Summary: "É imposíbel vivir cun mínimo de dignidade cos ingresos que xera un contrato de dúas horas por xornada, son moi inferiores ao salario mínimo interprofesional e incluso á Risga", lamentan, nun escrito dirixido á Valedora do Pobo.

Un grupo de traballadoras e traballadores da Administración pública pertencentes á categoría de técnicos auxiliares de enfermaría (TCAE) vén de remitir un escrito á Valedora do Pobo para reivindicar os seus "dereitos" sobre as listas de contratación. Estas persoas, que forman parte das listas de contratación para a cobertura temporal de postos nos centros dependentes da Consellaría de Política Social, denuncian que o sistema é "inxusto", está "desfasado" e incorre en "irregularidades". "Estanse a utilizar contratos de fin de semana, de media xornada ou de calquera contrato inferior a xornada completa e, de ser requiridos por citación electrónica ou por teléfono para cubrir estas vacantes, estamos obrigadas e obrigados a aceptalos, pois, de non facelo, aplícasenos unha penalización brutal: suspensión de seis meses sen ningunha oferta de traballo neste sistema de listas", censuran. Tamén se aplica ese "castigo" de seis meses "se se rexeita o contrato que ofertan por estar traballando noutro centro privado ou público, como o Sergas", e mesmo "por non poder aceptar o contrato estando cunha incapacidade temporal ou enfermos, xa que o xustificante médico non lles vale", lamentan. Sobre as condicións dos contratos, sinalan: "É imposíbel vivir cun mínimo de dignidade cos ingresos que xera un contrato de dúas horas por xornada, unhas 3,5 horas cada xornada durante dous días á semana... Son ingresos moi inferiores ao salario mínimo interprofesional e incluso á Risga, como é o caso dun contrato de dúas horas ao día". No caso de se ofertaren estes contratos, as e os traballadores piden que a súa aceptación sexa "libre e voluntaria", con base nas "circunstancias e necesidades persoais de cadaquén". A resposta da Consellaría ás súas reclamacións, aseguran, "no canto de mellorar as condicións laborais e humanas ameazan con contratar persoal non cualificado, menos preparado e máis barato, como anunciaron estes días baixo o pretexto da escaseza de traballadores nas listas". Moitas destas persoas, afirman, "están en suspensión voluntaria de chamamento a causa dos contratos lixo ofertados, e outras penalizadas por rexeitaren estes contratos de até dúas horas por xornada". "É un clamor entre nós a sospeita de que, presuntamente, en moitos centros existe un sistema ilegal de listas paralelas de contratación a cargo dos xefes e xefas de persoal nas que se favorece certas traballadoras e traballadores", engaden.


Summary: O candidato do PSdeG di que "o cambio terá que esperar 4 anos máis".

Gonzalo Caballero principiou a súa intervención na noite electoral referíndose ás "circunstancias excepcionais" en que decorreron estes comicios, marcados pola pandemia do coronavirus. O candidato socialista á presidencia da Xunta defendeu a campaña "digna" e "responsábel" do PSdeG e apuntou a que os socialistas incluso melloraron os seus resultados a respecto de 2016, ao pasar de 17% a 19%. Porén, recoñeceu Caballero, os resultados son "insatisfactorios", non só polo feito de que o PP recunca no Goberno galego senón porque "o roteiro de cambio alternativo liderado polo PSdeG non se produce neste 2020". "Non son os resultados que esperabamos mais o meu sentido de responsabilidade lévame a seguir liderando o PSdeG-PSOE", dixo, ao tempo que anunciaba que "desde a oposición" ían centrarse en "defender os galegos e galegas".


Summary: A Autoridade Portuaria alega que no seo do seu consello de administración a representación do concello nunca reclamou "ser titular de algunha parcela". Por súa parte, Xulio Ferreiro aposta no diálogo, mais advirte: "Se chegamos aos tribunais poremos en valor a finca municipal".

O porto da Coruña nega que o concello sexa titular dunha parcela de 380 metros cadrados no complexo de A Solana, como, porén, certificaría un asento no rexisto da propiedade da cidade. O que alega a Autoridade Portuaria é que o Plano de Utilización de Espazos Portuarios de 28 de decembro de 1999 desafectou do dominio público portuario a totalidade dos terrenos correspondentes ás instalacións do Hotel Finisterre e a Solana, que pasarían a facer parte dos bens patrimoniais do porto, nunha operación que tería sido informada favorabelmente polo concello da Coruña, naquel momento en maos de Francisco Vázquez (PSdeG-PSOE). Argüe tamén o porto que o concello da Coruña nunca reclamou ser titular de ningunha parcela nen nas reunións do consello de administración da Autoridade Portuaria nen en ningunha das "reunións e conversas mantidas sobre este asunto". Isto xa afectaría directamente a atual equipa de goberno, dirixida por Xulio Ferreiro (Marea Atlántica). Non hai dúbida xurídica de que a titularidade dunha das parcelas do complexo deportivo de A Solana pertence ao concello da Coruña Afirma a Autoridade Portuaria que "se descoñece o título habilitante para proceder á inscrición desa parcela, en caso de que se procedese á súa inscrición". No entanto, o asento no rexisto existe e non hai dúbida xurídica de que a titularidade dunha das parcelas do complexo deportivo de A Solana pertence ao concello da Coruña. Sermos está en posesión das certificacións rexistais que así o demostran. E que di o concello? A postura oficial é apostar na vía do diálogo e non o limitar ao complexo A Solana-Hotel Finisterre, senón incluír tamén nas conversas o futuro dos peiraos de Batería e Calvo Sotelo, que a Autoridade Portuaria tenciona pór a poxa neste ano (no plano de empresa, o porto estima un ingreso polas vendas destes terrenos na contorna dos 24 millóns de euros). O concello só faría valer o argumento de ser titular dunha das parcelas no caso de finalmente non chegar a un acordo. "Se chegamos aos tribunais poremos en valor a finca municipal", declarou Xulio Ferreiro. A Autoridade Portuaria ten un preacordo de venda das instalacións da Solana e o Hotel Finisterre ao seu actual concesionario, Inmobiliaria Río Mero, por un importe de 10 millóns de euros. O concello oferece 1,4 millóns por A Solana, o valor de taxación, e alega que en primeira instancia a Autoridade Portuaria dera luz verde á súa proposta. Por súa parte, a Comisión Aberta en Defensa do Común pede que os terrenos sexan devoltos á cidade de forma gratuíta por seren bens comúns no seu momento espoliados pola ditadura.


Summary: A terceira edición do premio de literatura fantástica que leva o nome de Antón Risco vén de distinguir Os mouros do Pico Sacro, de Luís Rodríguez Rivera (Mos, 1971). O galardón, convocado pola Fundación Vicente Risco e a editora especializada en ciencia ficcón e fantasía Urco, fallouse o pasado sábado en Allariz.

Fixeron parte do xurado o crítico e editor César Lorenzo Gil, a xornalista Llerena Perozo Porteiro, o escritor Lois Pérez Diéguez e a novelista portuguesa Fausta Cardoso Pereira, vencedora da pasada edición coa obra Dormir com Lisboa (2017). O ano anterior fora Antonio Manuel Fraga con Querido H.P. Lovecraft (2016) quen se fixera coa distinción. Antes de Os mouros do Pico Sacro, que será o seu primeiro libro en galego, Rodríguez Rivera publicou varios traballos en castelán, como Memorias do Home Voitre (2005) ou O incerto (2014). O xurado do terceiro premio Antón Risco tamén recomendou a edición da obra presentada a concurso baixo o título Sopas New Campbell.


Summary: Poetas, teatreiras e músicos invadirán as rúas e tabernas de Allariz na fin de semana que vai do 11 ao 13 de outubro. É a sexta edición do Poemagosto. Festival Internacional de Poesía, organizado pola Fundación Vicente Risco e mais o concello da localidade.

O intenso programa de actos comeza a sexta feira 11 de outubro. Nesa primeira xornada todo sucederá no Café Bar Farruco. E todo será ás sete do serán unha lectura das poetas Rosa Silverio, dominicana, e Raúl de Tapia, español de Salamanca. A seguir, Duende Circo ofrecerá o seu Pallaso Total, espectáculo de malabares, clown, humor, maxia e música. Xa na noite, ás once e media, a festa de inauguración: o poeta lugués Lois Pérez, autor do popular libro Long Play (2017), e mais La Sincereza Pinchacumbias. O sábado, 12 de outubro, será o día principal do Poemagosto. Das once e media da mañá ás doce da noite, sucederanse actividades de todo tipo no patio do Museo do Coiro. Todas de balde, agás o concerto de Habelas Hainas das dez e media (cinco euros a entrada, 10 con camisola). Un roteiro poético botánico conducido por De Tapia polo Festival Internacional de Xardíns abre a xornada. Uvastruces e Larenxetas, de Lidia Nokonoko, diríxese ás máis pequenas e pequenos. Será ás doce. Unha hora despois, Proxecto Batefogo presenta Árbores que non arden, "libro colectivo sobre a prevención de incendios e a xestión do monte e do territorio". Ás unha e media, poesía trinacional: o portugués Rui Spranger, a catalá Dolors Miquel, e a galega María Lado. Logo do xantar, ás cinco, Antonio Fernández Seoane moderará unha mesa sobre poesía e filosofía en que participarán os profesores Claudio Rodríguez Fer e Mercedes Gómez Blesa. Unha sesión de micro aberto dará paso á performance Traficante de Palavras, da caboverdiana Vera Curz. As pandeireteiras Xúa precederán o gran recital das sete da tarde: Lucía Aldao, Lois Pérez, Mercedes Gómez Blesa, Rui Spranger, María Lado, Vera Cruz, Rosa Silverio, Raúl de Tapia, Montserrat Villar e Dolors Miquel. Despois de Habelas Hainas, Brigada Sound e Sapoconcho Sem Poncho porán o ramo ao sábado. O domingo 13 de outubro será o último deste VI Poemagosto. Será unha xornada unicamente matutina entre as prazas de Arriba e de Abaixo que comezará ás once e media da mañá co Concurso de Poesía Recitada, seguirá cunha contada de Uxía Morán para audiencia infantil, logo un recital de Montserrat Villar e María Lado e rematará cun concerto de pop indie a cargo de Atrás Tigre, xa á unha e media.


Summary: Neste número lembramos os 80 anos da aprobación en referendo do primeiro estatuto, analizamos a recta final da campaña electoral, entrevistamos Antón Lopo co gallo do nacemento de 'Chan de Pólvora', viaxamos polos oficios tradicionais que perviven no país... Todo isto e máis, xa na nosa loxa.

Contra as sospeitas de pucheirazo, o 28 de xuño de 1936 a maioría da sociedade galega votou a prol do Estatuto de Autonomía que elaborara unha comisión da Asemblea de Municipios no verán de 1932. A vindeira terza feira fanse 80 anos daquel fito da historia de Galiza. Falamos do que supuxo ese paso para o noso páis en 'Necesidade de ser, vontade de existir'. Sen 'A volta ás orixes' achegámonos á artesanía como un elemento chave na recuperación do rural galego. Falamos con alfareiros, artesáns musicais ou ferreiros sobre uns oficios que non poden valorarse só desde a perspectica estritamente económica. Neste número falamos dunha das denominacións de orixe máis influíntes a nivel estatal, a DO Rías Baixas. Foi e é froito do traballo incansábel dun sector, adegueiros e viticultores, que desde un principio apostaron neste enclave galego e as súas variedades autóctonas, en especial a albariño. A campaña 'A campaña dos platós televisivos madrileños'. Se nunha campaña gaña quen marca o temario ou o guión da carreira poderiamos dicer sen temor a equivocarnos que o PP vai en cabeza. A campaña está a ser como lle apetecía que fose a Arriola, o gurú dos populares: fría, átona, con pouco ambiente. Unha campaña televisiva madrileña. O BNG combate iso desde a rúa. En 'O labirinto venezolano da OEA' Roberto Mansilla explica como a Organización de Estados Americanos volve estar sacudida polo cambio de correlación no continente. A invocación da Carta Democrática da OEA por parte do seu secretario xeral, Luis Almagro, e que podería resultar no extremo de expulsar a Venezuela, provocou o retorno das tensións no seo da organización. Entrevistamos Daniel Coira, responsábel de Relacións Internacionais do Partido Comunista do Uruguai (PCU). "Ningún uruguaio debe vivir peor, ningún uruguaio debe perder o que a esquerda conquistou e imos a por máis. Ante a crise a saída é cara a adiante, non cara a atrás" . En 90 países hai millóns de nenos e nenas condenadas a unha vida de adultas, privadas do seu dereito ao ensino e forzadas a traballar en condicións de explotación, cando non de escravitude. A ONU mantén para o ano 2025 o obxectivo de erradicar o traballo infantil. Porén, atinxilo exixe dun maior esforzo por parte dos gobernos. 'Traballo infantil no mundo, a escravitude non abolida'. 'Galiza perante os lobbies'. Móvense como peixe na auga entre os resortes do poder, teñen acceso privilexiado aos centros de decisión política, dispoñen de persoal preparado, así como de fondos inxentes, e teñen gran capacidade de influencia. Son unha presenza sen a que non se pode entender a política estadounidense e son determinantes nos corredores e despachos de Bruxelas. Existen tamén na Galiza? Habelos, hainos. En Análise imos á 'Demografía empresarial'. Chan de Pólvora Esta semana naceu unha nova editorial, Chan da Pólvora, unha nave literaria con Antón Lopo nos mandos e unha base no planeta Terra: unha libraría irmán -e homónima- que abriu o día 22 na compostelá Rúa de San Pedro. Toda unha aposta asinada por catro poetas e un deseñador: o propio Lopo, Gonzalo Hermo, Alicia Fernández, Eduard Velasco e Manolo Martínez. "A poesía é o xénero fundacional da literatura galega". En 'Poétic@, na corda frouxa' Fran Alonso explícanos como creou a súa aposta de literatura electrónica. "Pregúntome como tería sido a recepción do libro se o publicase só en papel". Co colectivo Xea coñecemos a Ponte Ledesma e as Insuas de Gres, o escenario da batalla que significou a vitoria da Xunta de Trasdeza sobre as tropas napoleónicas. Actualmente, un lugar onde se realiza unha romaría emblemática na que se pode degustar do mellor polbo do país. Felipe Senén cóntanos dun novo invento arredor da Cidade da Cultura, "apelidado coa mesma desgana creativa como Bosque de Galicia. A cultura e a creatividade asoman por ningures nestes altares de Compostela. Non sei que diría ao respecto Fernández Flórez, creador de El bosque animado, e xa non digamos o esquecido arqueólogo compostelán, don Xesús Carballo, autor de Fida la hija del último druída Galaico, novela histórica sobre a orixe de Compostela". E non faltan as colaboracións de Pilar García Negro, Pepe Barro ou Xavier Queipo, así como as críticas de Mario Regueira e Andrés Castro. Na contra-capa, os festivais que veñen e na selfie.entrevista, Miguel Bastos, profesor de Ciencias Políticas na USC. Este número 201 do Sermos Galiza xa está dispoñíbel na nosa loxa.


Summary: Publícase no BOE de hoxe, cuarta feira.

O Goberno español eliminou as franxas horarias para a saída de menores de 14 anos á rúa e para a práctica do deporte para aqueles territorios que teñen avanzado a fase 2 do proceso de desconfinamento, como é o caso da Galiza. Así o recolle unha orde publicada esta mesma cuarta feira no Boletín Oficial do Estado (BOE), que ten efectos inmediatos, e que permitirá saír á rúa para as citadas actividades fóra dos horarios que o Executivo estatal estableceu o pasado 25 de abril. Para a práctica de deporte individual e paseos, estaban reservadas dúas franxas horarias: de 6.00 a 10.00 e de 20.00 a 23.00. Doutra banda, as saídas de menores de 14 anos quedaban restrinxidas á franxa de 12.00 a 19.00 horas. Así mesmo, na orde recollida no BOE tamén se eliminan as limitacións no número de veces que se poden realizar estas actividades diariamente.


Summary: A CIG-Ensino esixe máscaras FFP2 para o persoal que presenta condicións vulnerábeis de saúde ou que ten contacto máis directo co alumnado desprotexido.

O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, vén de pedir un acordo ao Goberno do Estado para impor o uso de máscaras FFP2 "en determinados contextos", o que a CIG-Ensino considera que é "un escándalo de proporcións enormes xa que el mesmo podería comezar por dar exemplo e facilitarllas a boa parte das traballadoras e traballadores da Xunta". O sindicato denuncia que Feixoo ten "plenas competencias para decretar, entre o persoal que presenta condicións vulnerábeis de saúde propia ou que ten un contacto máis directo co alumnado desprotexido, o uso destas máscaras". Ademais, consideran que a Xunta non pode "escatimar en material de protección efectivo para o seu persoal" e alude a outros territorios nos que se decretou o uso de máscaras FFP2 durante os primeiros días da volta ás aulas tras o Nadal. Por outra banda, a CIG-Ensino explica que ten "constancia de que hai direccións, segundo indicacións da Inspección, que están a pór trabas para que o profesorado que ten crianzas confinadas por ser contacto estreito de persoas positivas poidan exercer o seu deber de garda legal". O secretario nacional do sindicato, Suso Bermello, recalca que "nunca se debería obrigar unha traballadora ou traballador, do sector que sexa, a acudir igualmente ao seu posto de traballo antes de que se descarte calquera posibilidade de contaxio e é preciso garantir o seu deber e o seu dereito de custodia de fillos e fillas e familiares ao cargo". Bermello lembra que "existe unha fórmula, que se empregou ao longo do primeiro trimestre, que era a declaración xurada que eximía de acudir ao posto de traballo mentres a persoa a cargo non finalizase a corentena preventiva ou mentres tivese resultado negativo de PCR. Nestes momentos é preciso que a Administración garanta ao máximo posíbel permanecer nos domicilios ante a mínima sospeita de contaxio e facilite o deber de custodia legal familiar". Bermello amosou a súa contrariedade coas instrucións que están a dar desde as inspeccións de cara á posibilidade ou non de exercer a docencia telemática para o profesorado de Conservatorios, Escolas de Idiomas e Escolas de Artes e Deseño e centros de ensinanzas deportivas, despois de que Dirección Xeral asegurase de que se ía dar flexibilidade.


Summary: Profesionais desbordados, protocolos confusos, recortes de persoal e sobre todo unha pésima planificación que leva a facultativas e facultativos a ter que medicarse para soportar as xornadas laborais, estas son as principais críticas de organizacións do sector ao servizo de Atención Primaria, alertando do colapso constante que padece.

A Atención Primaria na sanidade pública galega está ao bordo de entrar nunha situación de crise irreversíbel, denuncian múltiples entidades do ámbito sanitario, que constatan a implosión do sistema coincidindo co final das festas. A pinga que rebordou o vaso foi a decisión anunciada a terza feira do Servizo Galego de Saúde de clausurar case toda a actividade en 14 centros de saúde da área sanitaria de Vigo, agás a atención de urxencias e da Covid-19, cando menos até o 10 de xaneiro, para tratar de "aguantar" o aumento de casos de coronavirus. Non obstante, desde a Asociación galega para a defensa da sanidade pública cualifican a medida de "represalia", e acusan o Goberno que preside Alberto Núñez Feixoo de restrinxir a atención perante "as protestas para salvar a Atención Primaria". A organización exixe anular esta restrición que dá un paso máis no "estrangulamento" do servizo sanitario, e que "curiosamente" afecta a concellos cun alto número de mobilizacións para protestar polo estado da sanidade, como O Rosal, A Guarda, Oia, Cangas, Moaña, Ponteareas, O Porriño, Tomiño ou Vigo. A situación actual é "un perigo para a saúde de moitas persoas enfermas e incrementará aínda máis unhas listas de espera absolutamente inaceptábeis", sosteñen. "Estrepitoso fracaso" de Sanidade Tamén se pronunciou nese sentido a Confederación Estatal de Sindicatos Médicos na Galiza (CESM), que reclamou esta cuarta feira "medidas concretas" para evitar que o resto de centros de saúde do país teñan que restrinxir a súa actividade e censurou o "estrepitoso fracaso" da Consellaría de Sanidade á hora de xestionar a Atención Primaria, con decisións que "non fixeron máis que sementar caos e confusión". Coincide na análise a Confederación Intersindical Galega, que incide en que incluso antes da aparición da pandemia de SARS-CoV-2 "xa tíñamos denunciado que era preciso tomar medidas urxentes para evitar o seu colapso". Asemade, ironizan con que "non será un problema desprogramar neses centros a actividade programada, pois era case inexistente por falta de recursos", limitándose hai tempo a atender "as demandas do día a día", o que provocou "folgas e manifestacións masivas". A central sindical subliña que é tempo de escoitar as profesionais e dotar a Atención Primaria de "estruturas de xestión e orzamento axeitado" como única receita para saír do colapso. 3 horas para recibir atención médica Entrementres, esta situación límite tamén foi corroborada polo Sindicato de Enfermaría (Satse), que apuntou onte ao déficit de profesionais no Punto de Atención Continuada (PAC) de Lugo, o aumento na dotación de enfermaría é "unha reclamación histórica, que estes días se fai máis urxente". Con máis persoas "poderíanse reducir esperas que alcanzan unha media de 45 minutos, pero que nos días de maior afluencia poden chegar a tres horas". Isto "provócanos unha grande angustia como profesionais", salientan, facendo fincapé na posibilidade de que un caso grave e urxente non poida ser atendido cando o precisa. Ao tempo, explican que esta agarda "xera en moitas ocasións malestar que desemboca en faltas de respecto, insultos, e en ocasións, agresións físicas" contra as facultativas e facultativos, e condenan os actos vandálicos contra as instalacións do centro sanitario. Incremento nas baixas laborais O diagnóstico crítico que sufre a Atención Primaria tamén está a afectar o persoal sanitario, a CESM destaca o "preocupante aumento" das baixas por esgotamento, tensión, ansiedade ou Covid, o que leva a un "serio risco de quebra" do servizo. "Cada vez máis facultativos recoñecen abertamente que teñen que recorrer aos antidepresivos e tranquilizantes para enfrontarse diariamente á consulta", advirten, relatando xornadas con até 190 pacientes pendentes de atender nalgúns PAC e unha absoluta confusión pola "incesante sucesión de pautas e protocolos". Con todo, poñen o foco na "descoordinación escandalosa" entre rastreadores e centros de saúde, cun teléfono de atención para notificar os positivos "colapsado continuamente". Os recortes, principal crítica Malia que a Xunta xustifica determinacións como a restrición da atención hospitalaria na área sanitaria de Vigo coa falta de profesionais, a CIG responde que "non vale a desculpa porque hai xa cinco anos sabíamos que isto ía suceder e non se tomaron medidas para evitalo". Nesta cuestión, o CESM define como "parche" a incorporación de 86 médicos xubilados para facer seguimento de pacientes con Covid após negarlles hai oito anos a posibilidade de continuar exercendo cando "quixeron prolongar a súa vida laboral", sinalando que de "ningunha maneira é unha solución", polo que pide incorporar máis profesionais con "salarios equiparábeis a países da contorna e estabilidade laboral para que resulte atractivo traballar na Galiza".


Summary: O BNG exixe a CNMC que modifique a regulación para garantir de modo efectivo a igualdade de dereitos na Galiza á hora de escoller compañía de telefonía.

A Comisión dos Mercados e a Competencia (CNMC) distribuíu en outubro de 2021 os concellos de todo o Estado en dúas zonas diferenciadas, atendendo ao servizo que prestan as operadoras telefónicas. Creáronse así a chamada "zona libre", aquela na que se poden atopar tres ou máis redes de banda ultra-ancha, deixando ás compañías total flexibilidade para a configuración das súas ofertas e prezos, e a "zona regulada" no resto de municipios, nos que só existen unha ou dúas operadoras, polo que a CNMC entende que as tarifas teñen que estar supervisadas, o que implica determinadas restricións para as compañías telefónicas á hora de configurar a súa oferta comercial. Ante esta situación, o deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, vén de rexistrar iniciativas reclamando ao Goberno do Estado que tome medidas para garantir a igualdade de dereitos das persoas consumidoras. Nas zonas reguladas as operadoras teñen certas restriccións para ofertar precios competitivos Neste senso, critica que a regulación da CNMC "impide o acceso ás ofertas máis competitivas nas zonas reguladas, o que obriga en moitas ocasións a acollerse aos paquetes máis caros das compañías que operan nese territorio". De facto, apunta Rego, estase a impedir que as persoas consumidoras da maioría dos concellos galegos poidan acceder ás mellores condicións das compañías telefónicas. "Dos 313 concellos existentes na Galiza, só 9% dos municipios están incluídos nesa chamada zona libre, mentres que ao resto de galegos e galegas impídeselle contratar as mellores ofertas das distintas operadoras" denuncia o deputado do BNG. En opinión de Rego, a regulación debería garantir que se ofreza en todos os casos unha tarifa a prezo de mercado nas mesmas condicións que nos concellos da "zona libre".


Summary: Manifestación do potencial vitivinícola do país, o vermú galego está a vivir o seu mellor momento. Cada vez son máis as empresas as que acreditan nun tipo de bebida que nada ten que envexar ás grandes marcas internacionais. E o verán préstase para que a difusión destes sabores propios atinxa máis persoas

O consumo do vermú en terras galegas é unha tradición de longo percorrido. Foi a mediados do século pasado cando decidimos adoptar como propio este produto de orixe alemá. Con todo, á hora de falar dunha produción nosa, non podemos remontarnos máis aló dos comezos desta década. O que comezou como unha ousadía convértese en 2019 nunha tendencia á que non deixan de se adherir máis e máis empresas. Falar de vermú é sinónimo de Petroni. Esta marca padronesa é, quizais, a que ten máis sona e renome dentro do mercado. A receita que marca o seu éxito non difire da tradicional combinación de viño e asento. A clave radica na utilización de uvas de albariño mesturadas con alcois macerados de 28 plantas aromáticas. O seu é un refrescante sabor doce cunha pegada amarga no padal. Unha combinación que non deixa indiferente a ninguén e que se pode gozar en dúas variedades: o vermú tinto, a base de hibisco, e o vermú branco, que inclúe os pementos de Padrón na súa composición. Malia non TER aínda unha gran tradición na súa elaboración, nos últimos anos ESTASE A producir Un salto cuantitativo E cualitativo na oferta propia Recoñecemento Abandonando as terras do Ulla, non é necesario percorrer moitos quilómetros para atopar o lugar no que se producen os outros dous vermús galegos máis recoñecidos. As rúas de Compostela conforman a casa dos aperitivos Nordesía e Lodeiros. A primeira destas marcas tenta conter no seu nome as características atlánticas que quere plasmar na súa ecléctica produción. Ao igual que a empresa anterior, ten na súa carta as dúas variedades estándar (tinta e branca) e inclúe ademais o non tan coñecido vermú negro. A receita do Nordesía flutúa dependendo da variedade que se produza. O viño utilizado non é o mesmo en todos os casos e o sabor resultante tampouco. Coas uvas de albariño dos canóns do Miño elabórase o tinto; coas uvas mencías da Ribeira Sacra faise o branco e coas dos viñedos do Val do Ulla, o negro. A súa pegada varía desde un doce intenso marcado pola presenza de cereixas, mazás e pexegos, no primeiro caso, ao sabor caramelizado que caracteriza a última variedade, pasando polas sensacións herbáceas e mentoladas que transmite a segunda. O Lodeiros, pola súa parte, é un vermú que busca transportarnos, coa súa degustación, ás tradicionais verbenas das pequenas vilas. A súa elegante dozura está marcada pola utilización de micela de uva moscatel, á cal se lle engade, tras a súa maceración en alcol, esencia de vainilla, canela ou pel de laranxa. Outros manxares Máis alá destas tres marcas tamén atopamos outros aperitivos con menos sona. Un exemplo é o Povarelo, cuxo sabor especiado e amargo vén determinado polo uso da canela e a regalicia entre os seus ingredientes; ou o Sardino, feito en Vigo, que se reivindica como o primeiro aperitivo madurado fronte ao mar. A pesar de que pareza imposíbel, tamén existe un vermú feito de sidra. Este é o Ciobra. Galiza non conta cunha longa tradición na produción deste manxar, mais o certo é que vai polo bo camiño. A chegada do verán e as terrazas ateigadas axudan ao incremento do seu consumo. O estío é sinónimo de vermú. Ben sexa en vaso ancho ou en recipiente de tubo, cunha choucha de laranxa ou cunha de limón, as conversas das terrazas poden estar acompañadas desta bebida. Para saber máis: sobre ingredientes e variedades A palabra vermú provén do alemán wermut, que significa asento. Esta herba aromática é, xunto co viño, o seu ingrediente indispensábel. O seu uso como elemento de consumo humano susténtase nas súas propiedades medicinais. Está considerado como un dos antibióticos naturais máis importantes e dise que axuda a mellorar a saúde e o bo funcionamento do sistema dixestivo. A pesar de ser un produto mundialmente estendido, a orixe do vermú é tipicamente europea. A variedade tinta ten por berce as terras dos viñedos italianos. A súa maior presenza de asento fai que posúa un sabor xeralmente máis doce. Pola súa parte, a variedade branca, dunha maior gradación alcólica, atopou en Francia o seu lugar de nacemento. A súa pegada no padal é máis suave, dado que na súa composición predomina a presenza de cítricos. No tocante á produción na Galiza, non hai unha variedade que domine o mercado. As empresas adoitan fabricar ambos tipos, sen especial predilección. Como curiosidade, cómpre engadir que, no seu proceso de elaboración, o que marca a cor non é o viño utilizado (sempre se opta polo branco dado o seu suave sabor), senón os tipos de herbáceas utilizadas. O hibisco é o ingrediente escollido para darlle a cor vermella ao vermú tinto. Esta reportaxe foi publicada no número 355 do semanario Sermos Galiza en papel.


Summary: Os populares obteñen tres deputados máis pero perden 136 mil votos. O PSdeG-PSOE é o gran derrotado destas eleccións e perde un de cada tres votos e sete escanos. Alternativa Galega de Esquerdas supera o BNG e chega aos 9 deputados, dous máis que o Bloque.

O PP gañou as eleccións. Renova e acrecenta a súa maioría absoluta con tres novos escanos aínda que perde máis dun punto e ducias de milleiros de votos. Os populares gañan un escano en todas as provincias, agás Pontevedra. O Partido Popular suma o 45,49% dos votos fronte ao 46,68% de 2009 e en total perde case 136 mil votos. O PSdeG é o gran derrotado destes comicios: resiste mellor en Lugo e Ourense (perde un escano en cada provincia) ca na Coruña (perde 3) e Pontevedra (perde 2). En total, os socialistas perden máis dun terzo dos seus votos e pasan do 31% ao 20,49% e deixando polo camiño case 230 mil votos. A suma de AGE e BNG ten catro escanos máis ca o Bloque en 2009, e achégase aos mellores resultados históricos do nacionalismo de esquerdas, en 1997 e 2001 Pola contra, a Alternativa Galega de Esquerda de Xosé Manuel Beiras é a gran gañadora: obtén un 14,17% dos votos e 9 deputados, cun resultado espectacular na provincia da Coruña, onde acadou catro escanos e case igualou o resultado do PSdeG-PSOE. En xeral, AGE base os seus bos datos nas cidades: na Coruña e Compostela convértese na segunda forza superando mesmo ao PSOE e en Ferrol empata cos socialistas. O BNG perde cinco escanos e fica con 7 perdendo un deputado en cada provincia e dous na Coruña. En total o Bloque perde case a metade dos seus votos: 135 mil dos 270 mil que tiña. En calquera caso, a suma de AGE e BNG ten catro escanos máis ca o Bloque en 2009, e achégase aos mellores resultados históricos do nacionalismo de esquerdas, en 1997 e 2001. Entre PP, PSOE e BNG perden ao redor de medio millón de votos Entre PP, PSOE e BNG perden ao redor de medio millón de votos. 200 mil son para Alternativa. E o resto repártese entre un lixeiro incremento da abstención, outras formacións pequenas que quedan sen representación (Escanos en branco, CxG, SCD ou UPyD suman 78 mil votos) e sobre todo unha gran masa de votos en branco e nulos que suman máis de 75 mil e ao redor do 5% do total. No resto de formacións, UPyD é a quinta forza politica, con máis de vinte mil votos, superando o SCD de Mario Conde e a Compromiso por Galicia que obtiveron un 1% cada un. Escanos en Branco chegou aos 16 mil votos. A Coruña Lugo Ourense Pontevedra Total PP 45,33% 13 50,88% 9 48,84% 8 42,71% 11 45,55% 41 PSdeG 18,69% 5 22,69% 4 23,69% 4 20,74% 5 20,51% 18 AGE 16,68% 4 10,67% 1 7,94% 1 14,49% 3 14,10% 9 BNG 9,67% 2 8,65% 1 8,52% 1 11,92% 3 10,18% 7 Primeiras reaccións Alberto Núñez Feijóo presentou a súa "limpa" vitoria como un aval a Rajoy. O líder popular evita a euforia tras sumar tres deputados e subliña que "non é habitual" que se produza un triunfo coma o do seu partido en plena crise. O PP baixa en votos e en porcentaxe sobre o total pero asenta a súa clara vitoria na fragmentación do electorado e no seu dominio, sobre todo, no ámbito rural e rururbano. O PP supera o 50% dos votos na meirande parte das comarcas de Galicia: en 35 das 54. Iso si, nas cidades o PP supera por pouco o 40% e vese superado pola suma de PSdeG, AGE e BNG. Pachi Vázquez foi o primeiro en comparecer. Asume o resultado "con serenidade", informa de que xa felicitou ao PP e di que "asume a responsabilidade", pero non aclara o seu futuro máis aló de dicir que se abre "un periodo de reflexión". Mañá o PSdeG-PSOE celebra Executiva de Pola súa banda Francisco Jorquera felicitou o PP pola súa vitoria e culpou do descenso do BNG á crise interna sufrida e a unha estratexia popular de "retroalimentar" a AGE: "mirade que os mellores resultados de Beiras sempre coincidiron cos mellores resultados do PP". Alertou de que Galicia está a sufrir un proceso de "desgaleguización" e afirma que contra ese proceso "o BNG é imprescindibel". De cara ao futuro indica que "tan importante será o traballo no Parlamento coma na rúa". O BNG baixa con forza nas cidades, agás Pontevedra, onde sobe e chega ao 19%, pero mantén unha gran fortaleza en vilas coma Allariz (43%), Carballo (20%), Bueu (24%) ou Ribadeo (16%). Xosé Manuel Beiras compareceu en Teo para afirmar que "agora si que a derrota definitiva do PP aquí e no Estado comeza a ser segura" e definiu a AGE como "esa vangarda". Concluiu que "imos ser os espartanos no Parlamento galego para loitar contra a crise". Alternativa acadou os seus mellores resultados nas áreas urbanas. Foi a segunda forza politica na Coruña e Santiago e ficou a un voto do PSdeG-PSOE en Ferrol. Noutras urbes coma Vigo obtivo igualmente un excelente resultado, rozando o 20% dos votos. O mesmo que en moitas vilas, coma Teo (27%), Cangas (24%), Ames (24%), O Grove (21%), Oleiros (21%), Chantada (18%) ou Vilagarcia (17%). Finalmente, Xoán Bascuas afirmou que estas eleccións lle serviron a CxG para "darse a coñecer" e di que Compromiso obtivo "bos resultados" naqueles lugares nos que a formacions está asentada. Compromiso por Galicia obtivo un total de 14.398, un 1,01% dos votos. Destaca o seu resultado en Lalin onde acadou o 7,29% dos votos e se converteu na terceira forza, por diante de AGE e BNG. E por suposto a súa vitoria en Vilar de Santos onde obtivo máis do 55% dos votos.


Summary: As protestas contra o Goberno de Duque toman as rúas de Bogotá.

As protestas acumúlanselle ao Goberno conservador de Ivan Duque. A folga xeral da pasada cuarta feira foi toda unha demostración do alcance do malestar popular e da capacidade das forzas populares para atopar puntos de encontro, un suposto que semellaba imposíbel nun escenario político tan fragmentado como o colombiano. Ao tempo, a participación na xornada de loita dunha destacada representación indíxena significa a aparición dun novo actor político, que até o momento ten ocupado un segundo plano pola propia concepción eurocéntrica do sector hexemónico da esquerda colombiana, carente de sensibilidade á problemática dos pobos orixinarios. A xestión da crise sanitaria e económica por parte do Executivo de Ivan Duque e a represión contra o movemento popular son os dous eixos que aglutinan as protestas. A este respecto, o presidente da Central Unitaria de Traballadores (CUT), Diógenes Orjuela, manifesta que as mobilizacións "deixan clara a postura de absoluto rexeitamento aos masacres e aos asasinatos acontecidos no país nos últimos meses e ás represións exercidas pola policía". Na mesma liña, carga contra "a resposta do Goberno diante do coronavirus " e a súa utilización para "promulgar toda unha lexislación de emerxencia que ten como obxectivo impedir a protesta social e non atender os graves problemas que padecen os sectores populares e a economía nacional". A xestión da crise sanitaria e económica por parte do Executivo de Ivan Duque e a represión contra o movemento popular son os dous eixos que aglutinan as protestas. As mobilizacións chegan para ficar. Neste sentido, os representantes dos pobos indíxenas que acampan en Bogotá desde o pasado domingo, após unha marcha de miles de quilómetros ao longo de todo o país, lamentan "a negativa de Duque a negociar con nós unha solución aos problemas das nosas comunidades" e afirman a súa disposición a "darlle continuidade á loita até que o Goberno nos recoñeza como interlocutores".


Summary: O presidente da Xunta denuncia a ausencia dos instrumentos necesarios para facer fronte á situación e cuestiona a falla de capacidade legal da Administración galega para actuar con máis eficacia contra o virus.

O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, afirma agora que o actual marco competencial impide ao Goberno galego dar unha resposta axeitada á pandemia. O actual inquilino de Monte Pío denuncia a ausencia dos instrumentos necesarios para facer fronte á situación e cuestiona a falla de capacidade legal da Administración galega para actuar con máis eficacia contra o virus. A posición defendida polo mandatario galego contrasta coa actitude mantida nos seus máis de 11 anos de goberno, en que non demandou a transferencia á Galiza de ningunha competencia, cuestión inédita na historia do réxime autonómico e que non resiste comparación con calquera outro territorio do Estado. O presidente galego ten exposto a situación, contraditoriamente, no Parlamento. Así, nunha intervención a finais de xaneiro desde a tribuna da Cámara, Feixoo aseveraba: "Que menos que durante o estado de alarma as forzas e corpos de seguridade do Estado se puxesen a disposición dos presidentes autonómicos para vixiar as normas en materia da pandemia! Que menos! Que menos que a policía municipal se puxese a disposición dos presidentes autonómicos para vixiar as normas en materia da pandemia! Que menos! Sorprendente, señorías, que nun estado de alarma, o responsábel do estado de alarma non teña corpos e forzas de seguridade". Sinceridade ou teatralidade A demanda dunhas forzas de seguridade baixo o mando do Goberno galego non deixa de causar sorpresa á vista da política defendida por Feixoo até hoxe. En outubro de 2020, a última ocasión en que o tema se tratou no Parlamento galego, o Partido Popular rexeitou unha proposta en que o BNG reclamaba, outra vez, a posta en marcha da policía galega, argumentado os populares que non se trataba para eles dunha prioridade. Na mesma liña, o presidente galego non moveu ficha nos últimos anos para desenvolver as competencias propias que permitirían contar hoxe cunha policía galega baixo o mando da Xunta, significándose ao respecto a paralización da aplicación da Lei de policía da Galiza de xuño de 2007. O Estatuto de Autonomía de 1981 fixa no seu artigo 27.25 como competencia exclusiva da Galiza "a creación dunha Policía Autónoma de acordo co que dispón a Lei Orgánica prevista no artigo 149. 1.29 da Constitución". Porén, transcorridos practicamente 40 anos da aprobación do texto autonómico, o Goberno galego non conta cunha forza de policía, propia senón cunha unidade do Corpo Nacional de Policía adscrita á Comunidade Autónoma galega, que depende organicamente da Dirección Xeral da Policía do Ministerio do Interior de España e funcionalmente da Dirección Xeral de Emerxencias e Interior da Xunta. Así as cousas, a Galiza non dispón dunha Policía propia como acontece en Catalunya cos Mossos d'Esquadra, en Euskadi coa Ertzaintza, en Nafarroa coa Policía Foral, nas Canarias coa Guanchancha ou en Madrid coas Brigadas Especiais da Seguridade. O tempo demostrará a sinceridade desta petición de Feixoo dun corpo de seguridade propio na Galiza. A solución está en mans do Goberno galego, a quen lle corresponde desenvolver as competencias recollidas no Estatuto, polo que outra actitude que non sexa esa deixa sen credibilidade a proposta, agás que o mandatario galego estea empregando agora esta cuestión dentro da súa estratexia de confrontación co Executivo estatal.


Summary: O edificio en cuestión está xestionado por Ecos do Sur, que ofrece solucións habitacionais a persoas migrantes sen recursos. Un dos mozos que alí residen foi quen puxo a bandeira.

O grupo municipal do PP de Muras, en Lugo, criticou esta cuarta feira a colocación dunha bandeira galega nun edificio público do municipio, a casa de Rouco. A formación conservadora definiu o acontecido como un "acto ilegal". "Non podemos permitir que nun edificio público pasen estas cousas", dixo a súa portavoz, Eugenia Requeixo. Na mesma liña, falou da "necesidade" de que o alcalde, Manuel Requeixo (BNG), manteña unha "postura neutral". Fronte a estas declaracións, o rexedor afirmou que se trata dunha estratexia do PP "para facer ruído". Segundo precisou Requeixo, o edificio en cuestión está cedido á ONG Ecos do Sur, que presta axuda a persoas migrantes. O edificio está cedido a unha ONG que ofrece vivendas a persoas migrantes sen recursos e o PP sabía dese programa, segundo explicou o alcalde A asociación promove a iniciativa 'Habita rural' para dotar de fogar a persoas estranxeiras sen recursos, e a casa de Rouco funciona como un deses espazos habitacionais. Así, o alcalde precisou que a bandeira foi colocada por un dos mozos que viven no centro. "Se a quitásemos, iriamos en contra da liberdade de expresión da xente que vive alí", sinalou. Por outra parte, o líder do BNG en Muras desvelou que o PP ten coñecemento da iniciativa levada a cabo no inmóbel. "Teñen gana de polemizar e sacar as cousas fóra de lugar", concluíu o alcalde.


Summary: O grupo Portodos e varios aspirantes denuncian "graves irregularidades" nas probas e aseguran que o tribunal facilitou as respostas a varias persoas. A formación política advirte de que tres dos catro seleccionados "teñen relación familiar ou de amizade" co rexedor, que nega todas as acusacións

Irregularidades nos exames e catro das cinco prazas en xogo que acabaron en familiares do alcalde ou persoas vinculadas ao PP local. Esa é a denuncia que se fai sobre dous procesos de selección de persoal municipal levadas a cabo polo Concello de Porto do Son no pasado mes de maio. Foi o grupo municipal de Portodos, formación política local, quen desvelou as presuntas "anomalías" nas probas, que foron denunciadas tamén por algúns dos aspirantes que realizaron os exames e que nega rotundamente o alcalde. Portodos, formación política local en Porto do Son, denuncia graves irregularidades en recentes procesos de selección para persoal municipal Portodos denunciou as sospeitas que arrodearon estes dous procesos de selección (para catro prazas de auxiliares de policía local e para tractorista) e fíxose eco das denuncias que varios dos participantes nas probas transmitiron sobre o discorrer delas. Segundo asegura, na que ofertaba postos para o corpo da policía municipal, un dos funcionarios responsable dos exames e membro do tribunal "mostroulles as respostas ás persoas elixidas", ademais de "murmurar" durante a proba con dúas das mulleres que acabaron obtendo a praza. Varios das persoas que participaron nos exames coincidiron nas queixas. Polo menos tres testemuños ratificaron que "se lles ensinaron as respostas" a varios dos aspirantes e que "foi un escándalo". "Houbo quen protestou en pleno exame e quen puxo unha reclamación nada máis saír del, pero os responsables negárono todo", explicaron, tanto publicamente nas redes sociais como por privado a membros da corporación municipal. Asistentes ás probas para auxiliar de policía local denuncian que un membro do tribunal "ensinoulles as respostas a varios aspirantes" "Que raro que as dúas mulleres que aparecen nas listas teñan a mesmiña puntuación", engaden algúns dos examinados. Ao comprobar os datos públicos difundidos polo Concello sobre o resultado das probas, as dúas mulleres con maior puntuación no proceso obtiveron ambas un 7,868 na "proba de coñecementos", que consistía en 50 preguntas tipo test (con catro respostas posibles) propostas polo tribunal. Sobre este exame, afectados denuncian que había preguntas repetidas, unha "duplicidade" nas cuestións da que tamén advertiu o grupo municipal de Portodos, que se pregunta se esa repetición nas cuestións se debía a que eran xa sabidas por algúns dos aspirantes aos postos de traballo. Outro exame sobre "coñecemento do termo municipal e toponimia", cun 3 como máxima puntuación posible, completaba as probas escritas dun proceso que incluía dúas asequibles probas físicas e outra sobre galego coa que abondaba posuír o certificado Celga 3. Finalmente, as catro persoas con maior nota no proceso accederon á praza de auxiliar de policía, polas que se lles fará un contrato de catro meses para este verán. Portodos denuncia que tres das catro persoas que accederon á policía local "teñen relación familiar co alcalde ou forman parte do seu círculo de amizades" Segundo denuncia Portodos, tres das catro que accederon a eses postos na policía local "teñen relación familiar co alcalde Luís Oujo ou forman parte do seu círculo de amizades". "Simple casualidade? Cadaquén que saque a súa conclusión", pregúntase o partido, que advirte de "enchufismo" e duns procesos de selección postos en cuestión xa desde hai anos. O rexedor popular, Luís Oujo, pola súa banda, nega calquera tipo de irregularidade e recoñece que un dos participantes no proceso selectivo acudiu ao Concello a denunciar a forma na que se levaron a cabo as probas. "En canto o souben, reunín o tribunal para saber se ocorrera algo e negáronme rotundamente que houbese algo irregular", di o alcalde, que asegura que non houbo "ningunha reclamación máis" pero que di estar disposto "a volver reunirse" co devandito tribunal "se houbese calquera dúbida". O alcalde Luís Oujo (PP) nega calquera irregularidade, denuncia que "se acuse sen probas" e ve nas críticas unha "falta de respecto" ao tribunal Segundo o rexedor, o grupo Portodos está a "politizar" un tema que, advirte, non vai máis aló. Ademais, acusa de "falta de respecto" ao tribunal das probas e lembra que os seus compoñentes cumpren con todos os requisitos legais malia que desde a formación local denúnciase que "un fontaneiro municipal e un conserxe dun colexio avalíen a preparación ou non dos aspirantes a auxiliares de policía". "Non se pode acusar sen probas; se as teñen de algo, que reclamen no Concello", responde Oujo sobre todas as acusacións. En canto á proba para a contratación dun tractorista, Portodos e varias persoas afectadas denuncian que non se tivo en conta a experiencia laboral de varias persoas no proceso de selección, o que lles rebaixou significativamente a nota final, ademais de "falta de transparencia" á hora de realizar as probas ao impedírselles aos participantes estar presentes mentres se levaban a cabo. Segundo a formación política, a persoa seleccionada ten relación familiar con persoas que concorreron co PP aos últimos comicios locais. "Foi moi descarado o que fixeron", denuncia un dos aspirantes; varios deles presentarán unha reclamación conxunta no Concello A formación local asegura que presentará, xunto con varios dos participantes nas probas, unha reclamación conxunta no Concello para que se "repitan os exames, pero cun tribunal que inclúa funcionarios da policía". Ademais, piden ao alcalde Luís Oujo que "dea explicacións", así como "saber quen foi a persoa ou persoas que elaboraron os exames tipo test e saber quen custodiou as probas antes de que se celebrasen". De non haber resposta, Portodos non descarta acudir aos tribunais ante un "proceso contaminado, cargado de graves irregularidades e con relacións de parentesco e amiguismos polo medio". Ademais, aseguran ter probas das relacións persoais "evidentes" entre catro dos cinco seleccionados. "Foi moi descarado o que fixeron", denunciou un dos participantes no proceso. "Xa está ben, percorro Galicia para conseguir un posto e logo pasan estas cousas", dixo outro ao advertir da denuncia. "Non me sorprendo, por desgraza é así en case todos os concellos [...]. Algúns procesos nin os remato porque, basicamente, está todo vendido", remata outro.


Summary: A xornalista María Xosé Porteiro, autora de publicacións que acollen ensaios sobre comunicación e feminismo, ofrece a súa visión a respeito da trata e tráfico de mulleres. Eis un extracto da análise publicada no número 339 do Sermos Galiza en papel.

Incluírmos no mercado laboral a prostitución mediante unha regulación lexislativa é incoherente coa defensa dos dereitos das persoas. Significaría consentir, favorecer e perpetuar que as mulleres traficadas sexan desafiuzadas da súa sexualidade, da súa cidadanía e da súa liberdade. Disque sempre existiu. E pódese responder que tamén o incesto, o roubo, o asasinato… pero non por iso se legalizan. A trata e tráfico de mulleres vai desde situacións de pobreza e falla de oportunidades nos lugares de orixe, cara á primacía do poder do diñeiro nos de destino, onde todo se branquea ao seu paso por caixa. As mafias do proxenetismo teñen en España o país da UE onde a demanda é maior, vai en aumento e se dá cada vez desde idades máis temperás, tanto na "oferta" como na "demanda". No Estado español, a prostitución foi legal até que se aboliu durante a Segunda República. A ditadura volveu regulala e en democracia está en situación de alegalidade, como exercicio libre e non penado, pero punible en zonas públicas. Os concellos teñen competencias para a regulación nas súas rúas mediante ordenanzas municipais. Non está contemplada no Código penal, mais considéranse delitos a prostitución de menores; a forzada en maiores; e o lucro porque outra persoa exerza a prostitución -mesmo cando for voluntariamente- se houbese explotación. Ámbito de indefinición Neste ámbito de indefinición, os argumentos a prol do abolicionismo que prevalecen na maior parte do movemento feminista son rexeitados porque deixaría sen medio de vida a quen hoxe xa están dentro, esquecendo que se trata dun negocio dirixido pola terceira mafia organizada máis poderosa do mundo: a industria do sexo, que busca integrarse na economía de mercado como unha alternativa laboral aceptable. Pedir que se legalice a prostitución ten que ver con que a maioría das prostituídas son mulleres e, nunha inmensa maioría, vai da man do proxenetismo. Non é posible separar a prostitución da trata e o tráfico de mulleres para a súa explotación sexual. Confundir isto cun exercicio de libre elección sobre o propio corpo é unha falacia propia do neoliberalismo máis ultra, que reaparece, periodicamente, cun debate mal intencionado que beneficia os capos infiltrados nos poderes que manexan, toleran, comparten, participan -ou miran para outro lado-. Trátase de acentuar o desacordo que existe entre partidos que se proclaman feministas, tentando contaminar o feminismo no seu conxunto. [Podes ler a análise íntegra no número 339 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Un contrato "a dedo" inaugura desde a Comunidade de Madrid a externalización da aplicación da vacina da Covid-19.

O Goberno rexional de Madrid, presidio por Isabel Díaz Ayuso (PP), subcontratou sen realizar concurso público ningún os servizos da Cruz Vermella para a vacinación contra a Covid-19 por 804.098 euros. O contrato "a dedo" fíxose escudándose na urxencia derivada da pandemia. A resolución figura nunha orde con data de 29 de decembro de 2020 pola que se contrata o "servizo de apoio á vacinación fronte á Covid-19 na campaña 2021 da Comunidade de Madrid". Segundo este documento, o Goberno rexional aboará á Cruz Vermella Española no primeiro mes 136.533 euros e 133.512 os cinco meses seguintes. Do total, a maior parte, 87.922 euros ao mes, destinaranse á Cruz Vermella para custear os servizos de 12 profesionais sanitarios; mentres que 16.094 euros mensuais irán para compras de material sanitario, outros 13.680 para alugueiro e mantemento de vehículos e 2.746 ao mes pra sufragar as compras de uniformes. Como recollía Nós Diario na segunda feira, 4 de xaneiro, o conselleiro de Sanidade madrileño, Enrique Ruiz Escudero, afirmou na segunda feira nunha entrevista en TVE que o Goberno contaría con "todos os recursos necesarios para administrar as vacinas", xa sexan "públicos ou privados, segundo as necesidades que vaiamos requirindo". A Asociación para a Defensa da Sanidade Pública de Madrid rexeitou a privatización da vacinación que implica o contrato coa Cruz Vermella. Nun comunicado, a entidade sinala que este feito é mostra da "incapacidade" da Consellaría de Sanidade e do abandono dos servizos públicos en mans privadas. Esta semana comezaba con preocupación ante o incremento dos contaxios e con Madrid tendo aplicado só 6% das vacinas recibidas. Catalunya tamén facía soar as alarmas, con só 14% delas inxectadas, aínda que posteriormente actualizaba os datos, sinalando que 10.475 persoas xa foran vacinadas, 2.182 na segunda feira. Após ser criticado o demorado arranque de vacinación, o Govern catalán comunicou que a previsión é inxectar 738.000 doses nas vindeiras 12 semanas, inxectando 8.800 vacinas diarias de media. As comunidades endurecen as restricións ante a terceira onda A Consellaría de Sanidade de Castela e León informou de que o comité de expertos para o coronavirus recomenda un confinamento domiciliario de dúas semanas, igual ao de marzo, ante o alto aumento de contaxios, aínda que, recordou, a Comunidade non ten potestade para ordenalo. No País Valencià, o Govern anunciou o adiantamento do recoller obrigatorio ás 22 horas e a prohibición a hostaleiros de abrir logo das 17 horas. Ademais prohibe fumar nas terrazas dos estabelecementos. Estremadura tamén se sumou ao endurecemento das medidas que están a tomar as comunidades, fechando a hostalaría, o comercio non esencial e os espectáculos en localidades con máis de 50.000 habitantes con incidencia superior aos 500 contaxios por cada 100.000 habitantes. A Rioxa publicou a prohibición de reunións de máis de catro non conviventes.


Summary: O secretario xeral da formación di que "somos un partido progresista" e manifesta maior "afinidade"co PSOE, en detrimento do PP, o que dificultaría pactos populares/C`s.

Ciudadanos sitúa o PSOE como o seu interlocutor favorito para negociar pactos de goberno de cara a un escenario, após o 24M, no que o cambio do mapa político coa entrada de novas forzas emerxentes dificultará maiorías absolutas. "Hai que lembralo, nós somos un paryido marcadamente progresista. Temos máis afinidade co PSOE" que co PP, afirmou o secretario xeral da formación, Matías Alonso, nunhas declaracións que os populares ven con preocupación polo que supón de poder ficar en socios para pactar. Porén, o dirixente de C's xa dixo que o PSOE terá que estar disposto a facer concesións para poder pactar. As chiscadelas aos socialistas veñen tamén doutros cargos e persoas de referencia en Ciudadanos, como o profesor encargado por Albert Rivera de elaborar o programa de reforma constitucional do partido, e que incide en que o proxecto reformista de C's casa mellor co PSOE que co PP. Os populares botan contas e saben que para gobernar en concellos e autonomías vai precisar do apoio de C's, polo que as declaracións da formación situando como interlocutor preferente ao PSOE non deixa de preocupar. Mais confían en que sexan declaracións feitas na recta final da campaña para rachar a idea de que son a muleta do PP e captar voto de centro progresista.


Summary: Continuidade na Casa Branca coa política de Donald Trump cara ao país caribeño.

O Goberno dos Estados Unidos mantén que o presidente de Venezuela, Nicolás Maduro, é un "ditador" e, xa que logo desbota a posibilidade de que poida haber un "contacto directo" coa súa Administración no curto prazo, entre outras razóns porque considera que o líder opositor, Juan Guaidó, é o "presidente interino" do país. Estados Unidos foi o primeiro país en recoñecer en xaneiro de 2019 a Guaidó como mandatario 'encargado' de Venezuela e, malia a saída do republicano Donald Trump e a chegada do demócrata Joe Biden á Casa Branca, seguirá na mesma liña. Desta mesma maneira, tampouco considera válidas as eleccións parlamentarias desenvolvidas en decembro e sostén que Guaidó e a súa Asemblea Nacional ─"a última institución democrática que queda"─ continúan a ser os únicos poderes lexítimos. Ned Price, portavoz do Departamento de Estado do país norteamericano, sinalou a "represión, corrupción e mala xestión" de Maduro como responsábeis "dunha das crises humanitarias máis graves que viu o hemisferio" occidental. Washington, salientou, continúa a defender unha "transición democrática pacífica" en Venezuela. Esta transición pasa por "eleccións presidenciais e parlamentarias libres e xustas", "para axudar os venezolanos a reconstruíren as súas vidas e o seu país", en palabras de Price. "Os venezolanos teñen dereito á democracia e a un Goberno que a promova e defenda", engadiu en conferencia de prensa. Segundo o portavoz do Goberno estadounidense, Biden prometeu protección para os venezolanos fuxidos, así como sancións contra os dirixentes do Goberno venezolano "implicados en corrupción e abusos de dereitos humanos", o que convida a desbotar, cando menos por agora, que poida haber contactos directos coas autoridades de Venezuela. Maduro suscitara esta posibilidade despois da mudanza presidencial nos Estados Unidos OEA e Grupo de Lima O Departamento de Estado subliñou, porén, que por agora a estratexia continuará a ser traballar canda aos "aliados", tanto na rexión das Américas como en Europa. Neste sentido, Price citou foros como a Organización de Estados Americanos (OEA) ou o Grupo de Lima. En todo caso, a posición dos EUA difire lixeiramente da que sostén a UE, que opta por falar de Guaidó como un "interlocutor privilexiado" e por deixar calquera consideración adicional en mans de cada un dos Estados membros.


Summary: Varias testemuñas relatan rexistros, identificacións e acoso por parte das forzas da orde. Ademais, a presenza de antidisturbios impediu que decorrese a rondalla independentista prevista.

É habitual, desde hai anos, unha redobrada da presenza policial en Compostela nas xornadas previas ao Día da Patria Galega. Unha presenza que nesta ocasión se reforzou aínda máis pola visita de Felipe VI o 25 de xullo na capital para participar na "Ofrenda ao Apóstolo". Varias testemuñas relataron a Nós Diario que na noite do 24 de xullo, véspera do Día da Patria, na zona vella de Compostela houbo identificacións e rexistros a persoas por simplemente levar a bandeira galega ou colantes e camisolas con lemas e motivos independentistas. A rondalla independentista cancelada Varios antidisturbios, ademais, situáronse nas proximidades do centro social Escárnio e Maldizer, onde decorría unha cea de solidariedade cos presos independentistas, o que motivou que a "rondalha" da Mocidade pola Independencia prevista para as 23.30 horas non saíse finalmente do local. Detención Desde GZ contrainfo, ademais, informouse nas redes de que "na noite do 24 de xullo un antigo colaborador de GZ Contrainfo traballador do audiovisual, que viña de cear con amizades, recebeu unha malleira no cruce de Casas Reais con Cervantes ao tentar cruzar un cordón policial de camiño a casa. Foi detido. Está acusado de atentado contra a autoridade contra 3 antidisturbios. O noso amigo recebeu golpes por parte de secretas e antidisturbios na cabeza, pescozo, meixelas, e inmobilizarono no chan presionándolle o pescozo, sen chegar a perder a consciencia. Foi trasladado ao hospital". 🔴 Os "antidistúrbios" da Polícia espanhola tenhem cercado neste momento o CSO Escárnio e Maldizer. Nom deixam sair. Estamos a mediar para tentar que permitam sair à rondalha. Stop repressom espanhola!Avante a mocidade independentista! (Fotos: @gzcontrainfo). pic.twitter.com/G29VgPEczM— MpI (Mocidade pola Independência) (@mocidadeindepe) July 24, 2020 Xa o día 25 a presenza policial na zona vella foi "abafante" e mesmo dificultou o acceso por determinadas zonas de persoas a actos do nacionalismo ou independentismo coa desculpa da "seguridade" pola presenza do monarca español.


Summary: Unha reflexión de JJasper sobre o acto creativo e a música.

E tes o folio en branco, como enchelo? Queres que o vivido saia como naquel intre. Como a primeira vez que te divertiches cunha droga, como aquela noite de verán épica que tanto gozaches. Que enerxía cando as palabras flúen soas en escritura automática, como se alguén me posuíra e escribira por min. Pero isto é arte. Co tempo saberás que por moito que a empregues xamais será aquela noite. Esa nunca voltará. E coas cancións acontece o mesmo. Adoitamos esquecer os procesos, os pasos precisos. Só nos centramos na meta. Pero que importante é o camiño. Ao esquecermos centrarnos nel, tamén esquecemos gozalo. Queremos ter xa o produto e que emocione. Tamén temos recursos. Sabemos compoñer tirando de pedra e cemento. Pero queremos que así sexa? Que pracer cando a inspiración nos visita! E fai un día morriñento, escuro, gris e chove. E sentado na cama, como se fose unha cadeira, colles a guitarra e comezas a tocar a carón da fiestra mollada de incontables pingas. Como as estrelas. E conectas co teu universo interior e comezan a saír notas da guitarra. Desenvolves a pregunta e descobres a resposta. E todo xunto fai unha melodía que te move por dentro, move cousas que tes dentro. É como se dunha reacción química se tratase, dos teus reactivos obtés novos produtos. Pero nisto non só se transforma, porque é inmaterial, tamén se crea e se destrúe. Logo, como o vento mareiro que te move por dentro non acouga, é o momento de pórlle palabras. E que enerxía cando as palabras flúen soas en escritura automática, como se alguén me posuíra e escribira por min. Pero aquí a pantasma son só eu mesmo, ou máis ben esa parte de min que quere contar todo o que me prohibiron ser, todo o que me quixeron limitar, o odio e o amor que sentín e as vergoñas e valentías que puiden ter. Hoxe somos as persoas que no pasado pensamos ser. Somos o cumio dos pensamentos que tivemos anteriormente e que conformaron até hoxe a persoa que somos. O mesmo acontece coa música. Compoñemos as cancións que soñamos no pasado, mesturas do que fomos escoitando. As miñas irmás maiores sempre tiñan a radio posta. Levo esa música comigo. No instituto camiñaba sobre unhas Dr. Martens rotas con cordóns vermellos, as pernas embutidas nun pantalón elástico dunha das miñas irmás, bomber coa fouce e o martelo, palestina ao pescozo e a cabeza rapada. Nunha man a carpeta do insti, nun peto da chupa un walkman. E lembro que remataba a primavera e facía calor e esa música me facía libre como libre me sinto cando a inspiración me visita e se abren as portas do meu peito fúnebre e se produce ese milagre chamado creación. Mais o fermoso non é crealas, non. É compartilas e que outras as fagan súas. Porque sendo nosas medran ata ser eternas.


Summary: Da tradición á busca de novas experiencias.

A os pés do Monte da Curota, pola banda do nacente e na parroquia de Lesón do concello da Pobra do Caramiñal, ten os seus cimentos a Adega Entreosrios e están os predios onde chantan as raíces, nos solos graníticos e xistos propios da Península do Barbanza, as súas cepas. Viñedos situados ao norte da Ría de Arousa e na vertentes sur-suroeste da Serra do Barbanza. Proxecto que empezou, sen sequera sabelo, a dar os primeiros pasos só coa ilusión de facer un bo viño para a casa e compartir coas amizades. Diso hai máis de 40 anos, cando Francisco Crusat mercou a finca Entre os Ríos. Nome que lle vén dado por estar agarimosamente abrazada polo Río Pedras e o regueiro da Fonte de Pedro Cabezo. A partir dese momento Crusat foi incorporando novas parcelas e plantacións para facer un albariño como el entendía que debía ser o albariño: uvas de cepas vellas e de novas plantas obtidas a partir de clons das mellores cepas da zona, con lévedos naturais e con tempo para elaboralo, sen présas. Home autodidacta que foi aprendendo do estudo, o traballo e os ensaios. Actualmente os viños elaborados son 70% de uva dos viñedos propios, e o resto de viñedos da zona. Os viñedos propios contan con cepas de máis de 50 anos e levan máis de 30 replantando con clons seleccionados entre as cepas mellores e máis vellas da contorna. Neles contan con cepas de distintas castes autóctonas, o que lle permite facer diferentes elaboracións. No ano 2001, da elaboración de viño para o círculo íntimo deu o salto e constituíu a adega e xa no 2008 sacou o seu primeiro viño dentro da recentemente aprobada Indicación Xeográfica Protexida (IXP) Terra de Barbanza e Iria (2006). Pasaron os anos, mais a filosofía da adega segue a ser a do máximo respecto pola paisaxe e a natureza, buscando elaborar viños que reflicten o binomio da cepa e a terra que a sustenta: onde a combinación da influenza das rochas de granito e xistos do macizo do Barbanza, da súa auga e do mar que o baña marcando o seu clima atlántico, sexa quen defina de modo significativo o perfil dos seus viños. E para remarcalo evítase o uso de tratamentos innecesarios. Non se empregan herbicidas, respectando a cuberta vexetal que soamente é traballada por medio de corte e labranza. Coas cepas non se usan insecticidas, limitando os tratamentos á aplicación de funxicidas e isto, segundo a necesidade do ano e non por calendario marcado. E na adega non se empregan lévedos industriais, buscando que os viños de cada anada expresen a súa propia personalidade dentro das características do perfil de cada un deles. Os viños elaborados pola familia Crusat teñen recibido distintos premios e recoñecementos ao longo destes anos e en distintas edicións da Guía de Viños e destilados da Galiza, da International Wine Guide Awards (Catavinum), da Decanter World Wine Awards, na Guía Peñín, na The Wine Advocate (Parker), etc. Nas distintas elaboracións empregan depósitos de aceiro inoxidábel, mais tamén barricas de carballo francés e tallas de barro, que responden ao espírito innovador e investigador que ten o fillo de Francisco Crusat: José Crusat. Home a quen a súa paixón polo mundo do viño lévao á continua busca de novas fórmulas de expresión a partir da materia prima con que conta. Busca á que xa incorporou o mundo dos rosados e os escumosos. E así, da man de José, a Adega Entreosríos tamén fai honra ao seu nome e completa as súas elaboracións coa corrente dos viños de calidade, que son a expresión dunhas castes, un territorio e unha tradición, pero tamén mantendo aberta a fonte da corrente do regueiro doutras elaboracións, que exploren novos espazos con capacidade de achegar diversidade e riqueza aos seus viños e, en definitiva, aos viños do Barbanza e da Galiza. As súa marcas responden ao espírito da súa elaboración, e entre elas atópanse as seguintes: Monovarietais con Albariño—Altares de Postmarcos. Elaborado con traballos de lías no primeiro verán e embotellado despois de tres anos ou máis.—Saras. Elaborado con lías sen traballar e embotellado entre un e dous anos.—Lesón. Elaborado sen lías e sen facer a fermentación maloláctica. É un viño xoven avellentado na botella.—Komokabras. Neste monovarietal e baixo catro variacións da mesma marca, desenvólvense distintas elaboracións: desde a crianza en barrica durante dez meses até a fermentación con peles en talla de barro durante cinco meses e posterior crianza en talla durante dez meses. Como di José Crusat, cun amplo sorriso na cara, "un branco como se fose tinto". Monovarietal con Raposo (Branca Lexítima) —Vulpes. Na elaboración deste monovarietal cóntase con máis de 30% de uva procedente de cepas prefiloxéricas.Monovarietal con Caíño Tinto—Komokabras K-Ño. Maceración con peles durante cinco semanas e crianza durante dez meses en barricas usadas de carballo francés. Monovarietal con Mencía—Pintadoiro. Só dispoñíbel cando a colleita o permite. Non se pode pasar por alto—Komokabras Escumoso Branco. Elaborado de xeito tradicional só con Albariño.—Komokabras Rose D-Mencial. Viño rosado elaborado só con Mencía. Achegarse ao espírito da Adega Entreosrios probando e comparando os seus viños non se fai, en absoluto, nun pouco. O mellor modo de facelo é, desde logo, con moito acougo é ao pé da adega, desfrutando da paisaxe, da contorna e da compaña, oportunidade que temos ao noso dispor se aproveitamos e collemos pousada no Hotel Rural Entre os Ríos que a familia Crusat habilitou na mesma finca despois de restaurar unhas construcións tradicionais. A cousa merece a pena!


O rumbo marcado polo neoliberalismo de novo cuño, aplicado polo goberno do Partido Popular, é ben claro: Europa non permite desvalorizar o euro, logo hai que desvalorizar a cidadanía para redimir os bancos. E para iso, o ataque debe abranguer todas as frontes e, ademais, debe ser un ataque sen resposta. Como facelo sen custo social? Que estratexias empregar para silenciar ao uso da razón, que defende as políticas dirixidas cara as persoas e non cara aos bancos? O rumbo marcado polo neoliberalismo de novo cuño, é ben claro: Europa non permite desvalorizar o euro, logo hai que desvalorizar a cidadanía para redimir os bancos. E para iso, o ataque debe abranguer todas as frontes e, ademais, debe ser un ataque sen resposta En primeiro lugar cómpre inocular un sentimento de culpabilidade á cidadanía e autoexculparse dos recortes sociais: "vós sodes responsables por vivir por encima das vosas posibilidades" ou "non nos gusta, pero non hai outro remedio". No caso concreto dos recortes aplicados aos funcionarios, a estratexia é ben diferente: desprestixiarnos sen descanso e culpabilizarnos fronte á sociedade. Dende a prensa amiga, ata os propios altos cargos como o Sr. Beteta, o Sr. Montoro ou a Sra. De Cospedal, poñen pulo en insistir en que os funcionarios públicos non cumpren o horario, só se dedican a ler o xornal e a tomar café, sobran, son caros, viven dos impostos dos cidadáns honrados e ralentizan a maquinaria pública, os servizos públicos non funcionan xa que os traballadores non son avaliados no seu rendemento, cómpre vender a empresas privadas cunha mellor xestión, etc. "Coidado, din, se non privatizamos aquí ou non quitamos esta prestación alá, as pensións corren perigo. Mellor que cortemos un brazo nós, e non a troika, doerá menos, insisten" En segundo lugar, unha vez enxuizados, é a hora de amedrentar e, senón funciona, criminalizar: coidado, din, se non privatizamos aquí ou non quitamos esta prestación alá, as pensións corren perigo. Mellor que cortemos un brazo nós, e non a troika, doerá menos, insisten. E se aínda así non convencen, e saes a rúa a protestar polo que lexitimamente che pertence e che están roubando, se te sentas na estrada e te resistes á orde dada por un antidisturbios fora de si de que abandones a túa actitude, ademais de levar unha boa malleira, podes acabar nun xulgado de garda, convertido nun delincuente tan sospeitoso Martin Luther King ou Gandhi, que de vivir nesta época estarían xa presos sen ningunha dúbida. Os sindicatos están no ollo do furacán, xa dende vai anos: subvencionados, vividores e trasnoitados son algúns dos cualificativos cos que nos agasalla a prensa máis reaccionaria E así, pouco a pouco, coma formigas, en pequenas doses, vanche quitando dereito tras dereito, a base de propaganda e control policial (dá calafríos só de pensar en xuntar eses dous factores, son un chamamento a historia máis negra da humanidade). Agora é a quenda da negociación colectiva: os sindicatos están no ollo do furacán, xa dende vai anos: subvencionados, vividores e trasnoitados son algúns dos cualificativos cos que nos agasalla a prensa máis reaccionaria. Por que? Estorbamos. Somos un impedimento para aplicar unha política de salarios baixos e despedimentos a custe cero. Sen negociación colectiva, os traballadores e traballadoras quedarán nas mans dos empresarios. Na función pública perdemos dereitos ao ritmo que perde sangue a ferida dun hemofílico, como un encoro desbordado: acción social, días de vacacións, días de asuntos propios (acadados a cambio de renuncias a subas salariais), penalízannos economicamente polo mero feito de enfermar, perdemos a paga extra, e agora é o momento de desfacerse da sempre incómoda negociación colectiva. O artigo 10 do Real Decreto-Ley 20/12 de medidas para garantir a estabilidade orzamentaria deixa a porta aberta a todas as administracións para devolver ao seu posto de traballo a un gran número de liberados sindicais O 1 de outubro entrou en vigor o artigo 10 do Real Decreto-Ley 20/12 de medidas para garantir a estabilidade orzamentaria. Un artigo que deixa a porta aberta a todas as administracións para devolver ao seu posto de traballo a un gran número de liberados sindicais. Estas persoas, tan deostadas tantas veces, loitan cada día polos dereitos dos seus representados, deixan a pel en negociacións arduas e espiñosas, percorren os centros de traballo solucionando problemas laborais, esixindo aos superiores xerárquicos a non extralimitación nas funcións dos traballadores, frean os abusos e o acoso nos centros, velan pola seguridade e pola saúde laboral. Son eficientes no que fan, porque saben o que fan. Certo é que en ocasións fallamos, hai que ser autocríticos, que as organizacións sindicais ás veces non saben transmitir a súa mensaxe, seguramente pola rixidez das súas estruturas, ou porque non soubemos nalgúns casos adaptarnos coa mesma rapidez que a sociedade aos cambios que se estaban a producir nas rúas e ao progreso tecnolóxico. Pero non hai que enganarse: sen organizacións sindicais a democracia sofre un golpe que a deixa noqueada e a piques de arroxar a toalla. Os dereitos perdidos xa non poderán ser recuperados, as condicións laborais serán determinadas por decreto, coa rendibilidade económica como único motor, sen ter en conta as persoas, os dereitos, o estado de benestar. A OIT en sucesivos acordos, ratificados polo noso Estado, di que os gobernos están obrigados a impulsar a negociación colectiva. Semella que hoxe en día as organizacións internacionais son vellas glorias, carcamais tapados cunha mantiña en vellas cadeiras, que tosen e rosman algo de cando en vez pero aos que ninguén escoita. Nós imos dar a batalla. Empregaremos toda a nosa forza de mobilización. Loitaremos por algo no que cremos: o sindicato, cos seus defectos e virtudes, é a ferramenta idónea para protexer aos traballadores fronte aos abusos do patrón Nós imos dar a batalla. Dende os nosos locais sindicais ou dende os nosos postos de traballo. Empregaremos toda a nosa forza de mobilización. Loitaremos por algo no que cremos: o sindicato, cos seus defectos e virtudes, é a ferramenta idónea para protexer aos traballadores fronte aos abusos do patrón. A mala prensa e o desgoberno dos políticos ao servizo dos mercados non van poder con nós. Seguiremos sen domar, dobregar ou domesticar.


Summary: Ainda há toda uma (etno) arqueologia da democracia galega por explorar. Manuel Mandianes conta como em Loureses "o "concello" reúnese na encrucillada ou no forno (comunal) se chove: "Ultimamente xúntanse no bar, pero iso non está ben. Hai que reunirse na encrucillada. A encrucillada é de todos e todo o mundo ten máis liberdade de expresarse"

1. Com o lançamento dum projeto político que explora as posibilidades da razão populista de Ernesto Laclau1, o conceito do "significante vazio" saiu da academia para tornar-se ferramenta pública, objeto de debate e termo fetiche. Contudo, tras o conceito laclauniano há uma genealogia que enfia aoutras propostas de vazio político, que para Althusser começaria com O príncipe2. No século XVI Itália reunia todas as condições para encetar a unificação nacional com a exceção de uma: a conexão entre elas, o homem sem nome que num conto sem nome aglutine o projeto nacional. Para Althusser esse seria um "homem do nada, saúdo do nada, e que parte dum lugar inasignável", porque esse nada, esse silêncio, "é uma condição política do encontro". 2. Nas Teses da filosofia da história Benjamin atribui ao pensamento revolucionário a tarefa de identificar novos espaços em apertura, detetar vazios políticos onde se faz possível a política: "Na realidade, não há um instante que não traça consigo a sua chance revolucionária, só que esta tem que ser definida como uma (chance) específica, a saber, como chance duma solução inteiramente nova, prescrita por uma tarefa inteiramente nova. Para o pensador revolucionário, a chance revolucionária peculiar de cada instante histórico resulta duma situação política dada. Mas não resulta menos para ele em virtude do poder que este instante tem como chave para abrir um recinto do pretérito completamente determinado e clausurado até então. O ingresso neste recinto coincide estritamente com a ação política". 2.1. Se o ingresso nesse recinto –nesse vazio- é a ação política em sentido estrito, para Mario Zubiaga "na negatividade absoluta que carateriza o exterior do significante vazio, ainda se passeaiam zombies que não são conscientes do seu estado"3. De novo Athusser, num texto de 1982 escrito no pavilhão 7 de Soisy-sur-Seine, Sur la pensé marxiste, antecipava-se com grande lucidez: "Os partidos, descansando sobre os sindicatos da aristocracia operária, são mortos viventes que subsistirão em tanto dure a sua base material (os sindicatos detentam o poder nos comités de empresa, os partidos fam-no nos municipios), e enquanto sejam capazes de explorar o sacrifício de classe dos proletários e de abusar da situação dos subproletários das subcontratas. Se o marxismo ainda pode reviver a força de destelhos, os partidos são mortos viventes, ancorados no seu poder e no aparelho que detenta dito poder e fácilmente se reproduze para detentá-lo e detentar a sua exploração (…). Vivemos nesse contradição. E à nossa geração tocou-lhe em sorte fazê-la estalar. E, pese a todas as dificultades, estalará na rebelião da nova mocidade do mundo". 3. Um novo chanço na genealogia da política do vazio leva-nos a La comunità che viene4. Na análise que Giorgio Agamben realiza da revolta chinesa de Tienanmen, ao tempo que esta se produzia, o filósofo achava a resposta à pregunta de qual "pode ser a política de singularidade qualquer, isto é, dum ser cuja comunidade não está mediada por condição alguma de pertença (o ser vermelho, italiano, comnista) nem pola simples ausencia de condições (comunidade negativa, como aquela que há pouco fora proposta na França por Blanchot) senão pola pertença mesma?". Tal como no 15-M, o que mais surpreendia era "a relativa ausencia do conteúdos determinados nas reivindicações (democracia e liberdade são noções demasiado genéricas e difusas para constituirem objeto real dum conflito (…)). Porém, o trabalínguas filosófico de Agamben ("A singularidade qualquer, que quer apropriar-se da pertença mesma, do seu ser mesmo na linguagem, e declina por isso toda identidade e toda condição de pertença (…)") torna-se muito mais compreensível se o espacializamos como praça vazia. 4. Joseba Sarrionandia propõe com a ideia da praça vazia algo mui próximo à hipótese laclauniana, mas numa linguagem muito mais gráfica5. A Transição é para Sarrionandia o exemplo da praça vazia colapsada nada mais inaugurar-se: "Na praça da pólis há um velho monolito com uma inscrição inspirada por Remy de Gourmont: "Os demais têm que deixar-se impor a nossa língua, mas nós não nos vamos deixar impor a sua língua". É um dos trastos que enchem a praça, vem-se trambém reunas de uma igreja, está a Guardia Civil, há homens emprestando dinheiro. Há um rei esquiando, há um drone, e até ha´milhares de cópias de um catálogo que se chama Constituição, inventário de objetos depositados nessa praça que os que inventárom a democracia pensárom que devia estar vazia para que coubesse toda a gente. Mas a maioria nem se acerca à praça, na realidade, porque sempre está cheia de cousas e quase não se pode nem passar". Mas o crucial é que Sarrionandia extende o diagnóstico à esquerda, às nossas pracinhas. 4.1. Como colapsa um significante vazio? Como se satura? Ernesto Laclau detem-se em casos históricos como o do peronismo, que colapsa quando Perón abandona o exilo e já não pode manter a ambiguidade calculada e o PCI de Togliatti. Após a libertação italiana toda a simbología partisana funciona como simbología nacional, e o PCI é o único partido com um projeto propriamente nacional. É certo que tinha limitações estruturais para tornar-se um significante vazio –a obediência ao PCUS-, mas também foi colapsando polo próprio processo. Assim como o PCI decide impulsionar todas as demandas setoriais democráticas, estas vão-se vendo cada vez mais como peças do taboleiro do partido. Sem essas condições únicas para a emergencia dum projeto populista –como as que agora se estão a dar no Estado espanhol-, o PCI foi-se encerrando numa longa guerra de posições. A trajetoria do BNG também é sucetível de entender-se como a energência dum significante vazio que, por falta de condições, colapsou numa guerra de posições. Até há mui pouco "Galiza" e todo o "galego" funcionárom como um significante vazio capaz de unificar a maioria de demandas sociais (sindicais, culturais, anti-caciquis, ecologistas, etc) numa longa cadeia equivalencial, de forma que o protesto sempre falou galego. Ainda, poder-se-ia falar de "Galiza" como significante flotante, porquanto o fraguismo deu uma dura batalha para apropriar-se dele com uma constante contra-programação, cujo conceito mais acabado foi o da "auto-identificação". Agora, numa difícil situação fora do significante vazio, propostas como a de "Asemblea Aberta-BNG" demonstram a incapacidade para superar o bloqueio: a própria solução é um significante vazio colapsado de saída, uma nova praça vazia com uma enorme estátua no meio de meio. 5. Em 1963 o Museu de Arte Moderna de Nova Iorque estreava uma mostra sobre arquitetura popular de todo o mundo, e que incluia paineis com os hórreos da Galiza e Portugal. A exposição intitulava-se "Arquitetura sem arquitetos". Com toda certeza uma mostra de "Política sem políticos" teria que começar com uma imagen da ágora grega ("Nenhum medo tenho a esse homens que têm por costume deixar no centro das cidades um espaço vazio", esbardalhava Ciro, rei dos persas6), mas também incluiria as Casas da Palabra dos povos amazónicos, os campos comunais da Inglaterra pré-capitalista ou as canchas do El Alto boliviano, com a vizinhança a jogar futebol, intercambiar chicha caseira e preparar a revolta. À par, os espaços de juntança dos concelhos abertos de Galiza: o "Outeiro do Concelho" de Cotovade, o Carvalho da Junta de Taboadelo… Ainda há toda uma (etno) arqueologia da democracia galega por explorar, com todos os círculos líticos que receberam nomes como concelho ou assembleia dos mouros. Gente como Otero Pedrayo até tinha olho para detetar formas democráticas mais lá dos sujeitos políticos humanos, "cando as pegas se amorean nos outeiros no seu concello aberto pola castañeira", e mesmo encontrava a velha instituição nuns seres tão modernos como eran as estradas7. A única condição do espaço para o concelho aberto era a sua vacuidade, de forma que não fosse um espaço de ninguém porque o encontro, como recorda Deleuze, é o contrário ao reconhecimento. Nas Aventuras de Alberte Quiñoi Miguel García Barros recorda a política do vazio em Berres a começos do século XX: "O lugar compúñase de dous núcreos principaes, afastados por unha corredoira que os comunidaba. Á parte de contra a carballeira chamábanlle a Espiñeira, i á outra, a de contra o agro, a Reigada. Cara ista banda había unha praciña formada polo cruce de congostras e os outóns ou os portales de algunhas casas, na que costumaban axuntarse os veciños para cousas de intrés común, tales como a represión do gando, a limpeza das presas, os arregros do camiño ou fixar o día de iren a pagar unha renda". Igualmente, Manuel Mandianes conta como em Loureses "o "concello" reúnese na encrucillada ou no forno (comunal) se chove. "Ultimamente xúntanse no bar, pero iso non está ben. Hai que reunirse na encrucillada. A encrucillada é de todos e todo o mundo ten máis liberdade de expresarse". Hai que reparar no simbolismo da encrucillada". E na manutenção do significante vazio. NOTAS: 1. E. Laclau. La razón populista. Buenos Aires. F.C.E., 2004. 2. L. Althusser. "Le courant souterrain du materialism de la rencontre", Écrits philosophiques et politiques, tomo I. Paris, Stuck/Imec, 1994. 3. M. Zubiaga. "Significante vazio", Gara 5.2.2015 4. G. Agamben "Tiennamen", La comunitá che viene, 1990. 5. J. Sarrionandia, ¿Somos como moros en la niebla? Pamplona. Pamiela, 2012, p. 610 6. O filósofo galego Felipe Martínez Marzoa interpreta os Diálogos de Platão como uma filosofia em que a forma é o conteúdo, isto é, o conteúdo dos textos são a sua tensão dialógica interminável: a ágora como praza vazia. 7. R. Otero Pedrayo, Entre a vendima e a castañeira. Vigo, Galaxia, 1957. As estradas em concelho aberto están em "O angaceiro das estradas". 8. M. García Barros, Aventuras de Alberte Quiñoi. Vigo, Edicións Castrelos, 1976, p. 172. 9. M. Mandianes, Loureses, Vigo, Galaxia, 1984, p. 97.


Summary: O movemento Warriors of the Aboriginal Resistance (WAR) exixe compensacións económicas ás persoas aborixes por anos de colonización.

A festividade estatal de Australia, o chamado Australia Day, conmemora, desde 1994, a chegada o 26 de xaneiro de 1788 de Arthur Phillip cos once primeiros barcos á badía de Sidney. Esas embarcacións levaban condenados que chegaron a ese continente para vivir no que sería unha colona penal. Ese momento tamén marcou para sempre a vida das e dos aborixes de Australia após violentas incursións por todo o territorio e unha persecución que aínda queda na memoria. En 2015 o movemento Warriors of the Aboriginal Resistance (WAR), un colectivo de mozas e mozos aborixes comprometidos coa causa da descolonización e coa filosofía do nacionalismo aborixe, da resistencia e do avivamento, organizou concentracións ás que asistiron miles de persoas para protestar polo feche forzado de comunidades aborixes remotas no oeste de Australia. En 2018 desde WAR comezouse a organizar o "dia da invasión" na cidade de Melbourne. Daquela, as redes sociais serviron como canle para promover todo tipo de actos semellantes e contestar a celebración oficial de maneira transversal por parte do movemento nacional aborixe. As reivindicacións deste ano 2021, marcado pola pandemia da Covid-19 e as medidas de seguridade por parte de activistas nativas e nativos, centrouse en exixir que "todos as negras e negros" aborixes recibisen un millón de dólares en "reparacións" por terlles roubado a terra cando os colonos británicos chegaron a Australia. Durante o acto principal, e de maneira simbólica, unha das persoas asistentes subiu a unha estatua da raíña Vitoria na localidade de Brisbane cunha pancarta na que se podía ler "esta non é a terra da raíña". As consecuencias da presión colonial Segundo un estudo realizado en 2017, a esperanza e vida é inferior a 10,6 anos para os homes nativos e a 9,4 anos para as mulleres. As taxas de suicidio das e dos aborixes tamén son extremadamente elevadas. Segundo o informe do Proxecto de avaliación da prevención do suicidio dos aborixes e do estreito de Torres (2016), as e os adolescentes nativos de entre 15 e 24 anos teñen cinco veces máis probabilidades de suicidarse e teñen niveis máis elevados de abusar das drogas e do alcohol.


Summary: Sanidade afirma que dúas análises amosan niveis de trihalometanos por riba do máximo recomendado pola lei e declara a auga como "non apta para o consumo". O Goberno local responde que as súas análises dan medicións por debaixo do límite e acusa o Goberno galego de estar "instalada na política da mentira e da calumnia contra a cidade".

Ao igual que xa sucedera a comezos de decembro, Xunta de Galicia e Concello de Vigo iniciaron este martes unha discusión pública -con cruces de notas de prensa e declaracións- sobre a calidade da auga na cidade, concretamente no barrio de Canido. A Consellería de Sanidade anunciou este martes que as súas análises no punto da rede de distribución de Canido 219 lle obrigaban a considerar "non apta para o consumo" a auga nesta área ao ter superado os parámetros químicos de trihalometanos previstos na lexislación vixente. Segundo Sanidade, dúas análises realizadas nos días 8 e 12 de xaneiro deixaron niveis de 124 e 127 microgramos/litro de trihalometano A Xunta dicía adoptar está medida "con carácter preventivo" e reclamáballe ao Concello e a empresa encargada do abastecemento "a adopción de medidas correctoras inmediatas dirixidas a eliminar os riscos potenciais para a saúde da poboación derivados dos incumprimentos que se detectaron na rede de Canido". Segundo Sanidade, dúas análises realizadas nos días 8 e 12 de xaneiro deixaran niveis de 124 e 127 microgramos/litro de trihalometanos (THM), cando o Real Decreto 140/2003 fixa un nivel máximo de 100 microgramos/litro. Sanidade indicaba que con estes niveis de THM recoméndase "non beber a auga nin empregala para cociñar, pero pode empregarse no resto dos usos como son o baño ou a ducha, a utilización en clínicas dentais, limpeza de materiais e alimentos de todo tipo incluídos os de cociña". O Goberno local acusa a Xunta de estar "instalada na política da mentira e da calumnia contra a cidade" Porén, case de inmediato o Concello de Vigo respondeu publicamente a través dunha nota de prensa afirmando que "todas as analíticas realizadas por Aqualia nas que se mostrean os trihalometanos ofrecen un resultado favorable, sempre por debaixo dos 100 microgramos/litro". A nota instaba a Sanidade a "rectificar", subliñando de que dende o Concello se lle remitían a diario as analíticas ao Goberno galego, todas "correctas". O Goberno local acusaba finalmente á Xunta de estar "instalada na política da mentira e da calumnia contra a cidade". O concelleiro de Fomento, David Regades, incidía nesta idea e amezaba con levar o Goberno galego ante os tribunais ante o "ataque constante" contra Vigo. "Hai que rematar con este ataque á cidade, os representantes da Xunta son uns mercenarios", afirmou en Radio Vigo-Cadena Ser. Un novo capítulo nunha liorta que vén de atrás A comezos de decembro, Xunta e Concello mantiveron durante días unha liorta a conta da calidade da auga en Vigo que comezou cando Alberto Núñez Feijoo desaconsellou o consumo de auga na cidade, responsabilizando da situación ao Goberno local pola suposta incapacidade da planta potabilizadora para cumprir co seu cometido unha vez que descendese o nivel das augas (a polémica chegou nun dos peores momentos sa seca sufrida por Galicia o pasado outono). Na nota de prensa difundida este martes, a Consellaría de Sanidade incide de novo no "problema estrutural da potabilizadora municipal de Casal e da rede de distribución". En decembro Feijoo acusou a Caballero de "facer política coa saúde" e o Concello acusou a Xunta de "facer política contra Vigo coa auga" Daquela o presidente da Xunta cargou contra o rexedor, Abel Caballero, ao que acusou de "xogar coa saúde da xente" e de "facer política coa saúde". O Concello de Vigo respondera pouco despois "garantindo" que "a auga de Vigo é potable ao 100%" e sinalando que "o problema en Vigo é de seca na présa de Eiras e, polo tanto, de auga en alta, responsabilidade da Xunta". O contraataque da Xunta chegou ao día seguinte, a través dun informe da Consellería de Sanidade, que afirmaba ter detectado en Canido niveis de ferro por riba do recomendado. Nesa discusión, mentres Alberto Núñez Feijoo acusaba a Abel Caballero de "xogar coa saúde da xente" e de "facer política coa saúde", o Concello de Vigo afirmaba que o presidente da Xunta "fai política contra Vigo coa auga". No verán de 2015 Sanidade recomendou evitar o consumo da auga da billa nos concellos de Ferrol, Narón, Fene e Mugardos, un veto que se mantivo tres días no caso da propia cidade naval, no medio dunha tensa situación política entre o Goberno galego e os Gobernos municipais dos concellos afectados, que lle criticaron á Xunta o terse "desentendido" dun problema de saúde pública que é da súa competencia. Días despois a CIG lembroulle a Sanidade a súa responsabilidade no control de augas, un asunto da súa competencia: "non é aceptábel que a conselleira tente responsabilizar a outras administracións do que son as súas obrigas".


Summary: Feijóo presenta os seus candidatos ás cidades como "garantía de estabilidade" fronte ás mareas catro anos despois de avalar tamén os seus aspirantes á alcaldías urbanas, dos que só recuncan tres. Vídeo no interior.

A comezos de 2011 o Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero atravesaba o seu peor momento mentres, en Galicia, Alberto Núñez Feijóo estaba aínda en todo o alto da onda da súa, en xeral, inesperada vitoria de 2009. Neste contexto o PP formulou a súa campaña electoral en Galicia nuns termos simples: quen se enfrontaban nas urnas eran "315 Feijóos fronte a 315 Zapateros", tantos como municipios hai no país. Catro anos despois Zapatero xa é historia, algúns daqueles Feijóos xa caeron en desgraza electoral ou xudicial e o panorama electoral preséntase para o PP notablemente máis convulso. Así e todo, os conservadores optan de novo por asociar a imaxe dos seus candidatos ás alcaldías á do presidente da Xunta, moi especialmente nas cidades. Durante a pasada fin de semana Feijóo os seus candidatos como "garantía" de "vitoria" e "estabilidade" fronte ás forzas da esquerda e, moi especialmente, fronte ás mareas cidadás. Os alcaldables da dereita "representan un rumbo fixo e seguro, fronte aos que propoñen ir zigzagueando ata marearse", ilustrou, nunha nova metáfora sobre estas candidaturas. Alén dos ataques ás mareas, a Podemos, ao "independentismo" do BNG ou ás "loitas internas" que "desangran" o PSOE, as alocucións de Feijóo nos últimos días gardan notables semellanzas ás que lles dirixía aos seus cabezas de cartel urbanos nun contexto tan diferente como ao de hai catro anos. Feijóo proclama que os candidatos do PP son "garantía de estabilidade" fronte "aos que propoñen ir zigzagueando ata marearse" Aínda que protagonizara varios actos con eles, o que o PP máis resaltou naquela carreira electoral foi o celebrado na terraza do compostelán do Hostal dos Reis Católicos, onde os candidatos conservadores emularon a sinatura do Contrato con Galicia do seu xefe de filas. O documento que rubricaron coa bolígrafo Montblanc de Telmo Martín titulábase Manifesto pola cooperación e incluía sete compromisos como "superar os localismos para traballar por unha Galicia única", "facer máis con menos", poñer en marcha "gobernos austeros" , "ser transparentes" e non estar "atados ás minorías", en referencia aos gobernos de coalición de PSdeG e BNG. Daqueles sete asinantes do manifesto só tres figuran na foto de familia que Feijóo vén de protagonizar coas súas apostas para as cidades en 2015. Unicamente dous deles, o coruñés Carlos Negreira e o ferrolán José Manuel Rey, recuncan tras facérense co bastón de mando grazas a cadansúas maiorías absolutas. Tamén repite en Lugo Jaime Castiñeira, quen vén de prometer acabar con "16 anos de corrupción" na cidade da Muralla nunha carreira electoral na que parte lastrado polo incumprimento do propio presidente a respecto da dotación de servizos ao Hospital Lucus Augusti, que segue a xerar un profundo malestar social e que será un dos principais condicionantes da campaña. As substitucións Tres dos outros catro protagonistas daquela instantánea continuaron na política institucional durante estes anos, aínda que só un no concello no que se presentou. O baltarista Rosendo Fernández, que ficou ás portas da alcaldía ourensá, exerceu a oposición aos dous alcaldes do PSdeG durante o mandato, responsabilidade que combinou coa vicepresidencia da Deputación provincial e mais coa secretaría xeral do partido na provincia. Así e todo, esta acumulación de cargos non impediu a súa substitución por quen foi conselleiro de Educación durante a última media década, Jesús Vázquez, mentres a lupa da xuíza De Lara se achega un pouco máis ás contas dos populares ourensáns. Pola súa banda, Corina Porro apenas estivo un mes na corporación viguesa, que abandonou con rumbo á presidencia do Consello Económico e Social, un cargo de escasa relevancia política á que Feijóo a enviou para deixar o PP vigués nas mans de José Manuel Figueroa, eterno aspirante á candidatura municipal que pilotou a oposición nestes anos, pero cuxo acceso ao cartel electoral lle foi bloqueado pola colocación nel da xa ex conselleira de Facenda Elena Muñoz. No caso de Telmo Martín o seu aguante na corporación de Pontevedra tras fracasar no segundo intento de desbancar o nacionalista Fernández Lores foi inferior a un ano. Dende ese momento o tamén empresario da construción permaneceu no seu escano do Congreso dos Deputados, dende onde vén de ser recuperado para tentar regresar á alcaldía de Sanxenxo, que xa ocupou entre 1999 e 2006. A saída de Conde Roa foi o primeiro dos innumerables capítulos xudiciais do goberno de Compostela, que segundo Feijóo virou en "capital do esforzo, seriedade e sentido común" Quen, si logrou a vitoria en 2011 pero está, agora si, absolutamente fóra da política institucional e partidaria é o compostelán Gerardo Conde Roa, quen apenas durou nove meses na Alcaldía de Santiago tras a súa ansiadísima vitoria. A súa dimisión tras saltar á luz a fraude fiscal da súa construtora foi só o primeiro dos innumerables capítulos xudiciais vividos no goberno da cidade durante estes anos. O estourido da operación Pokémon implicou a Conde Roa e tamén a quen impuxo como substituto, Ángel Currás, quen á súa vez foi reemprazado polo conselleiro Agustín Hernández tras a condena por prevaricación de máis da metade do seu equipo de edís. Segundo proclamou Feijóo este domingo antes da nova foto de familia, tras todos estes avatares "a capital de Galicia converteuse en capital do esforzo, seriedade e sentido común".