Summary: A Xunta Única de Resolución afirma que un procedemento de insolvencia tería maiores custos.

As accionistas e acredoras do Banco Popular, entre as que se atopan centos de galegas e entidades como a Fundación Pedro Barrié de la Maza, quedarán finalmente sen compensacións polo proceso de liquidación da entidade financeira en 2017. Así o ditaminou a Xunta Única de Resolución (XUR), a autoridade europea que asegura a resolución ordenada dos bancos en dificultades co menor impacto na economía e finanzas dos Estados membro, nunha resolución na que conclúe que, de terse levado a cabo un proceso normal de insolvencia no caso do Popular, a operación houbese xerado custos moito maiores. O Popular, que en 2012 absorbeu o Banco Pastor, un dos históricos dos sector financeiro galego, foi liquidado e posteriormente vendido por 1 euro ao Banco Santander, o que deixou ás accionistas e acredoras sen os seus cartos. Moitos deles recorreron á vía xudicial para recuperar parte do investido. O mecanismo funciona Agora, o organismo de resolución europeo, baseándose nunha avaliación posterior á resolución elaborada por unha consultora independente e na análise dos comentarios que as partes involucradas remitiron anteriormente, deixa sen compensación a moitas das persoas e entidades que apostaran no futuro da entidade financeira. "Esta decisión fecha o proceso para analizar se unha insolvencia suporía un mellor resultado para as accionistas e acredoras de Banco Popular afectadas. Está claro que non é así", indicou a presidenta da Xunta Única de Resolución, a alemá Elke König. "Entendo que sexa decepcionante para aquelas que perderon, pero demostra que o marco de resolución é efectivo e protexe ás contribuíntes e á estabilidade financeira", engadiu.


Summary: Diversas ONG manifestaron xa a súa preocupación ante o anuncio de Musk de "non castigar" os discursos violentos e de odio.

A multinacional estadounidense Twitter aceptará finalmente as condicións impostas polo magnate Elon Musk para formalizar a compra —por perto de 44.000 millóns de dólares— da popular rede social, logo de que ameazase con rachar o contrato nas últimas datas, segundo vén de informar o xornal The Washington Post. As negociacións estancáranse hai unha semana, cando Musk exixiu que a compañía proporcionase datos sobre contas falsas e de spam, que el mesmo cifrou en "20% das persoas usuarias", un dato que desde Twitter reduciron a 5%. O magnate afirma que unha de cada cinco perfís da rede social son falsos Elon Musk sostén que precisa obter eses datos para realizar a súa propia análise de Twitter porque non cre nas "laxas metodoloxías" coas que a compañía opera actualmente. Mais agora, segundo o Post, o consello de administración da multinacional teconolóxica valora agora aceptar as demandas do magnate, que esta mesma semana podería recibir toda a información solicitada sobre esas contas falsas e de spam. O Twitter de Musk No caso —probábel— de se oficializar a venda, Musk procedería a "optimizar o produto" a través da instauración de algoritmos de código aberto para "acabar cos bots" verificando todas as persoas usuarias humanas. Elon Musk compra Twitter: que pasará agora? Preocupación ante os discursos violentos Porén, diversas ONG manifestaron xa a súa preocupación ante o anuncio de Musk de "non castigar" os discursos violentos e de odio. "A liberdade de expresión non é un dereito absoluto, polo que Twitter precisa investir esforzos para manter os seus usuarios máis vulnerábeis seguros na plataforma", dixo Deborah Brown, de Human Rights Watch (HRW). Na mesma liña apuntou Michael Kleinman, responsábel de dereitos humanos de Amnistía Internacional: "O último que precisamos é un Twitter que fai a vista gorda no tocante á violencia e os discursos de odio".


Summary: Euskal Herria conmemora este domingo, 27 de marzo, o Aberri Eguna, unha xornada festiva na que milleiros de persoas berraron "Si á independencia" nunha manifestación convocada pola rede Independentistak.

O acto máis masivo dos que tiveron lugar na mañá do domingo en Euskal Herria foi o convocado pola plataforma Independentistak, que reuniu milleiros de persoas encabezadas por unha gran ikurriña nunha mobilización que tivo lugar en Iruñea. Fontes da organización cifran en 15.000 as persoas que participaron na manifestación, que ten continuidade na tarde do domingo con actos festivos. Ao remate da mobilización, que contou con presenza galega –entre a que destacaba unha representación de Galiza-, o portavoz da rede Independentistak, Txutxi Ariznabarreta, apelou aos "tempos de decidir" e ao "bai" (si) á "democracia, á xustiza social, ao euskera, ao Estado vasco e á independencia". A rede Independentistak aposta en "descolonizar e desconectar con Madrid e con París" O portavoz da plataforma admitiu que "o imaxinario colectivo está moi colonizado" e sinalou que "se queren liberar Euskal Herria teñen que comezar por liberarse a si mesmos". Neste contexto, apostou en "descolonizar e desconectar con Madrid e con París". "O centro de gravidade ten que estar en Euskal Herria", apuntou. Tamén puxo de manifesto que "o esquema de negociación bilateral co Estado está superado, é pasado e é unha quimera". "A única alternativa é seguir pola vía unilateral no movemento independentista", engadiu. Na mobilización convocada por esta rede participou EH Bildu, cuxo portavoz, Pello Urizar, marcou como obxectivo do pobo vasco "situar Euskal Herria en parámetros de futuro, artellando unha maioría social e política". Urkullu, candidato a lehendakari O PNV aproveitou o acto convocado con motivo do Día da Patria vasca –que tivo lugar en Bilbo baixo o lema "Un novo impulso"- para anunciar que Íñigo Urkullu, actual lehendakari, aspirará á presidencia do Goberno vasco nas eleccións que terán lugar este ano. Aliás, o presidente do PNV, Andoni Ortuzar, sinalou en declaracións aos medios que o partido está disposto a falar coa esquerda abertzale de construír "unha nación vasca, pero non unha Euskadi revolucionaria". O PNV aproveita o Aberri Eguna para anunciar a candidatura de Urkullu a lehendakari Na mesma liña, Ortuzar salientou que "de momento", só ve "mensaxes confusas na esquerda abertzale" e apuntou que "non parece realista pensar que, quen non se sente nin tan sequera abertzales, poidan abrazar a causa independentista". Pola súa banda, Urkullu afirmou que o PNV avoga nun "novo estatus", "o futuro é dar resposta á demanda social dun novo estatus político que actualice o noso modelo de relación co Estado". Aproveitou tamén para facer balanzo da súa xestión á fronte do Goberno, "levamos 8 trimestres seguidos de crecemento e emprego" e confirmou a "disposición" do PNV para "facilitar a gobernabilidade" do Estado español. Podemos conmemora o seu primeiro Aberri Eguna Por vez primeira, e reforzado polos resultados das eleccións xerais de decembro, Podemos conmemorou o Aberri Eguna e fíxoo en Donostia, reclamando "unha patria inclusiva na que collan todas as identidades, todo o mundo, que non deixe ninguén atrás". Podemos conmemora o seu primeiro Aberri Eguna apelando por unha "patria inclusiva" A secretaria xeral de Podemos, Nagua Alba, sinalou que o proxecto da "patria inclusiva" deberá ter como base fundamental "a defensa dos dereitos humanos, a paz e dos dereitos sociais". No seu acto xuntou perto dun cento de persoas xunto á escultura da pomba da paz baixo o lema "A nosa patria é a xente".


Summary: Podemos concluir, por un lado, que existe unha certa desgaleguización identitaria, paralela, por outra banda, á perda de falantes da lingua propia (anque non existe unha relación observable entre ambos fenómenos); e, por outro, podemos apreciar como a perda de voto "estrictamente nacionalista" vai parella á caída deste sentimento entre a poboación galega.

As eleccións xerais do 20 de decembro deixaron insatisfeitas á maioría de formacións políticas; pero, sen dúbida, unha das que contemplou os resultados cun maior desagrado foi Nós-Candidatura Galega, que deixou no camiño máis de 110.000 votos respecto ó BNG en 2011, ocasionando a perda da representación nacionalista allea ó 100% a forzas de obediencia estatal. Se ben é verdade que En Marea obtivo o excelente resultado de 6 deputados, non é menos certo que a temática propiamente nacionalista galega asociada a esa organización quedou moi diluida durante a campaña. Do mesmo xeito, a súa natureza ideolóxica non era desa índole; e o perfil sociolóxico netamente galeguista só abarcaba a unha cuarta parte dos seus votantes, dacordo co CIS de decembro de 2015. Polo tanto, estamos ante un claro fracaso do nacionalismo galego, que contrasta, no outro extremo, cos resultados das eleccións autonómicas de 1997, cando o BNG superou a barreira do 25% dos sufraxios. Neste sentido, se nos detemos no sentimento nacionalista existente entón (tomando novamente como fonte o CIS) e o comparamos co habido en 2015, a xente que se sentía máis galega que española ou unicamente galega situábase ó redor do 35% da poboación, mentres que actualmente abarca ó 20%. Consecuentemente, podemos concluir, por un lado, que existe unha certa desgaleguización identitaria, paralela, por outra banda, á perda de falantes da lingua propia (anque non existe unha relación observable entre ambos fenómenos); e, por outro, podemos apreciar como a perda de voto "estrictamente nacionalista" vai parella á caída deste sentimento entre a poboación galega. A que se debe isto? No caso da franxa dereita (PPdeG), ó proceso de "españolización" vivido dende comezos desta centuria, imprimido primeiro polo "aparato" de "Génova" e logo por pola cúpula deste partido en Galicia. Estamos así, ante un proceso de arquitectura institucional que ocasionou a disminución progresiva do sentimento galeguista entre o seu electorado (hoxe, existente en 1 de cada 5). No que atinxe á á esquerda da política, podemos considerar como factores da mencionada caída: a asociación que fai boa parte da poboación do BNG coa "vella política", así como a mala imaxe pública da UPG. Neste caso, se ben é certo que cómpre separar a ideoloxía dos comportamentos humanos, unha vez producidos estes, boa parte do electorado relaciona inevitablemente estes cunha serie de ideas, sexa ou non de forma xusta, tal e como antes sinalamos. A nivel mediático, os numerosos discursos levados a cabo dende a maioría dos principais "media" contra os nacionalismos periféricos, que tiveron lugar especialmente dende o comezo dos procesos de reformas estatutarias; máis o apoxeo de canles privadas españolas e dos debates políticos -cunha temática marcadamente española e coa consabida existencia dunha escasísima ou nula presenza deste tipo de organizacións partidistas nos platós de televisión- poden incluirse como factores de desgaleguización desde o punto de vista do sentimento nacionalista. Deste xeito, os resultados electorais habidos nas catro últimas eleccións de distinto signo que houbo en Galicia -posteriores todos eles á Asamblea de Amio, e nos que a coalición entre a esquerda estatal e unha parte do nacionalismo sempre superou ás candidaturas integradas só por forzas galeguistas de ámbito da nosa CC.AA- amosaron, por un lado, dificultade para medir o nivel de sentimento identitario galeguista, dada a peculiaridade desta nova estrutura partidista; pero, ó mesmo tempo, deron lugar á sospeita e posterior confirmación de que este foi progresivamente declinando, estancándose no último lustro na quinta parte dos galegos. Curiosamente e en contra do que sempre se di en política: "as eleccións, e non as enquisas, marcan as pautas politolóxicas"; para obter información desta índole pode que os inquéritos, aínda sendo imprecisos, sexan máis útiles, sempre e cando teñan un erro de mostra considerablemente menor ó de outros estudos de opinión.


Summary: O Concello de Moaña comezou a restauración e posta en valor da torre medieval de Meira, situada nun enclave denominado Monte da Torre, con vistas sobre a ría de Vigo.

Hai apenas un mes comezaban os traballos de restauración da torre de Meira, en Moaña. Unha actuación que desenvolve o concello do Morrazo, que asinou un convenio coa Comunidade de Montes de Meira, e que consiste nunha nova escavación da zona norte para ampliar as áreas que foran estudadas no ano 1976. No punto onde se acometen as obras localizaríase a suposta porta de acceso á fortaleza. A obra viu a luz verde na xunta do Goberno local de 21 de setembro de 2020 e o 11 de xaneiro o Concello contratou o proxecto das obras por un importe de 14.786 euros. A Deputación de Pontevedra, a través dunha subvención, asume 11.274 euros e a cantidade restante corre por conta das arcas municipais. A restauración da torre irá acompañada dunha sinalización que explicará a importancia do enclave e a súa historia. A orixe A fortaleza, situada nun promontorio a 140 metros de altitude, constaba dunha torre de vixilancia, un patio de armas, unha muralla e un foxo. Pertenceu ás casas nobiliarias de Meira e Valadares. Foi derrubada polos Irmandiños entre 1467 e 1469. No lugar atopouse material metálico, cerámico e restos óseos que permanecen depositados no Museo de Pontevedra. A parroquia de Meira posúe varios conxuntos de petróglifos da Idade de Bronce.


Summary: O 14 de agosto de 1936 era asasinado nunha gabia de Palas de Rei, o artista plástico e deseñador Camilo Díaz Baliño. Persoa de compromisos fondos, pasou aqueles días previos ao seu asasinato debuxando aos seus compañeiros de martirio no cárcere compostelán da Falcona. A arte máis unha vez como compañeira contra a desesperanza.

É ben coñecida a representación que O Bosco fixo do inferno, con imaxes apocalípticas e seres demoníacos, un simbolismo xerminado dunha fantasía portentosa que leva o relato bíblico á mesma beira dun abismo diabólico. Non foi o único, ao longo da historia houbo escritores e artistas que describiron as súas propias versións do averno con todo tipo de detalles, imaxinando cos ideais teolóxicos de cada época. Dante, Munch, Kafka, Blake, Goya, Leopardi… rebuscaron ata resucitar das sombras espectrais a visión deses lugares comúns nos que reina a maldade, o aterrador, perverso, lúgubre... Concibiron a arte con mundos subxectivos, episodios sempre imaxinados nos que se regodeaban para expiar as súas propias fraquezas, mundos nos que, a pesar de todo, hai unha beleza que encandea e que nós mesmos construímos mentalmente, coñecedores de que o que vemos ou lemos é pura e creativa ficción. Todo o demais son "percepcións, emocións, sentimento e coñecemento", que achegamos para completar o propio sentido da obra. Na violencia da represión e a ignominia, o inferno é real. No 36, no cárcere da Falcona en Santiago, Camilo Díaz Baliño tratou de dobregalo retratando aos seus compañeiros de prisión Pero, que ocorre cando as autoras e autores nárrannos en primeira persoa o drama que viven desde unha cadea, un campo de concentración ou un gueto?. Cando sabemos que son eles e elas os protagonistas do horror?. O impacto e impresión que nos deixan entón as súas creacións é moito máis intenso, máis forte, porque é a crúa realidade a que se impón e non un tropo da mesma. Perseguidos pola súa ideoloxía, cultura, relixión, orientación sexual…, padeceron e sufriron todo tipo de atropelos, e, aínda así, converteron a arte en esperanza, producindo propostas que lles axudaron a ser máis libres, conscientes como eran de que a verdadeira liberdade atopábase detrás dun arame de espino. A arte nos campos de concentración Nos campos de exterminio da Segunda Guerra Mundial os prisioneiros recorrían á poesía, que recitaban en grupo, interpretaban pezas teatrais e partituras musicais, mesmo valíanse do emprego de sinxelos materiais para recompor a crueldade do día a día. Era o único xeito que tiñan de plantarlle cara a tanta brutalidade. Os republicanos españois en Gurs, como afirmación de resistencia, levantaron unha e outra vez esculturas efémeras de barro, tamén houbo quen logrou documentar a súa vida en catividade con apuntamentos e acuarelas ou sobre os escasos obxectos que tiñan a man, fosen cadernos, latas, anacos de madeira ou óso. Foron moitos os que se axudaron da arte na desesperanza. Moitos tamén os que non sobreviviron á barbarie Calquera cousa servía: as caixas de mistos de Roger Payen recrearon en miniatura os sucios barracóns da vergoña, os gouaches de Charlotte Salomon puxeron voz ao berro de Auschwitz, o mesmo que os Apátridas debuxados por Marx Ernst en Milles ou os carros con mortos esbozados por Zoran Music en Dachau. Foron moitos os que se axudaron da arte na desesperanza. Moitos tamén os que non sobreviviron á barbarie. As súas obras son as que, por fortuna, empéñanse en manter vivas as pegadas da historia. Na violencia da represión e a ignominia, o inferno é real. No 36, no cárcere da Falcona en Santiago, Camilo Díaz Baliño tratou de dobregalo retratando aos seus compañeiros de prisión. Nunhas follas de papel trazou perfís sobre fondos fríos e indefinidos, rostros tristes e ausentes. Vinte e seis sinxelas ilustracións para representar a mirada da incerteza duns homes acurralados por a mesma e miserábel experiencia. O artista esquécese dos xiros modernistas do seu traballo como escenógrafo, cartelista e ilustrador de libros, non hai tempo para ornatos estéticos, en momentos así tan só priman os trazos máis elementais, os máis sobrios, o ascetismo do perentorio. A obra de Díaz Baliño na Falcona Díaz Baliño foi un home comprometido co obxectivo nacionalista, implicado coas Irmandades da Fala, o Seminario de Estudos Galegos e a xeración Nós. Como artista, os deseños para teatro e a participación gráfica en distintas publicacións da época, así como as colaboracións en cubertas de editoriais ou a súa complicidade coa Coral de Ruada fixérono merecedor dun gran recoñecemento entre os seus contemporáneos. Naqueles aciagos días tivo o valor de deixar un testemuño transcendental, un documento crave que destapa con espontáneos debuxos un período sinistro da historia do noso país. Ánxel Casal, os Pasín, "o Nécoras", "o Nouche", Pepiño Areosa, José Caballero Rubio… son algúns dos retratados que foron asasinados polos seus ideais nos primeiros meses do golpe de estado. Políticos, mestres, militares republicanos, profesionais aos que o artista plasmou co seu "lapis de carpinteiro". Díaz Valiño foi inmolado, xunto ao estudante de medicina Sixto Aguirre, no mes de agosto en Palas de Rei. En topos adversos, onde semella que non existe espazo para a beleza, tal cal nós podemos imaxinala, é onde a arte creada ao límite retén a imaxe infame do relato e convértese en revulsivo da memoria. É aí, en toda a súa crueza, onde se sobrepón o real ao ficticio, a ética á estética, é aí, ao bordo do abismo, onde se improvisan as auténticas creacións.


Summary: As axudas públicas á sanidade privada incrementáronse un 2% en 2020, medrando nun 20% desde a chegada de Feixoo ao Goberno galego. A Xunta da Galiza achegou no exercicio de 2020 a estes operadores 209 millóns de euros, correspondéndose 129 millóns de euros con concertos cos centros hospitalarios privados.

O Goberno galego financiou a sanidade privada con 209 millóns de euros en 2020. Segundo recolle o Informe de Fiscalización da Conta Xeral do Servizo Galego de Saúde (Sergas) de 2020, elaborado polo Consello de Contas, 62,1% do total dos fondos están destinados a sufragar o gasto derivado da actividade realizada polos centros hospitalarios privados conforme á carteira de servizos concertada. A contía restante correspóndese con outras prestacións sanitarias de operadores privados, entre elas, aquelas derivadas do dispositivo asistencial da saúde mental, dos programas especiais de hemodiálise, dos labores de rehabilitación ou fisioterapia e do conxunto das actividades asistenciais externalizadas polo Sergas. A Xunta da Galiza achegou á atención especializada en concepto de concertos 129 millóns no último exercicio fiscalizado polo Consello de Contas. A efectos contábeis, inclúense nesta partida a totalidade de prestacións incorporadas á carteira de servizos concertada entre o Sergas e os distintos centros hospitalarios privados, variando os contidos de cada un en función das capacidades asistenciais das entidades contratistas. Neste sentido, a maioría dos acordos inclúen diferentes probas diagnósticas, cirurxías ou servizos de resonancia magnética, medicina nuclear e TAC, sendo importante o número de profesionais que desenvolven a un tempo a súa actividade nos centros públicos e privados. A sanidade privada posúe xa seis de cada 10 hospitais na Galiza e 23% das camas Povisa, o máis favorecido O hospital vigués Povisa é o centro máis favorecido por esta fórmula de xestión. O complexo sanitario, propiedade desde o pasado 27 de xullo do grupo francés Vivalto Santé, recibiu en 2020 das arcas públicas 72 millóns. Asemade, a Xunta achegou a outros hospitais do mesmo grupo empresarial, como o lugués Polusa e o ferrolán Juan Cardona, algo máis de 11,2 millóns de euros. Na mesma dirección, os hospitais de Quirón, Quirónsalud A Coruña, Nosa Señora dos Ollos Grandes de Lugo e Quirónsalud Domínguez de Pontevedra, recibiron máis de 9 millóns. Ao tempo, a firma Hospitales Madrid, titular da clínica Modelo da Coruña e da Rosaleda de Compostela, embolsouse máis de 8,5 millóns das arcas públicas. Os hospitais galegos Povisa, Polusa e Juan Cardona pasarán a ser propiedade dun grupo privado francés Consello de Contas As relacións entre os grupos sanitarios privados e a Xunta da Galiza levan anos no albo do Consello de Contas. A este respecto, no seu informe do ano 2020, o organismo dirixido por José Antonio Redondo afirma que "o Sergas está a utilizar a autorización de uso temporal como unha forma ordinaria de contratación, de maneira directa, sen concorrencia, publicidade e igualdade de trato, de servizos sanitarios non concertados nos que, ademais de carecer das notas de excepcionalidade e temporalidade que identificarían esta figura, débese engadir que, ao obviarse a vía estabelecida na lexislación de contratos públicos, non existe expediente de contratación". O órgano de fiscalización apunta, tamén, que "hai determinados servizos nos que non se emprega ningunha fórmula contractual, senón que se recorre de forma reiterada ás autorizacións de uso. Esta figura, que ten a súa orixe na lexislación sanitaria, carece de sustento para ser utilizada con esta finalidade e vulnera os principios esenciais da contratación pública". No mesmo sentido, o informe pon de manifesto que "debe engadirse a existencia (cun notábel incremento neste exercicio) de gasto sustentado en documentos contábeis ADOK, que obedecerían potencialmente á adquisición de servizos vía contrato menor. Porén, pola súa dimensión económica e reiteración, non poderían ter a dita cobertura".


Summary: ENTREVISTA | Falamos con María Navarro Limón, coordinadora da Rede de Medios Comunitarios (ReMC), que esta fin de semana celebra na Coruña a súa asemblea anual, na que a reivindicación do seu dereito a emitir e a defensa da liberdade de expresión en España estarán moi presentes.

A Coruña acolle esta fin de semana a asemblea anual da Rede de Medios Comunitarios (ReMC), na que medio cento de persoas dunha vintena de medios de toda España debaterán sobre a situación do sector, os avances na súa batalla para que Goberno central recoñeza o seu dereito a emitir e o estado da liberdade de expresión, ante as ameazas que nos últimos tempos pairan sobre ela. Tamén estará sobre a mesa o expediente que hai uns meses a Xunta abriu (e finalmente arquivou) contra Cuac FM a instancias do Goberno central. A asemblea comezará na mañá do sábado no centro cívico da Cidade Vella (rúa de Veeduría, 2) e finalizará o domingo. Antes, o venres ás 18.30 horas, Xabier Fortes (membro do Consello de Informativos de TVE), Isabel Lema (integrante de Cuac FM e vogal da ReMC na sección europea da Asociación Mundial de Radios Comunitarias) e María Navarro Limón (coordinadora da ReMC) participarán alí nunha mesa redonda sobre liberdad de expresión. Falamos con María Navarro, que nesta asemblea será substituída por outra persoa á fronte da Rede. "Temos unha PNL aprobada no Congreso, unha demanda da ONU ao Goberno de España para que responda por que non concede licencias a medios comunitarios e acaba de publicarse unha recomendación do Consello de Europa" Por que escollestes A Coruña para a realización este ano da asemblea? Facemos unha asemblea anual en distintos puntos do Estado nos que exista algún medio comunitario que forme parte da rede. E este ano escollemos A Coruña porque queriamos apoiar os compañeiros de Cuac FM por mor do expediente sancionador tan salvaxe que lles interpuxo a Xunta a instancias do Estado. Pechouse sen sanción pero incorporando unha prohibición tácita de emitir en FM. Que obxectivos ten esta asemblea? Na asemblea levaremos a cabo unha renovación de cargos que xa toca, por exemplo no meu caso. E, sobre todo, analizaremos a situación xurídica e política vivida neste ano, no que a ReMC obtivo uns triunfos moi importantes: temos unha PNL aprobada no Congreso, unha demanda da ONU ao Goberno de España para que responda por que non concede licencias a medios comunitarios e acaba de publicarse unha recomendación do Consello de Europa instando a promover os medios comunitarios, para evitar situacións de concentración de medios privados, como está sucedendo en España. Parece que está dando froitos o traballo de moitos anos. Temos moito que celebrar e moito que debater, temos que decidir que estratexia imos seguir nos vindeiros tempos e se imos consolidar alianzas coa PDLI e outras entidades que están loitando pola liberdade de expresión. "Está en debate a nova Lei Audiovisual Andaluza. Temos que ter cautela, pero parece existir sensibilidade para que a norma recolla un mecanismo para protexer os medios comunitarios" Hai normativas, tanto a nivel español como internacional, que sosteñen o dereito dos medios comunitarios a emitir, pero iso segue se traducirse en cambios reais. Os medios comunitarios seguen nesa especie de limbo legal... Cambiará isto? Si, hai moitas directrices, a nivel estatal e europeo, que apoian o reparto de licenzas de emisión para os medios comunitarios, pero o Goberno non muda a súa posición. Dende a ReMC levamos ante o Tribunal Supremo este incumprimento de reparto, perdemos ese recurso e finalmente levamos o tema á ONU, que recolleu as nosas demandas, pero parece que o Goberno non se dá por aludido. É moi importante o que está sucedendo en Andalucía. Está en debate a nova Lei Audiovisual Andaluza e eu mesma participei como poñente no trámite parlamentario. Temos que ter cautela, pero parece existir sensibilidade para que a norma finalmente recolla un mecanismo dende a Comunidade Autónoma para protexer os medios comunitarios, instando o Estado a que leve a cabo un reparto de licenzas. De aprobarse, sentaría un precedente moi importante. En Galicia asistimos a un peche total da Xunta a recoñecer os medios comunitarios. En cambio noutras comunidades, como Andalucía, Navarra ou Cataluña si parece estar habendo avances tímidos... Tímidos, ti o dixeches. Porque ao final en Navarra a adxudicación da primeira licenza de radio comunitaria foi recorrida polas emisoras comerciais; que sigo que sen entender que nos vexan como unha ameaza. En Andalucía estamos ao final do trámite e todos os partidos interesáronse polas nosas emendas, incluído o PP, pero temos que ter cautela. En Cataluña si que hai un decreto de fomento dos medios comunitarios que supón un grandísimo avance. Dende a ReMC fixestes un estudo sobre a situación -económica, de persoal, de contidos, tecnolóxica...- dos medios comunitarios en España e a conclusión non foi boa. Supoño que en boa medida isto débese aos obstáculos impostos dende a administración, á negativa a conceder licenzas e a recoñecer estas entidades como medios... Claro, eu póñoche o exemplo do meu medio, Radiópolis, en Sevilla. En 12 anos de historia tivemos un expediente por parte do Estado central, que tamén foi arquivado, tivemos problemas co Goberno municipal, coas axencias de dereitos de autor..., unha cantidade de obstáculos que impiden ou dificultan levar adiante proxectos que teñen unha compoñente importante de voluntariado. Se ti es un medio moi visible socialmente e estás moi implicado cos problemas da túa comunidade, como lle pasa a Cuac ou como nos pasa a nós, ao final acabas tendo problemas e as administracións agárranse a esa alegalidade para imposibilitar o noso traballo. "Somos un instrumento de alfabetización mediática e un elemento que permite crear vínculos entre a comunidade, dándolle voz e retransmitindo realidades que doutro xeito non terían espazo" Noutros países o papel dos medios comunitarios está recoñecido polo Estado e pola sociedade, tense en conta a súa función como garantía de acceso da cidadanía a poder emitir e comunicar, como escolas de democracia e participación, como alfabetizadores mediáticos... Isto non se ve en España? TVE e as autonómicas non están garantindo neste momento o dereito de acceso dos distintos colectivos e entidades sociais. Isto fai que sexan os medios comunitarios a fiestra á participación e á posibilidade de emitir. Somos, neste senso, un instrumento de alfabetización mediática e un elemento que permite crear vínculos entre a comunidade, dándolle voz e retransmitindo realidades que doutro xeito non terían espazo. Moitos medios privados limítanse a facer redifusións dos contidos xerados noutro lugar, estase a perder a vertebración cultural do territorio. Aínda que respondemos de comunidades pequenas, facemos un labor importante de contrapoder. "Ata agora parecía que moita xente non se sentía concernida pola reivindicación do dereito á información, pero cando comezaron a meterse con liberdades máis básicas, como pode ser o dereito a expresarse, a facer unha canción..., parece que se xerou unha alerta maior" Este venres Xabier Fortes, Isabel Lema e ti debateredes sobre a situación da liberdade de expresión en España, ante as ameazas e ataques que está a sufrir. Hai motivos para a preocupación? E, neste senso, está a sociedade concienciada ante este problema? Parece que hai un certo espertar da preocupación por esta cuestión. Ata agora parecía que moita xente non se sentía concernida pola reivindicación do dereito á información, pero cando comezaron a meterse con liberdades máis básicas, como pode ser o dereito a expresarse, a facer unha canción..., parece que se xerou unha alerta maior. Dende a ReMC vimos loitando por estas cousas dende hai anos, e é bo que agora exista máis preocupación. Pero si, estamos nun momento alarmante. "Sempre nos chama a atención que a administración nunca actúe contra as emisoras privadas piratas, que están ocupando ilegalmente unha frecuencia no dial, moitas veces mesmo recibindo diñeiro público" Vides á Coruña para apoiar a Cuac FM. É un paradigma da situación que atravesan moitas outras emisoras no territorio español? Traballando dende hai anos, implantada socialmente, pero sen apoio público e tendo que superar obstáculo tras obstáculo para sobrevivir? Sempre nos chama a atención que a administración nunca actúe contra as emisoras privadas piratas, que están ocupando ilegalmente unha frecuencia no dial, moitas veces mesmo recibindo diñeiro público. Non pode ser que unha radio que emite música machista tape o sinal dunha comunitaria, como nos pasou a nós en Sevilla. Pero en cambio a administración si que vai contra un medio comunitario como Cuac, asentado socialmente, que vén realizando dende hai anos un traballo moi importante de alfabetización mediática, de acceso, con moito apoio... Seguramente a Xunta tivo que arquivar o expediente precisamente pola capacidade de mobilización que tivo Cuac, por ser un medio vinculado a unha comunidade física, algo moi importante e que se está perdendo nos últimos tempos.


Summary: Clodomiro Montero afirma quen a entidade financeira oculta a listaxe de persoas que serán despedidas, así como as oficinas que serán fechadas após o proceso de re-estruturación.

Novagalicia Banco mantivo unha reunión cos sindicatos para entregarlles máis documentación sobre o expediente de regulación de emprego (ERE) que formulou hai uns días e que afecta un total de 2.508 traballador@s. É a terceira reunión após que os sindicatos anunciaran que non tiñan información abondo para presentar unha proposta á entidade financeira. "Sen a documentación que a lei obriga a facilitar é moi difícil que poidamos presentar ningunha contraproposta", asegurou Clodomiro Montero, responsábel de CIG-Banca e voceiro do comité de empresa integrado polos sindicatos CGT, CIG, C.OO., Csica, UGT e ASCA que participaron na reunión. Entre a información que solicitan os sindicatos está a listaxe de persoas que a entidade financeira pensa despedir. "Non sabemos as persoas afectadas, cando teñamos máis datos presentaremos propostas alternativas", asegurou o portavoz dos sindicatos. A falta de documentación é unha das eivas que ten este proceso. "Hoxe chamámoslle a atención á empresa porque eles propuxeron despidos e traslados sen facilitar nin os criterios nin a quen afectan". Segundo o responsábel da CIG-Banca coa documentación entregada nesta reunión poderán presentar "algunha proposta" cara á seguinte que se realizará a semana vindeira. Entre a información que solicitan os sindicatos está a listaxe de persoas que a entidade financeira pensa despedir. Responsabilidades políticas polas preferentes e subordinadas Os sindicatos denunciaron tamén o que consideran "unha manobra" no tema das Preferentes e Subordinadas. "Un dos problemas que ten a arbitraxe das preferentes é que parte da idea de exonerar aos directivos ea os responsábeis políticos centrando o problema nunha mala praxe por parte dos traballadores e traballadoras desta entidade". Clodomiro Montero deixou claro que a culpa non é del@s posto que "non decidiron colocar este producto". Sinalou a responsabilidade "política" dos gobernos e demandou "que se lle devolva á clientela o cen por cen dos seus aforros".


Summary: Entre o venres 25 e o domingo 27 o festival celebrará a súa cuarta edición, de novo mantendo en segredo a maior parte das bandas e artestas participantes, e de novo con éxito: practicamente esgotou as 1.400 entradas postas á venda

O Sinsal San Simón é máis que un festival de música, por moitos motivos. Un deles deles pola singularidade do lugar no que se celebra, a Illa de San Simón, un espazo único no medio da ría de Vigo, absolutamente cargado de historia, dende a que evoca a súa ermida, até os seus tempos de leprosería, primeiro, e de campo de concentración franquista, despois. A segunda singularidade do festival é que é un dos poucos no mundo que non anuncia previamente o seu cartel, os grupos e artistas participantes, que permanecen en segredo até o mesmo inicio do mesmo. Mesmo así todos os anos (esta é a cuarta edición) o festival esgota todas as entradas que pon á venda (o aforo máximo permitido na illa é de 700 persoas). Este ano xa non quedan entradas para o sábado, e as do domingo van camiño de completarse, igualmente. Isto demostra, en boa medida, a confianza no criterio de Sinsal, que leva máis dunha década traendo a Galicia bandas coma Explosions In the Sky, Gang Gang Dance, Múm, Dominique A, Lali Puna, CocoRosie con Antony & the Johnsons, Young Marble Giants, Dirty Projectors, Bonnie Prince Billy, Ariel Pink's Haunted Graffiti ou Alt-J, moitos deles algúns anos antes de seren coñecidos polos seus públicos actuais. Este ano o cartel buscará continuar a mesma liña aberta en anos anteriores e que guía o traballo de Sinsal: a aposta por nomes que poden ser importantes na música nos vindeiros anos, propostas experimentais e tamén bandas galegas: "Gústanos tamén a aposta por grupos galegos que empezan e sobre todo por aqueles que teñen dificultades para actuar noutros festivais polo seu estilo de música", sinalaban os responsables de Sinsal en entrevista con Praza o pasado ano. As entradas, que inclúen o traxecto en barco (outro dos atractivos do festival) dende Vigo ou dende San Adrián, teñen un prezo de entre 43 e 47 euros para as xornadas do sábado ou o domingo. Este ano o festival incorpora unha novidade: unha xornada previa, o venres, con prezos máis reducidos (entre 25 e 28 euros) e cun cartaz máis reducido e xa anunciado: Throwing Shade, Friskstailers, Jagwa Music, Oso Leone e Xenia Rubinos. O festival incorpora outros atractivos, por exemplo o "programa de Músicas Escondidas", concertos que se levarán a cabo en distintos lugares da illa, e que serven para afondar na relación con este espazo tan especial. Catro formacións galegas: Apenino, Why Go, Trilitrate e Caspervek Trio, porán a música. Haberá tamén espazo para as artes escénicas na capela de San Simón. A Unidade de Igualdade da Universidade de Vigo organiza a proxección de "Artistas" (proxecto de visibilización de obras artísticas das alumnas das facultades de Belas Artes, Ciencias Sociais e da Comunicación da Universidade de Vigo). Ademais, a capela acollerá a representación de dúas obras de teatro comisariadas por Pablo Fidalgo, coordinador de Material Memoria do Museo MARCO de Vigo. As pistas Psicodelia e pop "vintage" para amantes de Beach Boys, Love, Kevin Ayers, Syd Barrett... Sorpresa maiúscula do 2013. Os nosos invitados viven na fronteira da psicodelia primitiva, sen espaventos. Con todo, inspirarse nos clásicos pode ser tan complicado como innovar fórmulas orixinais. Cando un afronta o peso do pasado necesita un talento especial para non caer nun exercicio de estilo máis propio dunha banda tributo Os nosos invitados poderían ser a gran revelación nacional do ano co seu son entre o kraut e space rock. Atentos! Hai sons e xestos deste novo grupo que recuperan pequenos momentos do afterpunk dos 80' con Décima Víctima ou Aviador DRO. Os nosos invitados, moito máis contemporáneos, pertencen á xeración que creceu cos Planetas, Chucho ou Spacemen 3. Volta de porca ao post-rock desde Oriente. Tradición e modernidade. Unha experiencia única para escoitar nunha illa. Os encargados de abrir o escenario San Antón de #SinsalSonEG brillaron con luz propia no pasado Womex 2013 de Cardiff e no recente SXSW 2014 Gústannos os artistas con personalidade. Paixón, sentimento, elegancia, soul, R&B, 80s. O noso gentleman favorito. O seu estilo defíneno como R&B lo-fi e a crítica é unánime ao destacar o seu talento e presenza escénica. Esa moza xira con estrelas do rock e enche páxinas nas revistas de tendencias. Podería ser a BSO de San Simón. Neste caso, unha canción na serie de moda da televisión cambioulle a vida. Con todo, non temos dúbida ningunha que foi o seu talento o que chamou a atención de medios especializados Cantos grupos coñeces que publicaron grandes discos nos 70s, 80s, 90s, s. XXI e son unha referencia no rock? Poucas bandas exerceron tanta influencia no pop rock dos últimos 30 anos coma os nosos convidados. Foron obxecto de numerosas versións por grupos de diferentes estilos e condición, ademais de ocupar os postos destacados na memorabilia dos medios especializados Artista que lidera un proxecto musical fascinante. A emoción da tecnoloxía entre as areas do deserto. O noso invitado lidera un estilo sorprendente entre o folk, a psicodelia e a electrónica que, ademais, ten a peculiaridade de difundirse entre os seus seguidores a través dos teléfonos móbiles. Pop onírico desde as antípodas. Unha proposta moi especial, engaiolante e embriagadora a vixiar no futuro. Artista escandalosamente nova que se incorpora con forza ao bo momento da música española electrónica e ao pop. A artista que abrirá Sinsal SON Estrella Galicia pertence a unha xeración que creceu sen complexos coas etiquetas e incorpora os "micro-sons" ao pop.


Summary: Unha representación do profesorado denuncia que unha alumna chegada de Italia terá que "retroceder dous cursos" polas dificultades para validar as materias entre Italia e España. Aseguran que ten os coñecementos precisos para dar por superada a ESO e reclaman que se atenda o particular desta situación.

As e os profesores do IES Mugardos, así como a equipa directiva, veñen de denunciar os problemas que ten o sistema de validación dos estudos para estudantes que chegan doutros estados. Malia que falan dun caso concreto, as e os docentes poñen de relevo unha eiva na xestión. En concreto, alertan de que unha rapaza italiana que estudou no instituto e que tivo unha media de notábel vai ter que "retroceder dous cursos polo réxime de validación entre Italia e España". Dada a peculiar situación de Nerea Raffaele, que superou o equivalente a 4 da ESO en Italia "e cursou con éxito notábel os primeiros meses de primeiro de bacharelato", exixen que se apliquen "medidas extraordinarias" para que a moza non perda tempo dos seus estudos. "Despois de agardar durante meses a validación dos seus estudos, e tras unha ardua pelexa por parte dos seus país, a decisión do Ministerio de Educación é non validar as materias necesarias para considerar a ESO superada", lamenta a comunidade educativa mugardesa. Así, despois de tres recursos por parte dos proxenitores, as e os profesores alertan da situación para intentar axudar á alumna, que mesmo chegou a trasladarse ao IES de Caranza. "É por isto que o equipo de profesores do IES de Mugardos quere facer chegar a súa queixa nun caso que, polas características demostradas da moza, debería ser considerado extraordinario", din. Aliás, subliñan que "o ano pasado por mor da crise da Covid-19 promocionaron todo o alumnado non só de España senón tamén de Italia". Polo tanto, agardan a apertura dun diálogo ao respecto coas autoridades educativas.


Summary: As táboas en www.futboldacosta.com

Xornada fatídica para os nosos. Triple derrota para os nosos. Segunda consecutiva para un Fisterra que mantén a segunda praza. 7º partido sen gañar da SD Sofán, que se segue asomando ao fío. Mentres o Xallas cortaba ma Coruña unha serie de 4 partidos sen perder, deixándose ademais unha ocasión inmellorable de alonxar aos dous de abaixo. Arteixo - Fisterra (1-0) Fisterra: Iván bouzón, Pablo Vigo, Colombia (Piti, m.71), Dani Rubia (Cristopher, m.81), Dani Asensio (Javi Suárez, m.90); Aarón López, Roa (Lobelos, m.71), Santi Taboada, Julián López, Andres Vigo e Capelo. Gol: 1-0, m.2. Saíu durmido o cadro fisterrán na mañá dominical ao céspede da Ponte dos Brozos, e nada máis comezar xa un cabezazo en forma de tanto. As baixas mermaban moito o potencial ofensivo dos verdes, que aínda así pelexaron os 90 minutos por darlle a volta ao marcador. Capelo, Aarón ou Dani Asensio tiveron ocasións pero non acertaron. Os últimos 15 minutos o cadro de Canosa estivo con 10 pola expulsión Pito. San Tirso - Sofán (2-1) Sofán: Álex López, Dani Becerra, Juanjo Viqueira, David Castro, Rubén Balsa (Raúl Añón, m.46), Canedo, Fabián, Jacobo Eibe, Parafita (Pablo Carro, m.65), Raúl. Goles: 1-0, m.13; 1-1, m.41: en propia; 2-1, m.81. Están "negados" os da SD, e así o demostraron no Monte, pois puideron ter sacado algo positivo ante un dos de arriba, pero voltaron, unha vez máis e xa son 7 seguidas, de baleiro. Tras os primeiros minutos de tanteo por parte dos dous equipos, chegou o gol dos locais no primeiro cuarto de hora, onde tras unha falta lateral botada por Alvaro e ante o tráfico na área colase na porteria de Alex López poñendo o 1-0.As chegadas constantes as áreas foron a tónica xeral durante todo o partido debido as dimensións do campo, e nunha delas, antes do descanso, chegaría o empate, tras un bo centro dende a banda esquerda de Eibe que remata no primeiro pau Canedo e o seu remate desviao o fondo da sua propia porteria César. Na reanudación volveron as alternancias nas ocasións en cada equipo. Eibe mete un centro que volve a pasearse pola area pequena sen que Raúl nin Fabian acertasen a rematar, e a mesma acción repetiriase uns minutos despois. Ademais, a SD reclamou un penalti sobre Juanjo que o árbitro non considerou como tal. A 10 do final, e tras unha xogada no que os locais reclamaron unha falta sobre Fabián, chega a acción do segundo gol, onde o balón chega a banda dereita, onde recibe Xian e tras adentrarse no vértice da area marca de tiro cruzado ante a saída de Alex López.Outra semana onde o equipo sofanista fai méritos para levarse o partido, pero o final a sorte decantase do lado contrario. At. Coruña Montañeros - Xallas (2-0) Xallas: Coke. Marcos Mouro, Jacobo, Peke, Marquiños, Borja, Santi, Pablo Mato, Juan de Celia (Carliños), Doro e Álex Blanco. Goles: 1-0, m.20; 2-0, m.42. Partido diante dun rival directo que se formulaba como unha final. Pero o equipo non saíu concentrado e os herculinos levaron o peso do partido. Pronto se colocaba por diante o cadro local tras unha perda da defensa xalleira. A lesión de Juan de Celia á media hora deixou orfo o ataque dos de Adrián Lema, que non reaccionaron ata o descanso, sufrindo ademais un tanto máis tras unha presión descoordinada. Saíron máis enchufados na segunda, con maior iniciativa ante un cadro local que se meteu atrás vendo o empuxe do cadro xalleiro. E houbo ocasións, dúas moi claras para empatar, un gol anulado (protestado) a Doro, unha acción de Álex Blanco e unha man na área que o colexiado non viu, e que puido ter permitido que os verdes trouxeran algo positivo e non romperan a boa liña dos últimos partidos. Todas as crónicas de Preferente As táboas en www.futboldacosta.com


Summary: Este sábado remata o prazo para presentar proxectos de serie en galego e optar a un premio de 3000 euros

O Festival de Contidos Dixitais Carballo Interplay, que celebrará a súa oitava edición do 8 ao 11 de setembro, acaba de abrir as inscricións para o seu programa formativo. Falamos do xa famoso Taller Kamikaze de creatividade audiovisual "extrema" de tres días completos para 12 persoas; e do Obradoiro de creación de contido dixital para as xeracións Y e Z con responsables do medio de alcance global Freeda. A experiencia audiovisual kamikaze trasládase ao Pazo de Cultura de Carballo, os días 30 e 31 agosto e 1 setembro, en horario intensivo de 10h a 20. As 12 persoas que participen no obradoiro enfrontaranse ao reto de idear, gravar e postproducir capítulos de serie Dinosauro que se estrearán unha semana máis tarde no festival acompañadas por profesionais do sector da talla de Alfonso Zarauza, Lucía Regueiro, Antón Varela, Iago López, Leticia T. Blanco ou Javi Camino. As persoas que queiran vivir esta aventura audiovisual extrema poden preinscribirse, antes do 16 agosto, a través deste formulario de inscrición. A semana do festival, o xoves 9 de setembro, de 17:00h a 20:00h, as directoras de contidos de Freeda Raquel García Trigueros e Clara Amechazurra Falagán ofrecerán un obradoiro de 3h de duración sobre Creación de contido dixital para as xeracións Y e Z. As persoas interesadas en participar neste formación, poden inscribirse, antes do 23 de agosto neste formulario. Hai aforo de 20 persoas. 3000 euros para o mellor proxecto de serie en galego O festival conserva ademais, na súa oitava edición, a dotación económica de 3000 euros para o premio a proxecto de webserie en galego. A data límite para presentarse é este sábado, 31 de xullo, .


Summary: Eliseo Fernández Fernández (Ferrol, 1967) é autor dunha abondosa bibliografía sobre os movementos sociais, a II República e a represión. Conversamos con el en relación seu traballo sobre o papel de Victoriano Suanzes no operativo represivo en Ferrolterra e que se publica no coleccionábel Os nomes do Terror.

A sombra do Terror en Ferrolterra. A actuación represiva de Victoriano Suanzes é o título do seu traballo para o coleccionábel Os nomes do terror. Pero quen foi realmente Victoriano Suanzes? Victoriano Suanzes era un capitán da Garda Civil, membro dunha coñecida familia ferrolá de forte tradición militar. Estivera destinado en Ferrol no período republicano e fora trasladado a Calahorra pola súa implicación en conspiracións golpistas previas á sublevación de xulio de 1936. Cando tivo lugar o golpe de Estado, Suanzes veu a Ferrol e o seu antigo compañeiro de conspiracións o gobernador civil e delegado de orde pública da Coruña, Florentino González Vallés, nomeouno delegado de orde pública de Ferrol. Desde o seu posto de delegado e en cooperación co novo xefe da policía, o artilleiro José María Pagola Birebén, Suanzes estableceu en todo o norte da provincia da Coruña un réxime de terror, que traballou na eliminación física das persoas que destacaran polo seu activismo social na II República. Malia que a finais de outubro de 1936 Suanzes foi cesado no cargo de delegado de orde pública en Ferrol, en 1937 foi nomeado delegado de orde pública da Coruña, o que ven significar un recoñecemento do seu traballo anterior en Ferrol. Nesta nova etapa a súa actuación non foi tan sanguenta como a que tivera en Ferrol, aínda que non estivo exenta de violencia represiva. Até a súa morte nos anos 60, Suanzes continuou desempeñando altos cargos na Garda Civil, foi recibido en varias ocasións en audiencia polo ditador Franco e mesmo integrou unha misión internacional para adestrar á policía peruana na ditadura de Odriá nos anos 50. Sinala na súa investigación que "máis da mitade dos asasinatos e practicamente o 90% das execucións extraxudiciais cometidas na comarca de Ferrol nos tres anos de guerra tiveron lugar nos dous meses e medio de Suanzes como delegado de Orde Pública", que explicación lle dá a iso? Creo que a intensidade da represión nestes dous meses e medio é ilustrativa dun feito relevante, que é o de que a salvaxe represión inicial foi o resultado dunha serie de decisións tomadas de modo xerárquico polos sublevados. O Goberno de Burgos nomeou González Vallés, este delegou en Suanzes para a zona de Ferrol e o propio delegado de orde pública organizou ás súas ordes á Garda Civil, á Policía e ás milicias executoras da represión. A represión mortal estivo concentrada neste período por unha vontade de xerar un clima de terror que eliminara físicamente aos opositores, paralizara calquera iniciativa de resistencia e sentara as bases dun novo Estado totalitario. O terrorismo, entendido na súa acepción de goberno polo terror, foi exercido polo aparato estatal a través dos delegados de orde pública ao mando da garda civil, policía e as milicias O terrorismo, entendido na súa acepción de goberno polo terror, foi exercido polo aparato estatal a través dos delegados de orde pública ao mando da garda civil, policía e as milicias. Mediante as sacas dos cárceres, os paseos de xente inmediatamente despois de ser detida, as malleiras, as humillaciońs, as violacións e a extorsión, eliminou fisicamente ás persoas opostas ao réxime e evitou que moitas outras persoas tivesen a tentación de facer calquera actividade de oposición ou manifestase ideas contrarias ás impostas polo novo estado. No período de Suanzes en Ferrol houbo unha enorme cantidade de mortes e ademais a maior parte dos asasinatos foron realizados fóra de calquera xustificación legal. A represión exerceuse con impunidade e case con exhibicionismo, informando na prensa da realización das sacas e esgrimindo motivos completamente incríbeis. Non estamos, pois, falando de incontrolados, senón dun aparato de Estado que durante un período de tempo está entregado á misión principal de asasinar aos disidentes. Suanzes non foi un caso aíllado na actuación da Garda Civil na comarca de Ferrolterra, vostede mesmo cita a outros membros do corpo como Gerardo Casanova, Manuel Cebral, Abraham Uzal, Isidro García Teso comprometidos en accións represivas, que significaría do papel da Garda Civil na comarca? As informacións de prensa que dan conta das sacas dos cárceres inclúen o nome destes gardas civís, informando de xeito reiterado que son estes gardas os que retiran aos presos dos cárceres e os asasinan aducindo tentativas de fuxida. A presenza da Garda Civil daba carácter oficial aos asasinatos, malia que tamén participaran neles milicianos e outros corpos de seguridade e demostra o papel dos gardas civís na dirección, supervisión e execución dos asasinatos políticos. González Vallés e Suanzes dirixían a represión, os suboficiais e os números da garda civil se encargaban de levala adiante. Os seus nomes eran temidos en toda a bisbarra pola súa violencia e un deles, Gerardo Casanova, mesmo foi coñecido como "O dos cen" por atribuírselle a participación en máis de cen asasinatos. Ademais da Garda Civil hai outros actores implicados na represión política, en relación con estes que nos pode dicir do labor do corpo de milicias organizados polos falanxistas e outras formacións da dereita? A Falanxe tiña certa forza en Ferrol, mais ficou descabezada nos tempos iniciais despois do golpe pola morte en accidente de automóbil de Manuel Rodríguez Sanjurjo, o seu líder máis destacado. Como consecuencia, o papel inicial de Falanxe non puido ser de ningún modo director no proceso represivo; as milicias formáronse apresuradamente despois do golpe militar e xogaron un papel auxiliar na execución da represión paralegal. A idea de que falanxistas e outras milicias dereitistas actuaran por libre non se corresponde coa realidade. A imaxe dos "incontrolados" resulta inconcibíbel no Estado totalitario que se estaba conformando, e unicamente puideron darse "excesos" das forzas de orde pública e das milicias, pero sempre dentro dunha organización xerarquizada e no marco dunha política represiva organizada globalmente desde Burgos. Do mesmo xeito, e con respecto a outras zonas é posíbel distinguir grados na participación da Falanxe na represión en función do entusiasmo dos diferentes tipos de axentes actuantes, mais é posible constatar que os grupos executores e os roteiros represivos foron moi semellantes en toda a zona sublevada. Por outra banda, mais que falar da Falanxe como a forxadora da ditadura e a súa política represiva, en certa medida se pode considerar que a organización fascista española foi máis ben a resultante dun proceso de represión sobre a poboación xeral que levou á destrución do tecido societario previo e á imposición como alternativa do partido único e do sindicalismo vertical. Un proceso no que a Falanxe participou, mais no que tamén tomaron parte outros axentes, como o exército e a represión pola xustiza militar, as forzas e corpos de seguridade coa súa represión extraxudicial e a igrexa ofrecendo cobertura moral a todo o proceso represivo. Explica no seu traballo que unha das razóns do cese de Suanzes como delegado de Orde Pública en Ferrol foi o asasinato do crego de Monfero, Andrés Ares Díaz, pero á marxe deste caso cal foi o papel da igrexa no conglomerado represivo? O asasinato dun crego foi un exceso que probabelmente causou problemas fronte ás autoridades eclesiásticas, e algunhas testemuñas indican que esa foi a causa de que, pouco tempo despois, Suanzes fora cesado como delegado de orde pública, aínda que ningún dos asasinos foi xulgado nin tan sequera padecera represalias... Canto ao papel da igrexa na represión, nalgunha ocasión se ten falado dalgún crego de Ferrol que tería participado en xuntanzas nas que se decidía o nome das persoas a asasinar, mais a falta de probas concluíntes sobre unha implicación persoal da igrexa na represión, si que é posible constatar a súa complicidade co novo réxime e coas súas políticas represivas, das que foi enormemente beneficiada. Entre os membros da igrexa en Ferrol é interesante lembrar tamén o papel do mercedario Fermín Álvaro, relacionado coa familia de Victoriano Suanzes, que exerceu de capelán de Falanxe e participou en numerosos actos públicos; el foi ademais o intermediario para a conversión falanxista do futuro escritor Gonzalo Torrente Ballester.


Summary: Fin do tabú. As cartas sobre a mesa. Era evidente que se forzaron a demisión do secretario xeral non era para manter o statu quo do non a Rajoy. Andalucía falou esta segunda feira e o presidente da xestora, Javier Fernández, pronunciou esta terza a palabra. Abstención.

O Comité Federal que moi probabelmente se convocará este próximo domingo formalizará o cambio de 180 graos na posición política do PSOE, que virará do "non é non" á abstención que viabilizará un novo mandato de Rajoy na Moncloa. Esta terza feira, nunha cimeira da xestora cos grupos parlamentares do Congreso e do Senado, Javier Fernández xa foi absolutamente explicito. "Hai unha disxuntiva, unha elección: abstención ou terceiras eleccións" e a seguir esclareceuno aínda máis: "A abstención só é posíbel en democracia cando non hai ningunha alternativa". Isto significa unha profunda mudanza da posición inicial do Comité Federal do PSOE en que implicitamente, ao se rexeitar o apoio a Rajoy e as terceiras eleccións, se mandataba ao secretario xeral a tentar a formación dun goberno alternativo. A nova equipa de dirección do PSOE xustifica a ausencia de alternativa na negativa de Cs e Podemos a conformaren unha maioría conxunta. A opción dun goberno con Podemos e o apoio dos soberanistas catalás é virtualmente inconcebíbel para o grupo liderado por Susana Díaz, caracterizado polo seu extremo xacobinismo. O asunto xa non é, pois, se abstención si ou non, senón abstención como. Aquí hai basicamente dúas opcións: facilitar a abstención técnica de 11 parlamentares -que mesmo poderían ausentarse o día da votación- ou ben tentar impor a disciplina de voto a todo o grupo parlamentar. Esta mesma terza feira, Miquel Iceta, reeleito primeiro secretario do PSC, reiterou que os 7 escanos do PSC votarán non a Rajoy. O mesmo ocorrerá con parlamentares do PSE, como Odon Elorza, e a grande incógnita está en saber que fará Pedro Sánchez. Unha das súas máis leais colaboradoras, a secretaria xeral de Madrid Sara Hernández, afirma nunha entrevista en ElDiario.Es que o ex máximo dirixente do partido votará contra Rajoy.


Summary: 12 de outubro, un día para render homenaxe ás seis vítimas mortais masacradas en Nebra (Porto do Son) pola Garda Civil cando se manifestaban contra un gravame inxusto e abusivo. Esta sexta feira o local veciñal de Nebra acolle a presentación do monográfico editado por Sermos Galiza S.A. 'Rebeldía Galega contra a inxustiza'.

Era 12 de outubro de 1916 cando un grupo de veciños e veciñas de Nebra (Porto do Son) erguían a súa voz nun protesto na ponte de Cans para botaren abaixo un imposto que lastraba a súa actividade agraria e que fora ordenado polo alcalde para saldar o déficit nas contas de 1915. Ese día, uns 300 veciños e veciñas mobilizábanse pacificamente contra o embargo dunha vaca a un veciño polo impago do tributo especial. A Garda Civil disparou indiscriminadamente contra a masa. Resultaron feridas de bala 32 persoas e faleceron Francisca Carou, Ramona Suárez Pouso, Generosa Cadórniga, Rosa Cadórniga Maneira e Antonio Sobrado Luaces. O protesto na ponte de Cans non era a primeira mostra de rexeitamento do tributo por parte da veciñanza. De feito, a Liga Agraria de Nebra convocara reunións e concentracións en abril de 1916, unhas mobilizacións que tiveron continuidade até o fatídico 12 de outubro. Ao longo deses meses, todas as peticións dos veciños e veciñas foran desatendidas polo Goberno local. Actos de homenaxe 102 anos despois, continúan os homenaxes ás vítimas daquela masacre e lembrar a revolta agraria. O BNG organiza, ás 18:00 horas, unha ofrenda floral no monolito á memoria das vítimas, en Ponte de Cans. Ás 19 horas terá lugar unha ofrenda floral na ponte de Cans. Organizan familiares e amigos das Mártires de Cans e colabora a Comunidade de Montes de Nebra. Con motivo do 102 aniversario, esta sexta feira, día 12, o local veciñal de Nebra acolle a presentación do monográfico editado por Sermos Galiza S.A. 'Rebeldía Galega contra a inxustiza' Intervirán Patricia Torrado Queiruga (autora do ensaio Mulleres en loita a comezos do século XX), Roberto Vilameá Ponte (membro do Consello de Administración de Sermos Galiza) e Francisco Rodríguez Sánchez (coautor do monográfico).


Summary: Continúan as reaccións no movimento de liberación nacional do Curdistán após o falido golpe de Estado da pasada sexta feira en Turquía. O golpe, afirman, expresa unha loita de poder entre dous bandos identicamente reaccionarios.

Para entender a posición do movimento curdo a respeito da situación criada polo golpe falido da sexta feira 15 de xullo, hai que ter en conta que desde hai por volta dun ano o Curdistán do Norte está a ser cenario de confrontos durísimos entre o ocupante Exército turco e as milicias do Partido dos Traballadores do Curdistán. A ofensiva militar do réxime de Erdogan ten producido miles de mortos entre a populación curda, con bombardeamentos masivos de cidades como Amed, Cizîr e Nisêbin. Daí que o líder do HDP -o partido de maioría curda que se apresenta ás eleccións en toda Turquía e que ten neste momento 59 escanos no Parlamento de Ankara- utilice desde hai meses a expresión "golpe de Estado civil" para se referir ás políticas xenocidas de Erdogan. Mesmo así, o HDP e o conxunto do movimento curdo condenaron a intentona golpista do 15 de Xullo. Na súa memoria continúa moi fresca a brutal represión desencadeada polo Exército -lembremos, pro-occidental- contra os activistas pola liberación nacional curda quer en 1971 quer en 1980. Apresentar Erdogan e o seu partido do AKP como se fosen demócratas "é unha focaxe aínda máis perigosa que o propio intento de golpe de Estado" Na mesma noite do 18 de xullo, o HDP emitía un comunicado en que afirmaba estar en contra de "calquera tipo de golpe, baixo calquera circunstancia, por unha cuestión de principios", ao mesmo tempo que expresaba a súa arela de que Turquía "inmediatamente abrace unha democracia liberal e pluralista, a paz interna e externa e os valores e convencións democráticos e universais". Por súa parte, a Unión de Comunistas Curdos -unha das forzas básicas de sustentación do PKK- analisa que o golpe "revela unha loita de poder entre forzas autoritarias, despóticas e antidemocráticas". Queren deixar moi clara a súa distancia a respeito de Erdogan, tanto que chegan ao ponto de afirmar que apresentar o presidente turco e o seu partido do AKP como se fosen demócratas "é unha focaxe aínda máis perigosa que o propio intento de golpe de Estado". Para a UCC, Erdogan comezou un golpe de Estado moito antes de os militares idearen a súa asonada, caracterizado polo control do poder político sobre a xudicatura, a implementación de "leis e políticas fascistas grazas á súa maioría parlamentar", ben como o "encarceramento de miles de políticos do HDP".


Summary: A CIG denuncia que Abanca incorre en discriminación machista na aplicación do ERE.

Malia os avanzos normativos, a igualdade efectiva de dereitos e oportunidades entre mulleres e homes fica lonxe de se visar realidade. No mundo do traballo, décadas despois da incorporación da muller a discriminación, nas súas diferentes formas, mantense vixente. Tanto en empresas privadas, como tamén na administración pública, a condición de ser muller é causa para lles negar mesmo o seu dereito ao traballo. Así o testemuñan as denuncias referidas a dous casos recentes que afectan ao SERGAS e Abanca. "Non apta" por estar embarazada No referido ao Servizo Galego de Saúde, segundo denuncian as organizacións sindicais e colectivos feministas, a Dirección da Estrutura Organizativa de Xestión Integrada de Vigo (EOXI) tería impedido que unha celadora asinase o seu contrato de traballo por ficar embarazada. A EOXI escúsase nun informe da unidade de prevención de riscos laborais que de maneira insólita considerou a traballadora "non apta" por ser xestante. "O procedemento a seguir tería sido adecuarlle o posto de traballo ou facilitarlle a baixa por maternidade" contrapoñen desde a as centrais sindicais. "O contrario é cometer un acto de discriminación laboral e sexista que conculca un dereito fundamental", enfatizan. CIG, CCOO, UGT e a Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto, levaron as súas protestas a mañá da cuarta feira 19 de agosto até as portas da urxencias do Hospital Xeral, onde se concentraron. Alí deron lectura a un comunicado no que lembran que "estar embarazada non é estar enferma e tense dereito a un posto de traballo". Os convocantes expresaron a súa vontade de seguir a denunciar o que cualificaron como feito "ilegal e ilexítimo", que na súa opinión "senta un precedente gravísimo en recortes de dereitos das mulleres e do dereito do traballo". Retallamentos que inscriben dentro da vaga de ataques contra as mulleres por parte de quen non acepta "o modelo da independencia e da autonomía das mulleres", en alusión ao Partido Popular, e que aseguran "non estamos dispostas a tolerar" ERE machista A Federación de Banca e Aforros da CIG denunciaba días atrás o nesgo de xénero co que, segundo denuncia, se estaría aplicar o cuarto Expediente de Regulación de Emprego en Abanca, afirmando que "as medidas lesivas afectan maiormente as traballadoras da entidade que, ademais, teñen salarios inferiores aos dos homes". "Estar embarazada non é estar enferma e tense dereito a un posto de traballo" CIG-Banca puxo o foco no recente proceso de traslados e despedimentos que o banco iniciou na provincia de Pontevedra. Un proceso no que o "perfil prioritario para forzar o abandono da empresa" é o de "traballadora nova, recén casada e con pouca antigüidade". Un feito que se engade a que outros axustes incluídos no ERE xa afectaran maiormente o persoal feminino. "O 63% das persoas que sufriron cambio de xornada son mulleres" explican. Aliás, aseguran que o ERE estaría desenvolverse de maneira fraudulenta pois mentres se aplican despedimentos e traslados con base nun "suposto excedente de persoal" realízanse novas contratacións temporais. Para alén de sinalar a gravidade dos feitos a central nacionalista carga tamén contra a "hipocrisía" da dirección de Abanca, por teren empregado a imaxe de mulleres no lanzamento da nova marca. CIG-Banca amosouse disposta a iniciaren unha campaña de sensibilización entre a clientela da entidade, e exixe da dirección do banco a paralización do ERE "por ser claramente discriminatorio para as traballadoras" e o inicio dunha nova negociación.


Summary: O Sindicato Labrego Galego (SLG) reelixiu esta pasada fin de semana a secretaria xeral desde o ano 2012, Isabel Vilalba, como líder da organización até 2024. 'Nós Diario' fala con ela da situación actual do agro, coa pandemia da Covid-19 como pano de fondo, e dos principais retos que ten por diante nos vindeiros anos.

Case dez anos como secretaria xeral. Neste período mudou moito a situación do rural e as súas reivindicacións? Creo que continuou un proceso de baleirado do rural. As grandes políticas neoliberais que viñeron desde Europa e trasladaron tanto o Ministerio como a Xunta promoveron un modelo de agricultura e de gandaría provedora de materia prima barata para as industrias e as grandes empresas orientadas á distribución que copan o mercado. En absoluto primaron outro tipo de modelo que crease valor engadido e chegar con alimentos saudábeis á cidadanía coa idea de crear tecido rural. Non se apostou para nada pola compra pública que apoiase eses pequenos proxectos locais, por avanzar nun marco da normativa hixiénico-sanitaria que permitise transformacións de proxectos directos para crear valor engadido e fechar ciclos produtivos. Temos todo un marco de política agraria que lle dá a maior parte dos recursos públicos ás grandes empresas en detrimento do tecido de persoas produtoras que podían darlle vida ao rural. As administracións públicas apostaron con claridade por un rural sen servizos e onde chegasen empresas a facer negocio, extraendo recursos mineiros, implantando grandes proxectos enerxéticos, ocupando o rural e deixando pouco valor engadido. Responden aos intereses que teñen os grandes grupos económicos con capacidade de incidir nos políticos. A pandemia marcará un punto de inflexión no trato ao agro como sector produtivo? Houbo un momento, cando se fechou todo, no que quedou patente que as persoas tiñamos que seguir alimentándonos. Recoñeceuse como actividade esencial a alimentación. Para que os alimentos cheguen ás mesas ten que haber persoas produtoras. Levamos anos escoitando que non importa que desaparezan aquí granxas, que chegarían os alimentos doutros lugares. Coa pandemia evidenciouse que a produción que non tiñamos nos colocou en grave perigo, ao ter que traer doutros lugares. Que pasaría se non tivésemos capacidade de achegar os alimentos ás mesas da xente? Creo que este problema deberíanos facer reflexionar. Agora estamos coa grave problemática do encarecemento das materias primas e hai moitas persoas que tentar facerse con determinados materiais que veñen de lonxe e asegúrannos que hai problemas co encarecemento dos combustíbeis. Creo que deberiamos aprender algo de todo isto. Temos que apostar por un modelo moito máis autónomo e coidar os recursos que temos. Ser sustentábeis a nivel económico, social e ambiental. Cales son os problemas máis importantes agora mesmo para as labregas e os labregos? Como urxente temos a recuperación dos prezos en orixe. Os diferentes sectores non poden ter futuro se os incrementos de custos non trasladan aos alimentos que vendemos. Hai que acabar co abuso das grandes industrias. Hai que conseguir unha lei da cadea que teña as marxes necesarias para manter a actividade. Necesitamos un sistema de mediación de contratos agrarios para que o prezo e as condicións non sexan abusivas. Outros retos son deixar de depender da importación de proteína para a alimentación animal e facilitar o relevo xeracional. Aumentará a presión sindical se non teñen resposta estas reivindicacións? Loitaremos con todas as ferramentas que teñamos para conseguir estas medidas. Apostamos polas demandas do sector mais para que sexan fortes, deberiamos agruparnos todas as organizacións ao redor dunhas reivindicacións mínimas. Non se entendería que non as aceptase todo o mundo. Faremos todo o posíbel por sumar. A importancia da produción saudábel Baixo o lema "Máis labregas, mellores alimentos. A vida das persoas e do planeta no centro" decorreu en Vilalba este pasado domingo 12 de decembro o X Congreso do Sindicato Labrego Galego-Comisións Labregas. Nesta cita aprobouse a continuidade de Isabel Vilalba como responsábel da Secretaría Xeral e salientouse a importancia da agroecoloxía para manter a capacidade de producir alimentos saudábeis, nutritivos e de proximidade. No encontro denunciouse tamén a globalización do sistema agroalimentario e a proliferación de proxectos industriais que acaparan as terras produtivas.


Summary: O discurso de Cap d'Any do presidente da Generalitat emitirase polas redes sociais esta tarde, mais non pola TV3.

Carles Puigdemont, o presidente da Generalitat desde xaneiro de 2016 e no exilio en Bruxelas desde outubro de 2017, dirixirase hoxe a Catalunya nunha mensaxe de fin de ano que, en principio, non será emitida pola televisión pública catalá, TV3, como era tradicional coas intervencións de Cap d'Any nestas datas dos presidentes da Generalitat. O anuncio lanzouse esta mañá desde a conta que o Govern, cesado a finais de outubro pola aplicación do artigo 155 da Constitución en Catalunya, mantén en Twitter, mais sen especificar a hora de emisión da mensaxe. O chío sinala que Puigdemont realizará este sábado "a tradicional mensaxe institucional de fin de ano" desde Bruxelas, onde reside desde principios de novembro, e varias fontes apuntan que probablemente emitirase polas redes sociais "a última hora da tarde". Medios cataláns apuntan que ademais do balance do 2017, o interese do discurso reside en saber se Puigdemont fará algunha referencia ao seu regreso e a formación do futuro Govern.


Summary: A ministra Reyes Maroto asegura que o estatuto da industria electrointensiva permitirá salvar as plantas de Alcoa da Coruña e Avilés pero a multinacional advirte de que mesmo pon en risco o futuro da de San Cibrao, que supón o 30% do PIB de toda a provincia de Lugo.

A ministra de Industria e Turismo, Reyes Maroto, asegurou este martes sobre Alcoa que o estatuto da industria electrointensiva "vai permitir chegar ao 30 de xuño cunha garantía dun investidor", tras advertir de que "é niso" no que está "agora traballando" o Goberno central, que publicou este luns o proxecto deste plan co que pretende salvar as plantas que a multinacional do aluminio pretende pechar na Coruña e en Avilés.Maroto, a preguntas dos xornalistas antes de participar nun encontro organizado pola Cadena SER, lembrou que hai actualmente unha mesa de seguimento, que precisamente se reuniu o pasado luns e na que estiveron o Goberno central, o comité de empresa e as dúas autonomías afectadas. Reyes Maroto asegura que o estatuto da industria electrointensiva "vai permitir chegar ao 30 de xuño cunha garantía dun investidor" para as plantas de AlcoaMalia a confianza do Executivo central, a resposta de Alcoa non foi nada entusiasta. Todo o contrario. Anuncia que presentará alegacións ao borrador sobre a industria electrointensiva por consideralo "insuficiente e incerto" para o sector do aluminio e advirte de que pon en risco tamén a planta de San Cibrao en Lugo, a única que pensaba manter aberta no Estado, cuns 1.100 empregos directos e uns 700 nas auxiliares e un impacto económico que representa máis do 30% do PIB da provincia de Lugo.Como deixan clara fontes da empresa, o proxecto do Goberno central non é solución para a sustentabilidade da industria do aluminio primario porque mantería un diferencial aínda importante no custo da enerxía con respecto a outros países competidores. E tampouco lle chegan outras medidas anunciadas por inceretas, como a da compensación polos custos indirectos pola emisión de gases contaminantes e que, din, non se garante en ningún caso. No entanto, a ministra Reyes Maroto asegura que no Executivo non teñen "certeza aínda de que Alcoa tomase unha decisión sobre San Cibrao", advertindo tamén de que na mesa de seguimento "está a abordarse o futuro de Alcoa e o peche das dúas plantas, que é do que temos constancia".Alcoa ameaza con pechar tamén a planta de San Cibrao, que supón o 30% do PIB da provincia de Lugo e achega 1.100 empregos indirectos e 500 nas auxiliaresPara a ministra, o estatuto da industria electrointensiva "dá unha seguridade Alcoa sobre o prezo da enerxía", lembrando que iso "era un instrumento que Alcoa pedía tamén para poder debuxar ese necesario investimento que ten que facer outra empresa para a compra".Pero a Alcoa tampouco lle chega e asegura que as medidas propostas polo Goberno central tamén dificultarían a venda das plantas de Avilés e da Coruña, ademais de poñer en risco a viabilidade da de alúmina-aluminio na Mariña lucense. É por todo isto polo que a multinacional estadounidense xa avanzou que presentará alegacións no intento de que o marco enerxético no Estado garanta custos competitivos e con certeza e semellantes a outros países achegados, algo que non cre que se produza co plan proposto.


Summary: Presentan o Calendario Científico Escolar 2022, que xa se pode descargar, e no que colaborou a Universidade da Coruña, elaborando a versión en galego.

Xa está dispoñíbel o Calendario Científico Escolar 2022, dirixido principalmente ao alumnado de primaria e secundaria, coa colaboración da Unidade de Divulgación Científica e Cultural e o Servizo de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña (UDC), que desenvolveu a versión en galego, xunta o Consello Superior de Investigacións Científicas. No calendario incorpóranse 365 efemérides do ámbito científico e tecnolóxico, como o nacemento de distintos persoeiros ou conmemoracións de achegas destacábeis. A UDC pon o foco en que a iniciativa "pretende contribuír a achegar a cultura científica á poboación máis nova e crear referentes o máis próximos posíbeis a ela". Neste sentido, o traballo profunda en persoas e achados "que sexan referencias para a xuventude e ao mesmo tempo dean unha visión de dinamismo e actualidade". Un dos aspectos específicos desta edición é o "fomento da linguaxe non sexista e o aumento da visibilidade das mulleres científicas e tecnólogas", promovendo modelos con vocación científica, así como a divulgación das investigacións a nivel estatal. Formato accesíbel Onda o calendario, acompáñase unha guía didáctica con orientacións para o seu aproveitamento educativo transversal, nun formato que permite a impresión caseira e accesíbel para sintetizadores de voz, lectores de pantalla ou liñas Braille. Ademais do calendario en galego, que se pode descargar nesta ligazón, desenvolvéronse versións en castelán, galego, catalán, asturiano, éuscaro, aragonés, inglés, francés, esperanto e árabe.


Summary: A OU-0807 a San Vicente de Leira (Vilamartín de Valdeorras) leva 15 anos pechada ao tráfico por mor do seu mal estado, pero o actual risco de derrubamento obrigou á Deputación de Ourense a bloqueala cun quitamedos. O alcalde iniciou un peche na Casa do Concello esixíndolle ao Goberno provincial as obras que leva anos anunciando.

San Vicente de Leira é unha parroquia de Vilamartín de Valdeorras na que viven 101 persoas (segundo os datos de 2014, cun rápido descenso dende os 155 cos que contaba en 2004). A estrada pola que se accede á vila (a OU-0807) leva 15 anos pechada ao tráfico por mor do seu mal estado, provocado pola actividade dunha canteira de lousa na parte inferior da montaña pola que transita. A seca dos últimos meses e posteriormente a intensidade das chuvias caídas empeorou aínda máis a situación, provocando desprendementos e deixando a vía ao borde da derruba. As protestas veciñais (repetidas varias veces nos últimos anos) redobráronse a pasada semana, iniciando un peche indefinido na Casa do Concello o alcalde de Vilamartín, o socialista Enrique Álvarez. Estamos ante un novo exemplo de abandono do rural galego, un proceso de falta de investimentos e de recortes nos servizos públicos que afecta especialmente ás infraestruturas máis básicas, como neste caso, e tamén á sanidade e ao ensino. A resposta da Deputación de Ourense foi pechar o acceso á estrada cun quitamedos "por razóns estritamente de seguridade, para velar pola integridade física dos veciños", deixando practicamente incomunicados os seus habitantes, que agora se ven obrigados a empregar o outro acceso á vila, cun percorrido moito máis longo e igualmente en moi mal estado. Enrique Álvarez esíxelle á Deputación un "compromiso serio" que permita "poñer fin a unha situación rocambolesca e perigosa que afecta a máis dun cento de veciños, mentres primeiro Baltar pai e agora Manuel Baltar, pasan olimpicamente deles". A pesar de que a estrada presenta fendas importantes dende hai moitos anos, neste tempo nada se fixo para mellorar o seu estado. O proxecto de reforma elaborado pola Deputación determinou que son precisos 13 millóns de euros para devolver a estabilidade á vía. "Mais pasan os anos e a institución non fai absolutamente nada", sinala o PSdeG-PSOE. O peche do rexedor na Casa do Concello foi apoiado polo portavoz na Deputación, Francisco Fraga; polo deputado provincial e alcalde de Petín, Miguel Bautista; polo presidente da Fegamp e alcalde do Barco de Valdeorras, Alfredo García e polo alcalde da Rúa, Luis Álvarez, entre outros cargos socialistas e representantes veciñais. Os representantes socialistas na Deputación levaron a cabo igualmente unha protesta no propio edificio do Goberno provincial. "Estamos a falar do principal acceso para máis un cento de veciños e veciñas que poñen en risco as súas vidas para facer algo tan cotiá como chegar a súas casas", sinalou Francisco Fraga. "A Deputación debe velar polo benestar de toda a provincia e parece que a comarca de Valdeorras, para o goberno de Baltar, non forma parte de Ourense", denunciou. A veciñanza acusa o Goberno provincial de "desidia" e de deixar que se complete o derrubamento da estrada, o que "lles permitirá ás empresas a explotación de pizarra ata chegar á propia vila". No ano 2016 o PSdeG-PSOE presentou no Pleno da Deputación unha proposta de modificación de crédito de 1,5 millóns de euros para levar a cabo unha serie de actuacións na vía. A proposta foi rexeitada pola maioría absoluta do PP, que presentou unha emenda de substitución coa que simplemente se comprometeu a executar todas as obras necesarias para garantir un acceso digno a San Vicente cando "se determine tecnicamente el proxecto axeitados e se reciba o informe ambiental pertinente que aprobe a actuación definitiva". O resultado foi que non se realizou obra ningunha.


Summary: Era empregado dunha empresa auxiliar que realizaba traballos nas instalacións da refinaría.

Un operario dunha empresa auxiliar de Repsol morreu esta mañá nun accidente laboral na refinaría da Coruña mentres realizaba traballos nas instalacións da factoría. Segundo informa Repsol, o ocorrido non garda relación coa actividade da propia refinaría, senón que se produciu durante unha obra civil dunha empresa auxiliar. A pesar da intervención dos servizos médicos, "non foi posíbel evitar o seu falecemento", engade a compañía, que ademais, "en nome dos seus traballadores, transmite o seu pesar ás familias do falecido e á empresa na que traballaba". Falece Unai Martínez, un dos operarios afectados polo escape de gas na refinaría da Coruña Tanto Repsol como a Policía Xudicial manteñen aberta unha investigación para esclarecer as causas do accidente. Condicións de traballo seguras Tras coñecer o ocorrido, a vicepresidenta segunda do Goberno de España e ministra de Traballo, Yolanda Díaz, lamentou esta "terríbel noticia" e enviou o seu "agarimo" á familia e achegados do falecido. "A empresa debe garantir sempre unhas condicións de traballo seguras e débese esclarecer canto antes o ocorrido", engadiu, a través de Twitter. Tamén a alcaldesa da Coruña, Inés Rey, mostrou o seu "apoio e condolencias" á familia do operario e dixo estar "a disposición" da dirección da empresa "para o que precisen". Segunda morte no que vai de ano Trátase do segundo sinistro laboral que ten lugar na refinaría de Repsol na Coruña no que vai de ano. 45 persoas morreron este ano en sinistro laboral, 150% máis O primeiro sinistro, no mes de marzo, resultado dun escape de gas durante unha parada técnica, acabou con dous traballadores no hospital e o falecemento dun deles ao non poder superar as feridas. A morte de Unai Martínez desencadenou as protestas dos traballadores das contratas da refinaría, que exixían máis seguridade a Repsol.


Summary: Non é unha moda, mais si. A música e a estética dos grupos galegos dos anos 80 volve aos escenarios. Comezou onte en Vigo a xira que lembra a apoteose dunha movida con selo propio.

"Un himno para tres xeracións", é a frase publicitaria escollida no retorno aos escenarios de Antón Reixa lembrando os seus inicios. E pode ser certo se temos en conta o público potencial que quere recuperar a idade de ouro do noso pop rock nacional. O musical mostra unha movida que non tiña nada que ver coa madrileña. A que vivimos nos 80 foi moito máis crítica con temas como a reconversión naval, a represión e un humor propio que saltaba do satirico ao acedo. Cancións de Siniestro Total, Aerolíneas Federales, Los Cafres, Radio Océano, Semen Up, Moncho e mailos Sapoconchos, Golpes Bajos ou Los Limones, por poñer só algúns exemplos dos que protagonizan o libreto de Antela Cid e Fran Peleteiro. Temas que moitos lembrarán neste espectáculo como Bailaré sobre tu tumba e ¿Quiénes somos? ¿De dónde venimos? ¿Adónde vamos?, Sector naval, Galicia Caníbal, Malos tiempos para la lírica, Fiesta de los maniquíes, Soy una punk ou Lo estás haciendo muy bien que estiveron nos primeiros postos de vendas nesa época. A movida dos 80 que retrata Reixa foi moito máis crítica que a madrileña con temas como a reconversión naval e un humor propio que saltaba do satirico ao acedo Xira e produtos derivadosGalicia Canival comezou a súa andaina en Vigo onte até o 15 de xullo. Logo visitará Compostela (Auditorio de Galiza do 18 ao 21 de xullo), Vilagarcía (Auditorio Municipal do 2 ao 5 de agosto), A Coruña (Teatro Colón do 9 ao 12 de agosto), Madrid (Novo Teatro Alacalá o 13 de setembro) e unha xira de inverno por Galiza con paradas en Monforte (30 de novembro), Pontevedra (6 de decembro), Ourense (14 de decembro) e Lugo. Despois visitará Zaragoza, Bilbo e Barcelona. Como en calquera superprodución, ao redor deste musical hai toda unha serie de produtos que completan o propio espectáculo. Un libro-disco-cd coa Banda Sonora Orixinal que se podera mercar nos teatros e nos espectáculos ao aire libre e merchandising específico para "Galicia Caníbal, O Musical" que poderá adquirirse ao saír do espectáculo. Mesmo teñen activado na súa web un xogo interactivo co cal poder lembrar ou aprender as letras das míticas cancións da movida.


Summary: A Xunta autoriza a exploración de máis de 4.300 hectáreas en Zas, Vimianzo, Santa Comba e Coristanco por parte dunha empresa cuxo administrador foi xulgado por graves delitos medioambientais en Madrid. Varios colectivos presentarán alegacións ao expediente.

A ameaza da megaminería volve á Costa da Morte, á comarca de Bergantiños e a súa área de influencia, a mesma onde a Xunta acabou por desbotar a prevista mina de Corcoesto logo de meses de mobilización cidadá. Desta vez é só un primeiro paso, un permiso de exploración para buscar ouro en máis de 4.300 hectáreas concedido pola Xunta á empresa Grupo M-FM 2001, S.L., con oficinas en Madrid e Marbella. A Xunta admitiu a solicitude de exploración para buscar ouro sobre máis de 4.300 hectáreas en Santa Comba, Zas, Vimianzo e Coristanco Tal e como se pode comprobar no anuncio do DOG de hai pouco máis dun mes, a Consellería de Economía admitiu definitivamente a solicitude desta firma para a investigación de 156 cuadrículas mineiras que abranguen os municipios de Santa Comba, Zas, Vimianzo e Coristanco e que foi rexistrada hai xa máis de catro anos. Pero debullando a documentación, compróbase que o permiso de investigación xa concedido (Isabela II), a empresa ten solicitado e tramitándose outro a maiores denominado Livia, que suporían outras 162 cuadrículas mineiras (4.536 hectáreas) nos municipios de Zas, Santa Comba e Mazaricos. Tal e como advirte Salvemos Cabana, a área alcanzaría un total de máis de 8.900 hectáreas, "o que multiplicaría na práctica por dez a área prevista inicialmente para o frustrado proxecto mineiro de Corcoesto". Malia que se trata só dun permiso de investigación para comprobar a presenza ou non de ouro nesta zona, foron xa varios os colectivos contrarios á megaminería contaminante os que levantaron a voz de alarma. Salvemos Cabana e a asociación ambiental Contramínate xa anunciaron que presentarán alegacións ao expediente xa aprobado, para o que hai un prazo de 30 días hábiles desde a publicación no DOG, e animan a outros colectivos a que examinen a documentación e interpoñan tamén as súas alegacións. Salvemos Cabana e Contramínante presentarán alegacións ao proxecto e piden ao resto de colectivos que fagan o mesmo Para Salvemos Cabana é "difícil comprender" como a Xunta pode ser "proclive unha vez máis á minería de ouro e outros metais sen valorar outro tipo de condicionantes como as afectacións ao territorio e o medio ambiente". O colectivo acúsaa de "primar a actividade extractiva fronte a outros sectores produtivos básicos en Galicia como a agricultura e a gandería" e lembra que o propio Plan Sectorial de Actividades Extractivas de Galicia "aposta de maneira decidida polo renacemento da minaría metalífera e a apertura de novas explotacións", recoñecendo máis de 40 solicitudes de permisos de exploración e investigación mineira nos últimos anos en territorio galego. Desde Contramínate ínstase a "non permitir que a especulación e o espolio dos recursos naturais empobrezan a nosa terra" e insiste na súa negativa ás minas á ceo aberto polo prexuízo tanto medioambiental como nos sectores produtivos das áreas afectadas. O administrador da empresa fora xulgado por graves delitos medioambientais en Madrid Os temores de varios colectivos son maiores ao comprobar que o administrador único do Grupo M-FM 2001 é Antonio Miranda Rojas, vinculado cun varias construtoras, inmobiliarias e empresas extractivas, e que foi dono de Tico SA, firma acusada pola Fiscalía por danos ambientais no Parque Regional del Sureste da Comunidad de Madrid. Naquel caso, o empresario extraera terra dentro deste parque sen contar coa declaración de impacto ambiental que exixía unha zona de especial protección para as aves (ZEPA), tal e como aseguraba o fiscal. Diversas actuacións da súa empresa causaran graves problemas no ecosistema e afectaran gravemente a fauna e flora da zona. A Comunidad de Madrid resolvera a restauración dos terreos que danara Tico, unha multa de 240.000 euros e unha indemnización de máis de 800.000 euros. Grupo M-FM 2001 foi constituída en 2001 e entre o seu obxecto social está a solicitude e adquisición de dereitos mineiros e a explotación industrial mineira. Agora busca negocio nesta zona da Costa da Morte, preto de onde se prevía unha mina a ceo aberto, en Corcoesto, que ocuparía 800 hectáreas e a raíz da cal se solicitaran tamén moitos máis permisos que abranguían moito máis territorio. Neste caso, M-FM ten permiso para a investigación sobre máis de 4.300 hectáreas e pediuno tamén para unhas 4.500 máis. A empresa, no proxecto presentado á Xunta, incidiu no aumento do 543% do prezo do metal precioso de 2000 a 2011, chegando a alcanza os 1.886 dólares a onza (de aproximadamente 31 gramos de ouro). Con todo, como lembra Salvemos Cabana, a día de hoxe a caída da cotización do ouro é imparable e achégase actualmente á barreira dos 1.000 dólares a onza debido á desaceleración das economías emerxentes


Summary: A Sección Segunda da Audiencia Provincial de Ourense absolveu Rogelio Martínez, ex delegado da Xunta en Ourense, de presunto fraude nos fondos europeos para proxectos en Arnoia. Martínez enfrontábase a unha petición de 16 anos de prisión.

A suposta fraude sucedeu en axudas da Unión Europea para construír unha planta de biomasa e cinco obradoiros no Concello de Arnoia, do que foi alcalde. Na mesma causa había outras dez persoas investigadas, para sete das cales xa prescribiran os delitos. A sentenza conclúe que "non existen indicios de que os investigados tivesen coñecemento da disfunción existente entre a realidade que acreditaban os documentos presentados e as obras realmente executadas". Os feitos sucederon en 1999 e a primeira denuncia, presentada polo BNG comarcal, que logo se retirou da causa, data de 2006.


Summary: Unha enquisa publicada por El País outórgalle a maior intención de voto ao PSOE, co 23,5%, practicamente empatado co PP, 23,4%. Séguelles moi de perto Ciudadanos, co 21,5%, que se sitúa como forza política clave.

A dous meses para as eleccións xerais, a enquisa de Metroscopia para El País sitúa o PSOE (23,5% dos votos) e o PP (23,4%) practicamente en táboas, seguidos moi de perto por Ciudadanos (21,5% dos votos), que confirma o seu auxe despois do resultado recollido nas eleccións catalás. O partido de Albert Rivera, único representante político das forzas estatais ao que as persoas enquisadas lle dan o aprobado, písalle aos talóns ao bipartidismo español e eríxese como forza clave nun hipotético empate entre PSOE e PP. O "sorpasso" de Ciudadanos xa quedou reflectivo a pasada sexta feira, día 9, no estudo de Metroscopia no que o coloca como forza líder na Comunitat Valenciana. A outra cara da moeda é Podemos, que ratifica a súa caída cada mes, situándose no 14,1%. Cómpre lembrar que no mes de xaneiro, Podemos acadaba nunha enquisa de Metroscopia o 28% dos votos, moi por riba do PSOE e do PP. Daquela, Ciudadanos estaba no 8% dos votos. Segundo esta enquisa publicada hoxe por El País, Izquierda Unida faríase co 5,6% dos votos.


Summary: Quen fora presidente do Perú, Alan García, faleceu logo de dispararse na cabeza cando ía ser detido pola policía en relación ao caso de corrupción Odebrecht.

Confírmase o falecemento do ex-presidente peruano, Alan García, hospitalizado tras dispararse na cabeza cando ía ser detido en relación ao caso Odebrecht. A fiscalía peruana ordenou esta cuarta feira a súa detención, despois de que un ex-funcionario da construtora brasileira Odebrecht afirmara que o ex-presidente peruano tería recibido un pago por 100.000 dólares a través dun contrato simulado. O ex-presidente sufriu tres paros respiratorios mentres estaba sendo intervido quirurxicamente despois do disparo. Alan García Pérez naceu en 1949 e foi avogado e político peruano. Presidiu o país de 1985 a 1990 e de 2006 a 2011 pola formación política Alianza Popular Revolucionaria Americana.


Summary: O Obradoiro rompeu a tendencia positiva e perdeu ante o Baloncesto Sevilla. Na Liga Asobal, o Cangas ganou ao Granollers. O Celta Selmak venceu na penúltima xornada da Liga Feminina 2.

Resultados: Fútbol: Primeira división: Getafe-Deportivo 2-1Celta-Barcelona 0-1 Segunda división: Lugo-Mallorca 4-0 Segunda división B: Celta B-Cultural Leonesa 2-1Racing Ferrol-Guijuelo 2-1Tropezón-Coruxo 1-3Zamora- Compostela 0-1Astorga-Somozas 0-2 Baloncesto: ACB: Baloncesto Sevilla-Obradoiro 86-60 LEB: Palma Air Europa-Breogán 83-70Ourense-Prat Joventut 67-55Leyma Coruña-Clavijo 71-66 Liga Feminina: Ferrol (rematou a tempada regular en 11º posición) Liga Feminina 2: Oviedo- Celta Selmark 55-63 Balonmán: Liga Asobal: Cangas-BM Granollers 25-24 Hockei: OK Liga: a competición volve o 11 de abril cos seguintes encontros: Barcelona-Liceo Cerceda-Reus


A acción de boicoteo ao ex-xuíz Baltasar Garzón en Historia, convocada e feita por Agir, Ceivar e seica outros grupos que se sumaron, a reacción diante do que alí pasou, a suspensión do que ía ser unha conferencia e debate ao longo de dúas horas e a transformación na presentación do documentario de X. Abad A pegada dos avós (no que aparece o propio Garzon entrevistado por estudantes) resultou finalmente revelador e altamente pedagóxico para unha aula interactiva da materia Historia Contemporánea da España do século XX para 100 estudantes de 3º do Grao de Historia. E non menos ilustrativa para o ciclo de Conferencias na que se enmarcaba (por iso o acto era aberto ao público que enviase un correo confirmando asistencia, ata encher o aforo), organizado polo grupo de investigación HISTAGRA, que leva por título Pasados incómodos: guerra, memoria e historia, e que se desenvolve ao longo deste semestre. O conferenciante ía falar de Verdade, xustiza e reparación, a propósito dos procesos relacionados co franquismo, o tratamento das vítimas e o coñecemento do que aconteceu. O asunto era indicado e o conferenciante aparentemente competente, 200 persoas en total estaban anotadas (na Aula Magna entran 180 sentadas) e con gañas de saber, enterarse e debater, e outras tantas dispostas a entrar. O conferenciante ía falar de Verdade, xustiza e reparación, a propósito dos procesos relacionados co franquismo, o tratamento das vítimas e o coñecemento do que aconteceu E logo pasou o que pasou, primeiro ás 9 en Ciencias da Educación e despois os mesmos (vid. fotos nos xornais) en Historia, onde xa non puido acceder Garzón por falla de condicións e de voz, despois de falar en Pedagoxía contra dous megáfonos. Que pasou? Que un grupo pequeno de "enterados" desprezaron os demais que queriamos enterarnos e quixeron rebentar unha actividade metade clase, metade conferencia e sempre debate aberto. En Pedagoxía déronlles a palabra na mesa e cedeulles o seu sitio o profesor Caride para explicárense, fixérono e despois seguiron impedindo falar cos seus megáfonos. Por que? Supoño que porque como expresou unha das rapazas cando falou en Historia, onde tamén tiveron a súa quenda de palabra: eles xa saben a verdade e se basean en feitos obxectivos..., e foi apupada por toda a aula ao dicir que xa cumpriran o seu obxectivo de que non falase Garzón, e aínda pediu respecto para o seu speech. O mesmo que non tiveron ela nin os outros 10 ou 15 co conferenciante nin coas 200 ou 300 persoas que querían escoitalo. En Pedagoxía déronlles a palabra na mesa e cedeulles o seu sitio o profesor Caride para explicárense, fixérono e despois seguiron impedindo falar cos seus megáfonos Relato o que pasou, segundo eu o vin -outros terán un relato diferente- porque non o vin explicado en ningún medio como información e porque os amigos de Praza me piden un artigo. Seguro que todos estamos de acordo en que a Universidade debe ser un espazo –sempre en construción- para a liberdade de cátedra, de expresión, de opinión; un espazo de tolerancia, onde sexamos quen de desenvolver debates intelectuais ou simplemente debates. Non é o único sitio pero a algúns tócanos facelo aquí porque ademais é o noso oficio. Pois o de onte foi un fracaso, digamos, do curriculum transversal que promove estas en competencias, actitudes e capacidades. Un fracaso completo. O de onte foi un fracaso, digamos, do curriculum transversal que promove estas en competencias, actitudes e capacidades. Un fracaso completo Completo non, porque a actividade celebrouse ao cabo, Abad presentou o documentario –antes falaron os rebentadores entre as protestas de moitos dos presentes- e despois tivemos un breve debate no que falou quen quixo despois de que os aplausos liberasen a tensión. Algúns defenderon o boicot, outros criticárono e todos falaron do que viñan de ver e escoitar. Falou tamén, entre outros, Fernando Souto como presidente da CRMH da Coruña, actual coordinadora da Iniciativa Galega pola Memoria, que como outros membros de asociacións de Ourense, do Barbanza, de Ordes, da 10 de Marzo ou da Alexandre Bóveda que acudiran ao convite, quedaron sen poder escoitar, coñecer e debater no foro sobre memoria e historia que tiñamos organizado. Algúns xornalistas espilidos preguntáronse onte nas redes con bon criterio Cui prodest? A quen beneficia o que fixeron os rebentadores? Non sei pero debéramos preguntárnolo. Seguín as súas preguntas e as súas pistas na prensa e atopei algunha resposta en dúas noticias 1) "O PP aproba no Congreso limitar a aplicación da xurisdición universal polos xuíces españois" 2) "A Audiencia rexeita que as escoitas de Garzón contaminen todo Gürtel". E se ollásemos os xornais veriamos que unha gran novidade –esta si histórica- vén de afectar ás universidades galegas: a Xunta aproba a creación da primeira universidade privada en Galiza. Isto non foi noticia onte na USC. Non escoitei ren e se alguén dixo algo quedou atoado pola gloriosa acción reivindicativa de rebentarlle os actos a Garzón ao berro indignado de torturador e fascista que en Historia, pola súa ausencia, nos dirixiron aos alí presentes. Vaiche boa Vilaboa! Reparo, por certo que este mes hai 30 anos que fundamos os CAF, aló por febreiro de 1984 en tempo de mimosas. Que eu saiba–e non deixa de ser significativo- ninguén está a lembralo Entre os que se sumaron a acción de AGIR seica estaban os Comités, a Liga e outros grupos, segundo un panfleto que confío fose apócrifo. Todos temos dereitos a cometer os nosos propios erros pero tamén a intelixencia de rectificalos. Coñecer, aprender, a iso intentamos dedicarnos nas universidade.., tamén a intentar mudar o mundo... Reparo, por certo que este mes hai 30 anos que fundamos os CAF, aló por febreiro de 1984 en tempo de mimosas. Que eu saiba–e non deixa de ser significativo- ninguén está a lembralo. Mágoa, aínda bo é que sendo miña profesión o pasado cando menos dou conta hoxe aquí. Pensando en hai 30 anos, non recordo que lle impediramos falar a ninguén, o que non lles impediu aos CAF gañar as primeiras eleccións ao claustro e ás xuntas de Facultade, nin protestar, reclamar, reivindicar, mesmo boicotear e tamén construír. Se estou errado que me corrixan, que todo pode ser. Non teño señardades nin prefiro o pasado, este presente é interesantísimo e o de onte foi unha historia da que tirar leccións cívicas e políticas de futuro. Espero.