Summary: A década de 1980, coa Dama de Ferro en Downing Street, supuxo o inicio do desmantelamento das minas de carbón no norte de Inglaterra, en Escocia e en Gales. As consecuencias socioeconómicas foron tan graves que a lixeireza con que o primeiro ministro falou daquela época é como amentar a soga na casa do aforcado.

"Grazas a Margaret Thatcher, que clausurou tantas minas de carbón por todo o país, tivemos un gran e temperán comezo e agora estamos a abandonar rapidamente o carbón por completo". Boris Johnson, de visita en Escocia, amentou a soga na casa do aforcado cunha broma a respecto da transición enerxética. O responsábel de Política do Glasgow Times escribía en Twitter: "Miles de traballos perdidos, comunidades devastadas e o inicio de décadas de decadencia, mais Boris Johnson rise do feche das minas de carbón por parte de Margaret Thatcher durante a súa visita escocesa". En 1984, había 170 minas de carbón en funcionamento en Gran Bretaña que daban emprego a case 200.000 persoas. En 2015 non ficaba ningunha aberta. Foi Thatcher, primeira ministra entre 1979 e 1990, quen nese ano 1984 anunciou a clausura de 20 das explotacións. A decisión do Goberno do Partido Conservador levou a unha folga masiva que se estendeu até 1985, con duros enfrontamentos entre mineiros e Policía. Ademais, supuxo un decisivo pulso entre Thatcher e os sindicatos. Gañouno finalmente a coñecida como a Dama de Ferro. As centrais saíron debilitadas, e deuse paso a un novo escenario nas relacións laborais no Reino Unido. Unha época histórica que puxo o país ao bordo dunha guerra civil, relatada en forma de novela negra por David Peace en GB84 (2004), ou por Ken Loach no documental Which Side Are You On? (1984). Rexións mineiras inglesas, mais especialmente escocesas e galesas sufriron as consecuencias da fin daquel mundo que deixou fondas feridas na sociedade. Hipocrisía thatcherista Coas cicatrices aínda sen fechar, Johnson facía estas declaracións na quinta feira durante unha visita ao parque eólico mariño de Moray East, na costa nordeste de Escocia, para promover a enerxía verde e a Conferencia de Nacións Unidas sobre Cambio Climático de 2021 (COP26) de novembro en Glasgow. Respondía ás palabras do líder do Partido Laborista, Keir Starmer, tamén de visita en Escocia, que avogaba por un "calendario estrito" para a fin das exploracións de gas e petróleo. As polémicas palabras de Johnson, pronunciadas en ton choqueiro segundo a BBC, recibiron unha unísona e rápida condena dos líderes da oposición. A primeira ministra escocesa, Nicola Sturgeon, escribiu en Twitter: "Vidas e comunidades de Escocia foron totalmente devastadas pola destrución da industria do carbón por parte de Thatcher (que non tiña nada que ver con preocupación ningunha dela polo planeta). Tratar iso como algo do que se rir é groseiro e fondamente insensíbel con esa realidade". En 1989, Thatcher xustificou na ONU o feche das minas, advertindo que os gases de efecto invernadoiro "estaban a mudar o ambiente do noso Planeta de maneira nociva e perigosa". Unha desculpa, como salientou Sturgeon, que nada tiña a ver co seu compromiso ecoloxista e moito coa súa revolución neoliberal. Tal e como lembraba na sexta feira, 6 de xaneiro, Ewan Gibbs, profesor da Universidade de Glasgow, en The National, "o Goberno de Thatcher non tiña problema en importar decenas de millóns de toneladas de carbón, ademais de queimar grandes volumes extraídos por medio de métodos destrutivos a ceo aberto en Gran Bretaña". Tamén Gillian Mackay, deputada dos Verdes (partido en negociacións de Goberno co SNP de Sturgeon), incidiu nisto, recolleu The Scotsman: "A aniquilación da industria do carbón por parte de Thatcher non ten absolutamente nada que ver co ambientalismo e todo coa súa vil ideoloxía antisindical". E engadiu: "Os Verdes escoceses non permitirán que os tories [o Partido Conservador] repitan os erros do pasado. Loitaremos por unha transición xusta para que os traballadores vexan os seus traballos garantidos en industrias sustentábeis do futuro". O malestar manifestouse tamén desde Gales. Nunha entrevista en BBC Radio 4, o primeiro ministro, o laborista Mark Drakeford, cualificou as palabras de Johnson de "groseiras e ofensivas". "O dano provocado ás rexións mineiras galesas hai 30 anos foi incalculábel, e aquí estamos 30 anos despois cos Tories aínda celebrando o que fixeron", afirmou. Perdón colectivo Desde o 10 de Downing Street (a oficina do primeiro ministro británico), non ofreceron na sexat feira unha desculpa, tal e como se lle reclamou a Johnson. Con todo, sinalouse que "o primeiro ministro recoñece o inmenso impacto e dor que o feche das minas de carbón produciu en comunidades de todo o Reino Unido". En outubro de 2020, o Goberno de Escocia, seguindo as recomendacións dun panel independente de dereitos humanos, prometeu un perdón colectivo aos centos de mineiros condenados e multados por "alteración da paz" durante a folga de 1984-1985. Dos case 500 casos xudiciais, 85% acabaron cun veredicto de culpabilidade. Uns 200 mineiros perderon o traballo, 60% dos cales nunca máis volveron ser readmitidos. O panel recolleu numerosas alegacións de arrestos ilegais e despedimentos improcedentes. O perdón incluirá os xa falecidos. Emprego e transición ecolóxica, a debate Protexer os postos de traballo ao tempo que se combate a crise climática. Ese dilema cada vez máis presente en países de todo o mundo cobra especial importancia naqueles, como Escocia, cunha gran riqueza petrolífera. O discurso político dos tories céntrase en advertir dos perigos para o emprego que suporá un acordo de Goberno ─moi avanzado─ entre o SNP e os Verdes. Consideran que ameaza 100.000 postos no sector do petróleo e do gas. Os ecoloxistas insisten que na transición enerxética non se cometerán os erros do pasado e que eses empregos serán reciclados. Un discurso similar ao de Starmer, que anunciou a oposición dos laboristas ao proxecto petrolífero de Cambo, nas illas escocesas de Shetland (entre as Feroe e Noruega). Estímase que almacena até 255 millóns de barrís: uns 132 millóns de toneladas de CO2. A aprobación depende do Goberno británico.


Summary: O Movemento Galego da Saúde Mental asocia este incremento á crise e "inacción" das autoridades sanitarias. Denuncia a "falla de transparencia" nestes temas.

O Movemento Galego da Saúde Mental presentou en Compostela a súa valoración sobre o que considera como "alarmante incremento da taxa de suicidio en Galiza". En base aos propios datos que manexa o MGSM, a taxa chegou en 2014 a 14 casos de suicidio por cada cen mil habitantes, unha cifra 2 puntos superior á de 2013 (12,03 por cada cen mil habitantes en Galiza fronte ao 8,3 no conxunto do Estado). O portavoz deste movemento, Miguel Anxo García Álvarez, enmarca este incremento "que se vén producindo desde o comezo da crise e garda relación directa coas consecuencias da crise". "A crise creou as condicións de risco, un risco xa avisado pola Organización Mundial da Saúde, que sinalara as accións para amortecelas. A ausencia de acción do Goberno é o que nos leva a esta situación". En canto á responsabilidade administrativa, o MGSM amosouse tallante: "un goberno sanitario debe darse por fracasado se no seu mandato as previsións realizadas por un organismo como a OMS se cumpren con danos á poboación". Catro anos seguidos de incremento "Encadeamos 4 anos seguidos de subidas. O incremento está sendo alarmante", afirmou. En 2010 a taxa de suicidios no noso país era de 9,81 por cada cen mil habitantes. En cifras absolutas, as persoas que se quitaron a vida en Galiza foron 390 segundo os datos propios do MGSM, fronte ás 333 de 2013. "Cómpre resaltar que na única provincia que conta cunha unidade sanitaria especializada na prevención do suicidio, Ourense, se produciu unha redución máis notable da taxa de suicidio". Galiza sempre presentou unha taxa de suicidio superior á da media do Estado.


Summary: Anova novela de Berta Dávila chega cando aínda non se extinguiron os ecos do éxito do seu anterior proxecto narrativo, a novela Carrusel (Premio da Crítica 2019).

Confírmase así un estado de forma literario excepcional, que contribúe a definir e madurar a que parece chamada a ser unha das voces máis emblemáticas da nosa narrativa neste primeiro cuarto do século ao que xa nos encamiñamos. Illa Decepción / Berta Dávila / Galaxia / 2020 / 148 páxinas / 15 euros Illa Decepción é un proxecto peculiar que se achega a algunha innovación formal, ao tempo que mantén moitos dos elementos temáticos e de estilo que caracterizaron á autora. Da parte das novidades temos o feito de estarmos ante dúas novelas de tramas alternas, e mesmo con referencias cruzadas, especialmente desde a segunda á primeira. "Algunhas casas" e "Illa Decepción" reflicten dous momentos que xogan a confundir o biográfico co literario e que corresponden, grosso modo, ao momento previo á pandemia e á chegada do primeiro confinamento. Unha abordaxe que, ensaios e reflexións varias á parte, converte por primeira vez á Covid-19 que nos amargou este 2020 en material literario. Se a primeira destas pezas narrativas parte dunha procura polas casas da infancia, a segunda embarca directamente na reinterpretación que o fogar, como lugar de reclusión ou de refuxio obrigado, tomou durante a primeira parte da pandemia. Non son, con todo, os únicos aspectos que toca un libro caracterizado pola multiplicidade das súas historias. Berta Dávila deu coa complexa habilidade de trazar grandes temas baixo a aparencia do anecdótico e do cotián. As dúas tramas deste volume pódense ler case como quen se asoma a un diario persoal, cheo de reflexións que abanean entre o curioso e o intranscendente. E seguramente ese é un dos grandes riscos que gardan este tipo de proxectos. A autora fálanos de importancia dos espazos que algún día habitamos, da parte de nós que quedou neles e do irrecuperábel dos territorios da memoria. Tamén das vidas que aconteceron fugaces sen case deixar rastro, e dos rastros que as nosas accións deixan nun mundo interconectado. De como elementos da cultura contemporánea como os videoxogos poden servirnos para crear refuxios nos que sobrevivir. E da pandemia e todo o que afectou ás nosas vidas. E fálanos de todo isto aínda que o material co que estas cuestións están construídas parece facernos esvarar un par de veces ao desinterese por un relato excesivamente persoal e ancorado en pequenas banalidades que só o ritmo da obra e o estilo da autora conseguen validar.


Summary: Brandám, Simom e Raúl recoñeceron a súa culpabilidade e aceptaron unha pena de tres anos e medio de privación de liberdade, propiciando un acordo entre as partes que derivou na suspensión do xuízo. Briga, organización xuvenil independentista á que pertencen, mantén que foi un proceso "político" onde "a palabra de funcionarios armados" primou sobre a realidade dos feitos, acontecidos durante a Jornada de Luita do 24 de xullo de 2011

Os tres mozos militantes da organización independentista Briga que foron xulgados pola súa participación nunha rondalla na noite da Patria de 2011 non irán ao cárcere. A acusación pedía para eles 17 anos de privación de liberdade, mais un acordo coa fiscalía rebaixou a pena a tres anos e medio, polo que non entrarán na prisión. A cambio, os encausados, Brandám, Simom e Raúl, recoñeceron a súa culpabilidade polos feitos que se lles imputaban e aceptaron a condena menor. O acordo entre as partes deu lugar á suspensión do xuízo. Segundo a sentencia, Brandam foi condenado a un ano de prisión por un delito de atentado e a seis meses por lesións; para Simom decretáronse seis meses de cárcere por resistencia á autoridade e outros seis por desordes públicas; e Raúl tería que afrontar un ano de privación de liberdade por estragos. Porén, Briga considera que o proceso ao que tiveron que se enfrontar os tres mozos, celebrado o día 8 nos xulgados de Fontiñas de Compostela, é "un xuízo político" e recalca que os independentistas son "vítimas dunha durísima persecución policial" que os deixou "en situación de indefensión" após unha fase de instrución en que a policía "ratificouse na construción de probas falsas" que derivaron nunha petición de 17 anos de cárcere. Os feitos que se lles imputaban aconteceran na Jornada de Luita do 24 de xullo de 2011, na véspera do Día da Patria. Ás portas do xulgado e ao berro de 'Non son terroristas, son independentistas', ducias de persoas reclamaron a súa absolución.


Summary: O 14 de febreiro é o 'día dos namorados' mais tamén da saúde sexual.

Ás portas do día de San Valentín, os negocios pintan de vermello os seus escaparates e penduran corazóns coa ilusión do amor máis romántico. Ceden á presión comercial e ao marketing do que parece a única forma de querer. Tamén as aplicacións de emparellamentos en liña se preparan para un aluvión de citas de última hora. Conquista "rápidas", "cómodas", que ás veces mesmo dan para "encontrar o amor verdadeiro". A profesora de secundaria e coordinadora da Rede Educativa de Apoio LGTBIQ+ Ana Ojea destaca en declaracións a Nós Diario a pegada que aínda teñen estes discursos. "A nivel cultural temos unha carga moi pesada e difícil de desconstruír. A nivel familiar, escolar, de medios e de rúa, a sociedade está programada para se relacionar baixo a idea do amor romántico, o amor malentendido", ríxido e dominante, que entronca, di, "co sistema cisheteropatriarcal no que vivimos". Asegura que é preciso analizar e desmontar os mitos do amor romántico entre a poboación adolescente nos termos da teoría feminista "xa que por regra xeral, na escalada da violencia machista, os mitos do amor romántico están entre os seus alicerces, ao igual que a carencia case absoluta de educación emocional e sexual no sistema educativo regrado", que alenta "relacións tóxicas de poder e dominación, ademais da persistencia do binarismo de xénero". Decosntruír o amor romántico A educadora social Noelia Darriba, membro do grupo de traballo Fiadeiras do Colexio de Educadoras e Educadores Sociais da Galiza, resta presión ao colectivo adolescente para sumar maior responsabilidade á poboación adulta. Desde unha perspectiva de xénero defende a necesidade de facer "deconstrución do que se entende por amor" sen deixar que todo o peso recaia na mocidade. "O que dicimos e o que facemos as persoas maiores de idade importa". É chave para que se sigan transmitindo valores que encamiñan as crianzas "cara a unha idea de amor hexemónica" que coarta a liberdade individual e outro tipo de relacións afastadas da concepción clásica do namoramento, afirma. Tamén a industria audiovisual contribúe a reflectir un tipo de amor único: "o amor de parella". Aí reside o romanticismo e a idea de felicidade, precisa Darriba. "É un amor que custa, que se vive como un logro social, como se dun status se tratase. De feito, pesa certa presión sobre esa idea e aprémase a necesidade de mocear e ter parella", case sempre "coa heterosexualidade como norma". "Se non se cuestiona, hai moitas posibilidades de que a rapazada asuma como propio todo aquilo que se espera dela e se estabelezan relacións de poder baixo o amparo dos estereotipos de xénero: rapazas máis pasivas que esperan a que outros dean o primeiro paso e as queiran e rapaces cun rol máis activo que buscan con quen gozar e practicar a súa sexualidade". A maior preocupación, advirte a educadora social, é non ver ás claras cambios máis significativos no conxunto da sociedade con respecto á idea de amor coa que medraron as xeracións anteriores. "Faltan referentes e falta, sobre todo, educar, falar e visibilizar os afectos e os coidados que son parte do amor e que nos afectan a todos os seres humanos", engade Ana Ojea. Cómpren outros modelos que aposten por tipo distintos de amor, concordan. Modelos que comezan a emerxer entre a poboación adolescente. "Grazas ás redes sociais empezan a xurdir voces críticas co amor romántico e a percibirse certa apertura. Coñecen o poliamor e é algo que cada vez máis se fala nas aulas. Mais coñéceno desde a teoría, como un modelo utópico, como un acto de libertinaxe", precisa Noelia Darriba. "A práctica é máis difícil: como xestionar a comunicación, os límites, os ciumes sen cargar con toda a mochila dos mitos". Hai cambios, mantén, pero son só teóricos. "Queda moita preparación para vivir ese poliamor máis aló da teoría. Aí está o reto. E tamén en baixalo ao corpo e vivilo", conclúe. Amor, educación sexual, emocional e afectiva "Aínda atopamos centros de ensino nos que se poden ver caixas de correo para que o alumnado deixe cartas de amor. Non pode ser, denuncia Ana Ojea, quen defende plans de igualdade e propostas que tamén teñen cabida en colexios e institutos, dirixidas a derrubar os mitos do amor romántico: os celos, a exclusividade, o matrimonio, a media laranxa... "O amor, as relacións sexuais e a educación afectiva van da man", e hai unha carencia enorme, di. "Sen educación sexual xeramos un espazo máis vulnerábel aos mitos. Por iso é tan urxente formar e educar a docentes e alumnado tamén no plano emocional".


George Berkeley foi un idealista irlandés que pensaba que as cousas existen só na medida en que son percibidas. O exemplo clásico para ilustrar esta idea é a pregunta sobre se realmente existe a árbore que cae nun bosque se non hai ninguén alí para escoitala. Berkeley parece ser tamén un referente filosófico para os líderes dos dous grandes partidos españois que, a duras penas neste momento, teiman en prolongar artificialmente os sinais de vida do réxime. As árbores que non existen para Rajoy son tantas coma os cedros feitos achas da frase do mariscal filofascista Lyauntey que citou no seu discurso As árbores que non existen para Rajoy son tantas coma os cedros feitos achas da frase do mariscal filofascista Lyauntey que citou no seu discurso: a árbore da corrupción; a do drama dos suicidios provocados polos desafiuzamentos en cadea (o Estado da Dación parece que non lle interesa); a árbore da podredume moral da familia real; a árbore do xigantesco paro, do cal os minijobs son a constatación de que non hai unha solución que ofrecer á man de obra sobrante que non consista en abocala a vivir unha minivida, ademais de afondar, con este tipo de propostas, nesta caste de redistribución cara arriba que consiste en que a única intervención do Estado na economía admitida consista en subvencionar ás empresas que creen empregos precarios. A grande árbore a caer que Rubalcaba non acaba de percibir é o seu propio partido. Un partido que, segundo unha enquisa de El Periódico, vería como o seu homólogo en Catalunya pasaría a ser a cuarta forza, e cuxa credibilidade está tan baixa que contaxia fracaso mesmo a aquelas que, como Beatriz Talegón, tentan emular mediaticamente algo parecido a unha militancia viva e non ensimismada. A grande árbore a caer que Rubalcaba non acaba de percibir é o seu propio partido Temos así un goberno que trata de gañar tempo facendo oposición e unha oposición que non se opón porque non quere e porque non pode. Á fronte de cada un deles dous zombis vivindo de prestado e adoptando a estratexia do arneirón: pegarse inmóbil á rocha mentres as ondas baten no lombo. Un rezando para que Bárcenas non siga venteando miserias. O outro para evitar a emerxencia de voces críticas que clamen por unha mudanza de rumo. Tanto un coma o outro fan autos de fe, mentres esperan a Godot, para que os datos económicos teñan a ben dar algunha boa nova un día destes. O primeiro para alegar que soubo dirixir o barco no medio da treboada cando se celebre o xuízo pendente pola dureza das súas políticas e polo presunto latrocinio xeralizado imperante no seu partido; o segundo para que o cabreo social, se consegue organizarse e buscar unha canle de expresión política, non o destitúa da súa posición de antagonista oficial. Ambos, para non se converteren, se todo segue como até o de agora, nas árbores caidas das que facer leña. Temos así un goberno que trata de gañar tempo facendo oposición e unha oposición que non se opón porque non quere e porque non pode. Á fronte de cada un deles dous zombis vivindo de prestado E mentres a rúa rabea e continúan a caer as trabes combadas e podres que sostiñan o entramado institucional do Estado Español, igual que caían as árbores no bosque malia Berkeley non as escoitar, os líderes dos dous partidos dedícanse, coma Nerón, a un duelo soporífero de rasgueos de lira retransmitido por televisión.


Summary: A ex concelleira de Compostela e actual voceira nacional do PP e deputada no Parlamento galego tamén aparece nas gravacións que se coñeceron após a xuíza Pilar de Lara levantar o segredo do sumario sobre esta operación contra a corrupción política.

"Chama Paula Prado a ver se ten alguén a quen meter aínda que só sexa para quedar ben con ela e gañar puntos", recomenda unha persoa a un dos directivos da empresa Vendex, o eixo central da operación Pokemon contra a corrupción política que implica na Galiza máis de 100 persoas. A actual voceira nacional do PP e deputada no Parlamento galego pola formación conservadora era, na altura en que se gravaron as conversas, concelleira en Compostela. Non foi imputada, como tampouco o foi o voceiro do PP no Senado, José Manuel Barreiro, mais os arquivos sonoros que transcenderon cando a xuíza Pilar de Lara levantou o segredo do sumario deixan claro que coñecían os responsábeis de Vendex. Segundo o sumario, Barreiro quedou con directivos da emrpesa polo menos en dúas ocasións para falar de "temas pendentes". Sabían tamén de operacións fraudulentas como a adxudicación dun xardín infantil no barrio compostelán do Castiñeiriño. A tal concesión refírese a conversa rexistrada con data do 22 de agosto de 2012 en que unha persoa recomenda que se teñan en conta os nomes que achegue Prado "para que vexa que contamos con ela". Tamén lle pediron nomes a "Rebeca" --Rebeca Domínguez, daquela concelleira de Educación e que si foi imputada-- e "ao chefazo" --en referencia ao alcalde Ángel Currás, tamén imputado--. Tanto a ex edil coma o aínda rexedor enchufaron persoas afíns a cambio de favores a Vendex. Tamén achegaron nomes o concelleiro do PSdG Bernardino Rama, cuxa identidade agochan baixo o mote de 'O Padriño'.


Summary: A condición de tránsfuga, pola súa desvinculación con Democracia Ourensá (cuxa cabeza visíbel é o aínda alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Jácome), impide que continúe no cargo.

O mandatario da Deputación de Ourense, José Manuel Baltar, procedeu a destituír como vicepresidente da institución Miguel Caride, ao emitir o secretario da corporación provincial un informe en que cuestiona a legalidade do seu nomeamento e a posibilidade de que puidese ocupar responsabilidades de goberno. O relatorio redactado polo máximo responsábel xurídico do ente provincial elaborouse unha vez que o Tribunal Supremo privou os edís tránsfugas de asumir cargos de representación que non ocupasen con anterioridade a abandonar a formación pola que foron elixidos, aspecto no que concorreu Miguel Caride tras abandonar Democracia Ourensá. Baltar vese obrigado a prescindir de Caride no Executivo provincial, mais o seu voto é chave para garantir a maioría do Partido Popular na Deputación. Segundo sinalou nun comunicado a propia institución, "polo de agora, non se vai cubrir o posto de vicepresidente segundo, que ocupaba Caride, nin tampouco a vacante que queda na Xunta de Goberno provincial, á espera das resolucións xudiciais que se deriven do procedemento aberto no Xulgado de Primeira Instancia nº 1 de Ourense sobre medidas cautelares de suspensión dos acordos adoptados por DO, referidas á situación da representación política de Miguel Caride e doutros ex concelleiros de DO no Concello e na Deputación de Ourense". A sentenza 1401/2020 A destitución de Miguel Caride é a primeira consecuencia política da sentenza 1401/2020, da Sala Terceira do Contencioso Administrativo do Tribunal Supremo. A mesma recolle, no seu contido, que "o pase á condición de concelleiro non adscrito, como consecuencia ou por razón dun suposto de transfuguismo, si impide que se asuman cargos ou que se perciban retribucións que antes non se exercían ou percibían e impliquen melloras persoais, políticas ou económicas. Fica excluída desta limitación a incorporación ás comisións informativas". Afecta, así, o pase á condición de concelleiro non adscrito, por incorrer en transfuguismo, cando se produce un incremento ou mellora do status e toma como referencia "aqueles beneficios políticos distintos aos indispoñíbeis por seren asociados á condiciónde concelleiros". A referida resolución xudicial ten a súa orixe nun litixio xurdido no Ajuntament de Font de la Figuera no País Valencia, onde o grupo municipal do PP recorreu após as eleccións de 2015 a decisión dunha edil de Ciudadanos que acabou apoiando un alcalde de Compromís. A práctica totalidade dos xuristas que teñen analizado o fallo considérano coherente co espírito do artigo 73.3 da Lei de Bases de Réxime Local, coas disposicións recollidas nos diversos acordos contra o transfuguismo asinados nas últimas décadas, coa maioría das resolucións xurdidas dos tribunais territoriais e coa doutrina enunciada con anterioridade polo Tribunal Constitucional. A este respecto, a súa aplicación abre a porta a mudanzas dos Gobernos de diversas corporacións galegas, onde concelleiros considerados como tránsfugas fan parte do mesmo. Unha sentenza contra Baltar A argumentación xurídica seguida polo secretario xeral da Deputación de Ourense pode adiantar o criterio a aplicar noutros concellos como Castrelo de Miño ou Viana do Bolo, onde as forzas da oposición denunciaron que os Executivos xurdidos das recentes mocións de censura conformáronse con concelleiros tránsfugas. Así, en Castrelo de Miño, a Xunta de Goberno está participada por dous edís que abandonaron o PSOE, partido polo que concorreran ás eleccións locais. Pola súa banda, no caso de Viana de Bolo, o propio alcalde xurdido da moción de censura, Abelardo Carballo, ten a condición de tránsfuga, após ser expulsado do PSOE tras pactar co PP para apartar do Executivo local o BNG.


Summary: Convocada por Erguer e apoiada pola Plataforma galega en defensa do ensino público, o paro denuncia os recortes en educación e pula por construír "un sistema educativo de noso".

Greve no ensino secundario e universitario de Galiza esta quinta feira, 16 de febreiro, convocada por Erguer, contra a Lomce e o modelo '3+2'. Un paro que conta co apoio da Plataforma galega en defensa do ensino público e que se traducirá, ademais do paro nas aulas, en manifestacións e concentracións en cidades e vilas do país. É unha xornada de protesto e mobilización que se convoca en Galiza "e autoorganizada polo estudantado do país", en palabras de Erguer. Enmárcase nun mes de mobilizacións no ensino das diferentes nacións do estado. Así, o día 9 decorreu unha greve en Catalunya e o vindeiro 23 terá lugar en Euskal Herria. Con esta greve do 16 en Galiza o estudantado protesta contra a Lomce e tamén o coñecido como '3+2', modelo que procura cambiar os graos ao sistema de 3 anos de grao e 2 de másteres (que son máis caros). "O encarecemento da formación completa coa implantación deste modelo non é difícil de imaxinar, un ano medio de grao vale 713 euros, un ano medio de posgrao – público – vale máis do dobre, 1501 euros". Cuestións como os recortes en educación, a masificación, redución do profesotrado, os pactos educativos 'fraudulentos', a marxinación do galego.., son tamén cuestións a denunciar este día, no que se defenderá o dereito dos galegos a "construír un sistema educativo de noso". Ao longo destas semanas tiveron lugar asembleas e reunións por distintos centros das comarcas do país para explicar as razóns da greve e chamar as e os estudantes a se sumar á mesma. Pola mañá decorrerán 9 manifestacións e 6 concentracións, todas elas ás 12:00 horas A Coruña – Praza de Vigo O Barco de Valdeorras – Concentración na praza do Concello Boiro – Concentración na praza do Concello Caldas – Concentración na carballeira Cangas – Concentración na praza do Concello Compostela – Alameda Ferrol – Diante do Edificio da Xunta Lugo – Praza do Seminario Melide – Diante do IES de Melide Moaña – Concentración na praza do Concello Ourense – Diante da Subdelegación do Goberno Ponteareas – Concentración á saída dos IES Pontevedra – Praza da Peregrina Ribeira – Diante do IES nº1 Vigo – Praza América Vilagarcía – Concentración na praza de Galiza Pola tarde concentracións ás 19:00 horas: Vigo Diante do Marco (Rúa do Príncipe) Pontevedra Praza da Peregrina Compostela Praza Roxa Lugo Diante do IES Nosa Señora dos Ollos Grandes A Coruña Praza de Pontevedra (diante do IES Eusebio da Guarda) Ferrol Praza de Amada García (diante do edificio da Xunta) Ourense Xardíns do Padre Feixoo Cangas Praza do Concello e ás 19:30 horas Cee Praza 8 de Marzo Carballo Praza do Concello Vilagarcía Praza de Galiza


Nós Diario diríxese a un público de pensamento aberto, actual e implicado que non ve satisfeitas as súas ideas de avance social na prensa convencional. Procura unha audiencia activa, que non asume o seu status subordinado. O diario, co foco nos intereses galegos e tamén no mundo, ollándoo desde nós, quere situarse na vangarda, con temáticas que carecen de espazo na axenda mediática e que afectan e preocupan ás galegas e galegos. Cultura, traballo, ecoloxía, feminismos, lingua, historia, diáspora, economía, memoria, dereitos e liberdades civís, mobilidade… son algúns dos fíos que tecerán os textos do diario. A selección, enfoque e edición de cada un dos asuntos determinará a diferenza da axenda propia coa do resto dos medios.A mirada construtiva cara ao desenvolvemento e a transformación económica e social ficará estruturada en catro grandes módulos de información (Galiza, Economía e traballo; Internacional e Cultura e axenda) co fin de evitarmos as fórmulas fechadas coas que presentan a información os medios tradicionais, e contaremos con tres seccións de ruptura (Opinión, En foco e Última, que cada día recollerá o editorial). O xornalismo do futuro pasa por ser multisoporte, de aí que reforcemos a aposta no diario dixital, que se actualizará os 365 días do ano e que potenciará as pezas audiovisuais, unha tendencia consolidada na rede. A reflexión e a información en profundidade virá da man de Sermos Galiza. O actual semanario vira en suplemento de fin de semana. Con acento galego, diario en papel, diario dixital e suplemento contribuirán a crear cidadanía crítica, con capacidade de pensamento e reflexión.


Summary: Oito membros numerarios da Real Academia Galega replican, nunha carta aberta, a entrevista do presidente Víctor Freixanes con Sermos Galiza.

Xosé Luís Axeitos Agrelo, Darío Xohán Cabana, Francisco Fernández Rei, Manuel González González, Chus Pato, Xosé Luís Regueira Fernández, Manuel Rivas Barrós e Euloxio Rodríguez Ruibal cuestionan as afirmacións de Freixanes sobre a posibilidade ou non de expulsar Xosé Luís Méndez Ferrín e do conflito aberto ao respecto no último plenario da institución. A maiores, tamén critican o seu posicionamento sobre a "recuperación e preservación da toponimia e a antroponimia" galegas. Na entrevista, Freixanes defendeu o criterio de que a restitución da forma orixinaria dos apelidos é unha cuestión que depende da decisión persoal de cada individuo. *** Carta aberta ao Presidente da RAG Diante das manifestacións realizadas polo Presidente da RAG na entrevista publicada en Sermos Galiza o día 22 de abril de 2018, os académicos de número abaixo asinantes vémonos obrigados a facer unha serie de consideracións e puntualizacións: 1. Este grupo de académicos non comparte a súa visión sobre o tratamento da onomástica, porque a RAG está obrigada a velar pola recuperación e preservación da nosa toponimia e da nosa antroponimia, polo tanto dos nomes de lugar e dos nomes e apelidos das persoas. Queremos pensar que é unha visión persoal e non a do Presidente da RAG. 2. Considerar que a actual división interna no seo da RAG se debe a "unha especie de resentimento" dun grupo de académicos non deixa de ser unha análise simplista, que obedece á vella estratexia de "patoloxizar" o adversario. Unha vez sentado este diante do médico -caso do cancro nacionalista- ou no sofá do psicoanalista -caso do resentimento duns académicos-, fronte á cordura e á sensatez dos profesionais, ao indefenso adversario só lle queda seguir o tratamento oportuno marcado: confesarse e reintegrarse despois de admitir as súas doenzas. Pero nós non acreditamos que haxa enfermos ou pecadores dispostos a pedir tratamento médico, nin absolución, nin sequera certificado de boa conduta. 3. A RAG que presidiu F. Fernández del Riego, X. R. Barreiro Fernández e X. L. Méndez Ferrín fixo un esforzo por desvincularse do control de determinados grupos de poder para dialogar directamente coa sociedade, sen intermediarios. Isto tivo como consecuencia que a RAG fose unha institución cada vez máis querida e apreciada, especialmente en sectores comprometidos coa defensa da lingua e cultura galegas. Esta liña tronzouse debido á vocación de mediación que teñen certos grupos que asumen herdanzas do pasado, e a RAG deixou de ser avangarda e referente na defensa social do noso idioma. É no marco desta realidade onde hai que analizar as causas da freita interna e o porqué de que haxa académicos que non se senten cómodos, a pesar de que seguen traballando arreo, coa esperanza de que a RAG recupere algún día a súa posición de referente para a sociedade. 4. Consideramos francamente nesgada e confusa a visión que ofrece sobre o acontecido na última sesión do Plenario, pero este é un tema do que teremos que falar dentro da propia RAG. Non queremos restaurar "un pouco" a figura de Ferrín, como nos atribúe o Presidente, porque a súa figura non necesita restauración e está moi por riba dos posibles "restauradores". Tal como explicamos nun escrito público do 21-3-2018, o que un grupo de 8 académicos solicitou foi literalmente "que se reincorporase o nome de X. L. Méndez Ferrín á relación de actuais académicos de número" porque a dimisión de Ferrín non foi aceptada polo Plenario e, polo tanto, continúa a ser académico de número. 5. Este "sector minoritario" continuará a traballar pola Institución, e seguirá poñendo todo o seu empeño en recuperar o espírito e os valores que a habitaban non hai moitos anos. 25 de abril de 2018 Asdo:Xosé Luís Axeitos AgreloDarío Xohán CabanaFrancisco Fernández ReiManuel González GonzálezChus PatoXosé Luís Regueira FernándezManuel Rivas BarrósEuloxio Rodríguez Ruibal


Summary: As centrais sindicais, CIG, CCOO, UGT e USTG desenvolven unha campaña conxunta para "implicar a cidadanía" na loita polo futuro da comarca. O seu obxectivo, din, é configurar un movemento de resposta e contestación social semellante a Nunca Máis ou Queremos Galego.

'Matan o naval, destrúen a comarca'. Así rezaba o lema dunha campaña de propaganda que o fotógrafo e enxeñeiro naval Edu Pereira desenvolveu a comezos de 2013 en Ferrol. A través de inmensos valos publicitarios Pereira quixo axitar á cidadanía ferrolá amosando unha cidade destruída. Dinamitada. E é que o desmantelamento dos estaleiros en Ferrol supuxo a quebra da súa economía local. Imaxe: Edu Pereira Ducias de estabelecementos comerciais víronse abocados a botar o feche xunto ás principais empresas que en boa medida fornecían os estaleiros tecendo unha rede auxiliar. "Pechado por crise", chegou a asegurar a deputada de AGE, Consuelo Martínez nunha comisión parlamentar no que desde o BNG consideran a "primavera negra" do sector industrial galego. Un movemento de resposta social que abranga a toda a cidadanía Após folgas xerais comarcais e sectoriais e múltiples mobilizacións, as centrais sindicais CIG, CCOO, UGT e USTG encetan unha campaña de axitación para sensibilizaren á cidadanía baixo a lenda "Ferrolterra exixe solucións". O obxectivo da iniciativa --que vén a dar continuidade ás accións previas á folga xeral comarcal do pasado 12 de xuño-- é "configurar un movemento de resposta e contestación social" semellante a Nunca Máis ou Queremos Galego, explican as centrais sindicais. Neste senso, están a desenvolver desde hai semanas xuntanzas co tecido asociativo, hosteleir@s e pequen@s empresari@s da vila para sumaren "a toda a cidadanía". "Nos contactos que xa mantiveron coa hostalería e o pequeno comercio, a campaña recibiu moi boa acollida, porque ven claramente como está a situación económica e continuamente pechan estabelecementos. E no caso das asociacións veciñais, estas coñecen de primeira man o empobrecemento que padecen moitos dos seus asociados e asociadas", explican desde A CIG. Unha noite de defuntos comarcal Así convocan para o vindeiro 29 de novembro unha xornada de vixilia que denominan 'Noite de defuntos'. "Acordamos chamala así, porque así é como se atopa a comarca: nunha situación absolutamente desesperada. Non nos queda nada, ao sector naval non lle dan solución e os enganos políticos son constantes", denuncian en relación ás promesas da Xunta. Destarte, chaman á veciñanza a acudiren con "cabazas e fachos" á concentración mais tamén a penduraren das fiestras das súas moradas e estabelecementos bandeirolas nas que se pode ler "Ferrolterra exixe solucións". As centrais sindicais advirten que a campaña se prolongará e mesmo intensificará no sector naval. Así, aseguran que coordinaran e combinarán os seus esforzos co dos traballadores dos estaleiros que o vindeiro mes ficarán sen carga de traballo. "A ver se así, de unha vez, o Presidente da Xunta se dá por enterado do que precisa Ferrol", sentencian.


Summary: A creadora natural de Culleredo decidiu abrir a súa casa e o seu estudio en 2015. Desde entón decenas de artistas profesionais e persoas interesadas pola arte pasaron pola súa casa e coñeceron un pouco máis sobre a vida no rural.

Iria do Castelo (nome artístico co que se bautizou para manter as súas raíces) atreveuse hai un tempo a abrir as portas da súa casa familiar, na aldea de Castelo, en Culleredo. Grazas a ela, decenas de artistas internacionais viviron xa a experiencia de traballar e inspirarse no rural galego. Da súa obra di que o importante é o que transmite. Avante PoucaComo xurdiu a iniciativa artística do Castelo Studio?Castelo Studio é a miña casa particular, é onde eu vivo desde hai moitos anos e é tamén o meu estudio. Nos primeiros anos da miña carreira tiña un local compartido con dous compañeiros e, desde hai xa uns anos, decidimos facer carreira en solitario. Entón trasladei o meu estudio á casa. A partir de 2015 decidín abrir as portas para compartilo. É unha casa tradicional galega moi ampla e trátase dun estilo de vida que vai máis aló do que é o estudo de arte. Vostede é natural de Castelo, mais por que pensou que podería ser atractiva a zona para outros profesionais?A min faime enormemente feliz e parecíame que podía ser bonito compartir os valores. Trasladar un estilo de vida máis rural, máis sostíbel e máis en contacto co medio e o traballo tradicional. Cando chegaron as e os primeiros hóspedes?Como artista acostumo facer residencias internacionais unha ou dúas veces ao ano. Nesas viaxes entrei en contacto con outras artistas que despois viñan por Castelo a visitarme. O Castelo Studio funcionaba coa visita de amigas e amigos desde sempre e viñan a traballar ou a visitarme. Na primeira sesión coincidiu que había aquí unha amiga de Xapón, outra da India, unha ilustradora de Austria, unha pintora de Madrid e unha gravadora de Italia. Pareceume que nunha vila tan pequena non era moi común ter cinco artistas con boa traxectoria e con talento nas mesmas datas na casa. Entón decidín facer a primeira sesión de portas abertas todas xuntas e funcionou moi ben. Avante Media Deuse unha evolución a partir da primeira cita?O ano seguinte repetín. Os primeiros anos foi simplemente unha sesión e, pouco a pouco, foise instaurando este hábito. Agora xa hai outras e outros deseñadores e artistas que escriben para vir e outras veces convido eu. Converteuse en algo máis dinámico. Xa fixen oficiais as residencias para artistas e non só para amizades. Está aberto tamén á xente que quere aprender?Para a maioría das actividades non é necesario ter coñecementos previos. Acostuman a ser obradoiros de iniciación ou nos que a persoa mestra se adapta ao nivel da xente. O que importa son as ganas e a actitude. Malia que hai residencias específicas para artistas profesionais –este ano lancei a primeira bolsa internacional en colaboración cun espazo de Berlín–, a gran maioría son para que eses artistas compartan o que saben con público que teña interese. Cal é o seu obxectivo para este lugar de encontro?Quero converter isto nun centro de intercambio de todas as disciplinas artísticas. Avante Toda As residencias son só para compartir espazo de traballo ou dá leccións? Hai dúas opcións. Unha para artistas profesionais en cuxas residencias eu non interveño e, simplemente, comparto espazo pero son independentes para facer o seu proxecto. Hai outra de residencias para dúas persoas na que eu dou a clase e exerzo de guía no proxecto. E inclúe unha noite nunha cabana de madeira sostíbel que hai na finca e que leva a ese soño que moitos tiñamos na infancia, pero con todas as comodidades. En que tipo de obra traballa cando non ten visita na casa?Obra persoal para distintos proxectos expositivos. Estou traballando para a próxima exposición colectiva na Fundación Camilo José Cela de Padrón. Combino obra persoal con ilustración de encargo, mais traballo con diferentes disciplinas. Para min o importante é o que quero transmitir, non o medio.


Summary: Berta Dávila (Santiago de Compostela, 1987), poeta, escritora e gañadora do Premio Xerais 2021 por Os seres queridos, participa na colección Relatan... Nós coa historia titulada O espazo interior, que hoxe vostede atopará no interior deste xornal. En conversa con Nós Diario, Dávila reflexiona sobre as separacións no ámbito da parella.

Que lle parece a iniciativa de Nós Diario de editar unha colección de relatos para conmemorar os dez anos de Sermos Galiza?É bonito sempre celebrar a permanencia dun proxecto, e paréceme bonito en especial facelo cun agasallo literario. Estou contenta e agradecida de que me convidasen a tomar parte nisto. Ademais, escribir por encarga é algo que me gusta bastante, porque me dá a posibilidade de sentar e bosquexar algunhas ideas nun marco máis ou menos acoutado, que é ter un tempo limitado para facelo e tamén unha extensión. O seu relato fala dunha ruptura e das súas consecuencias. Estamos preparadas e preparados como persoas para afrontar unha situación deste tipo? Desde logo que si. Non me parece nada anómalo. As persoas deberiamos estar preparadas para aceptar a frustración e para aceptar que xa non nos queira alguén, pero hai algo que me interesa nisto e é a sensación de estrañeza do protagonista. Non ten que ver coa dor realmente, nin coas consecuencias. Berta Dávila, buscar a transcendencia no banal De feito el di que está preparado para aceptar as consecuencias prácticas da ruptura, pero non a desorientación que aparece cando alguén que antes te quería dunha maneira concreta agora xa non te quere desa maneira ou mesmo non te quere en absoluto. Tampouco hai un motivo nítido, porque non sempre hai un motivo nítido para que alguén te deixe de querer. A ruptura que hai aquí é "civilizada", non é o final dunha grande historia de amor tráxica. En realidade case ningunha historia de amor é unha grande historia. O personaxe percíbese a si propio como o heroe dun drama romántico aínda sendo ben consciente de non selo. Interesábame ese momento de ridículo. Creo que é inherente a unha ruptura e que non ten que ver cun problema para afrontar a situación. Tamén me apeteceu escribir sobre esta ruptura civilizada porque en realidade ao protagonista non lle ocorre nada interesante. Son cousas que pasan, ese era o tema. Todo o seu drama son cousas que pasan. Berta Dávila: "A autoficción resultoume a fórmula máis honesta co lectorado e co relato" E como sociedade? Agardo que tamén, claro. Non pretendía falar sobre a incapacidade de aceptar as decisións dos demais (e, en concreto das demais) e creo que, de tratar isto, sería outro texto. De feito, as persoas que rodean o personaxe perciben esta ruptura civilizada como algo meritorio. Hai unha especie de confrontación entre esa civilización ou sofisticación que todo o mundo agarda ou asume do personaxe, cunha certa barbarie percibida por el. O que el perde son as rutinas, a estrutura da vida, e está estrañado. Actúa de maneira imprevisíbel e pouco confortábel, busca algo que o sosteña. É como se ardese a súa casa unha noite e os demais agardasen del unha aceptación inmediata. Creo que está molesto con iso, e que o seu xeito de dicilo é facer cousas raras. Coido que tamén hai unha reflexión sobre a soidade e a dependencia da parella. O medo á primeira pode chegar a deixarnos caer na segunda? O personaxe está instalado nunha relación amorosa confortábel. A min isto non me parece necesariamente un signo de dependencia ou non unha dependencia problemática en si mesma. Todos somos dependentes dos afectos na medida en que construímos un proxecto de vida con outra persoa ou con outras persoas. Ás veces as persoas temos medo da soidade, pero outras tamén temos medo ás consecuencias dos vínculos. Sermos Galiza: Berta Dávila, a transcendencia do cotián Un proxecto de vida compartido con alguén pode parecerse bastante, na sensación de compromiso, a subscribir unha hipoteca cun banco, e non é doado saír del. O relato fala dun tipo de amor así, que ten que ver co costume de compartir a mesa e durmir con alguén. Só que hai unha parte da parella que está instalada nese tipo de amor e satisfeita con esa vida e con ese compromiso, e outra parte que deixa de estalo porque quere outra cousa ou, polo menos, non quere esa.


Summary: Dentro da denominada Programación Expandida TRC Danza.

Logo do anuncio dos primeiros espectáculos en devolver a actividade á Rede Galega de Teatros e Auditorios, o Teatro Rosalía Castro da Coruña vén de comunicar o retorno da danza dentro da denominada Programación Expandida TRC Danza. De momento, están en cartel tres funcións para o presente mes: Thesauros, de Ánxela Blanco, o 25 de xuño; O que segue, de Fumboa Escénica, o 26; e Soma, de Javier Martín, o 27. As dúas últimas son coproducións co Centro Dramático Galego - Salón Teatro. Todas elas darán comezo ás 21 horas. En O que segue, Cristina Balboa dirixe e interpreta un espectáculo no que levaba tempo pensando, que aproveita a súa nova faceta de compositora musical, a afección polo baile nas discotecas e a "miña querenza cara aos textos demoledores", explica a autora. "Unha fuxida cara a adiante, un exceso de futuro. O que segue é atopar un modo de vivir intelixente, de aceptación dunha mesma e das outras", engade. Pola súa banda, Thesaurus trae ás táboas "fragmentos da paisaxe do corpo, texturas sonoras e calidades do movemento como descritoras abstractas", expresa a organización. Colaboran Mónica de Nut, Paula Pin e Nuria Sotelo. O encontro entre o escultor ambientalista e performer Joaquin Jara e o coreógrafo galego e investigador no eido das artes do movemento Javier Martín deu lugar a Soma, unha experimentación escénica que se concentra no estudo do corpo como sombra e fragmento. Nesta creación –performance, acción e instalación– bailarín, escultor, iluminador e músico comparten a acción escénica, transitando por diferentes estados físicos, conceptos estéticos e calidades de movemento. O ambiente sonoro é creación de Artur M. Puga


Summary: A Fundación Luis Seoane cumpre 20 anos e celébrao acometendo até o vindeiro mes de abril a restauración da cuberta da súa sede, o que o levará a pechar parte das salas de exposicións.

O 2016 é un ano especial para a Fundación Luis Seoane, xa que o vindeiro 14 de maio cúmprense 20 anos da aprobación definitiva dos seus estatutos, o que daría pé ese msmo ano á sinatura dun convenio entre a viúva de Luís Seoane, María Elvira Fernández López, e o Concello da Coruña, co que se creaba unha fundación coa fin de que acollese, investigase e difundise un legado excepcional composto por máis de douscentos óleos, a totalidade da obra gráfica, libros e documentos persoais de Luis Seoane (Bos Aires 1910-A Coruña 1979), recompilado e custodiado ata ese momento pola que fóra a súa compañeira inseparable durante décadas. Vinte anos e máis de cen exposicións despois, a Fundación Luis Seoane inicia unha serie de traballos de rehabilitación da súa sede permanente tras os que se inaugurarán o vindeiro mes de abril dúas grandes exposicións centradas, por un lado, na importancia e singularidade do legado de Luis Seoane, e por outro na relación que éste mantivo con outro dos grandes artistas galegos do século XX, Carlos Maside, ao que consideraba o seu mestre. Ambas as dúas mostras permanecerán abertas ao público até o mes de xullo, e acollerán os actos oficiais de celebración do 20 aniversario da creación da Fundación Luis Seoane o sábado 14 de maio. Ao longo de tres meses, as salas de exposicións da Fundación Luis Seoane non estarán abertas ao público, o que non impedirá que a programación da Fundación, aínda que reducida con respecto ao seu funcionamento normal, se manteña a través das súas actividades pedagóxicas e doutros actos que se desenvolverán nas partes do museo non afectadas polas obras.


Summary: Foi un dos fundadores de ETA mais acabou criticando publicamente súa estratexia armada, afastándose da organización a finais dos anos oitenta. Foi membro de HB pero abandonou o partido en 1995 despois de que ETA matase o político do PP Gregorio Ordoñez. Estaba a favor de abandonar a loita armada. Posteriormente uniuse a Aralar.

O político e activista Julen Madariaga Agirre faleceu aos 88 anos de idade. Vivía en Senpere (Lapurdi) e levaba moito tempo enfermo. Foi un dos fundadores de ETA mais acabou criticando publicamente súa estratexia armada, afastándose da organización a finais dos oitenta. Foi membro de HB pero abandonou o partido en 1995 despois de que ETA matase o político do PP Gregorio Ordoñez. Estaba a favor de abandonar a loita armada. Posteriormente uniuse a Aralar. Naceu en Bilbao en 1932 no seo dunha familia que tivo que exiliarse a Chile despois da guerra de 1936. Estudou Dereito e foi Doutor en Cambridge. Foi un deses mozos que non estaban de acordo coa actitude do PNV cara á ditadura franquista e abandonou o partido e formou o grupo Ekin, co obxectivo de organizar accións de resistencia. A partir de aí naceu a organización ETA en 1959. Comezaron no campo cultural, pero máis tarde iniciaron accións armadas. Naquel momento, Madariaga dixo que defendía "facer o que facía o inimigo": "A xente tiña que estar preparada para a fase militar. Cando fixemos algo no eido cultural, a resposta do inimigo foi completamente desproporcionada. Creo que ETA fixo todo no seu momento, pero vendo cal era a resposta do inimigo, chegamos á fase militar moito antes do que pensabamos, forzados pola situación. Lembro que cando roubamos un banco por primeira vez a xente tomouno mal; para o terceiro non houbo problema. En primeiro lugar, defendérmonos – Euskal Herria - contra o ataque do inimigo. Había outra razón: acadar a dignidade da xente, darlle coraxe. ' Coñeceu as torturas policiais de Melitón Manzanas e tamén estivo preso en prisións francesas. Foi condenado a catro anos de prisión por apoiar ETA en 1989, xunto coa prohibición de vivir no País Vasco do Norte durante dez anos. Saíu do cárcere en 1991 e trasladouse a Bilbao para ser avogado con Txema Montero. Distanciouse claramente de ETA en 1989, en desacordo coa estratexia. "A mediados dos 80 comezaron a poñer coches bomba, en 1986 [Dolores Gonzalez Katarain] Yoyes foi asasinada ... ". A mediados dos anos noventa comezou criticar publicamente a loita armada. "Foi moi difícil dar ese paso". En xuño de 2006, foi arrestado pola policía francesa, xunto con outras 11 persoas, acusado de ter ligazóns á "rede financeira de ETA". Foi confinado por París polo xuíz Laurence Le Vert, pero puido regresar a casa a Senpere uns meses despois. (Peza traducida do Berria)


Summary: Esta quinta feira a Deputación da Coruña deu a coñecer as gañadoras do galardón que lembra á figura de xornalista e escritora Begoña Caamaño, finada en 2014.

A VI edición do Premio Begoña Caamaño á acción cultural pola igualdade de xénero recaeu na Federación Galega de Redeiras Artesás 'O Peirao' na modalidade 'Traxectoria', e no Grupo de traballo de Igualdede e Xenero da ANPA do CEIP A Barouta (Ames) na modalidade 'Iniciativa'. O Observatorio da Mariña pola Igualdade gaña o Premio Begoña Caamaño A área de Cultura da Deputación da Coruña vén de fallar os galardóns contando co xurado formado pola directora de Nós Diario, María Obelleiro Hermida, a xornalista María Fernanda Tabarés, a tiktoker María Rúa Rodríguez (@pradorua), Lucía Canoura, do Observatorio da Mariña pola Igualdade e presidido polo deputado de Cultura, Xurxo Couto. Segundo recolle o xurado no seu informe, da Federación Galega de Redeiras Artesás 'O Peirao' salientan "a dignificación que fan do traballo das mulleres no ámbito do mar, non só visibilizando as características singulares do seu labor, se non promovendo tamén actividades formativas destinadas á mellora das súas condicións sociolaborais". Tamén valoraron "a posta en valor dun oficio esencial para a actividade marítimo-pesqueira e a vocación de vertebración do territorio que ten O Peirao, desde Ortegal ao Baixo Miño, tecendo rede nun colectivo cohesionado", concluíndo que "son merecedoras do premio polo seu carácter reivindicativo dentro dun sector no que as fendas de xénero están moi presentes". A Deputación da Coruña crea os premios Narf e Begoña Caamaño Igualdade educativa no CEIP Barouta En relación ao Grupo de Traballo de Igualdade e Xénero ANPA do CEIP de Barouta, o informe recolle que "promoven unha estratexia coeducativa e sociocultural con destacadas e variadas actividades que dun xeito transversal impulsan a igualdade de xénero e preveñen a violencia, ademáis de trasladar un concepto diverso dos feminismos", así como "a súa vocación de desbordar os límites da comunidade educativa para empapar a toda a sociedade, inducindo hábitos de consumo cultural positivo nas familias a través das crianzas".


Summary: O PSdeG denuncia que o veto do PP á comparecencia de Feijóo constitúe un "exercicio de ecapismo, ocultación e confusión" e para AGE os populares converteron a comisión "nun paripé".

Haberá comisión parlamentaria de estudo da corrupción política. Pero o presidente da Xunta non comparecerá nela, polo veto exercido polo Partido Popular, que tamén vai colocar outros obstáculos no funcionamento da comisión, segundo denuncian os grupos da oposición. Este venres debatéronse as súas normas de funcionamento e segundo AGE "o PP está a confirmar as sospeitas de que non quere solucionar nin cambiar nada". O PP rexeitou as achegas presentadas polos grupos da oposición así como o debate dos cupos ou a posibilidade do voto cualificado. Este venres debatéronse as súas normas de funcionamento e segundo AGE "o PP está a confirmar as sospeitas de que non quere solucionar nin cambiar nada" Alternativa Galega de Esquerda considera "grave" que o PP continúa a mirar para outro lado ante un tema tan imporante como é a corrupción nas institucións "xa que está a atacar de xeito directo á cidadanía na actualidade e constitúe un problema estrutural do sistema capitalista". Yolanda Díaz insistiu en que "debe ser Feijoo o primeiro en dar explicacións" nesta comisión. De igual xeito o socialista José Luis Méndez Romeu cualificou de "inescusable" a comparecencia de Feijóo na comisión. Méndez Romeu lembrou que Feijóo reúne a "dupla condición" de presidente da Xunta e do PPdeG, e máximo responsable de "adoptar decisións que están no corazón dos problemas de corrupción de Galicia, como o caso do Concello de Santiago". Para o PSdeG o presidente da Xunta "debera de abrir a quenda de comparecencias, pero non para que faga intervencións como a lamentable do pasado Pleno". E sinalan que o Goberno "nega na Cámara o que ofrece en roldas de prensa, os datos son sistematicamente negados para ofrecelos deturpados e adulterados para desviar a atención sobre o presunto tráfico de influencias". Méndez Romeu advertiu que o veto do PP á comparecencia de Feijóo constitúe un "exercicio de ecapismo, ocultación e confusión" que provocará que "canto mais se agoche un asunto mais refulxa" Méndez Romeu advertiu que o veto do PP á comparecencia de Feijóo constitúe un "exercicio de ecapismo, ocultación e confusión" que provocará que "canto mais se agoche un asunto mais refulxa". Tamén acusou o PP de demostrar "desprezo" ao regulamento do Parlamento e ás resolucións expresas aprobadas pola Cámara e de crear un "caldo de escurantismo no que medran as condutas irregulares".


Summary: Máis de 300 persoas participaron na deseucaliptización, que se desenvolveu en diferentes comarcas de Galiza e que eliminou máis de 200.000 árbores invasoras.

Os pasados días 21 e 23 de marzo, co gallo da celebración do Día Mundial do Bosques, a rede a prol do bosque galego, Cousas de Raíces, lanzou a primeira campaña de "Deseucaliptización Simultánea" de Galiza. A iniciativa implicou máis de 360 persoas voluntarias e logrou a eliminación de máis de 205.000 exemplares de eucaliptos e acacias, entre gromos de cepa, plántulas e unidades de maior porte; segundo a organización. A I Deseucaliptización Simultánea estivo encamiñada a favorecer unha retirada simultánea, en diversos puntos do país, de masas de eucaliptos e doutras especies forestais foráneas e invasoras, como as acacias negras e mimosas, que están a ocupar grandes superficies no monte galego, prexudicando as especies propias. Desenvolvéronse un total de 11 actuacións de eliminación promovidas por 20 colectivos de carácter ecoloxista, cultural e veciñal, entre os que tiveron especial protagonismo as comunidades veciñais de montes en man común. A especie invasora máis eliminada foi sen dúbida o Eucalyptus globulus, seguida da acacia negra ou melanoxylon, da mimosa ou Acacia dealbata e da herba da pampa ou Cortaderia selloana. Tamén se eliminaron algúns pés de Pinus radiatanos montes de Rebordelo.


Summary: Amnistía Internacional critica a condena contra as líderes do procès e pide a liberdade de Jordi Sànchez e Jordi Cuixart.

Nun comunicado publicado pola web suíza de Amnistía Internacional, agora retirado, e cuxas conclusións adiantou o xornal dixital VilaWeb, a organización global denuncia que os dereitos e a liberdade de expresión e de reunión pacífica están ameazados no Estado español. O informe que Amnistía Internacional, que ía facer público a vindeira terza feira pero que onte xa se podía consultar na súa versión francesa, considera "desproporcionada" a sentenza do Supremo e reclama a liberdade do presidente de Òmnium, Jordi Cuixart, e do ex presidente da ANC Jordi Sànchez. Delito de sedición Na súa análise, a organización censura que a condena ás líderes independentistas se basea nunha "definición vaga do delito de sedición" e nunha "interpretación demasiado xeral e perigosa" por parte do Tribunal Supremo. Neste sentido, asegura que "a imprecisión da definición e a súa ampla interpretación poñen en dúbida as condenas por sedición" e suxiren "a criminalización de actos lexítimos de protesta. Dereito de reunión Ábrese a porta a que as autoridades estabelezan un teito ilegal no número de persoas que poden manifestarse pacificamente ao mesmo tempo. Segundo recolle VilaWeb, Amnistía Internacional alerta de que "a desobediencia civil pacífica está protexida pola lexislación internacional sobre dereitos humanos" e incide en que "unha acusación excesiva por feitos de desobediencia civil restrinxe indebidamente o dereito á reunión pacífica e viola o dereito internacional". Deste xeito, sinala, queda aberto o camiño para que "as autoridades estabelezan un teito ilegal no número de persoas que poden exercer o seu dereito de manifestarse pacificamente ao mesmo tempo".


Summary: Erimsa proponse extraer seixo en terreos de Frades, Ordes e Mesía, sumando unha superficie de máis de 6.700 hectáreas. O SLG afirma que a empresa acumula sentenzas contrarias do TSXG.

O Sindicato Labrego Galego denuncia que unha empresa mineira norueguesa, Erimsa, impulsa na comarca de Ordes uns proxectos para a extracción de seixo (cuarzo metalúrxico) que supoñen unha ameaza para unhas 200 granxas e por volta de 500 empregos directos. En total, unhas 6.721 hectáreas afectadas por estes proxectos, a maior parte de concentración parcelaria dedicada a praderías e leiras de cultivo, "que constitúen a base territorial e alicerce de case duascentas granxas en activo, que manteñen medio milleiro empregos directos". O SLG afirma que grazas á experiencia de prospeccións que xa teñen afectado a granxas da zona, pode saberse que a explotación de seixo consistiría na extracción de terra a ceo aberto, até unha profundidade de 2'5 metros, e o posterior recheo coa terra sen o seixo. "Desta maneira, os terreos explotados quedan inservibles para a actividade gandeira". Tamén critican que haxa zonas de extracción a carón de núcleos habitados e das instalacións do gando. A empresa crearía 8 postos de traballo O sindicato afirma, aliás, que Erimsa comprométese no seu proxecto a crear 8 postos de traballo temporais namentres dure a extracción de mineira. O Sindicato Labrego Galego convocou unha asemblea aberta a quin ta feira, 23 de marzo ás 22:00 horas, na Casa de Cultura de Xanceda (Mesía). Alí, informarase ás persoas afectadas e granxas sobre a etapa na que se atopa o proceso e asesorarase na redacción e presentación de alegacións. María Vieites, coordinadora do SLG na comarca de Ordes, afirmou que "todos estes proxectos constitúen unha sentenza de morte para a comarca. Se estes proxectos van para adiante, as granxas afectadas deixarán de ter acceso á terra da que depende a súa actividade económica e mesmo poderían perder as axudas da Política Agraria Común (PAC) que perciben, que nesta zona supoñen de media uns 400 euros por hectárea". Pola súa banda, a coordinadora do SLG na Terra Chá, Margarida Prieto Ledo, que informou sobre os antecedentes da empresa Erimsa na Terra Chá, lembrou que esta mineira acumula xa varias sentenzas contrarias á súa actividade por parte do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza e que, na zona afectada, ten cometido ilegalidades ao facer prospeccións sen licenza en Oroso.


Summary: "Se somos actividade esencial non ten sentido que teñamos as maiores restricións", denuncian desde o ámbito da educación física e a práctica do deporte da Galiza. Malia mudar a situación epidemiolóxica desde a declaración da pandemia, aseguran que as condicións nos seus estabelecementos non mudaron a respecto de 2020.

As medidas decretadas pola Xunta o pasado 22 de xullo para a prevención e o control da Covid na Galiza "prohibe a práctica de calquera actividade física ou deportiva non federado en interiores", sinala o sector, "obrigando ao feche de ximnasios, centros deportivos, centros e escolas de pilates, ioga e calquera outro exercicio físico de carácter non formativo" en localidades con máximas restricións. A denuncia parte dos estabelecementos afectados, organizados por comarcas mais co aval da Plataforma galega pola defensa da educación física, a actividade física e o deporte. Desde A Mariña, Susana López, responsábel do centro Surya Ioga e Pilates, iniciou unha recollida de sinaturas en Change.org para exixirlle á Xunta que garanta a apertura dos centros de actividade física da Galiza, tamén nos concellos con maior incidencia e nivel máximo de restricións, unha solicitude dirixida tanto ao titular do Executivo galego como ao comité de expertos que asesora o Goberno sobre a pandemia. "Esquecen no mes de febreiro a actividade física e o deporte foi declarada actividade esencial por ser e ter un claro beneficio para a saúde das persoas, máis neste contexto da pandemia sanitaria". Neste sentido critican que o Goberno galego equipare os ximnasios, centros deportivos e os centros especializados cos estabelecementos de lecer nocturno, "obviando completamente os datos de contaxios nos centros deportivos", cunha incidencia "ínfima", recalcan. A mesma normativa de 2020 "A nosa normativa é exactamente a mesma que a de 2020. Copian e pegan a que había. Non se revisou, mentres noutros sectores se foron cambiando e adaptando á situación actual", incide Sonia López, para facer fincapé noutra discriminación a respecto do deporte federado "que se practica con total normalidade en todas partes", en cada caso co seu propio protocolo. Así, o sector solicita que se revisen as medidas que limitan a súa actividade, que neste mmento obrigan os centros a traballar coa capacidade reducida a 50%, con distancia de seguridade, máscara en todo momento e actividades dirixidas só a un máximo seis persoas. E isto sempre e cando o concello no que se atopan non estea en nivel máximo. Nese suposto, a norma obrígaos a fechar. "Pedimos que nos deixen traballar" "A parte do ocio nocturno, somos o único sector con feche obrigatorio. Nin sequera nos deron a opción de pedir o certificado Covid para non ter que cerrar, e somos actividade esencial" insiste Susana López. A súa iniciativa na plataforma de peticións xunta xa máis de 1.500 sinaturas ás que este sábado esperan sumar o apoio do BNG tras unha reunión na Mariña co deputado Diego Castro, voceiro de Deportes da formación nacionalista, na que tamén participarán representantes da asociación Unión Pilateira Galega. Na xuntanza trasladaranlle a situación que atravesa o sector co ánimo de abrir camiño cara a novas solucións. "Pedimos que nos deixen traballar", sen medidas incongruentes, discriminatorias e inxustas, engaden, xa que a práctica da actividade física e deportiva non federada non concentra de "maior incidencia de contaxios" que outros sectores, conclúe Susana López.


Summary: O concelleiro do BNG en Lugo partirá esta sexta feira cara á un dos campos máis ateigados de Grecia xunto cun amigo.

Aproveitará as súas vacacións para axudar as persoas refuxiadas. O concelleiro nacionalista de Lugo, Rubén Arroxo, viaxará até o Porto do Pireo, onde se atopa un dos campos máis ateigados de Grecia, para axudar as crianzas que se atopan retidas nel. Farao de maneira conxunta cun amigo e estarán alí 10 días. Ao comezo iamos ir a Idomeni porque viamos que a situación era peor mais co decorrer dos acontecementos nos últimos días están a mandar as persoas voluntarias ao Porto do Pireo "Ao comezo iamos ir a Idomeni porque viamos que a situación era peor mais co decorrer dos acontecementos nos últimos días, o despexo dos campos e as deportacións a Turquía, están a mandar as persoas voluntarias ao Porto do Pireo", explica en conversa con Sermos Galiza o edil. Fará a viaxe cun amigo, Fiz López. Ambos os dous teñen formación e experiencia en programas infantís e campamentos e irán en coordenación cunha rede de ONGs e persoas voluntarias gregas. "Puxémonos en contacto con eles através dos grupos que teñen nas redes sociais e nos fíos de correo electrónico" onde se apuntaron en quendas e áreas de traballo en función dos seus coñecementos. "Precisan tradutores de árabe" e outras linguas como o pastún, explica. Sabemos que nos campos aproximadamente un terzo son crianzas polo que o noso obxectivo é facer actividades con elas "Sabemos que nos campos aproximadamente un terzo son crianzas polo que o noso obxectivo é facer actividades con elas", acrecenta. "Todo é moi espontáneo", di en relación ás escasas indicacións que lles deron na rede, en boa medida porque se está a xerir a axuda humana e os escasos recursos através da solidariedade e voluntariado popular. O papel dos gobernos europeos é moi escaso. "A actitude dos gobernos é máis propia dun rexime fascista. Están a chegar persoas que fuxen dunha guerra alimentada por Occidente e que están a facer é deportalas", denuncia. "A UE actúa en contra dos propios dereitos humanos". Regresarán o domingo 17 de abril.


Summary: Os estadounidenses e os británicos figuran por méritos propios na historia do rock abrasivo. Iso si, en diferentes niveis e cada un ao seu xeito.

Bad Religion naceu na soleada Los Ángeles a inicios dos 80 e axiña adozaron o punk hardcore primixenio cuns toques máis melódicos para envolver letras coas que poñer na picota relixión, política e o 'American way of life'. Catro décadas despois, mantéñense nas mesmas, a saber se cansos ou non de ver como nestes anos abrollaron miles de grupos seguindo o seu sendeiro, de Offspring a Green Day, por citar só dúas referencias coñecidas. Cock Sparrer éche outra cousa. É o East End de Londres dos 70 e é orgullo de clase obreira pasado polo punk-rock contundente, o OI! mais tamén con chiscadelas a outras trincheiras do rock. Polémicos, por (bastantes) veces violentos. Todo un mito do punk británico. Ambos os dous van estar en Compostela en 30 de maio, na xira dos Bad Religion para celebra os seus 40 anos de vida. Será canda otros catro grupos no Multiusos de Sar. Esta sexta feira, 20 de decembro, ás 11 da mañá sairán á venda as entradas cun prezo de lanzamento de 39 euros para as 1.000 primeiras, que despois aumentará a 44 euros. Así o anunciou Fernando Gómez, da produtora Bring The Noise, nunha rolda de prensa. Nela explicou que o evento consistirá nun "minifestival" cun total de seis artistas nacionais e internacionais -Bad Religion, Cock Sparrer, Talco, Desakato, Blowfuse e Bastards on Parade-. Subliñou que Bad Religion é unha das "principais bandas do punk-rock a nivel mundial", polo que pensa que será "moi bo para a cidade". Considera ademais que será un evento "moi viral", por contar con moitos artistas internacionais.


Summary: Varias entidades da Comarca de Bergantiños decidiron unirse coa intención de rexeitar as propostas de parques eólicos que hai na zona. Comezarán identificando e avaliando os problemas ambientais que traen para a veciñanza.

Diversas plataformas, colectivos e asociacións da Comarca de Bergantiños, entre as que figuran a de Defensa de Corcoesto e Bergantiños, a de Monte Neme, Contramínate, e a asociación Ambiental Petón do Lobo, constituíron a Coordinadora Bergantiñá pola Defensa da Terra. A finalidade desta nova entidade, aseguran nun comunicado, é "agrupar e coordinar un movemento que poida dar unha resposta por parte da sociedade civil a algúns dos macroproxectos que afectan gravemente a vida social e económica dos veciños, así como ao medio onde viven". Os obxectivos principais polos que iniciará a súa andaina esta nova coordinadora serán "a identificación, estudo e avaliación dos problemas ambientais e socioeconómicos derivados da implantación masiva de parques eólicos na Comarca de Bergantiños". Apuntan no documento que estes parques eólicos proxectados por toda a comarca, "afectarán gravemente ao noso territorio, provocando danos irreversíbeis, creando grandes impactos tanto paisaxísticos como sociais na veciñanza bergantiñá". Difundir e divulgar a problemática dos eólicos Como accións principais indican que procederán a divulgar información entre toda a sociedade en xeral, relativa á problemática asociada á implantación de parques eólicos no territorio. Ademais fomentarán "o apoio e a unión, compartindo recursos e estratexias para combater conxuntamente a destrución" do que denomina "problemáticas derivadas da pandemia eólica que padecemos". A proposta da coordinadora é "fomentar sobre a sociedade outro modelo de enerxías renovábeis onde prime máis o micro que o macro, o interese social antes que o lucro das grandes multinacionais, atendendo a unhas necesidades reais produtivas e non especulativas, todo baixo un estrito respecto ao medio ambiente". Por todo isto afirman constituírse "nun instrumento efectivo da sociedade organizada, aspirando a converterse nunha ferramenta de mobilización social contra estes proxectos destrutivos e especulativos que atropelan os dereitos básicos da nosa veciñanza bergantiñá" e animan a toda a veciñanza e sociedade organizada de Bergantiños a participar co obxectivo de "mudar as políticas enerxéticas".


Summary: Pilar Rojo expulsa do Parlamento a representantes da Plataforma polo dereito ao aborto sob advertencia de estaren incorrendo "nun delito" ao "alterar a orde" da sesión. As mulleres manifestaban o seu rexeitamento á repenalización do aborto que prevé aprobar o Partido Popular coa reforma da Lei de libre interrupción do embarazo

"Debatemos por terceira vez esta cuestión" afirmou a deputada do Partido Popular, Rodríguez Barreiro ao subir ao plenario para manifestar o rexeitamento do seu grupo á PNL presentada de maneira conxunta polas forzas da oposición. O asunto, a reforma da lei do aborto prevista polo ministro de Xustiza Alberto Ruíz Gallardón. Carme Adán: "Se a maternidade non é libre, é imposta" O PP opúxose --máis unha vez-- a votar en contra da repenalización do aborto argüíndo que "por mandato electoral" están a cumprir co "compromiso político" de reformar unha lei que non conta co apoio da maioría, afirmou a deputada Rodríguez Barreiro. Os apelos á liberdade de voto manifestados desde as bancadas da oposición --que demandaron das mulleres populares o seu apoio a un "dereito fundamental-- non serviron para facer mudar de opinión @s parlamentares do PP que aseguraron "descoñecer" o contido da reforma como para se posicionar en contra. Eva Solla: "Obrigarnos a parir é violencia machista e institucional" Na tribuna de convidadas, unha ducia de mulleres --integrantes todas elas da Plataforma galega en defensa do dereito ao aborto-- apuparon ao grupo maioritario por lles negaren o "dereito a decidir sobre o noso corpo" impóndolles "a obriga de seren nais". Así se manifestaron tamén as voceiras de BNG, AGE e PSdeG que defenderon desde os seus escanos unha maternidade libre indisolúbel do dereito a exercela en liberdade. Carmen Acuña: "A liberdade de ser nai devén da liberdade de non o ser" "Obrigarnos a parir é violencia machista e institucional" clamou a deputada de AGE, Eva Solla mentres citou algúns dos métodos empregados tradicionalmente para interromper un embarazo de maneira clandestina. Todos eles, levan ás mulleres á morte. "Unha cada oito segundos" en todo o mundo, acrecentou. "A bioloxía non é o destino" espetou polo Bloque Nacionalista Galego Carme Adán afirmando que a capacidade das mulleres para se reproduciren non as obriga a facelo, o contrario, asegurou, é nunha "maternidade imposta". "Semella que Gallardón", insistiu a socialista Carmen Acuña, "se cre deus para nos obrigar a parir" pois "só a santa Inquisición" e o ministro, continuou "se atreveron a antepor os designios da Igrexa" aos dereitos fundamentais das mulleres.


Summary: O novo proxecto de lei de caza introduce numerosas rebaixas na regulación actual. A actividade cinexética pode representar un recurso sostible de interese para o medio rural, mais o xiro que o goberno quere darlle con esta nova regulación encamiña á sociedade a un conflito constante. Unha análise de Xabier Bruña en Tripando terróns, o blog de Praza sobre o mundo rural

A principios do mes de marzo rematou o período de información pública dun novo proxecto de lei de caza que introduce numerosas rebaixas na regulación actual. A actividade cinexética pode representar un recurso sostible de interese para o medio rural, mais o xiro que o goberno quere darlle con esta nova regulación encamiña á sociedade a un conflito constante. Por este motivo é preciso revisar quen está a disparar e a onde. Unha análise de Xabier Bruña en Tripando terróns, o blog de Praza sobre o mundo rural A actividade cinexética pode representar un recurso sostible de interese para o medio rural, mais o xiro que o goberno quere darlle con esta nova regulación encamiña á sociedade a un conflito constante Hoxe en día, a actividade cinexética ten que resolver algúns conflitos importantes que enfrontan a distintos grupos da sociedade (persoas cazadores, labregas, gandeiras, condutoras, usuarias do territorio). Entre eles, temos que salientar os danos das especies cinexéticas nos cultivos (estimándose en 25 millóns de euros a cantidade de perdas anuais producidas aos gandeiros galegos) e na rede viaria (con máis de 2.500 accidentes de tráfico en todo o país). A redacción do novo anteproxecto de lei comezou con polémica, ao externalizarse os servizos da súa redacción á empresa Manzano, Lamela, Vinagre y Asociados, S.L. por 48.300 €; e presenta defectos na forma e no fondo. En canto á forma indicar que a tramitación fíxose só co peso dunha parte dos grupos de interese -e en concreto cunha parte das persoas cazadoras- esquecendo a administración que a caza é un recurso máis do medio rural que comparte o mesmo territorio que outras actividades, polo que é preciso compatibilizar o seu desenvolvemento con outros que se poidan dar no mesmo tempo e lugar. En canto ao contido, a maioría dos artigos do novo anteproxecto son similares á actual lei de caza de 1997 e non existe unha clara xustificación da necesidade dunha nova lei, tendo en conta que esta foi modificada parcialmente no ano 2006. Un dos elementos que máis repercusión social tivo o documento presentado é o feito de establecer a idade mínima para poder cazar en 14 anos. Desde logo, non é a única rebaixa introducida e indica o camiño que este goberno quere seguir na regulación cinexética Un dos elementos que máis repercusión social tivo o documento presentado é o feito de establecer a idade mínima para poder cazar en 14 anos. Desde logo, non é a única rebaixa introducida e indica o camiño que este goberno quere seguir na regulación cinexética. Outras modificacións significativas corresponden a rebaixas das obrigas das persoas cazadoras (na seguridade propia e ante terceiras persoas, nas súas responsabilidades e no seu control), das sociedades que xestionan a actividade cinexética (na responsabilidades dos danos, na cesión dos dereitos cinexéticos, na sinalización, na obriga de ter vixilancia) e da administración (na súa intervención, no fomento, na sinalización, no seguimento e control da caza); aumentando pola contra de forma incomprensible a discrecionalidade nas medidas que poden poñerse en marcha a prol da caza (competicións fóra do período hábil, caza en zonas de seguridade e refuxios de fauna). Existe unha usurpación dos dereitos de propiedade, xa que a cesión do aproveitamento establécese nun mínimo de dez anos; chegando a falar de prórrogas indefinidas da cesión do aproveitamento cinexético. Ademais a persoa propietaria ou titular que non queira ceder o aproveitamento cinexético, ten que soportar o custe de sinalización da súa propiedade. Non hai referencia a unha prevención proactiva dos danos que as especies cinexéticas provocan nos cultivos e na rede viaria (accidentes) Non hai referencia a unha prevención proactiva dos danos que as especies cinexéticas provocan nos cultivos e na rede viaria (accidentes). Hoxe en día esta é unha das principais facetas que ten que resolver a xestión cinexética, e na redacción actual desta nova proposta está limitada ao chamado fondo de corresponsabilidade (que estará dotado cos ingresos das taxas procedentes da actividade cinexética), que é a todas luces insuficiente para pagar os danos e solucionar o problema. Non introduce aspectos novidosos na planificación e xestión cinexética e repite o mesmo esquema de ordenación para a actividade da caza que o existente na lei actual, a pesar de existir novos elementos transcendentes que obrigan a realizar unha xestión activa do territorio e da caza para dar solución aos principais problemas existentes citados con anterioridade. Por último e como gota que colma o vaso, elimina a participación e o control da sociedade (como xa fixo con outros plans) na regulación da actividade cinexética, indo en contra das regulacións europeas, estatais e da trasparencia na xestión dos recursos naturais. Neste sentido a nova norma elimina do Comité Galego de Caza e dos Comités Provinciais de Caza aos grupos ecoloxistas, aos representantes das persoas propietarias, ás universidades e ás persosas investigadores (presentes na actual lei de caza); deixando tan só á administración e a representantes das persoas cazadoras. O texto do anteproxecto presentado parece máis un encargo das persoas cazadoras, que un proxecto de lei impulsado por un goberno que mira pola interese de toda a sociedade Esta nova proposta normativa supón un novo retroceso no desenvolvemento rural e unha oportunidade perdida para avanzar nunha xestión cinexética sostible que dea solución aos graves problemas que esta actividade presenta na actualidade. En definitiva, o texto do anteproxecto presentado parece máis un encargo das persoas cazadoras, que un proxecto de lei impulsado por un goberno que mira pola interese de toda a sociedade. Neste sentido é preciso denunciar á rebaixa nas obrigas das persoas cazadoras e da administración en detrimento do resto da sociedade que é a gran prexudicada.


Summary: A Executiva da frente nacionalista acordou emprestar o seu apoio á campaña que desenvolve BDS Galiza

A Executiva Nacional do BNG acordou emprestar o seu apoio á campaña que desenvolve BDS Galiza (Polo Boicote, os Desinvestimentos e as Sancións a Israel), dentro da plataforma Stop Israeal Nuclear, a prol dunha Israel sen armas nucleares. Os nacionalistas lembran que Tel Aviv vén incumprindo sistematicamenteas resolucións de Nacións Unidas en favor da desnuclearización de Oriente Próximo e da asinatura por parte de Israel do Tratado de non Proliferación de Armas Nucleares. Neste tema, o posicionamento de Estados Unidos tamén xoga un papel importante, pois invariabelmente secunda a postura israelí, mesmo exercenco para iso o seu veto no Consello de Seguanza. Aquí podes asinar unha petición dirixida ao Consello de Seguranza de Nacións Unidas para instar a Israel a que cumpra de vez a legalidade internacional.


Summary: No noso país hai 1.606.000 vivendas, das cales case o 19% están sen habitar. A porcentaxe máis alta de todo o Estado.

Na Galiza hai un total de 299.396 vivendas baleiras, segundo o último censo oficial, correspondente ao exercicio 2011. Unha cifra que representa o 18,6% do total das existentes no noso país e que son 1.606.001. É a porcentaxe máis alta de todo o Estado español. Entre 2001 e 2011 na Galiza construíronse 297.118 vivendas Na última década aumentou a porcentaxe de vivendas baleiras en galiza en case un 9%. O 'boom' inmobiliario derivou en construcións a toda costa. Entre 2011 e 2011 na Galiza construíronse 297.118 vivendas, un medre do 22,3 por cento. Ourense encabeza a media do Estado español de vivendas sen habitar, cun 22,7% do total. Case unha de cada catro casas que existen na provincia. Nela hai 55.936 inmobles baleiros. Tamén Lugo está no alto desta táboa, co 20,2% das súas vivendas baleiras: 45.239 de 224.049. Outro dato de interese que se extrae do censo oficial de vivendas é que das 1.606.001 existentes no noso territorio, 1.059.232 son vivenda principal, mentres que 246.852 son secundarias.


Summary: Unha representante da Consellaría de Sanidade recoñece que non van vacinar ao persoal administrativo dos centros médicos privados e estes comezan a reaccionar con protestas pola diferencia de trato con respecto ás profesionais do Sergas.

Traballadoras da Clínica Dermalar denunciaron hoxe o "atraso e a marxinación" que están a padecer as equipas sanitarias de pequenas empresas privadas no que á vacinación contra a Covid-19 se refire. Nun escrito remitido desde o estabelecemento, inciden que en a Consellaría de Sanidade vai "deixando fallas e lagoas enormes atrás no que debería ser un proceso" equitativo, "áxil, universal" e mesmo ben estruturado. Así denuncian que a pesar de que a campaña avanza nalgúns sectores, noutro fundamental aínda non existe unha inmunización total. No entanto, desde Dermalar xa non protestan unicamente polas profesionais sanitarios, senón que consideran unha "aldraxe" que administrativas e outro persoal da sanidade privada non estea a integrarse nos listados para recibir a vacina. Enumeran así a recepcionistas, técnicos e administrativas que poden ter contacto con pacientes e que, no caso da sanidade pública, si foron ou van ser tratados para evitar que se contaxien do virus. "Coma proba desta marxinación moralmente reprobable e socialmente insostible" fan chegar a Nós Diario un escrito remitido pola subdirectora xeral de Información sobre Saúde e Epidemioloxía, no que deixan claro que as e os operarios do cadro administrativo van quedar excluídos da inmunización. Diálogo coa Administración Após solicitar os datos das distintas persoas, a representante da Xunta deixa claro que, "tal e como se realizou a vacinación en centros de características similares, só se vacinará aos profesionais sanitarios do mesmo". Desde a clínica remitiron unha listaxe cos nomes de todas as persoas en activo e con contacto directo e diario con doentes considerando que as e os administrativos sanitarios merecen o mesmo trato que os do Sergas, dado que "a opinión pública non entendería unha diferenza e discriminación socialmente reprobábel e incomprensíbel". En todo caso, para o persoal estes feitos "gravísimos" deben ser coñecidos e estar no debate da sociedade. De feito, non son poucos os colectivos que se foron queixando nas últimas semanas dunha suposta discriminación por parte da Xunta. Falaron desde estudantes de Odontoloxía até profesionais de primeira liña contra o virus que traballan no sector público pero non teñen contrato asinado polo Executivo galego.


O período comprendido entre o 24 de decembro e o 6 de xaneiro torna, ás veces, nunha sucesión de transicións entre días festivos que deixan pouco espazo para mergullarse na actualidade. No remate de 2017 e o comezo de 2018 sucederon acontecementos destacables e en Praza.gal publicamos informacións que seguen a ter vixencia alén da estrita actualidade. Estas son algunhas das informacións que podes recuperar para leres máis devagar se deches en desconectar durante as festas. A Xunta deixa sen aprobar a metade das leis e decretos que prometera para 2017 Feijóo adoita salientar que o seu é un "goberno previsible", pero só aprobou 5 das 11 leis que anunciou para este ano e 35 dos 69 decretos, segundo o balance que vén de realizar o PSdeG. O Goberno galego admite que só aprobou "6 leis" das "11 previstas" e gábase de facer públicas as súas previsións malia ser unha obriga. A Xunta paga polas prazas en residencias privadas de maiores un 8% máis que polas públicas Galicia destaca na estatística do IMSERSO polo protagonismo esmagador das residencias privadas fronte ás que dependen directamente da Xunta. Cada praza concertada supón para a Administración uns 1.000 euros máis ca unha pública A Generalitat asinou o mesmo pacto que o Sergas cunha empresa americana e publicou a parte que a Xunta oculta A parte do convenio con Medtronic que o Sergas se nega a revelar para non prexudicar o "segredo comercial" da multinacional foi divulgada en internet polo Institut Català de la Salut. Ambos convenios son presentados como acordos sen achega económica, pero a sanidade pública dá en asumir gastos No 60% dos concellos galegos reduciuse o número de empresas o pasado ano No conxunto de Galicia a cifra total de sociedades incrementouse lixeiramente, pero este aumento está concentrado en apenas un cento de localidades. 33 das 53 comarcas viron diminuír o seu tecido empresarial en 2016, e só creceu en 18. 100.000 euros de soldo para un cargo pantasma: de senadora do PP ourensán a comisionada do "reto demográfico" Barreira cobra máis que Rajoy e dende que foi nomeada responsable da política demográfica do Estado a súa actividade é apenas coñecida. O Goberno de España destaca que creou un grupo de traballo que se reune "periodicamente" e traballa nunha estratexia sen data de presentación A Xunta, espectadora na inauguración de Rande que permitirá á AP-9 cobrar máis peaxe Feijóo evita a transferencia da AP-9 no discurso do acto inaugural, no que os protagonistas da imaxe do día foron Rajoy e Ana Pastor. Os concellos do Morrazo non acudiron ao acto para lembraren que quedan obras sen facer por importe de 11 millóns de euros e cuestionaren as peaxes e a seguridade A Garda Civil acha o corpo de Diana Quer onde a levou o asasino confeso O achado produciuse nunha nave da parroquia de Asados, en Rianxo, ata a que, segundo transcendeu, os axentes foron conducidos polo presunto asesino da moza, detido o pasado venres en Boiro ao denunciar unha veciña da zona que tentara secuestrala Así xustifica a Xunta o gasto de 77.000 euros en publicar como publicidade a declaración de Feijóo sobre os incendios O Goberno galego reproducira en 12 xornais impresos o discurso de Feijóo ao día seguinte de que o lese ante os medios. Sinala que "excluíu os medios dixitais galegos" porque en Internet cómpre "publicar textos breves" e afirma que o texto inclúe información sobre "as axudas habilitadas", que se aprobaron dous días despois O 85% dos concellos galegos perden poboación MAPAS INTERACTIVOS | O INE vén de publicar os datos do Padrón municipal correspondentes ao 1 de xaneiro do 2017. Só 48 localidades incrementaron o seu número de habitantes con respecto ao ano anterior e 264 reducírono. Medio cento de vilas perderon máis dun terzo dos seus empadroados e empadroadas dende 1998. A Xunta acumulou 500.000 euros de débeda con residencias privadas ás que envía adultos aos que tutela A Fundación Galega para a Tutela de Persoas Adulta admite que tivo que contratar prazas privadas cun "custo moi elevado" para poder cumprir coas súas obrigas, dando en xerar unha elevada débeda. Política Social afrontouna con fondos das axudas para o coidado de menores de 3 anos Ourense encadea 9 anos con máis pensionistas que cotizantes É a única provincia de todo o Estado con menos traballadores/as que xubilados/as. Tamén Lugo chegou a estar nesta situación nos últimos anos, pero reaxiu a partir de 2015 O informe da Xunta sobre o Brexit nin menciona que Galicia optase a acoller o laboratorio europeo de bivalvos O documento, remitido ao Parlamento o pasado decembro, si admite que o Brexit pode supoñer un "duro golpe" para a "política de cohesión" da UE. O Goberno galego defendeu a suposta candidatura sen que nunca chegase a rexistrarse e mentres España votaba a prol do peche do laboratorio


Summary: Música, palestras, actividadees para crianzas, debates, homenaxes a guerrilleiros da comarca que, como Pancho ou Riqueche, combateron o fascismo.... A 18 edición do festival organizado polo Colectivo Terra (Pontedeume) vén do máis completiño.

O próximo 9 de decembro dará comezo a 18 edición do Festival Treme a Terra. O evento, organizado polo colectivo Terra de Pontedeume, terá como fio condutor a loita antifranquista e contará coas actuacións de Voodoo, Ses, Nao e Rebeliom do Inframundo. Palestras, homenaxes e música daranse cita no festival de Pontedeume, que volveu no ano 2015 após varios anos de silenciamento forzoso. "Cando entrou o PP na alcaldía, déronnos permiso para celebrar o Treme a Terra un ano. Pouco despois, alegando reformas no pavimento, negáronnos o permiso para realizar alí o festival. Estivemos anos parados ata que o goberno do municipio volveu mudar. Non foi ata o ano 2015 cando se retomou a normalidade a respeito deste tema", explica un dos membros do colectivo. A edición, que terá como eixo temático a resistencia galega durante a guerra civil, servirá como homenaxe os galegos e galegas que durante a contenda perderon a vida na procura da liberdade. O festival, que conta cunha programación repartida ao longo dos días 9, 10, 19, 15, 16, 17 e 31 de decembro, dará comezo o sábado 9 a partir das 21:00 na pista Polideportiva coas actuacións de Voodoo, Ses, Nao e Rebeliom do Inframundo. "Este ano contamos, ademais de coas súas actuacións, co estreo dos discos de Sés e Voodoo, que presentan novo traballo", coméntannos desde a organización do festival. Durante o domingo 10 pequenos e maiores poderán gozar de Cé Orquesta Pantasma, a partires das 17:00h na Casa da Cultura do concello. Cultura e memoria histórica únense durante o fin de semana do 15, que acollerá na sexta feira unha palestra sobre a Guerrilla Antifranquista da man do historiador Bernardo Maiz a partir das 20:00h na Casa da Cultura. O sábado 10 terá lugar unha homenaxe ao guerrilleiro Riqueche e ao resto do destacamento Arturo Cortizas, soterrados nunha foxa común no Mosteiro de Monfero. O acto, que será no mesmo mosteiro a partir das 12:00h, contará tamén coa participación do historiador Manuel Domínguez. Durante o domingo 17, a Casa da Cultura acollerá ás 17:00h un minifestival para os máis pequenos, onde música e maxia irán da man co grupo Trebellos. O festival rematará o domingo 31, cunha ofrenda floral ao guerrilleiro eumés Francisco Martínez Leira "Pancho", ás 12:00h no cemiterio de Meá (Mugardos). O Colectivo Terra é unha asociación sen ánimo de lucro que leva anos traballando na defensa e difusión da cultura, lingua e historia galega. Independente desde o punto de vista político, o seu traballo persegue a visibilización dos dereitos nacionais e sociais do pobo galego dentro dun marco de desenvolvemento ecoloxicamente sustentábel e socialmente xusto.


Summary: As candidaturas definitivas a levar os premios daránse a coñecer o próximo 11 de xaneiro. As películas compiten por entrar en calquera das categorías destes galardóns.

Oito películas producidas por empresas integradas na Asociación Galega de Produtoras Independentes (Agapi) compiten este ano por entrar na listaxe de nominados dos Premios Goya. As nominacións daranse a coñecer despois das festas de Nadal. Nas últimas xornadas as e os académicos do cinema do Estado español están facendo as súas votacións para elixir as candidaturas nas diferentes categorías que inclúen os premios Goya do audiovisual. Malia que haberá que agardar até o 11 de xaneiro para saber se algún filme galego entra na recta final, esta sexta feira comunicouse que nas quinielas hai até oito películas que sacaron adiante produtoras independentes do país. No groso que están a valorar as e os expertos do sector atópanse títulos como A media voz, de Matriuska Producciones; Arima saída do prelo de Esnatu Zinema e El viaje de Javier Herauld, creada por Tamboura Films. Tamén poderían chegar até a gala final La isla de las mentiras, de Agallas Films; Lúa vermella de Zeitum Films e Amanita Studio e María Solinha, producida por Vía Láctea Filmes e a TVG. Non hai unha única competencia na que se enfronten todos os proxectos. Agapi adiantou hoxe que poderían estar entre as finalistas en mellor película, mellor dirección, actos e actriz revelación, deseño de vestiario, dirección de fotografía ou son, entre outras.


"O 13 de xuño, un millón de galegos terán un alcalde que maioritariamente non elixiron nas urnas". O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, cargou este mércores por enésima vez contra os gobernos de coalición nos concellos se estas non implican que ocupe a alcaldía o cabeza da lista máis votada. Como despois de cada elección dende que ocupa o liderado do PP galego Feijóo puxo en cuestión o carácter "democrático" deste tipo de pactos . "Creo na democracia e nos gobernos que saen das urnas", di o presidente para xustificar unha afirmación que é certa na súa literalidade, pero non na súa intención, toda vez que, en rigor, 2,7 millóns de persoas, isto é, toda a poboación, terá un alcalde ou alcaldesa a quen non elixiu nas urnas. Non directamente. Como é sabido, nas eleccións municipais do pasado 24 de maio o electorado non elixiu alcaldes e alcaldesas, senón edís para conformar as novas corporacións municipais. O vindeiro sábado, vixésimo día despois das eleccións, os e as edís teñen que acudir ao lugar onde se convoque o pleno municipal -se houbo recurso contra o resultado esa sesión celebrarase o 3 de xullo-. Alí a persoa titular da secretaría municipal encabezará o pleno xunto aos concelleiros de maior e menor idade da nova corporación. Esta Mesa de Idade comprobará se están presentes máis da metade ds membros do pleno e se as persoas presentes teñen as credenciais que as acreditan como electas o 24M. O alcalde ou alcaldesa ten que estar avalado pola maioría absoluta do pleno; en caso contrario, será designada a persoa que encabezase a lista máis votada Unha vez cumpridos estes requisitos cómpre elixir a persoa encargada de presidir a corporación. É nese momento, e non antes, cando se elixe o alcalde ou alcaldesa. En todos os concellos agás nos de menos 250 habitantes, onde teñen a posibilidade de aspirar á alcaldía todos os membros do pleno, só poden optar á alcaldía quen encabezasen "as súas correspondentes listas" electorais. A elección decídese nunha votación non de toda a cidadanía, senón dos edís. Se o resultado desa votación é unha maioría absoluta queda proclamado o alcalde ou alcaldesa. Se non se dá esa maioría absoluta "será proclamado alcalde o concelleiro que encabece a lista que obtivese maior número de votos populares", di a lei. Así as cousas, sendo certo que as eleccións municipais son as máis próximas á cidadanía e nas que, probablemente, o peso das persoas que encabezan as listas é máis relevante, non o é menos que, coa lei na man, ninguén no país nin no Estado terá un alcalde ou alcaldesa a quen "elixise nas urnas". Alén dos argumentarios políticos de cadaquén o certo é que o que terá cada concellos, como sempre dende 1979, será un alcalde ou alcaldesa froito da elección dos membros do pleno, designados pola cidadanía para, precisamente, facer esa elección.