Summary: Apela a seguir traballando para recuperar outros bens "expoliados".

Un dos coautores do libro 'Un pazo, un caudillo, un espolio', Carlos Babío, atribuíu a "a loita democrática e reivindicativa de xente comprometida" que o pazo pase a patrimonio público. Expúxoo en declaracións aos xornalistas ás portas do pazo de Meiras ante o que lamentou o contido da reunión celebrada a cuarta feira polas administracións, que cualificou de "vergoña" desde o punto de vista social. "Fixeron negacionismo da representación", dixo ao argumentar que para definir os usos débese ter en conta aos sectores sociais que participaron dunha ou outra maneira na reivindicación do pazo para o patrimonio público. "Óbviase esa participación", censura. En particular, Carlos Babío criticou o presidente da Xunta, Núñez Feixoo, do que dixo que non estaba a representar a sociedade galega. "Tenta facer política partidaria", expuxo. Con todo e despois de "moita impunidade", considerou que esta quinta feira dáse "un salto de xigante" e apelou a seguir traballando para recuperar outros bens "espoliados".


Summary: O Palacio da Moncloa acolleu o encontro entre os presidentes galego e español, Alberto Núñez Feixoo e Pedro Sánchez, unha reunión que ficaba pendente de realizar desde a reelección do mandatario galego o pasado mes de xullo. O titular da Xunta aproveitou para instar Sánchez a apostar por unha lei de pandemias fronte ao estado de alarma e o recoller obrigatorio, nomenclaturas que non considera acaídas. +

O estado de alarma é o instrumento legal "máis sólido" para combater o coronavirus, defendeu a Moncloa nunha nota difundida após a xuntanza que o presidente da Xunta, Alberto Nuñez Feixoo, mantivo co xefe do Executivo español, Pedro Sánchez, esta sexta feira, 29 de xaneiro. Con todo, Feixoo, que compareceu en solitario após a reunión, asegurou que atopou Sánchez "receptivo" ante a proposta de dotar o Estado dunha lei sanitaria que permita aplicar restricións fronte a pandemia, con seguridade xurídica e sen ter que recorrer ao estado de alarma. A ese respecto, o presidente galego considerou que a pesar de que se logre inmunizar gran parte da poboación en 2021, seguirán producíndose gromos e, por iso reafirmou a importancia de pór en marcha unha norma "que ampare certas medidas". O titular da Xunta xa enviou en 2020 unha proposta de lei de saúde a Sánchez con carácter estatal, mentres que na Galiza está previsto que o Parlamento debata en febreiro unha iniciativa polo PP co mesmo espírito. Feixoo tamén instou Sánchez a mudar o estado de alarma para que os gobernos autonómicos poidan adiantar o recoller obrigatorio para antes das 22 horas, e mais para teren a posibilidade de confinar domiciliariamente a poboación en zonas concretas dos seus territorios. Uso de máscaras FFP2 Como xa adiantara o mandatario galego esta semana, propuxo regular a nivel estatal en que casos sería necesaria a utilización das máscaras FFP2, e pediu que haxa criterios homoxéneos á hora de recomendar o seu uso en certos ámbitos como o do transporte.Este debate foi suscitado esta semana no Consello Interterritorial do Sistema de Saúde por varias comunidades.Recepción de vacinas En canto ao atraso na chegada de vacinas, Sánchez expresou a súa "confianza" na fortaleza das institucións europeas para conseguir un nivel óptimo na subministración e Feixoo emprazou a concretar un calendario de vacinación "para que os cidadáns saiban cales son os criterios de en que mes e en que orde van aplicar estas vacinas". Ademais, Feixoo pediu que a repartición das doses atenda as porcentaxes de poboación por grupos de idade que cada territorio ten, polo que se Galiza conta con maior volume de maiores de 80 anos, a porcentaxe de vacinas a recibir cando toque inmunizar este grupo terá que ser maior que a de comunidades que teñen unha porcentaxe da terceira idade inferior. E ao revés, dixo, cando toque vacinar as persoas de menor idade. Así mesmo, o titular da Xunta solicitou do Estado a eliminación da taxa de reposición, polo menos na Sanidade, para poder cubrir a totalidade de postos de persoal que se xubila. Financiamento En canto aos fondos europeos de recuperación, Feixoo solicitou que o Estado faga a repartición seguindo "criterios homoxéneos" e estimou que a Galiza ten un déficit de 600 millóns de euros entre o que lle corresponde por número de poboación protexida e o que o Estado está a transferir con fondos como os React-EU. Ademais expuxo a Sánchez os 108 proxectos que xa lle enviara en 2020 para candidatar Galiza aos fondos europeos Next Generation. Segundo comunicou Feixoo, Sánchez comprometeu que estes fondos se obterán por concorrencia competitiva. Ave en 2021, AP-9 sen data No segundo semestre deste ano estará en servizo o AVE a Galiza, segundo Sánchez dixo a Feixoo. En canto á Ap-9, fontes da Presidencia da Xunta confirmaron a Nós Diario que "non se falou de data" en que se aplicarán as bonificacións das peaxes desta autoestrada -comprometidas nos orzamentos do Estado-. Segundo Presidencia, isto "corresponde ao Goberno" e a Xunta o que pediu é que se faga canto antes, "comprendendo as dificultades que pode supor un real decreto". Pese a non haber data concreta, Sánchez prometeu que a baixada das peaxes será realidade, que se liberará o tramo Vigo-Redondela e que se fará a transferencia da autoestrada a Galiza, cuestión que esta semana se debate no Congreso. Feixoo tamén solicitou a transferencia das competencias de Costas e que en materia de herdanzas se eliminen os impostos na renda. O presidente galego afondará nestes puntos nunha reunión co ministro José Luis Ábalos e tratará as cuestións industriais noutra coa ministra Teresa Ribera, aínda que xa aproveitou para pedir a Sánchez que as medidas de transición enerxética non prexudiquen empresas na como a pasteira Ence. Exixiu carga de traballo para Navantia, impulsar a venda inmediata de Alcoa e solucións para a crise industrial que azouta concellos como Meirama ou As Pontes. "Oportunidade perdida" A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, lamentou que Feixoo "volva" da reunión "coas mans baleiras" e engadiu que "o único que trae é un novo atraso na data de chegada do AVE". A nacionalista considera que a xuntanza foi unha "oportunidade perdida de solicitar un confinamento para frear a dramática evolución da pandemia". Antes de que acabase a reunión, Gonzalo Caballero, líder do PSdeG, pediu a Feixoo "deixar a confrontación" e non seguir "buscando a confusión" con "debates estériles" sobre as máscaras ou o recoller, e pediulle actuar fronte á pandemia.


Summary: O deputado provincial de patrimonio, Xosé Lois Penas, e representantes dos concellos aos que atinxe o proxecto do Parque Arqueolóxico Compostela Rupestre, mantiveron unha reunión en Teo na que avanzaron na posta en marcha do proxecto.

A limpeza e mantemento dos petróglifos, a compra dos predios nos que se sitúan os xacementos en Monte Piquiño (Teo) e a creación do Centro de Interpretación Rupestre de Villestro (CIRVI) foran as tres primeiras iniciativas que a finais do pasado ano se decidiran implementar no proxecto do Parque Arqueolóxico Compostela Rupestre. A pasada terza feira a Deputación da Coruña e os cinco concellos con terreos integrados no parque -Ames, Brión, Compostela, Teo e Val do Dubra- avanzaron nesta folla de ruta. Após a xuntanza en Teo o encargado de Patrimonio na Deputación da Coruña, Xosé Lois Penas, indicou que o obxectivo é "a preservación, protección e promoción dos petróglifos" e que sexan "accesíbeis para toda a cidadanía". Investimentos Penas lembrou que se destinarán 125.000 euros para a limpeza das tres rutas e a contorna dos petróglifos, e para a implementación dun sistema de xeolocalización e fichas de catalogación na páxina do proxecto. Para a compra dos predios en Monte Piquiño onde se sitúan os petróglifos, destinaranse 50.000 euros; no caso da creación do CIRVI, que se localizará na antiga escola unitaria de Villestro, en Compostela, investiranse 150.000 euros. Cómpre lembrar que estas accións están recollidas no Plan Director do Parque Arqueolóxico Compostela Rupestre, redactado pola empresa Trivium estratexias en cultura e turismo S.L. e que fora presentado no último trimestre de 2021. A Presidencia cambiará a Brión Na vindeira xuntanza de Compostela Rupestre está previsto que se materialice o cambio de Presidencia do Consello Director, que pasará a ser asumida polo Concello de Brión.


Summary: A editorial de Cangas publica en galego dúas obras mestras da novela gráfica ou crónica xornalística deseñada: 'Gorazde, zona segura' e 'Palestina', do maltés-americano Joe Sacco.

Joe Sacco é un dos grandes nomes da banda deseñada internacional. Nado nun pequeno país do Mediterráneo (Malta) vai desembarcar nestes días nun pequeno país do Atlántico (Galiza). E vaino facer a través de dúas das súas obras, posibelmente as súas mellores creacións; e grazas ao traballo e compromiso da editorial Rinoceronte e con tradución de Rafael Salgueiro. Palestina: na franxa de Gaza ten 296 páxinas e o seu prezo será de 20 euros. A medio camiño entre a banda deseñada underground e a crónica xornalística, foi publicada de forma serializada desde 1993 até 1995. Sacco estivo máis de dous meses nos territorios ocupados, e desa vivencia tirou experiencias e opinións coas que foi tecendo o que moitos consideran unha pequena xoia da literatura do século XX. Palestina é moito máis que un libro de banda deseñada. Nesas perto de 300 páxinas hai traballo de campo, crónica xornalística e relato de viaxes. Unha completa e documentada narración a través de cadriños para explicar o día a día da ocupación e humillación que sofre o pobo palestino. "Non son obxectivo, mais si honesto", afirmou Sacco. Por este traballo obtén o premio American Book Awards en 1996. Na súa edición definitiva conta cun limiar a cargo de Edward W. Said Guerra nos Balcáns A outra obra de Sacco que se publica no noso idioma é Gorazde, zona segura. 240 páxinas en branco e negro que poderá adquirirse por 19 euros. Foi publicada no ano 2000 e aborda a guerra civil en Bosnia oriental. Por este traballo de banda deseñada, Sacco recibe o galardón Guggenheim Fellowship. @s lector@s son testemuñas, a través das páxinas deste documento gráfico que é Gorazde, de todo o horror que aniña nun conflito como o desatado nos Balcáns na pasada década dos 90.


Summary: Os militares que ocupan o cargo de gobernador civil en Pontevedra caracterízanse por desenvolveren un duro labor de represión nos destinos anteriores: Mateo Torres Bestard nas Baleares; Francisco García Alted tivera unha actuación durísima como gobernador de Málaga, onde se "encargou persoalmente de dirixir a represión [...]" e, tal e como recollen os testemuños, "só con oír pronunciar o seu nome produce pánico en toda a provincia"; e o seu antecesor, o comandante da Garda Civil Manuel Gómez Cantos, é o protagonista deste monográfico.

Unha das singularidades que presenta a actuación de Manuel Gómez Cantos, que contaba cunha sinistra fama pola súa actuación nas terras estremeñas e andaluzas e que tiña o encargo prioritario de rematar co problema dos "fuxidos", foi a política seguida neste asunto. Os montes do Xiabre e Lobeira nas terras do Salnés, as montañas próximas a Vigo, Mos e Porriño, o Val Miñor, as comarcas do norte da provincia e outras servían de refuxio a estes perseguidos. Cunha organización incipiente cometían diversas accións, de tipo económico ou de represalia contra colaboradores do fascismo, que preocupaban as autoridades do réxime. O vicerreinado de Gómez Cantos Sorprendentemente, o comportamento de Gómez Cantos foi radicalmente diferente da durísima persecución que dirixira anteriormente. A primeira medida foi decretar a posta en liberdade de todos os presos gobernativos, o que significou o regreso aos seus domicilios dun bo número de persoas encarceradas sen ningún tipo de xuízo e unha corrente de simpatía cara a súa persoa. Mantivo varias reunións con familiares e cos propios escapados, como a realizada o 30 de abril presentándose na zona do Calvario, acompañado dos capitáns do mesmo corpo Bernal e Chacón, mantendo unha entrevista con catro fuxidos; acordou con eles que acudisen o dous de maio a reunirse con el nun lugar de Cabral. Diante da promesa de "cariño e comprensión" para todos os que se presentasen, foron moitos os que o fixeron. Leváronos ao goberno civil para tomarlles a filiación e darlles cea e aloxamento. O gobernador comentoulle aos xornalistas: "Veno vostedes? Como años. Xa son meus e farán todo o que lles mande". O 31 de maio presentáronse novos fuxidos e Gómez Cantos convida os doutras provincias a seguir os mesmos pasos. O 7 de xuño, tras unha entrevista co "gran coco da serra Vicente Guillén" e os seus irmáns, anuncia a terminación completa do problema dos fuxidos na provincia. O gobernador, a semellanza do seu protector Queipo de Llano, utiliza os medios de comunicación nunha campaña mediática na que se publican cartas de gabanza e adhesión á súa persoa, algunhas encabezadas con "Querido papá Manuel". Aínda que foi un número elevado o de presentados, houbo algúns que desconfiaban, non se suman á dinámica proposta polo gobernador e volven ao monte. Un número significativo dos presentados optaron por volver a agocharse cando se decataron de que se repetían as detencións e os xuízos, foi o caso do dirixente comunista Pastor Torres. Gómez Cantos durante a súa etapa de mando instaura unha sorte de vicerreinado con fortes doses de populismo, arbitrariedade, personalismo e utilización sistemática dos xornais, nos que dispuña de tribuna diaria; a semellanza coa actuación de Queipo era indiscutíbel. Proponse acabar persoalmente cos problemas de abastecemento de alimentos, escaseza de vivenda e paro obreiro; a loita contra a fraude e unha fixación obsesiva contra a "vella política" caracterizaron a súa actuación. Precisamente o seu carácter despótico e o enfrontamento con sectores poderosos e con influencias a alto nivel (Portanet, a patronal viguesa) terminarían por propiciar o seu relevo.Nada máis chegar, a mediados de abril de 1939, visita a praza de abastos pontevedresa para coñecer o problema das subsistencias e para adoptar as medidas precisas coa finalidade de acabar radicalmente coas prácticas fraudulentas. Como primeira medida impón 75 pesetas de multa ou 15 días de cárcere a unhas 40 vendedoras que non acataran as ordes dadas sobre venda ao peso e fixación de prezos. Con respecto ao comercio de carne, ameaza con multas de 5.000 pesetas e fechamento de carnizarías. Aproveita para advertir mediante a prensa: "Ah! E moito ollo coa lingua e cos xestos. Sabemos nós e sábeo o Sr. Gómez Cantos, como se fala na praza por carniceiros e pescantinas e como a paciencia e a bondade teñen un límite, pode haber desgustos moi grandes". Se che interesa esta reportaxe, podes ler o texto ao completo mercando o xornal de mañá nos quiosques e librarías ou na nosa tenda online. Para garantir que tes todos os capítulos do novo coleccionábel de Nós Diario, non dubides en subscribirte!


Summary: Representantes sindicais e do cadro de persoal concentráronse perante o Parlamento para exixir a readmisión das 84 persoas despedidas na Galiza.

O Expediente de Regulación de Emprego (ERE) na empresa pública Tragsa comezou en 2013. As previsións da entidade era rescindir 1.336 contratos porén, na altura a cifra ascende a 307 no conxunto do Estado español. De entre eles, o 25% (84) só na Galiza, o que converte o noso país no territorio máis atinxido. O Supremo validou o ERE que declarara nulo a Audiencia Nacional A decisión de Tragsa foi recorrida en 2013 perante a Audiencia Nacional española que deu a razón ao cadro de persoal e declarou nulo o ERE. Porén, en decembro de 2015 o Tribunal Supremo, contradicindo a decisión anterior, validouno. Desde o comité de empresa consideran "inxusto" e "fraudulento" o ERE e reclaman a intervención do goberno galego para que se readmita o persoal despedido toda vez que as contas da entidade reflicten beneficios económicos nos últimos anos e, ao tempo de se produciren os despedimentos, Tragsa está a contratar novo persoal. Ora ben, "en condicións máis precarias", afirman. "Non concorren as causas" que aduce a empresa para xustificar o ERE, afirma o secretario do comité e integrante da CIG, Antonio Ferreño mentres decorre a concentración no Pazo do Hórreo. "A empresa en 2015 xa xera beneficios", explica, "só tivo dous anos con perdas, 2013 e 2014" sendo que na actualidade conta con "reservas de capital por riba dos 200 millóns de euros". Antonio Ferreño (CIG): "A empresa en 2015 xa xera beneficios e na actualidade ten reservas por riba de 200 millóns de euros" Así mesmo, acrecenta Ferreño, tampouco existiría "causa organizativa" pois calcularon as necesidades de persoal "co dado de 2009". "No momento no que se producen menos encargos entende que a xente sobra", di. Porén, "están a substituír traballo estábel por eventual", apunta, o que introduce novas "condicións de traballo e salariais" ao novo persoal. A empresa, dependente da SEPI mais da que tamén é accionista minoritaria a Xunta de Galiza, apela á sentenza do Supremo para xustificar o ERE. "Cómpre lembrar que o cumprimento da sentenza só é obrigatorio en casos penais", sinala Antonio Ferreño. Ora ben, afirman desde o comité de empresa, a decisión do Supremo "senta xurisprudencia" para outras empresas públicas o que podería ser utilizado para xustificar expedientes de regulación de emprego "sen custes sociais" noutras entidades "de maior implantación, como Navantia, por exemplo". "Cremos que estamos a pagar o pato".


Summary: ENTREVISTA Un documental de Celia Parra e Esferobite analiza o panorama internacional da videopoesía a través da experiencia dos e das videopoetas, entre eles pioneiros galegos coma Antón Reixa.

"O primeiro documental sobre o panorama internacional da videopoesía". Así se presenta Versogramas, un proxecto da produtora Celia Parra e os directores Belén Montero e Juan Lesta que iniciou hai unhas semanas unha campaña de micromecenado en Verkami. Os seus obxectivos son partillar o "abraio" ante o traballo dos creadores e creadoras deste formato e reivindicalo como xénero independente, ademais de axudar a derrubar os mitos que poidan quedar sobre a poesía como arte seria e difícil. Falamos con Celia Parra, coprodutora executiva de Versogramas, -que naceu como unha idea súa-, e con Belén Montero, guionista do mesmo, e codirectora, xunto con Juan Lesta. Esferobite asina a produción, e Isaac Garabatos a música orixinal. Xa faciades videopoemas. Como chegades ao proxecto do documental, desde a vosa experiencia? Celia: A idea naceu hai xa anos como un proxecto de mestrado, no que tiven como titora a Fernanda del Nido. Xa entón contactei con Esferobite -Belén Montero e Juan Lesta- para ir máis alá do proxecto de máster, e comezamos a traballar xuntos. Eu xa era poeta pero foi daquela cando descubrín o mundo da videopoesía, que me apaixonou. Belén e Juan eran, ademais, os compañeiros ideais, porque fixeran videocreación e algúns videopoemas moi interesantes… O documental forma parte dun proxecto máis amplo, que inclúe un libro+DVD que publicaría Galaxia. En que consiste? Celia: É un proxecto transmedia. Primeiramente pensamos só no documental, pero despois engadimos outros formatos para tratar o tema dun xeito máis amplo. Versogramas é, así, un documental, un webdoc, unha exposición, unha longametraxe experimental que recolla a nosa visión sobre a videopoesía e un libro+DVD que incluirá o documental e textos arredor dos videopoemas de autores e autoras galegos, en principio… A peza central de Versogramas é o documental, que se ramifica no resto dos produtos. Que é o webdoc? Celia: A idea é que calquera persoa poida experimentar coa videopoesía. A través dunha plataforma que é coma un xogo, no que o usuario ou usuaria poida crear o seu videopoema, subindo os seus propios materiais, buscando materiais online ou escollendo materiais da biblioteca do webdoc. Despois, a plataforma proporciona unhas guías que van levando á persoa por todo o proceso: análise do texto, uso de metáforas, traballo coas imaxes, selección de música… O obxectivo é que a persoa cree o seu propio videopoema, que despois pode compartir nas redes sociais, e que quedará na base de datos do webdoc. O webdoc é un proxecto que levariamos adiante coa axuda de A Navalla Suíza. Porque polo momento son todo proxectos. O documental é o máis avanzado. Tedes unha campaña de micromecenado en marcha para financiar o documental. Como está a ir? Celia: Si, a campaña é para o documental. O seu obxectivo é afianzar a comunidade de videopoetas que xa existe e concentrala arredor do proxecto. Neste momento xa temos máis ou menos un 70% do proxecto financiado, e queremos completar o financiamento para facer un produto mellor. Levamos 20 días. Quédannos outros 20 e conseguimos a metade da cifra que nos propuxemos. As recompensas que ofrecemos están relacionadas coa poesía, o vídeo e a videopoesía. Un poema asinado, un pase para ver o documental… A campaña está dirixida ao público en xeral, a institucións, centros culturais, educativos… "A campaña está dirixida ao público en xeral, a institucións, centros culturais, educativos…" Cal é o panorama actual da videopoesía en Galicia? Celia: Hoxe hai festivais de videopoesía en todo o mundo: Berlín, Massachusetts, Viena, Cork… Hai unha rede de festivais especializados. En Galicia a videopoesía está a relacionarse moito co mundo educativo. Hai certames de videopoemas, a AELG ofrece obradoiros de videpoesía… Tamén hai mostras de videopoesía, festivais de curtametraxes que consideran a videocreación e, dentro dela, os videopoemas… Ademais, hai que lembrar que algúns dos pioneiros da videopoesía, coma Antón Reixa ou Yolanda Castaño, son galegos. Nos 80 xa se facía videopoesía en Galicia. No documental, unha muller vai abrindo caixas que representan distintos conceptos. Que queriades contar sobre a videopoesía? Celia: Fronte ao mito da poesía como algo serio e difícil, mostramos un xeito diferente de vela. Non queriamos converter o documental nun relato aburrido nin historicista, senón achegar a videopoesía á xente, pensando nun público amplo. Por iso optamos por unha estrutura temática. Temas que son comúns á historia da literatura, do vídeo... Que son parte da vida e cos que calquera pode empatizar. "Non queriamos converter o documental nun relato aburrido nin historicista, senón achegar a videopoesía á xente" Comezamos pola linguaxe, que á o principio de todo. As palabras toman corpo, os corpos atráense e fusiónanse e despois sepáranse, co que vén a soidade, e a memoria do que foi, e despois a sociedade de novo, porque as persoas xúntanse, e a sociedade representa tamén o malo que hai en nós, pero tamén a esperanza do cambio… Así pasamos polos oito conceptos básicos: Linguaxe, Corpo, Amor, Soidade, Memoria, Sociedade, Mal e Cambio. A partir destes conceptos básicos, os e as videopoetas entrevistados explican como levan eses temas aos seus videopoemas, que técnicas utilizan, como son os seus procesos, cales son os seus referentes… Como seleccionastes as persoas entrevistadas? Celia: Fixemos unha busca inicial en función dos nomes máis presentes no panorama internacional: a partir de presenza en festivais especializados, premios recibidos, traxectoria… Tamén a través dos programas dos festivais, de traballos de investigación sobre o tema, de videoartistas… Aquí, por exemplo, falamos con Manolo González, que foi dos primeiros en falar sobre videocreación en Galicia. Buscamos a través de recoñecementos: premios, mencións, seleccións en festivais, proxeccións físicas, recompilatorios… E decatámonos ademais de algo no que no repararamos, que é que hai bastantes máis mulleres videoartistas que homes. Entrevistamos 16 videoartistas, mais ao final incluímos material duns 40, e moitas delas son mulleres. "Hai bastantes máis mulleres videoartistas que homes" Belén: Ademais de fixarnos na traxectoria e características do seu traballo, tivemos en conta distintos criterios. Non hai un perfil definido. Por exemplo, temos artistas que teñan investigado sobre videopoesía. Algúns acuñaron palabras para definila cando aínda non se a recoñecía como xénero. Outros son poetas, outros son xente do audiovisual que fan videopoesía… Tamén temos algún músico, coma Swoon, (Marc Neys), que é a referencia do xénero na actualidade. Internet e se cadra as mostras de arte contemporánea deben ser as principais canles de difusión… Celia: Moita da vida da poesía está, si, en internet. Na rede hai bases de datos de videopoemas, como Moving Poems, que fan un traballo curatorial, comentan obras. A videopoesía atópase entre os tres mundos: internet, o audiovisual e a arte. Moitos dos entrevistados son videoartistas, fan videos para museos… No documental procuramos que estivesen reflectidas as distintas formas de distribución: na rede, nos circuítos da arte contemporánea, centros culturais… Salientades que é unha viaxe "emocional" cara ao "descubrimento" da unión de poesía e vídeo. Por que? Celia: Porque queremos emular, e compartir, o que foi para nós a descuberta da videopoesía. A primeira vez que eu vin un videopoema quedei abraiada. Pareceume unha forma incrible de transformar a poesía. Queremos que o público sinta ese abraio que sentimos nós. Hai videopoemas que son marabillas visuais, outros que teñen un enfoque moi íntimo e provocan emocións moi concentradas… Queremos axudar a que parte do público que aínda non se achegase moito á poesía, lle perda o medo. Tampouco pretendemos substituír o libro. Só abrir unha xaneliña máis para a poesía. "Tampouco pretendemos substituír o libro. Só abrir unha xaneliña máis para a poesía" O documental é, en si mesmo, segundo salientades, unha peza de videocreación. En que sentido? Belén: A proposta foi de Celia, que contactou con nós, xa coa parte de videocreación pensada. Nós vimos do documental e da videocreación, fixemos traballos nese ton máis experimental que buscaba ela. A nosa proposta foi centrarnos, precisamente, nos creadores. De todos os axentes que traballan arredor da videopoesía, quixemos que falasen eles, os propios creadores, das súas obras. Xunto á súa visión, damos a nosa, a través dunhas pequenas cápsulas que acompañan as entrevistas cos videopoetas. "De todos os axentes que traballan arredor da videopoesía, quixemos que falasen eles, os propios creadores, das súas obras" O percorrido polas caixas é, subliñades, metáfora da evolución da videopoesía, da adaptación do texto escrito ao fluír do tempo, a gráfica, o deseño… De que maneira? Belén: As caixas están encadradas en temas universais. Partimos da linguaxe, como orixe. Primeiro ouvimos falar, despois aprendemos a falar, escoitamos aos demais, logo vén o amor, a soidade… ata chegar ao bloque do cambio. Hai un fío argumental no que todos os temas vanse relacionando. Había un abano moi grande de camiños polos que tirar, moitas cousas que poden contarse desde os inicios da videopoesía. Preferimos centralo nas pezas que parten do texto poético e que, a partir de aí, o poeta, ou o poeta coa axuda dun realizador, fai unha película... "Había un abano moi grande de camiños polos que tirar" Celia: Hai dous perfís, sobre todo. Xente que vén da poesía e fai vídeos cos seus propios textos, engadindo imaxes e música, e xente que vén do vídeo, que colle textos doutras persoas ou escribe os seus e engade as súas imaxes, compón música… Tamén se dan os dous a un tempo. O estilo visual e de montaxe teñen tamén un ton experimental, aplicado á parte visual, gráfica, audio, encadres, escenarios… Así, as entrevistas son presentadas de xeito "non convencional". Podedes explicar isto? Belén: Non son entrevistas ao uso. Xogamos coa pantalla dividida, a fragmentación… Adaptamos, en cada entrevista, o escenario e o tratamento da imaxe ao tema, buscamos unha continuidade co videopoeta que vén despois… Está moi coidado niso. Celia: Tampouco o proceso de gravación é o convencional. Nun principio pensamos en gravar os artistas galegos aquí e despois contratar as entrevistas con artistas de fóra. Ao final imos traer aquí a case todos os videoartistas. O documental estará en galego, castelán e inglés. "O documental estará en galego, castelán e inglés" Subliñades tamén que contades a "experiencia" da videopoesía. Desde unha postura non teórica, non académica… Belén: Os videopoetas falan, como diciamos antes, desde a súa experiencia. Hoxe hai teses e outros traballos de investigación sobre videopoesía, pero os referentes que toman son os videopoetas. É un xénero que tivo a súa explosión nos anos 60, que agora volve tela con internet e plataformas coma vimeo… No documental falamos con xente que é parte da historia da videopoesía, coma Antón Reixa, que é máis coñecido pola música, as películas, ou mesmo pola videocreación, pero que normalmente non é identificado como videopoeta, malia que facía vídeos cos seus propios poemas… A videopoesía segue a ser menos coñecida, se cabe, que a videocreación. "O que nós queriamos era facer un achegamento desde a experiencia dos e das videoartistas, co formato, ademais, dun documental experimental" Celia: Si, en España e Latinoamérica a videopoesía volveuse os últimos anos obxecto de estudo e si, hai teses… O corpus teórico xa existía: o manifesto da videopoesía, os estudos feitos polos videocreadores… O que nós queriamos era facer un achegamento desde a experiencia dos e das videoartistas, co formato, ademais, dun documental experimental. É a primeira longametraxe do mundo sobre videopoesía… Antes fixéranse ensaios, cousas máis parciais… Pero nada coma isto. Temos prevista unha versión curta de 52 minutos e unha longa de 70 minutos. "A relación entre texto e vídeo é complementaria" Si? Iso parece moito afirmar… Dicías que en España e Latinoamérica se desenvolveu máis o campo da videopoesía nos últimos tempos… Celia: Tampouco é o obxectivo facer unha historia da videopoesía, pero si hai un boom dos videopoemas, en canto a comunidade, a estudos académicos… E é posible que a España chegase máis tarde. Tendo en conta que os primeiros expoñentes do xénero poden localizarse nos anos 70, 80… Antes había cine poético, por exemplo, pero non pezas que levan un poema ao audiovisual, con imaxe, son, música… Aínda que un videopoema non é tampouco unhas imaxes que ilustran un texto. A relación entre texto e vídeo é complementaria.


Summary: A Rede Galega por un Rural Vivo convocou este domingo unha mobilización virtual na que, para participar, só é preciso fotografarse reivindicando o monte galego, en especial todos aqueles montes afectados polos proxectos de parques eólicos.

Nesta xornada de domingo está a decorrer na rede social Twitter a I Manifestación Fotográfica Dixital por Aldeas con Horizonte na Galiza, unha iniciativa da Rede Galega por un Rural Vivo. Esta rede integra asociacións e colectivos de diversas localidades e comarcas galegas que manifestan a través desta acción o seu rexeitamento cara a proxectos eólicos que consideran "abusivos". "Non estamos en contra da enerxía renovábel, senón todo o contrario", anunciaban nun comunicado, "mais si dun modelo produtivo que empobrece as localidades onde se xera a enerxía e reduce o potencial crecemento destas áreas". Fronte a este sistema, a rede tamén se compromete a investigar e divulgar "outras formas de produción de enerxía máis xustas, como o autoconsumo ou a produción de enerxía colectivizada para o consumo local". Para participar neste iniciativa tan só é preciso escoller o monte a reivindicar, preparar o cartaz e fotografarse para logo sumarse á iniciativa desta plataforma que se creou o pasado mes de xaneiro. O seu obxectivo é o de paralizar os proxectos de parques eólicos nas áreas rurais, acadar un marco legal que protexa o rural e o medio e darlle visibilidade ao "espolio" que sofren. Da Rede Galega por un Rural Vivo forman parte: Salvemos a Comarca de Ordes, na que se integran veciñas dos municipios de Ordes, Mesía, Frades, Trazo, Tordoia e Cerceda; a Asociación 3 de maio, de Negreira, veciñas de Ponteceso, Mazaricos e A Baña, a plataforma Salvemos O Iribio; o colectivo Non Máis Eólicos, con integrantes de Coristanco, Carballo, Santa Comba e Tordoia, a asociación de afectados polo parque eólico de Outes e Mazaricos, e o colectivo Quixote, de Outes.


Summary: O comisario de Fiscalidade advirte de que o Goberno de España pode "cooperar ou non para eliminar a dupla imposición, segundo crea conveniente". As plataformas que agrupan as persoas sancionadadas lamentan que Facenda incumpra os seus "compromisos" e subliñan que seguen a recibir sancións.

A pelota está no tellado do Goberno de Mariano Rajoy e, máis concretamente, no do Ministerio de Cristóbal Montoro. É o que vén dicir o aínda comisario de Fiscalidade da UE, Algirdas Šemeta sobre as multas que o Executivo español lles vén impoñendo con xuros de demora ás persoas emigradas que non tributaron polas pensións de xubilación que perciben dos Estados europeos nos que traballaron por non saber que o tiñan que facer. A través do que ata o pasado día 1 era eurodeputado por Aralar, Iñaki Irazabalbeitia, o BNG instou a Comisión a pronunciarse sobre a situación destas arredor de 25.000 persoas retornadas da emigración. "Mentres se dan casos de fraude fiscal nun estado de corrupción que toca a membros do partido do Goberno os emigrantes retornados, que traballaron toda unha vida no estranxeiro chea de privacións e contribuíndo a mellorar tamén a economía doutros países vense nun baleiro xurídico" produto dunha "interpretación con fins recaudatorios do Estado español". Este procedemento, din, é "discriminatorio" e por iso reclamaban solucións para esta "dupla imposición". A xuízo da Comisión as "desvantaxes derivadas da aplicación" de réximes fiscais estatais coma este "non supón, en principio, unha discriminación", toda vez que "o Dereito da UE permite aos Estadosmembros configurar os seus procedemenots de fiscalidade directa". Segundo a xurisprudencia do Tribunal de Xustiza da UE, explica Šemeta, "a dupla imposición non é contraria" ás normas xurídicas comunitarias, o que non implica que sexa obrigatoria. "Os Estado membros -aclara- poden cooperar ou non para eliminar a dupla imposición, segundo crean conveniente" e a Comisión, admite, está "facultada para formular propostas de lexislación" para "mellorar" o asunto, pero só se os Estados as aproban por unanimidade. "Os Estados membros poden cooperar ou non para eliminar a dupla imposición, segundo crean conveniente" Con este pano de fondo o Executivo comunitario, que dende agora dirixirá Jean Claude Juncker, "está traballando para determinar o xeito en que as administracións tributarias dos Estados membros poderían facilitarlles as cousas aos cidadáns en situacións transfronteirizas", por exemplo "mediante a mellora da cooperación entre as administracións tributarias para eliminar a dupla imposición, unha mellor información á cidadanía e a existencia de impresos tributarios común" que eliminasen, por exemplo, as dificultades idiomáticas. "Non só non se está cumprindo o compromiso, senón que cada día continúan chegando novas sancións" Ao tempo, conclúe o comisario, as autoridades da Unión están "examinando as lexislacións fiscais dos Estados membros para detectar indicios de medidas discriminatorias nos ámbitos concretos da tributación das persoas móbiles e dos traballadores fronteirizos", entre outros aspectos, "no que respecta ás súas pensións de xubilación". No caso de detectar "existencia de discriminacións" a Comisión resérvase o dereito de "poñer en marcha procedementos de infracción". As plataformas que agrupan estes emigrantes, pola súa banda, censuran que se lles siga "dispensando tratamento de defraudador fiscal", máis aínda cando "despois dun acordo unánime do Parlamento galego" a Xunta "trasladou o compromiso da Axencia Tributaria de revisar un a un todos os expedientes coa finalidade de, comprobada a ausencia de ánimo de defraudar, retirar todas as sancións impostas e proceder á devolución do cobrado". "Malia isto -lamentan- os emigrantes retornados estamos constatando como non só non se está cumprindo o compromiso, senón que cada día continúan chegando novas sancións".


Carballo é hoxe un museo ao aire libre. A arte urbana cambioulle a faciana á vila. Todo comezou con O Carballo, obra de Paula Fraile e Roberta Venanzi, e despois chegaron moitas máis. Hoxe o concello acolle as pegadas das e dos mellores artistas a nivel internacional que mudaron a ferruxe das fachadas por vistosos e orixinais lenzos. Carballo ten a fermosura dos vales fértiles de Bergantiños e do litoral da Costa da Morte, mais a súa capital, ao igual que moitas das cidades galegas, padeceu o crecemento desordenado e que afectou os tecidos urbanos desde mediados dos anos sesenta. O proxecto Derrubando muros con pintura naceu en 2013, da man do Goberno local, para mellorar e embelecer a faciana da vila con pinturas nas paredes, muros e edificios e para rexenerar espazos deteriorados. A vila converteuse en escaparate do cambio social e da libre creación cidadá. É o epicentro da arte urbana na Galiza Desde entón, as paredes de Carballo comezaron a falar e convertéronse nun verdadeiro museo ao aire libre, con propostas artísticas moi variadas que medran ano tras ano, sorprendendo as persoas nos seus paseos polas súas rúas bergantiñás, onde poden atopar, case en cada recuncho, as obras de grandes dimensións de artistas de todas partes do mundo. Da man do concelleiro Xosé Regueira, Derrubando muros con pintura naceu cos propósitos de proxectar unha imaxe positiva dentro e fóra de Carballo, afastada dos estereotipos pexorativos e, consecuentemente, xerar nas e nos carballeses unha mellora na concepción do propio. Ademais, e desde unha perspectiva económica, estas obras de arte públicas supoñen unha boa oportunidade turística para a vila, que ve nelas un reclamo máis para as persoas que se queiran achegar até alí. Os inicios Os primeiros pasos foron coordinados pola artista italiana Roberta Venanzi e a manchega Paula Fraile, que comezaron co mural inaugural O Carballo nunha medianeira dun vello edificio da rúa do Sol, unha das principais entradas á vila. Meses despois, un equipo de artistas locais uníase á andadura, que continúa até o día de hoxe. Carballo leva derrubadas máis de medio cento de superficies no seu núcleo urbano que propician a chegada de visitante Na actualidade, Carballo leva derrubadas máis de medio cento de superficies no seu núcleo urbano, o que propicia a chegada de visitantes curiosas ás que lles dá a benvida e acolle desde a súa faciana máis embelecida. Deste xeito, a capital bergantiñá posiciónase, con axuda doutras iniciativas, na vangarda contemporánea cunha oferta cultural moi competitiva e de calidade, sen nada que envexar a outras cidades de maior envergadura poboacional, como Melbourne, coñecida como a capital mundial do stencil (estampado con plantillas), ou Málaga, co barrio das Lagunillas e o Soho Barrio das artes, dous exemplos de renovación urbanística a través da pintura e da arte urbana. Grazas a Derrubando muros con pintura, Carballo fíxose un oco no mapa da arte contemporánea urbana, e o seu exemplo dá boa conta da importancia de incluír a arte na rúa como unha forma de revitalización e renovación urbana. Consideradas durante anos como unha forma de vandalismo, estas expresións artísticas son quen de empregar a rúa como lenzo en branco para construír verdadeiras obras de arte. Por moitos anos de arte na rúa e de entender o espazo público nun sentido amplo, como lugar de relación social e construción colectiva e como escaparate do cambio social e da libre creación cuidada! Rexenera Fest: museo ao aire libre en Carballo O Rexenera Fest de Carballo é unha cita coa arte urbana que desde 2015 actúa como axente rehabilitador contra as políticas construtivas dos anos 60, especialmente visíbeis na capital bergantiñá. Cada ano, artistas da Galiza e doutras partes do mundo achegan a súa obra a este museo ao aire libre que son as rúas da vila, cunha veciñanza que colabora activamente co fin de renovar espazos deteriorados e mellorar a paisaxe urbanística. Esta interacción entre cidadanía e arte fai que cada vez sexan máis as veciñas e veciños que ceden de forma voluntaria e gratuíta as súas paredes privadas para que sirvan de lenzo en branco ás artistas participantes, nun proceso aberto no que tamén as visitantes poden ver de perto o traballo de cada obra desde o comezo até o final. Este proxecto comezou no cambio de almanaque entre 2013 e 2014, cun mural dunha folla de carballo. Foi o xerme que agromou no proxecto Derrubando muros con pintura. Desde entón o Concello de Carballo, epicentro da arte urbana na Galiza, reivindica tamén a profesionalización desta arte a grande escala, así como a protección do sector. As edicións Durante unha semana, as artistas participantes traballan en distintas localizacións, ás que as persoas poden achegarse para apreciar a habilidade e o proceso artístico de cada obra. A cuarta edición do Rexenera Fest tivo lugar do 23 de maio ao 3 de xuño de 2018, cando cinco muralistas deixaron candansúa obra para este crecente museo ao aire libre, ademais de seminarios, masterclass, microconferencias, música en directo e un roteiro guiado. Este ano as artistas e os artistas convidados foron: Lula Goce (Galiza), Bosoletti (Arxentina), Daniel Muñóz "SAN" (Cáceres), Milu Correch (Arxentina) e Doa (Galiza), que crearon motivos urbanos e vexetais en fachadas que anteriormente estaban comidas pola ferruxe e o paso do tempo. Anteriormente, converteron en lenzo a vila de Carballo as sinaturas de Aryz, Dulk, Miguel Peralta, Bordalo II e Pixel Pancho en 2015; de Natalia Rak, Isaac Mahow, Hyuro, Case Maclaim, Novenoel e Cestola na Cachola en 2016, e de Animalitoland, Isaac Cordal, Nada (Iria Fafián), Sekone, Btoy, Curiot, Yoseba MP, Saturno, Cinta Vidal, Jorit Agoch e Powone, en 2017. Todas e todos eles contribuíron a facer de Carballo unha referencia do street art.


Summary: BNG e PSdeG volveron demandar un maior investimento de recursos na sanidade pública para evitar "problemas".

O presidente da Xunta, Alfonso Rueda, admitiu os "problemas" no ámbito da sanidade pública, e en concreto na Atención Primaria, que se producirán no verán, cando se agravarán os "momentos de tensión". Paula Prado, sobre a sanidade, "non é un problema de diñeiro, somos a envexa de España" Porén, Rueda afirmou que o Goberno galego si actúa e cada área sanitaria "ten un plan específico fronte a continxencias" para o período estival, ao tempo que culpou destes problemas á inacción do Goberno central. "Estamos preparados", sentenciou, en resposta ás duras críticas da portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e do portavoz parlamentario socialista, Luís Álvarez. As eivas na sanidade pública e a alza dos prezos centrarán o pleno do Parlamento Tanto Pontón como Álvarez insistiron en que a Xunta debe "investir máis" en sanidade e favorecer "mellores condicións" para o persoal. Só así, coincidiron, a Galiza "empezará a ver" que a situación mellora. A Atención Primaria, ao borde do "colapso" Ambos representantes da oposición situaron a Atención Primaria ao borde do "colapso", mentres que Rueda insistiu en que o Goberno español debe impulsar medidas para achegar solucións "estruturais", e escusou que xa había "os mesmos problemas" na etapa do bipartito. A imparable privatización da sanidade pública galega O portavoz socialista leu varios recortes de prensa de días pasados, nos que profesionais criticaban o que definiu como "unha xestión nefasta" da sanidade por parte da Xunta Pola súa parte, Ana Pontón sinalou que "intentar culpar os profesionais sanitarios como o fan vostedes é moi grave", para despois volver a pór enriba da mesa o plan de choque con 200 millóns de euros para Atención Primaria que propón o BNG. "Probe a investir máis en sanidade e verá como os problemas son menores", incidiu. Comesaña: "Os galegos poden ir tranquilos aos seus centros de saúde" Rueda cargou contra BNG e PSdeG, aos que acusou de manter unha actitude de "docilidade" co Executivo de Pedro Sánchez. "O seu catastrofismo e o seu exercicio de amnesia e de docilidade non axuda nada. Igual lles vén ben, pero nin cura enfermos, nin axuda á sanidade pública", concluíu.


Summary: A competición di adeus á Galiza na tirada de hoxe

"A falta de pan, boas son as bicas", como di o vello proverbio, así que en ausencia de ciclistas do país na Volta Ciclista a España, como na época do finado Xacobeo Galiza de Ezequiel Mosquera e compañía, a afección ten que conformarse con ver como a última gran rolda transcorre por territorio galego. Así, tan só un día despois de acoller a etapa raíña, na que Primoz Roglic se vestiu co maillot vermello de líder logo de voar sobre as durísimas ramplas do miradoiro do Ézaro, o pelotón tivo que afrontar unha etapa desas que as publicacións especializadas definen como "rompepernas", e que comunicou Lugo con Ourense nun percorrido de 207 quilómetros no que se subiron o Alto de Escairón, o de Guitara e o da Abelaira, todos eles portos de terceira categoría. O gañador foi Tim Wellens, o belga do Lotto Soudal, adxudicándose así a súa segunda vitoria parcial após lanzar un sprint nos últimos 200 metros no que superou Michael Woods, segundo, e Zddenek Stybar, terceiro. Desde o primeiro momento moitísimos corredores, como Rémi Cavagna ou Gorka Izagirre intentaron escaparse do pelotón, mais non sería até os 43 quilómetros de percorrido cando sete ciclistas -os anteriormente mencionados Wellens, Woods e Stybar xunto con Dylan Van Baarle, Marc Soler, Thymen Arensman e Pierre Luc Perichon- collerían unha ventaxe que acabaría por ser decisiva. A pesar de que o pelotón fixo esforzos por capturar os fugados, chegando a reducir a súa vantaxe a menos de dous minutos, acabou por renderse e a partir dese momento os integrantes do grupo de cabeza comezaron os ataques co obxectivo de facerse coa vitoria de etapa. Con todo, chegaron unidos á pancarta do último quilómetro, sendo Tim Wellens o máis listo nese sprint final.


Dende este xaneiro, cada semana Diego Giráldez ollará dende este Patio de luces as novas máis salientables (ou non) do mes. Comezamos polo principio, asomándonos ao mes que se dispón a rematar. Xaneiro SEMANA 1 Hai tarxetas que caducan. Cando hai cinco anos Sara González atopou as tarxetas de crédito no chan, vomitaba con mestría. Era bulímica. Utilizounas ilegalmente para comer e matar a ansiedade. Estaba enferma. Hoxe está mellor. Criou un par de fillos e conseguiu pagar as indemnizacións impostas por aquel delito menor. Pero este ano, para ela, arrancou mal: un Xulgado do Penal, e un erro dos avogados poderían enviala a prisión durante seis meses se non paga unha multa de 1.440 euros. O que gastaba un directivo de Bankia nunha noite de putas e flores tirando das tarxetas de crédito opacas, que non caducan. Sara solicitou un indulto, coma un corrupto afín. Kalashnikov. O xoves día oito, entre os adoquíns de París, colábase a tinta vermella que parodia o sangue fresco. E todo por ter como primeiro mandamento a sátira. Como Voltaire, que tamén era francés e blasfemo e un día decidiu que "cando o fanatismo gangrena o cerebro, a enfermidade é casi incurable". Pois iso, que nin Zeus nin Manitú. É preferible tomar en serio tan só aos personaxes de ficción que estean catalogados como superheroes. Ao final, calculen a ironía, os que atentaron para paralizar unha revista foron abatidos nunha imprenta SEMANA 2 Consellería de Efectos Placebos. Os enfermos que colapsan os servizos de urxencias dos hospitais galegos teñen a culpa. E todo porque "o 70% dos cidadáns non se vacinaron contra a gripe", dicía o xoves Rocío Mosquera, conselleira de Sanidade. Iso non llo di á cara a un colega meu, hipocondríaco, que dende que decidiu vacinarse agarra un gripazo anual dos de suar na cama con ouriñal ao carón. Para Mosquera, que as padiolas atasquen os corredores non ten que ver con que -como informou este diario- o SERGAS recortara 1.400 profesionais sanitarios dende 2009. Eviten coller gripes por enriba das súas posibilidades. Coia, città aperta. Esta mesma semana, na que a Juan Carlos I atribuíaselle unha nova "filla da Transición", Abel Caballero comparaba a rotonda do barrio de Coia coa Fontana de Trevi. Ese mesmo día viron a Anita Ekberg lanzarse polo tobogán de DiSanremo, en Samil. Santísimo Círculo de Sevilla. A segunda semana de xaneiro remataba dun xeito tranquilizador: o líder de Podemos berrando en Sevilla que haberá Semana Santa. Menos mal, todos temos un traxe de costaleiro no fondo de armario ao que sacarlle o máximo partido. SEMANA 3 O xuízo do electricista. Hai tres garaxes na historia da arquitectura contemporánea que son emprazamentos clásicos: aquel no que Doc fabricou o DeLorean, o do chalet da exministra Ana Mato, e o de Manuel Fernández Castiñeiras, o "electricista da Catedral". O que neles se garda, de súpeto, faise invisible para o resto. "Eu nunca vin feixes de billetes de 1,7 millóns de euros", declaraba no xuizo a muller do ladrón confeso do Códice. "Non me sorprendeu que comprara vivendas porque aforrabamos moito, sobre todo el", dixo con aires de Infanta. Algún día, Castiñeiras terá que devolver o condensador de fluzo. Bárcenas e os colegas de módulo. Na noite do xoves 22, Bárcenas saía do cárcere e erguía unha man con catro dedos. Era un xesto de despedida para os seus compañeiros do Módulo 4, prometérallelo. Coa man que lle quedaba solta dáballe a primeira labazada a Rajoy: "Le he hecho caso. He sido fuerte". O extesoreiro dicía que estaba a meditar pedir a reincorporación no PP. "Que monte un cos colegas que deixou en Soto del Real, os que tiña fóra non son de fiar", reaccionou o camareiro ante un comentario dun tertuliano televisivo de moda. A troika era un mito. Durante un tempo, non se falou doutra cousa en Atenas: Afrodita púxolle os cornos a Hefesto con Ares. O marido, para vingarse, teceu unha rede na cama na que sabía que os ía atopar. Cando estiveron atrapados, Hefesto chamou aos deuses do Olimpo para que os viran espidos, aí, humillados. Gañou Syriza. SEMANA 4 "Grecia non é España". Outra portada enferma de La Razón que se facía viral un luns. Voceiros de partidos que se desmarcaban do acontencido en Grecia e que antes chamaban "homólogos" aos líderes do "Pasok" e "Nueva Democracia". Unha antiga foto de Tsipras con Lidia Senra rapidamente tuiteada por ANOVA. Demis Roussos gardado na recámara. Un F-16 grego estrelábase contra un hangar en Albacete. As novas do comezo da derradeira semana de xaneiro xiraban arredor de Grecia. Natural. Feijóo virtual. Esta semana, Feijóo anunciaba unha nova lei de transparencia "das máis avanzadas de Europa". Ao día seguinte presentaba en FITUR un botafumeiro virtual. O artiluxio naif está pensado para atraer turismo, suponse que o botafumeiro virtual tamén.


Summary: Despois de meses de negociacións entre familia e institucións, o Legado de Maside permanecerá en Compostela, tal e como desexaba o artista. O Consorcio da cidade adquirirao por 430.717 euros, dos que a metade serán achegados pola Deputación da Coruña.

A obra de Carlos Maside que conforma o Legado estará exposta permanentemente no edificio de Fonseca, da Universidade de Santiago de Compostela. Accederase á mostra polo Xardín das Pedras que Falan -un proxecto do escritor Suso de Toro acabado de inaugurar. "O acordo permitirá que as obras permanezan en Compostela, cumprindo así o desexo do artista", sinalou nun comunicado o Consorcio de Santiago, organismo de cooperación interinstitucional formado por Xunta, Goberno do Estado e Concello de Compostela. O Legado de Carlos Maside (Potecesures, 1897-Compostela, 1958), ate agora propiedade da familia do pintor, contén 21 pezas: 13 óleos sobre lenzo, un pastel, tres gouache e catro debuxos a lapis. Escolleunos o propio artista, nome fundamental da xeración da República ou Os Novos, como testamento pictórico.


Summary: Un estudo conclúe que, cando estea rematada, a conexión ferroviaria de alta velocidade entre Galicia e Madrid terá un número potencial de usuarios semellante ao do eixo que conduce a Barcelona

O pasado marzo o deputado de Convergència i Unió no Congreso Pere Macías expuxo dun curioso xeito a posición da súa formación política a respecto da política de infraestruturas do Estado. En pleno debate sobre os primeiros Orzamentos do Goberno de Mariano Rajoy, Macías puña de novo sobre a mesa o que, a xuízo de CiU, é un agravio comparativo entre Galicia e Catalunya ou, en sentido amplo, entre Galicia e Levante. O parlamentario converxente considerou un exceso que o PP mantivese e mesmo aumentase, cando menos sobre o papel, o investimento que realizara o Goberno do PSOE no AVE galego. Durante o debate o popular ourensán Celso Delgado botaba man das comparacións: "vostede ten a oportunidade de viaxar de Madrid a Barcelona hoxe mesmo con 28 trens, dos cales 27 son AVE, os galegos temos un tren diurno e dous nocturnos; aspiramos simplemente a ter o mesmo que vostede xa goza", sinalou. "Eu nunca aspirarei a ter uns percebes como os seus", retrucou Macías. Os Orzamentos Xerais do Estado reservan, cando menos sobre o papel, 1.174 millóns para o AVE en 2012 Alén do anecdótico, o intercambio de opinións entre Delgado e Macías é unha boa mostra dos receos que o tren rápido entre Madrid e Galicia causa en diversos puntos do Estado, tanto na formación gobernante en Catalunya como tamén noutras latitudes ideolóxicas e mediáticas, tamén madrileñas, dende as que con frecuencia se apela á escasa "rendibilidade" que terá esta liña, apelando a deixala en segundo plano para priorizar, por exemplo, o corredor mediterráneo. Mentres as estreiteces orzamentarias o férreo control que chega dende Europa enchen de dúbidas os 1.174 millóns de euros -862,4 para a conexión con Madrid e 312,5 para o Eixo Atlántico- que prevén para esta infraestrutura as contas estatais de 2012, case once anos despois da colocación da primeira travesa do AVE galego un estudo tenta tombar ou, cando menos, por en dúbida cuestionamentos como o de CiU. Elaborada pola sección de Ferroviarios de UGT Galicia, esta análise detense nunha comparación entre Galicia e outros territorios nos que xa funciona unha conexión directa a Madrid por AVE, tanto no referido a hábitos de transporte como no que atinxe a características sociais, económicas e demográficas. Así, por exemplo, os autores do estudo apóianse en datos oficiais do Ministerio de Fomento e de Aena para debullar o volume de pasaxeiros que se move cada ano entre Madrid e Galicia, por unha banda, e entre Madrid e Catalunya, por outra. Unha vez cruzados os datos o resultado, admiten, pode chegar a ser sorprendente. Coas correspondentes correccións, conclúen que a capital do Estado e o territorio catalán intercambian 10,05 millóns de persoas ao ano. Mentres, entre terras galegas e madrileñas viaxan 11,02 millóns de persoas. Tendo en conta que parte delas proceden do norte de Portugal, matizan, a cifra estaría no entorno dos 10,3 millóns de persoas. De cada 100 viaxes entre Madrid e Galicia, 72,8 realízanse en vehículo privado e apenas 2,3 en tren Esta semellanza de movementos de persoas entre territorios tan dispares ten a súa diferenza nos medios de transporte empregados. Así, de cada 100 viaxes entre Catalunya e Madrid, 29,3 realízanse en vehículo privado, 5,7 en autobús, 15 en tren, 49 en avión e 0,4 por outros medios -esencialmente, o taxi-. Mentres, en Galicia o vehículo privado é o protagonista en 72,8 de cada 100 viaxes, o autobús en 2,7, o avión en 21 e o tren en apenas 2,3. Existe, polo tanto, detallan, unha ampla marxe de crecemento para un ferrocarril competitivo. Comparación territorial e socioeconómica O segundo gran paralelismo que realiza o estudo de UGT fíxase na primeira liña de AVE inaugurada no Estado, a que une Madrid e Sevilla. A capital andaluza e a súa provincia, explican, abarca uns 14.000 quilómetros cadrados nos que vive 1,9 millóns de persoas e conta cun produto interior bruto de algo máis de 34.000 millóns de euros. Estas cifras son, para os autores desta panorámica, equiparables cun dos apoios fundamentais da alta velocidade galega, o eixo atlántico. As provincias da Coruña e Pontevedra, detallan, abranguen 12.445 quilómetros cadrados, contan con 2,1 millóns de habitantes e apóianse nun PIB de 42.000 millóns de euros. Ademais, engaden, cómpre ter en conta a potencia exportadora da provincia pontevedresa e a posibilidade de captar pasaxeiros e mercadorías de Portugal. Entre Madrid e Sevilla, abondan, circulan 19 trens rápidos cada día. A viaxe entre Ourense e Madrid "non debera superar as súas horas", afirman os autores do estudo Para argumentar a súa tese de competitividade os autores do estudo realizan unha aposta aínda máis concreta. Cunhas frecuencias axeitadas e partindo de que se vaian cumprir as velocidades de ata 350 quilómetros á hora, a viaxe Ourense-Madrid "non debera superar as dúas horas". Polo tanto, propoñen, sería posible que dous trens que partisen dende A Coruña -vía Santiago- e de Vigo -pola variante de Cerdedo- se convertesen nun só convoi na estación ourensá a cal, di, tamén cómpre conectar convenientemente con Lugo. Todo isto, manteñen, sería máis rendible que, por exemplo, construír o AVE entre Valencia e Castellón, tamén en proxecto. Así e todo, este estudo de UGT non é máis ca unha achega máis nun anubrado panorama, no que as promesas de Fomento escurecen ao bater coa conxuntura económica e tamén con outros estudos. Así, por exemplo, a comezos de 2011 saía á luz un estudo encargado polo propio ministerio a unha consultora que situaba os limiares da rendibilidade nunhas escasas tres frecuencias diarias do AVE Madrid-Galicia. En calquera caso, e á espera da data definitiva, todo semella indicar que aínda haberá tempo para abondosos debates antes de que esa ruta ferroviaria sexa unha realidade. Contido íntegro do estudo


Summary: A estratexia do PP -enfriar a campaña- deu os seus froitos e a decisión da CRTVG de trasladar o debate á G2, tamén.

O debate na G2 da pasada sexta feira -gravado a quinta- apenas fixo un 1% de share, máis ou menos o promedio de audiencia da segunda canle da TVG. Isto supón, en termos absolutos, que apenas 11.000 persoas viron o contraste de impresións entre @s candidatos a Europa de BNG, AGE, PSdeG-PSOE e PP. A decisión da CRTVG de colocar o debate na súa segunda canle, nunha franxa horaria de audiencia residual, levou o BNG a formular un recurso contra o plano de cobertura da TVG e a RG. A demanda da formación nacionalista -que argumentaba que a programación do debate na G2 era tanto como condenalo a que o visen moi poucas persoas- foi rexeitada pola xunta eleitoral provincial. En contraste coa TVG, a TVE si decidiu colocar en horario de máxima audiencia, e através da súa primeira canle, os debates eleitorais, quer o realizado a pasada semana entre Cañete e Valenciano quer o que programa esta noite (22.15 h) con PP, PSOE, Coaligación por Europa, IU, UPyD e ERC. Exclúese a coligación Os pobos deciden, na que está integrado o BNG. A estas alturas da campaña, é ben evidente que o PP aposta nunha campaña de perfil moi baixo e incentiva a abstención, ao considerar que a mobilización d@s votantes -nun momento en que a irritación social coas súas políticas é moi maioritaria- prexudicaría as súas hipóteses de vitoria.


Summary: Continuamos coa información doutros tres alcaldes franquistas, que aínda teñen rúas na Coruña e outro tipo de distincións. Despois de máis de corenta anos de democracia, hai que acabar con esta vergoña.

Continuamos coa información doutros tres alcaldes franquistas, que aínda teñen rúas na Coruña e outro tipo de distincións. Despois de publicar nestas páxinas o artigo sobre Sergio Peñamaría de Llano, recibín algún correo de amigos historiadores animándome a seguir difundindo estas biografías de alcaldes franquistas, e recibín tamén algún correo invitándome a abandonar este traballo: "Rogaría no envíes panfletos revolucionarios, ya que no nos interesan. Harías una labor mucho mejor a la sociedad, trabajando a estas horas, pagando tus impuestos y contribuyendo con ello al estado del bienestar, en lugar de perder el tiempo tú y hacérnoslo perder a los demás con chorradas que no nos dan de comer". Si, aínda quedan persoas así. José Pérez-Ardá y López Valdivieso José Pérez-Ardá y López Valdivieso aparece sinalado como participante na represión Foi combatente co exército sublevado en 1936. Pérez Ardá xa figuraba, como tenente alcalde, na corporación municipal –chamada Comisión Xestora Municipal– que se constitúe o 18 de agosto de 1938. Participa, xa que logo, na represión que se exerce na cidade a todos os niveis. O historiador Luis Lamela refírese aos consellos de Guerra contra José Miñones, Suárez Ferrín, Ramón Maseda, Francisco Mazariegos, Francisco Prego, os Irmáns da Lexía, etc no seu libro A Coruña, 1936. Memoria convulsa de una represión. E fala de "cientos de consejos de guerra celebrados, a veces varios durante la misma jornada, y muchos más cientos de individuos sometidos a unas acusaciones artificiales –delitos políticos o ideológicos, traición o sublevación– convertidos por los fiscales en delitos genéricos y graduaciones inexistentes, que tenían como resultado final el fusilamiento o la cárcel, y en donde las penas de prisión aunque fuesen perpetuas serían consideradas por los reos una bendición divina". José Pérez-Ardá y López Valdivieso aparece sinalado como participante nesa represión: "Y en la designación de los tribunales, publicados en las órdenes de plaza, se harían familiares durante aquellos meses los mismos nombres- ...coronel Enrique Cánovas Lacruz, fiscal Hernán Martín-Barbadillo, Manuel María Puga Ramón, el alférez honorífico del Cuerpo Jurídico Militar, José Pérez-Ardá López...-, que hicieron, unos en los tribunales y otros en la Fiscalía, de la sentencia de muerte aplicación sistemática al preferir enviar a decenas de personas frente al pelotón de fusilamiento, que a dejar algún individuo capaz de combatirles más tarde aunque solamente fuese politicamente". E remata así Luis Lamela: "No obstante tantas muertes dictadas en sentencias durante aquellos años, no conozco la existencia de testimonio alguno de los componentes de los tribunales militares coruñeses, que mostrase compasión, pesar o disgusto por lo sucedido. La ausencia de compasión y caridad para con los desprotegidos fue una constante asumida por quienes la disciplina castrense justificaba el asesinato sistemático con premeditación y alevosía, dictando unas sentencias injustas y egoistas, enviando al paredón a los que solamente, y ya era mucho, tenían ansias de libertad, de justicia y de progreso". Pérez Ardá preside, como alcalde accidental, o Pleno municipal de 23 de xuño de 1939 que concede ao ditador Franco a Medalla de Ouro da cidade e o nomeamento de Alcalde de Honra Xosé Enrique Acuña en Sumarísimos e tantas outras historias (17-11-2016) fala de "avogados que, con rango militar, pasaron a desenvolver labores nos consellos de guerra en distintas cidades galegas. José Pérez-Ardá y López sería outro exemplo de actuación en consellos. Actividade á que sumaría a de ser vogal en 1938, en representación da Falanxe, do Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas de La Coruña, cesando o 25 de agosto de 1939. Así recollía a "Vicepresidencia de Gobierno, Orden de 2-6-1939, nombrando el personal que ha de constituir los Tribunales Regionales, Juzgados Instructores Provinciales e civiles especiales de Responsabilidades Políticas". Para o Tribunal Regional de Coruña aparece: "De FET. y de las JONS.: Propietario, don José Pérez Ardá López, abogado y excombatiente" (BOE 5-6-1939). A Lei de Responsabilidades Políticas declaraba "la responsabilidad política de las personas, tanto xurídicas como físicas", que dende o 1 e outubro de 1934 "contribuyeron a crear o a agravar la subversión de todo orden de que se hizo víctima a España" e a partir do 18 de xullo de 1936 "se hayan opuesto o se opongan al Movimiento Nacional con actos concretos o con pasividad grave". O preámbulo desa lei sinalaba o obxectivo: "Próxima la total liberación de España, el Gobierno, consciente de los deberes que le incumben respecto de la reconstrucción espiritual y material de nuestra Patria, considera llegado el momento de dictar una Ley de Responsabilidades Políticas, que sirva para liquidar las culpas de este orden contraídas por quienes contribuyeron con actos u omisiones graves a forjar la subversión roja". Até setembro de 1941 tramitáronse 229.549 expedientes a través de 18 tribunais rexionais, segundo Manuel Álvaro Dueñas. En aplicación da citada lei, o xuíz instrutor debía pedir información sobre o presunto responsábel "Al Alcalde, Jefe Local de FET e das JONS, Cura Párroco y Comandante del puesto de la Guarda Civil del pueblo en que aquel tenga su vecindad o su último domicilio". Esta lei estivo en vigor até a súa derrogación o 13 de abril de 1945. A Lei de Responsabilidades Políticas foi un instrumento fundamental da represión, con todo tipo de sancións para persoas vivas ou para persoas asasinadas polo franquismo (executadas ou paseadas), que tiñan que asumir tamén as súas familias. Esta lei sinalaba distintos tipos de sancións: "inhabilitación absoluta, inhabilitación especial. Estrañamento. Relegación ás nosas posesións africanas. Confinamento. Desterro. Perda total dos bens. Pago de cantidade fixa, perda de bens determinados". Entre os encausados por este Tribunal figuraban intelectuais e políticos como Ricardo Carballo Calero, Francisco Pérez Carballo, Manuel Guzman García etc. José Miñones, coñecido como "Pepe Miñones", elixido deputado polo Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936 e fusilado polos fascistas, é un exemplo do espolio de todos os seus bens e é distinguido pola CRMH como Republicano de Honra 2018. Era unha persoa de absoluta confianza da ditadura franquista, que participou activamente na represión e por iso foi designado a dedo como alcalde en tres mandatos Xoán Antón Pérez-Lema, no seu artigo Os roubos non reparados do franquismo (Praza Pública, 3-7-2017) concreta as repercusións desa lei: "Nos primeiros meses posteriores á rebelión facciosa de 1936 incautáronse na Galicia bens e grandes sumas de diñeiro de persoas e familias non afectas ao golpe de Estado. A primeiros de 1937 o réxime franquista institucionalizou estes desapoderamentos ilegais. O sistema evolucionou até o desapoderamento deseñado polas Leis de Responsabilidades Políticas e de Represión da Masonería e do Comunismo. Moitos galegos foron desposuídos dos seus bens e diñeiro de xeito ilegal e aínda non foron reparados. Velaí o caso do secretario do Concello da Coruña, Joaquín Martín (republicano centrista) condenado á morte e executado o 31 de agosto de 1936. A responsabilidade civil derivada da condena ascendeu a un millón de pesetas da época. A súa viúva, filla do esgrevio coruñés Médico Rodríguez, aínda pregaba lastimeiramente da ditadura no 1954 que lle levantasen o embargamento sobre os bens herdados do seu home. Outros casos salientábeis foron os do deputado republicano Miñones Bernárdez (principal accionista da Electra Popular, logo adquirida de saldo pola Fenosa de D.Pedro Barrié) ou do secretario de Relacións Internacionais do Partido Galeguista, Plácido Castro". Pérez Ardá preside, como alcalde accidental, o Pleno municipal de 23 de xuño de 1939 que concede ao ditador Franco a Medalla de Ouro da cidade e o nomeamento de Alcalde de Honra. No seu discurso, Pérez Ardá fala do "profundo cariño y gratitud que nuestra ciudad guarda para el invicto caudillo salvador de España e ilustre hijo de esta provincia". Era unha persoa de absoluta confianza da ditadura franquista, que participou activamente na represión e por iso foi designado a dedo como alcalde en tres mandatos: de 11 de outubro de 1939 a 22 de febreiro de 1940; de 1 de maio de 1943 a 26 de xuño de 1944 e de 7 de xaneiro de 1969 a 21 de xaneiro de 1974. Foi tamén procurador nas Cortes franquistas nos períodos 1943-1944 e 1971-1974. Ten unha rúa, un retrato na palacio municipal de María Pita e un monolito fronte á piscina municipal de Riazor, lembrando os seus tres mandatos como alcalde Eduardo Sanjurjo de Carricarte Foi tenente alcalde na corporación que se constitúe o 18 de agosto de 1938, en plena represión franquista. Era primeiro tenente alcalde no Pleno de 23 de xuño de 1939 que concede a Franco a Medalla de Ouro e o nomeamento de Alcalde de Honra. Alcalde da Coruña de 13 de agosto de 1963 a 20 de decembro de 1965. Foi tamén procurador nas Cortes franquistas (1961-1964). A proposta do Ministro do Exército, o ditador Franco concedeulle a Gran Cruz da Orde do Mérito Milirar con distintivo branco (BOE, 5-10-1964). Ten rúa na Coruña, retrato en María Pita, un busto detrás do palacio municipal e un Colexio de Educación Infantil e Primaria. Eduardo Ozores Arraiz Eduardo Ozores estaba no núcleo organizador da sublevación e, como persoa de confianza dos sublevados, poucos días despois do golpe é encargado da Garda Municipal. Posteriormente participa nas columnas galegas dos golpistas, que combaten en Asturias O 18 de xullo de 1936 era capitán no Rexemento de Artillería nº 16. Participou activamente na sublevación militar contra a República, como enlace da súa unidade cos golpistas, en contacto co capitán da Garda Civil José Rañal Lorenzo, como recolle Carlos Fernández en El alzamiento de 1936 en Galicia. Despois da vitoria electoral da Fronte Popular, "o capitán Rañal preparara o 18 de abril de 1936 un golpe de forza contra o Goberno Civil da Coruña, que fracasou. Descuberto o complot, foi xulgado, xunto con outros xefes e oficiais da Guarda Civil e trasladado como disponible forzoso a Pozoblanco na provincia de Córdoba". Eduardo Ozores estaba no núcleo organizador da sublevación e, como persoa de confianza dos sublevados, poucos días despois do golpe é encargado da Garda Municipal. Posteriormente participa nas columnas galegas dos golpistas, que combaten en Asturias. Ascende a tenente coronel en xullo de 1944, antes de ser designado alcalde. Foi alcalde da Coruña de 7 de maio de 1946 a 22 de abril de 1947. Foi tamén procurador das Cortes franquistas. Ten rúa e retrato en María Pita. O manifesto Os tempos son chegados, promovido en 2009 pola Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña (CRMH), que foi apoiado por historiadoras/es, xente da cultura e numerosas entidades, dicía: "Non merecen ningún tipo de recoñecemento público os alcaldes da ditadura Eduardo Ozores Arraiz, Sergio Peñamaría de Llano, José Pérez-Ardá e Eduardo Sanjurjo de Carricarte, ben porque xogaron un importante papel, como militares, na sublevación fascista de 1936 conta a República, participaron na represión ou asinaron penas de morte como fiscais militares". Despois de máis de corenta anos de democracia, hai que acabar con esta vergoña. Continuará. Publicidade {C}{C}{C}{C}


Summary: A confluencia vive os seus momentos máis críticos, cun confronto aberto entre pablistas e errejonistas. A terceira vía de Carolina Bescansa faise a un lado. A politóloga compostelá non optará a ningún cargo en Vistalegre II.

O confronto interno en Podemos está servido. É un combate político aberto entre dous proxectos dificilmente conciliábeis, un que tería como obxectivo a curto prazo conquistar a hexemonía no espazo da esquerda (Iglesias) e outro que quer constituír un partido de "maiorías e de goberno" (Errejón). Carolina Bescansa, secretaria de Análise Político e Social, cofundadora da organización, e Nacho Álvarez, responsábel de Economía da dirección, tentaron abrir unha vía alternativa que evitase o choque de trens entre pablistas e errejonistas e procurase unha síntese dos proxectos. Promoveron a iniciativa Pensando Vistalegre. Falaron cuns e con outros. O seu labor de mediación non deu froitos e, destarte, ambos asinaron esta quinta feira un comunicado en que anunciaban que non concorrerían a ningún cargo en Vistalegre II, que non farían parte de ningunha candidatura. Aínda que nos últimos días Bescansa se situara nunha calculada equidistancia entre Iglesias e Errejón, en realidade comezou o proceso situada na órbita do secretario xeral, até o ponto de ter participado na elaboración do documento político de Podemos para Todas, a plataforma dos pablistas para o conclave dos días 10, 11 e 12 de febreiro. Portanto, a dinámica destes días levou primeiro a Bescansa a se distanciar de Iglesias e segundo a decidir a vía do abandono ante a evidencia de que non era posíbel unha converxencia entre os dous pesos pesados da organización. Bescansa e Álvarez acusan os "equipos máis fortes", en alusión ás candidaturas de Iglesias e Errejón, de "estaren axindo de costas á vontade de diálogo e acordo, vontade que é partillada pola grande maioría das persoas inscritas en Podemos". Iso explicaría por que "non podemos integrarnos en nengunha das listas que competirán pola dirección política da organización". Desaparecen do taboleiro podemita? Non, máis ben, adoptan a actitude de agardar e ver como se desenvolven os acontecimentos: "Non queremos retroceder nen eludir a nosa responsabilidade. Sinxelamente cremos que seremos máis úteis traballando para a recuperación dos grandes debates políticos que fundaron Podemos, e para impulsar os acordos que terán que se producir após Vistalegre. Nestes momentos, iso só o poderemos conseguir dando un paso cara á marxe nesta escena"- Tres candidaturas En definitiva, en Vistalegre II confrontarán tres candidaturas: a encabezada por Pablo Iglesias, a liderada por Íñigo Errejón e a promovida por Anticapitalistas. A candidatura oficial incorpora como número dous Irene Montero, chefe de gabinete de Iglesias, e o gurú dunha socialdemocracia digna de tal nome Viçenc Navarro como número tres. Mais tamén aparece Gloria Elizo, deputada e presidenta da polémica Comisión de Garantías que os errejonistas consideran entregada ao secretario xeral do partido. Errejón irá, entre outros, con Rita Maestre, a candidata falida a líder madrileña do partido, o responsábel de Internacional Pablo Bustinduy e o xuíz Illanes. A lista de Anticapitalistas encabézaa o eurodeputado Miguel Urbán e canda el aparece a dirixente feminista Beatriz Gimeno. 457.796 persoas inscritas para votar Vistalegre II ten dous momentos. O primeiro e decisivo é o período de votación telemática. Aí poden participar as persoas inscritas, neste momento perto de medio millón (457.796). Votarán as tres listas ao Consello Cidadán (con cadansúas ponencias) e a secretaría xeral, para a que concorren Pablo Iglesias (candidato das tres correntes) e o pouco coñecido deputado andaluz Juan Manuel Moreno Yagüe, activista do 15M. O segundo momento é o plenario, que decorrerá os días 10, 11 e 12 deste mes no Palacio de Vistalegre. As persoas inscritas poderán comezar a votar a partir deste sábado, 4 de febreiro. O período eleitoral conclúe o 11F. Os resultados coñeceranse o 12F.


Summary: Os comités de Alcoa, Ferroatlántica e Celsa Atlantic convocan manifestación 20 de maio en Compostela.

Unha manifestación demandará o 20 de maio en Compostela medidas e solucións que garantan o futuro do sector electrointensivo galego, sometido a unha importante crise que afecta máis de 5.000 empregos directos. A mobilización partirá da explanada do estadio de San Lázaro e rematará ante o edificio da Xunta, en S. Caetano. Esta marcha unitaria reclama aos gobernos español e galego medidas que permitan avanzar nun novo marco regulatorio da enerxía estábel, predecíbel e competitivo. Unha ferramenta, demandan, que permita garantir a actividade produtiva deste sector, importante en comarcas como A Mariña, A Coruña e Costa da Morte. O convocatoria foi feita polos presidentes dos comités de Alcoa A Coruña, Juan Carlos López Corbacho, de Alcoa San Cibrao, Xosé Paleo, de Celsa Atlántica da Laracha, Agustín Méndez, de Ferroatlántica Cee-Dumbría-Centrais Hidroeléctricas, Santiago Paz, e de Ferroatlántica Sabón, Alberto Ferreiro. Instaron tamén a Xunta a que "deixe de botar balóns fóra", faga uso das competencias que ten e traballe para dar solucións "á situación agónica na que se atopa o sector dende hai meses, con ameazas á continuidade da fábrica de aluminio de San Cibrao ou os expedientes de regulación de emprego formulados por Ferroatlántica para as súas instalacións de Cee, Dumbría e Sabón, nas que a dirección, malia non executar aínda os ERTEs, mantén parados varios fornos".


Summary: O actual proceso de globalización económica, ao contrario que o que tivera lugar entre finais do século XIX e principios do XX, coincide coa aparición dun número moi importante de novos países. Mentres a primeira globalización fora a dos grandes imperios, o actual período de apertura económica parecería seguir tendencias opostas.

O balbordo político e mediático que acompaña a cuestión do dereito a decidir en Cataluña, ao igual que o fixo no recente referendo escocés, impide analizar e comprender as razóns de fondo polas cales neste momento coinciden no tempo varios procesos similares na Unión Europea. Nunhas xornadas celebradas fai uns días en Santiago de Compostela, encol do artellamento territorial do Estado, puidemos escoitar algunhas reflexións interesantes procedentes do ámbito académico sobre esta cuestión. Mentres a primeira globalización fora a dos grandes imperios, o actual período de apertura económica parecería seguir tendencias opostas Un dos traballos presentados, neste caso polo profesor Jaume Ventura, apuntaba a que o actual proceso de globalización económica, ao contrario que o que tivera lugar entre finais do século XIX e principios do XX, coincide coa aparición dun número moi importante de novos países. Mentres a primeira globalización fora a dos grandes imperios, o actual período de apertura económica parecería seguir tendencias opostas. Sen embargo, como ben apuntou o autor, a grande diferenza reside na aparición de institucións políticas e económicas de ámbito internacional que, en moitos casos, substitúen aos Estados-nacións en funcións que lle eran básicas. Aparecerían institucións como a OMC ou o FMI que regularían as transaccións económicas cada vez máis globais ou outras de carácter militar como a OTAN, que mudan significativamente o carácter e necesidade da función estatal de defensa. Evidentemente tamén se referiu o profesor a aparición da Unión Europea, mais posiblemente por falta de tempo coido que non lle prestou suficiente atención a este fenómeno que vai moito máis alá dunha mera alianza, asumindo xa competencias fundamentais como a política monetaria e un papel moi relevante en áreas como a enerxía, agricultura ou pesca. Deste xeito, no noso caso vivimos nos últimos decenios un encollemento dos servizos que outrora prestaban os Estados, aportando así a estabilidade necesaria para os territorios e persoas de cada un deles. No caso español isto coincide coa aparición do Estado Autonómico, no que as CCAA pasan asumir boa parte dos servizos básicos do Estado do Benestar e outras políticas sectoriais. Isto é, das tres funcións do Estado que tradicionalmente identifica a Facenda Pública, grosso modo, a de estabilización recae xa en gran medida no eido superior (UE), a de redistribución sigue nos Estados pero cada vez hai máis forzas que levan á necesidade de situala tamén en Europa (para complementar así a de estabilización) e, finalmente, a de asignación de servizos públicos reside en boa medida nos ámbitos rexionais e locais. Evidentemente todo isto non significa a fin do Estado Nación, nin moito menos, pois sigue existindo como provedor de funcións importantes e sobre todo como espazo de referencia cultural e simbólica de forte ancoraxe Evidentemente todo isto non significa a fin do Estado Nación, nin moito menos, pois sigue existindo como provedor de funcións importantes e sobre todo como espazo de referencia cultural e simbólica de forte ancoraxe, en moitos casos polas políticas de uniformización que historicamente o acompañaron. Mais o certo é que as mudanzas sinaladas inciden no afloramento de discrepancias territoriais alí onde estaban latentes e onde as comunidades locais foron quen de impulsar os espazos propios de referencia cultural e política. Nacións pequenas e abertas, altamente competitivas e fortemente cohesionadas. Tomemos nota tamén en Galicia.


Summary: Unidos das mans percorreron a zona vella compostelá baixo un forte despregamento policial.

Unhas 300 persoas volveron renovar, máis un ano, o seu compromiso e solidariedade para cos presos independentistas galegos, unha solidariedade que tomou forma na cadea humana que convoca Ceivar e que este ano chegaba á súa IX edición. Após unha concentración na céntrica Praza de Galiza, que é paso entre a Zona Vella e Ensanche -e perante un forte despregamento policial- as persoas participantes colléronse das mans para percorrer varias vías e rúas da capital de Galiza cunha mensaxe de apoio e solidariedade para cos preso. O acto finalizou na Praza do Toural coa leitura dun manifesto e o Himno Galego. A fin da dispersión e as medidas de excepción, a repatriación dos presos independentistas a Galiza, a fin dos operativos policiais e xudiciais contra o independentismo ou o recoñecimento do carácter político das persoas presas foron algunhas das reivindicacións que estiveron presentes nesta mobilización.


Summary: A proposta irá ao próximo pleno municipal da vila, que terá lugar na segunda feira, 22 de febreiro. Pídese a supresión dos vestixios da ditadura, xa que é preciso avanzar "cara a restitución da memoria democrática" no concello.

O BNG de Ribeira vén de anunciar que o próximo luns levará ao pleno municipal unha iniciativa para instar á corporación a eliminar os símbolos do franquismo que aínda son visíbeis nesta localidade costeira. O grupo entende que é tempo de erradicar esa simboloxía que lembra a ditadura pois xa van varios anos de parálise nos avances cara as demandas da memoria histórica. A proposta do Bloque incide na necesidade de "avanzar" na supresión dos restos da ditadura e "camiñar cara á restitución da memoria democrática no Concello de Ribeira". Desde a formación a nivel local lembran que xa van cinco anos sen que houbera melloras neste sentido, pois en Ribeira aínda hai mesmo lavadoiros "con símbolos totalitarios, distincións a militares golpistas como José María Rivera de Aguilar e Fernando Suárez Tangil", sendo estes últimos considerados fillos adoptivos do municipio. Alías, insisten na retirada do rueiro das referencias a "falanxistas como Diego Delicado ou Rodríguez Bautista". Desde o punto de vista do partido nacionalista, que continúen existindo este tipo de homenaxes é "unha completa anormalidade pois, nunha sociedade con principios democráticos, non pode haber cabida para que haxa honras e distincións a membros que participaron e apoiaron a ditadura". Apuntan quer á represión dalgunhas persoas como aos asasinatos durante o franquismo. "Que se manteñan en 2021 estas honras e distincións deixa en evidencia que hai que seguir traballando para que desmantelar os privilexios e favores da ditadura", engaden, con preocupación. Dada esta situación mesmo achegaron documentación informativa ao resto de grupos para poder debater con coñecemento da historia. Por exemplo, no caso da avenida dedicada a Miguel Rodríguez Bautista propoñen rebautizala como avenida das Heroínas de Sálvora ou dedicala a Xosé Neira Vilas, mais están abertos a outras posibilidades de consenso. O que si remarcan é que, de saír adiante a idea, os cambios teñen que decorrer antes do 30 de xuño deste ano.


Summary: A implantación desta nova aplicación posibilitará a comunicación directa e instantánea da cidadanía coa entidade

A asociación Íntegro, a entidade de persoas con diversidade funcional das comarcas de Bergantiños, vén de poñer en marcha un novo servizo de comunicación dirixido tanto aos seus socios/as como á cidadanía en xeral. Trátase dunha App gratuíta para dispositivos móbiles que posibilitará a comunicación directa e instantánea coa entidade a través da plataforma dixital Bandomovil, presente xa en máis de 800 concellos de toda España. Coa implantación desta nova aplicación, a entidade pretende dar un salto tecnolóxico e adecuarse aos novos tempos ofrecendo información puntual e detallada sobre as actividades e programas que desenvolve ao longo do ano. A partir de agora, cun só click todas as persoas que o desexen poderán recibir de forma sinxela, rápida e inmediata información actualizada sobre o día a día da entidade. Ademais, a través da nova aplicación a comunicación cos destinatarios/as será bidireccional, xa que tamén poderán poñerse en contacto directo co centro de Nantón para notificar incidencias, facer consultas e/ou enviar calquera tipo de proposta que consideren oportuna para mellorar o funcionamento do centro ou a posta en marcha de novas iniciativas. Para poder desfrutar deste novo servizo, os interesados/as tan só teñen que descargar nos seus dispositivos móbiles a nova APP, dispoñible tanto para os terminais Android (a través de Play Store) como para IOS-Apple (App Store). No primeiro caso, bastará con buscar "asociación Íntegro" mentres que no segundo poderá facerse a través da aplicación "bandomovil" seleccionando "íntegro". A implantación deste novo soporte de comunicación foi posible grazas á colaboración da empresa segoviana Bandomovil, unha plataforma líder en España especializada en desenvolver aplicacións móbiles destinadas a facilitar a comunicación entre os cidadáns e as institucións, organizacións, clubes e/ou cooperativas que o precisen. Desde o pasado mes de xaneiro, tamén ofrece este servizo de forma solidaria a todas as entidades benéficas e asociacións sen ánimo de lucro que o soliciten.


Summary: Sada celebra esta fin de semana a novena edición da Festa da Xiba, una cita coa gastronomía na que participan máis de 80 establecementos da vila. Animación musical, premios directos e un concurso de tapas conforman o resto da programación.

A Concellaría de Promoción Económica e Turismo organiza esta fin de semana a IX Festa da Xiba de Sada. Cunha programación onde destaca a xa tradicional ruta gastronómica polos bares da vila, as persoas asistentes a estas xornadas poderán degustar, a través do concurso de tapas, as propostas que teñen preparadas os 13 locais participantes, todas elas co cefalópodo como protagonista. Estes pratos, que serán servidos en forma de tapa con cada consumición ao prezo de 1 euro, poderán degustarse nos 13 locais que toman parte do concurso, e que están divididos en tres zonas do casco urbano: Centro da vila, zona da praia e Porto. No centro, as propostas serán: Xiba na súa tinta do bar A Lagoa, tartar de xiba con garabanzos e crocante do Rincón de Burgos, e nido de xiba do bar Antoxos. Na praia, os asistentes poderán probar o brazo de xiba do bar A Nosa Viña, o guiso de xiba de La Esquinita, a xiba "Costa da Morte" do mesmo mesón que lle dá nome, xiba en arroz caldoso da Marola e croqueta de xiba do Sada Bay. Na zona portuaria participarán o Mesón Nordeste coas súas albóndigas de xiba, o restaurante Ría de Sada cunha tapa de xiba en salsa de albariño e lagostinos, El Canalla cun molete de xiba en tinta con alioli de aguacate, e o Covad'anca, coa súa "perla das mariñas". Todas as propostas serán avaliadas por un xurado profesional composto por Maruxa Quiroga, directora executiva de Tastelab, Marcos Balboa Beltrán, presidente de Jóvenes Empresarios de Galicia, e Fernando España, administrador do grupo Eres de Tapas Si, entre outros.


Summary: Elena Valenciano defende que é a persoa máis capacitada para liderar ao partido na próxima cita electoral poucos días despois de que se filtrase a determinada prensa esa posibilidade.

A pesar de ter mergullado ao PSOE no seu peor momento desde a Transición, o actual secretario xeral do partido, Alfredo Pérez Rubalcaba, semella disposto a recuncar como sexa no seu cargo e mesmo a presentarse de novo ás eleccións xerais, tal e como o indican os movementos que na súa contorna, tanto mediática como na dirección do partido, comezan a ser visíbeis. Logo de filtrar Rubalcaba á prensa máis achegada que está a sopesar a súa intención de ser candidato nos próximos comicios estatais, agora é a vicesecretaria do PSOE, Elena Valenciano, a que nunhas declaracións a La Sexta insistiu nesa posibilidade, da que se amosou partidaria: "A min Rubalcaba paréceme ilusionante, de futuro, de presente. Non atopo un candidato mellor no PSOE, que é do que se trata". Valenciano negou que antes das eleccións de 2011, Carme Chacón tivese que renunciar a presentarse a unhas primarias obrigada pola dirección do PSOE e repetiu que @ candidat@ do seu partido para as próximas eleccións sairá "da militancia". Nestes mesmos días, e sen espertar demasiada expectación, o PSOE galego prepara a consulta a afiliad@s para escoller un líder entre o presidente da Deputación de Lugo, Xosé Ramón Gómez Besteiro, e o alcalde da Illa de Arousa, Manel Vázquez. Ultimamente, o PSOE está a recibir de novo fortes críticas desde a esquerda, nesta ocasión polo seu pacto co PP para non profundar nas responsabilidades políticas da traxedia de Angrois.


Summary: Máis de 170 mulleres asinan un comunicado no que se reivindica a acción de protesto contra o concerto da Praza do Correxidor como "consensuada" pola asemblea da plataforma e na que se procuraba denunciar o "lavado de cara" do Concello en materia de igualdade.

A Praza do Correxidor de Ourense acollía na noite (22:30 horas) do 8 de marzo unha serie de concertos "subvencionados" pola Concellería de Cultura de Ourense no marco dunha iniciativa da Concellería de Igualdade. Esa xornada o feminismo galego convocara greve laboral, de consumo, de coidados e estudantil. A asemblea de Galegas 8M Ourense decidiu, "por unanimidade", desenvolver unha acción "para expresar a nosa desconformidade con este tipo de actos nun día de reivindicación como é o Día das Mulleres", explican nun comunicado asinado por máis de 170 persoas. Consideran que este concerto era un "lavado de cara" por parte do goberno local nunha data como o 8M para tapar unha lexislatura con medidas contrarias á igualdade e ás mulleres. "Como xa ten expresado o movemento feminista en Ourense noutras ocasións, o 8 de marzo non pode servirlle a gobernos, contrarios aos intereses das mulleres, para facer un lavado de cara", afirman para citar a seguir algunhas decisións adoptadas polo executivo dirixido polo PP nestes anos na cidade: "Abandonan as mulleres vítimas de violencia machista xa que non queren xestionar a casa de acollida", "suprimen as Aulas de igualdade dirixidas á xente adulta", "suprimen o programa Nexus de prevención de violencia de xénero e recupérano de xeito precario sobrecargando o traballo de quen o desenvolve", "suprimen o programa Agarimos de prevención dirixido principalmente a institutos"... e así até 14 medidas que denunciaron neste 8M. Galegas8M afirma que ese 8 de marzo entrou na Praza "ás 22.30h con parte da batukada feminista e unha faixa na que se podía ler "O Partido Popular paga concertos e pecha a casa de acollida, desmantela a igualdade, quere derrogar a lei do aborto" para pendurala da varanda da praza. Permanecimos na praza até as 23.25 horas coreando consignas de protesta contra a política de igualdade do Concello de Ourense, por todas e cada unha das prácticas que durante o ano teñen lesionado a política de protección e defensa das mulleres da nosa cidade". En ningún caso, indica, ese acto foi contra o movemento cultural ou o mundo da cultura. "Estamos enormemente sorprendidas ante as acusacións que se verten contra nós por parte dunha integrante dos colectivos contratados para este concerto pois en todo momento deixamos claro que a nosa crítica é contra as políticas do Concello e e en ningún caso contra as artistas e os grupos, moitos deles propostos por nós nalgunhas ocasións para que foran contratadas para actos". Lamentan e critican "as graves acusacións de agresións e o sinalamento de compañeiras e a publicación dos seus nomes nos medios, coa única intención de mancar", apontan. Por iso demandan a retirada do comunicado no que se sinala a compañeiras "e unha desculpa ante as calumnias que se verteron sobre nós".


Summary: A vice-voceira de AGE interpelou o presidente da Xunta para lle exixir que "nos diga a verdade" a respeito da súa relación con Marcial Dorado e o testaferro deste, Manuel Cruz. Yolanda Díaz denunciou que a documentación achegada polo executivo galego en relación cos contratos con empresas do narco son unha "trapallada"

Subiu o ton no escándalo Dorado e, após un mes de se faceren públicas as imaxes entre Feijóo e o narcotraficante arousán, seguen a saír novos dados. Neste senso, a vice-voceira de AGE preguntoulle a Alberto Núñez Feijóo se "é certo" que após o pasamento de Manuel Cruz nun accidente de tránsito o actual presidente da Xunta de Galiza chamou ao Sergas para "pedir que non se lle fixese a autopsia". Díaz dixo, aliás, que o chófer do ex-conselleiro de Sanidade, Romay Beccaría, era "un narcotraficante", que "andaba de pistola" e desenvolvía "actividades ilícitas". Pola súa banda, Núñez Feijóo limitouse a despachar as acusacións dá deputada de AGE cualificándoas de "inxurias", mais non deu ningún dado que permita concluír que o dito pola vice-voceira de AGE sexa falso. Feijóo dixo que o executivo galego non dispón dos contratados asinados pola Xunta co narcotraficante Dorado con anterioridade a 2003 Feijóo, que acusou a parlamentar e o seu grupo de "manchar" o Parlamento, dixo que o executivo galego non dispón dos contratos asinados pola Xunta coas empresas do narcotraficante arousán con anterioridade a 2003. A deputada de AGE exixiu que a administración galega lle entregue ao seu grupo parlamentar a documentación solicitada en relación coas contratacións e non "esta trapallada", insistiu amosando a relación de pagamentos entregada pola Xunta, documentación "sen validez legal" algunha --aseverou. Yolanda Díaz insistiu en exixir a demisión do presidente da Xunta ao considerar que "non é honrado".


Summary: O veterano líder republicano deixa a presidencia do centenario partido irlandés após 35 anos no cargo. O relevo vén da man dunha muller da beira sur da fronteira británica, da República de Irlanda.

Mary Lou MacDonald (Dublín, 1969) é a única candidata a suceder Gerry Adams na presidencia do Sinn Féin. Unha candidatura ratificada oficialmente a mediados do presente mes e que se concretará no congreso que o vindeiro 10 de febrero realizará o histórico partido republicano en Dublín. MacDonald, vicepresidenta do SF, asumirá entón a presidencia, o posto que Gerry Adams ocupa desde 1983, hai 35 anos. Gerry Adams anunciou en novembro pasado que deixaría en 2018 a presidencia nacional do Sinn Féin. Chegou ao cargo en 1983, nunha Irlanda do Norte en pleno conflito armado entre o IRA, e paramilitares unionistas e estado británico e vai deixalo cun SF a piques de ser primeira forza nos seis condados nun escenario onde hai anos que desapareceu a violencia armada. "Dirixir significa saber cando chegou o momento do cambio. O momento chegou", dixo un Gerry Adams emocionado na clausura do congreso onde realizou o anuncio. "O Sinn Féin non é un culto, estamos listos para gobernar para o pobo" Mary Lou MacDonald é a vicepresidenta do Sinn Féin e, desde 2011, deputada e portavoz da formación no Parlamento da República de Irlanda. Con anterioridade foi eurodeputada. Comezou a militar en política de moza, no Fianna Fáil, o partido conservador creado por Éamon de Valera en 1926 como escisión do Sinn Féin. Deixou esta militancia en 1998 para, posteriormente, adherirase ao republicanismo e á esquerda que representa o SF. Ten asumido importantes responsabilidades internas no partido republicano e é unha das persoas de peso do seu Ard Chomhairle (Executiva). "O Sinn Féin non é un culto, estamos listos para gobernar para o pobo", manifestou para se referir á vontade do partido de cambiar a política irlandesa. Non oculta que gostaría de ser a primeira presidenta republicana da República de Irlanda. Actualmente o SF é a terceira forza, cun 14% dos votos. As seguintes eleccións serían en 2021. Catro anos para conseguir a Taoiseach, o posto de presidente, cuxo primeiro ocupante fora aquel 'Eamon de Valera, fundador do partido onde McDonald comezara a súa andaina política. O Sinn Féin non tiña una presidenta desde que Margaret Buckley ocupou o cargo, entre 1937-1950. Ademais, e como inciden desde Innesfree1916, o liderado do SF volta ao sur da illa, á República de Irlanda, após case catro décadas en Irlanda do Norte. dESDE QUE EN 1983 Adams e Martin McGuinnes tomaran as rendas.


Summary: 'Os povos deciden' tería o 2,1 % dos votos. O barómetro preelectoral sinala que o PP acadaría entre 20-21 deputad@s, o PSOE entre 18 e 19 e Izquierda Unida-Anova, 5. ERC tería 2 representantes e 'Podemos' atinxiría un escano. A coligación de PNV, CIU e CxG obtería 3.

A coligación para as eleccións do 25 de maio formada polo BNG e EH Bildu xunto con outras formacións ('Os povos deciden') atinxiría un escano na Eurocámara e obtería o 2,1 por cento dos votos, segundo unha enquisa do Centro de Investigaciones Sociológicas (CIS) que se fixo pública esta quinta feira feira. O PP gañaría os comicios cun apoio do 33,7% dos sufraxios (20-21 escanos), mentres o PSOE conseguiría 18-19 deputados, cun 31% dos votos. Ambas as dúas formacións baixan sensíbelmente a respeito dos resultados obtidos hai cinco anos. Izquierda Unida (9,3 %) sería terceira forza nestas eleccións europeas, segundo os dados do CIS, e tería cinco representantes. Precisamente o quinto posto é o que ocupa nesa listaxe a representante de AGE, Lidia Senra. UpyD obtería 3 postos no Europarlamento. A coligación da que forma parte Compromiso por Galicia (con PNV e CiU) acadaría nas eleccións do 25 de maio 3 eurodeputados (5,5% dos votos) e a candidatura de ERC lograría 2 deputad@s (3,7 %). De feito, o candidato de Esquerra, Josep María Terricabras é o mellor valorado, cun 4,46. Podemos, a formación representada por Pablo Iglesias, tamén entraría na Eurocámara, cun escano e o 1,8% dos votos. Ficarían sen representación Ciudadanos, Vox ou Primaerva Europea (Compromís e Equo). A abstención sitúase nesta sondaxe no 23,8%.Porén, esta porcentaxe só atinxe as respuestas directas das persoas enquisadas. Nos comicios de 2009 a abstención fora do 55%. A enquisa fíxose entre o 7 e o 26 de abril e ten unha marxe de erro do 1,5%. O tamaño da mostra é de 4.737 entrevistasfeitas en 398 concellos de 49 provincias.