Summary: Trátase da primeira medida contra a privatización dos seus postos de traballo que a empresa concesionaria do novo hospital destina a persoal contratado por unha ETT.

Segundo recolle o portal de información VigoÉ @s celadores da área sanitaria de Vigo iniciarán un encerramento que "nun comezo durará até o 13 de outubro" momento no que se terá lugar un paro indefinido. Fano para defender os seus postos de traballo e as funcións que viñan desenvolvendo como persoal do Chuvi mais que foron das que foron relegad@s, de acordo coa comunicación interna que lles foi remitida. Neste senso, o Sergas comunicoulles através da EOXI que a partir de agora "só se encargarán do traslado de doentes, o resto será levado a cabo polo servizo de transporte" através de persoal contratado por unha Empresa de Traballo Temporal (ETT), denuncian. Coñecid@s como Tigas (Transporte Interno e Xestión Auxiliar) estas persoas son traballadoras e traballadores dependentes da empresa concesionaria do servizo público sanitario vigués e responsábeis da "recollida e entrega de: mostras biolóxicas, petición de probas, correo interno, envases de hemoderivados baleiros e banco de sangue co informe de hemovixilancia, medicación de farmacia de envío puntual ordinario ou urxente, carros de medicacións e cambio de maletíns entre carros, citostáticos, material procedente e con destino en esterilización e documentación para destrución", explican na comunicación interna recollida por VigoÉ. O conxunto de celadores denuncia que existen 1.500 persoas en listaxe de contratación "e eles colocan a xente através dunha ETT". "Hai xente facendo papeleo e paquetes porque non ten nada que facer, isto é un sen sentido", afirman. Para alén do encerramento, as centrais sindicais presentaron unha demanda xudicial que se suma á rexistrada a título individual pol@s propi@s traballador@s coas que tentarán frear a privatización do servizo.


Summary: Explica que a crise provocada pola Covid-19 limitou a planificación da actividade do asociacionismo cultural galego este 2020.

A Mesa pola Normalización Lingüística reiterou esta quinta feira a súa petición formal á Real Academia Galega (RAG) para que "alongue" ao 2021 a dedicación do Día das Letras galegas a Ricardo Carvalho Calero. A entidade indicou á RAG, entidade responsábel da elección do adicatario desta data, que as circuntancias sanitarias en relación á homenaxe a Don Ricardo Carvalho Calero neste 2020 non melloraron nesta última parte do ano. "Se ben os centros de ensino abriron no mes de setembro", indica a carta que o presidente da Mesa, Marcos Maceira, no escrito que lle dirixe ao presidente da RAG, Vítor F. Freixanes, "non o puideron facer en condicións normais e na grande maioría están restrinxidas a celebración de actos de todo tipo incluídas as actividades culturais". "Mesmo actos preparados por entidades culturais ou mesmo institucións para este mes foron anulados por causa das restricións impostas pola autoridades sanitarias" "Como recentemente expresou a Federación de Asociacións Culturais Galiza Cultura", engade, "a incerteza limitou a planificación da actividade do asociacionismo cultural galego". "Mesmo actos preparados por entidades culturais ou mesmo institucións para este mes foron anulados por causa das restricións impostas pola autoridades sanitarias", recorda. "As circunstancias deste 2020 non dependen da Academia nin de ningunha outra institución", remata a solicitude, "mais pensamos que hai posibilidade de paliar os efectos que está a ter a epidemia que sofremos nas decisións que tomemos e que D. Ricardo Carvalho Calero merece unha homenaxe completa, non parcial nin restrinxida. Por isto reiteramos a petición realizada de prolongar a 2021 a celebración do Día das Letras Galegas adicado a D. Ricardo Carvalho Calero". Durante estes meses diferentes entidades e colectivos pediron que se estendese a celebración do Día das Letras galegas a Carvalho ao 2021.


Summary: Son as sinaturas que colleitou na plataforma Change.org a petición de Beatriz Figueroa, unha xornalista de Vigo enferma desde hai 3 anos, no desemprego e obrigada a pagar o 40% dos seus medicamentos. A petición procura apoios para a proposición de lei que levou ao Congreso español a deputada do BNG Olaia Fernández Davila.

A proposición de lei "sobre a mellora da protección laboral e da seguranza social das persoas enfermas de cancro" que a deputada do BNG Olaia Fernández Davila presentou no Congreso español será debatida nas vindeiras semanas co aval de máis de 350.000 sinaturas. Son os apoios que colleitou na plataforma dixital Change.org a petición asinada por Beatriz Figueroa, doente de cancro, xornalista e avogada en situación de desemprego e cuns ingresos de 426 euros mensais e obrigada a pagar, tal e como informa en conversa con Sermos Galiza, o 40% dos seus medicamentos. Foi o economista vigués Jaime Cabeza quen redactou a proposición rexistrada por Davila. O texto recolle as "grandes dificultades" d@s doentes de cancro para manter os vencellos co eido laboral. "Cando esgotan a prestación por incapacidade temporal son cualificadas coma incapacitadas permanentes" mais, en caso de que se atopen no desemprego cando se lles diagnostica a enfermidade --caso de Beatriz Figueroa, diagnosticada hai tres anos-- ao esgotaren a prestación fican sen ingresos. De non teren recoñecida a incapacidade non están exent@s de pagar os medicamentos. Que é o que solicitan tanto Figueroa coma o BNG na súa proposición de lei? Que o Goberno español mude a Lei Xeral de Seguranza Social "para que protexa economicamente os enfermos de cancro" e "non nos condene á exclusión social". Beatriz Figueroa defende este posicionamento desde hai tres anos, cando lle foi diagnosticado un carcinoma. Após unha folga de fame O 21 de maio de 2013 encetou unha greve de fame para denunciar a "total desprotección" en que se atopan ela e as persoas que partillan a mesma situación socio-laboral. Entre os pleitos para conseguir que se lle recoñeza a incapacidade --ten un xulgamento en outubro-- e as cirurxías derivadas da enfermidade --as dúas últimas foron o 11 e o 27 de febreiro--, Figueroa segue un tratamento médico que a obriga a desembolsar o 40% das inxeccións que debe por cada seis meses e dos medicamentos que ten que tomar en periodos inflamatorios coma o que está a atravesar cando mantén esta conversa. "Varía moito" a cantidade dos seus ingresos de 426€ que debe destinar a medicamentos, "mais todos os meses é un desembolso considerábel porque só estás exenta de non pagar se non tes ingreso nengún".


Summary: O bosque que rodea esta infraestrutura no monte Gaiás recibirá máis cartos (450.000 euros) que o que se adica á edición de libro galego ou ao Museo do pobo Galego.

Xa presentados a grandes trazos os orzamentos da Xunta para 2016, están estes a ser días de actividade das comisións parlamentares na Cámara do Hórreo para ir debullando e debatendo as contas que lle corresponden aos diferentes departamentos do goberno de Núñez Feijóo. Unha desas comisións foi a de Cultura, na que o conselleiro defendeu os orzamentos como na boa liña para os obxectivos a cumprir. Mais non son da mesma visión os grupos da oposición (BNG, AGE e PSdeG), que coincidiron en criticar que nas contas se prioricen determinados campos. A Fundación da Cidade da Cultura absorbe 11,4 millóns de euros, case o duplo do que se destina á lingua galega (6,7) Así, desde o BNG consideran que son "raquíticos para a cultura galega". O deputado Cosme Pombo afirmou que a partida dedicada á Fundación da Cidade da Cultura, 11,4 millóns de euros, representa "un volume de gasto desproporcionado" tendo en conta que resulta ser o duplo do que a consellería dedica a defender e fomentar a lingua galega (6.756.000 euros). O Bosque de Galiza -bosque que rodea a Cidade da Cultura- ten consignados 450.000 euros, mentres para a edición do libro galego hai 348.000 euros; bibliotecas de Galiza,160.000 euros; feiras do libro, 150.000 e para o Museo do Pobo Galego, 200.000 euros. Ramón Vázquez, de AGE, afirmou que non hai sentido a que nestes orzamentos non houbese unha maior aposta na cultura e lingua galega. Vicente Docasar, do PsdeG, denunciou que con estes orzamentos "a nosa lingua e a nosa cultura da miseria e da irrelevancia orzamentaria", xa que dende a chegada de Feijóo perdeu, dixo, un 56 por cento do seu orzamento, pasando do 1,2 do investimento ao 0,6 por cento que ten a día de hoxe. Docasar reclamou un "cambio de rumbo" na Consellería de Educación e Cultura para "demostrar o que aseguran de que a recuperación é un feito, que estamos nunha etapa expansiva".


Summary: Sectores económicos da Galiza como a pesca, o téxtil e a automoción miran con preocupación o que acontece na fronteira entre Rusia e Ucraína.

O aumento das tensións na fronteira entre Rusia e Ucraína tivo co arranque da semana as súas primeiras consecuencias económicas, pois as bolsas rexistraron a súa primeira gran caída do ano, con perdas millonarias na cotización de moitas empresas, sobre todo aquelas con intereses nestes países. É o caso da galega Inditex, que onte recuperaba parte do camiño perdido na xornada anterior, na que os seus títulos perderon 3,38% do seu valor. O motivo, que a firma fundada por Amancio Ortega ten en Rusia a súa maior rede comercial fóra do Estado español, con 521 estabelecementos a feche de 2020, segundo a memoria da multinacional téxtil con sede en Arteixo. Son 37 menos que as 558 con que contaba a finais de 2019, debido a que a firma de moda paralizara os seus plans de expansión no país a causa da pandemia da Covid. Aínda así, empregaba 9.119 persoas en Rusia a feche de 2020, fronte as 10.696 que tiña só un ano antes. En Ucraína, Inditex mantén 72 estabelecementos e 1.170 persoas empregadas, 220 menos que no exercicio anterior. O téxtil é, pois, un mercado interesante para a Galiza nestes dous países, non só para Inditex, senón para firmas como Bimba&Lola, que tamén ten presenza alí. Bens exportados Segundo os últimos datos do Ministerio de Industria, Comercio e Turismo, entre xaneiro e novembro de 2021, a Galiza exportou a Rusia produtos téxtiles por valor de 30 millóns de euros, sobre un total de 113,3 millóns de euros exportados. Foron, xunto cos insecticidas que fabrican firmas como Zelnova Zeltia, controlada por Pedro Fernández Puentes, presidente do Grupo Zendal, os produtos máis demandados por Rusia. O valor destes chegou aos 28,2 millóns de euros. Pola súa parte, o total de bens exportados nese mesmo período a Ucraína situouse nos 102,9 millóns de euros, dos que case a metade (48,6 millóns) corresponden a bens do sector da automoción. Por detrás destes colócase a pesca conxelada, cun volume exportado entre xaneiro e decembro de 24,6 millóns de euros, e novamente os insecticidas, con 15,5 millóns de euros en bens exportados desde a Galiza. Artigos de primeira necesidade No que atinxe ás importacións, os produtos que a Galiza compra a Rusia e Ucraína superan en valor aos exportados. De feito suman case o dobre (410,4 millóns en compras fronte aos 216,3 das vendas). No caso de Ucraína, trátase de produtos tan básicos para sectores como o alimentario, o agrícola ou o gandeiro como o aceite de xirasol (74,8 millóns de euros) e o millo (40,5 millóns), que levan boa parte dos 130,7 millóns de valor da mercadoría importada. No caso de Rusia, as compras desde a Galiza, que ascenderon a 279,7 millóns de euros até novembro, corresponden a outro tipo de produtos tamén determinantes para a economía galega, como son os combustíbeis. Subministro enerxético A maior parte desa cantidade (184,7 millóns de euros) corresponde a importacións de petróleo e gas natural, aos que hai que sumar outros 17,1 millóns de euros de compras de carbón realizadas o pasado ano. Xunto a estes, outro produto chave é o gas natural, que ten en Rusia a un dos principais subministradores da Unión Europea. A maioría chega a través de gasodutos, que aproveita sobre todo a cidadanía dos Estados centrais. No caso da Galiza, o gas natural que se emprega nos fogares e na industria provén fundamentalmente de Alxeria, tamén por gasoduto, pero o conflito con Marrocos fixo aumentar a chegada de gas natural licuado (GNL) por barco. Así, á regasificadora de Reganosa en Mugardos chegaron o pasado ano 27 buques metaneiros, sendo os procedentes de Rusia maioría. Daquel país chegaron un total de 10 gaseiros, máis que de ningún outro territorio.


Summary: O presidente da Real Academia Galega relata que o seu antecesor "non quixo" darlle a man nin a el nin a Henrique Monteagudo e nega as acusacións de que na RAG agora "trabállase pouco". Cualifica de "amigo" ao conselleiro Jesús Vázquez.

O presidente da Real Academia Galega (RAG), Xesús Alonso Montero, afirmou que non mantén "ningunha relación" coa seu antecesor no cargo, Xosé Luís Méndez Ferrín, xa que non coincide con el "dende hai moito tempo" e "unha vez" que se atoparon Ferrín lle negou o saúdo tanto a el como ao secretario da institución, Henrique Monteagudo, sempre segundo o seu relato. Montero censurou que Ferrín "faga declaracións dicindo que na RAG agora se traballa pouco", o que considera que "son frases bastante incorrectas". "Porén, é probable que en diante teñamos que ter algunha relación, porque a vida non termina aquí, supoño que nos atoparemos algunha vez", engadiu o presidente da Academia, que tamén recoñeceu que aínda existe certa división na entidade. "Hai pais que non transmiten a lingua aos seus fillos a pesar de que é a que utilizan na casa", sinalou Montero sobre o estado do galego Alonso Montero falou tamén, durante unha entrevista en RNE, sobre a saúde actual do idioma galego para apuntar que "hai un fenómeno que habería que ter moi en conta por parte das institucións, e él aquel polo que hai casas nas que os pais non transmiten o galego, que é o idioma do pai e a nai, aos seus fillos". Xunta O titular da RAG tamén volveu a sinalar que se leva "moi ben con todas as autoridades da Xunta", pois é "amigo" do conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Jesús Vázquez; e ten unha relación "extraordinariamente fluída" e "eficaz" co secretario xeral de Cultura, Anxo Lorenzo; e o responsable de Política Lingüística, Valentín García. "Hai que dicir que a Xunta, dentro das circunstancias de tanta gravidade economica que hai, non nos recortou a súa axuda económica, aínda que si nola recortou o Goberno central", remarcou Alonso Montero.


Summary: Feijóo asegura que o erario galego recibirá uns 17 millóns ao ano do tributo bancario do Goberno central, reclamado en Galicia en numerosas ocasións por PSdeG, AGE e BNG. Galicia non será compensada ao non ter imposto propio como Andalucía, Canarias e Extremadura.

Resulta difícil contar as ocasións en que os grupos da oposición parlamentaria galega propuxeron a posta en marcha dun imposto sobre os depósitos bancarios en Galicia. Proposicións de lei, debates de orzamentos, ou sesións de política xeral foron só algunhas das oportunidades nas que PSdeG, AGE e BNG, confluíron nunha proposta presentada por algún deles para, con diferentes matices, impoñer un tributo que tiveron en marcha autonomías como Andalucía (PSOE-IU), Extremadura (PP) ou Canarias (CC) ata que o Estado llelo anulou. Tamén Asturias, Valencia e Catalunya deron pasos para poñelo en marcha, pero o Goberno central demandounas. Agora é o Estado quen se dispón a aplicar este tributo e é a Xunta quen o celebra. Segundo avanzou o pasado venres a vicepresidenta do Goberno central, Soraya Sáenz de Santamaría, o imposto estatal suporá un 0,03% dos depósitos bancarios e substituirá o que o propio gabinete de Mariano rajoy ten en vigor dende xaneiro de 2013 cun tipo do 0%, isto é, sen repercursión ningunha pero creado para "garantir a unidade de mercado", isto é, para impedir que as autonomías puidesen cobrar polo mesmo concepto. Dado que algunhas autonomías xa o facían o Estado ten que compensalas polo que deixaron de cobrar. Esta compensación non chegará, obviamente, a Galicia, se ben Alberto Núñez Feijóo eloxia a nova figura tributaria porque, asegura, servirá para "incrementar o noso financiamento". Feijóo di agora que Galicia ingresará 17 millóns co tributo, que o Estado fixa no 0,03% Ese eloxio lanzouno o presidente no marco da bronca sesión de control deste mércores, na que o BNG o interpelaba pola reforma fiscal que prepara o Goberno de España. "Imos reclamar que o impsoto sobre os depósitos bancarios veña ás arcas autonómicas", asegurou o presidente, antes de cifrar en 17 millóns os que "chegarán a Galicia" grazas á reforma. "A comunidade autónoma -retrucou Francisco Jorquera- vaise beneficiar dun imposto que vostedes se negaron a implantar". As razóns para rexeitalo O PP auguraba que o imposto implicaría redución dos depósitos, despedimentos e peches de sucursais bancarias Feijóo pon o acento na capacidade recadatoria dun imposto que o seu grupo parlamentario vía inconveniente ata hai poucos meses. Así, por exemplo, hai escasamente un ano o voceiro parlamentario dos conservadores, Pedro Puy, argumentou o rexeitamento do seu partido non só aludindo a unha cuestión de competencias, senón tamén a que, ao seu xuízo, "dificultaría a recuperación do sistema financeiro galego", xa que afectaría á clientela das entidades financeiras e mesmo, aseguraba, provocaría despedimentos nos bancos e peches de sucursais. Un gravame coma este, profundaba daquela Puy, motivaría "que se reduzan os depósitos" bancarios, especialmente en Novagalicia Banco -actualmente Abanca- e implicarái unha "restrición do crédito a familias e pequenas e medianas empresas". Aínda que con diferenzas nas porcentaxes ou repercursións últimas, Alternativa, Bloque e PSdeG apoiáronse mutuamente cada vez que pediron aplicar o imposto.


Summary: Catro de cada 10 moz@s empregad@s perciben un salario inferior a mil euros. A xestión da crise deixa a mocidade mellor preparada nunha situación de emerxencia laboral. Cunha taxa de desemprego do 50%, o corenta por cento da mocidade galega con formación universitaria non ten traballo. En troca, aquelas que o teñen desenvólvenos en situacións precarias.

As sucesivas reformas laborais e os plans de emprego xuvenil aprobados polos gobernos do Partido Popular en Galiza e Madrid non reverten a taxa de desemprego que atinxe a metade da mocidade do país. A falta de oportunidades laborais na propia terra aboca diariamente a 70 moz@s a saíren da Galiza para procurar un posto de traballo --denuncian as centrais sindicais. Porén, a realidade daquelas persoas que, con sorte, atopan un emprego no país (só 6 de cada 10 titulad@s) dista moito da vivida anos atrás. Neste senso, a promoción gobernamental dos contratos temporais e en formación sitúa perto da metade da mocidade empregada baixo a temporalidade laboral e condicións salariais que poden chegar mesmo a seren inferiores aos 500 euros ao mes. A supresión das prestacións por desemprego durante os primeiros anos, as facilidades no despedimento e a gratuidade do mesmo nun contrato de aprendizaxe que se pode alongar até os 33 anos deixan unha mocidade traballadora en condicións precarias. Catro de cada dez non chegan a 'mileuristas' d@s cales, perto do 10% percibe un salario inferior ao mínimo interprofesional. Segundo o estudo elaborado pola Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galiza (Acsug), máis do 40% do estudantado que rematou en 2008 algunha das titulacións que conforman o abano académico do SUG atopábase en 2011 engrosando as listaxes do paro.


Summary: Aberto o prazo para asistir ás Xornadas de Videoxogos e Literatura.

Profesionais do mundo dos videoxogos e da literatura compartirán as súas experiencias, consellos, perspectivas e ideas máis unha vez nas Xornadas de Videoxogo e Literatura. Organizado pola Fundación Carlos Casares, o encontro decorrerá o 2, 3 e 4 de setembro no Museo Marco de Vigo e en streaming, desde a canle das xornadas. Ao carón do mundo dos videoxogos, a presenza doutros sectores e industrias culturais e creativas estará moi presente, mais en especial o mundo da literatura, segundo apuntan desde a organización. Desenvolveranse así mesmo obradoiros sobre dereitos de autor, ferramentas docentes e de guión e narrativa de videoxogos. Faladoiros, conferencias, presentacións e talleres O programa arranca na quinta feira 2 de setembro, ás 16 horas, coa inauguración a cargo da Fundación Carlos Casares. A esta séguenlle as palestras "Os comezos do audiovisual interactivo en España", a cargo de Víctor Freixanes e Gilberto Sánchez, e "Os esports na Galiza e en España", por Hugo Botana, Sandra Cabeza 'Leviathan', Diego Vidal e Hugo Santomé 'Curruncho'. Xa para as 18.30 horas teñen programada a presentación da exposición "A literatura entra en xogo" e do proxecto "Música e videoxogos", na Fundación Museo do Videoxogo da Galiza. Na sexta feira 3 de setembro comezarán ás 10 da mañá coa palestra "El cuento de sirena: Unha visión (pre) videolúdica de Gonzalo Torrente Ballester", por Antonio Gil. Continúan con "Crea videoxogos narrativos sen saber programar. Unha aproximación a Bitsy e Twine", da man de Miguel Valverde. Por outra banda, Ramón Méndez, Alba Calvo e Anxo Suárez achegaranse á "Tradución e localización de videoxogos" e Roberto Janeiro falará de "Dereitos de autor nos videoxogos e nas adaptacións literarias". Ás 18 horas contarán coa mesa redonda "O galego nas redes sociais", na que participan creadores de contido como Iago Gordillo, Mario García e Esther Estévez. Fechará a xornada Josué Monchán con "Guión e deseño narrativo nos videoxogos". Para a primeira hora do sábado, 4 de setembro, teñen programado o taller de narrativas visuais "Cóntame un conto", que imparte Ramón Besonías. Xa ás 11 horas será a presentación de "Ti primeiro", da man de Roberto Alvite e Luz Castro. Para finalizar as xornadas decorrerá a 'desconferencia' "Ti participas", moderada por Carlos Pereiro, un novo espazo de "micro aberto" onde o público poderá ser partícipe das xornadas.


Esta fin de semana está tendo lugar na Illa de San Simón a terceira edición do Congreso sobre comunicación en internet, Nethinking, evento promovido pola Consellería de Educación e financiado con cartos públicos. Na súa páxina web anuncian como principal atractivo a presencia da blogueira cubana Yoani Sánchez, coñecida polo seu blog Generación Y. Que fai de Yoani Sánchez unha invitada tan apetecible cando actualmente pululan pola rede millóns de blogs de toda índole? Principalmente, a súa posta en escena, simulando unha fachada de pacífica, cunha imaxe traballada por todos aqueles que ano tras ano (e así van 54) non poden coa decisión dos cubanos de defender a soberanía da súa Patria. Faina apetecible para os que fan o xogo ás súas continuas declaracións contra un pobo perpetuamente ameazado, Cuba, cun brutal bloqueo ianqui, con Cinco prisioneiros en EEUU, cunha base, Guantánamo, na que si EEUU tortura, como tortura en Iraq, Afganistán, Libia ou Siria. Un pobo que a pesar de todo isto, segue intentando vivir nun sistema onde a desnutrición infantil é do 0%, dito por organismos tan pouco dubidosos como UNESCO, e onde a educación (taxa de analfabetismo máis baixa de América Latina), saúde (1 médico cada 148 habitantes) e vivenda son gratis. Disto sabe moi ben Yoani Sánchez, graduada como Filóloga en Cuba, por suposto de forma gratuíta, e emigrante retornada de Suiza, malia asegurar que a súa situación económica neste país era óptima. Sábeo tan ben, que ata este momento, nunca se posicionara en contra de Cuba. Temas persoais, rivalidades, ciumes…fixeron que abandonara un portal dixital que lideraba con outro opositor á revolución e no 2007 abriu o seu blog Generación Y, traducido a 18 idiomas, con varios millóns de visitas ó mes, algo realmente difícil de administrar se non fora polo apoio exterior, mesmo utilizando tecnoloxía estadounidense pese ó bloqueo. Non é difícil, unha vez coñecido isto, saber quen a lexitima, en nome de quen fala: O sustento material e virtual da súa corta carreira é a financiación que lle aporta a CIA. Ela mesma se delata cando alude a que Cuba é unha "isla parecida a un barco que hace aguas a punto del naufragio", usando as mesmas palabras que emprega o organismo norteamericano para xustificar intervencións violentas na Illa. A CIA recompénsaa xestionándolle premios internacionais que a lancen ó estrelato durante un tempo, ata que apareza outro produto mediático do que botar man. Por esta canle recibiu o premio Ortega y Gasset, colocan o seu blog como un dos máis influíntes, e El País, sitúaa como unha dos 100 hispanoamericanos máis importantes, a parte de pagarlle un salario mensual nada desprezable. Esta vendepatrias, por certo, case descoñecida polos seus paisanos, basea o seu discurso na incoherencia. É curioso que fale de falta de liberdade de expresión cando ela espalla mentira e manipulación sen censuras. Como a resposta do pobo é a indiferenza, o globo está comezando a desinflarse, porque nin convence, nin provoca, nin moito menos ten unha oratoria amena. E mentres tanto, os mesmos de sempre, malgastan en mercenarios os cartos do contribuínte sen que logren acadar os seus obxectivos. Os cartos dese contribuínte ó que espremen cada día máis e máis, ceibando sobre el como doses de veleno, recortes e máis recortes en dereitos tan básicos como a educación e a sanidade. Esta fin de semana, a Illa da Memoria, agora rebautizada como Illa do Pensamento tras un lavado de imaxe co que se suprimiu practicamente todo vestixio do horror vivido trala Guerra Civil, alberga, promovido pola Consellaría de Educación, este Congreso de Comunicación e redes sociais: NeThinking: Como comunicarnos. Non deixa de ser unha ironía, tratándose da illa dos Silenciados.


Summary: O Goberno local entrevé unha "leve esperanza" para reparar a "inxustiza" de que a Audiencia de Madrid recoñecese a propiedade das figuras do Mestre Mateo á familia Franco

O Tribunal Supremo admitiu a trámite os recursos de casación e infracción penal presentados polo Concello de Santiago contra a sentenza da Audiencia de Madrid que outorga a propiedade das estatuas de Isaac e Abraham, do Pórtico da Gloria, á familia Franco, un fallo que o alcalde cualificou de "claramente inxusto". O rexedor compostelán, Xosé Sánchez Bugallo, aplaudiu esta sexta feira en rolda de prensa o feito de que aínda "estea entreaberta" unha porta que "parecía fechada", en referencia á acción xudicial que o concello mantén contra a familia Franco pola propiedade destas estatuas do Mestre Mateo. Fronte común para recuperar as esculturas do Mestre Mateo "Esta mañá recibimos a comunicación do Tribunal Supremo, que admite a trámite os dous recursos do concello e abre un novo procedemento tanto por casación como por infracción procesual", dixo Bugallo, quen advertiu que "non se pode cantar vitoria en absoluto". Agora, o concello ten 20 días para documentar as súas queixas, no caso da infracción procesual, e os seus argumentos, no recurso de casación. "Leve esperanza" Desta forma, o Goberno local mantén unha "leve esperanza" de que o Supremo "poida reparar esa tremenda inxustiza derivada da sentenza da Audiencia de Madrid", que lle recoñece a propiedade á familia Franco, "aínda que esta non puido acreditar en ningún momento" os documentos de posesión das mesmas, mentres que o consistorio entregou "a escritura de compra desas esculturas", dixo o alcalde. "Confío en que o Tribunal Supremo aprecie esa documentación que se foi achegando en cada momento e revise unha sentenza que teño que dicir que me parece claramente inxusta", engadiu Sánchez Bugallo. "Patrimonio de todos" A intención do consistorio é "recuperar o que debe ser un patrimonio de todos", explicou o rexedor, que lamentou que os Franco non aceptasen a proposta que o concello realizou hai un ano, para que cedesen as esculturas para a súa exposición ao Museo da Catedral. "O que queremos é que poidan verse", dixo. Os Franco manteñen a súa versión sobre as estatuas ante a xuíza pero sen probas Para finalizar, Sánchez Bugallo asegurou que o concello "seguirá pelexando até onde poida" e "reclamando a reparación" do que consideran unha "apropiación indebida" das figuras de Isaac e Abraham, pertencentes orixinalmente á anteportada do Pórtico da Gloria, desaparecidas desde os anos 50. "Oxalá isto anticipe un final feliz", apostilou.


Summary: Os investigadores da presunta trama corrupta detectaron que "Paula Prado solicitou que lle sexa restablecido" o subministro de auga "a unha veciña súa" que o "roubaba" antes de dispoñer do correspondente contador.

Os máis de cincuenta tomos da operación Pokémon sobre os que xa non pesa o segredo sumarial inclúen unha cantidade de feitos e sospeitas difícil de abranguer. Entre presuntos amaños de contratos, supostas prevaricacións ou seguimentos a cartos de orixe e destino dubidosos atópanse pequenos actos que, moi probablemente, non cheguen a ter relevancia penal ningunha pero permiten trazar un retrato descarnado dun xeito de facer política. Trátase de feitos de escasa dimensión se son comparados coas pezas centrais da presunta trama pero que, malia ao seu escaso volume, constitúen unha maneira de acceder ou relacionarse no ámbito das institucións públicas que lle é allea ao común da cidadanía. Unha das persoas que incorreu nesta maneira de actuar é, segundo a investigación, a voceira do PP e deputada Paula Prado, que só tivo que comparecer no caso en calidade de testemuña. Na segunda parte do sumario que xa non é secreta e a cuxo contido tivo acceso Praza Pública recóllese un informe no que Vixilancia Aduaneira advirte "trato de favor" por parte da empresa Aquagest, concesionaria do servizo municipal de augas de Santiago, cando a parlamentaria aínda era tamén membro do Goberno municipal. A través das chamadas telefónicas do responsable da compañía na cidade, José Luis Míguez, intervidas por orde da xuíza Pilar de Lara, os investigadores averiguan que "Paula Prado solicitou" que lle "sexa restablecido" o subministro de auga a "unha veciña súa", á que Aquagest "llo cortara por realizar unha toma dende a que roubaba" tal subministro. Segundo a investigación, Prado "solicitou que lle sexa restablecido" o subministro de auga "a unha veciña súa" que o "roubaba" "A señora estaba roubando a auga antes do contador" con "impago dos consumos realizados", di o informe, e o propio Míguez "recoñece que a señora estaba roubando a auga antes do contador". Neste contexto, o día seguinte ás eleccións autonómicas de 2012 Míguez trasládalle a Prado os parabéns pola vitoria do PP e esta "solicítalle reunirse" e "quedan para verse" nun local hostaleiro próximo á Casa do Concello "sen concretaro o tema por teléfono". Non obstante, relatan os investigadores, o propio Míguez "nos informará do tema da conversa" a través doutra chamada a unha persoa chamada Marta, á que "Míguez lle di que estivo con Paula Prado, que Paula lle estaba contando os seus problemas referidos a unha veciña que lle pediu un favor". "Se queres cóntoche todos os amigos teus e meus que collen a auga antes do contador", ironizou o responsable de Aquagest Esa mesma tarde, "unha vez restablecido o subministro a quen roubaba o subministro de auga", Míguez chama a Prado. "Pode chamar á señora esa e dicirlle que mañá a chaman arranxándolle o problema", anúncialle, aínda que tamén lle aclara que "se houbo algún problema foi porque a señora estaba roubando a auga antes do contador" nun "baixo que non estaba dado de alta". "Se colles a auga antes do contador non che pasa polo contador e non conta", abonda. "Iso tivo que ser por erro, estráñame", retruca a popular. "Bueno, se queres cóntoche todos os amigos teus e meus que collen a auga antes do contador", abonda Míguez, antes de reiterar que "xa ten todo arranxado" e que á interesada xa lle van "dar o papel que necesite, a licenza de primeira ocupación". "Teña vostede moi boa tarde, señora parlamentaria", despediuse. Un día máis tarde, sempre segundo este informe, é a propia Paula Prado quen, "agradecida", lle confirma a Míguez "que o tema ese xa está arranxado, e que moitas grazas". "Paula dille que a acaban de chamar agora para dicirlle que xa está todo en orde" e o responsable de Aquagest "recoñece que a día de hoxe nas obras teñen que cambiar as acometidas e que deberían esixirlle cambiar a acometida, pero que non llo esixiron". "Un millón de grazas, eh". "Moitísimas veces", responde Míguez, quen agradece que Prado "fixese feliz á súa nai" coa entrega dun "obxecto".


Summary: Concentracións nas áreas sanitarias exixiron a cobertura do 100% das vacantes no Sergas.

CIG, CCOO, UGT, CSI-F, CESM-Omega, SATSE e máis SAE desenvolveron concentracións Vigo, A Coruña, Lugo, Santiago, Pontevedra, Ourense, Ferrol, Cee, Ribeira, Vilagarcía, Burela, Monforte e O Barco nas que reclamaron a cobertura de todos os postos de traballo destruídos nos últimos anos por mor da taxa de reposición imposta pola Xunta. Reclaman condicións de traballo que rachen coas contratacións por días ou semanas Neste senso, lembran desde as organizacións sindicais, desde 2009 xubiláronse 3 mil profesionais da saúde. Entretanto, só foron re-emprazadas o 10% das prazas vacantes --entre 2010 e 2014, o 50% no 2015 e, segundo anunciou o goberno de Galiza, o 100% para este ano 2016. Ora ben, sinalan, só serán cubertas as prazas correspondentes ao ano anterior e o que non implica que se dea cobertura a todas as prazas que se perderon nestes anos, apuntan as centrais sindicais. De acordo coas Ofertas Públicas de Emprego (OPE) publicadas en 2012 só se ofertaron 176 prazas de facultativos/as; na de 2013-14 205 de enfermeiras/os e 82 de médicas/os de familia; na de 2014, 104 para o resto de colectivos; na de 2015, 344 e este ano, 818. Destarte, suman 1.539 prazas que non se achegan "nin de lonxe" ás 3.000 que serían precisas para garantir a cobertura daquelas que se perderon por xubilacións, sinalan. Desde 2012 só se cubriron, de acordo coas OPE publicadas, 1.539 prazas mentres que se xubilaron por volta de 3 mil profesionais Así pois, os cadros de persoal das áreas sanitarias mobilizouse para reclamar non só a cobertura de todas as prazas necesarias para garantir a calidade asistencial senón tamén condicións de traballo dignas fronte ás que actualmente atinxen @s profesionais sanitari@s nomeadamente como resultado de contratos por días soltos ou semanais. Condicións "miserentas" que din, prexudica tamén @s utentes do sistema sanitario público como resultado das dificultades que carrexa para atender as necesidades dos centros de saúde e hospitalarios. "Só garantindo que hai persoal suficiente, e este está contratado en condicións dignas, se pode frear a privatización do sistema que persegue o PP", afirman.


Summary: Desprezo ao galego, improvisación e falta de rigor é o resumo que fai a CIG das probas de Selectividade, agora denominadas probas ABAU. Ademais, engade o sindicato, houbo tamén "falta de previsión" na suspensión do exame de filosofía a sexta feira, 14 de xuño, por deficiencias na súa formulación.

"Segundo nos comunica profesorado e alumnado presente nas probas esta sexta feira", indica a CIG nun comunicado, "o exame de bioloxía e xeoloxía só fo repartido aos estudantes en castelán". Cando algúns deles solicitaron versión en galego só a recibiron unha hora despois do inicio do exame mais apenas lles concederon dez minutos de prazo a maiores para realizalo. "As instrucións da Comisión Interuniversitaria Galega (CIUG) era entregar os exames [desas materias] en galego e en castelán. É curioso que precisamente unha vez máis os erros se produzan na nosa lingua", denuncia a central sindical, "o que demostra a falta de rigor por parte da Administración á hora de velar polos ereitos lingüísticos do alumnado". Co caos nas probas de filosofía, derivado de erros na formulación dos exames, a CIG tamén critica a "falta de previsión" da CIUG. As probas quedaron aprazadas para as catro da tarde do 14 de xuño "cando estaba previsto que finalizasen xa esta mañá. Debeu existir algún probelam cos exames de reserva que deben ter todas as materias. A estes xa se recorreu, con éxito, o primeiro día das probas ABAU ao ter que substituír o exame de lingua galega 2 por abrir o paquete antes de tempo".


Summary: Martín defendeu a presenza do emérito na súa localidade e asegurou que "hai máis 'juancarlistas' do que se quere facer crer".

O alcalde de Sanxenxo, Telmo Martín, confirmou que Juan Carlos I voltará á localidade en xuño, para as regatas do campionato do mundo de vela, e sinalou que "hai máis 'juancarlistas' do que se quere facer crer". Protestan en Sanxenxo ante Juan Carlos I co lema 'Galiza non ten rei' En declaracións á saída do Club náutico do municipio, Martín defendeu a presenza do emérito na súa localidade, asegurando que "se fose un presidente da República" coa mesma proxección comportaríase de igual forma. "Un cidadán máis" Martín tachou ademais de "inxenuos" aqueles que pensaban que a chegada do monarca "pasaría desapercibida" e definiu o emérito como "un cidadán máis que pasa uns días entre nós" O alcalde de Sanxenxo e Rueda, "encantados" de recibir o emérito O emérito ás preguntas dos medios congregados á saída do Club Náutico de Sanxenxo, onde asistiu á entrega de premios da regata decorrida esta fin de semana. "Moitas ganas" de ver Felipe VI Asegurou que ten "moitas ganas" do encontro previsto para esta segunda feira co seu fillo, o xefe do Estado Felipe VI, en Madrid. Desta reunión, apuntou ademais, espera "moitos abrazos" e "ver a familia". Após a regata, o monarca recibiu unha placa como recoñecemento ao seu "apoio á vela e ao deporte en xeral", así como ao impulso ao turismo na localidade de Sanxenxo.


A Dirección Xeral de Saúde Pública vén de recibir, por parte do Instituto de Saúde Carlos III, a confirmación do primeiro caso positivo da varíola do mono na Galiza. A persoa afectada polo virus é un varón que pertence a área sanitaria da Coruña e Cee, e permanece illado no seu domicilio. A Dirección Xeral de Saúde Pública xa se puxo en contacto cos contactos estreitos deste positivo e trasladou as recomendacións pertinentes. Varíola do mono: dan negativo os tres casos sospeitosos na Galiza A partir da vindeira semana, a Galiza estará en disposición de realizar as PCR de confirmación diagnóstica deste virus. A confirmación prodúcese logo de que a Dirección Xeral de Saúde Pública enviase ao Centro Nacional de Microbioloxía as mostras de dous novos posíbeis casos de infección, ascendendo ata sete, o número total de persoas que presentaron un cadro compatible coa varíola do mono. O gromo de varíola do mono, en cinco chaves Desde que recibiu a alerta internacional sobre a varíola do mono, o pasado martes 17 de maio, o departamento sanitario da Xunta mantense vixiante para poder identificar e confirmar ou desbotar os posíbeis casos desta enfermidade.


Summary: Galicia en Común tamén exixe transparencia. Esta segunda feira tamén presentará no Congreso varias preguntas dirixidas ao Consello de RTVE sobre o cumprimiento das bases do Benidorm Fest.

A polémica xerada tras a final do Benidorm Fest abre camiño cara o Congreso dos Deputados e deputadas. A diverxencia ente as conclusións do xurado profesional e o voto do público tanto durante as semifinais como na cerimonia final do certame leva o triunfo de Chanel á Cámara baixa a iniciativa do BNG e de Galicia en Común. Ambas as dúas formacións urxen explicacións a RTVE. Queren coñecer os detalles do concurso musical que serviu para escoller a canción que representará España no festival de Eurovisión, coa participación dun xurado especializado (50%), dun estudo demoscópico (25%) e da audiencia, a través do televoto (25%). Elección do xurado Así, nesta segunda feira o BNG "rexistraremos solicitude de comparecencia do Presidente da CRTVE no Congreso para que explique os criterios utilizados para a elección do xurado do Benidorm Fest, do sistema de votacións e as dificultades que encontraron moitas persoas para poder votar", avanzou este domingo Néstor Rego na súa conta de Twitter. "A CRTVE é un ente público que pagamos entre todos e todas, e que, por tanto, debe garantir transparencia e criterios equitativos en procesos coma este. Para alén do espectáculo están os intereses lexítimos, non só dun grupo, senón dunha língua e unha cultura como a galega", afondou. O deputado nacionalista incidiu, ademais en que "moitos galegos e galegas que teñen a lexítima percepción de que se actuou con parcialidade para evitar que unha canción en galego fose a Eurovisión, dúbidas que é preciso esclarecer e apurar responsabilidades, se for o caso". "Total transparencia" Na mesma liña, Galicia en Común tamén presenta esta segunda feira no Congreso dos Deputados varias preguntas dirixidas ao Consello de RTVE sobre o cumprimento das bases do concurso Benidorm Fest. Segundo explicou a formación nun comunicado, a iniciativa -que parte do deputado Antón Gómez Reino- pide facer públicos os criterios de valoración para a composición do xurado, a puntuación detallada de cada un deles segundo as regras e os criterios de valoración estipulados nas bases do desenvolvemento do concurso para a puntuación final. "O Consello de RTVE debe garantir un concurso con total transparencia", sinalou Gómez Reino, en referencia ao apoio popular xerado por bandas como Tanxugueiras e Rigoberta Bandini co resultado final para a elección do representante español a Eurovisión 2022. "Cremos que é deber dun organismo público atender ás queixas da poboación que non sente representada con esta decisión. O voto popular debe contar de verdade", incidiu Gómez Reino. Galicia en Común preguntará tamén sobre o sistema de votación de mensaxería instantánea, que provocou problemas á hora de enviar as votacións e así se fixeron eco varias usuarias nas redes sociais.


Summary: Rocío Mosquera e boa parte da súa equipa asistiron ao acto de presentación da Asociación de hospitais privados de Galiza. Xa lle reclamaron "convenios estábeis" co Sergas para reducir as listas e os tempos de agarda. Estes últimos soben até os 80 días se se toman en conta no cálculo os seis meses que carrexa xustamente a empresa sanitaria Povisa

A conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, e boa parte da súa equipa fixeron parte do acto de presentación da Asociación de hospitais privados de Galiza, presentada oficialmente hai un día e que xa emitiu un comunicado para reclamar "convenios estábeis" co departamento que dirixe Mosquera. O obxectivo, din, aliviar a actividade do Sergas, cifrando en 482 millóns ao ano o aforro que a privada supón para as contas da sanidade pública. Tal e como publicamos recentemente, nos últimos tres anos as políticas aplicadas polo PP na Galiza en materia sanitaria dirixíronse cara a un obxectivo fundamental: desmantelar o sistema público. Para Manuel Martín, voceiro da Plataforma SOS sanidade pública, a folla de ruta que seguiron é clara: "potenciar o aseguramento privado e deixar en mans privadas a prestación de servizos que até o de agora eran públicos". O resultado: 3.600 persoas que se sumaron a unha listaxe para seren operadas, até completar @s 40 mil pacientes en lista de agarda. Os seis meses de agarda na empresa sanitaria Povisa soben a media até os 80 díasSegundo considerou o presidente da nova asociación, Justo Jorge, a redución destas listas, e dos tempos de agarda, pasa pola sinatura de acordos entre o Sergas e os hospitais privados. No programa electoral que o levou á Xunta en 2009, Alberto Núñez Feijóo comprometérase a rebaixar os tempos, mais estes aumentaron dos 70 aos 80 días unha vez sumados os máis de seis meses de agarda que carrexa o hospital vigués Povisa. É privado, mais consulta ao redor de 100 mil persoas en virtude dun concerto coa Xunta. Así as cousas, a sanidade privada xa lle manifestou á cara as súas preferencias a Rocío Mosquera: atender nos seus centros todas as persoas que sufrisen un accidente de tráfico, enferm@s crónicas e pacientes sociosanitari@s, isto é, persoas que se atopen en situación de dependencia, desde idos@s até a diversidade funcional.


Summary: Os incendios forestais do pasado outubro marcaron un punto de inflexión nos concellos pontevedreses. A magnitude e as consecuencias dos lumes evidenciaron a necesidade de novas estratexias para afrontar un dos principais problemas ambientais do país. Baixo esta premisa, a Universidade de Vigo e a Deputación de Pontevedra levan meses traballando nun proxecto que busca estabelecer as liñas mestras da política forestal, da ordenación do territorio e da extinción de incendios, que permita evitar ou mitigar episodios similares no futuro. Eis un extracto da reportaxe publicada no Sermos Galiza 303.

"Tentamos facer un traballo forense dos incendios en Pontevedra con profesionais de todo o mundo. Queremos contar con entre 10 e 15 opinións cualificadas, analizadas sobre o terreo na maior parte dos casos ou sobre a cartografía detallada. E con todas elas, facer unha síntese do que podemos aprender dos lumes de outubro. A idea é ser capaces de transmitir cales son as cuestións prioritarias", asegura en declaracións a Sermos Galiza o coordinador do proxecto e director da Escola de Enxeñaría Forestal da Universidade de Vigo, Juan Picos. Non se trata de idear un simple receitario, asegura Picos, senón de xuntar un panel de persoas especializadas na materia para que, tras reunir e analizar os dados de forma científica, determinen os patróns comúns que explican os incendios forestais, e permitan mudar a forma de abordalos por parte das distintas administracións involucradas. Un traballo da Universidade de Vigo e da Deputación de Pontevedra que está inspirado nas investigacións realizadas en Portugal após os grandes lumes do pasado ano, pero que non se desenvolvera antes na Galiza. Cando a Xunta non actúa Desde a institución provincial, que financia e promove o proxecto, apuntan que este xurdiu non só pola magnitude dos incendios de outubro, tamén pola "constatación de que a Xunta non estaba facendo o que tiña que facer", segundo aclara o seu vicepresidente, César Mosqueira. "O bo coñecemento permite actuar e tomar decisións sobre unha base sólida, non sobre modas, ou sobre lugares comúns. Xuntando persoas expertas a nivel mundial para que nos digan cales serían as mellores opcións para enfocar os problemas do monte en xeral e dos incendios en particular", salienta sobre os propósitos do estudo. [Podes ler o texto íntegro no número 303 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A patronal asegura que aplica as medidas do Goberno español e di que será "un golpe tremendo" que precisará "o esforzo de todas e todos".

A industria do metal galego, que emprega a máis de 67.000 persoas, está a aplicar xa, segundo informan desde a a Asociación de Industriais Metalúrxicos da Galiza (Asime) as últimas medidas ditadas polo Goberno español. A raíz da Real Decreto Lei aprobado esta pasada fin de semana que obriga a parar toda aquela actividade que non sexa considerada un servizo esencial, tivo como consecuencia nas industrias metalúrxicas galegas a redución da súa actividade en 80%. Enrique Mallón, secretario xeral de Asime, asegura que "desde toda a industria do sector metal galego estamos comprometidos coa loita contra o coronavirus, mais precísase máis previsión e claridade na adopción deste tipo de medidas". Desde Asime informan que só continúan a súa actividade aquelas industrias vinculadas estreitamente coa produción e xeración dos servizos esenciais ou básicos, como poden ser servizos de mantemento, fabricación de maquinaria especial ou subministracións de materias crave, todos ligados a actividades como a enerxía, a auga ou a alimentación nos que o sector metal ten un rol crave. Ampliación a outro tipo de actividades Mallón asegura que "se poderían permitir algunhas outras actividades que si entendemos interesantes e estratéxicas para o funcionamento dun país, como poden ser a defensa ou a industria aeronáutica". Tamén cre que debería contarse con outras "nas que a paralización produce máis prexuízos que beneficios". Sobre este tema sinala que "desde a industria fíxose un esforzo titánico durante todas estas semanas no ámbito da seguridade e saúde dos traballadores, con medidas e protocolos moi esixentes e rigorosos, mesmo máis aló do marcado polas autoridades". Esta actuación procuraba, segundo Asime, "que isto permitiría seguir operando con garantías noutras actividades, pero desafortunadamente non foi así". Reactivación económica "complexa" Asime pide "máis antelación na adopción de medidas deste tipo" e tamén "máis nitidez nas disposicións, que levan en moitos casos a ambigüidades e dificultades para as empresas". O seu secretario xeral afirma que "vai ser sen dúbida un golpe tremendo para o sector metal galego, que representa 20% do Produto Interior Bruto (PIB) da Galiza" A patronal galega do metal agarda que 2020 "non sexa un ano de recesión" mais asegura que "a reactivación económica que se prevé agora" será "máis complexa que ao comezo desta crise".


Summary: A disciplina do skateboard non deixa de medrar entre a rapazada galega. As escolas e as asociacións intentan desbotar os prexuízos das institucións públicas e demandan máis infraestruturas e que se constrúan de forma axeitada.

O skate máis moderno sírvese xa nun 'bowl'. A mítica 'U' segue a ter presenza nesta cultura, mais sobre todo porque na Galiza chegamos tarde ás novidades coas que conta un deporte que está a piques de convertirse en olímpico. Cunha atleta ás portas dos Xogos e unha crecente demanda de clases para aprender a surcar a media tubaxe, as administracións parecen non acabar de sacudirse de enriba os estereotipos dos filmes americanos. Din as e os fanáticos do patinaxe que hai unha resistencia a investir neste tipo de parques ao igual que o fan en campos de fútbol e baloncesto e pistas de tenis. "Faltan instalacións de calidade para os cativos e para a xente de máis nivel", reflexiona Samuel Vila, profesor de skate e copropietario da escolar WS Skateboard School. Cóntao no descanso dunha clase para as crianzas no marco dun campamento estival. "Hai xente maior pero o 80 ou 90% do noso alumnado son nenas e nenos en idade escolar, fóra da adolescencia", conta. A fama desta práctica entre a rapazada non deixa de crecer e até algúns pais anímanse ao ver os progresos de fillas e fillos. O problema é cando se deixan as aulas privadas para saír ás rúas e atoparse sen espazos adaptados. "Agora estanse a facer infraestruturas porque non había moitas e a maior parte están mal construídas: é preciso contar con empresas especializadas", subliña. "Actualmente están a xurdir instalacións públicas pero cun nivel moi precario de diseño e concepto", subliña Iván Maroño, da escola Skate Maroña Indoor. O di o entrenador de Júlia Benedetti, a única deportista galega que estará en Tokio 2021 "na modalidade park". O presidente da Asociación Oleirense de Skaters, Carlos Junquera, alude á loita que tiveron para conseguir o arranxo da pista de Bastiagueiro. Unha das queixas da entidade é que non haxa pistas públicas a resgardo nun país que está precedido pola fama da choiva. Para reclamar máis instalacións como o famoso 'bowl' que semella unha "piscina baleira redonda" que permite xiros en máis sentidos que a 'U' avisa de que este deporte atrae a persoas sanas con ganas de facer amizades.


Summary: Ve "moi positivo" o pacto subscrito por PSdeG, UXT, CCOO, UUAA, Ventonoso e a Federación de Asociacións de Mulleres Rurais da Galiza.

A patronal eólica, agrupada na Asociación Eólica de Galicia (EGA), aplaudiu a proposta lanzada a semana pasada polo PSdeG e os sindicatos CCOO e UXT para articular un "pacto de país" que impulse o desenvolvemento de proxectos eólicos na Galiza. Nun comunicado, a patronal valora como "moi positivo" o pacto subscrito o pasado 12 de abril entre PSdeG, UXT, Comisións Obreiras, Unións Agrarias, a Federación de Asociacións de Mulleres Rurais da Galiza e a asociación de afectados por parques eólicos Ventonoso. Este acordo avoga por que a Galiza sexa "protagonista" na xeración de enerxías renovábeis co obxectivo de lograr a "independencia enerxética", segundo explicou o secretario xeral do PSdeG, Valentín González Formoso, na presentación, onde avanzou que o acordo está aberto a que se sumen entidades políticas e sociais do país. O sector pesqueiro carga contra o plan de Rede Eléctrica para a eólica mariña "As enerxías renovábeis son a única solución para descarbonizar a economía, loitar contra o cambio climático, baixar o prezo da luz e crear emprego. O reloxo corre en contra", sinalou onte a patronal EGA, que incide en que "non hai tempo para demorar" na loita contra o cambio climático "que tanto afecta as nosas sociedades na actualidade". Así mesmo, incide na importancia da "independencia enerxética" como, segundo recalca EGA, evidenciou o conflito en Ucraína. "Todo o mundo sabe xa que somos reféns do gas ruso, que ademais é a última e máis cara tecnoloxía", di a patronal eólica. O Goberno de Sánchez "acelerará" a autorización de parques eólicos en "áreas con pouco impacto ambiental" "Sempre insistimos en que canta máis renovábel entra no sistema, máis baixa o prezo da luz e a eólica pode achegar enerxía competitiva que axude a manter a actividade nas industrias electrointensivas", remarca a EGA.


Summary: Son moitas as obras e discursos que nos últimos anos reflectiron ou reflexionaron sobre a restrición de dereitos e liberdades, o afondamento das desigualdades sociais ou o desmantelamento do Estado do Benestar.

"A gran casa común creada para superar o horror da guerra, o odio entre as nacións, non é máis que unha supresión de fronteiras para o enriquecemento e o negocio sen límites dunha tropa de gángsters sen escrúpulos, mentiráns compulsivos educados nas mellores universidades para someter aos máis febles disparando democracia". Así de claro se amosa o texto de Eurozone, a última creación de Chévere. E non é, desde logo, a única das obras presentadas nos dous últimos anos que están a reaccionar contra o enorme engano da crise. Contra os discursos que agochan a restrición de dereitos e liberdades, o afondamento das desigualdades sociais ou o desmantelamento do Estado do Benestar baixo a metáfora do "vivistes por enriba das vosas posibilidades". Eurozone non é antieuropeísta. Nin antipolítica. Pero si anti patrañas. "Despois do baleirado dos primeiros textos tiñamos xa a sensación de que estaba todo claro: que todo era un engano. Que a crise fora provocada polo mal uso e a mala xestión financeira, por unhas elites que se enriqueceron e que agora lle queren facer pagar a desfeita á xente", apunta o director, Xesús Ron. "A nosa posición non é renegar de Europa, senón que esta Europa non serve. Grande parte das decisións que afectan á nosa vida diaria tómanse en Europa. Polo que temos que construír outra. Todo isto pasou porque non participamos, relaxámonos e deixámoslles facer. Estafáronnos e despois aínda viñeron apalearnos. Por iso temos que recolonizar a política, facela nosa, implicarnos nela para polo menos controlar que non chegue arriban gángsters como os que causaron o que está a pasar", engade. Desmontar este embuste é un dos principais obxectivos da iniciativa Cultura contra a mentira ou das mobilizacións da Plataforma das Artes Escénicas O sector das artes escénicas foi un dos máis activos á hora de organizar a resposta ás falsidades que mutilan dereitos en nome da penitencia polos supostos excesos cometidos. Se cadra tamén porque é un dos máis afectados polos recortes que presentan como luxo o que é un dereito dos cidadáns. Desmontar este embuste é un dos principais obxectivos da iniciativa Cultura contra a mentira ou das mobilizacións da Plataforma das Artes Escénicas, parte delas realizadas, simbolicamente, fronte á Cidade da Cultura. Mais, alén das protestas neste sentido, -moi presentes tamén na última Ultranoite de Chévere-, o tema da crise e as súas consecuencias atopa reflexo directo no contido do traballo de diversas compañías. Bo exemplo diso é a triloxía Colgados, Pisados e Snakizados de Áncora Producións. Tres logomonos ou monólogos ao revés escritos por Gustavo Pernas para denunciar a perversión da linguaxe que viste os recortes de axustes ou reformas, o perdón aos defraudadores de regularización ou a precariedade laboral de flexibilización do mercado. O actual proceso de supresión dos dereitos laborais é, por outra banda, o berce no que aniñan Currículum Vítae de Redrum Produccións e O método Grönholm, a peza de Jordi Galcerán que no último ano representou Talía Teatro. A segunda fura no que as persoas desempregadas se ven obrigadas a aturar para conseguir un traballo, nun contexto de progresivo desequilibrio de forzas entre empresario e traballador que favorece o abuso de poder por parte do primeiro. Currículum Vítae amosa, desde a comedia, o fondo de paro, precariedade e reforzo do nepotismo propios do actual panorama, ou a eliminación de dereitos provocada pola reforma laboral. Tamén Pequenos actos pseudorrevolucionarios que non serven para cambiar o mundo pero fan que quedemos máis tranquilos, de Ibuprofeno Teatro, reflicte o sentimento de frustración, rabia e inconformidade xeneralizadas a través da historia de dous personaxes que, ao xeito da loita de David contra Goliath, tentan opoñerse desde o ámbito cotián a institucións tan difíciles de bater como o sistema banqueiro ou o consumismo como xeito de vida. A obra sitúase ademais na liña política de creacións anteriores do seu autor, Santiago Cortegoso, como 0,7 Molotov. "O discurso do teatro sempre se torna político, mesmo cando se escolle falar de cuestións domésticas. Como din as feministas, o privado é público. Non hai teatro se non hai crise, se non hai conflito, se non hai acción" "O discurso do teatro sempre se torna político, mesmo cando se escolle falar de cuestións domésticas. Como din as feministas, o privado é público. Non hai teatro se non hai crise, se non hai conflito, se non hai acción", subliña o dramaturgo, actor, director e profesor Afonso Becerra. Ao fío deste argumento, pódense salientar, entre moitas outras, obras como Linda and Freddy, ilusionistas, de Teatro do Noroeste, -reflexión sobre un mundo que non valora a arte situada nun escenario postcrise, desnortado, sen imaxinación nin sentido-; ou mesmo montaxes de pezas non recentes pero que seguen de actualidade como Viaxe a ningunha parte de Fernando Fernán Gómez -representada no último ano por Sarabela-, coa súa metáfora arredor do teatro como oficio sempre en crise; ou Azos de esguello de Euloxio Ruibal, -que Espello Cóncavo está a levar a escena-, coa súa denuncia da conexión entre corrupción, construción e política. Mais, de ter que subliñar teatro "de escárnio e maldizer" presentado nos dous últimos anos, Afonso Becerra queda, sobre todo, -ademais de con Chévere -Citizen e Eurozone- e cos logomonos de Gustavo Pernas-, co libro Banqueiros, (Laiovento), que recolle textos de Olivia Pena, Roi Vidal, Fidel Vidal, Diana Varela, Vanesa Sotelo, Henrique Rabuñal, María Xosé Queizán, Gustavo Pernas, Xosé Manuel Pazos, Zé Paredes, Manuel Lourenzo, Lois Diéguez, Ánxeles Cuña Bóveda, Santiago Cortegoso, Marica Campo, Lino Braxe, Vicente Araguas, Xosé María Álvarez Cáccamo, Marcos Abalde e do propio Becerra. Francisco Pillado considera "un macabro e desafortunado eufemismo falar de crise cando en realidade estamos a ser vítimas dun calculado e programado saqueo da mafia financeira internacional para acabar de vez coas conquistas acadadas pola clase traballadora no decurso dos séculos" O coordinador deste volume, Francisco Pillado, explica no limiar do mesmo que considera "un macabro e desafortunado eufemismo falar de crise cando en realidade estamos a ser vítimas dun calculado e programado saqueo da mafia financeira internacional para acabar de vez coas conquistas acadadas pola clase traballadora no decurso dos séculos". Queda aínda moito 2013 por diante, e o Día das Letras é unha boa oportunidade para volver á obra do que foi un dos nosos dramaturgos máis críticos, Roberto Vidal Bolaño, cuxos textos se adiantaron a moito do que estamos a sufrir agora, e que creou ademais escola para moitos dos que viñeron detrás, como Rubén Ruibal. Tampouco hai que esquecer o traballo de Ensalle, que mantén unha das poucas salas de teatro alternativo que quedan no país. O discurso crítico como alicerce da creación do país "Todos os discos publicados ultimamente están marcados pola situación que vivimos. De que vas falar, se é o que ves?", comenta Vituco Neira Aos artistas de calquera país supónselles unha actitude crítica que, se cadra, vólvese máis visible no caso das culturas minorizadas. "Todos os discos publicados ultimamente están marcados pola situación que vivimos. De que vas falar, se é o que ves?", comenta o membro de Ruxe-Ruxe e responsable do programa musical Planeta Furancho Vituco Neira. Mais a crítica social e política non é, desde logo, unha novidade, pois foi sempre un dos alicerces principais da música en galego, -só hai que lembrar a Voces Ceibes ou a Fuxan os Ventos-. "Eu creo que os máis combativos están agora no hip-hop", engade Neira, que salienta, -entre outros moitos-, grupos como Dios Ke Te Crew ou Rebeliom do Inframundo. "O hip-hop ten xa ese carácter, ao ser música de rúa, na que ademais o texto, a palabra, é fundamental", matiza. "A música a fin de contas é arte, e non política, pero é normal que xente reaccione ante o que ten diante. Se todo fose xenial, non falariamos destas cousas. De todas maneiras, hai música cañeira en todas as linguas. O que ocorre é que, moitas veces o que máis nos chega pola radio ou pola televisión, por exemplo en español, é o máis comercial. Coa música galega non pasa isto tanto, ao moverse noutro tipo de circuítos", pensa. Malia que o último disco de Ruxe-Ruxe quixo afastarse un pouco da cuestión da crise, "o novo vai ser totalmente político", asegura Vituco. A outro dos grupos máis importantes do rock galego, Zënzar, saíulle, sen pretendelo, un CD, -o último, Vaise armar-, que advirte de que todo parece a piques de estourar debido aos niveis de opresión que se están a alcanzar. "Foi algo do que nos demos conta despois, ao escoitar o disco acabado: falamos moito de control social, de escravismo laboral... Eu creo que iso da crise é un invento. En crise está a xente, que ou non ten traballo ou o ten moi precario, e ademais afixérona a un nivel de consumo innecesario. A crise é un negocio planificado, do que se benefician os que dirixen os bancos. E, claro, o rock, a música, é algo que fas non para facerte rico senón polas cousas positivas que pode achegar á túa vida persoal. É normal que fales neses termos sociais, pois trátase de ceibar o que pensas. O difícil é atopar música galega que non sexa crítica, e non que o sexa", indica Bocixa, voz de Zënzar. Vituco salienta os últimos traballos de Nao, Machina, Invivo, Das Kapital, Grampoder, Skandalo GZ, Skarallaos, A compañía do ruído ou O Sonoro Maxín Mais non é só o rock ou o hip-hop. As reaccións máis directas ante as mentiras da crise e da actual fase do capitalismo financeiro poden atoparse en todos os estilos. Sen ánimo de facer un catálogo completo, e só por citar algúns exemplos representativos de distintos xeitos de entender a música, Vituco salienta os últimos traballos de Nao, Machina, Invivo, Das Kapital, Grampoder, Skandalo GZ, Skarallaos, A compañía do ruído ou O Sonoro Maxín. "Toda a música que teño arredor ten que ver con iso: Kastomä, Ruxe-Ruxe, Dios Ke te Crew, K-raxe, Gendbeat, Som do Galpom, Deseqilibrio Mental... A listaxe completa sería moi ampla", remarca Bocixa. "Non se trata de facer panfletos, senón de dicir as cousas con intelixencia, e iso faise moi ben por aquí", engade Vituco.


Summary: "É unha das maiores fábricas europeas de cambio climático", denuncian desde 'Galiza, un futuro sen carbón'.

As asociacións e colectivos que fan parte de 'Galiza, un futuro sen carbón', pide que o Goberno estatal peche a central de carbón das Pontes a máis tardar en 2025. Reclama que o Plan Nacional Integrado de Enerxía e Clima (PNIEC) garanta ese fechamento. "O abandono total do carbón e da enerxía nuclear en 2025 sería posíbel cun maior esforzo no despregue das enerxías renovábeis e no estímulo do aforro e a mellora da eficiencia enerxética", afirma. O Goberno central non vai pechar ningunha térmica de carbón, advirten. Simplemente prevé a redución da capacidade de produción eléctrica con carbón até 0-1,3 GW (xigavatios) de potencia en 2030. "A causa sería a posíbel evolución do prezo da tonelada de dióxido de carbono (CO2) no mercado europeo de emisións. Con todo, segundo a previsión gobernamental, en 2025 aínda estarían operativas 6 centrais, cunha potencia total de 4,5 GW". A central de carbón de Meirama (Naturgy) fechará en 2020, mais Endesa pretende prorrogar a vida da das Pontes até a década de 2040. É a maior do estado, con 1,4 GW de potencia. "Tamén é unha das maiores fábricas europeas de cambio climático. En 2018 foi a 17º industria de toda a UE con maior impacto climático, ao lanzar á atmosfera 7,9 millóns de toneladas de CO2 causante de cambio climático".


Summary: O presidente do comité de Alcoa en San Cibrao afirma que o persoal escolleu a opción que considerou "menos mala", ao tempo que advertiu de anos duros pola parada das cubas.

Os traballadores e traballadoras de Alcoa en San Cibrao (Cervo) falaron nas urnas para dar un si masivo á proposta da multinacional de parar dous anos a produción de aluminio primario a cambio de permisos retribuídos, un plan de investimentos de 91 millóns de euros e o compromiso de non realizar despedimentos nos próximos catro anos. Os resultados da votación, difundidos polo comité de empresa á primeira hora da madrugada desta cuarta feira, sitúan no 69,68% os apoios ao si entre o persoal, cuxa participación alcanzou 76% dos 1.063 traballadores e traballadoras censados. Dos 808 votos emitidos, 563 votos foron a favor, 196 votos en contra (24,26%), 40 en branco (4,95%) e nove nulos (1,11%). Após coñecerse os resultados, o presidente do comité de empresa, José Antonio Zan, recoñeceu respecto á votación que "as dúas decisións eran malas e elixiuse a que o persoal cría que era menos mala", xa que "ninguén puxo sobre a mesa unha solución que dese viabilidade" para os anos 2022 e 2023, resaltou. "Con que cubrise unha pequena necesidade para que polo menos esas 200 cubas se puidesen manter, sería distinto. Non é o mesmo unha baixada de produción que un cesamento da actividade", incidiu. Zan, que respecta o resultado saído das urnas, advertiu ao persoal de que van pasar "os peores momentos da súa vida laboral" nos próximos dous anos debido ao cesamento da produción. Neste sentido, avisou da "auténtica hecatombe" que supón para España que entre 2022 e 2024, "como mínimo", non produza aluminio primario, "un material tan necesario non só para a transición ecolóxica, senón tamén para sectores elementais como o farmacéutico, a automoción ou a alimentación". Inquedanza nas auxiliares Na votación desta terza feira tamén participou o persoal das firmas auxiliares que traballan para Alcoa en San Cibrao. Neste caso, o resultado foi o contrario. Con 180 votos emitidos, 54 foron a favor (30%), 105 en contra (58,3%) e 21 en branco (11,7%). Segundo explicou a Nós Diario o portavoz da plataforma de auxiliares de Alcoa en San Cibrao, Kike Rocha, isto débese a que os traballadores e traballadoras das firmas que traballan para a multinacional do aluminio "ven os seus postos con menos garantías que os da principal". "É certo que se van renovar os contratos tres anos, pero a carga de traballo non depende só deles, senón tamén de obras que saca Alcoa para a renovación de planta", apunta Rocha. Neste senso, o portavoz das auxiliares pide a Alcoa que concrete a necesidade de man de obra para os traballos que pretende acometer durante a parada e tamén se a carga de traballo vai ser para todo o período ou só se vai concentrar en determinados meses. "É unha incerteza, e pode ser que algúns postos de traballo corran perigo", advirte. Con todo, o responsábel sindical sinala que o que hai que mirar agora "é que Alcoa cumpra o cento por cento do acordo que se vai asinar". Iso si, Rocha non entra a valorar o resultado dunha votación que se fixo "democraticamente" e na que "o único que había que elixir era entre unha morte rápida ou lenta, seguramente, e saíu o que saíu".


Summary: O que nos aprende o caso do Xura é que estas situacións son manexábeis cando unhas elites pragmáticas e dispostas ao compromiso actúan dentro dun marco legal flexíbel

Todo politólogo coñece algún estudo de política comparada que, malia a súa autoría de prestixio, resultou ser un fiasco espectacular. Sabemos así que calquera intento de tirar conclusións para si mesmo do que se observa noutras latitudes é algo que debe ser feito con moita prudencia. Pero o exercicio non é inútil e pode brindar perspectivas de análise valiosas. Neste sentido, compararmos o que acontece en Suíza co Xura e en España con Cataluña pode parecer ousado, porque as diferenzas entre ambos casos son notábeis. Suíza é unha vella democracia cuxa cohesión nacional ten unhas bases sólidas, e o Xura nunca quixo abandonar a Confederación. En España, pola contra, a democracia perde decote calidade, e o proceso de construción nacional foi historicamente deturpado polas elites extractivas, que, ao tempo que inventaron un discurso patriótico excluínte e anacrónico, priorizaron (e priorizan) en todo momento os seus intereses particulares. Así é como a cuestión nacional –incluído agora o independentismo catalán– segue, xeración tras xeración, na nosa axenda política. Pero tamén hai certas semellanzas entre os casos suízo e español en que se cadra deberiamos fixarnos. O Xura é unha rexión francófona que se integrou en Suíza en 1815, tras o Congreso de Viena. Entrou a formar parte do cantón xermanófono de Berna, e desde o principio houbo graves problemas que deron lugar ao nacemento de movementos secesionistas e unionistas. E cando falamos de problemas queremos dicir tamén violencia, incluído algún morto. Con todo, o conflito civil non chegou a escalar porque a tensión se canalizou en parte a través dunha serie de plebiscitos cuxos resultados levaron á creación da República e Cantón do Xura. Aínda boxe, o contencioso non está por completo resolto. O 18 de xuño, por exemplo, os cidadáns da pequena vila de Moutier deberán decidir nunha consulta se prefiren seguir pertencendo ao cantón de Berna ou, pola contra, incorporarse ao do Xura. Unha primeira lección que podemos tirar deste caso é que a democracia per se non evita as tensións territoriais, cuxa abordaxe non é nunca doada. Os ordenamentos xurídicos adoitan estar mal construídos para este tipo de conflitos e as elites políticas do centro teñen normalmente grandes dificultades para entenderen a racionalidade das demandas periféricas. Pero –e esta sería a segunda lección– o que nos aprende o caso do Xura é que estas situacións son manexábeis cando unhas elites pragmáticas e dispostas ao compromiso actúan dentro dun marco legal flexíbel, que permite cohonestar cabalmente o incuestionábel repecto polo ordenamento xurídico coas demandas democráticas atípicas. Con outras palabras: se hai marxe de xogo, os actores teñen incentivos para achegaren posturas que eviten saídas traumáticas e onerosas para todos. E mesmo unha saída traumática é menos custosa cando se decide dentro dun marco, porque se hai algo que sempre esixe un prezo exorbitante é unha revolución. A terceira lección suíza é que non existe unha solución inmediata, gratuíta e definitiva. Os procesos poden durar decenios, demandar importantes concesións e reavivarse. Alguén, en Cataluña e en España, debería tomar nota.


Summary: No debate que levou á aprobación unánime da proposta, subliñouse o "prexudicial que resultaría para o concello a implantación de explotacións eólicas polo grande valor ecolóxico e a fraxilidade ambiental da contorna", explica a Plataforma Stop Eólicos Negueira.

No último pleno do ano 2021 en Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada, que decorreu o pasado 20 de decembro, a vila foi declarada como territorio libre de eólicos, após a aprobación da proposta da Agrupación Municipal Negueira Viva, que sumou os votos do Partido dos Socialistas da Galicia, que ten a Alcaldía. No debate, subliñouse o "prexudicial que resultaría para o concello a implantación de explotacións eólicas", xustificado polo "grande valor ecolóxico e a fraxilidade ambiental da contorna", explica a Plataforma Stop Eólicos Negueira. A entidade comunica que a decisión municipal é "unha moi boa nova e espera que anime a outros concellos a facer o mesmo co fin de evitar os danos irreparábeis que causan este tipo de proxectos". Recoñecendo que este "é só un pequeno paso na dirección correcta", fai un chamamento a non "baixar a garda perante a ameaza dos plans das grandes corporacións do sector eléctrico". Nese sentido, advirte dunha "ameaza real", en referencia ao novo parque eólico proxectado na serra de Liñares. Todo o territorio do municipio forma parte da Reserva da Biosfera Río Eo, Oscos e Terras de Burón e unha gran parte do territorio é Zona de Especial Protección de Aves (ZEPA) e está protexido pola Rede Natura 2000, relata a Plataforma, que se basea nesta circunstancia para xustificar a "traxedia" que suporía a construción de parques eólicos. Asemade, reitera que a vila "aínda conserva na súa memoria as nefastas consecuencias de ter sufrido outro espolio por parte da industria enerxética a mediados da década de 1950" na construción do encoro de Grandas de Salime, que "supuxo a expropiación das terras máis fértiles, e aldeas enteiras quedaron somerxidas baixo as súas augas", ao tempo que incomunicaba as dúas partes nas que quedou dividido o Concello, "condenando a unha das súas ribeiras ao seu case completo despoboamento". Unha transición enerxética diferente Malia recoñecer a necesidade de efectuar unha transición enerxética, a Plataforma oponse a que estea baseada nun modelo "espoliador e depredador", que non conta con "participación social nin garantías de protección medioambiental", amais de presentarse "de forma fraudulenta mediante proxectos fragmentados coa finalidade de ocultar o seu impacto real", resolven.


Summary: Rafael Granados preside desde 2016 a Asociación de Traballadores Autónomos (ATA) na Galiza. Leva toda a vida como traballador por conta propia e coñece ben un sector laboral do que dependen no noso país máis de 210.000 persoas. Nesta entrevista amosa certo pesimismo cara a un futuro incerto se non se activan medidas urxentes. Eis un estrato da peza publicada no número 368 do semanario en papel Sermos Galiza.

O traballo autónomo é un dos menos coñecidos do ámbito laboral. Malia estar visíbel no noso entorno, vémolo desde un comercio urbano até as explotacións gandeiras, non conta moitas veces nos titulares dos medios de comunicación. Como é a situación actual do traballador e traballadora por conta propia na Galiza? A maior parte das empresas que temos aquí son pequenas PEME que non teñen ningún traballador ou traballadora ou como máximo contan con dez no seu cadro de persoal. Nos últimos anos aumentou a cifra de autónomos e autónomas de máis de 65 anos en máis de 63,8% e perdéronse menores de 39 anos. Galiza ten a porcentaxe maior de traballadoras e traballadores autónomos por poboación do Estado. Cal é o motivo? Si, na Galiza un 25% da afiliación á Seguridade Social é autónoma. Penso que é por cultura. Aquí sempre se traballou a microempresa, sobre todo no sector da agricultura. Non temos ningún medo cando se trata de comezar unha nova actividade ou arriscar a nosa economía para poñer en marcha un negocio. Noutras zonas como Madrid, Catalunya ou Euskadi teñen máis industria centralizada e a xente buscou máis o traballo por conta allea. Outro dato noso importante e diferenciador é o número de mulleres traballadoras autónomas: Galiza, en proporción ao resto de afiliación, é a que ten máis autónomas. Hai tendencia a falar da persoa traballadora autónoma como empresaria… Hai que diferenciar a lei da realidade. No momento en que nos damos de alta na Axencia Tributaria e na Seguridade Social estamos creando unha empresa, polo que segundo a lei, estariamos no empresariado. O concepto de empresario ou empresaria que se ten na sociedade non é o de autónomo ou autónoma. Sería aquel que ten unha serie de persoal traballador cunha infraestrutura, que funciona na macroeconomía, non como nós. A persoa autónoma é empresaria e, sobre todo, é traballadora É a primeira que abre o negocio e a última en fechalo. Na maior parte non contamos con traballadores ou traballadoras, polo que temos todas as obrigas e moi poucos dereitos. Están máis indefensas, logo, as persoas co traballo autónomo diante das circunstancias? Que papel xogan asociacións como ATA‑Galiza? Temos que defender os seus dereitos e traelos á Mesa do Diálogo Social na que non temos entrada polo momento. A nivel estatal 99% das empresas son microempresas, pequenos autónomos e autónomas. 1% define o total das leis das empresas. Todas as leis que se fan rematan negociadas ben pola patronal, ben polos sindicatos e polo Goberno. O autónomo ou autónoma nin é patronal nin é sindicato. Cada vez que fagan novas leis deberían contar cos organismos ou asociacións de autónomos e autónomas. Cando se aproban subas de salarios non é o mesmo que se lle faga a unha multinacional que a un pequeno negocio que está nun barrio. A porcentaxe económica pode facer que feche o negocio. Unha traballadora autónoma non pode estar ligada ás leis da patronal. "Temos que defender os nosos dereitos e entrar na mesa de diálogo social" Que medidas cómpre adoptar? Pedimos a igualdade de autónomos e autónomas co traballador e traballadora de Réxime Xeral, o relevo xeracional e a Lei de segunda oportunidade onde o fracaso non sexa un castigo, sexa un proceso de aprendizaxe. É fundamental o relevo xeracional. Moitos negocios fecharán nos vindeiros dez anos. Os barrios quedan sen comercios e cando chegue un autónomo ou autónoma a zona xa está baleira. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 368 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Pedro Sánchez confírmalle ao presidente galego, Alberto Núñez Feixoo, que os cidadáns que non sexan orixinarios da Galiza "poden volver ao seu lugar de orixe" ou ficar.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, trasladou ao presidente do Goberno, Pedro Sánchez, a súa "lealdade" na aplicación do estado de alarma para frear o avance do coronavirus COVID-19 e púxose a disposición tanto das súas "instrucións" como das dos ministros de Sanidade, Defensa, Interior e Transportes, que terán amplos poderes en todo o Estado español. Na rolda de prensa posterior á videoconferencia mantida este domingo co presidente Sánchez e co resto de líderes autonómicos, Feixoo incidiu en que "non é o momento de ver o que se podería ter feito e non se fixo, senón o momento de ver que poden seguir facendo xuntos". Neste sentido, o titular da Xunta celebrou o ton "absolutamente construtivo" da reunión telemática, que serviu para aclarar dúbidas de carácter "técnico", e trasladou aos cidadáns a súa "confianza" en que agora se poida "combater mellor" e con "criterio único" esta crise sanitaria. Ademais, Feixoo explicou que, tras a consulta tanto súa como do resto de presidentes de comunidades, Sánchez confirmoulle que eles "seguen sendo a máxima autoridade" en cada autonomía, aínda que dependendo tanto do Goberno como dos catro ministros con competencias ampliadas durante o estado de alarma. "Isto non é unha cuestión, nin moito menos, de quen ten o poder. É unha cuestión de coordinarnos de maneira efectiva entre presidentes autonómicos e os ministros que asumiron o mando e o propio presidente do Goberno", incidiu. Persoas de fóra da Galiza Por outra banda, Feixoo trasladou ao presidente estatal a súa "preocupación" por aquelas persoas que, durante esta situación de alarma, se atopan en comunidades das que non son orixinais. "Haberá moitos cidadáns que se pregunten se poden volver ás súas casas". Respecto diso, dixo que Sánchez confirmou que "calquera cidadán" nesta situación "pode volver ao seu lugar de orixe ou pode elixir se queda", aínda que "confinados" nos seus respectivos lugares de estancia, durante as restricións de movemento decretadas para os próximos 15 días. Feixoo apelou a non estigmatizar "en ningún caso" a aquelas persoas que non residan na Galiza pero que se desprazaron a esta Comunidade nos últimos días. "Todo é novo para todos e até hai pouco non había instrucións tan claras", resolveu.


Summary: Clientes das antigas caixas e da actual Novagalicia Banco seguen a esixir a devolución dos seus cartos tras o inicio da campaña de imaxe da entidade e despois de que un xulgado de Cambados determinase que un destes contratos é integramente "nulo"

"Antes de nada, perdón", reza a campaña publicitaria que Novagalicia Banco desenvolve dende o pasado xoves. "Antes do perdón, solucións", retrucan as organizacións de persoas afectadas polas participacións preferentes. A petición de desculpas lanzada pola entidade bancaria a través dalgúns medios de comunicación e personificada polo seu presidente, José María Castellano, e o seu conselleiro delegado, César González-Bueno, non foi dabondo para calmar os ánimos de quen continúa a ter "atrapados" os seus aforros en produtos financeiros altamente complexos que asinaron pola vía do "engano". Esta indignación saía de novo á rúa esta fin de semana en Cangas do Morrazo, onde as sucursais de NCG Banco seguen a amosar, en forma de pintadas e carteis, as reclamacións dos clientes e clientas. A esixencia de solucións volveu o pasado sábado á vila morracense a través dunha manifestación, onde os colectivos de afectados de Vigo, Redondela, do Val Miñoro, do Condado e da propia comarca consideraron, en verbas do voceiro da plataforma do Morrazo, José Ramón Santomé, que "as desculpas non son máis ca teatro", o mesmo que, a xeito de parodia, representaron algúns dos manifestantes no palco da alameda canguesa. "Os que estamos aquí somos os aforradores, os estafados", subliña outro dos afectados, Carlos Vilariño, quen salienta ademais que "os investidores qeu buscaban alta rendibilidade están nas súas casas e por vergoña non dan a cara. A maioría dos afectados, lembra, son "xubilados" ou "simples aforradores estafados. Un xulgado de Cambados condena a Novagalicia a devolver 7.560 euros máis xuros a un afectado polas preferentes Esta mobilización producíase na mesma xornada en que saía á luz a sentenza dun xulgado de Cambados na que se estima "integramente" a demanda dun afectado polas preferentes e, polo tanto, o contrato asinado fica declarado "nulo" e condena a Novagalicia Banco a devolver integramente 7.560 euros máis xuros ao considerar que o demandante "non foi debidamente informado das características de alto risco e posible iliquidez que presentaba o produto en cuestión", isto é, precisamente o que veñen denunciando as plataformas de afectados. O feito de que a xustiza ditamine que neste caso concreto houbo unha actitude "enganosa" por parte da entidade financeira non implica para as plataformas de afectados que vaian cesar as mobilizacións. Ben ao contrario, sinalan, a súa aposta é continuar mentres non exista unha solución colectiva, sen necesidade de que cada un teña que acudir individualmente aos tribunais. Segundo o propio Castellano as "xestións" para "devolver eses cartos" continúan e, na súa opinión, é posible "atopar unha solución aceptable". Segundo engadiu González-Bueno durante a presentación da campaña de imaxe de NCG Banco, malia existir un panorama "máis complexo" por mor das condicións do rescate bancario, que establece "un reparto de cargas" segundo o cal "os investidores teñen que participar nas perdas", no caso das preferentes hai "o argumento adicional" de que se trata de persoas "que non sabían claramente o que mercaban". "Neses casos poderíase dicir que eses contratos ao mellor non tiñan validez". Iso, asegura, "esta a callar e estase a entender por parte das autoridades" e, polo tanto, é "previsible que pola vía xudicial, da arbitraxe ou por algunha vía razoable, se resolvan eses casos". Ademais, avanzaba, Novagalicia non realizará operación ningunha para tentar paralizar a demanda que por este caso puxo en marcha a Fiscalía Xeral de Galicia.


Summary: Alugueiros que soben de prezo, produtos encarecidos, comportamentos incívicos, masas de persoas que dificultan a circulación pola cidade, terrazas invadindo os espazos públicos, veciñanza obrigada a abandonar o seu fogar, negocios tradicionais que desaparecen. Investigacións recentes demostran que canto maior é o contacto co turismo, máis crítica é a cidadanía con el pois, a pesar de todos os beneficios que este pode achegar, leva consigo un considerábel impacto negativo.

As crises financeiras, provocadas de maneira cíclica no actual sistema, provocan un mantemento, ou mesmo aumento, da riqueza das clases altas da sociedade, mentres que as máis desfavorecidas se ven prexudicadas, principalmente, a causa da suba de prezos. Unha das consecuencias da recomposición social posterior ao estoupido dunha crise é o fenómeno da xentrificación, un termo que comeza a ocupar un lugar no vocabulario diario da poboación. Xentrificación e turistificación O concepto de xentrificación deriva do substantivo inglés gentry, referido á alta burguesía ou pequena aristocracia das sociedades modernas, e consiste no proceso mediante o cal a poboación orixinal dunha zona da cidade, xeralmente un sector popular que vive no centro da urbe, se ve desprazada de maneira progresiva pola chegada doutro grupo social dun nivel adquisitivo superior. Aínda que este fenómeno comezou a suceder no corazón das grandes capitais internacionais, xa non resulta un proceso exclusivo dos centros urbanos, senón que afecta tamén a periferias con características concretas, como bens arquitectónicos patrimoniais, boa accesibilidade en transporte público ou mesmo unha certa proximidade á natureza, que resultan atractivas para as clases dominantes. O proceso de xentrificación acaba provocando o empobrecemento das clases medias locais e o aumento dun interese por parte de grupos con maior poder adquisitivo por un lugar que, para eles, resulta accesíbel e no que atopan un nicho de mercado que lles permite aumentar a súa riqueza, principalmente, a través da compra-venda de inmóbeis. Neste contexto, nacen e desenvólvense de maneira descontrolada os aloxamentos destinados ao uso turístico, como os AirBnB, que xeraron un aumento das oportunidades especulativas por parte do mercado inmobiliario. A chegada masiva de turistas a unha zona concreta durante un período de tempo concreto que provoca un grande impacto na veciñanza dun lugar é un proceso que se denomina turistificación. Desta forma, xentrificación e turistificación son dous fenómenos que, aínda que se refiran a situacións distintas, van da man no referido á expulsión da poboación local dun lugar pola chegada dun grupo social diferente, ben cun nivel económico superior (xentrificación), ben foráneo (turistificación). Jakson Renne Rodrigues, investigador principal do Grupo de Investigación sobre Experiencia Turística e docente da facultade de Turismo da Universidade da Coruña, explica a diferenza entre ambos os fenómenos argumentando que "a xentrificación non é algo que deriva do turismo, senón que consiste na chegada dun grupo concreto a unha determinada zona dunha cidade e que provoca o cambio do modelo de barrio". Rodrigues indica que a chegada de diferentes grupos sociais a un lugar provoca un cambio na cidade ao adaptar a urbe ás necesidades destes novos residentes. Ademais, explica que ambos os conceptos poden levar á confusión porque no momento no que os turistas se interesan por un lugar, o neoliberalismo entra no xogo da especulación inmobiliaria, "aí é onde se mesturan os fenómenos, van en paralelo". Xentrificación e turistificación conflúen daquela nun proceso unificado. "Onde existe un maior interese das persoas visitantes é onde ocorren maiores cambios na sociedade; por onde pasa o turismo dáse unha maior xentrificación". Se ben resulta habitual pensar que os lugares máis turistificados da Galiza son Santiago de Compostela, a causa do Camiño, Sanxenxo, ou algúns lugares naturais como a praia de Augas Santas (coñecida como As Catedrais), en Ribadeo, ou as illas Cíes, Rodrigues indica que todo o país está en xeral moi turistificado e con outros puntos que nos últimos anos camiñan cara á masificación. "Antes na Ribeira Sacra case non había xente, e desde que opta ao distintivo de Patrimonio da Humanidade, encheuse de turistas". O impacto da turistificación O turismo provoca impactos de diversa natureza na sociedade. É evidente que existe unha incidencia positiva na economía, axudando á creación de postos de traballo fundamentalmente na hostalaría e mesmo mellorando algúns existentes ao formalizalos e profesionalizalos. Ademais, tamén pode permitir a mellora das comunicacións e a recuperación do patrimonio. Se a xente de fóra comeza a interesarse por un destino concreto, é probábel que as infraestruturas dese lugar se optimicen para favorecer a chegada de visitantes, tanto as vías de comunicación como o transporte público, e que se coide o patrimonio material do país. "O turismo cultural naceu do interese por coñecer o patrimonio dunha zona, polo que se quere que este estea en bo estado", indica Rodrigues. Aliás, engade o investigador, o turismo tamén permite a recuperación de patrimonio inmaterial, como tradicións, músicas, folclore... Se ben as partes positivas son valoradas polas autoridades e a poboación xeral, cómpre reparar no cada vez máis crecente impacto negativo do turismo, fundamentalmente no de masas, provocado en gran medida pola falta de planificación por parte das institucións. Este produce un grande impacto medioambiental, xera unha gran contaminación, aumenta a cantidade de residuos e espolia recursos necesarios para a poboación. "Sempre vai existir un impacto por onde pase o ser humano", sostén Rodrigues, pero, no caso do turismo "este impacto existe se nós o permitimos". A apertura de hoteis, ou a modificación da lei de costas para permitir aloxamentos, a elaboración de estradas innecesarias en lugares naturais ou a perda de patrimonio material polo paso da xente son impactos negativos na paisaxe evitábeis cunha correcta planificación do turismo. Outro dos impactos negativos máis prexudiciais do turismo é a suba dos prezos, tanto dos inmóbeis como dos propios produtos. Desde o momento no que un lugar se converte en destino prioritario e comeza a chegada masiva de visitantes, "o neoliberalismo entra en xogo e sobe os prezos porque sabe que o turismo o vai aguantar, sen pensar que a xente local non". No conxunto do país, os prezos dos alugueiros encareceron un 20% nos últimos cinco anos, segundo o Observatorio da Vivenda, debido á falta de oferta fronte a unha demanda excesiva, e á transformación de vivendas en aloxamentos dirixidos ao turismo. O incremento dos pisos turísticos triplicouse nos últimos anos. Hai actualmente rexistrados de maneira legal 14.753 na Galiza. No caso de Santiago de Compostela, segundo datos da Federación Galega de Empresas Inmobiliarias, a cidade xa conta con 700 inmóbeis declarados para o turismo fronte os 160 para o alugueiro tradicional. Este encarecemento da vivenda está a provocar que a veciñanza das principais urbes galegas non poida seguir vivindo nelas e se vexa expulsada cara ás periferias ante a imposibilidade de asumir os custos dos pisos das cidades. Mais a suba de prezos non se reduce ao mercado inmobiliario, senón que tamén afecta a diferentes produtos. Nas Rías Baixas é ben coñecido o termo fodechincho que, con certa retranca, fai referencia a un tipo de turismo concentrado durante os meses de verán cuxa esaxerada presenza provoca o encarecemento do peixe, entre outros produtos alimentarios. Con todo, este concepto foi ampliado e, de maneira xeral, relaciónase cun tipo de turismo pouco consciente e respectuoso co lugar que visita. Cambios do modelo de cidade: o caso de Santiago de Compostela Ademais do impacto medioambiental e do impacto económico, o turismo tamén provoca unha perda do comercio local. Así, nas grandes urbes galegas, a veciñanza comproba como nas últimas décadas unha gran parte dos negocios tradicionais, mesmo históricos, dos centros das cidades, foi fechando, en gran medida polo encarecemento dos locais, e foron sendo substituídos polo mercado de souvenirs dirixido exclusivamente ao turismo. Esta é unha mostra de como as urbes están a mudar o seu modelo de cidade para enfocarse nos visitantes en vez de na propia poboación, provocando ao mesmo tempo unha progresiva perda da vida comunitaria dos barrios. Outro dos exemplos que evidencian este cambio de modelo das cidades galegas é o aumento desmesurado das terrazas, que impiden a normal circulación polas rúas. "Non se respectan as concesións que tiñan nin a peonalización da cidade, sacan os coches para meter terrazas", denuncia Roberto Almuíña, presidente da Asociación Veciñal Fonseca do Casco Histórico de Santiago de Compostela, quen engade que "hai terrazas debaixo dos soportais, en rúas estreitas, e mesmo en dobre fila; non se pode camiñar pola cidade". No caso de Santiago, segundo explica Almuíña, "o turismo concéntrase nunha zona moi pequena da cidade que recibe moita xente ao mesmo tempo, polo que interfire no desenvolvemento normal das actividades diarias da veciñanza". Almuíña indica que é preciso diferenciar entre os diferentes tipos de visitantes que chegan a Compostela, pois os impactos de cada grupo resultan diferentes. En primeiro lugar, están os peregrinos que veñen a pé, habitualmente en grupos numerosos e en moitas ocasións con comportamentos pouco cívicos. A afluencia masiva de peregrinos en Compostela no mes de agosto pola mala xestión das Administracións Públicas provocou que a propia comunidade local propuxese unha necesaria guía de boas prácticas para o peregrino que as Administracións non contemplaran até o momento, dadas as molestias creadas entre a veciñanza. "Parece que hai que pedir permiso para camiñar pola nosa cidade", asegura Almuíña. En segundo lugar, están as persoas visitantes do día a día e, finalmente, os turistas que paran en hoteis e "deixan un gasto económico real na cidade". Almuíña explica que é habitual pensar que Santiago de Compostela sobrevive grazas á industria do turismo e aos postos de traballo que esta crea, "mais non é así". O impacto económico do turismo do Camiño de Santiago é moi inferior ao que se pensa. Segundo os datos rexistrados pola Xunta da Galiza, o aumento do número de peregrinos e peregrinas durante o verán non incidiu na creación de emprego nas vilas e cidades polas que pasa o camiño. No caso do Francés, os datos do mes de xullo indican que dos 12 concellos polos que transcorre, en nove aumentou o paro, sendo Santiago, Sarria e Palas de Rei os máis prexudicados polo desemprego. Tanto a Xunta como o Concello de Santiago apostan por un modelo de turismo cuantitativo, dirixido á obtención de récords do número de visitantes recibidos. "É importante o turismo que gasta cartos e non o de cantidade, os récords habería que estabelecelos nos ingresos que deixan os visitantes", indica Almuíña. Unha opinión parecida mantén Pablo Vizoso, concelleiro de Turismo do Concello de Ribadeo, un dos pioneiros á hora de xestionar e organizar a recepción de visitantes, "o número é importante, mais ten que traducirse nun beneficio para a sociedade, debe haber un equilibrio". Medidas a tomar Segundo as investigacións de Rodrigues, "canto máis contacto se ten co turismo, máis crítico se é con el", explica, polo que advirte da necesidade de reducir o impacto da súa pegada. Para iso cómpre traballar na concienciación, tanto por parte dos turistas, como das institucións, como da propia veciñanza, sobre as consecuencias que a chegada de visitantes provoca nun lugar. Ademais, resulta fundamental unha boa "planificación do turismo e un control da xente entrante para evitar eses impactos negativos dos que falamos". Un referente nas boas prácticas fronte á chegada masiva de turistas é o concello de Ribadeo que, mediante a elaboración de actividades e iniciativas atractivas tanto para as persoas visitantes como para a propia veciñanza, conseguen "descargar o turismo, non só no espazo senón tamén no tempo", sostén Vizoso. Desta forma, a chegada controlada de estranxeiros repercute positivamente na zona. O edil de Ribadeo aconsella a elaboración dunha "estratexia conxunta que permita estabelecer obxectivos e aspirar a un turismo máis sostíbel traballando de maneira coordinada entre as administracións", e conclúe que "non debe ser unha competición entre administracións, senón que debemos traballar xuntos".