Summary: As mulleres están chamadas a facer folga e paros parciais no traballo e nos estudos, mais tamén no consumo e nas tarefas de coidado, así como a participar nas múltiples convocatorias que se celebran o 8 de marzo en todo o país. O día 4 de marzo haberá, ademais, unha grande mobilización nacional en Vigo. Eis un extracto da reportaxe publicada ao respeito no Sermos Galiza 286.

O 8 de marzo as mulleres tomarán as rúas galegas nunha xornada de paros e mobilizacións, no marco da convocatoria internacional polo Día da Muller Traballadora, para marchar polos seus dereitos xunto millóns de mulleres en decenas de países. Un 8 de marzo que busca retomar o carácter reivindicativo e de clase desta data; un 8 de marzo de loita fronte aos efectos das políticas neoliberais e do heteropatriarcado; un 8 de marzo para esixir igualdade real nas condicións de traballo, na esfera social e polo dereito a vivir sen violencia. As forzas sindicais recolleron as demandas dos colectivos feministas e convocaron para esa xornada folgas que van desde as 24 horas a paros parciais de dúas horas en distintas franxas. Mais cun obxectivo común. Están chamadas a facer folga nos seus postos de traballo e estudos, mais tamén no consumo e nas tarefas de coidado, a facer boicot ás empresas con publicidade ou reclamo sexistas, así como a participar nas numerosas mobilizacións que están previstas en todo o país. "Paramos porque non podemos seguir aturando tanta discriminación e violencia. Para concienciar a sociedade de que o noso papel non é subsidiario. Que somos a metade de Galiza, a metade do mundo. Que abonda xa de conmemoracións hipócritas o 8 de marzo. Paramos para esixir xustiza", explica a secretaria das mulleres da CIG, Margarida Corral. A central nacionalista, á que se suma á Fruga, programou paros en todas as actividades e centros de traballo en quendas de dúas horas entre as 00 e as 02 horas, entre as 12 e as 14 horas e de 19:30 a 21:30 horas. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 286 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Representantes de colectivos de persoas LGTBIQ advirten nun acto de campaña de En Marea das "serias ameazas" derivadas do ascenso da extrema dereita

Impulso da lei de protección xurídica das persoas transexuais cuxa tramitación parlamentaria non chegou a culminar na última lexislatura estatal. É unha das propostas que En Marea asegura que desenvolverá no caso de lograr representación no Congreso tras o 28A e que a formación resaltou este mércores nun encontro con representantes de colectivos LGTBIQ en Pontevedra.A número un de En Marea por Pontevedra, Iris Malvido, expuxo xunto ao voceiro da formación, Luís Villares, as que serían as súas prioridades neste eido. Xunto a Aura Leirós, en representación dos colectivos participantes no encontro celebrado na Casa da Luz, Malvido apunta á aprobación da coñecida como 'lei trans', pero tamén dunha nova lexislación que, por exemplo, "potencie a abordaxe do acoso escolar que sofren as persoas LGTBI".Aura Leirós advertiu en representación dos colectivos de persoas LGTBIQ das "serias ameazas" derivadas do ascenso da extrema dereitaEsas demandas foron secundadas por Leirós nun contexto no que, afirma, as persoas transexuais se expoñen a novas e "serias ameazas" polo ascenso de formacións de extrema dereita. Non en van, advirte, o partido Vox defende ás claras a súa intención de "suprimir todas as intervencións" de cambio de sexo na sanidade pública no caso de teren capacidade de facelo. "Non poden facelo", di.dVillares coida que "lamentablemente, cinco anos despois" da aprobación da lei LGTBI galega "o balance é bastante pobre"Neste contexto Villares coida que, tras a "oportunidade" da lei galega LGBTI do ano 2014, cómpre "desenvolvela" e ir alén. "Lamentablemente, cinco anos despois o balance é bastante pobre". Existen, din, "competencias galegas e estatais" que cómpre aplicar para, por exemplo, aplicar un "protocolo específico contra o acoso escolar" ou habilitar "unidades sanitarias que poidan atender os menores transexuais". Do mesmo xeito, advirte Villares, En Marea continuará a defender que "o Sergas suma de forma inmediata" as intervencións de cambio de sexo sen someter as persoas que as precisan a longos trámites "burocráticos". Estas propostas, agrega Aura Leirós, chegan nun contexto de elevadas "taxas de suicidios de persoas trans" ante situacións como "non poder acceder ás hormonas" en momentos cruciais da vida. Por iso a lei trans estatal "non pode seguir bloqueada", conclúe.


Summary: Ausencia de programas de man en galego e difusión en español a través das redes sociais. O Concello da Coruña volve marxinar o galego na difusión das Festas de María Pita e a Mesa denuncian que o goberno de Negreira trata á lingua e a cultura galegas como "parente pobre".

En ningún punto de información turística é posíbel atopar o programa das Festas de María Pita en Galego. Nas redes sociais e a través de páxinas web o Concello da Coruña difunde só a versión en castelán do programa. "Un ano máis apóstase por un modelo de festas que tratan como 'parente pobre' o feito na casa e valoran máis o de fóra polo simple feito de ser de fóra" denuncian desde a Mesa pola Normalización Lingüística. O grupo da Mesa da Coruña denuncia a teima da concelleira de festexos Ana Fernández e do grupo de goberno da cidade en "facer que non sexan unhas festas demasiado galegas" polo que tratan o galego como "lingua de segunda" tanto na programación como na difusión dos principais festexos da cidade, que se prolongan ao longo de todo o mes de agosto. Despois das denuncias do pasado ano que obrigaron ao goberno municipal a rectificar no seu intento de excluír o galego das conmemoracións, nesta ocasión o equipo dirixido por Carlos Negreira opta por unicamente por unha versión dixital en galego, mais, por riba, reducida. O programa completo só está dispoñíbel en castelán, segundo denuncia a Mesa quen detectou que a versión na nosa lingua só se lle facilita a quen así o solicita expresamente. "Pola contra, non se está a difundir a existencia desta versión en galego en pé de igualdade coa versión en castelán: se así se fixese, a xente sabería que pode acceder ao programa das Festas en galego sen necesidade de ter que o solicitar." sinalan desde a Mesa. Proxectar prexuízos A través do perfil corporativo de Turismo informábase aínda esta cuarta feira que a versión en galego do programa estaría dispoñíbel "en cuestión de días", coas festas xa comezadas. "O goberno municipal de Carlos Negreira é incapaz de superar un modelo cultural e festivo concibido para proxectar en primeiro lugar o de fóra, non porque sexa mellor senón simplemente por ser de fóra", critica A Mesa, no día no que Carlos Negreira inauguraba a Feira do Libro en español nun acto que a banda municipal pechaba co himno de España. Segundo a Mesa, os propios prexuízos do goberno municipal contribúen a elaborar un programa cunha cativa presenza da cultura galega, co argumento de compracer ás persoas de fóra que visitan a cidade. "A inmensa maioría da xente escóllenos precisamente pola nosa singularidade e por aquilo que de diferente lles podemos ofrecer. Deseñar as mesmas festas que poderían ter Málaga ou Salamanca, touradas incluídas, non parece que sexa o mellor reclamo turístico para quen vén buscando outros atractivos" defenden na MNL.


Summary: A Lei de Dependencia continúa adoecendo de falta de financiamento e a promesa dun centro de día para cada concello de máis de 1.500 habitantes ficou esquecida. A promesa de "oportunidades" para a xente moza non evitou a suba de sete puntos no paro xuvenil, que xa rolda o 30%.

"6. Dependencia efectiva. Dotar aos dependentes e asistentes de garantías para que reciban o servizo que por Lei lles corresponde nun prazo seguro". "7. Opcións de conciliación. Responder por completo á demanda de pais e nais por unha praza de gardería e flexibilizar opcións para acadar a conciliación da vida persoal, laboral e familiar". "8. Mocidade en primeiro plano. Ampliar as oportunidades para que os mozos poidan vivir, estudar e traballar na súa terra, con políticas de vivenda efectivas, abrindo máis opcións de formación, e facilitando a súa entrada no mercado laboral" Persoas maiores, persoas mozas e mulleres. Son tres argumentos recorrentes en moitas campañas electorais e tamén o foron do Contrato con Galicia asinado por Alberto Núñez Feijóo antes de concorrer ás eleccións que o situaron na presidencia da Xunta. Con problemáticas e circunstancias propias, adoitan ser situados entre os elos máis febles da cadea social, e Feijóo non foi unha excepción. Por iso ao chegar ao Goberno asegurou que, no caso da dependencia, rematara o tempo da "propaganda" e que, antes do remate do propio 2009, estarían atendidas todas as persoas que o precisasen con máis urxencia. Da man desta promesa chegaba outra aínda máis mediática e dificilmente realizable: cada localidade de máis de 1.500 habitantes tería o seu propio centro de día para os veciños dependentes. O que é o mesmo, tería que ter erguido 257 destes centros en todo o país, unha cifra ben avultada que entra no terreo do fantasioso para as Administracións en tempos de crise económica. Feijóo prometeu un centro de día para cada concello de máis de 1.500 habitantes, o que equivale a 257 centros Desbotado o ladrillo como vía para incrementar a atención ás persoas en situación de dependencia, boa parte da batalla do Goberno galego céntrase no financiamento da lei que lle dá soporte ás prestacións, aprobada na primeira lexislatura do gabinete de José Luis Rodríguez Zapatero. "Non se pode dictar leis e dereitos e despois negalos", sinalaba Feijóo en campaña para resumir a necesidade de que Goberno e autonomías financien as prestacións ao 50%. Alén das proclamas políticas, o certo é que o Estado só abona ata 266,57 euros por cada dependente severo -a metade da prestación económica que se lles abona aos familiares coidadores-, pero á Administración autonómica cústalle uns 2.000 euros ao mes manter unha praza de residencia. Máis de 9.400 persoas seguen a agardar unha resposta sobre a súa situación de dependencia Con este obstáculo de partida -xa existente no momento da sinatura do Contrato-, unha ollada ás estatísticas oficiais do Ministerio de Servizos Sociais permite coñecer que o pasado 1 de febreiro había rexistradas en Galicia un total de 90.073 solicitudes de axuda á dependencia, das cales 80.640 xa recibiran o correspondente ditame, do cal se deduce que máis de 9.400 persoas seguen a agardar por unha resposta. Segundo a mesma estatística hai 63.092 persoas, cunha enorme predominancia de mulleres, con dereito a seren beneficiarias dunha prestación. Xunto ás cifras oficiais, a oposición socialista ten asegurado nas pasadas semanas que en torno a 40.000 destes beneficiarios recoñecidos seguen a agardar pola súa prestación, xa sexa en forma de axuda económica ou dun servizo asistencial e calculan que as políticas de dependencia perderon uns 3 millóns de euros nestes anos. Ao tempo, como na sanidade, na dependencia tamén planea a sombra da privatización. Neste sentido, pasou a mans privadas a xestión de diversos centros de día que deixara construídos a antiga Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar e o capital público desapareceu da Sociedade Galega de Servizos Sociais (Sogaserso).


Summary: Máis de 500 produtores concentráronse perante a planta de Vilalba convocados pola Plataforma en defensa do sector lácteo de Galiza.

Máis de cincocentos gandeiros concentráronse esta sexta feira perante a planta que a multinacional francesa 'Lactalis' ten en Vilalba. Unha mobilización na que mesmo queimaron palla e pneumáticos para escenificar o seu profundo malestar con esta industria, á que exixen que lles pague as subas de prezo acordas en decembro coa distribución e das que se beneficia 'Lactalis' sen repercutila nos produtores, denuncia o sector. Óscar Pose, da Plataforma, anunciou que na vindeira semana as protestas estenderanse a áreas comerciais cun boicot ás marcas desta industria francesa. "O que pedimos é que os 2 céntimos por litro que xa lle paga a máis a distribución despois desta chegar a un acordo con nós, nolos pague". Elías Somoza, tamén da Plataforma, lembrou que mentres noutros territorios do Estado aumentan a súa produción en Galiza o sector esmorece. Exixiu que haxa unha comisión de seguimento para poder comprobar quen cumpre e quen non os compromisos cos gandeiros. Lactalis é lider en volume procesado en Europa e en Galiza. A filial galega de Lactalis reparte máis de 2 millóns de euros anuais en dividendos á compañía francesa. As súas marcas: President, La Lechera, Puleva, entre outras. A Plataforma mantivo contactos coas cadeas de distribución para pedirlles que retiren as marcas da multinacional gala. Unha loita á que queren sumar os consumidores, mediante campañas de información para que partillen o boicot aos produtos desa marca.


Summary: A vendima na Galiza é un traballo cunha temporalidade moi alta. Estudantes e persoas paradas de longa duración son das máis habituais ao pé de viña. Co aumento do rendemento nas explotacións máis grandes, medrou a demanda de man de obra. Novos actores de contratación e captación de traballadoras e traballadores, como as Empresas de Traballo Temporal, estanse a introducir neste sector nos últimos anos. Eis un extracto dunha reportaxe que publicamos ao respecto no Sermos Galiza 317.

Nas últimas semanas do verán, e nas primeiras do outono, é a época da vendima. Este ano a recolleita de uva comezou máis tarde do habitual, a mediados de setembro. A Consellaría de Medio Rural estimou os resultados en ao redor dos 61 millóns de quilos de uvas. Miles de xornaleiras e xornaleiros se desprazan a pé de viñas para limpalas de uva. A Denominación de Orixe das Rías Baixas é, por dimensións e número de bodegas e explotacións, a que máis traballadoras e traballadores temporais absorbe das cinco galegas. O Consello Regulador desta denominación de orixe calculou en ao redor de 5.000 o número de temporeiras e temporeiros neste 2018. Nas últimas décadas consolidáronse na Galiza empresas cunha gran produción. Tecnificáronse boa parte dos labores de bodega e embotellado. A vendima pouco mudou, se ben aumentaron os ritmos e a necesidade de man de obra nas explotacións de maior envergadura. As canles para atopala cambiaron: ás ofertas de emprego na rede súmanse as Empresas de Traballo Temporais. A pesar da modernización da produción de viño, xornaleiras e xornaleiros seguen xogando nela un papel fundamental. Nair Domínguez estudou o Grao Medio de Elaboración de aceites e viños. Ten traballado durante tres tempadas da vendima como técnica bodegueira, en control de calidade. "O traballo temporal nas bodegas é altísimo", explica, "case o 90% das persoas que van á vendima son traballadoras temporais". Os labores de poda, de vendima e, en certos casos, tamén de carga das caixas, ten que ser realizado a man. "A recolleita é un proceso moi importante, e está pouco valorado e mal pagado, ademais hai empresas que pagan en negro", incide Domínguez. Os salarios, actualmente, oscilan entre os 5 euros á hora e os 7. Unha xornada habitual consta de 8 horas, que poden alongarse se se fai traballo de bodega até as 14 horas. Vendimadoras e vendimadores teñen un perfil heteroxéneo: estudantes, persoas paradas de longa duración ou sen un emprego estábel. Falta de mans Roberto Rivas, presidente da Asociación Galega de Viticultores, explica que hai dez anos "a vendima era máis de vagar, non tiñas que sacar tantos quilos de uva xuntos"."Participaba a familia, amizades e persoas xubiladas", relata en declaracións a Sermos Galiza, "hoxe en día isto xa é máis complicado, tes persoas asalariadas". Viticultor nas Rías Baixas, contrata cada ano unha cuadrilla de entre dez ou doce persoas. "O que é difícil é que quen che veu toda a vida, que son amigos e queren seguir axudando, non queren cobrar, pero ti estás asustado polo feito de ter unha Inspección de Traballo". [Podes ler a reportaxe íntegra no número 317 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A través dunha asesoría con sede en Dublín o fondo de investimento RiverRock mercou a súa participación na Sociedade Concesionaria Novo Hospital de Vigo a Concessia, unha compañía participada por bancos como Bankia, BBVA, Sabadell ou CaixaBank

Sociedade Concesionaria Novo Hospital de Vigo, S.A. é unha empresa constituída por tres compañías do sector da construción (Acciona, co 43% das accións, Puentes y Calzadas -23%- e Veolia -16%-) e un cuarto socio co 16,67% da propiedade, Concessia, dedicada ao "investimento en infraestruturas e concesións públicas", que á súa vez está controlada maioritariamente por seis bancos: Bankia, BBVA, Sabadell, CaixaBank, KutxaBank e Ibercaja Banco. Esta sociedade foi a socia da Xunta na controvertida operación público-privada para construír e poñer en marcha o novo complexo hospitalario vigués e agora a parte controlada polos bancos, a de Concessia, pasa a mans dun fondo de investimento internacional con aínda menos vinculación, se cabe, con Galicia e a súa sanidade.A través dunha asesoría con sede en Dublín o fondo de investimento RiverRock mercou o 16% da Sociedade Concesionaria Novo Hospital de Vigo a Concessia, unha compañía participada por bancos como Bankia, BBVA, Sabadell ou CaixaBankA construción do Álvaro Cunqueiro pola vía do pagamento aprazado e a xestión dos servizos non sanitarios -como mantemento, lavandaría ou limpeza entre outros- deste e doutros centros sanitarios vigueses implican que a concesionaria e a súa filial Operadora Novo Hospital de Vigo reciban cada ano ata, cando menos, a década dos anos 30, un canon anual do Sergas que rolda os 60 millóns de euros. Un substancioso negocio que estivo na cerna desta operación pola que Concessia vende a súa parte a RiverRock European Capital Partners, unha empresa de fondos de investimento con sede central en Londres, e oficinas en París, Milán, Xenebra e Madrid.Nesta operación, da que tamén dá conta este mércores Faro de Vigo, Concessia estivo asesorada por Rubicon Capital Advirsors, unha compañía con sede en Dublín especializada nos investimentos en infraestruturas que a finais do pasado xuño anunciou oficialmente o "éxito" da venda da participación do hospital de Vigo a RiverRock. Concretamente, a compra realízase a través de RiverRock Brownfield Infrastructure Fund 1, un dos fondos que controla a compañía e que está domiciliado en Luxemburgo.A operación rolda os 20 millóns de eurosSegundo informou o medio especializado Inframation, o valor desta participación rolda os 20 millóns de euros. Na operación, subliña, as compañías tiveron en conta que se trata dunha concesión para que as empresas privadas actúen "nun dos maiores hospitais públicos de España", baseada en pagamentos que aumentan coa inflación -o devandito canon- ata setembro de 2035.Para xustificar o seu éxito na operación, Rubicon Capital Advisors subliña que a concesionaria foi responsable do "deseño, construción e financiamento" do hospital e que conta cun "contrato de longa duración" co SergasPara xustificar o seu éxito asesorando a RiverRock, Rubicon Capital Advisors explica nun comunicado que a concesionaria do hospital de Vigo foi a responsable "do deseño, construción e financiamento do Hospital Álvaro Cunqueiro" e da prestación de servizos do Nicolás Peña e do Meixoeiro mediante un "contrato de longa duración co Goberno Rexional de Galicia". Este centros, subliñan, atenden unhas 600.000 persoas na contorna viguesa e o Cunqueiro, concretamente, é "un dos maiores e máis tecnoloxicamente avanzados hospitais en Europa".No mesmo comunicado unha das altas executivas de Rubicon, Carmen López, asegura que a esta asesoría financeira internacional se atopa "encantada" ao "pechar esta transacción". Non en van, os negocios público-privados en xeral e "conectar investidores institucionais con activos na rexión é unha prioridade para nós". Deste xeito, case o 20% da propiedade da concesionaria do hospital de Vigo é agora propiedade de RiverRock. Este fondo de investimento pecha a operación en Galicia apenas un ano despois de lle mercar á construtora ACS a través da súa filial Iridium o 80% da súa participación na concesión de once comisarías dos Mossos d'Esquadra por 21 millóns de euros.


Summary: Intermón Oxfam cre que se o imposto se aplicase con toda a súa potencia en España, poderíanse chegar a recadar até 5.000 millóns de euros. En Facenda din que o terán listo para 2014 pero non se anunciou o venres no paquete de subidas impositivas

A coñecida como Taxa Tobin -unha taxa sobre as transaccións financeiras transfronteirizas- poderíalle pór o axóuxere ao gato da evasión fiscal. Entre as múltiples calidades que os seus defensores esgrimen para a súa aplicación, aprobada xa por once países europeos para 2014, entre eles España, está a de facilitar o rastrexo dos fondos que se poden mover cara aos paraísos fiscais. Esta "trazabilidade" das operacións financeiras máis comprometidas é un dos principais alicientes para dinamizar a economía, en opinión do director de Intermón Oxfam España, José María Beira. Segundo os seus cálculos, se se despregase con todas as seus posibilidades en España, podería supor unha recadación de 5.000 millóns de euros Oxfam presentou a semana pasada as súas principais conclusións sobre a futura aplicación desta taxa na UE. Segundo os seus cálculos, se se despregase con todas as seus posibilidades en España, podería supor unha recadación de 5.000 millóns de euros. En principio o pactado entre os once países que a aplicarán é un tipo mínimo do 0,1% sobre a compravenda de accións e bonos e un 0,01% sobre produtos derivados. A ONG, que aglutinou os movementos a favor deste imposto, está convencida de que a distorsión no mercado financeiro será "mínima" pola contía da taxa. É pouco probable que fose unha coincidencia que a noite antes de que Oxfam presentase este estudo, se filtrase un documento interno de traballo dos países que subscribiron a taxa ( Francia, Alemaña, Bélxica, Austria, Eslovenia, Portugal, Grecia, Eslovaquia, Italia, España e Estonia) na que expuñan as súas dúbidas sobre a súa aplicación e os temores a que prexudique o mercado de débeda secundaria onde moitos estados se refinancian. Os opostos á taxa filtraron un documento no que se alerta de supostos efectos nocivos sobre os mercados de débeda secundaria Segundo o documento, publicado inicialmente polo laboratorio de ideas británico OpenEurope (Reino Unido non se adheriu á taxa, nin tampouco Irlanda), pero difundido rapidamente por moitos medios, a aplicación dun imposto sobre o mercado de débeda secundaria, o que tamén se coñece como repos, suporía unha especie de microquita para os investidores, o que desincentivaría o seu investimento. Nun momento no que os custes de financiamento das arcas públicas son unha das principais preocupacións en Europa, este razoamento esgrimido polos países é unha arma ameazante en toda regra. Desde a ONG recoñecen que a presión dos lobbies contra este imposto está no seu momento máis alto e pidenlles aos Gobernos que sexan fortes ante estas iniciativas. Desde a ONG recoñecen que a presión dos lobbies contra este imposto está no seu momento máis alto e pidenlles aos Gobernos que sexan fortes ante estas iniciativas En principio, España debe aplicar a taxa en 2015, unha vez que os once países ratifiquen o imposto, pero ten liberdade para facelo antes de forma parcial, como fixo Francia. Fontes de Facenda recoñecen que a súa intención é preparar a normativa a tempo para que estea dispoñible nos orzamentos xerais de 2014. Con todo, este imposto non estivo entre a batería de medidas impositivas anunciadas este venres polo ministro Cristóbal Montoro. Si se anunciou a aplicación doutro imposto sobre a banca, a polémica taxa sobre os depósitos que deseñaran algunhas comunidades autónomas pero que o Estado deixou inoperante ao crear este novo tributo. A taxa sobre o pasivo da banca, que na súa maior parte está formado por depósitos bancarios, recadará un 0,2 por mil do pasivo das entidades financeiras, que serán as que deberán aboar o imposto. En total, o Estado espera recadar entre 250 e 300 millóns de euros, un montante moi moderado. Distribución do recadado No ánimo de Intermón Oxfam está que se dediquen a metade dos ingresos conseguidos en España aos colectivos excluídos, e que a outra metade vaia a cooperación internacional Respecto da Taxa Tobin, a outra cuestión que está por discernir é o destino dos fondos que se recaden. Tras adoptar a idea do Nóbel de economía James Tobin, as ONG pensaron que se debía destinar á loita contra a pobreza mundial. No ánimo de Intermón Oxfam está que se dediquen a metade dos ingresos conseguidos en España aos colectivos excluídos, e que a outra metade vaia a cooperación internacional. A principal partida de gasto que contempla na súa repartición a ONG é unha renda de inserción que sirva de colchón para as familias que non están cubertas por ningunha das prestacións nin subsidios actuais. Esta liña de gasto levaría ao redor de 1.800 millóns de euros e cubriría as necesidades básicas de 476.000 fogares españois, o equivalente a 1,2 millóns de persoas. A principal partida de gasto que contempla na súa repartición a ONG é unha renda de inserción que sirva de colchón para as familias que non están cubertas por ningunha das prestacións nin subsidios actuais Intermón lembra que agora mesmo estas rendas básicas dependen das comunidades autónomas. Pola dificultade para cambiar a lexislación actual, o máis sinxelo para poder distribuír este montante sería relaxar os actuais criterios da Renda Activa de Inserción que si ten competencia estatal. En canto ao diñeiro que se destinaría fóra das fronteiras españolas, Oxfam cre que a maior parte debería destinarse a loitar contra o cambio climático, xa que foi un dos obxectivos máis esquecidos por parte de todos os Gobernos tras a chegada da crise. Este obxectivo levaría 750 millóns de euros. A loita contra a fame (500 millóns de euros) ou os programas de sanidade pública (350 millóns de euros) serían as outras partidas máis significativas. Esta proposta da ONG é pouco probable que calle no Executivo conservador, que ten unha perentoria necesidade de recadar efectivo para reducir o déficit estatal e cubrir algunhas das principais expensas do Estado: pensións e prestacións por desemprego.


Summary: A imaxe das tendas de Inditex por todo o mundo ten orixe galega. Varias empresas contan coa multinacional de Amancio Ortega como principal cliente e coa pandemia as súas prácticas co persoal foron diferentes. Unha delas, o Grupo Cándido Hermida, pretende realizar un ERTE por causas produtivas até 31 de decembro a unha parte do seu cadro de persoal.

O feche das tendas do Grupo Inditex está a afectar, tamén, ás empresas que se encargan da propia imaxe dos estabelecementos. Compañías como Malasa, Caamaño e a propia Cándido Hermida. No primeiro dos casos, Malasa, están con expediente de regulación temporal de emprego (ERTE) por causas produtivas. Unha das súas filiais, Noa Madeira Creativa, pendente dun expediente de regulación de emprego (ERE) extintivo e outro de carácter temporal. No segundo, Caamaño, houbo acordo entre empresa e sindicatos cun ERTE negociado. O terceiro, o Grupo Cándido Hermida, estivo cun ERTE por causa de forza maior e agora queren continuar con outro por causas produtivas e cunha negociación por separado en cada unha das súas sete empresas. Onte, traballadoras e traballadores desta compañía convocados pola CIG, UXT e CCOO reuníronse nunha concentración e asemblea na praza da Galiza, en Narón, para exixir condicións dignas. "A intención é socializar este conflito nunha das empresas máis importantes da comarca", explica a Nós Diario Marcos Sánchez, responsábel de CIG Construción Ferrol. Negociación separada filial por filial A compañía decidiu negociar filial por filial e a situación non é a mesma en cada unha delas. "Nalgunha xa foi a negociación e noutras aínda está a ser", asegura Sánchez, "a intención da compañía é facer un ERTE até fin de ano por causas produtivas como consecuencia da pandemia da COVID-19". Segundo explica este sindicalista a primeira en negociar foi Industrias Cándido Hermida e Cándido Hermida Montaxe. "Está aberta a negociación no centro do Grupo Cándido Hermida", sinala Sánchez, "e quedarían as dúas que están por convenio do Metal, Innaval e Inmega", engade. Por último ficarían por negociar a construtora Cándido Hermida Construcións e a da madeira que é Loira Inter. A compañía entra en contradición, segudo Alejandro Bello, secretario comarcal de Construción e Servizos de CCOO, cando "presenta un ERTE por causas produtivas e non económicas polo que podería complementar salario ao persoal que estaría nesta situación até 31 de decembro". Polo de agora, as que fecharon negociación non conseguiron ningún complemento. "Aseguran que non teñen diñeiro cando, mais se fose así, o ERTE sería por causas económicas", engade Bello. Este sindicalista teme que, ademáis de non conseguir ese complemento, as traballadoras e traballadores queden sen as vacacións durante a aplicación do ERTE. "A partir do día 1 de xullo pasaralles a contabilizar mesmo o desemprego, non é como os de forza maior", relata Bello. Denuncian amiguismo Desde a central nacionalista denuncian que este ERTE afectará só a unha parte do persoal o que queda de ano e a outra parte continuará traballando con normalidade. "Non queren que se faga unha rotación do persoal, algo moi inxusto", asegura Sánchez. Para este sindicalista esta medida forma parte das "prácticas habituais" da empresa, que actúan así "porque o amiguismo é un dos seus piares de sempre". Segundo a CIG "aproveitan esta circunstancia para facerlles pagar a situación a aquelas e aqueles que levantan a voz e denuncian estas actuacións". Carta sen contestación O pasado día 8 de xuño as traballadoras e traballadores deste grupo empresarial entregáronlle unha carta en man ao propio fundador da compañía, Cándido Hermida, pedíndolle que mudara e corrixira a actuación da actual dirección, as súas dúas fillas e o seu xenro, e denunciando presións da mesma para que o persoal non reivindicara os seus dereitos. "Estamos aínda agardando resposta a esta carta", explica Bello a Nós Diario, "e non creo que chegue como pasou, por desgraza, noutras ocasións", engade.


Summary: A Coordinadora de Asociacións Profesionais do Audiovisual Galego, integrada por guionistas, directores, técnicos e actores e actrices, critica así mesmo a "ausencia dunha política clara" por parte da Xunta

A Coordinadora de Asociacións Profesionais do Audiovisual Galego, integrada pola Asociación de Actores de Galicia (AAAG), a Asociación de Técnicos (ATEGA), a de Directores (CREA), e a de Guionistas (AGAG) critica a "ausencia dunha política clara" por parte da Xunta e sinala a súa sorpresa porque despois de máis de tres anos de Goberno de Núñez Feijoo siga sen haber dentro da estrutura da Xunta "ningunha figura con experiencia específica en políticas audiovisuais internacionais", o que ao seu xuízo "provocou -e segue a provocar- unha deriva administrativa que dificulta o aproveitamento eficaz dos recursos públicos". A plataforma considera que a anulación total das axudas ó talento, "a I+D do noso sector", é unha medida "equivocada", pois é a liña de axudas "que, con menor investimento, maiores beneficios xerou no sector". Así mesmo, a plataforma considera que a anulación total das axudas ó talento, "a I+D do noso sector", é unha medida "equivocada", pois é a liña de axudas "que, con menor investimento, maiores beneficios xerou no sector". Polo tanto, os 600 traballadores e traballadoras asociadas nas entidades que integran a Plataforma de Profesionais do Audiovisual reclaman "coñecer cal é o futuro organismo que vai asumir esas competencias do audiovisual e a súa posta en marcha inmediata". Así mesmo, demandan "a posta en marcha de plans que poidan suplir a desaparición das axudas a producións en linguas cooficiais, suprimidas polo Goberno central, co conseguinte desastre para Galicia, onde o idioma é piar e razón de ser da existencia dun audiovisual propio". Demandan "a posta en marcha de plans que poidan suplir a desaparición das axudas a producións en linguas cooficiais, suprimidas polo Goberno central Ademais, piden que se garanta o papel da TVG como medio público, "pero tamén como motor da industria e do mercado laboral dos profesionais" e solicitan que se cumpran "con rigor" os compromisos e condicións legais nos equipos técnicos e artísticos galegos nas producións e coproducións financiadas por AGADIC. O manifesto asinado polas entidades profesionais conclúe cunha pregunta que lle formulan aos responsables do audiovisual da Xunta de Galixia: "Que plans teñen pensado para reactivar o sector mais alá do discurso non-hai-un-peso?"


Summary: Os desempregados na Galiza son 19.590 máis que en setembro de 2019 (+12,48%)

O número de persoas paradas rexistrados nas oficinas dos servizos públicos de emprego (antigo Inem) baixou en 377 persoas en setembro, o que supón un descenso do 0,21%, por baixo do 0,7% da media, segundo os datos que publica o Ministerio de Traballo e Economía Social. Con todo, os desempregados na Galiza son 19.590 máis que en setembro de 2019 (+12,48%), até situar o total en 176.574 persoas. Cómpre lembrar que nestes datos non se inclúen os traballadores e traballadoras con expediente de regulación temporal de emprego (ERTE). por sectores, o desemprego incrementouse na agricultura, con 230 persoas máis nesta situación, até 6.271. A industria recortouno en 881 persoas, até 18.893; do mesmo xeito que tamén baixou en construción, en 383 persoas, até 13.341. Tamén se deron aumentos en servizos (+186 parados, até 122.191) e no colectivo sen emprego anterior (+471, até 15.878). O total de demandantes de emprego situar en setembro en 270.402 persoas, deles 56.566 ocupados, 23.558 que indicaron na súa solicitude condiciones especiais de traballo e 190.278 non ocupados. No relativo a contratos, con 83.162, Galiza anótase un repunte do 29,14% intermensual (18.763 firmas máis), pero o descenso é do 22,09% en relación con hai 12 meses (23.573 menos). No conxunto estatal, a cifra de desemprego reduciuse en 26.329 persoas en setembro (-0,7%), o seu maior descenso neste mes de toda a serie, iniciada en 1996. Demandas Sindicatos urxen plans de recuperación económica e social na Galiza fronte á "destrución" de emprego acumulada desde os comezos da crise da covid-19 e ante a "precariedade" que presenta o mercado laboral. CIG advirte da "precariedade" que, ao seu xuízo, reflicten o descenso da afiliación, a "baixa taxa de cobertura" e a "elevada eventualidade". Nun comunicado, advirte de que as cifras do ministerio non teñen en conta ás persoas acollidas a un ERTE, polo que para ter "unha imaxe máis acertada" recomenda sumar aos 176.574 desempregados outras 218.758 persoas. O secretario confederal de emprego da central nacionalista, Francisco Xabier Cartelle, advirte de que as medidas "tardías e inxustas" do Goberno estatal ante a pandemia "deixaron no desemprego a gran cantidade de persoas, condenadas a subsistir na precariedade e na eventualidade". Critica, ademais, que a Xunta "non está a contratar aos efectivos de reforzo necesarios para afrontar a situación extraordinaria, en ámbitos tan sensibles como a sanidade, o ensino, a atención á dependencia e os servizos de limpeza". UXT avisa de que "a estacionalidade, a rotación e a baixa calidade das contratacións son as carencias" do mercado laboral galego. Neste contexto, insiste en "a necesidade de derrogar as reformas que lastran o mercado laboral e só serviron para darlle máis inestabilidade e para favorecer a precariedade". Pola súa banda, CC.OO. ve "urxente" a adopción dun plan de recuperación económica e social, para afrontar a destrución de emprego debido á pandemia. A pesar da caída do paro rexistrado en setembro, alerta, así, da perda de case un milleiro de afiliacións á Seguridade Social na comunidade.


Summary: O goberno español exixe máis recortes aos territorios autónomos limitando o seu endebedamento. Catalunya non asiste á xuntanza pois di que todo estaba decidido e Andalucía abandona o consello co obxectivo de denunciar o acordo perante o Tribunal Constitucional. Asturias e Canarias votan en contra entrementres os territorios gobernados polo PP gardan fidelidade a Rajoy.

O Consello de política fiscal e financeira desenvolvido a pasada terza remata coa saída de Andalucía que se sumou á ausencia de Catalunya e unha redución do déficit público das comunidades ao 15,1% do PIB. Así mesmo, o acordo contou con votos en contra de Asturias e Canarias. Após a xunta de partido do PP, con que procuraban transmitir unha imaxe de unidade partidaria fronte ás medidas exixidas desde Bruxelas, o Consello que reúne o executivo español c@s president@s dos territorios autónomos, fracasou, aínda que devirá en máis recortes. Cataluyna rexeitou asistir plantando o goberno de Mariano Rajoy e Andalucía abandonou a xuntanza. Segundo o voceiro do executivo catalán, Francesc Homs, propónselles asistir a unha reunión "onde todo está decidido", pois asegura "decidiuse a segunda feira na sede do PP". O govern, que xa rexeitara no anterior consello o obxectivo de déficit do 0,7%, considera que as facilidades que a UE lle deu ao Estado español --aprazando a redución da débeda até 2013-- "non se lles permite ás autonomías", polo que, insiste, non participarán en reunións onde non exista o diálogo. Pola súa banda, Andalucía abandonou o CPFF, amosándose "contraria aos límites de endebedamento". Segundo a conselleira de Facenda e administracións públicas, Carmen Martínez Aguayo, a Junta de Andalucía levará ao Tribunal constitucional os acordos que se adoptaron na xuntanza desenvolvida a pasada terza, pois entenden, que as obrigas impostas polo goberno español impiden á comunidade exercer as súas funcións. Neste sentido, Carmen Martínez, aseverou que a petición do goberno español é "desproporcionada" e pretende unicamente "dobregar a vontade d@s andaluc@s" recortando prestacións e servizos sociais. A presidenta de Madrid, Esperanza Aguirre, advirte que a redución traerá máis recortes.


Summary: A formación galeguista prevé uns gastos totais duns 120.000 euros, dos que 36.000 proceden dun préstamo e o resto, de achegas, cotas e venda de lotaría

"Practicar internamente a transparencia que reclamamos para as institucións públicas". Deste xeito resume o responsable económico da campaña electoral de Compromiso por Galicia (CxG), Manuel González, os motivos que veñen de levar a formación galeguista a decidir facer públicos os orzamentos cos que afrontaron a primeira campaña electoral da súa breve historia. Cunha previsión de equilibrio de ingresos e gastos, CxG afrontou a carreira do 21-O cunhas contas de 120.000 euros, dos que 36.000 proceden dun préstamo subscrito "cunha entidade financeira galega" e o resto, de "achegas e doazóns", cotas da militancia e venda de lotaría. Pola banda dos gastos o montante principal é para o "deseño e implementación da campaña", concepto no que se inclúen 50.000 euros de "artes gráficas e merchandising", 5.000 euros para a publicidade en medios de comunicación e 29.500 para "deseño e produción". Aluguer de vehículos, organización de actos, o equipo de campaña e algo máis de 3.000 euros para "imprevistos" completan unhas contas que, afirma González, permiten demostrar que é posible "facer campañas" se investir "barbaridades" nelas. "Eu descoñezo canto están gastando as outras forzas políticas", subliña, pero "temos constancia de que algún acto singular do PP" xa custou "aproximadamente o que nós gastamos en toda a campaña". A campaña de CxG custa 120.000 euros, dos que 36.000 proceden dun préstamo bancario Nun contexto no que "a cidadanía está cansa" de boa parte das prácticas políticas, o responsable económico de CxG ve aínda máis necesario este "exercicio de transparencia" o cal, na súa opinión, deber aser "desenvolvido por todos os partidos", que "deberan publicar ou dar contas da previsión dos seus orzamentos de campaña", máis aínda cando "moitos deles financian as súas actividades" cando menos parcialmente "con fondos públicos". Do mesmo xeito, explica, esta publicación permite amosar que "nos financiamos basicamente con achegas de simpatizantes e afiliados e cos cartos que xeramos vía cotas". "Non dependemos de ningún partido de fóra para financiar a nosa campaña", enfatiza. Ao tempo, González detalla que o feito de non cubrir máis dun "30% dos custos totais" a través dun préstamo permite conservar a independencia a respecto do sector financeiro. "Agora mesmo, todas as grandes forzas políticas teñen créditos moi importantes coas entidades financeiras". Estas formacións, di, non só "se endebedan", senón que establecen outro tipo de "manobras" cos bancos que provocaron que "non cadre o que proclaman co que fan" na súa actividade interna, no que atinxe á xestión económica.


Summary: Os interruptores da luz, as cisternas, o mar, as piscinas, a froitas que penden das árbores… até as escaleiras. Para as crianzas que nunca saíron dos campamentos de refuxiados de Tindouf viaxar a Galiza é estrear unha nova ollada. Unha ollada que os leva a un mundo abraiante alén do deserto. Esta fin de semana chegan a Lavacolla as 325 participantes do programa "Vacacións en Paz".

Procedentes de Tindouf, as primeiras crianzas saharauís chegaron na mañá do sábado ao aeroporto de Compostela para pasar dous meses de vacacións na Galiza ao abeiro da iniciativa "Vacacións en Paz". O resto farao este domingo. Nesta ocasión, pasarán o verán no país un total de 325 crianzas que, amais de ter a posibilidade de fuxir da calor extrema do estío no deserto, poderán ser sometidas a revisións médicas das que non dispoñen no campamento de refuxiados. Maite Isla (SOGAPS) deu conta das dificultades económicas sufridas este verán Á chegada do primeiro avión coas crianzas, Maite Isla, presidenta de Solidariedade Galega co Pobo Saharauí (SOGAPS), advertiu en declaracións aos medios dos "moitos obstáculos económicos" que padeceron este ano. E é que vinte días antes da data de chegada das crianzas, comunicóuselle á asociación que debería pagar por adiantado os billetes. Foi necesario, segundo Maite Isla, pedir un crédito de 150.000 euros para facerlle fronte á situación. A presidenta de SOGAPS puxo de manifesto que, amais das revisións médicas dos cativos e cativas, outra das finalidades de "Vacacións en Paz" é aumentar a sensibilización política a respeito da ocupación do Sáhara Occidental por parte de Marrocos. Á chegada das crianzas a Lavacolla asistiron o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, e a deputada do BNG Montse Prado, quen recentemente visitou os campamento coa delegación galega de SOGAPS. Piscina, praia, xeados… Entre as crianzas que chegaron a Galiza atópanse nenos e nenas que xa gozaron do programa "Vacacións en Paz" no país ou noutros puntos do Estado. Tamén chegaron crianzas que viaxaban por vez primeira. Sexa dun ou doutro xeito, todos os nenos e nenas coinciden en sinalar o mesmo: as ganas de bañarse no mar e nas piscinas. Así, ben o coñezan por fotografías que levan os seus veciños de haima no campamento, ben o coñezan por teren estado no país outro verán, os nenos e nenas devecen por todo o que teña a ver coa auga. Alén da praia e da piscina, as crianzas fican abraiadas cos interruptores da luz, coas cisternas dos inodoros, coas camas e mesmo coas escaleiras. Nos seus primeiros días de estadía é habitual que os pais e nais de acollida coloquen baixo as camas colchóns ou coxíns para tratar de salvar as caídas das crianzas durante a noite –afeitas a durmir en finos colchóns no chan das haimas- e que os nenos e nenas suban e baixen os chanzos das escaleiras agachadas, axudándose das mans. Comer xeados, que ao principio espertan rexeitamento nas crianzas pola baixa temperatura, e comer as froitas que arrincan das árbores son outras das experiencias preferidas polos rapaces e rapazas. Todo o novo cáusalles curiosidade e divertimento a partes iguais en dous meses de verán que viven alén do deserto. Aínda que poida semellar o contrario, cando chega o momento de regresaren, os rapaces e rapazas parten cun sorriso nos beizos porque voltan coa súa familia "de verdade" ateigados de agasallos e cunha experiencia única gardada para sempre na mochila até o ansiado día en que remate a ocupación.


Summary: Abraham Carreiro botou a andar o ano pasado un xornal para os máis pequenos da casa, 'O Papagaio', un mensual que lles conta o mundo e o país mirándoos de fronte.

- 'O Papagaio' leva oito números publicados e defínese como o "xornal da xente miúda". A que idades está dirixido?- Está pensado para rapaces entre 7 e 13-14 anos. Saíu en outubro do ano pasado, e agora no verán pararemos en agosto e setembro e regresamos de novo en outubro. - Facedes informacións de cuestións de actualidade e de interese para esas idades. Como vos plantexades os temas?- Nós queremos facer como se fose un xornal para xente maior, pero enfocado aos máis pequenos. Nós contámolo dunha forma adaptada a eles. Falamos dos refuxiados, por exemplo, ou dos problemas dos combustibles fósiles, pero sempre enfocado dun xeito máis lúdico, para entendelo divertíndose. Outro dos obxectivos do xornal é dar a coñecer o que se fai en Galiza a nivel científico, cultural, ecolóxico, etc. A información está practicamente centrada no que se fai aquí. - Como pode mercarse o xornal?- Polo momento, só por subscrición. Estamos estudando a posibilidade de outras opcións, pero por agora só é posible vía subscrición anual. - Dirixídesvos a un dos públicos máis difíciles e esixentes, ademais do máis desgaleguizado. Cal é o segredo para gustarlle aos nenos?- É difícil sabelo, pero creo que é contarlles as cousas dun xeito divertido e á vez dándolle información, porque ás veces parécenos que son máis parvos do que son, pero gústalles aprender cousas. Tamén é importante que eles poidan poñer en práctica cousas, que é unha das partes que queremos potenciar, que os nenos poidan practicar. Se falamos de como se produce unha tormento, pois por exemplo que eles a poidan poñer en práctica na casa, é dicir, que eles poidan sentir e comprobar as cousas por eles mesmos. - E cal é a resposta que tedes dos vosos leitores?- A resposta é boa, tanto a que recibimos a través de correos como nos colexios que visitamos. E os nenos leno con interese. - Como xurdiu o proxecto?- Pois foi algo máis dun ano, porque a min sempre me gustou o xornalismo e o cómic xornalístico. E pensei na posibilidade de facer un xornal que fose gráfico sobre todo. Pensei que podería estar ben enfocalo aos nenos e contarlle información pero de maneira gráfica, sen fotos, só con debuxos. - Ten algún tipo de axuda pública?- Non, non temos subvencións nin admitimos publicidade, así que vivimos só dos subscritores. Non temos subvencións nin admitimos publicidade, así que vivimos só dos subscritores - Ademais tedes unha editorial, Edicións Moito Conto, na que publicades obra túa e tamén do teu pai. Herdaches a súa paixón polo debuxo e a ilustración?- Si, supoño que de pequeno, de estalo vendo a el, sempre che queda algo. Sobre a editorial, até agora é moi pequeniña, pero a idea é potenciala e abrila para que poida publicar máis xente, empezar unha colección, etc. Esa é a idea, potenciar a editorial, aínda que polo momento hai pouca cousa. - Ti tamén fas caricaturas, viñetas... cal das ramas do debuxo e da ilustración che interesa máis?- A que máis, o cómic e o deseño de portadas de discos e de cartaces. Co cómic penetras na historia moito máis - En que outros proxectos andas agora?- Agora mesmo ando con un cómic sobre o franquismo en Galiza, un cómic xornalístico no que vou entrevistando a varias persoas que relatan as súas vivencias da época. Logo estou cun libro dirixido a lectores de 11 a 12 anos. E logo estou traballando para potenciar o xornal, dándolle voltas a ideas novas. - O do cómic xornalístico é un formato pouco explorado en Galiza, non?- Eu sempre seguín moito Joe Sacco, que sempre foi un dos meus autores favoritos. Sería dese estilo, é algo moi cercano. Co cómic penetras na historia moito máis. Neste cómic serían cinco ou seis protagonistas e contarían as súas historias. Un deles morreu o ano pasado. Outro viviu torturas no franquismo, outro estivo en San Simón, unha muller que viviu a fame da época...


Summary: O Ateneo Atlántico de Vigo acolle este martes unha sesión dedicada a analizar os 36 anos de historia da Festa da Palabra Silenciada, e que serve como homenaxe á autora. Introducidas por Ana Gandón, na mesa de debate intervirán Paula Mariño, Camino Noia e Mónica Bar

En maio de 1983 nacía en Vigo a Festa da Palabra Silenciada, revista anual editada por Feministas Independentes Galegas (FIGA) e dirixida por María Xosé Queizán, que nese número cero compartía a coordinacion con Isabel Mouriz. Naquel primeiro exemplar colaboraban sinaturas de Teresa Barro, Margarita Ledo, María Xosé Porteiro, Camiño Noia, Carmen Blanco, Natalia Lamas ou María Cristina Hermo.O Ateneo Atlántico de Vigo acolle este martes unha sesión dedicada á revista, que serve como homenaxe a María Xosé QueizánA revista buscaba "sacar da escuridade a escrita feminina e as teorías feministas vixentes nese momento". O seu contido foise ampliando, reflectindo, por un lado, unha panorámica do pensamento feminista sobre moi diversos aspectos da realidade, e por outro, explorando desde unha óptica aberta e crítica a literatura galega, incidindo na autoría feminina. Ata o ano 1998 foi elaborada integramente por mulleres, desde o deseño e maquetación, a realización, as colaboracións e o material gráfico.Introducidas por Ana Gandón, na mesa de debate intervirán Paula Mariño, Camino Noia e Mónica Bar36 anos despois da publicación do primeiro número da Festa da Palabra Silenciada, o Ateneo Atlántico de Vigo acolle este martes ás 19.30 horas na Biblioteca da Escola Municipal de Artes e Oficios (García Barbón, 5) unha sesión dedicada á revista, que serve tamén para continuar as homenaxes que se lle están dedicando a María Xosé Queizán. A sesión, que será introducida por Ana Gandón, consistirá nunha mesa de debate na que intervirán Paula Mariño, Camino Noia e Mónica Bar.En actos anteriores a propia Queizán falou sobre Mary Shelley e o seu Frankenstein, conversou con Inma López Silva sobre o transcorrer da vida e a memoria. E, igualmente, analizouse o seu traballo no feminismo no acto María Xosé Queizán, feminista destemida.A revista buscaba "sacar da escuridade a escrita feminina e as teorías feministas vixentes nese momento""A palabra e a escrita foron dende sempre elementos de poder, úteis de marxinación. O don da palabra foi utilizado como arma diferencial e a voz das mulleres foi negada e silenciada ao longo dunha historia masculina", escribía a propia María Xosé Queizán na introdución do número cero da revista. En efecto, nas tres décadas seguintes, A Festa da Palabra Silenciada teimou en servir de altofalante a varios centos de colaboradoras e para visibilizar a creación feminina, tanto a contemporánea como a de xeracións anteriores e que estaba fóra do canon.Houbo números especiais dedicados a figuras destacadas da literatura galega e do feminismo, dende Rosalía de Castro, que protagonizou o segundo número, en 1985, a Xohana Torres, Emilia Pardo Bazán, Pura e Dora Vázquez ou Simone de Beauvoir. "Temos a obriga de dar a nosa visión de Rosalía; de denunciar a manipulación de que foi obxecto ao longo dos anos: a Santiña, a Sofrida, a Folclórica, a Nai... Negamos enerxicamente esa imaxe amañada, mansa e melosa, que se lle ten atribuído e reivindicamos á Rosalía coraxosa que pensa e sente como muller, que reacciona con dureza ante as aldraxes", escribía María Xosé Queizán en 1985.Houbo números dedicados a figuras destacadas da literatura galega e do feminismo e tamén á arquitectura, á pintura ou á cienciaOs números dedicados a Francisca Herrera Garrido (nº 3, en 1986) ou María Mariño (nº 13, en 1997) anticipáronse e serviron de pulo á súa escolla para o Día das Letras Galegas. Houbo ademais números dedicados á arquitectura e o urbanismo, á pintura e ás artes plásticas ou á investigación e á ciencia, sempre dende unha perspectiva feminista. A edición correu a cargo do grupo FIGA, que financiou a revista ata o nº 9, momento en que a publicación comezou a recibir unha axuda económica do Concello de Vigo.A voz de "moitas mulleres que ata ese momento non eran visibles""Era a única revista que nese momento se atrevía a publicar arte de mulleres, artigos de mulleres, a mulleres científicas e investigadoras...""A revista foi moi importante neses anos 80, foi moi rompedora. Era a única revista que nese momento se atrevía a publicar arte de mulleres, artigos de mulleres, a mulleres científicas e investigadoras..., dándolles voz a moitas mulleres que ata ese momento non eran visibles", conta Paula Mariño, que subliña que "agora estamos tendo o debate e a reivindicación de que ten que haber máis obras de mulleres nos museos, como Clara Peeters ou Artemisa Gentileschi, pero é que nos anos 80 estas artistas nin se coñecían".Mariño destaca "o fundamental" da relación e o diálogo entre as distintas xeracións e salienta que "A Festa da Palabra sempre se concibiu cun punto de vista centrado no presente, pero ollando cara o pasado e cara ao futuro. A revista nunca foi estática, sempre tivo moitísimo movemento, unha revista que a partir da igualdade trataba moitos temas: artísticos, científicos, literarios, sociais...""Disque esta participación de María Xosé Queizán na Festa da Palabra, e á marxe de toda a súa produción literaria e ensaística, é suficiente en si mesma para a súa entrada pola porta máis grande na Historia da cultura galega", destaca o Ateneo Atlántico na convocatoria do acto deste martes. Paula Mariño concorda: "É unha persoa clave, non só no feminismo, senón en toda a cultura galega". "María Xosé, axudada por mulleres marabillosas, xogou un papel fundamental na Festa da Palabra. Era a alma da revista, era quen tiraba de todo o mundo""María Xosé, axudada por mulleres marabillosas, xogou un papel fundamental na Festa da Palabra. Era a alma da revista, era quen tiraba de todo o mundo. É destas persoas que te empurra a traballar máis, que te anima", recoñece Paula Mariño, que subliña que Queizán "sempre foi unha muller moi curiosa, unha investigadora radical, que se interesaba e sabía moito de literatura, pero tamén de arte, de ciencia ou de historia". E remata poñendo en valor o traballo realizado pola Festa da Palabra para "abrir camiño", pero sinalando as tarefas pendentes ás que se enfronta o movemento feminista: "Avanzouse moito, pero aínda faltan moitas cousas por cambiar. Queda moito por facer, mentres que a lei non defenda de verdade ás mulleres, mentres non haxa unha auténtica educación en igualdade"."Desexamos unha cultura que nos abra novos menceres, que nos permita desenvolver a propia creatividade, que nos facilite a identidade e o coñecemento de nós mesmas, que nos axude a saír da alienación secular, que nos libere do autoodio e da marxinación, que recompoña o noso pasado omitido e afogado", escribía María Xosé Queizán en 1983 nesa introdución ao número cero da revista


Summary: Francisco Jorquera asegurou que o goberno de Feijóo foi "o peor da historia de Galiza" e chamou a concentrar o voto nacionalista e de esquerdas no BNG para que o PP non teña unha segunda oportunidade.

O Pavillón Álvaro Pino de Ponteareas acolleu o sábado o mitin do BNG. O candidato á presidencia da Xunta, Francisco Jorquera, fixo un chamamento á cidadanía para non lle dar "unha segunda oportunidade" ao presidente saínte pois dixo, é "indigno e mentireiro". O candidato do BNG, incidiu no informe feito público polo Consello de Contas, no que a sinatura dun ex-senador de Fraga, avalaba que o goberno de Núñez Feijóo, tería desprazado 441 millóns de euros dun exercicio contábel a outro para financiar o défice. Segundo o nacionalista, isto non é máis que un exemplo "das trampas de Feijóo". Jorquera, defendeu as propostas do BNG como alternativa á política de recortes desenvolvida polos gobernos do PP, cuxo resultado, dixo, "deixa 113.000 persoas máis nas listas do paro, 60.000 mozos e mozas na emigración, máis de 3.000 gandeiros que tiveron que pechar as súas explotacións e máis de 5.000 pequenas e medianas empresas liquidadas". Neste senso, o nacionalista presentou o programa electoral do BNG como un "proxecto de país" baseado nas "potencialidades de Galiza", aseverou, fronte a un "Feijóo máis preocupado por facer política en Madrid". Jorquera Caselas, defendeu un maior autogoberno para que Galiza "poida decidir "sobre a pesca, a enerxía, sobre o prezo do leite ou do naval" e a necesidade dunha reforma fiscal que faga pagar "máis a quen máis ten". "O cambio que Galiza precisa é posíbel"O aspirante á presidencia da Xunta fixo un chamamento á cidadanía para que o 21-O "o pobo galego diga non á marea negra do centralismo, da perversión da democracia e da inxustiza social", apelou o nacionalista ao espírito do Nunca Máis para mobilizar ao electorado arredor do BNG. "Se concentramos todo o voto nacionalista e de esquerdas no BNG Feijóo perderá as eleccións", concluiu Francisco Jorquera afirmando que a organización frontista representa a "alternativa real ao PP".


Summary: Antes de entrar en vigor o desconto de 20 céntimos por litro o prezo medio da gasolina roldaba os 1,8 euros.

O prezo medio da gasolina no Estado español encadeou unha nova semana de subas, a sétima, e escalou até un novo máximo histórico, por vez primeira xa por riba da cota dos dous euros por litro, e 'comendo' xa a totalidade da subvención de 20 céntimos por litro que entrou en vigor o pasado mes de abril. En concreto, o prezo medio do litro de gasolina situouse esta semana nos 2,048 euros, tras rexistrar unha repunta de 4% a respecto de sete días atrás, segundo datos do Boletín Petroleiro da Unión Europea. Evolución do prezo medio do litro de gasolina e diésel en 2022 Ese importe medio inclúe os impostos, pero non reflicte o desconto que entrou en vigor desde o pasado 1 de abril de 20 céntimos por litro. Contando con esa subvención, o prezo do litro de gasolina sería xa practicamente máis caro que na última semana de marzo (1,818 euros), antes de que se comezará a aplicar o desconto, co que o encarecemento rexistrado por este carburante desde entón absorbeu a totalidade da axuda.No caso do diésel, o prezo medio do litro, logo de tres semanas de baixadas, volveu repuntar, cunha alza de 3,45% a respecto de hai sete días, para situarse nos 1,916 euros. Desta maneira, a pesar deste nivel alto de prezo no gasóleo, este carburante rexistra unha evolución desde principios de marzo máis favorábel que a da gasolina. Así, ao aplicar a rebaixa dos 20 céntimos por litro, o seu importe sería duns doce céntimos menos que a finais de marzo. O prezo da gasolina subiu 40% nun ano En comparanza coa situación de un ano atrás, o prezo medio do litro de gasolina encareceuse 51,6%, mentres que no caso do gasóleo é 58% máis caro, aínda que sen ter en conta a bonificación vixente actualmente. Os prezos aumentaron 30% desde a invasión de Ucraína Desde que a finais de febreiro principiara a invasión de Ucraína por parte de Rusia os prezos de ambos os combustíbeis disparáronse case 30%. Estes prezos rexístranse nunha contorna de alzas constantes do cru no actual contexto, marcado por esta guerra. Así, o barril de Brent, de referencia en Europa, cotizaba esta quinta feira por riba dos 123 dólares, mentres que o Texas americano intercambiábase a algo máis de 121 dólares. O prezo dos carburantes depende de múltiples factores, como a súa cotización específica —independente da do petróleo—, a evolución do cru, os impostos, o custo da materia prima e da loxística e as marxes brutas, polo que os seus incrementos non se trasladan con efecto inmediato ás gasolineiras. Así afectaría o "embargo total" da UE a Rusia Por riba dos niveis da UE Con estes rexistros, o prezo da gasolina sen chumbo 95 está no Estado español xa por riba da media da Unión Europea (UE), situada en 2,018 euros o litro, aínda que non da zona euro, cun prezo medio de 2,061 euros. No caso do diésel, o prezo no Estado tamén volve ser superior ao da media da UE, que é de 1,908 euros, aínda que fica por baixo novamente da zona euro, cun prezo de 1,942 euros.


Summary: As catas solicitadas polo Concello da Coruña sobre unha das parcelas que a empresa Lipromo ten na Maestranza descobren restos do baluarte de San Vicente. Segundo a lexislación estarían protexidas como acontece con toda a muralla defensiva que se conserva na cidade.

O terreos da Maestranza, na Coruña, continúan a demostrar o seu alto valor arqueolóxico. Adquiridos no seu momento pola empresa Lipromo ao Ministerio de Defensa coa intención de desenvolver un proxecto inmobiliario, veñen de descubrir que conteñen os restos do camiño cuberto do baluarte de San Vicente. O achado produciuse após unhas catas solicitadas polo Concello da Coruña nunha das dúas parcelas da empresa vasca, a denominada número 1, e de ser confirmado por Patrimonio da Xunta da Galiza estarían protexidas, ao igual que toda a muralla defensiva da cidade. Nese caso a inmobiliaria non podería, como figura no seu proxecto, construír 100 vivendas, por volta de 56 na segunda parcela. Para Manuel Monge, da Comisión Aberta en Defensa do Común, esta descuberta "non fai máis que confirmar unha cata anterior na que tamén se atoparon restos". Explica a Nós Diario que a intención da empresa é "construír tamén na parcela 2 que ten menos extensión" e que conta coa aprobación inicial da Xunta de Goberno Local da Coruña, se ben aínda non se levou a Pleno. Neste caso, asegura Monge, "nós xa presentamos alegacións". Alegacións de Defensa do Común Este mesmo mes, Defensa do Común presentou alegacións contra o estudo de detalle para a construción de dous edificios nos antigos terreos do Ministerio de Defensa na Maestranza. A principal alegación que fan é que o estudo de detalle non cumpre os acordos da corporación municipal da Coruña e do Congreso das Deputadas e dos Deputados, ademais de non ter en conta os antecedentes históricos. Lembran que en 2016 aprobouse sen ningún voto en contra unha moción que pedía ao Ministerio a devolución dos terreos do Campo da Estrada. Tamén en 2018 instouse a que o Ministerio de Defensa mantivese unha reunión co Concello. A conclusión que saca Defensa do Común é que "o Ministerio de Defensa segue a facer caixa a costa da Coruña" e lembra que "xa venderon moitas propiedades en poxa no lugar de devolvelas á Coruña". Segundo as súas contas, "o Ministerio de Defensa ingresou máis de 48 millóns de euros e agora seguen coa mesma política". Pon como exemplo que o Ministerio conta con outras posesións que tenta vender. "Hai unha parcela na rúa Adelaida Muro que reclamamos con varias concentracións para que se constrúa alí un Centro Cívico e seguen tentando conseguir comprador", apunta Monge. Ademais, exixen a devolución doutra parcela "diante do Centro Comercial Marineda, onde estaba o vello parque de automóbiles, que conta cun edificio abandonado que pensamos que se podería aproveitar como equipamento público previa devolución ao Concello da Coruña". Desde esta Plataforma afirman que non deixarán de oporse a esas vendas. "Xa o fixemos no seu momento co vello hospital militar na zona do Parrote e con mobilización conseguimos que se integrara no Sergas e é un hospital público", lembra Monge.


Summary: O refuxiado político Hassanna Aalia recoñece, nunha sesión do ciclo 'Diálogos desde a periferia' organizada pola Fundación Galiza Sempre e Galiza Nova, que hai temor a que se converta en "humanitario", un conflito "político". Tamén denuncia as torturas que está a padecer incluso a poboación civil.

O conflito bélico no Sáhara debido a actuación de Marrocos obviando o acordo de alto o fogo continúa a provocar vítimas entre a poboación civil. No camiño cara a autodeterminación, o pobo saharauí demanda ao Estado español que deixe de colaborar con Marrocos, ou "co opresor".O refuxiado político saharauí Hassanna Aalia, que hoxe interveu nunha nova sesión de 'Diálogos desde a periferia' organizada pola Fundación Galiza Sempre, desta vez con Galiza Nova, remarcou en varias ocasións o papel que está a ter o Estado español contra o pobo saharauí, xa sea desde as Administracións políticas ou desde as empresas con intereses no lugar. No debate 'A loita do Sáhara Occidental. Pola soberanía nacional', -no que tamén participaron a deputada do BNG no Parlamento Montse Prado e o membro da permanente de Galiza Nova, Anxo Núñez- Aalia recoñeceu que a situación "é delicada e complicada". Falando un pouco do contexto no que decorreu o ataque de Marrocos, comentou que activistas saharauís tentaban acabar co "roubo dos recursos naturais" por parte do país veciño na zona de Guerguerat que se producía desde 2001. A resposta foi o ataque bélico "vulnerando o alto ao fogo". "A Fronte Polisario e os saharauís non tiveron máis remedio que defenderse; están obrigados a retomar a loita armada pola comunidade internacional", reflexionou. Continuidade na loita A pesar desa guerra, das imaxes que están a recibir de torturas, incluso a civís, e de ataques polos mesmos presos de cárceres marroquís a detidos políticos do Sáhara Occidental, o refuxiado político advertiu de que o pobo "loitará pola nosa independencia e a nosa liberdade". A este respecto, destacou que "miles de mozas e mozos están a deixar os seus traballos e as súas casas en todo o mundo para ir a loitar polo noso conflito". Desde o seu punto de vista esa reacción "é algo histórico que se está a vivir como pobo". Na súa intervención pediu que non se lle de a volta a un conflito "político", para convertelo en "humanitario" e pediu a España que non apoie, pero que tampouco "faga dano" do lado de Marrocos.


O discurso sobre a indigitação pronunciado polo Presidente da República portugués nomeando primeiro ministro ao líder conservador Passos Coelho, contén a gran contradición política do momento, polo menos no ámbito da UE: a submisión ante a eurodemocracia sen soberanía popular ou o desafío a este estado de cousas. O cordón sanitario que establece Cavaco Silva co Bloco de Esquerdas e o PCP, por tratárense de As máscaras deben caer e as democracias liberais ben temperadas vense na obriga de explicitar as liñas vermellas que separan os bandos entre os admitidos e os vetados forças políticas antieuropeístas, isto é, de forças políticas que, nos programas eleitorais com que se apresentaram ao povo português, defendem a revogação do Tratado de Lisboa, do Tratado Orçamental, da União Bancária e do Pacto de Estabilidade e Crescimento, assim como o desmantelamento da União Económica e Monetária e a saída de Portugal do Euro. pon negro sobre branco o que ata agora era só implícito. Os anos en que o euro e a UE contaban coa adhesión entusiasta ou resignada de todas as forzas políticas semella estar chegando á súa fin. As máscaras deben caer e as democracias liberais ben temperadas vense na obriga de explicitar as liñas vermellas que separan os bandos entre os admitidos e os vetados. Mentres isto sucede en Portugal, o Estado español continúa no seu estado de subdesenvolvemento a respecto do que se ventila na UE. Que no debate televisivo estelar entre as chamadas forzas emerxentes representadas por Pablo Iglesias e Albert Rivera non se falase en ningún momento siquera do Pacto Fiscal Europeo, e que o groso da audiencia tampouco o botase en falta, indica o estado larvario en que se atopa aquí unha cuestión que, lonxe de ser anecdótica, é central para levar a cabo políticas diferentes das obrigadas polo paradigma neoliberal. Ignacio Sánchez Cuenca, un dos poucos socialdemócratas españois que aínda merecen tal nome, reflexionaba nun artigo recente sobre o obvio: a fronteira entre a socialdemocracia (a de verdade, non o socioliberalismo) e o que se atopa á súa esquerda, neste momento, é máis difusa ca nunca debido a que ambas familias da esquerda viron aumentadas exponencialmente as súas propias debilidades e impotencias. Sen concordar en todo con Sánchez Cuenca, ao fin e ao cabo, se houbo 30 gloriosos, se houbo empoderamento do mundo do traballo, é porque houbo Unión Soviética –cuestión que o autor non menciona– si considero que dá no cravo cando apunta que o importante é traballar para que a correlación de forzas traballo/capital sexa máis favorable ao primeiro e que a esquerda [ten que adoptar] unha posición moito máis crítica coas institucións e políticas da zona euro, sobre todo naqueles países nos que a UE se viu historicamente como táboa de salvación e axente de progreso, de forma que se poida formar unha fronte unida de países cun plan de reformas profundas que recuperen o modelo social europeo como obxetivo principal do proceso de integración. Que estratexia segue a esquerda dunha nación sen estado ante este panorama é tamén un reto que os nacionalismos emancipadores das nacións sen estado do Estado español aínda non abordaron. No proceso catalán pola independencia asistimos, por unha banda, á loita por parte de Junts pel si por demostrar que unha Catalunya independente sería membro incuestionable do club europeo (probablemente, nos soños de JxS, ademáis, sería membro do selecto club "nórdico" abandonando o feo mundo PIG) e, pola outra, ás proclamas dunha CUP que, como o resto de nacionalismos non afíns ao proxecto europeo, non pasa de enunciar a súa disconformidade co mesmo pero sen mostrar tampouco un plan moi elaborado sobre cal sería a estratexia para sobrevivir fóra do Estado español e do marco da eurozona. Canto ao nacionalismo galego, este leva moito tempo renunciando a pensar Galiza no mundo, de aí que aquí o debate do momento se circunscriba a como concorrer ás eleccións españolas para acadar un improbable grupo parlamentario Canto ao nacionalismo galego, este leva moito tempo renunciando a pensar Galiza no mundo, de aí que aquí o debate do momento se circunscriba a como concorrer ás eleccións españolas para acadar un improbable grupo parlamentario (a nova versión da clasificación das CCAA entre as de primeira e segunda división do quintanismo), que é algo así como recoñecer que o único importante para o nacionalismo galego neste momento é a política interna do Estado español, toda vez que asume sen problemas o feito de que hoxe posuír un Estado (como por caso o portugués) e ser soberano non é sinónimo; e renunciando, polo tanto, a reflexionar un minuto sobre esa cuestión


A situação atual sugeriu-me este título para um artigo. É nova desde que, na política local, entraram atores diversos que antes nem tinham participado nas estruturas de poder. Aparecem novas variáveis para coordenar a política local. E falo de coordenar o que nos leva de caminho para cooperação. Será esta ou o recuo para tempos passados. Entre os organismos vivos a cooperação ocupa um lugar de preeminência sobre qualquer outra função. A natureza de "dente e garra" que se lhe atribui a Darwin não é a norma. É muito mais freqüente a natureza da cooperação. A simbiose é o mecanismo em que a cooperação alcança a máxima eficácia. Aqueles organismos que são capazes de cooperar, obtendo um mutuo beneficio, acabam por ser os mais eficazes, e são beneficiados póla seleção natural sobre aqueles que não encontram esta estratégia de supervivência. Nos concelhos da Galiza aparecem novas forças que vão partilhar a casa comum da cidadania. Varias destas forças são ditas de esquerdas. Proclamam ideais que implicam valores de participação, transparência e empatia para com a vizinhança menos favorecida. Democracia real, dize-se agora por contra- posição ao comportamento atual dos velhos grupos políticos, fortemente hierarquizados e que exercem o poder sem contar muito com o povo. Apenas uma consulta cada quatro anos demonstra-se pouco para garantir a participação da cidadania na cousa pública. Nos concelhos da Galiza aparecem novas forças que vão partilhar a casa comum da cidadania. Varias destas forças são ditas de esquerdas. Proclamam ideais que implicam valores de participação, transparência e empatia para com a vizinhança menos favorecida Durante os últimos quatro anos fomos submetidos a situações espantosas de confronto social: Despejamentos cruéis, estafas aos aforradores das "preferentes", corrupção ofensiva e obscena por parte dos representantes públicos,perseguição de juízes que pareciam querer investigar e punir estas condutas eticamente reprováveis, empobrecimento geral das classes medias e enriquecimento desmedido das classes altas. Poder quase unívoco de entidades alheias e longínquas a nós, como grandes bancos, corporações multinacionais,ou grupos de poder que escapam ao controlo popular. A destruição ambiental foi o mais visível sintoma do egoísmo e da ambição sem limites desta casta de governo. A sociedade, em geral, deu a impressão de estar a ser desestruturada. E, como não! Mal governada. Houve grupos políticos que trabalharam em defensa dos abusados, dos desprotegidos. Grupos não majoritários, mas de esquerdas. Exercendo de socialistas. Como fez o Bloque Nacionalista Galego em Galiza ou Esquerda Unida no resto do Estado. Também surgiram novas organizações nascidas da sociedade civil. Ativas e democráticas. Que se foram artelhando à volta da indignação social que se deu em instalar. Desde o meu ponto de vista, isto é uma mostra de saúde social. Se calhar é também o fruto dessa juventude que se dá em chamar a mais formada da história de Espanha ( a mais frustrada e mais enganada,sic). A destruição ambiental foi o mais visível sintoma do egoísmo e da ambição sem limites desta casta de governo. A sociedade, em geral, deu a impressão de estar a ser desestruturada. E, como não! Mal governada Os votos colocaram a estas forças nas câmaras municipais. Em muitas cidades da Galiza aparece um variado leque de siglas por oposição a direita conservadora. Esta que foi a cúmplice dos bancos que votaram a rua a pessoas indefensas. Que não levantaram a voz para proteger aos estafados das preferentes, que nem querem trazer para Lugo a unidade de hemodinâmica e de cancro que permita aos habitantes desta cidade viver tanto como os de outra qualquer cidade da Galiza. Que amparam a destruição ambiental a favor de pedreiras, ou de urbanizadoras. Que favoreceram a borbulha imobiliária destruindo o tecido econômico e o ambiente. Que nada fazem para termos rios com vida nem carvalheiras viçosas. Que prepara uma lei mordaça para impedir toda contestação. Agora estas forças têm que superar o reto de saberem cooperar. Como o fizeram os microorganismos que deram lugar á célula eucariótica*. Para isso terão que saber perder algo para ganhar muito. O predador que mata a seu preá para se alimentar destrói aquilo que o mantêm. As plantas que deitam oxigênio a atmosfera para que os animais respiremos, beneficiam do dióxido de carbono que produzimos na nossa respiração para fabricar os seus carboidratos. Mantemos com elas uma relação de mutuo beneficio.Indispensável para a vida. Os grupos políticos que têm agora a possibilidade de fazer uma outra política, em que a participação cidadã seja protagonista, têm o repto de saberem cooperar e beneficiar mutuamente e á cidadania que ali os colocou Os grupos políticos que têm agora a possibilidade de fazer uma outra política, em que a participação cidadã seja protagonista, têm o repto de saberem cooperar e beneficiar mutuamente e á cidadania que ali os colocou. Ou, por contra, ceivar os seus egoísmos, fazerem de predadores destruindo aquilo que os alimentou. O grande Mujica, anterior presidente de Uruguai, lamentava-se do infantilismo da esquerda. Faço votos porque esta se comporte com maturidade e inteligência social. Que imitem a natureza e cooperem por um mutuo beneficio. Este transmitir-se irá a toda a população. Será então que poderemos dizer que a crise cruel que sofremos deu algo de positivo. *A teoria da endo- simbiose mantém que a célula eucariótica (que tem núcleo e muitos orgânulos. Cada um com a sua função) é o resultado da cooperação de bactérias "engolidas" no seu citoplasma que potenciam as funções vitais do conjunto a custo da sua independência. Beneficiando-se dum lugar seguro em que viver. Deve-se a Lynn Margulis e seu filho Doriam Sagam.


Summary: "É unha cacicada", alegan desde a equipa docente e a CIG-Ensino.

Aproveitando o concurso de traslados convocado pola Consellaría de Educación na Escola Superior de Restauración de Pontevedra saltou a lebre. E é que na listaxe provisoria aparecía unha praza vacante na especialidade de Conservación e Restauración de Documentos gráficos, unha especialidade que non se imparte no centro. En Pontevedra, unicamente se ofertan Pintura, Escultura e Arqueoloxía. Perante este feito, a propia escola e a CIG-Ensino puxéronse en contacto coa Consellaría para obteren información onde se lles confirmou que non se trataba dun erro e que non tiñan vontade de rectificar. "Sen información por parte de Inspección e sen o solicitar sae unha praza con nocturnidade e aleivosía á que só se presenta unha persoa", di en conversa con Sermos Galiza Fernando Carrera, profesor da Escola Superior de Restauración e ex-director da mesma. "É a terceira vez que tentan enchufala", denuncian após integrala nas listaxes de interina e de tentar nomeala directora da Escola "É a terceira vez que tentan enchufala", explica, pois a mesma persoa "permanecía nas listaxes de interinos e interinas na especialidade de Conservación e Restauración de Obras Pictóricas de Galiza e o seu nome aparecía e desapareceu desta listaxe en varias ocasións", sinalan desde a CIG, organización sindical maioritaria da Xunta de Persoal da Escola de Restauración. "Tentaron coala como interina", di Carrera, e denunciaron facendo decaer o seu nome da lista. Con posterioridade e após a demisión en bloque da dirección da escola como medida de presión para exixir á Xunta a integración das Ensinanzas Artísticas na Universidade, "quixeron facela directora". Algo que tampouco foi posíbel. Relación cun nome destacado da Xunta A persoa beneficiada é funcionaria con praza fixa na Escola de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Avilés (Asturies) porén, na actualidade foi nomeada directora do Museo Pedagóxico de Galiza (MUPEGA), un posto de libre designación. Isto é, nomeado a dedo. Na actualidade foi nomeada directora do Museo Pedagóxico de Galiza, un posto de libre designación Desde a Xunta de Persoal e a CIG-Ensino presentaron un recurso á listaxe de vacantes provisionais co que exixen a retirada desta persoa pois, para alén da irregularidade do propio proceso, a súa incorporación á equipa de profesionais suporía a saída dunha persoa interina. E é que, ao non existir a súa especialidade, impartiría as denominadas "materias comúns" correspondentes aos primeiros cursos formativos. "É inaceptábel, como profesor e como cidadán" asegura Fernando Carrera en referencia á "cacicada" que supón, di, a creación da vacante. Un posto feito "a medida" para que sexa ocupado pola única candidata presentada. A súa entrada suporía a saída dunha persoa interina que na actualidade imparte materias comúns Desde a Dirección Xeral de Recursos Humanos mesmo lles aseguraron que esta persoa non asumirá a súa praza polo que non se tiñan que preocupar, cando menos até o momento. "Coa que está a caer coa taxa de reposición", lamenta Carrera, "é inaceptábel". O clima que se respira na escola é de "cabreo" xeralizado e, á espera de contrastaren os dados, advirten que farán pública a súa relación cunha persoa destacada do goberno galego. De facto, nestes días recibiron "ameazas de todo tipo" instándoos a mantérense calados e non continuar adiante coa súa denuncia. "Chegaremos aos tribunais" advirten desde a Escola e a CIG que podería denunciar no contencioso-administrativo o que, din, é "un enchufe clamoroso".


Summary: Ambas as dúas organizacións instaron o responsábel de Política Lingüística a garantir que se cumpran os dereitos lingüísticos no centro infantil.

"Foi unha xuntanza a instancias da Secretaría Xeral de Política Lingüística", explica Anxo Louzao, secretario nacional da CIG-Ensino, unha das entidades chamadas a explicar o acontecido no centro infantil Jungle World onde impiden que o cadro de persoal use a lingua galega. No encontro, ao que tamén asistiu tamén a Mesa pola Normalización Lingüística, ambas as dúas organizacións trasladáronlle á SXPL a "urxencia de que actúe" para lle comunicar á empresa "a ilegalidade" cometida. "Ten que garantir o cumprimento dos dereitos fundamentais, neste caso lingüísticos", sinala Louzao, así como o cumprimento do estabelecido na "lei de servizos sociais de 2008 que exixe garantir unha oferta positiva en lingua galega". Aliás, instaron o responsábel de Política Lingüística a abrir "un expediente sancionador" a Jungle World. "Estanse a vulnerar non só os dereitos das traballadoras senón tamén o das crianzas a estar en contacto co seu idioma" En verbas do secretario nacional da CIG-Ensino, a SXPL "debe actuar con contundencia e celeridade". Pola súa banda, desde Política Lingüística, que xa se comunicaron coa traballadora, aseguraron que trasladarán por escrito á empresa o seu posicionamento. Ora ben, desde a Secretaría Xeral amosáronse reticentes á hora de sancionar a entidade. "Agardamos que non sexa unha declaración de intencións", apuntou Anxo Louzao pois "estanse a vulnerar non só os dereitos das traballadoras" a se expresar en lingua galega senón tamén, acrecentan, "o dereito das crianzas a estar en contacto co seu idioma". Neste senso, desde a CIG-Ensino lembran que embora ser un centro privado --como argüíu a empresa nun comunicado público-- a lexislación en materia de servizos sociais "onde se fala dun uso positivo do noso idioma, tanto centros públicos como privados". "Ten que haber unha oferta positiva do galega e a SXPL así o entendía tamén cando llo trasladamos". Após o encontro convocado por Política Lingüística desde CIG e A Mesa agardan poder manter unha xuntanza co novo conselleiro de Política Social a quen xa llo solicitaron por escrito.


Summary: Avoga por un "liderado claro" no Estado español nestes tempos de pandemia.

O Círculo de Empresarios de Galiza reivindica un "liderado nacional claro, secundado polos líderes autonómicos" para facer fronte á crise da Covid-19. A través dun comunicado, esta entidade, que di representar empresarios e empresarias da área de Vigo, advirte que non se actuar acrecentaranse "as desigualdades sociais e a miseria". Piden que, no curto prazo, se proceda a unha optimización dos recursos sanitarios "públicos e privados", así como diversas medidas para combater a fenda dixital. A medio e longo prazo, sinalan, consideran que é necesario ir cara a unha "reforma laboral" que conte cos diferentes axentes sociais. "Non é de recibo que o emprego continúa a ser o elo máis feble en caso de crise". Pide, ademais, "harmonización fiscal e unidade do mercado nacional" e a aposta por unha "política industrial que prime o desenvolvemento de procesos de I+d+i".


Summary: Unha muller suicidouse e outra doente denunciou unha agresión sexual. O Movemento Galego da Saúde Mental sinala que a diminución de recursos e persoal compromete a calidade asistencial e a seguridade dos e das usuarias e reclama a adopción de medidas.

Nos últimos meses unha paciente da Unidade de Hospitalización Psiquiátrica do Hospital Médico-Cirúrxico de Conxo suicidouse. Ademais, outra denunciou ter sufrido unha agresión sexual. O Movemento Galego da Saúde Mental (MGSM), que leva anos criticando a degradación que sofre a atención en Galicia, responsabiliza do sucedido aos recortes de recursos e persoal e ás "formas de xestión sen planificación e obstaculizadoras da participación dos profesionais". Nos últimos meses unha paciente da Unidade de Hospitalización Psiquiátrica de Conxo suicidouse. Ademais, outra denunciou ter sufrido unha agresión sexual O MGSM sinala que a política desenvolvida nos últimos anos "compromete a calidade asistencial e a seguridade dos pacientes", o que segundo o Movemento se vén de confirmar cos recentes acontecementos, "cuestións de indubidable gravidade que deben entenderse no marco de deterioro" sinalado. "Diversos compoñentes da calidade asistencial na sanidade víronse afectados pola xestión que se fixo da crise económica", afirma a entidade, subliñando especialmente "as intolerables carencias na garantía de seguridade das persoas cando reciben atención sanitaria, a vulneración do seu dereito a tratamentos e coidados sanitarios acordes cos coñecementos actuais e en igualdade cos demais pacientes e usuarios, e o escaso respecto aos seus dereitos fundamentais e sanitarios". O MGSM sinala que a política desenvolvida nos últimos anos "compromete a calidade asistencial e a seguridade dos pacientes" A plataforma lembra que leva tempo denunciando publicamente a "escasa dotación" da unidade de atención psiquiátrica, a "frecuente retirada do persoal de Enfermería da mesma para cubrir necesidades doutros servizos do mesmo hospital, tamén debilitados polos recortes de persoal", a "escasa actividade dos pacientes ingresados", a "carencia de Terapeuta Ocupacional no equipo", a falta de medios para a coordinación e elaboración de plans terapéuticos nos que participen e se coordinen todos os profesionais, e "a repetición de agresións ao persoal". "Quen ten a obriga de dirección e xestión nada fixo ante estas carencias e advertencias para corrixir o arriscado rumbo que se estaba a seguir", critica "Quen ten a obriga de dirección e xestión nada fixo ante estas carencias e advertencias para corrixir o arriscado rumbo que se estaba a seguir", critica. O MGSM salienta que os acontecementos denunciados "non poden aceptarse silenciándoos ou permanecendo pasivos ante os mesmos, e menos aínda por profesionais da saúde mental. A sociedade ten dereito a saber o que ocorre nos servizos públicos que sustenta co seu esforzo". "Feitos así deben ser coñecidos publicamente, e tamén deben ser tratados polos responsables do SERGAS como graves indicadores de que algo vai moi mal na atención á saúde mental", engaden. Para a súa prevención futura, o MGSM pide "a adopción de inmediato das medidas oportunas", recollendo as achegas dos profesionais, en particular de Enfermería, para a mellora da calidade da hospitalización psiquiátrica. Pola contra, rexeita que a solución pase por "meras medidas de reforzamento do control dos pacientes ou de aumento da coerción sobre os mesmos". "Esa prevención debe realizarse reforzando a finalidade terapéutica da hospitalización e o respecto aos dereitos fundamentais das persoas, dotando de profesionais suficientes e coa cualificación adecuada", subliña. Destaca, especialmente, a necesidade de reforzar a Enfermaría e a Terapia Ocupacional e a adopción de "formas de traballo participativas e coordinadas entre todos os profesionais", definindo "protocolos e instrucións de traballo claras ante os potenciais riscos", e rexistrando documentalmente de xeito sistemático a actividade desenvolvida por todos os profesionais que prestan asistencia. O SERGAS nega os recortes O SERGAS nega que houbera unha "merma" de recursos ou de persoal A Xerencia de Xestión Sanitaria de Santiago negou este xoves que houbera unha "merma" de recursos ou de persoal na área de hospitalización psiquiátrica, e sinalou que os medios son os "adecuados". Pola contra, o MGSM leva anos acusando a Xunta de seguir "criterios económicos e non clínicos" na saúde mental. A plataforma alertou en varias ocasións do peche de camas no Hospital de Conxo sinalando ademais que se estaban a limitar os ingresos psiquiátricos de pacientes en descompensación aguda e a precipitar as altas, "reducíndose temerariamente as estadías hospitalarias", buscando "ocupar un número menor de prazas, para que así se poidan soportar os recortes de persoal sufridos". "Noutros ámbitos os efectos dos recortes e da crise económica poden tardar máis tempo en manifestarse, pero na saúde mental o efecto prexudicial da crise é seguro e é importante" explicaba en entrevista con Praza Miguel Anxo García Álvarez, psicólogo clínico do CHUS e voceiro do MGSM, que reclamaba que "a atención á saúde mental debe ser prioritaria para as políticas sanitarias públicas". Os feitos "son a expresión dos efectos que sobre os pacientes está a producir a política de austeridade", denuncia a Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS A Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS manifestou este xoves a súa "alarma e indignación mais profunda" por uns feitos que "non son produto da casualidade ou do azar, senón que son a expresión dos efectos que sobre os pacientes está a producir a política de austeridade que desde o ano 2008 está a perpetrarse polas autoridades sanitarias no Sistema Público de Saúde". A entidade denuncia que "os pacientes ingresados nos servizos Psiquiátricos de Conxo sofren de forma permanente as carencias mais esenciais" e explica, por exemplo, que "o persoal especializado é manifestamente insuficiente" pois "para o conxunto do complexo e un total de 200 pacientes tan só hai 7 psiquiatras, algún dos cales vese obrigado a facer gardas no Hospital Clínico e no Gil Casares". "Este reducido cadro de persoal vese abrumado pola carga de traballo que soporta e que reverte na desatención e menor vixilancia dos pacientes e na insuficiente terapia rehabilitadora", engaden. O BNG vén de solicitar a comparecencia urxente do conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, no Parlamento galego e a apertura dunha investigación inmediata por parte das autoridades sanitarias "para aclarar os feitos e as responsabilidades sobre os graves feitos".


Summary: Holandes@s e británic@s foron @s primeir@s en elixir os seus representantes ao Europarlamento, esta quinta feira. Os resultados non se darán a coñecer até o domingo, mais os dados relativos á abstención apuntan a unha participación do 37% en Holanda e en iguais niveis en Reino Unido.

Holanda e Reino Unido foron esta quinta feira os primeiros socios da Unión Europea en votar nos comicios para renovar o Europarlamento, tomándolle esta sexta o relevo as repúblicas checa e irlandesa. Os resultados desas eleccións non se darán a coñecer até o domingo para non influír no electorado do resto da UE. Nesta cita coas urnas están chamados a votar 328 millóns de electores de 28 estados para elixir 751 deputad@s. Mais se até o domingo non se saberá a quen votaron británicos e holandeses o que si se sabe é que non foron moit@s @s que acudiron ás urnas. En Holanda só un 37% (abstención, asípois, superior o 60 por cento) e no Reino Unido estaría en niveis similares, segundo axencias e medios. Unha cifra, o 60%, que podería ser a que se rexistrase no Estado español este domingo, segundo os 'trackings' electorais que manexan os principais partidos. A crise, a desafección, unha campaña de perfil baixo polo bipartidismo... seráin algúns dos factores. Unha sondaxe da televisión holandesa feita con 10.000 electores apunta a que os vencedores nesta cita serían os liberais de esquerda e os democristianos, con 4 escanos cada unha destas formacións. Os coñecidos como 'euoescépticos', representados en Holanda polo populismo xenófobo de Geert Wides, tería un 13% dos votos e tres escanos, moito menos do agardado. Non sería así en Reino Unido, onde o UKIP (dereita populista e anti-Unión Europea) podería ter un grande éxito nas urnas. Os británicos votaron esta quinta feira non só a Europa senón tamén para renovar as súas consellos municipais. Escrutados 58 dos 161 concellos, o UKIP tería obtido 87 concelleir@s (tiña só 1). Os laboristas terían 28 cámaras (+3), os conservadores 16 (-8) e os liberais só 2 (-1). NO que atinxe a Irlanda do Norte, as enquisas apuntaban a que o Sinn Fein recuncaría como a forza máis votada na capital, Belfast.


Summary: O Consello de Ministros de hoxe, presidido pola vicepresidenta primeira, Carmen Calvo, instou os territorios a pór en marcha as liñas de axudas directas a empresas e persoas que traballen por conta propia pola afectación da pandemia; amais, abren un novo tramo de 15.000 millóns en avais no ICO.

A voceira do Goberno do Estado e ministra de Facenda, María Jesús Montero, pediu aos territorios esta terza feira, despois da xuntanza do Consello de Ministros, que poñan en marcha "canto antes" a liña de axudas directas de 7.000 millóns para empresas e autónomos afectados pola pandemia provocada pola Covid-19. Os convenios do Estado coas autonomías xa están asinados, sinalou Montero, polo que xa se está a enviar a información para determinar que sectores son susceptíbeis de recibila. 15.000 millóns para o ICO Tamén se acordou un novo tramo de 15.000 millóns de euros máis para a liña de avais do Instituto de Crédito Oficial (ICO). 10.000 millóns do tramo aprobado están dirixidos a pequenas, medianas empresas e persoas que traballen por conta propia, mentres que os 5.000 millóns restantes irán para empresas de máis volume. Esta dotación "ten un obxectivo máis claro en investimento", sinalou Montero, nunha liña orientada a empresas que están a entrar nunha fase de recuperación. A través dos créditos de investimento avaláronse 67.832 operacións que alcanzaron os 5.618 millóns de euros, destinados a investimentos, renovación dos locais e reinicio ou desenvolvemento da actividade. Este novo tramo súmase aos 140.000 millóns de avais postos a disposición do ICO desde o comezo da pandemia da Covid-19. Ciberseguridade Outra das resolucións do Consello de Ministros foi impulsar a ciberseguridade no sector público por medio da adopción dun Plan de choque de ciberseguridade, así como a revisión e actualización da Estratexia Nacional de Seguridade. Oposicións policiais Amais, o Consello de Ministros aprobou unha oferta de traballo público que inclúe 2.328 prazas na Policía e 2.091 para Garda Civil, o que implica que terán unha taxa de reposición do 115%, segundo os cálculos feitos polo Goberno do Estado.


Summary: Fíxoo o propio alcalde para denunciar unha política que atenta contra a legalidade internacional e os dereitos humanos. Tamén o Concello da Coruña.

A bandeira da Unión Europea baixou esta terza feira da fachada do Concello de Pontevedra, unha decisión coa que o goberno local do BNG quer denuciar, segundo recolle Pontevedraviva, a política da UE a respeito das persoas refuxiadas. Unha política "inhumana e lesiva" e que viola os dereitos humanos fundamentais, denuncian desde o Bloque que foi apoiado durante a retirada simbólica polo voceiro de Marea. Desde o grupo municipal do PsdeG-PSOE criticaron a medida, acusando ao alcalde, o nacionalista Fernández Lores, de .protagonizar unha "clara deriva" cara a un nacionalismo "rancio e eurófobo". O alcalde da cidade, Miguel Anxo Fernández Lores lamentou que as demais forzas políticas non se sumase á medida que non retirou por completo a bandeira para non incumprir coa Lei de símbolos. Coruña Tamén en María Pita o grupo de goberno procedeu a arriar a bandeira da UE após a solicitude feita pola edil do BNG, Avia Veira. "Non no noso nome", sinalan na Coruña contra o fechamento das fronteiras comunitarias que impiden ás persoas solicitantes de asilo seren acollidas.


Summary: O candidato do BNG amósase "satisfeito" do cara a cara co candidato do PP nun acto polo décimo aniversario do Prestige no que reclamou a transferencia a Galicia das competencias en seguridade marítima. "No mar de Galiza deben mandar os galegos", di.

"Dez anos despois, podería volver acontecer outro Prestige". Francisco Jorquera animou este xoves á cidadanía a acudir á mobilización que se celebrará na Coruña o vindeiro día 16 con motivo do inicio do xuízo pola catástrofe para berrar contra a impunidade e reclamar que se depuren responsabilidades. "O Estado segue sen tomar en serio a seguridade das nosas costas", asegurou o candidato do BNG á presidencia da Xunta, que aclarou que "malia que se conseguiron avances grazas á presión social de Nunca Máis e política do Bloque", a seguridade e prevención nas costas galegas "sufriu moitos retrocesos". Así, solicitou "a transferencia a Galiza das competencias marítimas" no ámbito da prevención e de salvamento marítimo porque "no mar de Galiza deben mandar os galegos". Do mesmo xeito, pediu, nunha reivindicación xa histórica, "mellorar o control do tráfico marítimo, instaurar o control por satélite no corredor de Fisterra e evitar a privatización" que, segundo denuncia o BNG, está a levar a Xunta no salvamento marítimo galego. "Para evitar outro Prestige, precisamos máis autogoberno" Jorquera lembrou que hai agora dez anos, durante a catástrofe, "o Goberno galego nin foi goberno nin foi galego" e aclarou que "foi o pobo quen defendeu as costas", polo que chamou á manifestación do día 16 "apelando ao espírito cívico" que se resumiu nas mobilizacións de Nunca Máis e na loita da sociedade contra o chapapote. "Para evitar outro Prestige, precisamos máis autogoberno", reivindicou oo candidato do BNG, que aludiu ao lema de campaña da fronte: "Gobernemos nós tamén o noso mar". "Digamos nunca máis á marea negra do centralismo e á marea negra da incompetencia", manifestou nun acto na Coruña con motivo do décimo aniversario da maior catástrofe medioambiental de Galicia. "Satisfeito" do debate con Feijóo En canto á súa participación no debate electoral con Núñez Feijóo do pasado mércores, Francisco Jorquera cre que o candidato conservador demostrou "non ter balance de xestión para expoñer", o que lle levou a "falsear todo". Ademais, acusouno de "volver mentir" ao negar a existencia dun informe do Consello de Contas que o acusa de desviar 411 millóns para cadrar o déficit, e no caso do enfermo oncolóxico de Ourense. "O informe existe aínda que estea pendente do período de alegacións", asegurou o número un da lista do BNG, que se amosou "moi satisfeito" da súa participación nun debate que cualificou de "moi intenso". Ademais, asegurou que "case" non puidera durmir ante ás continuas chamadas de felicitación recibidas. "A sociedade galega puido constatar que existe un proxecto alternativo e que vai ser decisivo para o vindeiro 21 de outubro", insistiu Jorquera, que cre que Feijóo non respondeu á súa pregunta de se ía expulsar a Castelao Bragaña, polas súas graves palabras contra as mulleres, "porque non ten pensado expulsalo".