Summary: Cando menos 18 persoas refuxiadas afogaron a pasada noite logo do naufraxio dunha obsoleta embarcación na que viaxaban fronte ás costas turcas. En 2015 morreron máis de 600 persoas na ruta marítima entre Turquía e Grecia.

O mar Exeo foi testemuña dun naufraxio a dúas millas náuticas das costas turcas. Así, na pasada noite, faleceron afogadas 18 persoas, entre elas crianzas, mentres que outras 14, de nacionalidade siria, iraquí e paquistaní, foron resgatadas e hospitalizadas por hipotermia. O estado das persoas superviventes é grave. Trátase este dun novo naufraxio no que morren persoas refuxiadas que se dirixían a Grecia para poder entrar na UE. No que vai de ano, foron perto de 800.000 as persoas refuxiadas que chegaron a países membros da UE fuxindo dos conflitos ou da miseria. A meirande parte das persoas refuxiadas proceden de Siria, O Iraq e Afganistán, aínda que tamén hai persoas con nacionalidade africana. Faleceron na ruta marítima entre Turquía e Grecia máis de 600 persoas, segundo datos da ONU e da Organización Internacional para as Migracións (OIM).


Summary: A décima primeira edición da Mostra organizada polo Museo do Pobo Galego, en Santiago de Compostela, comporase de 20 filmes participantes na sección concurso, que este ano terá unha dotación económica para os mellores filmes etnográficos.

O vindeiro 13 de xuño botará a andar a XI Mostra de Cine Etnográfico que organiza o Museo do Pobo Galego. Nesta edición, que durará até o día 18 do mesmo mes, serán 20 os filmes participantes que serán proxectados en tres diferentes salas compostelás: O Salón Teatro, o Teatro Principal e o propio Museo do Pobo Galego. Esta mostra recolle produccións internacionais de todo tipo coa condición de que mostren aspectos relacionados coas distintas realidades socioculturais e os xeitos de vivir e de entender a vida no seo dunha comunidade. Os filmes deben ter como foco principal ás persoas, grupos sociais ou procesos históricos relevantes relacionados coa antropoloxía e a etnografía. Entregarase o Premio a mellor producción galega e o Premio ao mellor filme etnográfico Por primeira vez na historia do festival cinematográfico, entregaranse dous premios, con dotación económica, ao mellor filme etnográfico e á mellor producción galega ou referida a Galiza. No primeiro caso, o premio será de 900 euros e no segundo, de 600. Ademais, existirá un premio entregado polo público que consistirá nun trofeo acreditativo e nun diploma. As películas participantes son: Baratometrajes - El futuro del cine hecho en España, Una carrera de fondo, Via Crucis migrante, Reveka, District Zero, Verengo, A Seara, Spés, Strana Udehe, 56, Espés, Alpuxarras, Muros, Extremos "Viaje a Karukinka", Bango, Fíos Fóra, Las lágrimas de África, Os días afogados, Los Pelotaris, Cantos y crónicas de una barriada olvidada e Tesouro de Corcoesto.


Summary: A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, participou no mitin celebrado pola súa formación na capital galega, xunto a candidata ao Parlamento Europeo, Ana Miranda, e a alcaldábel nacionalista Goretti Sanmartín. "Non queremos retroceder, nin repetir catro anos de ineficacia e parálise" afirmou Pontón, quen puxo como exemplo para Compostela o modelo transformador que fai o BNG onde goberna.

No ateigado mitin de Compostela organizado polo BNG, a súa portavoz nacional, Ana Pontón, apuntou que a formación que lidera está a alza e destacou o modelo municipal nacionalista, do que afirmou que "funciona", que é transformador e capaz de "construír concellos que se converten en referentes a favor das persoas, de calidade de vida, concellos feministas, sustentábeis e honestos". E engadiu que alí onde o Bloque goberna xestiónase ben cada euro. Salientou ademais o exemplo dos concellos gobernados polo BNG por seren "dinámicos no económico, no social e no cultural". Pontón salientou o exemplo dos concellos BNG por seren "dinámicos no económico, no social e no cultural" Pontón sinalou que precisamente ese é o modelo que presenta o BNG para Compostela "como alternativa á decepción destes catro anos e como alternativa a quen quere retroceder ao pasado", afirmou. Nese sentido, a portavoz nacional do BNG convidou á veciñanza de Compostela a "non resignarse a retroceder nin a conformarse con quen só trouxo decepción" e engadiu que o proxecto do BNG "ten a man a man tendida para avanzar cara a ese Santiago que nos merecemos, abrindo un tempo novo en Compostela con Goretti Sanmartín como alcaldesa", proclamou. Ademais de presumir dun "BNG a alza" afirmou Pontón que van a por todas para darlle a Santiago o proxecto transformador que necesita Hai candidatos nerviosos, afirmou Pontón, "porque son conscientes da decepción que provocaron, nerviosos polas enquisas e polo ascenso do BNG" e dirixiuse a eles para pedirlles "que non se equivoquen de inimigo". Ademais de presumir dun "BNG a alza" afirmou que van a por todas para darlle a Santiago "o proxecto transformador que necesita". Goretti Sanamartín: O BNG é garantía de que haxa un verdadeiro goberno que aplique políticas de esquerda e nacionalistas A candidata á alcaldía polo BNG, Goretti Sanmartín, afirmou que quere "aplicar o modelo de concellos BNG para botar a andar Santiago" e para iso está a recoller "a enerxía e as vibracións positivas" que transmite a veciñanza. Sanmartín augurou que o Bloque será a sorpresa do 26 de maio, xa que nun previsíbel contexto sen maiorías absolutas o BNG será "garantía de que haxa un verdadeiro goberno que aplique políticas de esquerda e nacionalistas", afirmou. Sanmartín, afirmou que quere "aplicar o modelo de concellos BNG para botar a andar Santiago" A alcaldábel da capital galega sinalou a necesidade "da vontade de diálogo e negociación coas administracións para recuperar peso político para a capital do país", e entre as prioridades salientou humanizar o Ensanche, saldar a débeda histórica do rural e dinamizar o comercio de proximidade. Para iso, comprometeuse a aplicar o pacto polo rural proposto por Ferusa, o pacto polas infraestruturas e a reindustrialización proposto polo Foro cívico e tamén a abordar un diálogo coa Igrexa para conseguir, entre outras cuestións, que pague o IBI. Ademais, Sanmartín anunciou que converterán Compostela nun referente cun Consello de Memoria Histórica, cun proxecto de historia das mulleres e na loita contra a LGBTfobia. Outra prioridade que tamén enunciou é "mediante o modelo BNG" conseguir unha cidade histórica viva, "con servizos, fibra óptica, con axilidade nas licenzas, con ascensores, mellora da accesibilidade e axudas para a insonorización; para que o comercio e o mercado teñan vida". Mulleres libres Sanmartín afirmou que "queremos mulleres libres, nunha cidade ben iluminada e libre de agresións machistas como a que acaba de sufrir Montse en Vimianzo". Sinalou a urxencia de contar cun xulgado de violencia de xénero en Compostela e que o plan de Igualdade sexa de verdade transversal e estea dotado economicamente. "Temos que pasar da necesaria sensibilización á actuación", afirmou. Ana Miranda pulará como eurodeputada pola recuperación de dereitos democráticos e liberdades A candidata ás eleccións europeas, Ana Miranda, salientou o carácter "feminista" da candidatura nacionalista e afirmou que as mulleres non queren ser números nas estatísticas da violencia machista, "senón que queremos ser libres e iguais, e non imos permitir nin un paso atrás na defensa dos nosos dereitos". Ana Miranda, salientou o carácter "feminista" da candidatura nacionalista e afirmou que as mulleres non queren ser números nas estatísticas da violencia machista Nesa liña, Ana Miranda comprometeuse a seguir defendo desde Bruxelas os dereitos das persoas LGTBIQ, en particular nun momento de involución democrática e de liberdades. Anunciou tamén o seu compromiso coa loita por unha Europa social e dos pobos, "fronte a Europa dos lobbies económicos e dos estados que prima os intereses do capital e da banca fronte a vida das persoas". afirmou.


Summary: O pazo de Meirás acolle esta mañá o acto de entrega da propiedade ao Estado por parte da familia Franco, dona do inmóbel mediante unha fraude e desposuída deste conxunto patrimonial, o pasado mes de setembro, en virtude dunha sentenza. Con ela féchanse oito décadas de impunidade para o ditador e a súa descendencia, que malia acceder á devolución provisional do pazo ten recorrida esa resolución xudicial no derradeiro intento de manter uns bens que foron espoliados ao pobo de Sada coa chegada da Ditadura e cuxa devolución ao público nunca deixou de ser unha reivindicación social.

Hoxe cúmprense 82 anos e cinco días desde que a denominada Xunta Pro Pazo do Caudillo facía entrega formal ao ditador Francisco Franco do pazo de Meirás como doazón "ao Xeneralísimo dos Exércitos e Xefe do Estado Nacional". Hoxe, 82 anos e cinco días despois, cúmprese tamén a data fixada pola Xustiza para devolver este conxunto histórico, proxectado case cinco décadas antes do "agasallo" pola escritora Emilia Pardo Bazán para facer del a súa residencia, como patrimonio público. Ás 11 horas está fixado o acto de entrega voluntaria –ou, no seu caso, forzosa, mediante desaloxo– do inmóbel por parte dos descendentes do xeneral golpista ao Estado español, en execución provisional da sentenza que o pasado mes de setembro anulaba aquela doazón, así como o contrato de compravenda da finca na que se asenta o pazo, subscrito en maio de 1941, e condenaba os Franco a devolver o terreo e as edificacións a mans públicas. Será, sen dúbida, unha imaxe simbólica dun momento histórico, que acaba con oito décadas de impunidade do ditador e mais a súa descendencia, herdeira duns bens que, segundo a maxistrada Marta Canales, asinante da resolución xudicial, foron espoliados mediante unha "ficción" de compravenda. Execución provisional Simbólica, mais non irreversíbel, posto que a sentenza sobre a propiedade do pazo non é firme e a familia Franco ten presentado xa un recurso para tratar de revertela, decisión que recaerá na Audiencia da Coruña. A execución prevista para hoxe é, pois, provisional, acordada polo xulgado coruñés a instancias da Avogacía do Estado, co apoio da Xunta e dos Concellos de Sada e da Coruña, así como da Deputación coruñesa. Con todo, o proceso xudicial ten suposto xa varios reveses para a comunidade herdeira de Franco, que desde setembro tivo que asumir, ademais do xuízo, a prohibición de retirada dos elementos que se achan no interior do pazo e a catalogación dos mesmos, ao terse designado ao Estado depositario de todos estes efectos, "para preservar a integridade do ben, asegurar que non se vulneren as medidas e o nivel de protección do inmóbel", declarado en 2008 como Ben de Interese Cultural (BIC), e ante os indicios de que a familia pretendía trasladar estas pertenzas en camións, xa contratados, antes da entrega do edificio. Esta mesma semana coñecíase o contido do inventario efectuado a petición da Administración estatal, que inclúe perto de 700 pezas – 81 no exterior e 616 no interior–, nas que se contan as estatuas de Isaac e Abraham do Mestre Mateo, mais tamén cadros, efectos e móbeis de carácter histórico de Patrimonio do Estado cuxa orixe vincúlase, nalgún caso, ás Coleccións Reais Españolas, e tamén a petición dos Franco de poder retirar a totalidade ou parte deles, baixo o argumento de que os bens "non engaden significación do inmóbel". O inventario inclúe tamén a biblioteca de Emilia Pardo Bazán, sobre a que a Xunta acaba de iniciar o expediente para a declaración como BIC. Este é un estrato do tema que publicamos hoxe, día en que se producirá a entrega deste inmoble ao Estado. Se queres saber máis atoparás o contido completo no Nós Diario que agarda no quiosque ou na tenda online. Para futuros despistes, é mellor que te subscribas xa!


Summary: Un poeta, un compositor e un cantante. É o equipo de traballo responsable do décimo quinto disco de Xoán Eiriz, no que pon voz a algúns versos do poemario Amada Rosalía, do escritor Suso Díaz. Ai Rosiña, O triste son da campana, Como chove miudiño e Canta meniña son as catro pezas que conforman este traballo.

Como nace este novo traballo? Suso comentoume que tiña ese traballo feito e pareceume moi orixinal. Aínda que hai moitos poetas que escribiron poesías á nosa Rosalía, un poemario completo, como é este, coido que non existe. Trátanse de 85 poemas e o disco é homónimo, tamén se titula Amada Rosalía. Nun comezo ía levar un mínimo de oito ou dez temas, pero decidimos sacalo con catro. Comezamos a gravar en febreiro de 2021 e non avanzaba ao ritmo esperado por mor da pandemia, pero penso que estas cancións teñen unha autonomía total e absoluta, son completamente diferentes. É como se dentro de cada unha delas houbese un disco en si mesmo. Que estilo musical seguen entón as pezas? Estas poesías de Suso foron convertidas en música por un gran compositor, Nacho Varela, que escribiu tamén o meu anterior disco. Eu sempre me movo ou tento beber moito do pop e das súas variantes, ben sexa jazz, reggae, etc. O pop é o denominador común, cunha diferenza. Mentres no anterior disco todo se asenta neste estilo musical, nesta ocasión tratamos de crear, dalgunha forma, unha música que tivese reminiscencias xa non soamente da música tradicional galega, senón tamén da música celta. Hai instrumentación propia destas vertentes, como poden ser o acordeón, violíns, percusión... sobre todo na peza Como chove miudiño. Co obxectivo de facer, dalgunha maneira e se é posíbel, aínda máis nosa a Rosalía. Conta co pop, pero tamén con esa instrumentación propia da música popular tradicional galega e da música celta. Esa foi a idea, buscando tamén algo que para min é moi importante: que as cancións non só cheguen a un público determinado, senón tamén á mocidade. De aí a introducir o pop, pero con estas pequenas achegas. Como foi o proceso de realizar a escolma dos poemas a musicar? A selección non foi sinxela. Neste libro hai unha premisa fundamental, que é que son cancións en si mesmas, os poemas teñen moita musicalidade. Suso inspirouse moito en Cantares gallegos e a partir dese verso principal desenvolveu a súa poesía. Os poemas, como se menciona no libro, son para cantar, hai moita música dentro deles. Non foi doado seleccionalos, posto que son todos fermosos. O máis importante é que a xente se decate de que estas poesías teñen moita música dentro e musicalas é un acto creativo magnífico. Todo o poemario é aproveitábel. Que supuxo este achegamento á figura de Rosalía de Castro? Todos coincidimos en que Rosalía é a nosa cantora máis universal. Non é amada soamente polos galegos, senón que ten millóns de seguidores espallados por todo o mundo. Que, por exemplo, Federico García Lorca lle escribise Canzon de cuna pra Rosalía Castro, morta dá mostra diso. Rosalía é verso, lingua e a alma da Galiza. Para min é unha satisfacción que Suso se acordase de min para cantar estas poesías que escribiu na súa honra. Fíxome moita ilusión, porque quero moito a Rosalía e nunca fixera un traballo dedicado á súa figura. É un proxecto arriscado, cantar a Rosalía non é sinxelo. Tivemos que buscar uns arranxos musicais adaptados aos nosos tempos e foi un traballo intenso, todo moi coidado. Quedei moi contento cos resultados, tiven a sorte de poder participar deste traballo e tentei cantar as cancións desde as cordas do meu corazón e con moito amor e admiración por Rosalía. Ten algún proxecto pensado para o futuro? O certo é que quedou unha fiestra aberta para facer unha segunda parte. En principio, este disco vai ter unha continuación e xa temos practicamente seleccionados os versos, que non é tarefa doada. Ademais, este mes, se as condicións así o permiten, queremos facer a presentación oficial na Casa de Rosalía.


Summary: A Candidatura Galega chama cun acto simbólico na praia de Riazor a superar o marco da actual Constitución española para blindar "os dereitos das maiorías sociais e das nacións".

Nós Candidatura Galega reclamou este domingo a apertura dun novo proceso democrático cun acto simbólico na praia coruñesa de Riazor. Cunha faixa humana lanzaron a mensaxe "Agora NÓS" para pedir que se supere o marco da actual Constitución española, co obxectivo de "garantir os dereitos das maiorías sociais e das nacións". "Só NÓS aposta porque Galiza continúe a ser unha nación con todos os dereitos", dixo Carlos Callón. "Nesta eleccións os galegos e galegas temos que escoller se queremos seguir sendo unha nación ou que Galiza pase a ser unha provincia esquilmada e despoboada. O 20D hai moitas opcións pero só a papeleta de NÓS-Candidatura Galega aposta por que Galiza continúe a ser unha nación con todos os dereitos e con voz propia en Madrid ", declarou o cabeza de lista pola Coruña, Carlos Callón, que lembrou que ningunha persoa con menos de 50 anos puido participar no proceso constituínte. O acto foi promovido polo BNG, como forza integradora da candidatura. Entre as ducias de persoas que participaron do acto, estivo presente o portavoz nacional do Bloque, Xavier Vence, que subliñou a importancia da candidatura galega. "Ante unha Constitución que nega a Galiza como nación, Nós está empeñada en afirmar o carácter nacional deste país, porque temos dereito a existir e a ter futuro", asegurou segundo nota de prensa da formación.


Summary: No primeiro trimestre de 2017 presentáronse en Galicia un total de 1574 denuncias, fronte ás 1.355 do mesmo período do pasado ano. A cifra é a máis elevada da última década.

No primeiro trimestre de 2017 presentáronse en Galicia un total de 1.574 denuncias por violencia de xénero, un 16,2 % máis que no mesmo período do ano anterior, cando se presentaran 1.355. Observando os datos dos últimos anos, apréciase unha evidente evolución crecente, sobre todo no último ano. O número de denuncias presentadas cada trimestre en Galicia adoita moverse dende a pasada década ao redor das 1.300, aínda que en 2012 e 2013 chegou a descender ata as 1.100, como un efecto derivado da crise económica e dunha maior dependencia das súas parellas de parte das mulleres agredidas. Os datos do primeiro trimestre de 2017 son os máis elevados da última década. Galicia segue sendo unha das comunidades cunha taxa de violencia de xénero (mulleres vítimas por cada 10 000 mulleres) máis baixa do Estado, con 10.11 persoas, fronte ao 16.03 de media estatal. Con todo, nesta taxa máis reducida inflúe moito o feito de que en Galicia hai unha maior proporción de mulleres de máis de 65 anos, un grupo de idade cunha menor proporción de denuncias. Crece igualmente o número de ordes de protección incoadas e concedidas. No primeiro trimestre deste ano foron 356, sobre un total de 469 solicitudes, o que o que supón un incremento do 26,8%. Tamén este indicador se sitúa nos niveis máis elevados nos últimos anos.


Summary: Boa parte do persoal da CRTVG mobilízase desde hai dous anos contra o "uso partidista" da TVG e da Radio Galega por parte do Goberno galego, que responde obviando, minimizando ou desprezando as protestas.

"Por unhas televisións públicas independentes, en solidariedade cos compañeiros de TVE (as súas demandas son as nosas demandas) e por un Consello de Informativos para a CRTVG. Venres negro tamén na TVG". Con esta mensaxe, profesionais dos medios públicos galegos empezaban hai dous anos a vestirse de loito para denunciar a "manipulación" e esixir o cumprimento da lei de Medios. Desde aquel 25 de maio de 2018, boa parte do persoal uniuse ás demandas de melora na calidade e nos recursos da radio e da televisión públicas e a fin do "control político" que din sufrir. Hai tan só uns días, foi o comité intercentros da Corporación quen denunciou outra vez o "uso partidista" dos servizos informativos a prol do PP, acentuado na cobertura da pandemia e na carreira preelectoral. Boa parte do persoal dos medios públicos leva dous anos mobilizándose contra a manipulación ante o desleixo dunha dirección que minimiza ou oculta as protestasA mobilización, na que ás poucas semanas xermolou o colectivo Defende a Galega, é inédita nos medios públicos galegos tanto pola súa duración como polo seu impacto interno e, sobre todo, externo -con fitos como a manifestación en Compostela, a dimisión de dous destacados presentadores do Telexornal ou o amplo seguimento da folga, convocada polos sindicatos e que secundou o colectivo, que recibiu o Premio José Couso á Liberdade de Prensa-. A transcendencia pública da protesta incomodou e incomoda especialmente na cúpula da compañía pública, que reacciona minimizando a súa relevancia ou recoñecendo que intenta ocultala. Molesta tamén na Xunta, que no entanto amosa o seu desleixo máis absoluto, co presidente Feijóo negando responder a preguntas sobre as protestas, advertindo que non sabe se o persoal continúa mobilizándose, respondendo ás denuncias de manipulación criticando a TVE ou obviando as protestas, que reciben unha ínfima cobertura mediática en Galicia comparada coas das que se erguen un milleiro de quilómetros cara ao leste. Defende A Galega di que o persoal segue mobilizado "porque a CRTVG continúa a ser utilizada para defender intereses partidistas e non os da cidadanía""Defendemos uns medios públicos libres, sen nesgo político. Non somos servos de ningún partido político", dicía hai case dous anos o primeiro chío de Defende A Galega, colectivo que impulsa a mobilización. Dous anos despois, advirten de que seguen mobilizados "porque a CRTVG continúa a ser utilizada para defender intereses partidistas e non os da cidadanía". "Empezamos uns centos pero xa somos milleiros", din. O colectivo advertiu do previsible aumento da "presión" sobre os traballadores e do manexo informativo de cara ás eleccións, logo suspendidas, do 5 de abril. Adiados os comicios, o control parlamentario á CRTVG quedou tamén paralizado pola suspensión da actividade parlamentaria derivada da convocatoria electoral. Hai só uns días, a representación legal dos traballadores emitía un duro comunicado alertando da "manipulación grotesta" dos informativos na TVG e na Radio Galega a prol da Xunta e pedía ao PP que "liberase" os medios públicos do seu "secuestro". Unha reveladora e impactante demanda que non tivo apenas resposta do Goberno galego nin eco ningún, agás o dunha oposición que insiste no "uso partidista" e que mesmo pediu amparo á Xunta Electoral de cara ao 12X logo de, nun feito histórico, unirse para asinar un comunicado conxunto no que denuncia a "manipulación" dunha TVG "ao servizo de Feijóo" durante a crise sanitaria polo coronavirus. A protesta, advirte Defende A Galega, continúa e continuará. O colectivo insiste cara ao 12X no decálogo que difundiu de cara ás eleccións suspendidas de abril e no que piden a "destitución inmediata do actual director xeral", Alfonso Sánchez Izquierdo, e a súa sucesión mediante "maioría de dous terzos" do Parlamento. Tamén a posta en marcha, "no prazo máximo dun mes desde a formación do novo goberno, do Consello de Informativos regulado na mesma Lei de Medios, dándolle a este órgano as máximas atribucións posibles para evitar as presións partidistas sobre os e as traballadoras que elaboran os contidos nos medios públicos e garantir que estes se fagan seguindo criterios profesionais". Aprobada no Parlamento en novembro de 2011, hai máis de oito anos, a lei mantén artigos claves sen cumprir. Si se aprobou unha modificación puntual nunha das disposicións transitorias da norma. Como informou Praza.gal, aquela reforma permitiu que o director xeral continuase indefinidamente no seu posto, no que xa acumula máis dunha década. Polo camiño, o PP rexeitou no Parlamento en varias ocasións propostas da oposición que reclamaban cumprir xa integramente a lei. A CRTVG xustifica agora o seu atraso na necesidade de adoptar o texto ao uso das redes sociais. Feijóo, a CRTVG e o PP xustifican o bo facer dos medios públicos na audiencia: xa que "a maioría dos galegos" se informan neles, "a súa información é veraz"As demandas, polo momento, continúan sen resposta. O director xeral da CRTVG insiste cada vez que ten ocasión en destacar o exemplar comportamento profesional dos medios públicos, dos que gaba os seus niveis de audiencia, ao igual que o PP e a propia Xunta. O seu presidente, Alberto Núñez Feijóo, asegurou o pasado venres que confiaba na profesionalidade de todo o persoal da CRTVG porque "o máis importante que se pode medir nun medio de comunicación é a súa audiencia". Xa que "a maioría dos galegos" se informan a través da televisión e da radio públicas, dixo, será que "consideran que a súa información é veraz". E pasou a outro tema.


Summary: Transcenden os resultados do Barómetro de Economía da Galiza.

O Consello de Economistas da Galiza considera que a crise derivada da Covid-19 golpeou Galiza con menor intensidade que o conxunto de territorios do Estado español, se ben confía en que se recupere "ao mesmo ritmo ou a un ritmo superior ao resto de España". Esta é unha das conclusións que se extraen do Barómetro de Economía da Galiza correspondente ao primeiro semestre de 2021 e presentado onte telematicamente polo o director da publicación, Venancio Salcines, e o presidente do Consello Galego de Economistas ─organismo promotor do informe─, Miguel Vázquez Taín. Segundo sinalou Salcines durante a presentación, as e os economistas do Consello non ven "a ameaza da choiva de concursos de acredores". "Falan de que hai problemas importantes, máis que en 2019, pero non ven a avalancha, o que é un punto para o optimismo", destacou. Neste senso, indicou que Galiza, "se cadra, vai resistir un pouquiño mellor do que se pensaba" esta crise, en parte pola menor dependencia do sector turístico internacional, salientou Salcines. Con todo, recoñeceu un "medo evidente á morosidade" por parte das entidades financeiras, polo que "é posíbel que haxa" contracción do crédito a "determinadas compañías", advertiu. Fondos europeos Pola súa banda, Vázquez Taín incidiu na "realidade económica distinta" que debuxa esta crise e no "novo escenario que abren os fondos europeos", aínda con "moitísimas dúbidas" mais con "elementos diferenciais que permiten ser optimistas respecto á recuperación en relación coa utilización" dos mesmos. Aínda así, a maioría dos economistas do Consello é pesimista respecto ás perspectivas de recuperación económica a moi curto prazo: 64% opina que a recuperación económica se materializará durante 2022, fronte a 28% que cre que podería adiantarse ao último trimestre deste ano. Tan só un 8% considera que no terceiro trimestre de 2021 poderían empezar a verse signos positivos. No que coinciden os economistas do Consello é en apostar na redución da presión fiscal co obxectivo, din, de incentivar o investimento privado.


Summary: O problema dos niveis de arsénico na rede de abastecemento do municipio vén de vello. Segundo o concelleiro nacionalista da localidade, Marcos Meléndez, a Administración local tería ocultado unhas analíticas realizadas no mes de xullo nas que se detectan niveis deste tóxico por enriba dos permitidos.

Nos meses máis secos, o arsénico concéntrase nas augas do concello de Ramirás. Unha problemática que o municipio arrastra desde que nunha medición puntual, hai cinco anos, foron detectados niveis por enriba dos límites aptos para o consumo humano. E que ten enfrontado ás tres forzas políticas que compoñen o arco municipal, PSdeG, PPdeG e BNG. O concelleiro do BNG na localidade, Marcos Meléndez, asegura en declaracións a Nós Diario que desde o Concello ocultaron datos dunhas analíticas realizadas o día 25 de xuño e analizadas no Laboratorio do Colexio de Farmacéuticos de Ourense. Nelas obsérvanse niveis de arsénico no pozo do Concello de 10,1 e 14,1 microgramos por litro, cando o límite fixado pola Organización Mundial da Saúde (OMS) é de 10 microgramos. Meléndez Alonso explica que solicitou acceder ao expediente da xestión de augas deste ano tras ter coñecemento da factura da analítica, abonada pola Administración local. Entre a documentación, di, non atopou os resultados desas análises, polo que no pleno do 30 de xullo esixiu unha copia do expediente completo. Garanto que a auga que subministramos á veciñanza ten os parámetros correctos, asegura Isabel Gil A actual alcaldesa da localidade, a socialista Isabel Gil, confirma a este medio os niveis revelados nas analíticas. "Detectámolos nunha billa en concreto e comezamos a facer estudos da rede de subministro e da Estación de Tratamento de Auga Potábel, mais garanto que a auga que subministramos á veciñanza ten os parámetros correctos", matiza. A rexedora sinala que nos meses do verán os mananciais que mellor resisten a seca son os que maiores niveis de arsénico concentran. "Ademais, temos o problema da captación no río Tuño, onde hai unha minicentral hidroeléctrica. No verán tamén diminúe o nivel da auga e aumentan os niveis de arsénico", engade. Segundo Meléndez Alonso, durante a revisión dos expedientes nas oficinas do Concello puido comprobar a existencia dun informe da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil (CHMS) e con data do 13 de xullo, sinala que nove dos dez puntos de control do río Tuño presentaban niveis superiores aos recomendados. Tamén doutro da concesionaria das presas do río Tuño, Aprovechamientos Hidráulicos Gallegos S. A., que recoñece concentracións de arsénico "próximas aos límites legais para augas de abastecemento". Nel, a compañía descarta que "os aproveitamentos hidroeléctricos sexan a causa destes niveis de arsénico na auga". Unha causalidade que si defende a alcaldesa de Ramirás. Isabel Gil advirte que a problemática do arsénico na localidade "é moi complexa" que desde o Goberno local están a estudar diferentes solucións, mentres Meléndez Alonso asegura que non coñece ningunha proposta "a longo prazo". Desde 2019 a alcaldesa non fixo anda, lamenta Marcos Meléndez O concelleiro nacionalista reprocha á rexedora que a problemática da contaminación por arsénico centrou a súa campaña electoral nos comicios municipais de 2019. "Mais desde aquela non fixo nada", lamenta. Pola súa banda, Gil manifesta que por mor da pandemia e dos meses de confinamento "poucas cuestións puidemos arranxar". En tanto, o Concello volveu mercar depósitos de auga potábel. Unha solución para diluír a concentración de arsénico na rede de abastecemento que xa foi aplicada nos meses estivais de anos pasados.


Summary: As direccións dos Institutos de Ensino Secundario (IES) e dos centros de Formación Profesional (FP) de Pontevedra e dous da Coruña súmanse ao escrito dos directores dos IES de Compostela para lle comunicaren á Consellaría de Educación que non comezarán as clases o 16 de setembro.

Na tarde da cuarta feira facíase pública a carta enviada polos directores dos sete institutos de ensino secundario de Compostela ao inspector xefe de Educación da Coruña na que advertían da imposibilidade de comezar as aulas o 16 de setembro, día de inicio do curso escolar para Secundaria, Bacharelato e Formación Profesional -xornada que tamén coincide coa folga convocada no sector pola CIG, CCOO, CSIF e STEG-. Os motivos: a falta de resposta da Consellaría de Educación aos problemas que teñen estes centros á hora de adaptárense ao protocolo de volta ás aulas. "É imposíbel organizar os horarios do profesorado, asignar os espazos ao alumnado e, en consecuencia, abrir os centros o día 16 de setembro", afirmaban na misiva, que onte referendaron máis equipos directivos. Pontevedra súmase a Compostela Os doce centros de ensino secundario e de Formación Profesional de Pontevedra, CIFP Carlos Oroza, EPAPU Río Lérez, IES Frei Martín Sarmiento, IES Luís Seoane, IES Montecelo, IES Monte da VIla, IES Sánchez Cantón, IES Torrente Ballester, IES Valle Inclán e IES Xunqueira I, Xunqueira II, enviáronlle no día de hoxe o mesmo escrito ao inspector xefe territorial de Pontevedra. Tamén se sumaron institutos doutras partes da Galiza, como o caso do IES Rodeira de Cangas, o de Ponte Caldelas, o de Poio, o de Sanxenxo e o de Meaño. Segundo puido saber Nós Diario, os directores e directoras dos institutos de Lugo tamén prevén enviar nas próximas horas unha carta á xefatura territorial para comunicar que necesitan "un mínimo de sete días lectivos" para poder organizar os centros. No caso da Coruña, as direccións atópanse en conversas para decidir se se unen para reclamarlle á Xunta da Galiza medidas. Xa enviaron a súa misiva, de maneira conxunta, o director e a directora do IES Salvador de Madariaga e do IES Eusebio da Guarda. No escrito enviado inicialmente polas direccións dos IES composteláns explicábase que "se as vacantes e modificacións de horarios son publicadas e autorizadas o día 11, o comezo do curso non podería ser antes dos días 23, 24 e 25 de setembro. Cada día de atraso implicaría adiar un día o inicio do curso".


Summary: O Entroido simboliza a crítica e a loita que, durante o resto do ano, andan ou ben reprimidas ou ben soterradas polas autoridades públicas. Desde os seus inicios até o presente, simboliza unha época de recuperación da primavera, da vida, e do renacer despois dos duros meses de invernía. Nesta reportaxe facemos un breve repaso dos seus primeiros días, entre os que se inclúen o fareleiro, o oleiro ou os de comadres e compadres, que son présa do esquecemento dunha festa, din as expertas e participantes, que vai disolvendo os seus valores tradicionais a medida que se vai internacionalizando e coñecendo alén da Galiza.

Aínda que o desastre climático non deixe case oco para as escalas de grises e azuis no ceo, o tempo, co seu frío pasaxeiro e a súa calor intermitente, aínda amosa no paso dos días a evolución dunha estación que ten como último colofón a festa da troula, da burla, do cuspir cara arriba e da crítica pagá. O Entroido, coa máscara, o traxe e os sons acompañantes, é data sinalada en numerosas vilas galegas desde o remate do Nadal. Trátase dunha esmorga anárquica -non tanto hoxe, dirían as fontes consultadas- en contido e en calendario, xa que vai vencellada á celebración da festa rotatoria e procesional da tradición cristiá, a Semana Santa, e cuxos inicios nunca están claros, nin consultando as fontes do pasado nin escoitando as voces do presente; máis aínda se queremos falar dunha presada de xornadas antes do primeiro día grande da festa, que sobreviven grazas a súa reconversión en grandes festas de masas, ao mesmo tempo que en celebracións turísticas. "Este tipo de festa perdeu gran parte da crítica. As autoridades, sexan as de hoxe ou as do pasado, non gostan de que critiquen, precisamente, a súa posición de autoridade", di Antonio Reigosa "Lembro, aínda de pequeno, que este tipo de festa xa comezaba no propio mes de xaneiro, xa rematado o Nadal", comenta Antón Reigosa, etnógrafo e escritor. "É unha festa que cambiou moito. Perdeu gran parte da tradición do pasado debido a que a día de hoxe alcanzou unha forte turistificación. Antes o Entroido tiña unha forte carga crítica e de valores. Era a única ocasión do ano na que se podía protestar dunha maneira máis permitida grazas ao humor", sostén Reigosa. O estudoso indica que era a través non só do humor, senón tamén dos disfraces e máscaras, como se sinalaba as autoridades ou figuras de poder. "Este tipo de festa perdeu gran parte da crítica. As autoridades, sexan as de hoxe ou as do pasado, non gostan de que critiquen, precisamente, a súa posición de autoridade, polo que sempre foi unha festa máis ou menos coartada. A día de hoxe segue a selo, efectivamente", comenta o etnógrafo. Reigosa remóntase até o franquismo para sinalar a decadencia do espírito orixinal desta festa: "Foi xa na Guerra Civil cando se produce a separación entre un Entroido que podemos definir como clásico e o Entroido dos nosos días. A represión da época non convidaba á crítica, tampouco os tempos de posguerra… Moita xente maior, que viviu aqueles anos de comezos de século, dicíame que notaban alí a ruptura entre dúas maneiras de festexar". A festa das máscaras é tamén algo hoxe indisociábel da Igrexa católica. "Ela marca o rito", di Reigosa, "o que pode procurarse nun primeiro momento como unha festa pagá, vencellada á agricultura e ás colleitas, adquiriu desde hai séculos unha forte influencia cristiá", engade, "de algunha maneira ou doutra, sempre foi un xeito de voadura controlada da crítica". Mais a mascarada segue a conservar o seu desfile de días, días como o fareleiro ou o oleiro que xa viñan sinalados pola tradición e que foron recollidos, tamén, por personaxes como Vicente Risco, coñecido ourensán e intelectual do século XX, que xa na "Etnografía" da Historia de Galicia de Ramón Otero Pedraio apuntaba certos días senlleiros da celebración, entre eles os menos coñecidos por aquelas e aqueles que non son habitantes de zonas con forte tradición de troula nestas datas. "O tempo de Entroido comeza no Domingo Fareleiro mais ás veces xa antes se nota unha sorte de impaciencia, de formigueo ou de ganas de troula, precursores do Entroido. Toques de corno que se senten dun lugar a outro, de moi lonxe, o estrondo dunha 'lata de gas' empregada como tamboril, tocada con dous paus, anuncian na aldea, e antigamente na vila ou na cidade, que xa ven aí o Carnaval", detallaba o escritor da Xeración das Irmandades por encargo de Otero Pedraio. "Os estudantes das escolas, colexios, e institutos recortaban en pano a figura dun burro e levábana prendida cun fío a un dos dedos da man; pintábana con xiz e tirábanlla ás persoas no lombo; ao turrar polo fío, o burro quedaba pintado na roupa da vítima", relataba Vicente Risco. En relación a ese primeiro día, contaba Risco, advertindo toda a improvisación que bulía no ar, que eran os rapaces quen, aínda vestidos de civís, agochaban nos seus petos materiais de po de todo tipo de orixe, desde fariña branca até cinza, pasando pola borralla e, incluso, os "burros": "Os estudantes das escolas, colexios, e institutos recortaban en pano a figura dun burro e levábana prendida cun fío a un dos dedos da man; pintábana con xiz e tirábanlla ás persoas no lombo; ao turrar polo fío, o burro quedaba pintado na roupa da vítima", relataba o escritor. Hoxe, a cousa vén actualizada, cóntanos Adriana Jiménez, membro da Comisión de Festas de Xinzo de Limia: "Agora o día fareleiro é máis unha batalla de fariña. Antes non era así, era moito máis improvisado. A xente levaba fariña nos petos e tiraba a fariña a mantenta para facer a broma, por sorpresa. Hoxe está programado como unha gran batalla e imos xa vestidos para ela (ri), desde a mañá cedo, ás once, e dependendo de se fai sol, xa comeza a fariña na praza Maior". A festa cambiou até o punto de que, se antes a Igrexa ou o poder de autoridade do estamento nobiliario marcaban o que se podía facer, cando facer e como facelo, hoxe ese lugar vén ocupado por administracións como, incluso, a Xunta de Galiza: "Hai doce anos comezamos co sábado do petardazo: creouse porque Galicia Calidade, a Xunta, agasalla un reloxo que fai a conta atrás cos días que faltan para o seguinte Entroido; ese sábado ás doce ponse a cero, co que xa comeza o Entroido. O seguinte é o domingo fareleiro. É dos máis íntimos, xa que non hai aínda moita aglomeración nin tanto turista nin tanta participación, polo que é case o que máis queda para nós; é ben complicado despois da declaración de Interese Turístico Nacional". Seguindo as palabras do intelectual de Nós, despois do fareleiro (tamén chamado "Lambedoiro", pola parte de Chantada) entra, deseguido, na axenda, o xoves de compadres. Segundo o conta Risco, reatopámonos cun dos ritos máis mantidos no Entroido, tamén hoxe, a pesar de que quen nolo conta fala das formas da festa na pre-guerra, das batallas entre homes e mulleres: "as mozas facían con palla e farrapos uns bonecos, os compadres, paseábanos na punta dun pau, e logo queimábanos ou procuraban queimalos. Os mozos, con grande algueirada, querían quitalos, para que non lle poidan pór lume, e armábase grande pelexa na que interviñan a auga, a borralla, as chisnas, etc. Hoxe son os rapaces os que fan esto, e os compadres soen ser de papel de seda de cores ou de periódico", explicaba Risco. No caso de Laza, Xinzo de Limia ou Verín, dependendo da localidade, seguen a ser ritos marcados os chamados "domingo fareleiro", "domingo corredoiro" ou "oleiro" e os xoves de comadres, así como o colgamento do Meco, Este "xoves de compadres" tradúcese nos nosos días nun "sábado de comadres" que unifica esta antiga quinta feira co domingo "corredoiro" no caso de Xinzo, explica Adriana Jiménez, membro da Comisión de Festas de Xinzo de Limia: "Temos nos nosos días o sábado de corredoiros, o que vén sendo Comadres. Hai cuadrillas de mulleres que van cear en grupo, con charangas, e os homes vístense de mulleres. Logo está o domingo corredoiro, que é o primeiro día en que saen as pantallas, o noso disfrace típico, o máis especial, o que leva todo o ano gardado". No caso de Laza, Xinzo de Limia ou Verín, dependendo da localidade, seguen a ser ritos marcados os chamados "domingo fareleiro", "domingo corredoiro" ou "oleiro" e os xoves de comadres, así como o colgamento do Meco, "un bébedo que colgaron para facer mofa del; de aí nace a figura do Meco. Nós facemos unha procesión con el; vai nun carro acompañado de personaxes típicos como a vaca, as corozas, os gordos, o home da Aguillada... e vai nunha procesión cos fachós e provoca un corredor no que imos co meco e coida de nós todo o Entroido", di Adriana Jiménez. A través de Adriana coñecemos algunhas singularidades do entroido de Xinzo, que aínda conserva tradicións desta "primera parte" das dúas semanas e media de festa que promete a carnavalada, como é a batalla de fariña que se dá no día fareleiro. "Ese domingo xogamos ás olas. Estas hoxe son mercadas polo concello, encargadas a un artesán. Antigamente só o facían os mozos, hoxe son homes e mulleres, e lánzanse as olas os uns aos outros", detalla Adriana, "hai olas con fariña, confetti, caramelos…", mais, di esta esmorgante en coincidencia con Reigosa, o peso das vellas tradicións vai atopando na modernidade outro tipo de ritos e xeitos. "Antes, non hai moito, o que rompía a ola tiña que pagar o viño aos que xogaban con el. O xogo das olas é primeiro na praza Maior, trasládase á rúa dos viños e remata na praza de Oriente. A última ola adoitámola deixar para un xogador veterano, de hai moitos anos, que rompe a derradeira", explica Jiménez. "Aquí non é como en Verín, non temos xoves de Comadres ou Compadres, nós vivimos as tres sextas antes da semana grande, a semana antes do Entroido; son para os folións, os previos antes da semana grande", remarca Jacobo García, participante do Entroido de Laza, que serve de mostra para apreciar a disparidade e variedade que o Entroido mostra, máis aló da uniformidade que lle outorgan a esta festa méritos como o de Interese Turístico Nacional. "Son percorridos que se fan cos fachós e bombos. Vanse percorrendo as rúas de Laza, Souteliño e Cimadevila pola noite. Antes facíase máis tarde pero a pandemia obrigou a adiantar a hora. Imos quentando un pouco os motores, o que son os chocos adoitamos sacalos despois, xa logo das doce uvas hai veciños de Laza que están cos chocos postos. Para nós, en canto acaban as campanadas do Ano Novo, xa é o tempo de Entroido", conta García. Logo, veñen os días grandes, sobradamente coñecidos, mais é Risco quen nos volve lembrar, outra vez, a necesidade de deportividade nunha festa da vida: "As bromas do Entroido hainas que aturar, por pesadas que sexan, por máis que sexan procaces, ferintes, insultantes ou groseiras. A mala educación consiste xustamente en levalas a mal ou enrabecharse por elas. Non está permitido entre persoas ben criadas o desbotalas ou responder violentamente de palabra ou de obra".


Summary: "Estamos creando un novo proxecto común. Convocamos á xente que ten ilusión para que se achegue ás asembleas, que achegue a súa opinión", sinalan desde a plataforma pola autodeterminación

Causa Galiza fixo unha lectura do proceso final de constitución do novo movemento político, que terá o seu punto de concreción o vindeiro 14 de xullo, coa realización da Asemblea Nacional Constituinte, na que confluirán os debates e achegas procedentes das asembleas abertas nas diferentes comarcas. Aurélio Lopes recordou que "desde o minuto cero, Causa Galiza estivo presente e alimentando este proceso. Fixémolo porque considerábamos positva a creación dunha frente plural, situada no nacionalismo e na esquerda". Neste sentido apuntou que "o elemento fulcral para nós era posicionarse ante o fin de ciclo histórico, situando o novo movemento político en posicións superadoras da vella estratexia autonomista, que nós sempre denunciamos". A este respecto José Antom Maceiras valorou que "son tempos de esperanza. Tempos nos que a política soberanista e independentista, a idea de crear un Estado galego, unha República Galega, avanzan". A soberanía, no centro do debate Causa Galiza valorou que a idea da soberanía nacional de Galiza comeza a situarse no debate político. Aurélio Lopes considerou que para Causa Galiza "era fundamental que o movemento político se situase tanto ideoloxicamente como organizativamente por un proxecto superador da estratexia e do modelo organizativo do BNG". "Cremos que os documentos que van a debate nas comarcas son claramente superadores da vella estratexia autonomista. Formulan sen nengún tipo de ambigüedade como obxectivo político a independencia deste País. Formulan sen nengún tipo de ambigüedade a necesidade de exercer a autodeterminación e formulan tamén, sen nengún tipo de ambigüedade, a necesidade de traballar para crear unha nova cultura política, un novo modelo organizativo que traballe no día a día para conquistar ese marco de soberanía, un Estado Galego". José Antom Maceiras valorou que as demandas fundamentais de Causa Galiza están recollidas no novo movemento político. "Fica perfilar e potenciar os documentos", apuntou. Maceiras sinalou que "o futuro está aberto. Hai que ir adiante. É o inicio". Boa oportunidade "O Estado é perfectamente consciente do proceso de acumulación de forzas en favor da soberanía que se está a dar en Euskal Herria e Catalunya. Temos que facer os deberes en Galiza para conectar con ese tren soberanista. A Asemblea Nacionalista do 14 de Xullo é unha boa oportunidade". A plataforma tamén fixo un chamamento a participar no próximo Plenario Nacional de Causa Galiza do 8 de xullo.


Summary: O venres pasado comezou a aplicarse un confinamento domiciliario moi semellante ao da primavera, que non semella estar contribuíndo a reducir a incidencia. O Goberno luso decidiu pechar durante 15 días os centros de ensino. A situación é moi grave en todo o país, incluídos os concellos na fronteira con Galicia

Portugal conseguira pasar a primavera e o verán cun número moi reducido de contaxios de Covid-19 e de mortes asociadas a esta enfermidade, moi lonxe dos niveis que se acadaron, especialmente entre marzo e abril, en España, Italia e noutros países europeos. A clave estivera na aplicación temperá de medidas de control, en paralelo coa súa adopción no Estado español, nun momento en que a pandemia aínda non chegara ao país luso.Este mércores notificouse a detección de 14.647 novos casos nas 24 horas anteriores e os datos deste xoves (13.544 casos e o récord de 219 mortes), foron moi semellantesPorén, todo mudou este outono. No mes de novembro as cifras de novos casos mantivéronse durante varias semanas por riba das 5.000 infeccións diarias. A pesar das restricións impostas en boa parte do país, a Incidencia Acumulada chegou ás festas de Nadal por riba dos 500 casos por cada 100.000 habitantes e entón a mobilidade entre concellos e as reunións familiares contribuíron a multiplicar as infeccións. A propagación da enfermidade nesas datas está a provocar neste mes de xaneiro unha situación dramática. Este mércores notificouse a detección de 14.647 novos casos nas 24 horas anteriores e os datos deste xoves (13.544 casos e o récord de 219 mortes), foron moi semellantes. A incidencia acumulada, por riba de 1.300 casos, é das máis altas do mundo, nun nivel semellante á da República Checa ou Irlanda e moi por riba da que se rexistra no Estado español, tamén das máis elevadas do planeta.Estas cifras levan semanas poñendo o sistema sanitario portugués ao límite, especialmente na área de LisboaEstas cifras levan semanas poñendo o sistema sanitario portugués ao límite, especialmente na área de Lisboa. O número total de persoas ingresadas cun diagnóstico positivo de Covid-19 achégase ás seis mil, case o dobre que no peor momento do outono e cinco veces por riba do máximo da primavera. Dende hai días veñen adiándose as operacións cirúrxicas non urxentes e moitos doentes foron trasladados duns a outros hospitais pola falta de camas.Confunamento e peche de escolasEsta situación levou o venres pasado a impor un confinamento domiciliario en Portugal, semellante ao da primavera, pero mantendo abertos os colexiosEsta situación levou o venres pasado a impor un confinamento domiciliario en Portugal, obrigando á poboación a permanecer na casa, agás para realizar compras esenciais (toda a hostalaría e o comercio están pechados, agás tendas de alimentación, farmacias), acudir ao médico, facer deporte ao aire libre ou asistir a persoas maiores ou dependentes. Ademais, o teletraballo é obrigatorio. O confinamento ditado a semana pasada era moi semellante ao que se aplicou na primavera en Portugal (e tamén en España), pero cunha diferenza importante: os centros de ensino permanecían abertos. O Goberno portugués subliñara a importancia social de manter abertas estas instalacións e o prexuízo causado á parendizaxe de parte do alumnado durante o peche da pasada primavera.Nas últimas horas o Executivo mudou radicalmente o seu criterio nesta cuestión, decidindo o peche de todas as escolas e institutos durante un mínimo de 15 díasPorén, nas últimas horas o Executivo mudou radicalmente o seu criterio nesta cuestión, decidindo o peche de todas as escolas e institutos durante un mínimo de 15 días, sinalando que estas dúas semanas lectivas serán recuperadas no Carnaval, a Semana Santa ou ao remate do curso. Ademais, dende esta fin de semana todas as misas e outras actividades relixiosas fican suspendidas.O peche dos colexios está en parte motivado polo aumento da preocupación polo impacto que pode ter no país a propagación da variante do virus descuberta no Reino Unido, máis contaxiosa e cada vez máis prevalente no país. Calcúlase que xa representa ao redor do 13% das infeccións rexistradas nos últimos días, medrando un 70% cada semana. Expertos prevén que dentro de tres semanas podería representar o 60% de todos os casos."Só pedimos que fiquem em casa, senão não aguentamos"O peche dos colexios está en parte motivado polo aumento da preocupación polo impacto que pode ter no país a propagación da variante do virus descuberta no Reino UnidoXa durante a fin de semana fíxose evidente que as medidas non eran suficientes e que, ademais, unha parte importante da poboación decidira incumprilas, obviando todas as recomendacións lanzadas polas autoridades sanitarias: o confinamento só reduciu nun 30% a mobilidade. Este luns o primeiro ministro, António Costa, anunciou a adopción de medidas máis duras, alertando de que "estamos a viver o momento mais grave desta pandemia". Costa advertiu de que "não está só em causa a pressão sobre o Serviço Nacional de Saúde, sobre o esforço extraordinário que médicos enfermeiro, técnicos auxiliares, assistentes operacionais todos estão a fazer" senón que "o que está verdadeiramente em causa é a saúde e a vida de cada um de nós e das pessoas que nos rodeiam"."Estamos muito próximos do limite", di a ministra de Saúde, alertando de que varios hospitais da rexión de Lisboa "estão numa situação muitíssimo complexa"E este mércores, perante o novo récord diario de casos diagnosticados no país e coa nova do falecemento de 200 persoas máis, a ministra de Saúde, Marta Temido, subliñou que "a gravidade da situação está à vista" e comentou que as estruturas do sistema de saúde "estão num extremo de utilização". "Estamos muito próximos do limite", engadiu, alertando de que varios hospitais da rexión de Lisboa "estão numa situação muitíssimo complexa".A cidadanía portuguesa está chamada ás urnas este domingo, nunhas eleccións presidenciais nas que Marcelo Rebelo de Sousa debe gañar con claridade, pero que poden rexistrar unha participación historicamente baixaNos últimos días, ademais, foron moitas as voces expertas, así como profesionais sanitarios de distintos lugares do país, que fixeron chamamentos ao Goberno para endurecer as medidas e, sobre todo, á poboación para que cumpra as normas e recomendacións. "Já não sei como poderemos passar mais esta mensagem à população. Só pedimos que fiquem em casa, senão não aguentamos", dicía este mércores unha médica lisboeta. E, de igual xeito, un dos asesores das autoridades sanitarias no norte do país alertou de que a pandemia de Covid-19 pode ser "a maior tragédia" da historia de Portugal, avogando por "fechar tudo" para combatela.Neste contexto, ademais, a cidadanía portuguesa está chamada ás urnas este domingo, nunhas eleccións presidenciais que non puideron ser adiadas legalmente. Aínda que en principio non debería haber grandes sorpresas (as sondaxes indican que o actual Presidente da República, Marcelo Rebelo de Sousa, obterá máis do 50% dos votos na primeira volta), a pandemia podería reducir moito a participación nos comicios, dando lugar a resultados non esperados, sobre todo no que atinxe ao resto dos candidatos. Situación moi grave en todo o país, tamén nos concellos da fronteira con GaliciaDos concellos que se atopan na fronteira con Galicia tan só Valença, Monção e Vinhais baixan dunha incidencia acumulada de 1.000 casosSon moitos os concellos con incidencias acumuladas por riba dos dous mil casos por cada 100.000 habitantes nos últimos 14 días e a propia cidade de Lisboa supera unha IA de 1.000 casos (1.039), algo inferior na cidade do Porto (741). De feito, dos concellos que se atopan na fronteira con Galicia tan só Valença, Monção e Vinhais baixan desa incidencia acumulada de 1.000 casos, acandando niveis moi preocupantes en Vila Nova de Cerveira (1.347), Ponte da Barca (1.637) ou Chaves (1.380). Nos últimos días dende a Xunta advertiuse do risco que a situación que se está a vivir no Norte de Portugal ten para os concellos galegos da fronteira. De feito, boa parte das localidades do Baixo Miño presentan incidencias acumuladas que tamén roldan os 1.000 casos, como Tomiño, Tui, Arbo, Salvaterra do Miño, As Neves, Crecente. De igual xeito, nos concellos ourensáns da raia seca hai varios que tamén presentan un elevado número de contaxios; é o caso de Verín, Oímbra, Vilardevós, Monterrei, Calvos de Randín, Muíños e, en xeral, de toda a comarca da Limia, con moita relación co país veciño.


Summary: O número de familias que se atopan nesta situación no noso país duplica as existentes hai cinco anos, segundo o estudo do Foro Económico de Galiza.

En Galiza hai no 2015 un total de 35.500 fogares que con contan con ningún tipo de ingresos. Nin por traballo, nin por prestación, nin axudas... É a cifra máis alta da serie histórica analizada co comezo da crise: 35.500 fogares, o duplo dos existentes en 2010. Naquel ano estaban sen ningún tipo de ingreso 17.500 fogares. Durante 2011, 2012 e 2013 o número de familias nesa situación foi aumentando paulatinamente, chegando a 35.100 fogares en 2013. Comezou a descender en 2014 (34.300 familias), mais neste 2015 volveu haber incremento. A fin das prestacións por desemprego, o paro endémico en determinadas situacións... son algúns dos factores que poden axudar explicar o drama destes milleiros de fogares que carecen actualmente dalgún tipo de ingreso. Un dado positivo: por primeira vez desde 2009 o número de fogares onde todos os seus activos son ocupados aumenta en termos inter-anuais A isto hai que engadir que hai 94.900 vivendas onde todos os activos están no desemprego, un número que malia elevado, supón un descenso a respecto de comezos de 2014, cando nesta situación había por volta de 101.500 fogares. Porén, segue a ser un número moi, moi superior ao existente hai cinco anos, cando a crise xa comezaba a bater con nitidez en Galiza. Daquela había 61.600 familias nese estado -todos os activos no desemprego-, o que supón 30.000 fogares menos que na actualidade. Un dado positivo: por primeira vez desde 2009 o número de fogares onde todos os seus activos son ocupados aumenta en termos inter-anuais, situñandose neste ano en 517.800. Mais, outra vez, a comparativa con 2010 é demoledora: daquela había 567.400 familias con todos os membros ocupados, o que supón 50.000 fogares máis do que na actualidade.


Summary: A partir deste domingo 8e abril volta a Silleda o Mes Cultural de Axuda ao Pobo Saharauí. Cinco citas culturais repartidas ao longo de catro fins de semana. Teatro, música, humor e unha andaina solidaria compoñen a programación desta sexta edición, cuxa recadación será destinada ao programa de familias acolledoras galegas Vacaciones en Paz.

O certame organizado por Solidariedade Galega co Pobo Saharauí (Sogaps) volver poñer o foco de atención na situación de urxencia que vive a poboación do Sáhara Occidental, cunha parte do territorio baixo ocupación marroquina e sen recoñecemento por parte da ONU. Todo o recadado será destinado ao programa de acollida de nenas e nenas saharauís que, durante o verán, permite gozar a estes pequenos dunhas vacacións lonxe dos Campamentos de Refuxiados. A primeira cita terá lugar este domingo 8 de abril ás 18:30 horas no auditorio Manuel Dopazo coa obra "Non máis muros", protagonizada polas nenas e nenos do grupo Máis aló do Ulla, que presentarán esta orixinal proposta coa educación como protagonista. A entrada terá un custo de recadación de 3 euros. O domingo 22 de abril chega "Mofa e Befa: Cranios privilexiados ou crítica da razón perralleira", a exitosa e filosófica obra de Producións Excéntricas executada por Victor Mosqueira e Josito Porto. A entrada para este espectáculo custa 5 euros. A música tamén terá o seu oco nesta sexta edición. Será o 29 de abril coa 25 edición do Festival de Bandas de Música de Silleda. Vai ter lugar no auditorio da Semana Verde, ás 17:30 horas . Durante a cita, vaise proxectar un vídeo sobre a situación dos campamentos de refuxiados. A sexta feria día 4 de maio o actor e humorista Marcos Pereira presentará o seu monólogo "Armarios Empotrados". Cun donativo de 5 euros, a cita terá lugar ás 21:00 horas na Casa da Cultura de Silleda. O Mes Cultural de Axuda ao Pobo Saharauí rematará coa xa típica andaina solidaria, desta vez pola contorna da vila de Silleda. Será o domingo 20 de maio ás 09:30 e partirá da Casa da Cultura, cunha recadación solidaria de 5 euros.


Summary: Isaac Xubín cóntantos en Melé a cinco, o blog de rugby de Praza, a historia dun rapaz de trece anos, grande de corpo pero máis grande aínda de espírito.

Isaac Xubin cóntantos en Melé a cinco, o blog de rugby de Praza, a historia dun rapaz de trece anos, grande de corpo pero máis grande aínda de espírito. Cathal ten menos de trece anos pero o seu corpo é o dun rapaz de dezaoito. O seu peito enche con toda a dignidade que cómpre a camiseta azul do Muskerry RFC, o equipo de Iniskarra. E cando sae da casa descalzo pero cos calcetíns subidos, coas botas nunha man e co capacete de rugbi enrugado e mol na outra, o Señor Fowler acariña o pelo castaño e mesto do mozo, herdanza da bravísima e teimuda cabeza de seu pai, para animalo con enerxía e paixón: "Come on Muskerry! Come on boy!" Cathal sube á parte de atrás do coche en silencio, concentrado, poñendo os enormes ollos verdes nun lugar concreto do infinito onde o rapaz se atopa en paz cos seus pensamentos. Ao chegar ao campo o pai átalle as botas e Cathal volta correndo daquel punto lonxincuo do infinito, arestora mira todo ao seu redor: os compañeiros, as porterías, a herba verde e o grupo de xogadores contrarios facendo grupo na outra beira do terreo de xogo. Hai un señor con botas de goma pintando as liñas de cal. O rapaz ponse un pouco nervioso e comeza a recitar unha ladaíña de preguntas que o pai, xa co termo de té nas mans, resposta con paciencia unha tras da outra até que o partido dá comezo e pode empatizar tranquilo cos outros pais mentres o Señor Fowler mantén o vigor do seu soporte: "Come on! Come on Muskerry!" E nas bocas dos pais, que naturalmente só desexan a vitoria, queixas marmuradas ao pé da banda, árbitro un pouco caseiro, inexperto, que prexudica clamorosamente a Muskerry Transcorren os primeiros minutos da segunda parte e Cathal recibe o balón, consegue evitar a primeira placaxe, rompe a liña defensiva, ségueo toda a dianteira do Muskerry RFC, o pai énchese de orgullo e o Señor Fowler tenta empurrar coa voz ao rapaz dende o valado metálico que o separa do campo: "Come on Cathal! Come on boy!" E o rapaz corre e corre movendo o seu grande corpo, percute contra a dianteira contraria, xírase e agarda o apoio dos compañeiros que chegan coa forza da inercia da carreira. Os contrarios vense desbordados no ruck, o pequeniño medio de melé de Muskerry abre o balón á liña e o primeiro centro pousa o balón na zona de ensaio. Os minutos pasan, o partido avanza, as ocasións sucédense, placaxes, agrupacións, ensaios e xogadas que os adestradores miran con atención e ollos reflexivos para percibir e gozar das leccións asumidas, a coraxe e o progreso dos pequenos discípulos. E nas bocas dos pais, que naturalmente só desexan a vitoria, queixas marmuradas ao pé da banda, árbitro un pouco caseiro, inexperto, que prexudica clamorosamente a Muskerry, o equipo de Iniskarra, que perde o partido por un triste punto de diferenza. ... Le o resto da historia en Melé a cinco


Un 20 de outubro de 1933 a praza principal de Malpica enchíase para recibir o teatro de títeres do Retablo dos Fantoches, no marco das coñecidas Misións Pedagóxicas. Era o día no que José Val de Omar, Ramón Naya, Fernández Mazas, Miguel Prieto e Urbano Lugrís, xunto a Rafael Dieste iniciaban en Malpica as representacións de monicreques que as Misións Pedagóxicas representaron por todo o Estado.Unha historia digna de recuperar como fai cada ano o Concello de Malpica, que celebrará este domingo o seu LXXXVII Aniversario cunha programación cultural adaptada. Así, para este domingo, 25 de outubro e no Centro Cívico, está previsto ás 17:30 horas a visita á exposición fotográfica guiada por Xurxo Alfeirán. Ás 18:00 horas haberá unha sesión de títeres, con 'Novos lobos' e ás 19:00 horas a actuación de Xacarandaina, unha agrupación de baile tradicional. Contarase con estritas medidas de seguridade ante a incidencia da COVID-19 en Galicia, e o aforo será limitado. Máis información A historia das Misións Pegágóxicas en Malpica por Xurxo Alfeirán.


Summary: Será este domingo, 20 de xullo, organizado pola Iniciativa Galega pola Memoria. Unhas 300 persoas asistirán ao acto no que, entre outras cuestións, leranse as conclusións do Relator da ONU para a Verdade, a Xustiza, a Reparación tras a súa visita a Galiza.

San Simón, máis unha vez. A illa que foi presidio de milleiros de anti-franquistas acollerá outra vez a Homenaxe Nacional ás Vítimas do Franquismo, acto organizado pola Iniciativa Galega pola Memoria (IGM). "Alí iremos máis de 300 persoas, que é o número correspondente á pasaxe de tres viaxes do barco que a Xunta de Galiza e o concello de Redondela facilitan para a realización da devandita Homenaxe", indican desde a organización. Os actos comezarán cunha intervención da historia da illa como penal franquista, "onde estiveron varios miles de presxs políticos republicanxs, para actualmente estar nun estado de abandono por parte das autoridades, tanto estatais, como autonómicas". "Agora, nese lugar de memoria, celébranse festivais de música, un auténtico agravio á memoria das miles de persoas que estiveron nesa illa presas e das innumerabeis persoas que alí asasinaron" A continuación procederase a ler as conclusións á visita que o Relator da ONU, Pablo de Greiff, fixo o pasado xaneiro a Galiza, "para coñecer de primeira mán as impresións dos grupos memorialistas galegos sobre o grao de cumprimento no que atinxe ao respecto aos dereitos humanos que existe, tanto no estado español, como na Galiza". En base ás xuntanzas mantidas en Galiza Greiff redactou unhas conclusións preliminares nas que, sinala a organización, "dálle un tirón de orellas ao goberno español, porque non está cumprindo as diferentes lexislacións que en materia de dereitos humanos teñen asinado como estado, aínda manteñen a impunidade dos crimes do franquismo mediante a todavía hoxendía tristemente vixente Lei de Amnistía de 1977". O acto pecharase coa lectura dun poema por parte de Manolo Rivas e a ceiba de pombas.


Summary: Con esta información, 'Nós Diario' achégase aos criterios empregados por Gobernos con lingua propia para subvencionar os medios de comunicación. Nesta ocasión, abórdase o caso dos Países Cataláns, cunha aposta dos Executivos na prensa que comunica na lingua propia e na que ten edicións en catalán.

Os tres gobernos autonómicos dos Países Cataláns teñen estipulados métodos de axuda á prensa en catalán. No caso de Andorra, onde o catalán é a lingua do Estado, simplemente non existen medios noutra lingua que non sexa o catalán e no caso de Catalunya Norte non existen axudas aos medios en catalán, excepto algunhas locais. Pero os medios norcataláns pódense acoller tamén ás axudas ofrecidas pola Generalitat de Catalunya, xa que de feito calquera publicación en catalán ou en occitano, dous dos tres idiomas oficiais de Catalunya, pode acollerse ás mesmas. Estas axudas, as da Generalitat de Catalunya, son por iso as máis fortes en termos de financiamento. O montante varía anualmente dentro dunha franxa que chegou ao tope o ano 2010 con 22 millóns de euros a repartir e que tivo o seu momento máis baixo en 2013 con seis millóns. No caso concreto dos diarios hainas de dous tipos: subvencións estruturais, tanto a publicacións en papel como a publicacións dixitais, e subvencións a proxectos. As subvencións estruturais son de carácter anual e están moi regradas. O Goberno non pode decidir se as outorga ou non senón que calquera publicación que cumpre os requisitos recíbeas de forma automática en función dunha serie de parámetros. Hai uns parámetros básicos para acceder ás mesmas que son acreditar un mínimo de tres traballadores na empresa editora ou un 35% respecto dos gastos de redacción que se pretenden subvencionar a partir dun mínimo de 25.000 euros anuais. Calquera publicación que supere esta cualificación recibe un montante de diñeiro que se calcula de maneira automática, dependendo de se é un diario en papel ou dixital ou ambas as cousas, da periodicidade, do ámbito de difusión, etcétera. No caso dun diario de papel de distribución nacional, como sería Nós Diario, o método de cálculo da subvención tería en conta os seguintes parámetros: 1. A difusión acreditada cos datos dunha empresa auditora, por exemplo OJD. Neste caso o diario cobraría 400 euros por número e 0,060 euros por exemplar difundido, máis 100 euros por número se ten edicións rexionais. 2. No caso de que o diario non presentase datos da empresa auditora cobraría 375 euros por número máis 0,01 euros por exemplar, acreditados os exemplares por medio das facturas de impresión. O mesmo diario podería acceder tamén a subvencións como diario dixital e ademais podería pedir unha subvención de apoio á profesionalización que pode chegar a ser de até 12.000 euros en total se acredita ter máis de tres redactores con contrato profesional. Estas cifras, evidentemente, están suxeitas á cantidade total do diñeiro destinado ás subvencións. Se a suma de todas as cantidades a pagar supera a capacidade prevista, a cifra redúcese proporcionalmente a todas as publicacións até cadrar con ese importe. No ano 2020 as subvencións estruturais a diarios en papel, por exemplo, significaron 800.000 euros para La Vanguardia, pola súa edición en catalán, ou 600.000 para El Punt Avui, El Periódico ou Ara e perto de 200.000 euros para os diarios locais de cidades como Lleida, Manresa, Vic ou Girona. Alén das subvencións estruturais Ademais desta subvención estrutural existen subvencións a proxectos e a adxudicación da publicidade institucional, que teñen un carácter máis discrecional e que foron fonte de conflitos polas discriminacións de tipo político. Especialmente criticouse que cada vez a Generalitat inviste máis en publicidade que na subvención estrutural, para ter así unha maior marxe de discrecionalidade política. Con todo, a Generalitat está obrigada por lei a publicar as memorias de toda a publicidade contratada cada ano, ao máximo detalle, así que non pode haber favores que non sexan visíbeis. Segundo a memoria de 2020 o diario en papel que recibiu máis diñeiro en publicidade foi La Vanguardia (2.648.987 euros). Generalitat Valenciana e Govern Balear Polo que respecta á Generalitat Valenciana e ao Govern Balear as subvencións tamén existen baixo o mesmo criterio de apoio aos diarios en lingua catalá pero o montante é moito menor. No caso da Generalitat Valenciana as subvencións a medios de comunicación achéganse aos tres millóns de euros en total. Para a súa repartición intervén unha comisión valoradora que é a que toma a decisión dos importes a partir dunha serie de características, adxudicando puntos. No caso de prensa escrita diaria, por exemplo, conta o número de páxinas (20 puntos se son 32 páxinas, 60 puntos se son máis de 52, etcétera), a difusión diaria, que tamén xera unha escala de puntos e no caso de que o xornal sexa só parcialmente en catalán, o número de páxinas en lingua propia. A cifra da subvención resulta do cómputo final de puntos e ten carácter obrigatorio, non se pode discriminar politicamente. Finalmente no caso das Illas Baleares destínanse 635.000 euros a subvencionar os medios de comunicación en lingua catalá.


Summary: Nas últimas horas, xusto cando golpeou o norte da maior das Antillas, o furacán Irma recobrou intensidade e voltou a se situar na categoría 5, a máxima da escala Saffir. É a primeira vez nun século que un furacán categoría 5 atinxe Cuba. Está previsto que alcance a costa de Florida esta noite. Un cuarto da populación dese estado norteamericano ten de ser evacuada.

As informacións disponíbeis até o momento indican que a pasaxe de Irma, un furacán con ventos de até 250 quilómetros por hora, non deixou nengunha vítima mortal en Cuba. O fenómeno alcanzou o norte do país, o arquipiélago de Camagüey. A temperá evacuación das populacións decretada polo goberno da Habana funcionou á perfección e voltou a mostrar o alto grao de organización dos servizos de emerxencia cubanos, moi afeitos a se despregar perante as inclemencias meteorolóxicas. Mais a historia aínda non concluíu. Irma vai chegar tamén á capital cubana e prevense ondas de 5 metros e inundacións costeiras que poderían adentrarse até medio quilómetro terra adentro. Cando abandone Cuba este domingo, o furacán rumará en dirección ao estado de Florida. A previsión é que atinxa territorio dos EUA pola mañá e cruce inteiro Florida ao longo de 30 horas de ventos devastadores. As autoridades ordenaron a evacuación de 5,6 millóns de persoas, un cuarto da populación deste estado que se acha a apenas 100 millas mariñas da maior das Antillas. Tamén no estado de Georgia por volta de 540.000 persoas terán de abandonar as súas casas para se poren a salvo do fenómeno. Na súa pasaxe polo Caribe -Barbados, Porto Rico, Illas Virxes Británicas...-, o Irma matou no mínimo 23 persoas.


Summary: Expertos xuristas amosan de maneira conxunta en varias universidades do Estado -tamén en Galicia- o seu "rexeitamento" ás reformas penais do PP por "endurecer a resposta penal sen xustificación" ou "criminalizar a protesta cidadá" e cargan tamén contra o pacto antiterrorista PP-PSOE.

A Facultade de Dereito da Universidade da Coruña acolleu este mércores un acto de protesta do Grupo de Estudos de Política Criminal (GEPC) contra a próxima reforma do Código Penal. Foi un acto que se repetiu simultaneamente en arredor de vinte universidades do Estado máis por parte desta asociación que xuta uns 150 xuristas -entre docentes, xuíces e fiscais- que impulsaron esta acción na que advirten de que as modificacións do Executivo suporán o "endurecemento da resposta penal sen causa xustificada e unha criminalización da protesta cidadá". O grupo de expertos xuristas amosa o seu "rexeitamento ao contido e á forma" do novo Código Penal que prepara o Goberno Na Coruña, foron os profesores Carlos Aymerich, José Antonio Ramos, Xulio Ferreiro e Santiago Roura os que deron lectura a un manifesto conxunto en todo o Estado no que o GEPC amosa o seu "rexeitamento" tanto "ao contido como a forma" do novo Código Penal. Para estes expertos, a reforma "dá un salto cualitativo no endurecemento da resposta penal sen que exista estudo rigoroso ningún previo da situación do sistema penal español nin xustificación racional para facelo". Así, lembran que as taxas de poboación penada e penitenciaria no Estado "son extremadamente altas" máis cando as taxas de delincuencia "son inferiores á media europea". Malia as afirmacións dalgúns, estes xuristas advirten de que o Código Penal vixente contempla penas "de duración superior aos canons europeos" que permiten ata unha estadía efectiva na cadea de "ata corenta anos". E van máis aló. "A introdución da cadea perpetua como vértice do sistema de peas abandona drasticamente calquera finalidade de reinserción social e utilízase exclusivamente con fins propagandísticos", din, tras recordar que "penas de maior duración non supoñen maior seguridade pero si provocan, sen dúbida, supostos duha crueldade absolutamente innecesaria". "A introdución da cadea perpetua abandona calquera fin de reinserción social e só ten fins propagandísticos", denuncia o GEPC Ao tempo, o GEPC destaca que o pacto PP-PSOE en materia terrorista deixa fóra "medidas moito máis eficaces como a intelixencia, a cooperación ou a política internacional" para "fuxir ao dereito penal, tipificando condutas que xa eran consideradas delitivas cunha clara finalidade propagandística e esvaecendo o concepto de terrorismo, criminalizando a liberdade de pensamento, creando delitos de sospeita e condutas indeterminadas inaceptables nun Estado de Dereito". Do mesmo xeito, censuran unha reforma penal que, "en sintonía co Proxecto de Lei de Seguridade Cidadá, criminaliza a protesta co fin de disuadir os moitos colectivos de cidadáns indignados de expresar publicamente a súa rebeldía contra unha política que destrúe os alicerces do Estado do Benestar e aproveitan os que en boa medida provocaron a crise e seguen beneficiándose dela". "Un Estado democrático non pode asumir que o Dereito Penal se convirta nun instrumento de exclusión social, sanción da pobreza e control indeterminado da cidadanía en mans duns poucos", insiste. Os xuristas censuran o pacto PP-PSOE en materia terrorista e "a criminalización da protesta" da cidadanía Por último, advirte dos "múltiples e variados erros técnicos da reforma", que foron postos de manifesto por altas institucións "sen que as súas opinións foran atendidas", e denuncia queu o Goberno saque "a toda costa" a reforma "ignorando esas voces críticas e aso do resto de grupos parlamentarios", obviando así "o consenso que forma parte inescindible da lexitiminación en materia penal". "Non é un Código Penal de todos. E non hai dereito", conclúen.


Summary: O informe do Instituto Internacional de Prensa, publicado a pasada semana, alerta de numerosas eivas para a información en España, dende a Lei Mordaza ao funcionamento dos medios públicos. O documento únese ás críticas realizadas polo Colexio de Xornalistas e outras entidades.

A pasada semana o Instituto Internacional de Prensa fixo público un informe sobre a saúde da liberdade de prensa en España, un texto que alerta de determinadas cuestións, modificacións lexislativas e accións do Goberno que estarían poñendo en risco o correcto exercicio do dereito á información. O documento critica os efectos da Lei Mordaza, do pacto antiyihadista ou da reforma da Lei de Enxuizamento Criminal; alerta do funcionamento dos medios públicos ou da xestión da publicidade institucional, e critica o trato dado aos medios comunitarios. O documento critica os efectos da Lei Mordaza, do pacto antiyihadista ou da reforma da Lei de Enxuizamento Criminal; alerta do funcionamento dos medios públicos ou da xestión da publicidade institucional, e critica o trato dado aos medios comunitarios Cando a lexislatura está a piques de rematar, pódese facer balance, preguntándonos se despois de catro anos de goberno de Mariano Rajoy hai máis ou menos liberdade de prensa. En opinión de Xosé Manuel Pereiro, decano do Colexio de Xornalistas de Galicia, "retrocedemos a nivel normativo, debido á Lei Mordaza e porque a Lei de Transparencia -que debería ser un avance- da maneira que resultou, non creo que vaia servir para case nada". En todo caso, Pereiro subliña que "a liberdade de prensa non son soamente normas, senón que é o dereito efectivo a recibir información veraz" e, sinala, aí si houbo un "retroceso claro". Sinala que "a información contrastada e independente estase refuxiando en determinados medios dixitais de nova creación, mentres que os grandes medios e os periódicos de referencia son agora fabricantes de opinión, e neles a información pasou a un segundo plano". "Daquilo de que o xornalismo é contar o que alguén non quere que se saiba pasamos a todo o contrario", denuncia. Pereiro subliña que "a liberdade de prensa non son soamente normas, senón que é o dereito efectivo a recibir información veraz" e, sinala que aí houbo un "retroceso claro" De igual xeito o informe, moi crítico, coas políticas seguidas nos últimos catro anos polo Partido Popular, sinala que "os problemas de España deben valorarse comparándoos cos seus veciños europeos" e afirma que "sorprende escoitar aos funcionarios españois do Goberno negar categoricamente a existencia de problemas coa liberdade de expresión en España". O texto alerta sobre as consecuencias da Lei de Seguridade Cidadá, lembrando o diagnóstico do Comité de Dereitos Humanos da ONU, que sostén que a Lei Mordaza "restrinxe de forma innecesaria e desproporcionada liberdades básicas coma o exercicio colectivo do dereito á liberdade de opinión e expresión en España". De igual xeito, en relación co pacto antiyihadista que modificou determinados artigos do Código Penal, o informe fai súa a valoración da Plataforma en Defensa da Liberdade de Información, que subliñou que "a unificación de determinados delitos informáticos cos de terrorismo" pode "ter un efecto disuasorio no xornalismo de investigación" e que "a inclusión de provisións vagas, como as sancións por 'acceder de maneira habitual a páxinas web de contido terrorista' poden "frear o traballo tanto de xornalistas como de académicos"; así mesmo, advertiu do "aumento dos poderes do Goberno á hora de levar a cabo tarefa de vixilancia en masa, en xeral, e de xornalistas, en particular". O informe incidía igualmente en determinados asuntos relacionados coa regulación do sector audiovisual, o papel do Goberno na concesión de licenzas de emisión e a discriminación á que vén sometendo aos medios comunitarios, incumprindo o previsto na Lei do Audiovisual de 2010. O texto péchase cunha valoración de Stephen Whittle, ex Director de Política Editorial da BBC, que afirma que o Goberno español "debería implementar un organismo regulador independente e específico para o sector audiovisual, de acordo ao propósito orixinal da Lei Xeral da Comunicación Audiovisual de 2010". Whittle sinala que "é inusual que o Goberno conceda licenzas de televisión" e que "a súa recente decisión de concedelas en datas tan próximas ás eleccións nacionais pode ser problemática". Así mesmo, o documento pide "implementar un marco legal para a concesión de licenzas de medios de comunicación comunitarios, como se dispón na Lei de Comunicación Audiovisual de 2010". Entre as medidas para mellorar o actual estado do dereito á información que poden estar nas mans do Goberno que saia das eleccións do 20 de decembro, Pereiro fai fincapé no funcionamento dos medios de comunicación públicos. "Hai medidas que xa sabemos que funcionan. "n TVE hai uns anos, vimos que funcionaron", destaca. O informe recolle as críticas do Consello de Informativos de RTVE, que denunciou que "as guías éticas e profesionais de RTVE son habitualmente incumpridas no que se refire á imparcialidade, pluralidade, veracidade e obxectividade, converténdose pola contra nun instrumento de propaganda ao servizo de Goberno". Tamén sinalaba "unha purga de persoal de TVE de recoñecido prestixio e traxectoria profesional", substituído por "persoas que non foron formadas no espírito do servizo público dos medios de comunicación e que proveñen do mercado dos medios de comunicación, marcado por certa imparcialidade e claramente aliñados cunha persistente defensa das ideas do Goberno". As entidades participantes no informe denuncian así mesmo que existe en España "unha falta de información sobre os criterios usados polos organismos públicos á hora de conceder as campañas de publicidade aos medios de comunicación" As entidades participantes no informe denuncian así mesmo que existe en España "unha falta de información sobre os criterios usados polos organismos públicos á hora de conceder as campañas de publicidade aos medios de comunicación", que podería derivar cara a unha posible "censura branda". A publicación faise eco neste senso das críticas á decisión do Goberno de centralizar a asignación de publicidade institucional a través dun grupo de máximo cinco axencias publicitarias, o que "permitiría que detalles claves como a identidade dos medios de comunicación que reciben publicidade oficial, así como detalles sobre o obxectivo da campaña, custo total, medios de comunicación preferidos, etc., só se publicasen cando se estime oportuno". Pola súa banda, a Federación de Sindicatos de Xornalistas (FeSP) tamén se pronunciou nos últimos días sobre estes temas, e pídelles a todos os partidos políticos que inclúan nos seus programas e expliquen con claridade cales son as súas propostas para defender o dereito á información e a comunicación da cidadanía. A entidade considera necesario que todos eles leven nos seus programas a regulación por lei da profesión xornalística, como instrumento imprescindible para que ese dereito sexa unha realidade; a desgubernamentalización e despolitización dos medios de comunicación públicos; a obriga de que o Goberno central e os autonómicos teñan en conta aos medios comunitarios á hora de conceder licenzas de radio e televisión, entre outras cuestións. Para Xosé Manuel Pereiro, finalmente, hai un problema "cando se confunde a defensa da profesión coa defensa de intereses das empresas". "Aí temos parte de culpa, permitimos que se confundise unha cousa e a outra, e cando ves a grandes corporacións mediáticas falar da liberdade de prensa, ás veces resulta pouco crible", di. Descarga aquí o informe (.pdf)


Summary: Praias de Cannes, Villeneuve-Loubet, Le Tourquet e Sisco (Córsica) prohiben o uso desta prenda cunha medida que multou xa tres mulleres.

Até o momento tres mulleres foron multadas en praias de Cannes, a primeira localidade en prohibir o uso do burkini como foi acuñado o traxe de baño integral, e outras seis foron advertidas por iren aos areais "demasiado cubertas", segundo recolle o Nice Matin, ao tempo que as instaron a se espir ou abandonar a praia. A polémica norma que impide as mulleres musulmás vestir esta prenda foi adoptada tamén en Villeneuve-Loubet, Le Tourquet e en Sisco (Córsica). Neste último caso, após o conflito xurdido candro tres familias musulmás, entre as que se atopaban mulleres con traxe de baño integral, interpelaron un grupo de adolescentes que lles estaban a tirar fotografías. O que comezou como unha discusión na praia rematou en disturbios o que levou o goberno municipal de Sisco a prohibir o uso da prenda. A Ministra de Dereitos das Mulleres francesas dixo que aquelas que defenden o uso do burkini son como "negros que apoian a escravitude" A prohibición foi apoiada polo goberno central francés e tamén polos tribunais, após as denuncias presentadas polo Colectivo contra a islamofobia (CCIF) e a Liga dos dereitos humanos que tildan a medida de ilegal. Desde o Tribunal de Niza aseguraron nun auto que a norma non contravén o artigo primeiro da Constitución francesa que defende Franza como unha república laica e prohibe a calquera persoa "facer prevalecer as súas crenzas relixiosas sobre o respeito das regras comúns". Aliás, o xuíz responsábel da sentenza referenciou os recentes atentados que tiveron lugar no país, concretamente o de Niza a mediados do mes de xullo, para asegurar que no actual estado de emerxencia o traxe de baño integral constitúe "algo máis que un simple signo relixioso". Terrorismo e hixiene As normas municipais aprobadas, inspiradas unhas nas outras, baséanse na consideración de que esta prenda "manifesta de maneira ostentosa unha pertenza relixiosa cando Franza e os lugares de culto son actualmente obxectivo de ataques terroristas" o que coidan "pode provocar disturbios de orde pública" segundo recolle o decreto aprobado en Cannes. O director xeral de servizos municipal foi alén diso e declarou aos medios de comunicación, segundo recolle Francetv info que o "burkini" é "un sinal de adhesión ao jihadismo" e carrexa "problemas de hixiene". Este verán estamos a ser testemuñas dunha islamofobia política histérica que pon uns cidadáns contra outros Pola súa banda a Ministra dos dereitos das mulleres --o goberno francés amosou o seu apoio ás medidas adoptadas mais asegurou que non lexislará ao respeito no conxunto do territorio-- sinalou que o burkini reflicte unha "visión profundamente arcaica do lugar da muller na sociedade" ao tentar "disimular" o seu corpo para "controlala mellor". "O burkini non é apenas unha nova liñaa de traxes de baño, é a versión de praia do burka e ten a mesma lóxica: esconder o corpo das mulleres para controlalas mellor". Así as cousas, Laurence Rossignol, instou a non mesturar terrorismo e prendas de vestir. "Confundir unha cousa con outra nunca é moi útil", apuntou. Ora ben, comparou as mulleres que defenden o seu uso cos "negros que defenden a escravitude". Restrinxir liberdades e exclusión Desde o Colectivo contra a Islamofobia o seu portavoz Marwan Muhammad sinalou que a prohibición restrinxe liberdades individuais e discrimina as mulleres musulmás. "Este verán estamos a ser testemuñas dunha islamofobia política histérica que pon uns cidadáns contra outros". Pola súa banda, a Liga dos dereitos humanos preguntouse "para cando unha milicia da moral como na terra dos mulás?" após "noso alcalde ten o catálogo de roupas permitidas nas praias de Cannes?". A Liga asegura que medidas coma estas que teñen "actitudes escluíntes e represivas" son a razón de que "algúns dos nosos compatriotas se sintan excluídos da cidade".


A Consellería de Sanidade informa que até a mañá desta quinta feira confírmanse outros 21 casos activos de persoas afectadas por Covid-19 no brote da Mariña. Os novos casos detectados pola Plataforma de Vixilancia e Control Epidemiolóxica e polos Servizos de Medicina Preventiva e Saúde Pública do Sergas elevan a 165 o número de casos activos dentro deste brote. Sanidades salienta que se produciron 25 altas epidemiolóxicas de persoas que eran positivas e que xa están curadas. Así pois, os novos casos positivos na última xornada foron 36. "Así mesmo, destacar que os novos positivos que se produciron están relacionados co brote, o que permite seguir a garantir a trazabilidade dos casos e continuar na mesma estratexia de busca activa de contactos e realización de todas as probas necesarias de forma precoz para cortar canto antes a transmisión e conter o brote", indica nun comunicado. Dos 165 casos activos a maioría son asintomáticos ou presentan síntomas de carácter leve, e teñen a obriga de gardar corentena durante 14 días. Cinco persoas con Covid-19 atópanse ingresadas no Hospital Público da Mariña e a súa evolución é favorable.


Summary: Consideran "inxustificábel" e "impresentábel" a resposta das Valedora do Pobo á queixa presentada por ambas antidades pola exclusión do galego no ensino.

CIG-Ensino e A Mesa consideran que a Valedora do Pobo erstá a actuar como "apéndice" do partido Popular. Unha acusación que realizan a raíz da resposta dada por esta á queixa presentada por ambas as dúas antidades sobre a "exclusión e discriminación" do galego no Ensino como consecuencia da aplicación da Lomce. Anxo Louzao, secretario nacional de CIG-Ensino, considera "inaceptábel, impresentábel e inxustificábel", a actitude da Valedora, que non entra no motivo da propia queixa nin fundamenta a resposta. Por iso denunciou a súa "total complicidade cos posicionamentos da consellaría". Unha actitude que considerou "impropia" dunha institución como a da Valedora do Pobo. "É unha resolución prexuizosa co noso idioma. É incapaz de promover o uso da legalidade ante unha institución. Pedimos amparo e vémonos totalmente desamparados". No mesmo sentido, Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística asegurou que "non sabemos se a Valedora nos está a tomar por parvos ou é a Consellería a que a toma por parva a ela e ela acepta de forma submisa". Para Maceira, a resposta remitida á queixa da Mesa e da CIG-Ensino "mostra unha falta de respecto por si mesma e a propia Valedora parece máis ben unha responsable dunha subsección de publicidade da Xunta". O presidente da MNL lembra que "unha vez máis, chove sobre mollado xa que isto pasou en casos anteriores como o da persecución a un centro de ensino por un cartaz; a petición de que a cartilla de vacinación infantil estivese en español ou a desatención dun usuario ao que lle denegaban a saída dun parking se non falaba castelán". Queixa Anxo Louzao lembrou que coa aplicación da LOMCE a xa cativa presenza do galego como lingua vehicular no Ensino reduciuse, ao modificarse a carga horaria e mesmo ao cambiar algunhas das materias que había. Así, o galego pasa ter 13 horas menos no conxunto da ESO para as ensinanzas aplicadas e 10 horas menos para as ensinanzas académicas. Diante desta situación tanto a CIG-Ensino como a Mesa pola Normalización Lingüística dirixíronse en repetidas ocasións á consellaría de Educación, enviaron un escrito conxunto, a CIG-Ensino levou o tema á mesa sectorial denunciando a"alarmante discriminación" que sofre o galego no ensino en relación co español. Porén, sinalan, a consellaría non se deu por aludida non atendeu este tipo de advertencias embrora, indicou Louzao, que a mesma implicase estar "ante unha situación de ilegalidade, atendendo ao cativo marco xurídico e os dereitos que ten a nosa lingua". Ante esta situación a Mesa pola Normalización Lingüística e a CIG-Ensino recorreron á Valedora do Pobo mediante unha queixa, co obxecto de que instara e requirira da consellaría de Educación o cumprimento da legalidade.


Summary: Bagdad leva a denuncia do caso ás instancias internacionais.

É imprescindíbel "determinar as circunstancias que rodearon o ataque", así como "garantir que haxa rendición de contas", vén de comunicar o vicevoceiro da Secretaría Xeral das Nacións Unidas, Farhan Haq, que amais condenou a agresión militar. Haq refírese ao ataque de artillería do Exército turco a cuarta feira contra unha zona hoteleira no distrito de Zajo, no Kurdistán iraquí, que matou nove persoas, entre elas dúas crianzas, deixando ademais 23 persoas feridas. Os falecidos eran turistas iraquís, que nesta época enchen esa zona montañosa na provincia de Duhok, coñecida polas boas temperaturas e os saltos de auga. Este ataque pon de manifesto a presenza militar de Turquía, que conta con varias bases, no territorio do Kurdistán no Iraq, e que se foi ampliando desde a incursión na rexión en 2008, catro anos despois da invasión liderada polos Estados Unidos para derrocar Sadam Hussein, presidente iraquí naquela altura. O argumento esgrimido por Turquía e o seu Parlamento, que actualiza ano tras ano o permiso para violar a soberanía iraquí, é loitar contra o Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK), que considera terrorista. Apuntan medios locais que un dos principais problemas do PKK na rexión é a alianza entre Ancara e o Partido Democrático do Kurdistán, que dirixe o Goberno Rexional do Kurdistán liderado por Masrour Barzani. No pasado a formación apoiou Turquía, un dos seus primeiros socios comerciais, noutras ofensivas contra o PKK, e conta co apoio dos Estados Unidos. Iraq di basta Malia que estas accións militares en territorio do Kurdistán e Iraq provocan choques diplomáticos constantes entre ambos os dous Estados, a consternación e as mobilizacións por este ataque levaron nesta ocasión a que o Consello de Seguridade Nacional iraquí ordenara ao Ministerio de Exteriores que "presente unha queixa urxente perante o Consello de Seguridade das Nacións Unidas" que recompile "os reiterados ataques turcos contra a soberanía de Iraq e a seguridade dos iraquís". Ao tempo, exixiu que Ancara "retire as súas forzas militares" do territorio, rexeitando que "Iraq sexa unha plataforma para atacar outros países ou un escenario para un axuste de contas", facendo fincapé en que "rexeitan firmemente a presenza de organizacións terroristas ou grupos armados no seu territorio". A nivel diplomático, foi chamado a consultas o encargado de negocios de Iraq en Turquía e suspendido o nomeamento dun novo embaixador. Asemade, instaron as súas Forzas Armadas a "adoptar todas as medidas necesarias para a autodefensa". A pesar de que os medios internacionais e as autoridades iraquís atribúen o ataque ao Exército turco, Ancara nega a súa responsabilidade e acusa o PKK. Non obstante, a organización kurda apuntou cara a Turquía e desmentiu calquera vínculo co ataque. A agresión foi condenada por instancias internacionais e por países como Alemaña e os Estados Unidos (que lidera a Organización do Tratado do Atlántico Norte, á que pertence Turquía), mais sen sinalar responsábeis. O mesmo aconteceu con Barzani e o goberno autónomo kurdo, que se limitaron a criticar "os continuos enfrontamentos entre o Exército turco e o PKK na zona". Turquía comezou en abril unha ofensiva no norte de Iraq A mediados de abril deste ano, Ancara deu luz verde a unha campaña militar no Kurdistán iraquí, criticada por Bagdad como unha "ameaza á seguridade nacional". Esta operación súmase ás que ten en marcha en Siria, onde ocupa unha franxa no lado sirio da fronteira argüíndo que está a loitar contra as Unidades de Protección Popular, que agrupan as principais organizacións kurdas do Estado sirio.


Summary: Catro décadas despois dun dos procesos revolucionarios que marcará a segunda metade do século XX, o A Fondo deste novo número do semanario Sermos Galiza achégase á revolta militar que se tornou unha revolución popular naquel 25 de abril do que se conmemora o corenta aniversario. Disponíbel por 0,50 euros na nosa loxa.

"25 de abril, 40 anos dunha revolución inacabada" é o título xenérico do A Fondo coordinado por Manuel Mera e X.P. Igrexas no que se analiza o proceso histórico máis relevante do pasado século en Portugal que se converteu nun dos episodios históricos que máis atención provocaron na esquerda mundial. O director da Fundación Moncho Reboiras e coordenador do A Fondo achégase ao proceso revolucionario desde a situación previa de Portugal, coa folga de máis de 100.000 operarios en outubro de 1973 até a encrucillada na que o país vive na actualidade. No entanto, Mera sostén que "os efectos da revolución dos caraveis non foron doados de desmontar polas clases hexemónicas", nun país nos que a caída da dituadura non se fixo como no Estado español ou Grecia por un proceso de transición senón por un revolucionario. O A Fondo reproduce tamén os principais fragmentos da derradeira entrevista concedida polo General Vasco Gonçalves, un dos máis destacados protagonistas do acotnecemento que fala da Revolução do 25 de Abril como "a mairo ofensiva contra o capitalismo". Xabier P. Igrexas pecha o especial defendendo unha das principais leccións de abril: "o papel central que en todo proceso de transformacións ocial debe xogar directamente o próprio pobo, as clases populares e singularmente a traballadora". A conclusión é, ao seu ver, que os seus valores "continúan a se proxectar como aspiración de futuro para o pobo portugués".


Summary: Segundo un estudo elaborado polo sindicato CIG-Ensino, do total de prazas que se ofertaban, 2.286. quedaron desertas 247, case un 11%. Destas, 67% corresponde a especialidades de FP. A cifra de prazas desertas na promoción interna, advirte, supera 80%.

Tras finalizaren os procesos selectivos dos diferentes corpos docentes, a CIG-Ensino vén de facer público un informe no que o sindicato analiza o resultado das oposicións e no que, sen contar as prazas de promoción interna "nas que o habitual é que apenas se cubran", sinalan un elevado número de prazas sen adxudicar. En total 247 das 2.286 que se ofertaban, un 10,8%. "A cifra de persoas aprobadas sen praza é moi baixa, con respecto ás que se ofertaban, o que evidencia a carencia dun sistema que debería ser de concurso oposición mais non o é", critica CIG-Ensino. Por corpos, apuntan grandes diferenzas, sendo o de Artes Plásticas e Deseño e o de Mestras onde se concentra o maior número de persoas aprobadas sen praza, e polo tanto, o menor número de prazas desertas. No corpo de Secundaria e no de Conservatorios a porcentaxe total de prazas desertas "non é moi destacábel", precisa. Agás na especialidade de Matemáticas, o resto de especialidades nas que máis prazas quedaron sen adxudicar corresponden ao ámbito da Formación Profesional. Prazas desertas Así, "67% do total das prazas desertas, 166 de 247, corresponden ao corpo de Profesorado Técnico de Formación Profesional que viu como se incrementaban as prazas ofertadas cunha nova convocatoria que se sumou á de 2020 como solución da Consellaría á situación creada pola LOMLOE coa integración dunha parte do profesorado técnico no corpo de PES". Mais á vista dos resultados, defende a CIG-Ensino " pódese concluír que a solución da Consellaría de Educación non deu os froitos que os seus responsábeis buscaban, que era a de darlle estabilidade a un colectivo que levaba moitos anos sen poder acceder a unha praza fixa pola ausencia de convocatorias de oposicións". Desde a CIG-Ensino consideran "urxente" unha reflexión para tratar de determinar a que se debe "esta disparidade de datos e ver como se pode evitar de cara a futuras convocatorias", co fin, engade de erradicar unha situación "denigrante para moitos compañeiros e compañeiras que levan desempeñando favorabelmente o seu posto de traballo durante máis dunha década". Axustes no profesorado Doutra banda, o conselleiro de Educación, Román Rodríguez, asegurou esta cuarta feira que "a Xunta porá todos os profesores que sexan necesarios para garantir os protocolos sanitarios e a calidade educativa", pero matizou que haberá "axustes" a preguntas dos xornalistas tras as demandas sindicais para manter todos docentes contratados pola pandemia da Covid. Román Rodríguez subliñou que o ano pasado fíxose "un esforzo extraordinario por unha situación moi concreta" para indicar que que toca "axustar" eses esforzos cando se tende a unha "situación máis ordinaria". Ademais, referiuse a "axustes en base á demografía" para lembrar que en Infantil e Primaria "haberá 4.000 alumnos menos".