Summary: A formación galeguista celebrou unha xuntanza do seu Consello Político na que puxo a mirada nas municipais e reclamou "un estado multinacional" e un "referendo sobre a monarquía".

O Consello Político Nacional de Compromiso por Galicia (CxG) celebrou o sábado unha sesión ordinaria para avaliar, entre outros temas, a situación política logo das recentes eleccións europeas e o escenario aberto trala abdicación de Juan Carlos I. A respecto da primeira cuestión, e logo duns resultados que non chegaron nin aos 10.000 votos- o Secretario Xeral da organización galeguista, Xoán Bascuas, deu lectura a un informe de xestión no que cualificaba os resultados "como malos en base á expectativa que tiña a propia organización". Neste sentido, o dirixente tamén insistiu en que "agora toca corrixir os erros, avaliar a nova situación política e comezar a traballar nas eleccións municipais, en rede, xa que Compromiso está para quedarse e facer política tamén dende os concellos". A respecto do escenario aberto trala abdicación de Juan Carlos I, o máximo órgano de CxG aprobou unha resolución a favor dun referendo sobre a Xefatura do Estado e dunha reforma constitucional que recoñeza a Galicia como nación. Neste sentido, a forma galeguista entende que "é o momento de que a cidadanía reclame de vez o seu dereito a decidir, que pasa en primeira instancia pola convocatoria dun referendo sobre a xefatura do Estado e, en segundo lugar, por unha reforma constitucional que serva para modernizar as institucións políticas do Estado e que recoñeza o seu carácter plurinacional así como o dereito a decidir das nacións que a conforman".


Summary: Pontevedra homenaxeará a Señora Lola, muller que dedicou a vida ao clube granate.

Cando no mundo do fútbol se fala do Xogador Número 12 pode facerse referencia, nun concepto prestado do baloncesto, a aquel que entra desde o banco dos suplentes de forma recorrente partido tras partido, sendo un habitual sobre o céspede a pesar de non ser dos once da partida, aínda que o máis común é referirse ás seareiras e seareiros locais que, co seu apoio incondicional, tratan de arrastrar o seu equipo até a vitoria cos seus folgos. Non obstante, esa expresión, designificada polo influxo do fútbol moderno e explotada comercialmente polos grandes clubes e marcas fabricantes, xa case non significa nada. Tornou nun meme, como dirían os máis novos, nun mero slogan publicitario para vender camisetas e recordos varios. Mais en Pontevedra non. Na Cidade do Lérez, falar do Xogador Número 12 non era facelo dun revulsivo para tratar de remontar un partido, ou dunha masa abstracta, etérea, en forma de folgos anonimizados desde as bancadas. Alí tiña nome, apelidos e até alcume. De muller, concretamente. O Xogador Número 12 era Dolores Calviño, a Señora Lola, tamén coñecida como "a nai de todos os xogadores". O Pontevedra Club de Fútbol, toda a súa vida A Señora Lola era a utillera do Pontevedra Club de Fútbol, entidade á que dedicou 40 anos da súa vida. Como destacaba hai uns anos nunha entrevista Modesto Pillado, ex xogador granate, "a Señora Lola non era un operario máis do clube, era a esencia dun Pontevedra que che empapaba até o fondo, e ela empapouse de tal maneira que case nos consideraba os seus fillos e tratábanos como tal". Na mesma liña se pronuncia Montse Fajardo, a redactora do programa do Concello de Pontevedra A Memoria das Mulleres, que explica a Nós Diario que Dolores Calviño era "a encargada da lavandaría do clube", e unha persoa "súper entrañabelpara o equipo e para toda a cidade, á que moita xente quería como a unha nai". Por iso, e co fin de "destacar esa rama de mulleres do común, de perfil obreiro como a Señora Lola, que pode que non fora unha deportista feminina ou unha gran científica, pero era un emblema en Pontevedra", sinala Fajardo, o Concello anunciou a súa intención de homenaxear Dolores Calviño. Segundo apunta Xaquín Moreda, concelleiro de Patrimonio Histórico, desde a corporación teñen a "intención" de homenaxear á Señora Lola. "Era unha muller moi recoñecida en Pontevedra, moi querida pola xente e pola cidadanía, por iso a súa figura está incluída no catálogo municipal A Memoria das Mulleres, e agardamos que no futuro poidamos desenvolver un mural ou algunha outra intervención artística que a teña como protagonista", engade. Aínda que polo de agora a localización desa futura obra de arte promovida polo Concello de Pontevedra non está confirmada, agárdase que estea nas inmediacións do estadio de Pasarón, no que tantos e tantos bos e malos momentos vivíu Dolores Calviño, a eterna Señora Lola.


Summary: Con Ucraína no fondo, os mandatarios de Rusia e os EUA intercambiaron impresións para intentar avanzar nun debate que reaparece periodicamente. A última vez que acusaron o país eslavo de acumular tropas na fronteira ucraína foi a primavera pasada.

Durante dúas horas e un minuto, Joe Biden, presidente dos Estados Unidos, e Vladimir Putin, presidente de Rusia, mantiveron a súa segunda xuntanza após a reunión de xuño en Xenebra (Suíza), abordando sobre todo a situación en Ucraína, pero incluíndo no diálogo a estabilidade estratéxica, o secuestro de datos dixitais e o traballo conxunto no que atinxe a Irán. Tras os saúdos cordiais dos primeiros intres da cimeira virtual desta terza feira, transmitidos pola axencia RIA Novosti, a videochamada tornouse tensa por momentos, apuntaron fontes do Executivo norteamericano a CNN. Pouco despois da despedida, o asesor de seguridade nacional dos EUA, Jake Sullivan, informou os medios do país do acontecido na conversa, sostendo que Biden advertiu que "as cousas que non fixemos en 2014 estamos preparados para facelas agora", en referencia á decisión da República de Crimea de unirse a Rusia despois de separarse de Ucraína no transcurso da guerra civil provocada polo golpe de Estado contra Viktor Yanukovych. Porén, non quixo especificar que medidas están dispostos a asumir. "Preferiríamos comunicar iso directamente aos rusos, non negociar en público, non telegrafar os nosos golpes". Entre as posibilidades enumeradas pola prensa estadounidense está continuar coas sancións económicas, subministrar máis material militar a Ucraína e aumentar a presenza militar da Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN). No medio do xogo mediático, un funcionario da Casa Branca defendeu que Biden sinalou que "unha nación non pode obrigar outra a cambiar a súa fronteira, que cambie a súa política ou con quen poden traballar". As estimacións feitas pola Intelixencia dos EUA de supostas tropas rusas na fronteira vai desde os 70 mil que cita France24 até os 175.000 que menciona o Washington Post. En todo caso, unhas cifras desacreditadas por diversos analistas militares. A perspectiva rusa Pola súa banda, o Kremlin fixo público un comunicado no que expón que hai que volver aos acordos de Minsk, que puxeron fin á guerra en Ucraína, acusando a OTAN de "facer perigosos intentos de conquistar o territorio ucraíno e acumular o seu potencial militar nas nosas fronteiras", o que impulsa "a liña destrutiva" pola que aposta o gabinete de Volodimir Zelensky, presidente de Ucraína. Nese sentido, reclama volver á mesa de diálogo e explica que "Rusia está seriamente interesada en obter garantías de confianza e legalmente fixadas que exclúan a expansión cara ao leste da OTAN", así como "o despregue de sistemas de armas de ataque ofensivo en Estados adxacentes". O Estado ruso rexeitou por medio das declaracións de múltiples autoridades as acusacións de Washington de estar preparando calquera clase de ataque contra Ucraína, mais alertando de que isto non implicaba que non foran responder diante das provocacións de Ucraína ou dun terceiro país. Con todo, ámbolos países acordaron "instruír os seus representantes para que emprendan as consultas sobre estes delicados temas", indica o Kremlin, nunha conversa que describe como "franca e profesional". Tamén se comprometeron a continuar os contactos diplomáticos con respecto ao diálogo sobre Irán, á estabilidade internacional e á seguridade dixital. No que atinxe á cooperación, Putin asegurou que están dispostos a anular as restricións mutuas sobre as misións diplomáticas, que afirma, foron provocadas polos EUA ao aplicar "prohibicións e expulsións masivas de diplomáticos rusos". "É imposíbel reconstruír a Unión Soviética" Ao tempo que decorría a xuntanza, autoridades dos dous países intercambiaban reproches. Victoria Nuland, subsecretaria de Estado dos EUA, subliñou que Putin busca "reconstruír a Unión Soviética (URSS)". "Estou seguro de que a señora Nuland, como todos nós e outros expertos, entende perfectamente que é imposíbel reconstruír a URSS", respondeu o voceiro presidencial ruso, Dmitri Peskov.


Summary: Os casos activos baixan a 12.730, con descensos en todas as áreas, agás Lugo. Os novos positivos rexistran unha lixeira repunta.

Segundo o último balance da Consellaría de Sanidade os contaxios de Covid-19 na Galiza aumentaron a respecto da última actualización. Os novos positivos rexistrados aumentaron en todas áreas nasitarias, especialmente na de Vigo, onde os casos novos detectados son máis do dobre que os do día anterior. Así, nas últimas horas rexistráronse en 597 contaxios, 125 menos que o mesmo día da semana anterior. Do total, Vigo sumou 143; A Coruña, 139; Lugo, 98; Santiago, 77; Pontevedra, 55; Ourense, 48, e Ferrol, 37. Casos activos Porén, o número de casos activos descendeu no cómputo global, e tan só a área de Lugo rexistrou un leve ascenso. A área con máis infeccións activas é A Coruña, con 4.029, seguda da de Vigo con 3.134 casos; Lugo, con 1.344; Pontevedra, con 1.295; Santiago, con 1.259; Ferrol, con 878, e Ourense, con 791 casos. Presión hospitalaria Con respecto á presión hospitalaria, nas últimas 24 horas non se produciron grandes variacións. Así, os hospitais galegos manteñen 63 persoas ingresadas en Unidades de Coidados Intensivos: 21 na Coruña, 10 en Vigo (+2 ), 10 en Ferrol (+1), sete en Lugo (-1), seis en Ourense (-1), cinco en Santiago, e catro en Pontevedra (-1). Nas unidades convencionais de hospitalización hai 259 persoas ingresadas, o que supón catro menos que a xornada anterior. Incidencia e taxa de positividade A incidencia acumulada mellora en todas as áreas sanitarias salvo na de Lugo, que rexistra un incremento leve a sete e 14 días. A mellora afecta ao conxunto do territorio. A 14 días, a incidencia da Galiza é de 407 casos por 100.000 habitantes e de 168 a sete días. Só A Coruña, Vigo e Ferrol se sitúan por riba da media galega. Pola contra, Ourense amosa os datos máis positivos. Baixa dos 100 casos a sete días, ao igual que Santiago, e suma 231 a 14 días fronte aos 246 da área de Compostela e O Salnés. Ademais, os distritos de Ourense, Verín e Valdeorras son os primeiros en baixar do limiar de 5% de positividade fixado pola OMS para dar por controlada a pandemia. A media galega nos últimos sete días itúase na contorna de 11% mentres que a área da Coruña e Cee mantén a taxa máis alta, dun 14%. Falecementos Desde que empezou a pandemia faleceron 2.524 persoas tras notificar Sanidade seis novos decesos: un home de 94 anos que estaba ingresado no CHUF; dúas mulleres, de 83 e 92 anos, ingresadas no HULA; un home de 82 anos e unha muller de 89 anos, ambos ingresados no CHUAC; e un home de 56 anos hospitalizado no CHUVI.


Summary: A entidade pública que xestiona a navegación aérea pretende forzalos a se comunicaren coa dirección da zona en español, tanto verbalmente como por escrito, segundo denunciou esta entidade.

A Mesa pola Normalización Lingüística informou ao relator especial para as minorías da Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos, Fernand de Varennes, e mais á responsábel da división de minorías nacionais e lingüísticas do Consello de Europa, Elise Cornu, da "persecución á que a empresa pública española de servizos aeroportuarios Enaire está a someter a algúns traballadores polo uso do galego no traballo". "Esta acción da empresa Enaire, pertencente ao Ministerio de Transportes, presenta un precedente de consecuencias gravísimas se se estender ao conxunto de empresas cuxa actividade se desenvolve en Galiza", explica o presidente da Mesa, Marcos Maceira, nas cartas que lles remitiu a De Varennes e Cornu. "Tanto polo feito como polas graves consecuencias que pode chegar a ter para as traballadoras, coidamos que é unha acción grave de discriminación polo uso da lingua propia e cooficial protexido polo artigo 5 do Estatuto de Autonomía de Galiza, polo artigo 2 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, polo artigo 27 do pacto internacional de dereitos civís e políticos e o artigo 13 da Carta Europea de Linguas Rexionais e Minorizadas", engade. A empresa, indica A Mesa, afirma que a dirección do centro de traballo, no aeroporto de Santiago de Compostela, está en Madrid e que por ese motivo non teñen por que entender nen atender ningunha das comunicacións dos traballadores nunha lingua diferente do español. "Porén, a inspección de traballo xa lles deu a razón aos traballadores, afirmando que se o centro de traballo está en Galiza teñen todo o dereito a usar o galego aínda que a dirección estea fóra por motivos alleos ao centro de traballo e á actividade".


Summary: Centos de persoas reclamaron ""liberdade sen recortes" na manifestación que percorreu as rúas centras de Vigo con motivo do Día do Orgullo lésbico, gai, transexual e bisexual. Trinta e cinco colectivos sociais e organizacións políticas sumáronse á manifestación aberta convocada por Nós Mesmas.

Implicadas no Desenvolvemento, MNG, PsdeG-PSOE, BNG, Marcha Mundial das Mulleres, FIGA, GN ou PCG son algunhas das 35 organizacións sociais e políticas que se sumaron a manifestación que na tarde do sábado saíu da Farola de Urzáiz para percorer as céntricas rúa de Vigo. "Queremos que sexa un orgullo cidadán, un orgullo máis social e representativo. Un orgullo que amose o gran descontento social e o respaldo das nosas loitas pola sociedade en xeral e por outros movementos sociais" recollíase no manifesto da mobilización á que se sumaron representantes de diversos colectivos e organizacións. A manifestación, que puña o ramo á programación desenvolvida durante toda a semana reclamaba, entre outras cousas, o dereito á saúde, cunha especial atención ás persoas inmigrantes en situación irregular que viven co VIH e sofren desatención por parte do sistema sanitario. Solicitaron tamén formación na diversidade no ensino, con programas específicos para educadores, nun momento no que os recortes sociais agravan tamén as situacións de discriminación.


Summary: Son as políticas austericidas que a troica europea (Consello de Europa, Comisión Europea e Banco Central Europeo) baixo o liderado alemán procura impoñer en toda a Unión Europea as que están provocando que se dispare a desigualdade e a exclusión social e que, nos estados europeos do sur, se manteñan elevados índices de desemprego.

O cruel cinismo con que se manexan as elites políticas e económicas en Europa pode ser infinito. Vexamos as evidencias. Recentemente un informe da Comisión Europea suspendía a España, e por tanto a Galiza, en prestacións sociais. Non é a primeira vez que isto sucede. Dende fai algúns anos a Comisión Europea ven situando a España no pelotón de cabeza dos estados europeos con maiores niveis de desigualdade. Unha desigualdade a que colabora tanto e elevado desemprego como o grande déficit nas funcións públicas de benestar. Unha realidade que a propia Comisión Europea recoñece ao subliñar que España é un dos estados europeos que menos recursos públicos dedica a redución da desigualdade e a pobreza. Difícil non estar de acordo con este informe da Comisión Europea. Entón por que fago esta acusación ás autoridades europeas? Porque se ben é certo que España, e Galiza, suspenden en materia de emprego e benestar social non deixa de ser cínico que sexan precisamente as autoridades europeas quen fagan esta acusación. Por que?, porque son as políticas austericidas que a troica europea (Consello de Europa, Comisión Europea e Banco Central Europeo) baixo o liderado alemán procura impoñer en toda a Unión Europea as que están provocando que se dispare a desigualdade e a exclusión social e que, nos estados europeos do sur, se manteñan elevados índices de desemprego. Políticas que ademais, e como teñen que recoñecer os propios autores, non son quen de conseguir os obxectivos fiscais coas que as xustifican pois as débedas públicas segue disparadas (WILLIAM MITCHELL: "A distopía do euro". Edit. Lolabooks). Sarcasmo por que a continuación de facer públicos os informes volven teimudamente a presionar ao goberno español para que siga coas políticas austericidas de continuos recortes no gasto público (con especial atención as pensións: son o súa debilidade) e de rebaixas nos salarios dos traballadores. Nembargante, estas elites europeas nunca fan referencia clara e explícita a natureza real dos problemas fiscais de España: a grande debilidade dos ingresos públicos derivada tanto da baixa presión fiscal como da elevada fraude fiscal. Non fan referencia por razóns evidentes: Europa, hoxe por hoxe, movese ao ritmo que marcan as finanzas (bancos e fondos de investimento) que, como xa expliquei noutros artigos neste mesmo medio (http://praza.gal/opinion/4278/o-falso-rigor-fiscal/), non queren saber nada de elevar a presión fiscal, nin de loitar contra a fraude nin moito menos de por en cuestión os paraísos fiscais. So queren rebaixas salariais e austeridades fiscais para así estimular o crecemento das débedas privadas e públicas que veñen sendo, nas derradeiras décadas, o seu grande negocio. Quizás para mellor entender este comportamento das elites europeas haxa que empezar por ter en conta que, tal como apunta Stuart Holland (profesor visitante na facultade de Economía na Universidade de Coimbra e profundo coñecedor das políticas e as miserias da Unión Europea) a Comisión Europea "dende o inicio da crise….foi politicamente incapaz e tecnicamente incompetente" para resolver ningunha das crises que tiveron lugar, e seguen tendo, no seo do eurogrupo. Unha avaliación que, tendo moito de verdade, resulta insuficiente para explicar tales comportamentos. Explicación que aparece mais clara cando a continuación S.H. engade que "calquera cousa de certa importancia na Unión Europea primeiro debe ser aprobada por Berlín. Na axenda non hai mais nada que o punto de vista de Berlín" (S. HOLLAND: "Contra a hexemonía da austeridade". Arpa Editores). Noutras palabras, a Comisión Europea, en realidade a troica que é como dicir toda a Unión Europea, móvese ao ditado do que manda o goberno alemán. Un goberno alemán en total sintonía co poderosísimo Deutsche Bank que é, como dicir, cos mercados financeiros. Uns mercados que impoñen en toda Europa un crecemento por endebedamento, público e privado. Unhas elites alamanas que están conseguindo converter o que debera ser unha Unión Europea nunha Europa alamana, unha Europa ordoliberal que na eurozona camiña deica o maior dos desastres económico e social (FRÉDÉRIC LORDON: "A chapuza". Edit. El Viejo Topo). Por que, a pesar dos pésimos resultados, as elites europeas persisten na aplicación destas políticas fracasadas?. Que é o ordoliberalismol?. Dixen antes que non se entende esta contumaz persistencia nas políticas suicidas ("autericidio") sen comprender que a ideoloxía dominante nas elites políticas e económicas europeas é a neoliberal, "unha ideoloxía que serve aos intereses económicos e financeiros que, hoxe por hoxe, dominan a UE" (VICENÇ NAVARRO: "Ataque a democracia e ao benestar". Editorial Anagrama). Unhas elites que para impoñer esas políticas non dubidan tanto en saltarse a toureira as decisións dos gobernos e parlamentos nacionais como, si o ven necesario, violar os dereitos humanos como, por caso, pasou con Grecia (YANIS VAROUFAKIS:"O Minotauro global". Edit. Capitán Swing Libros). O ordoliberalismo, ideoloxía neoliberal dominante hoxe en día nas elites europeas, non é mais que unha versión a alamana do neoliberalismo que como tal serve aos intereses económicos e financeiros do capital alemán e por extensión ao capital financeiro europeo. Unha ideoloxía cuxos argumentos non resisten o mínimo contraste coas evidencias. Saibamos que a imposición aos estados europeos do sur dos criterios neoliberais faise baixo o argumento de que estes estados viviran por riba das súas posibilidades o que provocou a crise por un gasto público excesivo. Un argumento que, como xa expuxera noutro artigo, demostrou ser absolutamente falso: por caso, España cando estourou a crise non tiña déficit senón superávit e un dos gastos públicos mais baixos da eurozona (algo que, de ningures, se podía dicir de Francia ou de Alemaña). O que realmente sucedeu nestes estados foi que a aplicación de durísimas políticas de axuste fiscal e rebaixa salarial si provocaron déficits fiscais que dispararon as débedas públicas amais de, algo que non preocupa a estas elites, provocar un enorme dor nas clases populares. Velaí que cualifiquemos de cínicas as xustificacións de estas políticas como, por caso, os anteriormente citados informes da Comisión Europea. Outros dos argumentos profusamente utilizados por estas elites europeas, moi especialmente polas alamanas, é que as demasiado xenerosas políticas dos estados europeos do sur poñían en perigo o sacrosanto euro. Outro argumento falso pois o que realmente pon en perigo o euro é a súa elevada cotización, froito a súa vez da carencia dunha política macroeconómica unitaria, que se ben beneficia as exportacións alamanas está facendo un enorme dano as economías produtivas da maioría dos estados da eurozona, moi especialmente a aqueles que presentan desequilibrios comerciais derivados das diferenzas de competitividade (XOSE CARLOS ARIAS, ANTON COSTAS: "A nova pel do capitalismos". Edit. Galaxia Gutenberg). Finalmente, e para atemorizar a posibles gobernos europeos rebeldes, as elites europeas –lideradas por un goberno alemán ultraconservador- utilizan a ameaza de expulsar da eurozona a aqueles países cuxos estados no respecten a ortodoxia ordoliberal. Un argumento que, polo que se ve, ten moito éxito a pesar de ser novamente inconsistente como se pode comprobar facilmente: o suposto milagre alemán basease na fortaleza da súa balanza de pagos. Un saldo positivo que trae como contrapartida un saldo negativo da maioría dos estados europeos da eurozona pero moi especialmente dos chamados periféricos. Unha situación que supón que o milagre alemán, a súa actual hexemonía comercial, apóiase no deterioro da maioría europea sen a cal non podería obter tales resultados. Que pasaría entón en Alemaña se estes estados foran expulsados da eurozona?. Sen dúbida algunha que a súa economía xa non sería tan exitosa e pagaría un moi alto prezo. Velaí que estea xustificado cualificar de cínica (falsa) e cruel (polos danos) a postura política das elites europeas (o austericidio). Unha postura que, de ningures, está pensada en favorecer os intereses da maioría social senón, que polo contra, defende a lóxica e os intereses das elites financeiras (MARK WEISBROT:"Fracaso. O que os expertos non entenderon da economía global". Edit. AKAL). Unha evidencia que, como moi ben demostrou T. Pîketty, mostra como son as rendas de capital as grandes beneficiarias desas políticas –a súa participación na riqueza nacional (PIB) é a mais elevada de sempre-(THOMAS PIKETTY: "El capital en el siglo XXI". Editorial RBA). Unha evidencia que nos ensina como estamos asistindo a un desmantelamento do estado de benestar por mor dunhas políticas que favorecen a entrada do capital –maiormente financeiro- nuns servizos públicos que son considerados por aquel como novos nichos de negocio privado. Unhas políticas que, para maior escándalo, disparan as débedas públicas que, maioritariamente en mans dos grandes bancos europeos, pasaron a ser outro dos grandes negocios do capital financeiro. Publicidade


Comezaron os contactos de Pedro Sánchez coas distintas forzas políticas para conseguir a súa investidura como Presidente do Goberno. Están previstas entrevistas con nacionalistas vascos e cataláns (con estes últimos, segundo Pedro Sánchez, para comunicarlles que non queren o seu apoio), con Compromís da Comunidade Valenciana (foi en coalición con Podemos, pero está no grupo mixto), con Coalición Canaria e Nueva Canarias (foi en coalición co PSOE, pero tamén está no grupo mixto) etc. Está confirmado que a portavoz de En Marea participará nas negociacións dentro da delegación de Podemos. O PSOE marxina a Galiza ou é que non teremos voz propia e protagonismo nesas conversas porque, como explicou Iñigo Errejón, portavoz de Podemos: "Somos un solo grupo parlamentario plurinacional y por tanto negociamos con una sola voz". Lamentablemente, a aritmética parlamentar non dá, en principio, moitas posibilidades a Pedro Sánchez para conseguir a súa investidura como Presidente do Goberno: acadar a maioría absoluta (176) na primeira votación e máis votos a favor que en contra nunha segunda votación. O dilema está en que a participación duns nun acordo, exclúe a outros. Podemos xa manifestou que non estará en ningún caso nun acordo con Ciudadanos e estes tamén manifestaron que non queren saber nada con Podemos. O PSOE non vai dar o seu voto a un goberno do PP e este non vai apoiar ningún goberno presidido polo PSOE. Polo medio, os chamados baróns do PSOE non admiten o dereito a decidir, nin de autodeterminación e referendo en Cataluña. E Podemos ten o compromiso –por iso tivo bos resultados en Cataluña a candidatura auspiciada por Ada Colau– de defender eses dereitos se está no goberno. En definitiva, todo indica que os 17 votos dos independentistas cataláns poden ser decisivos, pero nin PP, nin PSOE poden negociar con eles polas repercusións negativas que tería para as súas expectativas electorais. Por outra banda, tanto PP como PSOE, Ciudadanos e Podemos preséntanse como a "garantía para a unidade de España". Se Pedro Sánchez fracasa no seu intento de presidir o goberno, estamos condenados á repetición das eleccións xerais no mes de xuño e se, como é posíbel, non hai unha variación importante no actual reparto dos escanos, tería moitas posibilidades de triunfar a tese de Felipe González, que conta con importantes apoios no PSOE: un goberno do PP (presidido por Rajoy ou outra persoa), co voto favorable de Ciudadanos e a abstención do PSOE. Pode haber novas eleccións xerais antes do verán, mais en Galiza ninguén fala deste tema e tampouco aparece na axenda da Asemblea Nacional do BNG. Nesa perspectiva, son moitos os interrogantes que hoxe están sen contestar: manterán Podemos, EU e Anova a fórmula electoral de coalición, que impediría, novamente, a consecución dun grupo parlamentar galego? As mareas esixirán unha maior participación desde a base –e non o papel de meros acompañantes das decisión tomadas polas cúpulas dos partidos– para elaborar o programa electoral e para elixir os candidatos e candidatas en primarias abertas, tal e como corroboraron nas recentes asembleas da Estrada e A Pobra do Caramiñal? Podemos presentará candidatura propia? Imporán como cabeza de lista a uns candidatos e candidatas elixidos fóra de Galiza, como no anterior proceso das eleccións xerais? Manterá o BNG a súa xenerosa oferta das pasadas eleccións xerais para derrotar o PP (candidatura unitaria de nacionalistas e das esquerdas alternativas ou rupturistas, con centro de decisión en Galiza, para conseguir grupo parlamentar galego), ou rexeitará na Asemblea Nacional do 28 de febreiro todo tipo de confluencia, alianza, coalición ou negociación con En Marea? Está moi ben falar hoxe das eleccións autonómicas, mais as organizacións políticas que se marcan como obxectivo acabar co goberno do PP no Estado e en Galiza, deberían comezar a deseñar a súa estratexia para o caso de que se celebren unhas novas eleccións xerais en xuño que, por outra banda, poden coincidir coas autonómicas.


Summary: Globalvía eleva a súa participación en Itínere até 40,6% após facerse co 0,22% en mans de Fondos Caser.

En plena batalla polo control de Itínere, a matriz de Audasa, concesionaria da autoestrada AP-9, Globalvía, un dos actores en liza, elevou a súa participación até 40,6% do seu capital, após de facerse co 0,22% en mans de Fondos Caser, segundo informou o grupo de concesións. A nova adquisición de accións por parte da firma que preside Juan Béjar prodúcese días despois de recibir un laudo favorábel na batalla polo control de Itínere que mantén co xestor de fondos Corsair, titular de 60% desta empresa. En virtude do laudo, emitido o pasado 26 de febreiro pola Corte de Arbitraxe da Cámara de Comercio de Madrid, Gobalvía pasa a ostentar de forma directa 15,8% dos títulos que no seu día adquiriu a Kutxabank, e que controlaba até agora de forma indirecta, se ben Corsair recorreu dita resolución arbitral. Coa compra deste novo paquete accionarial a Fondos Caser, Globalvía asegura "evidenciar" o "compromiso" con Itínere dos tres fondos de investimento estranxeiros que controlan o seu capital, por considerar que se trata dun "investimento de calidade en calquera dos seus escenarios corporativos". A batalla polo control Esta operación súmase aos movementos iniciados en xullo de 2018 para facerse co controla da concesionaria. Foi entón cando Globalvía anunciou un acordo para facerse co 55,6% de Itínere en mans de Sacyr, Abanca e KutxaBank. Corsair, principal accionista de Itínere, en virtude dun pacto de accionistas, exerceu o seu dereito a igualar a oferta, se ben o fixo só coa participación de Sacyr. Hai agora un ano, Sacyr vendeu o seu 15,5% de Itínere a Corsair, que situou a súa participación en 60%, mentres que o pasado xullo Globalvía adquiriu as participacións de Abanca (23,8%) e Kutxabank (16,3%) en Itínere.


Summary: Fronte ao 58,76% da participación rexistrada nas anteriores eleccións xerais, as de xuño de 2016, Galiza acadou nestes comicios unha participación do 73,8% do censo electoral, 15 puntos máis.

Finalmente, votou na Galiza o 73,8% do censo electoral fronte ao 58,76% que o fixera nas eleccións xerais de 2016. Por circunscricións, na Coruña votou o 73,3% do censo, fronte ao 59,87% de 2016; Lugo, o 72,6% fronte ao 56,31%; Ourense, o 73,6% fronte ao 51,74% e pola circunscrición de Pontevedra acudiu ás urnas o 74,9% do censo fronte ao 61,22% das anteriores xerais. Por cidades foi en Compostela onde votaron máis persoas e onde se dá unha maior diferenza a respecto de 2016, o 76,9% do censo (en 2016 a porcentaxe fora do 71,81%); a continuación, situouse Vigo, co 76,3% (71,59% en 2016), Pontevedra, co 76% (71,92% en 2016); A Coruña, co 75,8% (fronte ao 71,56%) e Lugo, co 74% (68,38% en 2016). Ourense, co 74,2% (68,90% en 2016) e Ferrol, co 71,48% (o 68,19% en 2016) foron as urbes galegas onde menos se acudiu ás urnas. A nivel estatal a participación ascendeu ao 75,78%, fronte ao 66,48% de 2016, o que representa máis de 9 puntos máis que nas anteriores xerais. En Catalunya votou o 77,57% do censo, 14 puntos máis que en 2016, mentres que en Euskadi se pasou do 65,17% ao 74,51%.


Summary: O Concello carballés xa confirmou que o axente recibirá unha felicitación oficial tan pronto como o permitan as circunstancias provocadas polo COVID-19

Manuel Carracedo Muíño volvía de mercar o pan pola Gran Vía. De súpeto veu que a xente miraba cara un edificio, e aló enriba, nunha fiestra do terceiro piso, viu unha muller de avanzada idade, en bata, con medio corpo e mesmo unha perna fóra da ventá. Vari@s veciñ@s berraban pedindo que se metese para dentro pero a muller non reaccionaba. Malia estar fóra de servizo, non o dubidou, xusto ao decatarse que a muller non estaba limpando as ventás. Despois de berrarlle que se metera dentro (e de facer o propio coa muller do segundo sobre a que podería caer enriba), lanzouse cara o portal, timbrou, subiu as escaleiras chemando aos compañeiros, e unha veciña amosoulle cal era a porta ao chegar ao terceiro piso. Dispúxose a derribar a porta cando esta se abríu. Era a filla, que non sabía nada do que estaba pasando. Manuel correu cara a habitación que dá a estrada, colleina, abraceina de todo, co brazo da filla polo medio, e a levou en volandas ata o sofá. Foi un minuto e pico de vertixe, que vale unha vida. "Pensei que non ía chegar a tempo", recoñece Manuel un deses policías dos de antes, de vocación. "Foi moi rápido, tes que facelo si ou si", relata dando conta de que nestas accións non pode haber ningún tipo de dúbida. "Hai que actuar, non hai outra. Pero penso que podería facelo calquera compañeiro, outro Policía, un Bombeiro…" comenta quitando ferro. Resulta que a muller ten alzheimer, e estaba absolutamente bloqueada. De feito, cando chegaron os compañeiros da Policía Local e da ambulancia a muller non sabía onde estaba. En todo caso, esta acción heroica merece un recoñecemento e así o solicitou o Xefe da Policía Local, Roberto Mosquera, nun escrito presentado no Concello no solicita unha distinción ou un recoñecemento pola actuación policial. Súmase tamén a Asociación Profesional "Unión Galega de Policías Locais de Galicia" (UGPOL), que pide a felicitación pública e distinción autonómica ao compañeiro carballés.


Summary: ENTREVISTA O xogador compostelán de squash vén de gañar o seu 15º título de campión de España, deporte que domina no Estado desde principios de século. Reclama máis atención dos medios e das administracións a outras disciplinas alén do fútbol.

Cando Borja Golán (1983) gañou o seu primeiro campionato de España, Aznar era presidente do Goberno central, Rajoy ministro, Fraga mandaba na Xunta e o euro apareceu nas carteiras dos habitantes de 12 dos 15 países que daquela formaban a Unión Europea. Quince anos despois, este xogador de squash compostelán continúa a gañar. Sumou o seu décimo quinto campionato estatal hai dúas semanas e axiña marchou a Chicago para seguir competindo no circuíto internacional. Campión de Europa o ano pasado, este xornalista mantén o máximo nivel na súa disciplina con 34 anos e di sentirse "ilusionado e motivado". Nesta entrevista reflexiona sobre a súa carreira e sobre deportes minoritarios como o que practica. Cansa un de gañar? De perder cansa un rápido pero de gañar, non. Ademais, a maioría dos torneos que disputo son no estranxeiro e aí a balanza entre derrotas e vitorias iguálase. "O meu alto nivel competitivo débese a ter sempre moito respecto por todos os meus rivais" Gañou todos os campionatos de España case desde que empezou a competir. Cal é o segredo? Primeiro, adestrar ao 100% a diario para chegar sempre nas mellores condicións posibles. O meu alto nivel competitivo débese a ter sempre moito respecto por todos os meus rivais. Quizais estas sexan dúas das causas polas que levo gañando en España durante todos estes anos. Veñen outras xeracións e segues no máis alto. Precisas coidarte máis? O esforzo debe ser maior a medida que pasa o tempo? O nivel en España está a mellorar moito e os xogadores novos melloran moito máis rápido ca min. Con 34 anos, levo 25 practicando esta dura disciplina e 16 anos xogando o circuíto profesional (PSA); os adestramentos agora son diferentes, intento non machacar tanto o corpo e fago máis sesións de fortalecemento e recuperación para así poder alongar máis a miña carreira deportiva. Fisicamente xa non podo mellorar moito, pero si o podo facelo noutras facetas do xogo como a estratexia, a mentalidade ou precisión nos meus golpes. "Con 34 anos, fisicamente xa non podo mellorar moito, pero si na estratexia, a mentalidade ou a precisión" Que obxectivos ten para o futuro inmediato? É o campionato de Europa o principal reto? Cada torneo da PSA (Asociación Profesional de Squash) é importantísimo porque todos valen para o ránking mundial. Ademáis, o Campionato de Europa por países, o Europeo Individual ou o Campionato do Mundo de seleccións son outros dos obxetivos para este 2017. Malia todo, pasa algunha vez pola túa cabeza a retirada? Sempre rolda pola cabeza dun deportista, sobre todo cando atravesas etapas negativas como lesións ou malos resultados, pero polo de agora estou moi centrado en aproveitar ao máximo os meus últimos anos como deportista profesional e sacarlle o máximo proveito. Sigo moi ilusionado e motivado, así que iso é o máis importante para seguir mellorando. "Ten que haber deportes máis mediáticos e outros menos, pero as diferenzas son demasiadas e o principal problema son os medios" Xornalista e xogador de squash. Ninguén mellor para reflexionar por que teñen tan pouca repercusión os seus éxitos ou deportes como o squash ou outros minoritarios. Por que? Eu creo que ten que haber deportes máis mediaticos e outros menos, pero ás veces as diferenzas son demasiadas. O principal problema son os medios de comunicación. A maioría son empresas privadas que buscan o beneficio económico ante todo e por iso só informan dos deportes máis practicados. Pero aí é onde os medios de carácter público deberían facer un maior esforzo por difundir e promocionar outros deportes menos mediáticos. Pertencer a un deporte non tan coñecido tamén ten as súas vantaxes: es recoñecido polos practicantes desa disciplina, o cal é gratificante, pero pasas desapercibido entre a maioría da sociedade, que está moi ben. Ser famoso non ha de ser doado aínda que vai no soldo. "Non me importa que haxa moito fútbol nos medios, o que me preocupa é que haxa tan pouco doutros deportes" Hai demasiado fútbol? Ten solución o tratamento que se lle dá a outros deportes? Non me importa que haxa moito fútbol, xa que é un gran deporte e moi divertido para os nenos. O que me preocupa é que haxa tan pouco doutros deportes. Poden facer algo as administracións? As administracións deberían repartir os fondos entre máis deportes. Se un neno non proba un deporte é imposible que o practique e que lle guste. Entre todos temos que facer un esforzo para que máis nenos e adultos teñan unha maior oferta deportiva e que teñan a opción de probar varias disciplinas para despois practicar a que máis lles atraia. Estou seguro de que hai rapaces aos que non lles gusta o deporte porque non puideron probar máis que un ou dous. Se aumentamos o acceso a novos deportes aumentará o número de practicantes e isto repercutirá dunha maneira positiva na sociedade. "As administracións deberían repartir os fondos entre máis deportes; se un neno non proba unha disciplina é imposible que a practique" Como empezou no squash e por que? Empecei porque vivía a 300 metros do meu club e tiven a oportunidade de probalo. Unha vez que o fixen xa nunca puiden deixar a raqueta e iso que tamén me gustaba o fútbol. O squash é un deporte abraiante, que engancha dende o primeiro momento e que canto máis o practicas máis che gusta. "Gustaríame seguir vinculado ao deporte; sería bonito poder ver como outros rapaces chegan a vivir do squast Gustaríache seguir vinculado ao deporte no futuro? A verdade é que si. Levo toda a miña vida facendo deporte e xa forma parte de min. Oxalá se constrúan moitas pistas de squash para que moitos nenos poidan probalo polo menos unha vez como eu o fixen; e quizáis algún día cheguen a vivir del percorrendo todo o mundo facendo o que máis lles gusta. Sería bonito podelo ver e axudarlles no seu camiño.


Summary: A literatura mexicana perde un dos seus nomes máis destacados. O escritor Carlos Fuentes morría esta terza feira na Cidade de México aos 83 anos, cando preparaba Personas, un libro en que retrata vinte personalidades que o autor destaca na súa contemporaneidade.

No mes de xuño agárdase que vexa a luz a que será xa obra póstuma, en que Carlos Fuentes estaba a traballar. En Personas retrata biografías, coñecidas ou non por el, mais que deseñan dalgún modo a personalidade dunha das grandes voces da literatura latinoamericana, a do escritor mexicano que morreu na terza, día 15. O romance Federico en su balcón. engrosará tamén a conta de libros do autor. Susan Sontag, Alfonso Reyes, María Zambrano ou Pablo Neruda serán algunhas das personalidades que compoñan o libro póstumo de Carlos Fuentes, falecido por un problema cardíaco na Cidade de México, con 83 anos. O seu editor mexicano, Ramón Córoba, fixo público que aínda a sexta feira o autor adiantou os libros que entregaría o próximo ano: o romance El baile del centenario e o libro Pantalla de plata, en que comentaba as súas películas preferidas até os anos corenta, do que o autor xa tiña avanzada a súa elaboración. Premio Príncipe de Asturias en 1994, a de Carlos Fuentes é unha das voces máis destacadas da literatura latinoamericana nunha traxectoria que comezaría en 1954 co seu libro Los días enmascarados. Membro da coñecida como xeración do boom latinoamericano, La muerte de Artemio Cruz, Zona Sagrada, Cambio de Piel ou Gringo viejo, son algunhas das súas obras máis coñecidas. Para este ano contaba ver publicado o romance Federico en su balcón, que quería presentar na Feira de Guadalajara. Con La gran novela latinoamericana, quixo ofrecer o seu particular canon literario nun proxecto que non estaría exento de polémica, entre outras cousas, por esquecer ao escritor Roberto Bolaño. Analista e crítico coa política mexicana, o seu país chora a súa morte, desde o presidente que deixou palabras de loito nas redes sociais até as súas compañeir@s do mundo literario, como o presidente da Academia das Letras ou a escritora Elena Poniatowska.


Summary: Con todo, o piloto de Lugo marcha cuarto na clasificación apenas a 39 puntos do líder e correndo con moita solidez nas últimas probas.

O piloto lucense Jorge Prado viuse privado dunha nova vitoria no Mundial de motocross (MXGP), malia finalizar primeiro, debido a unha polémica sanción xa finalizada a proba, que se disputou en Lombardía esta fin de semana. Prado, despois dunha gran segunda manga subiu ao podio como campión. Porén a Federación Internacional de Motociclismo (FIM) decidiu relegalo dúas posicións ─primeiro unha e despois outra─ por saltar coa súa moto cando se estaba axitando unha bandeira amarela. O de Lugo, non obstante, non foi consciente de ter cometido ningunha infracción, e así o explicou nas súas redes sociais. "Entendo que na televisión se aprecie a bandeira, mais coméntolles [aos oficiais da FIM] que desde a miña posición teño un ángulo morto. Só hai un marshall á dereita en lugar de a ambos os dous lados", escribiu nun longo texto en Instagram. Seguridade, primeiro Non obstante, Jorge Prado insiste en que fóra da perda de puntos, o importante é a seguridade e por iso fixo esa apreciación aos responsábeis da FIM xa que aínda quedaban por disputarse outras dúas carreiras. "O que pretendo é que teñamos maior visibilidade para poder reaccionar a tempo", sinalou, e engadiu que "o verdadeiramente importante non é facer primeiro ou terceiro, senón que xogamos a vida". "A seguridade é o principal, e se todos os pilotos sancionados dixemos que non vimos a bandeira, a FIM debería tomar medidas" reflexionou. En todo caso o piloto de Lugo meteuse nas quinielas: marcha cuarto apenas a 39 puntos do líder, e está a amosar nas carreiras unha solidez que lle dá cheda para subir postos na táboa.


O presidente do PP ourensán lembra a súa vitoria hai unha década nun congreso provincial celebrado ao tempo que o proxenitor enchufaba 104 persoas na Deputación, polo que foi condenado en 2014"Parabéns polo recoñecemento a 10 anos na Presidencia!" Así, felicitando aos seus por felicitarlle o aniversario, celebrou este xoves Manuel Baltar a súa vitoria hai unha década no congreso provincial do PP de Ourense fronte a Juan Manuel Jiménez Morán, o home elixido por Feijóo para intentar evitar que herdase ese cargo, e dous anos despois a Deputación, do seu pai, José Luis Baltar. Este, á fronte da institución provincial desde 1990, acabou condenado por prevaricación en 2014 por enchufar nela ilegalmente 104 persoas próximas ao partido na época daquel congreso provincial gañado polo seu fillo do que agora se cumpre unha década. Naquel congreso de 2010 para decidir ao sucesor do seu pai, Manuel Baltar logrou 723 votos fronte aos 433 da candidatura encabezada polo alcalde de Verín, Juan Manuel Jiménez Morán, elixido persoalmente por Feijóo, que posteriormente compensaríao cun posto no Senado por designación autonómica. Baltar lembra que nesta década o PP gañou todas as eleccións a nivel provincial, algo que xa non logra no resto de GaliciaAquela foi, apenas dez meses despois de facerse coa presidencia da Xunta por maioría absoluta en marzo de 2009, a primeira derrota de Feijóo, que despois acumularía outras similares cos afundimentos electorais en varios comicios de diversos candidatos municipais elixidos tamén por el mesmo.Este xoves Baltar non só felicitou aos seus por felicitalo senón que lembrou, noutro chío, que desde aquela o PP gañou a nivel provincial todas as eleccións convocadas, unha ducia, co que cualificou como "os mellores resultados provinciais de España", algo que se produce ao tempo que a nivel galego o PP vén de ver, nas eleccións xerais e europeas do pasado abril, como por primeira vez non logra ser a formación máis votada. Malia os bos resultados a nivel provincial, nas últimas municipais Baltar tivo que dar a alcaldía da capital a Jácome a cambio de manter a Deputación Porén, tamén en Ourense Baltar afronta tempos complicados despois de que nas últimas municipais tivese que apoiar como alcalde da capital ao líder de Democracia Ourensana, Gonzalo Pérez Jácome, a cambio de que este o mantivese á fronte da Deputación provincial.A debilidade do baltarismo na cidade de Ourense non impide que o PP provincial siga a ser un verso solto dentro do PP galego, como vén de evidenciar novamente coa crise polo peche do paridoiro de Verín. Ademais de impulsar unha iniciativa na Deputación en contra da decisión da Xunta, unha vez que esta anunciou a súa rectificación e a reapertura do servizo o propio Baltar lembrou publicamente desde a web da institución provincial que "sempre nos opuxemos ao peche do paridoiro". Na crise polo peche do paridoiro de Verín Baltar opúxose expresamente á decisión da XuntaUnha postura discordante que fixo lembrar a coñecida como revolta do piso, cando nos tempos finais do Goberno de Fraga o propio Baltar fillo foi un dos deputados ourensáns no Parlamento de Galicia cuxo sentido de voto foi condicionado polo pai como xeito de presión ante o PP de Santiago e Madrid.O PP de Ourense non só recibiu a chegada de Feijóo como conselleiro de Fraga con aquela revolta do piso senón que posteriormente Baltar pai evidenciaría que o dos Peares non era de inicio o seu favorito para suceder a Fraga tras perder a Xunta en 2005. Acabaría aceptándoo unha vez constatado que a outra alternativa, Xosé Cuíña, non contaba con apoios suficientes no resto de Galicia. Cinco anos despois era Feijóo o que tampouco consideraba adecuado a Manuel Baltar para suceder a José Luis Baltar, pero os afiliados do PP ourensán dixéronlle que a eles si lles valía. "Gracias Ourense!", díxolles este xoves o gañador hai agora dez anos.


Summary: Os nacionalistas presentaron en Compostela as liñas básicas dun programa no que apostan por un outro país diferente ao que fica após sete anos de gobernos de Núñez Feijóo. "Galiza necesita un proxecto de país, non un corta e pega de Ferraz, Génova ou da Complutense ", dixo a portavoz nacional, Ana Pontón.

Hai unha Galiza, a que deixa en "situación crítica" o PP de Núñez Feijóo após sete anos de goberno, e hai outra Galiza, "a que queremos", afirma o BNG, que é ben diferente ao país "nunha situación de emerxencia nacional e social" tras dúas lexislaturas dos populares. Os nacionalistas presentaron este sábabo na capital galega as Bases Programáticas para Galiza, as liñas e propostas chaves para reverter a actual situación. Unha presentación a cargo da portavoz nacional e candidata, Ana Pontón, e dos candidatos polas outras circunscricións: Luis Bará, Noa Presas e Olalla Rodil, e o número 2 pola Coruña, Xosé L. Rivera 'Mini'. Un total de 33 medidas que constitúen un auténtico "plan de choque" para que Galiza deixe atrás a "desfeita" de sete anos de goberno de Feijóo. Dez son os puntos básicos sobre os que se debruza o BNG, centrados no emprego, nos dereitos e servizos sociais, na democracia e participación e noutro modelo de territorio e infraestruturas. Tecidos coa chave de bóveda de defender o dereito "a decidir nós sobre o noso". Fronte ao desemprego, emigración, despoboamento... Pontón ten claro que a receita non pasar por "un corta e pega de Ferraz, Génova ou da Complutense" mais por un "proxecto de país". "Un goberno galego" Tomaron a palabra 'Mini' para defender o sector leiteiro galego e Noa Presas, que reivindicou "unha Galiza de dignidade" fronte a aqueles que non son quen de ofertar máis que "unha Galiza de supervivencia". Luis Bará dixo que o BNG fará da Xunta "un verdadeiro goberno galego" e non unha simple "delegación do goberno español en Galiza". Olalla Rodil incidiu nos compromisos e traballo do nacionalismo en eidos como a igualdade, enfatizando a necesidade de que as institucións combatan a violencia machista con o mesmo compromiso co que o nacionalismo o fai nas rúas. Para a portavoz nacional, Ana Pontón, Feijóo é un presidente "tóxico" para Galiza, cun proxecto que nada ten a achegar ao país. "Os vaivéns de Feijóo delatan o pouco peso que ten a palabra dun presidente que xa anunciara que as eleccións ían ser entorno ao 20 de outubro, emprazámolo a que deixe de especular sobre as eleccións porque pensamos que non é de recibo que o día que imos votar en Galiza se decida en Euskadi ou que a data estea condicionada pol trama Gürtel". "Temos valentía e capacidade", dixo Pontón, que situou as propostas do BNG como a alternativa que Galiza precisa, a antítese a sete anos de gobernos do PP.


Summary: 2 de outubro: Día Mundial da Educación Social. Sabemos que estamos sementando e que, posiblemente, non vexamos os froitos, pero asumimos que nos gusta sementar para cambiar.

Así, con esta cuestión en voz alta, comezaba un profesor a primeira das súas clases no Grao de Educación Social, hai dous anos, nunha Facultade de Ciencias da Educación de Galicia. E desgraciadamente non era retranca, senón que lle preguntaba ao propio alumnado de que ía a carreira na que esta persoa impartiría docencia. Temos por diante visibilizar unha profesión "de carácter pedagóxico, xeradora de contextos educativos e accións mediadoras e formativas" que pretende abastecer dun dos dereitos máis valiosos á cidadanía, ese dereito a construír conciencia crítica Pois ben, una vez superada a carraxe pola evidente falta de respecto, este comentario vén a ser un dos nosos principais desafíos porque si, a nosa profesión é un camiño de retos, que habitualmente as/os que vivimos a Educación Social como un xeito de entender a nosa existencia, empeñámonos en transformar en oportunidades. Temos por diante, visibilizar unha profesión "de carácter pedagóxico, xeradora de contextos educativos e accións mediadoras e formativas" que pretende abastecer dun dos dereitos máis valiosos á cidadanía, ese dereito a construír conciencia crítica. Os nosos documentos profesionalizadores así o formulan: "mellorar as condicións sociais e culturais da cidadanía, lograr maiores niveis de benestar e calidade de vida, compensar os efectos xerados polas situacións de exclusión e/ou marxinación social, nunha tendencia clara cara á extinción destas en clave de xustiza social". Somos moitas e moitos, e cada día que pasa con máis espazo e actividade na nosa sociedade. Onde atoparnos? Somos xente de rúa, aínda que posiblemente nos relacionedes con "centros de menores", entidades de persoas con diversidade funcional, Casas da Xuventude, centros penitenciarios, Centros de acollemento, pisos tutelados... En resumidas contas: "un axente de cambio social e dinamizador de grupos sociais a través de estratexias educativas que axudan a comprender o seu entorno social, político, económico e cultural e a integrarse axeitadamente" (Libro Blanco da ANECA (2005). Facemos proxectos espectaculares e sen apenas recursos: Programas educativos no deporte, materiais didácticos e lúdicos, participación en mesas sectoriais, xornadas e encontros xeracionais, radios sociais Vaia!! Calquera que nos busque seguro que pensa que soamente traballamos con persoas en risco de exclusión. Para nada!. Facemos proxectos espectaculares e sen apenas recursos: Programas educativos no deporte, materiais didácticos e lúdicos, participación en mesas sectoriais, xornadas e encontros xeracionais, radios sociais,… Se cadra botámonos de menos en Institutos e nos servizos sociais dos Concellos galegos. Incluso, ata nos gustaría desenvolver proxectos coa Policía local ou nos Centros de Saúde, mais aínda pensan que non somos precisos/as. Ollo! Que nin moito menos somos salvadores nin mesías. Nin pretendemos selo. Simplemente compañeiras/os de viaxe, unha viaxe no que ás veces nos familiarizamos vendo a cara escura da sociedade, e pode que nos leve a perder a perspectiva do que pretendemos. Tranquilidade. Nese momento é fundamental regresar á ilusión que nos levou a estudar e traballar na Educación Social. Ilusión, intensidade e motivación, que son as características que eu teño a sorte de compartir con moitas/os colegas de profesión. Por diante, un tremendo esforzo. Afrontamos por un lado, que nas nosas Facultades, a inmensa maioría das persoas que nos forman, non son tituladas/os en Educación Social (pese a que este ano cumprimos en Galicia os 20 anos do inicio da Diplomatura nas Universidades de Santiago e de Vigo). Imaxinan a unha persoa titulada en CAFD, impartindo na Facultade de Enxeñería de Tecnoloxía de Telecomunicación? Pois algo similar acontece na nosa profesión, pero escusando este feito con que somos unha "carreira nova". Tamén temos que loitar día a día con que nos compare con realities e programas de televisión tipo Hermano Mayor Tamén temos que loitar día a día con que nos compare con realities e programas de televisión tipo Hermano Mayor, saíndo incluso derrotadas/os, xa que non temos esa capacidade de empatía coa cámara e, por desgraza, a nosa formación respecto á intervención nese eido realízase dende o respecto á persoa e á unha acción socioeducativa estruturada, partindo por suposto dende a súa intimidade e con varios obxectivos individuais e colectivos, respectando os seus ritmos e dignidade persoal por riba de audiencias e ratings interesadas. Sabemos que estamos sementando e que, posiblemente, non vexamos os froitos, pero asumimos que nos gusta sementar para cambiar Polo tanto, os retos axúdannos a crecer. Por diante queda ser visibles como unha profesión de futuro xa no presente. Que é a Educación Social unha profesión nova? Perfecto!! Como mozas/os imos aproveitar para mostrarvos o noso espírito rebelde, as nosas gañas de facer, a enerxía renovable e a nosa motivación para trocar esta sociedade, cada vez máis colapsada por discursos e pantomimas que nos fan pensar que non é posible vivir como cidadanía en igualdade de condicións. Nós somos Mafalda, nós somos Pepe Mújica, nós somos Forges… Sabemos que estamos sementando e que, posiblemente, non vexamos os froitos, pero asumimos que nos gusta sementar para cambiar. Animámosvos para que nos acompañedes neste proceso. Sementa Educación Social! *O 2 de outubro é o Día Mundial da Educación Social


Summary: O prexuízo económico para as explotacións gandeiras ascendería a 45 millóns de euros ao ano segundo apuntan desde o Sindicato Labrego. "A multa non é tanto", din, "seguirán facendo o mesmo".

Após a sanción imposta pola Comisión Nacional de Mercados e Competencia (CNMC) pola que se multa con 88 millóns de euros ás empresas envasadoras que pactaron os prezos de recollida do leite durante máis dunha década (2000-2013), o Sindicato Labrego Galego (SLG) cifrou en 816 millóns de euros os beneficios obtidos por estas entidades. O cálculo parte do propio informe elaborado pola comisión a respeito dos beneficios ilícitos. O que suporía un prexuízo de aproximadamente 45 millóns de euros anuais para as explotacións gandeiras, aseguran desde o SLG, pois estímase que a industria pagou 2 céntimos menos por litro durante o período en que as distintas empresas mantiveron o pacto dos prezos. As perdas das explotacións gandeiras ascenderían a uns 45 millóns de euros anuais após perderen 2 céntimos por litro durante 11 anos Así as cousas, desde o Sindicato afirman que a sanción imposta pola CNMC "serve de pouco" en verbas de Javier Gómez Santiso habida conta da diferenza entre a contía da multa (88 millóns) e dos beneficios obtidos (816 millóns). "Seguirán facendo o mesmo", advertíu pois "non é tanto" o custe que lles supón. Neste senso desde a organización agraria demandaron accións por parte da Xunta de Galiza para evitar que este tipo de prácticas ilegais acontezan pois é "a primeira vez na historia", din, que se recoñecen os pactos da industria após denunciárense en repetidas ocasións durante "os últimos 15 anos". "Non existe goberno para o sector gandeiro", denuncian após non se convocaren os órgaos interprofesionais do leite desde, practicamente, 0 2009. Mais tampouco queren quedar aí. "Non se toca" as distribuidoras, na investigación de competencia, "unha grande pata" pola que comeza a fixación dos prezos en orixe embora ser o último elo da cadea. "Non nos serve que se multe a industria se os gandeiros continúan a cobrar o mesmo", denuncian.


Summary: Corcoesto como símbolo. Como símbolo de que "as galegas e os galegos non nos resignamos a ser unha colonia pasto das multinacionais". A frase é de Ana Miranda, en campaña en Carballo.

A loita cívica contra a mina de ouro de Corcoesto mostra que este país "non se resigna a que veñan de fóra a roubarnos o que é noso", dixo Miranda. Corcoesto é xa un referente da loita do pobo galego en defensa do seu territorio e a candidata nacionalista apelou ao seu espírito para chamar á rebeldía contra as políticas "capitalistas e neoliberais da UE". "En Corcoesto quixeron arrancarnos o corazón da terra, pero non lles deixamos. Esa batalla gañámola pelexando ao lado da xente deste país, como sempre fai o BNG", dixo a número un da formación nacionalista a Bruxelas. O modelo capitalista e neoliberal da UE non se sostén só: existe grazas á cumplicidade dos "secuaces políticos do PP", dixo Miranda, ao fronte dos cales situou Feijóo. "En Corcoesto quixeron arrancarnos o corazón da terra, pero non lles deixamos", dixo Ana Miranda en Carballo Feijóo ou o BNG. Esa é a contraposición que debuxou Miranda no mítin de Carballo, acto político no que partillou tribuna co alcalde, o nacionalista Evencio Ferrero, e o portavoz nacional do Bloque, Xavier Vence. "Mentres Feijóo se puña de lado do inimigo, o BNG púxose do lado da xente, do lado de Galiza, e deu voz directa en Europa a todos os colectivos que lle plantaron cara a ese capitalismo sen rostro, levounos a Bruxelas para que explicaran directamente no Parlamento Europeo a súa loita contra as multinacionais que nos queren roubar a riqueza, que teñen o cianuro por bandeira para facer negocio a costa de envelenar a terra", remarcou Miranda. Vence, contra Pastor Na súa intervención, o portavoz nacional do BNG colocou no albo a ministra de Fomento e o seu recente anuncio -en plena campaña, o que ten todas as trazas de conculcar a lei eleitoral- dunha ampliación da AP-9, en Rande. Vence cualificou o anuncio de "desfachatez política" e, aliás, puxo en dúbida a súa materialización. "Quen vai levar a cabo esa suposta ampliación de Rande e da AP-9 cando a empresa propietaria, Itínere, está anunciando a súa venda", perguntouse. Onde estaría o eventual negocio da ampliación?, inquiriuse a si propio Vence. E respondeuse: "A resposta é moi clara" -dixo o portavoz nacionalista- aumento dos anos de concesión e tarifas máis caras para os galegas e galegos, cautivos dunha infraestrutura para a que non hai alternativa".


Summary: A crise de En Marea adquire unha nova dimensión e mesmo podería abocar a confluencia á perda da súa condición de segunda forza no Pazo do Hórreo.

Paula Quinteiro non demite -nen ten trazas de que o vaia facer-. Ten o respaldo da maioría do grupo parlamentar. En fronte dela militan Luís Villares, o líder dunha confluencia cada día máis dividida, e o Consello da Marea, o máximo órgao do partido instrumental. Agora hai un novo elemento que exerce presión para que finalmente ceda e abandone o Parlamento. É Xoán Hermida -ex Espazo Ecosocialista e persoa próxima a Villares. En teoría debería ser el quen asumise a acta de Quinteiro. Mais as cousas nunca son así tan doadas na formación que fai bandeira da unidade popular. El propio viuse envolvido nun incidente coa policía local, desta volta a pontevedresa. Para mostrar que o seu estandar ético estaba por cima do de Quinteiro, anunciou no seu día que renunciaba á acta. Se así fose, quen tomaría posesión do escano sería a seguinte na lista, a responsábel de educación de Podemos Julia Torregosa, contraria por tanto a Villares. Talvez por tamén por isto, esta terza feira Xoán Hermida, en declaracións á axencia Efe, deu unha volta de porca máis ao sarillo e afirmou que non formalizaría a súa renuncia á acta mentres non se resolver o conflito "ético" e de "valores" suscitado por volta do caso Quinteiro. Isto significa que se Quinteiro non demitir, Hermida non renunciaría á acta. En principio tampouco a asumiría, segundo el propio afirmou esta terza feira nunha entrevista na Radio Galega. A consecuencia directa desta circunstancia é que En Marea ficaría cun parlamentar menos. Tería 13. Un menos do que o PSdeG, que de súpeto pasaría a liderar a oposición. Hermida ficaría nunha especie de limbo: nen tomaría posesión nen recusaría o escano. É moi dubidoso que Quinteiro -firmemente respaldada polos sectores críticos a Villares- vaia ceder, o que coloca a crise de En Marea en parámetros sen precedentes. O líder da confluencia aínda ten unha baza que xogar, a de convocar a consulta interna para patentizar que as bases da confluencia son partidarias da marcha da parlamentar de Podemos-Anticapitalistas.


Summary: Bruno Amaral de Carvalho é um jornalista portugués que na atualidade se encontra no Dombass para relatar de primeira mão o que está a acontecer na guerra. Carvalho é colaborador de 'Nós Diario', o único meio de comunicação do Estado espanhol que tem um correspodente de guerra no território do Dombass.

—Como é que é o dia de um correspondente de guerra em um conflito como o da Ucrânia?Tento organizar o meu dia de duas maneiras. Por um lado tento preparar reportagens pré-estabelecidas que eu achei importante fazer, como entrevistar uma família ou relatar algo da frente. Ou, se acontece alguma coisa importante ou grave, desloco-me até onde for e tento fazer a cobertura do acontecido. —Qual é que é a principal dificuldade com que se encontra para realizar o seu trabalho?Julgo que uma das principais dificuldades é a questão da língua. Muitas vezes perciso de estar acompanhado de alguén que possa fazer de intérprete, e isso é um obstáculo muito importante. Crónica desde o Donbass: Ucrânia lança minas anti-pessoais sobre Donetsk Naturalmente também há dificuldades mais burocráticas como conseguir autorizações e como é evidente, a questão do risco que existe em um contexto de guerra. Há casos em que devo ter muito cuidado para não pisar minas anti-pessoais ou ser atingido por franco-atiradores. Há uma possibilidade real de ficar ferido. —Enquanto jornalista, acha que há possibilidades de paz a curto prazo?Não parece. Acho que a Ucrânica não quer, sobretudo pelas pressões dos Estados Unidos e da União Europeia e naturalmente a Rússia está agora em uma posição clara de força e superioridade. Nenhuma das partes está disposta a ceder, e ademais a Rússia consegue com esta intervenção militar provocar graves problemas económicos e até políticos a outros países, a Rússia está a conseguir vender a energia a um preço muito mais elevado e portanto não acho que existam as condições para poder dizer a curto prazo que vai haver um fim a este conflito. —Qual acha que é a perspetiva da população civil que se mantem no Dombass?Parece-me claro que a esmagadora maioria da população no Dombass é pró-russa. Se nós olharmos para o que tem acontecido desde o fin da União Soviética, vê-se que na Ucrânia há uma divisão clara. No Dombass a gente sempre foi rusa, culturalmente e linguísticamente e é algo normal porque este sempre foi um território russo. —Por que é que há tão poucos meios de comunicação internacionais no Dombass?Esta guerra é umha guerra que vai ser estudada nos manuais de jornalismo das universidades. Não só pela quantidade de propaganda mas também pela campanha imensa que se construiu à volta desta guerra. Crônica desde o Donbass: Ucrânia ataca hotel onde estão alojados jornalistas Há uma influência importante das redes sociais na cobertura deste conflito, existe a figura do blogger que quase nunca antes existira em uma guerra, gente que não é jornalista mas que faz cobertura do conflito. Somos muito poucos jornalistas aquí no terreno a fazer cobertura do que está a acontecer, há pouco interesse em dar uma cobertura equilibrada da guerra. —Tem algum projeto de futuro vinculado com este conflito?Tenho interesse em poder contar e relatar aquilo que vivi e vi aquí durante estes meses. Quero também compilar as imagens que fui recolhendo e que se poderão concretizar em um documentário. No fundo parece-me que este retrato da guerra é muito desconhecido e acho que as pessoas podem ter interesse em saber o que aqui realmente se passa. Eu tenho acesso a uma realidade que muito pouca gente tem, e gostava de relatar às perssoas esta realidade de uma forma máis detalhada e trabalhada, e espero poder concretizar este projeto no futuro. Minas anti-pessoais, uma realidade Bruno Carvalho relatou para Nós Diario a existência de minas anti-pessoais no Dombass, algo que Carvalho constatou durante os últimos dias: "São do tamanho de uma mão e pesam menos de um quilo. Verdes ou castanhas, podem facilmente passar despercebidas entre as folhas das árvores e em jardins", descreve o correspodente de guerra ao tempo que indica que a maioria das vítimas destas minas "são pessoas comuns". Crônica desde o Donbass: Os piratas de Mariupol É preocupante também que a situação não parece melhorar com o tempo, ademais, no outono o problema pode fazer-se mais grande segundo Carvalho: "Andar em Donetsk exige precaução. Com o outono a chegar, os caminhos enchem-se de folhas e cada passo deve ser feito com cautela. Sobretudo, durante a noite". De acordo com o que o correspondente de guerra tem constatado, até "53 pessoas pisaram este tipo de mina desde 30 de julho".


Summary: Mesturar o indie, o pop, o rock, o flamenco ou a electrónica coa gaita xa non escandaliza a ninguén. Non se leva ser purista. A tendencia e, mesmo o discurso dominante, é a fusión. O que non é tan habitual é dicir que si, que vale, que estaba todo inventado, pero que eses encontros entre tradición e modernidade se facían tocando sempre a gaita da mesma maneira, sen tirar partido de todos os seus recursos, no aspecto técnico. Pois iso asegura Cristian Silva. E iso tenta facer el no seu disco Ego.

O gaiteiro Cristian Silva vén de publicar, despois de múltiples colaboracións con outros músicos, Ego, o seu proxecto máis persoal. E o título venlle, ao disco, diso. Dun, como o propio autor explica, "recoñecerse a si mesmo e a túa propia identidade como artista". Un buscar o propio camiño aproveitando a multiplicidade de recursos da gaita. No seu discurso, non se parece a aquel personaxe de reality show que interpretou no xurado do Vai de Gaita do Luar creando unha forte polémica polos seus ataques a un concursante. Xulguen vostedes mesmos. O título do disco será porque é un proxecto persoal, porque es ti, e non polo tema da egolatría, non si? O título é, por un lado, porque é un traballo meu, en solitario. Son eu, nese sentido. Tamén pola filosofía do disco, que é a defensa de un mesmo, do artista en si. Ego é recoñecerte a ti mesmo e a túa propia identidade como artista. Aínda que non o fas só. Tes colaboracións de Davide Salvado, por exemplo. A verdade é que en principio ía facer todo só. Pero pensei que había partes que sairían reforzadas se chamaba máis xente, e sobre todo se son artistas que admiro e que son uns cracks, como é o caso. Davide axúdame coas voces, Pedro Pascual coas cordas, Gonzalo Cortés coa guitarra eléctrica e José Piñeiro coa guitarra flamenca. Tamén colaboran Pandeiromus, do que formei parte durante un par de anos. "Pensei que había partes que sairían reforzadas se chamaba máis xente, e sobre todo se son artistas que admiro e que son uns cracks" Mais o resto dos instrumentos tócalos ti. E son moitos. Es profesor de gaita. Fuches aprendendo a tocar o resto? Todo o demais está feito por min, si. Son profesor de gaita no conservatorio de Ferrol. Pero comecei na percusión, de pequeno. Estaba nun grupo, en Carril, e fun aprendendo o que facía falta tocar. Primeiro o tambor, pero xa tiñan un tambor, entón empecei co bombo. Despois o bombo, pero tiñan un bombo, entón empecei coa pandeireta… Despois o acordeón… e así pouco a pouco fun aprendendo. Por que dis que utilizas as novas técnicas interpretativas da gaita? A gaita é un instrumento moi antigo. Mais hoxe temos recursos para tocar a gaita con calquera ton e calquera modo. O último tema do disco, por exemplo, achégase moito á música clásica contemporánea. A gaita é un instrumento moi aberto en canto a rexistros. Xa non son as sete ou oito notas. Podemos tocar calquera repertorio, con calquera instrumento. "A gaita é un instrumento moi aberto en canto a rexistros. Xa non son as sete ou oito notas" Dicíao porque houbo quen salientou do teu disco que o achegabas ao rock, ao indie… Mais hai moito tempo que se fai iso coa gaita, non si? Faise, si, pero a tendencia é tocar sempre da mesma maneira, sen aproveitar todos os rexistros que ten a gaita. A insignificante historia do home astronómico é o primeiro tema. E ten un vídeo en stop-motion. Podes explicalo? É unha metáfora dunha persoa que tenta superarse a si mesma, que loita ata o final para chegar a ser o que quere. Que sente como se vivise noutro planeta, que busca o seu lugar no mundo. Ten algo de relación co título do disco, entón. Algo esaxerado, podería ser o que ti querías? Tampouco é que sexa autobiográfico nin nada así. Pero si que ás veces sénteste fóra de lugar e precisas que a xente escoite o que fas. "Ás veces sénteste fóra de lugar e precisas que a xente escoite o que fas" En Alma de inverno e Silva verde tes a voz de Davide. Que podes contarnos delas? Silva verde podería ser a que soa máis "tradicional". Alma de inverno xa o tiña gravado coa miña voz. Pero quería que o cantase Davide. El escoitou e dicía que lle gustaba como estaba, pero ao final cantouna el. Eu creo que ten algo como de belle epoque. Son os instrumentos dunha charanga, pero levan a algo como un vals cíclico, cun resultado pop… Silva verde pode ser o que máis soa a festival de Ortigueira, non digo que non. Había unha copla que eu escoitara. Partín dun tema que tiña feito, e e decidín meterlle un par de estrofas do tema tradicional… Cantos roubados si que soa flamenco. Porque está José Piñeiro, supoño. Son tres temas de tradición popular. Un canto de berce, un canto de pandeiro mesturado cun canto de cego, e unha pandeireda cun tema de Alan Lomax. É un pouco para reivindicar esa tradición dos "traficantes de coplas", dos ladróns de coplas, porque grazas e eles chegaron ata nós. Tocadas en modo frixio, soan cun toque flamenco, por iso quixen a guitarra flamenca. "Quería reivindicar esa tradición dos dos ladróns de coplas, porque grazas e eles chegaron ata nós" Teño medo dela é moi coñecida. E hai outras tradicionais moi coñecidas no disco. Como Arrieiros, que fas con Pandeiromus. Teño medo dela é o tema que máis pistas levou. Era un arranxo para gaita de sol e de do. Despois engadinlle unha orquestración, para corda e piano, e despois no estudio a percusión, sintetizadores, guitarra eléctrica… É un tema denso e completo. Foi o máis difícil de mesturar do disco. Gonzalo Cortés toca as guitarras eléctricas… Arrieiros fíxeno con Pandeiromus. É o único producido entre Rafa Iglesias e eu. Eu fixen uns arranxos máis chill out e máis dance. É un tema que me recorda a Ribadavia, cun toque medieval. E O conto do pequeno batedor? Pois non ía ir, en principio, no disco. É un tema que fixen para unha curta de animación. Un tema que encaixa en corte folk. O título vén dun conto que me regalaron. Non estaba moi convencido co resultado, ata que me axudou Pedro, que foi a salvación. Momento pop para marzo a min non me soa pop. En xeral, o disco non me parece pop. Se cadra indie… É difícil acertar coas etiquetas. Este tema fíxeno para un concurso de Vigo. Foi a primeira muiñeira que quixen que soase ambigua, que soase a música contemporánea. O de marzo é porque a compuxen en marzo, pola bipolaridade de marzo e polo deus Marte. É o primeiro tema que tiven para o disco. Por aí empezou. E Madames? Tampouco ía saír no disco nun principio. Ten un toque irlandés. Son pezas do cancioneiro inglés e do irlandés. A primeira parte é máis folkie. Despois ten un arranxo de orquestra de frautas, e a segunda parte é máis folk irlandés. Encélado de sal pecha o disco. Que é iso? É unha das lúas de Saturno, que se descubriu que tiñan océanos conxelados. É unha metáfora, como o primeiro tema. É como atopar o teu fogar, pero na lúa. É o tema que ten a linguaxe máis contemporánea, como de música clásica actual. Soa espacial… Por todo o que contas, non es nada purista. Foi algo que se dixo con aquela polémica que armaches sendo xurado do Luar. Aínda que, claro, ser purista sería ben raro. Todo o mundo está pola fusión e pola actualización. E tamén os gaiteiros tradicionais evolucionaban e innovaban. Claro, é que, que é ser purista? Eu teño unha réplica dunha gaita de Perfecto Feijoo, e tocaba a gaita "tradicional", se queres, cando ninguén sabía como tocaban os gaiteiros de Soutelo. Teño moitas gaitas e gústanme moitos tipos de música. Pero entendo cada tipo de técnica e que se fai con el. É o que lles digo aos alumnos. Se queredes tocar barroco, faise así. Se queredes tocar deste outro xeito, a técnica é esta. Explícolles os recursos que ten a gaita e despois cada un interprétaos como quere. "Teño moitas gaitas e gústanme moitos tipos de música. Pero entendo cada tipo de técnica e que se fai con el" Mais se cadra esa polémica, esa actitude, prexudicou a túa imaxe. Era un show televisivo. Ese era o contexto. Despois a xente comezou a ver o vídeo sen entender o contexto, a opinar sobre o que non sabía… Pero, mira, serviu para estar na boca de todo o mundo. Eu sempre o digo: a gaita é un dos instrumentos máis coñecidos, pero máis descoñecidos polos propios gaiteiros, que non son conscientes moitas veces de todo o que se pode facer con ela, de todos os recursos que ten. A xente que me coñece de verdade non se preocupa por esas polémicas. O disco tampouco é todo o que fago contemporáneo. Quería que chegase a un público amplo. E que fose un reflexo do que podo facer nun escenario. "A gaita é un dos instrumentos máis coñecidos, pero máis descoñecidos polos propios gaiteiros" Antes de sacar este disco colaboraras con Carlos Núñez, Susana Seivane… con moita xente coñecida. Precisamente. Resúmenos a traxectoria anterior. Empecei en Carril coas asociacións, como dixen antes. Foi vital ir a Vigo e estudar no conservatorio e na Universidade Popular. Fun bailarín no ballet Rey de Viana e fixen tamén cousas en teatro. Comezaron a chamarme para facer colaboracións, pero sempre tivera a idea de facer un disco meu. Tocaba na charanga do Vai de baile do Luar, e iso tamén fixo que me coñecese máis xente. Tamén estiven en Pandeiromus e noutros proxectos de gaita máis actual, con música máis contemporánea. Colaborei con Carlos, con Susana, con Davide… con moita xente.


Summary: A Comunidade Sermos continúa a medrar nas redes sociais. Sermos Galiza lidera a clasificación de diarios dixitais galegos "puros", con 22.735 aderentes.

As redes sociais son neste momento unha ferramenta básica para os meios dixitais inter-axiren coas súa audiencias. Dan conta, portanto, da vitalidade dos meios e da maior ou menor influencia das súas comunidades de leitoras e leitores. Os números son abondo elocuentes. En Facebook, a rede mundial líder, a lideranza de Sermos Galiza entre os meios dixitais galegos que non son a réplica dun xornal diario é incontestábel. A páxina de Sermos ten neste momento 11.129 gústames, en tanto que Galicia Confidencial ten 8.594 e Praza, 8.454. En Facebook, Sermos Galiza é o dixital galego non réplica dun xornal diario con maior número de aderentes En Twitter, lidera o ranking Praza, con 13.628 followers, acompañado por Galicia Confidencial e Sermos Galiza, con 11.965 e 11.606 seguidoras, respectivamente. No cómputo global, Sermos Galiza totalizaría 22.735 aderentes, en tanto que Praza se colocaría con 22.082 e Galicia Confidencial se iría até os 20.559. En Facebook, alén da páxina oficial, Sermos Galiza tamén dispón dun perfil, con 4.907 amigxs.


Summary: Adega e Mariña Patrimonio denuncian que os traballos forestais realízanse riba dunha mina aurífera da época romana en A Muxueira que non está inventariada.

Adega e Mariña Patrimonio informaron ao Servizo de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia que no lugar de A Muxueira (Riotorto) estanse a realizar traballos de corta e plantación de eucaliptos enriba dun xacemento aurífero da época romana."Ambas organizacións puidemos comprobar que para eses labores usouse maquinaria pesada poñendo en risco os valores do xacemento. Así mesmo, abríronse novas pistas que lamentablemente están a modificar modificar a morfoloxía da antiga explotación aurífera romana. Este xacemento non está inventariado oficialmente polo que é un ben patrimonial descoñecido para a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural" Adega e Mariña Patrimonio afirman que actualmente só están inventariadas algunhas destas minas "nos concellos de Foz e Barreiros, pese a abundancia de xacementos deste tipo na zona oriental da Mariña". En concreto, din, en Riotorto hai un número impotrtante de explotacións mineiras de época romana, "algunhas de gran espectacularidade e importancia. Na Muxueira atópanse varias: un grupo delas conforman o que podería denominarse un complexo mineiro, formado por tres grandes trincheiras a ceo aberto: As Grobas, O Palo Ribeiro e A Chousa do Baño. Esta última é a que se viu afectada polos traballos forestais". Estes dous colectivos piden "a inmediata paralización dos labores forestais que afectan o xacemento arqueolóxico", que se estuden os danos ocasionados, e que se inclúa este complexo mineiro da Muxueira no Inventario de Xacementos Arqueolóxicos da Xunta.


Summary: CIG-Ensino exixe ao PP que remate canto antes "con esta política de exterminio" e modifique outra vez o aplicativo para que o idioma por defecto sexa o galego

A consellaría de Educación mudou a configuración da aplicación web de correo electrónico para que a lingua por defecto sexa o castelán. Vén de denuncialo CIG-Ensino, quen considera a mudanza "máis un ataque ao uso e normalización do noso idioma, unha política á que nos ten afeitos o PP". O proceder do departamento que dirixe Jesús Vázquez vulnera a Lei de normalización lingüística, que estabelece que a lingua a empregar nas comunicacións da administración debe ser o galego. A central nacionalista exíxelle á consellaría que remate canto antes "con esta política de exterminio" e modifique outra vez o aplicativo para que o idioma por defecto sexa o galego.


Summary: Dende hai pouco máis de tres meses, a escena musical do rock na Galiza conta cun novo medio de difusión: a revista Rouco Son. Dirixida por Javier Carnota e con Jacobo Mouriño como coordinador de contidos, o proxecto conta cunha edición dixital e física, da cal xa se editaron seis números.

Como nace esta iniciativa? Eu son músico e participo na escena rock en Galiza. Ademais, estou traballando para a empresa Libre Expresión de Medios, que edita outros xornais mensuais, sobre todo de información local. Entón, conversando co director, xurdiu a idea de facer unha revista sobre rock en Galiza e en galego, xa que sempre tentamos que as nosas publicacións empreguen a lingua galega. Entre os dous montamos esta pequena iniciativa e penso que si que se notaba que a xente botaba en falta que se falase especificamente da escena musical, sobre todo do rock, en galego. Si que é certo que hai medios que teñen seccións de cultura moi boas, pero non tan especializados. Hai pequenas web que quizais se centraban máis neste ámbito, pero non o fan en galego e tampouco poñendo o foco nos grupos da Galiza. Foi aí onde vimos un oco que se podía cubrir. Sobre que obxectivos se asenta esta proposta? Sobre todo, promover a música rock feita en Galiza e, especialmente, as bandas galegas emerxentes, que son ao fin e ao cabo as que crean escena de verdade. Os grupos grandes son os que teñen maior repercusión, mais son as bandas de cada vila as que están cada semana ofrecendo concertos, as que lle dan pulo á vida cultural deste país e as que tamén precisan un maior apoio. Por outra banda, facelo en galego. Hai bastantes grupos que empregan a lingua galega no seu quefacer habitual, pero quizais non era tan visíbel. Relacionado con isto, tentamos darlle un espazo especial ás bandas que empregan o galego na súa música. Non soamente falamos de bandas que utilicen unicamente o galego, porque por desgraza non son a maioría, pero si que procuramos impulsar a aquelas que cantan no noso idioma. Sobre todo, en xéneros como o rock, o punk ou o metal, que están moi vencellados ao inglés ou ao castelán, pero onde tamén podemos atopar grandes grupos que cantan en galego. Que tipo de contidos podemos atopar na revista? Facemos reportaxes sobre bandas, promotores, salas, proxectos relacionados coa música... Darlle voz ao que é o conxunto da escena. Logo tamén incluímos entrevistas, recensión de discos, actualidade na medida do posible, axenda, etc. Dentro desas reportaxes que facemos, teñen un peso especial aquelas relacionadas coa historia do rock na Galiza. Centrámonos na actualidade, pero tamén temos uns precursores dunha gran calidade que quizais non son tan coñecidos como deberían. Algunhas reportaxes versan sobre a historia do metal, do rock progresivo que se facía na Galiza nos anos 70, etc. É algo que suscita moito interese, porque aínda que as bandas sexan coñecidas, non hai unha recompilación sistemática de toda elas que conte a súa historia. É o que procuramos facer, porque realmente é inabarcable e hai moitísimo máis contido do que se pensa. De onde o nome de 'Rouco Son'? Pareceunos que iso do rouco son, que precisamente no himno galego fai referencia ao son dos galegos ao falar, tamén se pode relacionar co son da música rock e metal. É certo que collín un pouco a idea dun documental que se chama Escuros, Roncos e Acompasados, de Luis Froiz, que trata sobre o death metal feito en Galiza nos anos 90. Gustoume esa idea de roucos, relacionado co galego, pero tamén con este tipo de música. Como está a ser a acollida do proxecto? O rock en Galiza é un mundo máis nicho, que conta con persoas que lle dedican moito tempo, que crean moitos contidos e novos proxectos. Quizais non é moita xente numericamente, pero si son persoas moi implicadas. Non ten un público moi extenso, pero a ese que lle chega dá moito apoio e difusión aos contidos. Ten esa dualidade, de ser moi concreto, pero ao mesmo tempo responder moi ben.


Summary: Alarma entre os sindicatos do ensino en Portugal ante o plan do Goberno que "para mellorar a eficiencia" pensa dar máis cartos aos municipios -que xestionan alí parte da educación pública- que teñan menos mestres dos necesarios.

O Goberno central portugués mantén a súa aposta polos recortes en nome da "austeridade" e seguindo os mandatos da Troika estuda pagar máis aos municipios que funcionen con menos profesores dos considerados como necesarios, nunha iniciativa que -segundo a versión gobernamental- busca mellorar a "eficiencia" do sistema educativo. En Portugal parte das competencias educativas públcias están transferidas ás administracións locais. Un concello que precise 400 profesores e teña 399 recibiría 12.500 euros, a metade do que custa pagar a un ensinante novel A iniciativa polo momento é unha proposta integrada nunha reforma que dá aos municipios poder para intervir a nivel curricular nos niveis básico (primaria) e secundario, segundo recolle o diario portugués Público. Así, nun concello no que se requiran 400 docentes e no que o número real de profesores sexa de 399, a administración local recibirá un premio de 12.500 euros ao ano, é dicir, a metade do que custa ao Goberno central un profesor novel. Pola contra, cando o número de profesores supere nun 5 por cento dos estimados como necesarios será obligatorio un "exame detallado" dunha comisión. O obxectivo é vincular o financiamento con "unha boa xestión dos recursos", segundo a linguaxe que utiliza o modelo neoliberal dominante. "Isto quere favorecer a privatización", denuncia o sindicalista Mário Nogueira A proposta xa provocou fortes críticas. Desde a Asociación Nacional de Dirixentes Escolares (ANDE), Manuel Pereira xa advertiu de que é unha aritmética "perigosa": "Permitirá aos municipios cambiar profesores por diñeiro". Os sindicatos de profesores, como Fenprfo, tamén consideran que se busca "premiar aos municipios que consigan reducir o número de profesores", segundo palabras do líder do sindicato, Mário Nogueira. "E isto só se pode facer a costa de dúas cousas: privatización ou peor calidade da educación", engadiu.


Summary: A Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria denuncia a falta de coordinación dos servizos de Atención Primaria co equipo de rastrexadores encargado do seguimento dos contactos dos novos casos positivos por coronavirus. Unha eiva, di, que lastra a súa función esencial no control da Covid-19 e dos focos activos.

Tres meses despois de que a Consellaría de Sanidade avanzase a posta en marcha dun equipo de teleoperadores para contactar cos casos próximos de positivos por coronavirus e reforzar o seu illamento, a Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria (Agamfec), sociedade científica que agrupa máis de mil médicos e médicas de familia galegos seguen a detectar un problema de falta de coordinación entre os profesionais asistenciais e o sistema de vixilancia dos contactos. "Non temos información do que se está a facer, de canto se está a facer nin como", explica a Nós Diario Jesús Sueiro, portavoz de Agamfec. O colectivo médico de Atención Primaria achaca esta deficiencia á contratación por parte do Servizo Galego de Saúde (Sergas) dunha empresa externa, allea ou sistema público de saúde. Segundo explica Sueiro, cando nos servizos de Atención Primaria confirman un caso de Covid-19, activan un aviso que pon en alerta o sistema de rastrexadores para o seguimento dos seus contactos. "Nós illamos esa con todas as recomendacións, mais a partir de aí non sabemos que pasa nin a quen citan nin que probas realizan", asegura.Neste sentido, desde a Asociación galega de Medicina familiar e comunitaria reclaman unha "relación fluída co persoal de control de contactos", xa que na actualidade descoñecen en que condicións se realiza a detección de posíbeis contactos, que seguimento se lles aplica e como se resolve a súa afectación en caso de presentaren síntomas compatíbeis coa Covid-19. "O desexábel sería ter acceso a toda esta información", si Jesús Sueiro. Desde Atención Primaria lembran que aos seus servizos non chegou ningún reforzo de persoal, como anunciara o Sergas, malia ser a porta de entrada ao sistema de saúde. "Se os casos comezan a dispararse a falta de persoal pode ser un problema", alertan, xa que durante o verán, con permisos e vacacións, a sobrecarga de traballo aumenta.


Summary: A Organização das Nações Unidas para a Educação e Cultura (Unesco) anunciou que estuda os manuscritos originais de Che, que poderão ser incluídos no Registro Memória do Mundo.

Após lutar pela libertação da América Latina e também em países africanos, Che se converteu em símbolo da luta contra as injustiças sociais em todo o mundo. Os manuscritos originais escritos pelo jovem Che estão entre os candidatos à inscrição na Memória do Mundo, registo que o Comitê Consultivo do programa da Unesco vai estudar na próxima semana, conforme comunicado da organização. Memória do mundo A memória do mundo é um programa internacional, cujo Comitê Consultivo se reunirá entre 18 e 21 de junho em Gwangju (Coreia do Sul), para estudar os 84 pedidos de registo apresentados por 54 países e uma organização internacional. Esses aplicativos incluem a coleção de manuscritos originais de Ernesto Che Guevara, os arquivos da Universidade de Toronto relativos à descoberta da insulina (Canadá) e a coleção de manuscritos do Alcorão, da biblioteca nacional do Egito. Criado em 1997, a Memória do Mundo visa proteger o patrimônio documental da humanidade. Atualmente 245 bens, que vão desde os discos originais da música de Carlos Gardel até listas de ouro dos exames imperiais da dinastia Qing Dynasty são protegidos pelo organismo. Ernesto Che Guevara, se estivesse vivo, completaria 85 anos no dia 14. Nascido em Rosário, na Argentina, lutou em Cuba e morreu na Bolívia. Em sua homenagem, Argentina e Cuba realizaram sexta-feira uma série de atividades.


Summary: Conta Marina Tavares Dias, no seu livro Lisboa desaparecida, que nos começos do século dezanove, e aínda já bem entrado o mil e oito centos, Portugal acolhia da ordem de oitenta mil galegos, boa parte a trabalharem em Lisboa, uns como aguadeiros ou pedreiros e os outros, muitos outros, a abrirem cantinas para comer e beber ginjinha ou a trazerem recados e papelzinhos amorosos.

O conhecimento da cidade e, possivelmente a discrição (qualidade de discreto) bem paga, fizeram deles, dos galegos, elemento imprescindível para entregar encomendas ou bilhetes amorosos. Tanta foi a participação nestes assuntos do coração que precisavam esconderem-se das iras paternas, ou de maridos desconfiantes e receosos, que se fez popular o dito de que "um amor sem galego era um amor sem pés". Do Rossio à Arcada, na Baixa ou no Chiado, por toda a parte estavam os galegos. Alí, no Chiado, mesmo havia un largo conhecido por "Ilha dos Galegos". Hoje o Chiado já não tem ilha nem tem galegos mas se de Lisboa seguirmos a rota de Vasco da Gama até Maputo e retrocedermos, assim sem mais, aos anos cinquenta do século XX, acharíamos uma pequena praça, ponto de reunião da estudantada, de idosos reformados e ponto de passagem de quem ia para a praia da Polana tal como nos conta Virgínia Cabral em Memórias Ultramarinas. Em Maputo, com a desaparição dos eléctricos também desapareceu a Ilha dos Galegos, na confluência da Av. Julius Nyerere e a Av. 24 de Julho. Mas alguma outra coisa há de haver que lembre o passado, ou o presente, pois os galegos continuamos na Galiza e, de seguir tanta borrasca a entrar pelas rias, a Galiza vai virar em ilha, a ilha das galegas e dos galegos.


Summary: Touradas fóra de Pontevedra decidiu non facela pola situación derivada da pandemia e a cancelación da feira taurina.

A directiva de Touradas fóra de Pontevedra acordou por unanimidade non realizar este ano a tradicional manifestación antitouradas que tiña lugar en Pontevedra desde 2007. Na decisión, informa a plataforma nun comunicado, pesaron dous factores. O primeiro, "a situación de pandemia que estamos a vivir desde o pasado mes de marzo. A nosa plataforma entende que non sería responsábel nin serio convocar acentos de persoas nas rúas de Pontevedra, alén de non poder garantir a súa seguridade sanitaria". En segundo lugar, "a cancelación da feira taurina tamén tivo moito peso nesta decisión final. Aínda que ao longo destes anos demostramos que o noso proxecto vai alén dunha data e sempre tentamos realizar actividades os 365 días así como implicarse noutros proxectos (como por exemplo os circos con animais), é obvio que a non celebración da feira taurina ía influír na capacidade de mobilización para unha posible manifestación". A Plataforma indica que seguirá a traballar pola "fin das touradas en Pontevedra" e "na concienciación da cidadanía; Seguiremos reclamando tamén, a fin do convenio así como a modificación da Lei de Benestar Animal (Xunta de Galiza) que fai das touradas unha excepción no maltrato animal".


O pasado 27 de decembro o pleno do concello de Vigo aprobou por unanimidade unha moción presentada polo BNG apoiando a solicitude de indulto para David Reboredo, un cidadán vigués, ex-toxicómano rehabilitado, ingresado na prisión d'A Lama por dous delitos de intercambio dunha papelina cometidos en 2006 e 2009, durante o proceso de deshabituación. É un claro exemplo de esforzo e superación persoal, aproveitando os escasos recursos que se lle ofreceron desde as administracións e coa forza do amor das persoas que o acompañan na vida Agora David é un home completamente integrado que ademais axuda a persoas que están no mesmo pozo no que el habitou durante 20 anos e que coida da súa familia, especialmente do seu pai Edmundo, que se converteu na súa voz fóra de prisión. É un claro exemplo de esforzo e superación persoal, aproveitando os escasos recursos que se lle ofreceron desde as administracións e coa forza do amor das persoas que o acompañan na vida, tamén nestes duros momentos, e agora fai pública a súa loita converténdose nun referente positivo e devolvendo á sociedade o que el recibiu multiplicado pola súa xenerosidade. Esta sentenza, que chega tarde, parte en dous a súa vida. Primeiro foi a droga, agora a inxustiza. Na moción aprobada por unanimidade recóllense dous puntos, o primeiro apoia a demanda de indulto, o segundo insta ao concello a solicitalo de novo no caso de que este sexa denegado. Dous motivos nos levaron a incluír este punto. O primeiro é que é a segunda vez que o ministerio de xustiza recibe unha solicitude de indulto para David, xa o pedira o seu pai e lle foi denegada. O segundo é que a política de indultos aplicada polo actual goberno fai sospeitar que unha demanda que nos parece xusta á maioría da cidadanía pode non entrar dentro dos criterios que o señor Ruíz Gallardón manexa para a súa "graciosa" concesión de indultos. Porque é unha decisión política, fondamente ideolóxica. De feito, o Partido Popular de Vigo, durante o debate no pleno, pediunos ao BNG que retiráramos este segundo punto, que finalmente mantívose, "para non politizar a cuestión" e porque "Vigo apoia a David" pero non é bo facelo "abandeirado doutras causas". Pregúntome eu cales son as causas que abandeira o ministro de xustiza vendo os indultos que concede: catro mossos d'esquadra condeados por torturas, un alcalde e varios concelleiros por prevaricación urbanística, un alto cargo da Generalitat e un empresario por prevaricación e malversación de fondos, os militares que falsearon a identidade dos falecidos do Yak 42, tres vendedores de permisos falsos a inmigrantes, o cabecilla dunha rede de fraude do IVE.... e o máis rechamante son os sete indultos que xa leva asinados este ano por delictos contra a seguridade vial. Pregúntome eu cales son as causas que abandeira o ministro de xustiza vendo os indultos que concede O ministro do interior dixo que non é política deste goberno indultar a condeados por delictos contra a seguridade vial, menos mal, se chega a selo! Xa dixera Aznar en 2007 que non lle gustaba que lle dixeran que non podía ir a máis de tanta velocidade ou que non podía beberse unha copa de viño, que cando vía a campaña da DXT co slogan "Non podemos conducir por ti" pensaba "E quen che dixo a ti que quero que conduzas por min", e en 2013 parece que o PP segue conducíndose da mesma maneira, saltándose as normas cando lles interesa e a toda velocidade para chegar a tempo de atender a suxestión feita por Esperanza Aguirre e indultar, a el si, a Ángel Carromero que non ha de precisar miles de sinaturas de apoio para conseguilo. Parece que o PP segue conducíndose da mesma maneira, saltándose as normas cando lles interesa É obvio que cómpre cuestionarse unha figura que nada ten que ver cun sistema democrático baseado na separación de poderes pero espero que se faga xustiza con David e poida recuperar a súa vida.


Summary: O que máis desacougo xera é a normalidade coa que millóns de españois ollan o feito probado de que ducias de millóns de euros destinados a tarefas de protección cidadá (policía, información e contrainformación…) sexan malbaratados no prexuizo de opcións lexítimas e democráticas

Seica dixo Felipe González, noutrora líder disque socialista, que ao Estado cómpre defendelo tamén nos sumidoiros. Dende logo algúns dos seus máis achegados colaboradores (desculparán que non vaia máis aló mentres non haxa probas) aprendéronlles ben a lección. Lembren o GAL.Institucionalizouse entón un sistema corrupto baseado na Lei de Segredos Oficiais e nos fondos reservados que podían quizais ter un sentido fronte a unha ameaza exterior ou ao magmático terrorismo islamita. Para sermos máis precisos, cristalizou baixo unha formal e nunca exercida supervisión parlamentaria o sistema do primeiro ministro de facto franquista, Carrero Blanco.Pasou a crise do GAL con penas moi curtas de cárcere para os principais delincuentes confesos, Barrionuevo e Vera. Bastantes anos despois, un Goberno alicerzado tamén noutra maioría absoluta da outra ponla do bipartidismo dinástico, o PP, xerou unha equipa policial coas súas antenas mediáticas para desprestixiar os principais líderes entón do soberanismo catalán (2014-2015) xusto canda a convocatoria da consulta cidadá que o Presidente Artur Màs convocara para o 9-N de 2014. Pretextaron en falso de delictos de corrupción (nunca acusados formalmente) ao entón President e ao alcalde de Barcelona Xavier Trías. Boa parte da derrota electoral deste a prol da alcaldesa Ada Colau en maio de 2015 explícase nesta reacción policial dos sumidoiros do Estado. Lembran aquela conversa dos entón ministro do Interior co comisionado anticorrupción do Parlament conspirando contra a sanidade e o benestar cataláns porque logo despois "la Fiscalía te lo afina"?Pablo Iglesias descobriu como xogan os sumidoiros do Estado e seica arrepíntese agora de liquidar o potencial de transformación que tiña o movemento 15-M para consolidar un proxecto personalista, piramidal e españolista no canto de facer conectar o progresismo español coas forzas soberanistas e territoriais do Estado. O certo é que cando espiaron e desprestixiaron outros calou coma un peto.Nunha democracia cómpre loitar xudicial e policialmente contra os seus inimigos, que son só os que queren violentamente acabar coas liberdades. Mais espiar e desprestixiar partidos legais (quer Podemos, quer os partidos soberanistas cataláns, hoxe ou mañá os galegos ou vascos) racha as regras do xogo democráticas e desprestixia o propio Estado. Porén, o que máis desacougo xera é a normalidade coa que millóns de españois ollan o feito probado de que ducias de millóns de euros destinados a tarefas de protección cidadá (policía, información e contrainformación…) sexan malbaratados no prexuizo de opcións lexítimas e democráticas para favorecer ás forzas seareiras do Deep State. Ás forzas seareiras da Coroa que cuestionan as forzas políticas espíadas.