Summary: O Real Clube Celta de Vigo afronta mañá (21.30 horas, Gol TV) un partido chave para determinar as aspiracións do conxunto celeste esta tempada, pois de caer derrotado perdería definitivamente o tren que dá acceso a postos europeos.

A vitoria é fundamental para un Celta no que o "efecto Coudet" parece diluído despois de caer en tres encontros consecutivos, incluído o doloroso 5-2 ante o Ibiza de Segunda B na Copa do Rei. Para conseguila terá que pasar por enriba dun Betis que historicamente non é un rival propicio para os intereses celestes, pois hai tres tempadas que non supera os verdibrancos en Balaídos, nun triunfo que en retrospectiva dá conta da inestabilidade que veñen sufrindo os vigueses, pois dos once xogadores da partida aquel 21 de xaneiro de 2018 só quedan no cadro de xogadores Hugo Mallo e Rubén Blanco. Tamén estaba Iago Aspas, pero o de Moaña non poderá estar presente no día de mañá por lesión. Sen el sobre o céspede hai que remontarse até 2014 para documentar unha vitoria da escuadra olívica sobre o Betis. Ademais, a situación actual lembra perigosamente á da tempada 2018/19, na que o Celta viña obtendo bos resultados até que unha inoportuna lesión de longa duración de Aspas levou a unha xeira de malos resultados que deixaron o equipo ao bordo dun descenso que só foi quen de evitar o de Moaña logo da súa recuperación. Nolito, o remedio contra a 'Aspasdependencia' Eduardo Coudet foi consciente do peso e da dimensión de Iago Aspas no Celta desde o mesmo momento da súa chegada, mais tentará por todos os medios que non se repita a historia de hai dúas campañas. Afortunadamente, Manuel Agudo Durán 'Nolito' xa superou os seus problemas no bíceps femoral da perna dereita, e estará dispoñíbel para tratar de encher, na medida do posíbel, o xigantesco oco deixado polo '10' celeste. Xunto a el poderían formar Santi Mina, Denís Suárez e Brais Méndez, apoiados co traballo sucio pero imprescindíbel de Fran Beltrán e Holsgrove no centro do campo e de Olaza, Murillo, Araújo e Hugo Mallo en posicións defensivas. Un mercado de inverno en branco A parroquia celeste segue con inquietude as evolucións dun mercado de inverno completamente condicionado pola crise económica provocada pola pandemia. Lonxe quedan as rechamantes fichaxes doutras tempadas, como demostra o feito de que na Liga española tan só se desembolsasen tres millóns e medio de euros en incorporacións... entre todos os equipos! O Celta, por suposto, non é unha excepción, a pesar de que Eduardo Coudet reclama fichaxes con insistencia, especialmente a dun dianteiro á vella usanza, con envergadura e capacidade para xogar de costas á portaría rival. Nesa descrición encaixa como un guante o internacional croata Mario Mandzukic, que foi vinculado co conxunto celeste no mes de novembro, mais o veterano goleador vén de asinar polo equipo da galega Vero Boquete, o AC Milán. Ademais, para que alguén acompañe o lateral Aaron Martín na listaxe de incorporacións neste mercado terán que producirse saídas para liberar limite salarial, e os sinalados son David Costas e Jorge Sáenz.


Summary: Juan Carlos I define o ex presidente español coma "un colaborador excepcional" da monarquía española que tivo "sempre" como guía de actuación "a unidade de España". O primeiro presidente despois da ditadura faleceu sen explicar as causas que o levaron a demitir do cargo uns días antes do golpe de estado de 1981.

"A dor non é obstáculo para valorar un dos capítulos máis brillantes da historia de España, a transición que impulsamos Adolfo e eu xunto cun excepcional grupo de persoas de diferentes ideoloxías, unidos por un alto sentimento de patriotismo". É un bocado da mensaxe emitida ás 16h deste domingo por Juan Carlos de Borbón, quen aproveitou o pasamento anunciado do que foi o primeiro presidente español despois da morte de Franco, Adolfo Suárez, para se reivindicar a si propio como artífice do rexime estabelecido en 1978. Dixo o Borbón que tivera en Suárez "un amigo leal" e "un colaborador excepcional" coa monarquía española, enfatizando que o falecido tivera "sempre" como guía de actuación "a lealdade á coroa" e "a unidade de España". Deste último punto tamén aproveitou para falar o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, quen compareceu ás 16.30h para destacar que "a mellor homenaxe que podemos facer a Suárez é esforzarnos por seguir o camiño que el nos marcou, o camiño do entendemento e da solidariedade entre españois". Tamén Rajoy ensalzou o rexime do 78, describíndoo coma "un dos maiores logros colectivos que conseguimos como país". En 1958 Adolfo Suárez pasou a facer parte da Secretaría Xeral do Movemento, en plena ditadura franquista; e en 1975 foi escollido por El-Rei como ministro-secretario xeral. Após gañar as eleccións de 1977, Suárez converteuse no primeiro presidente español despois do franquismo. Uns días antes do golpe de estado de 1981, Suárez demitiu da presidencia do goberno sen alegar máis motivos que "o ben de España". Este domingo, aos 81 anos de idade e tras dez anos enfermo de Alzheimer, morreu en Madrid.


Summary: O presidente da Xunta inicia esta sexta feira os seus encontros con afiliados do PP de todo o Estado español.

O vicepresidente primeiro da Xunta, Alfonso Rueda, asumirá as funcións da presidencia do Goberno galego mentres Alberto Núñez Feixoo desenvolve a súa campaña como candidato ao cargo de presidente estatal do Partido Popular (PP), na que percorrerá as dezasete autonomías do Estado español durante dez días. Rueda garantizou a "normalidade" na xestión da Galiza durante a ausencia do presidente da Xunta, centrado agora mesmo en liderar o PP e constituír o seu equipo de traballo cando previsibelmente gañe o Congreso Extraordinario de Sevilla, dos vindeiros 1 e 2 de abril. Porén, o vicepresidente primeiro asegurou que Feixoo manterá "contacto telefónico" para coñecer as resolucións das reunións do Consello da Xunta". Asemade, sinalou que o resto de conselleiros que quedan na Galiza seguirán a traballar "con normalidade". Rueda non confirmou cal será a fórmula que empregará o Goberno galego para formalizar a toma temporal de funcións. Non en tanto, o popular afirmou que iso non é o "importante", senón que se centran no "traballo do día a día", e afirma que xa "está perfectamente previsto e planificado". Inicio da campaña de Feixoo Segundo sinala o equipo do aínda presidente da Xunta, Feixoo ten previsto formalizar mañá ás 17 horas a súa candidatura a presidencia estatal do PP. Farao coa entrega dos avais necesarios na sede estatal da formación política para concorrer ao Congreso Extraordinario de Sevilla. Explican que iniciará a súa campaña na sexta feira, con dous actos no País Valenciá e en Murcia, e rematará dez días despois en Extremadura. Feixoo pretende trasladar aos afiliados do Partido Popular o seu modelo de partido, así como o seu proxecto de futuro para intentar "ofrecer unah alternativa de Goberno a Pedro Sánchez. A pesar de ter a presidencia do PP practicamente garantida, o dirixente popular non iniciará até maio o proceso para abandonar a Xunta, que pasa en primeiro termo pola súa dimisión.


Summary: Hei de dicir que a min e ás persoas que coma min sobrevivimos no borde mesmo da miseria (con ingresos de 426 euros mensuais), ou na miseria extrema e sen ingresos, nos importa, literalmente, unha merda quen a ten máis grande (a manifestación, por exemplo) das organizacións sindicais.

Na miña adolescencia inicial, naqueles tempos escuros do tardo-franquismo era común entre os nenos unha especie de xogo iniciático, non exento de certa dose de reprimida homofilia, consistente na exhibición e contemplación mutua das nosas pirolas coa coartada de "a ver quen a ten máis grande". E así foi a miña xornada de loita: Unha sucesión de intentos frustrados de mostrar a miña carraxe fronte á ignominia que estamos padecendo; de compartir o berro rebelde; de sentir que estamos en marcha Veu isto á miña memoria cando esta mañá de Primeiro de Maio, vencendo a miña propia repulsión inicial a participar na, esta si, impúdica exhibición da división sindical optei por saír á rúa a berrar (Ai, se o Zeca levantara a cabeza!), na moi inocente convicción de que a situación xustifica calquera cousa menos ficar na casa. E admito que, unha vez superada a barreira inhibidora do meu propio pudor, fun presa da mesma fruición coa que me masturbaba na adolescencia: a insatisfacción final movíame a buscar a plenitude na seguinte, e así sucesivamente ata o breve período de abstinencia marcado pola post-confesión... para volver comezar o mesmo interminable e relativamente insatisfactorio ciclo. E así foi a miña xornada de loita: Unha sucesión de intentos frustrados de mostrar a miña carraxe fronte á ignominia que estamos padecendo; de compartir o berro rebelde; de sentir que estamos en marcha e que temos vontade de vencer a vertixe dun capitalismo desbocado que parece carecer de límites, a un sistema encarnado en partidos maioritarios que están ao servizo desa ambición insaciable por someternos e espremernos ata deixarnos convertidos en só polpa. Primeiro acompañei unha marcha non moi numerosa e con fins indescifrables para calquera espectador, que transcorría detrás de un altofalante que emitía sen cesar o tango Cambalache (non sei se pretendía ser unha autoalusión, un autorretrato quizais), interrompido a ratos por unha sarta de proclamas (todo pregravado), como se de unha cuña publicitaria se tratase. Cheguei ás Praterías, escoitei o inicio dos discursos (ocos e estériles) e decidín ausentarme en busca de unha experiencia máis gratificante. Cando apenas levaba uns minutos avanzando coa miña nova compaña, esta detívose moi ordenadamente a agardar que aqueloutra da que eu viña desaloxara a praza para non mesturarnos ("non vaia ser que nos confundan") Non tardei en atopala. A só cen metros encontrei un segundo cortexo, algo máis grande pero non moito, hei de dicir. Incorporeime a el en busca da miña ansiada e rebelde satisfacción. Pronto me decatei de que, agás unha pequena sección que berraba, tampouco aquela era unha marcha moi aguerrida. Cando apenas levaba uns minutos avanzando coa miña nova compaña, esta detívose moi ordenadamente a agardar que aqueloutra da que eu viña desaloxara a praza para non mesturarnos ("non vaia ser que nos confundan", supoño que sería o razoamento de quen marchaban na cabeza). Así que tiven tempo e ocasión de ir contraavanzando e curiosear o que había. Vin moitas caras coñecidas e saudei xente que non vexo a miúdo... pero pronto me decatei de que alí, en todo caso, eu non era tampouco dos bos nin había ver apagado o lume que me ardía por dentro. Así que decidín ir na busca da terceira, seguro de que sería máis combativa e, pensei, me reconciliaría coas miñas, ao parecer insaciables, ansias vindicativas. Tampouco andaban moi lonxe, apenas 50 metros tiven que percorrer para integrarme nela. Aínda menos xente que na primeira. De novo caras amigas, algunhas de persoas coas que compartín actividade sindical no pasado, e si (o recoñezo) máis berros... Mais moitas das consignas que se berraban eran vellos (tampouco eu son novo) slogans, que por mais que xustificados resultan absolutamente indescifrábeis para o común da xente. Vaia, que bastante afastados de algo que poida provocar a adhesión das pobres boas xentes do común que padecemos a crise en toda a súa crueza. Así que, cando rematou o radical paseo, non me parei a escoitar as proclamas e funme coas amizades que atopara (todas entradas en anos) de viños. Ás persoas que coma min sobrevivimos no borde mesmo da miseria (con ingresos de 426 euros mensuais), ou na miseria extrema e sen ingresos, nos importa, literalmente, unha merda quen a ten máis grande (a manifestación, por exemplo) das organizacións sindicais Probablemente, e con razón, a ninguén lle importe especialmente a miña insatisfacción onanista na procura de reencontrar o espírito da Loita de Clases nun Primeiro de Maio do século XXI. Mais tamén hei de dicir que a min e ás persoas que coma min sobrevivimos no borde mesmo da miseria (con ingresos de 426 euros mensuais), ou na miseria extrema e sen ingresos, nos importa, literalmente, unha merda quen a ten máis grande (a manifestación, por exemplo) das organizacións sindicais. O mesmiño que, así parece, lles importa a esas organizacións o que nos aconteza a case dez millóns de persoas vivindo por debaixo do listón da pobreza no Estado. E no seu xogo fachendoso, pueril e inconsciente de comparar os seus atributos mobilizadores conseguiron que un día en que as rúas deberan estar cheas a rebentar de xente amosando a súa rabia só uns puñados de fieis os acompañaran no ritual canseiro, desganado e litúrxico de "celebrar" unha mera imposición do calendario. A verdade, hai pallas ben máis satisfactorias (especialmente na idade adulta) e que, a maiores, non teñen efecto nocivo algún para a inescusable necesidade de sumar forzas na oposición á contrarreforma do sistema capitalista. Talvez haxa que recomendar ás cúpulas dos sindicatos que lle dediquen máis tempo a aquelas, a ver se así abandonan estas.


Summary: Unha concentración, convocada pola Mesa pola Normalización, apoiou no xulgado de Compostela a demanda contra o SERGAS por discriminación lingüística. O xuízo, finalmente, quedou visto para sentenza após un retraso de 30 minutos.

O Servizo Galego de Saúde adiou a súa operación máis de 16 meses polo feito de solicitar asinar o consentimento informado na nosa lingua e el fai que o xuizo pola súa demanda tamén se adie pola defensa da lingua. Esta terza feira ía a xuízo despois de presentar unha demanda contra o SERGAS pola dilación inxustificada da intervención mais o xuízo tivo que adiarse por volta de 30 minutos após o avogado da aseguradora do Sergas sinalar que non podería desenvolver o seu traballo en lingua galega. O demandante, que estaba alí pola defensa dos seus dereitos lingüísticos, mostrou a súa oposición o que obrigou a adiar a vista até a chegada dun interprete. Finalmente o proceso quedou visto para sentenza. Malia os poucos minutos que durou o acto, a sala encheuse das persoas que, na porta protagonizaran a concentración convocada pola Mesa pola Normalización, baixo o lema "Polo dereito a vivirmos en galego". A concentración estaba convocada ás 9.30 horas diante das portas do Xulgado para apoiar ao paciente que denunciara o retraso na intervención cirúrxica por exixir os seus dereitos lingüísticos. Fe de grallas. Este artigo foi editado após a súa publicación. Por erro informábase do adiamento do xuízo que, no entanto, si chegou a se celebrar malia o traso de media hora. O proceso ficou visto para sentenza.


Este mércores 21 de abril ducias de colectivos acompañarán á Plataformas de SOS Sanidade Pública nas concentracións que se desenvolverán por todo o país. Unha delas será en Cee, ás 20:00h na Praza 8 de marzo, coordinada pola Plataforma Pediatras e Matronas en Galicia Xa!, que acaba de estrear o seu himno. Unha mobilización nacional pola "recuperación do sistema sanitario público galego", con claras demandas: Normalizar os centros de saude e garantir a asistencia presencial. Plan para afrontar as listas de agarda acumuladas. Información transparente e acceso universal ás vacinas covid. Incrementar o persoal e rematar coa súa precariedade e inestabilidade. Rexeitar a reforma da lei Galega de Saúde que recorta as liberdades cívicas. Apoio do BNG O BNG da Costa da Morte amosou o seu apoio á mobilización.


Summary: Unha empresa presentou unha oferta máis barata en 184.000 euros, mais foi rexeitada porque o prototipo non tiña unha "estética e finura exquisitas no acabado".

O Estado destinará 823.768 euros para adquirir miles de tricornes para a Garda Civil. O Boletín Oficial do Estado (BOE) publicou a formalización do contrato, que foi adxudicado a Publisize SL e prevé a recepción en 2021 de 8.140 destes sombreiros do uniforme do corpo militar e 6.660 máis o ano que vén, segundo informou Nació Digital. O custo individual, polo tanto, sería de 55,7 euros por unha peza que só se emprega como parte do uniforme de gala en cerimonias, desfiles e actos solemnes ou en certos servizos como seguridade en embaixadas ou aeroportos. Algunhas destas unidades substituirían 8.400 tricornes que están rotos e dos que se solicitou a súa substitución, segundo consta nos documentos do contrato. Segundo se explica nos documentos rexistrados do proceso de licitación, a Garda Civil recibira outra oferta máis barata, 184.273 euros menos que a que finalmente se impuxo, mais foi desbotada no último momento unha vez que recibiu un mostra dos tricorness que faría. "A peza do sombreiro negro constitúe un elemento identificativo de primeira orde do corpo da Garda Civil e, polo tanto, debe manter unha estética e finura exquisitas no acabado", indícase A empresa mixta Ankara & Emogest Tricorness pretendía facer o mesmo traballo por 639.495 euros e, de feito, esta era a opción que superara os primeiros trámites en canto a puntuación, pero finalmente déronse conta de que as mostras presentadas non tiñan o "requirido" calidade ", aínda que as especificacións non determinaron a gravidade destes defectos até excluír un solicitante. Elemento identificativa de "primeira orde" "Porén, apreciando que a peza do sombreiro negro constitúe un elemento identificativo de primeira orde do corpo da Garda Civil e, polo tanto, debe manter unha estética e finura exquisitas no acabado", tomouse esta decisión, segundo recolle o diario catalán. Por este motivo, impúxose a opción de Publisize SL, como única outra oferta presentada, por un prezo equivalente ao límite máximo de licitación establecido nos pregos. As mostras desta compañía, en calquera caso, tamén tiveron defectos, pero non afectan aos "aspectos funcionais ou de seguridade" clasificados como defectos leves e son aceptadas.


Summary: O PP votou en contra dunha iniciativa do BNG -apoiada polo PSdeG- que pedía á Xunta actuar para evitar o fechamento dunha oficina de Abanca en San Valentín, no Concello de Fene, así como exercer as súas competencias exclusivas en materia de consumo para garantir que a entidade financeira preste servizos de calidade, en especial á poboación máis vulnerábel.

Na comisión de Economía do Parlamento da Galiza, Sandra Vázquez (PP), defendeu a postura do seu grupo coa argumentación de que "o único que pode dar unha solución é o Goberno do Estado", pois a regulación bancaria depende do Executivo estatal. En cambio, Ramón Fernández Alfonzo (BNG) referiuse ao "auténtico clamor social" polo fechamento de oficinas de Abanca con "nocturnidade e aleivosía", que decidiu "aproveitar a pandemia para maximizar beneficios", despois de recibir "inxentes cantidades de diñeiro público" e contar con beneficios de máis de 3.000 millóns nos últimos anos. Ademais dos "abusos" á clientela, Fernández Alfonzo recriminou que Abanca "precariza" a situación laboral dos seus empregados. Así mesmo, considerou que "é de traca" e "escandaloso" que a Xunta subvencione á entidade a instalación de caixeiros despois de clausuras sucursais, de modo que censura que "calquera escusa é boa para darlle diñeiro aos poderosos". Nesta liña, Francisco Rivera (PSdeG) afirmou que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, "está secuestrado polos intereses financeiros", mentres reproba que Abanca "axilice de modo dacroniano" os fechamentos en plena pandemia. A deputada popular Sandra Vázquez admitiu a "gran preocupación e inquietude" polo acceso a servizos financeiros, aínda que resaltou que é unha situación que "afecta á metade de municipios de España". Por iso, apuntou que a oposición só busca "branquear" o Goberno estatal, ao que reclamou que elabore un estudo sobre a situación bancaria e un plan estatal contra a exclusión financeira. Nesta comisión os populares tamén vetaron unha proposta, do PSdeG, sobre actuacións a levar a cabo pola Xunta para reducir desequilibrios territoriais e evitar o despoboamento do rural.


Tras a consecución do escano no Congreso para Néstor Rego, o pacto acadado co PSOE para a investidura de Pedro Sánchez foi lido na dirección do BNG como todo un éxito político tanto polos seus contidos como pola influencia que acadou no contexto estatal, dado o axustado das cifras da investidura. Por todo isto a formación nacionalista está inmersa nunha campaña de espallamento dos contidos deste acordo por todo o país mentres, ao tempo, é albo das críticas e mesmo das mofas do PP, cuxa actitude "reivindicativa" ante o novo Goberno de España ve "terriblemente hipócrita".Néstor Rego sitúa o estatuto electrointensivo ou as medidas de "transición xusta" para As Pontes entre os aspectos máis "urxentes" nos que o pacto co PSOE debe "pasar aos feitos"Tras actos en varias localidades -nos últimos días, pasou por Lugo e Vigo-, Rego e outros cargos do Bloque levaron a súa campaña este sábado a Santiago, cun reparto informativo pola zona histórica da capital galega á hora do mercado. Alí o deputado subliñou que estes actos lle están a servir para "constatar" a "magnífica valoración" do que considera un "gran acordo". Por iso queren transmitilo á cidadanía, pero tamén advertir do "compromiso" de "pasar do acordo aos feitos".Segundo o parlamentario soberanista, algúns dos "compromisos" acadados son "urxentes" e así o esixirán ao PSOE no seguimento do pacto. Entre esas urxencias Rego sinala o estatuto para a industria electointensiva ou os "convenios de transición xusta" para comarcas afectadas polo peche das térmicas, como a das Pontes. Outros asuntos, como os vinculados a investimentos concretos, están vinculados "ao próximo paso", a negociación dos Orzamentos Xerais do Estado, resalta.Neste contexto, Rego retruca tamén ás críticas reiteradas polo PP nos últimos días e este mesmo sábado, nas que os de Feijóo reprochan ao Bloque que non incluíse explicitamente no seu pacto cos de Sánchez o pagamento dos fondos pendentes do financiamento autonómico de anos anteriores e, máis concretamente, os 198 millóns do IVE de 2017 que o Goberno de Rajoy non ingresou. "É coñecida a nosa posición de firmeza" para reclamar "o que corresponde a todos os galegos" e "o noso emprazamento a Feijóo" a que os esixa "pola vía política e xudicial" advirte."Se Feijóo quere que fagamos o seu traballo, que nos deixe o seu posto", ironiza o deputado do BNG no CongresoNon obstante, para o parlamentario a posición do actual presidente da Xunta a respecto do pagamento dos fondos estatais é semellante ás súas queixas a respecto do remate e posta en servizo do AVE á Meseta xusto na seman ana que "coñecemos algunhas das causas que levaron á demora", as vinculadas a que "os gobernos do PP paralizaron de maneira irregular as obras do AVE" galego, tal e como constatou o Tribunal de Cuentas esta mesma semana.A "responsabilidade" do acontecido "está no seu partido" pero "nese momento", Feijóo "non só non reivindicaba nada, senón que xustificaba a actuación do Goberno central". Mentres, asegura, o Bloque é agora "igual de reivindicativo" que co PP. En calquera caso, ironiza, se Feijóo "quere que fagamos o seu traballo, que nos deixe o seu posto".


Summary: A multinacional británica Babcock anuncia unha reorganización na que contempla desprenderse do seu negocio no Estado español

Inaer, o socio tecnolóxico da Xunta xunto con Indra no polo aeroespacial de Rozas (Castro de Rei) semella ser un negocio ruinoso para a multinacional británica Babcock International Group, quen xa anunciou a súa intención de desprenderse da súa filial española para centrarse nos negocios de defensa e seguridade en Reino Unido, Francia, Canadá Australia e Suráfrica. David Lockwood, presidente de Babcock, xa avisara o pasado xaneiro que estaban a revisar desde novembro o modelo estratéxico e a traballar nun novo modelo operativo. Nese novo modelo non ven encaixe para Babcock España, que leva varios anos presentando números vermellos, en parte pola compra en 2014 de Avincis, a antiga Inaer, por 1.500 millóns de libras esterlinas, firma que despois rebautizaría como Babcock Mission Critical Services. Segundo sinalou a propia compañía durante a presentación de resultados do grupo, "a adquisición de Avincis en 2014 non achegou valor aos accionistas, cun baixo rendemento das elevadas cantidades de capital investido", polo que xa lle están a buscar unha saída no mercado. Encontros e desencontros A de Babcock e a Xunta é unha historia de encontros e desencontros. Inaer, filial da multinacional británica, foi a empresa elixida polo Executivo galego xunto a Indra como socio estratéxico na posta en marcha do Centro Mixto de Investigación Aerotransportada (CIAR) de Rozas, proxecto ao que tamén se sumou a posteriori a multinacional estadounidense Boeing. Ademais, Babcock foi a principal concesionaria dos medios de emerxencia na Galiza durante os mandatos de Alberto Núñez Feixoo, mais esta dependencia quedou ás veces marcada pola sombra da prevaricación. De feito, o Consello de Contas detectara en 2012 irregularidades na contratación do servizo de extinción de incendios que foran denunciadas ante a Xustiza pola CIG, aínda que o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) decidiu finalmente arquivar a causa. Pese a recoñecer no auto que a Xunta cometera unha ilegalidade na citada contratación, o TSXG non viu indicios de prevaricación e limitou as posíbeis responsabilidades ao ámbito administrativo. Co Sergas tamén houbo conflito. O concurso do servizo de transporte sanitario aéreo urxente do 061, adxudicado a Eliance, filial de Habock, rival de Babcock, levou a multinacional británica a xudicializar o procedemento. Babcock, que ao mesmo tempo acometía un importante recorte salarial entre o seu cadro de persoal, forzou a paralizar en varias ocasións a adxudicación, todas elas sen éxito, xa que a Xunta adxudicou á terceira o contrato ao seu principal rival. Agora, Babcock centra a súa actividade na Galiza no polo de Rozas, onde, xunto con Indra, mobilizou máis de 150 millóns de euros en investimentos públicos e privados para desenvolver un ecosistema de innovación arredor dos vehículos aéreos non tripulados. Entre os seus prototipos destaca o helicóptero Lúa, capacitado para facer voos nocturnos, e o Lumes, destinado ao Servizo de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais.


Summary: Unha vintena de asociacións vinculadas ao traballo no fogar, os coidados e as migracións de distintos puntos do territorio estatal, entre as que se conta a asociación galega de empregadas do fogar Xiara, asinan un comunicado para reclamar ao Goberno central que reforce as medidas adoptadas para garantir a protección de todas as traballadoras deste sector ante os efectos laborais da crise polo coronavirus.

Após a aprobación, esta semana, dun subsidio extraordinario para as empregadas do fogar, dentro das medidas adoptadas polo estado de alarma, as entidades asinantes saúdan a medida como "un logro da sociedade civil organizada, pola defensa duns dereitos que non está en corentena", mais consideran "insuficiente" a súa cobertura. "As traballadoras de fogar e coidados estamos a cubrir unha parte moi importante das necesidades desatendidas e estamos especialmente expostas a situacións de vulnerabilidade polo lastre dos dereitos non recoñecidos", advirten as asinantes, que lembran que son moitas as familias que acoden á contratación en emprego de fogar para cubrir "eses coidados non atendidos con recursos públicos", mermados por anos de recortes. Nese contexto, as profesionais advirten do alto número de traballadoras que neste ámbito exercen sen contrato, que calculan nun terxo do total, "unhas 200.000, máis vulnerábeis e en situacións máis precarias", ben por traballar en distintos domicilios ou por atoparse en situación irregular, "na clandestinidade e sen dereitos". Como sinalan ademais, o subsidio cubrirá 70% da base reguladora. "Tendo en conta que, neste sector cotízase por tramos, que moitas veces quedan por baixo dos salarios reais; que non se actualizan as cotas e que, para abaratar custos na cotización da seguridade social, é práctica común, por parte das persoas empregadoras, declarar salarios e xornadas inferiores ás efectivamente realizadas, en demasiadas ocasións este 70% quedará moi por baixo do que correspondería se a Seguridade social tivera atallado antes esta fraude reiterada", fan notar. "Valoramos positivamente que se recoñeza por primeira vez un subsidio deste tipo, tanto para as traballadoras despedidas como para aquelas a as que se lles suspendeu o contrato pola situación sanitaria", destacan no seu comunicado, no que indican que as primeiras medidas estabelecidas polo estado de alarma evidenciaban "a reiterada discriminación en equiparación de dereitos". Para elas, este subsidio emenda a "inexplicábel inxustiza" que supoñía deixar fóra as traballadoras de fogar e coidados das medidas extraordinarias de protección social pola crise sanitaria fronte ao coronavirus". Agora, esperan que este sexa un "paso decisivo para o recoñecemento definitivo do dereito á prestación por desemprego do único sector laboral que permanece excluído, para a incorporación plena no réxime xeral da Seguridade Social".


Summary: Cidades como París, Berlín ou Buenos Aires recuperaron nos últimos anos a xestión directa da auga e en toda España comezan a traballar plataformas que traballan pola remunicipalización. O BNG promove un plan en catro fases para "rescatar" servizos públicos privatizados

París e Grenoble en Francia, Berlín e Potsdam en Alemaña, Budapest en Hungría, Varese en Italia, Dar es Salaam en Tanzania, Buenos Aires en Arxentina, Hamilton en Canadá ou varias mucipalidades de Malasia. Cidades e vilas de todo o planeta están levando a cabo nos últimos anos procesos de recuperación da xestión pública directa do servizo de auga e saneamento. En Galicia, Teo está a piques de completar o proceso que lle permitirá facelo, e nos programas electorais para as municipais de BNG e de varias candidaturas municipalistas de esquerda tamén inclúen a remunicipalización da auga e doutros servizos básicos. En Andalucía, Aragón, Cataluña, Euskadi ou Murcia creáronse plataformas para traballar pola remunicipalización En distintos terriorios do Estado español están en marcha iniciativas semellantes. A pasada semana presentouse en Madrid a #Iniciativagua2015, unha plataforma formada por organizacións veciñais, ecoloxistas, de consumidores, científicas e sindicatos, que promove un debate público sobre a remunicipalización do subministro de auga. Naceu en Andalucía, pero xa se está a estender polo resto de España, esixíndolles un posicionamento claro sobre a cuestión ás distintas forzas políticas e plataformas cidadáns, de cara ás próximas eleccións municipais. En Cataluña sindicatos, organizacións sociais e ecoloxistas conforman a plataforma Aigua és vida, denunciando que a privatización da xestión afecta ao 83% da poboación catalá. En Aragón a Red Agua Pública de Aragón conta co apoio das forzas de esquerda da rexión e dunha ducia de organizacións sociais. En Euskadi, o pasado mes de novembro a Asemblea Xeral do Consorcio de Augas de Guipúscoa aprobou o Pacto Vasco da Auga, comprometéndose cunha xestión pública, integrada e participativa do ciclo intergral da auga. Tamén en Murcia se presentou hai unhas semanas a Asamblea Agua Pública 100%. En 1996, o 63% da poboación española aínda recibía un servizo de subministro de auga xestionado por entidades públicas. Porén, os procesos de privatización foron avanzando, chegando ao 53% en 2010 e ao 57% na actualidade En 1996, o 63% da poboación española aínda recibía un servizo de subministro de auga xestionado por entidades públicas, fronte a un 37% de xestión privada. Porén, os procesos de privatización foron avanzando, chegando ao 53% en 2010 e ao 57% na actualidade. Os defensores da remunicipalización destacan que a xestión privada non só encarece o servizo para a cidadanía, senón que incrementa o gasto de auga, xa que a maior consumo maior beneficio. Ademais, en moitas ocasións a actividade das concesionarias é pouco transparente. Finalmente, chámase a atención sobre a necesidade de que os beneficios xerados polo subministro de auga revertan na súa totalidade na mellora do servizo, algo que se podería asegurar cunha xestión pública, no canto de servir para engrosar os beneficios de grandes corporacións. O BNG propón "rescatar" servizos públicos privatizados "FCC, Ferrovial, Sacyr, ACS, Vendex, Viaqua..., lobbies madrileños que xestionan servizos municipais privatizados por valor de 3.000 millóns de euros anuais, un 6% do PIB do país, 350 euros por cada galego e galega" O Bloque Nacionalista Galego presentou unha das propostas que encabezan o programa marco das listas BNG-Asembleas Abertas para as eleccións municipais do 24 de maio: o rescate progresivo e xeneralizado dos servizos públicos privatizados ao longo das dúas últimas décadas, "que está sendo o gran negocio" para un pequeno grupo de oligopolios beneficiados polas concesións, destaca a formación, que fai especial fincapé naqueles servizos "relacionados co medioambiente", coma a xestión da auga e do saneamento. "FCC, Ferrovial, Sacyr, ACS, Vendex, Viaqua..., lobbies madrileños que xestionan servizos municipais privatizados por valor de 3.000 millóns de euros anuais, un 6% do PIB do país, 350 euros por cada galego e galega", explica o BNG, que engade que estas concesións non só "colonizan" o 50% do orzamento dos concellos, engrosano as contas de resultados destas grandes empresas, senón que ademais se teñen revelado como "unha fonte de corrupción". O BNG propón iniciar os procesos para a recuperación da xestión directa de auga, lixo, limpeza, saneamento, parques e xardíns, transporte, servizos sociais de residencias, gardarías, xestión do deporte (multiusos) ou da cultura (auditorios) O BNG propón iniciar os procesos para a recuperación da xestión directa de auga, lixo, limpeza, saneamento, parques e xardíns, transporte, servizos sociais de residencias, gardarías, xestión do deporte (multiusos) ou da cultura (auditorios). "Quen vai crer que unha empresa de autobuses é o mellor xestor dun multiusos, dun pazo de congresos ou de servizos sociais, quen vai crer que unha gran empresa da construción é o mellor xestor das garderías, das residencias ou centros de día?", preguntou Xavier Vence, portavoz nacional da formación, na presentación pública da iniciativa. "BNG-AA propón que eses 3.000 millóns de euros deixen de ser pasto do negocio dos grandes lobbies que están colonizando os nosos recursos públicos, os impostos que pagamos aos nosos municipios os galegos e as galegas, e romper con ese cordón umbilical que une ao capitalismo madrileño improdutivo e parasitario que fomenta a corrupción por todo o país, amigo do PP ao que financian xenerosamente", dixo. A proposta do BNG levaríase a cabo en catro pasos A proposta do BNG levaríase a cabo en catro pasos: en primeiro lugar, impulsando unha axenda de rescate progresivo dos servizos públicos privatizados, dando prioridade neste rescate aos que teñen un maior contido social e aos relacionados co medioambiente como a xestión da auga e do saneamento. En segundo lugar, o Bloque propón modificar a normativa aprobada polo PP nos últimos anos que dificulta este rescate: suprimindo a taxa de reposición, o límite de financiamento dos concellos e devolvéndolles aos municipios as competencias "usurpadas" pola Lei de reforma local. Como terceira medida, e mentres as concesións sigan en vigo, o Bloque propón implantar sistemas efectivos de control e de inspección dos servizos privatizados, "porque hai un incumprimento dos contratos que, en moitos casos, non poden ser controlados polos concellos", din. Finalmente, a formación propón "elaborar unha estratexia para romper coa posición de dominio que teñen as grandes contratistas madrileñas" pois os recursos públicos dos concellos "deben ter como fin servir con calidade á cidadanía, non enriquecer a conta de resultados destes lobbies", sinalou Vence. Exemplos de remunicipalizacións recentes En 2012 o Municipal Services Project publicou o libro Remunicipalización: El retorno del agua a manos públicas, traducido recentemente ao castelán. Na obra analízanse os procesos de recuperación da xestión levados a cabo nos últimos anos por París, Buenos Aires ou Berlín, entre outras cidades de catro continentes distintos. O libro destaca que as razóns da remunicipalización derivan en gran parte dos "fracasos da privatización da auga" e que mesmo o Banco Mundial fixo un chamamento a "repensar" as políticas de privatización, "á vista dos efectos sobre traballadores, familias de baixos ingresos e o medio ambiente dun modelo de prestación de servizos con fins de lucro". En todos os casos analizados "a entidade remunicipalizada ofreceu servizos máis equitativos, máis transparentes e máis eficientes que o proveedor privado que a antecedeu, con máis calidade no servizo e mellor sostibilidade a longo prazo" O estudo conclúe que "a remunicipalización funciona" pois en todos os casos analizados "a entidade remunicipalizada ofreceu servizos máis equitativos, máis transparentes e máis eficientes que o proveedor privado que a antecedeu, con máis calidade no servizo e mellor sostibilidade a longo prazo". Tamén destaca o aforro económico para as arcas municipais, sinalando por exemplo que París aforrou 35 millóns de euros só no primeiro ano de aplicación da xestión pública. Tamén salienta outras vantaxes, como "asegurarlles aos máis pobres o acceso á auga" en Buenos Aires ou "xestionar de forma consistente e reunificada todo o ciclo da auga". Os autores tamén subliñan que "o crecente fenómeno da remunicipalización tamén desafía o mito de que a privatización é irreversible". O estudo tamén alerta de que non resulta nada doado reverter a privatización Con todo, o estudo tamén alerta de que non resulta nada doado reverter a privatización: "Mesmo onde a vontade política é forte e a capacidade financeira e técnica existe, a reversión da propiedade e a administración estatal están infestadas de dificultades. Por exemplo, hai perda da memoria institucional, activos degradados, sistemas de comunicación e contabilidade que non engranan cos sistemas do sector público, herdanzas negativas recibidas da compañía privada saínte, e moitos outros problemas". "O éxito da remunicipalización no sector da auga expón a cuestión de se puidese funcionar noutros sectores" Nas súas conclusións, o documento tamén afirma que "o éxito da remunicipalización no sector da auga expón a cuestión de se puidese funcionar noutros sectores", citando por exemplo a electricidade ou a xestión de residuos. "Nalgúns aspectos xa funcionou. A privatización non logrou cumprir en ningunha destas áreas, e tanto cidadáns como directivos estiveron presionando para reformular o modelo de comercialización", di.


Summary: A Mesa de Traballo dos Lumes Forestais foi presentada este xoves polo Sindicato Labrego Galego, Amigos da Terra, Federación Ecoloxista Galega, Organización Galega de Comunidades de Montes e Asociación Forestal Frouma, que convidan a participar a todos os actores e entidades relacionadas co monte.

A pasada semana cinco das entidades que forman o Consello Forestal de Galicia -Sindicato Labrego Galego, Amigos da Terra, Federación Ecoloxista Galega, Organización Galega de Comunidades de Montes e Asociación Forestal Frouma- decidiron non participar na xuntanza deste órgano a xeito de protesta, despois de que a Xunta non lles remitise a tempo o Plan Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais de Galicia (Pladiga). Esas mesmas cinco entidades veñen de botar a andar unha Mesa de Traballo dos Lumes Forestais, un foro estable de diálogo e debate para afondar na problemática dos lumes forestais e traballar no deseño de políticas alternativas na prevención e loita contra os incendios. O espazo, aínda en formación, está aberto á participación de todos os axentes do sector, de todas as entidades do Consello Forestal de Galicia "e outras sectoriais e da sociedade civil galega que o desexen", como por exemplo os bombeiros forestais, hoxe non incluídos no Consello. "Mesmo queremos que participe a Consellería, para entre todos poñer enriba da mesa as distintas sensibilidades, as visións das moitas áreas que inflúen na realidade do monte e na política de loita contra o lume", din. "A maioría das entidades que estamos relacionados co monte temos moitas cousas en común e que debatendo podemos chegar a posturas comúns. O problema é que nos falta ese debate e fáltannos os espazos nos que telo" O proceso de constitución deste foro foi presentado este xoves en Compostela por Diego Sánchez Agra (Sindicato Labrego Galego), Xosé Santos (Amigos da Terra) e Xabier Gómez Santiso (Asociación Frouma). Os tres comparecentes destacaron que aínda que o espazo "onde se debería traballar e debater todo isto é o Consello Forestal de Galicia", a Consellaría de Medio Rural "fai imposible a participación dos axentes sociais que formamos parte del". "Dende a creación do Consello Forestal, no ano 2004, estase pedindo a creación dunha mesa de traballo específica para planificar a loita contra o lume. Porén, dende aquela non se fixo caso desta petición", denunciaron. "Por experiencia sabemos que a maioría das entidades que estamos relacionados co monte temos moitas cousas en común e que debatendo podemos chegar a posturas comúns. O problema é que nos falta ese debate e fáltannos os espazos nos que telo", destaca Diego Sánchez Agra (SLG). As eivas do Pladiga Denuncian que o Pladiga inclúe "moitos gastos difíciles de xustificar" Na rolda de prensa denunciouse que as entidades que veñen de botar este foro "temos detectado moitas eivas doadas de solucionar, pero non puidemos compartilas no Pladiga 2017". Destacan que dos 174 millóns de euros cos que está orzamentado o Pladiga 2017, a meirande está destinado a labores de extinción e case nada para prevención, e que o plan inclúe "moitos gastos difíciles de xustificar". Refírense, por exemplo, ao convenio establecido entre a Xunta e o Exército, no que "a pesar de que o Exército se mantén con cartos públicos, a Xunta orzamenta preto de 600.000 euros para financiar o seu apoio". "Moitos destes cartos van destinados a pagar as dietas dos efectivos: 77 € por día para soldados rasos, e 103 € para oficiais e suboficiais", indican, o que leva a que "un soldado pode cobrar só coas dietas de 10 días máis que o salario mensual do peón dunha brigada municipal contra incendios". "E iso sabendo que o soldado non está especializado na loita contra o lume e só realiza labores de vixilancia, non de extinción", engaden. "A día de hoxe, xa en época de máximo risco de incendios, están sen facer o meirande dos labores de prevención previstos nos distritos forestais galegos" De igual xeito, sinalan que "a día de hoxe, xa en época de máximo risco de incendios, están sen facer o meirande dos labores de prevención previstos nos distritos forestais galegos". "Os orzamentos teñen que executarse no seu debido tempo, porque a día de hoxe, a execución pública directa aínda non se fixo e as axudas que se dan ás comunidades de montes aínda se acaban de aprobar, polo tanto vaise executar todo na propia época de incendios", explica Diego Sánchez Agra. En canto ao persoal, destacan que se reduciu notablemente o número de axentes forestais, nalgúns distritos ata o 50% e que as brigadas teñen cada vez menos efectivos, habendo algunhas compostas só por unha ou dúas persoas, cando o mínimo de efectivos deberían ser cinco. Unha nova política para o monte "É posible rematar cos incendios forestais e é imprescindible o desenvolvemento sustentable dos nosos montes para garantir o futuro económico, ecolóxico e social do país" As cinco entidades que polo de agora compoñen a Mesa salientan que "é posible rematar cos incendios forestais e é imprescindible o desenvolvemento sustentable dos nosos montes para garantir o futuro económico, ecolóxico e social do país". Aínda que as cuestións concretas de debate serán definidas máis adiante, unha vez se incorporen ao espazo máis actores e entidades, Diego Sánchez Agra sinala seis grandes áreas nas que é urxente traballar: política forestal, plans de defensa contra o lume, prevención, extinción, investigación das causas e restauración das zonas queimadas. "Ten que haber un cambio na política forestal, sobre todo na ordenación do territorio, dos usos, das especies. Ten que haber máis sensibilización e máis e mellores políticas de prevención", destaca, subliñando que "se o monte se pon en valor e hai unha verdadeira concienciación vai arder moito menos, co cal teríamos que destinar moito menos orzamento á extinción e á prevención clásica". "Na extinción debemos analizar que tipo de servizo público queremos, que medios debe haber, como deben estar regulados e coordinados os medios humanos, con que categorías profesionais", engade. "Se o monte se pon en valor e hai unha verdadeira concienciación vai arder moito menos, co cal teríamos que destinar moito menos orzamento á extinción e á prevención clásica" O representante do SLG alerta de que "se están forestando terras agrarias". "Isto témolo moi claro todos dende hai anos e puxémolo en coñecemento da administración que, ademais de non actuar de oficio, fixo caso omiso ás nosas denuncias". "Nós apostamos por unha ordenación: hai zonas que son aptas para estar arboradas, mesmo con determinadas especies moi criticadas, e hai outras que non son aptas para ser arboradas. Ademais, hai que gardar distancias de plantación e hai que respectar a lei", di. "E o que nos parece fundamental é respectar a estrutura da paisaxe que tivemos sempre en Galicia, unha estrutura de mosaico no que se intercalaban teselas de monte, de labradío, de núcleos habitados..., e iso conseguía que os lumes non se estendesen. Hoxe temos gran superficies de monocultivo", explica. "Parécenos fundamental respectar a estrutura da paisaxe que tivemos sempre en Galicia, unha estrutura de mosaico no que se intercalaban teselas de monte e de labradío" "Para nós o máis importante é que o monte ten que estar posto en valor, sexan cunha plantación forestal, sexa con aproveitamentos pastorais, gandeiros e agrícolas, sexa como sexa. Os montes que están postos en valor arden menos. Pero posto en valor non quere dicir arborado, porque pode estar arborado e abandonado", conclúe.


Summary: O comité de empresa de Alcoa convoca a dirección da compañía a unha xuntanza para tratar de avanzar nas negociacións da venda da fábrica.

O comité de empresa de Alcoa da planta de San Cibrao (Cervo) informou de que convocou a dirección da compañía para realizar a vindeira segunda feira, 11 de xaneiro, un novo encontro tras o fracaso da reunión que tivo lugar esta semana para tratar de avanzar nas negociacións da venda da fábrica. Remarca que, polo momento, a data deste novo encontro está, en todo caso, sen confirmar. A nota informativa do comité lembra que na reunión da pasada quinta feira entre a dirección de Alcoa e o comité ambas as partes acordaron reunirse nos próximos días, unha vez se puxesen as propostas de cada unha en coñecemento da Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI), como parte implicada no proceso. Os representantes do persoal ofreceron "paz social temporal" durante sete semanas para tentar chegar a esa solución, coa SEPI como axente disposto a funcionar como intermediador na venda da fábrica da Mariña á compañía Liberty. A reunión da pasada quinta feira, que rematou sen punto de encontro, desenvolveuse após a sentenza da sala do social do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) que decretaba como nulo o expediente de regulación de emprego (ERE) o pasado 17 de decembro, unha resolución que abre unha nova fase, se cadra a última, do camiño cara a continuidade da factoría de aluminio de Alcoa en San Cibrao. A imposibilidade de aplicar o despedimento de máis de 500 traballadoras e traballadores así como a obrigatoriedade de manter as cubas en funcionamento que marca a sentenza, deixa sen argumentos a estratexia da multinacional para alongar no tempo a posíbel venda.


Summary: O Índice DEC, elaborado por directores e xerentes destes servizos, suspende con claridade a xestión destes anos. En 2010 en Galiza tiñamos un nivel superior á media do estado mais en 2015 ficamos moi por baixo dela.

Galiza suspende en servizos sociais. Unha cualificación que ten a súa importancia, por ser feita polo Índice DEC (Dereitos, economía e cobertura), que elaboran os directos e xerentes de servizos sociais. O estudio mide o desenvolvemento lexislativo, a achega económica e a cobertura dos servizos sociais a través de 26 indicadores. Un traballo rigoroso e no que se percorren e avalían os servizos sociais dos diferentes territorios do Estado español. E Galiza non sae ben parada. Se a nota media que teñen estes servizos no estado español é do 4,54 en Galiza a cualificación cae até o 2,6, a cuarta máis baixa. E, un dato importante, non sempre estivemos nese nivel. En 2010 tiñamos mellor nota que a medida española: 5,10 Galiza fronte a un 4,72 en España, aprobabamos. Mais a desfeita que tivo lugar nestes cinco anos, nos que gobernou Galiza Núñez Feijóo, fixo que dese aprobado do 5,10 caésemos até o 2,6, perto do moi deficiente. Como foi posíbel isto? Tesoiradas Segundo se recolle neste estudio, entre 2011 e 2015 o gasto por habitante nas administracións públicas de Galiza en servizos sociais caeu en máis de 25 euros por habitante. En 2014 tiñamos un gasto neste eido un 18% inferior á media española. Así, o gasto das administracións no noso país nestes servizos era de 252 euros mentes que no estado superaba os 309 euros por persoa. Unha fenda que tamén se nota se falamos do peso dos gastos en servizos sociais a respecto do PIB, que é en Galiza 1,29% fronte ao 1,38% de España. En 2011 en Galiza ese gasto representaba o 1,39% do produto interior bruto. O suspenso de Galiza prodúcese nos tres grandes eidos postos baixo a lupa neste estudo. En dereitos e decisión política a respecto dos servizos sociais os expertos e coñecedores puntúan o noso país cun 0,5 sobre 1,5, o que é un claro suspenso. En relavancia económica obtemos un 0,9 sobre 3, un suspenso clamoroso. E, por último, en coberturo destes serviso a nota de Galiza é dun 1,2 sobre 5,5, unha cualificación de moi deficiente. Destacan os responsábeis do traballo os nosos malos rexistros en certos indicadores, nos que ficamos moi por baixo da media española. Un exemplo son as prazas de residencia de financiamento público para persoas maiores de 65 anos: 1,24 en Galiza fronte 2,3 no estado. Ou na renda de inserción, onde a cuantía que se destina no noso país é máis baixa que a media estatal.


Summary: Un incendio fóra de control obriga ao desaloxo dos veciños da Veiga (O Barco). En breves momentos, máis imaxes e toda a información en Praza.


Summary: Entrei-lhe com prevenção. Era como lhe invadir a intimidade a uma autora que não quis publicar o que eu estava a ler. Porém, nas duas primeiras frases já me ganhou a narradora

Nove anos são muitos para não procurar nada de proveito na vida. Horas são de escrever um livro. A protagonista explica-nos como vai fazer: contará o que lhe pete, mas sempre verdades, não porque acontecessem na realidade mas porque as viveu, as pensou, lhas contaram ou mesmo as sonhou. Verdades. E não vai contar com início, nó e desenlace, que as cousas da vida nunca foram assim, mas todo seguido e sempre o importante. Cuidado. Não temos que lhe fazer caso. Uma cousa é a meninha de nove anos que fala e outra cousa a autora que constrói por trás. A narradora vai evoluíndo, misturando estórias próprias e estórias dos seus avôs e avós, para pouco e pouco, dar espaço à sua voz, da que adquire consciência no processo de escrita. E acaba por fazer-nos ver, não a importância dos livros ou da literatura, mas do facto de se escrever. A voz da narradora erige-se envolvente e poderosa. Mas é uma voz de nove anos. Combina a seguridade de o saber todo do mundo com a certeza transparente da sua inocência. Começa por admitir que de vez em quando mente (o diálogo com a tia é delicioso) para acabar com trechos enteiros fabulados. Aparecem-se um rural e um bairro que já não são, mas que muitas reconhecemos das nossas infâncias, e nos que podemos rastejar elementos biográficos da autora (a casa rebentada de livros, o pai mestre, as visitas de poetas, a mudança do rural à cidade). Vou contar de mim, afirma a meninha. Mas cuidado, nunca diz: o meu nome é Xela. A voz narradora é a voz de uma nena. Uma nena que vai aos grilos, que tem medo de uma das vacas mas não da cidade, que participa em batalhas com terrões e pandulhos, que quer ser gandeira ou direitora de orquestra. Afiadora não. Xela Arias constrói uma meninha de verdade que rompe com o esterótipo de meninhas dos contos. Uma meninha com carácter que faz por resolver todo quanto enigma se lhe põe por diante. Como mola! São maravilhosas as ilustrações de Luz Beloso, com essa rapariga transunto de Xela Arias a ocupar as lâminas. E é estupenda a diagramação de Hayat Husein, a editar o livro em um formato diferente e atrativo. E dói, por todo isso, o desleixo da revisão linguística, tendo em conta, ademais, que a autora foi editora das exigentes. É aí que a prevenção inicial virou raiva. Como amola!


Summary: Dábase por feito, mais non é a primeira iniciativa recente da UE que necesita da unanimidade de todos os membros e é bloqueada por países como Hungría. Mais, finalmente, o fondo de recuperación foi ratificado. Restaban por facelo Austria e Polonia, cunha aprobación singular no caso polaco.

Os Parlamentos nacionais de Austria e de Polonia aprobaron na noite da quinta feira o fondo de recuperación poscovid-19 da Unión Europea. Son os dous últimos Estados membros en o facer dos 27 que compoñen a día de hoxe o bloque comunitario. A ratificación por unanimidade era cumprida para poder recadar os 750.000 millóns previstos neste ambicioso plan económico que, non obstante, perde lustre á beira dos plans de infraestruturas e de ampliación da cobertura social anunciados polo presidente dos Estados Unidos nos últimos meses. "Cos votos afirmativos dos Parlamentos austríaco e polaco, os 27 Estados membros finalizan o proceso de aprobación parlamentario", anunciou en Twitter o Comisario de Orzamentos, Johannes Hahn, en idénticos termos que o seu colega de Economía, Paolo Gentiloni, tamén nesta mesta plataforma. De acordo co manifestado con anterioridade polas autoridades comunitarias, o paquete económico, composto por préstamos e subvencións a fondo perdido (aproximadamente ao 50% cada partida), podería "comezar a fluír en xullo". Ambiental e dixital Será un ano despois de que, o 21 de xullo de 2020, o Consello Europeo ─os xefes de Estado e de Goberno─ dera luz verde aos chamados NextGenerationEU, o maior instrumento de estímulo económico xamais financiado pola UE. Unha desas decisións históricas que ─en principio─ van na liña dunha desas "dúas Europas" das que falaba onte na Tribuna de Nós Diario Manuel Veiga Taboada. España e Italia, seguidos por Francia, serán os Estados que recibirán máis fondos. A Comisión Europea ─o Executivo comunitario─ é e será o gardián de que se cumpran os criterios estabelecidos para o gasto deses fondos: isto significa, grosso modo, que polo menos 37% do orzamento de cada plan deberá ser destinado a cuestións ambientais e á loita contra o cambio climático; e outro 20%, a financiar a transición a un modelo económico dixital. Leit motiv, as cuestións ambiental e a dixital, da actual Comisión (2019-2024) que preside a alemá Ursula Von der Leyen e que agora ten até finais de xuño para revisar eses plans enviados polos Estados para a súa validación, á espera de que os remitan os nove que aínda non o fixeron. Os Gobernos estatais, tanto a nivel individual como a través da Presidencia de quenda do Consello da UE, que ostenta até o 31 de xuño Portugal, levan semanas facendo presión para que a Comisión acelere os prazos (lembremos: Comisión, Consello da UE e Parlamento conforman o chamado "triángulo institucional" da UE; co o Consello Europeo, a maiores, facendo de "líder espiritual" marcando o camiño con orientacións políticas). Sistema de bloqueos A atomización da UE é precisamente o que demora este tipo de decisións, que en Estados Unidos ─como co proceso de vacinación─ non requiren deste alambicado mecanismo de aprobación. O bloque comunitario, unha entidade protofederal, tamén está condicionada pola necesidade de unanimidade de todos os seus membros en determinadas decisións. Por exemplo, Hungría vetou a semana pasada o Acordo de Cotonú, un pacto comercial e de desenvolvemento entre a UE e os países de África, do Caribe e do Pacífico, argumentando que atraería máis inmigrantes a Europa. Foi na mesma semana en que tamén vetou unha declaración conxunta da UE solicitando o cesamento da violencia en Gaza. E Hungría, canda a Polonia, xa bloqueou en 2020 durante meses a aprobación do orzamento comunitario e do fondo de recuperación durante a súa negociación no Consello Europeo, porque se pretendía vincular o desembolso económico ao respecto polo estado de dereito e os valores comunitarios. Finalmente, en decembro, o Consello cedeu ante a necesidade da unanimidade para seguir adiante. Polémico preámbulo O respecto ao estado de dereito volveu estar enriba da mesa na ratificación polaca da noite da quinta feira. O Senado, tras o facer a Cámara baixa, aprobou o proxecto de lei que dá luz verde aos fondos NextGenerationEU sen incluír un preámbulo proposto pola bancada da oposición. Este estabelecía que o Executivo se debía comprometer a gastar os fondos "en base aos principios de xustiza, transparencia e estado de dereito", garantindo o respecto aos dereitos civís na concesión deste diñeiro. Antes da votación, o partido de Goberno, o dereitista Lei e Xustiza (PiS) e o portavoz do presidente, Andrzej Duda, cargaron contra a emenda e a oposición. Finalmente a emenda non logrou a maioría necesaria: o resultado foi de empate a 49 logo de que, segundo recolleron os medios locais posteriormente, dous senadores da opositora Coalición Cívica supostamente quedaron atrapados nun ascensor e tiveron problemas de conexión durante a votación online. EUA: O maior gasto público en 75 anos O presidente estadounidense, o demócrata Joe Biden, presentou onte un orzamento de 6 billóns de dólares para o ano fiscal 2022, que levará o gasto federal ao seu nivel máis elevado desde a Segunda Guerra Mundial. A partida iría aumentando até alcanzar 8,2 billóns en 2031. De acordo coa información adiantada por 'The New York Times', os expertos económicos da Casa Branca calculan que o déficit orzamentario superará nos vindeiros dez anos os 1,3 billóns de dólares. Na véspera, a secretaria do Tesouro, Janet Yellen, pediu ao Congreso que aprobe este aumento do gasto público para axudar á recuperación do país. Fíxoo diante do Comité de Apropiacións da Cámara Baixa, que ten grande influencia sobre a confección do orzamento. A isto hai que sumar o plan de rescate (1,9 billóns), o Plan de Emprego Americano (2,25 billóns) e o Plan de Familias (1,8 billóns).


Summary: Ante a súa equiparación pola normativa da Xunta con locais de copas e pubs, a Clubtura quere procurar solucións para evitar a caída do sector.

Desde o pasado 15 de agosto, as salas de concertos de toda a Galiza permanecen fechadas, segundo a orde da Xunta que impide aos locais de ocio nocturno a súa apertura, e que equipara estas infraestruturas con pubs ou locais de copas, "pese a que, segundo a propia Lei de Espectáculos, a súa actividade enmárcase dentro do eido cultural", denuncian desde a Asociación Galega de Salas de Concertos (Clubtura). Cun 2020 no que o confinamento obrigou o sector a permanecer fechado de marzo a xuño -a época de maior programación-, e sen unha data de reapertura nin opción a unha apertura parcial en horario de día, Clubtura decidiu solicitar unha xuntanza cos responsábeis das consellarías de Interior, Sanidade e Cultura. Buscan con isto atopar "solucións viábeis" a unha situación que, en palabras do presidente, Alfonso Grandío, "é absolutamente demoledora". "Ou atopamos unha solución para que se permita a actividade cultural nas salas, do mesmo modo que se permite noutros recintos culturais, ou a Galiza quedará sen salas en menos de seis meses", asegura con contundencia.


Summary: A inesperada intervención nas últimas semanas do presidente estadounidense Barack Obama instando á Unión Europea a acordar un consenso con Atenas dá a entender que detrás da crise grega existen variables xeopolíticas de maior calado. Estas variables veñen determinadas pola estratéxica posición grega como país membro da OTAN, xeograficamente próxima a escenarios de conflito (Ucraína, Siria, Libia).

A inesperada intervención nas últimas semanas do presidente estadounidense Barack Obama instando á Unión Europea a acordar un consenso con Atenas a fin de evitar a súa hipotética saída do Euro, nun contexto determinado polos esforzos do primeiro ministro grego Alexis Tsipras por equilibrar unha serie de presións externas sobre o seu goberno, dá a entender que detrás da crise grega existen variables xeopolíticas de maior calado. Estas variables veñen determinadas pola estratéxica posición grega como país membro da OTAN, xeograficamente próxima a escenarios de conflito (Ucraína, Siria, Libia), doutros socios da Alianza Atlántica que adoptan posicións autonomistas cada vez mais distantes dos intereses occidentais (Turquía) e principalmente polos recentes achegamentos de Tsipras cara actores incómodos para Washington (Rusia, China), que lle permitan abrir alternativas ante a asfixiante presión dunha "troika" claramente derrotada polo voto popular no recente referendo grego. Estas variables veñen determinadas pola estratéxica posición grega como país membro da OTAN, xeograficamente próxima a escenarios de conflito (Ucraína, Siria, Libia) Estas variables definen en que medida os imperativos intereses de Washington e dos seus aliados da Alianza Atlántica oriéntanse cada vez mais a manter a Grecia na súa órbita. Un aspecto chave destes intereses ten que ver coa situación do sector militar ante a crise económica e financeira grega. Como igualmente fixeran os anteriores gobernos en Atenas, Tsipras coida de non reducir substancialmente o gasto militar nun sector estratexicamente importante para a OTAN. No 2014, aínda sen Tsipras no poder, o gasto militar grego ascendeu ao 2,3% do seu PIB, mais de 4.000 millóns de euros, toda vez as Forzas Armadas gregas posúen o índice mais alto de efectivos a nivel europeo: 12,9 soldados por 1.000 habitantes (datos do Stockholm International Peace and Research Institute). O peso do sector militar grego Estas variables definen en que medida os imperativos intereses de Washington e dos seus aliados da Alianza Atlántica oriéntanse cada vez mais a manter a Grecia na súa órbita Despois de EUA e Gran Bretaña, Grecia posúe o maior orzamento militar dentro da OTAN así como ocupa o segundo lugar como maior comprador de armas dentro deste organismo. Entre os seus principais vendedores de armas, en especial no sector naval militar, están Alemaña e Francia, o eixe xeopolítico da UE que igualmente gravita como baluarte da "troika" para esixir a Atenas o cumprimento dos seus pagos. Toda vez, a importancia estratéxica grega para a Alianza Atlántica vese consolidada pola presenza de bases militares da OTAN en Tesalónica, Larissa, Preveza e Souda Bay, cunha efectiva capacidade operativa ante calquera misión bélica, como foron os casos da guerra de Iraq (2003), a intervención en Libia (2011) e o actual conflito sirio contra o Estado Islámico. Despois de EUA e Gran Bretaña, Grecia posúe o maior orzamento militar dentro da OTAN así como ocupa o segundo lugar como maior comprador de armas dentro deste organismo A pesar da dramática situación socioeconómica grega, cunha débeda pública que supera o 180% do seu PIB, gravemente acelerada nos derradeiros meses pola punitiva presión das medidas de austeridade impulsadas pola "troika", cuxos móbiles políticos semellan orientados a desestabilizar (ata agora infrutuosamente) ao goberno de Tsipras e do Syriza a favor dun goberno de cariz mais tecnocrático e proclive a ser tutelado, Washington e os seus aliados europeos observan cada vez con maior atención os escenarios que se abren en Grecia e, particularmente, a partir dun eventual novo equilibrio de forzas no Mediterráneo Sur e na súa órbita xeopolítica cara o Magreb, Oriente Medio, os Balcáns e o Mar Negro. En abril pasado, a visita de Tsipras a Moscova intensificou os temores na Alianza Atlántica dunha eventual capacidade rusa para ampliar a súa esfera de influencia de cara ao Mediterráneo Sur a través de Grecia En abril pasado, a visita de Tsipras a Moscova intensificou os temores na Alianza Atlántica dunha eventual capacidade rusa para ampliar a súa esfera de influencia de cara ao Mediterráneo Sur a través de Grecia. Estes temores amplíanse ante a consolidación da anexión rusa de Crimea (marzo de 2014) e a ruptura de feito de Ucraína en esferas de poder controladas por Occidente e Rusia, abrindo unha hipotética ampliación do radio de influencia do Kremlin cara un país da OTAN como Grecia. Non se debe esquecer que nesta ecuación está incluída Turquía, que desde 2012 mantén un cada vez maior achegamento cara Rusia. Turquía é outro país estratéxico membro da OTAN, cuxo goberno islamita en mans do presidente Recep Tayyip Erdogan ven adoptando posicións autonomistas de achegamento cara Rusia, China e Irán e de distanciamento cara os seus aliados tradicionais (EUA, Europa e Israel), a pesar da concordancia de intereses militares entre a Alianza Atlántica e Ankara para atacar as posicións do Estado Islámico entre Siria e Iraq. Se ben a crise grega foi levemente discutida durante o VII cumio dos BRICS celebrado entre o 9 e 10 de xullo en Ufa (Rusia), os mecanismos que este organismo impulsa no cometido e configurar unha nova arquitectura económica e financeira global (Novo Banco de Desenvolvemento, Acordo de Reservas de Continxencia) que paulatinamente substitúa á estrutura establecida en Bretton Woods (1944), suxire a perspectiva de adoptar unha actitude política firme contra a presión constante os organismos multilaterais (neste caso da "troika") cara países en risco de default financeiro (Grecia). Un novo equilibrio no Mediterráneo Sur Non está oficialmente garantida unha eventual asistencia financeira por parte dos BRICS, así como tampouco por parte de China ou Rusia cara Grecia que lle permita a Tsipras conseguir novos acredores financeiros que diminúan a asfixiante presión Con todo non está oficialmente garantida unha eventual asistencia financeira por parte dos BRICS, así como tampouco por parte de China ou Rusia cara Grecia que lle permita a Tsipras conseguir novos acredores financeiros que diminúan a asfixiante presión e a constante tutela da "troika", resulta evidente que o achegamento grego cara Moscova e Beijing vía BRICS supón unha alteración do equilibrio de intereses occidental no Mediterráneo Sur. Esta perspectiva ven igualmente ampliada pola rede de distribución enerxética dende o Mar Caspio ata Europa, que pasa precisamente por Turquía e Grecia, e na que Rusia e Occidente posúen importantes intereses estratéxicos. Paralelamente, as exploracións de gas natural na plataforma marítima do Mediterráneo Sur, especialmente en torno á zona marítima contigua entre Chipre, Grecia e as costas mediterráneas sirias, traduce o pulso dunha serie de intereses que involucran a empresas enerxéticas de EUA, Rusia, Europa, Turquía e Israel, entre outros. A ecuación de Washington pasaría por tanto en evitar que a eventual inestabilidade socioeconómica grega recree un desequilibrio estratéxico para os intereses da OTAN, onde Rusia podería saír potencialmente en ganancia. Velaí a prudente actitude de Tsipras por evitar que a austeridade toque os intereses dun sector militar grego politicamente poderoso e sumamente dependente dos intereses occidentais. A ecuación de Washington pasaría por tanto en evitar que a eventual inestabilidade socioeconómica grega recree un desequilibrio estratéxico para os intereses da OTAN, onde Rusia podería saír potencialmente en ganancia Por tanto, a eventual caída grega na órbita de influencia doutros actores como Rusia sería, por tanto, unha alteración dun estratéxico puzzle xeopolítico que Washington non estaría disposto a permitir. Convencido da lexitimidade política adquirida por Tsipras e do Syriza no recente referendo grego, así como da capacidade dun país periférico do contexto global para rexeitar abertamente ás presións (con non menos carácter de chantaxe) establecidas polos poderes mundiais a través da "troika", a estratexia de Obama moi probablemente pasaría por instar á "troika" a tentativamente "suavizar" as condicións dun terceiro rescate financeiro para Grecia e evitar un default que implique a súa eventual saída do Euro. Reordenando o mapamundi A estratexia de Obama moi probablemente pasaría por instar á "troika" a tentativamente "suavizar" as condicións dun terceiro rescate financeiro para Grecia e evitar un default que implique a súa eventual saída do Euro Na recta final do seu mandato presidencial, Obama tenta deseñar unha estratexia de estabilidade dos seus intereses dentro do hemisferio occidental, que lle permita afrontar o maior reto estratéxico para a seguridade nacional e a política exterior estadounidense: China e Asia-Pacífico. Os cada vez mais firmes pasos na distensión e normalización das relacións diplomáticas con Cuba, a eventualidade dun fin de conflito armado en Colombia e a (re) definición dun novo momento de relación con Brasil, tal e como se observou coa recente visita a Washington da presidenta brasileira Dilma Roussef, explican diversas variables desta estratexia, basicamente focalizada na recuperación de esferas de influencia. Obama tenta deseñar unha estratexia de estabilidade dos seus intereses dentro do hemisferio occidental, que lle permita afrontar o maior reto estratéxico para a seguridade nacional e a política exterior estadounidense: China e Asia-Pacífico Dentro deste contexto hemisférico latinoamericano, a ralentización do avance político das esquerdas comeza a definir escenarios de eventual "final de época" de cara a próximas citas electorais, con especial incidencia na eventualidade de observar escenarios de post-chavismo en Venezuela e post-kirchnerismo na Arxentina, así como na pulsación do momento político brasileiro a tenor das presións contra a presidenta Rousseff, en particular ante as expectativas opositoras por avanzar nun impeachment político. Washington tampouco esquece observar o contexto andino (Ecuador, Perú e Bolivia), particularmente ante os próximos comicios presidenciais peruanos (2016) e ecuatoriano (2017). No contexto de Oriente Medio, a táctica apertura cara Irán significaría para Washington establecer un novo equilibrio rexional con consecuencias incertas, tomando en conta as friccións que este escenario mantén con aliados tradicionais como Arabia Saudita e Israel. En todos estes escenarios, a necesidade de Washington de manter un equilibrio acorde cos seus intereses cobra maior intensidade na medida en que se redefine un novo sistema internacional. E Grecia supón unha variable estratéxica, sexa de forma directa ou colateral, nesta redefinición de equilibrios e órbitas de influencia.


Summary: Ninguén vai durmir en Escocia. Os colexios fecharon, pondo o ramo a unha xornada exemplarmente cívica. O país contén a respiración. O mundo contén a respiración. Un primeiro inquérito de YouGov -non a pé de urna, senón unha reactualización da serie de sondaxes realizada durante a campaña- daría a vitoria ao NON polo 54% face o 46% do SI.

Moito ruxe ruxe a esta hora, mais ningún dado contrastábel. Os últimos inquéritos coñecidos, realizados nas vésperas do referendo, apuntan a que o NON gañaría por apenas 100 mil votos. A participación está a ser masiva. Sen estar o cómputo pechado, por volta da 1.00 horas, a BBC falaba dunha participación do 87%. As 2.00 horas desta sexta feira comezará a haber dados (primeiro escrútanse os concellos máis pequenos). Os resultados oficiais non se coñecerán até arredor das 6.00 horas de mañá. As e os escoceses exercen nesta quinta feira o seu dereito a decidir. Sexa cal for o resultado xa nada vai ser igual. Máis de 4 millóns de escocesas e escoceses teñen o voto e a decisión. Os colexios fecharán ás 23.00, hora galega. Os resultados coñeceranse moi avanzada a madrugada. O 18 de setembro de 2014 é xa unha data para a historia mesmo antes de rematar o día. As e os escoceses votan para elexer libremente que futuro queren para o seu país. Exercerán o dereito a decidir como pobo, algo impensábel hai só un lustro. Pode ser o primeiro país na historia que se independice de Gran Bretaña por meios pacíficos, sen confronto armado. A vitoria con maioría absoluta do nacionalista SNP nas eleccións escocesas de 2011 fixo que Alex Salmond formulase a demanda histórica do seu partido: impulsar o proceso de auto-determinación. Ao longo destes máis de dous anos, o proceso soberanista foi collendo forma e forza. O secreto: implicar á cidadanía para que sexa ela a protagonista deste momento histórico e defender a independencia como a ferramenta acaída e indispensábel para construír unha outra sociedade máis xusta e igualitaria (lonxe do modelo que os Torys impoñen desde Londres). As e os escoceses atinxiron algo polo que hai menos dunha década ninguén deitaría un euro (ou unha libra) nas casas de apostas: que a través das urnas vaian escreber as páxinas do seu presente e do seu futuro en chave propia. Por volta de catro millóns de escoceses pderán votar hoxe na consulta. Non poderán facelo os 800.000 escoceses que viven no estranxeiro maius si os 400.000 ingleses que moran en Escocia. Enquisas e sondaxes apuntan a un resultado aberto, onde pode gañar tanto o YES/AYE coma o NO. Escocia ponse a camiñar como pobo e a camiñar construíu a súa propia rota, variando xa para sempre a historia desta vella e orgullosa nación celta, Alba.


Summary: O pasado ano o 54% dos galegos e galegas que fixeron a declaración escolleron esta opción. As ONG defenden a importancia destas achegas para financiar proxectos de vital importancia dos que en moitos casos se desentende o Estado. O 25% dos fondos destínanse a entidades católicas.

O pasado 14 de abril representantes de varias entidades sociais galegas, como Cermi Galicia, EAPN-Galicia ou a Coordinadora Galega de ONGD, presentaron a edición 2015 da campaña X Solidario, que busca concienciar os e as contribuíntes para que na declaración da renda marquen o cadro de fins sociais. Á hora de completar a declaración, cada persoa pode optar por destinar un 0,7% dos seus impostos aos proxectos postos en marcha por ONGs, por entregarllos á Igrexa Católica, por darllo a uns e a outros (sumando un 1,4%) ou a ningún, dirixindo o cen por cento ao Estado para a súa redistribución. O cadro de fins sociais é o máis popular en Galicia. O pasado ano o 53,6% dos galegos e galegas que fixeron a declaración escolleron esta opción (unha porcentaxe algo inferior á de 2013 -54%- pero en ascenso dende o 2011 -49%-). O cadro destinado á Igrexa católica (en exclusiva ou acompañando o de fins sociais) contou co apoio do 27,57% dos declarantes, unha proporción inferior á media española, próxima ao 35%, e que se mantén estable nos últimos anos (27,94% en 2012, 27,69% en 2013). O 32% non marcou cadro ningún, unha cifra que si experimentou un gran crecemento nos últimos tempos, dende o 23% de 2011. O pasado ano o 53,6% dos galegos e galegas que fixeron a declaración escolleron esta opción. O cadro destinado á Igrexa católica (en exclusiva ou acompañando o de fins sociais) contou co apoio do 27,57% dos declarantes Os e as representantes das ONGs galegas destacaron que "grazas á solidariedade das persoas que destinaron o 0,7% dos seus impostos a esta finalidade obtivéronse 14.858.529 euros" pero engadiron que, "se ese 46,4% de persoas que só marcan a Igrexa ou que non marcan ningún recadro apostara polo X Solidario, a cifra aumentaría en máis de 11.400.000 euros". Lembraron así mesmo que eses fondo "son un importante instrumento de política social para a loita contra a exclusión social". Na presentación enumeraron algúns dos proxectos que eses case 15 millóns de euros permitiron poñer en marcha en Galicia, coma o Centro de Desenvolvemento Rural Portas Abertas, o Programa de Empregabilidade para persoas con síndrome de Down, programas dirixidos a fomentar a vida independente das persoas con discapacidade intelectual ou programas de apoio a persoas con autismo e as súas familias. Tamén lembraron que existe a posibilidade de marcar tanto o cadro de fins sociais coma o da Igrexa, "algo descoñecido por moita xente" -dixeron, e que nestes casos a asignación do 0,7% non se divide entre os dous, senón que se duplica. Os cartos entregados a través do cadro de fins sociais son distribuídos polo Estado a través dunha convocatoria pública de subvencións. O 79,14% do total dos fondos recadados destínanse a proxectos de acción social e a convocatoria establécea o Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade; o 19,43% son para proxectos de cooperación en países en desenvolvemento a través da Axencia Española de Cooperación Internacional; e o 1,43% a proxectos de medio ambiente a través do Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente. Os cartos destinados a fin sociais son empregados "única e exclusivamente para proxectos concretos de acción social, non para financiar a estrutura das ONG, mentres que o da Igrexa si se utiliza para financiar a súa estrutura" Unha das grandes diferenzas entre a entrega de cartos a través do X solidario e a escolla da Igrexa católica é que os cartos destinados a fin sociais son empregados "única e exclusivamente para proxectos concretos de acción social, non para financiar a estrutura das ONG, mentres que o da Igrexa si se utiliza para financiar a súa estrutura", como destacaba hai uns días Juan Lara, presidente da Plataforma de ONG de Acción Social. Lara subliñaba ademais que "os cidadáns poden ter a seguridade de que os seus fondos están magnificamente administrados non só polo réxime de boas prácticas e transparencia que rexen as ONG, senón porque estas axudas tamén están suxeitas á supervisión do Ministerio, a intervención xeral do Estado e, nalgún caso, até polo Tribunal de Contas". Cartos para a Igrexa? Europa Laica eleva a 11.000 millón de euros a cantidade total entregada polo Estado (e as comunidades autónomas) á Igrexa Unha das críticas que se lle fan ao sistema do X solidario é que unha parte dos seus fondos tamén acaban chegando á Igrexa católica, a través dalgunha das súas entidades, comezando por Cáritas, Manos Unidas ou Mensajeros por la Paz. De feito, calcúlase que o pasado ano estas asociacións confesionais (máis de 40) xestionaron ao redor do 25% destes cartos. A crítica pódese aínda estender, se se ten en conta que o Estado segue a financiar por outras vías a Igrexa católica e a súa estrutura de organizacións, sobre todo no mundo do ensino, polo que a realidade é que tanto se se marca algún destes dous cadros coma se non se fai, unha parte dos impostos sempre vai ter este destino. Neste senso, Un informe da Fundación 1º de Maio lembraba en 2012 a exención do pagamento de impostos (tanto do IBI, coma do IRPF, coma de Patrimonio), do que goza a Igrexa. E, sobre todo, os arredor de 3.900 millóns de euros que recibe a través das subvencións e concertos dos centros de ensino privado que xestiona, ou os 700 millóns que o Estado paga para financiar o profesorado da materia de Relixión. Pola súa banda, Europa Laica eleva a 11.000 millón de euros a cantidade total entregada polo Estado (e as comunidades autónomas) á Igrexa. Cáritas só recibe o 2,5% de todos os cartos que recada directamente a Igrexa a través do seu cadro na declaración da renda De feito, a xerarquía eclesiástica tamén foi criticada nesta cuestión pola forma en que, internamente, reparte os fondos recibidos. A Igrexa fai bandeira da actividade de Cáritas e doutras organizacións sociais que xestiona ou apoia, á hora de solicitar a axuda económica do Estado, ou de demandarllelo directamente aos contribuíntes. Porén, o pasado ano denunciouse que Cáritas só recibe o 2,5% de todos os cartos que recada directamente a Igrexa a través do cadro destinado a este fin na declaración da renda. A responsabilidade do Estado Outras críticas, por exemplo a que todos os anos realiza Europa Laica, teñen que ver co abandono de responsabilidades por parte do Estado en acción social, que obriga ás ONG a necesitar desta colaboración dos contribuíntes para levar a cabo os seus proxectos. A entidade sinala que "os fins sociais non deben depender da 'vontade maior ou menor', cada ano, dos contribuíntes, senón que deben formar parte das políticas públicas, dentro dos orzamentos do Estado" e que "a acción social como dereito (non como caridade), debe financiarse de forma directa polas institucións do Estado". Europa Laica propón que "se hai entidades privadas que presentan programas específicos de apoio solidario, como xa se fai, que se lles facilite financiamento directo desde os presupostos estatais, autonómicos e locais, cos controis públicos adecuados". Europa Laica: "A acción social como dereito (non como caridade), debe financiarse de forma directa polas institucións do Estado" Juan Lara, presidente da Plataforma de ONG de Acción Social tamén defendeu hai uns días que os orzamentos do Estado deberían ter unha partida destinada a fins sociais para non depender da solidariedade dos contribuíntes: "Non habería que marcar ningunha X senón que directamente debería reservarse un mínimo do 1% para alimentar estas partidas, pero desgraciadamente non é así e estamos moi lonxe de que o sexa".


Summary: A asemblea local da formación insta o alcalde a renunciar á súa acta e, de non facelo, avanza que os concelleiros que non se deron de baixa deixarán de gobernar "con quen despreza" o Bloque

Novo capítulo no conflito aberto no Concello de Teo tras a decisión do Encontro Irmandiño de marchar do BNG. Menos de vinte e catro horas despois de que a secretaria de organización frontista, Montse Prado, lle remitise unha carta ao alcalde do municipio, o 'irmandiño' Martiño Noriega, instándoo a deixar a súa acta de concelleiro, a asemblea local da formación secundou onte esa esixencia e clarificou un chisco máis cal será a súa posición no caso de que, tal e como todo semella indicar, esa renuncia non se produza. Non gobernarán con Noriega, pero non favorecerán que outro partido acceda ao bastón de mando. Nun contexto no que, dos nove concelleiros elixidos polo BNG nas eleccións, seis secundan a escisión, un sétimo manifestou apoiar a Noriega -agardando para decidir se marchar ou non do Bloque en función das decisións da dirección nacionalista-, e dous quedaron no BNG, a asemblea local sinala que, no caso de que os edís "non renuncien ás actas, o BNG non participará do goberno municipal". Na súa opinión, "non se dan as condicións para compartir proxecto con quen despreza o BNG" e "pecha filas arredor do alcalde" para "debilitar" a formación que encabeza Guillerme Vázquez. "Foi a súa obsesión estes días e iso é o que significa a súa unidade de acción", aseguran. "Non sabemos con que proxecto se gobernaría Teo no caso de que non fose o BNG quen formara o goberno, pero si sabemos que non respondería ao que decidiu colectivamente o mesmo BNG que acadou maioría absoluta nas eleccións", detallan. Así e todo, o Bloque teense advirte tamén de que non facilitarán o acceso doutra formación política á alcaldía. "Non imos promover nin apoiar un cambio de goberno local. No que dependa do BNG, esta situación non vai ser ningunha oportunidade para o Partido Popular e a nosa actuación institucional seguirá sendo coherente e construtiva", conclúen.


Summary: O deputado de UPyD retoma o termo 'violencia doméstica' e di que "un terzo das mortes son homes", que "a maior parte das denuncias son falsas" e que "hai españois con penas de seis meses de cadea por dicir ás súas mulleres 'vai á merda'"

O deputado de UPyD no Congreso d@s deputad@s, Antonio Cantó, publicou esta segunda feira varios chíos na súa conta persoal da rede social Twitter en que pon en dúbida as estatísticas que dan conta das mulleres en situación de violencia machista e lamenta o suicidio de homes que se atoparían en proceso de separación. Di o parlamentar que "a maior parte das denuncias son falsas", contradicindo o informe anual de 2012 da Fiscalía xeral do Estado, en que dá conta de 19 posíbeis denuncias falsas das 134.002 presentadas. Para alén do anterior, Cantó emprega o termo 'violencia doméstica', colocando a porta pechada a solución a este problema político e social, e di que "un terzo das mortes son homes", que moitos son interrogados "sen probas" e que "hai españois con condenas de seis meses de cadea por dicir ás súas mulleres 'vai á merda'".Atribúe as denuncias por violencia machista ás subvencións que chegan da UE ("3.200 euros por cada denuncia") e dixo que os datos que facilita os tirou do Instituto nacional de estatística español, o INE, se ben máis tarde recoñeceu que a fonte era o colectivo Federgen, Federación de afectados por las leyes de género. Após a ringleira de chíos enviados nesta liña e as respostas en contra colleitadas, Cantó colocou máis unha opinión para se queixar do trato recibido nas redes sociais: "falas de denuncias falsas e chámanche maltratador. Ese é o nivel neste país". Centos recordan ao twitteiro a súa condición de deputado e reclaman que demita e que responda perante a Xustiza polas súas declaracións, consideradas xustamente máis unha mostra da violencia machista. Horas antes dos polémicos chíos, o parlamentar de UPyD informaba na mesma rede social de que estaba a manter unha xuntanza coa Federgen, federación constituída en Madrid para se opor á Lei integral ao a considerar "discriminatoria por razón de sexo", "enrarecer a convivencia entre homes e mulleres por un tratamento desigual e por non ter en conta a presunción de inocencia" e por facer da "discriminación positiva" unha "agravante penal". O colectivo indexa os seus contidos con termos como 'feminismo radical' ou 'feminazis'.


Summary: Esquerda Unida realizou este sábado un acto político en Santiago nas vésperas do Día da Patria Galega 2016.

Integrada no movimento das mareas, EU quixo singularizar a súa posición política arredor do Día da Patria Galega coa realización dun acto político en Santiago na mañá deste sábado en que apresentou o seu manifesto Depende de Nós. "Este 25 de xullo non é un día máis, queremos outra Galicia imprescindíbel", dixo a coordenadora nacional de Esquerda Unida, Yolanda Díaz. "Queremos unha Galicia alumeada polo ben común", acrecentou. Esquerda Unida enfatizou neste acto unha idea, a de que Galiza é un "suxeito político" que debe loitar "polos seus dereitos" e tamén refrendou a súa aposta na confluencia con outras forzas: "O camiño da unidade comezou con AGE, seguiu coas mareas municipalistas e consolídase con En Marea". Cimeira do día 30 Díaz outorgou unha grande importancia simbólica á asemblea das mareas axendada para o día 30 en Vigo -unha cimeira de Podemos, Anova, EU e as plataformas municipalista que nace do impulso dado polos alcaldes de Compostela, A Coruña e Ferrol- até o ponto de cualificar a xuntanza de "pistolada de saída" da carreira que levará a "sacar os inquilinos" da Xunta.


Summary: Os cambios no FROB, que este venres aprobará o Consello de Ministros, inician unha longa serie de medidas que o Goberno de Mariano Rajoy adoptará nos vindeiros catro meses para cumprir o memorando ditado pola troika.

Mariano Rajoy preside este xoves a reunión da Comisión Delegada para Asuntos Económicos, que prepará o Consello de Ministros deste venres, o primeiro despois de dúas semanas e que terá un marcado contido económico. O Ministerio de Economía redactou un decreto que facilita a intervención urxente dos bancos, que lle dá máis poder ao Banco de España para intervir anticipadamente e que acelerará a destitución de xestores de entidades. O rescate bancario solicitado polo Goberno de España o pasado mes de xuño incluía unha serie de condicións de obrigado cumprimento e un detallado calendario para a súa concreción, no coñecido como Memorando de Entendemento. Algunhas das condicións xa comezaron a ser satisfeitas ao longo dos meses de xullo e agosto, coma a preparación dos plans de restruturación do sistema financeiro ou a comunicación a Europa de información fidedigna sobre o estado real das entidades bancarias españolas. É partir de setembro cando o Goberno vai ter que poñer sobre a mesa a meirande parte das reformas esixidas pola troika para a inxección de 100.000 millóns de euros para os bancos españois Porén, é agora, a partir de setembro, cando o Goberno vai ter que poñer sobre a mesa a meirande parte das reformas esixidas pola troika para a inxección de 100.000 millóns de euros para os bancos españois. Estas son algunhas das datas clave do calendario esixido polo Memorando: Finais de agosto: Reforma das competencias do FROB e do Fondo de Garantía de Depósitos Segunda quincena de setembro: Completar o novo test de resistencia ao sistema financeiro español, banco por banco Finais de setembro: Nova proposta de regulamentación sobre a mellora da transparencia dos bancos Outono: Os bancos cun significativo déficit de capital levarán a cabo os Programas de Responsabilidade Subordinada Comezos de outubro: Os bancos elaborarán plans de recapitalización Outubro: Plan de reestruturación dos bancos do Grupo 2 Novembro: Proposta para o fortalecemento das entidades non bancarias de intermediación financeira Finais de novembro: Proposta para a cotización en bolsa dos bancos que se beneficiaran das axudas estatais Finais de novembro: Lexislación que "clarifique" o papel das caixas de aforros na súa calidade de accionistas das entidades de crédito con vistas á redución da súa participación Finais de decembro: Transferencia das facultades de control e outorgamento de licenzas do Ministerio de Economía ao Banco de España 1 de xaneiro: Esixir a todas as institucións financeiras que cumpran cun capital Tier 1 de cando menos un 9% até 2014 Finais de febreiro: Lexislación para limitar a venda de preferentes e débeda subordinada a clientes minoristas


Summary: Como o BNG na mesma mañá desta segunda feira, En Marea dedicou a súa comparecencia de prensa á situación da industria. Denunciou a caída do 14% no índice de produción do sector e amosou a súa preocupación polas electrointensivas, para as que propuxo dez medidas de choque.

"A nosa economía está perdendo posicións no ránking sectorial industrial", expuxo o portavoz do grupo parlamentario Luís Villares, quen se referiu á caída do 14% no índice de produción industrial. "Cando hai unha situación de desfeita os gobernos non poden permanecer á expectativa", dixo, e gabouse de que En Marea "está suplindo" esa inacción con iniciativas parlamentarias. Esta segunda feira presentou, en concreto, un decálogo de medidas para o futuro da industria electrointensiva. "Os prezos da enerxía están asfixiando as industrias electrointensivas e supoñen unha estafa ao final de cada mes para as familias galegas e do resto do Estado", sinalou. As propostas de En Marea inlúen a esixencia de que nos documentos de venda de Ferroatlántica figra a garantía de competitividade das factorías de Cee e Dumbría e o uso do autoconsumo para garantir un prezo da enerxía competitivo. Un plan de recuperación das concesións hidroeléctricas caducadas para que as xestione un novo ente -Electricidade de Galiza-, axudas públicas para microcentrais eléctricas sen impacto ambiental ou o control público da rede de distribución eléctrica son outras das medidas da coalición de partidos.


Summary: A plataforma veciñal Salvemos Cabana soubo de novas solicitudes de explotación na procura de ouro nos concellos de Coristanco, Ponteceso e Cabana de Bergantiños. Malia estar aínda pendentes de se resolver, puido confirmar que foron solicitadas pola mesma empresa, a canadense Edgewater, e que afectaría até 8.900 hectáreas

Galiza é unha mina, di unha campaña publicitaria da Xunta que pouco a pouco está a se tornar real. As últimas informacións que manexa a plataforma veciñal Salvemos Cabana a respecto do proxecto mineiro de Corcoesto, nos concellos de Coristanco, Cabana de Bergantiños e Ponteceso, confirman unha ampliación dos permisos de explotación que a Xunta concedeu á empresa canadense Edgewater até afectar unha superficie dunhas 8.900 hectáreas ou o que é o mesmo, por volta de 8.900 campos de fútbol. Cómpre recordar que o proxecto inicial na parroquia de Corcoesto ocupaba 700 hectáreas. Os colectivos contrarios á explotación mineira cualifican a permisividade da Xunta como "absolutametne demencial" e alertan de que nas terras que se pretenden adxudicar á empresa canadense hai "grandes masas forestais e superficie agrícola produtiva". Din @s detractor@s co plan de Edgewater que as dimensións do proxecto deixarían pequeno calquera cálculo anterior no caso de que estas solicitudes --que están pendentes de se resolver e publicar no DOG-- se aprobasen. Aínda que polo de agora o único nome que se coñece é o da mineira canadense, Salvemos Cabana non descarta que haxa algunha empresa máis en disputa polos terreos. Así as cousas, a semana pasada o DOG publicaba a concesión dunha nova licenza que permitirá a Edgewater procurar ouro en 630 hectáreas, para alén das 700 que xa tiña concedidas, coñecéronse agora outras 250 cuadrículas mineiras pendentes de adxudicación e solicitadas pola mesma compañía baixo o epígrafe 'Grupo Julia', tal e como informou Salvemos Cabana aos medios de comunicación. Cada cuadrícula supón un espazo de 30 hectáreas. En global, a superficie afectada na zona podería chegar ás 8.900 hectáreas, denuncia a plataforma veciñal, que rexeita rotundamente "o modelo que a Xunta pretende para o territorio galego.


Summary: Ambos os dous sindicatos anuncian medidas de protesta contra o convenio colectivo, que prevé o desprazamento da hora de bocadillo ao final da xornada e instaura os "sábados obrigatorios". Este sábado trasladarán ao cadro de traballadores o contido final do convenio

O sindicato SIT é o maioritario na factoría de PSA Peugeot Citroën de Vigo. E contra a súa "hexemonía" non queren comulgar, cando menos, os compañeiros da CIG e Comisións Obreiras. Ambos os dous sindicatos traballan unidos para protestar contra a proposta de convenio achegada pola parte empresarial. Documento normativo que nestas dúas centrais se cualifica de "inhumano". Os delegados sindicais xa convocaron protestas á hora do bocadillo coa esperanza de modificar a proposta da patronal. Este sábado terán unha asemblea para informar do contido final do convenio. Un retroceso democrático que fomenta o escurantismo Segundo apuntaron desde ambas as dúas centrais, o texto ten "problemas" en numerosos puntos. Para a CIG, a patronal aposta porque nas comisións que xurdan do convenio colectivo non haxa presenza sindical e só participen os asinantes nas mesmas. De aí que a central nacionalista fale de que se suprime o acceso dos representantes dos traballadores "nas distintas áreas de traballo que afectan ás condicións laborais", subscriben. "Un retroceso democrático que fomenta o escurantismo". Sábados obrigatorios Asemade, un dos puntos máis controvertidos é o que fai referencia aos "sábados obrigatorios". "Queren levarnos ao século XIX ao pretender quitarnos o dereito á liberdade de decisión sobre nós mesmos", arremeten desde a CIG. Para CCOO o argumento da empresa é que se primará a "voluntariedade" e que a obriga a traballar os sábados xa non será tal para os empregados que xa fixeron dez xornadas en sábado de maneira voluntaria. A aceleración das cadeas de montaxe é algo "inasumible" para os sindicatos "No taller de embutición eliminarían as substitucións para recuperar a fatiga", engaden desde CCOO. A empresa manifesta, dacordo coa testemuña das centrais, que existe un estudo das liñas 8 e 9 de produción nunha xornada de traballo que conclúe que "a media de paradas por estas causas supón estar un mínimo de 70 minutos sen actividade". Desde os traballadores aseguran que isto non é certo. Entre outras medidas estaría tamén a aceleración das cadeas de montaxe, algo "inasumible" para os sindicatos, ou a integración dalgúns complementos dentro do salario. Decisión que "acentuaría" a "diferenza salarial cos traballadores de novo ingreso" que deixarían de percibir "sobre 150 euros ano. O complemento de puntualidade e asistencia sería só para os empregados que traballan na actualidade que a compañía francesa ten en Vigo.