Summary: O evento anual co que a ONG Implicadas no Desenvolvemento atinxiu o domingo a súa décimo terceira edición. A mestura e o cruzamento de artes, nun serán conducido pola poeta Yolanda Castaño e o actor Mon Santiso, volveron caracterizar o Implícate. Como cada ano desde 2006, o Teatro Principal de Santiago de Compostela acolleu, con boa entrada, as actuacións.

Coa voz de Sonia Lebedynski arrincou o desfile de poetas, escritores, músicos e mesmo acróbatas. "A misión principal do espectáculo", relataba a Sermos escritora e tradutora María Reimóndez, fundadora da organización hai 20 anos, "é visibilizar o traballo de Implicadas, que a cidadanía se achegue ao noso labor a través da arte". Intervencións laudatorias do activismo como a de Suso de Toro, ou a lectura de poemas de Verónica Martínez Delgado e Ismael Ramos, colocaron o elemento literario sobre as táboas do principal. Axudou tamén o monólogo cómico do actor -coñecido polo seu traballo en Land Rober ou Air Galicia- ISI e a intervención da actriz Marta Iglesias, parte acrobática incluída. A dimensión musical quedou ben, e variadamente, cuberta. A francesa, asentada no rural ourensán, Mounqup amosou os seus experimentos coa voz e a súa manipulación electrónica, nalgún lugar derivado de Björk. Xacarandaina ocupouse da tradición: música e baile. A Atrás Tigre e o seu indie pop melancólico tocoullem pechar. Reimóndez reclamaba uns días antes da celebración do Implícate 18 maior atención para a cooperación e o desenvolvemento. "Desde 1998 até agora vemos un retroceso tremendo nas políticas de financiamento público á cooperación e desenvolvemento", expuña, "polo que vemos esencial conseguir aumentar o compromiso social". Para iso serviu, tamén, o serán do pasado domingo. Nota: a banda Atrás Tigre, que pechou Implícate 18. Foto: Implicadas no Desenvolvemento.


Summary: Un estudo elaborado polo Centre Maurits Coppieters propón un outro modelo de representación parlamentar que rache coas limitacións actuais da Galiza, Euskal Herria e Catalunya. O noso país conta con menos eurodeputad@s que Eslovenia malia posuír 800.000 habitantes máis. Vídeo no interior

O 9 de maio é o Día de Europa. A maré soberanista que avanza polo vello continente levou ao Centre Maurits Coppieters a reivindicar co gallo desta data, máis voz para as nacións sen Estado que coma Galiza, Euskal Herria, Escocia ou Flandes ven minguada a súa representación por non seren recoñecidas. The Ascent of Autonomous Nations from Centre Maurits Coppieters on Vimeo. A través dunha mudanza na fórmula matemática coa que se asignan o número de escanos no Parlamento europeo mais tamén, a partir do seu recoñecemento como pobos, os resultados tirados do estudo deixan ver como o noso país goza dunha representación inferior á doutros pequenos Estados independentes da UE. "Galiza é das peor tratadas no modelo actual" aseguran no libro O ascenso das nacións autónomas. Neste senso, apuntan que o noso país podería mesmo triplicar o número de eurodeputad@s (de 3 a 6) a partir da aplicación da nova fórmula de cálculo. O estudo foi coordinado por Matthew Dumford --investigador do Plaid Cymru-- e propón o incremento do número de Estados membros da UE até 34. Aliás, recolle as mudanzas lexislativas precisas para incorporar a presenza das nacións sen Estado após concluír que os territorios submetidos a réximes administrativos superiores sofren unha infra-representación en relación cos pequenos Estados independentes.


Summary: Unha nutrida mobilización pideu que non se malgastasen cartos en proxectos como o do barco na rotonda de Coia -que o alcalde comparou coa Fontana de Trevi- e denunciou a criminalización da protesta veciñal.

'Xustiza Social: Nin cartos na rotonda nin Estado policial' e 'Os cartos para as persoas'. Non se pode dicir que as faixas de cabeceira da manifestación que na tarde desta sexta feira percorreu Vigo non sexan clariñas en canto a demandas. Centos de persoas secundaron a mobilización convocada pola Asemblea Aberta de Coia para, como se esplicitaba nas faixas, pedir que non se malgaste diñeiro en poñer un barco na rotonda de Coia (un custo de por volta de 300.000 euros) e que pare a criminalización da oposición veciñal a ese proxecto. O alcalde vigués, Abel Caballero, insiste en defender a instalación, unha obra que mesmo chegou a comparar coa Fontana de Trevi de Roma. A policía multou a furgoneta da CIG que anunciaba a manifestación, malia ter permiso para facelo A manifestación partiu da Praza de América e acabou fronte a rotonda de Coia. Moitos dos asistentes -máis de mil, segundo medios locais-, seguindo a chamada das convocantes, levaban barcos de papel. Veciñ@s de Coia mais tamén doutros barrios de Vigo e tamén de vilas e localidades do país formaban parte dunha mobilización que fai fincapé na gravidade de que se "malgasten" cartos en proxectos como o do barco en ves de investilos en servizos sociais ou loita contra o paro. "É unha loita que hai tempo deixou de ser só por un barco" No comunicado lido ao final da manifestación sinálase que "Non sabemos se ao final chantarán o barco na rotonda, pero si temos claro que no seu intento están dispostos a empregar todos os medios que teñen á man: represión, criminalización, multas, mentiras... Nestas semanas golpeáronnos con forza, pero non acalaron, nin acalarán, a nosa resistencia; porque nós temos razóns, forza colectiva, constancia, poesía, mandarinas ecolóxicas... para continuar cunha loita que hai tempo superou a cuestión do barco". Denuncian que o alcalde "e os seus concelleiros" falen de "agresións, vandalismo e minoría marxinal para non ter que falar e afrontar o colapso do departamento de Benestar Social, dos meses de espera nas UTS, das protestas das propias traballadoras sociais, da falla de orzamentos, das denegacións inxustificadas das axudas de emerxencia, da miseria e precariedade da cidadanía...;". É a segunda manifestación en Vigo en apenas nun mes contra a instalación do barco na rotonda. Estaba apoiada por diferentes colectivos sociais e organizacións políticas como BNG, Anova, IU, Nós-Up, Causa Galiza ou Podemos, entre outras.


Summary: O BNG volve gañar con claridade aínda que perde un concelleiro e queda en 11. O PP recúperase e sobe dous e o PSdeG aumenta un mentres que Ciudadanos mantén representación. Marea perde os dous escanos que tiña.

Miguel Anxo Fernández Lores seguirá sendo catro anos máis alcalde de Pontevedra, cidade que goberna desde 1999. O seu partido, o BNG, mantén a maioría, con 11 escanos, pero perde apoios con respecto ás últimas locais ao sumar un representante menos e caer uns mil votos e algo máis de tres puntos.O BNG perde un edil, o PP gaña dous, o PSdeG un e Ciudadanos mantén o que tiña; a Marea perde os seus dous dous representantesCon todo, o candidato nacionalista seguirá na alcaldía ao ser con claridade o máis votado fronte a un PP que suma 9 escanos tras recuperar dous respecto das anteriores municipais e sete puntos con respecto ás xerais de hai un mes. O PSdeG sobe un escano, de 3 a 4, e Ciudadanos mantén o seu representante no pleno ao acadar case os mesmos resultados, algo máis do 5% de apoio.Quen desaparece é a Marea de Pontevedra, que pasa dos dous escanos que acadara en 2015 a non obter representación logo de caer máis de catro puntos e deixar polo camiño case 2.000 votos. A coalición que encabezaba Podemos, pola súa banda, sumou algo máis de 1.200 votos e superou por pouco o 3%, quedando tamén sen representación.


Summary: Tras o éxito recollido polas salas de cinema ao longo do país, o filme sobre Moncho Reboiras, dirixido por Alberte Mera e producido pola Fundación Terra e Tempo e Nós Produtora, chega a Filmin, unha das plataformas de cinema de referencia en Europa.

Máis un paso na traxectoria da película dirixida por Alberte Mera e producida pola Fundación Terra e Tempo e Nós Produtora Cinematográfica Galega que narra a vida de Xosé Ramón Reboiras Noia, Moncho Reboiras, o histórico nacionalista asasinado pola ditadura franquista en Ferrol o 12 de agosto de 1975 con tan só 25 anos de idade. Reboiras. Acción e corazón xa se pode ver en calquera dispositivo electrónico e en calquera parte do mundo a través de Filmin, unha das plataformas de referencia do mundo audiovisual en toda Europa. Filmin, pioneira do cinema independente, vén de incorporar no seu catálogo o filme documental sobre o destacado membro da Unión do Povo Galego (UPG), que foi a última vítima mortal do franquismo na Galiza. Para subscritoras de Filmin e tamén para non subscritoras A longametraxe está dispoñíbel de balde para subscritoras e subscritores de Filmin e baixo opción de aluguer para persoas non subscritoras: https://www.filmin.es/pelicula/reboiras-accion-e-corazon Pode visualizarse en versión orixinal en galego e con subtítulos en galego, castelán, catalán, euskera, inglés e portugués. "Na madrugada do 12 de agosto de 1975 foi asasinada a última vítima mortal da ditadura franquista na Galiza. Esta longametraxe documental leva á pantalla a vida de Moncho Reboiras desde unha perspectiva humana e política. A súa vida e o seu pensamento recréanse a través de entrevistas a 29 testemuñas que compartiron con el diversas etapas da súa vida. Ademais, a obra recrea a través de secuencias de ficción as últimas horas de Xosé Ramón Reboiras Noia e inclúe filmacións históricas e de arquivo", recolle a sinopse de Filmin. Integran o reparto da película, que foi estreada nos cinemas en 2020, Daniel Celester, Lidia Veiga, Daniel Prieto, Carlota Mosquera e Sergio Alfonso. A música corre por conta de Alex Salgueiro e Marcos Paino. O filme fíxose realidade após unha campaña de micromecenado impulsada pola Fundación Terra e Tempo.


Summary: O chamado "chauvinismo de vacinas", é dicir, mirar primeiro pola inoculación da poboación do país propio no canto dunha estratexia coordinada e progresiva a nivel global, está a provocar fisuras tamén dentro da UE. A lentitude no reparto e certificación de novos fármacos está a levar os Estados a buscar alternativas.

"Estou contento de que Ursula Von der Leyen [a presidenta da Comisión Europea] tomase tan axiña a iniciativa de conseguir a vacina para a UE. Mais témonos que preparar con tempo para próximas mutacións perigosas da Covid-19", escribía esta terza feira, 2 de marzo, no Twitter o presidente do Goberno austríaco, Sebastian Kurz. E explicábase: "Os expertos agardan que nos próximos anos teñamos que vacinar dous terzos da poboación, é dicir, máis de seis millóns de austríacos cada ano. Coa vacinación volveremos á normalidade no verán. Mais a pandemia continuará a manternos ocupados con diversas mutacións durante moito tempo". "Polo tanto, queremos traballar de forma estreita con Dinamarca e con Israel no desenvolvemento e produción de vacinas", engadía. Austria e Dinamarca son membros do First Movers Group ("grupo dos que actúan primeiro") e non dependerán de Bruxelas no futuro para adquirir vacinas contra a Covid. O First Movers Group foi fundado polo propio chanceler austríaco (do conservador Partido Popular, ÖVP) na primavera de 2020, ao comezo da pandemia. Kurz e Netanyahu Austria foi un dos primeiros Estados da UE en fechar as fronteiras e impor un confinamento nacional. Iso malia que a taxa de mortalidade era moi inferior á rexistrada noutros Estados da UE como España ou Reino Unido. Decisión censurada pola propia Von der Leyen ao considerar que ía en contra da libre circulación dentro do bloque comunitario. Kurz ─que aposta pola liña dura contra a inmigración e xa gobernou coa extrema dereita─ defende que esta capacidade e efectividade para fechar fronteiras foi chave na contención do coronavirus. E alentado polo primeiro ministro de Israel, Benjamin Netanyahu, ─con quen ten unha relación de amizade desde que foi ministro de Exteriores austríaco (2013-2017)─, decidiuse a fundar o First Movers canda a outros Estados que mantiveran por unha razón ou outra a Covid-19 baixo control. O ecléctico grupo, que en circunstancias normais non tería relación política ou económica estreita, confórmano desde maio do ano pasado cinco países europeos: Austria, Dinamarca, Grecia, Noruega e República Checa; e tamén Australia, Israel, Nova Celandia e Singapur. Naquela altura, en tanto que Estados como Italia ou Francia xa sumaban ducias de miles de mortos, nestes países non chegaban ao medio milleiro ou apenas eran unha vintena, como no caso de Nova Celandia. O obxectivo era compartir as experiencias e pór sobre a mesa posíbeis estratexias para conter o virus, reactivar a economía e desenvolver e distribuír a vacina. Segundo informaba o xornal austríaco Der Standard (progresista), Netanyahu propuxo entón a Austria a compra conxunta de vacinas, mais foi rexeitada para respectar a estratexia conxunta impulsada desde Bruxelas. Nun comunicado enviado na terza feira a APA, a axencia estatal de noticias austríaca, Kurz recoñecía que ese plan inicial foi "correcto", mais criticaba que "a EMA [a Axencia Europea do Medicamento] é demasiado lenta na aprobación das vacinas e créanse funís na subministración por parte das empresas farmacéuticas". Isto, sumado ao éxito de Israel na inoculación da súa poboación ─grazas á súa capacidade económica, ao seu limitado número de habitantes nunha área pequena e á súa potente sanidade pública─, alentou a Kurz, de 34 anos de idade, a dar o paso. No Die Press (conservador) salientaron a resposta da Comisión Europea á vontade de Kurz de non querer depender de Bruxelas. O portavoz Eric Mamer sinalou que desde o Executivo comunitario queren aprender desta alianza entre Austria, Dinamarca e Israel, e que a iniciativa non entra en competencia coa estratexia conxunta da UE, senón que a reforza. Viaxe a Tel Aviv O xornal tamén informou de que o premier austríaco viaxará hoxe a Tel Aviv para se reunir coas autoridades israelís. Uniráselle mañá a primeira ministra de Dinamarca, Mette Frederiksen (do Partido Socialdemócrata, Socialdemokraterne), que tamén foi crítica co programa de vacinación da UE. "Non creo que se poida manter por si só, porque necesitamos incrementar a capacidade. Esa é a razón de que teñamos a sorte de iniciar unha colaboración con Israel", recolleu DR, a radiotelevisión pública danesa. As vacinas rusas e chinas chegan polo Leste Preguntado polas novas críticas á estratexia de inoculación de Bruxelas ─tamén desde Polonia─, o portavoz da Comisión aclarou que os Estados membros poden usar vacinas fóra da carteira da UE. Por exemplo, Eslovaquia converteuse nas últimas horas no segundo país ─despois de Hungría─ en recibir doses da rusa Sputnik V (en total 200.000, dos dous millóns encargados), malia non estar aínda aprobada na UE. Neste sentido, desde Bruxelas insistiuse en que se segue a apostar pola seguridade e pola eficacia das vacinas, algo que require a certificación da EMA. En todo caso, pouco a pouco máis países buscan alternativas, especialmente os do Leste, e concretamente os catro do grupo de Visegrado, que miran cara a Rusia e cara á China. A República Checa, coa infección máis alta a nivel mundial, tamén valora adquirir doses da Sputnik V. E Hungría recibiu xa a vacina chinesa desenvolvida por Sinopharm, coa que o primeiro ministro, Viktor Orbán, se inoculou o domingo (na imaxe).


Summary: A eurodeputada tamén se mostra preocupada polo impacto que a saída do Reino Unido da UE (axendada para marzo deste ano) podería ir ter nos sectores produtivos do país.

"Enorme preocupación". Esa é a expresión que emprega o escritorio do BNG no Europarlamento para retratar a súa reacción perante a eventualidade de Londres abandonar a UE sen ningún tipo de acordo con Bruxelas. A colonia galega no Reino Unido (por volta de 40.000 galegas e galegos, de acordo coas estimacións da formación nacionalista) e os sectores produtivos do país sufrirán as consecuencias, estima Ana Miranda. No debate habido esta cuarta feira no pleno do Parlmento europeu, coa intervención do comisario para o Brexit Michel Barnier, Miranda tomou a palabra para defender unha "transición ordenada" que permita, por exemplo, "negociar caladoiros de pesca para a frota galega". A saída do Reino Unido, que afectaria directamente a libre circulación de persoas, atinxiría tamén o téxtil galego, que podería ver mermado o seu potencial exportador.


Summary: A chispa que prendeu o lume en Sarria foi o cobro do imposto persoal, porén as razóns do descontento e da revolta son máis de fondo. O catorce de novembro de 1870 soldados dunha compañía do rexemento de Murcia e números da Garda Civil desprazados a Sarria, respondendo a unha petición do alcalde da localidade, abren fogo contra a veciñanza de Betote, deixando unha persoa morte, dúas feridas graves que morrerían aos poucos días e arredor de sesenta con feridas leves.

O catorce de novembro de 1870 soldados dunha compañía do rexemento de Murcia e números da Garda Civil desprazados a Sarria, respondendo a unha petición do alcalde da localidade, diante do descontento social existente e para facer efectiva o cobro do imposto persoal abren fogo contra a veciñanza de Betote, deixando unha persoa morte, dúas feridas graves que morrerían aos poucos días e arredor de sesenta con feridas leves. Segundo informou a alcaldía de Sarria ao gobernador nos días seguintes á masacre, "acometida así a forza por máis de 300 sediciosos, os xefes da tropa dispuxeron romper fogo contra os sediciosos, conseguindo dispersalos en breve tempo e deixando no campo un morto, dous feridos de gravidade, outros moitos cuxa vida non corre risco, sendo tamén detidos trinta destes". Na mesma liña diversos medios escritos madrileños como La discusión, La correspondencia universal ou La época, deron conta da nova destacando a gravidade da traxedia e denunciando nalgúns casos o actuar das forzas da orde seguindo os mandatos das autoridades locais e provinciais. A chispa que prendeu o lume en Sarria foi o cobro do imposto persoal, porén as razóns do descontento e da revolta son máis de fondo. A reforma fiscal de Figuerola, primeiro ministro de facenda do sexenio, non fillo máis que avanzar nas liñas trazadas na lei tributaria de 1845, dirixidas a unificar o mercado estatal, asentar unha especialización económica no marco peninsular, onde Galiza xogaba un papel subalterno, fortalecer o poder da clase social emerxente e favorecer a penetración do capital europeo. Así, o imposto persoal, criado para substituír os odiados consumos, non só resolve os problemas que estes viñan xerando senón que aumenta a carga fiscal de Galiza, provocando en Sarria enfrontamentos ao longo de todo 1870. Así, por exemplo, El pensamiento español, no seu número do 28 de febreiro, dá conta que "en Sarria (Lugo) houbo desordes ao presentarse un comisionado con 25 soldados para cobrar o imposto atrasado, enfreándoselles 300 homes armados de fouces". A revolta de Sarria non se pode desligar da frustración provocada pola actuación gobernativa dos executivos do sexenio nos sectores populares e da axitación do republicanismo federal nos ámbitos rurais A revolta de Sarria non se pode desligar da frustración provocada pola actuación gobernativa dos executivos do sexenio nos sectores populares e da axitación do republicanismo federal nos ámbitos rurais. As expectativas abertas co derrocamento de Isabel II, no marco dunha acción combinada entre unha parte do estamento militar e dos sectores civís agrupados arredor das xuntas revolucionarias, fecháronse en seco cos primeiras medidas do gabinete de Sérrano e Prim, coherentes coa axenda liberal mercado, lei e orde. A propia planificación das protestas levadas adiante ao longo de 1870 e que terán continuidade ao ano seguinte, a mobilización dun número tan importante de persoas, a extensión do movemento a cando menos catorce parroquias, segundo afirmaba o alcalde ao gobernador, o propio intento de asaltar en dúas ocasións o cárcere do partido para liberar aos compañeiros detidos ou a simpatía dos xornais republicanos coa protesta, evidencian a existencia dunha estrutura organizativa que coordina, impulsa e dirixe a protesta Non foi un feito illado, explicase pola contra no ciclo de protestas sociais, seguidos moitas veces de masacres, que se sucederon na Galiza do sexenio Non foi un feito illado, explicase pola contra no ciclo de protestas sociais, seguidos moitas veces de masacres, que se sucederon na Galiza do sexenio. Só en 1870, reparando exclusivamente naquelas mobilizacións de máis repercusión ou que remataron en matanzas a mans do exercito ou da garda civil , debemos facer mención, cando menos, ás revoltas de Monforte de Lemos, Maceda, Palas de Rei, A Estrada, Quiroga, Trives ou San Amaro. Unha visión de conxunto das mesmas, danos conta das resistencias e do carácter conflitivo da inserción de Galiza no Estado español, construción nos seus aspectos fulcrais dos liberais do século XIX, da situación de emerxencia da nosa sociedade e das dificultades abertas no proceso de articulación do modelo unitario e tamén da vitalidade e do carácter combativo do pobo galego. Ao tempo, sucesos como os referidos, infórmanos da incidencia das posicións de avanzada social no rural galego, maiormente desde posicións do republicanismo federal pero tamén vinculadas á Internacional, significándose no caso dos primeiros, o rexeitamento ao modelo centralista e uniformizador en marcha.


Summary: Francisco Jorquera exixe que Xunta e goberno español "rectifiquen as súas políticas que condenan ao desmantelamento do sector".

O Bloque Nacionalista Galego apoiou, a través do seu portavoz no Parlamento, as reivindicacións da frota de baixura galega. As embarcacións están amarradas nos portos de A Coruña, Muros, Ribeira e Celeiro como protesta polas cotas pesqueiras. Francisco Jorquera manifestou que a Xunta e o goberno central teñen que "rectificar as súas políticas nesta materia" ou pola contra Galiza vai cara ao "desmantelamento" deste sector básico. Para o portavoz do grupo nacionalista, o reparto de cotas "non se xustifica por criterios de sustentabilidade das diferentes especies" e sinala que se realizou con intereses políticos e económicos que "prexudican gravemente ao noso país". Jorquera afirma que o reparto de cotas "non se xustifica por criterios de sustentabilidade das diferentes especies" Un sector prexudicado pola UE A frota pesqueira galega nunca foi ben tratada pola UE. Segundo datos do propio sector perdéronse 831 embarcacións nos últimos anos, a maior parte delas (718) no sector de baixura ou artesanal, a que representa máis postos de traballo. A razón desta situación ten moito a ver co desleixo das administracións galega e española diante do destino das axudas comunitarias que, nunha grande parte, teñen como destino o desmantelamento e non a recuperación da frota. A frota de baixura ten varias reivindicacións urxentes. A primeira sería a unificación das augas galegas e a segunda, se cadra máis importante, que a redistribución de cotas teña en conta o sector.


Summary: Até cincocentas persoas xa confirmaron a súa participación na homenaxe nacional ás vítimas do fascismo que cada ano organiza a Iniciativa Galega pola Memoria na Illa de San Simón, antigo campo de concentración franquista, e que se realizará o vindeiro domingo 21 de xullo. Nesta edición denunciarase a "xustiza invertida" que ampara o legado franquista e reprime a quen denuncia os crimes e o espolio da familia Franco.

A Illa de San Simón acollerá unha nova edición da homenaxe nacional ás vítimas do fascismo. Este enclave situado na ría de Vigo e que foi campo de concentración durante varios anos do franquismo recibirá un ano máis cincocentas persoas chegadas desde distintos puntos da Galiza. Nesta edición o acto centrarase na denuncia da "xustiza inversa", tal e como sinalou a Sermos Galiza a investigadora e xornalista Montse Fajardo, unha das voceiras da Iniciativa Galega pola Memoria. "Estamos a ver como a familia Franco segue campando con impunidade mentres investigadoras e investigadores como Carlos Babío son denunciados por esa familia polo feito de documentar e esixir a devolución do patrimonio roubado polo ditador e que segue nas mans da súa familia", afirma Fajardo "Estamos a ver como a familia Franco segue campando con impunidade mentres investigadoras e investigadores como Carlos Babío son denunciados por esa familia polo feito de documentar e esixir a devolución do patrimonio roubado polo ditador e que segue nas mans da súa familia", afirmou Fajardo en referencia á denuncia que os herdeiros de Franco presentaron nos xulgados contra Babío, autor do libro Meirás, un pazo, un caudillo, un espolio, editado pola Fundación Galiza Sempre en 2017. O acto chega este domingo 21 de xullo á súa décimo terceira edición, as tres primeiras (2006-2008) foron organizadas desde a Xunta de Galiza co goberno do BNG e o PSdeG, mais coa chegada de Alberto Núñez Feixoo á presidencia eliminouse, e foron os colectivos sociais agrupados na Iniciativa Galega pola Memoria quen o retomaron en 2010 e desde entón organízao esta entidade anualmente. O acto chega este domingo 21 de xullo á súa décimo terceira edición, as tres primeiras (2006-2008) foron organizadas desde a Xunta de Galiza co goberno do BNG e o PSdeG O acto central desta edición estará conducido pola xornalista e escritora Ana Cabaleiro. Intervirá tamén Carlos Babío, quen explicará como a riqueza e o patrimonio espoliado polo ditador segue en mans dos Franco. Pola Asociación Cultural O Galo falará Elvira Cienfuegos, quen fará lectura dun documento sobre unha persoa torturada polo franquismo. O historiador Xosé Ramón Ermida lembrará os represores do franquismo aínda vivos. Estarán presentes tamén representantes da Coordinadora estatal de apoio á querela arxentina simbolizando a loita contra a impunidade nos tribunais internacionais e denunciando as trabas para conseguir reparación das vítimas na xustiza española. Ángel Gómez, torturado polo policía franquista Billy el Niño, falará en nome desta coordinadora. Estarán presentes tamén representantes da Coordinadora estatal de apoio á querela arxentina simbolizando a loita contra a impunidade nos tribunais internacionais e denunciando as trabas para conseguir reparación das vítimas na xustiza española Os barcos saen desde o peirao de San Hadrián de Cobres, no concello de Vilaboa, desde as nove da mañá, mais na IGH xa teñen as 500 prazas das que dispoñen completas, e están traballando xa cunha lista de agarda. Ao mediodía arrincará o acto nacional. Previamente o deputado do BNG e investigador da memoria histórica Luís Bará realizará un roteiro pola Illa de San Simón explicativo do pasado deste espazo como campo de concentración fascista. Após o acto, ás 13 horas no peirao das verbas, haberá un micrófono aberto para intervencións e poesía.


Os múltiples camiños do martirio nacionalista están aínda por percorrer. A traxedia daquelas persoas sacadas unha noite da súa casa ou dunha cela para non volver xamais. A memoria das persoas condenadas a morte por un consello de guerra franquista para morrer con dignidade diante de calquera paredón. E tamén as caídas coas armas na man, as finadas no cárcere ou as mortas nos campos de exterminio franquistas ou nazis. Hoxe recuperamos o exemplo dunha persoa desas. Facía parte da sección local do Partido Galeguista de Franza, núcleo de poboación concello de Mugardos. Nado en 1909, ao pouco de instaurase a II República incorporouse á militancia nacionalista naquel grupo que, baixo o maxisterio do pintor Bello Piñeiro, comezou a espallar a semente patriótica, nun traballo corpo a corpo, como explicaba un dos cofundadores da agrupación, Xoán Picos, nunha carta publicada en A Nosa Terra o 25 de Agosto de 1934, onde explicaba o proceso de implantación do nacionalismo en Franza, sinalando que "había que traballar pola cultura, pola personalidade da Terra, e niso estamos con todo o noso entusiasmo." A vaga represiva, posterior á revolución de 1934, implica a clausura e ilegalización do grupo, que remata coa súa reorganización en agosto de 1935 e cunha renovación da súa dirección en decembro de 1935, sendo elixido Xosé André Pena como secretario de intervención, Gabriel Manso como secretario xeral, Manuel Gómez Varela como secretario de organización e Filipe Bello Piñeiro como secretario de administración e educación. O 18 de Xullo de 1936 atopábase en Mugardos. Se ben descoñecemos a súa participación na resistencia ao golpe militar na localidade, a dura represión neste concello e o temor a ser el mesmo unha vítima, lévano a alistarse como voluntario ao exército franquista para fuxir do perigo, recurso utilizado por outros nacionalistas ou demócratas, pasándose posteriormente ao exército popular. Segundo sinalou a súa propia irmá "foi testemuña dun múltiple asasinato cometido polos falanxistas, a causa do cal, e tamén porque as súas ideas políticas eran de esquerdas, comeza a temer pola súa vida", desertando da lexión e pasándose ao exército leal. Nada sabemos do momento da súa incorporación ao mesmo e tamén descoñecemos da súa experiencia nas filas republicanas, do que xa formaba parte o seu irmán Xoán, que após a vitoria franquista pasaría a Franza, exiliándose posteriormente na República de Cuba. Xosé André Pena fuxe a Francia en 1939, como milleiros de cidadáns do Estado que escapaban da vitoria do fascismo, sendo recluído polas autoridades galas no campo de concentración de "Les Alliers", situado nas proximidades da cidade de Angulema, e que, na altura, pasaba por ser dos campos menos duros en territorio francés, na medida que posibilitaba o reagrupamento familiar e a inserción laboral, malia as condicións de vida no mesmo seguían a ser moi penosas. Xosé André Pena fuxe a Francia en 1939, como milleiros de cidadáns do Estado que escapaban da vitoria do fascismo, sendo recluído polas autoridades galas no campo de concentración de "Les Alliers", situado nas proximidades da cidade de Angulema Unha vez conquistada Angulema polos alemáns, o 20 de Xuño de 1940, é tomada a decisión de que esta cidade sexa gobernada directamente polos ocupantes, as autoridades nazis acordan, o 20 de agosto, enviar a 927 reclusos do campo de "Les Alliers" á localidade austríaca de Mauthausen, a onde chegan o 24 de agosto. Ese mesmo día, Xosé André Pena é internado no campo Mauthausen, co número de matrícula 3836, xunto a outras 469 persoas, os 457 restantes serán entregadas ao réxime franquista, sendo trasladado o 17 de febreiro de 1941 ao campo de concentración de Gussen, co número de matrícula 10.361, outra instalación carceraria do complexo Mauthausen, onde é asasinado o 16 de outubro de 1941.


Summary: ENTREVISTA | Óscar Corral, fotógrafo de El País en Galicia, foi un dos catro únicos xornalistas que cubriu a bordo a crise humanitaria das persoas migrantes rescatadas polo Aquarius.

Óscar Corral (Santiago, 1981), fotógrafo de El País en Galicia, onde tamén colabora coa axencia EFE e outros medios, foi un dos catro únicos xornalistas que embarcaron hai unhas semanas no buque Aquarius das ONG Médicos Sen Fronteiras e SOS Mediterranée para relatar o día a día do rescate de migrantes náufragos no Mediterráneo. Non sabía que esa singradura ía ser unha das que máis cobertura mediática tería dos últimos anos, unha vez que o barco rescatou 629 persoas e se abriu o debate de cal debía ser o seu porto de destino. Corral, que gañou o premio Galicia en Foco 2016 e cubriu, entre outras crises ademais da dos refuxiados, as dos incendios en Galicia ou o accidente de Angrois, reflexiona sobre esa experiencia. Como acabou un fotógrafo galego embarcado no Aquarius? A cuestión é que non cheguei ao Aquarius cando comezou a crise humanitaria do barco senón que xa estaba embarcado. Tres días antes de que comezara todo zarpamos unha compañeira e máis eu para facer o que pensabamos que ía ser unha cobertura máis facendo un rescate calquera. A idea era facer unha reportaxe ao comezo deste verán porque xa se supuña que ía ser un verán con moita saída de pateiras. Xusto antes de partir ocorren os cambios de goberno en España e Italia, con Salvini e Sánchez, e xa saímos un pouco preocupados. Pero ía ser unha cobertura como calquera outra. Cal foi o momento máis duro da viaxe? "Probablemente os momentos máis tensos foron cando o barco se parou; non entendían por que nos parabamos alí cando xa se vía a costa de Italia" Foron dous. O máis duro probablemente é o do rescate, como vivencia persoal de ver o que está alí acontecendo. Pero unha vez feito o rescate, que foi de noite, e no que o momento máis tenso foi cando unha pateira naufragou e houbo moita xente na auga que non sabía nadar, probablemente os momentos máis tensos que se viviron na viaxe do Aquarius foron cando o barco se parou. O Mediterráneo é un mar moi calmo e vese perfectamente que estás parado. Ata que se lles puido explicar aos migrantes por que o barco estaba parado, foi un momento de tensión porque eles non entendían que vendo a costa de Italia, o Etna, non entendían por que nos parabamos alí. Houbo incluso algún que quería tirarse a nado e houbo que convencelo de que aínda que parecía preto era moi lonxe. E o outro gran momento de tensión foi cando se lles trasladou aos migrantes que iamos cara a Valencia, porque aínda que ao mellor cara á prensa se trasladou a alegría maioritaria no barco porque a xente quería chegar a porto, houbo xente a bordo que vén de países que teñen convenio de extradición con España, que estaban intentando cruzar por Libia cara a Italia para evitar España. Dicirlles que iamos a España era problemático. As ONG, sabendo isto, moi profesionalmente os separaron para poder ter unha reacción controlada. E tamén houbo tensión cando se acabou a comida, pero grazas á presión e probablemente a que había medios de comunicación no barco, non chegou a faltar a comida en ningún momento. E o momento máis alegre? "Para os máis pequenos o momento máis alegre foi cando as ONG solicitaron e conseguiron que as autoridades italianas trouxeran xoguetes" Pois eses dous momentos á inversa. Cando se lles trasladou, tras estar parados varios días, que España ofrecía un porto seguro. E o momento da chega a porto. E para os máis pequenos, cando as ONG solicitaron e conseguiron que as autoridades italianas trouxeran xoguetes. As propias ONG e os xornalistas non gráficos que estaban a bordo do Aquarius divulgaban imaxes en tempo real en redes sociais. Cal é o papel dun fotoxornalista nunha crise humanitaria no século XXI das redes sociais e o audiovisual? Este foi un caso especial porque probablemente volvemos a unha época anterior en que non había tanta xente a bordo competindo por captar imaxes. Se isto pasase en terra firme, moita máis xente enviaría imaxes, habería moita máis saturación. Así puiden ter o privilexio de establecer unha relación moito máis ordenada, clara, do que estaba a pasar no barco. As ONG e os compañeiros enviaban outras imaxes, de teléfonos móbiles, pero non había ninguén máis facendo unha cobertura gráfica como a miña. É algo excepcional hoxe en día. A cobertura ten menos fotos pero pode quedar unha maior impresión na opinión pública. Unha das críticas que fan as ONG aos gobernos que lles impiden traballar no Mediterráneo é que o fan para silenciar o que alí está a pasar. Que atrancos atopan os xornalistas? "Moi acertadamente todos os barcos que traballan na zona de rescate levan sempre xornalistas a bordo para evitar que se silencie o que alí pasa" Xusto por iso que din as ONG de silenciar é polo que creo que moi acertadamente todos os barcos que traballan na zona de rescate levan sempre xornalistas a bordo. Nós queriamos contrapoñer na reportaxe que nos levou alí os tres tipos de rescates que se producen nesa zona, os das ONG, os dos gobernos ou militares e os dos mercantes que pasan por esa zona. Fixemos a cobertura nosa no barco da ONG e tamén en mercantes, pero non conseguimos introducir ningún equipo de xornalistas en barcos militares, só facilitaron imaxes súas a propia capitanía italiana. Esa parte, os rescates militares, é a máis opaca. E posteriormente coa expulsión das ONG por parte do Goberno italiano da súa zona de rescate, esa zona é agora a máis opaca. Pasou case un mes do inicio da crise do Aquarius e segue habendo rescates case a diario pero xa non se fala tanto deles. Pasa así con todas as coberturas xornalísticas de emerxencias? "Fomos facer unha reportaxe ao comezo do verán pensando que ía ser o inicio do período de maior afluencia, e coincidiu a crise do Aquarius, pero o problema vaise dar durante todo o verán" Os medios responden a un modelo de negocio informativo que introduce información a demanda da súa audiencia. O Aquarius colleu repercusión pola acumulación de circunstancias, por ser o primeiro barco que non conseguía atracar en Italia coa chegada de Salvini ao poder ao tempo que Sánchez daba un xiro de política en España. Todo iso axudou a que a nova collera pulo. Pero insisto en que nós estabamos alí para cubrir unha realidade que xa se prevía, que se leva dando desde hai anos e que vai seguir. O pico informativo produciuse de xeito anómalo cando nós estabamos alí, pero El País xa decidira facer o esforzo informativo de facer unha reportaxe ao comezo dun verán que se prevía conflitivo. Aos migrantes do Aquarius déuselles unha saída excepcional, pero non foron os primeiros nin serán os últimos. Hai que darlle algunha solución porque o problema sigue existindo, pero tamén forma parte do noso traballo intentar que non se mire para outro lado. Nós fomos ao comezo do verán pensando que ía ser o inicio do período de maior afluencia, e coincidiu a crise do Aquarius, pero o problema vaise dar durante todo o verán aínda que non haxa tanta presenza de xornalistas ou ONG. E a solución que deu o Goberno español non é viable para as ONG porque é moita distancia para rescates que se producen en augas fronte a Libia. "Para min as coberturas máis duras son as dos incendios porque tocan de preto, afectan un ano tras outro, a xente da túa contorna, onde adoitas traballar todo o ano, e ves que non hai melloría senón que volve haber mortos" Cubriches o accidente de Angrois e a súa investigación posterior, os incendios de cada verán en Galicia ou protestas sociais de todo tipo. Cal foi a cobertura máis dura da túa carreira? Probablemente, aparte da excepcionalidade desta cobertura do Aquarius que pode ser a que máis transcendencia tivo na miña cobertura laboral, para min as coberturas máis duras son as dos incendios porque tocan máis de preto. Afectan un ano tras outro, a xente da túa contorna, onde adoitas traballar todo o ano. E ves que non hai melloría senón que volve haber mortos. De todos os xeitos, os fotoxornalistas temos unha falsa seguridade detrás da cámara que nos afasta da realidade en primeira persoa. En moitas coberturas temos unha falsa sensación de protección tras da cámara que non é certa porque estás pasando os mesmos perigos que as persoas que te rodean. A excepcionalidade da cobertura do Aquarius foi a de traballar durante tantos días coas mesmas persoas, que cando marcharon se despediron polo nome. Non é habitual traballar durante tantas horas seguidas nun mesmo tema.


Summary: Na noite deste luns, 12 de febreiro, comeza o asfaltado dos taboleiros centrais da ponte e o ministerio di que "se prevé que os traballos finalicen antes da época estival"

Un mes e medio despois de que os presidentes Rajoy e Feijóo inaugurasen o pasado 30 de decembro a ampliación da ponte de Rande de dous a tres carrís por sentido, este luns 12 de febreiro o Ministerio de Fomento vén de anunciar novas restricións de tráfico para rematar os traballos que quedan pendentes nela. Serán obras de asfaltado dos vellos taboleiros centrais do viaduto, e non dos novos carrís engadidos polas súas beiras exteriores, ratificándose así as presas da concesionaria, Audasa, para rematar canto antes as obras desa ampliación e poder cobrar por ela canto antes malia que os traballos sigan na parte máis antiga da infraestrutura. Unhas obras pendentes cuxas restricións farán que, mentres duren, a circulación pola ponte estea máis limitada que antes da ampliación acelerada por Audasa, xa que só estarán habilitados dous carrís por sentido pero os condutores non poderán desprazarse libremente entre eles para adiantar. Na noite deste 12 de febreiro comeza o asfaltado dos taboleiros centrais da ponte e o ministerio di que "se prevé que os traballos finalicen antes da época estival" A nota de prensa divulgada este luns por Fomento indica que na noite deste luns 12 de febreiro comezará o asfaltado dos taboleiros centrais da ponte "e traballarase de forma continua para minimizar a duración da restrición, que tamén dependerá das circunstancias meteorolóxicas". A nota indica que se procurou programar os traballos para "os meses con menor volume de tráfico" e engade que "se prevé que os traballos finalicen antes da época estival", sen aclarar se iso implica que os cortes de carrís, que non serán só en horario nocturno como anunciara en decembro o ministro De la Serna, se van estender ata o verán ou serán outro tipo de traballos os que continuarán aínda varios meses sen afectar ao tráfico. Nesa liña ambigua de considerar que a obra da ampliación de Rande estaba rematada malia que os traballos seguen a producir restricións, a nota di que o 30 de decembro, cando Goberno e Xunta falaron de "inauguración", realmente "abríronse ao tráfico as calzadas laterais da Ponte de Rande dentro das obras de ampliación da AP-9 a tres carrís por sentido", matiz ao que se engade que o asfaltado do taboleiro central que se realizará agora vai "en consonancia co programa de obras" aínda non rematado. Só estarán dispoñibles dous carrís por sentido pero sen posibilidade de desprazarse entre eles Fomento facilita dous esquemas sobre como serán desviados os tráficos dun ou doutro taboleiro central no que se traballe en cada momento cara os carrís exteriores ou o outro taboleiro central que quede en servizo, de xeito que só estarán dispoñibles dous carrís por sentido pero sen posibilidade de desprazarse entre eles. Aos dez días da inauguración Fomento xa tivo que restrinxir o tráfico polo novo carril máis próximo a un colexio de Chapela para reducir o risco dun accidente Estes non son os únicos traballos sen rematar tras a inauguración por parte das autoridades. Tamén están pendentes de executarse diversas obras de integración urbana da autoestrada por importe superior aos 11 millóns de euros ao seu paso polos barrios de Teis e Chapela, onde mesmo hai que construír un novo colexio noutro emprazamento xa que a ampliación pasa demasiado preto do actual. Esa situación xa obrigou a Fomento a construír un muro de protección e, aos dez días da súa inauguración, restrinxir o tráfico polo carril ampliado máis próximo ao centro educativo para reducir o risco dun accidente.


Summary: Vén de instar o Ministerio Fiscal a que abra unha investigación contra a entidade pública empresarial ADIF por presunto delito contra os recursos naturais e o medio ambiente.

A asociación solicita á Fiscalía de Medio Ambiente que determine se existe delito ambiental nos feitos transcorridos o pasado día 2 de agosto, cando dous dos vagóns do tren de mercadorías que descarrilou o pasado 28 de xullo na liña Monforte-Ponferrada, á altura de Sobradelo (Carballeda de Valdeorras), foron botados ao río Sil. "Os feitos denunciados contraveñen todo marco normativo vixente en materia ambiental, de residuos, ou de planificación hidrolóxica e de protección de augas, pois o depósito de refugallos sobre os leitos fluviais, a contaminación dos ríos ou actuacións que impliquen a súa degradación están totalmente prohibidas". Alén diso, indica Adega, "calquera actuación en dominio público hidráulico debe contar con autorización previa do organismo de bacía e doutros organismos con competencias no espazo, especialmente, tratándose de actuacións de elevado risco para a seguridade das persoas e do medio ambiente ou con impactos potencialmente graves sobre os ecosistemas acuáticos e fluviais. Porén, semella que a empresa pública se saltou todo marco regulador e procedemento administrativo legal para proceder "polas bravas", de xeito improvisado e sen medir as consecuencias sobre a contorna". Alén poderíamos estar, prosegue, ante unha infracción moi grave contra o dominio público hidráulico feita á mantenta ou sabendo que esta podería causar graves prexuízos sobre o curso fluvial e a súa ribeira, o cal podería ser constitutivo de delito.


Summary: A comunidad internacional ofrece axuda ante o temor a un novo desastre humanitario mentres Protección Civil advirte da chegada da tormenta tropical 'Grace', que pon o país en alerta amarela.

O terremoto de magnitude 7,2 que este sábado provocou graves danos en Haití, especialmente no sur e no oeste do país, deixa, segundo o último balance facilitado por Protección Civil, 1.297 persoas mortas e máis de 5.700 feridas, á espera de novos recontos. Máis de 30.000 familias víronse afectadas polo derrubamento das súas vivendas ou danos noutros moitos edificios como igrexas, centros escolares, comisarías, hoteis e institucións sanitarias. O sismo, que provocou nove réplicas con magnitude superior a 4 nas horas posteriores, tivo lugar a primeira hora do sábado -08.29 hora local- a uns 12 quilómetros da localidade de Saint-Louis du Sud, con hipocentro a 10 quilómetros de profundidade, de acordo co informe do Instituto Xeólogico dos Estados Unidos. Tormenta tropical 'Grace' Doutra banda, Protección Civil advertiu que nos próximos dous días espérase a chegada da tormenta tropical 'Grace' polo que pediu á poboación "prepararse para protexer as súas vidas e posesións". Unha alerta que levou ao Goberno de Porto Príncipe a pór o país baixo alerta amarela. Ante esta nova ameaza, a directora executiva do Fondo das Nacións Unidas para a Infancia (UNICEF), Henrietta Fore, recoñeceu que "aínda non se coñece o alcance total da devastación provocada polo terremoto". "Os centros de saúde, escolas, pontes e outras instalacións e infraestruturas esenciais das que dependen os nenos e as familias tamén se viron afectados, nalgúns casos, de maneira irreparábel", alertou nun comunicado. Axuda humanitaria "As necesidades humanitarias nas zonas afectadas son graves, xa que se interromperon os servizos esenciais", dixo. Neste sentido, fai un chamamento aos "actores armados" nas áreas afectadas polo sismo para garantir que as organizacións humanitarias e a axuda internacional teñan "acceso sen restricións para brindar de maneira segura apoio e servizos oportunos para salvar vidas aos sobrevivientes", ante o risco de que a inseguridade relacionada coa violencia destres grupos poida debilitar a resposta xeral. Haití, considerado o país máis pobre do hemisferio occidental, aínda vive o impacto do terremoto de 2010 que deixou unhas 200.000 persoas mortas, ademais do estado de axitación política que respira desde o asasinato en xullo do presidente Jovenel Moise.


Summary: O deputado do BNG en Madrid, Néstor Rego, reclama "concrecións" ao PSOE para que conten co seu voto. A incerteza rodea a investidura do candidato socialista, Pedro Sánchez, a un día de que comecen as tres sesións de debate e votación convocadas no Congreso esta fin de semana.

O deputado do Bloque Nacionalista no Congreso, Néstor Rego, condiciona o seu voto afirmativo ao candidato socialista ao Goberno do Estado, Pedro Sánchez, a que se "concreten" cuns orzamentos e uns prazos determinados as medidas que lle formulou ao PSOE nas súas conversas para sacar adiante a investidura. Até o día de hoxe mantiveron dúas reunións e as negociacións, segundo trasladou a formación nacionalista, están paradas desde os festivos de Nadal. A posición do BNG non mudou desde o inicio e os asuntos urxentes para o partido galego pasan por aprobar un estatuto que permita a viabilidade das industrias electrointensivas no país e camiñar cara a unha tarifa eléctrica propia, así como por retomar a transferencia da autoestrada AP-9 á Xunta comezando, cunha rebaixa das peaxes. A información íntegra pode consultala na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Un tema agroma, e seguirá a agromar, nos espazos de certo sector da prensa do país nos últimos días: o senfogarismo volve aos espazos mediáticos, e volve da man dunha compañía habitual e xa coñecida, na forma de sesgo na información, manipulación da opinión pública e uso interesado dunha problemática social con finalidades claramente políticas. Neste senso, nas dúas últimas semanas puidemos testamuñar non só notas de prensa e reaccións do Goberno galego, senón tamén ofensivas de medios afíns coma El Correo Gallego ou La Voz de Galicia; e mesmo reportaxes de medios nacionais. Pouco efecto parece manter o posicionamento, de 21 de xuño de 2017, do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia, chamando á responsabilidade e ao rigor no tratamento xornalístico. De pouco parece ter servido o chamado ao respecto dos dereitos das persoas en situación de vulneración extrema. Lamentamos a ausencia dunha mínima aproximación crítica aos datos presentados por Cruz Vermella, que parten dun estudo cuantitativo e cualitativo aínda non publicado (ao que nos sorprende que a Xunta de Galicia teña tido xa acceso, e que só presenta na súa sección cuantitativa). Un breve ollar á súa metodoloxía fainos partícipes dunha eiva manifesta: os datos parten dun único reconto, acaecido nun día frío, chuvioso e ventoso. É dicir, non pode sorprender que, por exemplo, os Albergues Municipais presentasen prazas ocupadas sen implicar isto necesariamente que todas as persoas que alí pernoctasen estivesen nunha situación de rúa ou de senfogarismo. Amais do antedito, non pode validarse a obtención dun índice, de ningún tipo, baseado só nun único dato obxectivo. Esta reflexión debe levarnos a unha segunda consideración evidente: no estudo non se analizan as causas subxacentes, ou os factores concomitantes que provocan as situacións de senfogarismo, tratando estes contextos como un continuo e unha categoría homoxénea, tratamento este tan falaz como inxusto, co que se busca deliberadamente responsabilizar en exclusiva aos gobernos locais da Galiza. O senfogarismo é unha situación complexa cunha concorrencia importante de causas; agrupalo nun colectivo etiquetado e uniforme supón, como pouco, un erro (interesado) O senfogarismo, así o afirman os estudos prospectivos realizados noutros lugares do Continente Europeo, é unha situación complexa cunha concorrencia importante de eventuais/posíbeis causas: dende ruptura de lazos persoais, á perda do traballo ou precariedade laboral e imposibilidade material para manter unha vivenda segura e nun réxime de tenencia firme. Con isto, agrupar ao senfogarismo nun colectivo, nun grupo etiquetado e uniforme ou mesmo nunha problemática de abordaxe unicamente local supón, como pouco, un erro (interesado). Non pode descoñecerse que non son os Concellos aquelas Administracións Públicas con competencia maior en materia de vivenda, nin sequera en materia de saúde, factores estes clave nas causas pero tamén na abordaxe efectiva do senfogarismo. Si o son en materia social, e quizais esa sexa a súa maior "condena". En termos de Martínez Virto: "Os municipios non poden desenvolver con plenas garantías a función que teñen encomendada dentro do sistema de servizos sociais: son o nivel máis próximo ao cidadán e a porta de entrada ao sistema, pero non conseguen ter a autoridade de prescrición precisa para conseguilo. Teñen a obriga de garantir o benestar dos cidadáns do seu territorio, pero non teñen a dimensión, nin o volume, nin a Carteira de Prestacións precisa para conseguilo: as funcións e tarefas que se lles adscriben son inabarcábeis, con moito, para as capacidades de xestión e xeración de recursos dos Concellos" Así, depositar a responsabilidade única e última das situacións de senfogarismo nos Concellos galegos non é senón un exercicio de falacia política de primeiro nivel. Unha abordaxe que impide achegar as iniciativas e mecanismos coordinados que o país precisa para intentar poñer freo ao senfogarismo. Non comprendemos como é posíbel que o presidente demostre "sorpresa" polo senfogarismo no país e non demostre a mesma rección coas tácticas pseudo-mafiosas para excluír as persoas da súa vivenda ou como é posíbel que non cause estupor a inhabilidade do seu Goberno para prover de vivendas sociais a aquelas persoas que as precisan. Non comprendemos como é posíbel que o presidente da Xunta de Galicia demostre "sorpresa" polo senfogarismo no país, e que non demostre a mesma rección co gallo das tácticas pseudo-mafiosas para excluír ás persoas da súa vivenda ou como é posíbel que non cause estupor a inhabilidade do seu Goberno para prover de vivendas sociais a aquelas persoas que as precisan. Xa por último, cómpre referir, con respecto a Santiago de Compostela que aínda tomando como certo que o índice de situacións de rúa fose superior ao de outras cidades do país, non é menos certo que a exclusión residencial e o limiar de pobreza na cidade son superiores tamén ao doutras poboacións. Así, Santiago é a cuarta cidade con maior prezo do alugueiro en Galicia (fonte: portais "idealista.com" e "Fotocasa"), e tamén a que no primeiro trimestre do ano ten rexistrado un maior incremento no prezo do alugueiro (cunha alza do 6,7%). Ademais cómpre considerar que o 38,7% da súa poboación refiren chegar a fin de mes con dificultade, namentres que algo máis do 11 refire facelo con moita dificultade (fonte: IGE). É dicir, para unha cidade que rexistra unha das rendas medias máis altas da Comunidade, vivir en Santiago e poder manter unha vivenda segura é sensiblemente máis custoso que en moitos outros núcleos de poboación. Unha cidade na que concorren factores coma ser fin do Camiño de Santiago, para mostrar cifras de aloxamento de emerxencia superiores a outras cidades. Un municipio no que se sitúa un dos complexos hospitalarios máis grandes do país e o maior hospital psiquiátrico da Galiza; factores estes que tamén contribúen á presenza de persoas sen unha situación habitacional axeitada. Se non alcanzan a albiscar o importante rol que xogan no espallamento de visións estigmatizantes e comportamentos discriminatorios, sería de agradecer cando menos que empregasen o rigor e a responsabilidade nas informacións Por desgraza, hai veciñas e veciños de Santiago de Compostela que viven en situacións de rúa, como hai en todas as Cidades do país e en todos os Estados da Unión Europea. O persoal de Servizos Sociais Comunitarios da cidade, así como as entidades de acción social que operan na mesma traballan diariamente e con esforzo decidido (moito máis alá do que o propio traballo obriga) para intentar pór freo a estas situacións. Neste contexto, facer da crispación, do enfrontamento e da demagoxia un recurso habitual non só non suma posibilidades de éxito, senón que supón un obstáculo ao labor que se realiza a diario na cidade. Nesta orde de cousas, se o presidente da Xunta de Galicia non considera axeitado colaborar dende as competencias autonómicas para poñer fin ao senfogarismo, sería de agradecer que canto menos non enrarecese o ambiente coas súas súbitas "sorpresas". Nesta orde de cousas, se algúns medios de comunicación do país non alcanzan a albiscar o importante rol que poden xogar e, de facto, xogan no espallamento de visións estigmatizantes e na aparición ou mantemento de comportamentos discriminatorios, sería de agradecer canto menos que empregasen nas súas informacións o rigor e responsabilidade que esixe o seu Colexio Profesional, en aras a un tratamento ético daquelas. Publicidade


Summary: Un acto en que interviron as cabezas visíbeis da cultura institucional galega serviulle á Xunta para pechar, na mañá desta sexta feira, o acordo co Centro Galicia de Bos Aires grazas ao que se exporá, por primeira vez en Galiza, A derradeira lección do mestre de Castelao.

A sinatura do convenio realizouse na Cidade da Cultura, en Santiago de Compostela, que tamén acollerá a mostra do cadro no último trimestre do ano en curso. De "galeguismo integrador" cualificou o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, o proxecto expositivo -comisariado por Miguel Anxo Seixas, biógrafo do rianxeiro- en que se poderá ver unha obra que Castelo pintou no exilio arxentino en 1945. E que representa a violencia fascista, especialmente cruel cos docentes republicanos. Para o presidente do Centro Galicia, José María Vila Alén, que o lenzo se amose no país natal do seu autor resulta "oportuno como demostración da achega" da diáspora. Certo debate sobre a pertinencia de que A derradeira lección do mestre quede en Galiza ou regrese ao lugar onde foi pintada por Castelao atravesou os medios culturais galegos nas últimas semanas. O acordo asinado entre a Xunta e a institución da diáspora supón a cesión durante catro meses. O conselleiro explicou que o Goberno galego "non pedirá" o depósito da obra, engadiu que "o Centro Galicia é Galiza aínda que estea a dez mil quilómetros". No acto desta mañá tamén falaron os presidentes da Real Academia Galega, Víctor Freixanes, e do Consello da Cultura Galega, Ramón Villares.


O presidente publicita as oposicións que agora se celebrarán da oferta de emprego público de 2019 e salienta que permitirán reducir os contratos temporais aos que a Xunta vén recorrendoPara o presidente Feijóo as críticas pola morte dun paciente mentres agardaba para ser atendido no Hospital Clínico de Santiago (CHUS) son "inmerecidas" para o persoal dos servizos sanitarios. O titular da Xunta, que este xoves publicitou na rolda de prensa posterior ao Consello da Xunta un informe propagandístico sobre o ritmo de execución da oferta pública de emprego de 2019 no Sergas, foi preguntado se as oposicións que agora se celebrarán teñen que ver coa recente morte no Chus, no que sindicatos veñen criticando que falta persoal. "Iso non ten nada que ver cos feitos" ocorridos no Chus, asegurou Feijóo. No Consello deste xoves houbo sete informes propagandísticos sen valor legal fronte a dous decretos e un acordoO informe divulgado pola Xunta -documento propagandístico sen valor legal que os gobernos de Feijóo veñen empregando de xeito crecente, ata o punto de que no Consello deste xoves houbo sete informes fronte a só dous decretos e un acordo con valor legal- limítase a constatar que a oferta de emprego público de 2019 para o Sergas celebrará os exames en febreiro e marzo deste 2020. Feijóo salientou que estas oposicións permitirán cubrir 1.492 prazas, e foi preguntado se iso, publicitado apenas dous días despois de coñecerse a morte dunha persoa agardando no CHUS, supón recoñecer dalgún xeito que fai falta máis persoal."Durante cinco anos en España non puidemos sacar todas as vacantes, inevitablemente tiñamos que facer contratos temporais"Segundo a explicación de Feijóo, nos últimos anos a Xunta foi cubrindo prazas sanitarias con contratos temporais porque o Goberno central non deixaba convocar oposicións para todos os postos que quedasen baleiros por xubilacións ou outros motivos senón só para unha pequena parte, a coñecida como taxa de reposición. "Durante cinco anos en España non puidemos sacar todas as vacantes, inevitablemente tiñamos que facer contratos temporais", dixo, situación que se quere reverter en parte coas oposicións que agora se celebrarán.Feijóo reclamou ao actual Goberno central que lle permita convocar máis prazas, sen dicir nada a respecto de que as restricións foron impostas no seu momento polo anterior Goberno de Mariano Rajoy. Pero asegurou que esa situación non supón que non haxa o suficiente persoal sanitario xa que di a Xunta está cubrindo as vacantes con contratos temporais.


Summary: O presidente da Xunta equipara a situación de Paula Prado con Besteiro e co BNG, que vén de acreditar que o ingreso de 6.000 euros atribuído a Véndex por Vixilancia Aduaneira foi realizado realmente pola propia organización política.

En abril de 2013 Alberto Núñez Feijóo pasaba por un dos transos máis difíciles da súa vida política. A publicación no xornal El País das fotos no barco de Marcial Dorado cando o actual presidente da Xunta dirixía o Servizo Galego de Saúde sacudían a política galega e a oposición insistía na necesidade de coñecer se o Goberno galego contratara con empresas do narcotraficante. Tras un Consello da Xunta Feijóo equiparaba contratos con axudas e concluía que o narco recibira máis fondos do bipartito que do PP. Case un ano despois, o pasado febreiro, as explicacións que pedía a oposición eran sobre o caso Pokémon e, en sede parlamentaria, o presidente veu asegurar que todas as forzas están igualmente implicadas na presunta trama corrupta. Este venres, nas derradeiras horas da campaña electoral, o titular do Executivo volveu botar man da mesma estratexia.Tras a xira electoral que en menos dunha semana o levou a Madrid, Catalunya, Andalucía e Euskadi, Feijóo compareceu tras a adiada reunión semanal do Consello da Xunta e, como vén acontecendo semana tras semana, foi cuestionado a respecto da operación Pokémon en xeral e en particular sobre Paula Prado, a quen Vixilancia Aduaneira lle atribúe unha factura "inchada" no Concello de Santiago e que leva sen exercer como voceira do PPdeG dende hai tres meses. Segundo o presidente "estamos con pouca información adicional" derivada de "extractos dun sumario" no que "unha serie de empresas" están "sendo investigadas en relación cos seus ámbitos contractuais" en "distintas administracións", a saber: "o Concello de Santiago, o Concello de Ourense, o Concello da Coruña e a Deputación de Lugo", asegura, obviando as demais administracións investigadas -caso por exemplo do Carballiño, Boqueixón ou Sada, entre outras-.Feijóo equipara a Paula Prado con Besteiro e co BNGNeste contexto e ante as preguntas da prensa Feijóo asegura que na súa vontade non está "sacar conclusións antes de tempo; nin sobre o financiamento e o pago da casa e das reformzas do líder do PSOE en Galicia nin sobre o financiamento do BNG nin sobre calquera tipo de persoa relacionada no sumario que pertenza ao PP, con independencia de que nin sequera estea imputada". A referencia do presidente ao Bloque refírese ao treito do sumario recollido por algúns medios nos últimos días segundo o cal o delegado de Véndex en Galicia, José María Tutor, ingresou 6.000 euros nunha conta dos nacionalistas en 2011. "Todo aquilo que estea feito de forma irregular hai que corrixilo", recoméndalle Feijóo ao BNG, amosándose ademais "sorprendido" de que "haxa partidos que non saiban de onde veñen exactamente as súas doazóns, sobre todo cando se fan vía transferencia e como destinatario".O BNG amosa o documento bancarioO que Feijóo define como "transferencia" non é tal, senón un ingreso realizado nunha oficina de Novagalicia Banco na Coruña o 19 de maio de 2011, a poucos días das eleccións municipais. O comprobante dese ingreso foi atopado nun dos rexistros da investigación e detallado nun informe datado o 26 de febreiro de 2014, no que os investigadores se refiren a un "ingreso en efectivo por importe de 6.000 euros" na conta "cuxo titular é Bloque Nacionalista Galego" e "ordenante o mesmo", isto é, o propio BNG. Dous días máis tarde os investigadores acoden á oficina bancaria na que se realizou o ingreso e entrevístanse coa súa directora "coa fin de confirmar a identidade da persoa que realizou o ingreso". A traballadora de Novagalicia manifestou que o ingreso "foi realizado por José María Tutor", contradicindo así o recibo atopado.A directora da sucursal atribuíulle o ingreso a Véndex, aínda que como "ordenante" figura o BNGEse mesmo recibo, cuxa reprodución acompaña estas liñas, foi amosado este venres aos medios polo secretario de organización do BNG, Bieito Lobeira e nel figura como ordenante, efectivamente, "Bloque Nacionalista Galego". O documento, di a formación frontista, "constata que a empresa Véndex non realizou ningún ingreso na conta", senón que quen o fixo "foi o propio BNG" cadrando "coa campaña electoral, en que son habituais achegas de militantes, simpatizantes e outros ingresos extraordinarios como a venda de material". "A documentación achegada por Novagalicia Banco -explican- non permite aclarar cal foi a persoa concreta que realizou o ingreso", xa que a conta "tiña varios titulares autorizados" e algún deles "a día de hoxe xa non é militante do BNG".Neste contexto Lobeira expresa a "extrañeza" do BNG "polo feito de que no sumario apareza unha documentación na que se recolle unha información falsa, á vista das probas achegadas pola propia entidade bancaria, derivada das declaracións da responsable da sucursal". Dadas as circunstancias, a organización "valora a pertinencia de adoptar algún tipo de medida legal, dado o prexuízo evidente causado" e expresa o seu "desconcerto polo feito de que os axentes instrutores non tivesen solicitado ningunha proba documental que ratificase as declaracións" da directora da sucursal.


Summary: Tegestacín anuncia un ERE de extinción para a factoría neste concello da comarca de Lugo.

Tegestacín, a sociedade que actualmente leva a antiga planta de Leche Pascual en Outeiro de Rei, comunicou este 24 de decembro á representación dos traballadores e das traballadoras o inicio do período de consultas para a extinción da totalidade dos contratos na factoría de Outeiro de Rei. A factoría dá traballo a 70 persoas. A noticia, sinala a CIG, supuxo o particular e 'macabro' agasallo de nadal da empresa ao seu persoal. "Por diante fican datas intensas nas cales haberá que avaliar o contido e as xustificacións realizadas pola empresa" e dar a resposta adecuada, aponta o sindicato nacionalista O comité e o persoal amosan a súa máxima preocupación diante desta situación pero tamén a incerteza polo futuro que a empresa terá pensado para estas instalación. O comité, diante dos últimos movementos acontecidos na planta, solicitou diversas reunións coa Xunta "na intención de que sexa parte interesada polo futuro das instalación desta industria e no mantemento dos postos de traballo". "A CIG manifesta o total rexeitamento á actuación empresarial, quen vén orquestrando o seu particular desenlace nunha clara operación especulativa, sen solución de futuro para o persoal nin para as instalación", denuncia o secretario da FGAMT-CIG de Lugo-A Mariña, Christian López. Neste senso, subliña que calquera alternativa de futuro para a fábrica de Outeiro de Rei ten que pasar por garantir a continuidade de todos os postos de traballo. A CIG considera moi preocupante esta decisión empresarial "que volve situar no peche esta fábrica", despois de que Leche Pascual decidira hai anos abandonar a produción e tras o fracaso do proxecto Alimentos Lácteos. Por iso, o secretario comarcal da FGAMT-CIG insiste na necesidade de clarificar os motivos desta medida empresarial, e de buscar alternativas que engadan o valor engadido da actividade e permitan o mantemento de postos de traballo.


Galiza sae prexudicada cando o xestores da austeridade deciden que toca apertar o cinto e sae damnificada cando entenden que hai que afrouxalo. A reforma do financiamento autonómico e a reestruturación da débeda pública das Comunidades Autónomas disimúlase como unha cuestión técnica, pero o seu resultado atenderá ao peso político de cada un dos autogobernos. Desde 2009 Feijóo abonouse a solucións tecnocráticas banais e practicou presión política cero diante o Goberno Central. Galiza non tivo un goberno que fixera valer os seus dereitos nin a esixencia dun financiamento significativamente mellorado. O pasado 31 de xaneiro, o ministro de Economía, Cristobal Montoro, nunha comparecencia no Congreso dos Deputados, anunciou a posibilidade de reestruturar a débeda das Comunidades Autónomas «infrafinanciadas». Para salvar o expediente, Feijóo lidera as voces críticas contra o anuncio do Goberno de realizar quitas á Comunidades Autónomas que recorreran os Fondos de Facilidade Financeira e están máis endebedadas. A política de abaixamento de Galiza como un autogoberno manso, subalterno e submiso practicada por Núñez Feijóo anticípalle, agora, un financiamento desfavorable. Durante anos dedicouse a facer propaganda tecnocrática austeritaria, a calar perante do desfavorable financiamento galego e a crear a imaxe dunha Galicia subsidiada xenerosamente polo Estado. Agora, amaga coa protesta; protesta para a galería, sen crédito e peso político que é tan só ruído, ruído e postureo indignado que dará paso, coma sempre, a un silencio resignado diante da marxinación de Galicia. A andrómena da Galiza pobre e subsidiada Os apoloxetas da recentralización do Estado, tanto a dereita chovinista como o progresismo unitarista, difunden teimudamente a andrómena de que Galiza é pobre e está xenerosamente subsidiada no actual modelo de financiamento. Unha falsidade ao servizo da subalternización do autogoberno de Galiza que na súa idea debe ser relegado á segunda división das Comunidades Autónomas. A Xunta de Galicia trafica activamente con esta andrómena para enmascarar a súa inoperancia gobernamental e xustificar a súa anemia reivindicativa fronte ao Estado. Os indicadores galegos no referido á recadación, capacidade e esforzo tributario deixan ben á luz que Galiza non é «unha autonomía de segunda». En termos de esforzo fiscal (recadación sobre PIB), Galiza cun 11,23 % ocupa un lugar destacado. Se atendemos á recadación por habitante, os datos de Galiza —2.434,41 euros— sitúan igualmente nunha posición destacada. No periodo 2009-2016 Galicia foi das CCAA onde máis incrementou a súa capacidade tributaria, co empuxe das exportacións de sectores coma o da automoción ou o textil.Dende o 2009 (ano de implantación do actual sistema) ata o 2015, a recadación tributaria estatal total en Galiza medrou un 46,88% (pasando dos 4.3354 millóns aos 6.395 millóns), mentres que en Madrid fíxoo nun 31,58% e en Catalunya so un 27,38%, por exemplo. A porcentaxe de recadación galega do Imposto de Sociedades (16,89%) supera con moito a media estatal. O relato da Galiza «dependente» e «pobre» que vive da «beneficencia» e a «solidariedade» do Estado é falsa e fundaméntase nunha contabilidade de balanzas fiscais feitas á medida da ideoloxía do nacionalismo español O relato da Galiza «dependente» e «pobre» que vive da «beneficencia» e a «solidariedade» do Estado é falsa e fundaméntase nunha contabilidade de balanzas fiscais feitas á medida da ideoloxía do nacionalismo español. Se algo evidencian as balanzas fiscais é a cartografía dunha economía periférica interferida pola subordinación política a un centro que chucha unha boa parte dos dos beneficios xerados na nosa nación. Un dato para non extraviarse coa literatura unitarista: a Comunidade de Madrid «recibe» case o 50% do total de tributos das CC.AA. do réxime común cando o seu PIB rexional representa unicamente a quinta parte. Non somos un país pobre, se cadra somos empobrecido, polas políticas enerxéticas, financeiras ou de infraestruturas deseñadas con intereses alleos e feitas ao servizo dunha oligarquía plutocrática que parasita as políticas públicas. Hai, efectivamente, unha Galiza empobrecida, sistematicamente empobrecida polo deseño das políticas públicas do Estado e pola falta de iniciativa da Xunta de Galicia para facerse valer na defensa da soberanía fiscal e a procura dun financiamento acaído para o país. Si, a pobreza política do Goberno galego do Partido Popular e a súa política de dependencia tradúcese nun progresivo empobrecemento de Galiza. O PP é causa fundamental do atraso de Galicia. O nefasto balance dos «bos xestores» Desde 2009, en Galiza, aplicouse sen piedade o receitario austeritario neoliberal. Xunto coa Comunidade de Madrid, é unha das CCAA que sufriu máis recortes en servizos públicos e, malia a brutal caída do gasto autonómico, a súa débeda pública seguiu aumentando: de 4.859 millóns, en 2009, a 11.137 millóns no terceiro trimestre de 2017. A decisión de Feijóo de endebedarse cos bancos en vez de recorrer ao financiamento público, unha mala conta para non dar a imaxe dunha Galiza financeiramente intervida polo Estado, significou aceptar un sobrecusto dos préstamos bancarios para o pago da débeda de varios centos de millóns. A soberbia do goberno do PPdeG impuxo que Galiza só comezase a beneficiarse tardiamente dos fondos estatais Este sobrecosto traduciuse para a cidadanía galega nunha continua retallada dos orzamentos públicos en servizos fundamentais. Feijóo decidiu impoñer maiores sacrificios aos galegos e galegas para sacar peito como «campión da austeridade»; a factura do seu postureo electoral pagámola entre todos cunha significativa mingua de servizos públicos e de benestar. A soberbia do goberno do PPdeG impuxo que Galiza só comezase a beneficiarse tardiamente dos fondos estatais; concretamente, en 2015 solicitáronse 1.567 millóns de euros do Fondo de Facilidade Financeira, de tal forma que, dos 131.073 millóns de euros destinados ás CCAA nese período, a Xunta de Galicia só pediu 1.567 millóns de euros, apenas o 1.2 %. Como consecuencia, Galicia é das Comunidades Autónomas menos beneficiadas do aforro xerado por estes fondos. Galicia, no período 2012-2016, tivo tan só o 0,19 % dos aforros totais. A gloriosa xestión de Feijóo para enfrontar a débeda pública supuxo pagar préstamos máis caros ao bancos,os grandes beneficiados, especialmente ABANCA, solicitar axudas financeiras ridículas ao Estado e apenas aforrar custos. E, en termos políticos, deixou en claro a súa irrelevancia na negociación do financiamento autonómico, insignificancia política que ameaza con colocar a Galiza no furgón de cola do financiamento dos nosos servizos públicos. Montoro e a contrarreforma do financiamento autonómico Montoro adiantou que era un «bo momento» para realizar iniciar a reforma do sistema de financiamento autonómico. O bo momento de Montoro é o bo momento autoritario do artigo 155. Montoro é un tecnócrata que fai política e entende que o clima actual de fervoroso unionismo e autoritarismo estatal é propicio para impulsar un cambio regresivo e recentralizador do Estado das Autonomías e o seu financiamento. Desde a perspectiva de Galiza, a reforma non será tal, será un mal axuste de contas. Por outra banda cómpre non perder de vista, como salienta Gustavo Buster, «a crise fiscal do Estado das Autonomías é consecuencia das políticas neoliberais, do modelo territorial, e do Estado Monárquico do Réxime do 78. E isto, non é reformable». Hai límites maiormente insalvables para unha reforma positiva e o Partido Popular aspira unicamente a aproveitar o «espírito do 155» para santificar unha contrarreforma do financiamento dos autogobernos do Estado. Feijóo cruza os dedos para que, tras a reforma, Galiza quede como está, non ten maior ansia que manter o actual status de insuficiencia financeira de Galiza e disimular a súa absoluta falla de relevancia política orquestrando unha fronte de autonomías mansas con Castela e León e Asturias para evitar a política de quitas A Coalición do 155 e do 135 crese vencedora no conflito catalán e desexa aproveitar o momento de euforia unionista para mudar o Estado das Autonomías, non para permitir máis autogoberno, senón para virar cara un Estado aínda máis centralista, máis centralizado e máis uniformizado. En termos de financiamento, o Estado convida a un xogo de suma cero, onde as Comunidades Autónomas se pelexen por unha torta limitada e as súas frangullas, porque o quiñón do Estado non se toca. En atención dos intereses de Galiza, unha solución que só mude eses equilibrios sen mudar nada máis, será prexudicial, prexuízo agravado pola irrelevancia de Galiza no debate do financiamento pola acomodación servil de Feijóo. Feijóo cruza os dedos para que, tras a reforma, Galiza quede como está, non ten maior ansia que manter o actual status de insuficiencia financeira de Galiza e disimular a súa absoluta falla de relevancia política orquestrando unha fronte de autonomías mansas con Castela e León e Asturias para evitar a política de quitas. Durante case unha década non reivindicou, non protesteo, non molestou, a Feijóo valeulle con manter o status quo de dependencia de Galicia e facer que facía pedindo uns tímidos cambios no cálculo da poboación axustada. A saída para reverter a situación en Galiza pasa por unha aposta decidida pola súa soberanía fiscal; pasa por utilizar ese marco para lexislar, regular e recadar co obxectivo de achegar máis recursos ás políticas de dinamización económica do país e aos servizos públicos fundamentais Esa política de entreguismo non dá na actualidade para soster unha posición de firmez, por iso, o único camiño que ofrece Feijóo, pero tamén o PSOE e Ciudadanos, é o esgotamento do autogoberno de Galiza pola vía da súa dependencia financeira, institucionalizar un réxime de infrafinanciamento para un infraautogoberno que se torna cada día que pasa nun réxime de preautonomía. A saída para reverter a situación en Galiza pasa por unha aposta decidida pola súa soberanía fiscal; pasa por utilizar ese marco para lexislar, regular e recadar co obxectivo de achegar máis recursos ás políticas de dinamización económica do país e aos servizos públicos fundamentais. Os esforzos de Galiza han de centrarse en que a modificación do sistema de financiamento se encamiñe nunha dobre dirección: maior soberanía fiscal e maior capacidade de financiamento. E pasa, igualmente, por demandar que o incremento dos recursos do sistema sexa tamén a costa do Estado cun conseguinte incremento das transferencias e un novo réxime competencial do Estado. A crise do modelo de Estado do Réxime do 78 deita enriba da mesa unicamente dúas saídas. Unha, de ruptura democrática e a apertura dun proceso constituínte, cunha lóxica confederal, respectando o dereito das nacións sen Estado a exercer a plena soberanía e a apertura de diálogos e acordos entre iguais. E outra, autoritaria, antisocial e recentralizadora que é a unifica á Coalición do artigo 155 e do artigo 153 ao PP, PSOE e Ciudadanos xunto coas grandes corporacións económicas e mediática do Estado. Para as forzas políticas que aspiren a un cambio político substancial, a saída democrática pasa necesariamente por unha lóxica confederal de negociación permanente entre iguales, nin o unionismo amable nin un federalismo livián son alternativa, a crise autoritaria do Estado obriga democraticamente a elixir bando e a liña divisoria para pola asunción do dereito a decidir e a construción dun consenso constituínte confederal e en pé de igualdade. Publicidade


Summary: O portavoz da formación de confluencia considera que Galiza é titular dese dereito como nación, mais cre que "non existe unha pulsión social arredor do seu exercicio", nunha entrevista na Radio Galega.

O portavoz parlamentar de En Marea, Luís Villares, asegurou este domingo que a súa formación non ten "ningún interese" en poñer o dereito a decidir en "ningunha axenda". Villares defendeu que "Galiza é unha nación e o dereito a decidir é un dereito que nos asiste", mais considerou que "non existe unha pulsión social arredor do seu exercicio". "Simplemente somos titulares dese dereito", afirmou o portavoz de En Marea nunha entrevista na Radio Galega. Falou tamén sobre o referendo en Catalunya, do que opinou que non ten efectos xurídicos pero si políticos. "Os efectos políticos son claros. Existe unha vontade cidadá clara de decidir politicamente como queren organizar o seu goberno e polo tanto esa vontade política ten que ser respectada", asegurou.


Summary: Os traballadores afectados por expedientes, sancións por motivos políticos ou destitucións, poderían superar os 200. Alcaldes e concelleiros que participaron durante a ditadura franquista nesa represión contra os traballadores do concello da Coruña continúan con todo tipo de distincións

O Pleno da corporación municipal da Coruña de 7 de setembro de 2009 aprobaba, a proposta da chamada Comisión de Expertos, retirar os retratos dos alcaldes José Fuciños Gayoso e Hernán Martín-Barbadillo y Paúl, que formaban parte dos 52 símbolos franquistas que se aprobara retirar. Pero houbo outros alcaldes que participaron na represión dos traballadores do concello, que recibiron distincións que aínda continúan (nomes de rúas, retratos no palacio municipal de María Pita, monolitos etc.), e que hai que eliminar en aplicación da Lei da Memoria Histórica. Tardaron moi pouco os sublevados do 18 de xullo de 1936 en tomaren medidas para acabar con todo o relacionado coa Fronte Popular, tanto partidos, sindicatos e asociacións de todo o tipo, como funcionarios e traballadores Tardaron moi pouco os sublevados do 18 de xullo de 1936 en tomaren medidas para acabar con todo o relacionado coa Fronte Popular, tanto partidos, sindicatos e asociacións de todo o tipo, como funcionarios e traballadores. Esta represión xa foi anunciada polo xeneral Emilio Mola na Instrución Reservada nº 1 de abril/maio de 1936, antes do chamado Alzamento: "Producido el movimiento y declarado el Estado de Guerra... se tendrá en cuenta que la acción ha de ser en extremo violenta para reducir lo antes posible al enemigo, que es fuerte y bien organizado. Desde luego, serán encarcelados todos los directivos de los Partidos Políticos, Sociedades o Sindicatos no afectos al Movimiento, aplicándose castigos ejemplares a dichos individuos para estrangular los movimientos de rebeldía o huelgas". Por outra parte, a Octava Orden de Urgencia de la Junta de Gobierno incitaba ao terror e asasinato de persoas: "En el primer momento y antes de que empiecen a hacerse efectivas las sanciones a que dé lugar el bando de Estado de Guerra, deben consentirse ciertos tumultos a cargo de civiles armados para que se eliminen determinadas personalidades, se destruyan centros y organismos revolucionarios". Iniciada a sublevación, o xeneral Mola afirmaba o 19 de xullo de 1936: "Es necesario propagar una imagen de terror (...) Cualquiera que sea, abierta o secretamente, defensor del Frente Popular, debe ser fusilado". Para propagar o terror e executar a represión, a Presidencia de la Junta de Defensa Nacional facía público o Decreto 108, que asinaba en Burgos o xeneral Miguel Cabanellas (Boletín Oficial de la Junta de Defensa Nacional de España. Burgos, número 22, de 16 de setembro de 1936). Constaba de sete artigos e un artigo adicional: Artículo primero. Se declaran fuera de la Ley todos los partidos y agrupaciones políticas o sociales que, desde la convocatoria de las elecciones celebradas en fecha 16 de febrero del 1936 del corriente año han integrado el llamado Frente Popular, así como cuantas organizaciones han tomado parte en la oposición hecha a las fuerzas que cooperan al movimiento nacional. Artículo segundo.- Se decreta la incautación de cuantos bienes muebles, inmuebles, efectos y documentos pertenecieron a los referidos partidos o agrupaciones, pasando todos ellos a la propiedad del Estado. Artículo tercero. Los funcionarios públicos y los de las empresas subvencionadas por el Estado, la provincia o el municipio o concesionarias de servicios públicos, podrán ser suspendidos y destituidos de los cargos que desempeñen cuando aconsejen tales medidas sus actuaciones antipatrióticas o contrarias al movimiento nacional. Artículo cuarto. Las correcciones y suspensiones a que se refiere el artículo anterior, serán acordadas por los jefes del centro en que preste sus servicios el funcionario y en su defecto, por el superior jerárquico del corregido, y aquellos, en su caso, previa la formación del oportuno expediente, propondrán la destitución a la autoridad, empresa o Corporación a quien correspondiera hacer el nombramiento. Para a apertura de expedientes e destitucións dos traballadores do concello utilizáronse todo tipo de argumentos, ademais dos citados artigos 3º e 4º do Decreto 108: fuxida por non querer participar no exército fascista, ingreso en prisión, comunicación do Delegado de Orde Pública, etc. A represión chegaba a todo tipo de traballadores: gardas municipais, bombeiros, recadadores de arbitrios, conserxes, choferes, xardineiros etc. Algúns deles ocupaban importantes responsabilidade como o caso de Antonio Tenreiro Rodríguez, arquitecto municipal, ou do médico Enrique Villardefrancos Rodríguez, Director Médico dos establecementos da Beneficiencia Municipal. A represión chegaba a todo tipo de traballadores: gardas municipais, bombeiros, recadadores de arbitrios, conserxes, choferes, xardineiros etc. A Comisión Permanente (CP) da Xestora Municipal e 29 de outubro de 1936 trataba o tema da reorganización nas oficinas e servizos municipais e acordaba "cubrir rápidamente algunas vacantes de personal producidas en las diversas dependencias municipales como consecuencia de fallecimientos ocurridos y de expedientes que se instruyeron a varios funcionarios e empleados que fueron declarados destituídos por su actuación antipatriótica, así como las vacantes que puedan originarse todavía al aplicar los artículos 3º y 4º del Decreto 108 de la Junta de Defensa nacional de 13 de setiembre de 1936". Desde a CP de 19 de novembro de 1936 até a celebrada o 14 de xaneiro de 1937 foron destituídos 25 funcionarios en aplicación do citado Decreto, segundo recollen as actas. O Pleno municipal de 21 de decembro de 1936 facía un primeiro balance desa represión, que o alcalde Fuciños xustificaba así, como recolle a acta: "Relajado el principio de autoridad por la nefasta actuación del Frente Popular, tuvo especial cuidado la Delegación Militar primeramente y luego el Alcalde y la Comisión Gestora Municipal Permanente, robustecer por todos los medios el concepto de autoridad. Hoy se pude decir que la disciplina social más completa impera en la vida coruñesa. Disciplinado plenamente el personal, trabaja con eficacia y su rendimiento es completo. En estos cinco meses se produjeron en el mismo 122 bajas, de las cuales se cubrieron interinamente 37". Para os fascistas a represión era un arma fundamental para conseguir a "prosperidade" Para os fascistas a represión era un arma fundamental para conseguir a "prosperidade", como sinalaba o alcalde Martín-Barbadillo na CP de 18 de febreiro de 1937: "Debido a las actuales circunstancias por que la Patria atraviesa, la Autoridad Militar se ve precisada á facerse cargo de todos los organismos y resortes de mando para normalizar la vida de los pueblos y encauzar con férrea mano la Nación á fin de conseguir la España pujante y próspera que todos ansiamos". Detrás dunhas supostas irregularidades administrativas ou técnicas estaba, realmente, a depuración e represión política. Así, a CP de 14 de outubro de 1937 resolvía o "expediente contra Enrique Villardefrancos Rodríguez como Director Médico de los Establecimientos de la Beneficiencia Municipal de La Coruña, con el fin de depurar su actuación político-social (Decreto 108 de la Junta de Defensa Nacional) por las irregularidades observadas en el Hospital Municipal antes y durante los primeros días del Glorioso Movimiento Nacional". Nesa mesma CP, o expediente a Antonio Montiel Cacharrón, oficial de administración de primera clase, sinala "que está en suspensión de empleo y sueldo con motivo del sumario que se le instruye por irregularidades cometidas en la exacción del timbre municipal, por si pudiera estar incurso en disposiciones emanadas de la Junta de Defensa Nacional". Na CP de 3 de marzo de 1938 quedaba claro na resolución do expediente que a represión era por motivos políticos: "El Señor Montiel fue muy afecto al Frente Popular; perteneció al Partido de Unión Republicana; fu iniciador de una suscripción abierta para pagar al funcionario municipal César Alvajar (procesado por la Jurisdicción de Guerra) los sueldos que no percibió durante la sustantación del sumario, y se le considera desafecto al Glorioso Movimiento Nacional, habiendo sido como tal recientemente encarcelado por orden gubernativa". A CP de 14 de outubro de 1937 aprobaba a destitución de Antonio Tenreiro Rodríguez, arquitecto municipal. A acta da CP de 4 de novembro de 1937 tentaba xustificar o expediente aos arquitectos Antonio Tenreiro Rodríguez e Santiago Rey Pedreira como un tema profesional, para "depurar sus responsabilidades en el desenvolvimiento de su función técnica", pero un oficio do Gobernador Civil de data 22 de setembro de 1937, comunicaba os verdadeiros motivos políticos da depuración de Tenreiro ("antecedentes desfavorables de conducta"), que concretaba: "relaciones con significados elementos políticos del llamado Frente Popular y otros realizados con anterioridad al advenimiento del Movimiento Nacional, para menospreciar la gloriosa Bandera de España". Os traballadores afectados por expedientes, sancións por motivos políticos ou destitucións, poderían superar os 200 Os traballadores afectados por expedientes, sancións por motivos políticos ou destitucións, poderían superar os 200. Para ocupar esas vacantes e favorecer os "vencedores", seguiron uns criterios políticos, deixando só o 20% para o turno libre. Así, para cubrir unha "vacante de una plaza de Arquitecto Municipal encargado de la Zona Sur de este término", o Pleno de 30 de abril de 1940 aprobaba que "dicha plaza se proveerá por el turno de Caballeros Mutilados por la Patria; y si no se presentasen mutilados, se traspasarán de unos a otros cupos". Concretaba as condicións: "Los concursantes deberán acreditar ser de buena conducta, que justificarán con certificado del Alcalde del pueblo de su residencia; carencia de antecedentes penales, que probarán con certificado del Registro Central de Penados y Rebeldes, e de ser persona de indudable adhesión al Movimiento Nacional y a las ideas representadas por éste". Nese mesmo Pleno concretábase o número de prazas vacantes e a súa distribución, segundo a Orde de 30 de outubro de 1939. "Cuerpo Administrativo, 8: Mutilados (2), Oficiales Provisionales o de Complemento (2), Ex–combatientes (2), Ex–cautivos, huérfanos y personas perjudicadas por la Guerra (1), Turno libre (1). Cuerpo Auxiliar Administrativo, 10: Mutilados (2), Oficiales Provisionales o de Complementos (2), Ex–combatientes (2), Ex–cautivos, huérfanos y personas perjudicadas por la Guerra (2). Turno libre (2). Vacantes de Subalternos, Guardias Municipales, Agentes Armados y Obreros Municipales, 191: Mutilados (39), Ex–combatientes (76), Ex–cautivos de la Causa nacional (19), Huérfanos y otras personas dependientes de las víctimas Nacionales de la Guerra y asesinados por los rojos (19), Turno libre (38)". Alcaldes e concelleiros que participaron durante a ditadura franquista nesa represión contra os traballadores do concello da Coruña continúan con todo tipo de distincións: nomes de rúas, Fillos Adoptivos e Predilectos, monolitos, retratos en María Pita... Alcaldes e concelleiros que participaron durante a ditadura franquista nesa represión contra os traballadores do concello da Coruña continúan con todo tipo de distincións como nomes de rúas, Fillos Adoptivos e Predilectos, monolitos, retratos no palacio municipal de María Pita etc. Moitos concellos aprobaron xa unha serie de medidas: eliminación desa simboloxía franquista; anulación de todos os expedientes de sancións a traballadores; reparación desas vítimas do franquismo colocando na entrada do concello unha placa co nome das persoas asasinadas ou represaliadas; realización dunha homenaxe pública a todas elas. O concello da Coruña non pode quedar atrás. Publicidade


Summary: Durante o programa que se desenvolveu na Coruña.

A Coruña foi o emprazamento elixido polo programa 'Masterchef celebrity' de TVE para o seu concurso en exteriores desta semana. Un concurso que rematou con malestar e irritación en parte da audiencia galega que seguía o programa polo que consideraron unha "burla" do sotaque galego por parte dos 3 xuíces do programa. Nun momento do concurso, e para elixir os seus respectivos equipos, estes xuíces decidiron realizar unha proba: vender percebes como entenden que o faría un veciño da zona. E aí optaron por 'imitar' o que consideran o acento galego, o que non gustou en parte dos espectadores, que axiña lles recriminaron a través das redes sociais o que estaban a facer. "Que decepción de programa! O trío caveira ( jordi, samantha e pepe) burlándose do acento galego", "Levei unha decepción despois da broma do acento galego da proba de hoxe na Coruña", ou "O acento galego podiádesvolo aforrar, unha pésima burla. Non imitades o acento en ningún sitio. Tocámosvos nunha tómbola?", foron algúns dos comentarios. Até A Mesa mostrou o seu malestar polo sucedido: "Esta canle pública @rtve), pagada por todas nós, que só se emite un 0,52% de galego ao día, estas imaxes coméntanse soas!". Me parece fatal la burla que habéis hecho de nuestro acento. Cuándo vais a Cataluña o País Vasco no hacéis eso.Sí queríais hacer algo en nuestra lengua, haberos aprendido unas frases en gallego y quedábais mejor.— Emma Rey (@Emma_con_2M) October 4, 2021 Jordi, Pepe y Samantha hoy en @MasterChef_es "imitando" el acento gallego ha sido de lo más patético e insultante que he visto en la tv, aún encima en la pública. Sospecho, además, que con otros acentos no se atreverían.— Sietedeoctubre (@sietedeoctubre) October 4, 2021 El único capítulo de masterchef q veo en años y literalmente se han cagado en el acento gallego q putos cuñaos— KabraPunkarrⒶ🏴 🌻 (@cesarn1000) October 4, 2021 ‼ Na canle pública (@rtve), pagada por todas nós, que só se emite un 0,52% de galego ao día, estas imaxes coméntanse soas! pic.twitter.com/1Itfn4uSL5— A Mesa Normalización Lingüística (@amesanl) October 5, 2021


Summary: Feixoo compareceu no Parlamento para dar conta da xestión da pandemia da Covid. A súa mensaxe foi sinxela: non se pode facer mellor e, para mostra de que se pode facer peor está o Goberno español.

Núñez Feixoo compareceu hoxe no Parlamento da Galiza a petición do BNG para dar conta da xestión da pandemia da Covid, que xa matou máis de mil persoas no noso país e que na actualidade mantén o nivel de casos activos por volta de 9.900. O presidente é can vello. Sabe que a este tipo de comparecencias hai que ir sempre con 3 ou 4 titulares para que medios amigos transmitan o que ao Goberno galego lle interesa que se transmita, lástima fóra. Ademais, hai que levar tamén unhas cantas críticas e acusacións a outras Administracións para facer de 'cortina de fume'. Principiou a súa exposición como se agardaba e como, de certo, indicarían as casas de apostas se houber apostas sobre como iniciaría Feixoo este debate: Incidindo en que os dados da Galiza son moito mellores que os da maioría do resto do Estado. É un argumento que adoita empregar o presidente nas sesións de control na Cámara ou nas intervencións no Pleno. Como unha mensaxe subliminal, ou non tanto, aos galegos: "Pobre de vós que vos tocase ser gobernados polos outros". Non levaba nin 5 minutos de intervención e xa apuntou cara 600 kilómetros: "Preocúpame a actuación do Goberno central" na pandemia, dixo. Apuntou coa vista posta tamén a 600 Km, en Madrid, por cuxas tertulias e faladoiros gosta de ir e onde se lle teima en presentar como o centro dereita razoábel e centrista. Promesas Feixoo sinalou 3 obxectivos do seu Goberno: evitar o aumento da presión hospitalaria, evitar un segundo confinamento total e atender as persoas máis vulnerábeis. Falou entón de EPis compradas, euros gastados en material, louvou o esforzo do persoal, minimizou o impacto do CVovid no ensino e anunciou, atención, "un sistema de "autodeclaración" ante o Sergas para persoas que son contacto dun positivo". Como lle retrucou a portavoz do BNG na súa quenda: "anuncia que a poboación galega se rastrexe a si mesma". Intervención a da nacionalista da que non gostou o presidente: "Non vin facer máis demagoxia en 10 minutos". Mais Feixoo tiña otros anuncios preparados: a detección temperá a través das augas residuais das residencias de anciás da presenza de Coronavirus, por exemplo. Non desaproveitou o presidente a oportunidade para a súa teima particular nas redes sociais nestes días: acusar o Goberno español de ser "inactivo fronte á Covid" mentres é "hiperactivo no que fragmenta a sociedade", referíndose á "exclusión do castelán como lingua vehicular no ensino". Recupera Feixoo o argumentario dos sectores sociais máis excluíntes a respecto das linguas cooficiais do Estado. "Que fixo?" A portavoz do BNG, organización que solicitou a comparecencia, lembrou que a pandemia xa superou os mil falecementos na Galiza e que estabamos diante da "situación máis difícil das últimas décadas", polo que recomendou menos triunfalismo do Goberno galego. Reprochou que despois de 8 meses de pandemia haxa campos nos que non se avanzou. "Que fixo no ámbito sanitario para anticiparse?", preguntoulle, lembrándolle os "10 anos de recortes na sanidade". Ana Pontón puxo o dedo sobre cuestións como a opacidade en torno aos rastrexadores, a baixada na realización de PCR ou a situación das residencias, con especial atención ao que se denunciou na de Salvaterra do Miño. Tamén incidiu na ausencia de "compromiso" do Goberno galego para con aqueles sectores máis golpeados pola crise, como comercio e hostalaría; ou por unha política de Covid no ensino que se basea, resumiu, en que "cada centro se busque a vida". A nacionalista quixo tamén tender a man do BNG para procurar solucións e `propostas á pandemia. Presentou un decálogo de medidas, entre as que se inclúen un plan de reforzo de sanidade pública. Dotación de máis persoal e medios ao ensino ou un plan de rescate para os sectores económicos máis afectados. "Improvisación" Gonzalo Caballero, do PSdeG, criticou a "improvisación" de Núñez Feixoo nesta pandemia e a súa teima de acusar sempre e de cargar contra o Goberno do Estado. Exixiulle transparencia e, como Pontón, incidiu na redución de PCR nestes días: "Fixéronse 60.000 nos últimos 15 días fronte ás 125.000 dos 15 anteriores". "A intervención vai na súa liña, buscando excusas", reprochoulle o socialista, que tamén sacou a opacidade sobre os rastrexadores e lembrou cando falaban de 6.000, "unha fake news". A falla de apoio económico aos sectores económicos máis afectados pola crise derivada da pandemia tamén foi criticada polo socialista, que lle reprochou que "se escape das súas responsabilidades".


Summary: No 2016 os pensionistas galegos recibiron unha media de 1.019 euros mensuais, fronte aos 741 das mulleres. As contías que reciben as persoas que se acaban de xubilar levan dous anos conxeladas. Consulta neste mapa interactivo o importe medio das pensións por concello

Consulta neste mapa interactivo o importe medio das pensións por concello A fenda de xenero nas pensións non só non diminúe, senón que nos últimos anos non deixou de aumentar en Galicia. En 2016 o importe medio cobrado polos homes pensionistas foi de 1.019 euros mensuais, fronte aos 741 das mulleres, unha diferenza de 278. En 2011 a marxe era de 238 euros (905 e 667 euros). A media global situouse en 2016 nos 880 euros, para un total de 658.806 pensionistas residentes en Galicia. As maiores diferenzas nos importes percibidos por homes e mulleres pensionistas danse na franxa de idade de 55 e 64 anos (homes: 1145 euros, fronte aos 796 das mulleres) e na dos 65 aos 74 (1.169 e 812), mentres que por riba dos 75 anos a fenda redúcese, polas menores contías recibidas por eles. Os datos do Ministerio de Emprego amosan que nas novas pensións de xubilación se mantén unha situación de conxelación dende hai dous anos. No conxunto de España, mesmo se aprecia un lixeiro descenso dende o ano 2015, mentres que en Galicia os datos apenas variaron nos últimos 24 meses.