Summary: Damos la más fervorosa bienvenida a tan valioso elemento de la juventud gallega que lleva "na fronte una estrela e no bico un cantar" y nos felicitamos por el valioso aporte de su fervor galleguista y de su inteligencia a nuestro colectivo. No mes de novembro de 1949 Opinión Gallega de Bos Aires saúda a chegada de Ramón de Valenzuela. En decembro apareceu outro saúdo en A Nosa Terra. O Valenzuela que chega á Arxentina en agosto de 1949 xa non é o mozo destemido e esperanzado que se pasou ao exército republicano o 10 de decembro de 1937. Ten unha nova bagaxe política e ideolóxica produto da guerra, do breve exilio francés e dos anos vividos na prisión e na ditadura.

Valenzuela combateu co exército republicano formando parte do cuartel xeral de Enrique Líster e encadrouse no Servizo de Intelixencia Especial Periférico do Exército republicano. En Barcelona reencontrouse cos compañeiros do Partido Galeguista (PG) Castelao e Suárez Picallo, integrándose na Solidariedade Galega Antifascista e responsabilizouse da secretaría xeral e de organización do Partido Galeguista na zona 'leal' ("Eu tiven que reemplazar a Bóveda nun momento determinado, actuando como secretario de organización do partido, porque era o único vivo que estaba alí."). Trala derrota, pasou a Francia, onde traballou para o Deuxième Bureau, o servizo de intelixencia do exército francés, baixo as ordes do coronel Manuel Estrada, nun fracasado operativo que trataba de reforzar as guerrillas galegas. Coa ocupación do país galo polos nazis, foi capturado pola Gestapo e entregado ás autoridades franquistas para ser xulgado en España. Condenado a vinte anos e un día, estivo na prisión de Ávila de onde saíu en liberdade condicionada a principios de xaneiro de 1942. Ramón estivo pouco máis dun ano na prisión de Ávila, regresando ao saír á casa paterna do pazo da Viña. Co tempo atopou un traballo en Vilalonga como xerente dunha barreira, propiedade da familia do que había ser o seu sogro Elpidio Villaverde. Houbo unha reunión en Vigo entre Piñeiro e Valenzuela nos anos 1943 ou 1944 que foi determinante para rexeitar os propósitos do noso protagonista e encarreirar a reconstitución do PG Nos anos de Manduas Valenzuela non permanece politicamente inactivo. Contactou cos compañeiros das Mocedades Galeguistas que nesa altura estaban traballando nun intento de reconstitución do Partido Galeguista na clandestinidade. A proposta de Valenzuela era reconstruír o PG na órbita da Unión Nacional, formada unicamente por partidos do bando republicano. Esta proposta foi rexeitada por Ramón Piñeiro. Pouco sabemos do desenvolvemento deses contactos e discusións. Pero si que houbo unha reunión en Vigo entre Piñeiro e Valenzuela nos anos 1943 ou 1944 que foi determinante para rexeitar os propósitos do noso protagonista e encarreirar a reconstitución do PG por uns vieiros máis culturalistas e lonxe da acción política. Descoñecemos a versión de Valenzuela sobre estes contactos. Pero o certo é que na xuntanza definitiva de reconstitución do PG que tivo lugar en Coruxo o 22 de xullo de 1945, Valenzuela non está presente. En 1944 chega a Vilagarcía María Victoria Villaverde, con quen casa ao ano seguinte. Ramón rematou a carreira de Filosofía e Letras na universidade compostelá en 1947, pero ao estar inhabilitado non pode dedicarse ao ensino. A chegada a Bos Aires Por fin logra embarcar coa muller e os dous fillos no Alcántara en agosto de 1949 e son acollidos en Bos Aires pola Sociedad Pro-Escuelas en Bandeira, á que estivera moi vinculado o seu pai. Como non obtén o recoñecemento das súas habilitacións para o ensino, ten que dedicarse á representación comercial de café e aceite, e tamén da fábrica de cerámica Zeltia de Bos Aires. Ata que en 1954 consegue un posto de profesor de Historia na Escuela Modelo de Castelar. Desexoso de retomar a súa actividade política, contacta con Castelao, naquelas datas xa moi enfermo, e intégrase na Irmandade Galega. Valenzuela desmentiu sempre que fose o "secretario de Castelao": "En primeiro lugar, él nunca tivo un secretario [...] Agora que si lle chaman secretario a traballar conxuntamente con él ou represéntalo en algunhas xuntanzas políticas as que él non podía acudir, entón sí. E dende logo, a idea de que fun o seu secretario pola etapa que pasamos xuntos na Argentina, inda menos, xa que cando eu cheguéi, Castelao estaba nas últimas". Será un dos homes que porten o seu cadaleito no enterro. É habitual a súa presenza como conferenciante ou partícipe nos múltiples actos que celebran en datas sinaladas como o Día de Galicia Intégrase nas institucións que manteñen a lealdade republicana, nomeadamente a Federación de Sociedades Galegas, e o Centro Pontevedrés. Nelas é habitual a súa presenza como conferenciante ou partícipe nos múltiples actos que celebran en datas sinaladas como o Día de Galicia, o aniversario do plebiscito de autonomía, o 17 de agosto ou o aniversario na morte de Castelao. Na conferencia "O noso pecado mortal" pronunciada en abril de 1956 con motivo do aniversario do Centro Pontevedrés, pon o foco na necesidade da acción política en oposición á liña de Piñeiro. "Cando unha circunstancia calquera achegou a Galicia a súa dinidade, virámoslle o lombo, cerramos os ollos e continuamos vivindo en servidume. Deixámonos ir de remolque [...] por una desidia e una estupidez das crases dirixentes consentida por un povo, que levando sona de xermolador de caciques, nunca se quixo meter en política. Ese é o noso pecado mortal". A divulgación Como intelectual, partindo dos seus estudos en Compostela, profunda na investigación da xeografía e a historia de Galicia. Dedícase á súa divulgación en conferencias como as que imparte nas universidades de Montevideo e La Plata. En 1951 aparece en A Nosa Terra o artigo "Encol da Historia de Galicia" e catro anos despois publica unha serie que co encabezamento "Estampas", fala de "As Inquedanzas de Idacio", "Godos e Mouros" e "Don Diego Xelmirez". Todas estas reflexións sobre a historia foron desenvolvidas na conferencia "Apuntes enrevesados para unha Historia de Galicia sinxela" que pronunciou na Asociación Cultural de Vigo a principios dos anos setenta. Logo da morte de Castelao, a figura que unía os emigrantes e exiliados, a comunidade galega perde o seu guía. A Irmandade Galega esmorece e Valenzuela non se sente cómodo coa súa actividade. "O Partido Galeguista desfíxose por habelo pensado así Prada e Castelao. Pensaban que o galeguismo xa non podía ser patrimonio dun soio partido, senón de todos. Por elo o traballo que se facía na Irmandade Galega, era levado por homes de distinta filiación política". Busca o seu camiño achegándose ao que se chamou o núcleo do Café Tortoni encabezado por Luís Seoane, con Blanco Amor, Antonio Baltar, Núñez Búa, Díaz Pardo e o seu bo amigo Laxeiro. Sinala Arturo Casas no artigo "Lugares historiográficos do exilio", que Seoane foi o maior dinamizador do repertorio cultural galego no desterro, o referente máximo da enerxía sociocultural do país, promovendo sucesivos repertorios que aspiraban a substituír os existentes continuístas ou conservadores centrados nas célebres notas identitarias propostas por Ramón Piñeiro: o humorismo, o lirismo e o sentimento da paisaxe. Propón Seoane unha práctica política e cultural inspirada polo marxismo, o materialismo histórico e a filosofía da paxe, radicalizada con firmeza na historia e nos lugares da memoria, vocacionalmente pluridireccional e mesmo promiscua nos seus referentes artísticos, cinguida á experiencia pro-activa do exilio e ao encontro intercultural coas Américas e cunha emigración que aspira a dignificar a través da autoestima cultural e dunha profunda estilización do enxebrismo, aberta á hibridación cultural e incluso á negociación dos referentes simbólicos da cultura nacional, propiciadora dunha arte e unha literatura populares como soporte efectivo da memoria histórica. Este compromiso pode verse reflectido no traballo político e artístico de Valenzuela. Pretendían tamén "auspiciar ou crear seccións e organismos que tendan ao mellor coñecemento dos valores históricos e actuais de Galicia e ao estudo e solución dos problemas que lle afecten" Intégrase na Asociación Galega de Universitarios, Escritores e Artistas (AGUEA), creada por Antonio Baltar e na que tamén participan Seoane, Blanco Amor, Díaz Pardo, Laxeiro e Emilio Pita, co obxectivo de "recoller, difundir e fomentar os feitos ou as obras que signifiquen unha exaltación para Galicia ou un enriquecemento do seu acervo cultural ou das súas posibilidades vitais". Pretendían tamén "auspiciar ou crear seccións e organismos que tendan ao mellor coñecemento dos valores históricos e actuais de Galicia e ao estudo e solución dos problemas que lle afecten". Entre as súas actividades destacaron as clases de xeografía (impartidas por Valenzuela), historia, lingua e literatura galega, sempre en galego. Participou nos coloquios que organizaba AGUEA xunto con Paz-Andrade, Rafael Dieste, Alberto Vilanova ou Núñez Búa. A iniciativa da AGUEA creouse a editorial Citania dirixida por Antonio Baltar e Luís Seoane. A carreira literaria de Valenzuela iniciouse coa publicación dunha serie de relatos en Galicia Emigrante, a revista de Seoane. Alí apareceron O Naranxo, O Ciclón, Pepe de Bravil e A Torre de Don Ramiro, con ilustracións de Laxeiro e o propio Seoane. En La Gaceta Literaria, o suplemento literario dominical do xornal La Gaceta de Tucumán, apareceron neses anos El roble grande, El castillo de Cira, Manuel de los perros e El ciclón. Son historias de tolos errantes, de personaxes dominados por teimas, tolemias, obsesións e delirios, que tratan da emigración e a morte e nos que está presente a guerra civil. Ramón xuntou eses contos no libro O Naranxo que publicou Brais Pinto en 1974. Por estes anos está traballando na súa primeira novela, Non agardei por ninguén, que viu a luz na colección "Mestre Mateo" da editorial Citania de Seoane en 1957. A obra supón a primeira narración sobre a guerra civil. Una novela autobiográfica que relata as peripecias de Gonzalo Ozores (alter ego de Valenzuela) que o levan da guerrilla á fronte rebelde para rematar co seu paso á zona republicana. A súa publicación supuxo un acontecemento para a comunidade galega exiliada que organizou no Centro Pontevedrés unha festa de homenaxe a Valenzuela. En presenza dos deputados do Consello da Galiza Antón Alonso Ríos e Elpidio Villaverde, representantes dos centros provinciais, AGUEA, Comisión de Cultura do Centro Galego, Irmandade Galega e varias entidades comarcais, Rafael Dieste, Laxeiro e Díaz Pardo, e coa adhesión de Rodolfo Prada, pronunciaron os discursos Carlos Abraira (alumno da AGUEA), Antonio Baltar e Ramón Suárez Picallo, gabando a obra e a figura do seu autor. Unha das figuras máis completas O utra das inquedanzas literarias de Valenzuela é o teatro, unha afección que lle viña dos seus tempos mozos. A súa proposta converxe coas ideas de Seoane que matinaba unha nova dramaturxia para Galicia. Quería que se reducira a mímica e acción. Debía saír á rúa, como as antigas representacións, pero para sumir os matices da época. Defende dun teatro vivo, de temática histórica e intención dialéctica. No I Congreso da Emigración celebrado en 1956 presenta o relatorio "Necesidade de fomentar o teatro galego" no que subliña a importancia do teatro como medio cultural e sinala as dificultades que debe afrontar a escena galega: falta de obras, de elencos e de público; propoñendo como solución a tradución de obras estranxeiras. Dedícase a esta tarefa creando un grupo teatral no Ateneo Curros Enríquez da Federación de Sociedades Galegas, iniciativa que segue os pasos do Teatro Popular Galego que fundara Blanco-Amor en xullo de 1957 como unha tentativa de crear na emigración unha Escola Dramática Galega. Tiña a pretensión de unir a liña realista, axeitada á comprensión do emigrante, e a evolución estética da escena, fuxindo tanto da deformación caricaturesca das personaxes como da estilización baleira. Vai traducir uns anos despois 'A Camisa de Lauro' Olmo Traduce ao galego O Casamento do latoeiro de John M. Synge que dirixida polo arxentino de orixe galega Roberto Villanueva, se estrea o 19 de novembro de 1960 representada pola Escola de Teatro Lucense, con Ramón e María Victoria entre os actores. Luís Seoane en Galicia Emigrante comenta a pertinencia da tradución da peza e da súa representación afirmando que os temas das obras de Synge están sacados da historia do seu pobo e fala da proximidade da cultura rural irlandesa e galega. Vai traducir uns anos despois A Camisa de Lauro Olmo, o dramaturgo do Barco de Valdeorras. Teatro social que reflicte a realidade española dos anos sesenta e na que se poden recoñecer o emigrante e o exiliado. Estreouna o elenco do Ateneo Curros Enríquez na Federación de Sociedades Galegas o 17 de abril de 1964 coa dirección de Mario Pinasco e con decorados de Laxeiro, a pesar dos intentos de suspendelo dende a embaixada franquista. A súa única peza teatral As bágoas do demo foi estreada no teatro Castelao en 1964 coa dirección de Blanco Amor. Na obra, o tolo, o personaxe popular, convértese en protagonista, rompendo co teatro da Xeración Nós, para o que en palabras de Otero "o papel fundamental dos personaxes populares é basicamente coral e non protagonista". Segundo Seoane a obra supuxo a confirmación da fractura entre o mundo da emigración e o exilio no que á cultura se refire; a súa protesta pola ausencia de público é contundente e sonora. A fidelidade á súa liña política e as discrepancias co galeguismo organizado en Bos Aires (o Partido Galeguista deixara de existir na práctica), lévano finalmente a ingresar no Partido Comunista. Aínda que hai moitas versións sobre a data da súa afiliación ao PCE (algunhas fontes sitúana en 1961 ou 1962), Ramón e María Victoria ingresan no partido en abril de 1963. "O dia que fusilaron a Grimau decidín afiliarme ao PCE. Pro fun sempre soio un home de base". Posibilidade de retornar No verán de 1965 Valenzuela viaxa a Galicia e Madrid para sondar as posibilidades dun retorno. Ten contactos e conversas cos membros de Galaxia e outros políticos e intelectuais como Alonso Montero, Leopoldo Nóvoa, Díaz Pardo, Torrente Ballester, Borobó, Antón Beiras, Lois Tobío e Santiago Montero Díaz. Non foron posibles as entrevistas con Méndez Ferrín e Alberto Míguez que tamén tiña planeado. Aproveitou para falar con Rodolfo López Veiga que estaba ensaiando con Cantigas e Agarimos a súa obra As bágoas do demo. A peza estrearíase no Hostal dos Reis Católicos o Día das Letras Galegas de 1967. Estes encontros e a observación do ambiente cultural, social e político, fano decidir o retorno definitivo para o ano seguinte, aínda que non a Galicia. O 3 de outubro de 1966 desembarcan en Vigo, pero parten deseguida a Madrid, onde se instalan para un novo exilio. Valenzuela é unha das figuras máis completas como político e intelectual do século XX, pero tamén unha das máis incomprendidas e esquecidas. Só algúns dezaos manteñen dende hai anos a súa memoria. Deberíamos reflexionar sobre as causas deste esquecemento.


Summary: Nunha entrevista concedida a Esquire asegura que a posición máis honesta para falar de dereitos LGTBI ou identidade de xénero é "desde o respecto".

O presidente do Partido Popular, Alberto Núñez Feixoo, criticou que a Lei Trans "pon en perigo" os logros da loita feminista, porque "trivializa o ser muller ou ser home" e porque se facilita que "un menor poida someterse a unha intervención cirúrxica na maioría das veces irreversíbel sen ser asesorado de forma adecuada". Día Internacional da Visibilidade Trans: o dereito a ser Así respondeu nunha entrevista en Esquire, recollida por Europa Press, na que defendeu que esta lei non atende á causa histórica do feminismo, polo que "as feministas teñen razón". "Ademais, é unha lei imposta por unha minoría contra a maioría", engadiu. Desde o respecto Neste sentido, afirmou que a posición máis honesta ante estes asuntos como os dereitos LGBTI ou a identidade de xénero, é "desde o respecto". "Hai diferentes formas de amar, de convivir, de crear unha familia. Só desde o respecto se entende por igual unha familia numerosa, unha monoparental ou a solteiría por convicción. Pero impoñer as cousas, etiquetar as persoas, menosprezar o que pensan, decidir que está ben e que está mal...", explicou. As leis trans, do aborto e de benestar animal avanzan no Congreso a pesar do intento de bloqueo das dereitas A respecto doutras cuestións de tipo social, o líder popular afirmou que o aborto "é unha decisión moi difícil", na que "temos que respectar á xente que a toma, pero tamén hai que axudar a quen decidiu non seguir ese camiño". O PP "en parada cardíaca" após a dimisión de Casado Sobre a súa chegada a Madrid, Feixoo recoñeceu que o PP estaba "en parada cardíaca e había que reanimar ao enfermo" tras a dimisión do ex presidente Pablo Casado. Agora, reivindicou "é un corpo san, con expectativas e ilusionado". Na mesma entrevista asegurou que o compromiso por presidir o partido pesou: "Non cabe dúbida que pesou moito pensar que se o PP ten un problema serio eu non vou asumir a responsabilidade de non facer nada". Aínda así, defendeu que o PP é un partido fundado hai máis de 40 anos. "O PP foi moitas cousas antes de Feixoo e serao despois de Feixoo". A xestión de Núñez Feixoo fai augas alén do Padornelo Dos seus sucesivos mandatos na Galiza, o líder popular resumiu: "Alí levaba 13 anos de presidente e gañara catro eleccións con cada vez mellores resultados". "Agora pasei diso a ser xefe da oposición e pretender que me voten", engadiu. A "virtude" de Sánchez Preguntado por unha virtude do actual presidente do Goberno, Pedro Sánchez, Feixoo dixo que sería "ir contra todos os seus compañeiros para lograr os seus propios obxectivos", algo do que el "sería incapaz", asegurou. Ademais, recoñeceu que grazas a esa "virtude" chegou a ser secretario xeral do PSOE e presidente do Goberno. "Desde o punto de vista dos resultados, é unha gran virtude. Se o teu obxectivo fundamental na vida é ser presidente do Goberno, a calquera costa... eu recoñezo que esa virtude non a teño", defendeu. O PP veta que Feixoo explique como triplicou o seu patrimonio Da presidente da Comunidade Autónoma de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, destacou que é unha persoa que "ten moi claras as cousas e dias con moita desenvoltura e soubo conectar coa inmensa maioría dos cidadáns de Madrid". Sobre Pablo Casado resaltou que é un gran parlamentario e un gran orador. "Niso é mellor ca min", recoñeceu.


No dia 23 de Outubro celebrará-se em Compostela um juízo no que estám encausadas onze pessoas pertencentes a diferentes coletivos e organizaçons, por ter cometido o delito de nom calar perante a provocaçom do supremacismo lingüístico espanhol, que no 8 de Fevereiro de 2009 se manifestava nas ruas de Compostela, claramente para reclamar a liquidaçom do galego da vida pública. Essa é a meta que se marcou Galicia Bilingüe desde a sua fundaçom e, de facto, a reivindicaçom central é a derogaçom da Lei de Normalizaçom Lingüística, o que supom a demoliçom de todo o corpus legal existente que(teoricamente) garante a presença pública da nossa língua, atacando-o pola sua espinha dorsal. Quê quer Galicia Bilingüe, cada dia está mais claro, e portanto quem aparecer na mesma foto com Gloria Lago fica irremediavelmente marcado como inimigo declarado da nossa língua. Ainda que a alguns dos que se deixárom ver polo desfile que para esse dia organizou o Kuk Klux Klan lingüístico, nom lhes fazia falta tal gesto; bem lhes supúnhamos o lado do que fumavam. A questom é que alguns e algumhas dos que nos dizemos defensores e defensoras da língua (e portanto dos direitos de quem usa essa língua) aquele dia decidimos saír à rua também. E responder àquela manda de fascistas doentes que nom eram bem vindos na capital da Galiza, nem estávamos dispostos e dispostas a permitir que utilizáram as nossas ruas e os nossos espaços para insultar a língua galega e quem a utiliza e a sente como própria. Nom me arrepinto de ter participado num ato de contra-manifestaçom e, além disso, o tempo vai dando a razom aos que decidimos responder a quem chegou para passear a sua sede exterminadora polo coraçom da nossa naçom Nom me arrepinto de ter participado num ato de contra-manifestaçom e, além disso, o tempo vai dando a razom aos que decidimos responder a quem chegou para passear a sua sede exterminadora polo coraçom da nossa naçom. Poderia respeitar, e de facto formalmente respeitei, a opçom daqueles que ficárom na casa nesse dia, cousa que eles nom figérom comigo; outra cousa é que deixe de tirar as pertinentes conclusons. Diziam que ir alí a intentar reventar-lhes a manifestaçom era "seguir-lhes o jogo", dar-lhes o que queriam. Mas qual era o jogo realmente? Eu acho que o jogo era um passeio dominical dos fascismos hispánicos polas ruas de Compostela, e depois…depois "nom acontece nada". Os "aguerridos" defensores da língua cervantina iriam ao Franco a brindar pola vitória conseguida, sem que o "sempre pacífico", tolerante e amável povo galego lhes digera nada nem figera nada, a pesar de que um exército de carpetovetónicos com um falsíssimo verniz "progre-moderno" os estivera insultando, dizendo-lhes que som inferiores em origem porque os seus antergos criaram umha língua inferior da que ainda nom renegaram de tudo. A marcha supremacista nom podia ficar sem resposta, porque nom era um inocente exercício de livre expressom; porque era umha demostraçom de força muito calculada A marcha supremacista nom podia ficar sem resposta, porque nom era um inocente exercício de livre expressom; porque era umha demostraçom de força muito calculada. Nom é umha questom aleatória nem casual que se escolhera Compostela para a orgia fascista. Se assim for, já me diredes porquê Compostela e nom Bilbau. A pergunta responde-se por si própria. Forom à catoliquíssima Compostela, a conservadora, apacível e blindadíssima Compostela, para que as pedras, os cregos, a omnipresente polícia, os pelegrinos e turistas, as beatas e todos os elementos da paisagem típica da cidade "do Apóstolo" fossem testemunhas bem entusiastas, bem silentes da sua "parada militar". Isso queriam, e nós iamos-lhes dar a razom? Venhem à Galiza "porque nom acontece nada", e nós iamos-lhes confirmar os pronósticos? Estou orgulhoso de ter estado alí para lhes recordar que nom vai ter a festa em paz quem venha insultar esta minha língua, na que tantas geraçons sonhárom, sofrírom, trabalhárom, criárom e, em definitivo, existírom. Estou orgulhoso de ter ido defender a nossa Compostela, alma mater das nossas elites, dos nossos criadores e pensadores, luz para tantos e tantas galegas e galegos que se assomárom desde lá ao mundo do conhecimento superior, lugar onde descansam Prisciliano e os reis galegos, a Compostela do Batalhom Literário, onde se fijo forte o General Solís, a dos Irmandinhos, a dos galeguistas…a Compostela que ficou impingida em cada umha das suas ruas dos sonhos de Murguia, Castelao, Rosalia de Castro, Pondal, Ricardo Carvalho Calero, Alfonso Fandinho Ricart, Maria e Corália, José Pasím…a Compostela das revoltas estudantís e dos primeiros Vinte e cinco de Julho, do primeiro sindicalismo…antifascista, culta e galega, galeguíssima. Ou pensam que quem desafiou a morte fazendo-lhe frente ao fascismo em 36 havia calar perante a patética exibiçom de umha Gloria Lago flanqueada por Ricardo Sáenz de Ynestrillas, Rosa Díez e Alfonso Rueda entre outros conhezidos fachas? Quem se arrepujo naquele dia ao desafio fascista de Galicia Bilingüe defendia a memória dessa Compostela, a que contem esse pedaço tam preçado da nossa identidade coletiva e, com eles, com elas, revoltava-se o espírito daqueles inquilinos da Compostela rebelde. Ou pensam os canalhas fascistoides que aqueles que cultivárom a criaçom e o pensamento na nossa língua haviam de permanecer em plácida e cadavérica passividade perante o seu exabrupto xenófobo? Ou pensam que quem desafiou a morte fazendo-lhe frente ao fascismo em 36 havia calar perante a patética exibiçom de umha Gloria Lago flanqueada por Ricardo Sáenz de Ynestrillas, Rosa Díez e Alfonso Rueda entre outros conhezidos fachas? E é umha questom de dignidade apoiar às pessoas imputadas neste juízo Essas onze pessoas que vam ser julgadas no dia 23 de Outubro som a pátria viva, mais aló de tópicos, símbolos, ou frases grandiloqüentes para encher a boca e nom dizer nada, e justificar o injustificável…que se somos um povo de paz, que se somos tolerantes; já resulta cansativa tanta ladaínha choromicas. Nom pode haver paz para os traidores e renegados, que traim ao mais granado do fascismo espanhol de excursiom polas ruas da nossa capital. E é umha questom de dignidade apoiar às pessoas imputadas neste juízo.


Summary: Os números da compra do 55,6 por cento de Itínere por parte de Globalvia mostran que é perfectamente viábel o resgate da concesión da AP-9, a súa nacionalización. E por unha cifra inferior aos 1.000 millóns de euros, segundo as estimacións de En Marea.

En Marea vén defendendo nos últimos tempos que a operación de resgate da concesión da AP-9 é abordábel en termos financeiros sen grande quebranto para as arcas públicas. A confluencia ve refrendada a súa tese coas cifras que se deron a coñecer este sábado en relación á venda do 55,6 por cento de Itínere a Globalvia, un emporio das pensións privadas do Reino Unido, Canadá e Holanda. Esta multinacional investiu 723 millóns en se facer co control da AP-9, a AG-57 (Puxeiros-Val Miñor), a AG-55 (A Coruña-Carballo) e a AP-53 (Santiago-Dozón). A operación acabou por se materializar ao vender Abanca (segundo máximo accionista de Itínere) o seu 23,81 por cento. O socio con maiores participacións até o momento, o fondo norteamericano Corsair, dono do 37,9 por cento, posicionouse en contra da venda. Se o 55,6 por cento de Itínere vale 723 millóns, resgatar a concesión da AP-9 —para a súa xestión directa por parte das administracións públicas— podería facerse cun investimento inferior aos 1.000 millóns de euros, entende En Marea. Nun comunicado de imprensa, o partido instrumental esclarece: "O prezo de venda do 55,6 por cento de Itínere desminte as estimacións do goberno e respalda a proposta da formación, que entende que os 1.200 millóns destinados á construción da A-57 [a autovía que planifica a Xunta en paralelo á AP-9] permitiría nacionalizar a autoestrada)". A venda deixaría en mal lugar o PP, que até agora viña barallando cifras moito máis altas (arredor de 4.500 millóns de euros) á hora de avaliar os activos de Itínere, alega En Marea. Dadas as circunstancias, En Marea pide dúas cousas. A primeira, que se materialice a transferencia a Galiza da autoestrada. A segunda, que a Xunta a nacionalice —unha vez teña competencias directas sobre a infraestrutura.


Summary: Co obxectivo de difundir e valorizar o legado teatral de Manuel María, a Deputación da Coruña e a fundación que leva o nome do chairego veñen de asinar un protocolo de programación que inclúe a convocatoria dun premio.

A Deputación da Coruña e a Fundación Manuel María de Estudos Galegos veñen de asinar un protocolo de programación para colaborar conxuntamente na difusión e posta en valor do legado teatral do escritor chairego. O acordo estabelece a futura convocatoria do Certame Manuel María de Proxectos Teatrais, un concurso dirixido ás compañías profesionais do teatro que premiará con 2.000 euros mellor proposta escénica dalgunha das 36 pezas dramáticas que deixou escritas o autor homenaxeado co Día das Letras Galegas 2016. Froito do acordo, a institución provincial comprométese a promover unha programación teatral na que se incluirán até tres representacións da obra que resulte gañadora no Certame Manuel María de Proxectos Teatrais. A vicepresidenta e responsábel da área de Cultura da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartín, pon de manifesto que este acordo "permitirá á sociedade coñecer a grande capacidade que atesouraba Manuel María como dramaturgo". "A súa xenialidade como poeta deixou nun segundo plano a súa extraordinaria capacidade como escritor de teatro", salienta.


Summary: Jaime Eduardo de Olano (A Coruña, 1970), avogado, ex concelleiro en Viveiro, deputado en Cortes nas últimas catro lexislaturas, membro da Executiva galega do Partido Popular, afronta as eleccións cunha cómoda vantaxe nas enquisas e a súa lista recibe a maior porcentaxe de apoio que calquera outra no país. "O PP nunca perdeu unhas eleccións en Lugo", lembra.

Que ton está tendo esta campaña? Que é o que demandan as votantes e os votantes? O que percibimos na rúa é que hai gañas de que España se poña en marcha. En xeral, a xente está preocupada pola paralización na creación de emprego. E, concretamente en Lugo, moi preocupada pola política industrial do Goberno socialista que puxo en risco a maior empresa da provincia, Alcoa, e provocou o anuncio de feche de Endesa nas Pontes, na que traballa moita xente da Terra Cha. O PP, tamén na Galiza, pon o foco nas críticas a Pedro Sánchez. Por que esa estratexia? É lóxico que a campaña se centre nos dous candidatos que teñen posibilidades de presidir o Goberno, que son Pedro Sánchez e Pablo Casado. O resto de candidatos non saen a gañar as eleccións. Aquí o que se dilucida é se vai haber un goberno de Pedro Sánchez ou un goberno de Pablo Casado. E no caso de Galiza, o ano e medio de goberno socialista non trouxo máis que malas noticias: primeiro o susto daqueles orzamentos cun 30% menos de inversión, despois esa negativa a facer efectivas as entregas a conta... desbloqueou unha parte, pero segue debendo 300 millóns de euros; isto é intolerábel. E despois, a política industrial que pon en risco todas as empresas electrointensivas; ou como está deixándose vencer ante a demanda contra a ampliación da licencia de Ence que probabelmente acabará no peche da factoría. Pedro Sánchez está a facer moito dano a Galiza. É lóxico que nos centremos en facer que a xente o vexa. Desde o PSOE tamén marcan distancias co PP. Dan por descartada a gran coalición da que se falaba ao comezo da campaña? A gran coalición é inviábel. O mesmo día do arranque de campaña Pedro Sánchez negou esa posibilidade. Mais no PP sempre dicimos que a alternativa para España non pode estar situada nos extremos, con Podemos nun goberno pola esquerda ou con Vox nun goberno pola dereita. Daquela, a alternativa a Sánchez tampouco pasa por un goberno das tres dereitas: PP con Ciudadanos e Vox? Se Pablo Casado saca un escano máis que Sánchez, formará goberno. Témolo demostrado. Somos quen de desbloquear situacións complicadas e formando gobernos con Ciudadanos, preferentemente, pero tamén con outras doce forzas políticas. O goberno ten que ser moderado e de centro. Se non ganamos, ficaremos na oposición. Vox non entrou en ningún goberno do PP. Poderiamos volver pactar con eles, pero sen entrar no Goberno. Non pactarán con Vox aínda que lles saían as contas? Vox non entrou en ningún goberno do PP. Alcanzamos acordos para investiduras ou sobre determinadas liñas programáticas. Todos eses acordos son públicos e respectan os principios e os valores do PP. Poderiamos volver pactar con eles, pero sen entrar no Goberno. Xa digo, son acordos asumíbeis por calquera partido que respecte a Constitución e que sexa de centro. Até que punto a cuestión catalá acapara a atención da campaña? Acontece en Catalunya unha crise grave da que vimos imaxes nas que unha turba de violentos apedraba ás forzas e corpos de seguridade do Estado, que son as que están na primeira liña de defensa da Constitución e dos dereitos de todos os españois contra estes totalitarios, os independentistas, que agora si mostran a súa verdadeira cara. E Pedro Sánchez está superado polos acontecementos. Non é quen de dar unha resposta. E, lembremos, é presidente non porque o elixiran os españois nas urnas senón porque alcanzou un acordo con Torra, con Puigdemont, con Junqueras, mesmo con Otegi, para chegar ao goberno nunha indecente moción de censura. Toda esta inacción de Pedro Sánchez fai pensar que ten a intención de volver pactar con eles. Cal é a proposta do PP para Catalunya? Catalunya necesita firmeza, necesita que se respecten os dereitos de todas e todos. Agora mesmo isto non sucede. Mesmo vimos como o señor Iceta [Miguel Iceta, líder do PSC] obrigou a Pedro Sánchez a incluír no programa socialista o concepto de plurinacionalidade, algo que a Constitución exclúe. A nación é única, a nación é España e o suxeito constituínte é o conxunto do pobo español. Sánchez tragou con isto e non sabemos se a política territorial dun Goberno socialista estaría dirixida polo señor Iceta. O que sabemos é que Pedro Sánchez é refén dos independentistas que o puxeron na Moncloa. Para o PP, o problema en Catalunya é de orde pública? Non ve un problema político? Si, é un problema de orde pública, é un problema de que se vulneran os dereitos de millóns de cataláns, é un problema que nas escolas catalás se adoutrine sen que se tome ningunha medida, é un problema que o presidente dunha comunidade autónoma se dedique a cortar estradas, é un problema que as forzas e corpos de seguridade do Estado se vexan ameazadas... e todo isto require contundencia e firmeza. Desde logo, desde o ámbito político haberá que tomar decisións, mais tamén hai que esixir o cumprimento íntegro da lei. Hai que tomar decisións políticas e ter máis presenza en Catalunya, pero ao mesmo tempo hai que modificar o Código Penal para que sexa un delito convocar un referendo; ou a lei de símbolos, para que se usen os símbolos que son de todos. Hai que tomar decisións políticas e ter máis presenza en Catalunya, pero ao mesmo tempo hai que modificar o Código Penal para que sexa un delito convocar un referendo. Xa rematou de pagar o PP a factura da corrupción, dado que volve medrar en porcentaxe de apoio despois duns procesos electorais á baixa? O que lle podo dicir é que todas aquelas e aqueles que se viron involucrados en asuntos turbios xa non están no PP. Os votantes percíbeno perfectamente, así como a contundencia de Pablo Casado, o noso presidente, diante de calquera indicio de actuación irregular. É certo que abril os resultados non foron bos, pero en maio a cousa mellorou e estamos certos de que a tendencia e positiva e volveremos mellorar agora en novembro. Podemos gañar. E máis en Lugo, onde o PP nunca perdeu unhas eleccións, e agora as e os lucenses penalizaran a Pedro Sánchez por todo ese dano. Están insistindo moito na concentración do voto da dereita, cre vostede que diso vai depender que o PP volva gañar ao PSOE na Galiza? Probablemente si. En abril demostrouse que esa dispersión do voto é moi prexudicial para os intereses do centro-dereita. Quen non queira un goberno de Pedro Sánchez cunha política económica marcada por Podemos, a única posibilidade que ten é apoiar á outra opción realista de formar un goberno, que é o PP. En abril, VOX recibiu 80.000 votos na Galiza e, en Lugo, Ciudadanos tivo 17.000. Foron votos desperdiciados.


Summary: O departamento de Rosa Quintana formalizou máis dunha ducia de convenios coas principais empresas editoras de diarios impresos e a CRTVG entre o 19 e o 22 de agosto de 2013, un dos peores treitos da vaga de lume do pasado ano.

O 19 de agosto de 2013 Galicia vivía unha das peores vagas de lume do verán. Vilamarín, Quiroga ou Cualedro eran algúns dos puntos maís preocupantes dun escenario no que o país padeceu uns 150 incendios en menos de catro días. Tres días máis tarde, o 22 de agosto, a maior preocupación trasladábase á cidade de Ourense, onde os incendiarios aproveitaban a combinación de máis de 30 graos, vento de máis de 30 quilómetros por hora e menos do 30% de humidade para prender nas parroquias de Velle e Cudeiro e chegar a unha alerta de nivel 1. Nesas dúas duras xornadas de incendios o departamento responsable de xestionalos, a Consellería de Medio Rural, asinaba substanciosas achegas económicas coas principais empresas editoras de diarios impresos do país e coa CRTVG. O departamento que dirixe Rosa Quintana vén de publicar, en virtude das obrigas instauradas pola lei de transparencia de 2006, os convenios subscritos no segundo cuadrimestre do pasado ano e nesa relación trámites como a constitución das brigadas municipais contra incendios comparten espazo con catorce acordos cos medios cuxo importe total acada os 869.000 euros. O día 19 a Consellería asinou 8 destes acordos co obxectivo oficial de "promover campañas informativas de concienciación e sensibilización social contra os incendios forestais" e o 22, os restantes, neste caso "para promover campañas informativas de publicidade e comunicación institucional". O reparto beneficia as empresas editoras de diarios impresos e á CRTVG, cunha suma total de 869.000 euros A suma de ambos repartos deixa como empresa máis beneficiada á Corporación Voz de Galicia, á que lle corresponderon 298.000 euros no reparto. Séguea Faro de Vigo, con 165.000 euros e o grupo El Progreso, que entre a súa matriz lucense e a súa filial pontevedresa chegou aos 140.000 euros. A empresas que editan La Región de Ourense e Atlántico Diario, do mesmo grupo, ingresaron 100.000 euros e a Editorial Compostela, propietaria de El Correo Gallego, fixo o propio con 90.000. Neste caso o reparto incluíu tamén os medios públicos, aos que Medio Rural lles achegou 50.000 euros nun reparto que pecha La Capital, editora de El Ideal Gallego, con 26.000 euros. Para xustificar este reparto discrecional de axudas Medio Rural apela ao artigo 3 da lei de publicidade institucional do Estado que, aprobada en tempos de Zapatero, fixa as condicións para "promover ou contratar campañas institucionales de publicidade e de comunicación", as cales, segundo o texto legal, "se desenvolverán exclusivamente cando concorran razóns de interese público" e responderán aos principios de "interese xeral, lealdade institucional, veracidade, transparencia, eficacia, responsabilidade, eficiencia e austeridade no gasto". Reparto dos fondos de Medio Rural Esta é unha das primeiras ocasións nas que un departamento da Xunta presenta os seus convenios cos medios como publicidade institucional e non como unha vía para a "difusión" da actividade da consellería correspondente, como adoita acontecer. Non obstante, o feito de que non se trate dunha campaña publicitaria concreta e de que o reparto beneficie só aos medios que o Goberno decide deriva no resultado habitual, isto é, na presentación de contidos gobernamentais baixo a apariencia de información, algo criticado reiteradamente polos colectivos profesionais do xornalismo. Mentres, segue sen saberse nada da lei de publicidade institucional, que Feijóo vén prometendo dende que chegou ao Goberno.


Summary: O secretario xeral da formación, Breogán Riobóo, amosouse aberto ao diálogo mais aclarou que concorrerán ás eleccións españolas "co nome de Podemos".

Representantes do Consello Cidadán de Podemos na Galiza compareceron esta quinta feira (6 de agosto) perante os medios de comunicación en Vigo. Na súa intervención o secretario xeral da formación, Breogán Riobóo, insistíu en que concorrerán ás eleccións ás Cortes españolas "sempre co nome de Podemos". Riobóo sinalou que este é un "mandato de Vistalegre" embora amosarse aberto ao "diálogo" para artellar unha candidatura galega. "Estamos abertos a que haxa un diálogo con total normalidade", sinalou segundo a información recollida pola axencia de noticias Europa Press. "Hai a posibilidade de concorrer, obviamente sempre co nome de Podemos, mais cun espazo máis amplo". Refírese así Breogán Riobóo á proposta lanzada por Pablo Iglesias que se traduciría nun Podemos trazo "outra cousa". A respeito da construción dunha alternativa de "unidade popular" como promoven, entre outras formacións, desde Esquerda Unida, Riobóo asegurou que a súa formación é xa "en certa medida unha fronte de unidade popular".


Summary: Hai unha semana detectáronse os dous primeiros casos.

A Consellaría de Medio Rural comunicou ao Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación a detección de cinco novos casos de gripe aviaria en mascatos, confirmados polo Laboratorio Central de Veterinaria de Algete. Estes cinco casos súmanse a outros dous detectados en días pasados. Detectados os primeiros casos de gripe aviaria na Galiza en dous mascatos Segundo informou a Xunta, trátase de cinco individuos de mascato común ou atlántico recollidos en Ares, Ferrol, A Coruña, Mañón e Moaña, no marco do Plan de vixilancia da influencia aviaria que desenvolve a administración galega. Nos catro primeiros casos, as aves foron trasladadas aos centros de recuperación de fauna silvestre de Oleiros, mentres que a localizada en Moaña foi derivada ao centro de Carballedo. Os cinco exemplares tiveron que ser sacrificados. Profesionais da veterinaria rebaixan a posibilidade de contaxio da gripe aviaria Nun comunicado, O Goberno galego explicou que o mascato é unha ave mariña que nidifica no Atlántico norte, formando colonias de varias miles de parellas, e da que moitos exemplares novos migran cara ao sur e alcanzan augas subtropicais ou mesmo tropicais no oeste de África. Por iso, engadiu, nestes momentos estas aves atravesan as costas da Galiza no comezo do seu paso migratorio para invernar cara a Mauritania e o Golfo de Guinea. Aumento de casos Nas súas zonas habituais de residencia no Atlántico norte, as autoridades sanitarias notificaron nas últimas semanas numerosos casos de gripe aviaria nesta especie, posíbel orixe dos casos detectados agora na Galiza, relacionados coa migración anual destas aves cara ao sur. A Xunta prohibe a cría ao aire libre e confina as aves de curral en 34 localidades para evitar a gripe aviaria Por iso, aínda que as autoridades aseguran que os exemplares da especie afectada son de hábitos exclusivamente mariños e non se aproximan en condicións normais á costa, a Consellaría de Medio Rural lembrou a necesidade de reforzar as medidas de bioseguridade nas explotacións avícolas, comerciais ou particulares. Así, insiste en evitar o contacto con aves silvestres e intensificar a vixilancia de calquera signo de enfermidade tanto en explotacións avícolas como en aves silvestres. Neste caso, sinala a necesidade de notificar a sospeita aos servizos veterinarios oficiais de Medio Rural ou á Consellaría de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda.


Summary: Non foi un capítulo de Homeland. Ocorreu na realidade. Os EUA enviaron o director da CIA a se entrevistar cun xefe de Estado. E este aceitou a reunión.

A reunión con Kim Jong-un non foi especialmente secreta desde o momento en que fontes autorizadas filtraron a noticia ao The Washington Post. O propio Donald Trump non negou a información e, sen a confirmar, deixou entrever que con efeito Mike Pompeo se vira as caras co líder nor-coreano. "Comezamos a falar con Corea do Norte directamente. Mantivemos conversas a moi altos níveis, estremadamente altos, con Corea do Norte. E realmente creo que nisto hai moita boa vontade. Moitas cousas están a ocorrer. E boas cousas", dixo Trump á imprensa antes de The Washington Post noticiar o encontro de Pompeo con Kim. Trump tampouco agachou que as incertezas pairan sobre a entrevista con Jong-un, prevista, dixo, para "primeiros de xuño ou talvez algo antes". Mais, puntualizou, nen sequer é absolutamente seguro que a cimeira vaia realizarse. "Pode ser que as cousas non vaian ben e non teñamos o encontro", concedeu. Pompeo vai ser o próximo secretario de Estado (equivalente a ministro de asuntos exteriores) dos EUA, o que a ollos de Trump xustificaría este encontro con Kim Jong-un.


Summary: A organización nacionalista lanza unha batería de propostas para que a mocidade poida acceder a unha vivenda e para que a Galiza reverta a falta de vivenda pública.

Cando Alberto Núñez Feixoo, presidente da Galiza, accedeu á Presidencia do Goberno en 2009, construíanse na Galiza 2.640 vivendas protexidas ao ano, unha cifra que foi decaendo até situarse nas 450 novas vivendas protexidas anuais en 2020, denuncia a deputada do Bloque Nacionalista Galego, Alexandra Fernández. A parlamentar fixo fincapé en que o país ten a segunda peor taxa entre os territorios do Estado á hora de emanciparse, con catro de cada dez mozos de entre 30 e 34 anos que non teñen capacidade económica de saír do fogar familiar. Incide Fernández en que esta situación é a consecuencia por unha banda, do "aumento continuado e abusivo" dos prezos do alugueiro nos últimos exercicios, mais tamén da "falta de políticas sociais de vivenda por parte do Executivo do Partido Popular (PP), especialmente no que ten que ver coa vivenda protexida". Esta combinación foi a que xerou até "seis veces menos vivenda protexida por ano", indica a parlamentar, que puxo o foco en "anos de auténtico deserto", como aconteceu entre 2015 e 2018, cando baixou "a tan só catro vivendas protexidas por ano e das que só unha se puxo en réxime de alugueiro". Mentres a media na contorna europea é do 9% de vivenda protexida, na Galiza permanece por baixo do 1%. Ao tempo, apuntou cara ás políticas desenvolvidas en materia de axudas ao alugueiro para a mocidade, nas que a contía das axudas exclúe a meirande parte das persoas que as solicitaron, pasando dos 1,2 millóns de euros en 2019 aos 800.000 en 2021. Así e todo, no ano 2020, no peor da pandemia, a Xunta nin tan sequera as convocou", láiase. Propostas de actuación Perante o que define como "abandono da política social de vivenda por parte do PP", Fernández reclamou "aumentar ese parque de vivenda pública e mobilizar a vivenda baleira porque temos a maior porcentaxe de vivenda baleira de todo o Estado". "Hai que conseguir que saia ao mercado para aumentar a oferta e para que unha parte desta se destine a alugueiro a prezos accesibles, especialmente para a xente moza", relatou, propoñendo que paralelamente se dupliquen as axudas ao alugueiro para as persoas maiores de 35 anos, cun mínimo de 2 millóns de euros nos Orzamentos.


Summary: Pervin Buldan, líder do partido prokurdo HDP, foi categórica: nos cárceres turcos cométense crimes de lesa humanidade, con "torturas", "asasinatos disfrazados de suicidio" e "execucións de presos enfermos". Nais destes últimos peregrinaron até Ankara para exixiren xustiza, mais a súa voz foi silenciada.

Mulleres chegadas de todas as provincias de maioría kurda baixo soberanía turca. De Wan (Van, en turco), Amed (Diyarbakır), Sirnex (Şırnak), Êlih (Batman), Mêrdin (Mardin), Gever (Yüksekova), Sêrt (Siirt). Tamén de Istambul. Nais de presos kurdos, xuntas na capital de Turquía, Ankara, para protestaren polos malos tratos sistemáticos a que os seus fillos son sometidos nos cárceres. Pervin Buldan, copresidenta do HDP, o prokurdo Partido Democrático dos Pobos ─terceira forza política de Turquía por número de representantes─, vocalizouno de maneira ben contundente: "torturas", "linchamentos", "execucións de prisioneiros enfermos", "asasinatos disfrazados de suicidio"... En definitiva, "crimes de lesa humanidade" para os que ─advertiu─ non existe un prazo de prescrición. Foron declaracións realizadas diante desas nais, nunha das paradas da xornada de mobilización da pasada terza feira en Ankara, que as levou primeiro ao Parlamento turco, de acordo con informacións da axencia Mezopotamya News. Alí presentaron un escrito de 11 páxinas onde, entre outras reclamacións básicas, exixen a urxente posta en liberdade de 38 presos kurdos gravemente enfermos. Buldan acusou o Goberno de Recep Tayyip Erdogan de "converter os cárceres en campos de concentración" e o país "nunha prisión semiaberta con detencións inxustas e ilegais". En resumo, unha "pena de morte de facto para os presos", segundo se recolle na web do partido. A seguir, as nais emprenderon unha marcha cara ao ministerio de Xustiza, mais segundo recolleu Medya News, portal de información kurda, foron bloqueadas por un cordón policial, "insultadas e forzadas a dispersarse". Mentres que Mezopotamya News recolleu que foran agredidas polos axentes. "Queremos xustiza. Xa abonda, non nos poñan a proba. Queremos os nosos fillos vivos, non ataúdes saíndo das prisións", expresou unha das nais, Necla Kocaman, diante do Parlamento antes de seren obrigadas a montar nun vehículo. 2021: "o ano da mentira, do saqueo, da corrupción e das conspiracións" Representantes do HDP recibiron no Parlamento as nais de presos kurdos, que participaron na xuntanza semanal da formación, a primeira do ano. Buldan aproveitou para facer un balance do acontecido nos últimos meses, e ligou a situación que se vive nas prisións co contexto de grave crise económica que está a atravesar Turquía. Coa lira polo chan e a inflación polas nubes, o presidente Erdogan está contra as cordas. Para a líder do HDP ─partido ameazado de ilegalización─, 2021 caracterizouse polos continuos abusos no eido político, social, económico e social. "Foi o ano da anarquía, da arbitrariedade, da mentira, do saqueo, do roubo, da corrupción e das conspiracións", dixo, cun Goberno que "non dá solucións aos problemas fundamentais de Turquía, especialmente ao problema kurdo".


Summary: O PSOE, na actualidade no goberno de Teo, mercoulle o discurso sobre Chévere ó PP e hoxe, a compañía galega que é Premio Nacional de Teatro do Goberno de España deixa de ser residente en Teo. Non é unha mágoa, é unha traxedia para Teo e a súa veciñanza.

Coñecín a compañía de teatro Chévere aló polos 90 cando representou no Teatro Principal de Compostela a obra Río Bravo, coa que demostrou que era posible facer teatro de masas dende un posicionamento comprometido coa realidade galega e en lingua galega. Dende aquela primeira vez, seguín sempre con pracer a súa traxectoria e tamén a da Sala Nasa.Aceptar a posibilidade que a compañía nos ofrecía foi unha decisión política fundamentada na súa traxectoria e no convencemento de que a cultura, ademais de cultivar mentes, tamén dinamiza economicamenteCando acudín por recomendación do amigo Paco Macías a unha Ultranoite, matinei en que case conseguiran a cuadratura do círculo: ofrecer un espectáculo de case catro horas onde convivían cadros musicais con interpretacións actorais, monólogos con representacións de concursos televisivos, circo con mimo, comedia con traxedia e con traxicomedia está ó alcance de moi poucas compañías. E todo isto concibido e escrito polo seu cadro actoral, pero tamén botando man de moitos compañeiros e compañeiras ás que lles cedían o palco para mostraren as súas creacións. Polas máis de 100 ultranoites realizadas pasaron artistas como Narf, John Balan, Luís Tosar, Monti Castiñeiras, Iria Pinheiro, As Marías, Aldaolado, Os Sancaetanos, Os da Ría, Carlos Santiago, etc. Unhas montaxes sempre atentas á actualidade -como esquecer a Miguel de Lira como electricista da catedral ou como Dorribo, a Mónica dándolle vida a un Naranjito pasado de revolucións ou a Manolo Cortés como Mariano ou como o Emérito- pero envolveitas nunha crítica pouco condescendente, aínda que construtiva.Manifestando a miña admiración por Chévere, ninguén pode xa dubidar do gran galano que recibín o día que me dixeron que o grupo quería instalarse en Teo e eu, daquela concelleira de Cultura, debía arranxalo todo. Aceptar a posibilidade que a compañía nos ofrecía foi unha decisión política fundamentada na súa traxectoria e no convencemento de que a cultura, ademais de cultivar mentes, tamén dinamiza economicamente. O paso do tempo demostrou que non estabamos enganados. Dos beneficios económicos de ter a Chévere en Teo poden dar conta mellor ca min as empresas do municipio, nomeadamente as culturais que con eles traballaron e as de restauración que atenderon o seu público. A publicidade positiva que supuxo para o Concello aparecer asociado á compañía na súa cartelería exposta polos teatros do Estado e tamén de América Latina ou nos medios de comunicación que se facía eco das súas obras esixirían do Concello un forte investimento en campañas de propaganda que, estou segura, non ían chegar a un público tan grande.Teo foi un dos poucos lugares en que se puido ver a triloxía de Citizen, e as estreas de Eurozone e de Eroski Paraíso e as súas derradeiras funciónsE se falamos do cultivo da mente e do espírito convén non esquecer que en Teo foi un dos poucos lugares en que se puido ver a triloxía de Citizen, cunha segunda parte que é unha obra mestra do teatro social, e as estreas de Eurozone e de Eroski Paraíso e as súas derradeiras funcións. E os centros escolares e as asociacións puideron gozar de representacións nos seus locais de espectáculos de pequeno formato como I'll be watching you ou As fillas bravas. Outros colectivos tamén se beneficiaron da guía de membros da compañía para sacar adiante os seus proxectos audiovisuais ou teatrais.E se co dito con anterioridade non fose abondo, hai algo máis que nunca se lle poderá pagar a Chévere. A pesar do seu tamaño poboacional e do seu nivel socioeconómico, en Teo non había nin hai un auditorio como o que, por exemplo, ten O Milladoiro na súa Casa da Cultura. Existe un local dentro do edificio sociocultural da Ramallosa que ten un escenario. A chegada de Chévere permitiu que ese local, grazas ó material técnico que trouxeron consigo -gradas, pantalla, focos, dímers..., se convertese nun teatro no que representar calquera espectáculo.O PSOE, na actualidade no goberno de Teo, mercoulle o discurso sobre Chévere ó PP e hoxe, a compañía galega que é Premio Nacional de Teatro do Goberno de España deixa de ser residente en TeoA oposición política no Concello de Teo utilizou o convenio asinado con Chévere para ser compañía residente como un ariete para trucar contra o goberno municipal argumentando primeiro que os cartos que se lles daba a eles farían diminuír as subvencións ás asociacións do Concello. Cando isto se demostrou que era mentira, volveuse á carga indicando que eses cartos deberían servir para aumentar a contribución ás asociacións, por certo máis subvencionadas por un goberno municipal da contorna de Compostela e, se cadra, de Galicia. Aínda que o posicionamento indicando foi mantido inalterable polo PP ó longo dos anos, o PSOE, na actualidade no goberno de Teo, mercoulle o discurso sobre Chévere ó PP e hoxe, a compañía galega que é Premio Nacional de Teatro do Goberno de España deixa de ser residente en Teo.Non é unha mágoa, é unha traxedia para Teo e a súa veciñanza.


Summary: A área sanitaria da Coruña segue a ser a máis afectada, con 371 casos.

Os casos activos de Covid-19 continúan a aumentar na Galiza, nunha progresión que vai incrementándose día tras día. Os dados de Sanidade indican que entre o domingo e hoxe o número de casos activos subiu en 78, situándose en 670. De estar onte por baixo dos 600 a estar hoxe avanzando cara aos 700. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, o número de casos activos de coronavirus na galiza é de 670. O aumento de casos rexistrouse en todas as áreas sanitarias. Dese total de 670, deles 371 son da área da Coruña (69 máis ca onte), 75 da de Lugo (+1), 46 da de Ourense (+5), 44 da de Pontevedra (+1), 85 da área de Vigo (+2), 40 da de Santiago (+1), e 9 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 2 están en UCI, 25 en unidades de hospitalización e 643 no domicilio. Polo de agora, na Galiza hai un total de 11.446 persoas curadas, rexistrándose 621 falecementos, a finais da 2 deles a semana pasada. O número de PCR realizadas é de 265.628. No que atinxe ás residencias de anciás, hai 5 casos activos, dos que 3 corresponden a persoas usuarias e 2 a traballadores.


Summary: Os traballadores da planta de Alcoa en Cervo acordan aumentar a presión sobre a multinacional e o Goberno español para que se materialice a venda da factoría de aluminio.

O cadro de persoal de Alcoa en San Cibrao (Cervo) finalmente acordou hoxe retomar as mobilizacións e "moi pronto" decidirá se volven de novo á folga. "É fundamental que sigamos demostrando que temos esa forza porque se non van pasar de nós", avisou o presidente do comité de empresa, José Antonio Zan, pedindo aumentar a presión para que se materialice a venda da factoría da Mariña. O comité tomou esta medida após reunirse con representantes de Alcoa para analizar a carta remitida polo Ministerio de Industria en relación ao proceso de venda no que, segundo denuncia, "non confirma nin aclara" o papel da Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI) nunha potencial venda "e desvíase do proceso que propuxeramos levar a cabo desde principios deste ano", engaden fontes da multinacional. A SEPI segue a ser chave O comité está chamado a unha nova asemblea o próximo 18 de maio para decidir os seus próximos pasos. Pola súa banda, o seu presidente incide na necesidade de avanzar na negociación, de tal maneira que Alcoa chegue a un acordo co comprador e que a SEPI garanta a operación e faga esa "triangulación". Neste senso, Zan remarca que a venda á SEPI, previa á venda ao comprador final, é a "garantía" de que se complete a operación. "A única saída que hai a todo isto é que sexa a SEPI quen garanta esta venda. Non podemos permitir que nos pase como A Coruña e Avilés", advirte en alusión a Alu Ibérica. Por iso, segundo acordaron na reunión desta sexta feira, a partir de agora o persoal traballador da planta de aluminio de San Cibrao comezará cun calendario de mobilizacións "moi puntuais", no que espera conseguir o "máximo apoio" de toda a comarca. "Hai que seguir loitando", sentencia o responsábel sindical.


Summary: O presidente da Xunta pediu "claridade" ao líder do Goberno español, e que o mando único durante o estado de alarma pola crise sanitaria garanta "información contrastada e homologable".

O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, manifestou este domingo aos presidentes das comunidades autónomas a "necesidade dun Pacto de Reconstrución Económica e Social" unha vez pase a ameaza da pandemia de coronavirus, e convidounos a formar parte del porque, ao seu xuízo, hai que transmitir unha "mensaxe de coordinación, colaboración e cooperación" e que os cidadáns vexan "xuntos" a partidos e institucións. Segundo informaron fontes autonómicas, Sánchez explicou que o Goberno quere que "todos os sectores representativos da sociedade estean presentes na elaboración deste acordo nacional", isto é, os partidos políticos presentes no Congreso, os gobernos de comunidades autónomas, e os axentes sociais e económicos. Tal e como lles dixo Sánchez ao comezo da quinta videoconferencia que mantivo cos presidentes autonómicos desde que se decretou o estado de alarma, "nun Estado tan descentralizado como o noso, non tería ningún sentido facelo sen as comunidades autónomas". Tras destacar que fai a súa proposta "de corazón e de boa fe", o xefe do Executivo trasladou que é "primordial" trasladar unha "mensaxe de coordinación, colaboración e cooperación", xa que, aínda que entende que hai "discrepancias" nalgunhas cuestións como o grao de contundencia da resposta económica e social, "é importante que a cidadanía vexa a todos os partidos e institucións xuntos". Feixoo demanda "información" Pola súa banda, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, pediu "claridade" ao líder do Goberno español, Pedro Sánchez, e que o mando único durante o estado de alarma pola crise sanitaria garanta "información contrastada e homologábel". Segundo adiantan fontes do Executivo, Feixoo tamén demandou, durante a súa quenda de intervención na videoconferencia de presidentes autonómicos, que se coñezan "as previsións" do comité clínico do Estado sobre o estudo epidemiolóxico que prepara o Ministerio de Sanidade cunha mostra de poboación. Ademais, na mesma liña que o pasado domingo, o presidente da Xunta volveu a preguntar cal será o protocolo para o uso xeneralizado de máscaras por parte da poboación. Feixoo tamén aproveitou para reiterar a súa queixa ante a decisión do Goberno de "confiscar" ás comunidades fondos de emprego -100 millóns, segundo estimou na súa comparecencia do pasado domingo-, aos que se suman as contías dos plans de vivenda. Finalmente, e sempre segundo fontes da Xunta, Feixoo reiterou que "as súas prioridades son as residencias" e, no plano económico, apostou por "axilizar" o pago das axudas e prestacións para paliar os efectos da crise, "porque os afectados aínda non as están recibindo".


Summary: Esta quinta feira no #VenhanMais5 toma a palabra Silvia Fraga, consultora de comunicación pública e directora de Stem by me.

-Como avalías o estado actual da política galega? -Neste momento cun liderado case único, asumido por Alberto Núñez Feijóo, e cunha figura destacable que logrou transmitir a forza da súa marca nas últimas eleccións autonómicas: Ana Pontón. Unha muller que foi quen de centrar a súa mensaxe e dirixila dun xeito claro aos seus militantes, que estaban desilusionados pola deriva do BNG ata entón. Pola banda da Marea, percibo unha falta clara de estratexia: as intervencións teñen escaso percorrido político e as mensaxes son incertas, polo de agora. No que respecta ao PSdeG, segue sen rumbo, sen líder e sen proxecto dous anos despois. Polo tanto, poucos movementos especialmente interesantes podemos albiscar na política galega a curto prazo. Semella que Galicia decidiu un goberno de ampla maioría, polo que os partidos da oposición terían que aproveitar a lexislatura para rearmarse ante unha cidadanía que os está agardando. -Que evolución agardas da política galega a cinco anos vista? -Agardamos políticos de certa altura, pero non só en Galicia, senón de xeito xeral. Profesionais que saiban transmitir cara onde ir, que encarnen proxectos con marco e marca, con fondo e liderado. Pero por riba de todo, que xeren confianza e un vínculo emocional cos cidadáns mais aló dunha representación institucional, que tamén hai que manter. Non serven só os discursos de mensaxes roubadas das rúas, tamén deben estar á altura das institucións que representan. Coido que as caretas da denominada "maioría social" á que aluden algúns e que xorden nesta era da postverdade, como chaman a este momento no que nos atopamos, non son suficientes para resolver e xestionar un concello ou un país. Finalmente, a sociedade busca líderes aos que seguir, pero teñen que ser capaces de facer cousas e facelas ben. Isto ten o tempo contado, se fai ou non se fai. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? -Sermos é na actualidade o único medio non "conservador" que, permítanme o paradoxo, conserva a esencia do xornalismo, do galeguismo, da información tratada con veracidade cun foco absolutamente centrado en Galicia. Unha Galicia que cada vez é máis que unha, como ben reflicte a súa variedade social, económica e cultural. Ser capaces de proxectar as distintas formas de vida e tamén de pensamento supón, para min, o gran reto de Sermos. Agardo de corazón que sexades quen de reflectir todas as Galicias. Cada vez máis plurais, cada vez máis abertas.


Summary: O barco 'Sestao Knusten' partiu da terminal de Sabine Pass, no Golfo de México o 1 de xullo cargado con 135.000 metros cúbicos de GNL (gas natural licuado), e prevese que chegue a Reganosa esta sexta feira.

O porto de Ferrol recibirá esta sexta feira primeira carga de gas de "fracking" dende os Estados Unidos e que será almacenado en Reganosa. Un atraque que para unha cuarentena de colectivos representa o sinal de partida para a importación masiva de gas da outra beira do Atlántico. Adega, Ecoloxistas en Acción, Amigos da Terra, e outras organizacións inciden nos perigos do "fracking", unha ameaza que persiste sobre Europa. Sinalan, nesta liña, que o uso da técnica en Lancashire (Gran Bretaña) parece inminente. E no Estado español hai varias licenzas nun estado de tramitación avanzado. Con todo, a maior e máis inminente ameaza de entrada do "fracking" no Estado español e en Europa en xeral, represéntano as importacións de gas de "fracking" estadounidense en forma de gas natural licuado (GNL). Na calor das negociacións do Acordo de Comercio e Investimentos Transatlântico (TTIP) con EEUU, o país americano levantou a finais de 2015 unha prohibición establecida dende 1975 para exportar gas. Europa é un dos claros destinos destas remesas nun futuro a curto prazo. Este feito toma forma co anuncio da chegada do metaneiro Sestao Knusten. Varias empresas europeas, incluidas Iberdrola, Gas Natural Fenosa e Endesa, que xa asinaron contratos con empresas americanas a vinte anos para o subministro de gas. A "Estratexia Europea para o gas natural licuado e de almacenamento de gas" é un importante pulo á importación de gas natural, con recomendacións de investimento mil-millonarias en infraestruturas, gasodutos e instalacións de almacenamento e regasificación. O Estado español é punteiro nestas capacidade en Europa, o que o convirte na principal porta de entrada para GNL no continente. O fraking é unha técnica da fracturación hidráulica para extraer gas, que consiste en furar o subsolo e inxectar nel inxentes cantidades de auga, mesturada con area e aditivos químicos, para, após varios procesos técnicos máis, conseguiren ese novo tesouro agachado nas profundidades.


O día 23 de setembro quedará marcado na historia do feminismo. E farao porque tal día como este a loita liderada polas mulleres en contra dunha contrarreforma machista, retrógrada e cercenadora de dereitos e liberdades como o era a promovida polo PP para modificar a Lei de Saúde Sexual e Reprodutiva e da Interrupción Voluntaria do Embarazo de 2010, deu os seus froitos e o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, non tivo outra opción que retirala e anunciar publicamente que a devandita reforma non contaba co consenso necesario. O día 23 de setembro quedará marcado na historia do feminismo Pero, ademais, as mulleres, esas ás que o Partido Popular menospreza e quere acantoar na súa casa baixo o dominio do marido e ao coidado de todas as fillas e fillos que "Deus queira", conseguimos outro feito histórico: que un ministro, o antano considerado progre e hoxe desgraciadamente coñecido polas súas ideas ultraconservadoras, Alberto Ruiz Gallardón, presentara a súa dimisión poucas horas despois de quedar desautorizado polo seu "xefe". O feminismo está de parabéns. O negro que predomina estes tempos, marcados polos recortes a todos os niveis, o desemprego e a desesperanza, deixou paso ao lila, que se converteu no verdadeiro protagonista para unha sociedade farta de castigos, farta de medidas privadoras de dereitos e farta, en definitiva, de recibir mazada tras mazada día tras día. O negro que predomina estes tempos, marcados polos recortes a todos os niveis, o desemprego e a desesperanza, deixou paso ao lila Pero o camiño non foi doado. Dende que o Partido Popular chegou ao Goberno do Estado, en 2011, ata hoxe, pasando pola aprobación por parte do Consello de Ministros o 21 de decembro de 2013 do anteproxecto de contrarreforma da Lei de 2010, foron moitas as ameazas contra o dereito a decidir das mulleres. E, dende o principio, o feminismo estivo activo, deixando claro ao Partido Popular que as mulleres non iamos permitir nin un só recorte nos nosos dereitos e liberdades sexuais. Aglutinadas en torno á Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto, as mulleres galegas alzamos a nosa voz para dicir alto e claro que non estabamos dispostas a ceder nin un ápice nuns dereitos sexuais e reprodutivos xa consolidados e, ao longo de todo este tempo, saímos ás rúas en cidades e vilas sempre que así estimamos ou que houbo algún tipo de paso dirixido a limitar as nosas liberdades. Neste tempo, foron moitas as compañeiras que dedicaron todo o seu esforzo a reivindicar os dereitos das mulleres no seu conxunto e neste longo e duro camiño pasamos por todo tipo de vicisitudes e contratempos. Por iso, a vitoria do 23 é a vitoria do feminismo fronte un poder no que prevalecen altas doses de machismo; é a vitoria de todas aquelas mulleres que, dunha forma ou outra, cun gran de area ou cun saco, contribuíron a propiciar que un presidente dun Goberno tivese que tragar as súas ideas e tivese que saír a anunciar publicamente a retirada da reforma dunha lei e que o "pai" antano orgulloso desta, se vise abocado a presentar a súa dimisión. É a vitoria de todas aquelas mulleres que, dunha forma ou outra, cun gran de area ou cun saco, contribuíron a propiciar que un presidente dun Goberno tivese que tragar as súas ideas Pero, por desgraza, as ameazas continúan e a realidade obríganos a seguir en alerta. En alerta porque o Tribunal Constitucional ten que resolver un recurso presentado polo PP contra a Lei de 2010, porque Rajoy xa anunciou que pretende modificar algún artigo da norma actualmente en vigor (que evidentemente vai ir na liña de quitar dereitos) e porque, en definitiva, non podemos esquecer que o anteproxecto de lei foi aprobado en decembro de 2013 por todo un Consello de Ministros e, en consecuencia, houbo un apoio explícito de cada unha das ministras e ministros a ese texto retrógrado e machista agora retirado. Por desgraza, as ameazas continúan e a realidade obríganos a seguir en alerta Polo tanto, hoxe o feminismo e boa parte da sociedade estamos de parabéns, pero sempre con cautelas e sempre buscando seguir dando pasos adiante. Neste punto encontrámonos e así trasladarémolo xa este domingo, cando en todas as cidades galegas reivindicaremos un aborto libre, seguro e gratuíto con motivo do Día Internacional pola Saúde Sexual e Reprodutiva das Mulleres. E nesa loita, a das mulleres, seguiremos.


Summary: O sector crítico do grupo parlamentario votou a proposta de Sande e apostou por formalizala ante o Parlamento, o que para a dirección de En Marea supón un "incumprimento grave" polo que lles reclama que abandonen os seus escanos. Se finalmente o grupo parlamentario de En Marea racha, perderá a súa condición de segunda formación do Parlamento e con ela, o dereito a elixir un posto no Senado

O Parlamento abriu este martes formalmente o prazo para que os grupos parlamentarios presenten as súas propostas para cubrir as tres prazas que corresponden á Cámara galega no Senado. Como marca o Estatuto de Autonomía, estes nomeamentos deben realizarse no inicio de cada lexislatura estatal, pero o PP fixo valer a súa maioría absoluta para adiar o proceso practicamente un mes.No seo dos populares existe unha evidente tensión sobre a cobertura das prazas no Senado que lles tocan, dúas das tres. Débese ao gran número de cargos do partido que perderon os seus postos institucionais tras as as eleccións xerais, aos que se sumaron os dirixentes que perderon as súas responsabilidades nos concellos unha vez confirmada a composición dos gobernos locais. Pero este feito está a ficar nun segundo plano político e mediático por mor do enfrontamento desencadeado no grupo de En Marea para cubrir a praza que lle corresponde no Senado como segunda formación do Parlamento, o cal vén de derivar na reclamación das actas parlamentarias ao sector crítico por parte da dirección do partido.Se finalmente o grupo parlamentario de En Marea racha perderá a súa condición de segundo grupo do Parlamento e con ela, o dereito a elixir un posto no SenadoEste tirapuxa a respecto da elección está a acelerar a previsible ruptura do grupo e dando tamén lugar a unha situación paradoxal. Se finalmente o grupo parlamentario de En Marea racha perderá a súa condición de segundo grupo do Parlamento -ten os mesmos 14 escanos que o terceiro, pero máis votos nas eleccións de 2016- e, con ela, o dereito a elixir un posto no Senado por designación do Parlamento de Galicia. O liderado simbólico da oposición e con el, o escano na Cámara Alta, pasarían ao PSdeG.Este é o pano de fondo co que se produciron os últimos desencontros. Despois de que o sector crítico do grupo -membros de Podemos, EU e Anova- celebrase a pasada semana unha votación que tivo como resultado designar para esta praza a José Manuel Sande, ex-edil do goberno da Marea Atlántica na Coruña, a dirección de En Marea como partido desautorizou este movemento, no que viu unha "imposición de Podemos". Resaltou ademais que aínda que a proposta inicial do Consello das Mareas fora a profesora Mariló Candedo, o propio Luís Villares trasladara unha segunda opción "de consenso", o do actual deputado Manuel Lago, que este rexeitou.O sector crítico do grupo parlamentario votou a proposta de Sande e apostou por formalizala ante o Parlamento, o que para a dirección de En Marea supón un "incumprimento grave" Tras aquela primeira votación, os críticos desenvolveron outra este pasado luns, ás portas da celebración da Xunta de Portavoces que este martes abriu oficialmente os trámites para a elección da representación galega no senado, votación que está prevista para o pleno da semana que vén. O prazo remata o venres.O resultado foi de novo Sande e, ao ser maioritaria no grupo -malia algunha abstención e a non participación do sector de Villares-, o sector crítico apostou por formalizala ante a Mesa do Parlamento, trámite que ordinariamente realiza e asina o voceiro, neste caso Luís Villares. Fixérono tras unha consulta aos servizos xurídicos da Cámara sobre o xeito de tramitalo, recollendo nunha acta que a maioría do grupo apoia a proposta.A dirección de En Marea confirma a "suspensión de militancia" e a petición de renuncia ás actas aos oito deputados que participaron na votaciónA través dun comunicado a dirección de En Marea considerou a posición desta "parte das deputadas do grupo parlamentario" como un "incumprimento grave" do "acordo que cada unha delas asinou" no inicio da lexislatura, no que "se comprometían a actuar sempre no nome de En Marea e en ningún caso representando intereses diferentes". A propia coordinadora, tras reunirse este martes, confirmou a súa decisión ao respecto a través da súa vicevoceira, Ana Seijas: "suspender de militancia" e reclamar que abandonen a súas actas os oito deputados que impulsaron a proposta de Sande e participaron neste sentido na votación cuxo resultado queren formalizar ante o Parlamento. Se non atenden esta primeira petici´ón, reclaman que "abandonen o grupo parlamentario" porque non están a "representar" a formación pola que foron elixidos, acusan para sinalar o que definen como "un acto claro de transfuguismo".Alén desta petición orgánica, quedan varios interrogantes sobre a mesa: cal será a proposta que o Parlamento dea por válida no caso de seren rexistradas a de Candedo e Sande e, sexa cal for, se chegará a ser votada en pleno, xa que se trataría dun escenario inédito e dun baleiro regulamentario. Do mesmo xeito, resta por coñecer se tras o ultimato da dirección de En Marea como partido se produce a escisión do grupo e, nese caso, cales dos seus membros seguen formando un grupo parlamentario -cómpre un mínimo de cinco escanos- e cales pasan ao Mixto. En calquera dos dous escenarios, o dereito a elixir o terceiro senador sería para o PSdeG.


Summary: Esta semana fai dez anos o Gerador automático de poesia galega contemporánea que Berto Yáñez e María Yáñez botaron a andar en Aduaneiros sem Fronteiras. Na rede hai outros bots que fan literatura ou traen ao presente a ilustres da cultura galega

desexo de tisucando fazulasa neve nos curutosfica atoado o seu congostro inxela fala que aloumiñaO autor deste poema nunca será homenaxeado no Día das Letras Galegas (ou si, vai ti saber). O autor deste poema é un robot, o Gerador automático de poesia galega contemporánea que Berto Yáñez e María Yáñez botaron a andar en Aduaneiros sem Fronteiras hai, exactamente, unha década, neses tolos anos do blogomillo. Patróns de palabras e versos que se organizaban automáticamente no momento en que o usuario ou usuaria clicaba en gerar poesia.O Gerador era un bot, un programa informático que leva a cabo distintas funcións imitando as accións humanas, en base a unha serie de patróns e accións predefinidas. O venerable ancián que esta semana fixo dez anos foi dos primeiros que empregou estas ferramentas nunha aplicación relacionada coa cultura, a lingua e as letras galegas, pero houbo máis.Algúns ben recentes. Dende febreiro está na rede Galegos Ilustres, un bot (creado tamén por Berto) que catro veces ao dia mistura de xeito aleatorio imaxes de galegos e galegas ilustres con letras de cancións de reggaeton. "Llego el Residente, mayday-mayday. El que tiene más trucos que un skater. El que tiene más trampas que el invader", di por exemplo Álvaro Cunqueiro. Ou mesmo "Suban el telón, abran las cortinas. Enciendan las turbinas con nitroglicerina. El desorden es tu penicilina", asegura Alexandre Bóveda.Tamén anda polo twitter Unha Vella, outro bot de Berto que cada media hora crea versos creados con palabras aleatorias do VOLGA, e todos en rima consonante. Todos, iso si, con espírito chocalleiro, feminista e soberano, pois deixa ben claro que na súa cona non manda ninguén. "Unha vella nos tempos do serranchín, fixo da cona un matachín", "Unha vella nos tempos da alimentación, fixo da cona unha degustación" ou "Unha vella nos tempos do calzador, fixo da cona un conmutador" son algunhas das creacións deste bot.Máis recente aínda é Conceptos Explicados, un bot que cada media hora explica "de xeito definitivo todos os conceptos complexos que che interesan". Ou, por suposto, un saúdo, o bot que cada quince minutos envía un saúdo, da man de Xosé Ramón Gayoso, aos 37.308 topónimos oficiais do Nomenclátor da Xunta.Así pois, queda demostrado que os robot falan galego. É máis, queda demostrado que os robots fan literatura. Para cando un día das #eLetrasGalegas? Nesta semana na que celebramos os dez anos do Gerador automático de poesia galega contemporánea, paga a pena dar unha volta de novo por alí e -se nos gustan os poemas creados polo robot- copialos, imprimilos e presentalos ao desaparecido Premio Esquío, como recomendaban dende Aduaneiros. Por exemplo, este. os restos do naufraxioa diaria soedade dos aeródromosos meus calzóns bébedosun fulgor sedento de ebriedadedas fenestras as efixies do silencioa estrela silandeiralembranza de ti, oh indómito corsarioescombros da comunicaciónen trazos esguios


Summary: Un ano en prisión preventiva. É xusto o que levan os líderes das entidades cívicas soberanistas Ómnium Cultural e Assemblea Nacional Catalana, Jordi Cuixart e Jordi Sànchez, respectivamente.

Os Jordis non quixeron perder a oportunidade de enviar unha mensaxe á sociedade catalá no día en que fan un ano en prisión. O meio para se expresaren, senllas misivas á emisora RAC 1, a estación de radio do grupo La Vanguardia que é hexemónica en Catalunya. Na súa carta, Jordi Cuixart afirma taxativo que o seu obxectivo "non pode ser saír da prisión, senón afrontar o seguinte embate que nos coloca o estado da única maneira que o sabemos facer neste país; unidos desde a diversidade, a transversalidade e a radicalidade democrática". En troca, Jordi Sànchez —número dous de JxCat e, na súa condición de preso, candidato falido por esta formación á presidencia da Generalitat— optou por un comunicado máis breve: "Quero saír xa da prisión, mais non a calquera prezo". "Se alguén pretende comprar o meu silencio ou a miña renuncia a me expresar e a me manifestar, a defender activa e pacificamente o dereito á autodeterminación do meu país, equivócase", acrecentou. Cuixart expresa a súa seguranza de que o xuízo ao que se verán submetidos —sob os cargos de rebelión, sedición e malversación de fondos— vai ser un "altavoz internacional" e, ao tempo, envía unha mensaxe a aqueles que defenden a vía do seu perdón por un decreto da Moncloa: "Aqueles que perden o tempo a falaren dun indulto é que non entenderon nada, nada de nada". O presidente de Ómnium Cultural apela non só á Catalunya independentista, mais tamén a aquela que defende o dereito a decidir: "As peticións da Fiscalía (e de Vox!) deben topar coa resposta serena, mais contundente, de perto de 80 por cento que se opón ao noso encarceramento e defende o referendo de autodeterminación". Os Jordis ingresaron en Alcalá Meco tal día como hoxe, en 2017, após compareceren perante a xuíza da Audiencia Nacional Carmen Lamela, que decretou prisión provisional para ambos. Desde xullo están no centro penitenciario de Lladoners, despois de o tamén maxistrado da AN Pablo Llarena autorizar o seu traslado.


Summary: Heriberto Cairo e Eduardo Sánchez Iglesias veñen de coordinar o libro 'Marxismo, nación e territorio'. Con motivo da súa publicación, Nós Diario conversa cun dos autores do mesmo, o catedrático en Análise Xeográfica da USC Rubén Lois, arredor do desenvolvemento do concepto da nación e da evolución social e económica da Galiza.

—Fala no libro da construción en paralelo dos relatos nacionais no século XIX, a que se refire? Recollo a interpretación que fai o historiador José Álvarez Junco, quen explica que a invención da tradición da nación española é un proceso do século XIX impulsado por sectores liberais ao que despois se suma o conservadorismo máis relixioso. Junco recoñece que ao mesmo tempo se constrúe unha narrativa nacional moi clara en Catalunya e explica o proceso vasco. Tamén sinala que na Galiza co Rexurdimento se crea unha idea de nación a partir do provincialismo e da crenza nun Reino que ten unha personalidade propia. Unha etapa estelar e conflitiva do reino de Galiza Eu no que insisto é en que esas narrativas que xorden na Galiza non cuestionan a existencia dun Estado español, aínda que sexa plurinacional. Mais o que está claro é que existen estas tres narrativas das nacións sen Estado que aparecen en paralelo á de España. —Refírese á construción dun relato de nación na Galiza con un carácter máis débil. Por que? No século XIX é cando a burguesía se está reafirmando, sobre todo a raíz da Revolución Industrial, teñen moita importancia no téxtil e de feito Catalunya chega a un acordo co Goberno da Restauración para o desenvolvemento de políticas proteccionistas para poder vender as súas pezas de tea en Cuba e no resto de colonias españolas. Pola súa parte, os vascos nese século están mirando para o Reino Unido e teñen un proceso de desenvolvemento a partir das minas de carbón e ferro e da siderurxia. Entón, Catalunya e Euskadi eran nacións que falaban de igual a igual ao resto do Estado español, que se consideraba vencellado a un territorio máis pobre, sobre todo tendo en conta que Madrid se industrializa moito máis tarde. A Galiza nese momento non podía afirmar que tiña unha grande industrialización endóxena, aínda que hai algún desenvolvemento en Vigo ou no Arco Ártabro entre Ferrol e A Coruña, e desde sempre se asocia a unha realidade completamente diferencial con lingua e con cultura propias e cun discurso nacional moi arraigado, mais desde unha perspectiva de que é un país rural, labrego e atrasado. Esta narrativa do atraso e a dependencia vaise manter durante boa parte do século XX e ten hoxe aínda moito calado na sociedade. —Chámalle a isto vostede o mito da Galiza débil, periférica e atrasada. Somos hoxe un país avanzado que poda aspirar a valerse por si mesmo? Eu fago unha reflexión sobre se hai condicións para superar este mito. Habería que facer uns bos cálculos sobre as balanzas fiscais porque non está nada claro que o pobo galego sexa receptor de fondos do resto do Estado, entón non é certo ese mito de que somos rurais e atrasados. A Galiza é unha sociedade urbana, industrializada e con niveis de desenvolvemento fortes e hai que cambiar un pouco ese discurso desfasado. Por exemplo os bretóns, que tamén tiñan unha realidade semellante no Estado francés, cambiaron o discurso, e hoxe en día a ninguén alí se lle ocorre falar neses termos da Bretaña. O discurso do atraso non é acorde coa realidade actual da Galiza, mais aínda segue dominando. "Galiza carece de política demográfica e iso é un fracaso" Cando os cataláns batallan pola soberanía é porque se consideran autosuficientes e que poden vivir perfectamente sós. Pola contra, a maioría das persoas galegas non o perciben así, temos interiorizado que somos débiles ou que somos menos industriais, o cal é falso, a contribución da industria ao PIB galego é maior que a da media do Estado, pero seguimos tendo esa percepción de dependencia de España que non se corresponde coas potencialidades económicas da Galiza. Necesidade dun consenso progresista Para Rubén Lois non está claro que a Galiza sexa unha nación conservadora, pois na maioría de procesos electorais existe unha maioría de votantes progresistas. Para evitar a abstención e os pequenos transvases de votantes ao PP nas eleccións galegas, di Lois, os partidos de esquerda necesitan obter un consenso de mínimos para xerar unha alternativa real e críbel. O xeógrafo insiste na necesidade de cambiar o discurso, en que hoxe a Galiza "é unha sociedade urbana, industrial e bastante moderna", polo que hai que comezar a esquecerse "do atraso e do ruralismo" e "eliminar debates absurdos como se necesitamos ou non tres aeroportos ou se temos grandes industrias como as pesqueiras". Rubén Lois sinala que é necesario interiorizar esta modernidade, o que "axudaría a ter un novo modelo de Goberno autónomo no momento actual que cambie as lóxicas e supere o discurso da subordinación".


Summary: O festival, que se realizará do 28 de marzo ao 2 de abril en Compostela, recupera a presencialidade de todas as seccións e actividades.

Tres películas galegas competirán polos premios a Mellor Filme e Mellor Filme Galego na 17º edición da Mostra Internacional de Cinema Etnográfico Museo do Pobo Galego (MICE), que se realizará do 28 de marzo ao 2 de abril en Compostela. Os títulos, escollidos entre máis de 1.000 candidaturas chegadas de todo o mundo, son Notas sobre os cesteiros de Mondariz, de Fon Cortizo, Resonancias do pasado, de Antonio Caeiro e Margarita Teijeiro e O último de Arganeo, de David Vázquez. Resonancias do pasado é o novo filme de Antonio Caeiro e Margarita Teijeiro, membros da asociación arousá O faiado da memoria, que recupera a memoria de Vilagarcía. Neste filme reconstrúen a vida da vila dos anos 20 aos 80 a partir de vellas películas domésticas gardadas pola veciñanza. Notas sobre os cesteiros de Mondariz relata unha tradición artesá de gran valor sociocultural que pervive na memoria colectiva deste concello. A tradición que encarna Enrique Táboas, o último cesteiro de Mondariz, conéctase coa proposta innovadora da artista contemporánea Idoia Cuesta. O terceiro filme, O último de Arganeo, trae de novo á MICE a David Vázquez. O chantadino xa estivera no festival en 2017. Nesta ocasión, o director rodou en León para contar a historia de Edilberto Rodríguez, un mozo de 24 anos que o deixa todo para ser pastor na terra dos seus avós. Actividades presenciais A MICE recupera este ano a presencialidade de todas as seccións e actividades. Entre elas están os obradoiros de formación e as mesas de debate. O antropólogo e fotógrafo Jorge Moreno Andrés e a tamén antropóloga e cineasta Adriana Vila, son as persoas docentes do obradoiro desta edición que leva por título Anversos e reversos: metodoloxía etnográfica dos procesos creativos. As mesas de debate profesional, artelladas en colaboración con Proxecta, a coordinadora galega de festivais de cinema, e con CREA, a asociación de profesionais da realización, xirarán entorno aos procesos de creación e divulgación de proxectos de difusión do cinema documental. Tamén haberá actividades para os centros escolares e para familias na sección MICE Petís. Este ano o Olloboi, un festival de curtametraxes escolares, é o coordinador.


Summary: As xeracións de máis idade, da contorna de Vigo principalmente, aínda teñen na memoria os contos de José Rodríguez de Vicente, Joselín. Da súa man chégannos as primeiras gravacións de teatro galego que aCentral Folque publica nun libro-cd paraa recuperación dunha figura á que tamén contribuirá o espectáculo que prepara e dirixe Quico Cadaval.

"Os contos de Joselín. Primeiros documentos sonoros do teatro galego (1929-1954)", é o título do libro-CD da Central Folque que se presenta esta semana no marco do Festival Atlántica a sexta feira día 21, no entorno da celebración do Día Internacional da Narración Oral. Con gravacións descubertas e editadas polo investigador Ramón Pinheiro, de aCentral Folque, e un estudo da profesora da Universidade da Coruña, Laura Tato, o proxecto busca recuperar a singular figura dun contador único que chegou a ser popular a través da radio tamén na Arxentina. Canda o libro-cd presentarase o espectáculo "Os contos de Joselín" que dirixe Quico Cadaval e no que participan tamén os contadores, Celso Fernández Sanmartín e o zamorano José Luís Gutiérrez, "Guti", un artista que conta e canta, á maneira de Joselín e que se estreará a partir do 15 de abril. A idea de editar os contos de Joselín naceulle a Ramón Pinheiro despois dunha conversa con Alfonso Paz Andrade na que lle confesou que o arquivo de seu pai Valentín contiña moito material documental sobre o contacontos. "Alí atopamos correspondencia con risco ou Cabanillas, fotografías e distintos materiais e a idea comezou a callar. Alfonso púxonos en contacto coa familia Delgado Tapias e no seu domicilia atopamos un segundo lote de material con moitísima máis documentación, desde textos manuscritos ate unha parte importante dos másters. Nesa altura xa vimos que os materiais eran moitos e moi importantes e falamos con Laura Tato para que desenvolvera a investigación", conta Ramón Pinheiro das orixes do traballo. Alén das gravacións sonoras, recuperouse a súa produción como guionista con Suevia Films e a súa relación con Otero Pedrayo, tema de estudo tamén de Tato. Figura contraditoria Á figura de Joselín, Ramón Pinheiro defínea como "contraditoria, con moitas aristas diferentes". Por unha banda, mantívose próximo a Risco e a unha querenza pola lingua e a cultura do país, mais tamén foi alcalde con Primo de Ribera e recibiu medallas honoríficas do réxime. En Arxentina foi figura de masas e condutor do primeiro programa de radio galega "La hora gallega" ao tempo que mostrou a súa vinculación co franquismo sen, por iso, perder a súa relación con galeguistas como Otero. "Digamos que é unha figura moi poliédrica e realmente hai elementos da súa biografía chamativos. Un personaxe difícil de encadrar", valora Pinheiro. En "Os contos de Joselín. Primeiros documentos sonoros do teatro galego (1929-1954)", recóllese os 23 relatos gravados, todos eles en galego. Catro contos máis foron localizados mais non atoparon gravación. "No libro transcríbese toda a obra dramática, ademais da investigación de Laura Tato e a súa biografía e xúntase un CD cos 23 contos gravados no 29, 30 e 31", explica o editor ao tempo que anota que nos anos cincuenta volvéronse regravar doce dos contos que son os que xa recuperara Valentín Paz Andrade nun vinilo producido por Caixanova en 1976. "Joselín é esa figura popular, experta, que sempre ten un comentario e que poderíamos comparar hoxe coas viñetas do Carrabouxo. O seu uso da lingua é moi interesante, conserva a fala dos mariñeiros e labregos, con sotaque moi propio. Nalgúns dos contos recrea escenas de cegos e canta, moi ben, por certo", explica Pinheiro a punto de iniciar as presentacións que teñen como obxectivo divulgar a singular personaxe a quen o propio Castelao tiña en moita consideración de maneira que chegou a desenvolver unha adaptación de "O ollo de vidro" para un artista só que sería o propio Joselín. "Era unha forza comunicativa e non teño dúbida que é a primeira gravación teatral", apunta o editor, que atopa en Cadaval ou Celso Sanmartín herdeiros deste pioneiro da narración oral. Os primeiros documentos sonoros que se recollen, do 29, proceden dunha sesión conxunta desenvolvida no Teatro de Ourense pola discográfica Regal na que, cando os contos de Joselín, graváronse os sons de Faustino Santalices, o Coro de Ruada, os Gaiteiros de Soutelo e a Banda de Ourense no que sería o primeiro catálogo de produción en galego. "Pasa a ser un produto de masas, eses discos fixéronse populares e non se deixaron de reeditar ate vén pasado o tempo. A xente que ten máis de sesenta anos lembra aínda os contos de Joselín emitidos na radio", popularidade que medrou aínda máis en Bos Aires, con el ao fronte dun programa de masas e converténdose nun personaxe moi coñecido na colectividade galega. Relatos como "Romance de Ciego", "O retrato", "O tabeirón" ou "Que listo é o meu fillo" popularizaron a Joselín, unha figura da que agora se rescatan 23 a súa colección de contos en galego.


Summary: En Vigo, O Val Miñor e Salvaterra de Miño.

Un total de tres novos focos de Covid-19 que suman 14 contaxiados foron detectados durante esta segunda feira en Vigo, O Val Miñor e Salvaterra de Miño. Fontes do Servizo Galego de Saúde (Sergas) detallaron que estes focos, que elevan a unha decena os activos na zona, detectáronse nas últimas horasdesta segunda feira En concreto, produciuse un brote no Val Miñor que suma sete positivos e que se orixinou nunha reunión de amigos. Como consecuencia, suspendéronse as visitas ás dúas residencias coas que conta o municipio de Gondomar, un centro de maiores e outro de persoas con discapacidade. Así mesmo, na localidade de Salvaterra de Miño rexistrouse un segundo foco producido no ámbito familiar que afecta a tres persoas. Adicionalmente, esta segunda feira contabilizouse un terceiro brote que suma catro positivos en Vigo. O Sergas concretou que se trata de mozos que se contaxiaron durante unha viaxe realizada fóra de Galiza.


Summary: O comité de empresa do ente público presentou 345 sinaturas perante as catro forzas políticas con representación parlamentar reclamando a creación dun Estatuto profesional e dun Consello de informativos que velen pola imparcialidade e a veracidade das novas que se emiten na televisión e na radio galegas

Máis do 60% d@s traballador@s da CRTVG denuncian manipulación informativa. Así o sinala un comunicado enviado á imprensa polo comité de empresa do ente público en que dan conta das 345 sinaturas que veñen de presentar perante as catro formacións políticas con representación parlamentaria (BNG, AGE, PSdG e PPdG) con que reclaman a creación do Estatuto profesional que estabelece o artigo 36 da Lei 9/2011, de 9 de novembro. A mesma norma contempla tamén a creación dun Consello de informativos, onde terían voz @s traballador@s. Así as cousas, o comité de empresa lembra a necesidade dunha televisión e dunha radio públicas ao servizo da cidadanía e sinalan que "a mellor ferramenta" para garantir a veracidade informativa é "aplicar a norma en vigor". Os dous organismos estarían focados a velar pola imparcialidade e a calidade das informacións que se emiten a través da radio e da televisión nacionais. Fronte a estas dúas cualidades, seis de cada dez xornalistas da CRTVG denuncian as prácticas de manipulación a que fican submetidas as novas, sobre todo e tal e como fixeron público nos últimos meses, aquelas relacionadas cos casos de corrupción política --minimizando o impacto cando @s imputad@s son do PPdG e incrementándoo cando son doutras formacións políticas-- e as mobilizacións masivas que se están a producir contra as políticas conservadoras emprendidas tanto desde a Galiza como desde Madrid.


Summary: 82 votos a favor, 170 en contra, 97 abstencións. Cero sorpresas. A terceira moción de censura do presente réxime político español concluíu como as dúas anteriores -as propostas por Felipe González (PSOE) e Antonio Hernández Mancha (PP)-, con derrota, embora con menos votos a prol. Unidos Podemos e as confluencias só conseguiron o apoio de ERC (8 votos), Compromís (4) e Bildu (2).

A moción precisaba superar a maioría absoluta para prosperar, así que Iglesias ficou a 94 votos de tombar o goberno de Mariano Rajoy. Outra cousa é o obxectivo político que perseguía a iniciativa. Na dirección de Podemos a análise é que a moción se salda cun suceso absoluto ao ter obrigado Mariano Rajoy a baixar á area cando os seus corifeos hai semanas garantían que nen sequer iría tomar a palabra e ao ter reforzado a imaxe de presidenciábel do propio Iglesias. Outras análises menos amábeis co mundo podemita interpretan que a moción non se pode considerar un éxito porque Rajoy non só non sae tocado, senón que mesmo reforza a súa posición como o líder do bloco conservador, incluíndo nese espazo o Cs dun Albert Rivera que noi foi quen de achar o seu espazo no debate. A moción alimentou tamén a hipótese dunha eventual entente no campo da esquerda co PSOE. Mais o camiño non será doado. É certo que se tenderon pontes, mais non o é menos que Iglesias e Sánchez pelexan polo mesmo eleitorado e que na cuestión chave da política estatal -o manexo do referendo catalán- manteñen posicións formalmente diverxentes. En Ferraz a avaliación que se fai do debate é que Rajoy e Iglesias se anulan mutuamente e que o público acabou botando de menos o grande ausente, Pedro Sánchez. Os asesores do secretario xeral aconselláronlle precisamente non comparecer durante estes días para subliñar a súa ausencia, unha forma como outra de estar presente.


Summary: Primeira comparecencia do secretario Xeral da Presidencia, Valeriano Martínez, o o director xeral de Relacións Parlamentarias, Gonzalo Ordoñez, na que aseguraron que "a normalidade" é total "salvo algunhas pequenas incidencias normais"

O secretario Xeral da Presidencia, Valeriano Martínez, o o director xeral de Relacións Parlamentarias, Gonzalo Ordoñez, compareceron diante da prensa para dar conta da primeira hora desta xornada electoral en Galiza. Nos tres minutos que durou Valeriano Martínez repetiu os datos do número de mesas e colexios electorais e afirmou que non houbo incidencias "salvo algunhas pequenas incidencias normais". Nun Colexio electoral de Lavacolla (Compostela) apareceu unha pintada nunha das paredes e as portas de entrada ao colexio electoral cun candado A única incidencia rexistrada na apertura da xornada foi trasladada pola Delegación do Goberno e sucedeu nun Colexio electoral de Lavacolla (Compostela), onde apareceu unha pintada nunha das paredes e as portas de entrada ao colexio electoral cun candado. O resto de incidencias, segundo Valeriano Martínez, "foron entre titulares e suplentes nalgunha mesa". A seguinte comparecencia será ás 12:30 horas.


Summary: As embarcacións vascas impuxéronse nas tres categorías. Cabo de Cruz e Ribeira lograron os mellores postos galegos, segundos en absoluto masculino e feminina, respectivamente.

Meira (Moaña) acolleu esta fin de semana o Campionato de España de Traiñeiriñas, unha cita na que tomaron parte 24 embarcacións de Galiza, Euskadi, Cantabria e Asturies en tres categorías diferentes: absoluta feminina e absoluto e xuvenil masculino. Foi un campionato de claro dominio vasco. As traiñeiriñas de Euskal Herria impuxéronse nas tres categorías e nalgunha delas (Xuvenil masculino) coparon as tres prazas do podio. Galiza só puido conquistar tres medallas: 2 de pratas e 1 de bronce. En Absoluto masculino a vitoria foi para Ziérbana, que marcou un tempo de 13:22, sacando seis segundos de vantaxe a Cabo de Cruz, segunda; sendo Bermeo terceira, Tirán cuarta e fechando a clasificación Meira. Na Absoluta feminina foron as remeiras de Koxtape quen conquistaron o ouro, marcando 15:51. Ribeira logrou a prata e Samertolameu de Meira o bronce. Mecos foi cuarta e Chapela, quinta. Por último, en Xuvenil as tres traiñeiriñas vascas coparon os tres primeiros postos: Kaiku (ouro), Koxtape (prata) e San Nicolás (bronce). Rianxo foi cuarta, a 18 segundos dos vencedores. A Cabana entrou en quinto posto.