Summary: Por problemas de tipo informático na tramitación nin Cans nin outros catro festivais de cinema puideran conseguir as axudas destinadas a esta cuestión. Pero agora veñen de acadar un acordo coa Administración.

A obriga da tramitación electrónica nas axudas públicas desde este ano provocou unha treboada no mundo dos festivais de cine. Tanto o de Cans, como Curtocircuíto, Primavera de Cine, Cineuropa e FKM quedaran sen apoio de AGADIC por problemas coa plataforma informática e o evento do Porriño capitaneou a protesta pública, chegando a falar de emprender accións legais. Un mes despois estes festivais veñen de chegar a un acordo coa Xunta grazas ao cal se repartirán o orzamento que quedou sen adxudicar na resolución das subvencións. Iso si, todos agás Cineuropa, dado que non poden levar subvención dous certames presentados por unha mesma entidade ou institución. Un mes despois estes festivais veñen de chegar a un acordo coa Xunta grazas ao cal se repartirán o orzamento que quedou sen adxudicar na resolución das subvencións. En virtude deste acordo, os devanditos festivais percibirán diferentes cantidades, proporcionais ás que ían ser solicitadas de seren admitidas as súas solicitudes e que procederán dos 33.439 euros non executados na resolución das subvencións da Agadic a festivais do sector audiovisual. A Consellaría de Cultura e a Coordinadora de Festivais de Cinema, que acubilla todos os certames do país, chegaron a esta solución conxunta que pon fin "a unha situación excepcional, complexa, e non desexada por ningunha das partes", tal e como afirma a Xunta no seu comunicado de prensa.


Summary: Esta nova xornada de protestas deixou retencións nos accesos a Compostela e nas inmediacións de Vigo.

Arredor de 1.000 persoas participaron nunha marcha a pé entre o polígono das Gándaras e o centro de Lugo no undécimo día de paro no transporte, que volveu deixar retencións nos accesos a Compostela e as inmediacións da cidade de Vigo polas protestas de transportistas, agricultores, gandeiros e outros colectivos que se foron sumando ás mobilizacións. Escoltados por tres furgóns da Unidade de Intervención Policial (UIP) e axentes da Policía Local, as persoas manifestantes percorreron a distancia que separa o polígono industrial da sede da Subdelegación do Goberno estatal en Lugo. Ao berro de "ministra, dimisión" e con varias pancartas contra a responsábel de Transportes, Raquel Sánchez, e o presidente do Goberno, Pedro Sánchez, a marcha transcorreu por Santo Domingo, rúa da Raíña e Praza Maior até chegar a Armanyá. A folga do transporte impacta na industria: chegan os primeiros ERTE En declaracións aos medios, o presidente da Asociación Empresarial de Transporte Río Miño (AETRAM) —unha das asociacións convocantes—, Diego Arias, enxalzou o poder de convocatoria da protesta, que se produce dous días despois da marcha de vehículos que colapsou o centro da cidade. "A ver se a ministra se decata dunha vez de que non somos unha minoría", aseverou o transportista, que lamentou que o Goberno siga sen recoñecer como interlocutora á Plataforma de Transporte e se cinga a negociar co Comité Nacional do Transporte, co que sentan esta quinta feira. "Somos 85% do transporte e realmente somos os que estamos na estrada todos os días. A ministra ten que negociar connosco, que somos quen realmente fai o transporte neste país", reivindicou. Arias estimou que o sector ten unhas perdas "de entre 3.000 e 4.000 euros por vehículo ao mes". "A ministra ofrecía o outro día 500 millóns a 250.000 empresas do transporte que hai no Estado español, co que tocariamos a 2.000 euros ao ano; 160 euros ao mes. Iso non nos chega a nada", aseverou. "Mentres non nos reciba [Raquel Sánchez], non imos ceder. Ten que negociar connosco, non pode estar a negociar en Madrid con quen non son transportistas", exixiu finalmente o presidente de Aetram. Novas retencións en Compostela En Compostela houbo retencións a primeira hora da mañá no polígono do Tambre e o cruceiro da Coruña, provocadas por vehículos agrícolas que retardaron o tráfico no acceso norte da cidade. Pasadas as 10 horas, os tractores despexaron estas vías para dirixirse ao polígono da Sionlla, onde volveron concentrarse camións, tráileres e outro tipo de vehículos coa previsión de saíren outra vez en lenta marcha cara á cidade. Do parque industrial, pasadas as 12 horas, regresaron ás estradas cun percorrido similar ao da pasada cuarta feira. A lenta caravana entrou no polígono do Tambre para seguir en dirección ao Cruceiro da Coruña. O roteiro continúa por San Caetano, Rodríguez de Viguri, Avenida de Lugo e Rúa do Hórreo. As cervexas de Estrella Galicia soben ao tren Nesta ocasión, os manifestantes poderían dirixirse a Romero Donallo, avenida lindeira ao Ensanche e unha das máis transitadas da cidade. Trátase do segundo día consecutivo e o terceiro desta semana no que os vehículos profesionais taponan a circulación nas rúas da capital galega. Caravana entre Tui e Vigo En Vigo, esta quinta feira de novo chegou unha 'caravana' lenta procedente de Tui, cun centenar de camións que percorreron a A-55 e entraron na cidade ao mediodía pola Avenida de Madrid. Do mesmo modo que na última protesta, a da pasadasegunda feira, os vehículos chegaron á altura da estación de autobuses e deron volta para retornaren á autovía. Fontes da subdelegación do Goberno en Pontevedra confirmaron que non se rexistraron incidentes durante a protesta.


Este domingo 8 de marzo milleiros de mulleres saíron ás rúas. As manifestacións en Vigo, Compostela, A Coruña ou Ourense foron masivas, pero en toda Galicia había ducias de convocatorias, dende as grandes vilas ata concellos moito máis pequenos e rurais. Se as marchas celebradas nas zonas urbanas son dignas de recoñecemento, moito máis o son as accións feministas que se desenvolven en localidades moito menos poboadas e menos habituadas tamén á mobilización.Falamos con representantes de Azos Feministas (Lalín), de Mulleres en Padrón, de Polamiúda (Chantada) e Sonlilá (Carnota). Ademais, regresamos á aldea de Loureiro, que o 8 de marzo de 2019 viviu a primeira manifestación da súa historiaEstas manifestacións e concentracións son impulsadas maioritariamente por colectivos feministas locais, asociacións que traballan durante todo o ano coas mulleres da contorna, dinamizando social e culturalmente estas localidades e servido de espazo de encontro para elas. É o caso de Feminismos Viana (Viana do Bolo), co Colectivo Feminista Dez-Tabeirós ou de Feministas Terra Cha (Vilalba). Nas vilas e sobre todo nos concellos rurais as mulleres sofren, ademais, problemáticas distintas ás das mulleres das zonas urbanas, problemáticas engadidas, como a falta de servizos públicos, que fan aínda máis necesaria a mobilización feminista fóra das cidades. Tamén na manifestación de Verín do pasado 1 de marzo e no propio manifesto de Galegas8M se lembraron as problemáticas das mulleres rurais. E o mesmo fixo o Sindicato Labrego Galego, incidindo no "fracaso na aplicación da Lei de Titularidade Compartida". Falamos con representantes de Azos feministas (Lalín), de Mulleres en Padrón, de Polamiúda (Chantada) e Sonlilá (Carnota) para preguntarlles como foi o 8 de marzo nas súas zonas e como é a situación da muller os 365 días do ano. Ademais, regresamos á aldea de Loureiro, en Nogueira de Ramuín, que no 2019 viviu a primeira manifestación da súa historia, para saber como foi a convocatoria deste ano e o impacto que tivo no lugar a mobilización feminista do pasado ano.Carnota: unha cadea humana para tecer redesA mobilización feminista na Costa da Morte estivo caracterizada polo traballo conxunto de colectivos de varias localidades: Carnota (Asociación Sonlilá), Cee (Buserana), Vimianzo (Curandeiras) e Carballo (Círculo Feminista de Carballo). Entre o sábado e o domingo houbo actividades nos catro concellos e as integrantes dos catro colectivos desprazáronse de vila en vila para participar todas xuntas en todas as convocatorias."O traballo multiplícase para nós, porque as mulleres responsabilizámonos de toda a carga de coidados e non ter servizos é un problema moi grave"En Carnota Sonlilá organizou unha cadea humana na praia, unha actividade na que participou xente de toda a comarca. "Baixamos en manifestación dende a Praza da Pedra ata o areal, que hai uns dous quilómetros", explica Marupe Armendáriz (Sonlilá) que destaca que "nestas zonas é difícil mobilizar a poboación, por mor da dispersión e do envellecemento, e máis aínda ás mulleres"."Hai moitísima diferenza entre a vida da muller no rural e nas cidades", subliña. "Unha das cousas polas que máis reclamamos é pola falta de servizos públicos: a situación do servizo de pediatría da Costa da Morte é demencial, e despois está o tema da carga de coidados, que recae nas mulleres nun lugar tan envellecido coma este. Non temos centros de día e o que tiñamos en Carnota nolo pecharon, a pesar de que tiña unha demanda moi importante. Ou o peche das escolas, que nos obriga a desprazar os nenos moitos máis quilómetros", denuncia. "O traballo multiplícase para nós, porque as mulleres responsabilizámonos de toda a carga de coidados e non ter servizos é un problema moi grave, que nos deixa case sen tempo. A poboación está tan envellecida que quen non ten que coidar o seu pai ou o seu sogro, ten que coidar un veciño que está só", di."Reunímonos todos os venres, por unha cuestión de sororidade, de tecer redes entre nós, por atoparnos nun espazo seguro no que falar libremente sen sentirnos xulgadas"Marupe Armendáriz, destaca que "o 8M dános visibilidade, pero nós traballamos todo o ano". "En Sonlilá reunímonos todos os venres e facémolo non só para preparar actividades, senón por unha cuestión de sororidade, de tecer redes entre nós, por atoparnos nun espazo seguro no que falar libremente sen sentirnos xulgadas. A realidade é que aquí os homes teñen moitas máis posibilidades para socializar: na taberna, nas asociacións ou no traballo, ocupan moito máis o espazo público. Para nós é moito máis difícil", salienta. "Moitas mulleres séntense cohibidas nos espazos mixtos porque non teñen costume de falar en público. Por iso é tan importante que nos xuntemos os venres, para dicir o que nos pete; é algo que nos fortalece moitísimo. Cada vez achéganse máis mulleres, e de todas as idades, dende os 18 ata os 70 anos. E créanse moitos vínculos entre unhas e outras", di.Lalín: "Ver outras mulleres pola rúa, mobilizadas, é un momento de conexión moi potente"Lalín viviu este ano a súa primeira manifestación feminista, convocada polo colectivo Azos Feministas. "Levabamos moito tempo preparándoa. Xa o ano pasado fixéramos unha concentración e quedamos con ganas de máis", explica Raquel, unha das integrantes de Azos. "O de onte foi un subidón. Houbo moita xente e moi bo ambiente, persoas de todas as idades, maiores, mozas e mozos e nenas e nenos. A prensa convencional fala de 500 persoas, pero nós pensamos que había moito máis, case o dobre, o que para unha vila para Lalín é unha cifra moi interesante", di."Ver outras mulleres pola rúa, mobilizadas, é un momento de conexión moi potente. Onte na manifestación era moi emocionante mirar cara atrás e ver todas as caras, algunhas coñecidas e outras descoñecidas, pero todas xuntas", salienta Raquel.Con todo, Azos Feministas amósase tamén crítica co Concello de Lalín, pola organización do Motococido (unha concentración moteira) coincidindo co 8M. "Non tivemos o apoio que debería haber do Concello. Lamentablemente, nun día tan importante coma o 8 de marzo contraprogramouse outra actividade coma esta", critica o colectivo, que sinala que "iso si, houbo boa colaboración da organización do Motococido e conseguimos coordinarnos"."Adaptamos unha parte do manifesto á nosa realidade e fixemos unha homenaxe ás mulleres do rural, especialmente ás traballadoras do téxtil no rural, que durante anos estiveron completamente invisibilizadas"Na mobilización do 8M en Lalín houbo un espazo para as reivindicacións das mulleres do rural. Raquel subliña que "unha das teimas do noso colectivo é como chegar ás parroquias do rural, a esas mulleres que se xuntan nas parroquias de arredor da vila. Por iso foi interesante ver que había moitas mulleres maiores na manifestación". "Aínda que lemos o manifesto de Galegas8M, adaptamos unha parte á nosa realidade e fixemos unha homenaxe ás mulleres do rural, especialmente ás traballadoras do téxtil no rural, que durante anos estiveron completamente invisibilizadas", explica. "E tamén quixemos reivindicar a outras mulleres que tamén están moi ocultas, pero que están en Lalín coma nós, como son as mulleres migrantes. Pensamos que isto era moi importante e máis nunha xornada coma a de onte na que que falabamos de folga de coidados sabendo que moitas mulleres non podían facela", conclúe.Chantada: poñer o foco nas mulleres migrantes e as mulleres do rural"Nas vilas a presenza de mulleres migrantes é moi numerosa debido ao envellecemento da poboación. É un colectivo moi grande que sofre unha gran perda de dereitos"Tamén se amosan críticas co Concello en Chantada, onde o 8M tamén coincidiu cun evento de grande importancia, como é a Feira do Viño de Chantada, que é unha das celebracións máis importantes do ano na vila. As críticas ao Concello chegan pola negativa deste a colaborar cos colectivos feministas na organización do 8 de marzo. "Nun primeiro momento, entramos en contacto co Concello, propoñéndolle facer a lectura do manifesto no marco da programación da feira, pero non recibimos contestación oficial, así que ao final decidimos facer a convocatoria pola nosa conta", explica Alba, do colectivo Polamiúda, que ademais de convocar unha concentración, organizou unha foliada feminista e un xantar de mulleres, xa integrada na festa.Polamiúda destaca que "este ano implicamos a outros colectivos de mulleres da vila que teñen problemáticas particulares, de xeito que cada unha leu unha parte do manifesto: unha muller migrante, unha compañeira de enfermeiras en loita, unha muller rural e unha compañeira do servizo de atención a domicilio que está sendo privatizado nestes momentos polo Concello de Chantada".Hai diferenzas entre os problemas que sofren as mulleres das cidades e das vilas? "Si, hai diferenzas. Por exemplo hai diferenzas no ámbito das mulleres migrantes, que tamén as hai nas cidades, pero nas vilas a súa presenza é moi numerosa debido ao envellecemento da poboación. É un colectivo moi grande que sofre unha gran perda de dereitos", relata Alba (Polamiúda). "Tivemos moitas reunións con elas e as cousas que contaban son terribles, con horarios interminables e case sen días libres. Ademais, non se atreven a denunciar por medo a perder os seus traballos e tamén os papeis", di. "E despois a problemática da muller rural, que non son titulares das explotacións, reciben pensións non contributivas, todo isto unido á realidade dun sector en crise", engade."Mulleres que ata agora nunca quixeran autodenominarse como feministas, porque pensaban que lles quedaba moi lonxe, comezan a participar"Polamiúda, que salienta que "somos unha asociación completamente independente e non recibimos axuda ningunha do Concello para a realización das nosas actividades", subliña que a pesar das dificultades "cada vez participa máis xente e se valora máis o noso traballo". "Mulleres que ata agora nunca quixeran autodenominarse como feministas, porque pensaban que lles quedaba moi lonxe, comezan a participar. E cada vez que facemos unha concentración cando hai un asasinato machista, veñen mulleres máis maiores e achéganse a ti, o mesmo que cando organizamos charlas ou seminarios sobre sexualidade, ou sobre temas de saúde que afectan máis ás mulleres", sinalan.Padrón: "Nos lugares pequenos sempre hai máis medos, sobre todo entre a xente máis maior""Pode que nas vilas non haxa tanto ese hábito de saír a manifestarse, pero a xente ve o que fai o movemento feminista ao longo do ano e pouco a pouco vaise achegando"A asociación feminista Mulleres en Padrón convocou este 8M unha manifestación á que acudiu moitísima xente, a pesar da chuvia que caeu durante boa parte do percorrido. "Quedamos moi contentas coa participación da xente. Xuntamos un bo grupo e ademais un grupo participativo", destaca Teresa Rey, unha das integrantes do colectivo. "Pode que nas vilas non haxa tanto ese hábito de saír a manifestarse, pero a xente ve o que fai o movemento feminista, ve que se traballa día a día ao longo do ano e pouco a pouco vaise achegando. O domingo tivemos a proba", di."Nos lugares pequenos sempre hai máis medos, sobre todo entre a xente máis maior, que lle custa máis expresar ese sentir feminista, teñen máis dificultades á hora de expresarse libremente. Pero pouco a pouco, a través das asociacións locais e vendo que a cidadanía vai saíndo á rúa, vanse animando", explica."Sería importante que nos sitios pequenos as institucións se implicasen máis co feminismo e que non se limitasen a facelo uns determinados días do ano"Teresa Rey reclama que "sería importante que nos sitios pequenos as institucións se implicasen máis co feminismo e que non se limitasen a facelo uns determinados días do ano". Critica ao Concello e lembra a polémica que xurdiu hai unhas semanas co premio que o Goberno local outorgou no Entroido a unha comparsa abertamente machista. "Simulando unha residencia de anciáns, as coidadoras, cuns disfraces de enfermeira, entre aspas sexis, íanlles facendo felacións e demais", sinala. "A xente púxose en contacto con nós, buscando que nós canalizásemos esa indignación, e fixemos unha denuncia pública, pedindo que se retirase o premio que lles outorgaran", di. "Estamos canalizando o sentir da rúa e levándoo cara ás institucións mediante queixas e propostas", remata."As mulleres de Loureiro tomaron moita conciencia da necesidade de estar unidas entre elas"Unha das mobilizacións que máis chamou a atención o pasado ano foi a que levaron a cabo as mulleres da aldea de Loureiro, en Nogueira de Ramuín. O lugar viviu, grazas ao feminismo, a primeira manifestación da súa historia, na que participou unha parte importante das mulleres que alí viven, nun lugar que conta con 60 habitantes. Este domingo a aldea de Loureiro volveu mobilizarse polo 8M. "As mulleres de Loureiro tomaron moita conciencia da necesidade de estar unidas entre elas. Ademais, comezaron a participar nas reunións da comunidade de montes, ás que ata agora ían sobre todo os homes"A participación foi aínda máis importante, destaca Carla Souto, unha das impulsoras da mobilización do pasado ano. De novo asistiron mulleres de todas as idades, dende nenas ata as xeracións máis maiores, e nesta ocasión mesmo se incorporaron algúns homes. "As mulleres de Loureiro, feminismo o ano enteiro", "O feminismo vai en aumento sen axuda do Ayuntamiento" ou "Non precisas cona para usar unha fregona" foron algunhas das mensaxes que se puideron ler nos moitos carteis que levaban as persoas que participaron na mobilización.Carla Souto salienta, ademais, o impacto que tivo na aldea a manifestación do pasado ano. "As mulleres de Loureiro tomaron moita conciencia da necesidade de estar unidas entre elas e nos últimos meses tivemos máis relación unhas coas outras", salienta. "Ademais, comezaron a participar nas reunións da comunidade de montes, ás que ata agora ían sobre todo os homes. Tamén comezaron a moverse para reivindicar a construción dun parque infantil, para que xoguen os netos", di, concluíndo que "en xeral, hai máis ganas de loitar polo noso e de que a aldea mellore e evolucione grazas a esta unión entre nós".


Summary: Os análistas coinciden en que as hipotecas a tipo variábel seguirán subindo nos próximos meses.

O Euríbor continúa a súa escalada e chegou esta cuarta feira a 1,4% na súa taxa diaria, o que supón o seu maior nivel desde finais de marzo de 2012. O Banco Central Europeo encarece o acceso ao financiamento O índice de referencia para a maioría de préstamos hipotecarios a tipo variábel no Estado español encadeou seis subas consecutivas, desde que a semana pasada marcase un nivel de 1,146% até esta cuarta feira, cando se situou en 1,427%. Con estes ascensos, a media mensual provisional para agosto situaríase en 1,14%, o seu maior nivel desde xuño de 2012, cando fechou en 1,219%. Estas subas do Euríbor están a anticipar o aumento de tipos que o Banco Central Europeo (BCE) podería aplicar na súa próxima reunión de setembro. O mercado desconta un incremento de 0,5%, despois de que na súa reunión de xullo sorprendese cun primeiro aumento de 0,5%. No primeiro trimestre de 2022 rexistráronse 191 execucións hipotecarias De fechar así, esta alza do índice pode supor un aumento significativo para aqueles que lles toque a revisión da súa cota. Por exemplo, para unha hipoteca variábel de 150.000 euros a 30 anos e cun diferencial do valor do Euríbor máis 0,99%, o aumento mensual sería de algo máis de 110 euros ou, o que é o mesmo, de 1.300 euros ao ano. O Euríbor estabilizarase en 2024, segundo expertos A alza do Euríbor irase desacelerando durante 2023 até estabilizarse en torno a 2% en 2024, segundo as previsións de Tecnotramit, especializada en servizos para entidades financeiras e compañías inmobiliarias no Estado español e en Portugal. "No último ano houbo un forte incremento no Euríbor que fixo reaccionar, primeiro, á Reserva Federal Alemá, e despois, con bastante contundencia, ao Banco Central Europeo que, tras o aumento de medio punto dos tipos en xullo, ten prevista unha nova revisión en setembro", explicou o xerente de formalización hipotecaria de Tecnotramit, Carles Solé. A sinatura de hipotecas bate récords da última década no Estado español e só diminúe na Galiza O experto considera que a suba experimentada polo Euríbor nos últimos meses vaise ir desacelerando e que durante 2023, aínda que manterá a súa tendencia á alza, farao "cunhas taxas inferiores", para posteriormente en 2024, estabilizarse en torno ao 2%. Con todo, esta situación, tanto no Euríbor como no ámbito de políticas monetarias, provocará unha consecuente suba das hipotecas en sintonía cos tipos.


Tiña que pasar, é duro pero desgraciadamente certo. Cando se poñen trabas e fan recurtes aos medios que tiñan a tarefa de garantir que as lapas non se estendan cando se declara un incendio, intencionado ou non, as crises ecolóxicas pasan. O caso das Fragas do Eume é unha demostración máis de que ao goberno non lles interesan unas cantas árbores e arbustos, por moita declaración de Parque Natural e por moita declaración de Lugar de Importancia Comunitaria que haxa detrás. Só importa a demagoxia, a ausencia da Xunta de Galicia non lugar do crime, as declaracións de conselleiros afirmando que os medios eran suficientes. Porque neste momento, coas fragas das terras abrasadas, pouco ou nada importa Que estas terras, agora queimadas, albergaron o fogar de centenares de animais, que agora morreron abrasados e intoxicados, fosen unha auténtica xoia biodiversa tampouco importa. Só importa a demagoxia, a ausencia da Xunta de Galicia non lugar do crime, as declaracións de conselleiros afirmando que os medios eran suficientes. Porque neste momento, coas fragas das terras abrasadas, pouco ou nada importa. É tempo de mobilización, despois de anos de advertencias o desastre xa está consumado e temos que traballar para que non se repita. Debemos apoiar iniciativas que promovan a penosa e longa restauración das Fragas do Eume, impedir que os animais que sobrevivan ou fuxisen do parque poidan ser abatidos delimitando novos espazos libres de caza e deixar de lamentarnos, para facer bandeira da protesta activa e dura contra aqueles que facilitaron que indesexables queimaran as nosas terras, o noso monte e o noso patrimonio ecolóxico. Debemos apoiar iniciativas que promovan a penosa e longa restauración das Fragas do Eume, impedir que os animais que sobrevivan ou fuxisen do parque poidan ser abatidos delimitando novos espazos libres de caza As fotos de Feijoo cunha mangueira son parte do pasado dos medios de comunicación, pero tamén do presente colectivo. E refliten a política da austeridade, porque este home podería aparecer cunha mangueira dunha brigada forestal, ou mesmo co casco das persoas que traballan extinguindo o lume. Pero non, apareceu cunha mangueira de Monte Pío. Ata cando permitiremos que se rían de nós?


Summary: O que está en xogo o 25 de maio é un dos temas deste semanario. Mais non o único. Entre outros: falamos con Atxaga e Sumai, entrevistamos ao capitán galego daquel 25 de abril de 1974, e contamos os números reais de desempregados.Podes adquirilo na nosa loxa.

'Votar Galiza ou votar Troika'. O tema central deste Sermos Galiza nº95 céntrase na campaña electoral para o Europarlamento, marcada pola hipótese dunha alta abstención. Achegámonos ás diferentes candidaturas e propostas. Outra cuestión é a violencia machista e as 37 mulleres asasinadas no Estado español en tres meses. Entrevistamos a Manuel Durán, capitán de abril galego, que nos fala da Revolución dos Caraveis como persoa que tomou parte nela. E falamos con Bernardo Atxaga e Anxos Sumai de litratura, idiomas e vida. Embarcámonos con Uxío Allo, un da Arousa que abe de dornas como ningún outro. O tren ao porto exterior de Ferrol, o que acontece coa Praia das Catedrais ou a realidade de cantas persoas hai no desemprego en Galiza son tamén cuestións que podes ler neste número do SG. De TDTs e Furnas Preguntámonos por que desaparecen as canles da TDT (e explicámolo) e percorremos a Furna dos Castros da man do colectivo Xea en Viaxes na Miña Terra. As galerías de arte galegas voltan ás trincheiras nun mercado que tamén tivo a súa burbulla. E gozamos co proxecto de 'Pitusa Semifusa' e 'O país dos ananos' de Chévere.


Summary: D esde que Terrence Malick entrou en idade de xubilación, a súa cadencia facendo filmes acentuouse a case dous por ano, cando era coñecido por ser un cineasta pouco prolixo cun total de nove filmes en 50 anos de carreira, cunha regularidade quinquenal e, mesmo, con períodos de até 20 anos entre filme e filme, como foi o caso de Días do ceo (1978) e A delgada liña vermella (1998).

Na súa oitava longametraxe de ficción nútrese dun elenco cheo de estrelas, con tres nomeados aos Óscars nos papeis principais (Rooney Mara, Ryan Gosling e Michael Fassbender) e outros tantos en roles secundarios que si gañaron a prezada estatuíña dourada (Natalie Portman, Cate Blanchett e Holly Hunter). Amén que tamén sae Val Kilmer e uns cantos cameos de estrelas da música como Iggy Pop, Patti Smith ou os rapaces de Red Hot Chili Peppers. Song to song / Terrence Malick / EUA / 2017 / 129 minutos A trama comeza nun festival de música onde Faye (Mara) narra en off as súas inquedanzas existenciais sobre se seguir cun produtor musical (Fassbender), ao que admira e co que pode vivir a todo luxo, pero que é mala persoa, ou optar por un músico con cara de bo (Gosling). Como non se decide, segue a dúas bandas. Mentres, preocúpase poñendo cara de circunstancias ao tempo que o operador de cámara de Malick se achega a ela desde todos os ángulos posíbeis e en grande angular. E así todo o tempo... durante dúas horas, até un insulso clímax final onde se redime e queda co bo que abandonou o seu soño de músico para traballar nunha obra. Son felices, mais non comen perdices, senón que se refregan na herba porque non teñen un can... Fin. Malick é un xenio transmitindo sensacións. Se o que pretendía con Song to Song era transmitir o baleiro, o tedio e a banalidade dunha moza que a súa máxima na vida é encontrar parella, conseguiuno sobradamente. Iso si, desde unha perspectiva bastante paternalista e falocéntrica. Todo o que fai a moza na súa liberdade sexual semella ser pecado para Malick, e as escenas de sexo, ollo, son case sempre coa roupa posta e, cando están sen ela, son as mulleres as espidas mentres que o tipo non quita os pantalóns. Se incluso Malick provoca que Patti Smith lle diga á protagonista que "non deixe escapar o seu namorado!". Patti Smith! Malick randeouse con Song to Song. Certo que ten un par de escenas nas que consegue certa verosimilitude a flor de pel, pero en xeral é un filme pomposo, insulso e cunha realización tan rutineira (ao estilo Malick) como exasperante. En fin, todo gran cineasta pode permitirse ter unha película mediocre de cando en vez, non si?


Summary: Unha sucesión vertixinosa de enumeracións alicerza o novo poemario de Lucía Novas, Cervatos (Tambo), no que as palabras se arremuíñan para representar a velocidade e o efémero do mundo posmoderno. Mais tamén a súa beleza.

Unha crítica á sociedade actual, individualista, consumista, na que todo é relativo e non existe ningunha certeza, agás a do diñeiro. Mais tamén unha asunción dun guilty pleasure, un recoñecemento da beleza da estética dese mundo posmoderno que tanto nos inflúe. Así define a poeta Lucía Novas o seu novo libro, Cervatos, publicado polo selo Tambo, de Kalandraka. Nel, a autora leva á poesía a técnica do collage e a estética do videoclip. En imaxes que se suceden veloces, efémeras. Falamos con ela deste e dous seus anteriores poemarios. Na túa biografía en As escollas electivas relacionabas a poesía coas "metáforas do cotiá e da marabilla" que ían saíndo ao irnos "enchoupando de vida". Parece unha boa achega ao que pode ser para ti a poesía. Identifícaste hoxe con esta definición? Plenamente. E, a medida que o tempo pasa e que me vou coñecendo máis, aínda me sinto máis identificada con esa concepción da escrita poética. A poesía é para min unha necesidade, unha necesidade moi íntima. Todas as miñas experiencias, todo o que vou captando a través dos sentidos, todas as miñas lecturas, a arte que vas consumindo, a música, ese pequeno obxecto que capta a túa atención, todo pasa por unha peneira e transfórmase nunha especie de poesía rudimentaria, dun cúmulo de sensacións que van habitando en min e elaborándose a través do pensamento e das emocións, inevitablemente. "Olga Novo falaba nun poema de tirar dun poema como quen tira dun becerro, e eu creo que é algo así" Dentro de min vaise xerando unha estética que está moi ligada a un contido conceptual, pero que nas primeiras fases aínda está tan ligada ó subconsciente que eu mesma non atinxo ben o seu significado final. E chega un momento no que necesito tirar desa estética cara fóra. Olga Novo falaba nun poema de tirar dun poema como quen tira dun becerro, e eu creo que é algo así, aínda que no meu caso preciso extraer a estética no seu conxunto. En Epiderme de estío estaba a celebración da vida a través do amor, da sexualidade, do corpo. En Neve estaba a celebración da beleza e as ruínas, a ferida, a devastación do corpo. É como se os dous libros levasen, no aspecto temático, a Cervatos, que tamén é o corpo, o amor, a sensualidade, a beleza, e por outra banda a dor, a desolación, a decadencia… De que xeito os dous libros anteriores puideron levar a este? Levo tempo dándolle voltas ó fío condutor dos meus poemarios, que é moi claro visto con perspectiva. Este feito aínda o percibo con maior claridade se inclúo un poemario inédito -aínda que acabo de colgalo recentemente na rede- que se sitúa entre Epiderme de estío e Neve, que indaga nunha estética de final do verán e principios do outono. A miña obsesión polo ciclo das estacións, a natureza e o paso do tempo é clara e asumida, pero aínda así non atinxo a entender que parte hai de decisión real e que parte é o destino que me leva por ese fío. "A miña obsesión polo ciclo das estacións, a natureza e o paso do tempo é clara e asumida" Cando comecei a escribir Cervatos, pensei que estaba escribindo algo moi diferente ós meus libros anteriores, que pechara un ciclo e abrira un novo. Pero a medida que outras persoas que van lendo o libro vanmo comentando, estas explícanme que si ven unha continuidade co anterior... e xa empezo a reformular as cousas... Do que me comentas, si teño unha certeza: Cervatos é un libro que procura termos contrarios e os harmoniza, pois ó final así e a vida: territorio de contrastes. Tamén hai unha relación clara entre Neve e Cervatos no aspecto formal: a presenza das enumeracións, que en Cervatos xa artellan todo o poemario en sucesións de substantivos nas que o verbo queda moi relegado a segundo plano. Os poemas convértense, así, en sucesións de imaxes. Como instantáneas da realidade. De que xeito te levou a forma de Neve á de Cervatos? Na escrita, a miña parte racional inhíbese totalmente, e é o subconsciente, e á vez o lúdico e o xogo, o que toma as rendas... Non decido racionalmente "vou escribir deste xeito ou doutro". Inevitablemente, xorde. Neve é un libro inspirado en Última fuxida a Harar, de Avilés de Taramancos, e en xeral de sempre me fascinaron os poemas en prosa con enumeracións marabillosas deste poeta tan querido por min. Supoño que a miña indagación iría por aí. E logo seguín pescudando dese xeito noutros poemas soltos que fun escribindo nos últimos anos. "En Cervatos dialogo coa obra de artistas que utilizan a collage como Natalia Umpiérrez ou Isabel Fernández ou con videoclips" E en Cervatos xa me deixei ir totalmente, desta vez tamén moi claramente influída pola translación da técnica da collage e da estética do videoclip, con imaxes tan rápidas, á poesía. Pois en Cervatos dialogo coa obra de artistas que utilizan a collage como Natalia Umpiérrez ou Isabel Fernández ou con videoclips concretos de Summer Camp, Superhumanoids, White Denim, Grimes ou Desir Lines. Por outra banda, tamén é unha busca da expresión da velocidade do mundo posmoderno e do seu carácter efémero. E por último, interésame moitísimo o carácter simbólico, plurisignificativo e connotativo da palabra. A palabra como alfaia e como unha explosión de emocións e recordos. O campo semántico de Neve situábanos nunha paisaxe natural, no rural. O de Epiderme de estío, nunha paisaxe marítima. Cervatos lévanos por una sucesión de ambientes diferentes, nos que se alternan o rural -o lugar do cervato- e a cidade contemporánea. Mais máis que oposición, é como se houbese continuidade entre ambos mundos. Como é o mundo urbano que debuxa Cervatos? En Cervatos aparece un mundo híbrido, rural e urbano, que é o verdadeiro mundo de moitos galegos, e de moita xente da miña xeración. É unha continuidade real. Por exemplo, na miña vida. De onde son: do rural, dunha vila, dun mundo urbano, de cidade...? Eu son as tres. Onde son máis eu? É difícil contestar esa pregunta. E se fose que son todo á vez, se son un ser híbrido, un enxerto? En Cervatos aparece a cultura vilega dos meus avós paternos, coas súas plantas e o seu cuarto de costura. "En Cervatos aparece un mundo híbrido, rural e urbano, que é o verdadeiro mundo de moitos galegos, e de moita xente da miña xeración" En Cervatos amósase con forza un mundo urbano, de asfalto, de cidade... aparecen por exemplo referencias directas e indirectas a lugares de Pontevedra (o cine Gónviz, o Bouquet, as ruínas de Santo Domingo...), aparece dun xeito indirecto a cidade de Vigo... ou cidades de California produto dunha viaxe real (Los Ángeles, Las Vegas...)... e, por último, aparece tamén o mundo urbano retratado no audiovisual ou na música rock ou punk... "En Cervatos agroma tamén a aldea da miña nai, a miña Aldea, Anceu, en Ponte-Caldelas, e aparecen microtopónimos dos meus lugares amados" Pero en Cervatos agroma tamén a aldea da miña nai, a miña Aldea, Anceu, en Ponte-Caldelas, e aparecen microtopónimos dos meus lugares amados (A Rega, O Eirado...) e figuras da miña familia materna como a miña tía avoa Elvira ou Saldina, que simbolizan esa hibridación que xa aparece nas persoas máis novas da xeración dos meus avós, que sen deixar a cultura da aldea xa incluíron elementos do novo mundo moderno -os automóbiles, os vídeos...-, e á vez simbolizan esa marabillosa cultura da aldea que está morrendo e que imos perder para sempre, o que me causa unha tristeza tan profunda... Hai ideas, conceptos… palabras que actúan como símbolos que se van repetindo ao longo do poemario. Coma os cervatos, o anel, o azul, a chaqueta de la, as clemátides… Podes explicar por que as escolliches? Ocorre dos dous xeitos, como símbolo e como escenario á vez. A figura do cervato ten un significado moi simbólico: os protagonistas do libro son cervatos, absortos no mundo hedonista, inocentes, pendentes da diversión, do lúdico, do xogo, como eternos Peter Pans... pero sen decatarse de que a posmodernidade converteunos en seres fráxiles, sen posibilidade de defensa, sen capacidade para a frustración, algúns temendo as emocións, a vertixe do amor, e sen decatarse do paso do tempo, no que reparan dolorosamente de vez. Existe unha acronía no libro e á vez unha simultaneidade de tempos, porque os cervatos non atinxen a saber exactamente cal é o seu tempo, cal é a súa idade, son demasiado novos e demasiado vellos. Pero á vez tamén simbolizan a outra cara da moeda: o espírito inocente e ilusionante que deberiamos manter toda a vida. "Os protagonistas do libro son cervatos, inocentes, pendentes da diversión, como eternos Peter Pans... sen decatarse de que a posmodernidade converteunos en seres fráxiles, sen posibilidade de defensa" O anel simboliza os convencionalismos, a educación patriarcal, o nocivo amor romántico... pero na outra cara da moeda é unha alfaia que representa a beleza do efémero e dos pequenos obxectos, e incluso do kitsch. O azul é un elemento simbólico tomado da cultura anglosaxoa que simboliza a tristura profunda, pero que tamén ten a súa parte de beleza e de estrañeza... "Toda esa imaxinería capitalista anglosaxoa que absorbemos dende a infancia a través de películas tamén posúe beleza estética" O libro pretende asumir un guilty pleasure: toda esa imaxinería capitalista anglosaxoa que absorbemos dende a infancia a través de películas e que dende sempre racionalmente repudiei tamén posúe beleza estética e acaba conformando o meu imaxinario estético, inevitablemente. A chaqueta de la simboliza a mornura e a ternura no inhóspito, no desacougo, e as clemátides son unha planta que traslado ó interior, que representan a beleza, o kitsch, e á vez a natureza capturada nun lugar urbano, que xera máis descougo, aínda que nestes dous símbolos aparecen máis significados entrelazados... Por que se repite tanto, en especial, a idea de transgresión? (Xunto coa de marxes, bordos…) Por que tipo de transgresión chama o poemario? O poemario foxe do convencional, do considerado normal, das regras sen fundamento, do mundo das aparencias, do sistema establecido, do rutineiro, do aburrido, do tedioso, do mundo de mentira, de cartón pedra, das capas de po e de aborrecemento. O poemario chama pola transgresión, pola orixinalidade, por arriscar, por crear algo novo, por saírse do carreiro trillado e atopar novos camiños, sexan vitais, estéticos, filosóficos ou políticos. O poemario procura a beleza agochada nos bordos, nas marxes, nas periferias, nas fisterras... que á vez tamén non deixa de ser un concepto posmoderno, un dos elementos que si me fascinan da posmodernidade... "O poemario chama pola transgresión, pola orixinalidade, por arriscar, por crear algo novo" O poemario está zarrapicado de referencias e de expresións en inglés que remiten de xeito irónico á linguaxe dos medios de comunicación de masas e da publicidade. Podería entenderse como unha crítica á obxectualización do mundo. Todo se torna efémero, superficial… e kitsch. Mais é como se celebrase tamén, como dicías antes, a beleza do kitsch, dese mundo de ruído. Tiñas intención de que existise ese dobre sentido? Exactamente iso primeiro que explicas é o que pretendín co poemario. E engado que moitas desas expresións en inglés están directamente tiradas de letras de cancións, de feito existe unha play list concreta de cancións detrás da escrita, música coa que dialogo -cancións de Suede, Sonic Youth, Joy Division, The Doors, Wendy&Bonnie, Still Corners, Rowland, At the Drive In...-. Outras, son referencias ó audiovisual -Twin Peaks, Scissorhands....-. E encántame esa referencia que fas da ironía, pois o humor negro, a ironía e a parodia están moi presentes no poemario. E perfecta a segunda análise: o libro, como xa expliquei antes, está ateigado de termos e ideas contrapostas que se harmonizan. E tamén é a asunción dun guilty pleasure: o libro é unha crítica ó capitalismo e á posmodernidade pero á vez tamén recoñecer toda a beleza da súa estética e como esta inflúe na miña xeración. "O libro é unha crítica ó capitalismo e á posmodernidade pero á vez tamén recoñecer toda a beleza da súa estética e como esta inflúe na miña xeración" En relación con iso, en Neve estaba xa a celebración das cousas pequenas. Nese sentido, é como se Cervatos traspasase ese ollar atento ás cousas pequenas ao mundo urbano. Para dar conta do mesmo abraio. Case mareante. E, ao tempo que celebra as cousas, semella celebrar a palabra que as nomea. En que sentido é Cervatos tamén iso? Aínda hoxe, dando clase, concretamente explicando o léxico do noso idioma que pertence ó superestrato árabe, comenteille ó alumnado que a min, que me fascinan as palabras, parecíanme unhas palabras belísimas, e si que puiden ver como algúns deles me entendían e os seus ollos brillaban ante toda a capacidade connotativa daquelas palabras. No libro intentei que aparecese a palabra con toda a súa capacidade simbólica, connotativa e plurisignificativa, como se cada palabra puidese realizar un estoupido intensísimo de sensacións, emocións e imaxes. "Intentei que aparecese a palabra con toda a súa capacidade simbólica, connotativa e plurisignificativa" A crítica sinalou, deste libro, a presenza do fragmentario e, en relación con el, a crítica á posmodernidade, que xa citaches antes. Xa que somos, -dise na lapela interior-, tras a fin dos grandes relatos, seres ensarillados no amor, ou cervatos despistados ante o paso do tempo. En que sentido é o teu libro "crítica" á posmodernidade? É unha crítica a esta sociedade capitalista, ateigada de velocidade, onde todo é relativo e non existe ningunha certeza, agás a do diñeiro. Unha sociedade hedonista, individualista, consumista, onde todo se pode mercar e vender, co seu culto excesivo á mocidade -e que sobre todo sufrimos por machismo as mulleres-, unha sociedade do espéctaculo, do culto ó ego, das aparencias... e onde apenas ollamos ó noso interior... Un mundo no que fuximos do amor por temor á frustración... e no que á vez pensamos que podemos elixir cando e a quen amar, como se todo se puidese programar ou arranxar cun só clic... "O libro é unha crítica a esta sociedade capitalista, ateigada de velocidade, onde todo é relativo e non existe ningunha certeza, agás a do diñeiro" Por outra banda, intentei reflectir as relacións amorosas da miña xeración, loitando contra os convencionalismos herdados, influídos pola posmodernidade -cos nosos medos ó amor e á frustración-, intentando construír relacións igualitarias e libres e, á vez, aínda mediatizados por toda a imaxinería e educación patriarcal e do amor romántico, tema que trato dun xeito paródico e irónico. En canto ao tempo e o espazo, había viaxe e paso do tempo en Epiderme de estío e hai viaxe e desde logo paso do tempo en Cervatos, que nos leva, por exemplo, de Galiza a Hollywood, ou do pasado ao presente e deste ao futuro. É como se se fundisen tempos e lugares. Nun sarillo que nos arrastra -o libro fai pensar nas redes sociais, aínda que non as cita de xeito directo-. De que xeito está presente no libro esa idea de fusión de tempos e lugares? Que quizais remite ao pouco sentido que ten seguir a separar o "local" do "global" ou o "local" do "internacional". Encántame a lectura! Iso mesmo é o que pretendín expresar. Aparece unha acronía e á vez unha simultaneidade de tempos, somos eternamente novos e á vez prematuramente vellos... Aparece a noción do pastiche e do eterno regreso ás modas pasadas da posmodernidade... E á vez un fuxir do paso do tempo, un ensimesmamento no lúdico, ata que de repente a realidade fainos espertar e entrar de vez no mundo adulto. "Aparece unha acronía e á vez unha simultaneidade de tempos, somos eternamente novos e á vez prematuramente vellos" Aparece tamén esa mestura de espazos propio da globalización e das redes sociais, e exprésase dende o lado negativo, pero á vez tamén fala da riqueza da hibridación, e do enriquecemento a través da vivencia dos espazos: tan fermoso o meu Eirado como a miña estancia en Death Valley, e os dous convértense en espazos propios. "Considero que si que debemos intentar cambiar o sistema, pero mentres o facemos, tamén debemos desdramatizar e divertirnos" Podería dicirse que o libro, como síntoma da sociedade actual, apunta a cuestións sociais desacougantes: o exceso de ruído, a violencia (a dor), a confusión na que vivimos inmersos nun mundo de présa e constante bombardeo de imaxes, mais sen querer dramatizar demasiado. Como se os afectos (o amor), ou a propia calma do cervato, puidesen servir de contrapeso. Como se quixeras dicirnos que quedan cousas tanxibles, reais, nas que sustentarse, e que tampouco é para tanto. Percibo como unha vontade diso, de desdramatización. Que pensas sobre isto? Paréceme unha lectura moi acertada! Tan só un último apuntamento: considero que si que debemos intentar cambiar o sistema, pero mentres o facemos, tamén debemos desdramatizar e divertirnos, e utilizar, como ti dis, intelixentemente, os nosos contrapesos.


Summary: Esculca, Avogados Novos e Xustiza e Solidariedade, entre outros colectivos, propoñen medidas para acabar con esa situación e denuncian o caso de Javier Guerrero, preso da Lama que acumula máis de 130 días en greve de fame contra os ''abusos''.

Nas cadeas do Estado español, tamén nas ubicadas en Galiza, hai malos tratos, torturas e outras vulneracións de dereitos humanos. Esta é a denuncia que varios colectivos - Esculca, Xustiza e Sociedade de Galicia, o Observatorí del Sistema penal i el Drets Humans e Avogados Novos- realizaron esta cuarta feira en Vigo nunha comparecencia para dar a coñecer a situación de Javier Guerrero Carvajal, preso na cadea da Lama que leva máis de 130 días en greve de fame. A tortura e os malos tratos non son casos isolados, aseguran, e lembran que nestes anos houbo varias denuncias ao respecto en prisións ubicadas en Galiza. Por iso urxen as administracións a adoptar actuacións para poñer fin a esas situacións e a "facer efectivo o respecto aos dereitos das persoas privadas de liberdade". Unha das denuncias realizadas é sobre as "dificultades" que deben enfrontar os avogados na defensa "dos dereitos dos presos": Propoñen quendas de avogados de oficio para o réxime penitenciario, ou que os xuíces investiguen as mortes que acontecen nas prisións. Estas peticións realizáronse durante a comparecencia na que deron a coñecer o caso de Javier Guerrero, de 33 anos e preso na cadea da Lama. Leva máis de 130 días de greve de fame para reivindicar "a fin dos malos tratos e as torturas" nas prisións. Unhas situacións que, afirman estes colectivos, o propio preso sufriu nas súas carnes. Este protestos non é un caso isolado, senón que hai outros protestos deste tipo no sistema carcelario español Javier Guerrero "está moi mal de saúde" e perdeu máis de 20 quilogramos de peso, se ben "o estado anímico é bo". Está desde hai tres meses no hospital mais iso non significa unha 'relaxación' nas súas condicións penitenciarias, lembran desde estes colectivos: non puido desde o seu ingreso ver nin falar por teléfono con ningún familiar ou achegado e as súas comunicacións reducíronse á correspondencia a través do seu avogado. O letrado explicou que Javier Guerrero entrou en prisión a finais de 2004 por delitos contra a saúde pública e a propiedade e a súa saída do cárcere está fixado para 2020, se ben coa redución de 3 anos por preventivas aplicábeis, a súa condena finalizaría a principios de 2017. Cumpriu logo, sinalou, 2/3 da condena (3/4 ao se aplicar as preventivas) polo que podería solicitar a liberdade condicional.


A enerxía renovable é un invento marabilloso que existe desde os anos 70 e 80 e que permite producir enerxía coa luz do sol ou co vento. Entón, por que agora o boom eólico? O detonante desta febre pola renovable do vento en Galicia, chamada transición enerxética, comezou xusto no momento en que queimar carbón deixou de ser rendible e as térmicas anunciaron o seu peche. É dicir, os mesmos que queimaban carbón e se enriqueceron emitindo grandes cantidades de CO2 agora vístense de verde e convértense nos promotores dos parques eólicos. Este é o lobo con pel de cordeiro. Pero cal é o punto de partida de Galicia? Galicia xa parte dunha situación como produtora de enerxía envexable: Galicia é a comunidade con máis produción eólica da península por KM21 (á excepción da illa de El Hierro). En Galicia, no 2020, máis do 75% da produción eléctrica xa era de orixe renovable2 (hidráulica e eólica), chegando xa ao 74% de enerxía renovable que se marcou no Plan nacional integrado de enerxía e clima 2021-20303 dándolle cumprimento aos obxectivos da axenda 2030. E en lugar de baixar a factura da luz a todos os galegos e galegas que xa soportamos máis que ninguén (á excepción da illa de El Hierro) todas as infraestruturas e danos destas instalacións, temos, en cambio, centos de novos proxectos eólicos que ocuparían o 30% do territorio galego, incluídas Reservas da Biosfera, aldeas e zonas que levan máis de 10 anos agardando por ser incluídas na Rede Natura. Estamos a falar de que o tamaño dunha provincia sería un parque eólico!A gravidade da invasión eólica que ameaza Galicia é realmente enorme: De non a parar será o condena de morte de moitas aldeas que quedarán baleiras, da nosa cultura e paisaxes, e significará empobrecemento radical de toda Galiza, non só do rural! Por moito que a Asociación Eólica de Galicia intente sacarlle brillo aos seus datos para que parezan máis sociables e sostibles, a verdade é que non deslumbran a ninguén. Desmintamos o mito de que os eólicos deixan riqueza no rural. Cos parques eólicos, en realidade: Fincas e vivendas perden arredor dun 30% do seu valor só por estar no radio de 2 km dun parque eólico ou dunha liña de alta tensión segundo varios estudios realizados en EEUU e Reino Unido4. A maioría dos proxectados neste momento impactan en núcleos rurais. A renda per cápita dos concellos con máis parques eólicos é máis baixa que a media galega. É o caso de Muras, o concello con máis parques eólicos, e segundo os datos do Instituto Galego de Estadística ten un PIB catro veces máis alto que a media galega. Cando o PIB é moi alto e a renda per cápita é moi baixa, fálase de economía colonial. Onde vai entón toda esa riqueza que xeran os parques eólicos? O que está claro é que non queda para a xente que vive alí. Non crean emprego na localidade. O emprego que xera un parque eólico é temporal (no momento da construción). Os demais empregos son mínimos e non asentan poboación no rural. É dicir, para o rural, unha granxa, un taller ou unha panadería crean postos de máis valor, máis duradeiros e que apegan persoas ao rural. A paisaxe é un recurso de todos que ademais nos achega benestar. Pensa un momento en que lugar te sentes mellor e seguro que ese lugar non ten liñas de alta tensión, nin subestacións eléctricas, nin aeroxeradores. Así son as nosas aldeas. Se as nosas aldeas se converten en parques eólicos, ademais de valor patrimonial, perderemos benestar. O futuro será máis gris e o despoboamento acelerarase. Quen quere vivir nun parque eólico? Perderemos saúde: o ruído, o efecto discoteca, o risco de accidente por desprendemento, o aumento de depresións e, incluso, o aumento de suicidios, tal e como se comprobou que sucede nas vilas e aldeas próximas a parques eólicos en EEUU. Estes son só algúns dos puntos que considero máis relevantes, hai moitos máis. Máis só con isto, alguén pode xustificar tamaña invasión das eléctricas na nosa terra? Non se pode facer, desde logo, en nome das persoas, do ecoloxismo nin da sustentabilidade. Só en nome do interese duns poucos, que nin tan sequera viven aquí! A transición enerxética debería pasar por fomentar o autoconsumo e os edificios sostibles. Con eólica de tamaño máis humano e cooperativo, prescindido ao máximo da produción masiva de enerxía e do seu transporte a centos de quilómetros dos puntos de consumo agás para uso industrial. Os impactos serían moito menores e a factura da luz moitísimo máis económica. Este plan sería bo para todos, menos para unhas cantas grandes empresas multinacionais que perderían o control sobre un ben esencial hoxe en día como a enerxía.


Summary: O alcalde da localidade responde á concentración convocada pola Plataforma Sarriana polo Río ordenando retirar dúas pancartas. Os activistas acusan o rexedor de ter "escasa consideración" pola veciñanza da vila

Unha parte moi importante da cidadanía de Sarria leva máis dun ano mobilizada contra o proxecto de encanamento do río, un plan moi agresivo con efectos irreversibles para a paisaxe natural da ribeira ou para algunhas das súas pontes. Neste tempo a veciñanza organizada na Plataforma Sarriana polo Río mantivo unha presenza constante na rúa, nos medios e nas redes sociais. Esta mesma fin de semana unha nova concentración protestou contra o plan de derrubo da ponte da rúa Calvo Sotelo da localidade, unha infraestrutura con máis dun século de historia e que se quere substituír cunha nova, cun gasto superior ao medio millón de euros. Nos últimos meses, nos que asistimos a un continuo tirapuxa tamén no terreo legal, con constantes recursos e paralizacións das obras por orde xudicial, os defensores do proxecto, encabezados polo propio Goberno local, tamén estiveron moi activos, tanto nos despachos, coma a través de declaracións públicas. Porén, semella que a medida que se achegas as eleccións municipais de maio, a menos de dous meses xa, as posicións comezan a tensarse aínda máis. Esta mesma semana o Partido Popular de Sarria volveu poñer en funcionamento o seu perfil en Facebook, difundindo unha serie de proxeccións en 3D do aspecto que presentaría a ribeira, en concreto o espazo próximo á propia ponte da rúa Calvo Sotelo, unha vez rematadas as obras, unhas imaxes que a Plataforma Sarriana polo Río criticou, cualificánoas de "propaganda". De igual xeito, o Goberno municipal de Sarria ordenou este mesmo luns a retirada e confiscación de dúas das faixas que foran penduradas hai uns días pola Plataforma nas proximidades da ponte, previa solicitude de permiso no propio Concello, que -aseguran dende a Plataforma- non chegou a responder afirmativa nin negativamente á petición. Nas faixas podíase ler "Grazas, Sarria" e "Sen medo ós gobernantes, sen medo ó caciquismo, sen medoá represión". Segundo representantes da Plataforma, foi o propio rexedor José Antonio García quen deu a orde directa de retiraralas. Os activistas víronse obrigados a demandar a axuda da Policía Local e da Garda Civil, para evitar que as pancartas fosen retiradas. A Plataforma Sarriana polo Río sinala que o alcalde "está amosando a escasa consideración que lle merecen os veciños de Sarria e as súas opinións, que sexan ou non coincidentes coas del, si deben ser repetadas nun estado de dereito" e conclúen que "coas súas actitudes o señor. García só está conseguindo manchar reiteradamente o cargo institucional que na actualidade ostenta e que debería respetar en todo momento". Contra o derrubo da ponte "A demolición desta ponte é un absurdo e un despilfarro, como xa foi a do finado Toleiro" Ao redor de 200 veciños e veciñas concentráronse este domingo sobre a ponte ameazada de derrubo, sinalando que "a demolición desta ponte é un absurdo e un despilfarro, como xa foi a do finado Toleiro" e que "os sarriaos non estamos dispostos a asumir ese custo". Está previsto que as obras de eliminación desta infraestrutura e de construción dunha nova ponte comecen a vindeira semana, unha actuación que terá un custe de 510.584 euros e que obrigará a cortar o tráfico durante oito meses, ata novembro. Na concentración, representantes da Plataforma fixeron tamén balance da mobilización que manteñen dende hai 15 meses, destacando que as súas accións buscan "preservar o patrimonio que nos legaron os nosos maiores para transmitilo aos sarriaos do futuro", co obxectivo "de salvagardar non só as pontes, as árbores e o río, senón tamén a idea e, sobre todo, a práctica, da cidadanía responsable". "Durante este longo ano, un grupo de persoas moi diferentes mobilizámonos e loitamos, forzadas a protexer o patrimonio de todos ante a escandalosa pasividade da Administración", dixeron, salientando que "nesta loita vímonos empurrados a demostrar o que Sarria é e non é". Explican que "Sarria non é un punto nun plano dun distante despacho oficial. Sarria non é só unha circunscrición electoral da que extraer votos cada catro anos. Sarria non é unha vila de xente conformista, resignada e medorenta". "Sarria é os seus ríos, as súas pontes, as súas árbores, e os sarriaos, os de aquí e os de todas partes, os do pasado e os do futuro, os que hoxe estamos reunidos neste acto e os que non", engadiron. Outra das críticas da Plataforma ten que ver coa negativa do Concello de Sarria a responder ás solicitudes oficiais de información realizadas en marzo do pasado ano, como tampouco respondeu en primeiro termo ás solicitudes do propio Valedor do Pobo, algo que foi sinalado no seu recente informe polo alto comisionado, que criticou especialmente o Goberno local de Sarria como unha institución "recalcitrante" á hora de responder ás súas peticións de información. "Sarria non é un punto nun plano dun distante despacho oficial. Sarria non é só unha circunscrición electoral da que extraer votos cada catro anos. Sarria non é unha vila de xente conformista, resignada e medorenta" A Plataforma lembra que o Concello de Sarria está a incumprir a Lei 27/2006, pola que se regulan os dereitos de acceso á información, de participación pública e de acceso á xustiza en materia de medio ambiente, Lei que lle impón a obriga de responder no prazo dun mes ás solicitudes de información ambiental. "A día de hoxe o Concello de Sarria segue sen responder", subliña a Plataforma, para quen "ou eses informes conteñen información comprometedora para o Concello ou para as outras administracións implicadas no proxecto de encanamento ou o Concello de Sarria está dando mostras máis unha vez da escasa consideración que lle merecen os veciños de Sarria".


Summary: A responsabilidade e o compromiso, a materia de Bretaña e a sociedade contemporánea. A novela de Begoña Caamaño que trata todos estes temas, Morgana en Esmelle, cobra agora unha nova vida na montaxe teatral de Sarabela Teatro, unha recreación do mito artúrico que apón a pregunta do compromiso ético.

A emancipación da muller como parte dunha loita más ampla que comprende o entendemento entre os pobos, a vontade popular por diante dos intereses das elites, a loita contra toda inxustiza. Morgana en Esmelle, a novela de Begoña Caamaño, mostraba un concepto de sororidade profundamente impregnado de ética e integrado no relato mítico da materia de Bretaña cunha lectura inequivocamente contemporánea. A compañía Sarabela Teatro, presenta agora a súa versión teatral da obra, incidindo neste compromiso co mundo no que vivimos nunha montaxe que depura narrativamente o relato de Caamaño, mostrando todas as súas capas. "A novela de Caamaño é fascinante", declara Ánxeles Cuña, directora da montaxe, a Nós Diario. "Seduce desde o primeiro momento con ese compromiso que mostra no texto. Trátase dunha recreación única e absolutamente orixinal do mito pola que nos sentimos inmediatamente atraídas: compartimos as súas preocupacións pola liberdade, pola dignidade, pola loita contra a discriminación… e pensamos que era o momento de poñer en escena unha obra como esta. O reto foi darlle carne teatral, reestruturar a novela de forma que todas esas capas chegasen ao público dunha forma nidia". "Foi unha marabilla poder contar con este equipo, porque nos permitiu equilibrar contido e forma, narrar de novo o relato artúrico sen perder as pontes éticas e políticas que Caamaño estabeleceu na súa versión do mito", di Ánxeles Cuña, directora do espectáculo Converter a materia de Bretaña en teatro Para trasladar a complexidade da novela en obra de teatro, Sarabela construíu un espazo case clásico, espido, que permite visualizar de forma simbólica todos os espazos e as franxas temporais polas que transita o relato. "Si, houbo que estilizar moito para que o fío narrativo tivese continuidade", di a directora, "e para iso foi crucial a coordinación de todo equipo, o vestiario case escenográfico de Ruth D. Pereira, o espazo escénico de Pedro Fresneda, catro pezas de videoarte de Terser Home (Carlos Lago), a música de Guadi Galego, Mercedes Peón e Uxía... Foi unha marabilla poder contar con este equipo, porque nos permitiu equilibrar contido e forma, narrar de novo o relato artúrico sen perder as pontes éticas e políticas que Caamaño estabeleceu na súa versión do mito". As interpretacións resultan importantes á hora de darlle vida a unha trama que se move no campo do mitolóxico pero que require dunha visión contemporánea que lle dea sentido. "A complexidade da historia, que transcorre ao longo de moitos anos e que, polo tanto, contempla moitos cambios nas personaxes, esixía enfrontar as actuación con moita veteranía técnica. Se non, sería imposíbel levar ao escenario unha historia de realismo máxico como esta". Á esa veteranía de catro membros da compañía únense a frescura de Laura Míguez, como Morgana, e a figura xa case venerábel de Quico Cadaval no papel de Merlín. "Quico é un Merlín perfecto, é probabelmente o mellor contador de historias deste país e dá non só o físico, senón tamén a alma do personaxe", comenta Cuña. "O problema con el é que ten unha axenda tremendamente conxestionada, mais é unha persoa moi xenerosa e aceptou a nosa proposta. É unha festa poder contar con el no elenco". A respecto de Laura Míguez, que carga coa responsabilidade de interpretar o papel protagonista, Cuña valora a súa personalidade. "Interpreta a Morgana de nena, de adolescente, de moza e de muller madura, con todos os cambios de rexistro que se precisan para iso. Implicarse co futuro A montaxe de Sarabela -e a novela de Caaamaño- pon o acento nesa sororidade que pode chegar a unir a mulleres rivais, mais sobre todo afonda na necesidade de aceptar as consecuencias dos nosos actos e de abrazar compromisos. "A obra, en realidade, preséntase como un gran flashback que mostra os erros cometidos polos personaxes e o proceso que os leva a recoñecer as súas equivocacións e perdoar. É unha recreación dun mundo pagán e matriarcal de mulleres fortes que buscan o ben común, enfrontado ás manobras de Merlin, nas que se confunden o proveito para a sociedade co mantemento dunha posición de poder. Mais non se trata dunha cuestión de pedir perdón ou perdoar, senón da necesidade de implicarse e comprometerse co futuro", remata Cuña. "Que podemos esperar dun goberno que reduciu á metade o orzamento para cultura nos últimos dez anos?" A pandemia e a escena O futuro é algo que a escena galega non acaba de ver claro: á escaseza tradicional hai que sumar os danos causados pola pandemia. Nese sentido, Ánxeles Cuña cre que "hai que facer un estudo que valore a repercusión real da pandemia no sector. Necesítanse compromisos que vaian máis alá das axudas con diñeiro europeo, plans de continxencia concretos que lle devolvan á cultura a importancia que ten como columna vertebral dun sistema verdadeiramente democrático. Pero que podemos esperar dun goberno que reduciu á metade o orzamento para cultura nos últimos dez anos?", sentenza. Unha longa carreira de adaptacións Nos máis de corenta anos de traxectoria de Sarabela, as adaptacións literarias tiveron un peso importante: desde A esmorga de Blanco amor (da que fixeron dúas versións), até A lingua das bolboretas de Manuel Rivas, o Ensaio sobre a cegueira de José Saramago ou A conxura dos necios, de John Kennedy Toole.


Nos últimos anos de goberno do PP en Galicia e no Estado as persoas usuarias do Sistema Sanitario Público veñen confirmando a rebaixa na calidade da asistencia sanitaria. O Sr. Nuñez Feijoo e a Consellería de Sanidade toman medidas que só prexudican á parte máis débil da cadea, que son as persoas enfermas crónicas e as persoas pensionistas. Medidas como o copago farmacéutico, implantadas polo pp no estado español ou esas tremendas listas de agarda tanto en Galicia como no resto do estado están facendo que o deterioro do Sistema Sanitario Público sexa evidente. A Federación de Asociaciones para la Defensa de la Sanidad Pública afirma que "o copago das persoas pensionistas supón unha barreira de acceso aos fármacos, de tal xeito que un 25% deste colectivo cas rendas máis baixas non retira os tratamentos prescritos, poñendo en risco a súa saúde". A nível local, a Xerencia de Compostela (así como outras xerencias en Galiza), ven de confirmar esta semana aos sindicatos que prevé prescindir de ata 172 camas entre o 16 de xullo e o 16 de setembro. En moitos concellos de Galiza estanse "reestruturando" as consultas de Pediatría (termo eufemístico para dicir que "se quitan Pediatras" dos concellos periféricos a un Punto de Atención Continuada-PAC). As xerencias sanitarias insisten en que "se usarán esos recursos si hay presión asistencial que lo aconseje y justifique". Coma sempre, primeiro é o caos e despois tenta poñerse o remedio, cando xa é tarde. Para os sindicatos trátase dun desmantelamento e "deterioro da Sanidade Pública». Afirman que o peche de servizos sanitarios carece de toda lóxica asistencial, porque xera un incremento das listas de agarda, tanto de cirurxía como de probas diagnósticas e consultas, e tamén das listas de desemprego, ao non contratar a máis persoas desempregadas para cubrilas vacacións do persoal". A Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública afirma que dende que comezou a crise privatizáronse prestacións de servizos médicos e asistenciais, pero agora a Xunta empezou a externalizar a intelixencia do sistema, poñendo en mans privadas a loxística, a investigación, a xestión, os historiais clínicos, a receita electrónica, o laboratorio central de Galicia... E puxéronse en marcha chiringuitos de colaboración público-privada onde é a iniciativa privada a que leva case todo o peso e os beneficios. Manuel Martín, Presidente da Asociación, pon como exemplo a privatización do Laboratorio Central de Galicia, que centraliza todas as analíticas que se realizan nos hospitais do Sergas, ou o acordo segredo cunha multinacional estadounidense que fabrica equipos cardiolóxicos (Medtronic), para que xestione os departamentos de cardioloxía de tres áreas sanitarias –A Coruña, Santiago e Lugo-, poñendo o seu persoal (privado) entre os servizos sanitarios públicos, avaliando custos e valorando as necesidades de material e equipamento que esa mesma empresa vende ao Sergas. O Sr. Feijoo trata de xustificar estas cuestións dicindo que "fixo o que tiña que facer pola sustentabilidade do Sistema Sanitario Público Galego"…pero nós dicímoslle que foi a costa dos e das máis débiles e vulnerables e que como consecuencia das súas políticas as grandes empresas adicadas á sanidade privada están obtendo enormes beneficios. A calidade do Sistema Sanitario Público Galego vese minguada de forma importante polas súas políticas. Outra razón que lle dicimos é que a saúde é o ben máis prezado que temos...se por decisións políticas se perde a calidade da mesma, a comorbilidade e incluso a mortalidade aumenta e recaerá sobre as súas conciencias o que fixeron. A aprobación (en solitario por parte do PP no Parlamento de Galicia e en contra de tod@s) da Lei Galega de Saúde foi un novo tiro na liña de flotación do Sistema Sanitario Público Galego. A aplicación da chamada, eufemísticamente, Lei de Garantías de Prestacións Sanitarias (que o único que garantiza é que o Sistema Público lle vaia derivar "clientes" á empresa privada), fixo que moitas persoas non sexan atendidas en tempo e forma dentro do Sistema Sanitario Público: 45 días para unha proba diagnóstica e unha primeira consulta e 60 días para unha intervención cirúrxica. Isto implica a derivación masiva de pacientes á sanidade privada pois o Sistema Público non pon os medios para facer o que di a lei. …..E queren dar outra volta de porca, facendo (ca presión das grandes multinacionais da sanidade privada) unha Lei para Galiza, ad hoc, de Incompatibilidades Médicas (Lei que agora depende do estado español) e que consideran "moi restritiva" e "aplicada por Talibáns", co que poderán compaxinar a persoal sanitario da Sanidade Pública ca sanidade privada, co novo deterioro que suporá para a Sanidade Pública. Volvemos á pregunta do título deste artigo: Quen provoca o deterioro do Sistema Sanitario Público Galego? Por suposto...o propio sistema! Non o permitamos. Defendamos a Sanidade Pública Galega e impidamos que "os bos xestores" a sigan deteriorando e desmantelando.


Summary: Morreu aos 81 anos unha figura moi relevante da historia da socialdemocracia na Galiza.

Rodríguez Pardo (1936-2018), avogado de profisión, fixo parte da equipa de dirixentes políticos que en agosto de 1963, na clandestinidade, fundaron o Partido Socialista Galego, a formación socialista á que se unirían mozos que logo serían protagonistas relevantes da vida política e tamén cultural do país, entre eles Xosé Manuel Beiras. Pardo foi dos políticos do PSG .-canda Ceferino Díaz e o que acabaría sendo presidente da Xunta, Fernando González Laxe- que tomaron a decisión de se integrar no PSOE, partido ao que se sumarían como colectivo en 1978. Xa no PSOE foi secretario xeral do PSdeG e deputado no Congreso. Aliás, tomou parte na asemblea de parlamentares que elaborou o Estatuto de Autonomía de Galiza. Tamén foi senador e durante unha lexislatura (1989-1993) deputado no Pazo do Hórreo. Foi tamén un incansábel activista pola cultura -cofundador da Agrupación Cultural O Facho na Coruña- e polo debate público, sempre nunha liña de defensa do ideario socialdemócrata e galeguista. A morte de Rodríguez Pardo tivo impacto en twitter, con mensaxes de homenaxe e condolencia por parte dos seus compañeiros e compañeiras, entre eles o actual secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero. Os e as socialistas galeg@s sentimos hoxe a perda de José Luis Rguez Pardo, socialista e galeguista, quen foi secretario xeral do @PSdeG. A semana pasada dabame apoio para o partido. Hoxe o despedimos recoñecendo o seu compromiso vital. DEP.— Gonzalo Caballero (@G_Caballero_M) 12 de xuño de 2018


Summary: O BOE publica que o Consello de Ministros aprobou o indulto que fora denegado polo Executivo de Rajoy para evitar o ingreso na cadea dos dous sindicalistas galegos, condenados a tres anos en 2011 tras a súa participación nun piquete informativo nunha folga de transnporte en 2011

O Goberno de Pedro Sánchez indulta a Carlos e Serafín, os dous sindicalistas galegos que foron condenados a tres anos de prisión por participar nun piquete durante unha folga. O Consello de Ministros tomou a decisión este venres a proposta do Ministerio de Xustiza, aínda que non o fixo público ata este luns, cando publicou no BOE as respectivas medidas de graza para Carlos e Serafín.O perdón gobernamental de Serafín Rodríguez e Carlos Rivas chega máis de oito anos despois de que comezase o seu proceso xudicial e máis dunha década desde a mobilización tras a que empezou o seu calvario. En ambos casos o indulto consiste na "conmutación" da pena de cárcere por "dezaoito meses de multa cunha cota diaria de seis euros", isto é, uns 3.200 euros cuxas condicións debe determinar o tribunal que os condenou.O Goberno central indulta a Carlos e Serafín, condenados a tres anos de cadea tras participar nun piquete dunha folga de transporte en 2008Os principais sindicatos do país, CIG, CCOO e UGT, convocaran en 2008 unha folga no transporte de mercadorías da provincia de Pontevedra durante a negociación do convenio do sector. No marco daquela folga, múltiples traballadores actuaron como piquetes informativos e algúns deles foron identificados pola Policía Nacional e posteriormente denunciados por axentes. Esas denuncias policiais derivaron en varios xuízos dos que practicamente todos remataron en absolución. Pero un xulgado de Vigo considerou que dous deses traballadores, Serafín Rodríguez, da CIG, e Carlos Rivas, de UGT, eran culpables dun delito contra os dereitos de traballadores e aplicoulles a condena máxima: 3 anos de prisión. A xuíza condenounos en 2011 ao considerar que incorreran nun delito contra os dereitos dos traballadores por paralizar varios camións e lanzarlles obxectos. A Audiencia Provincial de Pontevedra ratificou dous anos despois o ditame tras un recurso. Mentres, en toda Galicia, sobre todo no sur, sucedíanse as mobilizacións a prol do indulto que se desenvolverían durante anos e a cada pouco á espera dunha decisión do Consello de Ministros que non chegaba. O Goberno de Mariano Rajoy denegou ese indulto e volveron solicitar outro. Desde aquela a execución da sentenza estaba pendente e os dous sindicalistas á espera dunha decisión gobernamental, que chegou por fin este venres. Mesmo dous camioneiros cuxos vehículos sufriron danos desistiron do proceso e reclamaron o indulto para os dous traballadores. O Goberno de Rajoy denegou o indulto malia que mesmo os camioneiros cuxos vehículos terían sufrido danos reclamaron tamén a liberdade dos sindicalistasAdemais de recoller sinaturas, Carlos e Serafín contaban co apoio por unanimidade do Parlamento galego para recibir o indulto parcial e evitar así o seu ingreso no cárcere. CCOO e UGT entregaran unha queixa ante a Organización Internacional do Traballo (OIT) polos numerosos casos de piquetes imputados en España e organizacións de traballadores de todo o mundo solicitaran a Rajoy que deixase de perseguir o dereito á folga. Pero o Executivo do PP foi inflexible. "Haberá unha posición do Goberno de España acorde ao que solicitou o Parlamento galego", adiantou o líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, xa este xoves. "Estou condenado sen facer nada. Eu cheguei despois de que se lanzasen unhas pedras contra os camións. Estaba aí falando cun compañeiro e veu a policía a identificarnos. Dixéronme que se non fixera nada non tiña de que preocuparme, que había unha gravación. Pero esa gravación non apareceu en ningún momento", explicaba Serafín en 2014, nun momento no que estaba de baixa por ansiedade: "No indulto recoñecín cousas que non fixen, pero é a única saída que me queda para non ir ao cárcere", afirmou como explicación á solicitude do perdón gobernamental.


Summary: Un estudo analizou todos os traballos retractados na literatura científica de bioloxía e medicina recollidos pola base de datos Pubmed. Os autores atribúen o aumento deste problema á presión crecente que existe sobre os científicos para publicar en revistas de excelencia internacional a case calquera prezo.

Un estudo publicado por PNAS analizou todos os traballos retractados na literatura científica de bioloxía e medicina recollidos pola base de datos Pubmed. Deles, o 67% retirouse por malas prácticas, incluídas a fraude (43%), a publicación duplicada (14%) e o plaxio (10%). As conclusións do traballo sinalan que a porcentaxe de estudos retractados por fraude se multiplicou por 10 dende 1975. O traballo desvela un crecemento continuado da fraude científica, que repuntou sobre todo a partir de 2000. Os casos de plaxio e publicación duplicada (o mesmo estudo en revistas diferentes) só se comezan a observar a partir de 2005. O estudo tamén salienta que China e India plaxian máis que os EE.UU. A revista Nature aseguraba recentemente que as retractacións aumentaran un 1.200% na última década, mentres que o número total de publicacións crecera un 44%. The Guardian analizaba este fenómeno hai unhas semanas e aseguraba que a causa do aumento das fraudes e das correccións estaba na conectividade global, que facilitaba o coñecemento e análise de traballos publicados en todo o mundo, e tamén na mellora das ferramentas de investigación que permitia unha revisión máis certeira de todas as variables. Outro estudo recente aseguraba que o dous por cento dos investigadores admitía ter "fabricado, falsificado ou modificado datos ou resultados cando menos unha vez e un 34% admitía outras prácticas "cuestionables" Outro estudo recente aseguraba que o dous por cento dos investigadores admitía ter "fabricado, falsificado ou modificado datos ou resultados cando menos unha vez e un 34% admitía outras prácticas "cuestionables". Preguntados polos seus compañeiros as respostas crecían até o 14% de casos de falsificación e até o 72% de persoas que incorrían en mala praxe. Arturo Casadevall, inmunólogo da Universidade Yeshiva (EE.UU.) e coautor do estudo, atribúe o aumento deste problema á presión crecente que existe sobre os científicos para publicar en revistas de excelencia internacional a case calquera prezo: "Os científicos son humanos e algúns sucumben á presión, especialmente cuando hai tanta competencia para conseguir fondos cos que financiar as súas investigacións", explica. O seu estudo salienta que "os casos de plaxio dispáranse a partir de 2005, o mesmo ano no que os institutos nacionais de saúde comenzaron a sufrir recortes". "Os casos de plaxio dispáranse a partir de 2005, o mesmo ano no que os institutos nacionais de saúde comenzaron a sufrir recortes" Apenas 16 dos máis de dous mil casos analizados correspondesn a España. "En España non hai datos do que sucedía até hai tan só uns anos", explica o investigador do CSIC Pere Puigdomènech. Esa falta de rexistros fai difícil saber se o problema do engano e o plaxio seguiu en España un crecemento coma o que se observa nas cifras globais.


Summary: O Consello de Contas atopou numerosas irregularidades en ducias de contratos durante o período en que o hoxe conselleiro de Política Social era alcalde de Ferrol. En declaracións a Sermos, o político defende o seu labor e deixa a porta aberta a presentarse de novo á alcaldía. Eis un extracto da reportaxe publicada no Sermos Galiza 282.

Estes días os partidos comezan a afinar maquinaria para as eleccións locais de 2019, sobre todo dándolle cancha a posíbeis candidatas e candidatos. En Ferrol, todo apunta a que o PP presentará de novo José Manuel Rey Varela, malia que o seu nome tamén soa como relevo de Alberto Núñez Feijóo. Sermos cuestionou ao conselleiro de Política Social pola súa candidatura a alcalde. "A decisión do candidato adoptarase, no seu momento, polos militantes do PP de Ferrol; que agora estamos máis preocupados polo abandono, a paralización, a falta de goberno estábel e a inexistencia dun proxecto de cidade", respondeu. De paso o conselleiro presume de ferrolán, destacando "o orgullo e responsabilidade por ser conselleiro de Política Social e tamén polo feito de que Ferrol teña un conselleiro despois de 20 anos sen telo, unha situación que me permite seguir traballando por Ferrol e participar en decisións importantes para a miña cidade". Da resposta do mandatario pode deducirse que mantén a porta aberta para encabezar as listas e aplicará a estratexia do PP, que leva meses acusando os gobernos municipais de esquerda de parálise e ineficacia. Agora ben, a Rey Varela xurdiulle un obstáculo nesta estratexia, a recente fiscalización a súa alcaldía (2011-2015) por parte do Consello de Contas. Os contábeis públicos din que "a revisión dos informes de reparos efectuados pola Intervención do Concello evidenciou a existencia de gastos, por importe de 3.333.144 euros, adoptados fóra dos procedementos estabelecidos pola lexislación vixente en materia de contratos do sector público". [Podes ler a reportaxe íntegra no semanario Sermos Galiza 282, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Os sindicatos CCOO, UGT e CSICA logran un preacordo coa empresa para reducir a xornada de gran parte do cadro de persoal e pactan un programa de baixas incentivadas para 700 persoas. Tamén haberá unha redución salarial de ata o 14,6%

Hai acordo entre Novagalicia Banco e os sindicatos CCOO, CSICA e UGT para reducir o número de persoal en 700 traballadores máis. E, sobre todo, para aliviar o custo de explotación mediante a redución de xornada, salario e o peche de oficinas. E é un preacordo que se fai público o mesmo día en que, en Madrid, tivo lugar a presentación de EVO Banco. Esta é a nova marca comercial, que adiantou Praza en exclusiva, coa que NGB operará na rede exterior (agás en Castela e León e Asturias). Os sindicatos asintantes consideran que o acordo é positivo e non quixeron agardar ata o día da sinatura para dalo a coñecer. Novagalicia Banco adelgaza por dentro e por fóra cunha marca, EVO, que se cualifica de "intelixente" e destaca a sinxeleza do seu nome. Non aparece Galicia na nomenclatura. A fidelidade da clientela que non é galega esperan gañala e captala cun depósito especial que non cobra comisións na retirada de cartos en caixeiros de "calquera rede" do Estado. Non sucede o mesmo en Galicia coa tarxeta de débito dos clientes de NGB. A tarxeta MasterCard débito ten, a partir do segundo ano, un custo de mantemento de 18 euros. O acordo laboral A base do acordo, e o que máis destacan os empregados, é que non se aplica a reforma laboral. A norma estatal posibilita a unha empresa a presentar un ERE por causas económicas e organizativas e en previsión de caída de vendas e beneficios. Os traballadores terán ata o 31 de marzo para acollerse ao programa de baixas incentivadas acordado o 21 de xullo de 2011 para un total de 350 persoas. Este plan non foi ben acollido polos traballadores, se ben fontes internas da compañía aseguran que nas últimas semanas as solicitudes para acollerse ao mesmo medraron "considerablemente". A partir do 1 de abril esta medida será retirada. Será entón cando entre en vigor o novo programa de reestruturación e reorganización do cadro de traballadores. Con este acordo a entidade "poderá suspender de maneira rotativa o contrato de traballo ou reducir a xornada de até o 75% dos empregados do seu persoal, a través de calquera das seguintes fórmulas", reporta a circular dos sindicatos asinantes. 1. Suspensión do contrato de traballo de até seis meses consecutivos, que poderá comezar en calquera data comprendida entre o 1 de abril de 2012 e o 1 de outubro de 2014 2. Redución da xornada anual de até o 25% da mesma durante un período de dous anos, que poderá comezar entre o 1 de abril de 2012 e o 1 de outubro de 2012 3. No caso de traballadores afectados por peches ou restructuración da rede de oficinas, e cun límite de 450 traballadores afectados, a suspensión do contrato poderá ser de até un ano e a redución de xornada de até o 50% durante un período de dous anos Nos tres casos os traballadores deberán compatibilizar o correspondente salarial (nos de suspensión, unha doceava parte do 20% do salario anual) e o desemprego. Durante o período de suspensión, segundo os sindicatos, o traballador sumará ese tempo como antigüidade na empresa. Baixas incentivadas O programa de baixas incentivadas, para 700 persoas, estará dispoñible durante dous anos. Tendo en conta as medidas legais adoptadas recentemente para desincentivar e penalizar a saída do mercado de traballo dos traballadores de máis idade, "a entidade poderá rexeitar a extinción do contrato dos traballadores con 50 ou máis anos de idade que manifesten a súa vontade de acollerse á medida de baixa indemnizada", di a circular. A indemnización será de 45 días por ano traballado cun máximo de 42 mensualidades. Non excederá dos 200.000 euros. A partir de xaneiro, e agás no caso das persoas que cobren menos de 25.000 euros brutos ao ano, os salarios serán reducidos entre 2 e o 14,6%. A empresa presentara un plan segundo o cal os salarios máis elevados, especialmente para a alta dirección, se reducirían nun 30%.


Summary: O COF e o Concello programan moreas de actividades ata decembro para reivindicar o labor na atención á saúde afectivo-sexual dun espazo que mantén o espírito "de loita, innovador e feminista" que marcou a súa creación. Falamos con María Xesús Díaz, psicóloga clínica da entidade.

O Centro de Planificación Familiar da Coruña cumpre 35 anos neste ano. O aínda coñecido como COF (polo seu antigo nome, Centro de Orientación Familiar) celebra da man do Concello este aniversario durante este último cuatrimestre cunha morea de actos que visibilizan e reivindican o importante labor dunha entidade pioneira en Galicia e practicamente no Estado e que mantén o seu espírito "reivindicativo, innovador e feminista". O mesmo co que foi fundado a finais de 1983. O Centro de Planificación Familiar da Coruña celebra o seu 35º aniversario con moreas de actos no último cuatrimestre do ano Foi o Concello da Coruña quen creou o centro ao pouco da volta da democracia, cando espazos coma este eran escasos ou cun enfoque ben diferente. Daba así cobertura á atención á saúde sexual e reprodutiva, que no seu día non estaba nin contemplada como prestación sanitaria dentro da Seguridade Social. En 1982 había un centro por cada provincia dependente das antigas delegacións de Sanidade. "Foi pioneiro porque a rede que había era escasa e diferente. Os primeiros COF foron abertos por colectivos feministas nalgúns puntos do Estado, pero logo algúns dos primeiros concellos democráticos decidiron asumir este labor e o da Coruña foi un deles; cando abriu, apenas había nalgunha outra cidade do Estado", lembra María Xesús Díaz, psicóloga clínica do Centro de Planificación desde hai 30 anos. "O COF da Coruña naceu cunha filosofía distinta a outros centros, tiñamos unha dimesión máis educativa e máis flexible" Desde sempre, foi diferente. "Naceu con outra filosofía distinta ao resto que, ao depender de Sanidade, tiñan consulta pero non ían máis aló; aquí tiñamos máis posibilidades para darlle unha dimensión máis educativa, pedagóxica... Eramos máis flexibles", explica Díaz, que aclara que o COF segue a manter ese espírito "reivindicativo" e de forte vencello aos movementos sociais, veciñais, feministas ou LGBTIQ. A explicación, para esta profesional, é clara: "O centro creouse ao pouco da morte de Franco e a xente que comezou a traballar nel era moi reivindicativa e activa porque viñan da loita contra o franquismo; iso marca e marcou tamén o espazo". A cidadanía coruñesa da súa área sempre tivo neste centro, xestionado pola administración local a través dun convenio co Sergas e a poucos metros da Torre de Hércules, unha referencia no que ten que ver coa educación e a información sobre saúde afectivo-sexual. "Depender do Concello permítenos manexar orzamentos máis flexibles", explica Díaz, que conta que a intención de Sanidade en canto á educación para a saúde e atención comunitaria "quedou en nada". "A maioría dos dispositivos do Sergas fan consultas, pero nós coordinámonos con varias concellerías e iso dános a oportunidade de facer moitas cousas: atención, información, charlas, faladoiros, teatro, contacontos, conferencias...". Concello e COF destacan o labor do centro "malia os múltiples recortes" que a Xunta aplicou a estes espazos Rocío Fraga, concelleira de Igualdade e Diversidade, destacou na presentación dos actos do 35º aniversario o importante labor do COF "malia os múltiples recortes que veñen sufrindo todos os servizos vinculados á sanidade pública, en especial na saúde afectivo-sexual e reprodutiva e, en concreto, a das mulleres". Ademais, lembrou que o centro coruñés vén denunciando desde 2012 "unha importante sobrecarga nas atencións xinecolóxicas ante o peche deste servizo no centro de planeamento do Ventorrillo". "A Xunta está deixando morrer os centros de planificación familiar", destaca María Xesús Díaz, psicóloga clínica do COF "E seguimos igual", conta Díaz, "a pesar de que colectivos veciñais, feministas ou de defensa da sanidade pública se mobilizaron arreo". Agora, o servizo xinecolóxico dáse só neste centro. "Se unha muller ten que poñer un DUI, o Sergas mándanola aquí, é unha tolemia", conta quen aclara que a Xunta "está deixando morrer os COF". "Non cobren prazas cando hai xubilacións, rotan os profesionais, non os mandan todos os días... Aquí mantemos o equipo ao completo pero non pasa así en todos", engade. Centro de Planeamento Familiar no barrio da Torre, na Coruña / © Google En 2009, ademais, a Xunta decidiu eliminar tamén o programa Tarde Xove, que agora será recuperado noutro formato polo Concello. "Tiña un papel moi importante á hora da prestación de servizos de atención á poboación xuvenil da Coruña, nun momento, ademais, no que o 25% de todas as consultas contabilizadas no COF eran de menores de 20 anos", explicaba Fraga. Agora, malia a imposibilidade de consultas ao non haber profesionais do Sergas, si haberá obradoiros os mércores e xoves á tarde, horario clave para achegar a mocidade. "Desde que deixamos de abrir polas tardes os máis novos deixaron de vir pero agora coido que recuperaremos esa franxa de idade", explica Díaz, que aclara que se ofrecerá información sobre o sexting ou a diversidade sexual, entre outros temas, ademais de sobre anticoncepción. O Concello da Coruña recupera o programa Tarde Xove, dirixido á mocidade, que foi eliminado polo Sergas en 2009 María Xesús Díaz leva 30 anos no Centro de Planificación Familiar e aprecia mudanzas nestas tres décadas. "A xente atrévese máis a formular dúbidas ou dificultades sexuais. Antes viña con moita vergoña e nerviosa", explica quen aclara que agora tamén "hai moita poboación trans, lésbica ou bisexual que se achega para informarse ou recibir asesoramento" cando antes non era tan habitual. Os actos polo 35º aniversario inclúen concertos, teatro, faladoiros ou obradoiros até o mes de decembro Todos, os de agora e os de antes, están chamados a celebrar un 35º aniversario que deu xa comezo aos numerosos actos que se estenderán até mediados de decembro. Neste xoves terá lugar o faladoiro inaugural da conmemoración sobre O papel do movemento feminista na defensa dos dereitos sexuais e reprodutivos nos últimos 50 anos, que impartirá Lola Ferreiro Díaz e moderará María Xesús Díaz: "O papel do feminismo foi, é e será importante, ao igual que a dos colectivos sociais que sempre tiveron importancia neste COF". Xa o venres 28, o Campo da Leña acollerá, desde as 21 horas, o Concerto dos praceres seguros e diversos, que contará coas actuacións de Taller Naranja Imaginario, Ezetaerre, Tanxugueiras e Wöyza. Desde outubro e até decembro, obradorios para famililas nas bibliotecas ou contacontos dirixidos aos máis pequenos. Tamén faladoiros ou espectáculos teatrais para centros educativos, entre outras moitas actividades. Programación de actividades polo 35º aniversario do Centro de Planificación Familiar da Coruña


Summary: Os 28 non cumpren cos compromisos adquiridos en materia de acollemento. O Estado español, entre os que peores cifras amosa.

Desde que a crise de persoas refuxiadas petou ás portas de Europa, os Estados membros da UE asumiron unha serie de compromisos para atender as solicitudes de asilo político presentadas por milleiros de persoas que fuxen da guerra e da miseria. O primeiro destes foi en xullo de 2015 cando se comprometeron a acoller de maneira urxente 22 mil persoas procedentes de terceiros países, principalmente Xordania, Turquía e Líbano. A UE acolleu até o momento 5.677 persoas das 22 mil que dixo asumir en xullo de 2015 Segundo recoñeceu o comisario europeo de Inmigración e Interior, o grego Dimitris Avramopoulos, a UE acolleu até o momento 5.677 persoas como parte dese programa, maioritariamente por parte de Reino Unido (1.864), Austria (1.395) e Dinamarca (481). O Estado español non acolleu nen unha soa persoa solicitante de asilo como parte deste programa embora correspondérenlle 1.500. En setembro de 2015 o compromiso de reasentamento asumido pola UE era de 160 mil persoas procedentes de Grecia e Italia, os territorios que están a asumir, pola súa posición xeográfica, a presión das chegadas desde hai dous anos. No que vai de tempo, sete meses, foron reubicadas 1.145 persoas. Así o recolle o segundo informe de avaliación publicado pola Comisión europea. O Estado español apenas reasentou 18 persoas refuxiadas procedentes de Italia, ningunha de Grecia. O compromiso asinado era de 8.023 Neste senso, durante o último mes --cumpre lembrar que a primeira avaliación da Comisión foi en marzo-- só foron reubicadas 208 persoas. De novo, o Estado español continúa sen cumprir os seus. Das 8.023 persoas que lle correspondían só acolleu 18, todas procedentes de Italia, ningunha de Grecia. No último mes non asumiu ningunha. Entretanto, o número de persoas que chegan ás costas gregas e italianas non cesa, embora reducirse a respeito dos pasados meses. No que vai de ano chegaron a Grecia 153,156 persoas mentres que Italia recibiu 19, 930 de acordo coas cifras fornecidas pola Organización Internacional para as Migracións.


Summary: "O continuísmo da política de restricións cara a educación pública levará no ano 2022 a un total de docentes inferior que existía no país cando Feixoo accedeu á Xunta no 2009: 30.424 por 30.439". É unha das conclusións recollidas pola CIG-Ensino nun informe en que analiza os orzamentos do Goberno galego para 2022 en materia de educación.

O sindicato maioritario no sector pon de manifesto que "sobre o papel, a cifra de docentes mantense lixeiramente por riba da existente no ano previo á pandemia, algo que se produce parcialmente polo aumento de docentes provocado nas primeiras semanas deste curso tras as protestas de familias, profesorado e a CIG-Ensino". A perda, explica a CIG, "é enorme ao respecto dos orzamentos de 2021, con 868 docentes menos, o que representa un devalo do 2,78%". "Se comparamos as cifras co orzamento previo á pandemia vemos como as cifras só son superiores grazas ao aumento de docentes dos corpos de Ensino Secundario (PES) e de Formación Profesional (PTFP) manténdose estancadas as cifras de mestres de infantil e primaria", recolle o sindicato nun comunicado. Fronte esta realidade, a CIG-Ensino salienta a do ensino privado: "Partindo dun valor 100 para as contas de 2021, soben moito máis os fondos para o ensino concertado (nos orzamentos de 2021 suporían case 197,99) que as contas xerais da Consellaría (fican en 174,48), mais mesmo os orzamentos xerais da Xunta pasan por riba do investimento educativo (cun valor de 189,06)". As cifras de incremento aínda se disparan máis atendendo a que, dentro do ensino concertado, o principal incremento destes 20 anos tivo lugar en educación infantil (cun valor no 2021 de 288,15). O financiamento do ensino concertado volve medrar por riba do investimento no ensino público Nas contas do 2020 o financiamento do ensino concertado volve medrar por riba do investimento no ensino público. Así, as transferencias correntes (concertos) e as de capital (axudas diversas ao ensino concertado) soben un 2,51% ao respecto do exercicio 2021, mentres que a suba xeral de Educación queda nun 2,03%. Por outra banda, a CIG advirte de que "se comparamos as contas educativas coas do conxunto do Goberno galego nos orzamentos do 2022 advírtese un lixeiro incremento ao respecto do ano anterior mais fica moi lonxe da relevancia de Educación nas contas xerais producida nos exercicios 2006-2009 (no bipartito)". Naqueles anos, lembra, superáronse porcentaxes do 26% no gasto educativo sobre o gasto total da Xunta, mais as contas de 2022 mantéñense nun peso de Educación moi inferior, "tan só dun 20,71%". A rebaixa nos actual dos centros, segundo o informe da CIG, chega ao 18,66% e afecta a todos os tipos. A respecto da lingua, indica que o seu fomento cae un 22,64% ao respecto do exercicio do 2021 e é na partida principal, de campañas de normalización lingüística, a que perde un de cada catro euros investidos no curso actual. "Tamén chama a atención como as partidas que máis medran dentro deste programa [de lingua] son a que de destina a empresas privadas, que medra por riba do 30% por segundo ano consecutivo e a que vai a centros concertados que sobe máis dun 11%", salienta a CIG. Congreso da CIG-Ensino Os datos a respecto do orzamento da Xunta foron presentados nunha rolda de prensa en que tamén se presentou o VIII Congreso da CIG-Ensino, que decorrerá o 13 de novembro no Auditorio da Galiza (Compostela). Unha xornada na que delegadas e delegados do Consello Federal do sindicato analizarán o traballo realizado no período que conclúe e onde marcarán os obxectivos para os próximos catro anos. "Imos" é o lema baixo o que se realizará o congreso, co norte posto na defensa "dun ensino centrado no país, por un profesorado con dereitos e baixo a premisa da igualdade". Na véspera da sesión do ccongreso terá lugar un encontro sindical coas delegacións internacionais convidadas na que se realizará unha análise sobre os retos que afrontan os respectivos sistemas educativos e da resposta sindical a eses retos. Tomarán parte do conclave 200 delegadas e delegados. A xornada comezará ás 10 horas e a apertura irá seguida do informe da Executiva Federal e votación deste para posteriormente, e xa baixo a dirección da Mesa Presidencial electa ao efecto, debater e votar os Estatutos, o relatorio de acción sindical e, finalmente as candidaturas que se presenten nos tres procesos abertos: a renovación da Secretaría Nacional, da Executiva Federal da CIG-Ensino e da representación da federación no Consello Confederal da CIG. No acto de clausura, que comezará aproximadamente ás 13:30 horas intervirán as delegacións convidadas, será a presentación das candidatas e candidatos electos, a votación das resolucións do Congreso e a intervención do secretario xeral da CIG. O feche final estará a cargo da persoas que sexa elixida secretaria ou secretario nacional de CIG-Ensino.