Summary: A galaicofobia fai parte do discurso de acompañamento da construción da identidade española. Malia que a súa aparición semella unha creación do século XVII, pola súa forte presenza nos traballos literarios dos autores do denominado Século de Ouro español, a súa construción é anterior, asociándose o seu nacemento ao proceso histórico de incorporación subordinada da Galiza ao espazo castelá. Moi presente na actualidade, como odio e desprezo ao pobo galego, o doutor Alexandre Péres Vigo vén de presentar unha tese sobre o fenómeno na Universidade da Coruña.

Miguel de Cervantes é un dos creadores máis recoñecidos da literatura española, cunha obra estudada nos diferentes niveis educativos e cuxos valores literarios son xeralmente gabados malia o carácter racista da súa produción en relación cos galegos. Así, nun texto escrito en 1613, lembrando o seu relato curto La tía fingida, afirma que os galegos "non son alguén". Un contemporáneo seu, autor dunha ampla produción literaria aínda hoxe moi valorada, Francisco de Quevedo, escribe en 1609 como Galiza "en España é tida aínda polos mesmos españois en desprezo, por ruda, pobre, bárbara e remota". Outro compañeiro de xeración, neste caso Lope de Vega, non dubida en cualificar a Galiza como esterqueira de España. Cervantes, Quevedo ou Lope de Vega son algúns dos autores estudados por Alexandre Péres Vigo. O profesor ferrolán, nunha tese de doutoramento presentada na Universidade da Coruña baixo o título O estereotipo antigalego na literatura española moderna. Unha análise das orixes da galaicofobia reflectida na literatura do Século de Ouro e dirixida polo profesor Manuel Ferreiro, sinala que "malia a súa influencia, o certo é que nin Quevedo, Cervantes nin Lope de Vega foron os creadores da lenda negra antigalega, senón en todo caso meros transmisores, e grandes amplificadores dun sentir social que nunca comprendeu de escala social, poder económico ou nivel cultural". "A galaicofobia xa era daquela un recurso ben popular en Castela", comenta Péres Vigo a Nós Diario mentres significa que "os refráns na Castela do século XVI acostumaban incluír referencias de carácter fortemente antigalego". A este respecto, destaca "unha das xoias históricas dos refraneiros ibéricos como é Los refranes e proverbios en romance, obra de Hernán Núñez de Toledo, publicada postumamente en 1555, onde se recollen algúns que demostran gran desprezo e hostilidade contra o pobo galego, salientando a súa suposta falsidade, "paz de galego tena por agoiro" ou a súa corrupción xudicial, "a xuíces galicianos, cos pés aos maos". 'Nin can, nin negro, nin mozo galego' "En realidade a lingua apenas transparentaba unha idea ben asentada na mentalidade castelá, a inferioridade dos galegos fronte aos casteláns; un concepto que atopa o seu mellor expoñente noutro dos refráns compilados por Núñez de Toledo: "A galego pedidor, castelán posuidor". Con todo, de todos eles, o que sen dúbida desprende un maior racismo é aquel coñecido "Nin can, nin negro, nin mozo galego", que recordaba como a triste sorte de "negros" e "galegos" apenas se distanciou en determinadas épocas, mesmo nalgunhas non tan afastadas", continua Péres Vigo, quen destaca que "como cabería de esperar dun clima social adverso contra as linguas non-castelás, as referencias ao idioma galego tamén resultaron inescusabelmente despectivas". Péres Vigo liga a aparición da galaicofobia ao proceso de incorporación subordinada do Reino da Galiza á Coroa Castela. Neste sentido, apunta ao século XIII, após a derrota militar dos galegos en 1230 a mans de Fernando III, como o momento da aparición das primeiras manifestacións da galaicofobia, porén dun modo aínda incipiente que se agudiza tras o fracaso da rebelión galega contra a Castela do século XIV e a súa conquista definitiva a finais do século XV polos Reis Católicos. "A galaicofobia reactívase cos Reis Católicos", afirma Péres Vigo, quen lembra que "con anterioridade os galegos eran presentados como rebeldes ou bárbaros", unha imaxe moi semellante á que Castela constrúe sobre os portugueses a partir da revolta de 1640. "En principio, até o século XII ou XIII non hai unha imaxe da Galiza negativa en ningún tipo de literatura. Unha vez que o Reino da Galiza perde os seus propios monarcas, e pasa a estar sometido politicamente ao Reino de Castela, que o que fai é promover a cultura castelá, automaticamente ocorre que o que non entra na cultura castelá entra na incultura periférica. Aí empeza un certo supremacismo cultural", asegura Péres Vigo. O relato racista castelán pasa porque "a idea de sucidade aparece ligada á Galiza e aí é onde a muller galega aparece referida como tal en todo o relato culto ou popular castelán". A galaicofobia cebouse coas mulleres galegas As mulleres son unha das principais vítimas da galaicofobia. "A muller galega até o século XV carece dunha imaxe negativa. No século XVI comeza a aparecer, cando, como consecuencia da situación económica do país, se ven obrigadas a emigrar a Castela. A partir de aí as mulleres galegas convértense no máis baixo no relato castelán. Son presentadas como porcas, aparecen representadas na literatura case sempre con deformidades físicas e moitas veces tratadas como animais. Nalgúns textos as mulleres galegas aparecen como porcas ou vacas", advirte Péres Vigo. O racismo contra os galegos chega até hoxe. "A galaicofobia, como unha doenza crónica non só aflora cada certo tempo, senón que leva presente décadas e séculos no pensamento colectivo español. Transmitida xeración tras xeración e perpetuada na sociedade española a través da literatura, dos mass media e da propia linguaxe coloquial", comenta Péres Vigo, quen destaca que "hoxe, como onte, a pesar da súa atenuación, e da forzosa continencia que exixe a corrección política, a galaicofobia segue a comportar un fenómeno que marca as relacións galego-españolas". As páxinas dos medios de comunicación españois ou as declaracións públicas de políticos e intelectuais son significativas ao respecto. Así, por exemplo, en xullo de 2020, a dirixente do Partido Popular Cayetana Álvarez de Toledo non dubidaba en apuntar que os galegos "non se saben se soben ou baixan, se van ou veñen". Porén, declaracións deste tipo non son exclusivas do acerbo político da dereita española, como deixou claro en 2014 o director de cinema Pedro Almodóvar, quen cualificou os estafados polas preferentes de Bankia como "galegos, analfabetos". Un discurso que goza de normalidade A galaicofobia non é un residuo do pasado. Pola contra, este fenómeno, que Alexandre Péres Vigo dá en cualificar como "o odio e desprezo ao relativo á Galiza e ás súas xentes", goza de plena normalidade, sometido a un proceso de actualización permanente conforme as necesidades do proxecto unitario español. Neste sentido, estamos diante dunha construción doutrinal necesaria para afirmar e perpetuar un modelo asentado sobre o papel reitor de Castela, representada por Madrid desde o século XVI e funcional para inocular o autoodio e a falla de consideración polo propio dos galegos. Precisamente, ás orixes, causas, expresións e implicacións deste fenómeno o profesor Péres Vigo dedica a súa tese de doutoramento, dirixida por Manuel Ferreiro e presentada na Universidade da Coruña. Madrid ten un papel chave na articulación do relato galaicófogo. A este respecto, Péres Vigo afirma que "nun principio , a imaxe do galego é a do salvaxe que non é aínda conquistado, despois é de rebelde, e despois é a do pobre que está en Madrid. No século XVI, Felipe II pon a corte estábel de Castela en Madrid, e iso supón que moita xente da Galiza ten que emigrar alí. Non é unha cidade populosa, mais é onde se concentra a corte. Alí van moitos galegos traballar de oficios humildes: augadeiros, criados, amas de cría. Esa xente reflicte esa realidade marxinalizada, pero coa intención de facer dano". Péres Vigo centra a súa investigación nos autores do Século de Ouro español porque naquela altura constrúense moitos dos estereotipos contra os galegos. Porén, nas súas palabras "esta semella arrastrar no pensamento español gran parte da denigrante concepción que o Reino da Galiza mantiña en Castela. Un fenómeno que case cincocentos anos despois segue a lastrar a autoestima do país en todas as súas caras imaxinábeis".


Summary: Pasaron dos 10,1 millóns de toneladas de 2018 ás 2,5. O impacto na caída da produción eléctrica con carbón fixo que Galicia superase o obxectivo de redución de emisións das térmicas proposto para 2030.

Un descenso de máis do 75%. Esa foi a caída nas emisións de dióxido de carbono (CO₂) das centrais de carbón situadas en Galicia en 2019 con respecto ao ano anterior. Segundo os datos feitos públicos pola UE, a baixada no principal gas de efecto invernadoiro (GEI) causante da crise climática no país foi dun 75,2%, pasando das 10,1 millóns de toneladas de 2018 ás 2,5 de 2019, situando as emisións totais territoriais destes GEI no nivel máis baixo desde 1990.As emisións de dióxido de carbono das centrais de carbón en Galicia descenderon en máis dun 75% en 2019A central de carbón de Endesa nas Pontes, que anunciou os seus plans de peche este pasado ano, emitiu 2,3 millóns de toneladas fronte aos 7,9 millóns de 2018, segundo a análise dos datos realizadas pola plataforma Galiza, un futuro sen carbón. Esta redución foi tamén importante na central de Naturgy en Meirama, que ten previsto o peche para o vindeiro verán, ao pasar dos 2,2 millóns de toneladas ás 0,2 do pasado ano. Só desde a instalación de Cerceda, por poñer un exemplo, saíron en 2017 2.380.000 toneladas de CO₂, unha cantidade equivalente ao 42% das emisións de gases de efecto invernadoiro de todo o sector do transporte en Galicia ao longo de 2015 (último ano con datos accesíbeis).A drástica redución nas emisións de CO₂ vén provocada pola caída nun 71,6% da produción eléctrica con carbón, derivada da suba do prezo do CO₂ no mercado europeo de emisións, o que restou competitividade a este combustible fronte aos ciclos cominbados a gas natural, menos intensivos nestas emisións. A diminución das emisións de CO₂ das térmicas de carbón en Galicia vai en paralelo á rexistrada en toda a UE, aínda que é moi superior á media europea (-24,3%) e á española (-59,4%). Esta redución, como explica Galiza, un futuro sen carbón, "seguramente terá aproximado as emisións de GEI por habitante de Galicia á media da Unión Europea". Porque en Galicia, durante os últimos anos, a elevada xeración eléctrica con carbón provocou que a achega por habitante do país á crise climática fose moi superior á media da UE. En 2017, último ano con datos oficiais para as emisións totais de GEI no país, as nosas emisións por habitante ascendían a 11,2 toneladas, fronte a 7,7 en España e 8,8 na UE.Galicia superou en 2019 obxectivo de redución de emisións das térmicas proposto para 2030O impacto da caída na produción eléctrica con carbón foi tal que en 2019, segundo explica a plataforma, superouse o obxectivo de redución das emisións das térmicas (carbón e ciclos combinados) proposto pola Xunta para 2030. Estaba fixado nun descenso do 54,3% respecto de 1990 e alcanzou xa o 72,2%. Con todo, como aclaran, esa caída na produción das centrais de carbón en 2019 "non foi compensada pola produción de máis electricidade renovábel senón polo descenso no consumo e na exportación neta de electricidade e mais polo aumento da actividade das centrais de ciclo combinado a gas natural de Sabón (Naturgy) e As Pontes (Endesa)".Todos os factores anteriores, engaden, provocaron unha forte diminución das emisións totais de CO₂ das centrais térmicas (carbón máis ciclos combinados) e, por conseguinte, do impacto sobre o clima global da produción eléctrica galega. As emisións territoriais totais de GEI de Galicia quedaron no nivel máis baixo desde 1990, hai 30 anos, o que "demostra que o peche das xa innecesarias centrais de carbón é, de lonxe, a mellor medida ao noso alcance hoxe para reducirmos drasticamente as emisións galegas de GEI"."Lamentablemente", di Galiza, mellor sen carbón, "o Goberno galego teima en minusvalorar a emerxencia climática e en defender o carbón, por iso a Estratexia Galega de Cambio Climático e Enerxía 2050 (EGCCE) carece de ambición". Malia o descenso nas emisións, a central das Pontes segue a ser a industria galega con maior impacto climáticoA plataforma aclara que "a falta de compromiso climático da Xunta non se limita ao sector eléctrico" e que, "aínda que os datos oficiais das emisións totais de Galicia en 2019 non se coñecerán até 2021, semella que non serán moi superiores ás que a EGCCE propón como obxectivo para 2030, isto é, 22 millóns de toneladas. E todo indica que, debido á crise económica desencadeada pola Covid-19, as emisións caerán por debaixo desta cifra durante o presente ano.A central de carbón das Pontes, con todo, segue a ser a industria galega con maior impacto climático, malia a importante baixada na súa actividade. Endesa xa manifestou a súa intención de pechar a factoría no segundo semestre de 2021, "aínda que Xunta, Goberno central e Parlamento galego presionan para que a actividade se manteña mediante a co-combustión de carbón con outros residuos orgánicos e mantendo activos dous dos seus catro grupos". Hai tan só dúas semanas, o Executivo central, xunto cos principais sindicatos do Estado, selou con Endesa, Naturgy e Iberdrola acordos de transicón xusto para As Pontes e Meirama (Cerceda) co compromiso de manteren o emprego ante o peche das dúas centrais térmicas. Ademais, a Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) emitiu xa informes favorables para que ambas empresas procedan á clausura das súas centrais en León. As seguintes serán as galegas, cuxo proceso de desmantelamento durará meses e dará traballo o persoal. En comparación con anos anteriores, Endesa segue a ser a empresa responsable do maior volume de emisións directas de CO₂ á atmosfera en Galicia. Naturgy, que pechará a central de carbón de Meirama en 2020, foi desprazada da segunda posición pola fábrica de alúmina-aluminio de San Cibrao. No terceiro lugar sitúase a refinería de petróleo de Repsol na Coruña, con pouco máis de 1 millón de toneladas de CO₂, e en cuarto, a central de ciclo combinado de Endesa nas Pontes, con máis de 735.000. A planta de ciclo combinado en Sabón e a de Meirama, ambas as dúas de Naturgy, son as seguintes nesta clasificación. Malia a baixada, a central das Pontes é aínda a cuarta instalación de España que máis CO₂ emiteMalia o espectacular descenso nas emisións, a central térmica das Pontes é aínda a cuarta instalación con máis emisións de CO₂ no Estado, só superada por ArcelorMittal, a central de carbón de Aboño e a refinería de Cartagena. Xusto despois sitúase Vueling, mentres que o complexo industrial de Repsol na Coruña sitúase no posto 23º.


Summary: O ente público deberá readmitir e indemnizar a un traballador que non quixo renunciar ás súas vacacións

A Xustiza vén de condenar a Corporación Radio e Televisión da Galiza (CRTVG) a readmitir, restituír os salarios e indemnizar por danos un traballador por vulneración de dereitos fundamentais. Así o recolle a Central Unitaria de Traballadores (CUT) nas súas redes sociais, nunha publicación na que cualifican a sentenza de "boa nova" xudicial, ao tempo que denuncian que a condena non fai senón evidenciar "o abuso que exerce a CRTVG sobre as e os traballadores con contratos máis precarios, os de prácticas, aos que cada día acode máis a empresa para paliar a ausencia dun cadro de persoal suficiente para desenvolver as tarefas estruturais". Segundo relatan no perfil da CUT, o traballador é un compañeiro especialista de montaxe, que levaba un ano co primeiro contrato en prácticas, "que sempre se prorroga outro ano máis". Cando estaba a piques de chegar a data de renovación para o segundo ano, que coincidiu co inicio da pandemia, o seu coordinador propúxolle, sempre segundo o relato do sindicato, que cambiase o seu período de vacacións, xa que a pandemia obrigara a suspender varios eventos deportivos e non o necesitaba nese momento. Ao parecer, o traballador argumentou que non lle ía ben cambiar as vacacións que xa tiña programadas e autorizadas. Como represalia automática, o superior xerárquico comunicoulle a relacións laborais que non quería renovarlle o contrato para que traballase ese segundo ano, como é normal e habitual na CRTVG, contan desde a conta da CUT. Vulneración de dereitos O traballador, ante estes feitos, puxo unha demanda por vulneración de dereitos fundamentais, o que iniciou un procedemento xudicial que concluíu a pasada sexta feira coa publicación da sentenza, que condena a CRTVG por despido nulo, obriga a empresa pública á readmisión do traballador (o segundo ano de contrato remataría en marzo de 2021), así como ao pagamento dos salarios que o compañeiro deixou de percibir desde marzo até agora, e ao pagamento dunha indemnización por danos morais de algo máis de 6.000 euros. Desde o sindicato apuntan que o compañeiro se incorpora xa esta fin de semana, no seu horario anterior ao despido, ao seu posto de traballo.


Summary: O presidente da Xunta anima os mozos de orixe galega a "facer a viaxe ao revés" e instalarse no país, e ve nesa Galicia exterior "unha fonte de posibilidades para sumar solucións ao problema demográfico"

Entre os anos 2013 e 2016, Galicia viu marchar a outros territorios do Estado case 7.000 menores de 45 anos máis dos que chegaron ou regresaron ao país. Nese último ano debullado polo IGE, o saldo migratorio interautonómico foi de -2.126, mudándose a Madrid máis de 3.300 mozos e mozas, uns 1.800 a Catalunya e preto de 1.600 ás Canarias. No mesmo exercicio, 6.115 persoas novas emigraron fóra de España, aínda que 9.185 chegaron do estranxeiro a terras galegas, provocando un saldo positivo que non fora tal nos peores momentos da crise: entre 2012 e 2015 foron traballar ao estranxeiro 23.000 galegos e galegas. Entre 2013 e 2016, Galicia viu marchar a outras autonomías case 7.000 menores de 45 anos máis dos que chegaron ou regresaron A emigración, xunto coa baixa natalidade, provocan un grave problema demográfico en Galicia que semella irá a peor. As proxeccións indican que en 2030 o país perderá uns 20.000 habitantes pola diferenza entre nacementos e mortes e gañará arredor de 3.000 pola vía migratoria. Así, o saldo vexetativo, a diferenza entre o número de persoas que nacen e morren, profundará na súa tendencia negativa: de -10.000 en 2016 a case -20.000 dentro de quince anos. Con eses case 10.000 cidadáns menos no pasado ano, o país converteuse na segunda comunidade autónoma que perdeu máis poboación no conxunto do Estado. En 2030, o país perderá uns 20.000 habitantes pola diferenza entre nacementos e mortes e gañará 3.000 pola vía migratoria, segundo as proxeccións O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, anunciou este martes unha opción para axudar a combater ese problema demográfico, ao animar os descendentes de emigrantes a "facer a viaxe ao revés" e asentarse en Galicia. Foi durante acto de entrega de diplomas a 94 mozos descendentes de galegos --residentes en 16 países como Venezuela, a Arxentina ou Cuba-- que participan na primeira edición de Bolsas de Excelencia para cursar másteres no país. No seu discurso, que fixo en castelán, Feijóo advertiulles aos mozos que "hai unha Galicia aberta" para eles, mentres observa na "Galicia exterior unha fonte de posibilidades para sumar solucións ao problema demográfico que se ten desde a década dos anos 80 do século pasado". "Hai unha Galicia ansiosa por aproveitar o voso traballo, os vosos coñecementos, as vosas experiencias e as vosas ambicións de futuro", engadiu, tras aclarar que a Xunta en a "vontade" de "atraer currículos valiosos para incentivar" que esta xente nova poida "continuar formándose" na comunidade e "valorar a posibilidade de fixar aquí a residencia, o futuro e o traballo". Feijóo di que a Xunta ten a "vontade" de "incentivar" que os descendentes de emigrantes "valoren a posibilidade de fixar a residencia" no país Feijóo insistiu en indicarlles Galicia como "un fogar para aqueles que pensen en volver, especialmente desde os países da emigración que peor se atopan política e economicamente nestes momentos". Así, o presidente da Xunta insistiu en que Galicia "é bo lugar" para "quedar" e que coas novas xeracións descendentes de emigrados pódese "facer unha Galicia máis aberta, máis dialogante, máis internacional". Por iso, chamou "aproveitar a globalización" para "facer a viaxe ao revés". "Toca aproveitar esta longa experiencia da emigración da man da vosa xeración", díxolles. Ademais, fixo fincapé en como o país mudou desde os tempos de emigración dos avós e pais destes mozos. "É a mellor Galicia que vivimos xamais", sentenciou, tras destacar que "agás os irlandeses e os xudeus, non hai un pobo" como o galego. A deste ano é a primeira convocatoria deste programa que conta co apoio do tres universidades galegas e ten 94 beneficiarios dun total de 16 países, con Venezuela á cabeza, con 23 alumnos. O resto proceden do Brasil (18 beneficiarios), a Arxentina (15), Reino Unido (8), México (7), Uruguai (6), Alemaña (6), Perú (2), Costa Rica (2), Cuba (2), Chile (1), Chipre (1), Francia (1), Panamá (1), Polonia (1) e Suíza (1). Durante o seu discurso, Feijóo mandou un saúdo especial aos participantes chegados de Venezuela, aos que enviou "un abrazo moi forte", porque di que lle "preocupa" a situación que se vive neste país.


Coma se dun castelo de naipes se tratase, o armazón empresarial de Galicia esboróase desde que lle falta o comodín das caixas de aforros, e arrastra con el decenas de millóns de euros dunha errada política de axudas públicas. A fusión e posterior desaparición de Caixanova e Caixa Galicia deixaron a economía galega sen o balón de osíxeno que a viña asistindo, e probablemente inflando. A fusión e posterior desaparición de Caixanova e Caixa Galicia deixaron a economía galega sen o balón de osíxeno que a viña asistindo, e probablemente inflando A relación entre a caída da efémera Novacaixagalia e Pescanova é estreita. Aínda que de forma máis indirecta, outras dúas compañías históricas do téxtil e a decoración, Caramelo e Pórtico, cambalean sen o flotador das caixas ao que agarrarse. A semana, que se completa co anuncio de peche de T-Solar, a segunda maior fábrica de placas solares de España, non puido ser máis negra para a economía de Galicia, empeñada en desmentir a mensaxe da Xunta de que capea a crise mellor que o resto. Pescanova, Caramelo e T-Solar afunden ademais con inxentes cantidades de cartos públicos nas súas adegas. O primeiro caso é paradigmático da nova economía postcaixas, que nos anos de crecemento económico, e mesmo despois, entraron no seu accionariado e apoiaron a súa política expansiva con créditos xenerosos. Claro que Pescanova non sería o que é nin tería Manuel Fernández de Sousa ao mando se xa en 1995 o entón presidente da Xunta, Manuel Fraga, non rescatara ambos con 7.000 millóns de pesetas (42 millóns de euros) das arcas autonómicas, ante o intento de compra pola multinacional Unilever. Noutras moitas axudas en 2004 chegarían outros cinco millóns de euros para ampliar a súa factoría central e despois un plan acuícola á medida. En Caramelo, que o 15 de abril solicitou o concurso de acredores, non cae só o diñeiro das caixas ou o que o multimillonario Manuel Jove obtivo da venda de Fadesa, senón tamén o da Xunta, que posúe o 7,5% do capital e senta no seu consello de administración. Esta semana sóubose que o concurso de acredores solicitado por T-Solar leva o peche da súa planta nas inmediacións de Ourense. Nacida ao amparo das primas ás enerxías renovables e en alianza de Isolux con caixas de aforro, o seu peche enterra decenas de millóns de euros de fondos públicos dun proxecto que naceu ao amparo do Goberno bipartito. No caso do Grupo Pórtico, o principal acredor chámase Novagalicia, o banco herdeiro das caixas, que non está en condicións de ser xeneroso na renegociación da débeda. Cando Jove decidiu entrar en Caramelo a finais de 2008, fíxoo co apoio de 30,5 millóns de euros do bipartito, 27 deles en créditos e avais e o resto, directamente ao capital Cando Jove decidiu entrar en Caramelo a finais de 2008, fíxoo co apoio de 30,5 millóns de euros do bipartito, 27 deles en créditos e avais e o resto, directamente ao capital. Poucos meses despois emprendía o seu primeiro ERE, de 237 traballadores. En 2010, xa con Alberto Núñez Feijóo, a Xunta do PP inxectou outros 5 millóns de euros máis vinculados ao mantemento dos postos de traballo. Tratábase de internacionalizar a empresa, pero o modelo Inditex só lle funciona a Inditex, o xigante galego do téxtil que aguanta impasible no medio do ciclón. A débeda recoñecida de Caramelo ascende a 100 millóns de euros, o 43% dela cos bancos. E si, en efecto, Novagalicia encabeza de longo a lista dos acredores. Aínda que a marca Pórtico poida resultar menos coñecida que Caramelo, o seu volume de emprego é moito maior: 850 traballadores fronte aos 132 da compañía de Manuel Jove e a Xunta. Claro que 500 deles están nas súas casas desde o ERTE de setembro. A crise sorprendeu a empresa cando comezaba a afrontar un investimento de 20 millóns de euros nun almacén robotizado, neste caso sen axudas públicas de ningún tipo. A débeda agora supera os 30 millóns de euros, segundo fontes sindicais, difícil de afrontar cando a caída do consumo se traduce nunhas perdas de ao redor dos 10 millóns de euros anuais. Con todo, a compañía está empeñada nunha difícil negociación cos bancos para tratar de saír adiante. T-Solar, da que a Xunta posúe o 29%, chegou a dar emprego a 250 persoas na súa fábrica do Parque Tecnolóxico de Galicia (San Cibrao das Viñas, Ourense). O pasado mércores, presentou un ERE de extinción para os 170 empregados que conserva, despois de continuados expedientes temporais e de solicitar o concurso voluntario de acredores. O fracaso da compañía é o fracaso das renovables, pero tamén o dunha política económica de axudas multimillonarias sostida por distintos gobernos da Xunta. O golpe de graza á fábrica de paneis solares deullo o decreto de Rajoy que eliminou xa por completo as primas ás renovables. Esta vez non houbo a máis mínima crítica desde o Goberno galego Cando se creou, en 2007, o Executivo de Emilio Pérez Touriño -amigo íntimo de Luís Delso, presidente de Isolux- non o dubidou: 13 millóns de euros en axudas, cinco millóns ao capital social (dun total de 17,5) e un aval de 10 millóns. As caixas, antes da fusión, sindicáronse para conceder préstamos por outros 20 millóns. O Goberno central sumouse á festa de T-Solar: 6,4 millóns de euros do Ministerio de Economía, 2,6 millóns de Educación, 7 millóns de Industria... A Deputación de Ourense achegou o seu gran de area, en forma de 100.000 euros. E cando o Goberno de Zapatero comezou a retirarlles as primas ás renovables, entre grandes críticas de Feijóo, a Xunta achegou cinco millóns de euros máis. O golpe de graza á fábrica de paneis solares deullo o decreto de Rajoy que eliminou xa por completo as primas ás renovables. Esta vez non houbo a máis mínima crítica desde o Goberno galego.


Summary: En Marea, PSdeG e BNG reclaman unha verdadeira rede de escolas infantís de 0 a 3 anos pública e gratuíta e a ampliación dos permisos de paternidade e maternidade. Os tres grupos cualifican as políticas actuais de "insuficientes" e "maquillaxe". O 2017 vai camiño de ser o ano con menos nacementos da historia en Galicia.

Este martes falouse de conciliación no Parlamento e das medidas que as administracións públicas poden poñer en marcha para facilitar a vida laboral e a crianza de nenos e nenas. O conselleiro de Política Social, José Manuel Rey Varela, compareceu a petición propia para dar conta das actuacións realizadas ou previstas. E fíxoo cun ton exultante ("as familias galegas teñen hoxe máis apoios que nunca para facilitar o seu pleno desenvolvemento e a crianza dos seus fillos e fillas"), destacando algunhas das medidas adoptadas dende a aprobación do Programa de apoio á natalidade (PAN Galicia) en 2015. A oposición reclamou a posta en marcha dunha verdadeira rede de escolas infantís de 0 a 3 anos pública e gratuíta e a ampliación dos permisos de paternidade e maternidade Con todo, os grupos da oposición criticaron con dureza a exposición do conselleiro, cualificando o actual catálogo de medidas de "parche" ou "maquillaxe" e reclamando a posta en marcha dunha verdadeira rede de escolas infantís de 0 a 3 anos pública e gratuíta e a ampliación dos permisos de paternidade e maternidade. A realidade é que o número de nacementos segue descendendo en Galicia dende a posta en parcha do Programa da Xunta en 2015. En 2016 foron 19.062, fronte aos 19.427 de 2015 e aos 19.630 de 2014. As últimas estatísticas oficiais dispoñibles amosan, ademais, que o 2017 vai camiño de ser o ano con menos nacementos dende que hai datos; nos tres primeiros trimestres naceron 13.649 nenos e nenas, fronte aos 14.353 dos nove primeiros meses de 2016 ou os 13.771 de 1998, o ano con menos nacementos na historia recente (18.538). Ademais, as insuficientes axudas á conciliación seguen a provocar unha moi importante fenda salarial de xénero que en boa medida está provocada polo coidado dos fillos e fillas por parte das nais de forma preferente. A natalidade segue a descender en Galicia, a pesar das medidas postas en marcha pola Xunta hai dous anos Rey Varela destacou "o reforzamento da rede de atención e coidado" para nenos e nenas de 0 a 3 anos, subliñando que o vindeiro curso 2018/2019 a ratio de atención en escolas infantís de 0 a 3 anos "será do 41% en Galicia", cun total de 24.081 prazas, 1.642 máis que o ano anterior. O conselleiro destacou igualmente o apoio da Xunta á conciliación no rural a través da posta en marcha de novas Casas Niño, que acadan a cifra total de 46, coa previsión de incorporar 15 máis nos vindeiros anos. O Goberno galego quere facer fincapé na apertura de novas escolas infantís en polígonos industriais, pois na actualidade só existen tres financiadas pola Xunta: unha xa en marcha no polígono Río do Pozo de Narón e outras dúas pendentes de construción nas contornas industriais da Pobra do Caramiñal e Mos. Rey Varela prometeu a construción doutras catro. O responsable de Política Social da Xunta salientou na súa intervención, igualmente, a Tarxeta Benvida, que recibiron uns 30.000 nenos e nenas nos dous últimos anos, e o Bono Coidado, ao que accederon unhas 400 familias. Críticas da oposición O 2017 vai camiño de ser o ano con menos nacementos dende que hai datos, empeorando as cifras de 1998, que foran as máis baixas da historia Polo grupo de En Marea, Paula Verao reclamou o establecemento dunha rede de escolas infantís publicas para a etapa de 0 a 3 anos e apostar pola ampliación dos permisos de maternidade e paternidade cada vez máis alongados e iguais. "Combinar estes dous elementos é fundamental para a conciliación e para posibilitar ás distintas unidades de convivencia ter as crianzas que desexen", dixo. Verao destacou que "entre os factores que condicionan a baixa natalidade está a desigualdade das mulleres, no plano do traballo remunerado e no traballo de coidados" e que "para eliminar esta desigualdade hai que adoptar políticas transformadoras en ambos os dous planos". A deputada de En Marea lembrou igualmente que a oferta de escolas infantís "non é homoxénea no territorio, habendo zonas con prazas libres e outras cun acusado déficit de prazas en escolas infantís, como as cidades de Lugo ou Vigo" e criticou que a Xunta está "apostando por consolidar o modelo de concerto e privatización, a través do bono concilia e nin sequera o bono concilia cobre a demanda". Na súa réplica o PSdeG cualificou de "maquillaxe" as políticas de conciliación do Goberno galego. Noela Blanco acusou a Xunta de aplicar unhas políticas sociais "insuficientes" que levan a "debilitar a rede pública de atención aos nenos e nenas, aos nosos maiores e ás persoas con discapacidade". Blanco denunciou que o Goberno galego converte a conciliación nun "xogo de malabares para as mulleres e unha misión imposible para as monomarentais" e lembrou que o peso dos coidados na casa "segue recaendo nas mulleres". A deputada socialista subliñou que as escolas infantís públicas "seguen sendo completamente insuficientes", como demostra o feito -dixo- de que aínda que hai menos nenos e nenas, "hai unha lista de agarda provisional de 3.800, que acabarán como todos os anos derivándoos a centros privados". O PSdeG-PSOE tamén acusa a Xunta de "deixar sen executar o 70 por cento do orzamento para facer escolas públicas nos polígonos industriais e o 54 por cento das partidas para casas-niño". Aínda que hai menos nenos e nenas, "hai unha lista de agarda provisional de 3.800, que acabarán como todos os anos derivándoos a centros privados", denuncia Noela Blanco (PSdeG) Finalmente, polo BNG Montse Prado cualificou a intervención de Rey Varela de "catálogo recompilatorio" de medidas xa coñecidas que só buscaba -dixo- "un titular nos medios baixo o epígrafe de Galicia, o mellor lugar para atención ás familias". Para Prado, o conselleiro "perdeu a oportunidade de presentar medidas destinadas a solucionar os graves problemas que afectan ás familias en Galiza, entre os que destacou a atención e conciliación". O BNG acusa a Xunta de limitarse a poñer "parches" de ter aproveitado a crise "para desmantelar e non desenvolver unha rede pública de servizos sociais, secundarizando as prioridades para beneficiar a empresas privadas". Finalmente, Prado acusou a Rey Varela de "non cumprir a lei en materia de conciliación" na propia consellería que dirixe: "As traballadoras do Consorcio están a denunciar nos xulgados a vulneración dos seus dereitos para lactancia, adaptación de postos de traballo ou riscos laborais durante o embarazo".


Summary: CON VÍDEO | Tras reclamarllo o martes as vítimas ao ministro Ábalos, Fomento deixa caer a Antonio Lanchares, quen un ano antes do accidente pedira ao seu homólogo de Adif desconectar a seguridade dos Alvia HEMEROTECA | Renfe eloxia o seu directivo imputado que mantivo avariada dous anos a seguridade en Angrois

HEMEROTECA | Renfe eloxia o seu directivo imputado que mantivo avariada dous anos a seguridade en Angrois O Ministerio de Fomento vén de aceptar a dimisión como director de Seguridade na Circulación de Renfe de Antonio Lanchares, imputado na causa xudicial polo accidente do tren Alvia en Santiago que o 24 de xullo de 2013 deixou 80 mortos e 144 feridos na curva de Angrois. O xuíz considera que Lanchares e o seu homólogo en Adif, Andrés Cortabitarte, reduciron a seguridade dos Alvia na curva de Angrois sen avaliar como debían o risco que alí existía dun descarrilamento por despiste como o que sufriu o maquinista do tren, Francisco José Garzón, tamén imputado. Vítimas do accidente viñan reclamando desde hai anos o cesamento de Lanchares e así llo pediron en persoa o pasado martes ao novo ministro de Fomento, o socialista José Luis Ábalos, que se comprometeu a estudalo. Segundo confirman a este diario fontes do ministerio, tras ese encontro Lanchares, cuxa continuidade xa estaba a ser cuestionada polo actual equipo de Fomento, presentou a súa dimisión e foille aceptada, ao contrario que pasou hai uns meses, cando tras a súa imputación fixo o mesmo pero o daquela equipo directivo de Renfe, do PP, o mantivo no cargo. Tras reclamarllo o martes as vítimas ao ministro Ábalos, Fomento deixa caer a Antonio Lanchares, quen un ano antes do accidente pedira ao seu homólogo de Adif desconectar a seguridade dos Alvia Lanchares foi quen en xuño de 2012, un ano e un mes antes do sinistro, pediu ao seu homólogo de Adif, Andrés Cortabitarte, permiso para desconectar o sistema de control constante da velocidade propio do AVE (ERTMS) a bordo dos trens Alvia na liña entre Ourense e Santiago porque daba fallos. A avaría, que Adif sempre defendeu que se producía nos trens e non nas súas vías, debería estar reparada nun mes, pero non foi así e os Alvia seguiron circulando sen ERTMS ata que un ano e un mes despois un deles descarrilou en Angrois por exceso de velocidade. Tras ese sinistro, Adif instalou outras medidas de seguridade convencionais, pero o ERTMS non foi reparado e posto en servizo novamente a bordo dos Alvia de Renfe ata outro ano e un mes despois, en agosto de 2014. En total, baixo a dirección de Lanchares o ERTMS permaneceu desactivado a bordo dos Alvia dous anos e dous meses. Así como Cortabitarte deixara de ser director de Seguridade de Adif pouco antes de que se producise o accidente e hoxe ocupa postos de rango inferior -pero igualmente de libre designación-, Lanchares leva ocupando ese posto en Renfe desde hai máis dunha década. A súa imputación na causa xudicial produciuse en outubro de 2017, derivada da declaración ante o xuíz tres meses antes do daquela principal investigado, Cortabitarte, que desviara a responsabilidade a subordinados seus e outros departamentos como Renfe, o que acabou provocando a actual imputación doutras cinco persoas ademais el mesmo e do maquinista. No seu auto, o xuíz salienta que "non podemos obviar" que Lanchares foi quen solicitou a desconexión do sistema de seguridade nos Alvia "sen que conste que, con carácter previo, se realizase unha previa avaliación do risco que podería representar para a seguridade na circulación tal desconexión que, se ben en principio prevíase temporal, á postre mantívose durante case un ano e estaba vixente á data do accidente". Durante o anterior Goberno, Renfe eloxiou e avalou a Lanchares, ao que mantivo no seu posto Tras a súa imputación, e antes da súa declaración ante o xulgado, Renfe, daquela controlada polo PP, eloxiou e avalou a Lanchares, ao que mantivo no seu posto mesmo despois de que este amagase con dimitir. Na súa comparecencia ante o xuíz en novembro do pasado ano o imputado argumentou que nin Adif nin os seus subordinados o avisaron do risco existente en Angrois. Tamén dixo que a decisión de desconectar o sistema de seguridade a bordo dos Alvia "nunca" podía ser considerada como un cambio significativo que obrigase a realizar unha análise específica do risco que supuña. Porén, a Axencia Ferroviaria Europea presentou o pasado xuño un informe no xulgado no que di expresamente que esa desconexión si debía ser considerada un cambio "significativo e cun impacto na seguridade, cuxos riscos débense avaliar sistematicamente" e sinalaba que esa análise debía ser realizada tanto por Adif como por Renfe. O pasado martes vítimas de Angrois puxeron ante o ministro ese feito como exemplo do descoñecemento de Lanchares da normativa de seguridade europea que ao seu xuízo o inhabilitaba para seguir no cargo. En 2014 o propio Lanchares admitira no Congreso que se sentía "fracasado" tras o accidente de Angrois Moito antes da súa imputación, en outubro de 2014 Lanchares compareceu no Congreso na subcomisión de avaliación do sistema ferroviario español en xeral que se creou tras o accidente de Angrois. As sesións eran a porta pechada, pero as intervencións foron recollidas en actas. Segundo ese documento, na súa intervención Lanchares desviou ao fabricante a responsabilidade da demora na reparación do ERTMS. Pero rematou a súa intervención asumindo o seu "fracaso": "Vaia desde aquí a miña lamentación e a miña condolencia coas vítimas. Como responsable de seguridade síntome, digamos, fracasado e lamento o accidente", dixo daquela Lanchares no Congreso.


Summary: O Centro de Estudos Galegos da Universidade Nova de Lisboa organiza o ciclo '(Des)Encontros Galego-Portugueses' que aborda en Lisboa a partir de mañá (e ao longo de marzo, abril e maio) as relacións históricas e actuais entre os dous países.

O Centro de Estudos Galegos da Faculdade de Ciências Sociais e Humanas da Universidade Nova Lisboa (FCSH/NOVA) organiza o ciclo de eventos (Des)Encontros Galego-Portugueses, que terá lugar en Lisboa durante os meses de marzo, abril e maio no local da Xuventude de Galicia – Centro Galego de Lisboa. Estruturado en seis sesións monográficas, abordará temas como a lingua, a historia e a cultura da fronteira, a emigración, as loitas pola democracia ou a relación de Manuel María con Portugal e a súa cultura. A primeira sesión terá lugar o próximo 4 de marzo, ás 19h, e estará centrada na lingua. Contará coa presenza de Marco Neves, tradutor e profesor da FCSH/NOVA, e de José Ramom Pichel, enxeñeiro informático e investigador na área dos sistemas de tradución. A intervención de Neves leva por título "Galego: a língua invisível", e nela interrogarase polas razóns que dificultan aos portugueses recoñecer o galego, ademais de avaliar as vantaxes que o reencontro co galego poderían fornecer para Portugal. A intervención de Pichel, titulada "Galiza, essa peça de Tetris linguística a configurar e encaixar entre os relatos de Espanha e Portugal", abordará a eliminación do galego do relato político e lingüístico portugués, así como as novas perspectivas que a expansión da Web, a flexibilización das fronteiras ou a Lei Valentín Paz Andrade conceden aos falantes de galego no futuro inmediato. A segunda sesión terá lugar o 18 de marzo. Nela, a antropóloga e profesora da FCSH/NOVA, Paula Godinho afondará na historia do Couto Mixto, especialmente no tratado asinado en 1864 polos estados español e portugués e nos procesos de resistencia desenvolvidos polas poboacións afectadas. O día 8 de abril, Carlos Pazos, profesor da Universidade do Minho, ofrecerá as súas reflexións sobre as imaxes e os estereotipos que sobre a Galiza e as persoas galegas se foron xerando en Portugal ao longo da historia, nunha conferencia titulada "Dos gallegos de exportação à Eurorregião. Visões lusas da Galiza e os galegos". A cuarta sesión do ciclo será realizada o 22 de abril e estará centrada nos procesos de resistencia ás ditaduras salazarista e franquista. Con este motivo, será exhibido o filme Santa Liberdade da realizadora galega Margarita Ledo Andión. O día 7 de maio regresa o tema da emigración ao ciclo, a través dunha visita guiada polos espazos máis importantes da historia da comunidade galega en Lisboa, como o barrio da Bica onde durante moitos anos os galegos desenvolveron o oficio de aguadeiros e coñecido naquela época como a "Illa dos galegos". Pechará o ciclo, o 20 de maio, unha conferencia de Mercedes Queixas Zas sobre a relación de Manuel María con Portugal e a súa cultura, nunha ponencia que leva por título "Voltar a Portugal, dourada luz que ilumina". O Ciclo (Des)Encontros Galego-Portugueses é organizado en parcería co Centro Galego de Lisboa e a Asociación de Escritores/as en Lingua Galega. Fai parte do programa de actividades culturais do Centro de Estudos Galegos da FCSH/NOVA, que integra a rede de Centros de Estudos Galegos no exterior da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia. Este programa completarase nos próximos meses con outros eventos, como as visitas a Lisboa da escritora Teresa Moure (16 a 18 de marzo) e da antropóloga Luzia Oca González (19 e 20 de abril).


Summary: As diferenzas no seo de En Marea non son de matiz. Atinxen a propia cerna do proxecto. O núcleo dirixente -por volta de Luís Villares- concibe En Marea como un partido nacional galego de afiliación individual. Podemos e Esquerda Unida, os parceiros de Anova con vínculos estatais, vena simplesmente como unha plataforma electoral.

O último plenario de En Marea, decorrido este sábado en Compostela, caracterizouse por dous trazos. O primeiro, a escasa concorrencia, pouco máis de 250 persoas, a menor convocatoria dos conclaves da confluencia. A segunda, as significativas ausencias. Non só orgánicas -Podemos e Esquerda Unida-, mais tamén persoais, os tres tenores da Coruña, Compostela Ferrol. A incomparecencia de Ferreiro, Noriega e Suárez é especialmente significativa, sendo que o plenario se debruzou fundamentalmente sobre a estratexia a seguir nos concellos con vistas ás decisivas municipais de 2019. Quen si estivo desta volta con Villares -e non é pouco apoio, dada a súa forza icónica dentro da confluencia- foi Xosé Manuel Beiras, quen non se limitou a estar, senón que lanzou frechas á facción parlamentar de En Marea non adicta á oficialidade. "Calquera que diga que non é de En Marea sendo deputado por En Marea está a estafar os cidadáns que o elixiron", acotou o veterano político de Brión. E, plenamente consciente do ruído que costuman facer as súas declaracións, aínda engadiu: "Non se pode loitar contra a casta se hai casta dentro". Os míseis beiristas ían dirixidos a Podemos e Esquerda Unida, renuentes a recoñecer o liderado de Villares. A situación de Beiras dentro da confluencia, aliás, é dun estraño equilibrio. Non sempre está na mesma posición. De feito, a cúpula do grupo do que continúa sendo o máximo referente, a Anova que agora lidera Antón Sánchez, está na oposición interna. Anova ve con moitas reservas a influencia que Cerna, a corrente dirixida por Mario López Rico e Luís Eyré Palleiro, exerce sobre o portavoz orgánico e parlamentar de En Marea. Mais, alén das escaramuzas típicas dunha organización composta por distintos segmentos partidarios, o conflito na Marea remite para un asunto non menor, a súa propia esencia. Hai un posicionamento colectivo -a asemblea constitutiva de xullo de 2016 en Vigo- que definiu a formación como un partido instrumental de afiliación individual. Mais a partir daí a interpretación dese acordo difere sustancialmente entre a oficialidade do sector nucleado arredor de Villares e a oposición interna. Para aquel o partido instrumental é un partido nacional galego e o natural é que as partes -os partidos pre-existentes- fosen camiñando cara á extinción. Para a corrente crítica, o partido instrumental é só unha plataforma eleitoral. Dito en palabras pronuciadas esta segunda feira por Carmen Santos, parlamentar e secretaria xeral na Galiza da formación liderada por Pablo Iglesias: "Podemos é un partido político autónomo como defendimos sempre. Un partido instrumental é un partido instrumental para se apresentar ás eleccións". Esa mesma consideración de En Marea como simples artefacto eleitoral tena tamén Eva Solla, coordenadora nacional de Esquerda Unida. Solla evitou entrar en discusión con Beiras, mais deixou ben claro que unha cousa è EU e outra En Marea: "Xa dixemos que non faríamos ningunha avaliación nen a esta intervención [por Beiras] nen a un plenario no que non participamos", alegou esta segunda feira nunha conferencia de imprensa. O equilibrio interno pode rachar en calquera momento. Oficialidade e oposición acumulan forzas. É nesa perspectiva onde cobra pleno sentido a contra-cimeira municipalista que preparan as marés municipalistas lideradas pola Marea Atlántica -claramente críticas coa dirección da confluencia- para o próximo 28 de abril en Mos.


Summary: ENTREVISTA | Este venres o Colexio Oficial de Traballo Social celebra en Compostela unha xornada de encontro e formación, coincidindo co Día Mundial do Traballo Social. Falamos con Antía Sobrino, vicepresidenta da entidade

Este venres o Colexio Oficial de Traballo Social celebra en Compostela unha xornada de encontro e formación, coincidindo co Día Mundial do Traballo Social. O encontro, que terá lugar no Centro Cívico de Fontiñas a partir das 17 horas comezará cunha presentación a cargo da presidenta da entidade, Miriam Rodríguez Sierra. Haberá unha sesión técnica, a cargo de Carmen Rodríguez (vogalía de Comunicación), e dúas ponencias: unha sobre ética e deontoloxía no Traballo Social (Saleta de Salvador Agra) e outra sobre proteccións de datos nos Servizos Sociais (María Elena Puñal Romarís). Finalmente, entregaranse os premios (de Investigación, Boas Prácticas e TFG/TFM) e haberá unha homenaxe á colexiación polos 25 anos anos da entidade. Os actos pecharanse cunha intervención de Antía Sobrino, vicepresidenta do Colexio, con quen falamos. As xornadas vanse emitir en directo en streaming, vídeos que poderán consultarse tamén nos días seguintes a través da web do COTSG. Sobrino salienta que as sesións "vanse realizar nun centro cívico, porque cremos que os recursos da comunidade deben estar dispoñibles e ser aproveitados". "Temos que estar presentes en todos aqueles sitios nos que poidamos facer falta. Por desgraza en moitos sitios non nos teñen suficientemente valoradas" Cales son os principais retos dos Servizos Sociais e das profesionais do Traballo Social neste momento en Galicia? O maior reto é tratar de chegar a todas as persoas que nestes momentos están precisando dalgún tipo de axuda que pode provir do traballo social: as persoas en risco de exclusión, as persoas dependentes... Temos que estar presentes en todos aqueles sitios nos que poidamos facer falta. Por desgraza en moitos sitios non nos teñen suficientemente valoradas. Dende o Colexio o que queremos é explicar a nosa profesión, amosarlle á sociedade por que facemos falta, que non nos vexan simplemente como xestoras de recursos, senón como persoas que estamos para traballar no benestar social da poboación e da comunidade en xeral. É importante aínda salientar o labor que facedes as persoas que estades nesa primeira liña, pola vosa capacidade para detectar situacións de risco e necesidades que teñen as persoas coas que traballades, non si? Hai situacións nas que se nos achega unha persoa porque necesita unha axuda para poder, por exemplo, mercar unhas gafas. Nunha primeira intervención comezas a establecer unha relación de confianza coa persoa que acude aos servizos sociais e iso pode derivar en que co tempo coñezas a súa familia, poidas detectar outras necesidades que esas persoas poden ter, tanto a nivel material, como na ensino dos e das menores ou na xestión doutros asuntos. Non estamos só para cubrir papeis, senón que a nosa intervención debe ser moito máis integral, buscando o benestar das persoas como primeiro obxectivo. Por desgraza non sempre podemos cumprir todas estas funcións. "Non estamos só para cubrir papeis, senón que a nosa intervención debe ser moito máis integral, buscando o benestar das persoas como primeiro obxectivo" Que necesidades tedes? Que sería preciso para poder cumprir esas funcións? Por un lado necesitamos máis persoal, tanto nos servizos sociais públicos coma nos servizos sociais privados, porque case todas as profesionais están a sufrir unha gran sobrecarga de traballo. Necesitamos, ademais, máis recursos cos que poder intervir. Por exemplo máis prazas en residencias para maiores, en centros de día, en centros de atención a discapacidades, en escolas infantís... E máis axudas económicas para que estas persoas poidan facer fronte ás necesidades básicas. A nivel organizativo prevedes cambios no Colexio? Partindo da realidade xeográfica de Galicia e da dispersión da poboación, dende o COTSG queremos contar cunha persoa de referencia en cada provincia, para que as persoas que están máis lonxe de Compostela se poidan dirixir con máis facilidade ao Colexio. "Coa crise viuse que calquera persoa pode precisar nalgún momento dos servizos sociais" Ao longo da crise económica cambiou o tipo de persoas que se achegaban aos Servizos Sociais ou as súas necesidades? Antes da crise o perfil das persoas que facían uso dos servizos sociais estaba moito máis estereotipado. Pero coa crise viuse que calquera persoa pode precisar nalgún momento dos servizos sociais. Nós xestionamos dereitos que a xente ten pero moitas persoas aínda se achegan a nós cun pouco de vergoña de atoparse nesa situación. Eu neses casos sempre me digo que eu podería ser quen estivese do outro lado da mesa. Un dos grandes problemas que estamos atopando é o da precariedade no emprego; se unha persoa atopa un emprego pero só lle dura un mes, iso non lle vai solucionar a maior parte dos problemas que sofre. Pode que haxa quen saíu da crise, pero dende logo esa recuperación non chegou a todos os sectores que se viron golpeados por ela. "Os datos cos que traballamos nos servizos sociais son datos moi protexidos, da mesma maneira que están protexidos os datos sanitarios" Dedicades unha sesión á protección de datos. Na actualidade esta información está correctamente protexida? Moita xente non é consciente que os datos cos que traballamos nos servizos sociais son datos moi protexidos, da mesma maneira que están protexidos os datos sanitarios. Para iso utilizamos numerosas ferramentas, que serven para garantir esta protección, e parecíanos importante destacalo nestas xornadas. Nós aseguramos a confidencialidade dos datos e utilizámolos unicamente para aqueles fins para os que foron obtidos. Temos un código deontolóxico, como ten a Medicina, e queremos remarcar que traballamos en todo momento tendo como obxectivo a salvagarda dos dereitos da persoa coa que estamos a traballar.


Summary: Atrifoga afirma que isto "mingua a operatividade" e ten consecuencias concretas: motobombas paradas, centros de coordinación de distritos que non están operativos as 24 horas ou torres e casetas de vixiancia fechadas en gran parte das quendas.

Os anos nos que os incendios forestais que afectaban Galiza se concentraban entre os meses de xullo e setembro semella que son pasado. A propia Xunta decretou o pasado 13 de abril a alerta por alto risco de incendios e a desestacionalización dos lumes é algo sobre o que os profesionais levan advertindo nestes anos. Porén, e como teñen denunciado desde a Asociación de traballadores de incendios forestais de Galiza, Atrifoga, lamentan que a Xunta non asuma estes cambios e que manteña en situacións como a vivida nestas semanas un operativo que desaproveita centos de profesionais. Hai 436 efectivos que con contratados entre xullo e setembro, no que tradicionalmente era a tempada de alto risco de incendios. Tres meses aos ano. Mais, apontan, os incendios asolan os montes galegos tamén fóra deses tres meses. Mais a administración galega non recorre a eles. E iso, afirman, "merma a operatividade do servizo" e propicia que se produzan "situacións inexplicábeis". Situacións das que poñen exemplos: centros de coordinación dos distritos que non están operativos das 24 horas, casetas ou torres de vixilancia contra incendios forestais que se fechan "gran parte das quendas", ou motobombas de servizo que "permanecen paradas, na base, ao non dispoñer de suficientes condutores". Atrifoga lembra que nos catro primeiros meses de este ano xa arderon máis de 3.500 hectáreas en Galiza. Indicador de que se precisa un servizo dimensionado á nova realidade da desestacionalización dos lumes forestais. A asociación lembra, aliás, a precariedade da súa situación laboral: contratados por só tres meses, cuns contratos "en fraude de lei segundo Inspección de Traballo" e sentencias xudiciais, e sometidos a desprotección social. .


Summary: Marta Pazos, directora artística da compañía Voadora, estreará no Teatre Lliure de Barcelona, o vindeiro 3 de febreiro, unha adaptación ao teatro de 'Viaxe á lúa', o único guión cinematográfico que deixou García Lorca. Pazos consegue ser así a primeira que dirixe un espectáculo no mítico espazo catalán.

Non se pode obviar que durante a súa viaxe a Nova York, Federico García Lorca presenciou en primeira fila iso que agora chamamos o "crac do 29", a máis célebre crise do capitalismo. Aquela cidade onde o poeta viu "os camareiros e os cociñeiros e os que limpan coa lingua / as feridas dos millonarios" deu lugar a un libro –Poeta en Nova York– que suporía unha viraxe case copernicana na súa obra, mais tamén foi a cidade onde escribiu o seu único guión cinematográfico, Viaxe á lúa, setenta e dúas secuencias dunha película sen discurso narrativo, na que se suceden lúas que vomitan, bágoas que son peixes, mans que asfixian paxaros e estrañas imaxes de violencia contra mulleres e menores. Un universo onírico cuxa escura simboloxía non oculta a reacción ante un mundo tomado pola velocidade, a adoración irracional da técnica e a violencia. Un mundo que mantén moitos paralelismos co momento actual. Marta Pazos (Pontevedra 1976), directora artística da compañía Voadora, levará ás táboas do Teatre Lliure de Barcelona todo ese caudal de imaxes na primeira incursión dunha artista galega dirixindo nese templo do teatro catalán. "En realidade, xa colaborara con eles: Je suis narcissiste [a ópera que Pazos estreou no Teatro Real de Madrid e que foi finalista dos International Opera Awards] contaba entre os coprodutores ao Teatre Lliure, mais esta é a primeira vez que desenvolvemos todo o proxecto nesta casa", declara Marta Pazos en conversa con Nós Diario. "Lorca escribe a obra a finais dos 'loucos anos vinte' e nós estreamos o espectáculo a principios destes louquísimos anos vinte", afirma Pazos entre risas. "Efectivamente, hai moitos paralelismos coa situación actual, como se a humanidade estivese a pasar polas mesmas paisaxes. Interesábame moito reflectir esa situación en que o autor parece sentirse moi pequeno ante o mundo. Non só pola inmensidade dunha cidade cunhas dimensións descoñecidas até entón, senón porque nese momento o mundo tal e como se coñecía até ese intre estaba derrubándose e había que reformularse todo: o sistema, a sociedade… Con moitos matices, penso que estamos nun tempo moi semellante, e por iso parecía pertinente levalo a escena". Embaixadores do teatro galego Voadora é con seguridade a compañía galega que maior proxección exterior está tendo nos últimos tempos. A estrea no Lliure continúa no ronsel dun monllo de coproducións que a levaron a Porto, Lisboa, Madrid ou Francia, entre outros moitos lugares onde a súa estética –fortemente cargada de referencias artísticas e cunha impronta plástica que deixa un enérxico impacto visual no público– non pasou desapercibida. Nesta Viaxe á lúa, o herdo das vangardas históricas é moi evidente, e conflúe coa particular linguaxe da directora. "Eu non coñecía esta obra", confesa Pazos. "Enviouma Pomba Luxilde, de Teatro Baixo a Area, que acaba de estrear Poeta en Nova York en galego. Ela fíxome chegar a obra sinalando as coincidencias entre as imaxes que se suceden no guión e moitos elementos da estética das miñas montaxes, e teño que llo agradecer moitísimo, porque cando o lin, decateime tanto da súa beleza como da dificultade de levalo á escena. Mais cando empecei a traballar foi todo como un xogo: habitualmente eu traballo desde a palabra e sempre hai algo que teño que atravesar para chegar á imaxe. Nesta montaxe, pola contra, todo é un diálogo constante coa poesía visual e todo resultou moi doado e pracenteiro. A complexidade veu máis polo complicado que é transportar a linguaxe cinematográfica –de cinema mudo, ademais– ao teatro. Foi un reto adaptar a obra desde os principio do teatro, sen apoiarnos en filmacións nin no vídeo". O reto foi compartido polo teatro: "Traballar no Lliure resulta moi especial non só pola grande historia que ten, senón polo ben que comprenden os procesos de creación artística. O proxecto, en principio, ía ser pór en escena o Baal de Bertolt Brecht, mais axiña o proceso me levou a cambiar de obra, e contei cunha absoluta liberdade e co apoio de toda a equipa para mudar o plan". A crebadiza situación do teatro nestes momentos obriga a falar con cautela de calquera evento próximo, mais Pazos mantén unha febril axenda de traballo: "Temos que ser conscientes de que o que lle dá sentido a esta época é o aquí e agora. Nunca sabes que é o que se vai poder facer ao día seguinte, mais é curioso ver como a xente ten ganas de ver teatro, como un espazo de ficción é o lugar que reflicte a realidade á que queremos volver". Unha axenda que esquiva a pandemia Marta Pazos abrirá en febreiro o festival Escenas do Cambio de Compostela con Sincro. Dirixirá a posta en escena de Tanatologia, de Xavier Uriz no Teatre Principal de Palma de Mallorca, e presentará, en xuño, a súa versión do Othello de Shakespeare no Teatro de La Abadía de Madrid.


Summary: O refraneiro popular predí chuvias, un día si e outro non, durante os próximos 40 días.

Compostela celebra hoxe o Día da Ascensión, unha xornada marcada no calendario como non laborábel. A pandemia provocou que xa o ano pasado as imaxes da Alameda, con polbeirías ateigadas de persoas, non se repetisen, e desta vez, aínda que as festas máis populares entre os composteláns regresaron timidamente, con limitacións propias da situación sanitaria, mais fano entre intensas chuvias. Segundo o refraneiro popular, "cando marzo maiea, maio marcea". E así está a ser. De feito, a tradición oral prognostica outros 40 días de chuvia, un si e un non. "Se chove na Ascensión, 40 días de choiva son, un si e un non". De momento, o refrán semella ter a razón, pois Meteogalicia prevé intensas chuvias para a mañá da quinta feira, nubes e claros para a sexta feira e chuvias, de novo, o sábado. Cúmprase ou non o refrán, en Compostela aínda quedan xornadas de festa. A cita cabalar e as atraccións da Alameda non entran no cartaz, mais si os cabezudos, sen ruada e na praza da Quintana, e o torneo de chave. O prato forte das festas é o concerto de Andrés Suárez, na noite da quinta feira no Obradoiro. Tamén actuarán Cepeda e Sidecars. As entradas, de balde, están dispoñíbeis no Teatro Principal. As galegas De Vacas actuarán na sexta feira ás 20 horas no Obradoiro e os cataláns María Arnal e Marcel Bagés farán o propio o sábado. A Banda de Música ofrecerá dous concertos: un esta tarde na Quintana, con Brincadeira, ás 19.30 horas, e o día 16 en solitario. As crianzas teñen a súa propia programación, con espectáculos todos os días na Alameda que requiren de entrada, tamén de balde. O teatro chegará ao Principal na tarde do día 13, ás 20 horas, con Crónica dunha heterosexual insatisfeita. Prognóstico do tempo Esta quinta feira espérase a chegada dunha fronte activa que traerá un día de ceo parcialmente nubrado con choivas puntualmente intensas pola mañá e unha tarde de chuvascos ocasionais con apertura de claros. Segundo a información publicada por Meteogalicia, o vento soprará de compoñente oeste moderado, virando a norte pola noite. As temperaturas mínimas seguirán sen cambios, mentres que as máximas experimentarán un lixeiro ascenso. Nas cidades galegas as temperaturas máximas subirán até os 20 graos en Ourense, mentres os valores mínimos descenderán até os 10 graos en Lugo e Santiago.


Summary: A través dun comunicado publicado tamén nas redes sociais, Nós-Unidade Popular valora de maneira positiva o encontro desenvolvido coa executiva do BNG por se sentar as bases dun "clima de confianza!" que supere o "anómalo período de ausencia de vías de diálogo".

O encontro que tivo lugar o pasado día 16 entre as direccións de Nós-UP co BNG foi avaliado polos primeiros como un paso adiante na normalización da relación entre as dúas forzas "sentando as bases para un clima de confianza e mutuo respecto que permitirá progresivamente a superación dun longo e anómalo período de ausencia de vías de diálogo e comunicaçom, e de hostilidade política". Tese soberanistas No seu comunicado, Nós-UP non só valora o resultado do encontro senón tamén transmite a súa satisfacción pola aproximación do BNG ás posicións soberanistas e antineoliberais, e resituar a rúa como espazo esencial das loitas populares", o que permitirá consolidar accións e respostas conxuntas. Segundo Nós-UP, as dús forzas coincidiron tamén na análise do diagnóstico da grave situación social e económica actual alén de na idea de que a vía estatutaria está esgotada e que a solución se atopa na soberanía nacional. Por todo isto, na súa idea está contribuír a un "amplo e plural movemento sociopolítico soberanista de masas, de carácter suprapartidario, que de posicións de esquerda e feministas, conduza á acumulación de forzas populares para a ruptura democrática e un proceso constituínte galego".


Summary: O BNG reclama cunha Proposición non de lei iniciar de novo a escolla de maneira "limpa e transparente".

A organización frontista presentou através da portavoz de Cultura, Ana Pontón, unha iniciativa na que insta o goberno galego e, no concreto, a Consellaría de Cultura a "enderezar" o camiño na xestión do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) após a demisión da integrante do Padroado, Marisa Sobrino. Sobrino, como avanzou Sermos Galiza, abandonou o órgao poucos días despois de se coñecer o nome do que será seu novo director, Santiago Olmo e sen que se respostasen as alegacións presentadas polos dous finalistas galegos ao proceso de selección. Na súa dura despedida, publicada no seu Facebook persoal, a profesora e investigadora na historia da arte galega, non dubidou en verter duras acusacións sobre o deterioro do centro e o abandono e control por parte da administración. Desde o Bloque aseguran que a saída de Marisa Sobrino responde á "situación anómala" que atinxe o CGAC e á política cultural do Partido Popular reducida, denunciou Pontón, a "seguir dilapidando fondos na Cidade da Cultura", proxecto, que ao seu entender, "non ten impacto positivo no panorama cultural galego". Asemade, a parlamentar nacionalista calificou de "opaca" e "sen rigor" a xestión cultural da Xunta sinalando que a escolla do novo director do CGAC "non é unha convocatoria limpa e está feita a medida dun nome". Neste senso, exixen a convocatoria dun novo concurso suxeito á lexislación vixente.


Summary: SOS Sanidade Pública realizou unha acción na Coruña, un 'muro defensivo simbólico' contra o avance dos recortes e as privatizacións, para presentar as mobilizacións que se realizarán en todas as cidades galegas o vindeiro xoves 19

O BNG denuncia o "colapso" da sanidade en Vigo cun hospital de campaña na rúa "Máis que nunca é necesario facer entre todos, cidadanía, pacientes e profesionais, un muro de defensa da nosa sanidade pública. Máis que nunca temos que berrar moi forte 'Non pasarán'. Non destrocen máis a sanidade de todos, a sanidade pública". As portas do ambulatorio do Ventorrillo, na Coruña, acolleron este luns unha acción da plataforma SOS Sanidade Pública, un simbólico muro defensivo en representación da loita que profesionais, pacientes e entidades de todo o tipo están a realizar para frear o avance das privatizacións e dos recortes. Máis dun cento de persoas participaron na convocatoria, que demostrou -en palabras de Ramón Veras, voceiro da plataforma na Coruña- que "os profesionais estamos de garda en defensa da sanidade pública". Despois de ler o manifesto, os seus organizadores chamaron a formar, enlazando as mans dos e das asistentes, "un muro imposible de romper para Feijoo e a conselleira de Sanidade, un muro que nos asegure unha sanidade para todo o mundo, igualitaria, humana e de calidade". O acto tamén serviu para presentar as concentracións e manifestacións que este xoves percorrerán as rúas de todas as cidades galegas e algunhas vilas baixo os lemas "Os recortes matan" e "Non ao negocio coa saúde". Máis dun cento de persoas participaron na convocatoria, que demostrou que "os profesionais estamos de garda en defensa da sanidade pública" Polo de agora SOS-Sanidade Pública confirmou actos en oito localidades para este xoves "contra os recortes e as políticas de desmantelamento e privatización da Sanidade Pública": A Coruña (Casa do Mar, 20 horas), Vigo (Praza de España, 20 horas), Santiago (Praza do Toural, 20 horas), Pontevedra (Hospital Provincial, 20 horas), Ferrol (Praza de Armas, 19 horas), Burela (Hospital da Costa. 20:30 horas), O Barco (Hospital Comarcal Valdeorras. 20 horas) e Ribeira (Praza do Concello, 20 horas). No acto deste luns na Coruña fíxose fincapé así mesmo en dous asuntos clave para a calidade asistencial e para o benestar de moitos e moitas pacientes: a universalidade e igualdade no acceso á atención sanitaria, sobre o que chamou a atención o censurado informe da Comisión Galega de Bioética: "Para que a sanidade sexa universal, para todo o mundo independentemente da clase social ou dos ingresos económicos", díxose. E tamén o acceso aos tratamentos e medicamentos, cunha mención particular aos afectados e afectadas de Hepatite C: "Para que todo o mundo teña dereito ao acceso a tratamentos e probas diagnósticas", destacouse. 'Hospital de Campaña', en Vigo No acto deste luns na Coruña fíxose fincapé na a universalidade e igualdade no acceso á atención sanitaria e no acceso aos tratamentos e medicamentos Mentres, en Vigo, o BNG instalou un hospital de campaña en plena Rúa Príncipe como acto simbólico de denuncia da situación de emerxencia da sanidade pública pola política continuada de recortes e de privatización do PP, que se traduce nun recorte en 3.000 efectivos do persoal sanitario, e que afecta especialmente á área sanitaria viguesa. Baixo o lema Tensiónate en defensa da sanidade pública, o portavoz nacional, Xavier Vence, instou a cidadanía a utilizar as eleccións municipais do 24 de maio como primeira oportunidade para derrotar ao PP e dicirlle "non" a súa política sanitaria que entende a saúde como un negocio para as empresas privadas, e que en Vigo ten Povisa como exemplo destacado. "Mentres Povisa ten garantido 75 millóns anuais nun convenio por 8 anos, e segue despedindo persoal, as urxencia do CHUVI se colapsan en explicación de Feijóo porque once operacións de cadeira nunha área sanitaria con cerca de 500.000 usuarios e usuarias potenciais. E, ao mesmo tempo, o futuro hospital xa nace privatizado posto que a infraestrutura é propiedade da empresa construtora, e o Sergas un mero inquilino", destacou. "Mentres Povisa ten garantido 75 millóns anuais nun convenio por 8 anos, e segue despedindo persoal, as urxencia do CHUVI se colapsan" De igual xeito, o cabeza de lista BNG-Asembleas Abertas Vigo, Serafín Otero, anunciou que o seu grupo municipal vai levar ao próximo pleno unha iniciativa de apoio contra os traballadores e traballadores despedidos e en folga de fame polos despedimentos de Povisa, para instar a Xunta a que corrixa a imposición da empresa "que afecta a calidade da prestación que presta en Vigo". Olla aquí un vídeo do acto


Summary: Os representantes saharauís en Galicia instan o Goberno de España a recoñecer a lexitimidade da Fronte Polisaria e apostar pola República do Sáhara, como xa reclamou o lexislativo galego en 2013. Vídeo no interior

Unha asociación de vítimas da vulneración dos dereitos humanos, o grupo promotor dunha escola infantil para persoas con discapacidade, unha asociación de mulleres, unha asociación pola paz, un comité de familias de persoas encarceradas... E así, ata vinte organizacións. Son só algúns exemplos dos colectivos do Sáhara Occidental que a pasada fin de semana se reuniron coa delegación do Parlamento de Galicia que, acompañada por membros de Solidariedade Galega co Pobo Saharauí (Sogaps), visitou os territorios ocupados. Todas elas son ilegais por decisión do Goberno marroquí, o mesmo que enviou a súa polícia -a uniformada e a secreta- para realizarlles un estrito seguimento aos parlamentarios galegos.Os axentes marroquís "acompañáronnos dende que entramos ata que saímos" da antiga colonia española, afirma a socialista Carmen Gallego, que formou parte da delegación xunto a Xabier Ron (AGE), Montse Prado (BNG) e Gonzalo Trenor (PP). "Facíano de maneira ostentosa para que nos decatásemos de que estábamos sendo vixiados" mentres ían completando cada unha das xuntanzas. "Fomos quen" de manter a axenda intacta grazas ao "nivel de organización do pobo saharauí", di a parlamentaria, para quen a preocupación está no que puidese acontecer "a saírmos nós de alí", isto é, as posibles represalias.Os axentes marroquís vixiou a delegación galega "de maneira ostentosa, para que nos decatásemos de que estábamos sendo vixiados""Están organizados" pero "ilegalmente", subliña Prado, quen chama a atención sobre o feito de que estas organizacións humanitarias teñan que funcionar en vivendas privadas por que Marrocos impídelles ata dispoñer de locais propios. Isto acontece mentres as resolucións internacionais sobre os dereitos individuais e colectivos do pobo saharahuí seguen sen cumprirse. Ese incumprimento, subliña a nacionalista, é a que os levou a "perder o medo a visibilizarse", artellar "unha intifada" e "arriscarse a reunirse con nós", algo "difícil nunha ditadura como a marroquí".Un bo exemplo dese "desafío ao medo" é para Xabier Ron o labor de Equipemedia Sahara, un grupo de vinte e catro persoas mozas que decidiron facerlle fronte á "mascarada dos medios marroquís" e "poñer en marcha unha rede de inormación audiovisual" sobre o que acontece no territorio ocupado. "Eles colócanse nos lugares máis perigosos e estratéxicos" para que "nós, a sociedade occidental, poidamos ver o que está acontecendo", mesmo sabendo "que o día de mañá poden entrar na súa casa, destruíla, secuestralos e facelos desaparecer".Loita polo recoñecemento da RepúblicaGallego, Ron, Prado e Tenor compartían estas impresións coa prensa en rolda de prensa tras regresar da viaxe. Xunto a eles comparecía o delegado saharaguí en Galicia, Habibullah Mohammed Kori, moi satisfeito coa visita galega e desexoso de que "a próxima visita" xa non sexa a un territorio ocupado, senón "á zona liberada do Sáhara Occidental, da Fronte Polisaria e a República Saharauí". Ese recoñecemento da república é, precisamente, unha das principais loitas que o pobo do Sáhara Occidental está a desenvolver. Nesta liña, explica Kori, "o Parlamento sueco votou unha moción pedíndolle ao Goberno sueco que recoñeza a República Saharahuí; espero que o Goberno e o parlamento español fagan o mesmo para a solución na derradeira colonia de África.O Parlamento galego xa pediu en 2013 avanzar cara ao "recoñecemento da República Árabe Saharauí Democrática"Nesta liña pronunciouse xa o Parlamento galego, que nunha declaración oficial de xuño de 2013 lembrou a "responsabilidade histórica, legal e política que o Estado español ten coa situación no Sáhara Occidental", isto é, coa súa "descolonización non culminada". Por este motivo o lexislativo galego dirixiuse ao Goberno español para que "promova as iniciativas necesarias" na "defensa do lexítimo dereito do pobo saharauí á súa autodeterminación, así como o outorgamento de rango diplomático á representación da Fronte Polisaria en España "como única e lexítima representante do pobo saharauí" e como "paso previo ao recoñecemento da República Árabe Saharauí Democrática". Case á mesma hora na que se celebraba este acto en Compostela, en Ceuta o Goberno español intercambiaba fotografías e cumprimentos co Executivo marroquí.


Summary: Pedro Sánchez vén de comparecer en rolda de prensa para informar sobre as medidas que se tomarán desde o Goberno cun comunicado no que chama á "unidade".

As medidas "son drásticas e terán consecuencias", sentenciou o presidente do Goberno ao principio da rolda. Estas comprenden catro grandes bloques: apoio ás traballadoras, apoio á flexibilización, apoio á actividade económica e apoio á investigación. Non obstante, aclarou Sánchez, estas medidas sumaranse a outras novas que irán aprobando. As medidas "afectan a todo o Estado español durante 15 días" e a partir de hoxe, mais poderán prorrogarse se fose necesario. Así mesmo, "a autoridade competente en todo o territorio será o Goberno de España", todo mediante un decreto que entrará en vigor esta mesma noite após a súa publicación no Boletín Oficial do Estado (BOE). O presidente do Goberno, Pedro Sánchez, informou este sábado que a autoridade competente en todo o Estado será o Goberno de España e engadiu que en virtude desta decisión, os Corpos e Forzas de Seguridade do Estado e todos os corpos policiais autonómicos e locais quedarán so as ordes directas do ministro do Interior, Fernando Grande Marlaska. Ademais, engadiu que o estado de alarma entrará en vigor esta noite e apelou á unidade de todas as forzas políticas porque veñen "semanas difíciles de sacrificios". os Corpos e Forzas de Seguridade do Estado e todos os corpos policiais autonómicos e locais quedarán so as ordes directas do ministro do Interior, Fernando Grande Marlaska Así se pronunciou tras un Consello de Ministras extraordinario no Palacio da Moncloa, para decretar o estado de alarma, que se prolongou durante máis de sete horas e que se realizou de maneira presencial. De feito, o vicepresidente segundo do Goberno, Pablo Iglesias, participou nesta reunión interrompendo así o proceso de corentena ao que se tiña sometido por estar en contacto coa súa parella, a ministra de Igualdade, Irene Montero, que dou positivo en COVID-19. Após o citado Consello de Ministras, Sánchez asegurou que o Estado español se enfronta a "unha emerxencia de saúde pública que require decisións extraordinarias" e xustificou que o Consello de Ministras tome agora a decisión de aprobar o Estado de alarma alegando que a situación non é "estática" e hai que ir adaptándose a este escenario "tan dinámico". Pedro Sánchez chama á "unidade" e pide deixar de lado "ideoloxías" Así mesmo, Pedro Sánchez continuou a súa rolda de prensa facendo fincapé na unidade do Estado español. Será este domingo cando se reúna por videoconferencia coas presidentas e presidentes autonómicas. Neste senso, o presidente solicitou "a máxima coordinación desde a unidade", para as comunidades "situarse detrás do goberno de España", xa que na loita contra o virus "non hai poderes políticos", continuou o presidente, "non hai ideoloxías", "aprendamos de 40 anos de constitución", sentenciou. "Daremos unha resposta conxunta", mais "co goberno de España liderando", xa que "o virus non distingue de ideoloxías nin de cores políticas", rematou.


Summary: O 28 de xuño de 1936 aprobouse en referendo o primeiro Estatuto de Autonomía, cuxa entrada en vigor foi impedida polo golpe de Estado franquista. Setenta e oito anos despois Feijóo atribúe aos "caprichos da historia" que os "ideais" de Castelao non puideran "cumprirse" na "desafortunada República".

No verán de 2011 Avelino Pousa Antelo xa andaba xusto de forzas físicas pero a súa lucidez mental estaba intacta. Un recuncho da súa casa de Teo, convertido en pequeno despacho, rebordaba libros, fotografías e carteis que eran só unha pequenísima parte da morea de lembranzas que atesouraba quen fora membro destacado das Mocidades Galeguistas. Co seu inseparable caxato na man don Avelino relataba con detalle, por exemplo, o mitin que Ramón Suárez Picallo ofrecera nun Día da Patria na compostelá Praza da Quintana e que fora interrompido "por un facha" con berros de "viva España". Lonxe de ignoralo Suárez Picallo retrucou sinalando que se se trataba da España da liberdade, da diversidade de do respecto aos dereitos el tamén se unía ao berro. En troques, se o viva era para a España "escura", o seu berro sería "morra España". Esa experiencia acumulada serviulle a Pousa Antelo para cando, con pouco máis de 20 anos, tivo que ofrecer os seus propios mitins para animar a apoiar o Estatuto de Autonomía de 1936, do que este sábado se fan setenta e oito anos. Xunto a outros membros das Mocidades Galeguistas e doutras organizacións, caso por exemplo do "chaval" Isaac Díaz Pardo, a Pousa Antelo tocoulle facer campaña pola comarca de Compostela. Para pedir o apoio ao Estatuto contaban cunha ferramenta esencial: un camión de recollida do lixo do Concello de Santiago emprestado polo alcalde da capital, o tamén galeguista Ánxel Casal, con "dúas buguinas de cartón" acopladas no vehículo para a ocasión. Salas de teatro, de cinema ou a propia rúa foron os escenarios desa campaña de proselitismo cuxa orixe hai que buscala catro anos antes, na Asemblea de Concellos convocada en Compostela para o lanzamento do texto estatutario. Pousa Antelo e outros mozos participaron activamente na campaña a prol do Estatuto Quen impulsara esta convocatoria fora o concelleiro santiagués Enrique Rajoy Leloup -avó do actual presidente do Goberno de España-. No consistorio da actual capital leu unha carta remitida por Alfonso Rodríguez Castelao explicando a importancia da autonomía, que xa avanzaba con vigor en Euskadi e Catalunya, e propiciou unha asemblea á que foron convocados, ademais dos gobernos locais, os deputados galegos nas Cortes da II República, "os partidos políticos organizados en Galicia", as cámaras de comercio, as sociedades de amigos do país, as sociedades agrarias e a universidade. Eran, en definitiva, "todas as forzas vivas do país", en verbas de Castelao. O risco localista Os debates desenvolvidos naquela Asemblea poden ser recuperados grazas ás actas elaborada polo notario Manuel Banet, quen recibiu este "honroso requerimento" de Arturo Cuadrado, xornalista e funcionario do Concello de Santiago. Ademais das cuestións referentes ao propio autogoberno, ao idioma e aos diferentes asuntos sectoriais aquel cónclave de 1932 foi tamén escenario de debates que marcaron tamén a recuperación da autonomía nos anos 80 do século pasado, caso por exemplo do localismo. Así, como faría cincuenta anos despois Francisco Vázquez, o alcalde da Coruña, Manuel Iglesias Corral, esixiu que o Estatuto fixase a súa cidade como sede da Asemblea -Parlamento- de Galicia, isto é, como capital. Os representantes doutros municipios fixaron posicións a favor e en contra ata que Valentín Paz Andrade tomou a palabra "no nome do Partido Galeguista" e "pediu á asemblea serenidade para non deixarse influír por ningunha tendencia localista". Reclamou, ademais, "concordia polo ben de Galicia", segundo as actas de Banet. Valentín Paz Andrade apelou á "serenidade" e á "concordia" para "non deixarse influír por ningunha tendencia localista" na elaboración do Estatuto Malia ás tensións o Estatuto ficou aprobado e encomendoulle ao denominado Comité Central da Autonomía, con Rajoy como secretario xeral, a negociación co Goberno español para obter un imprescindible decreto que facultase o comité para realizar os trámites previos ao referendo. O decreto foi, efectivamente, aprobado, pero a vitoria da Confederación Española de Derechas Autónomas (CEDA) nas eleccións do outono de 1933 freou o proceso. "Os galeguistas -deixou escrito Castelao- xuramentámonos para gardar silenzo, a ver se o Goberno se esquecía de derrogalo". Esquecemento ou non, o certo é que non o derrogou e, cara ás eleccións de 1936, o Partido Galeguista integrouse na Fronte Popular e inseriu no seu programa a reactivación do proceso autonómico galego, que en maio de 1936 quedou fixado para o devandito 28 de xuño. Neste punto foi no que entrou en xogo unha campaña que, a xulgar polos resultados, se podería cualificar como exitosa: 993.351 votos a favor e pouco máis de 6.000 en contra. O Executivo da II República Española fixara como requisito para a entrada en vigor do Estatuto que este fora apoiado por dous terzos do censo e fora cumprida "de maneira insuperábel", dixo Castelao, no que para algúns foi un éxito das teses autonomistas e, para outros, un "santo pucheirazo" acorde cunhas discretas garantías na celebración de procesos electorais. Tras a vitoria do "si" unha delegación galega desprazouse o 15 de xullo a Madrid para entregar o Estatuto aos presidentes das Cortes e da República, só tres días antes do golpe de Estado franquista. Mentres as tropas de quen sería ditador durante corenta anos sometían Galicia a unha férrea represión as Cortes republicanas, exiliadas en Catalunya, tramitaban o Estatuto galego.


Summary: O presidente da Xunta da Galiza vén de avanzar mudanzas na política contra o lume. Neste sentido defende un cambio nas tarefas das brigadas contra os incendios e aposta por mellorar os traballos de prevención.

O presidente galego, Alfonso Rueda, defende un novo modelo de brigadas forestais que non se centren unicamente na extinción das chamas cando se producen, senón tamén en labores de prevención, e que poidan traballar durante máis meses ao ano, non só nas épocas de maior risco. As declaracións do xefe do Executivo galego representan un emenda á totalidade da política da Xunta da Galiza durante a última década. Neste sentido, o mandatario galego ábrese agora a aceptar as propostas das forzas da oposición, que lle viñan reclamando nos últimos anos a profesionalización do servizo de extinción de incendios. Rueda admitiu que "este non está sendo" un ano bo en materia de incendios, sinalando que tivo que enfrontar "unha primeira vaga de incendios propiciada por tormentas e temperaturas extremas" e "unha segunda vaga de lumes tras a que técnicos e autoridades locais e autonómicas ven intencionalidade". O mandatario galego defendeu que a alternativa aos lumes pasa por unha maior profesionalización das brigadas e ampliar o labor dos seus integrantes a todo o ano Nesta dirección, afirmou que "o modelo do futuro" da Xunta "irá por aí", se ben matizou que "isto non se fai dun ano para outro". Unha nova política contra o lume O presidente da Xunta apostou por articulación de brigadas "multitarefas" que traballen "cada vez máis tempo". Asemade, sinalou que unha parte do seu traballo debe dedicarse a labores de prevención, antes de que comeza a tempada de riscos polos lumes. O dirixente dos populares galegos reclamou medidas estruturais para combater os incendios, significando, entre as mesmas, a limpeza dos predios e a Lei de recuperación de terras, como instrumento para integrar no Bantegal a terreos abandonados ou sen propietario coñecido. Rueda anunciou "pasos importantes" co fin de mellorar a loita contra os incendios cando "pase a tempada máis dura dos lumes". "A miña intención é, a partir do último trimestre do ano, empezar a falar e falar con todo o mundo. E espero que todos esteamos á altura, non só o Goberno da Xunta, senón o resto de partidos políticos, os sindicatos na parte que corresponde ao traballo das brigadas, e o resto de administracións", aseverou. O mandatario galego sumouse á tese da Fiscalía sobre a causa dos lumes. Así, significou que "se por terrorismo falamos de tramas organizadas dun territorio xeográfico moi amplo que actúan de xeito coordinado, a Fiscalía dixo reiteradamente que non existen".


Summary: A Deputación de Ourense debaterá unha moción do PSdeG polas declaracións de Prado e Tellado sobre a chegada do AVE á Galiza.

O PSdeG defenderá unha moción no vindeiro pleno da Deputación de Ourense para nomear 'persoas non gratas' a secretaria xeral do PP na Galiza, Paula Prado, e o vicesecretario de Organización dos populares a nivel estatal, Miguel Tellado, polas súas polémicas declaracións sobre a chegada do AVE á Galiza que ambos pronunciaron. Así mesmo, a iniciativa, que foi presentada esta quinta feira polo secretario dos socialistas ourensáns, Rafael Rodríguez Villarino, tamén pedirá aos dous dirixentes populares que renuncien aos seus cargos tanto no ámbito orgánico como no institucional. Os "regalos da hostia" de Paula Prado O pasado 25 de xuño nun acto do PP, Prado denunciou, ante a ausencia dos trens Avril no país, que "o AVE chegou a Ourense, pero non á Galiza". "Non é defendíbel que veñan aquí de modo planificado, á nosa cidade, e que fagan ese tipo de declaracións", recriminou Villarino, que entende as palabras da secretaria xeral do PP galego como unha manobra para "atacar o Goberno español". Paula Prado, sobre a sanidade, "non é un problema de diñeiro, somos a envexa de España" Para o dirixente socialista, "(Prado e Tellado) demostraron cal é a perspectiva que ten o Partido Popular sobre Ourense", que é "unicamente o seu celeiro de votos". Postura de Baltar Aliás, os socialistas puxeron o foco en que tiveron "todo o tempo do mundo" para rectificar, "porque todo o mundo pódese equivocar nunhas declaracións", pero "non só non pediron desculpas, senón que persistiron nese tipo de declaracións". O AVE chegou a Ourense pero non chegou a Galicia. A Santiago, Coruña, Vigo, Pontevedra e Lugo non chega o AVE Pedimos ao goberno de España que cumpra co compromiso da chegada dos trens AVRIL a Galicia en Xullo. Quedan 5 días ⏰ tic-tac pic.twitter.com/vZVBQRX3S9— 🍒 Paula Prado (@paulapra2) June 25, 2022 No pasado pleno municipal de Ourense, Democracia Ourensá (DO) presentou nun primeiro momento unha moción para exixir a dimisión de Paula Prado, aínda que finalmente a formación decidiu retirala. Agora o PSdeG solicita "declarar 'persoas non gratas'" estas dúas persoas no pleno da Deputación, onde o PP non conta coa maioría absoluta. A chegada á Galiza dos trens Avril segue sen data En canto á postura do PP ourensán, Villarino recoñeceu a "dificultade" que supón para os populares, dirixidos por Manuel Baltar, de votar a favor desta moción, polo que lle pide que "se poña de perfil". "Non fai falta que ataquen o seu propio partido", simplemente que "permitan que aquelas persoas que loitan por Ourense saquen adiante esta moción", concluíu o socialista.


Summary: 'Nós Diario' bota luz sobre unha figura chave do atletismo

O de Manuel Méndez é un deses nomes fundamentais nas etapas seminais do deporte na Galiza que foron invisibilizados, cubertos cun manto de silencio que furtou do coñecemento público figuras tan grandes como a súa, a de Andres Balsa ou a de Irene González a varias xeracións de galegos e galegas. A súa traxectoria deportiva está intimamente vinculada co atletismo, mais curiosamente comezou no fútbol, dando patadas a un balón naquel Eiriña presidido por Antón Lousada Diéguez que fixo latexar a ritmo de gol o corazón dun Castelao que inmortalizou varios dos seus xogadores co seu carbón na revista Aire. Esa vinculación co club da intelectualidade galega -Alexandre Bóveda tamén era seareiro do Eiriña- manifestaríase con forza en Manuel Méndez durante o tempo do seu exilio interior no seu Marín natal logo do golpe de Estado, e máis concretamente despois da súa retirada dunhas pistas de atletismo nas que destacou especialmente durante a década dos 40. Neses anos de constantes tribulacións e padecementos colectivos o deporte baixou moitos enteiros nas prioridades da xente do común, mais algunhas persoas como Manuel Méndez conseguiron manter viva a súa fachareada. A súa punta de velocidade fixo del un dos mellores do seu tempo nas categorías de 100 e 200 metros lisos, chegando a facerse coa medalla de ouro na primeira das modalidades no Campionato de España disputado sobre as pistas de cinza do Estadio de Montjuïc, en Barcelona, a finais de xullo de 1943. Un ano antes, en 1942, non gañaba pero asinaba a súa mellor marca persoal nos 100 metros lisos (11.2 segundos) no Festival da Xuventude Europea, un evento organizado na cidade italiana de Milán en plena Segunda Guerra Mundial coa intención de ocupar o lugar dos cancelados Xogos Olímpicos e no que foron da partida potencias do Eixo e países afíns como o Estado español. Segundo revela a familia do desaparecido atleta galego, falecido no ano 2007, este sempre falaba "do longa que foi aquela viaxe", de como vestían "uns traxes feitos a partir duns uniformes da Mariña" e do sistema de "dopaxe" que utilizaban naquela época, "un pouco de azucre", algo que dicía que lles daba "enerxía extra". O galego que dixo "non" a Juan Antonio Samaranch Cando un deportista se retira adoita dicirse del que "colga as botas", unha expresión que no caso de Manuel Méndez adopta un duplo significado, pois non só fabricaba o seu propio calzado de competición, senón que fixo da zapatería o seu oficio, actividade que alternou cos seus labores na Biblioteca Pública Municipal e como adestrador no Club Noray de Atletismo. Porén, non estaba satisfeito coa dirección dun conxunto dependente por completo da fascista Fronte de Xuventudes, polo que promoveu, xunto con outros amantes do deporte o Club San Miguel de Atletismo, aproveitando as vantaxes que ofrecía a Lei de Asociacións promulgada en 1964 e que estivo en vigor até o ano 2002. Desde o seu posto de adestrador de velocidade, saltos e lanzamentos tornou nun impulsor do deporte local, en xeral, e do feminino en particular, preparando mulleres como Flor Guzmán e Maite Villanueva, que brillaron nesa primeira fornada de atletas femininas que xurdiu na década dos 60. Como adestrador estivo detrás da primeira fornada de atletas femininas A súa obsesión era que esas rapazas e rapaces puidesen contar con instalacións dignas nun tempo no que a area para os saltos de lonxitude había que traela das praias dos arredores, a mesma que se empregaba ante a carencia absoluta de xergóns para amortecer minimamente as caídas dun salto con pértegas que el mesmo elaboraba artesanalmente con canas de bambú. De aí que rexeitase a Medalla de Prata ao Mérito Deportivo que lle quixo conceder o que sería presidente do Comité Olímpico Internacional (COI) e que por aquel entón era o máximo responsábel da Delegación Nacional de Deportes -organismo predecesor do actual Consello Superior de Deportes-, Juan Antonio Samaranch, a quen lle deixou moi claro que medallas non quería, senón "instalacións deportivas dignas". Afortunadamente, o seu acto de valor e rebeldía non foi castigado, e co falanxista catalán xa á fronte do COI foi convidado a portar o facho olímpico antes dos Xogos de Barcelona 92, collendo a remuda en Terra de Trives.


Summary: A Axencia Española de Medicamentos acusa o Colexio de Farmacéuticos de Ourense de carecer de "fundamento técnico" polos seus temores a dispensar fármacos cuxa orixe descoñece

Non sentou ben na Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios (AEMPS) a alerta lanzada polo Colexio de Farmacéuticos de Ourense. Como adiantou Praza Pública, a entidade colexial dirixiuse ao organismo dependente do Ministerio de Sanidade para, no seu propio nome e tamén no dos farmacéuticos da Coruña e Lugo, amosar a súa inquietude por vérense "obrigados" a dispensar medicamentos cuxa orixe descoñecían e dos que, ademais, non podían obter datos procedentes dos laboratorios que os fabrican. Segundo vén de facer público a Consellería de Sanidade a AEMPS dirixiuse por carta á Xunta para garantir a calidade de todos os produtos xenéricos dispoñibles nas oficinas de farmacia un texto no que a directora da Axencia, Belén Crespo, introduce ademais unha dura crítica ás dúbidas do colexio ourensán ou, o que é o mesmo, de tres dos catro colexios galegos. A Axencia estatal acusa o colexio ourensán de "adoecer de fundamento técnico" nos "conceptos" polos que cuestiona os medicamentos Antes de explicar que "todos os medicamentos están suxeitos ao mesmo tipo de garantías" Crespo explica que lle traslada ao Goberno galego datos "en relación á información que nos transmitiu por correo" na que "o presidente do Colexio de Farmacéuticos de Ourense -Orense, na misiva orixinal- cuestiona a calidade de medicamentos xenéricos autorizados". "Queremos aclarar algúsn conceptos verquidos nela", di a alto cargo do departamento que dirixe Ana Mato xa que "adoecen de fundamento técnico que os avale", advirte. Tras a andanada contra os profesionais das farmacias galegas a a máxima responsable da AEMPS asegura que é "imposible" que "haxa medicamentos xenéricos" nas farmacias "que non cumpran coas esixencias de calidade químico-farmacéutica, bioequivalencia a respecto do medicamento de referencia e correcta información segundo os estándares utilizados en todos os países da Unión Europea". Neste sentido, e ante as dúbidas sobre a seriedade e rigor dos laboratorios, abonda para asegura que "non se autoriza ningún medicamento fabricado nun laboratorio que non cumpra coas normas de correcta fabricación" aplicables na UE, "atópese o laboratorio onde se atope". "Os medicamentos non se fabrican en calquera planta industrial", afirma, nun belixerante ton no que tamén engade que "isto é así, fabríquense os medicamentos no país do mundo no que se fabriquen". Obviando que unha das peticións do colexio de Ourense é, precisamente, coñecer de primeira man os estudos de bioequivalencia -datos que acreditan a semellanza dun xenérico a respecto doutro- para así dispensar os produtos con precisión, a carta da Axencia asegura que estes estudos "teñen sólidos fundamentos científicos baseadnos no principio de que os efectos sistémicos do medicamento se ocasionan pola entrada do medicamento no organismo" ou nas cantidades de principio activo, entre outros aspectos. "Cando un medicamento xenérico solicita unha autorización de comercialización presenta, entre outros documentos, estes estudos de bioequivalencia, que son avaliados polo persoal técnico da AEMPS", sinala. "En definitiva, que os medicamentos autorizados (...) cumpren os requisitos que lles permiten estar no mercado coas máximas garantías de calidade, seguridade e eficacia para a sociedade no seu conxunto", conclúe.


Summary: O Concello presentou o seu programa dedicada á Narración Oral para o 20 de marzo. Actuarán, entre outras voces, Candido Pazó, Quico Cadaval e Raquel Queizás.

O Concello de Pontevedra presentou esta terza feira o seu programa para celebrar o Día Internacional da Narración Oral 2022 este domingo 20 de marzo. O denominado 'Festival dos Sete Falares', unha cita consolidada na cidade, contará para a ocasión co convento de Santa Clara. A concelleira de Festas, Carme de Silva, sinalou no acto que era "o mellor sitio para contar" e "ideal por conter 750 anos de historia e historias". No anuncio da programación estivo presente Xacobe Rodríguez, de Pavís Pavós, que lembrou o comezo do do festival que naceu coa "idea de festexar unha celebración moi especial, que naceu en Suecia no ano 91 cando un grupo de contadores de historias decidiu conmemorar a súa vocación, lembrando esa noite de equinoccio no que agardaban a chegada da primavera contando relatos toda a noite". Manifesto de Reigosa Rodríguez indicou que "un país que perde os seus narradores perde a súa infancia… Nós cremos que un país que perde os seus narradores perde a súa historia". Este narrador apuntou que este ano Antonio Reigosa, escritor e divulgador da tradición oral galega, foi o autor do manifesto que se lerá en todas as sesións de contos que se farán en máis de 30 lugares de toda a Galiza de maneira simultánea para conmemorar a data. Para conseguilo conta, ademais de coa colaboración de Pontevedra, de Falando a Boca Chea da Coruña e os integrantes do colectivo Narración Oral Galega (NOGA). Reigosa, rememora na actualidade a importancia e a necesidade que hai de ter historias a viva voz, de contar e escoitar. "Contar é escoitar a fonte do saber", asegura no texto que reivindica a memoria e a lingua a través da palabra. Actividades da xornada A xornada comezará un Roteiro de contos no Salón do Libro. Unha cita que terá como protagonistas a Bea Campos, Pavís Pavós, Polo Correo do Vento e Raquel Queizás, no Pazo da Cultura, ás 11.30 horas e destinado a un público familiar. Non necesita de inscrición previa e abondará acudir un tempo antes da hora sinalada para o seu comezo para poder gozar do evento. Pola tarde, ás 19.30 horas, Candido Pazó e Quico Cadaval contarán contos e historias desde a igrexa de Santa Clara, nun espectáculo destinado a público adulto e para o que se precisa inscrición previa través da web oficial. A ocupación máxima, neste caso, é de 150 persoas e a solicitude non ten custo algún. O prazo para a recollida de nomes comeza hoxe ás 15 horas.