Summary: Segundo os datos facilitados polo Sergas, Galiza reduce os ingresados con Covid-19 a 392 e os contaxios detectados rompen a suba dos últimos días ao descender até 184, mentres a positividade repunta lixeiramente até 2,4%.

A presión hospitalaria continúa á baixa, aínda que lixeiramente, e sitúase nas 392 persoas ingresadas por coronavirus, oito menos que a xornada anterior. Destas, 82 están en unidades de coidados intensivos, unha redución de sete. Os datos facilitados este sábado polo Sergas indican que os novos contaxios detectados nun día a través de todo tipo de probas volveron a descender, até os 184, despois de toda a semana con pequenos repuntes. Ademais, os casos activos da enfermidade diminuíron en 216, a 3.952 en total, o que supón pasar a barreira dos 4.000. Non se notificaba unha cifra tan baixa desde o 1 de setembro. Alén diso, a presión hospitalaria, en todas as áreas sanitarias descende. Tan só Vigo rompe lixeiramente esta tendencia, xa que aínda que as hospitalizacións baixaron en seis, até as 63, os pacientes críticos subiron até 14. A de maior presión segue sendo A Coruña-Cee, con 133 ingresados poa Covid-19 -nove menos-, dos que 29 -dous menos- están na UCI. En Santiago-Barbanza, os datos reflicten que son 62 as persoas contaxiadas que requiren hospitalización (-1), ao baixar até 13 (-1) os críticos. Tamén descenden os ingresos en Ferrol, até 40 (-1), dos que seis (sen variacións) están en coidados intensivos; en Pontevedra-O Salnés, até 35 (-3), dos que 13 (-1) están críticos; en Lugo-A Mariña-Monforte, a 30 hospitalizados (-3), dez deles en UCI (-3); e en Ourense-Verín-O Barco, cun total de 26 ingresados (-2) e só dous en coidados intensivos (-1). Desde o inicio da pandemia as persoas infectadas na pandemia de coronavirus na Galiza foron en total 113.496. Delas, 27.203 corresponden á área da Coruña; 21.343 á de Vigo; 18.066 á de Santiago; 14.628 á de Ourense; 12.462 á de Pontevedra; 11.767 á de Lugo; e 8.027 á de Ferrol. Realizáronse un total de 1.700.113 probas PCR Galiza levou a cabo até o momento 1.700.113 probas PCR, segundo os últimos datos actualizados pola Consellaría de Sanidade. Na últimas 24 horas realizáronse 6.926 probass, case 1.200 menos que a xornada inmediatamente anterior. En relación á porcentaxe de infeccións por test PCR realizados, ascendeu lixeiramente a un 2,4% tras situarse nun 1,7% nos datos do venres. Así, mantense por baixo de 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa como máximo para dar por controlada a pandemia. Todas as áreas sanitarias atópanse por baixo deste limiar: Ourense (4,7%), Santiago (4%), Ferrol (3,6%), A Coruña (2,5%), Pontevedra (1,5%), Vigo (1,2%) e Lugo (0,9%).


Summary: Máis de 10.000 mariños galegos traballaron no país nórdico. Reclaman as pensións que se lles adebedan.

O Parlamento galego aprobpou por unanimidade demandar que o Estado español inicie unha negociación "real, inmediata e directa" con Noruega paradar solución os 'galisik', os 10.000 mariños gañegos que traballaron anos naquel pais e aqos que se lles adebeda as súas pensións. Na iniciativa, presentada por AGE, transacionada co PP e á que se sumaron BNG e PsdeG, pídese ao goberno español que presente unha demanda contra Noruega por incumprir o convenio europeo dos dereitos humanos por discriminar por razón de nacionalidade. Oslo exixía aos galegos embarcados en buques noruegueses que residiran en Noruega para estar no sistema de Seguridade Social, algo que non lle demandaba aos seus nacionais embarcados neses mesmos buques. Esta proposición non de lei foi aprobada na Comisión de Pesca da Cámara lexislativa galega e foi consensuada con 'Long Hope', a asociación que aglutina e representa o colectivo afectado. 'Long Hope' ten presentada unha demanda en Noruega na defensa dos seus dereitos.


Summary: A xornalista Paula Castro prosegue co ciclo de análises de Nós Diario.

O pasado 5 de outubro o Comité Intercentros da CRTVG e representantes de preto de 40 organizacións sociais, políticas e sindicais comparecían en rolda de prensa para anunciar a convocatoria dunha manifestación para este domingo, 6 de novembro, en Compostela, para denunciar o "secuestro" do que son vítimas a TVG e a Radio Galega e demandar o seu "rescate". Comité e organizacións convocantes coincidían en denunciar como o Executivo galego, en mans do Partido Popular, utiliza os nosos medios públicos ao seu servizo e como a actual dirección da Corporación "antepón os intereses do Partido Popular aos valores de carácter ético-político nos que debe fundamentarse o servizo público, relacionados coas necesidades democráticas, sociais e culturais do noso pobo". Trátase dunha denuncia que debería alarmar a toda a sociedade galega porque supón un flagrante incumprimento de principios que son básicos para calquera sistema democrático que se prece, como o dereito a comunicar e a recibir información veraz, o dereito de acceso a grupos sociais e políticos representativos e o propio pluralismo político. Porén, unha denuncia tan grave –que, por outra banda vén incidir no que todos os Venres Negros, desde hai xa centos, denuncia o persoal da CRTVG– realizada pola representación conxunta do persoal dos nosos medios públicos e por preto de 40 organizacións sociais, políticas e sindicais de Galiza, non mereceu unha liña na prensa escrita en Galiza, agás a información publicada ao día seguinte por Nós Diario. Un só medio de comunicación, RNE, asistiu á citada rolda de prensa e, xunto a esta radio pública, só medios dixitais se fixeron eco, tanto da convocatoria de manifestación, como das razóns polas que se convoca. O comité intercentros denuncia como o Executivo galego utiliza os medios públicos ao seu servizo e como a actual dirección "antepón os intereses do PP aos valores de carácter ético-político" Sumábase así a mediática galega á mesma manipulación e censura que se denuncian na propia CRTVG confirmando o control informativo ao que o Goberno do PP somete ao conxunto de medios de comunicación en Galiza.Un sometemento que non é gratuíto, porque anualmente estes medios de comunicación reciben cuantiosas sumas, en forma de subvencións e publicidade institucional, imprescindíbeis para a supervivencia da maioría deles nun contexto de crise como o que vén arrastrando a prensa escrita desde hai anos. Un sometemento que, en todo caso, non semella colidir substancialmente coa súa liña editorial, claramente escorada á dereita e de costas á realidade do país que os le. Non hai máis que ver o uso, ou máis ben o non uso, que fan da nosa lingua nas súas páxinas ou a sospeitosa minimización, ou directamente ausencia, de informacións relativas ao vizoso panorama asociativo, cultural, político e sindical que actúa en Galiza. Unha mediática na que non hai oco para a crítica ao poder nin ao modelo económico porque, directamente, se elimina a quen diverxe do discurso oficial. Unha sorte de censura previa que, seguindo a máxima de que o que non se publica, non existe, impide ao conxunto da poboación coñecer ideas e opinións que contrasten ou cuestionen políticas que aspiran a que o propio país, como realidade, desapareza. Por iso son tan importantes as demandas das convocantes da mobilización deste domingo. Porque os medios privados, precisamente porque son privados, poden argüír que atenden á súa liña editorial, por máis que unha parte moi relevante da poboación considere que o que fan é manipular. Pero os medios públicos son nosos porque os pagamos entre todas e é nosa tamén a responsabilidade de exixir que atendan a criterios como os que se demandan con esta mobilización: imparcialidade, veracidade e pluralismo informativo "erradicando a manipulación e a cancelación de contidos e profesionais". Unha CRTVG que recupere a perspectiva da realidade social, laboral, económica e cultural do país e de todo o seu tecido social nos contidos informativos, divulgativos, educativos e de entretemento; que promova e defenda a nosa identidade e a nosa lingua; que fomente a través dos contidos a igualdade e a non discriminación; que preste especial atención á programación dirixida á infancia e a mocidade e que, entre outras cuestións, cumpra a súa función estratéxica como motor do desenvolvemento da produción audiovisual independente. Por esa CRTVG, que presente e represente o país real cumprindo a normativa do sector audiovisual público galego en todos os seus aspectos, estamos todas as galegas chamadas a acompañar ás súas traballadoras e traballadores este domingo polas rúas de Compostela. A hixiene democrática do país ben o merece.


Summary: Este pasado día 13, a Fundación Manolo Paz outorgáballe o seu premio Recoñecemento como homenaxe a toda unha traxectoria. Un premio que se une a unha lista de galardóns interminábel e na que destaca o feito de que, xunto con Rafael Moneo, foi a única persoa que recibiu dúas veces o Premio Nacional de Arquitectura. O seu traballo está espallado por toda Galiza e abrangue desde vivendas unifamiliares até a Residencia oficial de Monte Pío, desde a rehabilitación do teatro Rosalía de Castro da Coruña até o Museo das Peregrinacións de Santiago. Sen saír do país, foi quen de sentar maxisterio a nivel internacional. Falamos co arquitecto Manuel Gallego Jorreto sobre a súa traxectoria e a súa visión da arquitectura.

Que significa para vostede este premio, despois de tantos outros galardóns como recibiu? Pois como todos é unha grande alegría, só que este ten algo especial porque vén dunha fundación que leva o nome dun amigo cuxos obxectivos comparto plenamente. Igual que o escultor Manolo Paz, vostede preocupouse sempre de que a arquitectura mantivese a modernidade sen afastarse da raíz popular. Como se tenden esas pontes? A verdade é que eu son pouco consciente cando estou deseñando un proxecto. Sempre hai unha reflexión moi xeral sobre ese tema, mais logo a construción sae da observación sobre o terreo, sobre o estudo das necesidades da obra concreta e do espazo onde se enmarca. Procuro sempre mirar para adiante e, daquela, tratar de que o edificio en cuestión sexa acorde co seu tempo. Ese é o tema básico. A cultura galega ten unha ligazón coa natureza moi especial e aí xogamos con certa vantaxe, porque existe toda unha tradición en como enfrontar esa correspondencia. Pero si que existe ese desexo de integrar a arquitectura na paisaxe. A relación entre a arquitectura e a natureza son moi complexas. A cultura galega ten unha ligazón coa natureza moi especial e aí xogamos con certa vantaxe, porque existe toda unha tradición en como enfrontar esa correspondencia. A medida que pasan os anos, un vai decatándose de como esa tradición foi influíndo na obra propia, de como estar inseridos na cultura da Galiza nos dirixe cara a unha forma moi singular de dialogar coa natureza. O seu proxecto para a Casa da Historia da Coruña, que non chegou a construírse nunca, difundiu a idea, porén, de que a paisaxe é cultura, de que -como escribiu vostede mesmo- se podía transformar o rural en urbano dunha forma non destrutiva. Cando enfrontei ese proxecto trataba de entender o mundo actual, o que significa a realidade virtual, e tentaba, ao mesmo tempo, defender a realidade xeográfica, existencial. Dalgunha forma, trataba de borrar os límites entre arquitectura e natureza. Creo que se trata dun tema fundamental para o futuro da arquitectura. A esixencia de sustentabilidade é algo moi serio. Non obstante, o maltrato da paisaxe é un tema recorrente cando se fala do urbanismo galego. Vostede sempre se rebelou contra o emprego do concepto "feísmo". Hai que pensar que cousas son fundamentais nunha construción, e que sexa bonita ou fea non o é. É certo que a hai que construír pensando en que a obra sexa o máis bela que se poida, mais socialmente hai que esixir que sirva aos seus obxectivos, que facilite a vida dos seus habitantes: que se poida pasear, que non exista o perigo de ser atropelado ao saír ao exterior, que sexa sustentábel, que permita ter unha calidade de vida... Por outra banda, os gustos estéticos son sempre discutíbeis. sociedade é a que ten que reclamar unhas condicións para vivir, demandar a calidade de vida que a arquitectura pode ofrecer. Se a cidadanía non a demanda, a porta seguirá aberta á especulación. Trátase entón de funcionalidade. De funcionalidade mais tamén de salvargardar certos valores éticos e mesmo, se me permites, espirituais. De ter certa sensibilidade cara a cidadanía á que vai servir a arquitectura. A pandemia puxo de manifesto a importancia da arquitectura e do urbanismo. Cre que aprendemos algo, que cambiará a fasquía das cidades e das edificacións? Eu creo que seguirá todo igual, salvo que haberá que modificar algunhas cousas na nosa forma de vivir: haberá que reconsiderar a nosa forma de vida. Mais cambiar a maneira de funcionar do ser humano é difícil. Se cadra, dentro de moitos anos, cando realmente decida a cidadanía... Os cambios deben empezar polos máis débiles, por aqueles que teñen menos medios para mellorar a súa vida. Por exemplo, creo que deberiamos empezar a pensar en cambiar o deseño das residencias de maiores. A sociedade é a que ten que reclamar unhas condicións para vivir, demandar a calidade de vida que a arquitectura pode ofrecer. Se a cidadanía non a demanda, a porta seguirá aberta á especulación. Vostede construíu a casa do Presidente da Xunta por encargo de Fraga Iribarne, malia que en moitas ocasións se posicionou en contra dalgunhas das súas decisións políticas. Non creo que fose unha decisión persoal de Fraga, mais eu creo que era un home intelixente. Algunha vez me comentou que era un movemento beneficioso para el o encargarlle unha casa a alguén que o criticaba. Este non o era o tema principal, mais algo diso había. Tamén debo recoñecer que como cliente, o seu comportamento foi exemplar, non tratou nunca de influír no resultado. É de xustiza dicilo. É curioso que a mesma persoa que encarga esa residencia, tome a decisión de construír a Cidade da Cultura, que é case o reverso, arquitectonicamente falando. É verdade. Eu creo que me encargou a min a casa "para dentro" e a Cidade da Cultura, "para fóra". Mais tamén é certo que a Cidade da Cultura é o que é porque Eisenman levouna ao límite. Debería ter sido un proxecto máis acorde cos medios de que se dispuña. En realidade, o que se cuestionaba nese momento era se a cultura se podía producir daquel modo, se aquela obra podería por si mesma xerar unha produción cultural salientábel. Foi un exemplo importante de que as cousas non funcionan así, de que era un método bastante artificial. Buscábase unha obra de grandes dimensións, dun arquitecto de fama mundial e, dalgunha forma, cunha produción intelectual destacábel. A min non me gusta a arquitectura que fai, mais iso non significa que non valore o seu traballo. De feito Eisenman renega da funcionalidade da arquitectura, e mesmo defende a irrelevancia do usuario. Si, busca relacións que a min me resultan sorprendentes. Coller unha cuncha de vieira como planta e pretender que iso pode crear unha relación coa cidade histórica de Santiago mesmo me parece unha broma. De la Sota non é só un dos arquitectos máis importantes da Galiza, tamén dos máis importantes de Europa. Vostede formouse con Alejandro de la Sota, un dos grandes arquitectos galegos e talvez un dos máis esquecidos, que podería ser todo o contrario que Eisenman. Que pegada deixou no seu traballo? De la Sota non é só un dos arquitectos máis importantes da Galiza, tamén dos máis importantes de Europa. Era un home moi radical nas súas ideas que deixou unha gran pegada en toda a arquitectura posterior. A súa defensa do racionalismo e da simplicidade influíu moito na miña forma -e na de moitas persoas máis- de ver a arquitectura. A radicalidade do seu pensamento nunca deixou de acompañarme. Existe unha escola galega de arquitectura? Eu penso que unha escola como tal non, o que ocorre é que é sorprendente a cantidade de grandes arquitectos que saen da Galiza. Na historia do último século, desde finais do XIX, existen arquitectos moi relevantes en cada xeración e en case todas as cidades da Galiza. Quizais, como diciamos ao principio, pode deberse a esa especial sensibilidade cara á paisaxe, que nos fai entender dun modo particular as relacións espaciais. Unha forma de estudar as relacións entre as cousas, de considerar como pode modificar unha intervención esas relacións e como pode alterar o espazo que as acolle. Isto é algo que se repite constantemente na cultura galega. Creo que hai algo disto, ademais de, claro, o talento que poidan ter as persoas. Cando fala da relación entre as cousas e co espazo hai que falar da importancia que ten a luz na súa obra. A luz é un elemento máis co que se debe traballar na arquitectura. Hai que estudar como a luz pode dimensionar un espazo, como pode crear focos de atención ou de crear un ambiente propicio para realizar a función que se debe desenvolver en cada espazo. A luz é unha forma de darlle vida ao espazo, de dimensionalo. Se a tes ben focalizada, se lle proporciona orde e unidade a arquitectura, non existe tensión entre o espazo e a persoa que o habita. Aínda que moitas veces se toman decisións por instinto: sabes cando a luz é axeitada igual que sabes cando procede empregar un material ou outro. Logo iso pasa pola peneira da razón, claro. Pero sempre pensando en facer do espazo un lugar amábel, habitábel. O Museo de Arte Sacra da Colexiata da Coruña é unha obra paradigmática neste aspecto. Un edifico que se esfume na luz é algo imposíbel, mais si, nesa obra case o consigo. En todos os edificios hai unha parte de vontade irrealizábel, algo que o edificio quere ser sen chegar a conseguilo. Neste museo trátase dunha escaleira que se perde no ar. Tamén destaca na súa obra a economía de medios, que é algo que parece que se está esquecendo na arquitectura contemporánea. A min gústame comparar o traballo da arquitectura coa literatura: podes contar unha historia cun barroquismo enorme ou podes contala buscando só as palabras xustas para ser preciso e nada máis. Supoño que iso ten que ver co carácter de cada quen, coa forma de ser. Mais a historia hai que contala ben, e os elementos esenciais do relato son os que son. Vostede traballou tamén con Erling Viksjø, un dos grandes representantes da arquitectura escandinava que destaca precisamente por esa simplicidade construtiva. En realidade foi sobre todo Alvar Aalto quen provocou un gran sismo na arquitectura mundial na década de 1960. A arquitectura escandinava apóiase na arquitectura industrial e inspírase no deseño do cotián. No deseño nórdico, calquera obxecto, por común que pareza, é ideado cun grande esmero, atendendo non só á súa forma, senón tamén á cor, ao volume, ao material... Todo está coidado nos seus máis mínimos detalles. E traspasar iso á arquitectura foi un golpe que lle chamou a atención a todo o mundo. A obra de Siza, por exemplo, ten moito que ver con aquela descuberta. Era unha volta a un certo humanismo: tratábase de crear un espazo óptimo para a vida do ser humano. E volvemos ao tema do que falabamos antes: non se pode esquecer que a arquitectura ten un protagonista que é o ser humano. Pode parecer algo requintado, pero é a verdade. Logo podes pensar noutros aspectos que tamén forman parte da arquitectura, como o negocio, por exemplo. Está ben, pero non se pode esquecer o fundamental: para quen se fai. Esa deriva cara a un certo minimalismo é unha característica que comparte cun seu amigo: o arquitecto británico David Chipperfield, a quen mesmo foi quen de convencer para que fixese unha casa aquí. Coñecino nun congreso ao que nos invitaron aos dous en Milán e fixemos unha amizade que dura até o de agora. El dicíame que pasaba as vacacións en Italia e eu faleille con tanta vehemencia de Corrubedo que acabou vindo e si, facendo aquí unha casa na que pasa os veráns (risas). Eu creo que se a idea é o suficientemente potente, condiciona a arquitectura, organiza a obra e, polo tanto, pasa a ser o elemento decisivo, o que lle dá sentido Ese tipo de arquitectura herdeira do clasicismo nórdico funciona moi ben aquí, na Galiza. O que realmente inflúe no éxito dunha determinada arquitectura é como se posiciona un ante a obra e ante a paisaxe. E nese sentido, como xa falamos, a cultura galega ten unha enorme experiencia. Quizais por iso, vostede parte máis da idea que do debuxo para proxectar as súas obras. Eu creo que se a idea é o suficientemente potente, condiciona a arquitectura, organiza a obra e, polo tanto, pasa a ser o elemento decisivo, o que lle dá sentido. Logo vai o debuxo e a construción, pero hai que coidar que todo sexa coherente, que estea intimamente ligado e que uns elementos expliquen os outros. Cando ti ves un piñeiro, podes ver que condicións precisa, como se desenvolve, que formas crea. É unha arquitectura completamente diferente á do carballo, porque o seu espazo é outro. Aí está a coherencia. Vostede construíu practicamente toda a súa obra sen saír da Galiza e, porén, foi quen de crear maxisterio máis alá das nosas fronteiras. Iso do maxisterio... Nunca se sabe, se cadra dentro de pouco tempo ninguén se acorda de Gallego Jorreto. Non se pode pensar niso. O que si é seguro é que só manténdote fiel ás raíces podes traspasar fronteiras. Só se chega a ser universal sendo local. Profundamente. En relación a iso vostede foi moi amigo de Luís Seoane, que tamén chegou a ser universal afondando no propio. Seoane foi un gran creador, un enorme intelectual e unha persoa admirábel que serviu de exemplo a moitos galegos que estamos aquí. Eu creo que foi o pensado máis grande do seu tempo. Coñecino cando me invitaron a un congreso que organizaron el e Isaac Díaz Pardo sobre o deseño contemporáneo. Aí foi iniciamos a relación e eles déronme a oportunidade de contactar e coñecer a moitos exiliados dos que eu non tiña noticia e que me permitiron reconstruír a historia intelectual e artística deste país. A min Seoane sempre me pareceu o intelectual de máis calidade e máis envergadura que existía neste país naquel momento, ademais dun gran artista que posuía un sentimento moi fondo da Galiza. A súa obra tamén resume moitas das cousas que contén este país. Hai algunha que lle pareza especialmente significativa? En todas as obras me pregunto que aprendín de novo, que desafío fun quen de superar. Sempre tratei de enfrontar algún risco que mellorase o anterior e, cando o logro, xa estou contento. En realidade, a traxectoria non é máis que un proceso de aprendizaxe continuo. En xeral, estou contento con todas as obras que fixen. Aínda que dicir isto é unha pedantería.


Tras semanas pechado na casa e saíndo só a recoller o neno na escola infantil e a compra no aparcamento do supermercado, a citación para pasar un cribado de coronavirus asusta, pero resólvese en 5 minutos que poden salvar vidasVenres 29, 19.59 horas. Soa e vibra o móbil. Non é un WhatsApp senón un vintage SMS, deses cos que xa só chegan ofertas de baratísimas liñas telefónicas ou citas... para pasar unha PCR: "O paciente con CIP: 79*****1018 TEN CITA O DÍA 31/01/2021 as 10:33 no punto de toma de mostras COVID situado no Recinto Feiral de Amio-Stgo.Comp". Unha mensaxe do Sergas que incorpora un enlace á xeolocalización do sitio en Google Maps e outro a un código QR identificador da proba. E unha lembranza: "En caso de estar pasando a enfermidade, estar illado ou en corentena, non acuda a realizar esta proba".Aínda traballando nisto da información e pasar medio día escribindo de cousas da pandemia -ah, que tempos aqueles nos que só se falaba do atraso do AVE-, e polo tanto sabendo que se están a realizar cribados masivos en busca de posibles persoas contaxiadas asintomáticas, a mensaxe asusta. O primeiro que penso é en se me é de aplicación esa advertencia de que non vaia se estou illado ou en corentena, porque a miña vida fóra das portas da casa, afortunado eu que podo teletraballar, redúcese a algún paseo (cando non chove) o máis afastado posible da xente, a recoller o neno no exterior da escola infantil e recoller a comida que encargo por internet no aparcamento do supermercado. Cando puntualmente entro neste último, a mercar algún produto fresco en persoa, non paso máis de 15 minutos e sempre con máscara FFP2. Pero e se o neno o ten asintomático e mo pasou? E se mo pasou a miña parella que de vez en cando ten que asistir a algunha rolda de prensa presencial? E se o collín por un espazo mal pechado da máscara? E se agora eu o teño sen síntomas e llo paso ao neno? E o neno aos seus compañeiros e compañeiras na escola? E se...?Domingo 31, 10.20 horas. Xa estou aparcado no amplo aparcamento de Amio, a metros de distancia de calquera outro vehículo e sen ningún problema de tráfico para chegar. Ás 10.25 saio do coche con máscara FFP2 e sen parar en ningún momento de camiñar nin atopar ningunha ringleira de persoas, separado dez metros do asintomático de diante e outros dez da asintomática de detrás, entro nunha das naves nas que habitualmente se poxan xatos ou cochos e acabo diante dunha das varias mesas alí habilitadas con lectores de código QR e unha cadeira branca de plástico de chiringuito de praia, a dez metros do seguinte posto similar. Paso o móbil por diante, dinme o meu nome e eu o confirmo: "Sente dereito e coa cabeza recta, baixe a máscara só por baixo do nariz pero mantendo a boca tapada". Fágoo e -non vaia ser que haxa aerosois deses- aguanto a respiración mentres me meten o bastonciño no nariz. Menos de dez segundos despois de apartar a máscara xa a tiña posta de novo. Molestou, pero non doeu, e na media hora posterior só notei que me xerou algo de mucosidade."En 24, 48 horas chegaralle unha mensaxe co resultado. Bos días". Tiven que ser eu quen preguntase que tipo de proba fóra, se PCR ou test de antíxenos. "PCR". Catro frases, amabilidade eficiente. Ás 10.32, un minuto antes da hora á que me citaran, xa estou sentado de novo no coche arrancándoo. Martes 2, 9.26 horas. Soa e vibra o móbil tras unha noite de intranquilidade porque non soou e vibrou antes. Non é un WhatsApp senón outro vintage SMS, deses cos que xa só chegan ofertas de baratísimas liñas telefónicas ou confirmacións do Sergas de que agora só tes que seguir facendo a vida de ermitán que xa facías: "SERGAS INFORMA: El resultado de la prueba PCR realizada al CIP SERGAS 79*****1018 fue NEGATIVO". Pero e se fose ao revés? E se salvei a alguén?Supoño que outras persoas que pasasen por Amio, esta fin de semana ou calquera outra, terán as súas propias experiencias. Eu prefiro quedarme con que fun un heroe. Cada un fala da feira como lle foi nela.


Summary: Tensión e incerteza nas horas previas do pleno de investidura de Carles Puigdemont, axendado para esta terza feira ás 15 horas.

A presión do PP sobre Roger Torrent, presidente do Parlament, está a ser brutal nas últimas horas. Ou por vía do anonimato -fontes do partido que detenta o goberno estatal advertiron que o titular da cámara catalá "ten dous fillos e sabe a que se ater"- ou a cara descuberta: "Que Forcadell [anterior presidenta] lle explique por que se asustou [non quixo continuar no cargo no comezo desta lexislatura]", chegou a dicer en conferencia de impresa esta segunda feira Pablo Casado, portavoz do partido e un dos nomes que -con Feijóo e Cristina Cifuentes- aparecen nas apostas como eventual sucesor de Rajoy. O certo é que todos os ollos están postos en Roger Torrent e no que faga, canda os integrantes da Mesa do Parlament, no pleno que está axendado para esta terza feira ás 15 horas. Xuristas consultados por La Vanguardia indican que esta terza feira Torrent ten perante si basicamente tres opcións. A primeira, a de non tomar en consideración a resolución deste sábado do Tribunal Constitucional co argumento de que finalmente non adoptou ningún acordo sobre a admisión ou non a trámite do recurso do Goberno (en realidade, adiou a decisión ao abrir un prazo de 10 días para as partes apresentaren alegacións). Por tanto, as medidas cautelares -a prohibición da investidura telemática e da delegación de voto, a autorización xudicial como requisito para a investidura presencial- serían nulas ao non se ter tomado ningún acordo sobre a petición do Goberno. A segunda das opcións é pospor a realización do pleno até que o TC finalmente se pronuncie sobre o recurso. A terceira das opcións é dar comezo ao pleno e, a seguir, suspender a sesión até coñecer a resolución definitiva do Tribunal Constitucional. Esta segunda feira, e desmentindo afirmacións anteriores provenientes da súa contorna, o avogado de Puigdemont deixou claro que o president eleito non vai pedir a autorización xudicial a Llarena para asistir ao pleno desta terza feira. E non o van facer porque non lle ven recorrido a ese movimento: o probábel é que, de o facer, Puigdemont tivese que comparecer perante o maxistrado antes da investidura, a asumir o risco de ser detido e encarcerado antes de ter a oportunidade de pisar o Parlament. No canto de demandar a autorización xudicial, Puigdemont optou por pedir amparo ao president do Parlament por meio dun escrito en que pon en evidencia que, na súa calidade de deputado eleito, goza de inmunidade parlamentar e non pode ser detido se non é en flagrante delito. Puigdemont esclarece que na súa calidade de deputado eleito, goza de inmunidade parlamentar e non pode ser detido se non é en flagrante delito E mentres tanto, o independentismo moveu fichas no taboleiro para garantir a súa maioría absoluta, comprometida pola situación de varios dos seus parlamentares eleitos. Esta segunda feira sóubose que renuncian aos seus escanos tres dos catro ex consellers que acompañan Puigdemont no exilio: Meritxell Serret (ERC), Clara Ponsatí e Lluís Puig i Gordi (PDeCat). Só serían inhábeis a efeitos de votación o candidato a president e o ex conseller Toni Comín (ERC), ao non teren demitido como parlamentares. Os presos de Estremera -Oriol Junqueras, Joaquim Forn e Jordi Sànchez- si poderán participar na investidura ao ter autorizado o xuíz Llarena a delegación do seu voto, non así a súa presenza na cámara. Coas renuncias de Serret, Ponsatí e Puig -substituídos por outros tres parlamentares, ao correr as listas respectivas- o bloco independentista conserva 68 votos, isto é, a maioría absoluta na Cámara. Con ela podería eventualmente forzar unha votación -primeiro na Mesa, logo no Pleno- que investise Puigdemont, embora non estivese fisicamente presente na Cámara. Nesa eventualidade é seguro que o TC declararía nulo o pleno e que fiscalía se querelaría contra Torrent e o resto de integrantes do órgao de goberno do Parlament.


Summary: Segundo a consellaría de Educación e ordenación universitaria, a sentenza publicada polo TSXG "constata a legalidade dos principios en que se basea o Decreto 79/2010", malia que anula as consultas ás familias sobre o uso do galego no ensino.

A Xunta de Galiza fica soa fronte ao decreto do plurilingüismo. Após as masivas mobilizacións sociais que amosaron o rexeitamento da cidadanía á norma e dos informes desfavorábeis publicados polo Consello de Europa, o TSXG vén de facer pública a súa sentenza anulando parte das disposicións do coñecido decretazo. Malia o ditame da máxima instancia da xudicatura galega, a consellaría de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, asegura nun comunicado que o TSXG "avala o equilibrio entre galego e castelán" do Decreto 79/2010 e asegura que continuará adiante coas consultas ás familias. O executivo galego bota un pulso á xustiza e di que non adoptará unha decisión até que sexan analizadas as sentenzas emitidas e se resolvan as cinco que aínda fican pendentes de resolver. No entanto, a consellaría liderada por Vázquez Abad, recoñece que o tribunal "invalida o 5% do decreto", porén, na Xunta entenden que será esta quen exerza a "competencia de fixar a lingua predominante do xeito máis consensuado coas familias". Neste sentido, a Xunta manterá as enquisas ás familias, malia expresarse o contrario na sentenza feita pública a pasada quinta feira. Aliás, Jesús Vázquez, asegurou aos medios de comunicación nun acto público desenvolvido en Arteixo que o executivo galego non descarta a posibilidade de presentar un recurso de casación fronte á decisión adoptada polo Tribunal Superior de Xustiza de Galiza.


Summary: Remei Sipi (Rebola, Guinea Ecuatorial, 1952) é unha africana da diáspora. Emigrou a Catalunya en 1968, ano en que Guinea Ecuatorial deixou de ser colonia española. As súas orixes están na illa de Bioko, onde teñen unha palabra para alentar a estima das mulleres. Waiso, en bubi, quere dicir 'muller érguete, espílete, dignifícate', un adaxio que lle valeu para traballar desde o activismo cultural e de xénero. Acaba de estar na Galiza para debater sobre feminismo, migración e a experiencia das mulleres africanas. Eis un extracto da conversa publicada no número 325 de Sermos Galiza.

Cal é a situación das mulleres en África? Seguen sendo as grandes creadoras de estratexias para a supervivencia. Obviamente a súa situación ten moito que ver coa do continente, onde o patriarcado campa libremente. Pero ao seren estrategas da resistencia, loitan día a día. Son mulleres activas que non se dobregan ante as dificultades. Hoxe temos premios Nobel da paz; temos a Ruanda, o único país do mundo cunha representación feminina maioritaria no parlamento; a Nixeria, Ghana, Uganda e Botsuana, entre os cinco países do mundo con máis mulleres emprendedoras... Estes avances no espazo público, teñen a súa réplica na esfera privada? As mulleres africanas sempre desempeñaron un papel esencial tanto na loita polos dereitos de xénero como polos dereitos colectivos. Tamén no ámbito privado. Nas súas mans está a economía popular do tontine, que non pasa polas institucións oficiais nin polos bancos. É un sistema de aforro rotativo e solidario que funciona en toda a África negra e que lideran as mulleres. Unha forma de relación que lles dá moito poder, ademais de achegarlles solucións a elas e ás súas familias. Aínda que non se visibilicen, a loita e os logros das mulleres africanas están aí. Vostede sempre se laia da visión tan simple que temos en Occidente de África e, nomeadamente, das mulleres africanas. É a visión que se ten, en xeral, porque hai un gran descoñecemento sobre o continente. As africanas non somos esas pobres mulleres, parideiras, con oito fillos, á espera de sermos salvadas. Somos mulleres potentes que vivimos circunstancias moi controvertidas, e que malia a todo, seguimos loitando. Mentres, aquí, seguimos vivindo de costas. Porque non hai interese nin curiosidade. Non nos ven. O natural para a xente do norte é a amnesia, evitar calquera relación co outro. Pensan que só queremos recibir, non que tamén podemos aportar. Ese intercambio, de momento, non se normalizou. [Podes ler a entrevista íntegra no número 325 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: PERFIL | O ex-rexedor do Grove foi condenado a catro anos por narcotráfico na Audiencia Nacional pero o Supremo absolveuno por un defecto de forma. A demanda polo libro reclama medio millón de euros por dous parágrafos sobre o político, condenado noutro proceso por branqueo 'Fariña', o libro que narra a historia do narcotráfico galego, secuestrado por orde xudicial

"Nos oitenta e nos noventa, os contrabandistas das Rías Baixas mesturábanse co partido, ti non viviches aqueles tempos". Tremendo arranque de sinceridade hai que agradecerllo a un alto cargo do Partido Popular que explicaba así, en privado, os anos de amizade de Alberto Núñez Feijóo co capo dei capi do tabaco naquela época, Marcial Dorado, que aínda hoxe cumpre condena por narcotráfico. Só vivindo aqueles anos trepidantes, nos que presidentes da Xunta e xerifaltes de Alianza Popular e do PP alternaban cos patriarcas do Winston de batea, pode explicarse a figura de José Alfredo Bea Gondar, o alcalde do Grove, condenado por branqueo que logrou unha orde xudicial para sucuestrar Fariña, o libro de Nacho Carretero que debulla as conexións dos clans da droga en Galicia. O tratado vendeu desde hai tres anos 30.000 exemplares, vai pola décima edición e inspira unha serie de Antena 3 que empezará a emitirse nuns meses. Polo momento, Fariña segue nas librarías e este martes situouse no primeiro posto no ránking de vendas de Amazon, á espera de que o ex-rexedor deposite os 10.000 euros de fianza que impuxo un xuíz de Collado Villalba (Madrid) antes de incautar todos os exemplares. Fariña segue nas librarías e este martes situouse no primeiro posto no ránking de vendas de Amazon O fondo do asunto é unha demanda civil por intromisión no honor -aínda por resolver- que Bea Gondar presentou en decembro de 2016 contra Carretero e a editorial Libros del K.O., aos que pide medio millón de euros de indemnización, por dúas alusións que o xornalista galego fai no libro. A primeira cita o procesamiento do alcalde nun sumario por narcotráfico -no que foi condenado primeiro na Audiencia Nacional e absolto finalmente no Supremo-. A segunda relata moi de pasada a súa mediación nun negocio co cártel de Cali. Un dos parágrafos que cita a demanda é un pé de páxina de tres liñas que axuda a explicar un alixo de dúas toneladas de cocaína que naufragou en maio de 1991 na costa coruñesa de Cedeira e do que se salvaron 300 quilos. Segundo narrou o narco Manuel Vázquez Vázquez, alias O Piturro, el entregou a carga "a tres fulanos que non eran galegos" e que liscaron nun coche. Na nota ao pé, Carretero explica: "O coche, tal e como descubriría a investigación anos despois, estaba a nome de Alfredo Bea Gondar: alcalde do Grove, afiliado ao PP (outro máis) e procesado en 2001 por un alixo de dúas toneladas de cocaína". Unha vez recibida a demanda, as novas edicións de Fariña cuxo secuestro ordena agora o xuíz incluíron a seguinte frase: "Gondar sería absolto anos máis tarde polo Tribunal Supremo". A denuncia baséase en dous parágrafos nos que se cita o procesamento do alcalde nun sumario por narcotráfico e a súa mediación nun negocio do cártel de Cali O segundo parágrafo que motiva a denuncia é este: "Aquel xuño de 1991 Orbaiz Picos ofreceuse ao cártel de Cali para traer 2.000 quilos de cocaína. Fíxoo a través de Alfredo Bea Gondar, alcalde do Grove, por AP en 1983 e 1991 (este último ano gañou con maioría absoluta despois de ser acusado de narcotráfico, aínda que durou dous días no cargo), quen aceptou a proposta e púxose en contacto con Manuel González Crujeiras, O Carallán, ao que xa coñecemos da súa época como colaborador de Sito Miñanco. Dez anos máis tarde, en 2001, foron todos procesados". A demanda de Bea Gondar reclamaba tamén que se indagase no guión da serie Fariña, que o produtora Bambú estreará en Antena3 durante os próximos meses, para ver se contén alusións ao ex-alcalde do Grove e, de ser así, que se prohibise a rodaxe. Esta petición foi desestimada. En Fariña, o libro, Bea Gondar é pouco máis que un secundario entre os clans das Rías Baixas -ocupa dous parágrafos dun total de 365 páxinas- pero en Galicia escribiu durante décadas páxinas e máis páxinas de xornais primeiro na crónica política e despois da de tribunais. Fixo o tránsito de alcalde desde o franquismo, á UCD e despois a Alianza Popular, onde recalou xunto a todos os seus concelleiros unha vez que gañou as eleccións desde unha formación independente. Resistiu dous anos atrincheirado na casa consistorial sen convocar o pleno para a moción de censura que reclamaba a oposición. Tiveron que sacalo do Concello as forzas especiais e unha resolución do Goberno central Resistiu durante dous anos atrincheirado na casa consistorial sen convocar o pleno para a moción de censura que lle reclamaba a oposición. Tiveron que sacalo do concello as forzas especiais e unha resolución do Goberno central. Un venres de xuño de 1991 foi detido na operación contra o narcotráfico relacionada co alixo do naufraxio de Cedeira e iso non lle impediu revalidar o poder o luns seguinte -a pesar de estar xa en prisión provisional- nun tenso pleno no que non lle votou ningún concelleiro. Ao ser o candidato da lista máis votada, foi investido alcalde. A noticia recibiuna no cárcere, así que non chegou a tomar posesión. A corporación esperou as 48 horas de rigor e destituíuno despois alegando ausencia inxustificada (a causa obvia era que o home chamado a xestionar este municipio turístico das Rías Baixas seguía entre reixas). "Bea Gondar era un populista e non se pode dicir que nada do sucedido aqueles días estrañase demasiado" Un xornalista que cubriu aquelas sesións defíneas hoxe como "episodios bochornosos da historia negra de Galicia". "Bea Gondar era un populista e non se pode dicir que nada do sucedido aqueles días estrañase demasiado, pero a verdade é que había xente na vila que o seguiu apoiando sempre", asegura este redactor por teléfono a eldiario.es coa condición de preservar a súa identidade. A Audiencia Nacional condenou a catro anos de cárcere e a unha multa de 600.000 euros a Bea Gondar, pero o Tribunal Supremo anulou anos despois o sumario instruído polo xuíz Baltasar Garzón. Polo medio, un arrepentido deu marcha atrás á declaración na que implicara a Bea Gondar. A sentenza da AN considerou probado que Bea Gondar participou na operación dunha rede colombiana para "sacar importantes cantidades de diñeiro de España" Dos cargos de branqueo, con todo, nunca se librou o ex-rexedor do Grove. Foi condenado primeiro a tres anos na Audiencia Nacional que o Supremo ampliou a catro anos e sete meses. Xa pagou a súa pena. A sentenza considerou probado que Bea Gondar participou na operación dunha rede colombiana liderada por David Tuaty para "sacar importantes cantidades de diñeiro de España" en conivencia co director dunha sucursal en Burgos do Banco Espírito Santo portugués. Naqueles anos de realismo máxico en Galicia podía pasar que un recibise medallas de institucións públicas a pesar de estar condenado por tráfico de drogas. Iso sucedeu nos salóns nobres dun hotel na Illa da Toxa en decembro de 2004. O Concello do Grove, daquela gobernado polo alcalde Miguel Ángel Pérez, do PP, celebraba a "festa da democracia", un recoñecemento a todos os homes e mulleres que pasaran pola corporación. Na repartición de insignias de ouro e prata xunto ao resto de edís alí estaba na fila Bea Gondar, para escarnio das nais antidroga. Bea Gondar foi condecorado olo Concello do Grove en 2004 malia as súas condenas relacionadas co narcotráfico Hoxe o ex-alcalde tenta pasar por un venerable xubilado que trasladou a súa residencia a Collado Villalba (no noroeste de Madrid) e que vive cunha pensión de 600 euros ao mes. O seu avogado asegurou este martes a eldiario.es que valora pedir unha rebaixa da fianza de 10.000 euros para facela máis acorde aos ingresos do exregidor, pero que en todo caso tentará reunir o diñeiro. El mesmo compareceu a tarde do luns desde a súa residencia madrileña no programa Más Vale Tarde que dirixe Mamen Mendízabal. A conexión en directo deixou unha sentenza súa memorable. Bea Gondar, o político ao que o Tribunal Supremo condenou por axudar a branquear diñeiro ás bandas colombianas, advertiu que non lle parece "ético dicir mentiras para gañar diñeiro". Recoñeceu non ler o libro de Carretero e tras asumir que fora condenado por branquear diñeiro negou que este procedese da droga. De paso, comprometeuse a depositar os 10.000 euros que esixe o auto xudicial para secuestrar o libro. O ex-alcalde recoñece que non leu 'Fariña' e asegura que non lle parece "ético dicir mentiras para gañar diñeiro" As medidas cautelares poñe en risco a mesma supervivencia dos editorial Libros do K.O., que imprimira xa 10.000 exemplares na décima edición de Fariña para aproveitar o tirón de cando se emita a serie. Tanto a editorial como o autor aseguran que respectan as decisións xudiciais pero confésanse sorprendidos e preocupados. O xuízo sobre a demanda de protección do honor interposta polo ex-alcalde do Grove celebrarase nos próximos meses. Bea Gondar reclama por eses dous parágrafos medio millón de euros.


Summary: Este domingo, como todos os derradeiros domingos de marzo, volve cambiar a hora. Ás 2h serán as 3h. Esta mudanza de horario volve pór de actualidade o desfase horario que padece o país, o segundo maior desfase do mundo despois da China.

Na Galiza vivimos nunha hora que por posición xeográfica non nos corresponde. O noso horario acaído, segundo a posición xeográfica, debería ser a GTM -1 e non a GTM+1. A día de hoxe, coa GTM+1 estamos dúas horas por diante da hora solar que nos corresponde. Até 1940, o Estado español posuía o horario Greenwich, o fuso horario cero. Foi en 1940 cando deixou de contar co horario solar que lle correspondía e pasou a sumarse á hora de Berlín. Foi esta unha decisión de Franco para agradar a Alemaña nazi e provocou que Galiza sexa un dos países con maior desfase horario entre o reloxo e o tempo de luz solar. De feito, segundo o experto José Antonio Bustabad, Galiza é o segundo lugar do mundo con maior desfase horario, após a China. A raíz da decisión do ditador, os reloxos da Galiza marcan a mesma hora que Noruega ou Suecia, en lugar de situarse no horario solar que lle correspondería ou, cando menos, no horario dos países aliñados no mesmo meridiano, como Portugal ou Irlanda ou territorios como as Illas Canarias (aos que lles correspondería tamén o horario GTM-1). Durante o verán, cuxo horario se abre coa mudanza da madrugada do domingo, as zonas máis occidentais da Galiza padecen unha diferenza de dúas horas e media a respeito da luz solar. Os Estados Unidos ou Australia son referentes no cumprimento do horario solar. Os EUA posúen até seis fusos horarios diferentes, de modo que cada zona se adapta ao fuso que lle corresponde e o mediodía do sol cae coas 12h. Que pasaría se Galiza tiver unha hora diferente á do resto do Estado? En xaneiro, Galiza amence pasadas as 9h (unha hora máis tarde que nas Illes Balears), mais en xuño non se fai de noite até as 23.30h, o que representa un horario irracional e, en consecuencia, un gasto eléctrico sen sentido. Que pasaría se Galiza tiver unha hora diferenciada á do resto do Estado? Segundo especialistas, sería o razoábel para conseguirmos un aforro enerxético e para poder adaptarmos os bio ritmos á dinámica da luz solar. O BNG leva unha década reclamando nas institucións nas que ten representación que Galiza adopte unha hora menos, é dicir, que conte co mesmo horario que Portugal ou que as Illas Canarias. Porén, as iniciativas do Bloque no Congreso e no Parlamento galego non saíron adiante e recibiron mesmo as críticas e ridiculizacións por parte de PP e PSOE. E isto malia que o propio presidente da Comisión Nacional para a Racionalización de Horarios comparteu as teses científicas nas que se sostiveron as propostas do BNG. A modificación do horario volveu poñerse de actualidade cando PSOE e Ciudadanos presentaron o seu pacto para a investidura de Pedro Sánchez. No acordo recóllese a recuperación do horario GTM para o conxunto do Estado español.


Vigo e Compostela acolleron as dúas mobilizacións galegas celebradas este domingo en solidariedade coas persoas refuxiadas e como denuncia da política mantida ata o momento pola Unión Europea. A pasada fin de semanas varios centos de miles de persoas manifestáronse en Barcelona e hoxe as marchas reproducíronse en ducias de cidades de toda España, baixo o lema Non á Europa fortaleza. Acollida xa. "A Europa Fortaleza é unha Europa Criminal porque é consciente do tráfico de persoas que supón o incumprimento dos acordos de Xenebra. Externaliza fronteiras e militariza os mares, xa sexa na Fronteira Sur, con Marrocos, ou agora en Turquía coa máis recente crise migratoria. Paga millóns de euros a países que non aproban en materia de Dereitos Humanos para que fagan o traballo sucio, ou deixa morrer no mar coa súa política exterior a persoas como táctica disuasoria. 'Se ven que morren, non virán outros', deben pensar", dicíase no manifesto conxunto. As mobilizacións reclamaron a aplicación efectiva do dereitos de asilo, a suspensión do acordo con Turquía e a habilitación de vías seguras para o desprazamento de persoas As mobilizacións reclamaban a aplicación efectiva do dereitos de asilo, a suspensión do acordo con Turquía e a habilitación de vías seguras para o desprazamento das persoas que foxen da guerra, a persecución e a miseria. Igualmente esixiron destinar recursos do gasto militar a políticas de acollida e que se cumpran os prazos para a eliminación de fronteiras entre países da UE. "Opoñémonos á política de cotas, pero xa pasaron dous invernos dende que se acadou o acordo de acoller a 160.000 persoas, sen que se producira a súa acollida e esiximos que se cumpra o acordo de xeito urxente. A crueldade dos nosos gobernantes afástanos e humíllanos. Se non saben como facelo, pregunten a Canadá, un país lonxano pero con vontade política e compromiso", destacouse. "Queremos derrubar o muro de prepotencia e insolidariedade que levantou a Europa fortaleza baseándose no egoísmo e na xenofobia fronte a quen foxen do horror" "Queremos derrubar o muro de prepotencia e insolidariedade que levantou a Europa fortaleza baseándose no egoísmo e na xenofobia fronte a quen foxen do horror. Faremos cascallos desta muralla da vergoña porque a ninguén demos permiso para levantar fronteiras", concluía o manifesto.


Summary: As axencias reguladoras europea e americana e a mesma axencia española do medicamento deberían revisar a avaliación destes novos medicamentos ou rebater cientificamente as críticas do boletín de información terapéutica de Navarra.

Os medicamentos aumentan os anos e a calidade de vida. Pero tamén poden prexudicarnos. Tanto en USA como en Europa son a terceira causa de morte despois das enfermidades cardiovasculares e o cancro. Faise imprescindible un control rigoroso do proceso de avaliación dos novos medicamentos antes de estar no mercado e, cando xa os usamos, a súa monitorización por posibles efectos secundarios Faise imprescindible un control rigoroso do proceso de avaliación dos novos medicamentos antes de estar no mercado e, cando xa os usamos, a súa monitorización por posibles efectos secundarios. A aprobación dos fármacos para a súa utilización en humanos é realizada por axencias reguladoras e avaliadoras especializadas en Estados Unidos, a Food and Drug Administration (FDA), e en Europa a European Medicines Agency (EMA). En España a Axencia Española do Medicamento (AEMPS) fixa os criterios de utilización e financiamento dos produtos aprobados pola EMA así como o seu prezo. Está claro que o primeiro criterio de avaliación dun novo medicamento é a seguridade. Despois haberá que pedirlle que cure ou solucione algún problema mellor ou con menos efectos secundarios que os fármacos que xa hai aprobados. Pero o primeiro é a seguridade, que non nos faga dano. Que nos achegue máis beneficio que riscos ou males. Resulta curioso, para empezar, que a Comisión Europea do señor Juncker sacase a EMA da competencia da Dirección Xeral de Saúde e Consumo para trasladala á de Empresa e Industria Resulta curioso, para empezar, que a Comisión Europea do señor Juncker sacase a EMA da competencia da Dirección Xeral de Saúde e Consumo para trasladala á de Empresa e Industria, dependente da comisaría de mercado interno, industria, emprendedores e pemes. Será esta unha nova mostra de que a Unión Europea se preocupa máis das empresas e os mercados que das persoas e a súa saúde?. Recentemente houbo unha polémica sobre este tema en España (seguridade e aprobación dos medicamentos polas axencias avaliadoras) na que participaron o Boletín de Información Farmacoterapéutica de Navarra, o estamento médico con varias sociedades científicas e a industria farmacéutica. Os fármacos cuestionados foron os chamados novos anticoagulantes orais (ACOD), a saber: o dabigatrán (pradaxa®), rivaroxabán (xarelto®), apixabán (eliquis®) e edoxabán (lixiana®). Estes medicamentos viñeron para substituír ao acenocumarol, o coñecido sintrom®, fármaco que se usa para a prevención de embolias Estes medicamentos viñeron para substituír ao acenocumarol, o coñecido sintrom®, fármaco que se usa para a prevención de embolias. Obriga a facer análises no dedo cada certo tempo, polo que é incómodo para o paciente, pero garante que o grao de anticoagulación é o adecuado para cada caso e permite corrixir as doses do anticoagulante se este está afectado por outros medicamentos ou algún alimento. Os novos fármacos teoricamente aportan o beneficio da anticoagulación sen ter que someterse aos controis do sintrom®, aínda que non temos forma de medir a súa actividade en cada paciente nin teñen antídoto (salvo recentemente o pradaxa®), cousa que si ten o sintrom® desde o seu inicio. Foron aprobados pola EMA no 2008 (pradaxa® e xarelto®), no 2011 (eliquis®) e no 2015 (lixiana®). A AEMPS emitiu hai pouco un novo Informe de Posicionamento Terapéutico no que regula o uso destes fármacos e en que casos son financiados pola sanidade pública. Esta faise cargo do gasto, basicamente, cando o sintrom da varios resultados altos, polo risco de hemorraxia, ou baixos, por non ser eficaz, por non producir a anticoagulación necesaria. Foron aprobados cos estudos que aportaron as empresas farmacéuticas nese momento pero, na actualidade, xa temos máis información e o Boletín de Información Farmacoterapéutica de Navarra (BITN) -por que non teremos algo así aquí, en Galiza?- publicou no primeiro trimestre de 2016 un artigo elaborado por Juan Erviti López onde revisa os novos datos e provoca certa incertidume sobre o proceso de avaliación. Ante este artigo saíron en tromba o presidente da sociedade española de cardioloxía, o da sociedade de medicina interna, o de neuroloxía, o do comité científico da sociedade de neuroloxía, o da sociedade de trombose e hemostasia e a de farmacoloxía clínica Ante este artigo saíron en tromba o presidente da sociedade española de cardioloxía, o da sociedade de medicina interna, o de neuroloxía, o do comité científico da sociedade de neuroloxía, o da sociedade de trombose e hemostasia e a de farmacoloxía clínica. Estas persoas, todas xuntas e ben coordinadas, escriben e fan pública unha carta en outubro do 2016 na que critican o artigo de Erviti. Din literalmente "Las Sociedades Científicas a las que representamos los autores de esta carta desistimos de entrar a debatir los argumentos esgrimidos por el Sr Erviti. Como médicos e investigadores, nos preciamos de conocer la realidad clínica, cada uno en su ámbito de actuación, y las necesidades de los pacientes. Tenemos también unas nociones claras de las dificultades que entraña la investigación clínica. Rebatir una por una las ideas y opiniones que vierte el autor del artículo del BIT de Navarra sería cometer una torpeza similar a la que ahora criticamos.". Nunca tal cousa vin. Estes seres humanos (que eu saiba non son deuses) desisten de argumentar, de convencer cientificamente e arróganse a potestade nas súas persoas de decidir sobre as necesidades dos pacientes e o que lles é bo ou non. As conclusións do artigo de Erviti son lapidarias e, que eu saiba, aínda non foron contestadas polas axencias avaliadoras cuestionadas, nin a americana nin a europea As conclusións do artigo de Erviti son lapidarias e, que eu saiba, aínda non foron contestadas polas axencias avaliadoras cuestionadas, nin a americana nin a europea. Din así, traducido ao galego: - Os ensaios clínicos que deron pé á comercialización dos novos anticoagulantes contan con "numerosas irregularidades, incluídas a ocultación e falsificación de datos". - Non temos información fiable da relación beneficio-risco dos ACOD fronte ao sintrom®. - As axencias reguladoras demostraron ter "unha falta de rigor preocupante ao aprobar estes medicamentos, facendo caso omiso a distintas deficiencias graves nos ensaios pivotais (refírese aos ensaios clínicos que permitiron a aprobación destes medicamentos), detectadas polas propias axencias reguladoras, como os casos de falsificación de datos". - As axencias reguladoras deberían facer públicos os datos completos dos ensaios clínicos para garantir a transparencia e así ofrecer información veraz. Deste modo poderase facilitar aos pacientes o mellor tratamento para a súa enfermidade. Erviti non fala de prezo, senón de seguridade, pero a diferenza de prezo entre o sintrom (2,67 € unha caixa, que dura aproximadamente un mes) e os novos fármacos (de 81,30 a 90,86 €) é relevante. Ao prezo do sintrom® habería que sumarlle o valor do proceso de control do mesmo pero aínda así é substancialmente superior o dos novos fármacos. A presión da industria farmacéutica para a prescrición dos novos anticoagulantes é moi importante e cun formato múltiple (congresos, artigos científicos, conferencias, cursos, charlas nos centros sanitarios, asociacións de pacientes, opinións na prensa de diferentes médicos especialistas e de prestixio,...). Os beneficios deste negocio poden ser enormes pero coa saúde non se pode xogar. Os tempos nos que o médico opinaba e santificaba acabaron hai moitos anos. Tampouco se trata de etiquetar negativamente á industria farmacéutica, moi necesaria por outra parte. Mais só a transparencia empresarial e a argumentación científica dá seguridade á cidadanía, aos pacientes e aos propios médicos que prescribimos. Só a transparencia empresarial e a argumentación científica dálle seguridade á cidadanía, aos pacientes e aos propios médicos que prescribimos No caso dos novos anticoagulantes as restricións fixadas pola axencia española do medicamento para a súa utilización son moi prudentes (lembremos: só se deben financiar se o sintrom, fármaco no que se pode medir a súa actividade, non produce suficiente anticoagulación ou produce demasiada, co risco de producir hemorraxias) e as axencias reguladoras europea e americana e a mesma axencia española do medicamento deberían revisar a avaliación destes novos medicamentos ou rebater cientificamente as críticas do boletín de información terapéutica de Navarra.


A reapertura progresiva da hostalería non tranquiliza aos profesionais do sector de Carballo. A Asociación calificada de "burla" a solución da Xunta de abrir só co 50% en terraza e co peche ás 17:00h. Pero tampouco ve cos mellores ollos as axudas propostas polo goberno municipal carballés. Onte o Concello recibía aos hostaleiros e lle trasladaba as principais medidas que están tomando: non se vai cobrar a taxa de terrazas de 2020 nin do 2021; non se vai cobrar o lixo de 2021 e vaise devolver case todo o de 2020. "Pouca cousa" para os membros da Asociación de Hostalaría. Os reponsables municipais compartiron que "non se entenden" as medidas aplicadas pola Xunta (o peche perimetral coa Laracha ademais do horario restrinxido), que, en palabras do alcalde, supoñen "unha decisión fatal para a hostalaría pero tamén para o comercio", xa que non poderán comprar en Carballo os veciños de ningún concello da volta agás o da Laracha. O Concello lembrou ademais as outras liñas de axda, como a tarxeta Sempre Carballo ou o programa PEL Reactiva, onde se presentaron 641 solicitudes, o Concello que máis peticións rexistrou da provincia. Máis novas do COVID 02-12-2020: COVID: Como afecta a nova "desescalada" e a reapertura progresiva da hostalería na Costa. 01-12-2020: COVID: Así está a situación do coronavirus na Costa da Morte. 30-11-2020: A hostalería da Costa da Morte sae á rúa para pedir o seu "rescate Xa!". 27-11-2020: COVID: A Xunta anuncia o peche perimetral de Cee, Dumbría e Muxía. 27-11-2020: COVID: Bergantiños dobrega a curva.


Summary: Un percorrido por Vilarrube, un espazo da costa incluído, como case todo o litoral do concello de Valdoviño, no LIC/ZEC "Costa Ártabra".

Na estrada de Valdoviño a Cedeira, ao comezar a baixar a costa de Frádegas, enfrontamos a ría de Cedeira –Reserva Mariña de Interese Pesqueiro- e temos a primeira panorámica da praia Loira ou de Vilarrube, unha imaxe a vista de paxaro na que recibimos unha información do conxunto e que tamén serve para facernos unha idea do percorrido que poderemos armar por este espazo da costa incluído, como case todo o litoral do concello de Valdoviño, no LIC/ZEC "Costa Ártabra". Paraxe: Ría de Cedeira (Costa Ártabra) / Concello: Valdoviño / Percorrido: 3 a 5 km / Dificultade: Baixa Para irmos á praia, recollida e abrigada, temos que chegar a Vilarrube e coller o desvío sinalizado, á esquerda, que nos leva ao aparcadoiro onde deixamos o vehículo, e comezamos un percorrido de 3 a 4 quilómetros, que se pode multiplicar se a marea está baixa, por unha superficie de area fina e compacta que se acumula no fondo da ría, no seo do Esteiro, detrás do estreito que forman o monte Burneira e a punta Robaleira. Un inmenso areal que crearon, na punta de Vilarrube, as forzas encontradas, e os materiais que achegan o mar e os ríos das Forcadas e das Mestas no que destaca, ademais da praia, de 1,5 quilómetros de lonxitude, o seu sistema dunar, que supera nalgúns puntos os 300 m de cumprimento, no que segundo a altura, a distancia á auga e os movementos da area, medran diferentes especies vexetais (feos, correolas, carrascas de San Xoán, cebolas das gaivotas, cardos da praia, orquídeas,...) entre as que destaca a presenza da herba becerra (Antirrhinum majus subsp. linkianum), unha planta en perigo, que na Galiza só se atopa nalgúns sistemas dunares da Costa Ártabra; e a amplitude dos espazos que o devalar da marea deixa ao descuberto: unhas 40 ha de esteiro no río das Forcadas, máis de 100 ha no esteiro do río das Mestas e unhas 70 ha máis de intermareal fronte á praia. Espazos todos eles de características singulares –marismas, lameiros e areais- que acollen especies animais e vexetais especialmente adaptadas ás circunstancias e ambientes propios deses medios, e que serven de refuxio a anátidos (lavancos, patos e parrulos), limícolas (biluricos, píllaras, pilros, gabitas,...) garzas e garzotas, máis numerosas no inverno e nas épocas de paso, e sosteñen, principalmente o do río das Mestas, bancos marisqueiros explotados polas mariscadoras da contorna. O percorrido, que comeza e remata na área de aparcadoiro da praia, pódese facer en calquera dirección e sentido -indo pola praia e volvendo pola trasduna, ir pola trasduna achegarse a un dos esteiros volver pola praia e deixarse ir polo intermareal para camiñar logo polo outro esteiro e volver ao punto de partida- e alongarse na distancia e no tempo en función dos movementos da marea.


Summary: Convocada por CCOO polos continuos recortes e diminución no cadro de persoal.

CCOO convoca dúas xornadas de greve en Adif e Renfe para 21 de decembro e 7 de xaneiro, e que verán precedidas por unha folga do colectivo de intervención en ruta o 14 de decembro. Comisións Obreiras sinala que o principal motivo do paro é a "continua diminución" do caro de persoal de ambas as dúas empresas. Pide un plan plurianual de recursos humanos que permita renovar, rexuvenecemento e o reequilibrio de xénero nos postos de traballo. Recuperar o emprego perdido, mellorar o poder adquisitivo e materializar os incrementos salariais pactados son outras das reivindicacións que CCOO sitúa na orixe desta greve, que se fai en dúas das xornadas de maior volume de pasaxeiros por mor das vacacións de Nadal.


Summary: Esta residencia privada convértese na terceira intervida polo Goberno galego, despois dos centros DomusVi de Aldán e Barreiros, en Cangas e Vigo. Ata onte sumaba 79 casos de coronavirus, do total de 1.327 que rexistran os centros asistenciais.

O incremento no número de contaxios por coronavirus na Residencia Nuestra Señora de Fátima, no Barco de Valdeorras, obrigou á Xunta a intervir as instalacións. Esta residencia privada, pertencente á fundación do mesmo nome, convértese na terceira intervida polo Goberno galego, despois dos centros DomusVi de Aldán e Barreiro, en Cangas e Vigo. Ata onte sumaba 79 casos de coronavirus, do total de 1.327 que rexistran os centros asistenciaisEste centro converterase en residencia integrada, na que residirán persoas maiores que estean xa contaxiadas. a Xunta de Galicia designará a un empregado público para dirixir e coordinar a actividade asistencial desta residencia privada e garantir así a correcta aplicación dos protocolos e a supervisión médica de todas as persoas maiores que residen alí. A persoa designada polo Goberno autonómico disporá de todos os recursos materiais e humanos neste centro. Os datos do sábado, difundidos pola Xunta este domingo ao mediodía, reflectían un total de 79 casos activos de coronavirus na residencia (61 entre os internos e internas e 18 entre o persoal). Esta residencia privada convértese na terceira intervida polo Goberno galego, despois dos centros DomusVi de Aldán e Barreiros, en Cangas e VigoO número de casos activos nas residencias de maiores e centros de atención á discapacidade pasou no último día de 1.285 a 1.327, un incremento de 42 positivos que representan case a metade do aumento para o conxunto de Galicia. O número de casos de coronavirus detectados en centros residenciais de servizos sociais de Galicia supoñen o 3,7% do total das persoas residentes, indica a Consellería de Sanidade. Porén, o número total de falecementos producidos nestes centros é xa de 154, o 42,7% de todas as mortes causadas polo coronavirus no país.As residencias de maiores suman un total de 1.161 casos activos (37 máis ca onte) e os centros de atención á discapacidade 166 (5 máis ca onte). Non é a Residencia Nuestra Señora de Fátima, con todo, o centro que acumula máis casos de coronavirus en Galicia. As xa intervidas residencias DomusVi de Aldán e Barreiro suman 112 e 75 positivos, respectivamente, sumando persoal e residencias. Ademais, a DomusVi San Lázaro (Santiago de Compostela) acumula 120 casos de coronavirus e as residencias da Fundación San Rosendo Nuestra Señora de la Esperanza e Divino Maestro, ambas as dúas na cidade de Ourense, teñen 136 e 53 casos respectivamente.


Summary: Os recentes anuncios de Pfeizer e Moderna sobre a eficacia das súas vacinas xeraron beneficios para ambas dúas empresas, provocaron o entusiasmo en medios e Gobernos e foron acollidas con prudencia pola comunidade científica.

Primeiro foi Pfeizer co anuncio de que a súa vacina ten unha eficacia de máis do 90%. Pfizer e o seu socio alemán, BioNTech SE, eran os primeiros fabricantes de medicamentos en anunciar datos exitosos dun ensaio clínico a gran escala dunha vacina contra o coronavirus. Euforia nas bolsas, nos medios de comunicación e nos Gobernos. Despois foi Moderna, anunciando que a súa vacina tiña unha eficacia de case 95% e que ía solicitar unha autorización de uso de emerxencia en Estados Unidos nas vindeiras semanas. E hoxe mesmo Pfeizer volveu saír á palestra para asegurar que o seu medicamento tamén ten 95% de efectividade. Estes anuncios foron acollidos na comunidade científica con prudencia, que non quer dicir con desconfianza, se ben esta si que foi manifestada desde certos sectores. A Organización Mundial de Saúde (OMS) contabiliza 164 proxectos de vacina contra a Covid-19 desde que este virus deveu en Pandemia. Once deses proxectos están na fase previa á súa comercialización, a fase 3. Entre elas, as mencionadas de Pfeizer e Moderna. Mais non son as únicas. Outros proxectos que están nesa fase son o desenvolvido en China polo Instituto de Biotecnoloxías de Pequín e a empresa biofarmacéutica Cansino e cuxa patente xa foi rexistrada en agosto. Ou o proxecto de vacina 'de Oxford', que é a que agarda distribuír a Comisión europea e da que o Estado español espera recibir por volta de 30 millóns de doses. Ademais, o Estado español autoriza o ensaio clínico da vacina de Johnson & Johnson, tamén en fase 3 O optimismo ante a posibilidade de que en breve haxa vacinas aniña nas Administracións. Pilar Aparicio, directora xeral de saúde Pública do Ministerio de Sanidade, manifestaba en outubro (antes dos anuncios de Pfeizer e Moderna) afirmaba: "A vacina vai chegar bastante antes do que pensabamos". Pola súa banda, o ministro de Sanidade, Salvador Illa, afirmaba recentemente nunha visita a Galiza que confiaba que as primeiras doses poideran dispensarse a primeiros de ano e que en 5 meses unha porcentaxe "suficiente" da poboación estivese vacinada. Porén, hai voces que insisten na necesidade da prudencia. Entre elas, J. R. Laporte, catedrático de Farmacoloxía na Universidade Autónoma de Barcelona, que manifestaba en Nació Digital a respecto dos recentes anuncios 'triunfalistas' por parte de empresas farmacéuticas: "É un teatro de especulacións bursátiles. Para algunhas ompañías farmacéuticas a especulación financeira é a principal fontes de ingresos, por riba da venda de medicamentos". No mesmo medio, Pere Cardoma, do servizo de Microbioloxía do Hospital Trias, mostrábase esperanzado cos anuncios: "É verosímil que teñamos [vacina] máis cedo que tarde". Non axuda á tranquilidade que a industria farmacéutica, nos contratos que negocia coa Comisión Europea, introducise cláusulas para que os Estados membros compartan a responsabilidade no caso de que as vacinas provoquen efectos secundarios indesexados. A OMS prevé que a vacina contra a Covid tarde uns 18 meses no mínimo, "e mentres tanto hai u nha necesidade urxen te de tratar os pacientes e salvar vidas", dixo o seu director xeral, Tedros Adhanom Ghebreyesus. De todos modos, e aínda que a vacina non chegue finalmente até finais de 2021 ou 2022, desde un punto de vista científico obtela en tan pouco tempo é un feito histórico.


Summary: A portavoz nacional do BNG considera "inspirador" o proxecto do Frente Amplio que demostrou que se pode saír da crise xerando benestar para a maioría social.

A portavoz nacional, Ana Pontón, e a eurodeputada, Ana Miranda, reuníronse, no marco da súa viaxe a Arxentina e Uruguai, co presidente uruguaio Tabaré Vázquez, con quen analizaron durante unha hora a actualidade política de ambos os dous países e do contexto internacional, un encontro no que coincidiron en destacar a importancia da colectividade galega neste país. "Uruguai é, proporcionalmente, o país americano con máis residentes galegos", indicou a portavoz nacionalista, quen destacou o "cambio transformador" que as políticas desenvolvidas polo Frente Amplio trouxeron para a sociedade. "É evidente que a realidade de Galiza e de Uruguai son diferentes, pero as políticas do Frente Amplio son un referente, demostraron como un país pode saír da crise a favor da maioría social con políticas alternativas ás da dereita, demostrou que é posible saír da crise recuperando emprego e benestar para as persoas", salientou Pontón. Pontón e Miranda completaron a última xornada en Montevideo con encontros coa diáspora, a través de reunións con responsables do Centro de Galiza e do Patronato da Cultura Galega, co que adquiriu o compromiso de trasladar ao Parlamento a proposta de recuperar o lectorado de galego na universidade de Uruguai, suprimido polos recortes.


Summary: "A Consellaría de Educación atrasa sen data a valoración do persoal especialmente sensíbel á Covid-19" e así o recolle a Federación de Ensino de CCOO (Comisións Obreiras).

Nun escrito presentado na Consellaría, CCOO exixe "a inmediata valoración das solicitudes presentadas polas traballadoras e traballadores, así como a dispensa de acudiren de maneira presencial ao seu posto de traballo mentres non haxa unha resolución". Segundo informa o sindicato, na actualidade "acumúlanse centos de solicitudes" de docentes que agardan "para seren cualificados 'persoal especialmente vulnerábel' á Covid-19 e sen que comezase sequera a súa tramitación". CCOO di que a Administración está "absolutamente desbordada pola inexistencia de servizos de prevención de riscos laborais en cada unha das xefaturas territoriais". Declaran que a actitude da Consellaría reflicte a "nula importancia" que o departamento outorga á protección da saúde do seu persoal e, de feito, xa denunciaran isto en maio. O sindicato afirma que a Xunta "fai caso omiso" do procedemento do Ministerio de Traballo para os servizos de prevención de riscos laborais fronte ao SARS-CoV-2, así como das medidas do Ministerio de Educación para a prevención, hixiene e promoción da saúde fronte á Covid-19. Comisións Obreiras lembra que "os ministerios definen como 'persoal especialmente sensíbel' aquel que padeza, entre outras, enfermidade cardiovascular, enfermidade pulmonar crónica, diabetes, insuficiencia renal crónica, inmunodepresión, cancro, enfermidade hepática crónica grave, obesidade mórbida ou ter máis de 60 anos".


Summary: Luz verde ao relatorio que critica a actuación xudicial cos presos políticos cataláns. A calidade democrática do Estado español está no punto de mira de organismos europeos. Se nos últimos anos o Tribunal de Xustiza de Estrasburgo botou abaixo diversas resolucións das instancias xudiciais do Estado, nesta ocasión é o Consello de Europa quen cuestiona os xuíces españois.

O pleno da Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa aprobou onte con 78 votos a favor, 28 en contra e 12 abstencións un relatorio onde se critica a actuación da xustiza española contra os dirixentes nacionalistas cataláns procesados pola súa participación no referendo de outubro de 2017 e se demanda a apertura dun proceso de dialogo para resolver o conflito entre Catalunya e o Estado español. A Asemblea Parlamentaria é un órgano estatutario do Consello de Europa composto polos 47 ministros de Exteriores dos Estados membros e unha representación das súas cámaras lexislativas. Fundado en 1940 e presidida pola socialista suíza Liliane Maury Pasquier, a súa función cínguese a investigar, recomendar e aconsellar, tendo un peso significativo os seus informes en materia de dereitos humanos. Tanto é así que o Parlamento Europeo e outras institucións da Unión Europea (UE) adoitan remitir ás recomendacións da Asemblea neste ámbito. O informe, redactado polo deputado letón, Boris Civelics e titulado Teñen que ser xulgados os políticos polas manifestacións feitas no exercicio do seu mandato?, céntrase na persecución aos dirixentes políticos en Turquía e no Estado español. Así, en relación a este último, repasa os acontecementos que teñen provocado os encarceramentos dos dirixentes nacionalistas cataláns após o referendo do 1 de outubro de 2017, a persecución aos exiliados e as causas abertas contra funcionarios públicos pola súa participación neses feitos. O texto reclama "pór fin aos procedementos de extradición dos responsábeis políticos cataláns que viven no estranxeiro investigados polos mesmos motivos". Nesa dirección, cuestiona que "as autoridades españolas tentan conseguir a extradición dos responsábeis políticos cataláns residentes noutros países europeos, malia as diferentes sentenzas en contra en Alemaña, Bélxica e Gran Bretaña". Asemade, recomenda "retirar os xuízos aínda en curso tamén contra funcionarios de rango inferior implicados no referendo do 2017 e absterse de sancionar as persoas que teñen sucedido os responsábeis políticos encarcerados polos actos simbólicos que simplemente expresan a súa solidariedade coas persoas detidas". Toque ao Tribunal de Contas As recomendacións do Consello de Europa reparan nas actuacións do Tribunal de Contas contra os dirixentes nacionalistas cataláns. Así, en relación co organismo fiscalizador presidido por Ramón Álvarez de Miranda, sinala que debe "garantir que a disposición penal relativa á malversación de fondos públicos sexa aplicada de maneira que a responsabilidade só recaia sobre as perdas reais e cuantificadas para o orzamento estatal ou dos seus activos que poidan ser estabelecidas". O relatorio critica a tipificación legal dos delitos de sedición e rebelión e aposta por unha nova configuración. Neste sentido, defende "reformar as disposicións penais relativas á rebelión e a sedición" co obxectivo de que "non poidan dar lugar a unha interpretación que converta en inoperante a despenalización da organización dun referendo aprobado en 2005 nin tampouco dea pé a sancións desproporcionadas por infraccións non violentas". Na mesma liña, considera que a súa actual redacción é unha "resposta ás frecuentes tentativas dos militares de tomar o poder no pasado" e cuestiona a súa aplicación aos organizadores do referendo. O documento aposta polo diálogo para solucionar o litixio aberto entre o Estado español e Catalunya. Así, afirma a necesidade de "estabelecer un diálogo aberto e construtivo co conxunto de forzas políticas de Catalunya, incluíndo aquelas que se opoñen á independencia co fin de reforzar a calidade da democracia española, un dos Estados máis antigos de Europa, pola autoridade do Estado de dereito, a boa gobernanza e o respecto total aos dereitos humanos, sen ter que recorrer á vía penal, pero con pleno respecto á orde constitucional de España".


Summary: Voltam a correr o mundo notícias de duros enfrentamentos em Kíev, onde manifestantes oposicionistas e pró-europeus tentaram romper os bloqueios da polícia para invadir o parlamento ucraniano. Mais uma vez a mídia relata os fatos de maneira capciosa.

A narração dos acontecimentos é, como normalmente ocorre nesses casos, maniqueísta: de um lado, os manifestantes democráticos, pró-europeus e obviamente amantes da liberdade. Do outro, o governo de Yanucovich, próximo das posições da Rússia, portanto inimigo jurado da liberdade e autoritário. Em suma, um regime repressivo e despótico que deve ser descartado. É muito mau que praticamente ninguém tenha se preocupado em ir além das versões ocidentais. Para tentar enquadrar o que está acontecendo às portas da Rússia – um território estrategicamente importante – onde mais que um duro protesto pela suspensão da associação com a União Europeia e contra a política do governo, parece ser, ao contrário, uma verdadeira desestabilização - levada adiante no clássico estilo das revoluções coloridas – com vistas a sequestrar o país para a órbita da União Europeia e da Otan. "É muito mau que praticamente ninguém tenha se preocupado em ir além das versões ocidentais. Para tentar enquadrar o que está acontecendo às portas da Rússia" No entanto, bastaria não se deter na superficialidade dos acontecimentos e tentar ir mais fundo, talvez esboçando uma análise sobre a aglutinação de forças heterogêneas que representam a oposição pró-europeia, onde se destacam os "hiper-democratas" nazistas do Svoboda (Liberdade), para ter um mínimo de clareza sobre a questão. O papel do Canvas Fora da versão edulcorada e maniqueísta imposta pela mídia, encontramos aqui como o jornalista estadunidense e especialista de questões geopolíticas William Engdahl, obteve informações sobre o papel desempenhado na Ucrânia pelo Canvas (ex-Otpor), organização não governamental sérvia, ativa desde finais dos anos 1990, que se tornou o fulcro da oposição pró-ocidental ao presidente Slobodan Milosevic. Fontes ucranianas de fato explicaram ao jornalista estadunidense que ônibus de todos os cantos do país são mobilizados para a capital, Kíev. Esses ônibus são lotados por estudantes e desempregados contratados para participar dos protestos, que distribuem na Praça Maidan – coração das manifestações – panfletos idênticos aos difundidos em 2011 na hoje famosa Praça Tahrir, do Cairo (Egito), lugar simbólico e palco das manifestações de protesto que levaram à derrubada de Hosni Mubarak. É necessário, além de interessante e instrutivo, fazer uma retrospectiva para percorrer em grandes linhas a história dessa organização, já ativa na tentativa da "revolução laranja" na Ucrânia em 2004. O influente "Center for applied non violent action and strategies" (Canvas) [Centro para a aplicação de ações não violentas e estratégias] descende da velha ONG "Otpor!" (Palavra sérvia que significa resistência), movimento que se forma e conquista apoio durante os bombardeios da Otan sobre a Iugoslávia, quando dá vida a uma forte campanha política e midiática voltada para a derrubada do presidente sérvio Milosevic. Tornou-se assim o coração da oposição pró-ocidental. Uma vez conseguida a queda de Milosevic, a organização em 2001 tentou transformar-se em partido político, apresentando-se nas eleições daquele ano. Mas a operação faliu, com uma chapa que alcançou o mísero índice de votação de 1,65%. Nesse ponto os líderes do Otpor abandonam a ideia de transformação em partido político, decidindo dedicar-se à "consultoria". Passam a desempenhar um papel de primeiro plano, colocando à disposição as suas "competências", além de uma considerável quantidade de dólares, durante as chamadas revoluções coloridas nos países ex-soviéticos. Movimentos de oposição como Kmara na Geórgia e Pora na Ucrânia, entre 2003 e 2004, passam a contar com o apoio dos líderes do ex-Otpor, que em curto tempo se transforma em Canvas. "Das revoluções coloridas à primavera árabe, para Otpor-Canvas a passagem foi breve, mas significativamente sempre estiveram voltados para a mesma direção – a que conduz rumo aos interesses dos EUA-Otan no cenário internacional". A organização Canvas, porém, aparece na ribalta da crônica internacional durante a chamada "primavera árabe", onde os movimentos de protesto por meio das redes sociais admitem não só que se inspiram na experiência do ex-Otpor, mas também de receber sua consultoria. Das revoluções coloridas à primavera árabe, para Otpor-Canvas a passagem foi breve, mas significativamente sempre estiveram voltados para a mesma direção – a que conduz rumo aos interesses dos EUA-Otan no cenário internacional. Atualmente o Canvas se declara uma fundação educativa, à qual seria "proibido receber fundos de governos ou outras fundações". Na realidade – e isto jamais foi desmentido - o Canvas recebe regularmente enormes financiamentos de variadas proveniências, como a Fundação Adenauer, o Open Society Institute de George Soros, a International Renaissance Foundation, o National Democratic Institute de Madeleine Albright e a ONG estadunidense Freedom House (cujo orçamento é coberto em cerca de 80% pelo governo federal dos Estados Unidos), que inclusive contratou dois membros do Otpor como consultores nos movimentos na Ucrânia e Bielorússia. Os nomes dos financiadores nos levam diretamente a quem está por trás das tentativas, do passado e atuais, de desestabilizar a Ucrânia: a União Europeia e os Estados Unidos, os mesmos que desempenharam um papel fundamental no adestramento dos ativistas sérvios sobre os métodos de combate e desordens na praça. Um ex-agente da CIA, Robert Helvey, foi de fato encarregado de ir a Budapeste (Hungria) para adestrar os membros do então Otpor. Tudo isso, financiamentos e ingerência da CIA, foi confirmado por uma investigação após a queda de Mubarak. União Europeia, Klitschko e os nazistas do Svoboda Uma vez apurado o papel do Canvas, que evidentemente se movimenta a favor de tudo o que vem estabelecido por Washington, é interessante descobrir a conexão entre o heterogêneo ordenamento da chamada oposição pró-ocidental e a União Europeia, além de com os incontornáveis Estados Unidos, como já mencionamos anteriormente. Nesse sentido, figura paradigmática é o ex-campeão de boxe Vitaly Klitschko. Homem forte do partido de direita Udar, capaz de conseguir o apoio estadunidense e europeu, o ex-campeão atualmente indicado como líder da variegada oposição, é respaldado por Victoria Nuland, ex-representante estadunidense junto à Otan sob Bush, que atualmente assume o papel de secretária de Estado para Assuntos Europeus e Euroasiáticos da administração Obama. Nuland pode se orgulhar dos sólidos laços com os círculos neoconservadores: seu marido é Robert Kagan, conhecido falcão, estreito colaborador do ex-vice-presidente dos EUA, Dick Cheney. "O jornalismo a serviço dos grupos imperialistas é uma forma corrente de prostituição. O capitalismo em putrefação tem necessidade de mentir continuamente. A realidade o acusa, por isso deve ser falsificada". No que se refere ao lado europeu, o jornal alemão "Bild" informa que a chanceler Angela Merkel em concertação com o Partido Popular Europeu (conservador), teria abertamente indicado Klitschko como candidato pró-europeu nas eleições previstas para 2015. Há tempos que a União Democrata Cristã da Alemanha (CDU) - partido da chanceler, juntamente com o PPE – oferece apoio econômico e logístico aos membros do Udar, fornecendo também adestramento político dos expoentes do partido de direita ucraniano. O deputado conservador alemão no Parlamento Europeu Elmr Brok, que esteve em Kíev, chegou ao ponto de pedir aos dirigentes da oposição ucraniana que estejam dispostos a morrer para instaurar um novo caminho pró-europeu. Encerramos esta breve resenha sobre a oposição ucraniana, que em nossas latitudes ainda é definida como "pró-democracia" - quando na realidade se trata de uma aglutinação de forças conservadoras e fascistas – como o Svoboda. Derivação direta do Partido Socialista Nacional Ucraniano (SNPU), assume a atual denominação em 1998, depois da eleição do seu líder Oleh Tiahnybok ao Parlamento ucraniano. Recorde-se o aberrante discurso sobre a tumba de um nazista ucraniano, onde vociferou contra "a máfia judia de Moscou". Esse partido chauvinista e nazista cujos militantes foram indicados pelo "New York Times" como os mais "temíveis" manifestantes, autores "das iniciativas mais provocadoras como a ocupação de edifícios e escritórios do governo", é fautor do culto a Stepan Bandera, fundador da Organização dos Nacionalistas Ucranianos que em junho de 1941 uniu as próprias forças com as dos nazistas durante a invasão da União Soviética. A autorização para a atuação do Svoboda foi conseguida graças ao partido pró-alemão Batkivshina da corrupta Julia Tymoshenko, atualmente presa por apropriação indébita e fraude, que na última eleição fez aliança com os nazistas decididamente frutífera para estes últimos, que conquistaram 37 cadeiras. Enquanto isso, a sua influência aumenta cada vez mais, graças ao papel proeminente nos violentos protestos em curso. Desinformação da mídia e deslumbramento de certa esquerda Para descrever o papel mistificador da mídia nesses acontecimentos podemos recorrer ao que expressou um alto dirigente comunista, Pietro Secchia, por meio da sua coluna semanal no jornal "Rinascita", em 1950. "Não é de hoje - escrevia Secchia – que a imprensa é um poderoso instrumento do qual se serve a classe dominante para manter a sua ditadura. O grande capital não domina somente com a banca, os monopólios, o poder financeiro, os tribunais e a polícia, mas também com os meios quase ilimitados da sua propaganda e da corrupção ideológica. Jamais, porém, como hoje, a imoralidade da imprensa capitalista se manifestou de forma tão vulgar e abjeta. Houve um tempo, no início da Idade Moderna, até as revoluções do século 18, em que, como escreveu Lênin, a luta pela liberdade de imprensa tinha a sua grandeza porque era a palavra de ordem da democracia progressista em luta contra as monarquias absolutas, o feudalismo e a Igreja. Mas na fase da decadência do capitalismo a imprensa conservadora e reacionária perdeu todo o senso moral e todo o pudor. O jornalismo a serviço dos grupos imperialistas é uma forma corrente de prostituição. O capitalismo em putrefação tem necessidade de mentir continuamente. A realidade o acusa, por isso deve ser falsificada. A fábrica de mentiras se tornou uma arte, uma técnica e uma norma de vida". As palavras de Pietro Secchia, que mantêm uma extraordinária atualidade, bastam por si sós para descrever o papel dos meios de informação, incluindo os chamados de esquerda, que continuam a manter o dístico de jornal comunista. São fruto de clara má fé as tolices de certa esquerda, que sem qualquer hesitação apoia as políticas imperialistas. Destaca-se sobre os demais o deputado Boccadutri, parlamentar do partido Socialismo e Liberdade (SEL) que no twitter se referiu a "um povo de jovens que enche as praças para pedir ingresso na UE". Enquanto isso, o vice-presidente do Parlamento Europeu, Gianni Pittella (Partido Democrata), é autor de um sincero apelo: "Que a Europa escute o grito de liberdade e amor que vem de Kíev". Certo, amor pelos dólares americanos e os euros alemães, além de pelo vulgar revanchismo de marca nazista. Fonte:www.marx21.it