Summary: Yanis Rahmani, que leva por segundo apelido Cordeiro, pois a súa nai é portuguesa, decidiuse a abrir o seu corazón unha semana despois de ser obxecto de insultos racistas por parte de seareiros do Club de Fútbol Fuenlabrada, no partido no que os galegos derrotaron os madrileños por un gol a cero na súa casa do Estadio Fernando Torres.

As imaxes de Moussa Marega, xogador do Futebol Clube do Porto, abandonando o campo logo dos constantes ataques de carácter racista no medio dun encontro da liga portuguesa deron a volta o mundo. As reaccións de apoio ao dianteiro e de rexeitamento ao racismo foron practicamente unánimes, mais ese mesmo día, catro horas antes, tiveron lugar uns sucesos igualmente despreciábeis que pasaron practicamente desapercibidos. A vítima esta vez non foi un futbolista negro, como Moussa Marega, senón un árabe, ou "moro", como bramaban os seareiros locais desde as bancadas, que lle esixían que volvese "ao seu país". Porén, dáse a circunstancia de que o país de Yanis Rahmani é Francia, onde naceu hai 24 anos, froito da unión entre un alxeriano e unha portuguesa, que se trasladaron a Euskal Herria cando o hoxe xogador do Club Deportivo Lugo tiña só oito anos. "Estarei atento" O centrocampista do Lugo informou durante o partido ao xuíz de liña, que se limitou a responder cun lacónico: "Estarei atento". Esa desidia na loita contra o racismo por parte das autoridades futbolísticas españolas contrasta de xeito flagrante co exceso de celo noutros eidos máis sensíbeis coas preferencias do -recoñecido- ultradereitista presidente da Liga de Fútbol Profesional, Javier Tebas, como quedou en evidencia logo da suspensión do Rayo-Albacete polos gritos de "nazi" ao ucraíno Roman Zozulya. Para Yanis Rahmani hai "moita campaña inútil contra o racismo", pero "á hora da verdade non se castiga como se merece aos que cometen ese delito", e pensa que o problema principal radica en que na sociedade "se lle quita importancia", porque "quen xulga o racismo é porque non o padece". O racismo, un mal endémico na Liga O de Yanis Rahmani non é o primeiro caso de racismo que se vive no fútbol español. Normalmente son os seareiros máis radicais os responsábeis de proferir os insultos racistas, mais en ocasións teñen sido os propios xogadores. Foi o caso de Sergio Busquets, centrocampista do Fútbol Club Barcelona e internacional coa selección española quen, nun clásico contra o Real Madrid, chamou "mono" a Marcelo, o lateral brasileiro do Real Madrid. Kameni, porteiro camerunés, foi obxecto de numerosos insultos racistas ao longo das súas 14 tempadas na Liga de Fútbol Profesional. Un dos momentos máis graves foi cando os ultras do Frente Atlético pasaron practicamente o partido enteiro berrando "salta o valado, Kameni salta o valado", en referencia aos migrantes que penetran en Melilla. E o do xogador bético Paulao en 2003 distínguese dos anteriores por ser a súa propia afección a que o lle dedicou gritos racistas. O dianteiro, desolado, abandonou o campo entre lágrimas, nunhas imaxes que deron a volta o mundo.


Summary: Hai 362 usuarias enfermas, das que gran parte pertencen ás DomusVi de Ribeira e Vimianzo, á Paz e Ben de Tui e aos xeriátricos da Pastoriza, Santa María de Verín e Quercus de Leiro.

As e os afectados polo coronavirus nas residencias de maiores veñen de incrementarse novamente pola suma de 11 persoas infectadas na DomusVi de Ribeira. Con esta cifra, malia a baixa por dar negativo en novas probas de varias persoas, as doentes son xa 557. A Consellaría de Política Social informa, en concreto, de 362 usuarias afectadas, así como 195 traballadoras de múltiples centros. A día de hoxe o foco máis grande pasou a ser o da DomusVi Ribeira con 69 enfermas entre as súas residentes, mentres que a Paz e Ben de Tui fica con 62 casos activos. En terceiro lugar estaría a DomusVi Vimianzo, que tras varios falecementos, aínda ten 45 positivos. Tamén teñen balances preocupantes na instalación da Pastoriza (30), o Fogar Santa María de Verín (31), a Quercus de Leiro (27) e a Santa Teresa de Jornet na barrio de Eirís, na Coruña (15). Así mesmo, na DomusVi de Carballo teñen síntomas ou están contaxiadas (aínda que sexan asintomáticas) 13 persoas e na San Bartolomeu de Xove fálase da baixada até a ducia de usuarias, se ben nos apartamentos hai outros catro casos. En Arzúa, entre os apartamentos tutelados e a San José hai 20 infectadas polo virus. As cifras máis altas están tamén na San Sebastián e San Lázaro de Ribadeo (8) e na infraestrutura Mi Casa de Pazos de Borbén (7). O resto distribúense noutros 8 xeriátricos. En canto ao cadro de persoal, hai 53 centros de traballo afectados, pero a peor parte tocou á Paz e Ben de Tui (25); Pastoriza (23); e DomusVi Vimianzo e DomusVi Ribeira (con 20 en cada caso). Nas instalacións de atención á discapacidade teñen a Covid-19 30 usuarias e 11 empregadas. Posíbel intento de estafa Por outra parte, transcendeu que a Garda Civil investiga un posíbel intento de estafa na residencia de maiores Os Arcánxeles de Teo, onde recibiron unha chamada dun varón que ofrecía vacinas da Covid-19 previo pago de 2.400 euros. A directora do centro residencial, Isabel Patiño, explicou a Europa Press que os feitos decorreron sobre as 22.30 horas cando o home afirmou que ía cara a infraestrutura con 35 doses. "Controlaba o número de pacientes, o meu nome... Tiñan feito unha investigación", comentou Patiño.


Summary: Após seis meses de tregua, o conflito no Iemen está en marcha outra vez. Nós Diario achega as chaves dunha guerra na que Arabia Saudita leva estancada sete anos.

Esta semana expirou a tregua no Iemen, vixente desde o 2 de abril, entre os hutís –grupo armado iemení no que predomina a poboación zaidí xiíta- e a autodenominada "coalición internacional", liderada por Arabia Saudita e na que están presentes principalmente países do golfo Pérsico como Bahrein, Kuwait, Catar ou os Emiratos Árabes Unidos, e que conta co apoio dos Estados Unidos, que ten á ditadura dos Saud como o seu maior comprador de armas. A reactivación dos combates en media ducia de puntos do país pouco despois non evita que as negociacións continúen, sinalou o enviado especial da Organización das Nacións Unidas para o Iemen, Hans Grundberg, que reclamou ás partes "calma e contención" para evitar unha nova escalada da violencia após oito anos de guerra. Quen son os hutís? Ansar Alá (os partidarios de Deus), son un grupo armado do norte do Iemen que comezou a operar en 1994, principalmente oposto ao control do país por Arabia Saudita e vencellado por motivos relixiosos co Irán. A organización sostén defender a xustiza social e o antiimperialismo. Nese sentido, co fin da tregua exixiron a todas as petroleiras estranxeiras no Estado que deixen de operar ou serán atacadas por "saquear a riqueza soberana do Iemen", publica Al-Masirah. O grupo controla o oeste do Iemen, case todo o territorio do antigo Iemen do Norte, a zona onde reside a meirande parte da poboación iemení, incluída a capital, Saná, e medrou desde uns 2.000 combatentes na década de 1990 até arredor de 150.000 na actualidade. Iemen, inferno en vida para a infancia Un país dividido a pesar da unificación En 1990, a República Democrática Popular do Iemen (primeiro Estado socialista da rexión, no sueste do actual Iemen) unificouse coa República Árabe do Iemen (noroeste). Porén, apenas catro anos despois produciuse un intento do sur por independizarse, ao crearse a breve República Democrática do Iemen cunha guerra civil de por medio. En 2007, o Movemento do Sur volve impulsar a secesión e desenvolve unha axenda política propia, que remata co apoio ao presidente Abd Rabbuh Mansur al-Hadi en 2014 (considerado o mandatario lexítimo por Riad) no comezo das hostilidades abertas contra os hutís, aliados daquela co ex presidente Ali Abdullah Saleh, nuns intres de grande inestabilidade política e entre asasinatos da poboación civil que protestaba pola situación a mans das forzas de seguridade do Estado, denunciou Amnistía Internacional. Na actualidade, o Consello de Transición do Sur, con capital en Adén, controla case todo o sur do país, mentres que a coalición internacional (Goberno de al-Hadi) ten a maioría do resto do territorio, con pequenas zonas controladas por Al Qaeda. A peor crise humanitaria no planeta Segundo a Organización das Nacións Unidas, a situación no Iemen constitúe a peor crise humanitaria do mundo. Arredor de 400.000 persoas morreron directa ou indirectamente por mor da guerra e 24 millóns de iemenís precisan axuda humanitaria urxente, 80% da poboación do país. Aínda que a crise humanitaria persiste, a tregua permitiu reabrir estradas, un maior acceso de combustíbel e de axuda humanitaria, así como unha baixada do 60% nas vítimas civís, aseguran as organizacións non gobernamentais que traballan na zona. 19 millóns de persoas, con fame no Iemen Arabia Saudita e Irán O enfrontamento entre Riad e Teherán para liderar Asia Occidental intensifícase ao ser un deles un dos principais países sunnitas do mundo (o sunnismo é a corrente principal do Islam, porén, en Arabia Saudita aplícase o wahabismo, unha interpretación especialmente extrema) e o outro o Estado referente da corrente xiíta. Esta rivalidade levou Arabia Saudita a chegar a acordos con Israel para bloquear Irán, que ao tempo está declarado por Tel Aviv como o seu maior inimigo. En 2015, comezou co ataque terrestre e aéreo contra as rexións controladas polos hutís para tratar de restaurar o sunnita al-Hadi no poder, utilizando amais mercenarios de Estados como Panamá, O Salvador, Chile, México, Reino Unido, Francia ou Australia. O Yemen Data Project salienta que, desde ese ano, foron efectuados máis de 25.000 bombardeos aéreos contra o país, 8.000 deles correspondentes a obxectivos militares, provocando case 9.000 mortes directas de civís. O impulso hutí En 2017, o ex presidente Saleh racha o acordo cos hutís e reclama aos seus combatentes que acaben co grupo. Dous días despois, Saleh foi asasinado e os seus seguidores derrotados. Desde ese intre, os hutís consolidan o seu control sobre o territorio e comezan a expandir as súas posicións, até o estancamento da liña de contacto actual, tras non ser quen de facerse con Marib. A tecnoloxía presuntamente proporcionada por Teherán -que o nega-, e mellorada polos mesmos hutís, permítelles atacar con drons e mísiles infraestrutura saudita. En 2019, un ataque contra instalacións petrolíferas no centro de Arabia Saudita obrigou Riad a suspender de maneira temporal a produción nestas plantas, responsábeis do 8% do petróleo a nivel mundial.


Summary: José Gómez Gayoso (a) González López ou Juan, e Antonio Seoane Sánchez (a) Julián ou Jorge loitaron nun tempo de submisión, diverxeron nun tempo de homoxeneización das conciencias, desafiaron nun tempo de coerción, e fixérono dende uns postos directivos que lles permitían canalizar o potencial ideolóxico e bélico duns homes aos que tutelar co fin de contribuír ao derrocamento do réxime. Non conseguiron o obxectivo, pero cumpriron a súa parte: a guerrilla galega, principalmente na Coruña, acadou un crecemento inédito.

Gayoso, afiliado ao PCE dende 1932, actúa de xeito pro-activo durante a Guerra Civil: como miliciano, responsable de propaganda ou instrutor nas Milicias da Cultura. Porén, a guerra pérdese e ten que liscar ao estranxeiro, até que en xuño de 1944 "Pío García" desembarca en Bilbao e trasládase a Madrid para ocupar o posto de delegado de axitación e propaganda na Delegación Central do Partido Comunista de España; cando esta se disolve a finais de 1945, recibe o encargo da súa vida: o nomeamento de secretario xeral do PCE en Galicia. Seoane, na Arxentina dende cativo, non vive de preto a ilusión pola II República e o desgarro pola Guerra Civil. Afiliase, emporiso, ao PCE, que o comisiona para que regrese a Bilbao e reorganice o partido nesa praza, mais a empresa trúncase ao caer a dirección do comité rexional e diríxese entón a Madrid, onde traballa a carón de Jesús Monzón até que, coa supresión da Delegación Central do PCE, encomendáselle trasladarse a Galicia e unir o seu destino ao de Gayoso como responsable do aparato guerrilleiro. O labor de Gayoso e Seoane Os dous homes traballan arreo para perfeccionar a loita armada e dotala da consistencia ideolóxica que contrarreste o vigoroso traballo propagandístico do réxime, obsesionado por despoxar de identidade os fuxidos a través de epítetos como malfeitores, bandidos, bandoleiros, atracadores. Potenciarán a rede de solidariedade dos enlaces e puntos de apoio, prepararán politicamente os guerrilleiros, editarán El Guerrillero para darlle voz ao Exército Guerrilleiro, crearán a figura do comisario político e perfeccionarán a estrutura das partidas. Así nos anos 1947 e 1948, xa en pleno retroceso aínda que tirando das reservas, a IV Agrupación da Coruña, a máis activa das que actuaban no país, levou a termo 55 axustizamentos, cifras estas moi afastadas das acadadas en anos anteriores e nos vindeiros. Gayoso e Seoane traballaron arreo para perfeccionar a loita armada e dotala da consistencia ideolóxica que contrarreste o vigoroso traballo propagandístico do réxime Sen embargo, a tan temida delación, como a couza que come e perfora a madeira, vai dar unha vez máis os froitos agardados. Baralláronse dous nomes: Eugenio Rueda Perosanz, a man dereita de Seoane e a aposta dos líderes comunistas, e Luis García Jiménez, o arrendatario dun cuarto aos dous homes e cuxo nome foi posto sobre a mesa por Romero Ramos. Así foi como a forza tivo coñecemento dos plans dos dous comunistas para o día 11 de xullo: unha xuntanza na casa de Seoane. O día anterior iniciase o dispositivo detendo a este e a súa compañeira Josefina González Cudeiro no "Bar Lovento". Ao día seguinte retómase o dispositivo na casa de Seoane, onde os gardas agardan a chegada de Gayoso e María Blázquez del Pozo. Cando María chama ao timbre, dous gardas abren a porta e encárana coas súas armas; ela non se acovarda pese a estar embarazada e tenta protexer a fuxida de Gayoso abalanzándose sobre os números que, sen contemplacións, férena. Gayoso, a pesares de resultar ferido alcanzado por un disparo que lle entra por unha tempa e sae polo ollo, emprende agónica fuxida polas rúas Real, Rosalía de Castro e A Mariña; nesta altura un garda municipal, convencido da súa versión de que caera dun tranvía, acompáñao ao Hospital Civil, de onde foxe novamente tomando as rúas do Hospital e do Papagaio até penetrar nunha casa da rúa Tabares. Pero Gayoso non contaba con que o regueiro de sangue que marcaba o seu periplo acabaría por delatar a súa presenza e atraer ás forzas represivas, que finalmente cobraron tan cobizada presa sen excesivos atrancos. A consecuencia das torturas "teño o intestino e estómago esnaquizados e os pulmóns non cesan de vomitar sangue", sinala Gayoso Sen solución de continuidade os dous homes foron salvaxemente torturados. A Gayoso, ferido, interrógano xa no hospital, onde lle suxeitaron os pés con cadeas aos barrotes de cama mentres que mantiña as mans esposadas, e ao cabo de 11 días trasladárono ao cuartel da Garda Civil. Segundo Gayoso, a consecuencia das torturas "teño o intestino e estómago esnaquizados e os pulmóns non cesan de vomitar sangue", máis pouco sentido ten achegar detalles dos interrogatorios pois "o que comigo e Seoane fixeron, é difícil de relatar" e, a fin de contas, "non paga a pena relatarvos as atrocidades que con nós cometeron". E aínda así, os dous comunistas contan, narran, dan detalles, pero non delatan, se ben é certo que coa súa caída as forzas represivas fanse con importante documentación. O Consello de Guerra O 18 de outubro de 1948 ten lugar o Consello de Guerra sumarísimo encargado de teatralizar o xuízo dos nosos dous homes, xunto a Juan José Romero Ramos, José Bartrina Villanueva, José Rodríguez Campos, Juan Martínez Montero, Luis García Jiménez, Clementina Gallego Abeledo, María Blázquez del Pozo, Carmen Orozco Muñoz e Josefina González Cudeiro. Os procesados van sendo interrogados e contestan e xustifican a súa actuación na clandestinidade. Por fin toman a palabra o fiscal e máis os avogados defensores: o primeiro deles insiste na necesidade de castigar os feitos con exemplaridade dada a transcendencia destes e procede a expoñer unha ladaíña de axustizados pola guerrilla dos que fai responsables, en distintos graos, aos procesados. O defensor de Gayoso e Seoane, relata individualmente os feitos dos seus defendidos poñendo de manifesto a distinta responsabilidade destes e alegando que non tomaran parte de xeito directo na comisión de delitos de sangue, mais pedindo para eles a pena inmediatamente inferior á pena capital. Xunto a Bartrina e Romero Ramos, Gayoso e Seoane fan uso da súa última quenda de palabra. Primeiro maniféstase Seoane facendo constar que "as guerrillas están compostas por individuos de todos os partidos políticos, sobre os cales o Partido Comunista non ten outro control que o político, negando totalmente que dera ordes a estas incitándoas á violencia". Gayoso, pola súa banda, "esténdese en consideracións de tipo político ditas en ton ampuloso que nada teñen que ver cos feitos perseguidos, polo cal polo señor presidente élle chamada a atención e ao continuar aquel na mesma actitude e ton, élle retirada a palabra". Para Gayoso Seoane "o consello foi o que era de agardar, unha farsa". Neste sentido, sinala que "antes de comezar, o local foi ocupado pola Policía e a Brigadilla, e a maior parte do público tivo que quedar fóra. A acusación fiscal estivo baseada en todas as mentiras que quixo inventar a Garda Civil. A defensa, formalista, para saír do paso. Houbo algo que impediu deran carpetazo ao asunto. A presenza de catro cónsules estranxeiros. Grazas a isto, eu puiden falar uns quince minutos, refutando a acusación, que se nos facía; resaltando a nosa condición de republicanos e patriotas e poñendo ao descuberto as medidas bestiais de tortura empregadas con nós". Lamenta que "non dixen todo o que quixera, sen embargo aproveitei cada segundo para desbaratar as calumnias e falsidades contra o Partido. Isto foi o único que me preocupou". Engade realista que "esperanzas de salvación temos moi poucas". A morte de Gayoso e Seoane A sentenza dítase na mesma data, xa que pouco había que deliberar. Seoane é considerado o principal instigador dos "feitos delituosos" dos que os acusan, amais de xefe do aparato guerrilleiro e do PCE. Ditou consignas, salientou na propagación dos ideais comunistas, deu ordes ás partidas, que pasan a ser os brazos executores da estratexia combativa dos dirixentes caídos e que se exemplifica de xeito cristalino coa orde especial do 20 de xaneiro de 1947 na que se ordenaba a cada unha das agrupacións dar "morte a catro asasinos franquistas" antes do 14 de febreiro en represalia polo asasinato de José Isasa e José Antonio Llerandi. En definitiva, é un dos máximos responsables da actividade guerrilleira no país durante os dous últimos anos. Canda el, e nos mesmos termos, sitúase Gayoso, a quen se lle atribúen os mesmos nefandos crimes xa que enviaba as ordes "aos malfeitores da serra, sendo o principal instigador en unión de "El Julián" dos monstruosos feitos cometidos por tales malfeitores". Ulíase a pena de morte. Gayoso e Seoane foran demasiado lonxe desafiando o réxime con ambición e determinación, con desprezo e alardeando dos seus dotes organizativos, aglutinadores e intelectuais Todos os procesados, excepto Clementina Gallego, Luis García e Juan Martínez, condenados polo delito de auxilio a malfeitores, foron considerados autores dun delito de rebelión militar e condenados a distintas penas, caéndolles a Bartrina (aínda que lle sería conmutada), Gayoso e Seoane a pena máxima. Dende Cuba, Estados Unidos, Arxentina ou Francia cursáronse múltiples peticións, sobre todo ante a Secretaría Xeral da ONU, co ánimo de quebrar a intención do réxime, pero nada conseguiron. Gayoso e Seoane foran demasiado lonxe desafiando o réxime con ambición e determinación, con desprezo e alardeando dos seus dotes organizativos, aglutinadores e intelectuais. Actuaban e facían actuar, pensaban e facían pensar; todo iso era demasiado para os adeptos ao slogan por excelencia do franquismo: ¡morra a intelixencia! E morreu o sábado 6 de novembro de 1948. En época xa de desaceleración, a guerrilla galega quedou desarborada a pesares dos intentos de Manuel Fernández Soto "Coronel Benito" ou de José Sevil Sevil "Ricardo" para reconduciren a situación. A medida que o réxime, aproveitando a baza do anticomunismo, se aparafusaba no poder, a loita guerrilleira ía perdendo azos, pois a ansiada intervención estranxeira e/ou o levantamento en masa do pobo non chegaban, namentres si se incrementaba a implicación das forzas represivas na liquidación do "bandoleirismo". A isto non foron alleos nin inmunes Gayoso e Seoane, ao contrario, pois foron caer nas gadoupas do réxime precisamente cando a loita política e guerrilleira se atopaba fustrigada. Pero, a pesares de que o seu final foi o máis lóxico e esperable, acorde ao que foron sufrindo os camaradas do monte que optaron por non exiliarse após o PCE deixara de tutelar a anacrónica loita guerrilleira entre 1948 e 1951 para mudar de estratexia, o que é indiscutible é que o traballo desenvolvido polos dous líderes contribuíu a sistematizar, ordenar, estruturar, politizar e replicar como nunca antes se fixera. Por suposto, sería inxusto e reducionista atribuír todo o mérito a eles dous, pois esa resposta político-militar das guerrillas atopábase larvada na propia esencia delas, e porque ademais a formación ideolóxica deses homes e a actividade que levaban a termo xa respondía a criterios doutrinais, pero non cabe dúbida de que Gayoso e Seoane foron uns activos vitais nesa efémera aceleración, "a alma da resistencia en Galicia", como acertadamente os tachou Mundo Obrero após o seu asasinato.


Summary: A operación 'Piar defensivo' desenvolvese após case catro anos da brutal ofensiva 'Chumbo fundido' en que foron asasinadas 1,3 mil palestinas na Faixa de Gaza, entre decembro de 2008 e xaneiro de 2009. A ofensiva lanzada polo exército israelí desde o pasado sábado, deixa xa 19 mortes, entre elas a do lider militar de Hamás que negociaba un cese ao fogo.

Israel prepárase para unhas eleccións e ataca de novo a Faixa de Gaza deixando 19 mortes, entre elas o líder militar de Hamás, Ahmed Jaabari e un bebé de once meses fillo do corresponsal da BBC en Gaza. O asasinato de Jaabari era retrasnmitido polas redes sociais desde a conta Twitter coa mensaxe "Ahmed Jaabari eliminado". Aliás, as forzas armadas israelis dan conta dos acontecementos a través das súas redes sociais e mesmo publican a propaganda feita chegar á cidadanía palestina prevendo do ataquete. "Israel cometeu un erro que custará moitas vidas" aseguraba o pacifista israelí Gershon Baskin, unha das persoas que participou nas negociacións para a liberación do soldado sionista Gilad Shalit. Segundo Baskin, o líder militar de Hamás atopábase inmerso nun proceso de diálogo encamiñado a procurar un cesamento ao fogo. "O seu asasinato matou a posibilidade de se chegar a unha tregua", asegurou o pacifista. EUA lexitima e apoia os bombardeos israelís Perante o ataque a Autoridade Palestina demandou ao Consello de Seguridade das Nacións Unidas que actuase de maneira urxente e puxese fin á ofensiva israelí perante o que consideran unha ameaza para a paz internacional. Porén, o máximo órgano da organización internacional non consegui chegar a un acordo, nomeadamente pola negativa --e capacidade de veto-- dos EUA. A representante estadounidense xustificou co "dereito a lexítima defensa" a ofensiva iniciada polo goberno de Tel Aviv e denunciou a "violencia inxustificada que están a empregar Hamás e outras forzas terroristas", engadindo que "respaldamos o dereito de Israel a se defender". Neste senso, o diplomático inglés e representante do Reino Unido no CSNU apoiou aos EUA e a Israel asegurando que Hamás é o "principal responsábel" da actual crise na Faixa de Gaza e demandou que o envío de foguetes cesaran de maneira inmediata --non así os bombardeos enviados desde o territorio ocupado por Israel--. No entanto, Rusia, China, India e Exipto condenaron con dureza o ataque "desproporcionado contra a Faixa de Gaza" e aseguraron que son "intolerábeis". O primeiro ministro exipcio, Hisham Kandil visitará esta sexta o territorio para amosar o seu apoio incondicional ao pobo palestino. Ao coñecer a nova o goberno israelí anunciou que cesaría os ataques até que rematase a súa visita. Pola súa banda o primeiro ministro gazací arengou á cidadanía da Faixa a non recoñecer a ocupación de Israel e a continuar loitando por recuperaren as súas casas. Aliás, Ismail Haniyeh, aseverou que "os palestinos resistirán a maquinaria asasina de Israel" e emprazounos a seguir "unidos puño con puño".


Summary: O xénero do manifesto de intelectuais ten unha longa tradición no Estado español. Á calor do proceso de autodeterminación do pobo catalán cobrou especial relevancia aquel dos que cualfican de "estafa" o referendo convocado pola Generalitat o vindeiro 1 de outubro. Pero tamén existen pensadores, artistas e figuras públicas que apoian as votacións do domingo e o dereito de autodeterminación de Catalunya na conxuntura actual.

"Prefiro unha España máis pequena e máis democrática ca unha ditadura moi grande onde non se poña o sol". Así argumenta o filósofo Santiago Alba Rico (Madrid, 1960), no seu día guionista de La bola de cristal e hoxe autor de ensaios que pescudan na violencia antropolóxica do capitalismo, a súa posición a prol do 1-O. Sobre o que chegou a escribir que, se fose catalán, "votaría sen dúbida o 1-O. Ou intentaríao". E que votaría non, por considerar que é o Govern "non está en condicións de empregar ben o noso si". Alba Rico foi candidato ao Senado por Podemos. Na órbita dese partido, sobre todo nos sectores ligados á corrente Anticapitalistas, diversas voces adoptan posicións pro referendo. Jaime Pastor (Valencia, 1946), histórico dirixente da Liga Comunista Revolucionaria -a tradición política da que proceden os anticapitalistas-, dedicou o seu último libro á cuestión: Los nacionalismos, el Estado español y la izquierda (2012). "O referendo axudaría á democratización de España", afirmou Pastor nunha entrevista o pasado agosto en que avanzaba as súas simpatías polo si, malia que sempre fora "federalista". "A sentencia do Estatut pechou a porta á vía federalizante", engadía. O salto cualitativo, e cuantitativo, na resposta do Estado provocou nas últimas semanas, como efecto colateral, que intelectuais e ensaístas ligados á esquerda se pronunciasen tamén sobre a defensa dos dereitos civís. Isidro López (Madrid, 1973), deputado de Podemos na Asemblea de Madrid e coautor do fundamental Fin de ciclo. Financiarización, territorio y sociedad de propietarios en la onda larga del capitalismo hispano (2010), foi un deles. Sumouse publicamente á manifestación do pasado 20 de setembro na Puerta del Sol de Madrid baixo a palabra de orde "polo dereito a decidir e as liberdades democráticas". Emmanuel Rodríguez (Madrid, 1974), a outra sinatura de Fin de ciclo e responsábel de incisivas investigacións sobre a actualidade -La política en el ocaso de la clase media (2016) titúlase o seu último libro-, tamén amosou o seu apoio á mobilización: "Isto non vai de nacións nin de partidos, vai de democracia". Como o novelista, e prolífico articulista de prensa, Isaac Rosa (Sevilla, 1974), quen se expresaba así logo da suspensión xudicial dunha conferencia da deputada das CUP Anna Gabriel en Gasteiz: "Para independizarse non sei, pero para algo si serve o 1-O: amosar o deterioro da democracia a quen aínda non o vira". Rosa é colaborador habitual da revista xornalística mensual La Marea, editada en Madrid e cuxa última cuberta di: "Eu tamén quero un referendo para Catalunya". A prol do referendo e do si á independencia fala decote o profesor Ramón Cotarelo (Madrid, 1943), catedrático emérito de ciencia política e da aministración na UNED. Nunha recente entrevista cualificaba España de "irreformábel" e aseguraba que "a oposición á continuidade do vello Estado español se territorializou en Catalunya. Hai que apoiar ese proceso e ver que sae de aí". O escritor e editor Alfonso Sastre (Madrid, 1926), que reside hai décadas en Euskadi, é un dos asinantes do Manifesto 1 de Outubro. "As liberdades conquístanse e mantéñense exercéndoas", di o documento e quen o asinan, "defendemos que o pobo catalán poida facer efectivo o seu dereito de autodeterminación". O texto remata con clareza: "Defendemos a convocatoria do 1 de outubro e apoiamos que exista o máximo de mobilización e participación no referendo para que sexa coñecida e respectada a vontade maioritaria". O cineasta Benito Zambrano (Sevilla, 1965), aclamado pola súa longametraxe Solas (1999), é outro dos nomes que sosteñen a posición do Manifesto 1 de Outubro, refrendado por cargos e dirixentes de practicamente todas as tendencias da esquerda de todo o Estado. O músico asturiano Nacho Vegas (Xixón, 1975), achegado á ala esquerda de Podemos, ou o ensaísta César Rendueles (Girona, 1975), autor de agudas análises sobre a dominación e as carencias no capitalismo como Sociofobia (2013) ou Capitalismo canalla (2015) tamén o din en voz alta apoiados na lectura dos anticapitalistas: "O 1-O, votar e desobedecer é democracia".


Summary: Esta sexta feira, 10 de setembro, conmemórase o Día Mundial para a Prevención do Suicidio. O Movemento Galego da Saúde Mental (MGSM) convoca un acto ás 20 horas na praza do Toural, en Compostela, para lembrar as persoas que falecen cada ano por dano autoinflixido, arredor de 300, e reivindicar o Plan Galego de Prevención do Suicidio.

O suicidio é un dos problemas máis graves de saúde pública e pódese previr. Entidades sociais concordan na necesidade dunha intervención urxente, dunha atención prioritaria, para frear as perto de 300 mortes anuais que se veñen rexistrando na Galiza nos últimos tempos por dano autoinflixido. Segundo datos do Imelga, en 2020 faleceron 307 persoas, unha cifra que sitúa o suicidio como un problema sanitario e social de primeira orde. Máis aínda no contexto actual de pandemia, cunha crise sanitaria, económica e social que agrava o estigma e require maior prevención. Máis cifras No mundo suicídase unha persoa cada 40 segundos. En España é a principal causa externa de mortalidade. Na Galiza, a taxa de suicidios alcanza 13,11 por cada 100.000 habitantes, fronte a aos 7,79 do Estado ou os 11,93 de Europa. Galiza, segundo territorio do Estado con maior taxa de suicidios e quinta en cifras absolutas Galiza ocupa o segundo lugar en taxa de suicidios no conxunto do Estado só por detrás de Asturias, e o quinto posto en cifras absolutas, por detrás de Andalucía, Catalunya, Comunitat Valenciana e Madrid. Se ben en 2020 houbo 11 suicidios menos na Galiza con respecto ao ano anterior, as cifras seguen a ser moi elevadas, denuncian, chegando a triplicar as mortes por accidente de tráfico, na contorna do centenar. Prevención Así, desde Saúde Mental FEAFES Galiza reivindican "unha abordaxe transversal do suicidio para mitigar os seus efectos, sendo preciso traballar na prevención, detección, diagnóstico, tratamento e continuidade de coidados dos problemas de saúde mental, así como na visibilización desta realidade que está tan oculta na sociedade". A prevención do suicidio segue sen ocupar un lugar prioritario nas políticas públicas Previr os suicidios é posíbel, inciden. "Por iso é importante falar desta realidade, desterrar os falsos mitos que existen arredor dela e eliminar o tabú para que as persoas que se atopan en risco poidan buscar axuda". A prevención do suicidio comprende unha serie de actividades que van dende a educación na infancia e na mocidade ata o tratamento eficaz dos trastornos mentais, pasando por un control ambiental dos factores de risco e unha difusión apropiada da información, aclaran, polo que chaman a un tratamento "responsábel" por parte dos medios de comunicación "para concienciar á poboación" e ao cumprimento eficaz por parte das institución públicas e dos Gobernos das estratexias desenvolvidas para tal fin. Desleixo Neste sentido, desde o Movemento Galego da Saúde Mental denuncian "o atraso, cando non desleixo, dos Gobernos" á hora de "implantar de forma decidida todas as estratexias que se coñecen eficaces para diminuír o número de mortes por suicidio e de tentativas autolíticas". A ONU e a OMS fixan para 2030 reducir nun terzo a taxa de mortalidade por suicidio Un ano máis o MGSM, sairá á rúa para "visibilizar a dura realidade que é o suicidio e sensibilizar a cidadanía sobre a necesidade urxente de tomar conciencia e actuar" en materia de prevención. "A prevención do suicidio segue sen ocupar un lugar prioritario nas políticas públicas", a pesar do drama e do custo social que supón para moitas persoas. "Non imos por bo camiño para conseguir a meta proposta pola ONU e a OMS para 2030, de reducir nun terzo a taxa de mortalidade por suicidio", recalca o colectivo, que volve poñer o foco no Goberno da Xunta. Onde están os resultados? A constancia de tantas persoas que se achegaron cada día a apoiar a campaña Badaladas pola prevención do suicidio en 2016 conseguiu que o Executivo de Núñez Feixoo asumise "a súa responsabilidade". Un ano elaborou o Plan Galego de Prevención do Suicidio. "O plan viu a luz hai xa catro anos e o único que temos son noticias moi esporádicas, case sempre anuncios e promesas futuras sobre o que se vai facer". Mais apenas se consolidou, denuncia o MSGM no seu manifesto deste 10 de setembro. Cómpre un plan de benestar emocional para mitigar as repercusións da pandemia no alumnado "Onde está a memoria anual de seguimento do plan? Cantas das 37 medidas previstas se levaron a cabo e cales son os resultados? Onde está a Comisión Interdepartamental de Coordinación para a prevención e atención das condutas suicidas, e cantas veces se reuniron no último ano? Onde está o Observatorio Galego do Suicidio?" Atención sanitaria e prevención no ensino Son algunhas das preguntas que lanza a entidade, que esta tarde, ás 20 horas, volve convocar a cidadanía na praza do Toural de Compostela para recordar as vítimas do suicidio e exixir unha calidade asistencial que garanta o coidado da saúde mental en todas as áreas sanitarias mais en todos os ámbitos da saúde pública, primaria e hospitalaria, dirixida á poboación adulta mais á infantil e xuvenil. Esta mesma exixencia trasládaa ao ámbito educativo, onde a prevención é determinante. Cómpre un "plan de benestar emocional" para mitigar as repercusións da pandemia no alumnado, advirte, con medios, tempo e profesionais especializados de apoio.


Summary: Este venres celebrará unha nova xuntanza en Lugo. Chama a defender o dereito da infancia "a recibir atención educativa no seu medio durante as primeiras etapas, como forma de dignificar o mundo rural, clave para reverter o proceso de abandono"

A Mesa Galega de Educación no rural celebrará este venres unha nova xuntanza en Lugo. Será no salón de actos da Casa Sindical, Ronda da Muralla nº 58 ás sete da tarde. Nas últimas semanas recolleu achegas e propostas para compoñer un completo documento de propostas e demandas dirixidas á Xunta, á que lle esixe un plan global para frear o despoboamento destas zonas. O documento salienta que "fronte a primacía do criterio económico curtopracista e miope, que afonda no desequilibrio territorial", cómpre primar os dereitos da infancia "a recibir atención educativa no seu medio durante as primeiras etapas, como forma de dignificar o mundo rural, clave para reverter o proceso de abandono". Engade que é preciso que as nenas e nenos "dende pequenos aprendan a recoñecer e valorar as características do mundo rural no que viven". E conclúen que "non hai desenvolvemento rural integral se non hai un cambio nas actitudes e nas aptitudes e para que iso suceda a escola rural é unha peza fundamental". Nas últimas semanas recolleu achegas e propostas para compoñer un completo documento de propostas e demandas dirixidas á Xunta, á que lle esixe un plan global para frear o despoboamento destas zonas Entre as propostas está o freo da actual dinámica de peche de centros e a reducción de unidades e o fornecemento ás escolas rurais dos medios materiais e humanos necesarios. Demándase igualmente "dar prioridade ó mantemento da ESO nos centros rurais", o mantemento da gratuidade dos comedores escolares para aquel alumnado que use o transporte escolar e a extensión do transporte gratuíto a BAC e FP nos IES de zonas rurais. Tamén se pide a recuperación do programa Preescolar Na Casa, "asumindo a Consellería de educación o seu custe". Demándase igualmente "dar prioridade ó mantemento da ESO nos centros rurais", o mantemento da gratuidade dos comedores escolares para aquel alumnado que use o transporte escolar No documento tamén figura o recoñecemento da valía pedagóxica da escola rural e a "apertura dos centros ó seu entorno, fundamentalmente ao mundo labrego, mediante saídas ou outras actividades, fronte a curriculos oficiais que, dende unha mentalidade urbana, menosprezan e silencian a realidade rural ou a tratan como unha reliquia etnográfica do pasado". Quérese portenciar tamén a participación activa das familias na escola, a través do Consello Escolar. As propostas No documento tamén figura o recoñecemento da valía pedagóxica da escola rural e a "apertura dos centros ó seu entorno, fundamentalmente ao mundo labrego" Un plan coordinado das distintas consellerías para frear e reverter o proceso de despoboamento do rural, fomentando as actividades económicas que fixen poboación de forma estable aproveitando os recursos da Terra sen destruílos; así como garantindo a oferta de servizos públicos á poboación rural (ensino, sanidade, atención as persoas dependentes, transporte, etc.). Dentro del, un plan específico educativo axeitado ó medio rural, elaborado coa participación da comunidade educativa (federacións de ANPAs , sindicatos docentes, movementos de renovación pedagóxica) que responda as necesidades reais e actuais do mundo rural, dentro dun marco de desenvolvemento global e dun tratamento de discriminación positiva. Reformular por parte da Administración educativa a atención á etapa 0-6, integrando no sistema educativo o ciclo 0-3, recuperando o programa Preescolar Na Casa, asumindo a Consellería de educación o seu custe. Elaborar, a nivel de Galiza, unha rede educativa comarcal, que inclúa para cada comarca todas as necesidades educativas dende cero anos ata adultos. Fornecer ás escolas rurais dos medios materiais e humanos que precisan para unha educación de calidade, incluíndo tódolos especialistas de infantil e primaria, así como o persoal de apoio necesario para realizar os desdobres pertinentes, atendendo ás demandas da comunidade educativa de cada centro. Recoñecer os debidos dereitos laborais ó profesorado e regularizar as condicións de transporte aos itinerantes. Mantemento das unitarias existentes, conservando o alumnado de 1º ciclo de primaria cando fose necesario para manterse, dentro dunha organización de Centro rural Agrupado (CRA), con toda a dotación de profesorado e recursos que isto supón. Acelerar a extensión dunha rede de CRA. Frear o peche de centros e a reducción de unidades, co conseguinte desprazamento dos alumnos ás concentracións escolares ou ós centros educativos das vilas e cidades cercanas, polo que implica de desarraigo do alumnado do seu entorno e infravaloración da sociedade e da cultura rural. Recoñecemento da valía pedagóxica da escola rural, como pioneira de avances pedagóxicos na renovación dos sistemas educativos. A elaboración dun plan de formación específica, obrigatorio e continuado, para o profesorado do medio rural, coordinado polos CEFORES coa participación dos movementos de renovación pedagóxica; posibilidade que o devandito plan se inclúa no futuro nas escolas de maxisterio. Consideración de escola rural, non só ás poucas unitarias que perviven, senón ós CEIP, CPI e IES con alumnado maioritariamente procedente do medio rural. Dar prioridade ó mantemento da ESO nos centros rurais. Mantemento da gratuidade dos comedores escolares para aquel alumnado que use o transporte escolar. Recuperación do programa de prestamo dos libros de texto. Apertura dos centros ó seu entorno, fundamentalmente ó mundo labrego, mediante saídas ou outras actividades, fronte a curriculos oficiais que, dende unha mentalidade urbana, menosprezan e silencian a realidade rural ou a tratan como unha reliquia etnográfica do pasado. Potenciación da participación activa das familias na escola, a través do Consello Escolar, as actividades extraescolares ou a forma que a comunidade escolar determine oportuna, entendendo como fundamental que a cultura familiar e veciñal estea presente na escola, sendo valorada e respectada, como forma de potenciar a autoestima do alumnado e dende esa autoestima poida abrirse a outras culturas. Estas dúas últimas medidas deberían estar recollidas no plan educativo de centro e desenvolvidas transversalmente, facendo seguemento delas a comisión de coordinación pedagóxica. Extensión do transporte gratuíto a BAC e FP nos IES de zonas rurais. Adecuación da oferta formativa en BAC e FP á realidade do entorno rural dos centros.


Summary: A plataforma amosa a súa "profunda preocupación" polo plan mineiro da Xunta, que pode multiplicar por dez o volume de refugallos xerados na mina. Só en Corcoesto a Declaración de Impacto Ambiental prevé o emprego de 546.000 quilos anuais de cianuro de sodio.

A Plataforma 'Salvemos Cabana' manifesta a súa "profunda preocupación" polo plan mineiro da Xunta, ao abeiro do que medran varios proxectos de minaría metalífera en toda Galicia. O colectivo alerta sobre todo sobre os perigos dos proxectos auríferos, que empregan grandes volumes de cianuro de sodio para obter o valioso mineral. Tan só no proxecto mineiro de Corcoesto a Declaración de Impacto Ambiental (DIA) aprobada pola Consellería de Medio Ambiente prevé o emprego de 546.000 kg anuais deste composto Tan só no proxecto mineiro de Corcoesto a Declaración de Impacto Ambiental (DIA) aprobada pola Consellería de Medio Ambiente prevé o emprego de 546.000 kg anuais deste composto. A plataforma pregúntase que cantidade de cianuro vai ser necesario usar se o número de proxectos mineiros se multiplica nos vindeiros anos e, sobre todo, cal vai ser o destino dos seus refugallos, moi contaminantes. Denuncia que "a problemática asociada ao transporte do cianuro por estrada non está resolta", polo o que o problema "podería verse multiplicado" pois a Xunta "en ningún momento obrigou a Edgewater a subscribir unha garantía financeira que cubra economicamente e de xeito integral un accidente a gran escala". Salvemos Cabana alerta neste senso de que "no caso de que os mencionados proxectos chegasen a saír adiante, todo o territorio podería encontrarse nunha situación dantesca, no que inmensas cantidades de cianuro de sodio poderían transportarse a diario polas estradas galegas, cos conseguintes riscos ambientais e para a saúde da poboación". A plataforma pregúntase cal sería a cantidade total de refugallo cianurado, sumados todos os posibles proxectos mineiros, "e en especial onde se prevé o seu almacenamento" A plataforma pregúntase cal sería a cantidade total de refugallo cianurado, sumados todos os posibles proxectos mineiros, "e en especial onde se prevé o seu almacenamento" e advirte que é "previsible que o mineral poida ser tratado en Cabana de Bergantiños" se o proxecto é finalmente aprobado pola Xunta de Galicia.


Summary: A transición da infancia ao comezo da madurez. A aceptación da incerteza como parte da vida. A rebelión contra a inseguridade, contra a dor. E as feridas que o corpo vai gardando. Son algunhas das claves de 'Deriva', o poemario co que Regina Touceda vén de gañar o Premio Pérez Parallé

"Considero o libro como unha especie de viaxe a través do pouco que levo de vida e como todo ao final volve ao punto de partida aínda que queiras escapar del"A transición da infancia ao comezo da madurez. A aceptación da incerteza como parte da vida. A rebelión, tamén, contra a inseguridade, contra a dor. E as feridas que o corpo vai gardando. Son algunhas das claves de 'Deriva', o poemario co que Regina Touceda vén de gañar o Premio Pérez Parallé. A autora respondeu as nosas preguntas por correo electrónico.Por que o título de 'deriva'? Parece representar algo como unha viaxe á deriva, sen rumbo.Si, considero o libro como unha especie de viaxe a través do pouco que levo de vida e como todo ao final volve ao punto de partida aínda que queiras escapar del.Dixeches que era como unha viaxe introspectiva, dividida en varias partes. Por que esa estrutura en partes? Que é cada unha? A primeira parte fala sobre a infancia e a adolescencia, do que supón medrar cun nó na gorxa. Penso que moita xente da miña xeración se pode identificar con iso; fomos nenos, pero non moito, e non como os de antes. Medramos nunha etapa transitoria no que o mundo mudaba demasiado rápido pero non a nosa contorna, polo menos nun primeiro momento."Penso que moita xente da miña xeración se pode identificar con iso; fomos nenos, pero non moito, e non como os de antes"A seguinte etapa corresponde a unha leve madurez. O feito de irse, de voar. De crer que nas cousas sinxelas que a idade adulta (ou pseudo adulta) como o amor o feito de convivir contigo mesmo pode ser doado, e non é así. Hai que seguir aprendendo a medrar, dunha maneira tan ferinte como na adolescencia.Por último, está a memoria. Coller todos os anacos do teu pasado e presente e querer darlle un sentido, buscar os por ques, sobre todo os das situacións máis ferintes, que ao fin e ao cabo son as que máis nos marcan.O poemario está moi ligado a algúns recordos da infancia, como a avoa sacándolle a tripa aos peixes (os peixes acaban sendo como un símbolo que se repite no poemario, e ás veces parece que a voz poética fala como se fose un peixe). Cal é a relación do poemario coa infancia?Ten unha relación moi estreita ca infancia. É o punto de partida da nosa vida, onde comezamos a observar e comezamos a formarnos como persoas. E a nivel idea tamén foi a orixe do libro.Quería ir da base cara arriba e analizar certos sentimentos que tiña gardados, como unha reflexión sobre a infancia e adolescencia e a visión crítica e o que podemos sufrir a pesar da corta idade, o feito de irse e de como os patróns de sufrimento se repiten polo feito de aprender a coñecerse e o desamor que marca, a incomprensión que continúa a pesar dos anos, e unha última reflexión desas etapas, analizándoas con coidado. Hai recordos intercalados con sentimentos, os cales unha vez pasan e deixan a súa pegada, desaparecen. As verdades son verdade mentres duran, logo só queda o rastro e con iso constrúo o poema."As verdades son verdade mentres duran, logo só queda o rastro e con iso constrúo o poema"En relación co anterior, tamén ten que ver, como dicías, coa transición á madurez. Darte conta de que medras / é tamén un acto revolucionario, di. E con ese paso á madurez parece que se aceptan algunhas incertezas, como a de non atopar fogar, que abanee o sentimento de pertenza… Que relación pode ter coa realidade á que pertences dunha xuventude que vai construíndo a súa identidade entre varios países?A busca de fogar na sociedade de hoxe en día é algo moi presente. Antes casabas, vivías nunha casa, tiñas unhas paredes fixas. Agora a realidade é moi distinta. Moi poucas persoas teñen a súa propia casa; a maior parte das propiedades son arrendadas e nunca sabes cando te vas ter que ir.Eu aínda non vivín esa experiencia fóra das estadías temporais en determinados sitios por estudos, pero é algo que vexo a diario en persoas un chisco máis maiores ca min. O mundo agora é un torrente de información continuo e iso dificulta a creación dunha personalidade máis ou menos fixa. É normal mutar cando se é máis novo, pero a xente non medra como antes. Parece que se quedan suspendidos nunha idade eterna en medio deste caos."O mundo agora é un torrente de información continuo e iso dificulta a creación dunha personalidade máis ou menos fixa"Unha idea que se repite é a da resistencia. Por que?A resistencia para min é o momento no que te localizas no medio da maraña e decides saír adiante. Resistir non é sinxelo, e máis aínda cando es máis novo e vulnerable.O corpo aparece ligado varias veces á idea de descontrol. Por que? Que representa o corpo neste poemario? O corpo é o campo de batalla, onde todo muda. Medramos e desenvolvémonos con el, é testemuña directa dos cambios que sufrimos. Para min o corpo é memoria."A resistencia para min é o momento no que te localizas no medio da maraña e decides saír adiante"O verso, o estilo (son versos de moita beleza), é o de alguén que leva tempo escribindo: a escolla das palabras, o ritmo... Desde cando escribes? Como foi o proceso de escrita deste poemario?Levo escribindo dende os dez ou once anos. Antes as ideas saían a modo de torrentes e escribía poemas que non sabía como explicar. A medida que fun medrando, sobre todo dende que me mudei a Santiago, comecei a ler poetas contemporáneas galegas que me abriron o mundo.Agora intento escribir cousas ligadas e con sentido, que garde todo relación. Para escribir preciso ler, ver ou escoitar algo que me nutra. Por outra banda, o proceso de escrita do poemario foi rápido. A miña idea era tardar varios meses, pero en catro ou cinco estaba rematado; apenas fun capaz de modificalo porque foi como sacar unha pedra de debaixo da pel e tirala pola xanela."A medida que fun medrando, sobre todo dende que me mudei a Santiago, comecei a ler poetas contemporáneas galegas que me abriron o mundo"Tamén parece que hai no poemario un proceso de busca dun ti ao que non se consegue chegar: que deixa con fame a voz poética, que non consegue ser peixe coma ela. Que é ese proceso de busca? En que consiste?Creo que é a busca da voz, do eu. E sobre o de ser peixe, creo que é ao contrario. Sofre por selo, e ao final acaba aceptando a súa condición, a súa esencia. O proceso de busca é totalmente humano, é a vida en si mesma. Todos os pasos que damos nunha dirección que non coñecemos porque non temos nada asegurado. Iso non permite descanso. Ás veces podemos ter ganas de aventura e pode ser entretido, pero a maior parte vivir nese estado desconcertante no que non coñeces nin a túa propia identidade é horrendo.Tamén se fala da procura da verdade, da procura do fondo das cousas... e dunha aceptación (ou iso parece) de que moitas veces isto non é posible. É así? Por que?Conseguir aceptarse e aceptar a nosa contorna é máis difícil do que parece, por todo o xa mencionado. A nosa xeración leva "incerteza" como apelido, e a maior parte das veces non porque queiramos."Ás veces podemos ter ganas de aventura e pode ser entretido, pero a maior parte vivir nese estado desconcertante no que non coñeces nin a túa propia identidade é horrendo"Se tivese que buscarlle un sentido xeral ao poemario, en relación coa reflexión sobre o paso á madurez, case diría que a aceptación da incerteza, da deriva da que fala o título. De que non hai camiños seguros...Estou totalmente de acordo con ambas consideracións. Nunca hai un camiño fixado que sexa o oficial. Tamén fala do que supón revelarse contra a dor, poñerse de pé e intentar buscalo aínda que non saibas o final de ningún. E a perda queda rexistrada no corpo; e como o corpo e memoria, perdura.Antes preguntábache polo corpo, mais en realidade todo o poemario ten moito que ver co corpo, cos sentidos... É como se os versos partisen de recordos ou apuntamentos sobre sensacións. Quero dicir, que todo pasa polo corpo...Todas as ideas partiron de sensacións previas que tiña gardadas e fun desenvolvendo unha vez tiven as ferramentas para facelo: cultura que supuxo unha amplitude de miras e madurez. Unha vez que tes iso, fun colocando as pezas ata poder crear este poemario. O corpo é o eixe fundamental porque realmente é del a voz que analiza todo, que fala e que se expón."Tamén fala do que supón revelarse contra a dor, poñerse de pé e intentar buscalo aínda que non saibas o final de ningún""decidín nacer muller", di un dos versos. E tamén creo que a consciencia diso ten a súa pegada no poemario...Si, ten a súa pegada porque a condición de muller non é extrapolable en ningún aspecto e en ningunha creación feita por parte dunha. Sobre todo tendo en conta a progresiva conciencia colectiva (e individual, porque non hai nada máis importante que o interese pola autoformación) que comezou a despertar nos últimos anos.


Summary: "Imos estar detrás desa pancarta que vai encabezada por persoas que non representan a partidos políticos senón ao conxunto do país", avanzou o portavoz nacional, Xavier Vence, confirmando o apoio do Bloque a esa convocatoria.

O BNG apoia a súmase á convocatoria do 25X realizada desde o manifesto 'Pola Unidade', afirmando por boca do seu portavoz nacional, Xavier Vence, que "imos estar detrás desa pancarta que vai encabezada por persoas que non representan a partidos políticos concretos senón ao conxunto do país". Vence apostou por un 25 de Xullo "unitario" e no que tomen parte todas as persoas que aspiren a "que Galiza poda gobernarse de forma plena, ter soberanía para decidir sobre as cuestións que afectan á vida da xente deste país". Compromiso O secretario xeral de Compromiso por Galicia, Xoán Bascuas, vén de facer un chamamento á afiliación, simpatizantes e á cidadanía a participar na mobilización cívica que o vindeiro día 25 de xullo sairá da Alameda de Santiago ás 12 horas baixo o lema "O día da Nación Galega, o día de tod@s". O líder galeguista, que anunciou a súa propia participación, indicou que "Compromiso renunciará a levar ningún tipo de distintivo e a nosa achega será a título individual, como galegos e como galegas".


Summary: O Barómetro Neurociencia e Sociedade da consultora IPSOS sitúa a galega como a cidadanía que máis apoia no Estado limitar o acceso dos automóbiles aos centros urbanos, 15 puntos por riba da media. O menor apoio a estas restricións dáse entre o electorado do PP, segundo o estudo. Lores defende en París retirar coches para "salvar a vida das cidades"

Un apoio de, practicamente o 80%. É o que, segundo o Barómetro Neurociencia e Sociedade da consultora Ipsos, recaba entre a cidadanía galega a restrición do acceso de automóbiles aos centros das cidades. Mentres moitos diversos medios de comunicación e forzas políticas poñen o foco na implantación de áreas peonís na cidade de Madrid, este inquérito sinala que en Galicia, onde urbes como Pontevedra, Santiago ou Lugo teñen en marcha peonalizacións dende hai lustros ou mesmo décadas, limitar o uso do coche privado é unha medida con ampla aceptación.Segundo o estudo, o apoio galego a limitar o coche nos centros das cidade é o maior no Estado, 15 puntos por riba da mediaAtendendo aos resultados deste estudo -cunha mostra total de 1.000 enquisas, semellante ao dos barómetros electorais da mesma consultora-, realizado no marco das medidas avanzadas na futura lexislación contra o cambio climático, o apoio galego ás restricións ao coche e, daquela, ao avance das peonalizacións, está quince puntos por riba da media estatal. O 78% galego son trece puntos máis que os do apoio a limitar os coches entre a cidadanía catalá, o segundo maior, cun 65%. Na banda contraria sitúase Euskadi, di o estudo, onde a poboación a prol de restrinxir o coche diminúe ata o 55%.O Barómetro Neurociencia e Sociedade, cuxo traballo de campo se desenvolveu do 7 ao 13 de setembro deste ano, detecta importantes diferenzas no apoio á restrición dos coches no centro das cidades en función das tendencias políticas da cidadanía, que Ipsos só debulla para as catro forzas con maior representación no Congreso dos Deputados. Sempre segundo esta enquisa, o electorado do PSOE e mais de Unidos Podemos e as súas confluencias é o que máis apoia estas limitacións á circulación de automóbiles, con porcentaxes superiores ao 80%. Mentres, entre os partidarios de Ciudadanos redúcese ao 61% e quen votan ao PP só son favorables nun 52%.A poboación de 30 a 39 anos é a que menos apoia as restricións ao vehículo privado, ás que son máis favorables as mulleres que os homesO estudo tamén detecta notables diferenzas en función da idade das persoas que participaron na enquisa. "Os menores de 40 anos, especialmente na franxa comprendida enre os 30 e os 39 anos, son os menos convencidos de restrinxir o tráfico" e neste grupo de poboación o rexeitamento chega a un 47%, isto é, "case un empate técnico entre o si e o non". Mentres, entre a xente máis moza o apoio ás restricións sobe ata o 61% entre quen teñen máis de 40% anos, achégase ao 70% en todas as franxas de idade.Por sexos, "as mulleres son máis defensoras de todas as medidas encamiñadas á protección do medio ambiente e tamén a esta", salienta o barómetro. O "si" a restrinxir a circulación de coches no centro das cidades é dun 64% entre as mulleres e dun 61% entre os homes que responderon á enquisa.Lores defende en París retirar coches para "salvar a vida das cidades""A enfermidade das cidades é grave e as terapias non sempre son agradables, pero os resultados son moi beneficiosos", advertiu Lores no Foro Smart City de Paris, onde presentou os efectos da "redución drástica do tráfico motorizado" en PontevedraA necesidade de restrinxir o vehículo privado nas cidades en beneficio da peonalización e do transporte público é un dos eixos dos debates do Foro Smart City du Grand Paris, un evento organizado organizado pola revista La Tribune e apoiado polo Concello da capital francesa no que o alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, presentou o modelo urbano da cidade. Nunha conferencia de quince minutos ante o plenario do evento, celebrado nesta edición baixo o lema Obxectivo cero carbono, o rexedor pontevedrés defendeu a necesidade de retirar coches das vías urbanas como único remedio para "salvar a vida das idades".O modelo de Pontevedra, sinalou Lores, partiu do "principio fundamental de que o espazo público é un dereito dos cidadáns e unha obriga da Administración de importancia similar á sanidade ou á educación". Partindo desta base, di, o Concello optou por "construír unha cidade para as persoas" sen "exclusións", non limitando as peonalizacións "a un parque, unha praza ou unha zona de xogos". Esta "redución drástica do tráfico motorizado", lembra, permitiu que Pontevedra reducise "un 66% as emisións de dióxido de carbono", pero tamén, exemplifica, que "o 80% dos nenos e nenas vaian andando ao colexio".Esta, sinalou, é a alternativa que expón Pontevedra ante o "clamor que esixe cidades vivibles". Segundo Lores, é posible identificar a "enfermidade urbana do noso tempo" cun sistema sanguíneo "Afectado polo colesterol". "As veas obstruídas provocan enfermidades cardíacas" e, no "corpo urbano", as "arterias" son "rúas cheas de coches que as saturan". "Unha vez feito o diagnóstico cómpre reducir os excesos de colesterol no corpo e de coches na cidade", advertiu."A enfermidade das cidades é grave e as terapias non sempre son agradables, pero os resultados son moi beneficiosos", afirma Lores. "Tampouco é agradable unha operación, pero sálvanos a vida", ilustrou o alcalde de Pontevedra, que tras a conferencia presentou a mudanza urbana pontevedresa nunha xuntanza cun dos adxuntos á alcaldía de París e edil de Transportes, Estradas e Espazo Público da capital francesa, Christophe Najdovski.


Summary: As ANPAS galegas aseguran que se está a recuperar "a boa dirección" mentres que Educación fala de "caos" de se suspender".

Esta terza feira (5 de abril) o pleno do Congreso español acordou cos votos a favor de PSOE, Podemos, ERC, PNV, DiLL e Grupo Mixto, iniciar os trámites para a paralización da LOMCE, unha demanda da comunidade educativa após os resultados electorais do 20 de decembro que foi requerida, de novo, aos grupos parlamentares pola Plataforma galega en defensa do ensino público recentemente. Ciudadanos abstívose en contra do criterio asumido no pacto de investidura que asinou co PSOE Con 186 votos a favor, 112 (PP e UPN) en contra e 41 abstencións (Ciudadanos e dúas persoas do Mixto) a aplicación efectiva da decisión depende dunha hipotética mudanza no executivo. Neste senso, o goberno de Mariano Rajoy avanzou que continuará adiante coa aplicación da norma e que "no mes de maio haberá reválidas" en sexto de Primaria, apuntou o ministro de Educación. Neste senso, a Plataforma galega en defensa do ensino público instou as familias a non levar as crianzas nesa xornada á escola. Aliás, tamén reclamarán perante a Valedora do Pobo que inste a Xunta a paralizar a LOMCE. A Plataforma pedirá á Valedora do pobo que inste a Xunta a paralizar a LOMCE O mantemento en funcións do goberno imposibilitaría que se fixese efectivo a suspensión da LOMCE. Un escenario que para o conselleiro, Román Rodríguez, suporía un "caos". Anpas Galegas Porén, desde a Confederación de Anpas Galegas aseguran que após o acordo adoptado na Cámara baixa "semella que o sentir de todos e todas está a se facer un oco na normalidade e é pode ser que sexa posíbel albiscar un futuro onde o ensino público camiñe de novo cara á dirección correcta, na equidade, na inclusión, nas portas abertas, na participación e na democracia" mais tamén, din, "no respecto ao noso, na consideración da nosa lingua, da nosa cultura". Unha lei que non era querida pola cidadanía" supuña "un exercicio de soberbia política que non tiña precedentes Ao contrario do que afirmou o conselleiro, as Anpas Galegas lembran que "desde o primeiro día e con contundencia" a súa posición a respeito da implantación da LOMCE, "unha lei que non era querida pola cidadanía" supuña "un exercicio de soberbia política que non tiña precedentes". "Repetimos até a saciedade que un cambio lexislativo coma este, contra o que houbo desde o primeiro momento un acordo de derrogación maioritario, debería estar validado por un resultado eleitoral que o asegurase para o futuro". Así pois, perante as declaracións de Román Rodríguez pregúntanse, "no caos non nos meterían as políticas educativas que impulsaron vostedes desde os gobernos español e galego, señor conselleiro?". Perante o apoio maioritario do Congreso a iniciar os trámites de paralización as Anpas Galegas amosan a súa "ledicia".


Summary: O Concello de Pontevedra vén de publicar a 'Guía de bolboretas do ENIL Xunqueira de Alba', un manual ilustrado que nos permite recoñecer até 43 especies deste insecto

A Guía de bolboretas do ENIL Xunqueira de Alba, editada polo Concello de Pontevedra, contén detalles de até 43 variedades de bolboretas que habitan nas 67 hectáreas do Espazo Natural de Interese Local (ENIL) situado no tramo final do río da Gándara, o primeiro catalogado como tal en toda a Galiza e lugar de culto para os que gostan do avistamento de aves e insectos. Alén do catálogo de especies, o volume debulla aspectos como a anatomía, o ciclo vital e reprodutivo, as ameazas á súa biodiversidade e até un pequeno manual para aquelas persoas que se animen a saír e fotografalas. A guía está dispoñíbel para a consulta da cidadanía na web do Concello de Pontevedra e será enviada en formato físico a escolas e bibliotecas. O naturalista José Rodrigo Dapena é un dos tres autores e o fotógrafo da publicación. Leva catalogando as bolboretas locais desde 2006, cando comezou a recoller mostras de exemplares diurnos para BMS, unha rede internacional que rexistra os seus movementos e comparte datos sobre bolboretas en toda Europa. A medida que profundaba no seu coñecemento, fíxose para el notábel a inexistencia de materiais orientados a persoas neófitas, que propiciasen que a cidadanía fose quen de identificar, desfrutar e protexer as especies ao seu arredor. Así naceu o seu blog Mariposas y orugas, no que falaba sobre estas cuestións "cun ton desenfadado e sen perder de vista o rigor científico", como el mesmo explica. O seu próximo proxecto será un Atlas de bolboretas diurnas de Galiza, no que xa está a traballar xunto á Sociedade Galega de Historia Natural, "unha obra que sen lugar a dúbidas vai cambiar a perspectiva que se ten até o de agora sobre a distribución das distintas poboacións de bolboretas existentes na Galiza", explica. Entre as ducias de exemplares rexistrados polo momento na xunqueira pontevedresa atoparemos, por exemplo, a Vanessa Cardiu, unha especie que, en sucesivas xeracións, realiza migracións de até 14.000 quilómetros desde países como Ghana ou Senegal até as afastadas e frías terras de Noruega, facendo unha das súas paradas na Galiza; ou a Gonepteryx Rhamni, "capaz de soportar temperaturas xélidas, incluso baixo a neve, desmentindo a crenza popular de que as bolboretas son animais febles". E así suma 43 especies, das que a guía ofrece información que nos permitirá coñecer a súa morfoloxía, costumes e distribuición xeográfica. Tal e como explica Dapena, a Xunqueira, ou o que queda dela, foi moi maltratada desde a segunda metade do pasado século, momento no que se sucederon varias tentativas para tratar de desecala, seguidas de varios recheos, e incluso, un vertedoiro que alí funcionou até case a década dos 90. Por sorte, co cambio de século as cousas mudaron no lugar e principiouse por fin a traballar cara á súa recuperación e posta en valor desde o punto de vista medioambiental, un camiño que alcanza o seu punto chave no ano 2012, no que se convirte oficialmente no primeiro Espazo Natural de Interese Local declarado na Galiza. A existencia dun número tan elevado de especies débese en gran medida á presenza das plantas nutricias das que se alimentan na súa fase de eiruga, cando aínda non gañaron as súas ás, o que nos indica que estamos a falar dun lugar cunha gran biodiversidade. A pesar do aceptábel estado de saúde da xunqueira, Dapena alerta da diminución que están sufrindo as poboacións dos insectos en xeral, motivada por diferentes factores como a fragmentación dos hábitats e o incremento das infraestruturas, a degradación dos ecosistemas, os cambios de uso nos solos, o abandono das técnicas agrogandeiras tradicionais, o uso indiscriminado de herbicidas e praguicidas ou mesmo o cambio climático. "É preciso principiar dunha vez por todas a pensar en verde, o planeta estanos a avisar e non lle estamos a facer caso ningún", sentencia o naturalista.


Summary: Catalunya estará baixo confinamento perimetral desde a sexta feira, 30 de outubro, até dentro de 15 días, mentres que a Comunidade de Madrid opta por fecharse só nas pontes, algo que o estado de alarma non permite -os fechamentos deben ser, como mínimo, de 7 días-.

A situación é "extremadamente grave e crítica", valorou o vicepresident da Generalitat con funcións de Presidencia, Pere Aragonès, ao tempo que anunciaba novas restricións que inclúen o confinamento perimetral de Catalunya durante 15 días e o fechamento de todos os concellos nas fins de semana. É necesario un "paro social", dixo o republicano, que anunciou novas axudas para compensar os sectores afectados polas restricións. Mentres isto sucedía, a presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, anunciaba o feche de Madrid só durante as pontes de novembro, algo que o decreto de alarma non permite, xa que estabelece que os confinamentos deben ser mínimo de 7 días. A Galiza, Valencia, Estremadura e as Illas Canarias e Balears son as únicas comunidades que non pediron o fechamento perimetral,permitindo a libre circulación entre os seus territorios após o resto de comunidades decretar o cerre perimetral dos seus territorios para limitar os movementos nestes días e así evitar a propagación do coronavirus. O confinamento perimetral xa está en vigor desde esta quinta feira, 29 de outubro, en Euskadi, Nafarroa, Aragón, A Rioxa e Asturies. Na sexta feira súmanse Andalucía, Castela e León, Castela – A Mancha, Cantabria, Murcia, Ceuta, Melilla, Catalunya e, por días, a Comunidade de Madrid.


Summary: Anunciouno o seu presidente após ter confirmación do propio Goberno español. Os axentes implicados poderán presentar as alegacións oportunas no prazo dunha semana

O presidente do comité de empresa de Alcoa-San Cibrao (Cervo), José Antonio Zan, adiantou a Europa Press este sábado 8 de febreiro que os ministerios de Transición Ecolóxica e de Industria presentarán esta segunda feira pola tarde o estatuto das empresas electrointensivas, que permitirá abaratar o custo da enerxía e podería garantir a viabilidade da factoría. En concreto, indicou que o propio Goberno indicou aos sindicatos que a presentación será ás 17 horas. Ademais, o presidente do comité de empresa de Alcoa-San Cibrao explicou que desde ese momento "abrirase un período dunha semana" para que todos os axentes implicados poidan formular as alegacións que estimen oportunas. Zan asume que o Goberno "non" estabelecerá un contrato cun teito e un chan para o prezo enerxético das electrointensivas como pedían, mais exixe que "como mínimo" o estatuto permita "que baixe dos 40 euros o megawatio". Neste sentido, asegura que en países como Francia ou Alemaña o megawatio se sitúa nos 31-33 euros e que "por cada euro de diferenza" no prezo, á planta de San Cibrao lle supón un custo de "tres millóns de euros". Así, Zan insiste en que o texto que lles trasladaron en xaneiro á mesa de seguimento "non chega". "O que queremos ver é o estatuto no seu conxunto para poder facer unha valoración clara e poder facer números e saber exactamente en canto deixamos o prezo do megawatio no Estado español", engade.


Summary: A Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia vén de convocar a 11ª edición do Premio Abrente para textos teatrais.

Con este premio, a MIT consolida o seu impulso e o fomento da creación dramatúrxica en lingua galega, que non se restrinxe ao galardón, xa que o texto é editado na colección propia do festival e, coma na maioría dos casos, o festival tamén se implica na súa posterior posta en escena, ben sexa mediante coproducións (como será no caso do anterior Premio de 2015, 'Voaxa e Carmín') ben sexa mediante calquera outra fórmula de colaboración co teatro profesional, co teatro escolar ou co teatro afeccionado. Neste sentido, o festival tamén suma ao obxectivo da divulgación da dramaturxia galega contemporánea outras actividades que permiten visibilizar os libros e aos creadores e creadoras, como obradoiros, presentacións, lecturas, etc. Ese será o percorrido que teña o libro de Esther F. Carrodeguas, autora do texto galardoado o ano pasado, que antes de ser estreado en xullo nos escenarios de Ribadavia, percorrerá librarías, asociacións culturais e cafés para dar a coñecer a historia das dúas Marías, Maruxa e Coralia. Este galardón está dotado cun premio único de 3.000 euros, unha estatuíña do artista Manuel Rodríguez Alonso (Sampedro) e a edición da obra gañadora. O prazo de admisión de orixinais remata o día 20 de xuño de 2016.


Summary: O presidente d@s empresari@s galeg@s, Fernández Alvariño, considera que o importante é que a entidade sexa comprada "polo mellor proxecto. E punto". Unha declaración que lle fai as beiras ás preferencias da gran banca española.

Para o presidente da patronal galega, o pontevedrés Fernández Alvariño, o máis importante no proceso de poxa e venda de Novagalicia Banco (NGB) non é que o centro de decisión desta entidade fique en Galiza. Entende, o mandatario dos patróns galegos, que é importante que o comprador "estéa implantado" en Galiza, mais non debe de facerse diso un criterio "excluínte". Que é, logo, a preferencia de Alvariño e da Confederación de Empresarios de Galiza? Que NGB "sexa comprada polo mellor dos proxectos". Se ben parabenizou o coñecido como 'plan Castellano' e considera que NGB é un banco sistémico para Galiza, Fernández Alvariño variou o seu discurso até o de agora, no que defendía que a entidade ficase co centro de decisión no país, aliás de pedir que se mantivese a obra social.


Summary: O Proxecto está xa en exposición pública para a súa avaliación ambiental. Na área de influencia de dez quilómetros do conxunto de instalacións proxectadas para o parque eólico atópase a Reserva da Biosfera Os Ancares.

A empresa Desarrollos Renovables Iberia Delta S.L, pertencente á compañía estatal norueguesa Statkraft, proxectou a construción dun parque eólico de 221 megawatts —formado por 22 aeroxeradores de 5,5 megawatts de potencia nominal unitaria— en terreos de 3 concellos da comarca de Valdeorras e 4 do Bierzo, segundo informa Diario de León e que xa avanzara a finais do ano pasado La Opinión da Coruña. Barxas, Oencia, Trabadelo e Veiga de Valcarce, O Barco de Valdeorras, Petín e Villamartín de Valdeorras. Por estes tres útimos pasaría a liña de evacuación que conectaría a subestación do novo 'Parque Eólico Baraxs' coa subestación de Trives. O proxecto que xa foi presentado a todas as administracións involucradas e o Ministerio para a Transición Ecolóxica puxo en exposición pública para a súa avaliación ambiental. Segundo o diario leonés, na área de influencia de dez quilómetros do conxunto de instalacións proxectadas para o parque eólico atópase a Reserva da Biosfera Os Ancares e Montes de Cervantes, Navia e Becerrea. O período de execución do parque será de 18 meses, contados a partir da data de obtención das autorizacións e licenzas necesarias, e para permitir o acceso ata os emprazamentos previstos para os aeroxeradores —cunha altura desde o chan superior a cen metros— o proxecto deseñado pola empresa asturiana Taxus contempla a construción de viais e plataformas. A empresa estatal norueguesa Statkraft é o maior produtor de enerxía renovable de Europa e emprega a 4.000 persoas en 17 países.


Summary: A Xunta de Portavoces conclúe coa comparencia de Feixoo, no pleno dos días 9 e 10, para dar conta da xestión da terceira vaga da Covid-19 e dos fondos europeos Next Generation.

O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, comunicou hoxe aos medios que responderá, na sesión de control do próximo pleno do Parlamento, as preguntas da oposición sobre a xestión da terceira vaga da Covid-19 e mais sobre os fondos europeos Next Generation. A orde do pleno, que terá lugar os días 9 e 10 de febreiro, marcouse durante a Xunta de Portavoces, e incluirá, ademais da comparecencia de Feixoo, a do vicepresidente segundo e conselleiro de Economía, Francisco Conde, que explicará as previsións do seu departamento para o ano 2021. O portavoz parlamentario do Partido Popular (PPdeG), Pedro Puy, explicou en rolda de prensa que o próximo pleno debaterá a aprobación definitiva dos proxectos de lei de residuos e chans contaminados, e o proxecto de lei de museos. Pola súa parte, a viceportavoz do Bloque Nacionalista Galego (BNG), Olalla Rodil, explicou que o seu grupo se centrará na xestión dos fondos europeos Next Generation e criticou que Feixoo non aproveitase a xuntanza con Pedro Sánchez para reclamar a xestión directa destes fondos senón que "aceptase a estratexia centralista do Goberno, que reserva para si toda a capacidade de decisión" sobre este diñeiro. Rodil expuxo tamén que pediron a comparecencia do presidente da Xunta para que aborde as actuacións levadas a cabo para frear a terceira vaga. No mesmo sentido pronunciouse o viceportavoz socialista (PSdeG), Pablo Arangüena, que rexeitou que Feixoo "bote a culpa" da situación sanitaria "ao Goberno central, á cidadanía e incluso a Portugal", recalcou. Tamén sinalou que a súa formación preguntará no nese pleno polas irregularidades detectadas no proceso de vacinación na Galiza.


Summary: Xosé Lois García, alcalde socialista de Ponteceso e presidente da Fundación Eduardo Pondal, fala con Sermos acerca do poeta bergantiñán e de como o seu concello está a vivir o centenario do seu pasamento.

- Que está a supoñer para Ponteceso o centenario do Pondal para a vila? -É imposible entender a obra de Pondal, e nomeadamente o himno galego, 'Queixumes dos pinos', sen coñecer as paisaxes de Ponteceso, que inspiraron o noso poeta. Aínda que facía numerosas visitas á Coruña, onde facía moitas tertulias na Cova Céltica, o sitio onde el se retirou para escribir e que lle inspirou a maioría dos seus poemas foi na desembocadura do río Anllóns, nesa casa que aínda existe, mirando a Cabana de Bergantiños e ao precioso Monte Branco. Entón para nós é importante porque a xente está vindo a Ponteceso por primeira vez a coñecer estas paisaxes que inspiraron o poeta. É imposible entender a obra de Pondal, e nomeadamente o himno galego, 'Queixumes dos pinos', sen coñecer as paisaxes de Ponteceso -Como está a celebrar a vila o Centenario? -Todo o concello se está a volcar no centenario, sempre guiados pola Fundación Eduardo Pondal, que é unha fundación das máis activas de Galiza. Mesmo nas cidades non existen fundacións coa actividade constante que ten a Fundación Pondal, da que teño o orgullo de ser o presidente. Patroneados pola Fundación, marcámonos facer 100 anos en honra destes 100 anos do seu pasamento. A xente está a vir visitar a rectoral de Cospindo, onde ten sede a fundación, que é un centro interpretación de Pondal e un laboratorio de ideas. Despois todos os anos o Concello ten un servizo de guía gratuíto para todos aqueles grupos que visiten Ponteceso. Chamámoslle o Roteiro Pondaliano, hai unha serie de menhires que se poden ir percorrendo, vendo os distintos poemas e os distintos lugares que se sinalan na mitoloxía que recuperou Pondal. O poeta demostrou que unha lingua do pobo pode ser unha lingua culta. -O groso das celebracións está recaendo sobre a Fundación Pondal, vese pouco movemento no resto do país neste centenario. Estades a recibir apoio das institucións galegas? -Pois eu teño que dicir que a Xunta de Galicia e, sobre todo, a Deputación da Coruña, están colaborando activamente con estes actos. Pero tamén teño que dicir que eu, cando teño ocasión, digo que o himno de Galiza debería ter máis presenza en todos os actos institucionais. Debería cantarse en todos eles, e os rapaces nas escolas tamén nas celebracións. Nós por exemplo esta semana pasada fixemos un acto coa Fundación Once e coa Federación de Xordos e os nenos de varios colexios cantaban. E eu vía que os nenos de Ponteceso si o saben cantar, pero seguramente moitos nenos de Galiza non o saben. Noutras nacións os nenos cantan o himno nada máis empezar a escola todos os días. Eu non digo chegar a tanto, pero si que debería ter moitísima máis presenza. Ademais, é un grande símbolo para todo o que ten que ver coa emigración. A Fundación Eduardo Pondal é unha das máis activas de Galiza. Mesmo nas cidades non existen fundacións coa actividade constante que ten esta, da que teño o orgullo de ser o presidente. -Que podemos agardar ao longo do ano deste Centenario? O Festiletras xa pasou e foi un éxito, pero que máis haberá? -Practicamente todas as semanas hai eventos: recitais de poesía, regueifas, obradoiros... A xente pode vir ver por fóra a casa de Pondal, que é privada, e logo á rectoral ao centro de interpretación de Pondal. Temos un campamento para rapaces, como non hai outro en Galiza, onde os nenos fan teatro, baile e música galega, regueifas, deporte, natureza... Unha serie de actividades sempre arredor da nosa cultura. Esta fundación ademais de promover a figura de Pondal intenta sempre dignificar a cultura galega e demostrar que vivir no rural ten unha riqueza que non se consegue nunha cidade. As cidades desgrazadamente convertéronse en acumulación de cemento e coches. Nós aquí ofrecemos ese sabor auténtico de estar xogando entre os cabazos... para nós é importante non só manter senón dignificar todo o que é a cultura galega. -Agora tamén se está a traballar nunha Ruta do Rexurdimento, xunto coas fundacións Rosalía e Curros. Como se pode aproveitar desde o concello todo este potencial que vos achega Pondal? -Efectivamente temos moitos anos de relación cos amigos de Celanova e Padrón. Estamos traballando nesa colaboración para o "Itinerario do Rexurdimento", que é unha grande ocasión para os nosos concellos, porque é unha especie de bandeira de Galiza de trazo ao revés, que vai de Celanova, pasando por Padrón até chegar a Ponteceso. E temos que pensar que Rosalía, Curros e Pondal marcaron un antes e despois no galego e na súa literatura.


Summary: É a primeira protección probada cientificamente capaz de neutralizar o virus.

Un equipo de científicos da Universidade de Toronto deu luz verde á primeira máscara que elimina as partículas de coronavirus que a penetran. É un produto desenvolvido pola compañía canadense i3 BioMedical Inc., que segundo estudos desactiva 99% do coronavirus en poucos minutos. Segundo un estudo publicado no 'American Journal of Infection Control', a xente toca a cara unha media de 23 veces por hora mentres o coronavirus é capaz de permanecer na parte exterior da máscara durante sete días, segundo outro estudo en The Lancet . Isto fai que sexa moi importante poder destruír as partículas de coronavirus que se depositan para evitar o contaxio por contacto coa máscara. A máscara cirúrxica 'TrioMed Active Mask tipo IIR', explican os promotores, incorpora tecnoloxía TrioMed e proporciona un nivel avanzado de protección activa para os traballadores sanitarios e a poboación en xeral grazas á tecnoloxía antimicrobiana.


O alcalde de Monforte, José Tomé, perfílase como futuro presidente da Deputación de Lugo polo PSdeG. A comisión federal de listas do PSOE avalou este xoves a súa candidatura, a preferida pola dirección nacional do PSdeG fronte á de Darío Campos, alcalde da Pontenova, quen foi presidente da institución no mandato que remata e tiña o apoio da que ata esta semana foi Executiva provincial lucense do partido.A disxuntiva entre Tomé e Campos marcou as últimas semanas no seo do socialismo lucense e precipitou esta semana a dimisión como secretario provincial do PSdeG en Lugo por parte de Álvaro Santos, quen admitiu abertamente diferenzas de criterio coa Executiva Nacional que encabeza Gonzalo Caballero. O propio Campos admitía este mesmo xoves esas diferenzas e apelaba á necesidade de "saír da incerteza" mentres esgrimía as súas credenciais para volver optar ao posto xa, que ao seu xuízo, o balance do complexo mandato que remata, marcado polos pactos do alcalde de Becerreá no inicio do período, é o dun "bo traballo".Darío Campos admitía este xoves a súa intención de optar á reelección, pero advertiu de que "acatará o que veña" da dirección federal do PSOE no caso de que o elixido fose ToméCampos advertía, así e todo a súa intención de "acatar o que veña" da dirección federal do PSOE, xa que "non vou ser un problema para o partido" no caso de que, como así vén de suceder, o elixido fose Tomé. O alcalde da Pontenova reiterou tamén a súa vontade de ser, en calquera caso, deputado provincial, algo que segundo a lista aprobada pola dirección federal do PSOE, non acontecerá. Si terá representación o partido xudicial de Lugo a través de Ana González Abelleira, concelleira do goberno da capital lucense.A comisión federal de listas do PSOE ratificou tamén as candidaturas de Valentín González Formoso e Carmela Silva para continuaren presidindo as deputacións da Coruña e PontevedraO rexedor monfortino, que acadou maioría absoluta na vila do Cabe o pasado 26M, presentaba esta mesma semana os seus apoios para presidir a institución e resaltaba que a súa candidatura naceu "de abaixo a arriba" e non foi unha "iniciativa da dirección do partido, como se pretende facer ver". Entre os seus apoios figuran dirixentes que xa foron deputados no actual mandato, como Pilar García Porto ou Pablo Rivera. Para chegar á presidencia precisará, non obstante, lograr un acordo co BNG. Os 10 escanos socialistas e os 3 nacionalistas suman maioría absoluta na institución.A comisión federal de listas do PSOE ratificou tamén as apostas provinciais de Valentín González Formoso na Coruña e mais de Carmela Silva en Pontevedra. Ambos dirixentes recuncarán nas presidencias de ambas institucións. Previsiblemente, na Deputación coruñesa Formoso volverá apostar por unha coalición co BNG, mentres que na pontevedresa, tras ficar a un escano da maioría absoluta, permanece a incógnita sobre se Silva procurará a entrada do Bloque no goberno ou optará por dirixir a institución en solitario e con acordos puntuais. En Ourense o aspirante socialista será Rafael Rodríguez Villarino, voceiro na capital da provincia, se ben todo apunta a que o acordo asinado polo PP con Democracia Ourensana garante, agás sorpresa, a continuidade de José Manuel Baltar á fronte da institución.


Summary: A política ferrolá ascendeu esta semana á vicepresidencia terceira do Goberno do Estado español, cargo que compatibilizará co Ministerio de Traballo, despois da renuncia de Pablo Iglesias. O que fora o seu amigo desde as Xuventudes Comunistas marcha para liderar a candidatura de Unidas Podemos á Comunidade de Madrid.

A traxectoria política de Yolanda Díaz na última década está marcada por Xosé Manuel Beiras e por Pablo Iglesias. O primeiro abriulle a porta do Parlamento da Galiza en 2012, tras chegar a un acordo para os comicios daquel ano con Esquerda Unida, formación que en solitario só logrou representación na Cámara galega en 1981, aínda coas siglas da súa organización matriz, o Partido Comunista da Galiza (PCG). O segundo, amigo de Díaz desde os tempos das Xuventudes Comunistas e asesor nesa campaña electoral, reparou na súa antiga camarada, non dubidou en contar con ela en proxectos futuros e integrouna no seu círculo máis íntimo, provocando, mesmo, a suspicacia da dirección da súa formación. O salto de Díaz á vicepresidencia do Goberno estatal é resultado da situación de emerxencia política de Unidas Podemos, que obriga Pablo Iglesias a encabezar a súa candidatura á Asemblea de Madrid, unha vez que varias enquisas preelectorais situaron a formación morada sen representación electoral. Alén de que o relevo de Iglesias estivera desde hai tempo na axenda da organización e a súa presenza no Goberno representara un factor de tensión na coalición, á que Podemos se aferra como trabe central para a continuidade do seu proxecto político, o ascenso de Díaz non se consumaría sen o complicado escenario madrileño. A dirección de Unidas Podemos e o propio Iglesias son conscientes de que ficar sen representación na Asemblea de Madrid significa o final da formación. O poder económico, a póla socialista do Goberno do Estado e, particularmente, o propio Pedro Sánchez valoraron positivamente a designación de Díaz. Os primeiros porque teñen testada no seu período como ministra de Traballo a súa capacidade para fechar acordos, os segundos porque entenden que a súa elección vai rebaixar as tensións no Executivo e as exixencias de Unidas Podemos e o xefe do Executivo porque ten a día de hoxe nunha alta consideración a ferrolá. De feito, nos últimos tempos, circulou insistentemente na Galiza o ruxerruxe de que Sánchez apostaba por Díaz como candidata á Xunta nos vindeiros comicios, comentario que unha parte dos dirixentes socialistas galegos deron por certo e outros cualificaron de "ocorrencia do presidente". As maiores resistencias á elección de Díaz proceden do seu espazo político nativo. A este respecto é significativo o comentario difundido nas súas redes sociais pola secretaria xeral do PCG e coordinadora de Esquerda Unida na Galiza, Eva Solla, o mesmo día do seu nomeamento, afirmando "outra vez decídese sen ter en conta a militancia das organizacións. Moito ánimo ás compañeiras que van traballar na campaña", criticando un procedemento de elección que choca co sistema de primarias, un dos piares centrais da chamada nova política. Na mesma liña, destaca o silencio do coordinador xeral de Izquierda Unida, Alberto Garzón, quen non se manifestou sobre o ascenso de Díaz, con que mantén un enfrontamento aberto desde hai anos, que mesmo levou a ministra de Traballo a abandonar a organización en 2019. Díaz ten por diante un camiño complicado e cheo de incógnitas. Asume unha organización debilitada, cunha presenza territorial moi minguada e desangrada polos conflitos internos e polos últimos resultados electorais. Ao tempo, as exixencias da Comisión Europea chocan de fronte co programa de Goberno asinado polo PSOE e Unidas Podemos, o que obrigará a optar entre a lealdade ao asinado ou unha política de confronto coas demandas europeas, coas conseguintes tensións no Executivo. Finalmente a ferrolá non é militante de Esquerda Unida nin de Unidas Podemos, senón do PC, o que debilita a súa posición interna e obrigará a un complicado encaixe orgánico, que a medio prazo podería resolverse coa superación de Esquerda Unida e a articulación dunha nova ferramenta política unitaria entre os comunistas e os morados.


Summary: O CGAC acolleu na tarde da quinta feira a primeira reunión de traballo convocada pola Secretaría Xeral de Política Lingüística para a posta en marcha do Plan de dinamización da lingua galega no tecido económico 2016-2020, que busca crear conciencia de que o uso do galego favorece os resultados empresariais

Após a súa aprobación no Consello da Xunta do 4 de agosto, o Plan de dinamización da lingua galega no tecido económico 2016-2020 botou a andar coa primeira reunión de traballo na que participaron 15 dos e das responsábeis dalgunhas das principais entidades, asociacións e empresas asentadas no país que colaboraron no deseño e elaboración do documento. Ao inicio da reunión, o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Román Rodríguez, explicou que o citado plan "é da Xunta de Galiza no seu conxunto aínda que a iniciativa parta da Secretaría Xeral de Política Lingüística, que é quen coordina e quen velará pola súa aplicación". Puxo de manifesto, ademais, que o documento nace no marco do sector IV do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (PXNLG). O secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, afondou nas características principais da folla de ruta, que foi elaborada en colaboración con 314 axentes do ámbito social e económico. Na súa intervención, advertiu da necesidade de que a lingua non se restrinxa só ao ámbito cultural e literario e apostou en promover o galego no tecido económico por ser este "un ámbito estratéxico". Valentín García: "Marcámonos medidas concretas para que o plan non sexa un brinde ao sol" Valentín García apelou á participación e á cooperación das distintas entidades, posto que o plan, salientou, debe ser permeábel e debe desenvolverse con reunións de seguimento para garantir a súa aplicación, pola que velará o Observatorio da Lingua Galega, amais do resto de entidades involucradas. "Marcámonos medidas concretas para que o plan non sexa un brinde ao sol", afirmou o secretario xeral de Política Lingüística, quen explicou que a execución do plan comezará nas vindeiras semanas. Xosé González: "Necesitamos un I+D+i+G" O primeiro en tomar a palabra na reunión da tarde desta quinta feira foi Xosé González, presidente do Foro Peinador, que subliñou que "o I+D+i ten que levar acompañado un g de galeguidade". Tamén advertiu da necesidade de que as escolas de negocios que hai no país difundan historia da economía galega "co fin de que o alumnado saiba que non partimos de cero e que houbo empresarios que apostaron nun modelo de empresa inserido na realidade". "O obxectivo deste plan debe ser a creación dunha escola de maxisterio de galeguidade empresarial", engadiu Xosé González. Para finalizar, apelou a garantir os dereitos lingüísticos das persoas consumidoras e dos traballadores e traballadoras. Antonio Diéter Moure: "En que cabeza cabe que o galego pode prexudicar?" A continuación, interveu o presidente da Confederación de Empresarios da Galiza (CEG), Antonio Diéter Moure, quen comezou preguntándose "en que cabeza cabe pensar que o galego poida prexudicar as empresas?". Apuntou que o tecido empresarial "non quere ser un eixo diferenciador negativo de espallamento da lingua e da cultura, senón que quere actuar como catalizador". Na mesma liña, cualificou o idioma galego como "ferramenta imprescindíbel para o espallamento da lingua". "Cómpre traballar pola conciencia empresarial galega", afirmou o presidente da CEG. Marcos Maceira: "É fundamental garantir os dereitos lingüísticos" Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, tamén interveu na reunión, onde expuxo que a entidade que preside "está disposta a participar en todas as accións favorábeis ao galego". Engadiu que espera que o citado documento "non sexa un subplan do PXNLG". Así, pediu garantir o seguimento e a súa aplicación. Amais de solicitar que se garantan os dereitos lingüísticos de traballadores e consumidores, amosouse favorábel a condicionar as axudas ao uso do galego. Finalizou reclamando a aplicación do PXNLG "en todas as áreas, tamén no ensino" e apelando a que o galego teña "os mesmos dereitos e deberes que o español". Xosé Montes: "O galego vende" O presidente de Feiraco, Xosé Montes, tamén participou da xuntanza para expoñer que "o galego vende". "A promoción da lingua é unha obriga que temos coa terra", subliñou, "é unha oportunidade para nos dar a coñecer e para nos manter presentes na sociedade". Sumáronse á primeira reunión de traballo o presidente do Club Financeiro de Santiago, Roberto Pereira; o presidente da Asociación de Empresarios do Deza, Antonio Lamas; e tamén de representantes da Fegape, Deseño Galicia, Vía Láctea Films, Autos do Sil, El Corte Inglés, Bolanda, Anfaco, Vegalsa-Eroski, a Asociación Galega de Áridos, Eosa, Aenor e Coca-Cola. O documento O plan estrutúrase a través de tres obxectivos principais: crear conciencia de que o uso do galego favorece os resultados e obxectivos empresariais e as relación laborais, comerciais e bancarias; estender o uso da lingua galega no ámbito económico, nas relacións laborais, comerciais e empresariais, tanto na oferta como na demanda de produtos e servizos; e utilizar o idioma para impulsar unha imaxe de marca diferencial propia de Galiza e os seus produtos vinculada á calidade e á innovación e que lles transmita confianza ás persoas consumidoras e ao empresariado. O documento recolle un total de 81 medidas que buscan incidir no incremento do uso do galego e na súa visibilidade desde as dez áreas que contempla o sector: hostalaría, comercio, alimentación, TIC, construción e inmobles, banca, asesoramento e intermediación, axencias de publicidade, área de traballo e cooperativismo.


Summary: O Dépor-Atlético contivo dúas historias. Unha, a futbolística, intensa. Outra, unha curtametraxe de apenas cinco minutos tamén intensa, a intensidade da angustia que se viviu no estadio após unha caída estarrecedora de Fernando Torres sobre a herba de Riazor. As dúas tiveron happy end.

Que sensación de irrealidade se viviu no estadio de Riazor nos últimos minutos do Dépor-Atlético! Após a caída de Fernando Torres de súpeto o tempo se detivo e todo o que estaba en xogo -pontos decisivos para a equipa galega distanciarse do descenso, para a equipa madrileña non perder o tren da Champions- deixou de ter sentido. Había un ser humano deitado sobre a herba, inconsciente. Todos os futebolistas arredor. As equipas médicas. Minutos de agarda intolerabelmente longos, na procura dun aceno, de algo que dese noticia de que a cousa non ía ser fatal. Chegou o xesto cando Mono Burgos, o segundo treinador do Atlético, levantou o polgar da súa man direita. O futebolista, nunha padiola, abandonou o estadio sen recuperar o coñecimento, rumo ao hospital. Alí as probas que se lle practicaron mostraron que sofre un traumatismo cranoencefálico mais sen lesións de importancia. Ficará 24 horas en observación antes de receber a alta. Concluído o choque, recebeu a visita de Álex Bergantiños -o xogador que bateu con el antes de caer-. "Falei con el. Estaba animado. Díxome que non me preocupase, que esas cousas pasan no futebol", afirmou o mediocentro coruñés. Fin da curtametraxe. Vaiamos ao xogo. E o xogo tróuxonos boas noticias. Un valioso ponto ante unha das equipas top do campionato. Mel apenas leva tres días na Coruña, mais as súas ideas básicas xa apareceron no escenario. Cousas prefutebolísticas tipo "hai que ser intensos o 90 minutos" ou "non hai que perder a concentración en ningún momento do xogo". Obviedades, si, mais obviedades que a equipa non viña observando nas últimas semanas. As mudanzas non foron só psicolóxicas. Mel puxo en liza futebolistas condenados por Garitano e/ou polo seu baixo rendimento tempo atrás. Foi o momento de Pedro Mosquera. Foi o momento de Fayçal. E foi o momento (nos últimos quince minutos, marcados pola queda de Torrres) de Bergantiños. Até foi o momento de Laure. En definitiva, o Dépor como grupo rememorou algúns automatismos básicos do oficio e con iso abondoulle para lle facer fronte -e para superar largamente durante no mínimo dous terzos do xogo- a unha das equipas máis potentes do campionato. Estivo particularmente espléndido Fayçal, tanto no despregamento físico (eis os máis de 12 quilómetros percorridos) como no manexo da bola e do timing do xogo. Custa traballo encontrar argumentos que xustifiquen o seu ostracismo durante a xestión de Garitano (lembremos que o treinador vasco tamén tardou en ver que futebolista era Çolak). En todo caso, Fayçal está de volta e a súa sociedade con Çolak e Andone promete dar moitos réditos á equipa. Por esa banda, ben. Pola de Kakuta, en fin, hai que agardar a que se poña en forma, son os imponderábeis dun clube modesto que ten que lidar con recursos limitados e que pasa a vida a tentar reciclar futebolistas (alén de Kakuta, Ryan Babel ou Ola John). O Dépor cazou un ponto face unha equipa nível Champions e se non cazou os tres é porque o Atlético dispón dun deses poucos moradores do planeta fútebol que merecen largamente o título de crack. O gol de Griezmann é o dun visionario, ou sexa, dun tipo que ve o que o resto non ve. Era moi difícil ver que Lux estaba lixeiramente adiantado. El viuno porque é un dos elixidos. Por iso o Atlético non saíu cos petos baleiros de Riazor. Porque ten un dos elixidos no seu plantel. E como saíu o Dépor de Riazor? Pois coa autoestima recobrada, e coa sensación de que por fin hai no banco un treinador enchufado, un estratega con nervo capaz de electrificar a equipa. Falta fai tendo en conta o terrorífico calendario que agarda por diante (este domingo, Sporting de Xixón; próxima cuarta feira en Riazor, o partido aprazado no seu día polo temporal co Betis; domingo 12 de marzo na casa, face o Barcelona; e sete días despois, tamén na Coruña, #onosoderbi co Celta). RC Deportivo: Lux, Juanfran, Arribas, Sidnei, Luisinho (Laure, min. 82), Borges, Pedro Mosquera, Fayçal Fajr, Emre Çolak (Álex Bergantiños, min. 76), Kakuta (Fernando Navarro, min. 54) e Andone. Atlético de Madrid: Oblak, Vrsaljko, Giménez, Godín, Filipe Luís, Thomas, Gabi, Koke (Nico Gaitán, min. 57), Correa (Carrasco, min. 57), Gameiro (Fernando Torres, min. 65) e Griezmann. Goles: 1-0 Andone (min. 13); 1-1 Griezmann (min. 68). Árbitro: Clos Gómez (c. aragonés). Cartón amarelo a Andone (min. 14), Luisinho (min. 45), Godín (min. 74) e Álex Bergantiños (min. 89). Incidencias: partido correspondente á 25ª xornada da Liga Santander. 20.138 espectadoras/es no estadio de Riazor.