Summary: "Toda muller forte provoca que o varón se sinta débil e é algo que non pode soportar, porque a sociedade esíxelles moito, sabedes? Esíxelles que parezan liberados das constricións do xénero pero á vez esíxelles virilidade... A sociedade ou eles mesmos? Acaso hai diferenza entre un mesmo e a orde social?"

Non nos coñecemos a nós mesm@s, nós @s coñecedores Tres mulleres de tres idades relativamente distantes marcharon á praia un día de sol. Aínda non era verán, pero a súa actitude xa se mostraba estival. Queremos espirnos, queremos calor, queremos estar soas co mar, decidiron. Éralles urxente cargar a batería emocional, consigo mesmas: esa era a única fonte que ían aceptar, xuraron. -Ben, deixoume onte, confesou A. Xusto agora que estabamos ben, que eu xa asumira que esa era a relación que tiña e estaba conforme.... Xa non esixía nada. Varias décadas, centos de rupturas. De feito, a ruptura formaba parte da relación. Moitas veces sucede, é un motor sexual; xa sabemos: desexo reprimido, desexo aumentado. Pero desexo roubado, desexo inexistente. A aprendera a amoldar o seu desexo ao do seu compañeiro e o seu compañeiro xa non tiña outro desexo co que establecer unha relación dialéctica, así que adeus. Porque empezo a sentirme incómodo con iso e a proxectar cara ti ese malestar e non quero chegar máis lonxe coa agresión, díxolle. A verdade é que A tivera sorte cos límites éticos do seu compañeiro, recoñeceulle B: os seus nunca souberan parar a roda do sadismo. -Ides volver, dixo C, tamén con máster en bailar as mareas que oscilan entre anularse unha mesma e a necesidade de ser. Si, claro, estaba cantado, ían volver tan pronto o cerebro do compañeiro recoñecese na ausencia de A un triunfo dela, porque nesa distancia ela xa podería ser ela. -Si, sen dúbida, mañá é a miña quenda, cantou A, (cando, cando dis?). Vou vivir o meu verán. É máis, a semana que vén hai unha chuvia de estrelas. -Ben, certo, a semana que vén hai unha chuvia de estrelas e nós parece que temos vontade de definir o noso desexo, apuntou B. -Eu tamén quero poder estar con alguén suave, replicou C, crecida no romanticismo do reguetón. C non recordaba como e canto lle cuspira ese mito. Decidira esquecelo porque a cultura da terra previamente lle rebentara a cabeza contra o marco da porta. Así que a súa memoria, ben adestrada, construíu que ela fixera cousas, mea culpa, mea culpa, desbotando da materia a esculpir que eran vinganzas por outras. E así, do que ía converterse nun proceso de empoderamento nacía a santísima virxe reproducindo a Lei. É así como as mulleres aprenderan por elas mesmas, finalmente, a responsabilizarse da súa anulación. Tardaron miles de anos, moitos, moitos miles de anos e mesmo un salto evolutivo. Igual tardaron máis, igual nalgunhas, de feito, a doma non está totalmente realizada... Desconfiade, pode ser calquera, pode ser ben guapa, pode ter un corpo perfectamente deseñado polos produtores de mulleres ideais, pode estar, mesmo, sorrindo coma se nada... Calquera é sospeitosa de ser libre... Tende conta, pois calquera pode ser a reencarnación dunha ´regañona´. Non sabedes? Non lembrades as mulleres ás que os seus devotos esposos paseaban con boceira por protestar? Pero se foi hai nada, se xa falaban os ilustrados suxeitos de dereitos humanos! Afortunadamente houbo un grande número de boas rapazas que aprenderon, a pesar da súa resistencia natural a obedecer, a pesar da demoníaca natureza que as fai tender a exercer o seu poder, a súa potencia, como lles criticaban os grandes teóricos da Inquisición. Non só as criticaban, claro, tamén as queimaron. Tamén, xa moito antes, as obrigaron a depender dun home para sobrevivir, xa sabedes, as mulleres soas non poden traballar... igual mendigar, igual prostituírse. E aínda así tardaron en aprender a arte da feminidade, a arte de minguarse a unha mesma. Aínda así tardaron en aprender a entregar o cetro, e moitas veces hai que quitarllo polas malas... ai, canto lles gusta mandar! Pero se ao varón non lle gusta manchar as mans de sangue coa violencia física, entón, entón pode facelo polas boas e convencer das súas razóns. -Volvemos, confesou A uns días despois. Non puiden resistirme... Ao parecer, chorou toda a semana, ao parecer foi un dó para el, ao parecer, agardaba que eu volvese... A que a todos nos gusta este xogo? A que a todos nos gusta tirar a pelota contra a parede e que rebote? -Pediume que aprendese a dicirlle as cousas con cariño, con máis cariño. O que opino, e iso... É certo, exprésome de xeito moi directo, non as penso. Teño unha personalidade demasiado forte e fago que se sintan inseguros... Xa... toda muller forte provoca que o varón se sinta débil e é algo que non pode soportar, porque a sociedade esíxelles moito, sabedes? Esíxelles que parezan liberados das constricións do xénero pero á vez esíxelles virilidade... A sociedade ou eles mesmos? Acaso hai diferenza entre un mesmo e a orde social? Están desorientados dende que alguén considerou que podían depilarse, tamén, é lóxico que ás veces reaccionen mal... É difícil manter unha relación cunha muller que reúne en si mesma varias dimensións: "temos hetairas para o noso pracer, concubinas para servirnos e esposas para o coidado da nosa descendencia", describiu e prescribiu un dos Pais da nosa grande e única civilización. Como as deusas do Olimpo, se dispós de intelecto, careces de sexualidade, e afástaste, na túa mesma orixe, de ser muller. Se tes sexualidade es naïf e, ademais, non creas outra cousa, esa sexualidade pertence á comunidade de varóns. Non, non!, dirédesme Non pensamos así, que xa somos moi evolucionados! Non, non! Non recoñecemos que os mitos poboen o noso inconsciente! Non, non, que nos gusta conquistar mulleres fortes e mostrar o valor da nosa caza! Pero na casa... Na casa xa nos entra medo de estar co león. Entón hai que domalo, custe o que custe. Mesmo ás veces, deixalo sen comer, para xerar unha certa disposición á subordinación, xa sabemos nós, expertos na conquista do mundo, como funciona a colonización do outro, como fas a un outro, escravo. Atracción e medo, desexo e rexeitamento, son os dous cabos cos que se intenta amarrar os corpos femininos libres. Mentres, para descansar, adoitan practicar a caza menor. E as mulleres? E as mulleres que mesmo se deixarían, por non habitar o Afora, pero non poden renunciar a reunir todas as dimensións dun ser, que outras lles queda que sentirse culpables...? -Pero a verdade é que o meu ex ata chegou a botarme a culpa por estar gordo!, proseguiu A, xa consciente de si mesma. Moita ansiedade lle xeraba...! Vin mulleres extraordinarias pedindo desculpas por brillar, advertía Monique Wittig. Sabes cantas veces imos caer? Todas as que nos deixen?! -Hai un libro que fala diso, comentaba B fronte a incipiente mirada incómoda dun varón, e rapidamente, cun movemento ben aprendido, matizou, mentindo: en realidade acabo de descubrilo, non sei moito máis.... Tes que aprender a mostrar un rostro sorrinte aínda que esteas empapada coa dor... cantaba a raíña do blues...


Summary: Convocadas polas plataformas anti-desafiuzamento para esta sexta feira, inciden na responsabilidade de banca e institucións no drama dos despexos. Na Galiza hai 300.000 vivendas sen habitar.

As delegacións do Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS) en cidades e comarcas galegas verán esta sexta feira, como fronte súa agroman concentracións, protestos e mobilizacións na defensa dun dereito básico: o dereito a vivenda. Na Galiza hai 300.000 vivendas sen habitar, o 19% do total. "O dereito a vivenda digna, recollido entre os dereitos fundamentais, vese vulnerado; mentras uns se enriquecen especulando cun ben básico outros fáiselle imposible acceder a unha vivenda. Dende o ano 98 que se reformou esta lei ata o ano 2008 duplicouse o prezo da vivenda" explican desde Stop-desafiuzamentos de Ourense, unha das plataformas convocantes (12:00 horas). "Na actualidade estase a vender vivenda de protección oficial, construida con diñeiro público, dende a SAREB ( Banco Malo ) a fondos voitre a prezo de saldo pero impideselle a cidadanía acceder esa mesma vivenda o mesmo prezo", denuncian. Stop-desafiuzamentos de Compostela convoca para as 10:30 horas coa palabra de orde "A banca déixanos na rúa. A solución das institucións: caixas de cartón". 8.000 despexos Na última década aumentou a porcentaxe de vivendas baleiras en Galiza en case un 9%. O 'boom' inmobiliario derivou en construcións a toda costa. Entre 2011 e 2011 na Galiza construíronse 297.118 vivendas, un medre do 22,3 por cento. Perto de 8.000 despexos tiveron lugar en Galiza nos últimos cinco anos. Entre os exercicios 2008 e 2013, ambos inclusive, executáronse 7.724 ordes de desafiuzamento, segundo dados do Consejo General del Poder Judicial (CGPJ). Unhas cifras do poder xudicial coas que o blog da Cadea Ser 'Diario da Crise' vén de facer un mapa con dados por provincias.


Summary: Este ano celébrase a terceira edición do Día das Galegas nas Letras, e a escritora escollida é a viguesa María Xosé Queizán. Incluimos manifesto no interior.

O Día das Galegas nas Letras está organizado pola plataforma de crítica literaria A Sega. Nas súas palabras, esta xornada "busca celebrar a figura dunha muller que contribuíse de forma sobranceira á cultura en xeral e á literatura en particular". A data central dos actos de celebración é o 15 de agosto "por ser o día da Nosa Señora (das letras galegas)". María Xosé Queizán (Vigo, 1939) é escritora, catedrática de lingua e literatura galega e unha das figuras máis salientables do feminismo galego, tendo publicado varios ensaios sobre o tema. Asemade, tamén ten unha sólida carreira tanto na narrativa coma na poesía, e mesmo ten publicado dramaturxia. Ten traducido a Marguerite Yourcenar e a Karen Blixen. A primeira edición foi dedicada á compiladora do cancioneiro popular galego, Dorothé Schubart, e a segunda a María Victoria Moreno, referente na literatura infantil e xuvenil galega. Como cada ano, A Sega publica un manifesto titulado "Je suis..." para a celebración deste día, que reproducimos aquí: "Para o patriarcado as treboadas teñen nome de muller. Ao patriarcado dálle medo o vento, a choiva e os eventos da terra e do mar. Mais nosoutras gardamos no noso seo un trebón, unha forza da natureza, pero totalmente racional. Un trebón que nos pensou para podernos logo repensar. Unha voz que non admite xustillos, que os habitou e os rachou todos, incluídos os máis duros. Se algunha de nós pode sentir a violencia do privado que os homes da cultura levan ao espazo público é ela. Os silencios, as exclusións, as insinuacións e as infamias que ela encheu de luz cunha voz firme e controvertido, total e iconoclasta. Case todos os séculos foron algo escuros para ela porque a sombra patriarcal non acepta francotiradoras. Mais nosoutras si. Nosoutras habémonos deixar arrastrar pola forza dos ventos, caer nas catástrofes que ela crea e nas redencións marabillosas que nos outorga para sementar e multiplicar a súa obra inmensa e vizosa. Aprendemos dela, que devolve cada agravio cunha palabra certeira, cunha reflexión, cunha obra universal porque nada do que acontece lle é indiferente. Ela devolve cada agravio cunha palmada, co ritmo dun rap, cun baile e cunha festa. Antes de que fósemos modernas e falásemos do queer ela xa escribira vidas trans, lésbicas, fóra de ningún canon. Antes da reflexión sobre as reescritas ela regresara a Antígona, a Medea. Antes das intertextualidades ela puxera a orella no buraco para escoitar falas doutros lugares. Catou moitas bandeiras pero só para pasalas -con perdón- polo seu soberano cu e seguir sendo irreverentemente quen ela é. Nun momento no que as bandeiras, a egalitè-libertè-fraternitè, as nacións e os estados se usan adoito para calquera cousa menos para acabar co patriarcado, nosoutras, coma ela, facemos do noso cu un pandeiro e subvertemos o aberrante JE SUIS pola causa das mulleres. Porque se temos que ser alguén, seremos MARÍA XOSÉ QUEIZÁN ou non seremos ninguén".


Summary: Comeza un novo ano, así que toca a pertinente lista do que se presenta no horizonte cinematográfico. Unhas cumprirán as expectativas e outras defraudarán… pero estas non mas penso perder:

1. BIRDMAN de Alejandro González Iñárritu O 2015 comeza con forza. Aclamado por público e crítica, o filme de Alejandro González Iñárritu será sen dúbida unha das mellores películas do ano. Comedia negra arredor dun actor (Michael Keaton) que interpreta a un súperheroe. Desas que dá gañas de non sabermos moito para deixarnos sorprender. Grandes expectativas. Estrea en xaneiro. 2. WHIPLASH de Damien Chazelle Película independente arredor do mundiño musical con varios premios xa as súas costas: Sundance, Nova Iorque, Valladolid... Promete unha historia honesta, boa música e un duelo interpretativo entre o mozo Miles Teller e o veterano J.K. Simmons (o mítico xefe do periódico da saga Spiderman de Sam Raimi). Outra que ule a cinema do bo. Estrea en xaneiro. 3. O FRANCOTIRADOR de Clint Eastwood Unha de Clint Eastwood sempre é motivo para achegarse ás salas. Desta volta baséase na historia real arredor dun francotirador norteamericano destinado en Irak. Sabendo como as gasta Clint nas películas 'bélicas' (O sarxento de ferro, Bandeiras dos nosos pais, Cartas desde Iwo Jima) apunta a que pode ser un punto álxido na carreira do octoxenario director. Estrea en febreiro. 4. CHAPPIE de Neill Blomkamp Chega outra película futurista do visionario director surafricano Neill Blomkamp (Distrito 9, Elysium). Aparte do seu actor fetiche Sharlto Copley, incorpora as estrelas Hugh Jackman e Sygourney Weaver. Comedia de ciencia ficción arredor dun robot con sentimentos. Ten boa pinta. Estrea en marzo. 5. WOLF TOTEM, O ÚLTIMO LOBO de Jean-Jacques Annaud Jean-Jacques Annaud, un dos máis reputados directores franceses do momento, retorna ao xénero de aventuras para pechar a súa particular "triloxía animal" que iniciara con O Oso, continuara anos despois con Dous Irmáns (sobre tigres) e que parece rematar con esta que fala de lobos. Como naquelas promete moita conciencia ecoloxista, aventuras e unha preciosa fotografía. Película para toda a familia. Estrea en abril. 6. OS VINGADORES 2: A ERA DE ULTRON de Joss Whedon O 2015 tamén trae a súa boa ración de cinema de súperheroes. Repiten tod@s os da primeira (Iron Man, Hulk, Capitán América, Thor…) e con algunha sorpresa máis. Pretende repetir o éxito da primeira parte nunha segunda algo máis escura con máis acción, máis épica e máis aventura. O espectáculo está servido. Estrea en maio. 7. MAD MAX: FURIA NA ESTRADA de George Miller Volve Mad Max con Tom Hardy (Locke) substituíndo Mel Gibson no rol do tolo Max. Comparte cartel cunha Charlize Theron tamén desatada e cun cambio de look que dará moito que falar. Futuro post-apocalíptico, coches, acción e moita mala baba nunha das secuelas máis esperadas do ano. Estrea en maio. 8. JURASSIC WORLD de Colin Trevorrow Outra secuela para mediados de ano. Apunta a que as ideas en Hollywood comezan a escasear, pero o de sempre… acabas picando. Montan un parque de atraccións de dinosauros que xa quixeran os de Loro Park onde "todo está controlado" pero, por suposto, algo sairá mal e todos os visitantes correrán perigo. Non pasa nada, Chris Pratt (Guardiáns da Galaxia) estará aí para salvalos a todos sen despeitearse. Estrea en xuño. 9. TERMINATOR XÉNESES de Alan Taylor E outro que volve. Pero este con máis razón que outros… porque é Arnold Schwarzenagger: 'o que sempre volve'. E faino nada máis e nada menos que a 1984, no comezo da saga cando querían matar a Sarah Connor. Trama ao estilo de Regreso ao Futuro 2, onde pasado, presente e futuro se mesturan para tratar de encaixar todo para que todo saia como ten que saír. A ver se o conseguen... Estrea en xullo. 10. REGRESIÓN de Alejandro Amenabar Un filme dirixido por Alejandro Amenabar debería ser xa suficiente como para marcar en vermello a data de estrea. Se por riba engadimos un reparto internacional con nomes como Ethan Hawke e Emma Watson, pois que queredes que vos diga... Película arredor dunha regresión psicolóxica para chegar a esclarecer uns feitos que non son, nin moito menos, o que esperabamos. Estrea en setembro. 11. SPECTRA de Sam Mendes Outra entrega máis da saga de 007 a cargo de Sam Mendes que repite tras Skyfall, considerada unha das mellores películas de James Bond de todos os tempos. Desta volta Daniel Craig enfróntase á mítica organización terrorista SPECTRA cun poderoso vilán encarnado polo oscarizado Christoph Waltz. Como 'chicas-bond': Monica Bellucci e Léa Seydoux. Estrea en outubro. 12. O DESCOÑECIDO de Dani de la Torre Luís Tosar conducindo a toda velocidade polas rúas da Coruña cunha bomba baixo o asento que estoupará se non cumpre uns requisitos ben definidos que vai recibindo a través do móbil? Cando se pode reservar a entrada!? Tamén aparece Javier Gutiérrez, Luís Zahera, María Mera, Ricardo de Barreiro e Antonio Mourelos, entre outr@s. Produce Vaca Films. Estrea en novembro. 13. THE MARTIAN de Ridley Scott Antes da segunda entrega de Prometheus, Ridley Scott trae outra de astronautas con Matt Damon tentando sobrevivir no planeta vermello. Unha sorte de Apollo 13 mesturado con Náufrago que está baseado no best-seller de Andy Weir. Poderá facernos esquecer Ridley Scott a focha que supón Exodus na súa carreira? Ou será engulido novamente polos efectos especiais de pantalla verde? Estrea en novembro. 14. ST. JAMES PLACE de Steven Spielberg Para a súa esperada nova película Steven Spielberg volve contar con Tom Hanks no papel principal encarnando un avogado recrutado pola CIA en época de Guerra Fría. Thriller á vella usanza con guión dos irmáns Coen... garantía de que a historia discorrerá por rumbos pouco manidos. Estrea en decembro. 15. STAR WARS VII: O ESPERTAR DA FORZA de J.J. Abrams Unha das películas máis agardadas de todos os tempos chega a finais de 2015. Tras ver o tráiler quedei satisfeito, pero a medias... Por unha banda parece que J.J. Abrams prescinde en gran medida das molestas faíscas de luz que enchen todos os seus filmes... e tamén sae o Falcón Milenario! Por outra banda... que carallo significa esa espada do malo?! E o balón jabulani? En fin... supoño que está exposto a moitas presións de todo o mundo, así que deámoslle un voto de confianza. Estrea en decembro. Máis en: http://www.facebook.com/criticadcinema


Summary: O PSOE gañaría unhas novas eleccións xerais, mais a correlación de forzas entre a esquerda e a dereita estatais non experimentaría mudanza algunha, segundo un inquérito de GAD3 para La Vanguardia. Isto significa que a chave da situación continuaría a estar en mans das forzas soberanistas. Unidos Podemos, o conglomerado en que está En Marea, perdería até 23 escanos.

As eleccións de xuño de 2016 deitaron o seguinte resultado na dialéctica esquerda-dereita estatal: 169 escanos para os conservadores (137 do PP e 32 de Cs) e 156 para os progresistas (85 para o PSOE e 71 para Unidos Podemos e as súas confluencias). Pois ben, o que predí o inquérito de La Vanguardia é que esta correlación practicamente ficaría igual, con levísimas variacións. A esquerda gañaría un escano (sobe o PSOE 24, perde Unidos Podemos 23), en tanto que a dereita cedería 1 (perde o PP 45, gaña Cs 43 e entra Vox cun asento por Madrid). O taboleiro, por tanto, continuaría sustancialmente igual, e a gobernabilidade pasaría necesariamente por acordos coas forzas soberanistas. Un escenario que favorece o bloque da esquerda, sendo que o da dereita ten as relacións practicamente rotas coas organizacións nacionalistas. En porcentaxes de voto, o PSOE sería hoxe a primeira forza no estado con 26,6 por cento dos sufraxios, en tanto que a disputa pola segunda praza está moi fechada entre o PP (22,3) e Ciudadanos (21,9). Xa moi rezagado vén Unidos Podemos e as confluencias (En Marea incluída), conglomerado que totalizaría 16,6 por cento. Vox conseguiría 3,4 por cento, suficiente para colocar un deputado por Madrid. No mundo do soberanismo, ERC e PNV aumentan representación (os republicanos pasan de 9 a 11, os jeltzales de 5 a 6), en tanto que EH Bildu repite resultados (2) e o PDeCAT cede dúas actas (de 8 a 6).


Summary: A norma foi rexistrada por PSC, ERC, Junts e Comuns.

Despois de dous meses de estancamento nas negociacións para atopar un consenso sobre o catalán nas aulas, despois da sentenza dos tribunais españois con respecto á obriga do 25% do ensino en castelá, finalmente, a poucos minutos de fecharse o rexistro do Parlament català na terza feira, PSC, ERC, Junts e os comuns presentaron unha nova lei sobre a aprendizaxe das linguas, que fixa o catalán como lingua vehicular e o castelán como lingua de uso curricular, sendo esta última denominación o principal punto de disensión entre as catro forzas que rexistraron a lei. Na xornada desta cuarta feira, ao comezo do pleno do Parlament, a lei superou a súa primeira votación, con 105 votos a favor e 28 en contra, despois dun debate no que os catro grupos asinantes fecharon filas en torno ao consenso e reivindicaron cadansúa perspectiva sobre o acordo. Unha vez pasado este primeiro trámite, ábrese agora un período de emendas de 48 horas, e a sexta feira ao mediodía, previsibelmente, o texto quedará aprobado. Esta rapidez é así despois de que os partidos teñan movido ficha para tramitalo en lectura única, un procedemento de máxima urxencia que permite aprobar a lei neste mesmo pleno. A principal crítica veu desde a bancada da CUP. Dolors Sabater volveu insistir en que co pacto só se consegue "adaptar a lexislación ao 25% e converter en lei a sentenza". "Quen está a lexislar son os membros do Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya (TSXC), non os deputados, e quen pulsará o botón a sexta feira para aprobar a medida serán as togas", afirmou Sabater. Robles pide cumprimento de 25% en lingua castelá A ministra de Defensa do Estado español, Margarita Robles, sostivo onte que as sentenzas deben cumprirse "sempre", en referencia á porcentaxe do 25% que pide o TSXC nas escolas. "As sentenzas hai que cumprilas sempre, é o único que lle podo dicir", limitouse a dicir Robles sobre a nova lei catalá en tramitación, que non estabelece un porcentaxe para a lingua castelá. PP, Vox e Ciudadanos levarán a lei ao CGE PP, Vox e Ciudadanos levarán a proposición de lei sobre o catalán nas aulas ao Consello de Garantías Estatutarias (CGE), o que podería impedir que a norma quedase aprobada antes do 31 de maio, data límite para executar a sentenza que obriga a impartir un 25% das clases en castelán. Así o anunciou o líder de Vox en Catalunya, Ignacio Garriga. Posteriormente fontes do PP e Ciudadanos confirmaron que secundarán o recurso.


Summary: A escritora Inma López Silva é a gañadora da actual edición do premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón, convocado polo Concello de Dobro. O xurado destacou da súa obra, Clepsidras, "a potencia das imaxes que van artellando un discurso arredor da xenealoxía feminina, ao patente reflexo das violencias cotiás, así como a exploración que fai da lingua e das formas do dicir". Conversamos coa autora sobre o seu inesperado salto á poesía.

Vén de gañar o Premio Eusebio Lorenzo Baleirón coa obra Clepsidras. Como recibe a noticia? Imaxina, con moita alegría porque cando me deu por escribir poemas fun eu a primeira sorprendida [risos]. Case foi un arrouto. Cando decidín darlle forma de libro ao conxunto de poemas que tiña, eu mesma me puxen na tesitura do que iso implicaba. É dicir, teño un libro de poemas, pensaba, que fago con el? Que nivel de sorpresa pode ter a xente cando eu son tamén unha das primeiras sorprendidas de ter escrito un libro de poemas? Por enriba, que o premiaran resultou mel con filloas. Deste modo, alguén que non son eu, que o le, está a dicirme que é publicábel, que pode ser lido por máis persoas. Porque é a súa primeira incursión na poesía... Cando levas moitos anos facendo só un xénero sénteste moi insegura ao mudar para outro. Sabes que seguramente es quen de facelo ou que acabarás aprendendo, mais a seguridade e a comodidade non a tes até que pasa moito tempo... O feito de que un xurado lera o poemario e decidira que non estaba tan mal é unha forma de aprobación que anima a seguir. O Eusebio Lorenzo Baleirón é ademais un premio bonito. É moi relevante que un concello pequeno, como o de Dodro, lograra manter durante 34 anos un galardón deste estilo. Nestes ámbitos, o difícil non é só alcanzar o prestixio, senón consolidar no tempo. E iso hai que polo de relevo. A actividade cultural que xera un premio, a propia homenaxe a Eusebio, que era un grandísimo poeta, e que todo isto se manteña e que o faga un concello pequeno, cos recursos que teñen, é moi loábel. Ver esta publicación en Instagram Una publicación compartida de Inma López Silva (@inmalopezsilva) Do poemario valoraron «a potencia das imaxes que van artellando un discurso arredor da xenealoxía feminina». Que nos pode adiantar da temática? Si, desde o xurado entenderon moi ben esa liña, esa idea da xenealoxía, que eu a pensaba desde o punto de vista do paso do tempo. Titúlase Clepsidras porque o poemario en si é unha reflexión sobre o que é a vida, o que implica o paso do tempo na vida e concretamente o paso do tempo na vida dunha muller, que ao final é indefectíbel do vínculo coa procreación porque todas somos fillas de alguén. Esa reflexión sobre a idea de permanencia ou o contraste entre a permanencia e a volatilidade de todo o que nos rodea é o fío condutor. A clepsidra é o reloxo de auga. Seguindo esa imaxe, como podemos medir o paso do tempo con algo inaprensíbel como é un líquido? Tamén destacan do seu traballo que «a nivel formal consegue unha cadencia rítmica altamente suxestiva». Como foi para vostede o proceso creativo? Moi diferente ao da narrativa? Cando escribo narrativa para min é importante esa sensación de sonoridade, que o que escribas nun momento dado soe, ben ou mal, que sexa capaz de quedar na memoria auditiva de quen está lendo. Iso para min é importante na narrativa porque ademais axuda a memorizar, individualizar personaxes... Levar isto á poesía, aínda que parece o procedemento contrario, era moi importante para alcanzar esa cadencia. A idea de que a poesía é ante todo a linguaxe literaria do ritmo, da sonoridade e de como interiorizamos un discurso... É unha cuestión traballada que intentei que estivese moi presente... Até me atopei a min mesma contando versos e podo dicir que ten utilidade! [risos]. Quería manter este procedemento poético máis ou menos clásico. Tratei, así mesmo, desde un punto de vista máis conceptual, ter unha estrutura, que o poemario presentara unha cadencia estrutural, que lle dese sentido unitario, e creo que isto si vén da narrativa, que é sempre unha unidade. Non quería só un conxunto de poemas soltos.


Summary: A portavoz do Grupo Común da Esquerda, Luca Chao, esixe formar unha alternativa progresista que free 'o discurso do odio' de Vox.

O ascenso de Vox non deixa indiferente a ningún partido. Para as integrantes do Grupo Común da Esquerda, a suba de escaños da formación de Santiago Abascal obriga a formar unha alternativa progresista para frear o seu «discurso do odio». Segundo a súa portavoz, Luca Chao, os resultados desta formación deben ser «a primeira alerta para todas as demócratas». Son, na súa opinión, consecuencia da «negativa a formar un Goberno de esquerdas» por parte do presidente Pedro Sánchez. Para unha das portavoces do Grupo Común da Esquerda, os resultados das eleccións do 10 de novembro evidencian que «os números permiten un goberno progresista que coloca o noso espazo político (En Común-Unidas Podemos) no centro, como espazo necesario imprescindible no bloque da esquerda», que serviría para frear «á extrema dereita». Oportunidade na Galiza En rolda de prensa, Luca Chao subliñou que no caso da Galiza «por segunda vez nun ano, Feijóo perde a maioría absoluta», e destacou que o bloque progresista consegue «case 300.000 votos máis que o PP». «Temos un espazo consolidado, obrigado a articular unha alternativa política», recalcou a portavoz, para quen non hai «tempo que perder» ante a «lexislatura perdida» do mandato do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo.


Summary: A iniciativa, admitida a trámite, complementa o recurso interposto pola asociación Lugo Monumental e desestimado polo TSXG. Agora, desde Compostela, confían en que a interpretación do alto tribunal se corresponda coa emitida noutras comunidades.

Hostaleiros de Santiago presentaron un recurso ante o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) que "complementa" o que xa interpuxo días atrás Lugo Monumental contra a obrigatoriedade de achegar o certificado Covid para acceder ao interior de bares e restaurantes, entre outra documentación, naqueles niveis en que figura como requisito de entrada. É dicir, en concellos no nivel alto e máximo de restricións. Medida ineficaz En nome dunha quincena de asociación da hostalaría representantes de varios estabelecementos composteláns reclaman a suspensión cautelar da orde do 22 de xullo da Xunta para facer fronte á Covid. Consideran que "non é eficaz na contención dos contaxios" ademais de resultar "unha medida criminalizadora contra o sector", criticou o responsábel da Nave de Vidán, Lois Lopes. A esixencia do certificado Covid, advirten os hostaleiros promotores da reclamación, é un requisito "inxusto, desproporcionado e pode conter algunha cuestión que non é nin legal". Neste sentido, engaden, "é imposíbel" contrastar se o certificado que mostra o usuario pertence realmente a el ou a outra persona. 500 días de restricións Doutra banda o colectivo de hostaleiros pon en evidencia outras "inxustizas" como que a partir deste sábado haberá terrazas de locais con licenza de pub que teñan o seu aforamento limitado a 50% e ao seu carón outras de estabelecementos con permiso de bar a 100%. Lopes censurou que son xa "500 días con restricións continuas" que afectan en maior medida ao lecer nocturno. Límites que rexeitan por seren adoptados "de maneira unilateral" e "non de forma consensuada co conxunto do sector". Fronte a todo isto, reclaman "alternativas", en concreto, en forma de indemnizacións económicas "que permitan a supervivencia da actividade e dos postos de traballo". Resposta inminente Pola súa banda, aseguran estar a pór "toda a carne no asador" para dar aos usuarios "unha garantía na saúde pública", e confróntano co feito denunciado esta terza feira polo conselleiro de Sanidade, de que sexa nas festas privadas onde se produce a maior parte dos contaxios. O recurso foi presentado a pasada sexta feira, 6 de agosto. Esta teza recibiron a notificación de que se admitía a trámite. "Esperamos que a sala volva valorar a urxencia das medidas, e que a interpretación da sala se corresponda coa doutras comunidades", concluíu Lopes, coa vista posta nunha resposta esta mesma semana.


Summary: O ex-tesoureiro do Partido Popular atribúese a autoría dos papeis manuscritos publicados por El País e achega máis documentación a Ruz que detalla os cobros ilegais do partido e os pagamentos percibidos pola cúpula durante dúas décadas.

O ex-tesoureiro do Partido Popular atribúese a autoría dos papeis manuscritos publicados por El País e achega máis documentación a Ruz que detalla os cobros ilegais do partido e os pagamentos percibidos pola cúpula durante dúas décadas Luis Bárcenas cerca ao Partido Popular e presenta novos documentos nos que se recolle a contabilidade irregular do partido. O ex-tesoureiro asume ser o autor dos papeis publicados polo diario El País e entrega ao maxistrado máis información que viría completar a relación de cobros e pagamentos ilegais. Rajoy non nega a veracidade dos SMS en comparecencia de imprensa Após de máis de tres horas de comparecencia perante o xuíz Ruz, o Partido Popular falou a través do se vice-secretario Carlos Floriano. O popular asegurou en comparecencia de imprensa que o PP "non ten nada que temer" porque, din, "non tivo ningún contacto" con Bárcenas. As declaracións de Floriano contradín o comunicado emitido o domingo desde Moncloa no que daban por certas as mensaxes partilladas entre Rajoy e Bárcenas e mesmo as consideraban unha mostra de que o presidente do Goberno "non se amedrenta" fronte as supostas "ameazas" do que foi responsábel das finanzas do PP durante anos. En troca, esta segunda feira o PP negou térense producido "contactos" e aseguran recibir "con absoluta tranquilidade" calquera nova información pois "o PP non ten nada que temer" acrecentou Floriano. O Grupo Mixto e a Izquierda Plural exixen a disolución das Cortes e a convocatoria de eleccións antecipadas. En troca, o PSOE pide a demisión de Rajoy e un novo proceso de investidura O PSOE exixe un cambio de goberno mentres os demais grupos exixen unha convocatoria electoralDisolver as Cortes e convocar eleccións anticipadas. Esas son as demandas do Grupo Mixto e a Izquierda Plural que non cren suficiente un cambio de faciana senón que, entenden, é preciso que a cidadanía recupere a palabra. Pola súa banda desde o PSOE o seu presidente, Alfredo Pérez Rubalcaba pediu a demisión do líder do executivo español mais non o adianto dos comicios. @s socialistas non aclararon se presentarán unha moción de censura, no entanto iniciaron unha rolda de contactos con algunhas das formacións que compoñen o hemiciclo para "consensuar", dixo Rubalcaba, un candidato alternativo de acordo co disposto na lexislación. Neste senso, desde CiU --até o momento a única formación en pronunciarse-- condicionaron un hipotético apoio á moción de censura a que o "futuro candidato", dixeron, respecte e garanta o dereito de autodeterminación do pobo catalán a través da consulta dun referendo popular pola independencia.


Summary: Choque de egos. O mau é que un deles non pode contestar. John Irving (1942) visitou recentemente Barcelona, para apresentar o seu último libro, En una sola persona. O autor de The World According to Garp deitou un titular talvez perfeitamente calculado: "Ernest Hemingway é a maior fraude da historia da literatura norteamericana"

Irving é un discípulo confeso de Dickens. Hardy, Melville o Flaubert tamén son para el modelos de armar literatura. "Síntome moi afortunado por os ter como modelos. Antes do que eles, a miña fonte de inspiración proviña do teatro. Shakespeare. Sófocles. Querer imitalos é pisar un terreno moi seguro", dixo o escritor norteamericano á imprensa en Barcelona. Si, Dickens, sempre Dickens. Mas non Hemingway. O autor de The Sun Also Rises é o contramodelo para Irving, quen detesta a súa revindicación testosterónica da masculinidade. Son palabras maiores. O contrario do amor. "Sempre odiei Hemingway, desde adolescente. Ficaba envergoñado pola representación da súa masculinidade, que era como unha brincadeira, e tamén ficaba envergoñado por como escrebía. Se só podes escreber frases curtas, dedícate á publicidade". Irving mete tamén para dentro o xornalismo: "Hei de dicer que a formación de xornalista non o vai axudar como escritor. Era un escritor alcohólico sobrevalorado. E foi o responsábel dunha vaga literaria cun monte de imitadores. Eu gosto muito da complexidade, da frase complicada, as historias complicadas. Hemingway é a fraude máis grande da historia da literatura norteamericana, como home e como escritor".


Summary: O presidente do PP reúnese hoxe cos baróns territoriais, coa posíbel candidatura de Alberto Núñez Feixoo como principal incógnita.

Faltaban só uns minutos para as 9 horas cando o aínda presidente do Partido Popular (PP), Pablo Casado, apareceu no corredoiro de entrada ao salón do Congreso dos Deputados, seguido dos membros do grupo parlamentario popular, que só unhas horas antes postuláranse a favor da convocatoria dun congreso nacional de urxencia para escoller unha nova presidencia da formación política. Sen responder as preguntas dos medios de comunicación, Casado accedeu ao hemiciclo, no que hoxe decorre a sesión de control ao Goberno español. O líder da oposición foi o primeiro en intervir, nunha interpelación directa ao presidente do Executivo estatal, Pedro Sánchez. O presidente do PP, que cuestionaba a Sánchez polos pactos do Goberno español coas forzas soberanistas, fixo un discurso no que se referiu ao "espazo de centralidade" que deberían ocupar PP e PSOE. Casado concluíu afirmando que entende "a política desde a defensa dos máis nobres valores. Desde o respecto aos compañeiros e a entrega aos compañeros". Após a súa intervención, recibiu o aplauso unánime de toda a bancada do Partido Popular. Tras a resposta do presidente do Goberno, que desexou o mellor no persoal a Casado "a pesar das discrepancias políticas", volveu afirmar que non convocará eleccións anticipadas e que agotará a lexislatura até o final. Despois da réplica, o dirixente do PP, visibelmente afectado, abandonou o hemiciclo, seguido dos vicesecretarios Pablo Montesinos e Ana Beltrán, únicos apoios públicos de Casado nas súas últimas horas á fronte dos populares. Reunión cos presidentes territoriais No día de onte, Pablo Casado citou para esta feira o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, xunto co resto de baróns populares nas diferentes autonomías, para intentar achegar posturas antes da Xunta Directiva Nacional que decorrerá na terza feira da vindeira semana. O encontro terá lugar ás 20 horas, para permitir que todos os presidentes territoriais puidesen cumprir coas axendas institucionais antes de desprazarse a Madrid. No encontro, ao que non acudirá a presidenta de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, por non ser presidenta do Partido Popular de Madrid, Pablo Casado agarda poder achegar posturas cos dirixentes territoriais ante a convocatoria dun congreso nacional de urxencia no vindeiro mes de abril. Tras a dimisión do secretario xeral do PP, Teodoro García Egea, semella máis que probábel que Casado será o que dimita no día de hoxe tras a reunión, após de pactar unha "saída digna" cos baróns do PP.


Summary: O Festival de Ourense (OUFF, Ourense Film Festival) consuma a súa virada cara ao formato máis clásico iniciada o pasado ano. Quince longametraxes premiadas nos principais certames do mundo competirán na sección oficial do encontro, que desenvolverá do 27 de setembro ao 5 de outubro a súa edición número 24.

"Un festival para a provincia, para a cidade e para o país", resumiu o seu coordinador artístico", Miguel Anxo Fernández, "un programa complexo e variado que implique á sociedade ourensá cunha oferta para todos e todas". En que haberá ademais da mencionada sección oficial, outra dedicada a modalidades curtas -17 curtametraxes e nove videoclips e unha retrospectiva de cinema mexicano. Tres exposicións completarán o corpo central do programa: unha dedicada á rodaxe de Sempre Xonxa no centro cultural Marcos Valcárcel; outra sobre Elisa e Marcela no mesmo lugar; e a terceira sobre ilustracións de Xurxo Oro a partir dos relatos de Memoria erótica de Carlos Velo. Mais é nas 15 fitas da sección oficial que a organización do festival coloca todos os focos. Incluirá unha das primeiras proxeccións na Galiza de O que arde, de Oliver Laxe, e as últimas obras de Gael García Bernal -Chicuarotes-, Bong Joo-Ho -Parásitos- ou Alejandro Landes -Monos. Son pezas distinguidas en Cannes, Sundance, Bafici, DocsBarcelona ou no South by Southwest. O festival tamén impartirá talleres de cinema a cargo dos cineastas Xavier Bermúdez, Oliver Laxe e Alberte Pagán. E concederá premios de honra a Vaca Films, o actor francés fillo de emigrantes galegos José García, ao director Norberto López Amado e ás actrices Cristina Castaño e María Bouzas.


Summary: A defensa dos dereitos humanos ten sido utilizada de maneira reiterada como coartada e escusa para xustificar intervencións militares. A "responsabilidade de protexer" invocada polas principais potencias para lexitimar as súas agresións encobre finalidades que teñen a ver máis co económico e o xeopolítico que co humano. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 315 de Sermos Galiza.

Con base na "responsabilidade de protexer" e facendo un uso a cada vez máis elástico do denominado "dereito internacional", as principais potencias mundiais, articuladas arredor dos EUA, teñen impulsado nas últimas décadas unha vaga de intervencións militares que malia seren presentadas como "humanitarias", pola súa presunta intencionalidade, acabaron en moitos casos en se amosar claramente como agresións que perseguían obxectivos xeoestratéxicos e xeopolíticos. Destarte, o principio de "non inxerencia" sobre o que se que tiña que asentar a convivencia pacífica entre Estados soberanos acabou por ser substituído na práctica polo da "inxerencia". O activista belga Jean Bricmont definiu esta nova concepción como "imperialismo humanitario", que en síntese vén a referir o uso dos dereitos humanos como coartada para lexitimar socialmente a guerra. A partir da súa obra [Imperialismo humanitario. El uso de los Derechos Humanos para vender la guerra; 2008, Ed. El Viejo Topo.], o sociólogo Noam Chomsky alertaba de que no actual contexto de hexemonía mundial dos EUA o "imperialismo humanitario" é apenas o feito dos Estados poderosos "reclamar o dereito ao uso da forza porque 'o cren xusto', co que de maneira moi regular e predicíbel perverten "a propia administración de xustiza". [Podes ler a reportaxe íntegra no número 315 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: CIG denuncia que postos de persoal directivo funcionario da Axencia de Modernización Tecnolóxica de Galiza van ser ocupadas por persoal do sector privado. Cada un deses costos vai supor un sobrecusto de 6.000 euros anuais.

Vanse crear cinco postos de persoal directivo funcionario na Axencia de Modernización Tecnolóxica de Galiza (Amtega). Así o decidiu na comisión de persoal desta segunda feira a Xunta. Mais deses cinco postos, dous deles van ser "ocupados por persoas da empresa privada" e non por empregados públicos, denuncian desde a CIG. A central nacionalista afirma que os cargos de xerente e de director de área de sociedade dixital están abertos para que desembarquen executivos da privada. "O director xeral de Función Pública dixo que para eses postos se ían nomear funcionarios de carreira", di a CIG, mais "se pretendera iso na RTP recolleríase estes postos pechados para persoal de administración xeral da Xunta". E, continúa o sindicato, "pola experiencia que temos", esas prazas irán a mans de persoal procedente da privada. É "un insulto" que o goberno opte por traer, e pagándolle moito máis, a persoal da privada para postos do persoal público, denuncia a CIG Máis caro A CIG indica que esta decisión vai supor, aliás, un sobrecusto para as arcas públicas: "Este persoal (que vén da privada) vai cobrar 6.000 euros anuais máis que un subdirector xeral, un funcionario da súa categoría coas retribucións máximas". O sindicato considera "un insulto" aos profesionais da administración que o goberno galego opte por traer para postos que se deberían cubrir con funcionarios a executivos afíns procedentes da empresa privada. E, ademais, con mellores salarios (pagados por tod@s, lembran).


Summary: A Federación urxe a Xunta a "facer as tarefas" para reverter o esmorecemento do sector en Galiza. "Xa son menos de 9.000 gandeirías as adicadas a producir leite".

A Federación rural galega (Fruga) empraza a Xunta de Galiza a deseñar un plan estratéxico para o sector lácteo galego, para comezar a "facer as tarefas" e pular para que cambie o declive dun sector que xa está por baixo das 9.000 explotacións. En 2008 superaban as 13.000. Un plan estratéxico que, a xuízo da federación, tería que abranguer "a necesidade de ir consolidando un gran grupo lácteo galego, como existe noutras partes do estado". Coordenar as distintas iniciativas, apostar na diversificación da produción... serían outras das cuestións a ter en conta neste plan estratéxico, sinala a Fruga. Trátase, din, de que "se empece a tomar o sector lácteo como un asunto de Estado". Hai consenso entre o sector produtor sobre que medidas adoptar para intentar reverter unha situación da que a responsabilidade recae nas "políticas neoliberais aplicadas pola UE, co consentemento dos gobernos español e galego". A intervención das administracións é chave, sostén a Fruga, incidindo en que nesta cuestión hai consenso no sector produtor, na necesidade de aplicar "mecanismos de intervención" que permitan regular os prezos.


Summary: O sector chama á prudencia e xustifica que moitos hoteles non abran en Semana Santa co gallo de salvar a tempada de verán.

A ponte de San Xosé é o primeiro termómetro para avaliar a resposta do sector hoteleiro ao desexo de centos de galegos e galegas de desfrutar dunhas mini vacacións lonxe da casa. O problema é que a oferta actual non permite facer moitos plans, xa que boa parte dos hoteis galegos permanecen fechados. É o caso do Hotel Rúa Villar, que rexenta a presidenta da Asociación de Hostalaría de Compostela, Sara Santos. Como explica a Nós Diario, as previsións para Semana Santa "son nefastas" para os hoteis. As reservas están no 2% nos poucos que seguen abertos, "e 15% como máximo nos sitios de máis afluencia", apunta. Na súa opinión, a fin das limitacións á mobilidade dentro da Galiza van beneficiar sobre todo cafetarías e restaurantes, pero non tanto os hoteis, aos que non lles compensa abrir para tan poucos días. "É o mesmo que teñas dous cuartos ocupados a que esteas cheo, porque o persoal de recepción é o mesmo". Refírese Santos a que a viabilidade cun número de reservas tan baixo "non compensa para manter o negocio aberto durante catro días". A isto hai que sumar o medo a que "se abra a man e a xente comece a desenfrearse, e quedemos sen verán, que é onde máis esperanzas temos". Na mesma liña, César Ballesteros, presidente dos hostaleiros de Pontevedra, recoñece que hai "moita prudencia dentro do sector". De momento non se dá todo por perdido xa que "a realidade pode variar en cuestión de días". "O último que queremos é unha avalancha de turistas que leve consigo unha cuarta vaga. O que pasou en Nadal queremos evitalo custe o que custar", engade. Horarios de apertura Hoxe está previsto que se reúna o comité clínico, que podería anunciar variacións nos horarios de apertura da hostalaría, entre outras cuestións. "É moi distinto pasar uns días nun lugar onde podes ter a opción de cear alá onde vaias que non tela", destaca Ballesteros, que fía a que "no último momento, cando saibamos as posibilidades reais de apertura" poidan aumentar as reservas. "Vemos a desescalada moi necesaria, mais se non podes ir ás Illas Cíes ou abrir pola noite os restaurantes vai dificultar moito que a xente tome a decisión de facer unha escapada", argumenta o presidente dos hostaleiros de Pontevedra. "Se amplías o horario até as 23 horas, a restauración xa podería dar ese servizo". A recuperación das rutas ás Cíes, como sinala, pode ser outro dos alicientes que leven galegas e galegos doutros recunchos do país a visitar as Rías Baixas, mais zonas como Sanxenxo, nas que a Semana Santa actuaba como inicio da súa tempada, terán que agardar ao verán para ver os seus estabelecementos a pleno rendemento, vaticina. Independentemente do que aconteza, Ballesteros recoñece que a situación do sector é "dramática". "Non estamos obrigados a estar fechados, como o ocio nocturno, nin nos afectan as limitacións. Simplemente non temos clientela e iso é unha situación difícil de levar", lamenta. Boa parte do sector está fechado por esta razón, aínda que hai "honrosas excepcións" de hoteis que "traballan aínda perdendo cartos". Turismo Rural Entre esas excepcións está o turismo rural. Ao igual que aconteceu no verán, é a parte do sector turístico que mellor se está a comportar desde o inicio da pandemia. Xa no verán demostrou ser a opción preferida de moitas galegas e galegos, xa que, ademais de proximidade, estes estabelecementos posibilitan un menor contacto con terceiras persoas e, polo xeral, unha oferta de ocio vencellada a espazos naturais abertos e saudábeis. Segundo datos do portal Casasrurales.net, a día de hoxe a ocupación nos aloxamentos de turismo rural na Galiza para Semana Santa alcanza 66,07%. Con todo, é, por detrás da Rioxa (64,37%), o territorio que peores datos presenta. No conxunto do Estado español a ocupación sitúase en 75,22%, un nivel similar ao do ano pasado por estas datas, antes do aluvión de cancelacións provocado polo estado de alarma.


Summary: Persoal docente de toda a Galiza mobilízase en Compostela para exixir un "cambio de rumbo" nas políticas de persoal do Goberno galego.

Docentes de todo o país concentráronse esta sexta feira fronte á sede da Xunta da Galiza, en San Caetano (Compostela), nun novo acto de protesta convocado pola CIG-Ensino para "evidenciar" o seu "malestar" por mor do "desprezo" da Consellaría de Educación no que atinxe ás súas demandas. Xa o pasado 8 de xuño mestres e mestras mobilizáranse diante de cadanseus centros educativos "fartas" das "decisións unilaterais" tomadas desde o Goberno galego de cara ao vindeiro curso escolar. Esta sexta, máis unha vez, o profesorado puxo de manifesto as eivas nos diferentes niveis do ensino. Carlos Calvente, profesor de Infantil e Primaria, salientou o "desprezo" do departamento que dirixe Román Rodríguez á hora de determinar a necesidade e duración do período de adaptación, así como as "graves carencias na atención á diversidade". CIG-Ensino concentrarase esta sexta feira para exixir a demora do comezo do novo curso No que atinxe á FP, a docente Viviana Roibás lamentou a "inxente carga burocrática" para o profesorado, "en detrimento da necesidade de centrarse na práctica docente". O persoal interino e substituto, o "máis precarizado" Mais, segundo precisou Iria Aboi, mestra interina, o colectivo "máis precarizado" do sector é precisamente o profesorado interino e substituto, tratado como "de segunda" e ao que "se pretendía excluír do debate e toma de decisións a respecto dos horarios e reparto de grupos para o comezo de curso escolar en secundaria". Pola súa parte, Xosé Díaz, membro da dirección dun centro, subliñou "todos os plans, programas e documentos que, impropiamente, ten que asumir o profesorado pola negativa da Consellaría a aumentar o persoal non docente", o que supón unha "deriva burocratizante" do ensino. CIG-Ensino entrega máis de 7.000 sinaturas para demandar a integración de todo o profesorado no grupo A-1 Aliás, Óscar Díaz, docente con experiencia en saúde laboral, puxo o foco nas "enormes eivas" que afronta o profesorado "cunha Administración que leva incumprindo desde hai décadas a lei de prevención de riscos laborais". Fechou o acto o secretario nacional da CIG-Ensino, Suso Bermello, centrando a súa intervención na "necesidade dun cambio de rumbo nas políticas educativas e de persoal da Consellaría" e animando a unha "reacción do profesorado, farto de tanto desprezo e desconsideración, para forzar ese cambio se este non parte dos responsábeis políticos da Consellaría".


Summary: No primeiro día laborable en estado de alarma algunhas persoas negáronse a ocupar o seu posto durante horas porque a separación é de menos de un metro e comparten os equipos, mesmo os cascos

O persoal de varios centros de chamadas de Galicia denunciou ante a Inspección de Traballo que non se están a cumprir as medidas de prevención contra o coronavirus porque traballan "amontoados", con separacións entre persoas que non chegan a un metro e compartindo equipos como os teclados dos ordenadores e os cascos con micrófono.Realizan as súas labores "amontoados", con separacións inferiores a un metro entre persoas, e comparten os equipos, incluídos os cascosEste luns, primeiro día laborable dende a declaración do estado de alarma por parte do Goberno central, algunhas das persoas da quenda de mañá en empresas como Unísono e Bosch, en Vigo, e Atento, na Coruña, negáronse a acceder aos seus postos e chamaron á policía e aos responsables de Sanidade, que indicaron que o asunto non era da súa competencia, e posteriormente á Inspección de Traballo, que está pendente de revisar a situación.A delegada sindical da CIG en Unísono Vigo, Luisa Baños, explicou que todo o persoal terminou ocupando o seu posto, pero con preocupación e algúns deles "chorando". "Non había nin 70 centímetros entre compañeiro e compañeiro", indicou. Nestas instalacións traballan en torno a 800 persoas, que comparten os postos e os equipos. Hoxe mesmo comezaron a chegar máis cascos, pero non son suficientes para todos, explicou.Outra medida proposta pola empresa foi enviar a parte do persoal a traballar dende o seu domicilio, pero baños indicou que son arredor de 20 persoas, polo que considera que a situación non vai mudar. Ademais, relatou o malestar que provocaron no equipo algunhas das publicacións de Unísono nas súas redes sociais, en concreto unha mensaxe, xa retirada, que dicía: "Hay algo más importante que el #coronavirus, el cliente".Unha das delegadas sindicais en Atento na Coruña, Mónica Díaz, explicou que o persoal estivo esperando varias horas este luns a que se realizasen labores de limpeza e se separasen os postos de traballo, de modo que os traballadores non se tivesen que sentar en mesas contiguas, ante a negativa de realizar as súas tarefas doutro modo.Representantes sindicais consideran que a situación "é moi precaria" e destacan a "angustia" que lle provoca ao persoal traballar nestas condicións"A situación é moi precaria", dixo. Os locais non teñen ventilación, os produtos desinfectantes non chegaron ata a tarde e os postos non se limpan entre quendas, indicou Díaz, que explicou que o persoal ten "angustia" por traballar nestas condicións e criticou que unha empresa de telecomunicacións diga que "non é factible o teletraballo".A secretaria xeral de CCOO-Servizos, Lucía Trenor, considerou que, se ben "a maioría das empresas" están colaborando, a situación "é moi preocupante" nalgunhas empresas que "parece que non tomaron ningún tipo de medida" no sector do telemárketing. "Iso preocupa nuns centros de traballo nos que as persoas están amontoadas. Se cae un, van empezar a caer en cadea", dixo.Da situación está informada a Inspección de Traballo, que lles trasladou que están "desbordados", pero tamén a Xunta, á que lle transmitiron unha denuncia, sinalou Trenor.


Summary: O 4 de febreiro ten lugar unha nova Marcha às Cadeias, e van 11, para reclamar a fin da dispersión para os presos galegos, unha práctica que vulnera dereitos e lexislación española e europea. Falamos con organizadores dunha iniciativa que pon o dedo na chaga: familiares e amigos destas persoas presas percorreron durante estes anos para poder visitalos o equivalente a dar 33 veces a volta á terra.

"Que os presos independentistas sexan trasladados a Galiza non é unha petición radical é simplemente que se cumpra un dereito". Iria Calvelo é unha das persoas involucradas na 'Marcha às Cadeias', a iniciativa que fai este ano a súa edición número 11 e que decorrerá o vindeiro 4 de febreiro, organizada pola plataforma de familiares e amigos dos presos, Que Voltem à Casa! Ese día varios autobuses partirán en 2 columnas desde diferentes puntos de Galiza para desprazarse até as cadeas españolas onde cumpren condena ou agardan xuízo presos independentistas galegos. "É moi emocionante", recoñece Iria, pois nesa xornada a "solidariedade" chama á porta das prisións. A dispersión vulnera, afirman, artigos da constitución española, do regulamento penitenciario e do convenio europeo de dereitos humanos, entre outros A Marcha ten unha demanda que se mantén ao longo destes 11 anos: a fin das políticas de dispersión e o traslado a Galiza dos presos independentistas. 'Traze-las para à casa!' é a palabra de orde de cartaces, faixas e murais que apoian a iniciativa. Os propios presos cursaron nestas últimas semanas perante Institucións Penitenciaras e Valedor do Pobo os seus respectivos escritos solicitando ser trasladados a cadeas en Galiza. Vulneracións Desde Que Voltem! lembran que a dispersión vulnera os artigos 25.2 e 91 da constitución española, así como o artigo 4.2 e) do regulamento penitenciario e diferentes convenios e tratados internacionais, como o convenio europeo para a protección dos dereitos humanos ou as coñecidas como 'Regras Mandela', aprobadas en asemblea xeral pola ONU. "Afástase ao preso do seu lugar de residencia, das súas familias e entorno", denuncia Iria. Unha condena a maiores da condena imposta polo propio tribunal. A maiores, coa dispersión púnese a familias e amizades. "Telos a centos de quilómetros da casa implica para poder velos moitos gastos económicos, implica que hai xente que, por exemplo non vai poder visitalos pois non pode facer eses desprazamentos tan longos, como poden ser os avós". Nestes anos, familias e amigos dos presos gastaron 185.000 euros en visitar os presos nas cadeas españolas, cifran desde Que Voltem! Segundo os propios cálculos feitos desde esta asociación, de sumar as visitas feitas ao longo destes cinco anos aos presos independentistas daría que familiares e amigos percorreron máis de 1.333.000 quilómetros, o equivalente a 33 voltas á terra. O custo económico cífrano nos 185.000 euros. Para facer fronte aos gastos da XI Marcha, Que Voltem impulsou unha campaña de crowdfunding. FIES Outra demanda das familias e amizades é a fin do "réxime de castigo" que denuncian que se aplica nas prisións aos presos independentistas galegos. Desde que unha persoa detida en Galiza baixo a acusación de integración ou colaboración con organización armada entra en prisión é obxecto de aplicación por sistema, e así se evidenciou ao longo de todas estas décadas, de dúas medidas punitivas a maiores da derivada da decisión xudicial e da dispersión: a súa clasificación como Fies. A aplicación do réxime Ficheiros de internos de especial seguimento (Fies). Non todos os Fies son presos independentistas mais si que se aplica este réxime a todos os presos independentistas. Hai activa unha campaña de crowdfunding para axudar a facer fronte aos gastos da Marcha Os presos independentistas están sometidos ao Fies 3, o que se aplica ao que a xustiza xulga por integrantes ou colaboradores de 'bandas armadas'. En base a esta cualificación, controlaránselle os traslados, as incidencias e visicitudes penais, procesais e penitenciarias, as persoas que os visitan, os avogados cos que falan, os internos cos que se relacionan...Todo isto recóllese en partes minuciosos que periodicamente se comunican á Dirección xeral de Institucións Penitenciarias. A aplicación do FIES implica que se lles intervirán por sistema as comunicacións, poden ser cambiados de celda cada pouco e sen explicacións, o control dos carcereiros é constante, son sometidos a varios cacheos cada día e poden ser sometidos a 'isolamento', confinados nas súas celdas sen apenas dereito a saír delas. O Tribunal Supremo, nunha sentenza de 2009, consideraba que o réxime FIES era "nulo de dereito", pois regulaba e restrinxía dereitos fundamentais non por lei ou regulamento senón por instrumentos que carecen da categoría de norma, e polo tanto, que non ofrecen as garantías e publicidade que acompañan a actividade normativa. Non cuestionada o fondo mais si a forma. O Ministerio do Interior reformou en 2011 o regulamento penitenciario. Cambiou a forma mais mantivo o fondo. Porén, desde o Comité contra a Tortura da ONU continúan a amosar a súa preocupación polos presos clasificados neste rexime, pois entenden que pode constituír unha práctica de tortura.


Summary: O alto comisionado encarga unha peritaxe a investigadores da USC logo de que a Xunta negase a incidencia no Anllóns da que alertaba o CSIC e tras tramitar 16 queixas sobre a explotación mineira.

O Valedor do Pobo vén de encargar á Universidade de Santiago (USC) unha peritaxe propia para investigar a posible incidencia dos elementos contamintantes que o proxecto mineiro de Corcoesto pode provocar na contorna. Así o decidiu o alto comisionado galego na fase final das investigacións abertas sobre a incidencia ambiental da mina e tras "ter tramitado 16 queixas presentadas por cidadáns en relación aos múltiples prexuízos que a explotación vai ocasionar a esta comarca". O Valedor do Pobo quere contrastar os datos logo de que a Xunta negase a incidencia da que alertaba o CSIC O obxectivo desta peritaxe é a de "contrastar os datos recibidos ata o momento e poder facer unha valoración e dar resposta aos cidadáns" sobre a posible contaminación da contorna e a "mala xestión dos residuos resultantes da actividade", tendo en conta que informes coñecidos resultaron contraditos polo departamento competente da Xunta, en referencia á posible contaminación do río Anllóns da que alertou o CSIC, segundo recoñece o Valedor nun comunicado. O alto comisionado admitiu a trámite un total de 16 queixas presentadas por cidadáns a instancia de parte e nelas estudáronse diferentes aspectos relacionados "coa incidencia que a mina vai ocasionar nesa zona". O último Informe Ordinario do Valedor do Pobo, que recolle a actividade despregada ata o 31 de decembro de 2012, inclúe xa catro críticas expresas ao desenvolvemento do proxecto, que gardaron relación co obxecto das primeiras reclamacións recibidas. De feito, a institución tomou nota e "activou os seus mecanismos para instar a corrixir, entre outros aspectos, as consecuencias sociais da mina nun contorno humanizado, a afectación arqueolóxica da mesma, a deficiente avaliación de impacto ambiental da actividade e mesmo a contaminación e mala xestión dos residuos". O alto comisionado rexeitou unha queixa da emporesa promotora Segundo desvela o comunicado, as actuacións do Valedor en relación á repercusión á explotación mineira de Corcoesto instensificáronse nos últimos meses, ao tempo que o alto comisionado botou atrás unha iniciativa da empresa promotora da explotación, que "resultou inadmitida e respondida co rexeitamento das súas pretensións". A Plataforma pola Defensa de Corcoesto valorou publicamente as actuacións do Valedor do Pobo, así como a Defensora del Pueblo, que se interesou por coñecer as repercusións ambientais da explotación de Cabana de Bergantiños, aínda que no seu Informe Ordinario a las Cortes entregado este principio de ano, non fai aínda referencia algunha a este problema.


Summary: "Se a intención do Comité de Folga é que exista unha nova proposta por parte da Xunta, esta non se produciría, polo que a nosa comparecencia non tería obxecto", di o director xeral de Xustiza nunha carta enviada aos sindicatos

Este luns terá lugar en Compostela unha nova xornada de negociación entre sindicatos e Xunta para buscar un acordo que poña fin á folga que xa dura máis de mes e medio. Ese día, ademais, o Comité de Folga, que integran Alternativas da Xustiza-CUT, CIG, UGT, CCOO, CSIF, STAJ e USO, convocou unha concentración ás 10.30 ante o edificio administrativo de San Caetano para amosar o seu apoio ás reivindicacións que o persoal leva 45 días reclamando. "Se a intención do Comité de Folga é que exista unha nova proposta por parte da Xunta, esta non se produciría, polo que a nosa comparecencia non tería obxecto", di o director xeral de Xustiza As posicións do Goberno galego e do persoal semellan aínda moi afastadas. A pesar de que esta semana os traballadores e traballadoras en folga aprobaron en referendo rebaixar as esixencias dun incremento salarial de 190 euros mensuais, a Xunta mantense inmóbil e rexeita negociar nada que non sexa a oferta que presentou o pasado 19 de marzo, unha proposta de suba non lineal e que suporía 135 euros máis ao mes para os forenses, 133 para os xestores, 108 para os tramitadores e 105 para os corpos de auxilio. A petición de reunión lanzada polo Comité de Folga este xoves foi respondida este venres polo director xeral de Xustiza, Juan José Martín Álvarez. Na comunicación, o representante do Goberno galego limítase a reiterar a proposta xa rexeitada polo persoal, rexeitando continuar as negociacións, e afirma que "se a intención do Comité de Folga é que exista unha nova proposta por parte da Xunta de Galicia, esta non se produciría, polo que a nosa comparecencia non tería obxecto". Juan José Martín Álvarez chega a terxiversar o significado da consulta realizada polo persoal en folga, que el interpreta como unha vitoria para a posición do Goberno galego: "Logo de que a postura mantida polo Comité de Folga na última xuntanza coa Xunta de Galicia perdera validez, pola propia decisión dos funcionarios da Administración de Xustiza, reitérolle esta proposta". Alberto Núñez Feijoo realizou este xoves unhas declaracións no mesmo senso. Pablo Valeiras Ríos, responsable de Alternativas na Xustiza-CUT, contestou este sábado á carta enviada polo director xeral de Xustiza e ás palabras do presidente da Xunta, sinalando que existen ainda grandes diferenzas entre a suba de 190 euros mensuais demandada polo persoal e a mellor oferta do Goberno galego. "Dende os 190€ aos 105€ que pon a Xunta enriba da Mesa hai moito bacalao que cortar como para que todo un Presidente afirme que os traballadores da Xustiza Galega están dispostos a asinar o documento da Xunta de Galicia. A ignorancia é atrevida", afirma Valeiras. "A Xunta debería recapacitar a súa forma de 'negociar' e poñer todos os medios para rematar co conflito, sobre todo coas repercusións que este ten nos cidadáns" Valeiras afirma que na última reunión, "a Xunta unha vez máis tirou da chantaxe máis mezquina posible. Negouse a explicar en que consistía a súa oferta, chantaxeando aos Sindicatos ao afirmar que, para explicar o acordo, tiñamos que asumilo". "A Xunta de Galicia debería recapacitar a súa forma de "negociar" e poñer todos os medios para rematar co conflito, e, sobre todo coas repercusións que este ten nos cidadáns", di. "Algún cidadán pode asumir que unha loita interna pola sucesión do Presidente da Xunta de Galicia, entre o Sr. Rueda e outros Conselleiros, poda provocar a suspensión de máis de 16.000 xuízos e que moitos deles se celebren nos anos 2019 e 2020, xusto cando finalizarían os prazos para cobrar o 100% do posible acordo?", remata Valeiras.


Summary: A dirección do CHUS responde outra vez á denuncia do sindicato O'Mega ante a Fiscalía e aclara que ordenou reforzar o persoal "moito antes" de que se pedise por correo electrónico e que "sempre houbo ocos libres" aquel 2 de xaneiro.

A xerencia sanitaria da área de Santiago volve responder á denuncia do sindicato O'Mega ante a Fiscalía pola morte de dous pacientes nas Urxencias do Clínico tras esperar nos corredores a ser atendidos. Logo de que se fixesen públicos os corres electrónicos cos que a denunciante, tamén delegada de persoal, advertía ata en tres ocasións da "situación moi preocupante" na que se atopaba o servizo aquel 2 de xaneiro, a dirección do CHUS asegura que os doentes "foron valorados e recibiron atención sanitaria aos poucos minutos de chegar". "Concretamente, nun caso aos 9 minutos e noutro, aos 14 minutos", di nun comunicado a xerencia, que insiste en que os doentes "foron atendidos non só por profesionais de Urxencias, senón ademais polos diferentes facultativos especialistas nas graves doenzas previas que xa padecían e se lles fixeron todas as probas complementarias que os clínicos estimaron necesarias". A xerencia di que os doentes foron valorados e atendidos aos poucos minutos de chegar e que ordenou reforzar o persoal "moito antes" de que a delegada sindical o pedise por correo electrónicoNa súa denuncia, o sindicato O'Mega advirte de posibles neglixencias nos falecementos. Nun dos casos, polo excesivo tempo que tivo que agardar o doente, falecido por un problema cardíaco tras dúas horas e media no corredor malia que foi clasificado con prioridade amarela, polo que tería que ser visto nun prazo máximo dunha hora. No outro, por permanecer a paciente no mesmo corredor por falta de sitio e non poder ser diagnosticada de inmediato, ata que a súa situación se agravou e acabou morrendo por unha isquemia intestinal. Ademais, a xerencia do CHUS asegura que "monitoriza en todo momento a situación de Urxencias" e que nese día 2, ante o incremento da afluencia de pacientes, "tivo dotados todos os espazos para atender" e ordenou reforzo de persoal no servizo, "o que permitiu atendelos a todos". "Moito antes de que a delegada sindical enviara a comunicación vía mail á xerencia, xa estaba dada a orde de reforzo", insiste. A dirección asegura que era "innecesario" abrir a antiga sala de reanimación, como se pediu, e que "sempre houbo ocos libres"Tamén nega que fixese falta abrir a antiga sala de reanimación, como reclamaba nun dos correos a denunciante: "Houbo ocos libres nos diferentes espazos de Urxencias, situación que facía totalmente innecesaria a ocupación da antiga sala de reanimación (situada noutra planta) que demanda a denunciante". E engaden que "as urxencias clasificadas como urxencias vitais son atendidas na sala de críticos e na de monitores, e ao longo da tarde do 2 de xaneiro sempre houbo ocos libres nalgunha das dúas zonas".Por outra banda, na denuncia ante a Fiscalía asegúrase que os doentes faleceron "horas despois" tras entrar en Urxencias na noite do día 2. A xerencia asegura que faleceron "en días posteriores ao seu ingreso en Urxencias" e que en ambos casos "as decisións clínicas foron compartidas coas familias". Fátima Nercellas, doutora denunciante, asegura que lle prometeu a unha das familias que denunciaría a situación vivida. A xerencia tamén lembra que a sanidade pública "conta con mecanismos de garantía contrastada (SINASP, Sistema de Notificación y Aprendizaje para la Seguridad del Paciente) para que os profesionais de servizo que detecten algunha anomalía organizativa, mala praxe ou evento adverso poidan comunicalo internamente, mesmo desde o anonimato". "Con este mecanismo activaríase unha investigación interna na que se averiguan as causas e da que se derivan accións e propostas de mellora, así como a determinación de responsabilidades", din.


Summary: Se na redacción da Time non eran alleos á polémica que podían desencadear, entón é que esta foi conscientemente provocada, opción pola que me inclino. Con toda probabilidade entre as tendencias ideolóxicas e éticas dos membros do equipo da revista acollen, máis ou menos desenvolvidos, todos os estereotipos de lectores e lectoras que durante estes días teñen discutido na web sobre liberdade, lactación, perversión, exhibicionismo, manipulación, dereitos, inocencia, bioloxía, multinacionais, maternidade, mercado, beleza, explotación, arte, relixión, dereito, provocación, futuro, infancia, desvío de atención, paternidade, corrupción, naturalidade...

Se na redacción da Time non eran alleos á polémica que podían desencadear, entón é que esta foi conscientemente provocada, opción pola que me inclino. Con toda probabilidade entre as tendencias ideolóxicas e éticas dos membros do equipo da revista acollen, máis ou menos desenvolvidos, todos os estereotipos de lectores e lectoras que durante estes días teñen discutido na web sobre liberdade, lactación, perversión, exhibicionismo, manipulación, dereitos, inocencia, bioloxía, multinacionais, maternidade, mercado, beleza, explotación, arte, relixión, dereito, provocación, futuro, infancia, desvío de atención, paternidade, corrupción, naturalidade, e moitos outros temas que agora non consigo convocar, mais que poden manter unha relación tan directa co contido da portada como os que menciono. A introdución do tabú habería de ser, como imaxino que foi no inicio dos tempos da nosa civilización, un proceso de estilización da forza bruta en velada ameaza permanente que se volve omnipotente e omnipresente cando desaparece o grupo de individuos que a exercen Si, ás veces os estímulos representados como imaxes fixas que, noentanto, conteñen máis planos que os vídeos publicitarios, contribúen a focalizar temas de debate social que dificilmente poden ser postos sobre a mesa por individuos concretos, sen o risco de resultaren as súas intencións malinterpretadas. Eis a natureza do tabú e a dificultade que atoparía para difundirse como concepto puramente teórico en sociedades onde non existise. A introdución do tabú habería de ser, como imaxino que foi no inicio dos tempos da nosa civilización, un proceso de estilización da forza bruta en velada ameaza permanente que se volve omnipotente e omnipresente cando desaparece o grupo de individuos que a exercen, até que pasa a formar parte da que se considera lei natural ou diso que algúns chaman, aínda en ausencia de deidades, moral. Analizamos fotos, declaracións, vídeos e iconas, e cremos elaborar o catálogo de elementos socialmente autorizados, sen querer aceptar que sería moito máis simple revisar os conceptos que sustentan os nosos tabús Analizamos fotos, declaracións, vídeos e iconas, e cremos elaborar o catálogo de elementos socialmente autorizados, sen querer aceptar que sería moito máis simple revisar os conceptos que sustentan os nosos tabús, aínda que as consecuencias fosen, como algúns pensan, imprevisíbeis.


Summary: Inma López Silva recibe o premio de xornalismo Fernández del Riego polo artigo "Terra rota".

A terza feira 17 de decembro entregouse no Café Moderno de Pontevedra o premio Afundación de Xornalismo Fernández del Riego. Recibiuno nesta XVI edición Inma López Silva polo artigo "Terra rota", publicado en La Voz de Galicia 10 de abril de 2018. O galardón, ao que se presentaron un total de 20 artigos, está dotado con 6.000 euros, cuota que aumentará até os 10.000 na vindeira edición. Na entrega do premio, Silva defendeu o xornalismo libre e crítico, así como a lingua e a cultura galegas, recordando a figura de Fernández del Riego: "se non fose por xente coma el, non existiría a narrativa galega contemporánea nin o teatro galego, ao que me dedico". Engadiu a galardoada que "sen xornalismo, sen escritura, sen a creación literaria, non sempre temos o detemento para pensar como queremos organizar a convivencia. Iso é imposíbel sen aquelas persoas que erguen a voz. Ese é o verdadeiro xornalismo". Silva (Santiago, 1978) é escritora e crítica teatral. Actualmente combina a actividade literaria coa docencia na Escola Superior de Arte Dramática da Galiza, desde onde tamén desenvolve unha intensa actividade crítica. O seu nome súmase á nómina de premiados, entre os que se atopan Santiago Lamas, Xosé Carlos Caneiro, Manuel Darriba, Tamara Montero, María Varela ou Santiago Jaureguízar.


Summary: O cárcere de Teixeiro, en Curtis, rexistra o primeiro caso positivo de Covid-19 nun interno que se produce nas prisións galegas. Trátase dun home que permanece asintomático e que entrou en contacto cun afectado fóra do centro penitenciario, polo que foi illado de forma preventiva antes de entrar en contacto con ninguén.

Segundo confirmaron a Europa Press fontes do ámbito penitenciario, o afectado desfrutaba dun terceiro grao, en réxime de semiliberdade, no Centro de Inserción Social da Coruña. Con todo, debido a unha falta, foille revogado este terceiro grao e ordenouse o seu reingreso na prisión de Teixeiro. Á hora de ser trasladado á prisión, o centro de inserción alertou de que o home podería ter entrado en contacto cun caso positivo, polo que foi directamente illado no módulo de ingresos, onde se lle realizou unha proba PCR, que confirmou a sospeita. O recluso atópase asintomático, polo que, previsibelmente, permanecerá en illamento no cárcere curtense até que supere a infección. Dado que non chegou a estar en contacto con outros internos, non se produciron na prisión contactos de risco, indican as mesmas fontes. O de Teixeiro é o primeiro caso certificado de coronavirus nos cárceres galegos, que si tiveron contaxios entre o persoal funcionario na primeira etapa da pandemia e sospeitas, despois desbotadas, na comunidade reclusa. Fontes sindicais chegaron a confirmar, nas primeiras semanas de expansión do coronavirus, até sete positivos, detectados en todos os casos antes da declaración do estado de alarma e apartados dos seus postos até a súa recuperación. Nesas semanas, outros dous internos en Teixeiro chegaron a ser illados de forma preventiva, tras viaxar un deles desde Italia e compartir traslado ao centro penitenciario. As probas posteriores desbotaron a patoloxía.


Summary: Tirán, Cabo de Cruz, Samertolameu de Meira e Amegrove non vogarán en Castro Urdiales polo título español por motivos económicos e deportivos. Na Liga ACT hai cambio de liderato (Hondarribia) e na Liga Galega, Meira e Mecos mantéñense en proa.

Non haberá esta fin de semana traiñeiras galegas no Campionato de España, que se disputa en augas cántabras (Castro Urdiales). Ningunha das catro embarcacións que gañaron o dereito a competir nesa cita van acudir: Cabo de Cruz, Tirán, Samertolameu de Meira e Amegrove. As razóns son económicas e deportivas. Económicas porque o orzamento dos clubes galegos (moi baixos en comparación con cántabros e vascos) xa de por si acuchados non pode asumir desprazamentos tan longos. Desde Amegrove recoñecían recentemento no Diario de Arousa que o ano pasado acudir a ese campionato en Castro-Urdiales supúxolles un custo de case 4.000 euros. E razóns deportivas, porque as tripulacións prefiren un descanso nos corpos e non competir nesa cita de Campionato de España. Hai que medir as forzas, máxime tendo en conta que Meira e Amegrove recibiron convite para a clasificatoria da Concha, a regata por excelencia. E hai que se dosificar para chegar a esa gran cita sen desfalecer. Liga ACT, Hondarribia colle o liderato Após as regatas desta fin de semana (Getxo e Ziérbana), a Liga ACT ou San Miguel ten novo líder, a traiñeira de Hondarribia, con 96 puntos. Catro por detrás está Orio e en terceiro posto Kaiku. As representantes galegas son quinta (Tirán) e sexta (Cabo de Cruz). Na regata de Getxo, a vitoria foi para os vogadores hondarribitarras, que lle meteron 7 segundos a Orio. A traiñeira de Cabo gañou a súa tanda e finalizou quinta. Na competición en augas de Ziérbana, Tirán finalizou no sétimo posto e Cabo de 11º. Aquí o triunfo foi para Urdaibai por escasas 3 décimas sobre os de Hondarribia. LGT-A: Meira e Amegrove Na categoría A da Liga Galega de Traiñeiras (compiten 8 embarcacións) Samertolameu de Meira mantén o liderato após gañar esta fin de semana en Mugardos e ficar segundos na cita en Vilaxoán. A súa perseguidora, a embarcación de Amegrove (segundos na táboa), conquistou a bandeira en Vilaxoán e finalizou segunda en Mugardos. Esta fin de semana deixa tamén cambio na pugna que Vilaxoán e Mugardos manteñen polo terceiro posto, agora en mans dos mugardeses, que ficaron terceiros tanto na regata en casa como na de Vilaxoán. Os de Vilaxoán non puideron pasar do cuarto posto en Mugardos e na súa casa finalizaron nun pobre sexto posto. LGT-B: Mecos Nesta fin de semana só decorreu unha regata na categoría B (9 traiñeiras), en Cesantes, e que meteu a bordo Mecos, por diante de Perillo, Bueu e Coruxo. A competición segue liderada por Mecos con 56 ptos, 4 por diante de Coruxo e Perillo, empatados a 52.


Summary: Cara ao ano 820 a historia da Galiza e a do mundo cristián mudaron para sempre. Por volta desa data, Teodomiro, entón bispo da humilde diocese de Iria, anunciaba ao mundo o que semellaba un insólito milagre, a aparición do sepulcro de Santiago 'o Maior', un dos doce apóstolos do relato bíblico. Desde entón, aquela terra chamada Compostela pasaría a se converter nun dos centros de peregrinación máis concorridos de todo mundo: era o inicio do que hoxe coñecemos como Camiño de Santiago.

Con todo, a historia de Compostela e da propia peregrinación xacobea viuse marcada desde sempre pola alternancia de momentos de esplendor e de decadencia. Así, se na Idade Media chegaría Compostela a ser lugar de coroación de reis galegos como Sancho I, Ordoño IV ou Vermudo II, e aínda metrópole baixo o báculo do arcebispo Diego Xelmírez, na Idade Moderna o culto xacobeo xa decaera como nunca antes. Paradoxalmente, foi a finais do século XV, en pleno Renacemento, cando a ruta xacobea comezou a xerar toda unha literatura de viaxes que con tanta curiosidade recreou o ambiente daquela época no reino de Galiza. Viaxeiros centroeuropeos como o monxe Hermann Künig, Sebastian Ilsung ou o barón León de Rosmithal, entre outros, legáronnos testemuños de primeira man que aínda hoxe son obxecto de estudo académico. Mais se un deles destacou pola súa profusión e relevancia, ese foi, sen dúbida, o relato de Hieronymus Münzer (ca. 1437-1508). Hieronymus Münzer Orixinario de Feldkirch, hoxe vila austríaca que entón formaba parte do extinto Sacro Imperio, Münzer estudou medicina e axiña se soubo integrar nos círculos humanísticos especialmente interesados na física e na cosmografía. Co tempo, Münzer acabaría converténdose nun reputado xeógrafo, colaborando activamente nunha das grandes obras xermanas da época, as Crónicas de Núremberg (1493), unha enciclopedia ilustrada que constitúe o incunábulo máis importante do seu tempo. Porén, a fama chegaríalle ao de Feldkirch coa a súa viaxe por Europa, especialmente tras seu periplo a través dos diferentes reinos ibéricos, onde visitaría non só os máis diversos monumentos e cidades, senón tamén as cortes portuguesa, navarra e castelán-aragonesa. Con todo, a ollada de Hieronymus Münzer non se detivo na vida cortesá nin na eclesiástica. A pluma do humanista tamén soubo rexistrar a dura realidade social dunha época marcada pola guerra e a intolerancia relixiosa. Así, sorprendíase Münzer da extorsión aos musulmáns, como tamén a ampla presenza de escravos guíneos en Lisboa e aínda de nativos canarios en cidades como Valencia, escravizados por se rebelaren contra a ocupación castelá das illas. Mais con certeza, Galiza, e en concreto Compostela, representa un dos enclaves que maior expectación espertaron en Münzer. Así, no seu relato, o estudoso recrea un itinerario que discorre ao longo do que hoxe dá en chamarse "camiño portugués". A súa entrada no reino de Galiza, o día 10 de decembro, causou boa impresión no xermano. A episcopal Tui daba a benvida a un Münzer que a xulgaría como unha boa vila cunha fermosa catedral, antano centro eclesiástico das terras máis setentrionais de Portugal. Unha consideración positiva que mantén ao longo do seu camiño polas Rías Baixas, abraiado pola súa riqueza e abundancia pesqueira, tanto en Redondela como en Pontevedra, cidade, esta última, que o impresiona pola súa grande antigüidade e por estar provista dunha sólida ponte de catorce arcos. Non era Münzer, con todo, o único xermano que fixara os seus ollos en terras galegas, pois nas proximidades de Redondela, conta o viaxeiro como vivía un home de Frankfurt, cuxa hospitalidade lle permitiu facer noite alí mesmo. Rumbo ao norte, Caldas de Reis perfilouse como o seguinte destino do xeógrafo, sorprendido non só polas súas prodixiosas augas termais senón tamén polo seu escaso aproveitamento. A unhas poucas leguas, Padrón será o primeiro punto no que o alemán sinta de preto as pegadas do apóstolo, especialmente a través de pedras e fontes que a tradición oral asociaba á vida do apóstolo. Münzer en Compostela Por fin, o día 13 de decembro chegaba Münzer a Compostela, á que describe como unha cidade-santuario, pequena en dimensións mais rodeada de "fortísimas torres". O templo e o número de eclesiásticos que o atenden abraian o viaxeiro, consciente de estar nunha das tres catedrais máis impoñentes da cristiandade, mais non así as xentes compostelás que, en opinión do alemán, abandonaran os labores produtivos para vivir do santuario e dos peregrinos. Mais lonxe de limitarse a unha observación banal da súa experiencia, o relato de Münzer revela que este coñecía ben a situación política do reino de Galiza, como tamén as medidas sumarísimas que os Reis Católicos aplicaran no reino, e mesmo os abusos perpetrados nel polo arcebispo Fonseca II, acérrimo aliado dos reis. A pesar da súa parcialidade política e relixiosa, o relato de Hieronymus Münzer representa un testemuño relevante para entender o país e a súa evolución. Un país -entón reino- que o alemán soubo delimitar dun modo natural desde o momento en que cruzou o río Miño, deixando atrás o reino de Portugal, e que para el se estendía até os confíns do Bierzo, xa camiño de Astorga, onde o de Friedkirk situaba a fin das terras galegas e o comezo dunha nova realidade: Castela.


Summary: "Aquela zona tíñana moi traballada". Quen pronuncia estas palabras é o coñecido guerrilleiro Camilo de Dios Fernández. Fomos entrevistalo acerca de Manuel García Rodríguez "O Sarxento", compañeiro de guerrillas de Mario Rodríguez Losada "O Pinche". Co tempo, aquela noción de "zona moi traballada" resultounos interesante contrastala á luz do tráxico destino dun anónimo entre os anónimos: Daniel Calvo Domínguez "O Barbeiro" de Langullo (Manzaneda).

O territorio no que se movían "O Pinche" e "O Sarxento" está acaroado, ao suroeste, á Cabeza Grande de Manzaneda e rodeado nas demais direccións polos ríos Bibei e Navea, cos seus penedos e os seus acantilados. A resistencia antifranquista naquela bisbarra quedou asociada a Langullo, a aldea onde naceron Mario e Manuel, e tamén Daniel Calvo. Xa a finais do século XIX, o illamento xeográfico de Langullo o compensaba dabondo a mobilidade dos seus veciños, que emigraban e, as veces, volvían. O avó de Manuel García Rodríguez alistárase nos exércitos da coroa, atinxindo o rango de sarxento que lle deu nome á casa e alcuño a Manuel. As irmás de Manuel tamén viaxaron: unhas ás Américas, outras tres a Barcelona. A comezos dos anos trinta, Manuel foise canda elas, traballando no sector gastronómico e experimentando a febre social da capital catalá. Da mesma maneira, Mario Rodríguez Losada tamén coñeceu outros aires: de novo, estivo a traballar en Bilbo. A comezos dos anos 50, a algúns guerrilleiros tocoulles atopar agocho seguro e converterse en "toupeiras", como Manuel García Rodríguez en Placín (Manzaneda) e Mario Rodríguez Losada en Pena Folenche (Trives) En xuño de 1932, foron detidos en Langullo catro mozos de 23 anos. Entre eles estaba Daniel Calvo, pero non Mario nin Manuel que se acaso aínda non retornaran á vila. Eran as consecuencias dun conflito laboral entre xornaleiros, apoderados e terratenentes4... Malia o seu apego á vida en Barcelona, Rosario García Rodríguez volveu a Langullo en 1935, tras sete anos de ausencia, a carón dos seus pais e irmáns menores. Foi así como ela tamén participou, xunto ao seu irmán Manuel e a Mario Rodríguez Losada, na "folga da Mata", todo un mito local naquela época, na que se perpetuaba algo dos movementos insurreccionais dos anos anteriores. Rosario adoitaba contar como lle prestara a Mario unha bata que trouxera de Barcelona, "para despistar", o que non evitou que os levaran presos para A Rúa, eles a pé e a Garda Civil a cabalo. Para Rosario e Manuel, non foi a máis; porén a Mario tocoulle algo de cadea. Tamén lembraba Rosario que durante aquela estancia na vila, seu irmán Manuel fora con Daniel Calvo Domínguez a un mitin a Ourense. Como tiñan simpatías libertarias, pode que sexa o mitin que deu Federica Montseny na súa xira por Galiza en decembro de 19355. De Daniel, Rosario dicía que era o máis intelixente de toda a panda. Ao monte! O chamado "Alzamiento Nacional" non aconteceu, pois, nun territorio socialmente virxe: os falanxistas de novo cuño, moitos foran das Juventudes de Acción Popular, tiñan a tiro uns mozos rebuldeiros que non acataban a sociedade caciquil e clerical que se pretendía restaurar. A represión do verán-outono de 1936 así como o rexeitamento á incorporación a filas no exército "nacional", alimentaron as partidas de "fuxidos". En Langullo, Manuel García Rodríguez e Mario Rodríguez Losada, botáronse ao monte. Daniel Calvo Domínguez, non. Na comarca, e durante 15 anos, un fato de arroutados mantivo en xaque á Garda Civil e aos falanxistas, aínda que fose a costa de detencións e mortes. Non cabe dúbida: manterse tanto tempo a salvo nun perímetro tan reducido esixía puntos de apoio, enlaces, complicidades. Amigos e familiares pagaron a súa solidariedade e o seu silencio con multas, malleiras, incendios, detencións, cadeas, campos de concentración e morte. Os verdugos asañábanse contra as mulleres –Encarnación, Georgina, Benilde…– e mataron a Ventura, o carteiro de Borruga (Manzaneda). O chamado "Alzamiento nacional" non aconteceu nun territorio socialmente virxe: os falanxistas de novo cuño tiñan a tiro uns mozos rebuldeiros que non acataban a sociedade caciquil e clerical que se pretendía restaurar Os vellos lembran a ferocidade da "brigadilla". Manuel Nogueira, martirizado nos calabozos de Quiroga e na cama tras os golpes, recibiu a visita "oficial" dun suxeito que viña a se informar se alí o trataran ben… O pobre home non tivo outra que dicir que si. Aínda hoxe, logo de tantos anos, a humillación do pai diante da súa nena é unha ferida que a súa familia non pode esquecer. Moitos sabíano case todo. Non falaron. Entre eles, Daniel Calvo é o arquetipo daquela resistencia calada, unha ética asumida até as súas últimas consecuencias. Un traxe para Mario Polo que contan os que o coñeceron, Daniel non era nin un atordado nin un afouto. Máis ben unha boa persoa, alegre e solidaria. Tamén un home de "ideas", como se dicía entón dos que non aturaban a dominación do cacique nin as andrómenas do crego. Por iso, en 1941 foi sometido ao Tribunal de Responsabilidades Políticas a carón de seis máis que non tiñan relación algunha con el. Os informes cursados por parroquias da Garda Civil e xefaturas de Falanxe, resultarían divertidos se non tiveran consecuencias: o certo é que Daniel Calvo non pertencía a Falanxe e que socialmente era considerado "individuo peligroso"6. No relato de Mario presentado por Antonio Téllez, non se menciona Daniel Calvo máis que de esguello: "Si, sóubeno polo barbeiro". Pode entenderse que o barbeiro de Langullo era un nexo de relación fixo entre veciños e fuxidos, da mesma maneira que o carteiro de Borruga xa o fora coa súa capacidade de movemento. A comezos dos anos 50, escurecéronse as guerrillas tras sufrir durísimas baixas. Algúns conseguíronse exiliar. A outros poucos, tocoulles atopar agocho seguro e converterse en "toupeiras". Así aconteceu con Manuel García Rodríguez en Placín (Manzaneda) e con Mario Rodríguez Losada en Pena Folenche (Trives). Non obstante, hai indicios de que por aqueles anos, ambos fixeron tentativas para escapar. Manuel, comunicouse para iso coa súa irmá Rosario que estaba exiliada en Francia e Mario decidiu facerse un traxe; non para ir de festa, se supón. Cumpría se achegar á fronteira francesa. Dous relatos e unha Causa O xastre encargado de facer o traxe era curmán de Mario, dunha familia de A Madroa, un casal situado entre Langullo e Borruga. Daquela, vivía en Ponferrada. Daniel Calvo fixo de intermediario. O traxe –singular pola estatura de Mario– veu polo tren, de Ponferrada á Rúa. Por encargo de Daniel, recolleuno alí un rapazote de Langullo que coñecía o xastre. Na propia estación, botóuselle enriba a Garda Civil. Viaxe en coche, subida a pe á casa da Mata –para non aparecer pola vila– e careo con Daniel, que de inmediato asumiu a completa responsabilidade do ocorrido. A Garda Civil argallou daquela un plano maquiavélico: deixarlle o traxe a Daniel, para que este concertara unha cita con Mario "O Pinche" e o delatara: a emboscada perfecta. Aí está o primeiro relato, a cargo do mozo que recolleu o traxe7. Daniel Calvo non pode traizoar a Mario. Tampouco pode mofarse da Garda Civil: co do traxe demostrase que é cómplice dun "bandoleiro" e desta a cousa vai en serio, non quedará en malleiras. Só ten unha opción: esconderse, botarse ao monte, desaparecer… Foi no devalo de 1952. E agora vén o segundo relato8. Un sobriño da esposa de Daniel, indo por leña escoitouno cantar e xuntouse co seu tío desaparecido. Daniel agachábase polas marxes do río Bibei, cara Chandoiro ou fronte Larouco, nuns ocos ao pe do acantilado. "Dábase a ver", lembran algúns. Un punto de encontro frecuente era un lugar apartado da vila e de acceso difícil chamado Val de Ovella, onde algúns veciños tiñan prados. Alí levábanlle fogazas de pan e comida, que por outra parte recollía nalgunhas casas amigas da vila, a súa e outras, de noite. A vida de "escapado", para a que Daniel tiña tan poucas aptitudes, acabou coa súa saúde: tivo unha infección cutánea. Dous amigos seus da vila levárono nun mulo ás Ermidas (O Bolo), xunto ao médico do Bolo, Sebastián Ricoy Otero, que o curou e non dixo nada a ninguén, por moito que o coñecera. Agora ben, teñen validez estes testemuños orais? Aínda que non se axustaran de todo á realidade, esas pegadas míticas tamén dirían moito do acontecido… Dáse o caso de que a propia lóxica interna do réxime represivo permítenos confirmar o esencial. O 25 de setembro de 1953 produciuse un atraco en Torbeo. No inicio da causa fálase de "dos desconocidos", que pasan a ser "supuestos autores": Mario Rodríguez Losada e Daniel Calvo Domínguez9. Xa se sabe: mentres houbo "escapados", non houbo atraco que non se lles atribuíra. Procedeuse a recoller as declaracións de "Brígida Monteagudo, esposa de Daniel Calvo Domínguez, y de Guillermo Rodríguez, tío de Mario Rodríguez Losada". A declaración de Guillermo Rodríguez é unha requisitoria contra o seu sobriño, aludindo ao seu fillo, maltratado por Mario e Manuel, "por ser falangista". Moito máis valente é a declaración de Brígida: non sabe nada de nada e a ausencia de Daniel débese "a la entrega de un traje a Mario y por haberle tomado declaración sobre este asunto la Guardia Civil, a la cual prometió hacerle entrega del Mario en el momento de llevarle el traje". O do traxe de Mario, pois, non é ningún invento. A morte de Daniel O sábado 10 de decembro de 1955, no xornal La Región publicouse unha nota indicando que se atoparan "entre la maleza del monte Valdegollado", no termo de Langullo, "los restos de un conocido bandolero", Daniel Calvo Domínguez "O Barbeiro", "muerto hace ocho o diez meses". Con data do 22 de decembro do mesmo ano, en París, o semanario da CNT do exilio Solidaridad Obrera falou do "resistente" Daniel Calvo, e indicou que tiña "heridas por arma de fuego". Quen matou Daniel Calvo?. Todo son hipóteses: "Le dieron un tiro por delante o por detrás", dixéronnos. A memoria é unha construción do presente e a asunción de heroes encadrados en esquemas ideolóxicos escurece ás veces o complexo e entrañable do corpo social. Íamos tras os pasos duns seres fora do común e batemos cun feixe de amigos incorporados ao colectivo da vida real dun pobo. Desde logo, aquela zona, uns e outros traballárana10. Notas: 1 Entrevista, 23/09/2013. 2 Executado a garrote vil o 6 de xuño de 1959 en Ourense. 3 Téllez Antonio, A guerrilla antifranquista de Mario de Langullo "O Pinche", Limiar e anotacións de Dionísio Pereira, Ed. A Nosa Terra, Vigo, 2000. 4 El Pueblo Gallego (Vigo), 03/06/1932. 5 Montseny Mañé Federica, Impresions dunha viaxe por Galicia en 1935, Ed. Trifolium, Oleiros, 2013. 6 Tribunal de Responsabilidades Políticas de La Coruña, Juzgado de Orense, N.º del Tribunal: 1067 (1941). Os sete encartados foron sobresidos, por demasiado pobres. 7 Entrevista, 24/09/2013. 8 Entrevista, 27/03/2013. 9 Octava Región Militar, Juzgado Militar eventual N°1, Plaza de Lugo, Causa 94-53. 10 Moito do que sabemos de Daniel Calvo debémosllo á memoria colectiva dos veciños de Langullo.


Summary: En febreiro comezou a aplicarse un ERE temporal motivado pola crise que atravesa Vodafone España. Trátase da segunda empresa con máis persoal da cidade olívica.

A folga de 24 horas convocada polo comité de empresa de Bosch para rexeitar o ERTE que a empresa aplica en Vigo está a ter un seguimento maioritario entre o cadro de persoal. Ao redor do 80% das traballadoras e traballadores da compañía secundou este mércores a mobilización, que incluíu unha concentración ante as sedes da empresa.Protestan contra a aplicación do ERE temporal que afecta a case 600 traballadoras dende o pasado mes de febreiroProtestan principalmente contra a aplicación do ERE temporal que afecta a case 600 traballadoras dende o pasado mes de febreiro. Dende a CIG denúnciase que o ERTE se deseñou "a cegas" e cunha previsión "de máximos" e subliñan que a carga de traballo procedente de Vodafone segue a ser moi elevada.As causas do ERTE están nos problemas que arrastra Vodafone España dende hai meses. Bosch-Vigo encárgase das funcións de soporte técnico, provisión administrativa e reclamacións da compañía de telecomunicacións e argumenta que a caída na carga de traballo procedente de Vodafone fai necesaria a regulación de emprego. Ademais do ERTE, Bosch decidiu prescindir doutras 200 traballadoras que estaban contratadas a través de empresas de traballo temporal (ETT).Bosch é a segunda empresa con máis traballadores en VigoA presidenta do comité de empresa, Laura Pérez Figueroa, da CIG, expresou a satisfacción da representación sindical polo elevado seguimento que rexistra a folga. Nas concentracións convocadas na Avenida de Madrid e da rúa María Berdiales os berros máis escoitados foron "Non é un ERTE, é unha estafa", "Despidos para os directivos" e "Este ERTE ímolo parar".


Summary: O grupo Convocatoria Cívica, do que é líder o polémico letrado que pechou o diario 'Egin' ou foi denunciado por torturas, ofrécese para entrar no espazo electoral e "participar na procura dun cambio social fronte aos partidos tradicionais e as súas estruturas obsoletas". Garzón mantén fortes vencellos en Galiza con membros de AGE.

A asociación Convocatoria Cívica confirmou como presidente ao ex-xuíz da Audiencia Nacional Baltasar Garzón na súa última asemblea, na que anunciou a súa decisión de "participar activamente no escenario político electoral español á vez que propiciará o debate e o consenso", co obxectivo de reunir nunha soa coligación a todas as plataformas que buscan "un cambio social", o que supón que o letrado que pechou o 'Egin' ou foi denunciado por torturas pola propia Unión Europes pensa dar o salto á area electoral dentro da esquerda española. Deste xeito, Garzón realizou unha chamada a "outras forzas, plataformas, correntes, grupos, movementos, mareas e partidos para que entre todos podamos ser, non varios máis, senón quen decidan o futuro do noso país". Na súa última Asemblea Xeral celebrada en Madrid, @s soci@s de Convocatoria Cívica (CC) ratificaron como vicepresidente ao exdirector xeral da Unesco Federico Mayor Zaragoza e puxeron as bases para buscar alianzas con "forzas comprometidas por un verdadeiro cambio social e politico fronte ao modelo dos partidos tradicionais e as súas estruturas obsoletas e afastadas dos problemas reais da sociedade, para, desde o diálogo e a colaboración, aglutinar e unir forzas e consensuar propostas e obxectivos, en forma participativa, propoñendo unha gran coalición na que os cidadáns fagan que a súa voz sexa escoitada e contribúan a decidir o seu futuro". "Queremos unir forzas e consensuar propostas e obxectivos de forma participativa", asegura o grupo de Garzón O grupo de Garzón anunciou que nas próximas semanas presentará a outras organizacións un documento de 20 puntos, como base do dialogo e acordo con quen se sume á iniciativa, "que se irá completando con novas propostas, locais, autonómicas, nacionais e internacionais", segundo explicaron. Garzón mantén fortes vencellos en Galiza con persoas que participan de AGE, especialmente por parte de Espazo Ecosocialista. Porén, outros sectores da esquerda rupturista e do nacionalismo -mesmo tamén dentro de AGE ou doutras forzas como independentistas ou o BNG- consideran a Garzón un adversario político, tal e como se demostrou durante as protestas contra a súa presenza na universidade de Compostela.