A que coñecemos como fantasía épica ten unha dupla interpretación para o público galego. Dunha parte, resulta difícil deslindala da literatura de posguerra e dos camiños trazados por autores como Álvaro Cunqueiro, ou Xosé Luís Méndez Ferrín. Da outra, hai unha tendencia que fixo deste xénero un dos preferidos polo público infantil e xuvenil, especialmente durante os anos oitenta e noventa, aínda que nunha tendencia con profundas raíces previas e afoutadas persistencias posteriores. A proposta que nos achega Contos Estraños parece encaixar máis ben nesa última liña, e por iso destaca na colección "A miña primeira novela de...". A caída de Guiomar / Alba Rozas / Contos Estraños / 2021 / 132 páxinas / 12 euros Os que enchen esta colección son xéneros populares, entendidos nun sentido amplo e entre os que esta referencia fantástica de ecos medievais ten un papel importante e inaugural. Non podería ser doutra maneira cando falamos de Alba Rozas, unha autora pouco coñecida na creación literaria pero cunha dimensión académica relacionada con este mesmo ámbito que converte esta primeira novela nunha peza ben interesante. Desta forma, non resultaría xusto agardar da autora unha vulneración vangardista das fronteiras do xénero, pero si que é coherente pensar nunha certa innovación. E nese sentido, non vemos os nosos anhelos defraudados. A caída de Guiomar toma ao pé da letra o rótulo de "fantasía épica galega" que acompaña a súa capa para construír unha historia que, sen deixar de evocarnos os mundos que autores como Tolkien fixeron posíbeis, tamén lanza unha aposta inesperada cara á propia tradición mítica galega. Referencias aos seres fantásticos da nosa cultura, así como aos instrumentos da música popular galega, fan desta peza narrativa algo especial e a medio camiño entre as ansias dun público novo e o peso dunha tradición cultural que non deberamos deixar de lado. Aima é unha nena da raza da xente cativa que ve como os seus pais son levados polo cabalo da fiaña. Soa e desamparada, dá con Tegra, unha guerreira que, ademais de comprometerse a axudala a recuperar a súa familia, está involucrada nunha tarefa moito máis transcendente que implica todo o futuro do reino de Eabaca. Máis alá do desenvolvemento clásico da trama, o retrato da solidariedade feminina, a aposta pola unión das distintas culturas do reino e o valor da amizade e a valentía acaban por dar unha dimensión especial a unha historia que nos mergulla nun xénero que tantas veces foi deixado de lado, mesmo despois de construír mundos que son para quedar neles.


Summary: O proceso de desescalada rexerase no seu ritmo de avance por unha serie de criterios epidemiolóxicos, de capacidade do sistema sanitario, socioeconómicos e de mobilidade. O Goberno central detallounos nun documento aprobado polo Consello de Ministros. Explicámolos aquí.

O proceso de desescalada, cuxos detalles foron debullados este martes por Pedro Sánchez, rexerase no seu ritmo de avance por unha serie de criterios epidemiolóxicos, de capacidade do sistema sanitario, socioeconómicos e de mobilidade. Estes criterios veñen definidos por un conxunto de indicadores que o Goberno central detalla nun dos documentos aprobados polo Consello de Ministros.En virtude de que un determinado territorio (provincia ou área sanitaria, no caso de Galicia) cumpra con estes criterios poderá ir avanzando en cada unha das catro fases definidas polo Executivo, ata chegar ao que xa se definiu como "nova normalidade". En termos xerais, como xa apuntabamos este luns, Galicia cumpre cos criterios de capacidade hospitalaria, pero debe aínda reducir o ritmo de transmisión e a incidencia do virus. Pero, ademais, as autoridades sanitarias avaliarán outros criterios para os que, de momento, non se fixeron públicos uns niveis concretos.Indicadores epidemiolóxicos: Número de casos con síntomas compatibles con covid19 e confirmados por laboratorio. Ademais dos datos de incidencia xeral, teranse en conta outros indicadores relacionados, como o número de casos hospitalizados e en UCI, o número de falecementos, o número de casos e mortes en residencias ou o número de profesionais sanitarios infectados. Tamén se observará o número de probas PCR realizadas e o seu resultado (a porcentaxe de probas positivas)Detección temperá: Terase en conta en cada territorio a porcentaxe dos casos con síntomas compatibles de COVID-19 nos que se realizou unha proba diagnóstica, o tempo entre a data de inicio de síntomas e a data de consulta en casos confirmados, o tempo entre a data de inicio de síntomas e data de diagnóstico e tamén a porcentaxe de casos novos que non son contacto de casos confirmados coñecidos.Illamento precoz: Observarase en cada territorio o tempo entre a data de inicio de síntomas e a data de illamento e o tempo entre a data de primeira consulta e a data de illamento.Control dos contactos dos casos confirmados: Avaliarase o número de contactos estreitos identificados por caso e a porcentaxe de contactos estreitos que desenvolven síntomas durante o seguimento e son confirmados.Indicadores de capacidade do sistema sanitario: Analizarase en cada territorio o grao de ocupación das UCIs, das camas de agudos e o stock de materiais de prevención. Tamén dependerá do número de respiradores de reserva e da capacidade diagnóstica dos laboratorios e da existencia de "centros non sanitarios en disposición de medicalizar".Indicadores de mobilidade: Teranse en conta os datos de mobilidade obtidos a partir do posicionamento dos teléfonos móbiles e que diariamente analiza o Ministerios de Transportes, tanto no que atinxe á mobilidade no interior das provincias, á comunicación entre unhas e outras provincias e tamén no interior das grandes cidades (en Galicia só existen datos para Vigo). Ademais, observaranse os datos de utilización do transporte público nas grandes cidades e os datos xerais de transporte de pasaxeiros e mercancías. Igualmente, analizaranse os datos de mobilidade nas áreas de residencia, e que diariamente vai publicando o INE.Indicadores económicos e sociais: Finalmente, o Executivo observará unha serie de indicadores socioeconómicos en cada territorio, como os datos laborais de afiliación á Seguridade Social, os ERE presentados ou o consumo de enerxía eléctrica.


O mundo esta cheio de cunhados com muita preparação mas com poucas luzes. Como bons cunhados repetem o discurso dos problemas de ALCOA e das grandes empresas energéticas com total seguridade de conhecer como nenhuma outra pessoa as possíveis soluções. Estou a referir aos cunhados que acreditam no progresso e na modernidade por acima de qualquer dato que poda fazer acanear o mito do crescimento continuo. Não conheço se os trabalhadores e trabalhadoras de ALCOA ouvirem falar do pico do petróleo mas do que estou seguro é que se alguma vez o "cunhadisimo" estivo numa conversa na qual saiu este tema seguro que argumentou que ainda quedava petróleo para um século ou mais e que estava seguro do que dizia porque lhe tinha perguntado sobre o assunto a um amigo que trabalha nas oficinas de REPSOL da Corunha no departamento de nóminas e que este lhe respondeu que trás ter uma conversa com um engenheiro madrileno tive como resposta que o petróleo não se ia acabar nunca. É certo que fica petróleo para 200 anos, incluso para mais, porque o petróleo não vai se consumido na sua totalidade. Nem sequer os poços dos que atualmente se extrai são esgotados na sua totalidade. É impossível tecnicamente. O que devia intentar entender o empregado/a de ALCOA, ao igual que qualquer outra pessoa, são as consequências derivadas de passar dum mundo desenhado e estruturado, nos últimos 250, na base de contar cada ano com mais energia a outro que inicia o processo inverso. Uma sociedade que se articula na base de contar cada vez com mais energia descobre que é possível fazer processos e atividades que no passado não se podiam fazer, como por exemplo sucedeu nos inícios da revolução industrial coa aparição da alta fundição; mais tarde com o uso massivo dos carros dotados de motor de combustão interna ou a produção de alumínio a grão escala que começa a finais do século XIX. Pela contra um mundo que cada vez conta com menos energia neta vai encontrar com o colapso de processos e atividades que requerem grandes quantidades de energia. É não é só preciso entender a mudança de passar dum mundo que se baseada no incremento de disponibilidade energética ao inverso, senão que também é preciso entender o conceito de TRE (Taxa de Retorno Energético). O principal problema não são os cunhados tecno-optimistas; senão que o são os governos e as instituições oficiais publicas e privadas que nos mentem com total descaro, desde os médios de comunicação, coa intenção de ganhar tempo e favorecer uma posição de vantagem para o grão capital. Um bom exemplo das mentiras e da manipulação a que nos vemos submetidos, dia trás dia, e o debate sobre o transporte individual que se provocou nas últimas semanas desde o governo e os médios de comunicação. A este respeito compre dizer que os atuais carros diesel são menos contaminantes que os carros de gasolina pelo que é mentira que se pretenda eliminar os carros diesel por contaminantes. A verdadeira razão para eliminar os carros diesel é o desabastecemento mundial de gasóleo. Este desabastecemento é devido a que os petróleos não convencionais não permitem em todos os casos a obtenção de gasóleo. O gasóleo produz se, principalmente, do petróleo convencional que acadou o seu cúmio de extração no ano 2008 (69,5 Mb/dia) . Desde este ano a sua extração anoal descende a um ritmo de 2,5 Mb/dia ate o 2017 e as previsões falam de descensos de 3 Mb/dia desde o presente ano. Sobre a proposta de permitir só a compra de carros elétricos depois do ano 2040 , para reduzir a contaminação há que dizer quatro coisas fundamentais: Primeira: Antes do 2040 o colapso energético do mundo ocidental vai ser uma realidade que nenhuma pessoa vai negar já que a caída de extração de petróleo a nível mundial vai provocar a paralisação de todos os processos altamente dependentes da energia incluído o transporte individual. Para está data o preço energético (TRE) dum litro de combustível será tão elevada que só uma elite muito minoritária o poderá adquirir. O informe da AIE do ano 2018 já assome, em boa medida, como certa está hipótese. Segundo: A proposta dum futuro baseado em carros elétricos e tão falsa como no seu dia o foi a ideia, hoje desbotada, dos biocombustíveis. Há menos duma década a solução à contaminação e o encarecimento da energia eram os biocombustíveis o que carreou que se instalassem plantas para a sua produçã, mesmo em Ferrol. Quando se falava desta solução muitos peakolieres dizia mos que a TRE de produzir aceite ou álcool era 1 ou inferior e que pelo tanto a proposta carecia de percorrido algum. Terceira: Não existem no nosso planeta os recursos de terras raras e outros elementos primários que permitam a produção de suficientes baterias para substituir os carros de combustão interna por carros de motores elétricos. Quarta: A redução de contaminação pelo emprego de carros elétricos em vez de carros diesel, gasolina ou gás é falso, já que a eletricidade se produz case exclusivamente (aproximadamente o 87%) com estas energias primarias e as perigosas fontes nucleares. Ao feito de que a eletricidade se produza case exclusivamente com energias primarias contaminantes somasse a perda de energia neta que se dá no processo de transformação (produção) e no de armazenar (baterias) a eletricidade. Há estudos que indicam que os processos de transformação e acumulação somam perdas de até o 50% da energia neta final disponível. Outro dado a ter em conta a hora de falar da problemática de ALCOA e a sua deslocalização duma parte muito importante da produção a Arabia Saudita (o principal produtor do petróleo -energia- mundial) a princípios do presente século. Esta deslocalização tem como objetivo recortar os custes que a multinacional tem pelo pago da energia. E bom, também, saber que o preço da eletricidade que a multinacional paga no Estado Espanhol não esta só por debaixo do preço de mercado senão que também está -com case total seguridade- por debaixo do preço de produção. De não estar por debaixo do preço de produção a multinacional há tempo que teria apostado por produzir a sua própria eletricidade já que é um dos principais consumidores deste recurso a nível estatal. Não faz falta ser um estudado para reparar que os salários que paga ALCOA aos seus trabalhadores, saem na sua totalidade das arcas do estado por médio das puxas elétricas. Compre dizer que uma tarifa elétrica galega (por muito justa que esta seja) não resolveria o problema de ALCOA, por que o problema é a deslocalização da empresa (no curto prazo) e a crise mundial -que se avezinha- das empresas fortemente dependentes da energia por mor do peak oil. Se para a sociedade galega resulta realmente grave a perda dos postos de trabalho diretos e indiretos da multinacional ALCOA, mais grave o é para as famílias afetadas; não só pela perda do seu trabalho senão também pela falta de alternativas numa sociedade em crise permanente desde o 2008. E grave o feche de ALCOA, mas ainda vão ser mais graves as consequências laborais da destruição da maior parte dos postos de trabalho do sector industrial que se avizinha; por mor do colapso dos processos sociais e industrias altamente dependentes da energia abundante e barata. As famílias dos trabalhadores e trabalhadoras de ALCOA vão descobrir que a crise do 2008 viu para quedar e que o colapso do capitalismo e do mundo ocidental não é como o representam no cinema de Hollywood mais que existe de verdade. O mundo esta chamado a um novo paradigma a uma nova sociedade e o Decrescimento faz um chamamento alto, firme e tranquilo para que para todos as pessoas articulemos um plano B de vida pessoal e coletiva que nos permita não cair na desesperação e seguir sonhando com um futuro melhor para nós e os nossos filhos. Publicidade


Summary: A candidata presentou un decálogo sobre o galego acompañada do escritor Antón Dobao, o deputado Xabier Ron e xentes da cultura. Conciben o galego como "unha língua para a unión".

"A Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias é un punto de partida para que haxa unha carta de dereitos lingüísticos de obrigado cumprimento en Europa". Esa é a ferramenta que Lidia Senra propuxo para defender os dereitos das falantes de galego en Europa, no Estado e mais na propia Galiza. "É fundamental traballar no marco comunitario para que haxa un recoñecemento oficial da nosa lingua", engadiu. Senra, acompañada polo escritor Antón Dobao e mais polo deputado de AGE no Parlamento de Galicia Xabier Ron, presentou o decálogo Unha Lingua para a Unión!, manifesto programático que se marca como obxectivos "a igualdade real de dereitos" para os e as utentes de galego. "Non quero que ningunha nena nin neno teña que sufrir nunca máis o que eu sufrín aos dez anos, cando marchei da aldea para a vila e eramos alcumados de paletos por falar en galego", expuxo. Para Antón Dobao explicou que Unha Lingua para a Unión! tamén procura celebrar o Día das Letras "de xeito reivindicativo". "Queremos unha lingua normalizada en todos os ámbitos e para a relación de todas e todos nós co mundo", afirmou. Entre os e as presentes no acto, o escritor Xosé Sánchez Abella, o músico Abe Rábade, o politólogo Xaime Subiela, o filólogo e académico Xosé Luís Regueira e o profesor Xosé María Dobarro.


Summary: A paisaxe despois da batalla é desoladora. A dez anos do inicio da última crise do neoliberalismo, a condición precaria esténdese no mundo galego do traballo. A estabilidade convértese en utopía, os contratos temporais abranxen case a metade da masa laboral e o tan debatido inverno demográfico está directamente relacionado con este deterioro, a dicir de economistas. Eis un extracto da reportaxe publicada ao respeito no número 360 do semanario en papel Sermos Galiza.

A turbulenta última década non pasou en balde. O que certos economistas e algúns políticos consideran superación da crise contradí os datos en frío. Así o recolle o Anuario 2019 do Foro Económico de Galiza no ensaio Retos para o emprego de calidade, redactado por Manuel Lago. Dez anos despois de Lehman Brothers, a poboación activa é de 78.000 persoas menos: 1.242.000 fronte a un 1.320.000. Mais ao parar na letra pequena desta cifra é cando se enxerga a dimensión exacta do sucedido. 182.000 galegas e galegos cobraron en 2017 menos da metade do salario mínimo; 139.000, menos do salario mínimo; 166.000, 1,5 veces o salario mínimo. É dicir, 487.000 persoas asalariadas na Galiza ingresaron menos de 800 euros netos ao mes. Velaí o significado de precariedade no mundo do traballo. O propio Lago, ademais de economista deputado polo grupo de En Marea no Parlamento galego, define o concepto para Sermos: "A precariedade é unha característica estrutural do mercado laboral en Galiza. É, sobre todo, a ruptura do vínculo estábel e permanente dun traballador coa empresa". En números actuais implica que "a metade da masa traballadora galega xa está en situación de precariedade". Porque inclúe, explica Lago, os contratos a tempo parcial non desexados, os fixos discontinuos, os fixos a tempo parcial ou a morea de persoas "que rota entre o traballo temporal e o desemprego". O resultado? Pobreza laboral –xente que non dá vivido do seu traballo– e desigualdade, que, no ensaio citado, Lago resume nunha fotografía correspondente a 2017: 4000 individuos ingresan 660 millóns de euros, case o dobre que os 368 que ingresan 182.000. "A precariedade resulta cada vez máis estrutural", coincide Fran Cartelle, secretario confederal de Emprego e Industria da CIG, "o aumento da temporalidade e da rotación dos contratos así o indica". Cartelle manexa datos segundo os que o asalariado na Galiza padece unha media de dez contratos anuais. E acentúa as consecuencias da condición precaria: baixan os salarios, as mulleres –"inaceptábel fenda salarial", en palabras de Lago– e a mocidade son as máis afectadas, medra a sinistralidade laboral. Mais a precariedade non é unha maldición caída do ceo sobre o mundo galego do traballo. O sindicalista fala de "resultado" de leis e normas e da "falta de recursos" para a inspección. Nas grandes empresas, a subcontratación e o "novo fenómeno" das compañías multiservizos contribúen á desestruturación e ao aumento da explotación. "Nada disto sucede só na Galiza ou no Estado, son elementos habituais en todo o capitalismo", anota. Manuel Lago afonda na cuestión e entende que Galiza "non ten un ciclo económico diferente ao do Estado", mais si que "lle foi peor". A súa análise localiza ademais o intre en que a cousa comezou a se torcer. E dátaa moito antes da última e profunda crise do neoliberalismo. [Podes ler a información íntegra no número 360 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Faranlle a entrega da "Letra E" da AELG

Concha Blanco será a homenaxeada na XXVII edición de "A escritora na súa Terra", impulsada pola Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG). Este sábado, no concello de Cee, terá lugar esta iniciativa anual "que recoñece a entidade literaria de insignes figuras das nosas letras, a través dunha serie de eventos", explican desde a asociación. Concha Blanco foi profesora de Lingua Galega e Literatura, correspondente de prensa e unha das primeiras autoras de materiais didácticos para o ensino galego. Blanco realizou numerosos traballos de diferentes especialidades: literatura infantil-xuvenil, onde se atopan títulos como A ventura das cores, Macedonia de versos ou Feminino singular, en plural; narrativa, Nano ou O balcón do meu universo; material didáctico e libros de texto para alumnado de primaria e secundaria. Tamén participou nun gran número de obras colectivas como Catro contos para unha data, Lecturas de aquí e acolá ou Vivir un soño repetido. Homenaxe a Lois Pereiro. Entre os seus traballos, atópanse obras como A vaca titiriteira, A pantufla de Celia ou A min que me importa!, que foron traducidos a outros idiomas. Acadou numerosos premios, entre eles, o Premio Lecturas de Gálix en 2002 e o Premio Frei Martín Sarmiento en 2020 polo seu libro Macedonia de versos. Na súa autobiografía publicada na páxina web de AELG, Blanco explica que ademais de ler e escribir gústalle "desordenar e ordenar, escoitar a radio desde a cama, ter encontros con nenas e nenos, falar por teléfono, observar a natureza, comer tortilla de patacas ou croquetas de Ana Villar, ver programas de entrevistas, imaxinar por dentro as persoas, escribir dentro do coche, deitarme e erguerme tarde, pasear pola praia da Langosteira á beira do mar, pero sobre todo, o que máis me gusta é soñar", escribe a homenaxeada. Entrega do galardón "Letra E" A homenaxe comezará o sábado ás 11.15 horas na Praza Concha Blanco de Cee, descubrindo un monólito conmemorativo e a plantación do pradairo/acer, árbore simbólica elixida por Blanco. A continuación diso haberá unha actuación da Banda de Música de Cee e a seguir, inaugurarase oficialmente a praza co nome da autora. Xa na Casa da Cultura, ás 12.30 horas, farase acto da entrega do galardón "Letra E". A xornada rematará cun xantar de confraternidade no Restaurante Hotel Oca Insua Costa da Morte.


Summary: A evolución de positivos detectados modérase e medra por baixo do 8%, ata os 4.379; o número de altas son xa 333 e a área de Ourense sitúase como terceira en número total de casos por tras das de Vigo e da Coruña

A evolución de positivos detectados modérase e medra por baixo do 8%, ata os 4.379; o número de altas son xa 333O ritmo de expansión da pandemia do coronavirus e o seu impacto no sistema sanitario semella moderarse en Galicia. É o que cabe tirar dos datos actualizados este xoves, 2 de abril, polo Servizo Galego de Saúde. Os positivos activos pola covid-19 no país son xa 4.379, un crecemento diario do 7,91% de casos detectados que é o menor incremento porcentual nun día -por segunda xornada consecutiva- dende o primeiro caso diagnosticado no país nun contexto de desaceleración das entradas na UCI por esta causa.A peor cifra segue a ser a de falecementos. Son xa 130 os que o Sergas liga ao coronavirus, aínda que o seu crecemento tamén se modera. Son, nesta ocasión, un 13% máis que no día previo, e a cifra rexístrase mentres as altas aumentan a maior ritmo; son xa 333, case un 30% máis que no día anterior.Por segunda xornada consecutiva, Sanidade fai especial fincapé en que a taxa de letalidade do coronavirus en Galicia é, atendendo aos casos detectados, a "máis baixa de todas as comunidades autónomas". Así, fronte á media estatal do 8,86%, o dato galego está no 2,32% de falecementos sobre o total de contaxios detectados. Esta taxa está intimamente relacionada co número total de test realizados: segundo o Sergas, as probas PCR xa chegan a Galicia a 21.360 -o mércores, 1 de abril, eran 19.332-.O 22% dos positivos activos, no hospitalO crecemento diario da asistencia en UCI é o menor dende o inicio da pandemiaO balance diario do Sergas apunta tamén a un novo descenso do ritmo de entrada de pacientes nas unidades de coidados intensivos a causa do coronavirus. Son xa 165 persoas as que precisan desta asistencia, un 5,1% máis que no día previo, o que supón o menor crecemento diario dende o comezo da pandemia e implica, ademais, encadear unha semana de baixada do ritmo de incremento. O 25 de marzo, por exemplo, este ritmo era superior ao 27% en vinte e catro horas.Tras o levísimo descenso rexistrado o pasado mércores, este xoves o número de persoas ingresadas en unidades hospitalarias ordinarias a causa da covid-19 volve aumentar, pero tamén lixeiramente. Son un total de 819 persoas hospitalizadas 'en planta', un 1,49% máis que o día anterior. Isto supón que en torno ao 22% das persoas con positivos detectados están ingresadas en centros hospitalarios galegos, mentres que o 78% restante, 3.395 persoas -un 9,73% máis en vinte e catro horas- están illadas nos seus domicilios.A área de Vigo supera o milleiro de positivos activosOs datos deste 2 de abril indican ademais que, por primeira vez, unha das áreas sanitarias galegas supera o milleiro de positivos por coronavirus activos. É a de Vigo, con 1.018, seguida de preto pola da Coruña, con mái sde 950. Este xoves a área de Ourense supera á de Santiago e convértese na terceira con máis positivos detectados. Esta área vén sendo, ademais, a que presenta unha maior incidencia da doenza en Galicia -maior número de casos por cada 100.000 habitantes- [9 gráficos para coñecer a evolución da epidemia e a situación dos hospitais en Galicia]


Summary: Na actualidade existen 51 proxectos con ensaios clínicos en humanos.

Das 51 vacinas experimentais contra a Covid que, a día de hoxe, se encontran en ensaios clínicos en humanos, só 10 entraron na fase 3. As máis avanzadas utilizan unha tecnoloxía innovadora, que consiste en inxectar nas células humanas fragmentos de instrucións xenéticas chamadas ARN mensaxeiro, para que o corpo fabrique proteínas ou "antíxenos" específicos do novo coronavirus. Estas proteínas serán entregadas ao sistema inmunitario, que producirá entón anticorpos. Pfizer/BioNTech O xigante estadounidense e o seu socio alemán prepáranse para solicitar á Axencia estadounidense do Medicamento unha autorización de utilización de urxencia da vacina que podería estar lista antes de fin de ano. Na cuarta feira, presentáronse os resultados completos da fase 3, cunha eficacia de 95% nos participantes. Moderna A sociedade de biotecnoloxía estadounidense anunciou a comezos desta semana que a súa vacina tiña unha eficacia de 94,5%. Planea producir 20 millóns de doses antes de fin de ano, mais a súa comercialización non chegará até o primeiro trimestre de 2021. Conta co apoio do Goberno dos EUA. Sinovac A biotecnolóxica chinesa iniciou un ensaio de fase 3 para a CoronaVac, con miles de voluntarios, principalmente no Brasil. A semana pasada as probas foron retomadas tras unha pausa polo suicidio dun dos voluntarios. Sinopharm Outro laboratorio chinés que lanzou dous proxectos con institutos de investigación do país. Prevese que poida producir 610 millóns de doses por ano de varias vacinas contra a Covid-19, e xa autorizou un uso urxente dalgunhas delas. Bharat Biotech A empresa india comezou en novembro a recrutar 26.000 persoas para a súa Covaxin, desenvolvida co apoio do Goberno, e aposta por unha vacina dispoñíbel no primeiro semestre de 2021. AstraZeneca/Oxford A vacina do grupo anglosueco e da universidade inglesa usa como vector viral un adenovirus. É da que máis doses comprou a UE. Johnson&Johnson A firma estadounidense lanzou dous ensaios clínicos da súa candidata, composta dun adenovirus modificado: unha dunha soa dose e a outra de dúas. En todo o mundo, participan 90.000 voluntarios. Os resultados espéranse para o primeiro trimestre de 2021. CanSino Biological A empresa chinesa desenvolveu Ad5-nCoV, vacina baseada en adenovirus, conxuntamente co Exército. México, Rusia e o Paquistán albergan os ensaios. Gamaleya O Centro de Investigacións en Epidemioloxía ruso, en colaboración co ministerio de Defensa, creou a Sputnik V, baséase na utilización de dous adenovirus. Os rusos anunciaron hai uns días unha eficacia de 92%. Que se rexistrase a principios de agosto provocou o esceptismo da comunidade científica dos EUA. Novavax A empresa de biotecnoloxía estadounidense traballa nunha vacina chamada "subunitaria" recombinante. Novavax lanzou en setembro o seu ensaio clínico de fase 3 no Reino Unido e a finais de novembro debe comezar un ensaio nos Estados Unidos. O Goberno do país norteamericano fixo un investimento multimillonario neste proxecto.


Summary: A igualdade de xénero na televisión e as radios públicas ou a "vulneración dos dereitos" que padece o cadro de persoal tamén saíron á palestra.

A Casa Obreira, espazo de encontro, formación e debate en Santiago, vén de acoller na súa nave do barrio compostelán do Sar unha xornada organizada polo sindicato CUT na que voces relevantes do ámbito profesional, sindical e social galego analizaron o estado da liberdade de expresión e os discursos públicos da Compañía de Radio e Televisión da Galiza (CRTVG). O evento estivo dividido en catro mesas que falaron sobre a garantía da liberdade de expresión, medios públicos feministas, control da manipulación informativa e fiscalización sindical e social dos medios públicos. Coordinadas por xornalistas, participaron representantes de diversos medios de comunicación -caso do subdirector de Nós Diario, Alberte Mera- e cos dereitos e liberdades -Xornalistas Galegas, Colexio de Xornalistas, Defende A Galega, Consello de Informativos de CRTVE e Esculca-, así como representantes parlamentarias da Comisión de Control da CRTVG. María G. Albert: "A televisión e as radios públicas do país son, a día de hoxe, un instrumento de propaganda do Goberno da Xunta" Entre outras reflexións, cuestionaron o "compromiso da CRTVG coa igualdade cando non se toman medidas contra as violencias machistas e hai sentenzas por discriminación de sexo". Ademais, evidenciaron que "o Consello de Informativos ten autoridade, pero non poder", e fixeron un chamamento a desenvolver "outras ferramentas e espazos" ante a "falta de percorrido" da comisión parlamentar da CRTVG, algo sobre o que a xornalista e deputada do BNG María G. Albert apostilou engadindo que a televisión e as radios públicas do país son, a día de hoxe, "un instrumento de propaganda do Goberno da Xunta". Nunha liña similar, Alberte Mera botou luz sobre a "instrumentalización da CRTVG por parte da Xunta", poñendo o foco tamén na "vulneración demostrada de dereitos fundamentais" que sofre o cadro de persoal.


Summary: A formación política comunicou ás direccións de CiU e ERC, segundo recolle El País, o seu desacordo con que a consulta pregunte tan só pola independencia. ICV advogaría por preguntar ao pobo catalán se quer mudar ou non o actual modelo de relacións.

Segundo o diario El País, tan só ERC --e as CUP-- apostaría de maneira clara en que a pregunta sexa dicotómica e inquira ao pobo catalán a respeito da independencia. "Está a favor da independencia de Catalunya si ou non?", chegou a formular o portavoz de ERC no Congreso español, Alfred Bosch como unha posíbel pregunta. Para @s republican@s, non caben ambigüidades. "A consulta", asegurou Oriol Junqueras, "debe ser clara e a resposta directa". No entanto, algunhas das formacións con representación parlamentar non ven con bos ollos que o referendo inste @s catalás a se posicionaren a favor ou en contra dunha Catalunya independente. Para Iniciativa, a independencia é só "unha posibilidade" Neste senso, ICV tería amosado ás direccións políticas de CiU e ERC o seu desacordo con tal formulación. A formación asegura --de acordo coa información feita pública por El País-- que non aceptará unha pregunta que contemple unicamente a independencia se non se inquire tamén por outras fórmulas, entre elas, a posibilidade de Catalunya continuar a facer parte do Estado español. ICV aposta en que a consulta contemple todas as posíbeis fórmulas de relación entre Catalunya e o Estado "O PP quere levarnos ao unilateralismo e non debemos caer niso", din desde ICV que, aliás, tampouco tería présa por que o referendo se convoque --como exixe ERC-- o vindeiro 2014. Iniciativa, que ao longo deste tempo apoiou a convocatoria dunha consulta popular, xa se amosou refractaria á independencia no Congreso español. No debate dunha PNL presentada conxuntamente por BNG, ERC e Amaiur, o seu portavoz, Joan Coscubiela --integrado no grupo da Izquierda Plural-- declinou apoiar a proposta das devanditas formacións ao interpretar que identificaba mecanicamente o dereito de autodeterminación coa independencia como única fórmula en que ese dereito se poda materializar. Unió quer que a consulta recolla a 'terceira vía' Así, ICV pularía por unha pregunta que contemple outras posíbeis formulacións nas relacións entre Catalunya e o Estado. Unió defende que a pregunta recolla a 'terceira vía' defendida por Duran i Lleida Ao igual que Iniciativa, Unió tampouco estaría a favor da pregunta proposta por ERC e mesmo procuraría --di El País-- presionar Convergència para que a redacción final da consulta pregunte por unha Catalunya "con soberanía plena". Esta ambigüidade visaría recoller a terceira vía defendida por Duran i Lleida se ben CDC aínda non se pronunciou ao respeito. Porén, Artur Mas mantén a súa aposta na configuración "dun novo estado en Europa". A formación liderada por Duran i Lleida estase a constituír nun aliado da estratexia do Goberno español que procura abrir unha fenda entre as formacións independentistas e mesmo insta a que Unió persuada o presidente da Generalitat a prol dun cambio de rumo na política soberanista.


Summary: Desde o inicio da crise no sector teatral desapareceron 54 compañías, o número de representacións reduciuse á metade, caendo a recadación nunha cuarta parte. Semellante panorama dáse na danza.

Coa crise a cultura é das primeiras en sufrir as consecuencias, e sufrilas até o final. É o sector que axiña nota os recortes e tesoiradas da administración, así como dos primeiros nos que os fogares deciden tamén prescindir' cando se ven na obriga de facer contas e adoptar unha 'economía de contención'. Os dados do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte indican que a galerna da crise bateu e bate forte no sector galego do teatro e a danza, mais tamén hai certas fendas para a esperanza. Sempre en base a este informe, desde o 2009 e até o inicio de 2014 en Galiza desapareceron 54 compañías teatrais, ao pasar de 267 a 213. Tamén se reduciu, se ben en menor medida, a cifra de espazos escenarios estábeis teatrais: nestes cinco anos pecharon 3. De 89 a 86. No que si houbo unha queda significativa neste lustro foi no número de representacións tradicionais que se fixeron en Galiza. Se en 2009 foron 2.944, en 2013 foron 1.495, 1.449 menos. E iso tamén se notou na queda en espectadores. Perto de 550.000 espectadores gozaron en Galiza de representacións teatrais en 2009, unha cifra que en 2013 ficou reducida a 355.000, o que supón un desplome do 35%. A recadación é, claro, afectada e foi en 2013 un 25% inferior á que o teatro tiña en 2009 -fora de tres millóns douscentos mil euros-. Ingresou en 2013 un total de 836.000 euros menos. Por contra, aumentou o número de espectadores por función (unha media de 237, cando en 2009 esa media era de 186). E o gasto medio por galego pasou de ser de 5,8 euros en 2009 a ser de 6,7 en 2013. Danza E na danza? Pois malia que hai menos actuacións, menos recadación e menos espectadores, aumenta o número de compañías e a fidelidade dos amantes deste xénero. En 2009 había 75 compañías de danza e cinco anos despois eran 85. Nese período, porén, pasouse dos 169 representacións que se fixeron en 2009 ás 77 de 2013. 64.000 persoas asistiron a espectáculos de danza en 2009, un ano no que este sector recadou nese concepto 376.000 euros. Cinco anos despois: 35.000 espectadores e 205.000 euros. Mais tamén aquí, como no teatro, aumentan os asistentes por función. Por cada representación en 2009 había 381 espectadores, e cinco anos despois foi de 452 persoas. Non aumentou, iso si, o gasto por galego e ano nestes espectáculos: 5,9 euros en 2009 e 5,9 euros en 2013.


Summary: María Pilar García Negro publicará nos próximos días o volume Galiza e feminismo en Emilia Pardo Bazán na editora Alvarellos. No ano en que se celebra o centenario da morte da autora coruñesa, varias cuestións controvertidas arrodean a súa figura. O seu posicionamento feminista, así como a súa significación política e social dentro do contexto galego son temas de debate. Por outra banda, a súa actitude ante a lingua e a literatura galegas e, en concreto, o tratamento que lle dispensou a Rosalía de Castro son asuntos da máxima actualidade que García Negro aborda no seu libro. Sermos Galiza adianta, en exclusiva, o prólogo dunha obra que ofrece un perfil sobre unha figura que aínda está pendente dunha valoración libre de lugares comúns e, sobre todo, dunha ollada deitada desde a Galiza.

O 8 de Xuño de 1908, Emilia Pardo Bazán publica en La Ilustración Artística –revista en que colaborou con centos de artigos e periodicidade admirabelmente sostida, desde 1895 até 1916– a colaboración quincenal que levaba por epígrafe permanente "La vida contemporánea". O artigo desta data principia cunha importante novidade, que reza así: Mis lectores encontrarán al pie de esta crónica alguna variación en mi firma. No les extrañará, si se enteraron por la prensa de que me ha sido concedido por el rey un título nobiliario. Las consideraciones á que obedeció la concesión y que verdaderamente son honrosas y halagüeñas para mí, me obligan por ley de gratitud á alterar una firma que ya ostenta pátina. El caso es que hace muchos años tengo derecho al título de condesa palatina –creo que así se dice– heredado de mi padre, y que no lo uso, sencillamente por lo habituada que me encontraba á mi nombre literario, al cual está unida la obra de mi vida entera. Hoy llega el momento de usar otro título de Castilla, que en la regia intención debe perpetuar un apellido llamado á extinguirse por ser de mujer é hija única. Mi labor ha hecho conocido ese apellido y el título lo transmitirá á mis descendientes. He aquí como estaba escrito en las estrellas que condesa había de ser, más tarde o más temprano. Y vengo á serlo porque los altos poderes de mi patria estiman la literatura en función de valor social. ¿No es mejor que si la mirasen con indiferencia ó desdén? Cualquiera opinión que profesen los lectores acerca de estos asuntos, no les impedirá reconocer que no es un paso atrás la deferencia y consideración manifestada á las letras, y á las letras cultivadas por una mujer. Por ser tan personal el asunto no insisto: mi objeto se concreta á explicar al público constante y benévolo de estas crónicas de LA ILUSTRACIÓN ARTÍSTICA el cambio en la firma del cronista (Pardo Bazán 2005: 366). A partir desta data, pois, a asinatura "Emilia Pardo Bazán" será substituída por "La Condesa de Pardo Bazán" (a súa nai xa utilizara o título como viúva de D. José Pardo Bazán). É un novo triunfo para a escritora, após anos de solicitude deste título rexio, unha vez que xa era herdeira do título pontificio que lle fora concedido a seu pai, en 1871, por Pio IX, en recoñecemento da defensa que fixera, como deputado nas Cortes, da relixión católica e dos seus privilexios. O ascenso aristocrático non finará aquí, pois tamén conseguirá o condado da Torre de Cela para o seu fillo Jaime e os seus descendentes. O rexio outorgante é Alfonso XIII, con quen EPB terá relación directa, ao igual que a tivera coa raíña rexente, Dª Cristina de Habsburgo, e con outros membros da familia real. O título ansiado culmina un proceso de ascenso social iniciado xa no século anterior e que realza aínda máis a presenza asidua da escritora nos palacios e tertulias da marquesa de la Laguna, a marquesa de Montalvo, a marquesa de Squilache, a condesa de Pinohermoso, a duquesa de Cánovas, o conde de Andrade-duque de Alba, a marquesa de Camarasa, a duquesa de Canalejas, a marquesa Rattazzi (en París), o duque do Porto, a marquesa de Alcañices... ou tantos máis. A España pode e debe ser sostida coas armas e coas letras e ela declárase servidora das segundas. Este é o mundo en que se move a escritora como muller de mundo, cortesá ou salonnière. Faino, conforme a súa personalidade, pisando forte, facéndose ver e ouvir, ligando amizades e influencias que teñen o seu vértice na corte alfonsina. Un dos seus obxectivos vitais ficou competentemente cumprido, e este novo selfie –dos moitos que prodigou ao longo da súa vida– así o reflicte. Mais a novidade realmente fascinante non reside aquí, nen sequer no inexorábel que xulga tal título (escrito estaba nas estrelas, nada menos...), senón na ligazón unívoca que estabelece a respeito do seu oficio, da súa profisión como escritora. Que os máis altos poderes de España recoñezan nela a literatura, e concretamente a feita por unha muller como ela, é signo nobilitante deses mesmos poderes, porque están a premiar un traballo continuado que ela encarece que presta un servizo social. É a súa unha literatura útil. A España pode e debe ser sostida coas armas e coas letras e ela declárase servidora das segundas. Velaquí temos expresado, sen a menor ambigüidade, a definición avant la lettre como intelectual orgánica ao servizo instrumental da monarquía felizmente restaurada e de todas as súas axencias. Ela traballou toda a vida para consolidar un sistema de ideas, valores, normas e pautas sociais e políticas que desen lexitimidade, legalidade e reforzo á clase social que (talvez por estar escrito nas estrelas tamén) debía asumir con toda a consciencia a dirección da sociedade. Non é a Condesa unha aristócrata máis, por moito que figure, como dixemos, nos círculos de maior alcurnia de Madrid. É unha muller moderna, que xulga que a aristocracia debe ser cultivada e intelixente para exercer de verdade o seu papel reitor. Admira, por isto, en Franza, os Rothschild, pois, aínda sendo de ascendencia xudea, son mecenas e altruístas protectores das artes e poñen o seu rico patrimonio ao servizo do público. Non procura só alternar cos seus pares senón ser recoñecida (a excepción naquel público) como a escritora por antonomasia. O mérito, pois, que se autoatribúe, é duplo. Ela traballou toda a vida para consolidar un sistema de ideas, valores, normas e pautas sociais e políticas que desen lexitimidade, legalidade e reforzo á clase social que (talvez por estar escrito nas estrelas tamén) debía asumir con toda a consciencia a dirección da sociedade. De onde é a escritora? A escritora é galega, para máis señas, e por moito que viva, se relacione e estabeleza en Madrid o seu centro biográfico e profisional, na Galiza é onde está a fonte da riqueza familiar, onde se debe voltar non só para a vixilar senón para descansar dos trafegos capitalinos, repoñer forzas nos balnearios, acopiar do natural abundante materia prima convertíbel en literatura e erguer, en fin, un soberbo monumento a ela mesma e a súa familia, ao converter a Granxa de Meirás nunha mansión con pretensión e trazas de castelo (nunca foi nen pareceu pazo) que rubricase o brillo da súa xinea, agora felizmente ratificada. A este afán dedicou anos até que estabeleceu nela o seu palacio particular, onde acudiron e foron convidados todos cantos persoeiros españois visitaban a Galiza e dela foron hóspedes. Misión cumprida: obxectivo Madrid, realizado; imprescindíbel na súa terra natal, como monarca intelectual en exercicio. Aquela Coruña que a comprimía e afogaba, por provinciana e sen aspiracións, rende, porén, axiña as honras que a filla tan elevada correspondían. Da rúa Tabernas a Madrid, pasando por media Europa, e cerrando o círculo no emblema maior da súa estirpe, feito pedra monumental, onde, contravindo o seu desexo, non foi soterrada. ¿O feminismo de que fai gala, como defensa racional de muller independente, como necesidade individual e como apoio instrumental da súa propria carreira, verase afectado pola ríxida estamentación social que predicou sen fisuras como modelo de organización política? ¿El terá algo a ver este percurso vital coa súa mentalidade social, coa súa visión da Galiza? Por esa Galiza do XIX transitan e traballan personalidades como as de Rosalía de Castro ou Murguía. Non vou caír na tentación de, aproveitando que o Miño pasa por Lugo, me estender no estudo de Rosalía de Castro. Teño escritos e publicados uns cantos centos de páxinas sobre a nosa escritora fundacional, e quen quixer poderá lelas, se o xulgar útil. Si é forzoso analisar que retrato biobibliográfico compuxo EPB da inauguradora da literatura galega contemporánea, porque el é semente que deitou abondosos froitos manipulados e empequenecedores. ¿O feminismo de que fai gala, como defensa racional de muller independente, como necesidade individual e como apoio instrumental da súa propria carreira, verase afectado pola ríxida estamentación social que predicou sen fisuras como modelo de organización política? Mais non adiantemos acontecementos. A grande avantaxe do estudo da personalidade e da obra inmensa e heteroxénea de EPB é, sen dúbida, a súa elocuencia, a naturalidade con que, segura de si e dos seus ditames, prodigou sentenzas, opinións, valoracións e castigos. Unha preclara intelixencia, unha vontade indesmaiábel de traballo e de intervención pública, un afán por se personar en todos os espazos marcados polo monopolio masculino... farán dela unha empresaria de si mesma, ao servizo da súa carreira e, como finalmente lle é recoñecido, porque nas estrelas estaba escrito, co carimbo nobiliar merecido por berce, por familia e por traballo cultural. Non coñeceu a España do seu tempo, desde logo, servidora letrada máis entregada e leal. *** Nas páxinas que seguen tentamos responder a dúas constantes na súa personalidade e obra sen as cais ambas son inintelixíbeis: a Galiza e as mulleres. Coidamos que é unha necesidade que tantas veces botamos en falta na crítica pardobazaniana: coñecer o XIX galego na súa especificidade, na súa historia, antes de considerar que a Galiza recollida na obra de EPB é un documento notarial. Non resistimos a tentación de nos facer eco dunha advertencia repetida nestes tempos por parte de estudiosos-as ou simples encomiastas da escritora. Hai que ler a Dª Emilia, dísenos. Sabio consello, abofé. Se fose unha compositora musical, cumpriría ouvila e interpretala. Se fose unha artista plástica, contemplala e estudala. Como se trata dunha escritora, cómpre lela. Por suposto. É o que fixemos hai moitos anos e voltamos a facer agora. O caso é que se admitan, en boa lei, leituras diversas e variadas e algunha que outra feita desde unha óptica galega diverxente da que Dª Emilia usou. Razóns de formato editorial deixan fóra das nosas posibilidades de análise moitos aspectos que poderían e merecerían ser tratados. Os dous núcleos de atención son, non obstante, dabondo relevantes como para oferecelos a quen ler na procura de utilidade e contraste, algo necesario de seu en toda empresa ou debate cultural. O meu máis vivo agradecemento ás seguintes persoas que me acompañaron nesta viaxe polo noso pasado, tan distante e, ao tempo, tan determinante, aínda, no noso presente. Por orde alfabética: Marica Campo, Manuel Castelao Mexuto, Manuel Fernández Blanco, Manuel Ferreiro, Xosé Antonio Fraga, María do Carme García Negro, Manuel Platero, Francisco Rodríguez, Olivia Rodríguez González, Elvira Sanz Gómez. A todas elas e eles, obrigada de corazón. E grazas, igualmente, ao excelente editor Henrique Alvarellos por se somar desde o primeiro momento ao proxecto e edición deste libro.


A ex-conselleira de Facenda, aposta persoal de Feijóo xa en 2015 e que contou cunha intensa campaña de apoio desde a Xunta, deixa novamente descabezado o PP de Vigo, do que era a súa presidentaElena Muñoz, candidata do PP ás municipais en Vigo o pasado domingo e hai catro anos, vén de presentar a súa dimisión dos seus cargos no partido e non recollerá a acta de concelleira tras non ser quen de superar o 14% nos últimos comicios. Así llo comunicou este sábado aos seus compañeiros en Vigo, cidade na que esta foi a segunda ocasión en que empeorou os resultados dos populares, tras ser en 2015 a aposta persoal de Feijóo para intentar socavar o poder do socialista Abel Caballero, que vén de facerse co 67% dos votos.Funcionaria de carreira, Muñoz foi nomeada conselleira de Facenda en xaneiro de 2012 en substitución da primeira titular desa área con Feijóo, Marta Fernández Currás, que viña de asumir o cargo de secretaria de Estado de Facenda no Goberno de Rajoy. Tres anos despois, en febreiro de 2015, Feijóo elixiu a Muñoz como a súa aposta persoal para enfrontarse a un Caballero que daquela aínda non contaba con maioría absoluta. Tanto en 2007, cando Caballero chegou á alcaldía de Vigo, como en 2011, o PP, con Corina Porro, foi o máis votado con 13 concelleiros, pero con Muñoz baixou primeiro a 7 e agora a 4Nas municipais de 2007, as primeiras tras as que gobernou Caballero, o PP, coa ata daquela alcaldesa Corina Porro á cabeza, mantívose como primeira forza, con 13 concelleiros fronte a 9 de Caballero, obrigado a pactar co BNG. Tras catro anos de goberno do socialista, en 2011, tamén con Corina Porro, o PP mantívose cos mesmos 13 concelleiros fronte a 11 do PSOE, novamente obrigado a pactar. Porén, en 2015, co partido en Vigo en mans do histórico número 2 Chema Figueroa, a candidata Muñoz non foi quen de manter aquela situación e o PP foi amplamente superado por Caballero, que subiu a 17 edís deixando os populares en 7. A segunda oportunidade que tivo Muñoz o pasado domingo afundiu aínda máis o PP en Vigo, ata os 4 concelleiros. E iso malia contar, tanto en 2015 como agora, co apoio da Xunta, que despregou unha intensa campaña de respaldo á candidata popular desde as institucións. Agora, Muñoz deixa novamente descabezado o PP de Vigo, do que era a súa presidenta desde 2016. Naquel momento loitaron por facerse co control do partido Muñoz, co respaldo de Feijóo, e o tamén ex-conselleiro Javier Guerra, gañando a primeira por 420 a 320 votos, resultado que reflectiu a división existente no PP a nivel local. O segundo acabou coqueteando con Ciudadanos mentres que mesmo no bando gañador hai voces veteranas críticas co intervencionismo desde Santiago, que presumiblemente volverá tomar o control da formación a través dunha xestora ata que se celebre un novo congreso.


Summary: A Plataforma Galega en Defensa da Universidade Pública incide en que unha universidade privada "entra a romper un Sistema Universitario Galego (SUG) totalmente público".

A Plataforma Galega en Defensa da Universidade Pública emitiu un comunicado para facer público o seu rexeitamento á decisión do Ministerio de Universidades "de informar favorabelmente a creación da primeira universidade privada galega". O informe do Ministerio, afirma, "favorece a vontade da Xunta de entregarlle a Abanca un novo agasallo en forma de universidade privada que entra a romper un Sistema Universitario Galego (SUG) totalmente público". "A decisión do Ministerio dirixido por Castells implicou o ditame favorábel da Conferencia Xeral de Política Universitaria, reunido na tarde do día 25; un ditame que ten carácter preceptivo antes de que o Parlamento Galego continúe coa tramitación da Lei que daría lugar, coa maioría absoluta do Partido Popular, á autorización definitiva desta nova universidade privada". As organizacións sindicais, profesionais e estudantís que fan parte da Plataforma Galega reiteran o rexeitamento e crítica "ao proceso iniciado polo goberno Feixoo, en contra das tres universidade públicas que conxuntamente se pronunciaron na defensa do carácter público dos estudos superiores". Sostén a Plataforma na visión desta iniciativa privada da educación, "e especialmente nos estudos superiores", coma "un nicho de mercado, un negocio, para as empresas que nas últimas décadas se foron instalando por todo o Estado, aproveitando as limitacións e os recortes nas universidades públicas impostos por diferentes gobernos". Sosteñen desde a Plataforma que "a ampla oferta académica do SUG, cunha importante especialización nos diferentes campus, responde perfectamente a demanda existente e onde non chega é simplemente polas limitacións fixadas pola Xunta". A día de hoxe, apontan, xa existe colaboración do tecido empresarial galego con proxectos de investigación das universidade públicas. "A irrupción dunha universidade privada é un paso que pode romper moitas destas iniciativas. A proposta presentada por Abanca, centrada nunha oferta de titulacións en ámbitos como o xurídico-social ou de enxeñaría-arquitectura, teñen xa unha cumprida oferta no campus públicos do país".


O sucedido no recente 8 de Marzo foi a confirmación da extraordinaria vitalidade demostrada un ano antes nas masivas mobilizacións convocadas polas organizacións feministas. Tal circunstancia provocou o nerviosismo e a máxima belixerancia nos grupos políticos e nos opinadores mais conservadores.Por iso, conviría rescatar algunhas evidencias. Máis alá das diferentes orientacións que habitan no seu interior, feminismo é un termo que se identifica coa loita das mulleres por conseguir os seus dereitos. No ámbito do Estado español, o movemento feminista naceu e colleu forza na década dos 70 do pasado século. O feminismo é, en primeiro lugar, un movemento reivindicativo e de denuncia. Dende esta perspectiva, expresouse de xeito inequívoco e claro: no século XX, as mulleres non gozaron dos mesmos dereitos nin da mesma consideración social que os homes. O seu papel estivo restrinxido, en liñas xerais, ao de esposa (subordinada) e nai, coidadora do fogar, e a súa implicación na vida pública, na actividade produtiva e na actividade cultural estivo limitado polo seu rol principal de esposa e nai e escurecido por unha visión masculina da historia. E todo iso nun marco no que a heterosexualidade é norma, apenas cuestionada, que define os límites nos que as mulleres – e os homes– verán transcorrer as súas vidas. Esta situación implica, ademais dunha violación flagrante de dereitos humanos, a imposibilidade de que as mulleres acaden unha plena realización persoal e unha verdadeira autonomía e, ademais, sométeas ao risco de sufrir a violencia por parte de quen teñen unha posición de dominio sobre elas (pais, maridos, xefes...).Na nosa contorna xeográfica mais próxima é constatábel que a posición das mulleres experimentou significativos avances, froito da loita feminista, do desenvolvemento das ideas democráticas, da mellora das condicións de vida dun número importante de persoas, da reflexión e dos cambios de actitude rexistrados no universo masculino, da irrupción na vida social, cultural, produtiva e política de moitas mulleres, da súa meirande independencia económica e autonomía persoal... Porén, resulta indiscutíbel que aínda hai un longo camiño pendente para ser percorrido. Son moitas as mulleres que non acadaron estes avances ou que lles chegaron de xeito insuficiente. Aí están o desemprego feminino endémico, a precariedade do traballo, a fenda salarial, a feminización da pobreza. Estamos aínda lonxe da autonomía económica das mulleres e da equiparación salarial.O medre de grandes bolsas de marxinación social, como as das inmigrantes ou as das mulleres que exercen a prostitución, amosan que os máis elementais dereitos humanos son alleos a moitas delas. Se ben o acceso das mulleres a postos relevantes no mundo profesional, económico e político mellorou, as cifras son teimosas e a desigualdade é moi contundente aínda nos campos de meirande peso social e económico. As ideas conservadoras sobre o lugar que deben ocupar na familia e a resistencia masculina a adoptar un papel máis activo no traballo doméstico, así como a atención a nenos e anciáns, seguen a supoñer un imporante atranco para a realización das mulleres. A violencia é unha manifestación extrema da opresión e o menosprezo que sofren tantas mulleres de xeito cotiá no noso mundo. A norma heterosexual imposta e, xa que logo, a homofobia, seguen marxinando e negando dereitos lexítimos ás persoas que manifestan unha opción sexual diferente.Os movementos sociais expresan as ideas, as reivindicacións ou os desexos de cambio dunha parte da sociedade, asentándose fóra das institucións políticas. Os movementos sociais actuaron repetidamente como unha fonte promotora da mudanza social e política. Até os anos sesenta do século XX o movemento sindical foi o máis masivo e estábel. A partir de entón, apareceron con forza os chamados novos movementos sociais, que foron ampliando o seu campo de actuación a esferas distintas das que abranguía até ese momento o movemento sindical (a produción, a organización do traballo, a seguridade social, as remuneracións salariais,... ). Os novos movementos viñeron ocupándose dos dereitos das mulleres, da paz mundial, da defensa dos recursos naturais, da solidariedade cos países menos desenvolvidos, da loita contra a pobreza...Os éxitos das mobilizacións do 8-M colocaron enriba da mesa unha vella polémica: cal debe ser a relación entre as organizacións feministas e os partidos políticos? As primeiras están condenadas a ser apéndices dos segundos? Deben aceitar un papel subalterno nos procesos de confrontación que se desenvolven no espazo da política? O comezo inmediato dun novo ciclo electoral multiplicou o interese ou o desacougo entre os dirixentes das formacións partidarias por mor do posíbel impacto nas urnas das masivas manifestacións rexistradas nas rúas.Despois do 28 de Abril e do 26 de Maio poderemos facer consideracións mais concretas sobre o "efecto feminista" nesas citas. Mentres, os partidos poden clarexar o alcance concreto dos seus compromisos coas demandas formuladas polas organizacións que foron quen de convocar a millóns de persoas nos últimos meses en defensa da igualdade e da dignidade das mulleres.


Summary: O catedrático emérito da USC Francisco Díaz-Fierros (Vilagarcía, 1941) ten coordinado múltiples volumes sobre as causas e consecuencias dos incendios forestais na Galiza, o máis recente, 'Unha nova xeración de lumes? Actas do coloquio galaico-portugués sobre incendios forestais', editado polo Consello da Cultura Galega en 2021 coa participación de persoas expertas da Galiza e Portugal.

—Nas súas publicacións ten sinalado o factor humano como a principal causa dos incendios, algo que vai máis aló da piromanía e se centra, sobre todo, no desartellamento do sector agroforestal galego. Que consecuencias tivo este abandono?A desarticulación do sistema tradicional comezou nos anos 60 coa emigración. O campo non tiña capacidade para soster toda a poboación que vivía alí e o nivel de vida das cidades tamén achegaba expectativas que alí non se producían. Moitos camiños desapareceron por mor da vexetación, por exemplo o mato, que na zona atlántica ten unha capacidade de crecemento impresionante debido ao clima. Todo isto no seu conxunto fai que o monte se converta nun hábitat coa máxima combustibilidade que arde cando hai un descoido ou un fenómeno natural como a tormenta deste verán; é un perigo latente. 598.322 hectáreas de monte están a mato —Menciona tamén o antigo debate sobre a pertinencia das especies pirófitas —con esencia ou resinas inflamábeis que axudan a propagar o lume— nos montes galegos.Hai moitas visións do monte e unha delas é naturalmente a do propietario, que quere tirarlle un rendemento económico. Para iso búscalle unha produtividade, a capacidade de xerar cartos non a moi longo prazo. Primeiro veu o piñeiro, hai uns 200 anos, e logo o eucalipto, no século pasado, cun único fin produtivista, que está ben, mais obviamente hai que limitar e ordenar para buscar tamén outros usos do monte non necesariamente produtivistas. Hai rendibilidades a medio prazo e outras a longo que cómpre compaxinar. —Como podemos, pois, compaxinar eses usos do monte?Non todas as terras teñen a mesma capacidade, unhas son máis axeitadas para especies de medre rápido, como o eucalipto, e outras son para especies tradicionais, como carballo e castiñeiro, que teñen máis exixencias de auga e outros elementos que o eucalipto ou o piñeiro. Hai que delimitar claramente cales son as potencialidades e os problemas derivados que poden vir. Non se pode illar, que é un erro que se comete moitas veces, a masa forestal do sotobosque, como o mato que medra baixo as árbores. O conxunto pirófito é o ecosistema, e neste senso cómpre lembrar que a gran maioría dos incendios comezan no mato. Existe esta primeira fonte de combustibilidade e logo prodúcese unha transmisión vertical, que vai do mato ás copas, e outra horizontal, cara adiante. Un estudo que fixo un equipo internacional após os tráxicos sucesos de Pedrógão (Portugal) concluíu que a especie que menos arde cando o mato está ben xestionado é a tradicional, o carballo. Pero nun escenario co mato mal xestionado con carballo ardería máis que o eucalipto co mato ben xestionado. Por iso cómpre traballar co conxunto pirófito. O fogo de Verín puido ser provocado por artefactos lanzados desde un dron —Que pasos deben dar as administracións para avanzar na ordenación dos montes e contribuír á prevención de incendios?Desde logo, a iniciativa privada non vai ir por aí, polo que é a Administración a que ten que actuar con decisión, algo que non é sinxelo. Hai moitos estudos que apuntan á concentración de terras, por aí deberiamos tirar. As comunidades de montes poderían ser un núcleo importante; se ben é certo que a maioría funcionan ben, outras non, así que habería que 'revitalizalas' e que o espazo que xestionasen do monte servise de exemplo. E a Administración ten que buscar un ordenamento racional e con bastante perspectiva de futuro, porque tampouco podemos ordenar a catro anos vista. Hai especies que necesitan centos de anos para desenvolverse e iso obriga a organizar e artellar a estratexia no medio e longo prazo, non podemos facer políticas curtopracistas porque no monte iso non vale para nada. As consecuencias da desorde urbanística A voracidade das chamas calcinou o pasado xullo a aldea de Vilar, en Folgoso do Courel. As vivendas achábanse a escasos metros da masa forestal ao non contar coa faixa de 50 metros de cortalumes que exixe a lexislación vixente. A norma, precisa Díaz-Fierros, quedou "nas mans dos concellos" e "non se lle deu a axilidade que debía ter unha medida tan importante", o que provocou que en moitos casos non se cumprise. O lume arrasa todas as vivendas do núcleo do Vilar, no Courel "Houbo unha desorde urbanística enorme, hai estudos que din que case a metade das edificacións galegas dos últimos dez anos fixéronse na interfase urbano forestal [espazo no que o bosque conecta coas zonas edificadas] e iso aumenta o risco. Tradicionalmente moitos lugares tiñan un espazo dedicado á agricultura arredor das casas que facía de cortalumes, e iso practicamente desapareceu. Mais o principal factor foi esa desorde urbanística", sostén.


Summary: Oito de cada dezconcellos beneficiados polos convenios de Presidencia son do PP, así como sete de cada dez que recibiron os convenios de Augas de Galicia; denuncian as socialistas no Parlamento da Galiza.

A Xunta deixou sen executar 100 millóns de euros dos convenios e subvencións previstos nos orzamentos para so concellos galegos. Denunciouno no parlamento a portavoz de Facenda e de Política Municipal do PSdeG, Begoña Rodríguez. A parlamentar puxo en dúbida o reparto das axudas que si se executan, indicando que a inmenda mayoría dos concellos beneficiarios, oito de cada dez, son do PP. En 2018, o último co exercicio contable pechado, a Xunta deixou sen executar 54,5 millóns de euros destinados ás corporacións locais, que se suman aos 43 millóns de euros do ano 2017. Un total de 100 millóns, indica a deputada, que a Xunta deixa de entregarlle a uns concellos nos que "o seu problema máis grande é o financiamento, e que durante a crise foron os que evitaron a exclusión económica e social da cidadanía". Afirmou Rodríguez que 9 de cada 10 concellos que recibiron os 2,7 millóns do Plan de Infraestruturas Rurais foran do PP. E que o mesmo sucede cos 13 millóns do Plan Hurbe, onde 94% dos concellos receptores eran do PP; ou cos 2,5 millóns de subvencións de Presidencia en réxime de concorrencia non competitiva e onde 8 de cada 10 concellos beneficiarios eran tamén do PP. Engadiu que 8 de cada 10 concellos beneficiados polos convenios de Presidencia durante todo 2018 eran do PP, así como 7 de cada 10 concellos que recibiron os convenios de Augas de Galicia.


Summary: O Regulamento da Cámara establece que os plenos serán "públicos" como norma xeral e non especifica os criterios para autorizar o acceso de persoas convidadas

"As sesións do pleno serán públicas". É o principio xeral que establece o Regulamento do Parlamento de Galicia, norma xeral da institución, para regular o acceso ás xuntanzas do lexislativo galego. Redactado a comezos dos anos 80, este principio referíase, obviamente, á posibilidade de que a cidadanía accedese ás sesións plenarias e non a que puidesen ser seguidas por Internet, como é posible facer na actualidade. No mesmo artigo o Regulamento presenta unha serie de "excepcións" vinculadas cos temas a tratar en cada pleno, pero nunca coa posibilidade de que se produzan incidentes, na que a actual presidenta da Cámara, Pilar Rojo, xustifica o seu veto a que os grupos políticos conviden a quen consideren oportuno. Nos supostos excepcionais o Regulamento explica que non serán públicas as sesións do pleno nas que "se traten cuestións que atinxan ao decoro da Cámara ou dos seus membros, ou da suspensión dun deputado" ou "cando se debatan propostas, ditames, informes ou conclusións elaborados no seo da Comisión do Estatuto dos Deputados", órgano que pode tratar datos persoais dos parlamentarios e parlamentarias. Aínda existe un terceiro suposto, "cando o acorde o pleno por maioría absoluta dos seus membros, por iniciativa da Mesa do Parlamento, da Xunta, de dous grupos parlamentarios ou da quinta parte dos membros da Cámara. En calquera caso, ese carácter "secreto" sería só para unha sesión concreta, e non para os plenos en xeral. A normativa dálle á presidenta a posibilidade de actuar no caso de incidentes, pero non estipula a aplicación de medidas 'preventivas' de carácter subxectivo Tampouco hai referencia ningunha á guerra preventiva contra eventuais incidentes nos artigos do Regulamento dedicados á "orde dentro do recinto parlamentario", nos que si se lle confire á persoa titular da Presidencia a autoridade de "velar polo mantemento da orde dentro de todas as dependencias do Parlamento", se ben este precepto se desenvolve para explicar que quen ocupe o cargo que agora ostenta Pilar Rojo pode poñer en marcha "as medidas que considere pertinentes" no caso de que se produzan altercados, "incluída a de poñer á disposición xudicial as persoas responsables". Así as cousas, a normativa detalla que "calquera persoa que no recinto parlamentario, en sesión ou fóra dela, promover desorde grave coa súa conduta de obra ou palabra será inmediatamente expulsada". No caso "das sesións públicas", isto é, dos plenos, á presidenta correspóndelle "velar polo mantemento da orde nas tribunas" e "os que nestas desen mostras de aprobación ou desaporibación, perturbasen a orde ou faltasen á debida compostura serán inmediatamente expulsados do pazo por indicación da Presidencia, ordenando, cando o estime conveniente, que os servizos de seguridade da Cámara levanten as oportunas dilixencias por se os actos producidos puidesen ser constitutivos de delito ou de falta". Neste contexto, todo semella o indicar que no espírito da norma elaborada polos primeiros lexisladores e lexisladoras da autonomía estaba dotar á Presidencia da capacidade para procurar a orde en caso de desorde e para promover sancións contra as persoas responsables. O que non parece que estivese presente na base regulamentaria é a aposta por regular o acceso ao Parlamento baseándose na posibilidade subxectiva de que as persoas convidadas poidan provocar incidentes, toda vez que quen os provoca unha vez xa non pode ser obxecto dun novo convite. Regulamento do Parlamento de Galicia


Summary: O deputado de Mobilidade e Espazo Público, Uxío Benítez, lembrou que a nova norma da DGT, a aplicar a partir de maio, xa contempla ese límite nos cascos urbanos.

Os considerados 'Concellos Ágora' van seguir de maneira inmediata as mesmas normas que as chamadas 'Cidades 30' no que ao tráfico se refire. A Deputación de Pontevedra lembrou hoxe nun encontro con representantes destes municipios que deben limitar a velocidade a 30 quilómetros por hora. O deputado de Mobilidade e Espazo Público, Uxío Benítez, explicou que esta restrición vai ser nos núcleos urbanos. A iniciativa foi ben acollida pola representación dos 43 municipios (dos 49 que forman a Rede Ágora) que participaron na reunión de traballo telemática. De feito, esta norma de tráfico xa vai ser de uso obrigado polo novo Regulamento de Circulación da Dirección Xeral de Tráfico, que entra en vigor o próximo mes de maio, e así hai unha adaptación previa sen que os prazos se boten encima das administracións locais. "Nós queremos ir por diante e cambiar de inmediato", comentou Benítez. Ademais, incidiu en que hai un compromiso de todos para que nas plataformas únicas de convivencia de vehículos e peóns se fixe unha velocidade máxima de 10 km/hora. Unha vez se estabelezca esta última idea cumprirase o principio número 6 do 'Decálogo Ágora' sobre os espazos seguros. Desde o punto de vista do deputado, é fundamental que haxa máis sensibilidade nas contornas dos centros escolares. Para iso instou ás e aos representantes municipais a modificar as súas ordenanzas de mobilidade e incluír as zonas a 10 por hora dunha maneira explícita. "A nova lei di 20 km/h para zonas de convivencia, pero nós defendemos os 10 km/h e aspiramos a que a futuro se recolla tamén así na norma. Queremos que nas nosas vilas só teñan 30 e 10 de velocidades máximas", rematou. Para a implantación destes cambios, a Deputación ofreceu aos municipios a axuda do persoal técnico da Rede Ágora e o da Rede de Cidades que Camiñan, á que está adherida a institución provincial.


Summary: CRÓNICA DENDE O BRASIL O candidato da ultradereita celebrou o seu achegamento á vitoria en primeira quenda entre insinuacións de fraude electoral. Haddad, do PT, asegura sentirse "desafiado pelos resultados, que nos fazem atentar para os riscos que a democracia corre" Eleccións no Brasil: ultradereita, esquerda doente e mulleres combativas

Eleccións no Brasil: ultradereita, esquerda doente e mulleres combativas CRÓNICA DENDE O BRASIL A escasos minutos das nove da noite o Tribunal Superior Electoral (TSE) anunciaba, cun 95,57% dos votos escrutados, que Brasil tería segunda volta na contenda electoral para presidente da república entre o candidato ultradereitista, Jair Bolsonaro, cun 46,21% dos votos, e o petista, Fernando Haddad, cun 28,97%. Con 147.302.357 electores chamados ás urnas, nun país onde votar é obrigatorio para as persoas que teñen entre 18 e 70 anos, a grande sorpresa da xornada foi a brusca mudanza na intención de voto nos últimos momentos que favoreceu a Bolsonaro e que case resolve as eleccións na primeira volta. As enquisas das últimas semanas non se enganaron en sinalar a tendencia: un Bolsonaro de ascenso meteórico que polarizaría o escenario político e só deixaría espazo para o PT nun segundo lugar. Tras prometer ao seu electorado que ganaría en primeira volta –isto é obter o 50% do total dos votos máis un-, o ex-militar reformado puxo en apuros aos partidos e ao electorado de esquerdas. A piques de cumprir a súa promesa e cun 53,49% de votos escrutados, o líder do PSL, rozou a maioría, durante varios minutos, situándose cun 49,02% dos votos totais. A tensión podíase sentir nas caras do equipo de campaña de Haddad, que xunto co candidato, seguiron os resultados nun hotel en São Paulo. O alivio só chegou cando os petistas coñeceron que os datos eran fundamentalmente dos estados do sur -rexións onde o PT saca peores resultados- e aínda quedaban por contabilizar os votos do Nordeste -que representa case un cuarto da poboación e é tradicionalmente petista-. Nun dos peores escenarios posibles, aínda había espazo para a esperanza. A grande sorpresa da xornada foi a brusca mudanza na intención de voto nos últimos momentos que favoreceu a Bolsonaro e que case resolve as eleccións na primeira volta Tras coñecer os datos oficiais, o controvertido candidato do PSL rexeitou realizar unha comparecencia pública que tiña comprometida ante os medios de comunicación, para se conectar ao Facebook Live e agradecerlle ao vivo aos seus numerosos seguidores os votos recibidos. Tamén lles pediu que se continuaran a mobilizar até a segunda quenda. "Nós temos como mudar o destino dessa nação, mas todos vocês que estiveram comigo nesse momento vão ter de continuar mobilizados até o dia 28 de outubro", afirmou. Suscitando dúbidas novamente sobre o sistema de urnas electrónicas e vinculando os supostos fallos de dita tecnoloxía á súa non elección na primeira volta, asegurou que "vamos juntos ao TSE exigir soluções para isso que aconteceu agora e não foi pouca coisa" e engadiu que "se tivesse confiança já teríamos o nome do futuro presidente da República." Posteriormente unhas 50 persoas presentáronse diante das dependencias do TSJ para protestar contra o que consideraron "fraude electoral". Non se esqueceu de facer mención á diminución do estado e á privatización de empresas públicas, promesas electorais que nas últimas semanas lle fixeron ganar numerosos adeptos. O ultraconservador quixo rematar a súa intervención agradecéndolle a deus o resultado. "Acredito em Deus, acredito em vocês e acredito no nosso Brasil. Meus quase 50 milhões -número de votos recibidos-, muito obrigado mais uma vez. Estamos juntos. Até a vitória, se Deus quiser". Acto do PT tras ser publicados os resultados da primeira volta / PT O candidato do PT chama á unión das demais forzas para combater a ultradereita e di sentirse "desafiado pelos resultados, que nos fazem atentar para os riscos que a democracia corre" Pola súa banda Haddad, nun claro chamamento á unión das demais forzas políticas para combater o asombroso aumento da ultradereita asegurou sentirse "desafiado pelos resultados, que nos fazem atentar para os riscos que a democracia corre" e asegurou que mesmo ve perigar "o pacto da constituição de 1988". Ademais, en alusión ás medidas que pretende desenvolver o ex-militar, asegurou que "nossas armas na campanha do segundo turno são os argumentos: nós não portamos armas". O petista tentará agora contar cos apoios de Ciro Gomes (PDT), que quedou en terceira posición cun 12,47% dos votos, Marina Silva (Rede) cun 1% e Gulherme Boulos (PSOL) cun 0,58%. Tras ser derrotado, Ciro fixo alusións ao risco que supón Bolsonaro para a democracia pero non confirmou aínda o seu apoio a Haddad, en boa medida polo seu anterior desencontro con expresidente Lula. "Não posso demorar uma semana, não. Costumo decidir as coisas assim, mas agora eu represento um conjunto muito grande de forças. Então, quero anunciar por mim. O meu espírito é fazer o que fiz a vida inteira: lutar em defesa da democracia e contra o fascismo" afirmou. Destas afirmacións extráse unha declaración de intención que moi probablemente leve ao pedetista a apoiar ao PT na segunda volta. Marina Silva pola súa parte, evitou posicionarse sobre a segunda quenda asegurando que "independente de quem seja o vencedor, nós estaremos na oposição" e deixando á asemblea do partido tomar a decisión. As próximas horas serán decisivas para mobilizar a un electorado que mira aos políticos baixo lupa despois dos numerosos casos de corrupción. As receitas tradicionais xa non son benvidas nun país que, despois da crise económica, perdeu a esperanza e volveuse descreída. Moitos brasileiros xa non buscan un político ao que seguir. Prefiren ter un mesías no que crer. Como dogma de fe. Sen cuestionamentos. Ese home é Bolsonaro. Para todos os demais, queda a defensa da razón, dos instrumentos democráticos ou dos dereitos adquiridos na historia. Pero en momentos de crise existencial, a psicoloxía política e a atracción soen ser máis poderosos. Sexa como for, o vindeiro 28 de outubro decidirase o final da contenda. Xornada de longas colas e Fake News A maioría das informacións falsas da xornada electoral pretendían fomentar a confusión entorno as urnas electrónicas para xerar sensación de fraude En numerosos estados a xornada electoral transcorreu entre longas colas debido á instalación de sistemas biométricos de verificación da identidade e a redución das zonas electorais que relentizaron o procedemento. En Salvador de Bahía, Paulo Linhares, queixábase da nova metodoloxía asegurando que levaba case dúas hora agardando."Tem que fazer ajustes para a próxima eleição" aseguraba. No mesmo colexio electoral, unha familia tivo que subir no aire á avoa en cadeira de rodas por non existir infraestruturas axeitadas para as persoas co mobilidade reducida. Esta situación repetiuse en numerosos puntos da xeografía brasileira. Outra das novas da xornada, foi a irrupción de numerosas fake news que comezaron a espallarse polas redes sociais e Whatsapp e que principalmente beneficiaban a Bolsonaro. Xa ao longo da campaña, as noticias falseadas e os perfís falsos tiveron unha gran relevancia provocando unha situación de infoxicación entre o electorado. Facebook chegou a pechar unhas 300 contas. A maioría das informacións falsas da xornada electoral pretendían fomentar a confusión entorno as urnas electrónicas para xerar sensación de fraude, ou cambiar a dirección do voto do electorado. A presidenta TSE, Rosa Weber declaraba hoxe que "essas notícias falsas se dirigem contra a credibilidade da Justiça Eleitoral e, consequentemente, se voltam contra a democracia e as instituições. Temos de identificar quem as está propagando com a maior serenidade possível". Para a ministra a propagación destas informacións son unha "total irresponsabilidade".


Summary: As dúas primeiras semanas de Joe Biden na Casa Branca trouxeron importantes cambios no eido diplomático a respecto do seu predecesor, que se resumen no desexo expresado polo novo presidente de recuperar o liderado mundial dos EUA. Pau e cenoria, multilareralismo e Exército, serán as súas ferramentas.

Tres grandes tradicións de pensamento engloban as múltiples correntes na política internacional. Diferéncianse unhas das outras na forma en que conciben a sociedade en termos de soberanía, diplomacia, guerra e lei. O británico Martin Wight (1913-1972) chamounas realismo, racionalismo e revolucionismo, mais tamén son coñecidas polos filósofos que as inspiran: hobbesiana (ou maquiaveliana), grociana e kantiana. Mentres que o revolucionismo aspira a unha auténtica sociedade internacional, de cooperación entre individuos e pobos, para as outras dúas correntes o Estado é a unidade chave e céntranse no aquí e agora. O fin dos realistas é maximizar o poder e ven o resto de Estados como competidores, polo que a seguridade é un concepto central, e o interese nacional guía as políticas. Donald Trump e os seus "America First" e "Make America Great Again" entrarían neste paradigma, onde ademais a moral é líquida, depende do momento e do lugar e, como recolle O Príncipe de Maquiavelo, "a prudencia é o único límite moral". Joe Biden non é hobbesiano. Porén, tampouco é kantiano. As súas medidas en política internacional nos primeiros 15 días como presidente dos EUA van na liña do debuxado polos seus antecesores do Partido Demócrata no cargo, principalmente Barack Obama, con quen foi vicepresidente. A nova Casa Branca responde á tradición inspirada en Hugo de Groot, a racionalista, que o propio Wight identificaba como "a visión do establishment internacional". O racionalismo considera que a humanidade comparte uns mínimos intereses comúns, polo que a negociación é a dinámica predominante e ponse énfase nos tratados, nas normas e nas institucións internacionais. Acredítase no multilateralismo do que se arredou Trump. Biden, no primeiro día no cargo, asinou dúas decisións simbólicas neste sentido: o reingreso na OMS, onde EUA se comprometeu a colaborar coa iniciativa Covax para levar vacinas da Covid aos países menos desenvolvidos; e o regreso ao Acordo de París ─tamén no marco da ONU─ contra o cambio climático. A crenza na negociación levouno o 26 de xaneiro a anunciar o restabelecemento dos programas de asistencia a Palestina así como retomar os contactos diplomáticos, algo que se concretou esta mesma semana cunha xuntanza dun alto cargo do Goberno palestino con Hady Amr, responsábel do Goberno dos EUA para asuntos palestinos e israelís. Case ao mesmo tempo, o Goberno israelí de Benjamin Netanyahu ─que ten unha concepción hobbesiana da política─ respondía coa demolición dunha aldea en Cisxordania que daba vivenda a 61 palestinos. Rusia, vello inimigo Porque o intervencionismo é característico da tradición racionalista que encarnan os Gobernos demócratas. Moeda, porén, de dúas caras: diplomática e militar. "EUA está de volta", sinalaba na quinta feira Biden nun discurso á comunidade internacional. Alí remarcou o desexo de liderar a diplomacia global, que no caso dos EUA esténdese a través do maior Exército do mundo. Así foi que mandou un duro mensaxe a Rusia. Tras felicitarse pola prórroga do tratado Start, sinalou: "Deixei claro ao presidente [de Rusia, Vladimir] Putin, dunha forma moi diferente ao meu predecesor, que os días en que os EUA pasaban por alto as accións agresivas de Rusia, interferindo coas nosas eleccións, con ciberataques, envelenando cidadáns [en referencia ao caso do opositor ruso, Aleksei Navalni], acabáronse". Os mandatarios falaron a semana pasada. As duras palabras foron acompañadas de feitos. Biden paralizou a retirada dos 12.000 militares estadounidenses despregados en Alemaña, un dos principais continxentes canda ao do Xapón, estratéxico desde o final da II Guerra Mundial no enfrontamento coa URSS. A decisión é tamén unha declaración de intencións de cara ao reforzamento da OTAN que Trump cualificou de "obsoleta". Un Trump que chegou á Casa Branca prometendo acabar "coas guerras sen fin" de Obama non foi, porén, menos belixerante. Segundo un recente estudo do proxecto "Os Custos da Guerra" da Universidade Brown, "o número de civís asasinados en ataques aéreos internacionais incrementouse arredor de 330% desde 2016, o derradeiro ano do Goberno Obama, a 2019". Trump tamén bateu récords de bombardeos e mortes en Siria e no Iraq, de acordo cos datos recollidos por Los Angeles Times. Biden anunciou a retirada do apoio a Arabia Saudí na guerra do Iemen, onde durante os catro anos de Trump morreron bombardeados 154 civís, incluídos polo menos 28 crianzas, nun total de 230 ataques (o dobre que nos oito anos de Obama), segundo un informe recollido por The Washington Post entre outros medios. Nunha reportaxe de maio pasado, The New York Times argumentaba que Trump ─na máis pura liña hobbesiana─ vía nestes conflitos bélicos unha forma de xerar postos de traballos na industria armamentística dentro dos EUA. Con Biden a maquinaria militar non parará, mais de acordo coas súas primeiras medidas haberá un maior balance entre os chamados poder duro (a coerción) e poder brando (a atracción). Latinoamérica seguirá como 'patio traseiro' Onde Joe Biden si que se manterá a liña de Donald Trump é noutras importantes frontes, a principal China. O novo presidente manifestou en diversas ocasións que manterá a firmeza coa potencia asiática, que demócratas e republicanos ven como ameaza nunha nova Guerra Fría. Tamén a respecto de Latinoamérica parece que pouco mudará. No seu discurso da quinta feira, Biden apenas fixo referencia á rexión, tradicionalmente considerada o 'patio traseiro' dos EUA desde que en 1823 se enunciou a Doutrina Monroe (o principio da política exterior dos EUA de non permitir a intervención das potencias europeas nos asuntos internos dos países do hemisferio americano). En Cuba agardan movementos que dean marcha atrás a catro anos de duras relacións, e a respecto de Venezuela, o Goberno Biden mantén que o presidente Nicolás Maduro é un "ditador".


Summary: Nunha tarde solleira e diante dun café, Guadi Galego (Cedeira, 1974) afronta a fin de xira de O mundo está parado (2016), que fechou na pasada terza feira en Madrid. O seu EP "A bóla de cristal" pon fin ao ciclo de temática continuísta que xa comezara con Lúas de outubro e agosto (2014). No seu último traballo, a autora ofrece cinco temas de creación propia nos que ollar a través da bóla e reflexionar sobre o futuro.

Entre os concertos, visitou lugares que van alén de Galiza, como Madrid. Como valora a música que viaxa fóra das nosas fronteiras, unha que ademais escapa dese trazo 'folclorista' que acostuma funcionar como estereotipo da música galega? Creo que é fácil para algúns xéneros. Por exemplo, a música de raíz fóra de aquí é moi potente porque, ademais, e está mal que o digamos nós, estamos a moito nivel dentro das músicas do mundo. Aquí temos unha calidade alucinante. Despois, está a xente máis específica de rock en galego, que ten cabida nos festivais dese xénero. Logo, está outro tipo de xéneros que nos custa máis porque aínda non nos chegou o momento, ao mellor, de chegar aos sitios ou que se normalice. Nun país normalizado, cantos máis xéneros existan na súa lingua propia, mellor saúde significará para o país a todos os niveis, sobre todo lingüístico e artístico. Custa un pouco, mais son apostas que ás veces hai que facer. Empezou a súa carreira artística con Berrogüetto, para logo pasar xa a levar unha carreira en solitario. Como valora a traxectoria desde que comezou a voar soa? Lembro que o meu primeiro concerto con Berrogüetto foi en decembro de 1997. Foi o punto de inicio da miña profesionalidade na música. Estiven exactamente dez anos, polo que son dez anos máis en solitario, que non foi así exactamente. En 2009 fago Benzón, que é o meu disco de tránsito entre Berrogüetto e a vida seguinte. É un álbum que tiña claro como quería que fose e fíxeno con moitas ganas, mais non o toco en directo porque precisaba descansar. Esa foi a miña grande premisa para deixar Berrogüetto: a necesidade de descanso. Non foi para tocar un disco en solitario, porque despois tamén foi a CadaCanto, que era un proxecto coral, antes de Lúas de outubro e agosto. O balanzo que fago é moi positivo a nivel de público e crítica musical, porque foron discos importantes para min. Non hai tampouco un disco menor, son todos importantes polo que representaron na miña vida. Lúas foi un disco do que a xente gostou moito, quizais porque non había moito así, e era un aire fresco. O mundo está parado tamén tivo boa crítica e o público gostou. Agora con A bola de cristal tamén estou moi contenta. Os EP son considerados moitas veces obras menores. Non obstante, eu vendín moitas bólas de cristal porque a xente, cando é fan, quere ter todo. Aínda que o consumo agora mudou moito. A xente máis moza consome moito en redes: Youtube, videoclips, Spotify… [Podes ler a entrevista íntegra no número 314 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A nova parada do forno 13 e o retraso do Estatuto da Industria Electrointensiva obrigan ao Comité a recuperar as mobilizacións

A pasada semana acodía unha representación de traballadores das fábricas de Ferroatlántica Cee-Dumbría-CCHH á manifestación da industria electrointensiva en Madrid. E este venres 31 de xaneiro, volverán concentrarse, ás 19:30h, diante do Concello de Cee. Así o acordou, por unanimidade, o Comité de Empresa, que tamén solicitou reunión co conselleiro de Industria para abordar a parada de unidades produtivas e instar á elaboración dun plan de viabilidade. A concentración coincidirá co debate e votación no Pleno municipal dunha moción, presentada polo BNG de Cee, para instar o Goberno español á aprobación inmediata do estatuto do consumidor electrointensivo e o Goberno galego a que esixa o preceptivo plan de viabilidade á nova xerencia da empresa de ferroaliaxes. Así mesmo, o comité acaba de solicitar unha reunión, á maior brevidade, co conselleiro de Economía, Emprego e Industria para trasladar a preocupación que existe entre os traballadores e as traballadoras, tras a decisión de Ferroatlántica de parar unidades produtivas na fábrica de Cee. Pedirán a elaboración conxunta dun Plan de viabilidade. Parada do forno 13 O Comité denuncia que Ferroatlántica SAU anunciou a parada do forno 13, alegando a baixa demanda e o alto prezo de produción, mentres se anticipa o arranque doutras unidades produtivas de similares características noutros plantas do estado. Para o comité "esta decisión é consecuencia directa da venda do complexo industrial e das centrais, que deixou as fábricas da Costa da Morte fóra do Grupo FerroGlobe pero supeditadas ás súas directrices, xa que é a compañía de Villar Mir quen establece o custe e a calidade da materia prima e quen marca a cantidade e o custe da produción a mercar". Ante as consecuencias sobre o emprego que poida ter a parada de unidades produtivas e "a incerteza que provoca a falta dunha tarifa industrial estable, predicible e competitiva" (argumento este que utiliza a empresa para xustificar recortes, a pesar de ser tamén produtora de enerxía), o comité "reclama, unha vez máis, á Xunta de Galiza que exerza as súas competencias e obrigue a Ferroatlántica a presentar un plan de viabilidade para garantir a continuidade da produción de ferroaliaxes, o mantemento dos postos de traballo e que se respecte a cláusula esencial de vinculación da actividade das fábricas e da produción de electricidade". NOVAS DO CONFLITO #FERROATLÁNTICA Xaneiro 2020: Traballadores de Ferroatlántica viaxaron a Madrid á manifestación polo estatuto da Industria Electrointensivs. Decembro 2019: Ferroatlántica avisa de que o resultado da poxa enerxética pode provocar unha baixada da produción. Decembro 19: Ferroatlántica reclama unha tarifa eléctrica competitiva para as industrias electrointensivas. Poucas variacións no Comité tralas eleccións sindicais de Ferroatlántica de Cee-Dumbría-CCHH. 17-10-19: A Xunta recoñece que Ferroatlántica si ten que presentar un plan de viabilidade como lle viña esixindo a CIG. 09-10-19: Ferroatlántica: Un novo martes ás portas do Concello de Cee. 02-10-19: A Xunta sobre Ferroatlántica: "O único que aconteceu nas últimas semanas foi unha transmisión de accións".


Summary: Seguimos a preguntarnos como poden acontecer as cousas que acontecen porque a teoría témola máis que clara. Pero non damos relacionado a teoría e a práctica, non damos estabelecido tampouco a relación causa-efecto entre os modelos e referentes nas relacións privadas e os acontecementos que rematan ocupando as páxinas de sucesos dos xornais.

Unha noite que sentei moi tarde a cear, acabei vendo na tele a única peli que atopei que comezaba a esas horas, que viña sendo Tres metros sobre el cielo, adaptación da primeira novela de Federico Moccia, ese iluminado ao que se lle ocorreu comparar as relacións amorosas con fechos e as vontades con chaves que se tiran ao río. Non me decepcionou en absoluto. Agardaba todo tipo de estereotipos sexistas e deume aínda máis. Agardaba todo tipo de estereotipos sexistas e deume aínda máis. Machos alfa, rapazas submisas, frases lapidarias de control e dominación, obxectualización das mulleres, ruptura das mozas cos seus contornos, maltrato ás nais, violencia en xeral Machos alfa, rapazas submisas, frases lapidarias de control e dominación, obxectualización das mulleres, ruptura das mozas cos seus contornos, maltrato ás nais, violencia en xeral... era un contínuum de estímulos visuais e auditivos para crear imaxes e símbolos que despois se reflicten perfectamente nas enquisas que mostran que os adolescentes non detectan as actitudes da violencia de xénero. E logo mostramos sorpresa porque as rapazas digan que ven os celos como un acto de amor, que non falen dunha situación de violencia de xénero senón de problemas sentimentais co seu mozo, que identifiquen os malos tratos grazas ás campañas, pero que non é iso o que lles acontece a elas. Como vai ser iso, se elas só queren ser como as protagonistas de 3MSC?! Esta película, en 2010, foi a de maior recadación do ano, con máis de 1,3 millóns de espectadores, e se xuntamos os espectadores de 2011 falamos de máis de millón e medio de persoas que foron vela aos cines. Non se me ocorre maior normalización da dominación e submisión das mulleres que esta. E con perspectiva de futuro, dirixida ás rapazas novas e con segunda parte, Tengo ganas de ti. Non damos relacionado a teoría e a práctica, non damos estabelecido tampouco a relación causa-efecto entre os modelos e referentes nas relacións privadas e os acontecementos que rematan ocupando as páxinas de sucesos dos xornais Oxalá só fosen estas películas! Son as cancións, son as series de televisión, son os anuncios, son os xoguetes, son as parellas reais, de carne e oso, que seguen a manter e mesmo reforzan os roles de xénero... E seguimos a preguntarnos como poden acontecer as cousas que acontecen porque a teoría témola máis que clara. Pero non damos relacionado a teoría e a práctica, non damos estabelecido tampouco a relación causa-efecto entre os modelos e referentes nas relacións privadas e os acontecementos que rematan ocupando as páxinas de sucesos dos xornais. Os asasinatos de mulleres, as violacións que son non só xustificadas senón aplaudidas, as nenas encerradas na casa para que non as secuestren pederastas nos parques e as normas de bo comportamento no espazo público para non gañarse unha violación son sucesos, contos, que nos deixan en estado de shock ata a seguinte noticia. Teño unha filla de 6 anos e ás veces dime cousas que me deixan pensando de onde as sacaría, está claro que teño que estar máis atenta


Summary: A mostra "Galiza, nun tempo de seu" achega ao público ao esplandor da Galiza Medieval e aos acontecementos que definiron a nosa historia nos séculos XIV e XV no Museo de Lugo.

"Galiza, nun tempo de seu" percorre a Galiza medieval a través fundamentalmente de tres momentos cruciais para a nosa historia. Na primeira parte da mostra, o público achégase á liñaxe dos Castro á fronte do Reino de Galiza, na segunda, nos movementos irmandiños do século XV e, finalmente, a exposición explica a resistencia á monarquía dos Reis Católicos, con destaque para a figura de Pardo de Cela. Estas tres partes exporanse logo no Pazo de Tor, no Museo Fortaleza de San Paio de Narla, en Friol, e no Museo do Mar de San Cibrao. "Estamos aquí – continuou o delegado- impugnando tamén aquelas versións eurocéntricas das correntes progresistas que deron en dividir aos pobos entres aqueles que tiñan e non tiñan historia para rescatar eses mil anos nos que por diante nosa, nos paneis, pasa, percorre de Idacio, o Bispo de Chaves, Paulo Osorio, San Martiño de Dumio, os Traba, con Don Pedro Froilaz á cabeza, Xelmírez, Alfonso VIII "O Emperador", Martín Códax e os autores daquela grandísima literatura, os resistentes como Inés ou Pedro de Castro, os Lemos auténticos, ao fin o que importa as galegas e os galegos do común de onte", sinalou na inauguración da mostra o Delegado de Cultura da Deputación de Lugo, o nacionalista Mario Outeiro que participou do acto xunto con Carme Vilariño, membro da ASPG responsábal da mostra e os coordinadores Marcos Maceira e Fran Rei. Ciclo de conferencias "Porque temos historia, temos futuro e sobre esa historia de pobo ceibe que viviu libremente ao longo da Idade Media restauraremos un día a soberanía que tivemos e que volveremos a ter co exemplo dos nosos rebeldes como o Mariscal Pardo de Cela, Pedro de Madruga, o vello conde de Lemos, Rodrigo Álvarez Osorio,o novo Conde de Lemos, que toma Ponferrada en contra da vontade rexia, Constanza de Castro, filla de Pardo de Cela, sublevada e despois morta envelenada no castelo de Caldaloba, Beatriz de Castro, a outra filla do grande mariscal que litigaría pola memoria do seu pai contra o poder rexio, Alonso de Cabarcos ou Pedro de Bolaño, xenro do Mariscal, Señor de Torés e Burela, un dos tres grandes pedros de Galiza, que dixo Murguía con Pardo de Cela e Pedro Madruga", defendeu Mario Outeiro no fin da súa intervención no acto de inauguración. A mostra compléase cun ciclo de conferencias arredor da idade media que se desenvolverán no propio Museo de Lugo ás 20 horas os días 9, 10 e 11 de decembro "O Reino necesario" será o título da conferencia de Camilo Nogueira o 9, "Galiza, un país con clase dirixente: a perspectiva e alternativa galega na crise peninsular e Europa na segunda metade do século XIV", o 10 e "O periodo de normalidade da lingua galega" pechará o ciclo o 11 con Xosé Ramón Freixeiro Mato.


Summary: En xuño un obreiro sufriu queimaduras nun 85% do seu corpo e a consecuencia do sinistro un empregado foi despedido e outro amoestado. O Comité de Empresa denuncia as eivas de seguridade na factoría, das que responsabiliza a compañía

O pasado 20 de xuño un traballador dunha das empresas auxiliares da factoría de Alcoa en San Cibrao (Reymogasa) sufriu feridas de gravidade, tendo que ser ingresado na Unidade de Queimados del Hospital Universitario da Coruña, onde tivo que permanecer dous meses, quedando afectado o 85% do seu corpo. O operario queimouse con condensado de vapor procedente dunha válvula "pantasma", que o Comité de Empresa asegura que non figuraba nos planos, sendo instalada hai cinco anos unicamente para a realización dunhas probas. A válvula -que sempre permanece pechada- abrírase 15 días antes para facer novamente probas e quedou aberta, provocando o accidente. "Priorízase a produtividade por riba de calquera outra consideración, en especial da seguridade", denuncia o Comité de Empresa Nos días seguintes ao sinistro, o persoal da factoría convocou varias mobilizacións para esixir maior seguridade no desenvolvemento do seu traballo. Ás graves queimaduras sufridas polo devandito empregado, uniuse outro accidente no que outro traballador rompera varias costelas. "Nos dous accidentes a causa raíz está en que se prioriza a produtividade (máis produción con menos horas de traballo), por riba de calquera outra consideración, en especial da seguridade", afirmou o Comité de Empresa nun comunicado. "O que antes facían quince traballadores en dez días, hoxe téñeno que facer dez homes en tres días", engadían. As varias concentracións e unha manifestación que tivo lugar a comezos de xullo lembraron tamén o compañeiro (tamén de Reymogasa) falecido en abril, un home de 55 anos que quedou atrapado por unha pesada máquina. Nos últimos días a situación deu un importante xiro cando a empresa anunciou o despedimento dun traballador ao que responsabiliza do accidente que tivo lugar en xuño e que provocou as duras queimaduras a outro dos obreiros. Outro empregado, ao que tamén se lle abriu expediente tralo sinistro, foi finalmente amoestado. O pasado 17 de agosto o Comité de Empresa convocou unha manifestación en protesta polo despedimento, acusando a compañía de empregar este traballador como "cabeza de turco". Este martes o persoal da factoría, reunido en asemblea, acordou por unanimidade convocar dous días de folga, o 1 e 2 de outubro. O Comité acusa a empresa de non ter en conta as súas reclamacións para incrementar as medidas de seguridade e de usar o traballador despedido como "cabeza de turco" O Comité acusa a empresa de non ter en conta as súas reclamacións para incrementar as medidas de seguridade, unhas propostas que estaban contidas nun informe que hai varias semanas remitiron a Inspección de Traballo, ao presidente de Alúmina e ao de Alcoa España. Ademais das dúas xornadas de paros, o Comité de Empresa tomou outras decisións, coma a apertura dunha caixa de resistencia para apoiar o seu compañeiro despedido, non realizar horas extraordinarias ou non levar a cabo cambios de quenda a petición da empresa.