Summary: As críticas e o rexeitamento ás soberanas decisións de Arxentina e Bolivia de nacionalizar filiais de compañías españolas medra en sectores económicos e políticos de Europa.

Institucións comunitarias, gobernos e determinada prensa levan días criticando as nacionalizacións realizadas en Arxentina e Bolivia. Tales criterios non recoñecen o dereito arxentino do control da petroleira YPF, para asegurar que a produción de cru e gas acompañe a expansión económica e a soberanía enerxética do país. Para Bolivia, a expropiación da filial de Rede Eléctrica Española é determinante no sector dos hidrocarburos, e aprobouse en cumprimento do mandato do pobo e da Constitución Política do Estado de recuperar as empresas estratéxicas.A Comisión Europea preocupadaA respecto dos casos de nacionalización, a Comisión Europea (CE) manifestou a súa "preocupación" pola medida do goberno boliviano e expresou que "as autoridades dese país deben cumprir completamente os acordos de investimentos subscritos co Estado español". O voceiro de Comercio da CE, John Clancy, en declaracións encamiñadas a desprestixiar tales medidas, considerou que transmiten un sinal negativo ao conxunto de investidor@s internacionais sobre o clima de negocio en Bolivia. Asegurou que Bruxelas segue atentamente e con preocupación a situación e espera que o goberno do país andino garanta unha rápida e adecuada compensación por esta expropiación. A pesar dos seus incisivos criterios, Clancy descartou vincular o caso de Rede Eléctrica en Bolivia co da expropiación por parte do Goberno arxentino do 51 por cento das accións da petroleira YPF, en mans da española Repsol. A CE tamén manifestou inquietude pola nacionalización de YPF, e expresárono en senllas misivas ao goberno de Cristina Fernández o seu presidente, José Manuel Durão Barroso, e o comisario europeo de Comercio, Karel De Gucht.Apoio diplomáticoNestas dúas nacionalizacións en países suramericanos, a Unión Europea avalou o Estado español, aínda que ese apoio só pode ser diplomático pois non hai unha base legal que lle permita defender investimentos desa comunidade no exterior.Tamén a prensa española e medios internacionais en xeral criticaron as decisións de Arxentina e Bolivia e con iso o modelo económico, que intentan instaurar diversos países en América Latina. Non poucos artigos publicados ven en ambos os dous países "un clima de inseguridade política pouco propicio para o investimento, unha tendencia que comezou anos atrás, acentuada recentemente e que nada fai prever que vaia mudar proximamente".O Fondo Monetario Internacional (FMI) rexeitou a idea de que exista na América do Sul unha propensión ás expropiacións de filiais de empresas estranxeiras, ao considerar que eses dous casos teñen un carácter bilateral.


Summary: A iniciativa quer ser converter, "por un día", os parques de Ourense en espazos onde o galego estea presente

Unha crianza galegofalante é, nas áreas urbanas de Galiza, algo cada vez máis unha 'rareza'. Basta achegarse a calquera parque infantil ou poñer o oído ás portas de colexios e institutos para ver que o idioma propio de Galiza non é o idioma propio da gran maioría da mocidade. Unha situación que xa non é exclusiva das grandes cidades e tamén afecta ás vilas. Estudios e informes ai abondo que recollen esta realidade. Mais crianzas galegofalantes, habelas, hainas. Por iso unha iniciativa popular (#porquemepeta) quer homenaxealas este 17 de maio en Ourense. "O lugar será o Jardim do Posio em Ourense, e a data o próximo 17 de Maio, de 11:00 a 19:00. A festa pretende ser umha Romaria Popular em favor do idioma, donde haverá um amplo espaço de jogos, e também atuaçons de clown, música e magia. Desde a organizaçom, queremos converter por um dia um dos parques centrais da cidade de Ourense num espaço galegofalante", sinalan no comunicado.


Summary: Vonderrit Myers (18 anos) faleceu após recibir 17 disparos dun policía branco en Saint Louis. Familia do mozo afirma que estaba desarmado.

Apenas dous meses despois da vaga de protestos e revoltas que deixou en Missouri o asasinato do mozo afro-americano Michale Brown a tiros por policías brancos, este estado dos EUA volveu ser escenario dunha nova morte dun mozo negro por axentes brancos da Policía. E volveron os protestos. Vonderrit Myers (18 anos) morreu tras recibir 17 disparos dun policía branco a pasada quinta feira. O delegado de xustiza informou que o policía estaba a traballar durante o seu día de descanso como garda dunha empresa privada. Foi aí cando perseguiu un descoñecido que tería, sinalan, disparado 3 tiros contra el durante a súa fuxida após provocar un sinistro de tráfico. A familia nega esa versión, apela a testemuñas que sinalaron que o mozo non levaba pistola ningunha senón que portaba na man "un sandwich". A nai do mozo asegura que "a policía mente agora igual que mentiu cando o de Michael Brown". Varios centos de persoas cocnentráronse esta fin de semana en rexeite ao "asasinato" e con faixas e palabras de orde contra a policía. O sitio dos feitos, Sant Louis, está a 25 km de Ferguson, onde en agosto un axente branco disparara, matándoo, a un mozo afroamericano.


Summary: O secretario xeral dos populares galegos, Miguel Tellado, cargou hoxe contra o Bloque e contra o Goberno español pola "peor xestión da pandemia de Europa". Segundo o representante do partido, a UPG "foi radicar a súa nova sede no madrileño barrio de Argüelles" e os principios do nacionalismo atópanse agora "en Mil Anuncios".

Para o PPdeG a súa xestión da pandemia á fronte da Xunta atendeu á "responsabilidade" fronte á "peor xestión de Europa" levada a cabo polo Goberno español de Pedro Sánchez. Pero os populares foron máis aló nesta sexta feira ao asegurar que no país o Executivo de Feixoo traballaba mentres a oposición "pasou a pandemia en pixama vendo Netflix". Así, o partido cargou contra o Bloque, que considera "o peor da historia de Galiza" con unha estratexia supostamente "teledirixida desde Madrid" e o centro de decisión "en Ferraz". O partido manifestou estas consideracións por boca do seu secretario xeral, Miguel Tellado, que dixo estar convencido de que o BNG está "absolutamente desconectado dos problemas dos galegos". "Nunca pensamos que a UPG fóra radicar a súa nova sede no madrileño barrio de Argüelles", espetou nunha rolda de prensa. Os principios nacionalistas en dúbida A crítica foi tal que comentou que antes de demandar a independencia da Galiza, o Bloque Nacionalista Galego "debería comezar por independizarse do PSOE". Se ben Tellado dirixiu parte do seu discurso ao Estado, incidiu en varias ocasións nos ataques ao principal partido da oposición. Tanto que asegurou que se antes os principios do nacionalismo galego estaban nos libros das bibliotecas, agora eran accesíbeis "en Mil Anuncios". Estas duras declaracións seguiron ao opinar que agora o BNG ten unha "ideoloxía de segunda man". "Estamos ante o BNG de Wallapop", comentou, nunha mensaxe semellante a unha campaña de marketing para moitas marcar. O PPdeG considera agora que o partido está nun momento "radical" no que aparece como "socio prioritario dos delincuentes condenados Otegi e Junqueras, cos que comparte mitins e proxecto político en Europa, Madrid e Galicia". Mesmo chegou a acusar as e os representantes de hipócritas porque "pola mañá exixen máis restricións sanitarias e pola tarde critícanas, que piden grandes acordos de país, pero bloquean sistematicamente todas as iniciativas e proxectos de lei no Parlamento". Indefensión e ataques á oposición Despois de despacharse contra a formación política galega, o número dous dos populares da Galiza acusou ao Executivo estatal de deixar as comunidades nunha mala situación tras decaer o estado de alarma. "Estamos absolutamente indefensos, sen recursos legais e cunha xestión en mans dos xuíces que ven obrigados a asumir competencias que non lles corresponden e atentan contra a máis básica separación de poderes", lamentou, ao tempo que pedía a "abdicación de Sánchez". "Temos un Goberno do Estado que deu as costas a todos os españois. Un Goberno á fuga, que despois de ser responsable da peor xestión da crise de Europa decidiu abandonar o barco e deixar todo en mans, primeiro das autonomías, e agora dos xuíces", subliñou. "E temos unha oposición que deu as costas a todos os galegos. Que pasou a pandemia en pixama vendo Netflix e agora só está preocupada dos seus xogos de poder: Ana Pontón de sacarse fotos con Otegi e Junqueras e ser a muleta de Pedro Sánchez en Galicia; e Gonzalo Caballero de sobrevivir politicamente, que xa ten bastante", engadiu, nun discurso polémico e duro.


Summary: O paro que comezou o pasado 7 de febreiro provocou xa a suspensión duns 20.000 xuízos e 50.000 trámites nun conflito sen precedentes no sector público en Galicia. O Goberno di non moverse da súa sétima oferta de incremento salarial, afastada uns 60 euros da reclamación do funcionariado.

50 días de folga na Xustiza en Galicia. Máis de 20.000 xuízos suspendidos segundo os sindicatos --arredor de 12.000 recoñece a Xunta-- e uns 50.000 trámites aprazados en 36 días efectivos dun paro indefinido cun impacto que nunca se deu nun servizo público no país. Centos de persoas xa mortas non constan oficialmente como falecidas ao non emitirse certificados de defunción, o que imposibilita o acceso a pensións de viuvez ou orfandade. Son algunhas das consecuencias lóxicas dun conflito que paralizou os rexistros civís e adiou declaracións xudiciais ou a tramitación de partidas de nacemento e fes de vida desde que comezara o pasado 7 de febreiro. Entre 20.000 e 12.000 xuízos foron suspendidos desde que comezara a folga; o persoal que a secunda perdeu máis de 2 millóns de euros Desde aquela, son máis de 2 millóns de euros os perdidos en soldos polos traballadores en folga, que ven descontado nunha media de 67 euros ao día o seu salario. Con todo, o seguimento da protesta que afecta uns 2.700 funcionarios é importante e constante desde o seu inicio. Os sindicatos cífrano nun 80% e a Xunta rebáixao a entre o 40% e o 35%, pero asume nos datos oficiais que sobre un milleiro de funcionarios se ausenta cada xornada, ao que hai que unir os máis de 700 que acoden en cumprimento dos servizos mínimos e os entre 150 e 200 que adoitan faltar por baixa xustificada. Unha protesta que uniu --e mantén unidos-- todos os sindicatos, representados no comité de folga. Entre mobilizacións e negociacións fracasadas avanza un conflito que ve lonxe unha solución tras a ruptura da última reunión, a do pasado luns. A Xunta negouse a mudar a que xa é a sétima oferta de incremento salarial, malia as continuas declaracións de cargos do Goberno advertindo de que a última proposta era a derradeira. Pero nunca o foi. A Xunta advirte de que non se moverá da súa última oferta, a sétima que fai malia que varias veces asegurou que non a mudaría No resto de reclamacións hai avances, aínda que o acordo non está pechado. O persoal da Administración da Xustiza en Galicia leva tempo protestando polo que considera unha "discriminación" con respecto a traballadores doutras autonomías e mesmo con compañeiros que non dependen da Xunta. Reclaman recibir o mesmo salario que os titulares do posto cando realizan substitucións; que se equiparen os seus soldos, polo menos, á media do resto das comunidades autónomas; que non os penalicen polas baixas médicas, xa que sofren descontos que non se dan noutros empregados de Xustiza; e que se as prazas de reforzo que levan tres anos con contratos temporais pasen a ser fixas. Todo mentres lembran que o seu sector sufriu como ningún outro territorio do Estado os recortes aplicados polo Goberno autonómico, con talladas nunca recuperadas. O Executivo di plantarse nunha oferta e incremento salarial de entre 133 e 105 euros ao mes; o persoal de Xustiza reclama 180 Tras máis de quince xuntanzas, o Executivo plántase agora nunha oferta salarial que supón un incremento de entre 133 e 105 euros mensuais máis segundo o corpo. O pasado luns, a Xunta mantívose inamobible na proposta presentada días antes, mentres os traballadores rebaixaron a un aumento de 180 euros mensuais as súas pretensións despois de que o persoal, nunha votación, autorizase o comité de folga a diminuír, se así o vía necesario, as reclamacións que fixaran nos 190 euros ao mes. Concentración de persoal de Xustiza en Folga / © AX-CUT Non era a primeira rebaixa do funcionariado, que comezou pedindo un aumento para todos os corpos de 270 euros ao mes. A Xunta, como fixo con cada unha das peticións, considerouna "inadmisible" e ofrecera 75 euros máis para os xestores, 62 para os tramitadores e 55 para os auxilios. Aquilo foi o 7 de febreiro. Cinco días despois, os sindicatos rebaixaron as súas pretensións aos 225 euros e a Xunta incrementou a oferta a entre 90 e 68 euros máis. Un mes despois de comezar o conflito, a Administración ofreceu un aumento de entre 118 e 93 euros segundo o corpo ou de 105 euros lineais para todos. Foi cando o comité de folga respondeu cunha solicitude de 190 euros máis ao mes que queda agora en 180. En definitiva, 65 euros por mes separan agora o Goberno do persoal de Xustiza. Un subiu nuns 40 euros a súa proposta inicial e o outro rebaixou en 90 as súas pretensións. Ademais, o persoal contestou ao inmobilismo da Xunta reclamando cláusulas que aseguren que os seus salarios nunca van baixar da media estatal ou un plan para recuperar os cartos que o funcionariado perdeu en salarios desde que comezou o conflito. O Goberno critica estas novas reclamacións mentres mantén o seu abraio tanto polo amplo seguimento do paro como pola resistencia do funcionariado, moito maior á agardada. O persoal comezou pedindo un incremento mensual de 270 euros e a Xunta ofrecendo entre 75 e 55; agora uns aceptan 180 e o Executivo ofrece entre 133 e 105 Coa chegada das nóminas de marzo, os traballadores certifican os descontos de ata 1.000 euros en salarios que, nalgúns casos, quedan en 400. Mentres, o conselleiro de Presidencia e vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda --máximo resposable no ámbito da Xustiza en Galicia--, insiste en negar outra negociación ou oferta e insta os sindicatos a someter a votación a última proposta do Goberno. El é un dos principais obxectivos das críticas do persoal, que lle recriminan a súa "prepotencia" e a "falta de talante negociador", palabras que comparte a oposición parlamentaria. Tampouco Feijóo se librou da indignación do funcionariado, sobre todo despois de que en dúas ocasións lanzase diferentes colectivos contra o persoal de Xustiza: primeiro os mileuristas e parados, ao advertir de que calquera deles "asinaría" unha suba de 1.000 euros anuais; e logo os pensionistas, xusto no momento no que multiplicaban as protestas de persoas xubiladas nas rúas. Desde o PPdeG, o seu secretario xeral, Miguel Tellado, pediu aos sindicatos que pensasen "máis nos traballadores e nos cidadáns, e menos nas eleccións sindicais" para desatascar o conflito. O pasado luns, secundaron a folga 1.015 traballadores, tan só trinta menos que o primeiro día de paro Malia os intentos de desestabilización, a unidade do persoal en folga mantense, ao igual que o seguimento da folga, con cifras semellantes desde o inicio do conflito: o pasado luns secundaron o paro 1.015 traballadores, tan só trinta persoas menos que o primeiro día, segundo a propia Xunta. Nese mesmo día, e logo de levantar da mesa de negociación, os representantes da Administración despedíronse da prensa desexándolle unhas felices vacacións de Semana Santa. O Goberno asumía que o conflito seguirá varios días e que, posiblemente, baterá récords. Polo momento, non hai data para xuntanza ningunha e desde os sindicatos amósanse convencidos de que con este paro "histórico" acabarán acadando un acordo satisfactorio. #FolgaXustiza "Que burros son, que burros son, que non entenderon a nosa votación" Non sabemos por quen irá eso. Que llo pregunten a @ARueda68 e @FeijooGalicia pic.twitter.com/qixU0fDI1R — AlternativasXustiza (@alternativaxus) 28 marzo 2018


Summary: O proxecto non se recuperará nesta lexislatura, indica o Ministerio de Transportes, porén, o Goberno catalán incide en que o Goberno estatal só quere premer para que acepten unha iniciativa que afectaría ao espazo natural da Ricarda.

Catalunya non vai aceptar a "dinámica de chantaxe na que nos poñen a pistola no peito e din: ou se esnaquiza La Ricarda [espazo natural protexido pola Unión Europea] ou non se mellora o aeroporto", asegurou esta quinta feira o presidente da Generalitat, Pere Aragonès. Apenas poucas horas antes, no serán da cuarta feira, a ministra de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, Raquel Sánchez, anunciaba que o Executivo estatal decidira suspender o investimento de 1.700 millóns de euros previsto para ampliar o Aeroporto Barcelona-El Prat Josep Tarradellas, localizado nos concellos do Prat de Llobregat, Viladecans e Sant Boi. Esta obra fora acordada o 2 de agosto entre os Gobernos de Catalunya e o Estado español. A ministra acusou o gabinete de Aragonès (Esquerra Republicana de Catalunya) de non ter "unha decisión madura" sobre a cuestión, sinalando que non se pode avanzar nun proxecto deste tipo sen "un apoio nítido e sen fisuras". Xa a quinta feira, apuntou Sánchez que nestas condicións é imposíbel aprobar o Documento de Regulación de Aeroportos (Dora) -no que se detallan os investimentos do período 2022-2026- coa ampliación antes do 28 de setembro, que marcou como a data límite para programar unha obra que tería rematado en 2031. Asemade, reiterou que "non hai marxe para facelo nesta lexislatura". Estas declaracións sumáronse ás do presidente de Aeroportos Españois e Navegación Aérea (Aena), que indicou que até "dentro de cinco" anos non se poderá programar de novo o debate, e só no caso de que "as circunstancias en Catalunya cambiasen e houbese un substrato político que vise máis axeitado este investimento". Manobra de presión O presidente catalán desacreditou a ministra de Transportes, e desvelou que o acordo do 2 de agosto regulaba que a ampliación do aeródromo acabaría de concretarse nos vindeiros dous anos, e non no Dora de setembro. Este tempo, mantivo, viña da necesidade de mellorar a infraestrutura sen que o entorno natural da Ricarda sufrise afectacións. Aragonès definiu o comportamento do Goberno do Estado como unha "manobra de presión para que o Govern acepte sen crítica e sen posibilidade de facer ningunha emenda" o proxecto de Aena, o que demostra a "falta de vontade crónica do Estado a investir en Catalunya". Para o titular da Presidencia catalá, o Estado está a difundir escusas para agochar as divisións internas entre PSOE e Unidas Podemos, e a súa falta de consenso nas coalicións que forman nos concellos de Barcelona e El Prat, así como no Consello de Ministros. Debate interno Pouco despois de facerse pública a decisión do Executivo presidido por Pedro Sánchez, o vicepresidente da Generalitat, Jordi Puigneró (Junts), atacou a súa "nova deslealdade" por decidir de "maneira unilateral" a suspensión do investimento. Porén, tamén responsabilizou ERC da situación pola "confusión" xerada arredor da obra, incidindo en que "infraestruturas tan importantes" non se poden cuestionar nin tratar con "frivolidade". La Ricarda, unha zona húmida protexida pola UE A ampliación do aeroporto proposta polo Goberno do Estado acabaría con 47 hectáreas do entorno natural, situado no delta do río Llobregat e protexido pola Unión Europea. A zona tamén acolle a Casa Gomis e está recoñecida como Ben de Interese Cultural. O ex vicepresidente catalán, Oriol Junqueras (ERC), defendeu que o Executivo estatal sabía que a UE non permitiría o proxecto polo impacto en zonas protexidas.


Summary: O presidente da Xunta participou da Ofrenda ao Apóstolo liderada polo rei Felipe VI e á que tamén asistiron Alberto Núñez Feixoo, Xosé Sánchez Bugallo e Nadia Calviño.

O presidente da Xunta da Galiza, Alfonso Rueda, publicou nas súas redes sociais este 25 de xullo, con motivo do Día da Patria Galega, un vídeo no que convida a cidadanía galega a celebrar a súa terra "hoxe e sempre", porque é a "meta" dun Camiño no que caben "todos". "É realmente difícil de explicar o que significa Galiza. Levamos a nosa terra moi dentro de nós, así que, no noso día, o mellor que podemos facer é celebrala hoxe e sempre, dentro ou fóra da Galiza, na aldea, na vila, na cidade", expresa o mandatario galego. No vídeo con motivo do seu primeiro 25 de xullo como presidente, Alfonso Rueda define a Galiza como "unha comunidade orgullosa do que é", de "como fala" e "do que fai". Así, a súa intervención está chea de referencias ao Camiño de Santiago, do que recoñece que "nunca perde unha oportunidade" para falar. "Hoxe, no meu primeiro Día da Galiza como presidente, entenderedes que non fago unha excepción", sinala, aínda que promete que "non" deixará "de falar de nós, os galegos". Axenda do Día da Patria Galega: Guía rápida de actos "Alén de recibir camiñantes de todo o mundo neste Xacobeo dobre, nós tamén vimos de lonxe, imos da man no presente e temos a vista posta nun futuro común. A meta, por suposto, non podía ser outra: Galiza", sinala Rueda. Neste contexto, o titular da Xunta afirma que, "por riba de calquera diferenza, todos os galegos" queren facer "máis grande esta terra" que senten "tan dentro". "Eu apúntome a ese Camiño porque nel tamén estades vós, porque nel cabemos todos e porque ser galego é algo indescriptíbel. Feliz Día da Galiza a todos e todas", conclúe o presidente. O mandatario galego celebrou así o seu primeiro 25 de xullo á fronte do Goberno galego, após participar pola mañá da Ofrenda ao Apóstolo liderada polo discurso do rei Felipe VI. Ao acto tamén asistiron canda el o presidente do PP estatal, Alberto Núñez Feixoo; o alcalde de Santiago de Compostela, Xosé Sánchez Bugallo, e máis a vicepresidenta primeira do Goberno estatal, Nadia Calviño.


Summary: Tiña 103 anos e tivo unha carreira que abarcou sete décadas de cinema.

O actor Kirk Douglas faleceu na cuarta feira. Tiña 103 anos e tivo unha carreira que abarcou sete décadas de cine, con máis de 90 películas e unha serie de papeis inesquecíbeis . Tres veces nomeado aos Oscar, sen gañar nunca, levou en 1996 un premio honorario. O falecemento foi confirmado polo fillo Michael Douglas na revista People. "É cunha gran tristeza que os meus irmáns e eu anunciamos que Kirk Douglas nos deixou hoxe aos 103 anos. Para o mundo era unha lenda, un actor da Idade de Ouro do cine que viviu nos seus anos dourados, un humanitario cuxo compromiso coa xustiza e as causas nas que cría permitíronns establecer un estándar ao que todos deberiamos aspirar. " Ao longo de máis de cen anos, Kirk Douglas participou en máis de 90 películas, entre elas Spartacus (1960) e Paths of Glory (1957). Mais Douglas non só foi un heroe na pantalla: xogou un papel clave no rexeitamento público da chamada lista negra de Hollywood: actores, escritores e cineastas aos que se censurou e impediu traballar por posicións políticas comunistas ou de esquerdas nos anos cincuenta. Dixo que estaba máis orgulloso diso que de calquera película que fixera. Fillo de inmigrantes rusos 8o seu verddeiro nome era Issur Danielovitch Demsky), foi xardiñeiros, bedel e mesmo loitador antes de triunfar no mundo do cinema.


Summary: Fruga critica que mentres a multinacional Lactalis, primeira industria en Galiza en volume de recollida, anuncia subas en Francia mantén en Galiza os prezos mais baixos do Estado.

A multinacional francesa Lactalis é a primeira industria en Galiza por volume de recollida de leite. Recentemente anunciou aos gandeiros franceses subas no prezo do leite. Concretamente, di a Federación Rural Galega (Fruga) por volta de 36 céntimos por litro no mes de setembro. " Este grupo argumentaba esta suba como consecuencia dos importantes incrementos que se están a dar nos mercados mundiais". Desde a Fruga defenden que as subas que se dean a nivel mundial teñen tamén que ter concreción nos prezos que perciben as explotacións lácteas galegas. "A día de hoxe cobramos o prezo mais baixo do estado español, e dos prezos mais baixos da Unión Europea, dándose a circunstancia de que existen empresas que pagan mais o leite noutros puntos do estado que na propia Galiza. A produción láctea galega serve en parte para facer cadrar os balances das industrias, castigando a produción láctea galega a cambio de aplicar subas noutras partes do estado ou da Unión Europea". Este tipo de prácticas mostran para a Fruga o "máis absoluto fracaso da Xunta". Os sucesivos gobernos de Feijoó, indica a Federación, foron incapaces de conseguir unha industria forte en Galiza, "o cal derivou en que a día de hoxe o principal recolledor de leite en Galiza sexa un operador francés". Pídelle á Consellería de Medio Rural, aliás, que poña en marcha a Mesa do Leite, "para que evitar todo este tipo de discriminacións que sufre o sector lácteo galego".


Summary: O tempo de Manteiga para nós acabou o 27 de Xuño de 1936 cando lle tocou abrir aquel mitin pro - estatuto que deixou pequena a Praza Maior de Lugo. "Son Luís Manteiga, nacionalista e marxista, aspirante a galego 100%" a iso vos convoco", recolle a crónica de "El Progreso".

Nin o lirismo do alcalde da cidade Francisco Lamas, nin a verba de ferro do vello nacionalista Lois Peña Novo, nin a paixón pedagóxica do noso mártir Alexandre Bóveda, nin a palabra sentida comunista coruñés Gumersindo Montero, que o precederon no uso da palabra puideron cos vergallazos verbais daquel grande home de metro sesenta. Iniciaba o seu camiño de volta, axiña cortado polo Alzamento fascista, após as veleidades políticas e ideolóxicas canda Risco e non deixou indiferente a ninguén. Xa para sempre a miña foto fixa daquela data será, o noso maldito impenitente, enfundado nunha cazadora, a pasar calor no Palco da Musica da praza Maior de Lugo. Aínda así, en ocasións, Be-Cho-Shey recolle nos seus diarios os encontros con Otero na década dos 40 polas rúas de Compostela ou Seoane que lle prestaba as súas influencias na prensa de América a aquel Anibal Quijano para publicar e así ía cousa até que un día Xulio Sierra, Borobo desta cruel en "La Noche", achegábanos a súa necrolóxica o 25 de Maio de 1949. "Viviu para adoecer, a tise, a soidade, as penurias económicas, a situación política, un derrotado ao fin, subindo un particular monte calvario de nunca acabar". Doíanos aquel 27 de Xuño de 1936 a súa vida cruel. Adoecido pola tuberculose que lle foi diagnosticada nunha viaxe ao Pindo cando pasaba de pouco os 20 anos, apandou coas terríbeis connotacións sociais da mesma, coa crenza popular das eivas que xeraba nos fillos, co rexeitamento social polo habitual do contaxio, coa imposibilidade do amor e do sexo e tamén co sexo e amor rematado traxicamente, era un tísico e coa tise, agardando que calquera día o devorase viviu toda a súa vida. Naceu o 30 de Xullo de 1903 coa dor baixo do brazo, fillo dun cura e dunha xornaleira e costureira, criouse coa fame, o frío e o sino de ser o fillo de solteira dun crego, nun cenario de integrismo relixioso e hipocrisía marcada pola figura paterna que tiña teledirixido o seu futuro a tornalo en home de igrexa. Non tardou en rachar con ese guión e aos 14 anos, el que era o primeiro entre os alumnos da súa escola, abandona o fogar, retíralle a palabra á nai, con quen tentou reconciliarse unha vez morta, e comeza a traballar como mozo de almacén no comercio de García de la Riva, onde ocupa cargos de confianza e coincide con Arturo Cuadrado. Foi un precario na década dos trinta que se moveu na trepia formada por Lugo onde vendía gramófonos en 1932 e 33 e impresionaba a García Lorca polos seus zapatos sen solas ,Compostela, Ourense onde colaboraba na prensa e impartía aulas particulares, Lugo outra vez e xa despois do 18 de Xullo de 1936 en Compostela onde remataría traballando no Hospital Militar de San Caetano desde 1938 até a súa morte. Viviu para adoecer, a tise, a soidade, as penurias económicas, a situación política, un derrotado ao fin, subindo un particular monte calvario de nunca acabar. Sabíamos aquel 27 de Xuño de 1936 do xornalista stajanovista e do narrador vangardista. Unhas veces co seu nome, outras como Sergio Ivaguin ou Anibal Quijano, que semellante con aquel outro de Hernán Quijano usado por Seoane ou na contra será un pseudónimo común aos dous amigos, seguimos ao noso amigo desde aquel primeiro artigo en Guión en 1930, a onde chegou da man de Fole, en Yunque, en Resol, en Nos, en "El Pueblo Gallego" en "A Nosa Terra", no "Heraldo de Galicia" até 1936 e mesmo en "la Noche". Mención a parte merece o semanario "Claridad", que agrupaba a asa esquerda do Partido Galeguista, onde exercería de director desde a súa fundación até o 5 de maio de 1934, data no que renuncia á mesma após pasar os meses de marzo, abril e maio detido mesmo no cárcere d´A Coruña por delitos da opinión, feitos nunca ben explicados e que levarían a unha ruptura con aquela redacción na que non só tiña irmáns senón amigos. Xa leramos na revista "Nos" algúns dos seus relatos, como "Albiña", non así "Intres" nin "Contos para non contar" cuxa edición anunciara Casal e que desapareceu como tantos outras obras dos talleres de "Gráficas Nos". Moitas veces pensamos que a copiosa produción narrativa ao 1936, esta xa toda en español, non pasaba de fabulacións daquel derrotado fechado en San Caetano a del Riego, Fole, Seoane ou Ben-Cho-Shey, até que un día en "La Gaceta Literaria" soubemos que o seu "Zabulón mundo cerrado", Zabulón, viña ser o seu alter ego, ficara como finalista do Premio Nadal. Un día chegou Laura Tato, e naquelas páxinas sempre abertas a restaurar a memoria de "Edicións do Castro", deunos a saber dunha copiosa produción dramática, algo que non debía sorprendernos á vista da súa activa participación na prensa nos debates dos anos 30 sobre a forma e o fondo do que debía ser o novo teatro galego. "Un día en "La Gaceta Literaria" soubemos que o seu "Zabulón mundo cerrado", Zabulón, viña ser o seu alter ego, ficara como finalista do Premio Nadal" Lembrabamos aquel 27 de Xuño de 1936 da súa actividade política e do seu activismo cultural. Xurdía diante nosa aquel "Comité de Cooperación Intelectual", aquelas xornadas en Compostela e Lugo, con Rómulo Gallegos , que máis tarde abriría as portas de Venezuela a Galiza antifranquista, con Octavio Paz e con Lorca, naquela primeira parte cando chegou á capital da nación con "La Barraca", onde a irmá de Manteiga exerceu de costureira, e tamén na segunda cando primeiro na tenda de Lugo onde traballa o noso home recitou os seus primeiros poemas galegas e xa no piso de Martínez López, con Cunqueiro, con Fole, con Lamas, con Pimentel, con Anxel Johan deu copia dos orixinais manuscritos daqueles textos a Manteiga e Lamas, agradeceu a axuda de Manteiga para pasalos ao galego e ficou calado, para despois chorar diante do versos do mozo Cunqueiro naquel Outono de 1933. Non houbo iniciativa no período republicano no ámbito cultural na que o noso amigo non fora actor decisivo, até o punto de entrar naquel local da Rúa do Vilar, onde Casal e Miramontes tiveran os seus obradoiros, xa entrado Xullo de 1936 e coa cidade tomada polas camisas azuis, para tentar salvar da fame da besta algúns dos traballos alí prestos a ser impresos. O noso amigo de metro sesenta, non evolucionou politicamente de xeito distinto aos seus grandes amigos, Seoane e Fole, Fole ou Seoane, e desde un sovietismo inicial, sovietismo máis que comunismo, transitando pola esquerda rematou por varar, igual que eles, no Partido Galeguista, que era nacionalista, e frontista, e antiimperialista e pluriclasista. Aquel noso amigo que declarou a súa militancia aquel 27 de Xuño de 1936 na apertura daquel grandioso acto, desde Marzo na cidade amurallada botou un pano sobre as coitas e as bagoas que o fixeran camiñar polas angueiras de Risco, e volveu ser home de nos, a confiar en nos, a acreditar en que o pobo galego podía, a emendar parte do escrito en "Alento", a exercer do que sempre exerceu, perdón polo intervalo.


Summary: A policía arrestouno após un rexistro domiciliario por presunto delito fiscal, alzamento de bens e branqueo de capitais.

O que foi vicepresidente do goberno español con José María Aznar, director xeral do FMI e presidente de Bankia, Rodrigo Rato, foi detido no seu domicilio esta quinta feira (16 de abril). O arresto produciuse após un rexistro na súa morada ordenado xudicialmente e apoiado polo Ministerio fiscal. Impútanselle presuntos delitos de fraude fiscal, alzamento de bens e branqueo de capitais. Os feitos aconteceron após darse a coñecer que Rato se acolleu á amnistía fiscal aprobada polo executivo de Mariano Rajoy coa que tería procedido á legalización de fondos obtidos de maneira ilícita.


Summary: Un estudo de CIG-Banca denuncia que continúa a reestruturación do sistema financeiro en Galiza, tamén na banca privada (os bancos asociados á AEB), onde se destruíron nestes 5 anos máis de 1.400 empregos, o 20,73% do total

Non só as antigas caixas galegas, agora en NGB, en mans do Estado, están a sufrir unha enxurrada de perda de empregos e peche de oficinas. Esa 'reestruturación' tamén se está a dar na banca privada (a asociada a AEB:BBVA, por exemplo ) e dun xeito "durisimo" segundo denuncian desde a CIG. A central nacionalista elaborou un estudo no que debulla o acontecido coa banca privada no noso páis nestes cinco anos, desde 2007 até o 2012. Así, houbo un "peche masivo de centros de traballo, que levou á destrución de 1.419 postos de traballo, unha caída do 20,73%. A banca privada gaña cota de mercado, pero restrinxe servizos e destrúe emprego" Retroceso a niveis de hai coarenta anos Na banca privada houbo un "peche masivo" de oficinas. Poñen o exemplo de Lugo e Ourense, onde o número actual de oficinas bancarias "retrotraese ao da década dos 70". Desde a CIG afirman que "non estamos ante un achegamento ao modelo europeo (menos oficinas pero dotadas con maior número de persoas), senón ante un proceso de reconversión" Nesta liña, inciden explican desde a CIG-Banca. En que "continúa a imparable destrución de emprego que comezou nos oitenta, cando a banca privada chegou a empregar a 9.936 persoas en Galiza. Ao tempo a extensión ilegal da xornada laboral (recoñecida por un 80% do persoal) e a sobre carga de traballo son un exemplo do empeoramento das condicións laborais".


Summary: Máis dunha cuarta parte dos 450 millóns de cidadáns da UE nunca marcha de vacacións por razóns económicas. Entre estes hai pensionistas e desempregados; e tamén 35 millóns de traballadores cun salario tan baixo que o fai inviábel. Tan baixo que os sitúa en situación de risco de pobreza en 16 dos 27 Estados membros.

Arredor de 28% dos cidadáns da UE non se pode permitir unha semana de vacacións fóra da casa. Entre estes están os traballadores con ingresos baixos que malia os avances dos últimos anos continúan a ver este dereito como unha quimera. Cal é a razón? Para a Confederación de Sindicatos Europeos (ETUC, nas siglas en inglés) está relacionado coa crecente desigualdade económica no bloque comunitario que, obviamente, se traslada á cuestión vacacional. Os datos aos que fai referencia a ETUC extráense da enquisa sobre ingresos e condicións de vida (EU-SILC) que realiza anualmente Eurostat. A confederación sindical aclara que a sondaxe só pregunta pola "posibilidade de permitirse unhas vacacións fóra da casa", non polo dereito a vacacións pagas. A Directiva de Tempo de Traballo ─a norma introducida pola Comisión Europea en 1993 co fin de salvagardar os dereitos dos traballadores─ estabelece un mínimo de catro semanas de asueto remunerado anualmente. Porén, son aínda moitos os asalariados aos que se lles denega esta prerrogativa. Traballadores con este dereito recoñecido, mais cuns ingresos tan baixos que non poden marchar nin unha semana ao ano fóra do seu domicilio. Disto é que trata a enquisa, que para a vicesecretaria xeral da ETUC, Esther Lynch, reflicte "como os beneficios do crecemento económico da última década en Europa non foron repartidos de maneira xusta". Por Estados, a peor situación rexístrase en Grecia onde 88,9% das persoas en risco de pobreza (as que teñen ingresos familiares inferiores a 60% da mediana estatal) non se poden permitir un respiro. Séguena Romanía (86,8%), Croacia (84,7%), Chipre (79,2%) e Eslovaquia (76,1%). Son 35 millóns de cidadáns europeos en total, con Italia (7 millóns), España (4,7 millóns), Alemaña (4,3 millóns), Francia (3,6 millóns) e Polonia (2,1 millóns) liderando esta estatística. "As vacacións non deberían ser un luxo duns poucos. Mentres moitos traballadores están de viaxe gozando do tempo de lecer con amigos e familia, millóns non o poden aproveitar debido a teren un salario baixo", di Lynch. "Limiar de decencia" Entre as persoas con ingresos familiares inferiores a 60% da mediana estatal están os desempregados ou os pensionistas, mais tamén millóns de traballadores co salario mínimo interprofesional. Unha cifra tan baixa que lles supón entrar en risco de pobreza en 16 dos 27 Estados da UE, segundo datos oficiais da Comisión Europea de 2019. Isto é, un quinto (21,9%) dos 450 millóns de habitantes comunitarios. A ETUC está a presionar os europarlamentarios para que sexa introducido un "limiar de decencia" na lexislación comunitaria co fin de asegurar que o salario mínimo nunca sexa menor a 60% da mediana estatal e a 50% do salario medio. Isto significaría, segundo cálculos da Confederación sindical, unha suba dos soldos a máis de 24 millóns de traballadores da UE. Para Esther Lynch, a "directiva da UE para un salario mínimo ten que ser fortalecida co obxectivo de fixar que os salarios nunca sexan tan baixos que deixen os traballadores vivindo na pobreza; e que a negociación colectiva se faga algo habitual nas relacións laborais para asegurar salarios xustos de verdade para todos". Salarios para vivir, e non só sobrevivir, sexa en Bulgaria sexa en Luxemburgo Dos 2.202 euros de Luxemburgo aos 332 de Bulgaria (mensuais, en 12 pagas). As diferenzas no salario mínimo dentro da UE son abismais. Tras o pequeno país centroeuropeo veñen Irlanda (1.724), Países Baixos (1.685), Bélxica (1.626 euros), Alemaña (1.614) e Francia (1.555). En Grecia (758) é menor que hai nove anos. Dos 27 Estados da UE, 21 téñeno estabelecido legalmente. Nos outros seis ─Austria, Chipre, Dinamarca, Finlandia, Italia e Suecia─, os salarios veñen determinados polos convenios colectivos. A directiva proposta pola Comisión Europea, do 28 de outubro de 2020, busca que calquera cidadán da UE ─viva en Luxemburgo, viva en Bulgaria─ ten un salario digno para vivir. É o "limiar de decencia" que varios economistas defenden. Mais Dinamarca e Suecia rexéitana e defenden o seu sistema.


Summary: O futuro das empresas electrointensivas galegas decídese estes días nos despachos de Madrid. O resultado da poxa eléctrica deixou o sector sen moita marxe de defensa. A multinacional Alcoa foi a primeira en sinalar que a situación é limite e agora reacciona tamén o sector a través da Asociación de Empresas con Gran Consumo de Enerxía (AEGE). As críticas máis duras veñen do comité de empresa, que olla como pasan os días e como as decisións que poidan salvar a factoría non chegan.

O comunicado de Alcoa afirmando que o resultado da poxa eléctrica para as industrias electrointensivas facía "inviábel" a produción de aluminio primario na Galiza, non por agardado deixou de causar fortes reaccións a todos os niveis. A multinacional confirma a Sermos Galiza que aínda non tomou ningunha decisión e está a espera de novos movementos por parte do Goberno. A fábrica de Alcoa en San Cibrao chega cos números en negativo a esta poxa. As mesmas fontes da empresa aseguran que perdera 48 millóns de euros en 2018 e a estimación para o 2019 é que perda entre 50 e 60 millóns de euros. Estas cifras serían aínda máis grandes a partir do 1 de xaneiro cando a enerxía sexa máis cara. "O custo da enerxía eléctrica é agora mesmo 40% do total de custos de produción, incluído materias primas e emprego", sinalan a Sermos Galiza "e temos un custo eléctrico de 40% superior ao que teñen os nosos competidores de Alemaña e Francia". Critican que non se reaccione sendo eses países tamén da UE "coas mesmas regras que aquí". Non é ningún segredo que a condición enerxética sempre condicionou a esta industria. Desde Alcoa recoñecen que a localización das fábricas "vai parella ao lugar onde teñan o subministro asegurado mais tamén onde teñan uns custes que lles permitan ser competitivos". Reacción do sector A Asociación de Empresas con Gran Consumo de Enerxía (AEGE), entidade que reúne as maiores compañías do sector, reaccionou após saberse os resultados da poxa. A súa actitude é de preocupación e inquietude que expresan a través dun comunicado no que sinalan que "o principal mecanismo que existía para reducir o diferencial de prezo eléctrico coa nosos principais competidores europeos está en mínimos". Explican que "as industrias tiñan todo organizado para dar o servizo de interrompibilidade en 2020 e os orzamentos de produción e venda pechados, polo que esta redución na retribución do servizo suporá un enorme prexuízo" e non descartan que "podería provocar o vindeiro ano novas e serias tensións nalgunhas plantas". AEGE pide a aprobación "canto antes" do "desexado" Estatuto de Consumidores Electrointensivos A asociación pide a aprobación "canto antes" do "desexado" Estatuto de Consumidores Electrointensivos con medidas e dotación orzamentaria abondo para reducir o diferencial de prezo eléctrico cos competidores de Francia e Alemaña. A asociación ve necesaria a colaboración co Goberno, "co apoio de todos os partidos políticos", para atopar solucións a curto prazo que fagan máis competitiva esta industria no Estado. Críticas á ministra A análise que fan desde o comité de empresa do resultado tampouco é moi optimista. O seu presidente, José Antonio Zan, explica a Sermos Galiza que "Galiza levou 440 Mw e supoñemos que grande parte deles virán para San Cibrao". Mais o problema de viabilidade da empresa "será o prezo do Mw após caer máis de 90%". Unha vez feito público o resultado da poxa o comité de empresa pediu adiantar a reunión a reunión prevista para o 15 de xaneiro após o compromiso da propia ministra que visitou a planta de San Cibrao no pasado mes de marzo. Zan desconfía da falta de resposta por parte do Ministerio. "Igual queren deixar caer a industria electrointensiva de todo o Estado e así baixar o consumo eléctrico para poder pechar centrais térmicas, reducir CO2 e poñerse a medalla diante de Europa de que somo os que menos emitimos". A principal diana das críticas do representante do cadro de persoal de Alcoa en San Cibrao é a ministra de Transición Ecolóxica, Teresa Ribera. "Os intereses están claros, a ministra é quen ten o orzamento total da industria española, a que tramita a interrompibilidade e leva a cabo as axudas o CO2", denuncia Zan, "é ecoloxista e non cre na industria para nada". Igual queren deixar caer a industria electrointensiva de todo o Estado e así baixar o consumo eléctrico para poder pechar centrais térmicas O comité de empresa non entende a estratexia do ministerio, que "pon problemas para a industria electrointensiva de aquí e logo merca electricidade a Marrocos, que contamina dez veces máis ca nós", explica Zan. Por este motivo cre que o propio presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, ten que poñerse contacto coa empresa "para solucionar o problema que creou cando puxo a esta ministra en Transición Ecolóxica". Reaccións das institucións galegas A Xunta, a través do conselleiro de Industria, Francisco Conde, cre que a situación que vive Alcoa é culpa da "desidia" do Goberno español, que "pon nunha situación de inviabilidade" as empresas electrointensivas. Desde a Deputación de Lugo o seu presidente, o socialista José Tomé, e a vicepresidenta, a nacionalista Maite Ferreiro, manifestaron o seu apoio ao persoal da fábrica. Tomé critica da Xunta que "cada ano quedan entre 30 e 40 millóns de euros que non se executan por parte do Igape de axudas ás industrias galegas". Polo seu lado, Maite Ferreiro asegura que "estes días coa cantidade de auga que cae aumentan os beneficios das eléctricas, mais iso non repercutirá na redución do gasto".


Summary: O xornalista de investigación Manuel Rico é o gañador do premio, organizado polo Colexio Profesional de Xornalistas de Galiza (CPXG) e o Club de Prensa de Ferrol.

O Colexio Profesional de Xornalistas de Galiza (CPXG) e o Club de Prensa de Ferrol, convocantes do Premio José Couso de Liberdade de Prensa, anunciaron que o gañador da XVII edición é Manuel Rico, logo de se celebrar esta semana, en acto pechado por mor do estado de alarma, o reconto de votos avalado por notario. Manuel Rico, fundador e actual director de investigación de infoLibre, é un destacado xornalista de investigación, autor de numerosas exclusivas ao longo da súa traxectoria profesional. Nos últimos meses denunciou a dramática situación das residencias de maiores durante a pandemia. O seu traballo destacouse sempre pola información independente, desde a imparcialidade, a profesionalidade e o xornalismo de investigación, o que lle fixo sufrir ameazas e presións. Cómpre salientar tamén o seu compromiso coa defensa da profesión xornalística. Manuel Rico Prada naceu na vila berciana de Fabeiro en 1967. Licenciouse en Xornalismo na Universidad de Navarra e ten un mestrado de Estudos da Comunicación pola University of Missouri-Columbia, ademais de ser graduado en dereito pola Universitat Oberta de Catalunya. A súa carreira como xornalista comeza como redactor de El Correo Gallego en 1990. Tres anos despois pasa ao xornal El Mundo como correspondente e, posteriormente, subdelegado en Galicia, para exercer finalmente de responsábel de local na edición do País Vasco. No 2000 incorporase ao Grupo Zeta en Madrid, onde puxo en marcha a edición dixital de Interviú e logo foi redactor xefe desta revista, para ocupar finalmente o cargo de subdirector de Tiempo. En 2007, coa posta en marcha do xornal Público, entra a traballar como redactor xefe de política, ocupando posteriormente os cargos de xefe de redacción e subdirector. En 2009 foi demandado xunto a outros xornalistas de Público por Ignacio González, tras teren publicado informacións que detallaban o seu papel en adxudicacións públicas sospeitosas. A demanda foi rexeitada por varios tribunais. En 2013, pasa a formar parte do equipo fundador do dixital InfoLibre, primeiro como director e, desde o ano pasado, como director de investigación. Durante a pandemia investigou a situación das residencias de maiores, moitas das cales están en mans de grandes grupos privados, un traballo que vén de plasmar no libro Vergüenza, el escándalo de las residencias. Ademais, foi presidente da Asociación de Xornalistas de Santiago de Compostela entre 1995 e 1997 e participou da posta en marcha do Colexio Profesional de Xornalistas de Galiza. É membro tamén do Colegio de Abogados de Madrid. Manuel Rico súmase así á lista de gañadores do Premio José Couso de Liberdade de Prensa. Ali Lmrabet (2005); Le Monde Diplomatique (2006); Jon Lee Anderson (2007); José Vidal – Beneyto (2008); Rosa María Calaf (2009); Daniel Anido e Rodolfo Irago (2010); WikiLeaks (2011); o Consejo de Informativos da RTVE (2012); Mónica García Prieto (2013), Ricardo García Vilanova, Javier Espinosa e Marc Marginedas (2014), Jordi Évole (2015), Miguel Ángel Aguilar (2016), Xosé Hermida (2017), Julia Otero (2018), Defende A Galega (2019) e Lorenzo Milá (2020) foron até agora os galardoados coa estatuiña das 'Ás Ceibes' do escultor Manuel Patinha.


Summary: O Partido Socialista (PS) alzouse esta fin de semana coa maioría absoluta na Asemblea Nacional francesa ao conquistar, xunto cos seus aliados, 314 escanos. A centroesquerda non necesitará o apoio de Os Verdes e a Fronte de Esquerda despois deste resultado nunhas eleccións con abstención récord e a volta da ultradereita coa Fronte Nacional.

O PS cumpliu coas espectativas e conseguiu outro bo resultado en Francia, desta vez na cámara baixa. Xunto ao Partido Radical de Esquerda e a agrupación Diversos de Esquerda, vai ter o control absoluto para emitir leis e sacar adiante o seu programa de traballo. Outras formacións como Os Verdes tamén rematarón cunha suba de votos, neste caso acadaron 18 escanos e poderán formar grupo parlamentario propio. A Fronte de Esquerda, polo seu lado, logrou situar 10 lexisladores. En total, sumando todos os deputados destas agrupacións, a esquerda francesa terá unha cantidade récord na historia de 342 deputad@s, d@s 577 que compoñen a Asemblea, superando así o albor dos 289 deputados necesarios para alcanzar a maioría absoluta. Os Verdes tamén rematarón cunha suba de votos, neste caso acadaron 18 escanos e poderán formar grupo parlamentario propio Pola súa banda, a Unión por un Movemento Popular (UMP), do ex presidente Nicolás Sarkozy, acadou 228 asentos e será a principal forza de oposición. Para a dereita francesa é algo así como comezar de novo ("Ano cero" din no xornal Liberation) froito dos desencontros nalgunhas zonas onde o pacto coa ultradereita era reforzo asegurado. Con nomes e apelidosTodos os membros do Goberno de François Hollande revalidaron o seu escano, entre eles o primeiro ministro, Jean Marc Ayrault, e o ministro de Finanzas, Pierre Moscovici. Non obstante, a candidata socialista Ségolène Royal perdeu na circunscrición de La Rochelle ás mans do disidente socialista Olivier Falorni. Royal denunciou xa unha "traizón política", xa que Farloni recibiu o apoio expreso de Valérie Trierweiler, esposa de Hollande.O regreso da ultradereita non evitou que a súa líder, Marine Le Pen perdera en Hénin-Beaumont, unha localidade do norte de Francia. A sorporesa foi que a súa sobriña, Marion Marechal Le Pen, gañara en Carpentras, no sur.


Summary: Entre este ano e os seguintes producirase no país un relanzamento da enerxía producida polo vento. Mondoñedo, con 8 novas instalacións, é a localidade na que se preparan máis parques, seguinda de Santa Comba, A Pastoriza, Vimianzo, Zas, Alfoz e Coristanco.

2019 será o ano do relanzamento da enerxía eólica en Galicia, despois de case unha década de bloqueo provocado pola anulación do concurso do Bipartito a mans do Goberno de Núñez Feijoo e da decisión do Executivo de Mariano Rajoy de eliminar as primas á produción de enerxías renovables. Ao redor de medio cento de novos parques eólicos serán unha realidade entre este ano e os seguintes, atopándose moitos deles xa en construción e varios outros nas últimas fases da súa tramitación.Unha ducia de novos parques localízanse na Costa da Morte e Bergantiños e 14 abriranse no norte de Lugo, entre A Mariña e a Terra CháEste ano deben entrar en funcionamento en Galicia 34 novos parques eólicos, que achegarán uns 700 megavatios á actual potencia instalada, que leva unha década estancada: no 2010 a potencia eólica instalada en Galicia era de 3.285 MW e sete anos despois apenas variara, situándose nos 3.343 MW.O medio cento de novos parques eólicos aprobados polo Goberno galego distribúense por todo o país, pero concéntranse sobre todo en tres zonas: unha ducia localízase na Costa da Morte e Bergantiños e 14 abriranse no norte de Lugo, entre A Mariña e a Terra Chá. Un número igualmente importante sitúase nas Serras Centrais (Serra do Faro, Serra do Suído...), no espazo no que se unen as catro provincias galegas.Mondoñedo, con 8 novos parques eólicos (varios deles compartidos con outros concellos) é a localidade na que abrirán máis instalacións. Santa Comba e A Pastoriza (4 cada un) e Vimianzo, Zas, Alfoz e Coristanco (3 cada un) son os outros concellos que acollerán máis parques. Na actualidade, Galicia suma un total de 159 instalacións, repartidas entre 107 concellos. Muras é a localidade con máis aeroxeradores, seguida de Abadín, Ourol, As Pontes, Vilalba, Mazaricos, O Valadouro, Ortigueira, Dumbría e Forcarei.Norvento, Greenalia e Naturgy son as empresas que controlarán directamente un maior número de novas instalaciónsO previsto incremento na produción eólica fará que no 2020 a enerxía xerada só por fontes renovables estea preto de cubrir a totalidade da demanda galega. Así, a pesar do peche da central térmica de Meirama ese ano e do previsto peche da central das Pontes nun futuro próximo, Galicia seguirá sendo excedentaria de electricidade e seguirá exportándoa aos territorios do Estado que consumen máis da que producen, como Madrid, Valencia e Euskadi.En canto ás empresas concesionarias que explotarán os novos parques eólicos, destaca en primeiro lugar a galega Norvento, con 11 novas instalacións, que se unirán ás 6 que xa posúe. Cómpre salientar igualmente a tamén galega Greenalia Power, que contará con 7 novos parques eólicos, trala compra dos impulsados por Gamesa e Enebro. Naturgy (directamente ou a través de Fenosa Wind) controla 5 novos parques. E Enel Green Power (Endesa) contará con 2 novas instalacións, o mesmo que Fergo Galicia Vento.


Summary: O presidente da envasadora luguesa que deixou sen recollida a máis dunha vintena de explotacións o pasado mes asegura que "dicir que hai leite a 17 ou 18 céntimos non é verdade". As cifras oficiais contradín o seu discurso.

Jesús Lence, propietario de Leite Río S.A., criticou esta terza feira as organizacións agrarias e as explotacións gandeiras que se están a mobilizar perante a crise do sector lácteo. O que "están a montar" coas tractoradas "é porque gostan de ir de festa e non polos prezos baixos", espetou o empresario lugués que hai un mes deixou sen recollida en orixe a máis dunha vintena de explotacións. A Xunta de Galiza recoñeceu que 541 explotacións perciben prezos inferiores a 0,20€/l. Segundo Lence non existen gandeir@s que estean a percibir "17 ou 18 céntimos" polo produto. "Non é verdade", "é falso", aseverou embora a propia Consellaría de Medio Rural cifrase na última xuntanza en que o propio Lence estivo presente en 541 as explotacións gandeiras que cobran menos de 0,20 céntimos o litro en orixe e en 2.151 as que o venden á industria a prezos inferiores a 0,26€. "Os prezos de 27 céntimos a 30 é o que paga a industria ao ganadeiro, que é o prezo normal en toda Europa", acrecentou, de novo contradicindo as cifras oficiais que segundo a FEGA sitúan en 0,28 céntimos o prezo medio do leite na Galiza, o máis baixo do Estado español e dos menores da UE.


Summary: A Fundación Rosalía de Castro e a AELG promoven diversos actos no aniversario da poeta, entre os que destacan iniciativas como unha antoloxía poética sonora, graffitis ou autofotos en internet.

Nunha trintena de concellos do país hoxe é oficialmente o Día de Rosalía. Non o é en Galicia enteira porque foi vetado no Parlamento no ano 2012. Así e todo, tanto onde é oficial como onde non o é neste 24 de febreiro unha morea de actividades lembrarán e reivindicarán a figura de Rosalía de Castro en todas as súas vertentes, dende a máis puramente literaria ata a máis feminista e política. Entre as propostas artísticas e cívicas da xornada destacan as impulsadas pola Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) e pola Fundación Rosalía, entidade que este ano combina a súa habitual homenaxe cunha innovadora proposta baixo o título #EuRosalía. Na xornada que é tamén culminación das celebracións polo 150 aniversario de Cantares Gallegos a Fundación propón que, "tanto en Galicia como no resto do mundo", todas as persoas que o desexen se unan a unha "acción colectiva en Internet" e boten man de "calquera cousa relacionada con Rosalía", dende un libro a unha estatua pasando por unha camisola ou unha placa de lembranza. Unha vez atopado o elemento, só resta unha autofoto -"un selfie, como se chama agora, aclaran dende a Fundación- e compartila nas redes sociais coa etiqueta #euRosalía ou remitila ao correo fundacionrosaliadecastro[@]gmail.com. A Fundación anima a difundir autofotos vinculadas a Rosalía Mentres as redes se ateigan de Rosalía desenvolverase a tradicional homenaxe á poeta en Compostela, que desta volta se traslada do seu lugar de nacemento -na actual Praza de Vigo da capital galega- ata a Alameda por mor dunhas obras. A comitiva parte ás 10:30 da Porta Faxeira e o acto desenvólvese na estatua do parque. Poesía nos muros e nas ondas Este 24 de febreiro é tamén o día grande para outra das iniciativas máis rechamantes do ano en torno a Rosalía: o programa grafittiRosalía da AELG. Neste caso, o convite da asociación literaria diríxiuse aos centors de ensino, aos que animou a realizaren nos seus recintos ou en espazos públicos "coa colaboración dos concellos", ademais de lecturas da obra rosaliana, "unha acción colectiva en torno á figura" da autora "co obxectivo de visibilizar os seus versos en espazos públicos e comunitarios". Trátase de "grafitear algún verso de Rosalía, de modo que o alento da súa voz se faga presente continuo para toda a cidadanía galega. Neste Día de Rosalía preséntase "unha das antoloxías poéticas sonoras con textos inéditos máis extensas e plurais da literatura galega" Os versos de Rosalía alumearán os muros e tamén as ondas da radio, neste caso cun programa especial do Diario Cultural da Radio Galega. Este programa, destacan, "servirá de marco para a presentación do proxecto de edición da obra De Cantares Hoxe. Os Cantares Gallegos de Rosalía de Castro, na que colaboran a radio pública e a propia fundación. No programa, aberto ao público na Casa da Matanza dende a sete da tarde, leranse poemas inéditos e poráselle voz a Rosalía a través de Xosé María Álvarez Caccamo, Marilar Aleixandre, Elvira Ribeiro, Celso Fernández Sanmartín, Dores Tembrás, Marga do Val, Gonzalo Hermo e Eduardo Estévez, entre outros. Elas e eles serán unha mostra do que, din, é "unha das antoloxías poéticas sonoras con textos inéditos máis extensas e plurais da historia da literatura galega". Fundación Rosalía de Castro


Summary: É falso. É unha montaxe. Fai parte dunha "campaña de desprestixio e de intoxicación" para escurecer o "excelente labor dos Mossos" após os atentados de Barcelona e Cambrils. O conseller de Interior, Joaquim Form, pronunciouse nestes termos após a poeira levantada por unha información publicada esta quinta feira por El Periódico de Catalunya segundo a cal os Mossos terían sido informados pola CIA, á altura do mes de maio, da intención dunha célula jihadista de atentar nas Ramblas.

Rápida e contundente, de acordo cos mellores manuais de comunicación política. Así foi a reacción do Govern após a exclusiva de El Periódico de Catalunya, meio que xa o propio 17 de agosto -día en que se perpetrou o atentado nas Ramblas- publicara que a intelixencia norteamericana tiña alertado a policía catalá, extremo que a Generalitat desmente sempre que pode desde aquel momento. Apenas unhas horas demorou en comparecer de urxencia, nesta mesma quinta feira, o conseller de Interior, Joaquim Form, para cualificar a información de "montaxe" e de "irresponsábel" por trasladar un "problema inexistente". O alto cargo da Generalitat enfatiza que o Govern carece de calquera contacto coa CIA, pois as axencias internacionais se comunican só cos Estados. "As relacións a nível internacional son co Estado español", dixo. Trapero, ao director de El Periódico: "Perguntaríalle quen lle dictou todo isto?" Form non compareceu só, fíxoo na compaña do major [chefe] dos Mossos, Josep Lluís Trapero. "Por que teño de acreditar que [o documento] é da CIA. Onde o pon? Que asinatura ten? Que carimbo? Por que teño de acreditar", dixo o mando policial, quen se pronunciou en termos de inusitada dureza para se referir a El Periódico de Catalunya: "O que penso é que xogamos ligas diferentes. Este señor [por Enric Hernández, director do xornal], este diario e nós xogamos ligas diferentes. Os Mossos estanse a dedicar a xerir a seguranza e se preocupar pola xente, e, en concreto este diario, desde o día do atentado, e especialmente o seu director, estase a dedicar a desprestixiar os Mossos d'Esquadra". Para Trapero, a suposta exclusiva desta quinta feira persegue só un obxectivo, o de alimentar a idea de que se os Mossos tivesen feito ben o seu traballo os atentados non se terían producido. "Perguntaríalle [ao director de El Periódico de Catalunya] quen lle dictou todo isto? El dubida de nós. E chámanos mentireiros. Pois eu tamén teño moitas dúbidas sobre el, sobre a súa información, sobre quen son os intermediarios e sobre con que vontade actúan".


Summary: Os 28 Estados membros acordaron por unanimidade "prestar axuda e asistencia" militar ao goberno francés na súa operación contra o ISIS.

Nunca antes, desde a sinatura do Tratado de Lisboa (2009) se invocara o artigo 42.7 do Tratado da Unión Europea (TUE) polo que se fixa o "dereito de defensa colectiva" dos Estados membros da Unión. Así o anunciou en comparecencia de imprensa Jean-Yves Le Drian, ministro francés após a xuntanza desenvolvida entre @s representantes de Defensa dos 28. De acordo co disposto no Tratado de Lisboa "se un Estado membro é obxecto dunha agresión armada no seu territorio, os demais terán a obriga de lle emprestar axuda e asistencia con todos os medios ao seu alcance, de conformidade co artigo 51 da Carta das Nacións Unidas" para a defensa colectiva, "sen prexuízo da política de seguridade e defensa de determinados Estados membros" e de acordo cos "compromisos acordados no marco da OTAN". Neste senso, será a Organización do Tratado do Atlántico Norte "o fundamento da súa defensa colectiva". A invocación do artigo 42.7 do Tratado de Lisboa non suporá limitacións nos "compromisos acordados no marco da OTAN", afirman Para o ministro de Densa francés, Jean-Yves Le Drian, trátase dun "acto político de enorme envergadura" ao que cada país "contribuirá dunha forma ou outra". Neste senso, o goberno galo iniciará unha rolda de contactos bilaterais nos que concretar de que maneira colaborarán na guerra aberta desde París no "teatro de operacións en Oriente Próximo ou noutro", explicou Le Drian. Estas xuntanzas a dúas bandas encetarán "nas próximas horas", dixo, para que a contribución de cada Estado membro se concrete "rapidamente". Do contrario, asegurou, "non fai sentido". Washington en París intensifican os bombardeos Doutra banda, o presidente da República, François Hollande mantivo un encontro esta terza feira co secretario de Estado dos EUA, John Kerry. Ambos os dous gobernos acordaron "aumentar os esforzos na loita contra o terrorismo" e que darán "pasos significativos" e "xuntos". Cumpre lembrar que Francia mantén operacións militares contra o ISIS na Siria desde o 27 de setembro. Operacións que se intensificaron após os ataques de París do 13 de novembro con bombardeos en cidades como Raqqa.


Summary: A gala dos María Casares deixou críticas á xestión cultural do Goberno galego, chanzas sobre o Gaiás, moitos gañadores individuais: Marta Pazos Ánxeles Cuña ou os responsables de Nuncabunga, e un colectivo: o teatro. E unha chamada a seguir loitando: "non nos deixemos avasallar por este ataque de mediocridade". Audios no interior.

"Vivimos un desmantelamento dende o 2010. Estamos coa auga ao pescozo e temos a impresión de que alguén nos pon o pé na cabeza". O discurso de Toño Casais, presidente da Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG), foi breve e directo. Os problemas do sector e os incumprimentos do Goberno galego son coñecidos, e a noite dos María Casares era un momento de festa entre a demolición. De denuncia, pero tamén de reivindicación da importancia das artes escénicas e da cultura e da fermosura e da maxia dunha profesión. O director de Agadic, Jacobo Sutil, foi o único representante da administración autonómica que estivo presente na gala. Sufriu as chanzas sobre a súa inexperiencia no sector, bandeiras, biblias e outras sutilezas, pero cómpre salientar que Anxo Lorenzo e Jesús Vázquez, secretario xeral e conselleiro de Cultura, nin sequera asistiron á celebración. Casais tamén lembrou que a cultura "é un dereito" recollido no artigo 44 da Constitución e que "os poderes públicos han de poñela ao alcance de todos e todas". E pediulles ao gobernantes que deixen "de vernos coma un problema. Non o somos. En realidade, somos parte da solución". Anxo Lorenzo e Jesús Vázquez, secretario xeral e conselleiro de Cultura, nin sequera asistiron á celebración Nas intervencións dos premiados destacou o orgullo de pertencer a unha profesión fermosa e dura, como lembrou Marta Pazos. "Isto é un oficio", engadiu Marián Bañobre que repetiu que "somos os encargados de dicir a verdade, por iso dámoslles tanto medo". Pilar Pereira, que recolleu o Premio de Honra Marisa Soto, ofreceu os seus "folgos" e pediu que "non nos deixemos avasallar por este ataque de mediocridade". E a máis rotunda foi Ánxeles Cuña: "Non nos van silenciar. Necesitamos do teatro, da poesía, da música, necesitamos da cultura. Contra a desesperanza, resistencia".


Este artigo forma parte dunha serie titulada A economía galega: breve balance das tres últimas décadas e perspectivas de futuro. Podedes ler os artigos anteriores nestas ligazóns (I, II e III) Entón, seguimos sendo periferia, si ou non? Algúns autores e escolas teñen caracterizado como simplista unha análise que pretende resumir a dous polos a complexa relación das economías no espazo Dende a publicación do Atraso Económico de Galicia, de Xosé Manuel Beiras, así como de varios traballos do profesor López-Suevos, a economía galega está ligada ao concepto de periferia económica (diferente do de periferia xeográfica). Os conceptos de centro e periferia en economía están moi vinculados ás teorías do subdesenvolvemento e do desenvolvemento desigual xurdidas a mediados do século pasado, onde se pretendía explicar a situación económica e a capacidade de desenvolverse dos territorios en función da súa inserción na lóxica espacial do sistema económico. Nese sentido, os autores nomeados anteriormente usaron tal conceptualización para remarcar o carácter periférico da nosa economía, naquel entón no marco da economía española, onde as rexións de vella tradición industrial, Euskadi e Catalunya, xunto coa capital madrileña ocuparían a posición de centro. A economía galega teríase desenvolvido de xeito extravertido (versus autocentrado), atendendo ás necesidades do centro co que mantería unha relación de dependencia e, por tanto, de desigualdade (subministro de man de obra barata, materias primas e mesmo aforro). A maiores, botando man do occitano Robert Lafont, Beiras utilizaba o concepto de colonialismo interior que agravaba aínda máis as condicións da periferia ao carecer as rexións de aparello estatal e dese xeito reforzárense os factores de dominio político e cultural sobre os territorios periféricos. Na actualidade os termos centro e periferia seguen sendo comunmente utilizados nas áreas científicas da economía rexional e da xeografía económica. Mais, nin o respaldo teórico responde ao mesmo que usaron no seu momento Beiras ou Suevos, nin a fasquía que toma a dialéctica centro-periferia é a mesma. Mesmo algúns autores e escolas teñen caracterizado como simplista unha análise que pretende resumir a dous polos a complexa relación das economías no espazo. Porén, aínda sendo esta unha cuestión de interese académico moi estimulante para quen lles escribe, non entraremos agora na mesma por ser un debate inconcluso e que soborda o obxecto deste documento. Unha gran parte dos estudos actuais sobre desenvolvemento rexional se diferencian dos baseados nas teorías do subdesenvolvemento en que estes últimos partillaban un certo determinismo en relación á imposibilidade ou incapacidade dos territorios para mudar a súa situación e desenvolverse Si destacaremos que unha gran parte dos estudos actuais sobre desenvolvemento rexional se diferencian dos baseados nas teorías do subdesenvolvemento en que estes últimos partillaban un certo determinismo en relación á imposibilidade ou incapacidade dos territorios para mudar a súa situación e desenvolverse (e por tanto á perpetuación da dialéctica centro-periferia). Xa dende finais do século pasado moitos dos traballos máis destacados nesta área baséanse na idea de que cada territorio conta con recursos distintivos, económicos, culturais e institucionais, sobre os que apoiar a súa capacidade de desenvolvemento económico e que é necesario artellar estratexias para activar o potencial de cada un deles. Isto non quere dicir, ao noso ver, que o modo de inserirse na lóxica económica internacional non sexa tamén importante, e moito, pero non ten por que ser unha gaiola de ferro, como amosan os casos de moitas rexións europeas que foron quen de saír dunha situación teoricamente periférica (O Mezzogiorno italiano, Irlanda, Finlandia, etc). Tendo o anterior en contra, cal sería entón a nova fasquía dos territorios periféricos? Pois ben, na liña dos estudos do profesor Xavier Vence e un servidor e doutros autores, o mapa económico Europeo estaría dominado por unha serie de rexións altamente desenvolvidas do centro e norte de Europa xunto coas capitais dos diferentes Estados europeos, tanto do Norte como do Sur. A verdadeira fronteira económica viría da man xa non da existencia de actividades industriais senón da capacidade innovadora dos territorios, manifestada entre outros trazos nun tecido económico onde predominan as actividades de alta intensidade en coñecemento e tecnoloxía. Pola contra, a periferia europea –na que atoparíamos a Galicia- estaría integrada por rexións con menor capacidade innovadora e onde dominan, no ámbito industrial, actividades de intensidade tecnolóxica media e baixa así como servizos pouco avanzados e intensivos en man de obra de baixa cualificación (Vence e González, 2009). A periferia europea –na que atoparíamos a Galicia- estaría integrada por rexións con menor capacidade innovadora e onde dominan, no ámbito industrial, actividades de intensidade tecnolóxica media e baixa Neste liña discursiva, podemos observar no seguinte mapa que se inclúe no informe elaborado pola Unión Europea (2013), Regional Innovation Scoreboard 2012, que Galicia aparecería entre as rexións de moderada-baixa innovación (isto é, nunha escala de 1º ao 10º sendo o 1º rexión líder en innovación, Galicia estaría no grupo 7º). Este medida da actuación innovadora constrúese como un indicador composto a súa vez por outros que captura aspectos que van dende a cualificación dos recursos humanos, as actividades de innovación das empresas e das universidades e os resultados das mesmas en termos de introdución de innovación, patentes concedidas, etc. Este mesmo informe dá conta dunha lixeira mellora da posición galega entre 2007 e 2011, xa que no primeiro ano ocupaba un chanzo máis baixo na clasificación antedita, o cal ben podería ser resultado do incremento no esforzo en innovación realizado por empresas e administración pública nos anos previos ao estoupido da crise. Vindeira entrega: "O noso talón de Aquiles: cada día somos menos e con menor peso especifico"


Summary: Este 2018 o semanario Sermos Galiza continúa coa sección "A Galiza ignorada", de periodicidade mensual, que creamos o pasado ano para divulgar a nosa historia á marxe de visións estereotipadas e interesadas. Nesta primeira entrega, Cilia Torna centrarase en Galiza durante a Idade Media. Eis un extracto dela.

Galiza e España significaban dúas realidades políticas diferentes ao longo da alta Idade Media. A primeira designaba o espazo político ocupado polo reino cristián no territorio ibérico, empregándose a segunda para denominar a área da Península gobernada polos musulmáns. As fontes contemporáneas, sexan estas de orixe árabe, peninsulares, francas, normandas, anglosaxonas ou vaticanas, non teñen dúbida á hora de certificar esta diferenciación. A cuestión, sinalada xa por Manuel Murguía na súa historia de Galiza, ao destacar como na documentación xermánica se citaban como feitos distintos "Guasconiam, Hispaniam atque Galaeciam", foi estudada na mesma tradición historiográfica por Anselmo López Carreira, afirmando "a diferenciación entre España e Galiza persistiu -sen dúbida xa residualmente- durante moito tempo, cando xa gran parte dos reinos musulmáns foran transferidos aos monarcas cristiáns". Un percorrido pola documentación da época non deixa dúbida sobre esta distinción. Así, centrándonos nas fontes vaticanas, atopamos en 794 o papa Adrián I, con motivo do Concilio de Frankfurt, dirixindo unhas cartas, recollidas no Libellus sacrosyllabus, "ad provincias Galliciae et Spaniarum", sendo esta última a igrexa mozárabe. Un caso semellante acontece no século IX co papa Xoán VIII, que non dúbida, como se recolle na versión galega da Crónica Xeral, en identificar o seu interlocutor, Afonso III, como "o muy nobre rey dos galegos". Séculos máis tarde, neste caso en 1088 o papa Urbano II, nun escrito destinado ao rei Afonso IV, ao que se refire como rei de Galiza, en relación coas sedes episcopais vixentes, distingue de xeito meridiano a "Hispaniis et Gallicis regionibus", sendo as primeiras as situadas no territorio musulmán. Na mesma liña sitúanse os escritos da chancelaría franca, até o punto de que o medievalista José Antonio Maravall, caracterizado polo seu inveterado españolismo e tan preocupado por demostrar o carácter permanente da unidade de España, vese obrigado a afirmar que na documentación árabe e carolinxia o espazo peninsular cristián era coñecido como Galiza. [Podes ler esta sección íntegra no Sermos Galiza 281, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Andreu Van den Eynde é unha das máis de sesenta persoas vinculadas co independentismo que foron espiadas co programa 'Pegasus', accesíbel só aos gobernos. O avogado de Oriol Junqueras e de ERC foi avisado por Citizen Lab en 2021 que sospeitaban dunha espionaxe ao seu móbil, que se acabou confirmando. Nesta entrevista non só fala como persoa afectada, senón como avogado, e tamén como experto en ciberseguridade, un dos ámbitos nos que se especializou.

Cando e como puido saber que tiña 'Pegasus' dentro do móbil? Xa hai meses que Citizen Lab informárame dunha sospeita de infección. En 2021. Por mor dos casos de Roger Torrent e Ernest Maragall, descubertos por WhatsApp, Citizen Lab comezou unha investigación. E solicitou a xente das contornas que enviásemos un arquivo da memoria do noso móbil. Entón detectaron indicios de 'Pegasus'. E agora confirmouse. O avogado de Oriol Junqueras súmase á lista de independentistas cataláns espiados co programa israelí 'Pegasus' É experto en ciberseguridade. Como infecta 'Pegasus'? De dúas maneiras: nunha fai falta a acción humana (envíanche un SMS ou WhatsApp ao móbil: se o cegas, activas a infección). Na outra, non tes que facer ningún tipo de acción. A infección dirixida contra o teu dispositivo pasa totalmente inadvertida, non deixa ningún rastro visible e non necesitas que cliques nada. Robles comparecerá no Congreso pola espionaxe de 'Pegasus' e Puigdemont anuncia medidas legais Uf. Si. O voso móbil agora aínda vos espía? Imposíbel de saber. Citizen Lab conseguiu detectar 'Pegasus'. E tardou moitos anos. Pois agora podemos ser espiados por outro sistema ou unha versión máis avanzada de 'Pegasus'. Quen é Bill? Quizais o home que sabe máis de 'Pegasus'. Seguramente o único que ten o "saber facer" para detectalo nos móbiles. Bill é un técnico de Citizen Lab que fai cinco anos que se dedica a iso. Soubo atopar os rastros que 'Pegasus' cría que non deixaban, pero que si deixa nos nosos móbiles e que permiten demostrar que fomos infectados. Tivemos a sorte de apoiarnos no traballo de moitos anos dos técnicos de Citizen Lab. Fixo unha serie de chíos nos que dixo que se cometeron delitos graves, que implican penas de prisión se os cometeu un funcionario. Cometéronse varios tipos de delitos, todos agrupados dentro do paraugas dos delitos de descubrimento e revelación de segredos; ou, de maneira máis profana, delitos informáticos ou intercepción de comunicación. Roubáronnos información e interceptáronnos comunicacións e entraron nos móbiles sen autorización. Hai moitos delitos que se cometeron. E estes delitos que se cometeron espiándonos, cando os comete un funcionario levan aparelladas penas de prisión. Uns cinco anos. Delitos graves. E penas de inhabilitación de dez ou doce anos. Os Estados poden espiar aos cidadáns con permiso dos xuíces. Pasou agora? É imposíbel que un xuíz o autorizara. Cometéronse delitos. Falamos de máis de sesenta persoas, que engloban xornalistas, familiares, avogados, espiados non polo que facemos senón polo contacto cos políticos. Unha operación desta magnitude, e usando 'Pegasus', que non intercepta chamadas, monitoréache todo o móbil. Poden poñer o micrófono ambiental, gravar coa cámara, facer fotografías, levar documentación, saber todas as chamadas, xeolocalización. Nin en terrorismo en moitos casos autorízase tanto. E agora fano nun grupo de xente que non teñen vinculación con feitos delituosos, nin con terrorismo, nin con narcotráfico? O único patrón é a relación co independentismo. Non hai ningún xuíz que poida autorizar isto. E se un xuíz autorizouno, é igual de delincuente que os que nos espiaron. O Estado pode espiar? Se o xuíz do Tribunal Supremo, Pablo Lucas, que autoriza as operacións do CNI, di adiante, si. Pero son operacións reguladas pola súa lei, que normalmente van vinculadas a feitos graves: terrorismo, crime organizado, espionaxe internacional. O problema é que as sesenta e cinco persoas non encaixan aquí. Dá por feito que é o CNI? As características do ataque fan imposíbel outra cousa. De entrada, Pegasus só se dá a gobernos coa venda controlada. Non se aliarán con mercenarios nin coa mafia. Despois, o custo. Oitenta mil dólares por infección. E hai xente, como Boye, que recibiu quince infeccións. Multiplica. E, en terceiro lugar, o factor político. Todos independentistas. Todo iso fai imposíbel non pensar que isto fíxoo unha axencia estatal. Imposíbel. Se enriba temos as declaracións da policía espñaola, que teñen esta tecnoloxía, dicindo que non a usaron, só nos queda o CNI. E descontrolados dentro do Estado, podería ser? Non teñen recursos económicos, nin técnicos, nin loxísticos para facelo. Pensa que nalgúns SMS, para enganar e que o receptor clique a ligazón, saía o seu número da seguridade social. Hai moita información, recursos e diñeiro. Non o fai calquera. Como se pode saber o autor de dar a orde? Podes facelo pola vía técnica. E aquí tampouco se darán pistas, agora, de como se pode demostrar isto tecnicamente. Pero o autor da espionaxe pode demostrarse tecnicamente. Esta é unha vía para chegar ao autor. A outra é a vía política. Que quere dicir? Mañá Pedro Sánchez pode sabelo e dicírnolo. Dirannos que é moi difícil. Non o é. Hai un dossier na sede do CNI que leva unha etiqueta co meu nome, o das máis de sesenta persoas. E onde está toda a información dos nosos móbiles, estudada e analizada. E cos nomes de quen o ordene, quen o analice, e a análise. E é alí. Impreso. Cun dossier con tapas. Vaise alí e cólleo. Agora, falta a orde política de levantar o secreto oficial. E iso require acordo do Consello de Ministras. Pasou máis veces. Gobernos levantando e facendo públicos segredos oficiais. O CESID, agora CNI, xa investigou partidos políticos. A disidencia política. E os enchaparon e condenaron. Un xuíz requiriu que se levantasen os segredos oficiais e o Goberno fíxoo. O método xa se inventou. Activará esta vía legal. Si. E máis espiados en máis países farán o mesmo cos xuíces destoutros países. Supoño. Puigdemont ePonsatí en Bélxica. De feito, xa hai, diría, unha investigación internacional vía Anna Gabriel presentada hai tempo. Podémonos atopar xuíces suízos e belgas investigando. Confía en que un xuíz español obrigue Pedro Sánchez a revelar quen deu a orde? Eu son un desconfiado técnico. É o meu traballo. Non me creo nada. Pero podería pasar. Agora, deberemos traballar. Deberemos facer todo o que se teña que facer para chegar ao momento en que os xuíces non teñan máis remedio que pedir unha investigación aos políticos para autorizala. Non confío máis que en nós mesmos. Quen lles espía? Que diría? Hai dous tipos de responsábeis. Hai quen fixo a espionaxe, seguramente dos servizos de intelixencia, seguindo ordes políticas que non sei de quen son, pero as ordes de espiar teñen que vir en última instancia do Goberno de quenda. Estes son os autores que deberemos localizar. E logo hai unha segunda responsabilidade. A responsabilidade de protexerme, a min, e a todos os cidadáns. De garantir que obtiven a satisfacción de saber que me espiaron, que se endureceron, onde está, que alcance ten. Todo isto é obrigación do Goberno español de agora. Dío o Tribunal Europeo dos Dereitos Humanos: obrigación positiva de velar para que os seus cidadáns teñan os dereitos civís e políticos protexidos. É o que lle pasou a Marlaska cando lle dixeron que a súa obrigación era investigar as torturas. Non investigar que pasou xera responsabilidade directa e absoluta cara ao Goberno español. Pasamos da mesa de diálogo á mesa de espías. Non mesturaría cousas. Rusia e Ucraína mátanse, e falan arredor dunha mesa. As dinámicas da guerra, da paz, das negociacións, son moitas. Hai mil factores que fan que a vida non sexa tan simple. Eu non me fixo nas negociacións políticas, que farán o seu camiño e non me toca a min dicir cal é. Experto en ciberseguridade, que lles chamou a atención deste caso? A confirmación da indefensión dos cidadáns ante os Estados. Son as teorías de Julian Assange e Edward Snowden: a tecnoloxía ao servizo do Estado é tan potente que é moi complicado que os Estados non abusen dela. É moi fácil espiar e politicamente non sofren moito. Isto demostra que todos os Estados fan abusos de poder. A batalla legal tardará anos, como ocorre con Torrent e Maragall? No caso de Torrent e Maragall hai dous anos que esperamos que Israel nos envíe unha documentación que achegaría probas técnicas da autoría. Pero neste caso é diferente, porque Citizen Lab avanzou moito neste campo. Iso, agora, é cuestión de vontade política. En quince días pódese resolver. Ou nunca, se non lles dá a gana. Pedro Sánchez pode saber e explicar aos autores mañá, ou nunca. Esta é a súa tese? Si, pero se por algunha razón corresen o risco de non revelar información requirida farían un movemento moi arriscado. Se nós conseguimos demostrar a autoría tecnicamente, creo que sería bastante patético. Quizais o caso parará os pés dos Estados nos seus abusos. Si. De feito, no Parlamento Europeo acábase de crear unha comisión de investigación sobre 'Pegasus' e están moi preocupados. Espiaron europarlamentarios cataláns. A miña receita para poñer fin a isto inclúe a crítica para pensar que os avogados arranxaremos o mundo. Isto resólvese politicamente, controlando o Estado. E con medidas de autodefensa tecnolóxica. Proselitismo da capacitación tecnolóxica para os nenos. Iso fago cando visito escolas. Temos que formarnos, coñecer e protexernos da tecnoloxía.


Summary: Ambas centrais advirten que esa centralización empeora as condicións de traballo e vulnera na práctica a liberdade sindical. Por iso, pedirán aos parlamentos galego e vasco compromisos na defensa da negociación colectiva nos ámbitos dos dous territorios.

A estatalización ou centralización da negociación colectiva empobrece as condicións de traballo e vulnera a liberdade sindical. Baixo esta premisa, os sindicatos CIG (Galiza) e ELA (Euskal Herria) fan fronte común para denunciar un proceso, sinalan, impulsado pola patronal española (CEOE) e os sindicatos CCOO e UXT aproveitando as portas abertas polas reformas laborais de 2011 e 2012. Coa estatalización, indican CIG e ELA, cúmpre cos desexos expresados polo propio Banco de España, que afirmou que só debían quedar dous ámbitos de negociación, o estatal ("afastado da participación real dos e das traballadoras") e o de empresa, "este último para flexibilizar ao máximo as condicións de traballo". Con esta estatalización empeoran as condicións dos traballadores e, ademais, procura minguar a capacidade dos sindicatos representativos dos diferentes pobos do Estado e "favorecer o seu monopolio [CCOO e UXT] representativo en todo o Estado". "Na práctica, a estatalización vulnera a liberdade sindical, xa que veta o exercicio dun dos principais contidos que definen ese dereito fundamental: a negociación colectiva". Unidade de mercado Nun comunicado conxunto, CIG e ELA adin que "deixarnos sen negociación colectiva aos traballadores e traballadoras vascas e galegas forma parte dunha estratexia compartida por CCOO, UGT, co poder económico e os gobernos, para avanzar no que denominan "unidade de mercado español", para impedir que exerzamos influencia e, en definitiva, para que sexamos máis pobres". Ambas centrais partillarán estratexias para facer fronte á "estatalización". Así, indican, formularán aos parlamentos galego e vasco que adopten resolucións "en defensa do dereito á negociación colectiva e a favor de que a lexislación laboral e social forme parte do contido do autogoberno vasco e galego. Non existe democracia nin un autogoberno dignos de tal nome sen que dispoñamos dos instrumentos que determinan como se reparte a riqueza nas nosas respectivas nacións". A isto engaden que os servizos xurídicos da CIG e ELA van colaborar para preparar a defensa xurídica do dereito fundamental á liberdade sindical e a negociación colectiva. Estas decisións foron adoptadas esta semana nunha xuntanza en Compostela entre unha representación das executivas de CIG e ELA, encabezadas polos secretarios xerais Suso Seixo e Adolfo Muñoz "Txiki". No encontro analizouse a situación sindical, social e política en Galiza, Euskal Herria e o Estado español


Summary: Unha delegación da MNL expuxo a representantes do parlamentar popular a necesidade de que se cumpran os acordos mínimos en relación ao idioma propio de Galiza.

A Mesa instou a PP a mudar a actitude da Xunta con relación ao galego. Unha delegación da MNL reuniuse con César Manuel Fernández Gil e Antonio Mouriño, do grupo parlamentar popular, para expoñerlles a necesidade de que se cumpran os acordos mínimos en relación ao galego, contemplados no Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega de 2004, sobre o que, segundo indicou a entidade en defensa do galego, non só non houbo avances senón que houbo importantes retrocesos. Os representantes da Mesa, Marcos Maceira e Mónica Pazos, lembraron ademais que até o de agora non houbo ningunha avaliación do Parlamento en relación ao cumprimento do PXNLG. Entre os retrocesos respecto ao PXNLG a Mesa destacou o mal chamado decreto de plurilingüísmo cos limites ao uso do galego nas materias da área científico-técnica, acrecentada coa apliación da LOMCE que reduce aínda máis a carga lectiva en galego.


Summary: A agresión a un mozo en Pontevedra por levar unha camisola coa bandeira nacionalista galega sitúa en primeiro plano a existencia no noso país dunha violencia da extrema dereita, de diferentes intensidade e obxectivos, que sen ser cotiá mantense no tempo.

Non son contínuos mais habelos, hainos. Os ataques da extrema dereita en Galiza nestes anos abranguen diferentes niveis e obxectivos: desde a pintada antifeminista sobre un mural que defende o dereito ao aborto até a agresión física a un rapaz por levar na camisola unha bandeira nacionalista galega, as ameazas a un concelleiro comunista ou a tentativa de queimar un local social independentista. Ataques que permiten percorrer as particulares fobias da extrema dereita española: nacionalismo, esquerda, feminismo ou memoria histórica. As pintadas e ataques a murais con mensaxes soberanistas, feministas ou antifascistas son relativamente frecuentes: por citar só algunhas localidades onde se deron estas accións, Bueu, Pontevedra, A Coruña, Ourense, Vilaboa ou Vigo. Nelas tipo de murais amencían luxados con esvásticas, bandeiras españolas, simboloxía fascista varia, ameazas e insultos. Mais as pintadas non se circunscriben aos murais. En febreiro de 2015 pintáronse esvásticas e puntos de mira na sede do BNG en Caldas de Reis e en xuño deste ano unha cruz gamada foi pintada na casa do portavoz nacionalista en Soutomaior. Non só o nacionalismo é albo destas accións: en marzo de 2017 Esquerda Unida (EU) denunciaba en Comisaría as pedradas ás xanelas da súa sede en Ferrol das que penduraba simboloxía feminista. En 2015 o daquela deputado de AGE e concelleiro de Esquerda Unida en Vilagarcía. Juan Fajardo, sufriu varios ataques que non dubidou de cualificar como "fascistas": entre eles, pintadas feitas con sprai de "Mierda comunista" no seu vehículo, na porta da súa casa e na dunha familiar. Entre outras agresións, nestes anos foron atacadas sedes do BNG ou Esquerda Unida, boicoteadas con pintura exposicións sobre o movemento obreiro e ducias de murais, arrincadas placas en memoria de asasinadas polo franquismo e mesmo intentaron incendiar un local social en Vigo O 21 de maio a exposición A forza necesaria, centrada na historia do movemento obreiro e sindical da Coruña, apareceu boicoteada con pintadas fascistas. A mostra a ceo aberto promovida polo Concello reúne unha selección de 150 imaxes en paneis de gran formato, obra do deseñador Pepe Barro, que apareceron cubertas con mensaxes como "No al comunismo" o "A Paracuellos". Contra as vítimas do franquismo A memoria das vítimas da represión franquista é un dos albos preferidos da extrema dereita en Galiza. Aí está o ataque ao monumento á memoria das persoas represaliadas do Morrazo na Cruz de Maceira, que apareceu en agosto de 2014 pintado coa bandeira española e a aguia imperial e a lenda "los perdedores fuera de España". As pintadas foron realizadas o día despois da celebración dun acto de exaltación falanxista na Igrexa vella de Marín. Non foi este o único caso, en outubro de 2017 foi atacado en Volta da Moura, Tui, o monumento que homenaxea as veciñas e veciños asasinados polo franquismo. Esnaquizaron a placa que lembraba as vítimas e botaron pintura verde sobre os nomes das persoas asasinadas. En febreiro de 2011 a Asociación Viguesa pola Memoria Histórica denunciaba a aparición de "pintadas fascistas" na placa do cemiterio de Lavadores de homenaxe a represaliados polo franquismo. "Non é a primeira vez que acontece", denunciaban desde este colectivo. En xullo de 2007, e por terceira vez en menos dun ano, foi atacado en Cerdedo o monumento dedicado a Francisco Arca Valiñas e Secundino Bugallo Iglesias, traballadores e militantes da CNT asasinados o 13 de agosto de 1936. Desta volta arrincaron a placa en lembranzados asesinados. Locais sociais Os locais sociais tamén teñen sido obxecto de ataques. En 2013 persoas descoñecidas atacaran en Pontevedra o local social A Revira, enchéndoo de pintadas como "Fuera separatistas" ou "Galicia es España". En xuño de 2017, en Ferrol e tan só horas despois de que BNG e Fundaçom Artábria propuxesen que se recuperase o nome lexítimo e tradicional, Porta Nova, fronte á denominación posta no franquismo, Praza de España; era atacado con pintura un mural situado perto de Artábria e dedicado ás Irmandades da Fala. Un dos ataques máis graves tivo en xuño de 2012 en Vigo, cando un grupo de descoñecidos rachou a cristaleira do local social A Revolta (daquela na zona vella) e deitaron no interior líquido inflamábel, ao que prenderon lume. O incendio foi sufocado por veciños e veciñas evitando males maiores mais as lapas afectaron a boa parte do material que había no local. En xaneiro de 2008 a porta do Ateneo Ferrolán, Ferrol, foi danada por un incendio provocado. Dede o propio Ateneo sospeitaron que o lume respondía a unha intencionalidade política ou ideolóxica, concretamente, da extrema dereita. Máis recentemente, en xullo de 2016, o Ateneo Libertario Xosé Tarrío da Coruña alborecía coa súa fachada pintada con esvásticas e unha das frases de orde da extrema dereita española: "José Antonio, ¡presente!" Agresións O mozo agredido en Pontevedra por levar unha camisola coa bandeira galega coa estrela vermella non é a única agresión física protagonizada pola ultra dereita española no noso país: en maio de 2016 un mozo denunciou que foi agredido na Coruña ao berro de "Arriba España". Precisou asistencia sanitaria e cirúrxica. A finais de 2017 un veciño de Santiago de Compostela encontrou escrito nun lateral do seu coche "Viva España" e o parabrisas traseiro roto en anacos, do que conservaron un fragmento que levaba un autocolante coa bandeira da Galiza.


Summary: Os Bombeiros de Carballoconseguen retirar unha fiestra en Ponteceso que supuña un risco para os viandantes

Acodiron os Bombeiros durante a mañá de onte, xoves 13 de febreiro, ata a Rúa Aduana, en Ponteceso. Unha familia avisaba de que unha fiestra e dun segundo andar tiña un serio risco de caída á vía pública. Unha vez no punto os Bombeiros de Carballo comprobaron que na galería con fiestras de madeira, unha delas estaba desencaixada das guías. Os Bombeiros despregaron a grúa e retiraron as dúas fiestras de madeira que estaban inestables para así evitar a súa caída á rúa. Retirar fiestra con risco de caída á vía pública.Novo accidente en Cee Pasadas as 19:00 de onte, xoves, tivo lugar un novo accidente en Cee, na estrada AC552, á altura de Vilar de Toba, fronte o supermercado Eroski. Colisionaban dous vehículos, resultado ferida a acompañante dun dos implicados. Os sanitarios, coa colaboración da Policía Local e os Bombeiros, tiveron que trasladar, inmobilizada, á ferida ata o HVdX.


Summary: Di que este tipo de iniciativas son "impropias" de Barcelona en Comú mais preséntase como "aliado real" do proceso soberanista.

A alcaldábel de B'Comú, Ada Colau, rexeitou esta cuarta feira (3 de xuño) asinar a folla de rota cara á independencia apoiada por CiU e ERC. Colau fíxoo após ser emprazada pol@s republican@s como condición para avanzar nun acordo de goberno. Nunha entrevista para BTV recollida por VilaWeb, Colau asegura que "non asinaremos follas de rota que nos son impropias" para logo acrecentar que "con CiU non partillamos unha folla de rota". A cabeza de lista de BComú sinalou que a súa formación non é "un problema, senón un aliado real" no camiño cara ao dereito a decidir que defendeu como un "principio irrenunciábel" para Catalunya e Barcelona. Porén, Colau non se comprometerá explicitamente coa independencia.