, comunicado con máis de 50 cidades de todo o mundo, é agora a porta de entrada en Galiza. "Deixaron escapar Airberlin e Easyjet, e Ryanair xa reduciu voos, agora xa non somos destino final, é gravísimo". Con este panorama os vindeiros anos poden ser moi duros. No caso dos destinos galegos a difusión de eventos reduciuse até mínimos e hai infraestruturas que non se dan a coñecer ou están infrautilizadas. Un dos casos máis coñecidos é o da propia Cidade da Cultura. "Nós pasámoslle dez propostas de comercialización e dixeron que non a todas, por que non se quere facer promoción na Cidade da Cultura cando no seu momento se vendeu como o Guggenheim galego?, debería ser o relevo da catedral". A mesma pregunta fanse a maior parte de empresas que dependen do turismo para subsistiren.


Nestes días de tantas promesas de algúns e silencios no recoñecemento do mal feito, para alimentar a esperanza eu quero, na miña condición de Picheleira, pedir catro desexos para esta Compostela de Santiago, tan maltratada e sufridora nos últimos 4 anos. Quero que se erradique a pobreza, que se elimine con benestar e traballo, tanto a visíbel coma a invisíbel maioritariamente feminina, para facer asi de Santiago unha capital de xustiza. Quero que se recupere a palabra, o dialogo, o escoitar e falar coas persoas, as institucións, os organismos; coa administración municipal, coas xentes da rúa, co común,co local e co mundo. Que Compostela volva ser un referente de consensos, de apertas, de risos, de diálogos. Que a afouteza e a autoestima dunha cidade, dun territorio ledo, culto, saudábel e vivo sexa o sinal de recoñecemento propio da capital da Galiza e universal por galego. Quero que se fagan as vivendas de Xoán XXIII, para xente moza, en alugueiro, como símbolo e necesidade do público na cidade histórica, patrimonio da humanidade. Quero que se abra xa a cafetaría da estación de autobuses, porque ademais de postos de traballo, que fan boa falla, as persoas que usan o transporte, moitas mulleres e persoas mozas teñen dereito a tomar un café, un anaco de tortilla ou o que consideren para paliar o duro traballo de viaxar no colectivo, non si? Non vou pedir mais, que a cobiza rompe o saco, pero quero facer unha suxestión: se a cidade precisa un grupo de xente coñecida e famosa para a sua recuperación, xa existen e viven nela: unha das mellores deportistas do mundo, nun mundo tal difícil como é o fútbol para as mulleres. Un dos mellores panadeiros, que sabe moi ben empregar o tempo lento do levedo. Un dos mellores chocolateiros, continuador da sabedoría secular compostelá neste produto sólido e liquido. Un grupo de mozas, das mellores cantareiras e investigadoras da vestimenta, música e bailes tradicionais da Galiza, e así un longo etcétera de persoas que deixan o seu ronsel no mundo desde o camiño das estrelas, desde a Compostela universal. Compre cavilar un chisco até o domingo e ter memoria, para que o que ocorreu nestes catro últimos anos na cidade e no concello sexa un pesadelo que non volva xamais.


Summary: As farmacias da área sanitaria de Ourense son as primeiras da Galiza e do Estado en asumir a realización de probas diagnósticas da Covid-19. Unha iniciativa pioneira que a Consellaría de Sanidade impulsou baixo a fórmula da colaboración voluntaria e desinteresada fronte ao avance da pandemia sinalada por colectivos profesionais e sociedades científicas da enfermaría. Critican a falta de seguridade que supón para a cidadanía e o desvío de recursos públicos mais a extensión asistencial do sistema sanitario cara a entidades privadas.

As farmacias de Ourense, O Carballiño, O Barco, Verín, Barbadás, O Irixo e Boborás son as primeiras en realizar tests rápidos da Covid-19. Trátase dunha iniciativa pioneira, na Galiza e no Estado. Desde a pasada sexta feria funciona como experiencia piloto exclusivamente no concello de Barbadás, mais a partir desta cuarta feira, 21 de outubro, estenderase ao resto dos concellos seleccionados grazas ao acordo de colaboración entre o Colexio Oficial de Farmacéuticos de Ourense e a Consellaría de Sanidade da Xunta da Galiza. Unha cooperación "totalmente voluntaria e desinteresada", explicou o conselleiro Julio García Comesaña durante o anuncio desta idea coa que o Goberno galego busca "aumentar a capacidade diagnóstica" da enfermidade provocada polo novo coronavirus, facilitar a detección de novos casos positivos máis rapidamente e limitar a transmisión do virus. O cribado da Covid-19 previsto nos sete municipios seleccionados vai dirixido a calquera persoa asintomática maior de 18 anos, veciña destas localidades, interesada en facer un test serolóxico gratuíto, capaz de detectar anticorpos da infección por SARS-CoV-2. A metade das 81 farmacias que poden colaborar na realización das probas xa confirmou a súa adhesión ao proxecto de colaboración. Quen desexe participar debe dirixirse a algunha das farmacias adheridas ao convenio de colaboración, se ben primeiro debe solicitar cita previa. Pódeno facer de forma presencial, nas propias boticas, ou en liña, no enderezo citaprevia.cofourense.com. As cidadás interesadas deberán rexistrarse para coñecer a data e a hora na que poderán realizar a proba. Ese día terán que acudir co seu DNI e portando unha máscara cirúrxica ou FFP2. O procedemento require dun consentimento informado e durará menos de 15 minutos. Nese tempo coñecerán o resultado e poderán marchar, aínda que de atoparen algún positivo, será o persoal da farmacia quen avise os servizos sanitarios do Sergas para que o confirmen a través dunha PCR. Fase piloto De momento, só a veciñanza de Barbadás ten a posibilidade de rexistrarse para participar no cribado que a mediados da semana se estenderá ao resto das localidades. Onte, a metade das 81 farmacias que poden colaborar na realización das probas xa confirmara a súa adhesión ao proxecto. "A demanda da cidadanía é moi alta, pero eu pediríalle tranquilidade porque tanto a capacidade das farmacias como o número de estabelecementos vai ir en aumento de forma paulatina. Ademais, o abastecemento de tests está garantido por parte da Consellaría de Sanidade", explica a Nós Diario, Santiago Leyes Vence, presidente do colexio profesional. "Mais nestes primeiros días estamos preparando as farmacias a nivel tecnolóxico para que poidan organizar as súas axendas e estabelecer as citas previas". Sociedades científicas e profesionais sanitarias denuncian unha inxerencia que pode sentar precedentes moi prexudiciais para o futuro da Atención Primaria e da sanidade pública. O obxectivo, di, é trasladarlle á Administración datos actuais en tempo real para facilitar a toma de decisións. "O procedemento é moi doado e coñecémolo ben. En función do resultado informamos a persoa, ben para que continúe coa súa vida baixo as recomendacións sanitarias e as restricións existentes, se é negativo, ben para que sexa o Sergas quen xestione e supervise o seu caso, se é positivo". No momento da proba, aberta a unha poboación estimada de máis de 100.000 persoas, segundo Santiago Leyes, o protocolo exixe todas as medidas de seguridade nun tempo inferior a 15 minutos para evitar que se dea un contacto estreito. Críticas O ofrecemento das farmacias da área sanitaria de Ourense, nomeadamente dos concellos coa incidencia da Covid-19 máis alta tanto no conxunto da área sanitaria como da Galiza, foi a primeira en consolidarse. Con todo, García Comesaña asegurou que hai outros ofrecementos doutros colectivos profesionais que confía que saian adiante para "poder colaborar e complementar, desta forma o traballo dos profesionais sanitarios, sumando esforzos na mesma dirección", puntualizan desde a Consellaría de Sanidade. Un anuncio que motivou as críticas de sociedades científicas e profesionais sanitarias ante unha inxerencia que pode sentar precedentes moi prexudiciais para o futuro da Atención Primaria e da sanidade pública. Desde a sociedade científica que aglutina as enfermeiras de Atención Primaria da Galiza consideran que a medida, ademais de minguar os recursos destinados á Atención Primaria, non vai reforzar a loita contra a pandemia. "No contexto actual, esta medida xerará duplicidade de probas. Moitas quedarán sen o rexistro axeitado e incrementaranse as dúbidas que repercutirán sobre os profesionais da Atención Primaria", censuran desde a Asociación Galega de Enfermaría Familiar e Comunitaria. "Xerarase unha sensación de falsa seguridade na poboación no momento menos oportuno co fin de compracer unha necesidade de diagnóstico que non vai achegar maiores certezas, e que só contribuirá a dispersar os esforzos económicos que deberían ser investidos na Atención Primaria", recalcan. [Podes ler a reportaxe completa no Nós Diario en papel, que podes atopar nos quioscos e puntos de venda habituais ou na loxa. Se aínda non es subscritora ou subscritor, podes sumarte aquí]


Summary: O PP quita a exposición pública e sen o apoio da oposición o proxecto para xuntar os dous municipios. É un trámite previo á aprobación definitiva, que en Oza sairá adiante coa maioría conservadora e en Cesuras cumpriralles o apoio dunha ou dun edil da oposición. Mais, de non conseguilo, tanto a Deputación da Coruña (PP) como a Xunta (PP) poderán impor a fusión

Os concellos de Oza dos Ríos e Cesuras (A Coruña) sacarán a exposición pública o plan de viabilidade da fusión. En ambos Concellos, os votos do PP foron suficientes para tirar adiante coa iniciativa, aínda sen o visto e prace nin do BNG nin do PSOE. En Oza, os dous partidos da oposición abstéronse, mentres que en Cesuras votaron en contra. Haberá vinte días para presentar alegacións a un texto baseado no documento elaborado pola Deputación da Coruña sobre a viabiliade do proceso da fusión. Así, en Cesuras, o nacionalista Lito Vázquez manifestou a súa postura en contra con tanta ansia que foi chamado á orde dúas veces, e o rexedor suspendeu o pleno durante uns minutos. Defendeu que se trata dun informe redactado "por un axente de prensa do PP", e amparouse en que non vai asinado por ningunha persoa técnica para comparalo cun "programa electoral cheo de promesas". Pola súa banda, a voceira do PSOE, Pilar Pedreira, dixo non ter nada en contra de que se facilite información á veciñanza, mais arremeteu contra esta iniciativa por supor "unha chantaxe social" e pola súa "clara intencionalidade manipuladora". Desde o BNG, Vázquez solicitou que o devandito informe fose entregado á cidadanía sen elevalo a documento público, e abrir un debate que culminase con este último. O alcalde rexeitou a proposta e dixo que non está contemplada na lei. Someter o texto a exposición pública é o trámite previo á aprobación definitiva da fusión, para a que cumprirían os votos a favor dos 2/3 da corporación. En Oza serán dabondo as mans erguidas d@s edís populares para quitar adiante a iniciativa. Porén, en Cesuras fan parte da corporación municipal sete edís do PP, unha do PSOE e tres do BNG. @s conservador@s cumpriríalles o apoio dun ou dunha concelleira da oposición e, se esta tombase o proxecto, tanto a Deputación da Coruña --gobernada por Diego Calvo, do PP-- como a Xunta teñen competencias para impor a fusión. Por conseguinte, todo apunta a que o obxectivo dos dous rexedores do PP se materializará, e contan con ver xuntados os dous municipios a finais deste ano. O concello resultante, Oza-Cesuras, tería a capital na primeira das localidades e contaría cunha poboación de 5.500 habitantes repartid@s en 152 quilómetros cadrados. Sería o primeiro proceso de fusión municipal na Galiza en máis de 40 anos.


Summary: O Real Madrid Castilla logra a súa primeira vitoria da temporada ante os lugueses que mereceron, por xogo e oportunidades, algún punto.

O Real Madrid Castilla levaba sete partidos seguidos sen gañar e só conseguira 2 goles a favor. Mais esta domingo, e ante o CD Lugo, logrou a vitoria e metendo dous tantos. Un ao pouco de comezar o partido (no munito 8) e outro no 35', nun penalti máis que dubidoso. O equipo de Quique Setién non perdeu os papais e tivo a valentía de querer levar a iniciativa, sen desencaixarse e procurando remontar. Mais as oportunidades non callaron en gol e o partido acabou sen que o CD Lugo marcase no estadio que visitaba. Algo que non acontecera até o de agora no que foi de temporada.


Summary: A portavoz da Iniciativa Internacional Freedom for Abdullah Oçalan Havin Guneser afirmou esta quinta feira en Euskal Herria que detrás do triplo asasinato de tres activistas curdas en París "se percibe o selo executor dun Estado".

Guneser compareceu en conferencia de imprensa co portavoz da esquerda abertzale, Pernando Barrena. Enfatizou que estamos ante asasinatos perfeitamente planificados e perpetrados a sangue frío e lembrou que o Estado turco ten recorrido a prácticas de terrorismo de Estado en cada ocasión en que o PKK (Partido dos Traballadores do Curdistán) ten lanzado iniciativas de diálogo e pacificación. A portavoz de Freedom for Abdullah Oçalan veu dicer que o atentado de París visaba condicionar ou mesmo torpedear as negociacións actualmente en curso entre Ankara e o presidente do PKK. Mais tal cousa non virá acontecer porque a parte curda ten decidido non abandonar as conversas. A paz, acrecentou Guneser, só poderá vir a construírse "desde a verdade, o recoñecimento e o respeito de todos os dereitos, e tamén desde a negociación en igualdade de condicións". Por súa parte, Pernando Barrena demandou a Ankara que cese na súa campaña de asasinatos e detencións de militantes curdos.


Summary: A Asemblea de Desempergad@s da CIG convoca para o domingo 16 de decembro ás 12.30 unha concentración diante do Alcampo de Ferrol para mostrar o rexeitamento á eliminación de alimentos prontos a caducar e en demanda do seu reparto ás persoas que o precisaren.

O supermercado Alcampo negouse a dar conta do destino dos alimentos que están próximos a caducar, unha vez fose requerido dentro da campaña que a Asemblea de Desempregad@s da CIG están a desenvolver desde o mes de xuño co obxectivo de que eses produtos sexan destinados a quen os precisar. É por iso que agora convocan unha concentración de denuncia diante do estabelecemento en Ferrol. Imaxes de persoas remexendo nos contentores á procura de comida forman parte dos argumentos de que a Asemblea de Desempregad@s bota man para explicar a súa campaña, que comezou no mes de xuño coa expropiación simbólica de produtos de primeira necesidade nun supermercado de Ferrol. Buscan manter un debate social arredor da "dramática situación pola que están a atravesar moitas persoas desempregadas que non contan con ningún ingreso económico". Reclaman, ao tempo, diversas medidas de carácter social para paliar as situacións extremas que se están a dar en persoas que están pasando fame. Entre elas, solicitan a creación de comedores sociais nos barrios, economatos populares para adquirir alimentos a baixo prezo, bancos de alimentos de control públicos, comedores escolares gratuítos para quen o necesita, renda básica para quen non percibe prestación e un servizo municipal de xestión e recollida de alimentos próximos á caducidade. A Asemblea de Desempregad@s presentou tamén diante da Fiscalía de Ferrol unha denuncia na que se solicita que se abra unha investigación para coñecer o destino que os supermercados lle estás a dar aos alimentos con datas de caducidade próximas ao tempo que reclaman responsabilidades penais.


Summary: Continúa a tendencia descendente no número de casos positivos nas residencias galegas no que o surto máis importante está en Xinzo de Limia. No ensino tamén diminúe a presenza da Covid-19 malia o aumento en dúas o número de aulas fechadas como consecuencia das medidas sanitaria.

As residencias de maiores galegas mantiveron a tendencia descendente dos últimos días e reduciron a 33 os casos positivos, dos que 27 corresponden con persoas usuarias e as outras seis son persoal das mesmas. Os datos achegados este sábado polas consellarías de Política Social e Sanidade, sinalan que se detectaron tres novos positivos en residentes maiores do estabelecemento Santa Mariña de Xinzo de Limia. Mentres, retirouse do cómputo por negativizar un usuario de cada unha das residencias DomusVi (Carballo), Mi Casa (Ferrol), Viana do Bolo e A Milagrosa (A Coruña). O centro máis afectado segue a ser a residencia Santa Mariña de Xinzo de Limia, con 10 positivos, seguida por DomusVi Laraxe de Cabanas, con nove; e A miña Casa de Ferrol, con cinco. Tamén hai dous residentes contaxiados na Milagrosa da Coruña e un en Fogar Residencial Xardín Castro Lar de Salceda de Caselas. En relación ao persoal das residencias os casos caeron a seis após dar negativo un profesional da residencia Servisenior (Brión) e outro do centro Nuestra Señora de las Virtudes (Pontedeume). Daquela, hai un caso positivo por cada unha destas residencias: Matogrande (A Coruña, Fogar Residencial (Cerceda), DomusVi Laraxe (Cabanas), a residencia de maiores de Caranza, Mi Casa (Ferrol) e As Gándaras (Lugo). Os centros de atención á discapacidade mantivéronse sen traballadores contaxiados e os usuarios con coronavirus reducíronse a tres, deles dous na Residencia Adultos Pai Menni de Betanzos e un en Nuestra Señora de Fátima e Cristo Rei de Crecente. Ademais, negativizou un residente da residencia Aspanaes das Pontes. Aumentan as aulas fechadas Os casos activos de coronavirus en centros educativos galegos manteñen a tendencia descendente tras baixar a 642, aínda que as aulas fechadas incrementáronse lixeiramente até 34. Segundo datos actualizados este sábado polo Sergas, o número de positivos reduciuse en 56 no último día até os 642, aínda que as unidades clausuradas aumentaron en dúas ao pasar de 32 até 34. Os casos de Covid-19 diminuíron en todas as áreas sanitarias, fóra de na de Pontevedra, onde se manteñen en 95, o mesmo número rexistrado nos datos recollidos no último balance. Os centros da área sanitaria coruñesa representan os que suman máis persoas contaxiadas Os centros da área sanitaria coruñesa representan os que suman máis persoas contaxiadas, 270 (17 menos) e as aulas fechadas mantéñense en oito. O centro con máis positivos é o IES Monte das Moas da Coruña, que ten 17 e unha aula fechada; seguido polo CEIP Ponte dos Brozos Arteixo (A Coruña), que suma 11 contaxiados e dúas unidades clausuradas. Pontevedra é a seguinte zona con máis casos, que se manteñen en 95, e contabiliza oito aulas clausuradas. O centro máis afectado é o IES Illa de Tambo de Marín (Pontevedra), con oito positivos e dúas unidades fechadas. Séguelle a área sanitaria de Vigo, que rexistra 91 positivos (12 menos) e sete aulas fechadas (unha máis). Algúns dos centros máis afectados son o CPR Plurilingüe Compañía de María de Cangas (Pontevedra) e o CPR Martín Códax da urbe olívica, que suman seis e cinco contaxiados, respectivamente. A área de Santiago conta con 67 persoas con coronavirus (11 menos) e dúas aulas fechadas (unha menos). O CPR Plurilingüe La Salle permanece como o máis afectado da zona, con cinco positivos, pero sen unidades clausuradas. Nas demais áreas, Ferrol rexistra 51 positivos (nove menos) e cinco aulas afectadas (unha menos), Lugo suma 44 persoas contaxiadas (15 menos) e unha unidade fechada e en Ourense os casos baixan nun até os 24 e mantéñense en tres as aulas clausuradas.


Summary: Atendendo ás últimas decisións do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, pódese facer a lectura de que as súas políticas responden a unha recoñecíbel orientación de clase.

Mentres o prezo da luz está disparado e rexistra día tras día máximos históricos, o presidente galego marcha de vacacións e renuncia a recuperar as centrais hidráulicas con concesións caducadas, como base para pór en marcha unha empresa eléctrica pública que alivie os custos enerxéticos de particulares e empresas. Unha proposta deste tipo, na liña da formulada desde as organización sociais e políticas do nacionalismo e da esquerda, mais tamén desde o Ministerio de Transición Ecolóxica, implica unha mellora significativa na competitividade do tecido produtivo galego e no poder adquisitivo das economías domésticas, mais reduce a marxe de beneficios das grandes compañías eléctricas. E iso non é tolerábel para un presidente que chega ao Goberno galego en 2009 empuxado por estas mesmas empresas. As políticas de Alberto Núñez Feixoo responden a unha recoñecíbel orientación de clase. A este respecto, resultan clarificadoras as alternativas aplicadas no ámbito dos servizos públicos, sometidos a fortes retallos na última década, como certifica a situación da sanidade e da educación. Da Atención Primaria ao modelo residencial Un exemplo paradigmático obsérvase na Atención Primaria, fechada parcialmente ao conxunto da cidadanía, sometida a listas de agarda de semanas, mesmo nas consultas telefónicas, e cuns cadros de persoal insuficientes para atender as persoas usuarias. A situación explícase pola deliberada redución do gasto sanitario nos orzamentos do Goberno galego, até o punto de que o investimento en Atención Primaria da Xunta sitúase en 182,3 euros por habitante, unha contía que coloca Galiza á cola do Estado, só por diante de Madrid e as Illes Balears. A aposta por manter e avanzar nun modelo asistencial de atención ás persoas maiores de xestión privada, malia concentrar as residencias deste tipo máis de 87% das vítimas mortais durante a pandemia do coronavirus, responde á vontade de aumentar a marxe de beneficios dos conglomerados empresariais, reducindo a cidadanía e as diferentes esferas da vida social á consideración de mercadoría. Neste sentido, a acción gobernamental redúcese a crear condicións propicias para favorecer os negocios dos grandes operadores privados, actuando o corpo teórico como un discurso de acompañamento dos intereses económicos aos que se representa. Do lado de Ence O presidente galego non falla aos seus e actúa en consecuencia. Así, por exemplo, non dúbida en situarse a carón de dirección de Ence, comprometendo o futuro laboral dos seus traballadores, xerando un importante quebranto á actividade económica de Pontevedra e favorecendo a quebra da convivencia social na cidade. Na mesma liña, unido nunha alianza a proba de lume coas grandes corporacións enerxéticas, ten aprobado nos últimos cinco anos varias modificacións lexislativas para favorecer as instalacións eólicas e hidráulicas, acudindo o pasado 24 de xullo a unha homenaxe ao presidente de Iberdrola, Ignacio Sánchez Galán, tras ser imputado este por participar das tramas delituosas do comisario Villarejo. Gardián da ortodoxia recollida nos manuais da Fundación de Análises de Estudos Sociais (FAES) de Aznar, Alberto Núñez Feixoo sabe que só a defensa sen concesións dos intereses dos destinatarios do seu proxecto e a hexemonía ideolóxica garante maiorías electorais alén de conxunturas determinadas.


Summary: As Marchas da Dignidade presentan a manifestación coa que pretenden ocupar a praza reclamando de novo "pan, traballo e teito" e para "enfrontar o desemprego e a inxustiza que sofre a clase traballadora".

Logo da exitosa convocatoria do pasado 22 de marzo en Madrid, onde centos de milleiros de persoas chegadas de todos os puntos do Estado relcamaron "pan, traballo e teito", a Columna Galega das Marchas da Dignidade volverase mobilizar o vindeiro sábado 29 de novembro en Compostela. Insistirán nas reivindicacións "máis presentes que daquela" baixo o lema Ocupemos o Obradoiro e coa intención de encher a praza e as rúas unha vez máis. "Temos que enfrontar o desemprego, a inxustiza e todas as secuelas que sofre a clase traballadora" "O desemprego, a inxustiza e todas as secuelas que sofre a clase traballadora e os sectores populares temos que enfrontalas, polo que imos estar na rúa de forma masiva", asegurou Manuel Camaño, un dos voceiros da Columna Galega, que presentou as protestas este mércores no Obradoiro. Os participantes na marcha volverán chegar desde varios puntos de Galicia para reivindicar "pan, traballo e teito". "Aí está todo: temos dereito a unha vivenda digna e a que a barbarie non nos desaloxe dela; temos dereito a traballar con dignidade e non na precariedade e a escravitude; e tamén temos dereito a comer", lembrou Camaño. A Columna Galega ve nesta manifestación, e logo do éxito do 22-M, un novo paso para "acabar" co actual réxime "vinculado ao modelo social do campitalismo". "Sabemos que non hai marcha atrás no reloxo do capitalismo e, polo tanto, entendemos que si é posible un sistema de xustiza social no que teñamos cabida todos", engadiu, tras facer referencia ao manifesto que abrangue a todos os colectivos que apoian as Marchas e nas que se acusa os gobernos europeos de "mentir, estafar e roubar", así como de "tomar medidas contra as persoas" en beneficio das "grandes corporacións que despois lles facilitan un cómodo retiro". As Marchas da Dignidade ven nesta manifestacón un novo paso para "acabar" co actual réxime Á protesta do 29-N únense cada día máis colectivos -os últimos a Marcha Mundial das Mulleres ou A Ría Non se Vende-, ao igual que tamén continúan a crearse plataformas de apoio ás Marchas da Dignidade por distintas localidades do país. En Redondela, Lugo, Ponteareas, Ourense, O Barco, Monforte e Baiona creáronse novas asembleas ás que se unirán Nigrán, O Porriño, Gondomar e Sarria, ademais das xa conformadas desde hai meses. Manifestacións este 6 de novembro nas sete cidades galegas irán preparando o camiño para o 29-N Todas elas, e de cara á mobilización do sábado 29 de novembro, colaborarán nas xornadas de protesta que se desenvolverán en varias cidades o vindeiro día 6 baixo o lema Camiñando cara ao 29-N. Celebraranse nas sete cidades galegas. Ademais, a Columna Galega tamén contará con representación, xunto a outras moitas do Estado, na manifestación convocada en Oviedo co galldo da entraga dos Premios Príncipe de Asturias para este 24 de outubro. As Marchas da Dignidade de Galicia están apoiadas xa por uns 50 colectivos en Galicia, desde sindicatos alternativos a movementos sociais, pasando por organizacións políticas, estudantís e culturais.


Summary: Eterno Combate, o primeiro LP de SonDaRúa, está dispoñíbel desde hoxe en plataformas dixitais. Un disco reivindicativo e heteroxéneo, onde os ritmos festeiros sacan a bailar o compromiso.

"Ou somos galegos ou non somos. Eu son así de radical", reafirmábase con contundencia Saleta Goy. Son estas as verbas que abren o novo disco de SonDaRúa, que se declara na loita xa desde o título: Eterno Combate. Hugo Guezeta quedou impresionado cando deu cun discurso da compañeira do defunto Manuel María, á que logo coñecería. "É unha muller moi comprometida, cunha forza incríbel", di con admiración o vocalista, que admite que lle recorda á súa avoa. O trío formado por el xunto a Álex Arnoso e That Bass DJ en 2016 lanza hoxe o seu primeiro traballo de longo formato, após publicaren en 2018 o EP Liberando Mentes. A gravación do álbum foi un proceso longo que comezou en novembro do ano pasado e se estendeu até febreiro de 2020, froito dos malabarismos para compaxinar horarios e dedicación a unha actividade que, cando menos de momento, non dá para vivir. "Aprendemos moito musicalmente con Félix Cebreiro no estudio, de arranxos e tamén a nivel vocal", valora Guezeta. Así, por exemplo, enfrontáronse a situacións novas como "gravar por primeira vez con instrumentos, no tema que fixemos con Skandalo GZ". Máis repousado Fronte a Liberando Mentes, este supón un traballo "máis serio". O EP foi resultado de gañaren o Concuros de Sonidos Mans do Revenidas e fixérono un pouco "ás presas". No entanto, Eterno Combate vén máis repousado, mesmo cun proceso de preprodución no estudio caseiro de Arnoso. Tamén os curtiu a experiencia. "Temos as ideas máis claras sobre o que queremos facer, cunhas pautas ambiciosas", explica Guezeta. "Temos as ideas máis claras sobre o que queremos facer, cunhas pautas ambiciosas", explica Guezeta Ao hip hop máis clásico únense sonoridades do reggae ou do ska, co punto hardcore de pistas como "Animal" ou a inspiración latina da "Salsa galaica". As letras combativas que os caracterizan concílianse co inesperado intimismo de cancións como "Mirada interna", nunha paisaxe por momentos desoladora na que a voz do MC confesa ficar "sen horizonte despois de pasar os 20". "Un disco é un proceso vital", considera Guezeta, no que se atravesan "momentos bos e malos". De aí xermola un álbum heteroxéneo, resultado de xuntar temas coa mente posta en "sorprender no directo". Con todo, a lingua mantense como un dos alicerces do proxecto musical. "Só rapeo en castelán se mo pide Kase.O", cantan desafiantes. O ego trip do hip hop atopa a súa máxima expresión na repetición da frase "centreime para o mellor puto disco que pariu Galiza". Guezeta contextualiza esta afirmación, explícita e ambiciosa, na concepción do rap como "competición dialéctica, que fai mellorar a todo o mundo", moi presente en todo o traballo. "Se cadra aí levámolo ao extremo, noutros momentos é máis retranqueiro, pero se non nos cremos nós a nosa propia música quen o vai facer?", pregunta. Emigración endémica Desfilan polas letras de SonDaRúa referencias plurais, desde os 5 talegos a Sés, pasando polos remixes de Dios Ke Te Crew ou cortes desa marca xeracional televisiva que foi Pratos Combinados. Aparecen tamén os versos emblemáticos do "Adiós Ríos" de Rosalía, na voz de Navia Rivas, quen colabora en "Éxodo", canción que saíra como single antes de que o álbum estivese planeado. Aí acada corpo de maneira máis evidente o tema da emigración, que sobrevoa o disco desde o mesmo comezo, coa reivindicación urxente de lle pór fin a esa realidade de que "liscar da nosa terra sexa un mal endémico". "Neste país non hai futuro", comenta Guezeta, nunha percepción dese "síntoma alarmante da sociedade galega" motivada por unha problemática que a eles, como a tantas outras, lles toca de preto a nivel persoal. "Temos que dar co puño na mesa e parar esta sangría, ou non terá volta atrás. Unha sociedade sen bases non ten futuro", advirte, reclamando a necesidade dunha resposta da Administración máis alá de "agasallar maletas" á mocidade. Camaradas de combate Para alén da colaboración con Rivas, xa vira a luz a gravada con Skandalo GZ, "Pontakas Antifa". Mais estas non son as únicas. Un dos reclamos do disco é o "Berro Colectivo" que asinan cos seus compañeiros de barricada musical Ezetaerre. As súas voces érguense no común: "para a nosa rebeldía sobran xa moitos motivos". "É un disco para cargar enerxía, autoestima e amor propio", afirma Guezeta No verso "creo no que vexo e vexo un mundo enfermo" revelan, fóra das proféticas circunstancias da situación actual, unha visión crítica da realidade, mais que se dirixe cara á construción de alternativas. Así, "da resignación pasamos ao ataque" tamén entoan, na mensaxe última desa loita permanente do inconformismo que corre polas veas do SonDaRúa "combativo e vacilón". O disco cuestiona o modelo de sociedade desde unha ollada positiva que procura "cargar enerxía, autoestima e amor propio", di Guezeta. Dar azos para seguir loitando sempre, porque "sorrindo tamén ensinamos dentes ao inimigo", cantan. O álbum ía presentarse o pasado 16 de abril na Sala Malatesta (Compostela), nun evento que quedou truncado pola emerxencia sanitaria. As datas de verán "van caendo por meses", conta Guezeta. De momento foi xuño, e xullo leva o camiño. Aínda que de entrada foi un pequeno golpe para eles, observan a situación sen catastrofismo: "Estamos cargando as pilas para que a presentación e a volta aos palcos sexa máis especial".


Summary: Ana Pontón, portavoz nacional do Bloque, empraza o PP, En Marea e o PSOE a rectificar a decisión de excluír a forza nacionalista do debate que terá lugar no Congreso en defensa da Lei de transferencia e resgate da AP9 malia ser o BNG impulsor e redactor do texto lexislativo.

"Pídolles que recapaciten porque é fraudulento en termos democráticos excluír quen impulsou, escribiu e defendeu a lei con unllas e dentes". Con estes termos exprésase Ana Pontón, portavoz nacional do BNG, en relación ao acordo entre PP, En Marea e PSOE que deixa fóra a formación nacionalista do debate que terá lugar proximamente no Congreso en defensa da Lei de transferencia e resgate da AP9. O Bloque lembra nun comunicado de imprensa que foi o seu grupo parlamentar quen impulsou e redactou o texto lexislativo. A Xunta de Portavoces rexeitou o escrito de impugnación presentado polo BNG co fin de poder participar no debate que acollerá o Congreso a respeito da AP9. PP, En Marea e PSOE acordaron cambiar a delegación que irá a Madrid defender a lei aprobada o 15 de marzo de 2016, data na que o Parlamento tamén designou as persoas encargadas de expoñer a posición de Galiza en representación do PP, PSOE e BNG. "Para o Bloque é un tema de país e pídolles que rectifiquen no pleno do martes retirando o punto da orde do día ou ben que se chegue a un criterio lóxico e presentábel en termos democráticos, que pasa por garantir que o grupo que promove unha iniciativa lexislativa integre a delegación encargada da súa defensa no Congreso", afirma Pontón, "o resto enturba as relacións no Parlamento pero tamén o funcionamento democrático nas institucións". As tres forzas, salienta Pontón, "saben que o autor que impulsou, escribiu e defendeu con unllas e dentes esa lei foi o Bloque, e pensamos que é fraudulento en termos democráticos excluír o grupo que precisamente promoveu a iniciativa". Á portavoz nacional do BNG non lle serve a xustificación da aritmética, pois "nese caso o podería designar dous dos tres representantes". Contexto "As forzas estatais levan anos vetando a transferencia da AP9 e agora queren evitar que esa infraestrutura non só sexa xestionada desde Galiza senón tamén conseguir que recupere a titularidade pública e deixe de ser pasto da especulación por parte de fondos voitres que fan caixa coa AP9", alega Pontón. O Parlamento galego ten aprobadas tres leis nas que esixe a transferencia da AP9. A primeira, de 2016, é a que en breve será debatida no Congreso despois de que o Goberno de Sánchez mudase o criterio respecto á tramitación da lei antes vetada polo Goberno de Raxoi. Para sortear os vetos do PP e para evitar que quedase esquecida a normativa no caixón, aprobáronse outros dous textos, en 2017 e en 2018.


Summary: Rajoy comunicoulle que o Goberno central non tiña "marxe" para negociar o pacto fiscal e ofreceulle unha "mellora" do financiamento en 2013. Mas di que Catalunya terá que facer unha "gran reflexión", lamenta "que se perdera unha oportunidade histórica" e afirma que "evidencia que neste marco estatal non se pode avanzar".

"Isto non foi ben". Deste xeito resumia Artur Mas a reunión que dende media mañá mantivo co presidente do Goberno español, Mariano Rajoy, para presentarlle a proposta de pacto fiscal aprobada por unha ampla maioría do Parlament de Catalunya, un concerto económico semellante ao que xa ten o País Vasco. Esperábase que a resposta de Rajoy seria negativa pois na propia sesión de control do Congreso o presidente do Goberno central afirmara: "Non estou de acordo co concerto económico para Catalunya". Mas afirma que chegaba á xuntanza con vontade de acordo pero que Rajoy lle comunicou que o Goberno non tiña "marxe" para negociar o pacto fiscal e que só lle ofreceu unha "mellora" do financiamento en 2013, unha revisión que segundo Mas o Goberno xa está obrigado a facer por lei. Mas lamenta "que se perdera unha oportunidade histórica" Mas afirmou que a partir de agora a sociedade catalá terá que facer unha "gran reflexión" e advirte de que "a situación é suficientemente complicada para que non se improvisen as solucións". Empraza a que esa reflexión comece no debate de politica xeral que terá lugar no Parlamento a semana que vén. Non se referiu a un posible adianto electoral pero esa posibilidade barállase mesmo para este novembro ou para a primavera de 2013, uns comicios que se entenderían necesariamente como un plebiscito. Pero tamén se fala da posibilidade de que Mas promulgue dende o Parlament unha lei que outorgue todos os poderes tributarios á Generalitat, para despois facer un chamamento aos cataláns a que ingresen os seus impostos na Axencia Tributaria Catalá e non na estatal. O presidente da Generalitat lamenta "que se perdera unha oportunidade histórica". Afirma que "Catalunya fixo esforzos inmensos durante os últimos 30 anos por España" e que cría que "un país máis europeo, cun Estado de benestar máis forte sería unha España que entendería as aspiracións catalás". Mas conclúe que "o pobo de Catalunya estase movendo, non está disposto a aceptar que o noso futuro sexa gris podendo ser máis brillante, que hai marxe para facer cousas máis positivas". E di que a xuntanza deste xoves "evidencia que nese marco estatal non se pode avanzar". "Tómese a decisión que se tome, o proxecto catalán será europeo, de Unión Europea e de euro", concluiu Mas. "Tómese a decisión que se tome, o proxecto catalán será europeo, de Unión Europea e de euro", concluiu Mas Mas afirmou que nós sempre cremos que a Constitución era un marco no que se podía avanzar", pero "o grande erro é que a Constitución sempre se lee en clave centralista". "Que a Generaltat no poida ter a xestión da Agencia Tributaria non o di a Constitución", engadiu. Tamén dixo que a Constitución se fixo dunha maneira na que se puidese ir relendo, para que se puidesen facer cousas que non se podían facer nos anos 70. Mas mesmo realizou unha referencia á carta do rei: "Tamén podería ser una quimera que sen tocar nada da Constitución se poida aspirar a encaixar ben a Catalunya no resto do Estado". Pola súa banda Mariano Rajoy a través dun comunicado afirmou que "a gravísima crise actual superarase dende a corresponsabilidade e a cohesión, nunca dende a división ou a inestabilidade institucional". Pola súa banda, Alicia Sánchez-Camacho declarou que "nunhas eleccións nós imos garantir que Catalunya non sexa independente, porque Catalunya é España, ampáranos o marco constitucional e a maioría de cataláns quere seguir en España". Mariano Rajoy a través dun comunicado afirmou que "a gravísima crise actual superarase dende a corresponsabilidade e a cohesión, nunca dende a división ou a inestabilidade institucional" Non é a primeira vez que Mas afirma que sen pacto fiscal Catalunya tomaría "o seu propio camiño", así o fixo un par de veces nos últimos meses. Porén, esta vez chega a Madrid cun mandato de dous terzos do Parlamento catalán e sobre todo cos ecos da millonaria manifestación que a pasada semana encheu as rúas de Barcelona. A pesar de que Mas non acudiu á marcha dá a impresión de que pola súa responsabilidade institucional acabou convertido no politico que máis se está a xogar nesta disputa. Nas últimas horas Mas recibiu o apoio dos sectores empresariais catalán. Nun comunicado conxunto, a Pimec e a Cambra de Comerç emprazaron a Rajoy a asumir un compromiso inequívoco sobre un novo pacto fiscal con Catalunya. É por isto que El Mundo dedica a súa portada este xoves a falar da "Ofensiva de Rajoy para que os empresarios non apoien a Mas". E a tensión no seo da CEOE chega ao punto de que varias organizacións empresariais de Andalucia e Madrid esixironlle publicamente o presidente Joan Rosell que fixese un pronunciamento de apoio ao chamado "mercado único". Reaccións na prensa No resto das cabeceiras destaca a fenda aberta entre a prensa de Barcelona e a Madrid. La Vanguardia: Mas entierra el pacto fiscal ante el 'no' de Rajoy y prevé decisiones en breve. El Periodico: Mas, tras el 'no' de Rajoy: "Habrá decisiones la semana próxima". VilaWeb: Mas: 'El camí de Catalunya ha de ser europeu'. Ou ARA: Artur Mas: "Això no ha anat bé, s'hauran de prendre decisions" culpan do desacordo a Rajoy e anuncian un futuro inmediato moi movido. O Financial Times publica un editorial titulado O discurso do rei, no que acusa a Mariano Rajoy de ser incapaz de xestionar a crise e o independentismo de Catalunya Fóra de España asistese ao debate con maior tranquilidade. O Financial Times publica un editorial titulado O discurso do rei, no que acusa a Mariano Rajoy de ser incapaz de xestionar a crise e o independentismo de Catalunya. O texto afirma que "é o traballo do Goberno buscar compromisos cos cataláns e os vascos. Hoxe o señor Rajoy reúnese co presidente catalán, Artur Mas. Se non fai ningún xesto plausible sobre as demandas catalás, o separatismo será imparable, diga o que diga o rei". Pola súa banda o embaixador dos Estados Unidos en España, Alan D. Solomont, considera "admirable" que o debat sobre a independencia sexa "pacífico e democrático".