Summary: Veio o bom tempo... chegou a hora! Sachas ao lombo, luvas nas mãos, botas de goma nos pés... @s de Compostela (porque a vaca não é de onde nasce) vêm com ânsia de semear a revoluçom musical. Quisemos saber como lhes vai na leira

A cadela Maca na horta, olhando uma bola do mundo. É a primeira imagem que tivemos de vocês. Corria o verao de 2007, eramos jovens e atolondradas! (risos) A imagem que daquela empregamos segue o padrom do grupo naquela altura: criaçom a base de arroutada e com o objectivo fundamental de desfrutar fazendo 'cousas bonitas', que nos encheram o peito e puxesem um sorriso nos beiços. Sem mais. Mas, mirando-a com perspectiva, se calhar di mais de nós do que pensabamos. Maca, um membro mais da grande familia que se foi criando em torno à 'Casa do sol', a velha casinha da Rúa das Hortas em Compostela que partilhamos várias das componhentes originais da banda. Maca, coma nós, contemplando o mundo desde a tranquilidade da horta, imaginando outros espaços, sonhando realidades possíveis, desfrutando do calor humano a pesar da chuva, alheia ao ruido dos carros, aos turistas... "No primeiro concerto, em Cuba, deixamos constáncia do som da gaita galega no malecom da Habana!" Deveu gostar porque junto com o primeiro tema que compuxemos, Biocultivos, inspirado nesse clima (aínda que chova aqui vai calor!) fixonos ganhar, dum jeito totalmente inesperado, o concurso A Polo Ghit. De aí nasceu a banda. Até daquela eramos só umhas amigas brincando e deixando voar a imaginaçom, a música e o que nos saía de dentro. Grupo galego que canta em galego, deram-se a conhecer fora, em Cuba. Que lembram daquela experiência? Buf! Um feixe de cousas! Foi umha experiência moi intensa! Para começar, foi inesperada. Ainda havendo músicos profissionais na banda quase seguro que ningum de nós esperabamos acabar tocando na Feira do Livro da Habana como membros do país convidado. Foi todo um regalo poder partilhar a experiência entre nós e com outras artistas galegas, à margem de polémicas sobre os orçamentos do evento e demais. Por outro lado, poder achegarnos a umha realidade como a cubana. Coincidiu ademais com o traspasso de poderes de Fidel ao irmao. Conhecimos pessoas que nos fixerom entender um pouco melhor a súa realidade e deixamos constáncia do som da gaita galega no malecom da Habana (risos) Mas, para alem disso, nom foi o nosso melhor concerto. A parróquia estaba mais interesada no baile que tinham organizado no centro cívico no que tocamos no que na agropatchanka das sachadoras galegas... (risos) Nom estaria mal volver a ver se agora convencemos mais! (moitos risos) "Nas letras nom falamos doutras cousas que as que nos passam pola cabeça e de como as vivemos" Por que sobem ao palco em bata de faena? Bata por fóra, mulher por dentro. Para nós a bata é todo um símbolo de identidade. Umha prenda que nos conecta com as nossas nais, tias, avoas... com as mulheres que admiramos, com as obreiras, com as labregas. Umha prenda que nos fala da dignidade das mulheres que sostenhem o mundo com os seus coidados, com os seus saberes, com o seu trabalho. As primeiras que usamos eram de licra e coloridas, quase traje de festa para nós, num intento de reapropiarnos desse símbolo e resignificalo engadindo-lhe a todo isso que nos transmite o gozar da música, de ter a palabra e difundila, de festexar com outras, de levalo a outros contextos. Nesta nova xeira continuamos com as batas, mais agora, graças à nossa amiga e modista Marta, remedadas para fazer fronte ao trabalho que require a violência dos tempos duros que vivemos. Militantes pela língua, os feminismos, o agroecoloxismo... quanto há de retranca e quanto de reivindicaçom na sua música? Pois como nas nossas vidas, suponhemos. Nas letras nom falamos doutras cousas que as que nos passam pola cabeça e de como as vivemos. O patriarcado sufrimo-lo, todas, a diario, o espólio dos recursos naturais, a falha de soberania alimentaria, a hegemonia e imperialismo culturais, etc, etc. etc... um longo etc! "É preciso, oponher-se, a confrontaçom, mas também construir em positivo. Rebeldia com alegria" Se nas nossas dinámicas diarias intentamos introducir prácticas para mudá-las assim o partilhamos nas letras que cantamos. Mas, como na vida, tentamo-lo facer, se nom em clave positiva, si com um toque de humor, sem machucar-nos mais da conta. É preciso, oponher-se, a confrontaçom, mas também construir em positivo. Rebeldia com alegria, que dizia a outra. Se nom podemos bailar nom é a nossa revoluçom! De ativismo vão servidas! Que tal se manejam com a sacha? Pois nom temos duda, a verdade (moitos risos) E ademais temos bom lombo! A pesar de que moitas vivemos na vila, quem nom cultiva horta na sua casa tem raices na aldeia. Somos filhas do rural, como a grande parte da sociedade galega. Primeiro foi o nome do grupo, mais o certo é que pouco a pouco imos dando passos cara a volta ao rural. Volvendo à casa da aldeia, começando a trabalhar com abelhas ou participando do sindicalismo agrario. Medram muito as más ervas na leira musical galega? Está inzada! E de pesticidas, transgênicos, producçom intensiva, dependência das subvençons...! Já nom sabemos se falamos do agro ou da música (risos) Na música, como noutros sectores produtivos galegos, faltam meios para que a gente nova se poida incorporar com garantias, apoios públicos, amor propio... e para trocar ou vender o teu produto dignamente. É moi dificil viver ao 100% da música. A norma dos grupos galegos é eslombar-se a trabalhar, moitas veces em precário como a maioría, para poder logo financiar e sacar tempo de ensaiar, gravar, ir aos bolos... A falha de apoios também se nota na difussom, que malamente e com moitos esforzos se vai compensando autogerindo-nos a través das posibilidades que ofrece Internet. O que nom é normal é que conheçamos mais grupos de fóra que de dentro do país ou que a radio pública na súa canle musical emita mais música em espanhol que na nossa lingua... Em fim, som só algúns ejemplos. "Quantas mulheres na musica galega tocam punk, ska, heavy, rap? O normal é tirar por estilos nos que nos encorsetarom" Por que custa tanto encontrar mulheres? Buf! Questom complexa também. Pensamos que nom deixa de ser outra das consequências do capitalismo patriarcal que rege a nossa sociedade. Igual que che dam umha boneca para brincar, a maioria das veces nom che ponhem um baixo ou um saxo na mao. Nom combinas com as amigas para ensaiar polas tardes (tampouco tes moito onde), educam-nos para andar preocupadas doutras cousas. De fazê-lo moitas vezer acabas (por casualidade?) cantando ou tocando estilos nos que nos encorsetarom... Quantas mulheres na musica galega tocam punk, ska, heavy, rap? O normal é tirar por outros géneros. E logo o tema da autoestima. Chantar-te fronte o público superando medos, inseguridades... tamben lhes pasará aos homens, mas eles vam com outro rolho, mais despreocupados. Pensemos numha xuntança, de vecinhos ou política, e em como se expresam eles. A maioria das mulheres calamos moitas veces, a pesar de que nos ferva o peito. Eles tenhem menos reparo em dizer o que pensam, mesmo parvalhadas, gostam mais de ouvir-se. Bom, se calhar algum nom concorda ou nom gosta de ouvi-lo, mas ai fica isso para a reflexom. "Temos claro é que a nossa lingua é internacional. E a nossa música, também" Busco amante galego-falante: há que se posicionar por uma norma ou é suficiente com perpetuar a nossa língua? O nosso compromiso é com a nossa lingua. Se vem no plano individual moitas militamos no reintegracionismo, a realidade é que como banda nos aliamos com todas aquelas pessoas que defendem de maneira radical a nossa lingua própria e no grupo nunca supuxo nengum problema a escolha normativa. Fica à vontade de quem escreve, sem mais. Podemos dizer que partilhamos a opiniom do Carlos Calvo, companheiro generoso e lúcido, secuestrado pola maquinaria represiva do Estado espanhol, quando di no seu artigo Por umha nova aliança pola língua que "Ora 'galiña', ora 'galinha', temos duas formas de que nom nos obriguem a dizer 'gallina'". É preciso construir alianças. Já o dizemos sempre: temos moito que sachar! E todas somos necessárias. O que temos claro é que a nossa lingua é internacional. E a nossa música, também.


Summary: O equipo herculino impúxose en Blanes (Catalunya) no enfrontamento galego que inaugura unha competición que o Liceo conquistou en 9 ocasións.

O Liceo gañou por 8 tantos a 1 ao HG Cerceda no enfrontamento galego que na tarde desta quinta feira abriu a Copa do Rei de Hoquei a patíns, que decorre en Catalunya. O equipo de Carlos Gil é deste xeito o primeiro clasificado para semifinais. Tres goles en cinco minutos de partido ( Lamas, Toni Pérez e Bagalló) 'noquearon' un Cerceda que logrou o seu tanto de penalti. O Cerceda, que compite por segundo ano consecutivo neste torneo, deu boa mostra neste período de por que merece estar na elite deste deporte. O Liceo -segundo na OK Liga con 19 vitorias, 2 empates e só 1 derrota- posúe 9 copas do Rei e quer que a que se está a disputar en Blanes sexa a súa 'Décima'. A última que atesoura na súa galería é de 2004. O principal favorito para o título é o Barça.


Summary: O re-elixido secretario xeral da CIG explica por que non hai unidade con CC OO e UGT: rexeitan a súa postura "de entreguismo". Díxoo na Radio Galega

Pasar da defensiva á ofensiva e "pelexar" nas rúas unhas políticas alternativas ás que se están a aprobar desde os gobernos galego e español, ambos os dous en mans do PP, camiñando cara á soberanía da Galiza e dos seus sectores produtivos, que neste momento é "unha necesidade". Xesús Seixo, secretario xeral da CIG que repetirá mandato por outros catro anos após ser elixido co 90% dos votos no VI Congreso celebrado este domingo en Compostela, debulla algunhas desas alternativas que propón a central nacionalista e que pasarían por unha política fiscal "onde pagan máis quen máis teñen"; acabar cos paraísos fiscais sinalando que o argumento de que ao lle por cambadelas ás grandes empresas estas deixarán de producir na Galiza "non é máis que unha escusa fácil, non é críbel"; e apoiar a pequena e mediana empresa, "a verdadeira creadora de emprego e a que máis está a sufrir por falta de crédito", mediante a posta en funcionamento dunha banca pública galega. Rexeitamento da postura "desmobilizadora" e "de entreguismo" de CC OO e UGT Dixo Seixo que o sindicalismo combativo leva tempo mobilizándose "á defensiva, respondendo a políticas antisociais" e recoñece que chegou a hora de "pasar á ofensiva" para conquerir outro modelo social e laboral "sen esperar a que estes señores se fagan bos e aproben outras medidas, porque esperar sería unha posición inocente, infantil". Ao fío, explicou as razóns polas que, ao seu xuízo, non existe unidade no sindicalismo a respeito das dúas centrais con dependencia española, CC OO e UGT: "o noso modelo é moi crítico co deles, cos grandes acordos estatais, coa postura de desmobilización e cos pactos sociais onde se vai a unha mesa de negociación desde unha perspectiva de entreguismo". O secretario xeral da CIG recordou o último pacto asinado, co goberno de Zapatero (PSOE) e batizado como Pacto polo crecemento, o emprego e os servizos públicos básicos. "Onde está o crecemento? E o emprego? E os servizos públicos básicos?", preguntou o sindicalista para concluír a renglón seguido que "o único que nos quedou daquilo foi que teremos que nos xubilar aos 67 anos". Soberanía para decidirmos sobre os nosos sectores produtivos Nun panorama onde a destrución de emprego e o debilitamento da negociación colectiva deixan a clase obreira galega "na situación máis complicada desde a caída da ditadura", a soberanía, a autodeterminación da Galiza para poder decidir sobre os seus sectores produtivos básicos, "é neste momento unha necesidade", após o castigo que sufriron o sector pesqueiro, naval e agrogandeiro coa entrada do Estado español nunha Unión europea hoxe gobernada "por institucións que foxen do control da cidadanía", en referencia ao Banco central europeo, a Comisión europea e o Fondo monetario internacional, isto é, a troika. "Camiñamos cara a un modelo de sociedade cada vez máis antidemocrático", enfatizou Xesús Seixo na entrevista concedida ao Galicia por Diante, na Radio Galega, onde repasou os seus inicios no nacionalismo da man de Erga (Estudantes revolucionar@s galeg@s) e no sindicalismo participando na fundación do Sindicato obreiro galego. A este respeito, subliñou que "desde aquela mudaron moitas cousas, comenzando por min propio. Os anos están aí e nótanse".


Summary: @s deputad@s do BNG no Congreso español, presentaron unha iniciativa parlamentar encamiñada a instar ao goberno español a negociaren coa concesionaria da AP-9 un Programa de Descontos. O vindeiro día 1 de setembro, a suba do IVE incrementará máis unha vez o custo das portaxes.

Após a suba do prezo das portaxes o pasado 29 de xullo, o incremento do IVE aprobado polo goberno de Rajoy encarecerá aínda máis o seu custo a partir do vindeiro sábado. Asemade, @s usuari@s das autoestradas non son beneficiari@s de ningún desconto en condición de desempregad@s, xubilad@s ou estudantes. @s deputad@s do Bloque Nacionalista Galego no Congreso español, veñen de presentar unha iniciativa parlamentar encamiñada a negociar coa concesionaria da AP-9 --a empresa AUDASA-- a aplicación dun Plan de Descontos. Neste senso, o nacionalista Francisco Jorquera, lembrou ao goberno do Partido Popular que en marzo de 2011 o seu grupo parlamentar votara a favor unha proposición non de lei achegada polo BNG "que instaba ao Goberno a realizar as xestións precisas ante AUDASA para que a Autoestrada do Atlántico incluise un Programa de Descontos". Porén, nin o actual goberno nin a Xunta de Galiza teñen feito nada neste sentido. Jorquera fíxose eco no Congreso d@s deputad@s do malestar d@s usuari@s que asemade, "padeceron un verán de chamativos atascos e un pésimo servizo da concesionaria" aseverou o nacionalista. O candidato á Xunta de Galiza polo BNG, recuncou na necesidade de reducir os prezos das autoestradas en tempos de crise económica polo que instou ao Ministerio de Fomento a preocuparse pola aplicación dun Plan de Descontos na AP-9, para o que urxe o inicio dun proceso de negociación coa empresa concesionaria.


A Xunta iniciou este luns a exposición pública do documento base para a reformulación ao longo do próximo ano e medio de todas as liñas de autobús interurbanas de Galicia. Un inicio da tramitación que se produce cando o plan xa tiña que estar aprobado, segundo os prazos establecidos por lei hai case dous anos. Ademais, esta reformulación vén obrigada pola anulación por parte do Tribunal Supremo da prórroga de todas as xa daquela obsoletas concesións que decretara o Goberno galego en 2009. Un proceso que o pasado ano provocou unha folga pero que a Xunta presenta no documento agora divulgado como un "caso de éxito". O Goberno galego deita parte da responsabilidade de reformar o transporte interurbano nos concellos e deputacións a un ano das eleccións municipais No documento xenérico agora a información pública para recoller suxestións, a Xunta refírese a esa "primeira fase" de reforma das liñas impulsada o pasado ano e di agora de xeito ambiguo que "na situación creada" o servizo público de transporte "poderíase considerar en risco", sen indicar que a orixe desa situación foi a súa propia decisión de adiar hai case unha década a reforma do sistema de transporte en Galicia. Tras a sentenza do Supremo que anulou aquela prórroga, a Xunta viuse obrigada a acelerar o que antes adiara, pero o Goberno galego presenta agora como un "caso de éxito" a reforma parcial á vista dos "exiguos prazos dos que se dispoñía" tras o seu revés xudicial. Tras esa reestruturación parcial dalgunhas rutas á que se viu obrigada a Xunta o pasado verán, agora o Goberno galego estenderá a reforma a todo o país. E malia que a responsabilidade do transporte interurbano dentro da comunidade é súa, o Goberno galego apela, a un ano das eleccións municipais, a que se impliquen no proceso tamén os concellos e as deputacións, que o pasado ano se amosaron críticos co xeito en que se implantou aquela reforma parcial de liñas, sen información suficiente para os usuarios. Unha das novidades que se queren introducir é a implantación de liñas non radiais nas áreas metropolitanas, isto é, que non só haxa autobuses entre as cidades e os seus concellos veciños senón tamén entre estes sen ter que pasar polas cidades Este luns, tanto nunha rolda de prensa acompañada do seu equipo como nunha nota divulgada posteriormente, a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, aproveitou para instar ás cidades de Ferrol e Pontevedra a que, aproveitando a reorganización de liñas que agora comeza, asuman a súa "obriga legal" de prestar servizos de transporte urbano, dos que carecen na actualidade. De igual xeito, apelou ás deputacións a que colaboren no deseño do novo mapa de transporte e a que presten apoio financeiro aos concellos na posta en marcha de novos servizos, salientando que só a Deputación de Ourense, a única que controla o PP, respondeu de momento ao chamamento da Xunta de iniciar conversas ao respecto. Nesa liña, se a reforma parcial iniciada o pasado ano se centrou fundamentalmente nas zonas máis rurais, cuxa reducida demanda permitiu introducir modalidades como o transporte compartido entre escolares e usuarios xerais e o transporte a demanda, a fase que agora se inicia chegará ás zonas máis poboadas. No documento xenérico para a recollida de suxestións iniciais que agora se somete a información pública sinálase como unha das novidades que se queren introducir a implantación de liñas non radiais nas áreas metropolitanas. Isto é, que non só haxa autobuses entre as cidades e os seus concellos veciños senón tamén entre estes sen ter que pasar polas cidades. A Xunta tamén comezará a probar un novo sistema para identificar e controlar a rapazada nos servizos escolares. Esquema das novas liñas non radiais que quere implantar a Xunta na contorna das cidades Segundo a Xunta, toda a reestruturación afectará a unhas 1.400 liñas, 3.000 autobuses e 5.000 postos de traballo Vázquez tamén fixo balance este luns da reestruturación parcial de liñas iniciada o pasado ano. Segundo dixo, o transporte a demanda, unha das principais novidades introducidas para que algúns autobuses deixasen de circular cun horario regular e só o fixesen se algún usuario demanda os seus servizos, foi reclamado neste tempo por unhas 750 persoas. Tras as suxestións que se reciban no proceso agora aberto, a Xunta di traballar coa idea de aprobar o plan e licitar as súas novas rutas redeseñadas ao longo do próximo ano para que todas poidan estar en servizo antes de que remate 2019, como esixe a lexislación europea. Segundo o Goberno galego, toda a reestruturación afectará a unhas 1.400 liñas, 3.000 autobuses e 5.000 postos de traballo, que prevé que sexan subrogados polas novas concesionarias.


Summary: Jaume Sastre e Carles Furriols principiaron o pasado 20 de abril esta acción reivindicativa, que Furriols tivo que abandonar por cuestións de saúde. Con esta folga de fame manifestan o seu fondo desacordo coa sentenza do Tribunal Supremo que impón 25% de castelán nas aulas de Catalunya.

Dous activistas iniciaron na pasada cuarta feira unha folga de fame na localidade catalá de Vic a fin de defender o uso da lingua propia de Catalunya como vehicular no sistema educativo. "Cómpre tomar medidas. A sentenza foi a pinga que derramou o vaso", dixo un deles, Jaume Sastre, en declaracións recollidas por Nació Digital. Sastre facía alusión nas súas palabras á sentenza que o Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya (TSJC) declarou firme o pasado xaneiro e que obriga o Goberno de Pere Aragonès a impor 25% de castelán nas aulas, unha medida que promulgara o Tribunal Supremo. Dous meses de prazo para impor o 25% de castelán nas escolas catalás Esta sentenza, precisou Sastre, "repercute aquí [en Catalunya] e tamén no País Valencià e en Balears". "Non podemos permitir que os xuíces españois determinen con que lingua debemos falar", engadiu Carles Furriols, outro dos activistas, subliñando que "o catalán é a columna vertebral da patria e é vital". Sastre ironizou tamén sobre este fallo xudicial: "Como se atreven a impor 25% de castelán se eles só fan 7% de sentenzas en catalán en Catalunya?". Ambos os activistas aloxábanse desde a pasada cuarta feira no local do Consell per la República de Vic, onde reciben visitas de moitas persoas que se suman a esta causa como o ex president da Generalitat, Quim Torra, que trasladou o seu apoio e pediu a "protección do catalán e a inmersión lingüística fronte aos ataques constantes do Estado español". Carles Furriols abandonou a folga de fame na pasada sexta feira, segundo el mesmo indicou, por cuestións de saúde. Mais o seu compañeiro Jaume prosegue e nesta segunda feira suma xa seis xornadas consecutivas. A respecto da posición das forzas políticas catalás en relación a esta sentenza xudicial, Sastre apuntou esta segunda feira no seu perfil de Twitter: "O que os partidos políticos —ERC, Junts, PSOE e Podemos— pretendían facer con nocturnidade e aleivosía, alén de ser un acto escandaloso de entrega aos fiscais e xuíces de Felipe VI, é unha barrabasada que non se pode aturar en ningures; nin sequera desde o punto de vista xurídico".


Summary: O Plenario da Real Academia Galega decidiu presentar recurso de amparo perante o Tribunal Constitucional contra a sentenza do Supremo polo decreto do plurilingüismo no ensino non universitario. Afirma que se ve na "obriga" de facelo, en defensa das "persoas galegofalantes".

A Academia decidiu continuar adiante nos tribunais coa súa oposición ao decreto do plurilingüismo no ensino non universitario e chega agora ao Tribunal Constitucional cun recurso de amparo contra a recente sentenza do Tribunal Supremo que ditaminaba sobre o recurso de casación á sentenza do Superior de Xustiza de Galicia. A RAG asina, ao facer pública o recurso perante o Constitucional, un comunicado máis que cuestiona a política lingüística do goberno de Feijóo. A entidade presidida por Alonso Montero confesa verse "na obriga" de presentar o recurso na "defensa dos dereitos das persoas galegofalantes, que considera vulnerados polo devandito decreto". Continúa, pois, o proceso xurídico que se iniciaba coa demanda presentada pola RAG perante o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza. Vulneración do dereito de igualdade O cerne do recurso móvese arredor da vulneración do dereito á igualdade que non está amparado, segundo din, na sentenza á que se refire. Os argumentos nos que se fundamenta o recurso de amparo da RAG son, entre outros, o dereito á igualdade e no mandato a prol da normalización lingüística recollido na propia Constitución e o Estatuto de Autonomías. Remítese tamén á Lei de Normalización Lingüística e á Carta Europea de Linguas Rexionais e Minoritarias, co máximo nivel de compromisos por parte do Reino de España que obriga entre outros "a ofrecer unha educación preescolar, primaria, secundaria, técnica e profesional garantida en lingua galega". "Perpetúa a situación de inferioridade" "O máis grave é que o dito decreto perpetúa a situación de inferioridade da lingua galega, afondando nos prexuízos contra a mesma, ao excluír taxativamente o seu uso nas materias de contido científico", di no seu texto unha Academia que entende que o Decreto 79/2010 no canto de desenvolver a LNLG "en realidade está en aberta contradición con esta, obviando o concepto de normalización e anunciando no preámbulo un cambio do marco legal, pese a que se trata unicamente dunha norma para o desenvolver". A Real Academia Galega entende que as devanditas consideracións fundamentan o recurso ante o Tribunal Constitucional, sendo que poñen de manifesto a vulneración do dereito fundamental á igualdade non amparado na sentenza recorrida. "A propia xurisprudencia do Tribunal Constitucional ten establecido que ambas as linguas oficiais (galego e castelán) deben ter unha presenza no ensino suficiente para garantir a consecución do obxectivo de igualdade", explícase no recurso, remitindo ás propias sentenzas emitidas polo TC.


Summary: Lewis Allen Reed perde en todas e cada unha das categorías nas que teimamos en analizalo a raíz da súa morte, aos 71 anos: simpatía, fermosura, educación, glamour, empatía... Só gaña nunha: as cancións. E diso é do que se trata, non é?

Morreu Lou Reed aos 71 anos. Sen o son e as letras que pariu nos 60 con The Velvet Underground non existiría niso que os entendidos chaman a gran enciclopedia do rock os tomos adicados ao punk, rock alternativo, noise, música industrial, fuzz-rock, hard-rock etc... Probabelmente a el importaríalle unha figa todos e cada un deses movementos musicais e os seus respectivos grupos e artistas. Tanto coa VU coma en solitario deixou traballos demoledores. Tanto cando navegaba pola vangarda (o Banana cover da Velvet e Nico, Metal Machine Music, Berlin,...) como cando optaba por facer un pouco de simple e bo rock do de toda a vida (New York). Unha vintena de discos ás costas e case ningún prescindíbel. Bueno, quizás o de Lulú con Metallica. Iso si que foi duro dixerilo. Tiña fama de borde, de arisco. Érao, si, mais el víao doutro xeito: "simplemente, non lambo cus". Coa idade, iso si, fíxose máis accesíbel. Hai xornalistas que sinalan que incluso chegou a dar as boas noites antes de comezar un concerto, mais seguramente sexa unha lenda urbana. En Compostela actuou en dúas ocasións. Hai quen di que desde logo non foron os seus mellores concertos e hai quen di que desde logo levitou escoitándoo. En ningunha das versións aclaran se deu as boas noites ou non. Ruído, ruído, ruído Sen Reed non habería o ruído, por dicilo así, 'suxo' no rock. Habería, si, o ruído 'limpo', ese onde habitan os riffs e punteos claros, compactos e 'entendíbeis'. Cos que podes mover a cabeza ao compás. Mais foi Lou Reed o que xogou coa distorsión, co son que doe nos ouvidos como unha otite, co 'white light'. Cando apretas os dentes e pechas os ollos porque molesta. Ese. Mais tamén foi moito máis, claro: sons limpos, riffs limpos, letras inmensas (tanto no lado salvaxe como no outro), gañas de probar e experimentar, temas para se 'relaxar', aloumiños ao blues,... É unha pena que morrese, a verdade.


Summary: O barómetro de marzo do CIS sinala que o PSOE continúa a subir en intención de voto e amplía distancia co PP. As preguntas foron realizadas con anterioridade a que se dectretase o estado de alarma. A sanidade bate récord e sitúase como terceira preocupación da poboación do Estado español.

A nova entrega do barómetro do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), con entrevistas realizadas antes de que se decretase o estado de alarma polo coronavirus, marca unha nova subida do PSOE en estimación de voto. De realizárense hoxe as eleccións xerais, o Partido Socialista obtería pois 31,9% do voto, un punto máis que no barómetro de febreiro e catro a maiores respecto dos comicios xerais do 10 de novembro. Pedro Sánchez tería así unha distancia co Partido Popular de 12,3 puntos. O PP quedaría en 19,6%, fronte a 20,8% que lograran nas urnas. Quen se mantería igual respecto aos comicios é Unidas Podemos, que obtería 12,9% de apoio, estancándose así o ascenso que experimentara nas enquisas publicadas após o pacto de Goberno co PSOE. Vox mantería a terceira praza con 14,8%, 1,4 puntos máis que o mes anterior, pero aínda por baixo do resultado das urnas. Ciudadanos segue no quinto posto e, aínda que baixa case un punto nun mes, neste barómetro do CIS aínda se mantén por riba do obtido o 10-N. No campo soberanista medraría o BNG, pasando do 0,5% colleitado en novemebro a agora ter 0,6%. Baixaría ERC, que obtería 2,4% e Junts, que ficaría en 1,2%, case a metade do seu resultado do 10-N. A CUP tamén descendería.O PNV estaría en 1,5% e Bildu en 1,2%, niveis moi similares aos do 10 de novembro. O presidente do Goberno, Pedro Sánchez, mantense como o líder mellor valorado, cunha nota de 4,4. Sígueno Pablo Iglesias (UP) e Pablo Casado (PP), con 3,5 puntos. Na Galiza, no caso de realizárense eleccións estatais agora, o PP obtería 23,7% do voto, atendendo aos datos que o CIS recolle en voto+simpatía. Case empataría pois co PSOE, que tería 22,2%. Seguirían Podemos (11,9) e BNG (6,7). Sanidade A sanidade colocouse como terceira preocupación no Estado a principios de marzo, segundo os datos do CIS, alcanzando así o seu récord de mencións en toda a serie histórica, rozando 20% e escalando catro postos na clasificación. Ademais, a saúde colócase tamén como terceira inquietude a nivel persoal, con 18,4% de mencións. O desemprego continúa na cúspide da escala de preocupacións, seguido dos problemas de índole económica.


Summary: O comité clínico de persoas expertas recomendou confinar os concellos de O Carballiño, Boborás, O Irixo e Verín. As restricións entrarán en vigor na medianoite desta quinta feira.

Tras constatar o aumento de contaxios en xuntanzas sociais e familiares, a Consellaría de Sanidade acordou na tarde de onte prohibir as reunións en toda Galiza, tanto as públicas como as privadas, a un máximo de dez persoas. Comunicouno na noite da terza feira a proposta do comité clínico que fai seguimento da evolución da Covid-19. A medida, que se publicará hoxe no Diario Oficial da Galiza (DOG), entrará en vigor desde as 00 horas da quinta feira, día 15 de outubro. Alén de limitar as xuntanzas a dez persoas en todo o territorio, a Consellaría de Sanidade acordou fechar os concellos do Carballiño, O Irixo e Boborás, como xa fixera a semana pasada co de Ourense e o de Barbadás. Desta maneira, fica estabelecida unha mobilidade perimetral entre os concellos do Carballiño, O Irixo e Boborás, polo que as súas e os seus habitantes non poderán desprazarse fóra deles excepto por motivos laborais, educativos ou sanitarios. "O comité considera conveniente reforzar as medidas de prevención co obxecto de protexer, coa máxima intensidade posíbel, a saúde da poboación destes concellos e conter os contaxios para evitar a súa propagación máis aló desa zona", afirmou a Consellaría nun comunicado enviado aos medios de comunicación. Aumenta as restricións en Verín Por outra banda, a Xunta da Galiza decidiu elevar ao nivel tres de restrición o concello de Verín, no que seguen as limitacións de xuntanzas a grupos de conviventes. Bares e cafeterías, informa Sanidade, limitaranse a atender nas terrazas a grupos de persoas conviventes e os restaurantes poden servir tamén no interior, cunha capacidade limitada ao 50%. Ademais entra en nivel dous a comarca de Celanova. Entre estas restricións xerais deste nivel destacan a limitación da capacidade ao 50% nos estabelecementos comerciais, de restauración e hostalaría -onde ademais estará prohibido o consumo en barra-, así como en bibliotecas, academias, autoescolas e centros privados de ensino non regrado entre outros, así como a redución das capacidades en celebracións, velorios e lugares de culto.


Summary: O parlamentar na Cámara galega Javier Dorado carga nas redes sociais contra a sentenza do Tribunal Europeo dos Dereitos Humanos que tomba a Doutrina Parot.

Javier Dorado Soto (Vigo, 1988) é deputado do Partido Popular no Parlamento galego, así como presidente de Novas Xeracións de Galiza. Na súa conta de twitter (@JaviDorado) escribiu textualmente (en español): "Un violador reincidente con 200 anos de condena liberado pola sentenza do TEDH. Unha desas bos novas para os comunistas". Un chío que xa xerou a súa polémica nas redes sociais. Desde que esta segunda feira o Tribunal de Estrasburgo fallase contra o Estado español, o PP posicionouse en contra da mesma, criticando abertamente a sentenza. Este partido, que sostén o Goberno de España, asistirá o domingo á manifestación convocada pola Asociación de Víctimas do Terrorismo (AVT) sob o lema "Xustiza para un final con vencedores e vencidos". Os convocantes da protesta, que tamén conta co apoio de UpyD, teñen se manifestado publicamente nestes díasa prol de que o Estado español abandone o convenio internacional dos Dereitos Humanos para non ter así que aplicar o fallo de Estrasburgo.


Summary: Familia Caamagno é unha das máis engraxadas maquinarias do rock & roll galego. De rigoroso uniforme -chaqueta americana e camisa- e formación canónica -dúas guitarras, baixo, batería e frontman-, os seus concertos transfórmansen en cerimonias colectivas dedicadas ao baile e ao desafogo. Manuel Caamagno é o seu cantante, saxofonista e escritor.

O ritmo e o blues, a tradición musical anglosaxoa dos sesenta -con límite en 1967-, conforman a materia prima sobre a que traballan os Caamagno. E iso cadra á perfección coa escolla internacional de Manuel para os Albums de aquí e de acolá: o Arthur dos ingleses The Kinks. De título completo Arthur ou a decadencia e caída do Imperio Británico, publicado en 1969, é unha desas obras magnas en que Ray Davies -guitarrista e compositor principal da banda- realizou un demoledor exercicio de crítica dos costumes da sociedade inglesa da época. "Todas as cancións deste disco teñen algo", explica Manuel Caamagno, "do rhythm & blues británico máis sixties dunha canción como Brainwashed, que hoxe chamarían garaxe, á magnífica Shangri-La e ese pop brillante, máis orquestrado". The Kinks significaron tamén unha terceira vía, idosincrática e progresista, ao debate entre Beatles e Rolling Stones. "Gústame moito a división do disco entre pop e rhythm & blues, éncheme, entre rockeiro trasnoitado e poeta traveso", engade. Algo de poesía travesa e rock & roll se non trasnoitado si dispoñíbel a trasnoitar hai nos discos de Familia Caamagno. Familia Caamagno (2012), Hai que andar cos tempos! (2014) e Para unha vez que saímos (2016) son tratados de garaxe punk, este último con certos ángulos psicodélicos. Manuel Caamagno atende a Sermos Galiza mentres descarga os instrumentos da banda. Están gravando un novo traballo. En que talvez se sintan ecos do elepé que elixe entre a produción galega: Volve a canción protesta (2018), de Oh! Ayatollah. Con base en compostela, esta banda de pop lixeiramente ruidoso e existencialismo posadolescente é unha das sensacións recentes da escena. "Perdoando a The Homens, Oh! Ayatollah fixeron o mellor disco de pop galego. Son delicados e bailongos á vez -como tamén o eran The Homens-", afirma, "e aínda por riba teñen unha letras... Quen as escribe domina o código perfectamente". E quen as escribe é Nuno, líder do grupo e autor dunha lírica disconforme e incómoda e simpática. Os propios Familia Caamagno participaron no concerto colectivo que, o pasado febreiro en Compostela, serviu de presentación a Volve a canción protesta. E aínda que esa relación de amizade existe, Manuel bromea: "Namorei antes das cancións ca dos rapaces".


Summary: As farmacéuticas na Fase 3 con resultados máis prometedores xa recibiron a compra por adiantado de máis de 10.000 millóns de doses de vacinas. Os habitantes dos países menos desenvolvidos poderían ter que agardar até 2024 para as recibir.

A Axencia Europea do Medicamento (EMA) confirmou hoxe que as compañías farmacéuticas Moderna e BioNTech/Pfizer trasladaran os datos referentes aos seus respectivos proxectos de vacina da Covid-19 co fin de conseguir a autorización para a súa comercialización condicional. Con toda a información xa no seu poder desde esta terza feira, agora reunirase para analizar a vacina de BioNTech/Pfizer o 29 de decembro, mentres que a discusión sobre a de Moderna está prevista para o 12 de xaneiro, segundo o publicado onte polo Financial Times. O tempo de exame até que a EMA se pronuncie non debería superar os catro días. Os documentos aos que tivo acceso o xornal sinalan que, no mellor dos casos, a data de avaliación orixinal para ambos os dous remedios era o 22 decembro. Polo tanto, de confirmarse a información, a análise de datos por parte da EMA adiaríase, como tamén se adiaría a distribución destas vacinas con respecto as datas previstas. Ademais, a vacina de AstraZeneca/Oxford tampouco será examinada até xaneiro. Representantes dos Estados membros da UE estiveron a presionar a EMA para se aliñar coas axencias reguladoras dos EUA e do Reino Unido, que poderían autorizar a vacina de BioNTech/Pfizer xa esta mesma semana. Porén, desde a EMA sostívose que daría a autorización cando visen "que os beneficios da vacina pesan máis que os riscos á hora de protexer contra a Covid-19". Dobre velocidade mundial Por outra banda, segundo as estimacións feitas polo Centro de Saúde Global da Universidade de Duke, nos Estados Unidos, os produtores de vacinas que mostraron resultados positivos durante a fase 3 poderían fabricar, entre todos eles, doses para un terzo da poboación mundial antes de finais de 2021. Porén, a maioría dos habitantes nos países con menos recursos económicos terían que agardar até 2023 ou 2024 para poder ser vacinados. Recólleo esta semana a revista Nature: AstraZeneca/Oxford, BioNTech/Pfizer e Moderna "estiman unha capacidade de produción de 5.300 millóns de doses para 2021, que poderían cubrir entre 2.600 millóns e 3.100 millóns de persoas, dependendo se a vacina de AstraZeneca é administrada en dúas doses ou nunha e media". Ademais, a vacina de Gamaleya "podería cubrir outros 500 millóns de persoas por ano fóra de Rusia a partir de 2021". Non obstante, máis de 10.000 millóns de doses de vacinas contra a Covid xa foron mercadas por adiantado. Segundo o máis recente cálculo de Nacións Unidas, a poboación mundial actual é de 7.800 millóns de persoas.


Summary: A Casa-Museo Manuel María vén de convocar a primeira edición dun concurso de videopoemas sobre a obra de Rosalía e a do autor da Terra Chá.

A Casa-Museo Manuel María vén de convocar unha nova iniciativa escolar dirixida a todo o alumnado non universitario: un concurso escolar de videopoemas protagonizado polos versos da obra en galego de Rosalía ou polos da amplísima produción poética de Manuel María para seguir achegando a poesía ás aulas a través de todo tipo de formatos.Este concurso, que se convoca por vez primeira, está dirixido a alumnado de 3º da ESO en diante, incluindo, por tanto, Bacharelato, Ciclos Formativos e todo tipo de ensinanzas artísticas nunha única categoría. A participación poderá ser individual ou en grupo. Os centros de ensino que desexaren participar deberanse preinscribir antes do 7 de abril e os traballos audiovisuais deberán ser enviados, por calquera medio dixital, antes do día 27 de abril. Posteriormente, un xurado composto por tres persoas do ámbito da literatura e do audiovisual seleccionará as pezas finalistas, que serán proxectadas nun acto público que terá lugar na Casa-Museo Manuel María de Outeiro de Rei o sábado 20 de maio. Ao remate deste acto final premiaranse os dous mellores videopoemas presentados.


Summary: A escola Semente Compostela organiza a unha serie de cursos en liña orientados a aprender arredor da sexualidade en crianzas e adolescentes e tamén sobre a igualdade. O primeiro dos obradoiros desenvólvese esta sexta feira, entre as 17 e as 20 horas, previa inscrición. O custo para participar nos cursos, dirixidos especialmente a familias e persoas educadoras, estabelécese en 30 euros para un obradoiro, 60 para asistir a dous e 75 no caso de inscribirse nos tres que terán lugar entre febreiro e abril.

'Dialogando coa adolescencia' é o nome do curso que impartirán o vindeiro 26 de febreiro. En que vai consistir? Trátase dun obradoiro de educación sexual que ten en conta as familias. Ás veces organízanse cousas nos colexios dun modo puntual, non unha intervención global, e nós tratamos de darlles ás familias ferramentas para que poidan acompañar o desenvolvemento sexual das crianzas. O que imos facer é explicar, en primeiro lugar, para que se fai unha educación sexual, trátase de abordar a temática desde a nosa implicación como sexólogas, máis tamén buscamos a idea de sexo que teñan as persoas participantes, porque ás veces, a educación sexual que desenvolvemos deriva desa idea, e en ocasións pode ser educación para a saúde ou para a igualdade, que está moi ben, pero que non é o que pretendemos como sexólogas. Para nós o sexo é unha calidade humana algo que ten unhas implicacións que nós compartimos, facemos proxectos... Estes coñecementos, cada familia pode acomodalos ao seu sistema de valores para facer o acompañamento que mellor lles encaixe, porque non hai unha variña máxica, non hai ninguén que o faga mellor ou peor. Nós somos as profesionais, as encargadas de ter o coñecemento e de comunicalo e as familias ocúpanse de asentar ese coñecemento nos seus valores. Como se aborda un debate así entre a adolescente e a a súa familia? Damos ferramentas e coñecementos para que esas familias saiban como se crea a identidade sexual, que cousas acontecen na adolescencia, e tamén damos as chaves para que os familiares acompañen en como se van xerando esas identidades, a nivel individual, a nivel de relacións... A idea que nos manexamos é unha idea moderna, e que nos move a acompañar moito ás familias e tamén aos mozos e ás mozas para ensinarlle como tecer o que lles está a acontecer. Porque ás veces, na adolescencia, sobre todo, aparecen moitas cousas e poden darse conflitos, líos... Hai mocidade que chega á súa identidade soa e outra que ten que dar máis voltas... Así que hai que tentar darlle certeza ante a incerteza que é adolescencia. Por iso o obradoiro está orientado ás familias pero tamén a un público máis amplo como pode ser o profesorado e a xente en contacto coa adolescencia. O contexto restritivo da Covid-19, como está a afectar a adolescencia? O reto actual das adolescentes é o distanciamento social, porque o fundamental nesa idade é a relación cos iguais e as iguais, e iso está afectando en certo modo á construción que están a facer agora os mozos e as mozas. Non sabemos aínda como está a repercutir, pero traballamos con familias e adolescentes e si que vemos que neste momento a falla de relación, fóra do instituto, por exemplo, estalles a afectar. Temos en conta tamén que os seres humanos nos imos facendo coas circunstancias. Hai cambios nas nosas vidas sutís e outros máis marcados que, igual que a Covid-19, afectan á adolescencia, como a maternidade ou a morte, a enfermidade... Situacións que impactan na nosa biografía inevitabelmente e que producen cambios en nós, iso é obvio, na adolescencia e na idade adulta. Mais a necesidade adolescente de contar a intimidade, que non se produce na familia, deben suplila dalgún modo e estará tendo lugar doutra maneira segundo cada persoa á hora de relacionarse... As adolescentes estanse a buscar a vida, compartindo, por exemplo unha serie que cada unha ve na súa casa...


Summary: O actual portavoz parlamentar do PSOE envía un carta aos candidatos ás primarias nas que amosa a súa disposición a deixar o cargo que ocupa na actualidade se así o considera o gañador.

Apenas suman uns días de discreta campaña electoral pero as primarias do PSOE galego xa provocan consecuencias na formación, por exemplo no seu grupo parlamentar, na actualidade dominado polos afíns a Pachi Vázquez, o secretario xeral que deixará de selo nun congreso en outubro, cando será substituído polo vencedor das primarias consultivas que se celebran este sábado. Ante ese horizonte, o portavoz d@s socialistas no Parlamento galego, Abel Losada, enviou un carta aos dous candidatos do proceso consultivo coa militancia -Xosé Ramón Besteiro e Manel Vázquez- para poñer o seu cargo á súa disposición e ofrecerlle a renuncia ao que gañe. Segundo fontes do partido, o parlamentario "entende que o novo responsábel e a súa dirección deben ter as máximas facilidades e colaboración dos cargos institucionales para conformar os seus equipos nesta nova etapa". Losada descarta abandonar o Hórreo no que afirma que seguirá "traballando onde se dispoña con lealdade e a maior colaboración".


Summary: O sindicato denuncia a perda de poder adquisitivo das persoas empregadas no sector público desde a crise de 2008, que sitúa en 17%.

A Confederación Intersindical Galega remitiu un escrito á Secretaria de Estado de Función Pública solicitando a convocatoria inmediata da Mesa Xeral de Negociacións. 31% dos contratos no sector público son eventuais A central sindical solicita así, abordar as medidas que, na súa opinión, debe conter o Proxecto de Lei dos Orzamentos do Estado para 2023, de maneira que "permitan a recuperación real e efectiva dos salarios e dos niveis de emprego público". Ademais, a CIG avanzou esta segunda feira que convocará mobilizacións a partir do mes de outubro "se o Executivo español e a Xunta da Galiza non atenden as súas propostas para combater a precarización do emprego e o deterioro dos servizos públicos". O Tribunal de Contas detecta salarios en especie a directivos do sector público alleos ao seu contrato O voceiro da Área Pública da CIG, Luís Carballo, subliñou que "desde o estoupido da crise de 2008, o persoal empregado público está sufrindo un continuo recorte dos seus salarios", de modo que "a perda acumulada do poder adquisitivo ascende xa a 17%". Unha situación á que lle hai que engadir, incidiu Carballo, "o deterioro progresivo dos dereitos laborais imposto baixo a escusa da crise" a través da "ampliación das xornadas, a suspensión dos convenios colectivos, e a eliminación de permisos e licenzas ou reducións de retribucións en situacións de incapacidade temporal". Folga no sector público para exixir a fin da temporalidade laboral No actual contexto no que a carestía da vida medra a causa dunha inflación que supera os dous díxitos, a CIG rexeitou "que se pretenda acordar unha suba salarial para o persoal das Administracións no marco dun pacto de rendas no que as grandes empresas imporán sempre o seu interese económico por enriba do servizo público". Por este motivo, adiantou o representante da central sindical, a CIG "non asumirá unha suba salarial do sector público ligada aos beneficios empresariais". Por contra, a central sindical propón subir as retribucións 5% en cada unha das anualidades entre 2022 e 2024, asegurar a revalorización de salarios a niveis do IPC, a recuperación da contía das pagas extras, a eliminación das taxas de reposición estabelecidas e o desenvolvemento da normativa de xubilacións parciais e anticipadas.


Summary: A nova coalición foi presentada en Donosti por responsábeis da esquerda abertzale, EA, Aralar e Alternatiba. Os inquéritos auguran que obtería o 25% dos votos

EH Bildu, eis o nome da marca co que o independentismo de esquerdas concorrerá nos vindeiros comicios vascos. O Museo da Ciencia de Donosti acolleu a presentación dunha coalición conformada pola esquerda abertzale, Eusko Alkartasuna, Aralar, Alternatiba e na que teñen cabida tamén voces do tecido asociativo de Euskal Herria que non intergran ningún referente político. Segundo afirman os seus impulsores, EH Bildu aspira ser o referente político de todas aquelas persoas que ven nos comicios vascos a oportunidade para sentar as bases dun proxecto de construír Euskal Herria en base á independencia, a xustiza social e a democracia directa e participativa. Candidato a lehendakari No que atinxe á persoa que podería concorrer pola nova marca como candidato a Lehendakari, desde os promotores de EH Bildu sinálase que esa cuestión "non é a importante", e que todos os esforzos están centrados en elaborar un programa político de actuación no que se combinen os "proxectos de soberanía nacional e verdsdeira transformación social". Expectativas As sondaxes e inquéritos do Euskobarómetro sobre as eleccións vascas sinalan que o PNV sería a forza máis votada, aínda que só cunha lixeira vantaxe en escanos por riba da esquerda abertzale, que se situaría na segunda posición. Os 'jeltzales' obterían o 30,7 por cento dos votos e entre 22 e 23 escanos dos 75 de que consta o Parlamento vasco. O PNV sería a forza máis votada en Bizkaia Pola súa parte, o Euskobarómetro sinala que a esquerda abertzale obtería o 25% dos votos (entre 19 e 22 deputad@s). Dez escanos lograríaos en Gipuzkoa, territorio onde sería a forza máis votada. Esta sondaxe foi feita antes da presentación da nova marca. O PSOE acadaría 16 escanos (18,3 por cento dos sufraxios) e o PP, 14 (15,4% dos votos). Os populares serían a principal forza en Araba. Izquierda Unida, co 3,1%, bailaría entre os 0 e os 3 escanos, mentres que UPyD perdería o deputado que ten (1,8 por cento dos votos).


Summary: Primeiro foi Alemaña, agora Francia. O eixo que goberna a UE pon a proa as negociacións con Washington.

Até agora a voz cantante alemá e francesa non veu dos solistas das respectivas orquestras, senón de segundas figuras, o vicechanceler alemán Gabriel, e o secretario de Estado galo de comercio Fekl, mais o aviso a Obama é clarísimo: as negociacións chegaron a un ponto morto e mellor deixalo correr. Despois das declaracións do socialdemócrata Gabriel, número dous da chanceler Merkel, sobre o fracaso das negociacións, esta terza feira o secretario de estado de comercio francés, Matthias Fekl, elevou o ton e pediu a "paralización definitiva" das negociacións. "Non hai máis apoio político de Francia a esas negociacións", dixo Fekl, admitindo que as conversas, rexidadas por unha opacidade absoluta, xeraran "moita desconfianza e medo". A posición oficial de Francia non sería contraria a un tratado de libre comercio cos EUA, senón a como este tratado está a ser plantexado neste momento por Washington "Os americanos apenas dan nada ou simplesmente migallas. Este non é o xeito de negociar entre aliados", engadiu Fekl. A posición oficial de Francia non sería contraria a un tratado de libre comercio cos EUA, senón a como este tratado está a ser plantexado neste momento por Washington. "Necesitamos a paralización destas negociacións [que xa levan consumidas 14 roldas] en orden a recomezalas sobre bases novas", esclareceu. Francia, avanzou o secretario de Estado, levará este asunto á reunión de ministros de comecio exterior da UE axendada para este mes de setembro en Eslovaquia. A hipótese dun acordo de libre comercio entre os EUA e a UE, que claramente beneficiaría as grandes transnacionais e prexudicaría a economías como a galega, levantou desde que se coñeceu hai tres anos unha grande oposición popular, con intensas mobilizacións, tamén na Galiza, con especial protagonismo para as convocadas pola CIG.


Summary: O evento, que se desenvolverá esta cuarta feira 3 de abril, únese ao movemento global de rexeitamento e indignación pola realización do festival en Israel.

A rama galega de BDS (Boicot, Desinvestimentos e Sancións) e a organización Pallasos en Rebeldía organizan a gala "Eurovisión. Artwashing apartheid, limpeza étnica e xenocidio", que terá lugar mañá ás 20.30 no Teatro Principal de Santiago de Compostela. O acto, que será de balde para toda aquela persoa que queira asistir, estará presentado por Isabel Risco e Xurxo Souto e contará coas actuacións musicais de Monica de Nut, Alba María e Queco Díaz, Somdolilá e Jásper Nao. Tamén colaborarán Jano Costas, Culturactiva Producións e Check Point Clown, quen ofrecerán espectáculos circenses, o Mago Teto e Zeltia Irevire e Neves Seara. Segundo informa a dirixente de Esculca (entidade colaboradora), Elvira Souto, a Sermos Galiza, antes do comezo da gala instalarase un check point de cartón en simulación aos controis realizados en Gaza. Tamén se realizará unha batukada polas rúas da cidade durante a cal se repartirán folletos informativos ás persoas transeúntes. A realización deste evento enmárcase na campaña internacional de boicot a Eurovisión impulsada por artistas palestinos. Tal como explica Souto, "alén de ser un disparate xeográfico, o festival é unha tentativa de lavar a cara a un réxime internacionalmente acusado de cometer crimes contra a humanidade". Coloquio sobre Palestina Como actividade complementaria, hoxe realizarase, ás 20 horas, un coloquio sobre a situación de Gaza e Cisxordania na Facultade de Historia. No evento participarán o gazatí Shami Ashou, presidente da Asociación Galaico-Árabe Jeni, Daniel de BDS GZ e Roxo de Pallasos en Rebeldía, os cales desenvolveron accións de axuda humanitaria en Palestina.


Summary: O alcalde, Fernández Lores, puxo en valor ao recoller o galardón a importancia da política e o compromiso para mellorar a vida das persoas.

Pontevedra recibiu en Dubai o máximo galardón internacional que pode recibir unha cidade en recoñecemento ao seu modelo, o 'Dubai Award', un premio concedido pola ONU Hábitat. Esta distinción ten como finalidade subliñar "as mellores prácticas para incrementar a calidade de vida da cidadanía", segundo destaca o propio concello pontevedrés. O alcalde, Fernández Lores (BNG), recoñeceu após a cerimonia de entrega do premio estar "moi orgulloso" do recoñecemento á cidade galega e destacou que o galardón é algo de todos e todas as pontevedresas. Puxo en valor a función da política na sociedade como ferramenta para mellorar a vida das persoas, e considerou un logro da veciñanza que Pontevedra fose o único referente institucional nesta décima edición destes premios da ONU: "O resto dos premiados son moi valentes: ONGs que traballan en situacións extremas de necesidade, pero nós estamos mellorando o noso medio desde a propia institución, e iso temos que defendelo con vigor: ter institucións fortes para que o poder público beneficie a todos os cidadáns". Este ano cumprítronse dúas décadas desde a institución do premio, que se entrega cada dous anos: 4.900 candidaturas presentadas, de 140 países. Nesta décima ronda, as candidaturas foron 319, que proviñan de 49 países.


Summary: O ex-rexedor compostelán continuará como concelleiro na nova equipa de goberno que encabezará Agustín Hernández, o terceiro alcalde da capital galega nesta lexislatura.

Ángel Currás presentou esta segunda feira (9 de xuño) a súa demisión como alcalde da capital de Galiza. O rexedor foi a última peza en caer dunha corporación municipal ferida de morte polos casos de corrupción. E deu paso a unha nova equipa de goberno que encabezará o conselleiro Agustín Hernández, número 25 na listaxe eleitoral. Á demisión d@s 7 edís condenad@s a 9 anos de inhabilitación por un delito de prevaricación e á de Paula Prado como voceira do Partido Popular, tamén se produciu --finalmente-- a saída do alcalde. Porén, Currás non deixará a acta de concelleiro, segundo recolle o diario La Voz de Galicia. O ex-alcalde continuará no Pazo de Raxoi no que desde o Partido Popular definen como "unha nova etapa". A terceira no que vai de lexislatura.


A pesar dos votos acadados, Feijóo segue sendo o peor Presidente da historia de Galicia. É importante repetir esta frase non vaia a ser que a dereita mediática e o aparato do Partido Popular nos vaian convencer do contrario. Os votos e os escanos dan gobernos pero non respectabilidade; Feijóo fortaleceu a súa lexislatura e campaña cun conxunto inmenso de mentiras e promesas incumpridas. Podemos falar dos eólicos, de Pemex, dos recortes na educación ou sanidade pero tamén do principal eixo da súas proezas: Feijóo "o austero", o presidente que controlou o déficit como un novo San Xurxo loitando contra o dragón... pero a realidade é outra moi distinta como nos ilustrou o Consello de Contas presidido polo conselleiro de Economía de Manuel Fraga, José Antonio Orza. Feijóo facía trampas e agochaba 411 millóns de euros no ano 2010 e aínda non coñecemos as cifras actuais pero os ruxe-ruxe falan dun desfase que hoxe se podería achegar aos 2.000 millóns. A mentira permanente. Un dos peores erros da oposición (PSdeG e BNG) foi que nas datas posteriores ás eleccións do 1 de marzo de 2009, cando todo o Partido Popular se dedicou a demonizar o bipartito, ninguén saíu a defender a actuación do goberno Nos poucos días despois á celebración dunhas eleccións xóganse as seguintes. Un dos peores erros da oposición (PSdeG e BNG) foi que nas datas posteriores ás eleccións do 1 de marzo de 2009, cando todo o Partido Popular se dedicou a demonizar o bipartito, ninguén saíu a defender a actuación do goberno; só algunha voz, tímida, se atrevía a defender unha actuación ou consellería moi próxima, pero ninguén fixo unha defensa global do que agora si sabemos que foi, a pesar dos erros cometidos, o mellor goberno que tivo Galicia até a data de hoxe. A iso contribuíron as voces máis destrutivas dentro da oposición -especialmente no BNG- que nun exercicio de frivolidade política preferiron facer en moitas ocasións os coros a Feijóo O Partido Popular, coñecedor de que non existían valedores que puideran contradicilo e coa forza dunhas eleccións recén gañadas aínda que fora por escasa marxe, dedicouse a repetir até a saciedade o desastre que foi ese goberno, e de tanto repetilo acabou sendo "certo". A iso contribuíron as voces máis destrutivas dentro da oposición -especialmente no BNG- que nun exercicio de frivolidade política preferiron facer en moitas ocasións os coros a Feijóo. Eses días de marzo de 2009 a esquerda e o nacionalismo comezaron a perder as actuais as eleccións. Así as cousas, que poden pensar os electores cando despois de 4 anos de goberno ninguén se fai responsable do mesmo?, cando os dous partidos renegan das actuacións do goberno e mesmo dos lideres que nel participaron? Agora a dereita, coa forza de 41 actas no Parlamento vai intentar outra vez repetir a xogada e non vai cansar de lembrarnos que este último foi o mellor goberno de Galicia, do Estado e se lles deixamos do Universo Agora a dereita, coa forza de 41 actas no Parlamento vai intentar outra vez repetir a xogada e non vai cansar de lembrarnos que este último foi o mellor goberno de Galicia, do Estado e se lles deixamos do Universo. Ninguén lle coñece unha actuación positiva; a campaña do PP foi un conxunto de mentiras pasadas e futuras e só se o consentimos acabaran demostrándonos que votamos a favor dos recortes, da baixada de salarios e pensións, do incremento do paro, da destrución da nosa cultura e lingua..., pero todo polo noso ben grazas, pois temos o "mellor/peor"* Presidente da historia de Galicia. (* rísquese o que non proceda).


Summary: O escritor Manuel Rivas e a eurodeputada do BNG Ana Miranda desenvolveron unha acción de protesta a bordo do barco Primeiro Vilar para demandar unha solución aos 220.000 bidóns que conteñen residuos radioactivos diante das costas galegas. Denuncian que se atopan descontrolados baixo a inacción do Estado español por considerar este cemiterio nuclear fóra das súas competencias.

A bordo do barco Primeiro Vilar o escritor Manuel Rivas e a eurodeputada do BNG e candidata ao Parlamento Europeo, Ana Miranda, levaron a cabo unha acción de protesta contra a falta de control dos residuos radioactivos que se atopan na Foxa Atlántica, o cemiterio nuclear situado a tan só 650 quilómetros das costas galegas. "Galiza non quere cemiterios nucleares" afirmaron Miranda e Rivas, e amosaron a súa preocupación pola inacción do Estado español para controlar as 140.000 toneladas de residuos nucleares depositados entre 1949 e 1982 en 220.000 bidóns na Foxa Atlántica. Os propios Estados Membros son os responsábeis de controlar a radioactividade das súas augas Hai dous meses que a Comisión Europea respostou a pregunta presentada pola eurodeputada Ana Miranda recoñecendo que os propios estados membros son os responsábeis de controlar a radioactividade das súas augas, e engadeu que o Estado español non ten abordado especificamente ningún plan de control da radioactividade nesta zona, aducindo que eses depósitos están fóra das súas augas. Ante esta situación, "a conclusión é que Galiza é tratada como un vertedoiro", denunciou Miranda. Ante esta situación, "a conclusión é que Galiza é tratada como un vertedoiro", denunciou Miranda A Comisión Europea tamén admitiu non dispor de información actualizada do estado dos bidóns e que os últimos informes realizados, referidos ás augas do Atlántico Norte, datan de 1990 e 2003. "É terrible que despois de 38 anos da acción do Xurelo non existan datos actualizados sobre o estado destes restos radioactivos, depositados a 650 quilómetros da costa galega, e o seu impacto sobre o medio ambiente e os ecosistemas mariños", denunciaron Miranda e Rivas ao remate do acto. O Xurelo antinuclear Esta protesta organizada polo Bloque Nacionalista Galego lembrou as mobilizacións celebradas en 1981 a bordo doutra embarcación, o Xurelo. Participantes daquelas contra o cemiterio nuclear nas costas galegas estiveron hoxe tamén presentes como Manuel Méndez, Gonzalo Vázquez Pozo, o candidato do BNG á alcaldía da Coruña Francisco Jorquera, o patrón do barco Xosé Iglesias e a poeta coruñesa Teresa Ramiro. Ao remate da protesta, Manuel Rivas e Teresa Ramiro leron o manifesto daquela mobilización histórica de 1981 e recitaron diversos textos reivindicativos para esixir o fin dos vertedoiros radioactivos próximos ás costas galegas. O Xurelo foi un barco galego de Ribeira que enfrontou até en dúas ocasións os cargueiros que depositaban os residuos nucleares fronte as costas galegas. Case corenta anos despois desa protesta, permanece a falta de control sobre os bidóns nucleares por parte do Estado español, feito que Miranda e Rivas consideraron "moi preocupante e unha auténtica irresponsabilidade".


Summary: "A viaxe de Leslie", o documentario de Marcos Nine sobre o accidente do actor británico nas costas galegas, gaña o premio ao mellor filme no Festival de Cinema Europeo de Estetino, en Polonia.

O xurado do Festival de Cinema Europeo de Estetino, en Polonia, destacou o xogo entre ficción e realidade en 'A viaxe de Leslie', o documentario de Marcos Nine que reconstrúe o misterio de desaparición de Leslie Howard, o actor inglés que protagonizou entre outras 'Foise co vento' e que morreu cerca das costas de Cedeira cando o avión no que viaxaba desde Lisboa a Londres foi derribado por cazas alemáns. A fita de Marcos Nine (A Illa, 1977) foi seleccionada entre 900 películas presentadas ao festival polaco e foi escollida como mellor filme. Na longametraxe, en palabras do director, preténdese que o espectador "disfrute do relato dunha historia real que quedou como un misterio, sen aclarar se a morte do actor foi accidental ou foi un ataque por motivos bélicos". O filme utiliza exclusivamente imaxes de arquivo para a narración de maneira que pola longametraxe atravesan personaxes históricos como o propio Howard, que ademais de actor foi un activista en contra da Alemania nazi, Winston Churchill, Hitler, Franco ou compañeiros de profesión do intérprete inglés, nomes e caras tan célebres como Clark Gable, Humphrey Bogart ou Ingrid Bergman. Ademais do premio en Polonia, 'A viaxe de Leslie' foi premio Mestre Mateo á mellor Montaxe na súa máis recente edición, pasando por festivais como a Seminci de Valladolid, Cineuropa en Santiago, Play-Doc en Tui, (S8) Mostra de Cinema Periférico ou o Aegean Docs na illa grega de Lesbos. 'A viaxe de Leslie' chegará as salas comerciais o vindeiro 20 de novembro. Poderá verse nas seguintes salas: Multicines Norte de Vigo, Dúplex de Ferrol e As Cancelas de Santiago.


Summary: Publicamos a seguir 'En tinta negra', gañadora do Certame de Microrrelatos de 'Nós Diario'

En tinta negra —Completa as seguintes oracións empregando a forma correcta de "ca", "cá" ou "que a". A voz da profesora de galego escóitase con claridade en toda a aula. Retiro a tapa do meu bolígrafo azul e escribo o número do exercicio nunha esquina do caderno, trazando un círculo ao seu redor. —Xiana, por favor, le o primeiro apartado e complétao ti xa. Cando escoito o meu nome escorrerse entre os seus beizos, aclaro a gorxa para falar e busco coa ollada o texto que teño que ler. Collo aire e pronuncio as palabras que veñen escritas en tinta negra no libro de texto de primeiro de bacharelato. —A moza de Laura é máis alta ca ela. A mestra indícame que a resolución do exercicio é correcta e avanza coa seguinte oración, pero eu quedo parada mentres as súas palabras se esvaecen nos meus oídos. Volvo recorrer coa mirada a liña que acabo de ler en voz alta. Repásoa unha e outra vez, co temor de que nesta ocasión as letras cambiasen de posición. Pero seguen aí. Exactamente iguais. A moza de Laura. Non podo evitar que se me escape un sorriso. Porque está escrito. Por primeira vez está escrito no meu libro do instituto. Acaricio suavemente a banda de tea de cores que descansa arredor do meu pulso e volvo prestar atención á clase, aínda saboreando na punta da lingua a sensación de que cada vez chegamos máis lonxe.


Summary: 'Augas Abisais' estreouse a finais do pasado ano no Sheffield Doc/Fest, pasando logo polo Clermont-Ferrand ou o Festival de Xixón. Na procura dunha linguaxe propia, Xacio Baño afonda na memoria familiar para reconstruír, a través de cartas e o relato oral, a historia dun parente desaparecido, soldado dunha guerra que non era súa.

Convertémonos en linophryne lucifer, eses peixes lanterna, para internarnos nas Augas Abisais da memoria, explorando os espazos da casa familiar, en Xove, onde se ergue o relato das cartas que reconstrúen a vida dun parente seu obrigado a ir á guerra con 17 anos, en 1938. Como foi atopar esta correspondencia? Foi como xogar a Indiana Jones, buscando no faiado tesouros agochados entre baúis e colchóns vellos. Resultou unha alegría atopar as cartas de alguén do que case non sabía nada e cun transfondo tan solemne e grave como o dunha guerra, e tratar de imaxinar só cos textos o que pasou ese rapaz. Aí había unha película sobre un soldado calquera, gustábame a idea de facer algo con este descarte, alguén que non quería ir á guerra e foi, como tantos outros, levado a filas. "Gustábame a idea de facer algo con este descarte, alguén que non quería ir á guerra e foi, como tantos outros, levado a filas" Daquela pensou instantaneamente en facer un filme? Cando din coas cartas viñamos de facer, un ano antes, a curtametraxe Eco [2015], cuns diarios da nai do actor Xosé Barato. Quedei moi prendido da lectura da palabra escrita e de todo o que agochaban os documentos, a caligrafía... Todo iso que ao final non se podía levar ao filme. Ao atopar as cartas, decateime de que aí había algo que quería seguir investigando: todo o que non se di, como decoras as cartas... Mais tiña claro que non quería facer unha curtametraxe sobre a Guerra Civil. Hai moita xente que xa falou, e moi ben, sobre iso. Eu quería tratar outro tema. E apareceu unha fotografía nun armario deste home. Cando atopei o cadro, roído polos bechos, souben que ese era o filme que eu quería facer, sobre como traballa o esquecemento, como nos imos convertendo en negros absolutos na nosa existencia. Augas Abisais arrinca xustamente cunha cita de Navokov nesa liña: "A nosa existencia non é máis que un curtocircuíto de luz entre dúas eternidades de escuridade". O traballo coa luz vólvese fundamental para traducir o esquecemento esteticamente. Como se chega a ese tratamento? Eu son montador e penso ideas de como empregar o cinema e os seus recursos narrativos para contar. Unha das miñas anotacións de hai algúns anos era meter unha luz na narración, que se prendese e apagase cambiando todo o espazo, a relación coas personaxes... Isto xuntouse con esta historia das cartas e foise fechando coa idea de zona abisal. Foi moi bonito cando lle dixen a Lucía Catoira Pan, a directora de fotografía, que quería facer unha curtametraxe sen iluminación, sen focos. Escura, nocturna, de soño. Cunha soa lámpada. Traballamos para ver como chegar con ese nivel tan feble de luz para levar ao espectador a ese estado de durmideira. De feito, dáme moita mágoa non ter podido velo aínda en cinemas polo tema da pandemia, creo que é unha proposta que se vai gozar moito máis en sala, coa escuridade e o traballo de son de [David] Machado. O filme explora o oco entre a realidade e o mito, pois os textos das cartas entran en tensión co relato oral, sobre a imaxe que se transmite desa persoa. Si, para min era moi importante ese contraste. O cinema ten dúas ás. Está o soño, a imaxinación, con Méliès e a creación de mundos, pero tamén está o documento. Eu tiña claro que o filme debía ser unha confrontación entre esas dúas naturezas do cinema, entre a sequidade das letras, aséptica, sen moito dramatismo, en contraste co relato oral que conta a miña avoa Pepa. Ela non coñeceu este home, o que sabe del é o que lle contaron, nin leu as cartas. Pero gustoume moito desde o inicio como ela conta a historia dun heroe, unha fábula. Como adorna o relato e se xeran as hipérboles, as mentiras e todo o que se crea durante 80 anos de contar un conto. "A miña avoa Pepa non coñeceu este home, o que sabe del é o que lle contaron, nin leu as cartas" Comentaba antes a atracción que lle causa a palabra escrita. Este filme relaciónase con Eco dentro dunha triloxía arredor desta tópica que rematará con Recordos. Saúdos. Apertas. É un título tamén moi epistolar. Si, estou agora traballando nesta terceira parte que ten a ver coas postais de Santiago de Compostela. Eu vivín alí durante dez anos e a miña relación coa cidade é un pouco estraña. Sentíame algo lonxe da zona vella e do turista, e iso deume para reflexionar sobre a idea de urbe que transmitimos e que vendemos. "Sentíame algo lonxe da zona vella e do turista, e iso deume para reflexionar sobre a idea de urbe que transmitimos e que vendemos" Colecciono postais escritas de Compostela e por aí vexo e aprendo como se transmite esa imaxe, como cambia, como a visitan os turistas, os traballadores ou os habitantes. As postais tamén van debuxando outra cidade máis imaxinaria, máis sentimental. Isto vai ser unha longametraxe mesturada con ficción, a ver se nuns anos o podemos facer. E ten algún outro proxecto no horizonte? Estamos con outra curtametraxe. Agora, co da pandemia, custa moito rodar ficción con todas as restricións e tensións... Imos facer un documental cativeiro, entendendo isto como "feito coas mans", como Augas Abisais, por primeira vez na miña carreira en fílmico. Traballamos sobre a idea do descarte, outra vez, pero na fotografía: como rexeitamos onde saímos mal, onde se cola un dedo ou queda sobreexposta... Todo o que narra ese relato negado da nosa existencia, a nosa relación actual coa imaxe, tan presente nos móbiles, o como se forma nas redes sociais. Todo este tema do Eu e a fotografía. Debilidade polos descartes Xacio Baño mergúllanos nos fondos da memoria, un lugar tan escuro e incerto como as fosas abisais. Algunhas das imaxes máis impactantes tornan as paredes en paisaxes acuáticas, proxeccións nas que o director agradece a pegada de Laura Iturralde: "Ela puxo todo o seu saber e saíu unha peza máis teatral, de atmosferas e de xogo coa transformación do espazo". "Penso que é máis reto traballar cos descartes, ter unha historia anódina e darlle o pulo desde a visión e desde a narración", confesa Un recurso que se emprega, na procura dunha linguaxe propia, para falar deses "descartes" que reaparecen na súa obra. "Penso que é máis reto traballar con eles, ter unha historia anódina e darlle o pulo desde a visión e desde a narración", confesa. Baño demostra de novo a súa habilidade para pór a lupa na "xente que non fai historia, que non triunfa, eses mundos B ou Z é onde me sinto máis cómodo", di. "Nos festivais, interésame máis falar coa xente que non é do gremio, os outsiders", engade.


Summary: As prazas estarán destinadas a homes e mulleres en situación de desemprego, con idades comprendidas entre os 18 e os 60 anos. Os interesados en participar poden inscribirse na oficina do Servizo Público de Emprego da capital de Bergantiños antes do 6 de marzo.

A II Lanzadeira de Emprego de Carballo comezará a funcionar en marzo e terá 20 prazas, destinadas a homes e mulleres en situación de desemprego con idades comprendidas entre os 18 e os 60 anos. Poderán participar persoas con calquera nivel formativo (sen estudos, Graduado Escolar, ESO, Formación Profesional, Bacharelato ou estudos universitarios), e procedentes de calquera sector laboral, con ou sen experiencia previa. Con iso perséguese configurar un equipo o máis variado e heteroxéneo posible para que entre os seus integrantes non exista competencia á hora de buscar traballo, senón que compartan coñecementos e experiencias, e aposten por unha cultura colaborativa para impulsar o seu acceso ao mercado laboral. As 20 persoas que resulten seleccionadas reuniranse varios días á semana en locais cedidos gratuitamente polo Concello de Carballo. Coa guía e orientación dun técnico especializado da Fundación Santa María a Real levarán a cabo diversas actividades para optimizar a súa procura de traballo: talleres de autocoñecemento e intelixencia emocional para aprender a facer un plan de procura de traballo e enfocar o seu obxectivo; actualización e modernización de currículos; simulacións de entrevistas de traballo e procesos de selección grupal. Ademais, aprenderán novas técnicas de comunicación, márketing e marca persoal; elaborarán un mapa de empregabilidade, realizarán visitas a empresas e organizarán encontros con recrutadores e expertos para lograr a súa inserción laboral. A lanzadeira non é unha axencia de colocación onde se dá traballo aos participantes. É un programa intensivo para orientar a persoas desempregadas a activar e optimizar a súa procura de traballo no mercado actual, con novas técnicas que lles permiten gañar confianza e seguridade nas entrevistas, e con novas actividades que lles achegan ao tecido empresarial. Con este esquema funcionaron máis de 500 lanzadeiras de emprego por todo o país, con máis de 11.000 participantes, dos que o 60% modificaron e melloraron a súa situación laboral. Inscricións As persoas interesadas en participar no programa, de carácter gratuíto e voluntario, dispoñen ata o 6 de marzo para inscribirse, solicitando, enchendo e entregando o correspondente formulario de inscrición na Oficina do Servizo Público de Emprego, situado na planta baixa do edificio administrativo do Fórum Carballo, en horario de 9 a 14 horas. Tamén poderán solicitar información adicional no teléfono 881 960 441.


Summary: Os branquiazuis foron superiores na primeira parte. Logo da súa eliminación, os únicos galegos vivos no torneo do KO son Pontevedra e Lugo, que xogan mañá.

Segundo equipo galego eliminado da Copa do Rei. O Deportivo da Coruña caeu en Riazor (0-1) ante o Alavés nun partido nos que os branquiazus plantaron cara a todo un Primeira División nos primeiros 45 minutos. Non obstante, a falta de gol -e, por que non dicilo, de ambición- que leva penalizando o conxunto dirixido por Fernando Vázquez durante toda a tempada volveuse notar neste encontro, e despois do descanso os vascos botáronse arriba até que Luis Rioja, no minuto 76, anotou o primeiro e único tanto da eliminatoria. Pontevedra e Lugo queren dar a sorpresa Os únicos equipos galegos que quedan por competir nesta segunda rolda da Copa do Rei son o Pontevedra Clube de Fútbol e o Clube Deportivo Lugo. O conxunto granate recibe hoxe ás 19 horas en Pasarón o Cádiz -verdugo do CD Ribadumia na primeira fase-, e a visita do décimo clasificado da Primeira División non pode chegar en peor momento para un Pontevedra que no día de onte informaba do primeiro caso de Covid-19 detectado entre o seu cadro de xogadores. Os do Lérez non deron a coñecer o seu nome, pero si informaron de que "volveu contaxiado das vacacións". Non obstante, o resultado das probas PCR aplicadas sobre o resto dos seus compañeiros deu negativo, polo que o partido de Copa poderá desenvolverse con normalidade. O Lugo, pola súa banda, visita o campo do Girona ás 21 horas de hoxe para un partido no que Mehdi Nafti tratará de equilibrar o seu desexo de "dosificar" os homes máis habituais sen renunciar a "por un equipo moi competitivo sobre o céspede". Porque, lonxe de tirar a Copa, Nafti mesmo traballou os lanzamentos desde o punto de penalti durante a semana, aínda que agarda "non chegar a eles".


Summary: Esta sexta feira haberá en Glaiza diversas mobilziacións e actos con motivo do Día d Clase Obreira Galega

Con mobilizacións en Vigo, Ferrol, Lugo, Ourense, Vilagarcía, Pontevedra, Compostela e Cee conmemorará a CIG o 10 de marzo, Día da Clase Obreira Galega. Unha data reivindicativa na que a central sindical dá continuidade á campaña impulsada no mes de decembro e que se desenvolverá baixo o lema "2017, un ano de loita. Recuperemos os nosos dereitos". -Vigo: manifestación dende o cruce da Dobrada ás 20.00 horas. -Ferrol: ofrenda floral no monumento 10 de Marzo ás 12.00 horas e manifestación dende o local da CIG (Avenida de Esteiro) ás 20.00 horas. -Lugo: manifestación dende o local da CIG (Ronda da Muralla) ás 20.00 horas. -Ourense: manifestación dende a Subdelegación do Goberno ás 19.30 horas até a Praza Maior. -Vilagarcía: concentración na Praza de Galiza ás 20.00 horas. -Pontevedra: concentración na Praza da Peregrina ás 20.00 horas. -Santiago: manifestación dende a Praza Roxa ás 20.00 horas. -A Coruña: manifestación dende a fábrica de Brens (Cee) ás 19.30 horas até a Praza do Concello. De por parte, desde CCOO chaman a un 10 de marzo de "Empregos e salarios dignos para unha vida digna'. Ás 11:00 horas realizarán unha ofrenda floral no monumento do 10 de Marzo, e ás 19:00 horas unha manifestación partirá da Praza da Constitución, en Ferrol.


Summary: Ambas as dúas formacións fan piña, na xunta de portavoces do Parlamento galego, para impedir a apertura dunha comisión de investigación sobre as causas e responsabilidades do sinistro. O BNG asegura que PP e PSdeG teñen "responsabilidades compartidas" nun trazado ferroviario cuxo deseño prexudica a Galiza, denunciou Jorquera. Beiras, en troca, non ve responsabilidades no PSdeG.

PP e PSOE volveron situarse no mesmo bando. Esta terza feira realizouse unha xunta de portavoces na cámara, para ordenar o pleno da vindeira semana. Nela os dous grupos maioritarios da Cámara aliáronse para rexeitaren a constitución dunha comisión de investigación sobre o sinistro de Angrois, proposta conxuntamente por BNG e AGE. Se ben desde o PSdeG aseguran que o seu rexeitamento se asenta na focaxe da comisión --que entenden só debe destinarse ao "estudo" dos acontecementos-- o portavoz parlamentar d@s socialistas tildou de "precipitada" a proposta e declinou avanzar a postura que defenderán no vindeiro pleno, en que se debaterá e votará a proposta. Pola súa banda, Pedro Puy advertiu que o seu grupo votará en contra ao entenderen que "non é conveniente", co argumento de que a traxedia xa está a ser investigada nos xulgados. BNG bate contra un deseño ferroviario responsabilidade de PP e PSOE Para o portavoz parlamentar do Bloque, "Galiza é vítima dun deseño das infraestruturas ferroviarias do que son co-responsábeis o PP e o PSOE", de aí que, acrecentou, "non hai interese en esclarecer a verdade do que aconteceu". Neste sentido, cumpre lembrar que a decisión de manter a curva de A Grandeira -un trazado dos anos 40 do pasado século- na liña Santiago-Ourense a tomou un ministro do PP (Álvarez Cascos), mentres que un ministro do PSOE (José Blanco) é o responsábel de que non se dotase co sistema de seguranza ERTMS o tramo en que se produciu o sinistro. O Parlamento, sinalou Jorquera, "non pode ser un mero espectador" e, continuou o nacionalista, existe "unha demanda social e cidadá" que exixe depurar as responsabilidades dun accidente que deixou 79 falecid@s. A Cámara, considerou o voceiro do Bloque "ten a obriga ética e política de satisfacer esa demanda". AGE non ve responsabilidades no PSdeG e pídelles que recapaciten Por súa parte, Xosé Manuel Beiras, dixo "comprender" os argumentos expresados polo voceiro do PSOE a cuxo grupo Beiras non atribúe responsabilidades. "O PSdeG non está implicado", sinalou ao tempo que dixo agardar unha rectificación d@s socialistas para que finalmente apoien a iniciativa que será sometida a votación a vindeira semana. No entanto, Beiras cargou contra o Partido Popular a quen si atribuiu responsabilidades no sinistro e cuxas políticas, di, "mataron a 80 persoas".


Summary: As verteduras na zona obrigan a prohibir o consumo de auga do abastecemento público en Pontedeume. A estación depuradora traballará con medios especiais para solucionar o episodio o antes posíbel.

Augas de Galiza, un organismo dependente da Consellaría de Infraestruturas e Mobilidade, emitiu hai escasos momentos un comunicado no que declara a emerxencia sobre a situación de turbidez na que se atopa o río Eume desde hai días, como xa viña denunciando Nós Diario. Así mesmo, este departamento da Xunta prohibe á veciñanza de Pontedeume que consuma a auga do abastecemento público por se a ou as verteduras tiveron consecuencias negativas na calidade dese líquido. Fontes do departamento de Infraestruturas avanzaron que van actuar con medidas de emerxencia para eliminar a turbidez das augas. Algunhas delas terán lugar na estación de tratamento de auga potábel para lograr, o antes que sexa posíbel, que sexa apta para o consumo humano. A idea é restabelecer con urxencia o servizo á poboación da zona. Con independencia do que afecta directamente ás e aos usuarios, o Goberno galego ten previsto crear unha comisión de seguimento da situación na que estarán representados os técnicos de calidade de Augas de Galiza, a empresa que xestiona o encoro (Endesa), o Concello de Pontedeume e a concesionaria do abastecemento público da vila. Todas e todos intentarán dar coa orixe da contaminación no Eume. Hoxe mesmo especialistas en emerxencias ambientais e operarios de Augas de Galiza recorreron as beiras do Eume para ver de preto a situación e adoptar medidas de control.


Summary: Os orzamentos da Xunta para 2020 presentados no Pleno do Parlamento prevén un recorte nas partidas destinadas aos tres órganos principais da Axencia Galega de Industrias Culturais: o Centro Dramático Galego (recorte 40%), o Centro Coreográfico Galego (- 60%) e o Centro Galego de Artes da Imaxe (-20%). A Axencia contestou que o montante restante está rexistrado no orzamento de Turismo de Galiza, relacionado co Xacobeo 2021. A oposición e o sector cultural critican a xestión do PP, á que acusan de desgastalos por "inanición".

Durante o Pleno do Parlamento da cuarta feira desta semana, 21 de novembro, a deputada do BNG Olalla Rodil preguntou ao conselleiro de Cultura pola diminución dos recursos destinados á Axencia Galega de Industriais Culturais (Agadic) prevista para 2020. A nacionalista referiuse, concretamente, aos tres órganos principais da Axencia: o Centro Dramático Galego (CDG), o Centro Coreográfico Galego (CCG) e o Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI). A folla de ruta do Goberno galego destina 350.000 euros ao CDG fronte aos 600.000 de 2019, 120.000 euros ao CGAI, 30.000 menos que o pasado ano, e o CCG 50.000 euros, fronte aos 150.000 dos pasados orzamentos A folla de ruta do Goberno galego destina 350.000 euros ao CDG, fronte aos 600.000 de 2019, 120.000 euros ao CGAI, 30.000 menos que o pasado ano, e o CCG 50.000 euros, fronte aos 150.000 dos pasados orzamentos. "O PP está a desmantelar os órganos de produción cultural, deste xeito non poden cumprir co fin para o que foron creados", denuncia Olalla Rodil a Sermos Galiza. Colectivos do sector, inquedos polos datos publicados nos orzamentos, reuníronse co director da Agadic, Jacobo Sutil. Belén Pichel, presidenta de Escena Galega, explica a Sermos que no encontro transmitiulles que "non habería recortes". Están a tempo de aceptar as emendas da oposición, afirma Rodil A axencia, contactada por este diario, confirmou que "varios dos proxectos de ambas unidades de produción para 2020 desenvolveranse ao abeiro do programa cultural de promoción do Xacobeo 2021". Segundo a Agadic, a súa dotación económica "contabilízase no orzamento de Turismo de Galiza". Rodil replica que o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, non facilitou esta información durante o pleno. "Penso que a explicación chega porque o sector comezou a preocuparse e así tratan de saír desta situación". "Están a tempo de aceptar as emendas parciais da oposición e aumentar o presuposto da Axencia", incide. Para Ánxeles Cuña, deputada do Grupo Común da Esquerda, existe un "enorme desequilibrio" entre e a Agadic e outras axencias da Xunta, como a de Turismo, "que recibe máis de 70 millóns de euros". "Levamos toda a lexislatura alertando da súa precariedade, que non permite que desenvolva as súas competencias", manifesta a Sermos Galiza. Tres buques sen rumbo "Está claro que a nosa cultura está vivindo á intemperie, os números denotan unha ausencia grande de compromiso do Goberno cun ecosistema vizoso e maduro, pero tamén precario e inestábel", denuncia Cuña. "A situación é tremenda, tanto no Centro Dramático como no Centro Coreográfico.Toda a profesión ten unha opinión máis ou menos unánime, son estructuras que están esmorecendo", analiza Belén Pichel. A situación é tremenda, tanto no Centro Dramático como no Centro Coreográfico.Toda a profesión ten unha opinión máis ou menos unánime, son estructuras que están esmorecendo", analiza Belén Pichel CDG, CCG e CGAI comparten, alén de recursos minguantes, a falta de directora ou director á fronte. O responsábel do CGAI desde 2007, Guillermo Escrigas, xubilouse; a directora do CDG desde 2016, Fefa Noia, abandonou o seu posto. Por último Mercedes Suárez, no cargo desde 2010, cesou no seu posto. A súa xestión de fora duramente criticada por profesionais do eido da danza, que sinalaban a falta de producións propias do centro, dunha folla de ruta para o órgano ou a "opacidade" do seu funcionamento administrativo ou económico. Son estruturas que non interesan ao Goberno galego Pichel sinala a gravidade dos casos do CDG e do CCG, dous centros "produtivos". "Son dúas estruturas que non interesan políticamente ou estratéxicamente ao Goberno galego, pero nós seguimos pensando que ten que existir unha institución pública dese tipo", afirma. Para a representante das profesionais da escena cómpre revisar os estatutos do CDG, "non poden ser os mesmos que nos 80". "O presuposto é minúsculo, a concepción do propio centro hai que darlle unha volta. Non é só unha cuestión orzamentaria, tamén o é de rumbo", incide Pichel. "Unha produción ao ano non é suficiente", engade Cuña. "O Partido Popular só ten na cabeza o Xacobeo, iso demóstrase nos orzamentos da Consellaría de Cultura. O único queda para cultura son as migallas e máis recortes", denuncia Olalla Rodil. "Hai que lembrar que o sector cultural representa 2% do PIB galego e 3% do emprego que se xera no noso país", salienta a deputada nacionalista. Novo estatuto Durante o pleno no que se debateron os orzamentos da Consellaría de Cultura o seu titular anunciou un novo estatuto para a Agadic, declaración que espertou novas críticas no sector. A Asociación Galega de Actores e Actrices Galegas afirmou nun comunicado que "non consta que se producisen contactos desta natureza coa gran maiorías das asociacións do sector escénico, músical e audiovisual, polo que consideramos que o estatuto se levou a cabo de costas á profesión e obviando o tecido asociativo profesional". "Só podemos amosar a nosa perplexidade ante este anuncio", destacan. "É unha noticia moi preocupante", di Ánxeles Cuña. "Eu, que fun durante un breve período de tempo directora do CDG, participo en case todas as asociacións do ámbito teatral e paréceme un despropósito que redactasen o anteproxecto do novo estatuto sen contar con elas", conclúe.


Summary: ENTREVISTA | Jessyca Ocampo creou en xaneiro un Mapa do Medo para recoller e xeolocalizar testemuños de situacións de acoso en distintos puntos do país. En menos dun mes conta xa con 150 relatos de intentos de violación, tocamentos e outras vexacións sufridas por galegas de todas as idades Le aquí algunhas das historias de agresións e acoso recollidas no proxecto Seis mulleres pediron que o bus urbano de Vigo as deixase fóra dunha parada na primeira noite dese servizo contra o acoso

Le aquí algunhas das historias de agresións e acoso recollidas no proxecto Seis mulleres pediron que o bus urbano de Vigo as deixase fóra dunha parada na primeira noite dese servizo contra o acoso A mediados de xaneiro a pontevedresa Jessyca Ocampo, estudante de fotografía en Compostela, puxo en marcha o Mapa do Medo. O seu obxectivo era recoller testemuños de mulleres galegas que sufriran agresións sexuais en espazos públicos e, ademais, xeolocalizar esas agresións, para alertar ao resto das mulleres dos perigos concretos que pode haber nunha zona determinada. A iniciativa inspírase noutra levada a cabo en Brasil -Chega de Fiu Fiu- creada pola organización feminista OLGA. Un mes despois, o Mapa do Medo conta xa con 150 relatos de situacións de acoso, intentos de violación, tocamentos e outras vexacións sufridas por galegas de todas as idades en distintos puntos do país. E o proxecto non deixa de medrar. Ocampo buscaba "plasmar o que sucede cando unha muller vai soa pola rúa de noite. Tentar transmitir como se sente e que se vexan as distintas situacións polas que pode pasar. Ou como nós podemos actuar en caso de que nos vexamos nunha situación de perigo" Co Mapa do Medo, Ocampo buscaba "plasmar o que sucede cando unha muller vai soa pola rúa de noite. Tentar transmitir como se sente e que se vexan as distintas situacións polas que pode pasar. Ou como nós podemos actuar en caso de que nos vexamos nunha situación de perigo". O proxecto comezou recollendo testemuños en Compostela (de feito, Santiago suma polo de agora o maior número de relatos), pero a iniciativa moi rapidamente estendeuse ao resto de cidades e vilas do país, cun gran número de historias en Pontevedra, Vigo, Lugo, A Coruña, Ferrol ou as Rías Baixas. "Ninguén debería ter medo de camiñar polas rúas simplemente por ser muller. Infelizmente iso é algo que ocorre todos os días. Pouco se discute e case nada se sabe sobre o tamaño e a natureza do problema", destacábase igualmente na web brasileira. Unha lectura demorada polas ducias de historias publicadas ata agora, por desgraza moi frecuentes, permite tomar conciencia (sobre todo aos homes) dunha realidade que sofren ou poden sufrir todas as mulleres en calquera momento. Entre as 150 situacións denunciadas hai moitas que teñen lugar pola noite, pero tamén polo día. En rúas desertas, pero tamén rodeadas doutras persoas que en moitos casos preferiron ollar para outro lado (noutras ocasión, en cambio, a súa intervención foi determinante para afastar o agresor). En discotecas, en autobuses e nas paradas do autobús. En colexios e facultades universitarias, mesmo con agresións a cargo de mestres e profesores. Algunhas destas agresións foron denunciadas ante a Policía e moitas outras (a maioría) non o foron, destacando moitas das mulleres que decidiran non acudir ás autoridades por medo a non ser tidas en conta ou para non ter que atopar de novo os seus agresores. Os mapas do medo crecen en paralelo con outras iniciativas, coma o #MeToo ou a campaña #PrimAcoso, que a finais de 2016 impulsou o Concello de Pontevedra. Hai uns meses Pilar Estévez (Plataforma Feminista Galega) destacaba en entrevista con Praza que "non pode haber é amparo social e banalización ante as agresións", subliñando María Montenegro (Marcha Mundial das Mulleres) "todos os días sufrimos micromachismos que nada teñen de micro e que levan a que o número de agresións sexa cada día máis grande". Cada ano medio cento de mulleres son violadas en Galicia, case unha por semana, unha estatística que agocha unha realidade máis ampla de agresións de todo tipo, de acoso e de medo. "Hai moitas situacións e comportamentos que a sociedade ten normalizados, e que non deberían estalo" O mapa ao comezo recollía testemuños só de Compostela, pero agora xa se ampliou a toda Galicia. Como nace a idea de levar a cabo este proxecto? O proxecto nace centrado en Compostela, porque parte dun traballo de clase, de reportaxe fotográfica. Eu quería facer visible nas miñas fotos a violencia machista nas rúas que sufrimos todos os días. Pero unha profesora viu o proxecto e animoume a buscar os 'mapas do medo' que se fixeran en Brasil. A través das redes sociais animei a que me enviasen denuncias e testemuños e comezaron a chegar ducias de historias, de toda Galicia, que fun recollendo nun mapa, para que todo o mundo poida ser consciente do que pasa nas nosas rúas. Por que é importante que se visibilicen estas agresións? Hai moitas situacións e comportamentos que a sociedade ten normalizados, e que non deberían estar normalizados. Non é normal que unha rapaza vaia pola rúa e que un home ou un grupo de homes lle berren ou lle digan calquera cousa. Con este tipo de iniciativas ponse de manifesto que a agresión ou a situación de acoso que sufriu unha muller non é un caso illado e, ademais, contalo publicamente sérvelle a esa muller para desafogar, porque moitas veces sucede que son cousas que non se contan. E, por outra parte, os homes cando len este tipo de testemuños, poden decatarse do que está a suceder, ou mesmo ser conscientes de que eles tamén levan a cabo eses comportamentos. "No mapa hai algunha historia de agresións que tiveron lugar hai anos, e que elas mesmas recoñecen que poucas veces contaron. Hai ocasións en que a propia sociedade tamén xulga ás mulleres que foron agredidas. O mapa é tamén unha forma rachar con estes silencios" Lendo os relatos, chama a atención nalgúns casos que hai mulleres que confesan que poucas veces contaran o que lles sucedera. Por que resulta tan difícil facer público isto? Si, no mapa hai algunha historia de agresións que tiveron lugar hai anos, e que elas mesmas recoñecen que poucas veces contaron. Hai ocasións en que a propia sociedade tamén xulga ás mulleres que foron agredidas. 'Por que ías soa pola rúa?' é unha pregunta habitual. Pero por que non vou ir soa pola rúa? Eu non debería ter que andar con coidado camiñando polo meu barrio ou paseando o can pola noite. Hai moitos silencios sobre algúns destes temas. E o mapa é tamén unha forma rachar con estes silencios. Nas historias tamén se atopan situacións que tiñan lugar con moita xente ao redor, e que o vía como algo normal ou miraba para outro lado. Temos que reflexionar como sociedade sobre isto? Si, creo que a sociedade en xeral está pouco involucrada con este tema. Temos que comezar a darnos conta de que estas situacións se poden cambiar, de que se lles pode botar unha man ás mulleres que vemos que están sufrindo estas agresións. Creo que lendo estas historias unha persoa pode reflexionar sobre o tema e a próxima vez que vexa algo así pola rúa, ser máis consciente do que está a pasar, para poder axudar. "Lendo estas historias unha persoa pode reflexionar sobre o tema e a próxima vez que vexa algo así pola rúa, ser máis consciente do que está a pasar, para poder axudar" Nos últimos tempos está habendo un movemento de visibilización e denuncia das agresións machistas: o #MeToo, o #PrimAcoso, os mapas do medo... E fronte a estas denuncias sempre xorden voces que poñen en dúbida os relatos de acoso, que cuestionan a súa importancia ou que critican que con isto se mata a sedución ou non sei que máis. A que se deben estas reaccións? Si, chámannos esaxeradas, din que isto non é para tanto, que por que non se pode piropear... O mesmo rapaz que un día me di algo pola rúa, ao día seguinte igual agarra polo brazo a outra rapaza, e ao outro día máis igual lle fai algo máis a outra. É que non tes por que molestarme pola rúa, é que eu non debería ter que preocuparme cando vou soa pola noite. O problema é que esas actuacións están normalizadas, o problema é que está todo moi arraigado. A cousa vén de vello e habería que cambialo todo, dende a base.