Summary: A Fundación Seoane acolleu hai unhas semanas, no marco da mostra Drácula, un monstro sen reflexo un encontro draculiano que afondou na importancia do mito vampírico cando fan cen anos da publicación da novela de Bram Stoker

Baixo o inexorábel paso do tempo cúmprese un século da morte do escritor irlandés Bram Stoker. A presenza do Conde extendeuse de forma perceptiva no Encontro Draculiano celebrado hai unhas semanas na Fundación Luis Seoane da Coruña. A UIMP exerceu de anfitrión en dous intensos días cunha profunda análise da vampírica novela universal. Jesús Egido Salazar e Eduardo Riestra –Director e Secretario do Encontro- xunto a Xosé Luis Barreiro Rivas –Director da UIMP de Galicia- inauguraron "este atípico curso académico do tema vampírico" da creación literaria do mito moderno. Asemade, a Fundación acolle a Mostra Drácula, un monstro sen reflexo que conta cunha amálgama de obra gráfica extensiva nas distintas representacións artísticas do non morto de Transilvania. O mito literario do vampiro O amor do sangue no imaxinario colectivo esperta xa fascinación nas culturas primitivas –como os aztecas-. Reinterpretando os oníricos fundamentos psicoanalíticos de Freud, "o vampirismo equivalería a unha especie de drogadicción, coma un bico anestésico –apunta Luis Alberto de Cuenca. Escritor e Académico da Historia-". A fonte da eterna xuventude da condesa Erzsébet Bathory e as súas sanguentas orxías. Os xogos impíos sobre as tumbas e os cadaleitos sospeitosos da maldición vampírica. A parafernalia ritual de "estacas de fresno, queimar o defunto e/ou decapítalo e esparcir as cinzas –sinala Luis Alberto-" foi o remedio universal contra o vampiro e asentaron as bases da mitoloxía folclórica europea. A asimilación e identificación simbólica de Drácula "tivo unha similitude coa industria chupasangue na clase obreira" e tamén de "certo proxenitismo, xa que actúa e transmite a inmortalidade" afirma Alberto de Cuenca. Dende os inicios da literatura vampírica –a mediados do século XVIII-, o monxe benedictino Dom Augustin Calmet publica en París Tratado sobre los vampiros. Un manual de vampiroloxía que pretendía pechar definitivamente a controvertida cuestión do vampirismo. Mentras o romanticismo negro apodérase das artes gráficas, John William Polidori introduce o vampiro na literatura en prosa con Vampyre. A novela Carmilla de Le Fanu introduce novos elementos narrativos –explotando a dimensión sexual do romanticismo lésbico- , encarnando o Maligno unha muller vampiro que transgride a moral victoriana. As cartas eruditas, opúsculos e disertacións do ourensán benidictino Benito Feijoó sobre as supersticións vampíricas. O vampiro no cinema O despertar do vampiro no celuloide "transmite anhelos do seu tempo e contén un componente sexual, incluíndo un complexo de castración xa que só penetra coa súa boca cos colmillos fálicos, apunta José Luis Castro de Paz, Doutor en Historia do Cine-". As orixes dos filmes de vampiros como Nosferatu de Murnau -1922-, a ritmo do expresionismo alemán; a perspectiva de Drácula -1931- de Tod Browning que "transforma para sempre a iconografía do vampiro, apunta Castro de Paz-"; os filmes Horror of Drácula -1958- e Drácula, príncipe de las tinieblas -1966- de Terence Fisher aportan "elegancia formal cun detallismo extremo". Xogos de cámara, erotismo e cambio de pasaxes do guión, cun Christopher Lee elegante, áxil e sedutor; as novas artes da linguaxe visual do Drácula -1979- interpretado por John Badham aportaría "a transformación fílmica do que viría despois, anunciando o rexurdir romántico que chora pola súa amada, converténdose nun novo Tristán"; a reformulación da novela no filme Drácula -1992- de Coppola "a historia do encontro co seu amor, un vampiro con gafas que deslumbra co seu abigarramento detendo o tempo". A mín mordeume un vampiro Nesta paisaxe transilvana, a reproducción do realismo en fotogramas da imaxe cinematográfica, co retrato detallado da actriz e escritora Emma Cohen, que rememorou cunha vivaz profundidade de campo a atmósfera descriptiva das secuencias onde participou. As ordes de Jesús Franco "eu formei parte das criaturas prohibidas. Os 22 anos mordeume Cristopher Lee, recorda Emma Cohen-" en El Conde Drácula -1970- xunto a Soledad Miranda e Lina Romay. Neste caos organizado, Pere Portabella fai unha rodaxe paralela coa polémica obra Cuadecuc, vampir, "unha película clave de transición dos novos cines franquistas" interpretada tamén por Emma Cohen. Na envoltura física das imaxes animadas, Emma Cohen fai de vampiresa en El espanto surge de la tumba -1972- "ópera prima de Carlos Aured e rodada en catro semanas"; El extraño amor de los vampiros -1975- filme de León Klimovsky e La cruz del diablo -1975- onde "éramos vampiras fílmicas para mostrar a nosa dianteira". Nesta covampiración celuloica, fundamental o método Stanislavski e "a libreta Draculina, para entrar no mundol vampiresco". Neste contacto material xurde a proxección e transformación da composición do vampiro a través de Vlad Tepes, Isabel Báthory, Carmilla e o poema As flores do mal de Charles Baudelaire que serviron para facer de vampiresa. Drácula, historia dunha novela Mutatis mutandis, El no muerto. Óscar Palmer –Escritor, tradutor e autor da edición comentada de Drácula- desmitificou que Vlad Tepes fose a fonte de inspiración de Bram Stoker, "xa que tomaba notas, cunha organización complicada, mes por mes e día por día, anotando toda a esquematización da novela". Nos seus minuciosos manuscritos do representante do actor Henry Irving nunca se atopou referencia o Príncipe de Valaquia, "Stoker non era o Stephen King da época, Drácula é unha novela sumamente romántica, propia da época victoriana que ofrece moitas reinterpretacións por un conflito interno que pódese ir adaptando –cine, novelas, cómics-. Reinventándose con antropoloxías ideolóxicas. Unha novela multidocumental e complexa de estudo constante, sinala Palmer-" O vampiro e o terror na literatura española Neste mar de letras ibéricas con escarpados acantilados editoriais de "profundo poso realista e connotacións costumbristas. Xirando sobre a sociedade e realidade; reflexa o medo e temor na tradición literaria española, opina Jesús Palacios –Escritor e crítico de cine-". O vampirismo nas letras de xénero fantaterrorífico cañí ten unha conexión coa realidade. Tanto que "é moi bruta". Emilia Pardo Bazán cos seus contos de sátira e crítica social, Castelao coa estructura estereotipada do Vampiro/Cacique desangrando o pobo, toda "unha metáfora marxista", Wenceslao F. Flórez e os seus contos de "terror materialista" e Rubén Darío, entre outros, figuran na lista de Palacios coma precursores na literatura vampírica. Nos anos sesenta, en plena explosión da novela fantástica, popular, folletinesca e de serie B "aparecen as primeiras edicións de Drácula". Neste sendeiro de lecturas errantes, Jesús Palacios destaca libros como Las historias naturales de Joan Perucho, Yo fui guía en el infierno de Fernando Arias e Las noches lúgubres de Alfonso Sastre "negrorrealismo pegado á realidade e costumbrismo social". Actualmente afirma Palacios que publícase moito "pasando da sequía ó abuso e caendo no tópico, sin sinais de identidade. Existe a literatura de vampiros pero moi pegada á realidade, esto fai que sexa única e diferente, abogaría por unha base da tradición hispana do xénero. É feo, pero é noso". A muller vampira O mito, a tradición e a lenda. Os paralelismos simbolóxicos que representan Lilith, un mosquito, morcegos, Vlad II Tepes Drakulea ou a Condesa Bathory. A chegada do romanticismo esotérico "con Hoffmann iniciando unha nova forma de narrativa, sinala Alicia Mariño, -profesora de Filoloxía e Crítica literaria da UNED- con seres necrófagos na novela curta Vampirismo; protagonizada por la vampiresa Aurelí". Outras féminas chupasangues aparecen en Deja dormir a los muertos, El esqueleto del Conde, La amante del vampiro, El vampiro, La dama pálida, La vampira de Poe "onde relata os estados internos e psicolóxicos, con angustia e suspenso", La muerte enamorada de Teófilo Gautier "reflexo da búsqueda do amor absoluto no más alá". Alicia Mariño califica Carmilla "coma unha obra mestra de vampirismo feminino de temática lésbica e que tivo unha gran influencia en Stoker". Na actualidade hai unha estraña desorientación vampírica adaptando o vampirismo a distintas versións para literatural xuvenil –Crepúsculo-, nenos, relatos e pornográficos. Un mundo indefinidamente aberto a novos mercados, transportando e metamorfoseándose o mito a novas xeracións e facéndose cada día máis inmortal. O vampiro no cómic As escenas análogas do vampiro na novena arte esperta según Javier Alcázar Guijo –Escritor e teórico da historieta- en 1952 "coa historieta Dracula! publicada no nº 12 do comic de terror Eerie". As distintas adaptacións draculianas en qadriños pasan pola banda deseñada de Filipinas co Drácula de Pendulum Press -1973- e/ou Brasil co serial Drácula. A sombra da noite –Nova Sampa, 1985-. Reinventando e reproducindo a continuidade do personaxe ata límites insospeitados. A equilibrada transformación do vampiro baixo os lapis de Gene Colan na serie La Tumba de Drácula –quizáis a obra cumbre do Conde de Transilvania-, a distinta visceralidade en distintos contrastes de forma perturbadora, desaxustada, transtornada, bizarra ou moderna en constantes aclimatizacións editorias. A contemplación agrietada na península ibérica, crea unha inconscente dixestión co apócrifo tebeo La Vuelta del Vampiro "Drácula" de López Rubio -1944- saíndo da tumba coa benevolencia da Editorial Rialto e a colección Diamante Negro; El Vampiro Draculín na revista infantil Chispa -1948- ou En la Mansión de Drácula nunha aventura de Roberto Alcázar y Pedrín -1973-. Proxección Drácula -1931- A inmortalidade do mito –suxeito e obxeto- na xeneralizada diagnose do Conde, xurdiu en imaxe coa proxección do filme Drácula -1931- da Universal Pictures en versión española de George Melford, con Carlos Villarías e Lupita Tovar. A imaxinaria realidade da lectura dramatizada polo actor Emilio Gutiérrez Caba –protagonista da obra teatral Drácula, dirixida por Eduardo Bazzo e Jorge de Juan- encadenou a representación de esceas parlantes na permanecia do Conde Drácula.


Summary: Denúnciao Comisións Obreiras, que fala de "desmantelamento"

A Consellaría do Medio Rural cesa este mes case 55 % do Servizo Público de Defensa contra Incendios Forestais (SPDCIF), denuncia CCOO. Con data do 12 de novembro, o departamento autonómico deixou sen traballo 436 traballadores e traballadoras, ás que se sumarán outros 626 a partir do día 30. Trátase dos integrantes do SPDCIF con contratos fixos-descontinuos de tres e nove meses, respectivamente. O sindicato alerta deste «desmantelamento» do dispositivo, que se incrementaría a 65 % se se contase a parte do operativo que depende da empresa pública SEAGA. "Ao tempo que persoal do servizo público vai ao paro, continúan a prestar servizo empresas privadas, como é o caso da UTE Babcock-Natutecnia". Unha empresa no albo pola imputación do dicrector xeral Fernández Couto a raíz dunha adxudicación a esta firma dun contrato de emdios aéreos.


Summary: A escaseza de choivas destes meses devolveu á actualidade a pantasma da seca. As últimas choivas non fixeron que os encoros recuperasen os niveis perdidos e a previsión meteorolóxica non é boa. Álvaro Francisco Morote, experto da Universitat de València, estudou esta situación antes da pandemia e reitera que hai que actuar na concienciación mais tamén na creación de infraestruturas que fagan ser menos dependente do tempo atmosférico.

A Xunta da Galiza activou o pasado 7 de febreiro o nivel de prealerta de seca en 12 sistemas de explotación da Demarcación Hidrográfica Galiza-Costa e reuniu, tres días despois, por primeira vez este ano a Oficina da Seca. Desta xuntanza, na que participaron varios departamentos do Goberno galego, saíu a conclusión de que a solución ao problema da falta de auga viría da man das precipitacións. Porén, as choivas que caeron estes días pasados non foron quen de compensar un outono e un inverno moi secos. O investigador do Departamento de Didáctica das Ciencias Experimentais e Sociais da Universitat de València Álvaro Francisco Morote Seguido realizou entre os anos 2016 e 2018 un estudo no que analizou os efectos das secas, a súa mitigación e a vulnerabilidade fronte a este risco na Demarcación Hidrográfica de Galiza-Costa. O traballo, presentado a mediados de 2019, recollía a situación de seca de 2017, unha das peores, segundo este profesor, "dos últimos cen anos". En conversa con Nós Diario, non descarta que se repita esa circunstancia ou mesmo que empeore, converténdose "nunha situación estrutural". "Non polo feito de estar nun clima atlántico significa que non haxa secas, sempre houbo e os datos están aí", lembra Morote, "a cuestión está en que non é un territorio adaptado na actualidade á seca", engade. Falta de concienciación e infraestruturas Na súa análise, alerta da percepción errónea que existe de que "sempre haberá auga, cando non é certo". Por este motivo apunta á importancia das campañas de sensibilización "que cambien a visión da poboación e impliquen as Administracións". Tamén bota en falta a preparación de infraestruturas para os casos de seca. "Que alternativa hai cando secan os encoros?", pregúntase este investigador. Para Morote "a Galiza non está adaptada aos efectos do cambio climático". Outras zonas do Estado español con peores índices de precipitacións levan anos adaptándose á falta de choivas. "Implica apostar por outros recursos hídricos complementarios", como é o caso "das augas urbanas que se depuran e volven ao ciclo para o seu uso en xardíns ou mesmo para o rego agrícola". Entende que "é polémico" mais "debería comezar a pensarse en sistemas alternativos como poderían ser as plantas desalinizadoras". Para Morote, "a Galiza non debería depender da auga da choiva". Di que non é unha decisión doada, ao seren unhas instalacións "custosas e que se empregarían cada certo tempo, cando hai necesidade". Outra das eivas que detectou este profesor é que "os encoros para abastecemento de auga á poboación son moi pequenos". Pon como exemplo o de Eiras, que realiza o subministro a toda a área metropolitana de Vigo e "so ten unha capacidade de 22 hectómetros cúbicos". Control do gasto e a eficiencia Na Galiza non está implementado un sistema de contadores de telelectura da auga co cal poder constatar o nivel de gasto de auga por vivenda e detectar calquera caso de perda. A maiores, Morote indica que hai que controlar "a eficiencia da rede de abastecemento". Este tema apuntouno no seu momento a Nós Diario o fundador da asociación de comunidades de augas Coxepo Rafael Carrera, que se queixaba do baixo control do servizo que dan as empresas privadas aos concellos. "De cada 100 litros que se distribúen polas canalizacións chegan ao domicilio menos de 80", segundo Morote. Os datos, para este profesor, poderían ser peores e estar "en realidade nun 50% ou 60% de eficacia". A razón destas perdas viría da "falta de actualización das tubaxes que son antigas".


Summary: O treinador do Manchester, na Galiza para defrontar o Celta esta noite nas meias-finais da Europa League, declara que os seus compatriotas quando estão no nosso país não estão muito certos de estarem "em Espanha".

Volta Jose Mourinho como treinador a Galiza para defrontar a equipa galega em competições europeias. Fê-lo em 2004 como treinador do Porto, a frustrar o sonho do Dépor em Champions League ao derrotar os corunheses em Riazor (0-1). Os portugueses conquistariam ese ano o título europeu. Volta agora o auto-qualificado como 'The special one' e fá-lo à fronte do Manchester para defrontar o Celta nas meias finais de Europa League. O controvertido treinador já está em Vigo e lá já realizou um depoimento que não passou desapercebido. "Os portugueses na Galiza não sabem bem onde estão, se estão em casa ou se estão em Espanha", disse e a seguir acrescentou: "Vou poder desfrutar com o jantar, comer coisas que gostamos", afundando na conhecida boa mesa galega. Já no plano desportivo, Mourinho afirmou que "custou muito chegar aqui, ao Celta também, para chegar aqui tivemos uma Premier League mais difícil do que é e por isso vamos com tudo, sabemos que é difícil, mas o Celta também sabe que não é fácil para eles". O de Setúbal também disse que "se fosse para desfrutar, o Celta não tinha perdido 3-0 com o Ath. Bilbao, nem jogado com a segunda equipa. Creio que não estão para desfrutar, estão para ganhar. Desde que se qualificaram para a meia-final que perderam três jogos da Liga e jogaram com a segunda equipa. No último jogo que jogaram foi em Sevilha há oito dias, não estão para desfrutar, estão para ganhar, tal como nós". Ilusão e afouteza O celtismo vive com uma alta ilusão o encontro desta quinta feira contra o Manchester e onde a palavra "afouteza" (santo e senha do hino do Celta) figura já como a marca com a que os celestes irão defrontar esta eliminatória.


Summary: No 2015 os populares perderon localidades como Ames, Vilagarcía, Cangas, Cambre, Ponteareas, O Porriño, Moaña, Nigrán ou Sada. Con máis competencia no campo da dereita, o PP busca reaxir na Galicia vilega ante unha esquerda igualmente fragmentada que tentará consolidar e afianzar as súas prazas

O que pase nas eleccións municipais pode marcar o futuro inmediato da política galega. Por suposto, o que suceda nas sete cidades (das que o PP tan só goberna en Ourense), pero tamén nun amplo conxunto de vilas e grandes concellos que ou ben rodean as sete urbes ou constitúen importantes cabezas de comarca.No 2015 o PP só retivo 1 das 7 cidades galegas e dos seguintes 20 concellos máis poboados só foi quen de chegar ao Goberno en Arteixo, Redondela, Ribeira, Marín, A Estrada e BoiroAs sete cidades galegas suman case 1 millón de habitantes (un 37% da poboación total de Galicia), pero os 15 concellos entre 20.000 e 50.000 habitantes achegan outras 432.000 persoas, conformando a metade da poboación do país. De igual xeito, os 34 concellos entre 10.000 e 20.000 suman case outro medio millón. Nestes pouco máis de medio cento de localidade xógase o futuro político de Galicia.Nas eleccións municipais de 2015 o PP só retivo 1 das 7 cidades galegas e dos seguintes 20 concellos máis poboados só foi quen de chegar ao Goberno en Arteixo, Redondela, Ribeira, Marín, A Estrada e Boiro, perdendo prazas tan importantes como Ames, Vilagarcía, Cangas, Cambre, Ponteareas, Lalín, O Porriño, Moaña, Nigrán ou Sada. De seguro que un dos grandes obxectivos do Partido Popular o 26M será recuperar o terreo perdido na Galicia urbana, algo que ademais semella imprescindible para reconquistar as deputacións da Coruña, Lugo e Pontevedra.Porén, nesta ocasión a dereita terá que dar esa batalla nun escenario de fragmentación do seu campo político, coa irrupción de Ciudadanos, que presenta lista en case todas as vilas e concellos máis poboados e coa incógnita de VOX, que só compite en seis localidades, ademais das sete cidades. Unha fragmentación, por outra banda, moi semellante á que presenta a esquerda e o nacionalismo, aínda que neste caso o escenario é máis coñecido.Os feudos do PPNo 2015 o PP perdeu o Goberno de vilas tan importantes como Ames, Vilagarcía de Arousa, Cangas do Morrazo, Cambre, Ponteareas, O Porriño, Lalín, Moaña, Nigrán ou SadaNo ano 2015 o PP perdeu o Goberno de vilas tan importantes como Ames, Vilagarcía de Arousa, Cangas do Morrazo, Cambre, Ponteareas, O Porriño, Lalín, Moaña, Nigrán ou Sada. E entre as localidades de máis de 15.000 habitantes só conservou Arteixo, Redondela, Ribeira, Marín, A Estrada, Boiro ou Mos. Ademais, en varios destes lugares fíxoo de forma moi axusta, acadando a maioría absoluta por un só concelleiro, gobernando en minoría ou chegando a acordos con grupos independentes.As eleccións municipais do 26M serán moi diferentes ás xerais do 28A, pero a proximidade destes comicios obriga a observar con detemento os seus resultados. O PP caeu 15 puntos en Arteixo, ficando por debaixo do 20%, 11 puntos en Redondela obtendo o 21,6%, e case 18 puntos en Ribeira superando o PSdeG por menos dun 3% dos votos. En xeral, o PP perdeu máis de 10 puntos en todas as grandes vilas e vilas medias do país.Unha parte deses votos perdidos foron parar ás dúas formacións que compiten co PP no campo da dereita e da ultradereita, Ciudadanos e VOX. Neste grupo de vilas VOX moveuse entre o 5 e o 6 por cento, superando o 7% en Oleiros. Con todo, cómpre salientar que nas localidades de máis de 10.000 habitantes, o partido de Santiago Abascal só foi quen de presentar lista en Sada, Vilagarcía, Baiona, Verín e O Porriño, ademais de nas sete cidades.Ciudadanos presenta listas en 69 concellos galegos, entre eles todas as principais vilasMáis importante será a competencia de Ciudadanos, que presenta listas en 69 concellos galegos, entre eles todas as principais vilas. Nelas a formación laranxa moveuse nas eleccións xerais por riba do 10% en case todos os casos, superando o 15% en Oleiros, Sada, Ames e Culleredo e achegándose a esa porcentaxe en Nigrán, Arteixo, Cambre ou Poio.As grandes vilas gobernadas polo PSdeGO 28A o PSdeG foi a forza máis votada na maior parte das grandes vilas, mesmo nalgunhas gobernadas pola dereita, como Mos, Tui, Boiro, Redondela ou ArteixoO ciclo electoral iniciado en 2014 supuxo unha forte caída para PSOE (recuperada nas eleccións xerais do 28A), pero nas municipais do 2015 foi quen de reter as alcaldías de Lugo e Vigo e tamén importantes vilas como Culleredo ou Viveiro e conquistando outras como Vilagarcía, Ames, Monforte, O Porriño ou Nigrán. Un bo resultado que tentará consolidar e mellorar aproveitando a súa tendencia alcista. Nos comicios do 28A foi a forza máis votada na maior parte das grandes vilas, mesmo nalgunhas gobernadas pola dereita, como Mos, Tui, Boiro, Redondela ou Arteixo. As prazas do BNGAínda que os resultados do BNG nas cidades foron moi malos, nas grandes e pequenas vilas a formación nacionalista resistiu moito mellor, mantivo alcaldías como Carballo, Poio, Bueu, Ribadeo e Tomiño e gañou ou recuperou outras como Ponteareas ou Moaña, perdendo apenas Monforte. Ao igual que o PSdeG-PSOE, os seus retos nestes comicios son consolidar os avances acadados e conquistar novas prazas, aproveitando a súa tendencia alcista iniciada o 28A. Mareas e outros gruposAs do 2015 foron as eleccións da irrupción das mareas cidadás, que obtiveron cifras notables nas cidades e algo máis modestos nas vilas. Aínda así, fixéronse por exemplo coa Alcaldía de Sada, recuperaron o goberno de Cangas para a esquerda ou afianzaron o dominio en Teo. Noutros lugares, os resultados foron moi cativos, moitas veces pola fragmentación en dúas ou máis candidaturas rupturistas. Unha fragmentación que se mantén nesta ocasión en moitos lugares: Vilagarcía en Común / Marea da Vila (Vilagarcía), Ames Novo / Contigo Podemos (Ames), ACE / Avante / Cangas Decide (Cangas).Hai outro grupo de concellos nos que o Goberno municipal está en mans de formacións máis minoritarias, pero que asentaron o seu dominio nesas localidades. Nalgúns casos, dende hai moitos anos, como a Alternativa dos Veciños en Oleiros ou Terra Galega en Narón, que levan no poder nestes dous concellos dende os anos 80 (no caso de Narón con distintas fórmulas). Máis recente foi o triunfo de Rafael Cuíña e Compromiso por Galicia en Lalín, que puxeron fin en 2015 a 36 anos de goberno de AP/PP. A súa vitoria foi moi axustada (o PP quedou a un concelleiro da maioría absoluta) e este 26M buscará consolidala.


Cada día en cada telexornal, en cada diario ou plataforma de novas, fica máis claro a perda de valores como sociedade e mesmo como persoas. As novas das distintas manadas, do Chicle, dos abusos e da violencia machista sitúa ás claras que a nosa forma de convivir está quebrada. Que non se pode entender unha sociedade normal con este tipo de actuacións, está claro que se esta a fallar dende os poderes públicos e xurídicos. Onde nos sitúa como persoas permitir o que está a acontecer no relativo á violencia machista?Ten moito de preocupante tamén o enfoque que algúns medios de comunicación dan a esta problemática, hoxe a calquera hora en calquera tipo de programa podemos ver o tratamento frívolo e sensacionalista de estas situacións. Excedendo o límite do dereito á información, onde calquera famoso de quenda é quen de opinar e xa vemos como opinan os toureiros, por exemplo. Este enfoque contribúe a normalizar o que non é normal e causa un efecto devastador nos mozos e mozas que ben estes programas sen filtro algún. A función reguladora da administración non existe e neste senso de pouco ou nada valen as campañas de sensibilización, con soportes e sistemas anticuados, que se pretenden dende os gobernos. O 25 de novembro, na lembranza das irmáns Mirabal en representación de todas as vítimas, os políticos farán xestos e posicións, chamamentos e slogans pero na maioría dos casos pasando polo facilmente vendible e marketing sen afondar na realidade da cuestión e sen recoñecer que a administración está a fallar no control e mesmo na aplicacións dos valores dende a educación. Non lembran o 25 a tan respectada e defendida Constitución , que di que todos somos iguais, e non somos. Non somos mentres a sociedade non sexa igual a homes e mulleres, mentres os salarios non sexan iguais, mentres unha muller teña medo de ir soa á súa casa, mentres non se despidan ás mulleres por ser nais, mentres existan infrapersoas que usen a forza nas súas relacións, mentres existan manadas... Cando os asistimos a un discurso presidencial do máis patriarcal en Galicia, algo segue a fallar. Non é ese o camiño da igualdade Señor Feijoo, non é do representación diferida para vender paternalismo, as mulleres teñen que ter voz propia, de feito téñena. O que un Presidente ten que garantir é a igualdade de oportunidades, non máis senón as mesmas, mentres iso non pase estamos fracasando como sociedade.


Summary: A OLAF recompila información a partir dunha denuncia formulada polo BNG a través de Aralar. A unha das empresas contratadas para o plan 'Pousadas' atribúeselle o sobrecusto do estadio de Pasarón e a compañía que as xestionará é dun amigo persoal de Rajoy.

Dous anos despois de que a Oficina Europea de Loita Contra a Fraude (OLAF) comezase a investigar a Deputación de Ourense por "sospeitas fundadas de fraude e corrupción" no uso de fondos comunitarios nun proxecto turístico a ollada da Comisión Europea paira de novo sobre un ente provincial galego xestionado polo PP, desta volta en Pontevedra e, de novo, no ámbito do turismo. O comisario de Fiscalidade, Auditoría e Loita contra a Fraude, Algirdas Šemeta, vén de confirmarlle ao aínda eurodeputado de Aralar, Iñaki Irazabalbeitia, que está "avaliando" se hai motivos dabondo para indagar sobre a xestión de cartos comunitarios no plan "de turismo accesible" denominado Pousadas do Salnés. Recollendo unha iniciativa do BNG -Irazabalbeitia ocupou no derradeiro treito da lexislatura o escano no que antes estivo Ana Miranda- o parlamentario pregúntalle a Šemeta se está aberto un "procedemento de investigación" contra a Deputación pontevedresa xa que este proxecto, que recibiu unha inxección ecómica do Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (FEDER), "favoreceu promotores e familiares do PP, o partido do Goberno da Xunta de Galicia, e foi denunciado publicamente polo mal uso de fondos comunitarios". A OLAF, responde o comisario, "está avaliando agora a información relativa ao asunto", nunha fase que "inclúe a axeitada recompilación de informacións da autoridades" correspondentes, "coas que se manteñen contactos". "Favoreceu promotores e familiares do PP", di a denuncia O obxectivo deste "proceso de avaliación", explica Šemeta, é "comprobar se a información se inscribe no mandato da OLAF e se é dabondo para abrir unha investigación ou iniciar un caso de coordinación". "Sobre a base dos resultados" desta fase decidirase "se se debe incoar o procedemento de investigación formal. Polo momento, explica, non é posible "facer ningún outro comentario sobre este asunto" dada a "confidencialidade do proceso de investigación" e co obxectivo de "protexer os dereitos fundamentais das persoas que poidan estar implicadas". Un proxecto millonario A unha das empresas construtoras atribúeselle o sobrecusto do estadio de Pasarón Pousadas do Salnés é un proxecto no que, segundo datos da propia Deputación, están inxectados "máis de 10 millóns de euros, que están cofinanciados pola Unión Europea" e que prevé a posta en marcha de catro establecementos turísticos en Ribadumia, Armenteira, A Lanzada e Meaño cunhas "100 prazas hoteleiras accesibles" para persoas con discapacidade. As empresas construtoras encargadas de levalos adiante son Constructora San José (na Lanzada), Construcciones Abal (Ribadumia e Armenteira) e Oreco (Meaño). Construcciones Abal é unha contratista habitual da Deputación igual que tamén o é Oreco, compañía á que se lle atribúe o sobrecusto nas obras do estadio de Pasarón, que segundo o Concello de Pontevedra pasou de 7,2 millóns de euros a case 18. Segundo a oposición a Louzán, estas compañías teñen diversos vínculos co presidente provincial. O PSOE provincial destaca que a empresa que xestionará as Pousadas é dun amigo persoal de Rajoy A xestión das Pousadas foille adxudicada o pasado abril a través dun procedemento negociado á empresa Arlea Hotels, que terá esta encarga durante 12 anos. Arlea pertence ao grupo Hotusa, de cuxo máximo dirixente, Amancio López Seijas, a Deputación destaca que é "chantadino" e, "ademais, presidente de Exceltur, a maior organización de España de grandes empresas turísticas, o que supón unha grande vantaxe para posicionar no mercado as Pousadas do Salnés. Para o grupo provincial do PSOE o que destaca de López Seijas é que é amigo dende a infancia de Mariano Rajoy, con quen adoita compartir, por exemplo, actividades de verán en Sanxenxo ás que nalgunha ocasión se sumou o propio Louzán.


Summary: Unha segunda vaga de lagostas do deserto, aínda máis agresiva, invade o leste de África estes días. A praga súmase a outros dous desafíos que afronta a rexión, especialmente Etiopía, Quenia e Somalia: a COVID-19 e as inundacións. A FAO estima que a pobreza e a fame se incrementarán dramaticamente.

O retumbar dos cascos do cabalo negro da Apocalipse xa se escoita en todo o leste de África. As inundacións, a pandemia da COVID-19 e, nos últimos días, unha segunda vaga de lagostas do deserto de proporcións bíblicas anuncian e preparan a súa chegada. A fame cabalga de novo polo Corno de África. Miles de familias perderon os seus fogares como consecuencia das chuvias torrenciais das últimas horas en Quenia, que causaron ademais un cento de mortes, segundo informou a Cruz Vermella do país. Chuvias que foron extraordinariamente abundantes durante o último ano en toda a rexión. As destes días coinciden coa época da sementeira, no medio ademais das restricións polo coronavirus. As intensas inundacións levaron por diante as colleitas previas, provocando un incremento exponencial dos prezos dos alimentos. Desde Etiopía até Tanzania e desde Somalia até Sudán do Sur e a República Democrática do Congo, a auga caída deixou poboacións enteiras neste territorio ao límite da supervivencia. Pragas e crise ambiental Ao igual que as zoonoses como a COVID-19 son produto directo da explotación intensiva e destrución do ambiente, os organismos expertos relacionan co cambio climático este fenómeno de intensas chuvias torrenciais, que deixou o terreo fertilizado para a lagosta do deserto instalarse e reproducirse masivamente. Miles de millóns destes insectos devoran centos de miles de hectáreas de cultivos desde hai meses, principalmente nos países do Corno de África. A Organización da ONU para a Alimentación e a Agricultura, máis coñecida polas súas siglas en inglés, FAO, lanzou un primeiro sinal de alarma no pasado mes de xaneiro e un posterior a finais de febreiro. Agora, de novo, vólveo facer por terceira vez: a pobreza e a fame incrementaranse dramaticamente por causa dos insectos. Porque a acción necesaria para controlar a praga non se levou a cabo, cun mundo inmerso ademais en combater a outra praga, a do coronavirus. Porque nos últimos días unha segunda vaga, máis abundante e máis agresiva, está a acabar cos poucos cultivos que quedan. Porque se non se controlan axiña, alerta a ONU, os enxames poderían ser até 400 veces máis grandes en tan só un mes e afectar tamén as colleitas de metade de ano. Eiva operativa e económica Os enxames actuais xa son os máis grandes na rexión en décadas, 20 veces maiores que os anteriores, dos que proveñen. Segundo David Hughes, biólogo da Universidade Estatal de Pensilvania, experto da FAO neste asunto, as lagostas ameazan o subministración de comida para 23 millóns de persoas, converténdose na principal ameaza para a seguridade alimentaria de toda a rexión de África Oriental. Os Gobernos da zona están a traballar para conseguir traxes de protección, pesticidas e fumigadores suficientes, mais o seu labor está a ser aínda máis complicado nestes momentos debido a que a pandemia da COVID-19 tamén afectou a cadea de subministración. A dificultade para conter a praga medra cada día que pasa en paralelo ao aumento no número e tamaño dos enxames. Segundo os oficiais da FAO sobre o terreo, axiña está controlada unha colonia de lagostas nunha rexión, xa hai máis atacando noutras zonas. Ademais, é complicado controlalas á vez porque a maioría das veces están en diferentes fases de evolución. Todas estas, operacións que requiren moito persoal, limitado nos seus movementos ante as restricións polo coronavirus. A FAO cifra agora en 153 millóns de dólares (141 millóns de euros) o custo do operativo en toda a rexión. Unha cifra inicial, da que xa se recibiron dous terzos, que será necesario incrementar por culpa das inundacións e da escaseza de alimentos. Ademais, a situación pode levar a que os Gobernos dos países afectados se vexan na obriga de asumir máis débedas ─e os compromisos que estas carrexan─con organismos internacionais como o Fondo Monetario Internacional e o Banco Mundial. Tamén coa China, o maior investidor e acredor de todo o continente africano.


Summary: Case 400.000 persoas en poboacións da Coruña, Arteixo, Bergondo, Cambre, Culleredo, Oleiros e Sada -os sete concellos da área metropolitana da Coruña que desde hai tres semanas sofren restricións no consumo de auga, de momento limitadas aos usos públicos- agardan que a chuvia ou o bombeo desde o lago das Encrobas ao río Barcés sirvan como solución puntual para un problema, o da seca, que xa non é só cousa do sur do país.

As primeiras consecuencias da restrición no consumo na área da Coruña acordadas hai tres semanas na Mesa Metropolitana da Auga son que as rúas e beirarrúas están máis sucias, que non hai auga en fontes ornamentais e que se reduciron os regos nos parques e xardíns. Emalcsa, a empresa pública que xestiona o subministro para unha poboación dunhas 390.000 persoas repartida en sete concellos, e Augas de Galiza decidiron hai unha semana iniciar o bombeo de auga do lago das Encrobas, a antiga mina de lignitos de Meirama, ao encoro de Cecebre a través do río Barcés. Malia a chuvia dos últimos días, Cecebre está en torno a un terzo da súa capacidade, entrando augas do Barcés e do Mero nun volume de 700 litros por segundo, estima Emalcsa, mentres que a demanda retira das reservas uns 1.100 litros por segundo. A solución de aumentar o caudal do río Barcés con auga bombeada das Encrobas provocou certa inquedanza nos diferentes concellos. E o BNG, que xa en 2013 reclamara que as obras de canalización de 1,4 quilómetros entre o lago e o río previstas no plan de encerramento da mina debía asumilas Gas Natural Fenosa e non a Xunta de Galiza (as obras non se completaron), advirte agora que é preciso que se garanta a salubridade das augas que se tomen do lago. Desde Emalcsa remítense ás análises "que desde o ano 2008 leva facendo, a diario, o Grupo de Enxeñería da Auga da UDC". "Son máis de medio millón de probas", subliñan fontes da empresa. E sinalan que o lago ten máis de douscentos metros de fondo, mais que as mostras se toman en superficie, até oito e dez metros como máximo, porque esas son "as augas de máxima calidade, a mesma que a auga do Barcés". E advirten ademais que as augas de Cecebre están sometidas a un proceso posterior de depuración como última garantía. O que se pretende co bombeo (esa parte da infraestrutura xa está preparada) é compensar a diferenza entre o que entra en Cecebre e o que sae. "Non pretendemos encher o encoro", din en Emalcsa para despexar calquera sospeita de intentar favorecer outros intereses máis alá das necesidades de consumo da área metropolitana. En Cecebre, a empresa Minicentrales Eléctricas de Galicia conta con autorización para o aproveitamento das augas que desborden desde hai uns anos. En metade das urxencias que provoca a seca, estas semanas chegouse a poñer enriba da mesa a posibilidade de completar a canalización do lago ao río que deixou sen facer Fenosa. Desde o BNG, a concelleira de A Coruña, Avia Veira, sinala que un investimento dese calibre, máis de oito millóns de euros segundo as estimacións iniciais, "non pode ser tratada ás présas por unha empresa pública que non dispón dese diñeiro" e pide que se realicen estudos "serios" sobre as necesidades futuras da comarca. "Estamos pedindo o mesmo que pedíamos no 2013, porque o problema da seca está aquí para ficar. Así que haberá que pór en marcha políticas de abastecemento e de aforro de todo tipo. Pode que esa obra sexa precisa, mais desde Emalcsa tamén se pode incentivar a renovación de infraestruturas domésticas coma as canalizacións e mesmo axudar a controlar os consumos como se fai noutros temas de aforro enerxético". María García, concelleira de Medio Ambiente na Coruña, responsábel tamén da limpeza viaria, asume que a crise provocada pola seca deste ano obrigará a revisar quer o sistema de abastecemento quer os consumos. "Levar auga do lago ao río Barcés non debería pensarse coma unha solución provisional con bombas de quita e pon. É urxente equilibrar Cecebre e para iso precisamos o bombeo, mais teremos que facer un estudo sobre a opción do túnel", explica. Outras posibilidades están, de momento, desbotadas. As augas dos encoros de Vilasenín e Vilagudín, máis ao sur das Encrobas, non son aptas para o consumo humano. A restrición afecta só os usos públicos da auga. Desde o 2008 Cecebre non estaba nuns niveis tan baixos. E as augas do fondo, con máis lodos, son menos salubres. As previsións son que até mediados de decembro non caian chuvias suficientes para estabilizar o nivel das augas no encoro. Na Coruña, o concello decidiu eliminar o rego de parques e xardíns, e case todo os baldeos nas rúas, "só mantemos dúas unidades operativas", di a concelleira. "Non hai prazos, seguiremos así o tempo que sexa necesario para non ter que restrinxir o consumo doméstico". Segundo Emalcsa, o consumo industrial supón 30% da demanda e as medidas de aforro acordadas poderían reducir até 10% o consumo total. "Non significa que nos usos públicos se vaia toda esa cantidade, o que sucede é que con estas medidas tamén se incentiva o aforro doméstico, que é o que tira máis do consumo", explican desde a empresa. "Haberá medidas puntuais até saír da alerta pola seca". En Emalcsa tamén pensan que haberá que completar a canalización das Encrobas ao Barcés. A poboación da área coruñesa continúa a medrar. As industrias tamén esixen o seu. Repsol representa case 10% do consumo de Cecebre. Estrella Galicia (que está ampliando as súas instalacións na Grela) algo menos de 4%. Alcoa, outro gran consumidor, abastecíase até agora de auga da presa de Meicende, xa case completamente baleira, e comeza a usar a de Cecebre. Nun ano, o consumo da comarca vai até os 34 millóns de metros cúbicos, "e crecendo", anotan desde Emalcsa, "e Cecebre ten unha capacidade de 22 millóns". "As restricións son razoábeis", opina Avia Veira, "mais haberá que pensar en políticas de concienciación continuadas para incentivar o consumo responsábel por parte de todas e todos. E facer eses estudos e plans que levamos tempo reclamando. Tamén os ambientais, por como vaia afectar a obra ao entorno do Barcés". "Estamos nunha primeira fase", di María García", "esperemos que non haxa que activar máis restricións. O futuro pasa por procurar reservas alternativas a Cecebre, que non nos suceda o que sucede en Vigo, que se atopan con que non teñen alternativas, e pode tamén que o futuro pase por gravar os excesos no consumo doméstico ou en certas actividades industriais". Polo de agora, o plan e esperar que chova de vez, que o encoro se vaia enchendo e se poidan voltar a limpar as rúas. Fotografías: 1. Encoro de Meicende xunto á cidade da Coruña, a quinta feira 30-N. Alcoa comezou a consumir auga de Cecebre diante da baixada de nivel das augas nesta presa. 2. Avia Veira, concelleira do BNG na corporación municipal da Coruña e representante da súa formación en Emalcsa. 3. María García, concelleira responsábel de Medio Ambiente no goberno da Marea Atlántica na Coruña.


Summary: Recta final na semana da comparecencia de Rajoy no Congreso polo mal chamado caso Bárcenas. Olaia Fernández Davila suxire que se debería aplicar a Lei de Partidos ao PP se Rajoy non convencer ao Parlamento.

O 1 de Agosto, e presionado até polo Deutsche Bank (que chegou a manexar a hipótese de "sacrificar" a Rajoy), o presidente do Goberno español vai comparecer na Cámara, nas súas palabras para falar da situación económica e política do Estado. En realidade, irá ao Congreso, despois de se resistir a facelo durante semanas, para esclarecer o financiamento irregular do seu partido durante dúas décadas. A Lei de Partidos contempla a disolución daquelas formacións que poñan en perigo a democracia. Seríalle de aplicación ao PP, entende a portavoz do BNG na Cámara baixa, en declaracións á axencia Europa Press, caso de Rajoy non dar explicacións convincentes sobre a forma en que o seu partido se ten financiado nos últimos 20 anos. Como suposto para invocar eventualmente a aplicación da Lei de Partidos, Fernández Davila non só apunta á ligazón entre Bárcenas e Rajoy (aquel foi promovido por este ao seu posto de tesoureiro do partido), senón tamén o nomeamento como presidente do Tribunal Constitucional dun afiliado do PP.


Summary: A Xunta Electoral Central recibiu dous recursos onde PP e Ciudadanos esixen bloquear a candidatura ás eleccións europeas que encabeza Carles Puigdemont.

Un recurso do PP e outro de Ciudadanos veñen de ser entregados na Xunta Electoral Central co obxectivo de impedir presentarse ás eleccións europeas a Carles Puigdemont, ao ex conseller Toni Comín e á tamén ex consellera Clara Ponsatí, polo feito de estaren no exilio. Desde o Partido Popular acusan no seu escrito a Puigdemont, Comin e Ponsatí de non reuniren os requisitos necesarios para optar á elección, xa que consideran que non están "no pleno exercicio dos seus dereitos" e segundo citan "fuxiron de España", en alusión ao seu exilio político, motivo polo que indican que non poden figurar no censo electoral de residentes ausentes. Asegura o PP que se atopan en situación de "rebeldía procesual" Asegura o PP que se atopan en situación de "rebeldía procesual" e que segundo a Lei orgánica do réxime electoral só son elixíbeis os españois maiores de idade que posúan a condición de electores e non incorran en ningunha causa de inelexibilidade. Ciudadanos en cambio céntrase no seu recurso en que as tres persoas exiliadas están fóra do Estado español para "eludir o seu deber de colaborar coa Xustiza" o que, segundo indican, obrigaríalles a figurar no censo de residentes ausentes que viven no estranxeiro para poder votar, e engaden que as súas inscricións figuran no censo de residentes en España. Por tanto, con estes motivos, para o partido de Albert Rivera "non cumpriron co deber de inscribirse no estranxeiro". PP e Ciudadanos esixen a súa exclusión tamén do padrón municipal Baixo estes argumentos, PP e Ciudadanos esixen á Xunta Electoral Central que exclúa a Puigdemont, Posantí e Comín como membros dunha candidatura e tamén do padrón municipal. Desde Junts per Catalunya lembran que Puigdemont conta co dereito político intacto, como amosa o feito de que se puidera presentar ás pasadas eleccións ao Parlament do 21 de decembro, e esgrimen que se atopa "debidamente inscrito no censo electoral. " Nese sentido, apuntan desde JxCat a que a nova tentativa de Cs e PP evidencia que Puigdemont poderá coller a súa acta de eurodeputado, polo que a dereita española quere impedir por todos os medios que o president no exilio poida concorrer ás urnas, salientan.


Dous meses despois da constitución do Parlamento Europeo e tres meses despois das eleccións gañadas polo PSOE tanto en Galicia como no Estado, estas son as primeiras actividades dos representantes galegosA coincidencia das eleccións ao Parlamento Europeo do pasado 26 de maio coa celebración aquel mesmo día dos comicios locais e un mes antes dos xerais e dos autonómicos en varias comunidades fixo que as cuestións comunitarias ocupasen un lugar menor na axenda política durante a campaña e nos últimos meses. Pero tres meses despois daquela clara vitoria socialista tanto en Galicia como no Estado e dous meses despois da constitución da Eurocámara o pasado 2 de xullo, os representantes galegos nela xa iniciaron a súa actividade con diversos tipos de iniciativas e mesmo con intervencións verbais ante o Pleno, sobre as enfermeiras en loita e Venezuela.O socialista Nicolás González Casares, que 'substituíu' a José Blanco, lamentou ante o Pleno que "en Galicia, a miña terra, as enfermeiras, pero tamén outros colectivos sanitarios, son vítimas de abusos na contratación por parte da Xunta"A primeira intervención no Pleno do Parlamento Europeo dun eurodeputado galego nesta lexislatura produciuse o 15 de xullo. Nicolás González Casares, que substituíu ao ex-ministro José Blanco como representante galego no grupo socialista tras as últimas eleccións, empregou a súa primeira intervención para facer un recoñecemento público ao colectivo Enfermeiras Eventuais en Loita. O socialista, nunha intervención dun minuto, lamentou que "en Galicia, a miña terra, as enfermeiras, pero tamén outros colectivos sanitarios, son vítimas de abusos na contratación por parte do Goberno rexional, a Xunta de Galicia. Esta situación levou a colectivos como Enfermeiras en Loita a organizarse para denunciar abusos, como que unha enfermeira se vexa obrigada a asinar máis de cincocentos contratos en dez anos, moitos deles por horas". González Casares dixo querer con esa a súa primeira intervención en Pleno "reivindicar o papel a enfermaría en Europa" e "esixir respecto e condicións laborais dignas e xustas para estas profesionais". O popular Francisco Millán Mon, eurodeputado desde 2004, alertou ante o Pleno da "cada día máis dramática" situación en Venezuela e pediu máis implicación da UE no conflitoUn día despois, o 16 de xullo, as outras dúas únicas intervencións verbais ante o Pleno realizadas ata agora por un eurodeputado galego, as dúas tamén dun minuto, como a do socialista, correron por conta do popular Francisco Millán Mon, na Eurocámara desde 2004. Nunha delas apelou á necesidade de afondar nunha política de Defensa común da UE ademais da OTAN e noutra alertou contra a situación "cada día máis dramática" de Venezuela. "O réxime de Maduro, como demostrou o informe Bachelet, viola gravemente os dereitos humanos e as liberdades máis básicas, como, no fondo todos sabiamos", dixo Millán Mon, pedindo a continuación sancións, "liberación dos presos políticos, un Goberno de transición e a celebración de eleccións presidenciais libres" cunha implicación máis activa da UE. Sobre a cuestión de Venezuela Millán Mon tamén subscribiu dúas propostas de resolución.González Casares e Millán Mon xa presentaron varias preguntas por escrito, varias delas directamente relacionadas con Galicia, cuxa resposta aínda non chegouAdemais desas tres intervencións no Pleno, e á espera do que poidan facer nas comisións sectoriais nas que participa cada un (Industria, Investigación e Enerxía e relacións con Chile no caso do socialista, e Relacións Exteriores, Pesca e relacións con Canadá, no do popular) tanto González Casares como Millán Mon xa presentaron varias preguntas por escrito á Comisión Europea ou o Consello Europeo, varias delas directamente relacionadas con Galicia e sobre cuestións que xa avanzaran en campaña que centrarían os seus intereses, cuxa resposta aínda non chegou.O socialista formulou dez cuestións: tres sen relación directa con Galicia sobre telecomunicacións (unha das áreas temáticas nas que estará especializado dentro do grupo socialista como xa o estaba o seu antecesor Blanco), dúas sobre execución de fondos europeos por parte das comunidades autónomas e cinco sobre cuestións pesqueiras con efecto en Galicia. Pola súa banda, o popular formulou tres preguntas: dúas sobre os obstáculos ao transporte da pesca procedente de Mauritania e outra sobre a reasignación por parte do Goberno central de fondos europeos para rexeneración da ría do Burgo.A candidata do BNG Ana Miranda, que se repartirá o escano parte da lexislatura con ERC e Bildu, xa traballa no Parlamento como asistenta oficial emantén unha axenda propia de 'lobby' ante as institucións comunitariasAdemais de González Casares e Millán Mon, nas eleccións do pasado 26 de maio tamén aspiraban a escano na Eurocámara outros varios candidatos galegos, pero deles só Ana Miranda, do BNG, ten expectativas de ocupar un escano ao longo da lexislatura ao repartirse o tempo de representación dos tres postos obtidos pola súa candidatura en coalición con ERC e EH-Bildu. Miranda, de feito, xa traballa no Parlamento Europeo como asistenta oficial do eurodeputado de EH-Bildu Pernando Barrena, cuxa única iniciativa ata o momento foi unha moción non relacionada con Galicia, de denuncia de violación de dereitos humanos na fronteira entre México e Estados Unidos. Porén, Miranda, como vén facendo nos últimos anos, mantén unha axenda propia de lobby ante diversas institucións comunitarias sobre cuestións relacionadas con Galicia. Así, o mesmo 2 de xullo en que se constituía o Parlamento Europeo Miranda reuníase coa Defensora do Pobo Europeo para facer seguimento ás queixas presentadas ante esa institución polas vítimas de Angrois, das que vén actuando como representante de feito ante as institucións comunitarias.


Summary: O músico compostelán Adrián Costa vén de presentar na Capitol Sexercise, o álbum que vén de gravar coa súa banda americana The Criers. Falamos con el deste disco e da súa traxectoria.

O cantante e guitarrista compostelán Adrián Costa é un dos máis valorados intérpretes do blues do estado español. Vén de presentar na sala Capitol Sexercise, o seu primeiro disco coa banda que formou en California: The Criers. Pero xa o advirte el: non é blues. Non é nin a Tonky Blues Band nin Los Reyes del K.O., formación coa que sacou seis discos e percorreu numerosos festivais europeos. Tampouco a Adrián Costa Blues Persuasion, que o levou a colaborar con artistas como Billy Boy Arnold, Jackie Payne, Kenny Blues Boss Wayne, Mark Hummel, Chris Burns ou Earl Thomas en Estados Unidos. É algo distinto. Soul-rock pode chamarse. Unha volta ao son dos 60 e 70 mesturado con múltiples estilos. Do son de Nova Orleans aos primeiros The Kinks, con toques latinos. Modern vintage, din eles mesmos. Por que os nomes Sexercise e The Criers? Sexercise é unha palabra que escoitei en Estados Unidos. Un xogo de palabras que me gustou, mestura de sex e exercise. Parecía un bo nome para o disco, porque evoca ritmo, o soul… A música africana ten un ritmo moi humano, moi tribal…, que nós levamos a outros campos. Non é que fagamos música ancestral, pero si facemos música de hai tempo con outra visión. Por iso Sexercise podía definir ben o noso estilo. Na palabra criers xúntanse tres conceptos. Por un lado, os choróns, por outro, os berróns, e por outro os pregoeiros. Os choróns porque chorar é bo, como rir. Porque non hai que ter vergoña de facelo. E porque a nosa banda ten moito que ver con iso: que a xente quite as vergoñas, que o pase ben nos concertos… Cando definen The Criers, falan de pop, rock, soul, R&B, latino… No voso discurso sae a música negra, a cultura afroamericana como fonte do soul, funky… En que quedamos? Somos unha banda na liña do soul, R&B… de carácter ecléctico, pois somos músicos con experiencia neste negocio aos que nos gustan moitos estilos e moitas maneiras de interpretar. A base é soul-R&B, ou soul-rock, pero non temos problema para meternos noutros campos. Poderiamos ser como a típica banda británica dos 60-70, pero actualizada, e influenciada pola música americana dese tempo. Un R&B branquiño, con moitas voces, que pode levar por veces ao campo do latino, do psicodélico, do rock duro… "A base é soul-R&B, ou soul-rock, pero non temos problema para meternos noutros campos" Agora entendo o do pop. Non é o que hoxe se entende por pop. É o pop daquela. Pop vén de popular, e sería a música que se escoita na radio. Ás veces métennos no pop por iso, porque son cancións non baseadas na improvisación, coas súas partes, o seu retrouso, direccionadas a que poidan soar nunha radio, a que poidan gustar. Un disco curto, con cancións curtas, que quere chegar á xente. Comercial nese sentido, pero non entendendo o comercial como algo pexorativo. Pero claro que non somos unha banda de pop propiamente dita. Si temos influencias do pop dos 60 e 70. Por iso é modern vintage, como dicides? A imaxe de portada é moi 70's… E connota diversión, baile... Porque sempre temos parte do corazón nos 60 e 70 aínda que fagamos música do 2016. A portada si que ten un toque psicodélico, que a min sempre me pareceu algo moi atractivo. Dá unha sensación sórbida… "Sempre temos parte do corazón nos 60 e 70 aínda que fagamos música do 2016" Deixaches Los Reyes del K.O. porque che apetecía facer outra cousa despois de tanto tempo? Realmente porque marchei a Estados Unidos. Vivira en Alemaña sete anos, primeiro en Munich e despois en Berlín. Despois marchei para California, onde naceron The Criers. Este é un disco diferente dos producidos en Europa e a crítica valorouno positivamente. O son, os matices que ten, supuxeron moito traballo, pois foi unha tarefa complicada. A Alemaña fora no 2004-2005 e alí quedei. Berlín é unha cidade cun mundo cultural inmenso, na que podes atopar todo o que desexes. Los Reyes del K.O. pegou un salto cualitativo en Alemaña. "Este é un disco diferente dos producidos en Europa e a crítica valorouno positivamente" En Estados Unidos tamén tiveches Adrián Costa Blues Persuasion. The Criers é un proxecto distinto. Si, eu xa tiña a idea de facer unhas cancións máis popeiras que tiña na cabeza, e tiña uns músicos de moi bo nivel aos que non lles importaba cambiar de estilo. Probamos, e como si nos adaptabamos, gravei Sexercise con eles. En Persuasion tiña a Henry Oden, no baixo, Chris Burns, nas teclas, Tovia Bradley, na batería e Dennis Bove na batería e voces. Agora defendo este disco cunha banda española que non ten nada que envexar á americana, aínda que claro, é distinto porque non hai dous músicos iguais no mundo. Estou moi ilusionado. Os músicos son Luca Frasca (órgano Hammond organ, piano), Pablo Pérez (guitarra, voces), Coke Santos (batería, voces) e Pablo Rodas (baixo). "Agora defendo este disco cunha banda española que non ten nada que envexar á americana" Varias das cancións falan de amor ou de desamor. En realidade, o 95% da arte fala de amor, de relacións entre seres humanos. Niso non me separo da tendencia común da arte universal. "En realidade, o 95% da arte fala de amor, de relacións entre seres humanos" Queres ir falando un pouco de cada unha? A primeira, Be cool, fala de sentirse ben en comunidade, de estar xuntos, de pasalo ben e de non darlle importancia ao que non a ten, de despreocuparse das cousas pequenas e quedar coas importantes. Xa deixa claro que o disco vai tirar para o rock. I'm yours fala dunha relación en vías de ruptura e da obsesión que iso lle produce a unha persoa. Ten uns cambios fortes, latino e rock clásico dos 70. É ecléctico como a banda. Broken watches é a canción máis persoal do disco, na que gravei eu todo menos o Hammond. O home que fala dille á muller que non o deixe, que el sabe que é un desastre pero que os reloxios rotos marcan a hora exacta dúas veces ao día. É dicir, que non é perfecto pero ten cousas boas. É unha canción fresca e optimista. E o blues? O disco non ten nada de blues. Si pode ter algo da expresividade do blues, pero non do estilo. Non somos unha banda de blues, aínda que veñamos de aí. Here comes my baby, que leva un órgano de gospel clásico, vai despois máis cara ao rock, e deixa un regusto a soul. Vai dunha muller cun carácter moi forte ao que o home, sobrepasado, recibe con esas palabras. Ambar Light Driver é o single do disco. É unha crítica ao ritmo de vida dos Estados Unidos, frenético, sen tempo para outra cousa que non sexa producir. É a visión dun europeo en terras americanas. You got love é a balada do disco, do que lle propón un a outro, entre outras cousas que non sufra sen necesidade, que non se preocupe polo que non é realmente importante. É unha balada clásica con algo de latino, con parte da letra en español. En California gusta moito. O español ten moita musicalidade. Eu veño máis da música afroamericana e británica, pero gústame tamén que teña ese toque latino. "Non somos unha banda de blues, aínda que veñamos de aí" Faltan dúas. Unha "romántica" e outra festeira, que son se cadra os dous eixes do disco… You will é tamén romántica, moi sinxela. Di que sempre nos volveremos encontrar, que é o que queremos que pase con The Criers. Esta canción, coa súa sinxeleza, gustou máis do que eu pensaba que ía gustar. En realidade ía ser a última do disco, pero xurdiu Do the Kid porque un día tocando o contrabaixo empezou a tocar nunha liña, decidimos gravar e cando acabamos decatámonos de que tiñamos unha canción. Kid é por Kid Andersen, que foi músico, produtor e técnico neste disco. É un tema máis funky. Para gravar Sexercise contei con Chris Burns, Dale Okerman, Dennis Dove, Doug Ellington, Henry Oden, J.L.Stiles, Kid Andersen, Mara Fox, Myron Dove e Tovia Bradley.


Summary: O BNG propón medidas para garantir a seguranza nas visitas a residencias que a fase 2 xa permite. Pontón anuncia ademais que promoverá "unha comisión de investigación para detectar fallos, corrixilos e para traballar "nun modelo público do coidado de maiores que garanta unha vellez digna".

A portavoz do Bloque Nacionalista Galego, Ana Pontón, pediu "as máximas garantías sanitarias" e un protocolo de actuación ante o feito de que, coa fase 2 do desconfinamento, xa se permitan visitas a residencias de persoas maiores. Nese sentido, a líder nacionalista instou en rolda de prensa esta segunda feira, 25 de maio, a "extremar as medidas de prevención pondo en marcha un plan de inspección extraordinario para garantir que as visitas cumpran un protocolo en aras da seguridade das persoas maiores e para evitar contaxios", salientou. A ese respecto, o Bloque presentou medidas para garantir que haxa unha inspección previa dos centros, control da temperatura a todas as persoas antes de acceder á residencia, garantía de hixiene de mans e uso de máscaras, sistema de cita previa limitando o número máximo de persoas en cada visita e intensificar a limpeza e a desinfección posterior ás visitas. Ademais destas cuestións que Pontón marcou para "o inmediato", formulou tamén propostas a medio prazo, "tendo en conta que os centros de maiores foron o burato negro da xestión da pandemia, como demostra que case a metade das mortes por coronavirus afectaron a persoas usuarias de residencias". De facto, segundo anunciou Pontón, a primeira iniciativa parlamentaria do Bloque logo das eleccións do 12 de xullo será impulsar unha comisión de investigación para detectar fallos, corrixilos e para traballar "nun modelo público do coidado de maiores que garanta unha vellez digna". "Feixóo ten que asumir que cometeron graves erros á hora de conter a COVID-19 nas residencias de maiores e asumir responsabilidades, erros que tiveron consecuencias dramáticas en falecementos e contaxios, porque non houbo prevención, anticipación, nin se contou co necesario material de protección", argumentou a portavoz nacional do BNG. A ese respecto, Pontón salientou que a Galiza ten 384.198 persoas entre 70 e 85 anos, só 20.000 son usuarias dunha residencia, "mais este colectivo soportou o 45% de mortes", dixo. A líder nacionalista tamén salientou que das 223 residencias só 24 son de xestión pública, "cifra que por si sola achega moita luz sobre o sucedido", e sinalou que Feixoo "non construíu ningunha das sete residencias que prometera pórr en marcha nas grandes cidades". "Hai que deixar atrás o modelo privatizado imposto polo PP coas dramáticas consecuencias que esta crise puxo de manifesto e rescatar as residencias de maiores para o público, para garantir o dereito a unha atención digna na vellez", indicou Pontón, "é o menos que lle debemos ás vítimas e as súas familias". Financiamento Ana Pontón apelou tamén á urxencia de estabelecer "criterios xustos para que Galiza non saia prexudicada no reparto do fondo de 16.000 millóns de euros previsto polo Goberno estatal para as comunidades", ao considerar que os criterios do reparto exclúen Galiza. "Os actuais criterios suporían un agravio para este país ante dous grandes territorios beneficiados, Madrid e Catalunya", dixo, e chamou a levar a cavo "unha distribución dos fondos clara, xusta e equitativa". Entre eses criterios, o Bloque considera que deben figurar a dispersión da poboación, o envellecemento da poboación e os índices de dependencia dos habitantes en cada territorio.


Summary: Déronse moitas circunstancias que poderían facer pensar que esta AN do BNG foi unha máis, dúas correntes tentaron acadar a maioría democrática para facerse coa posibilidade de manexar o temón.

Déronse moitas circunstancias que poderían facer pensar que esta AN do BNG foi unha máis: por unha banda dúas correntes tentaron acadar a maioría democrática para facerse coa posibilidade de manexar o temón, unha continuísta e outra descontenta coa actual direción; unha grandísima mobilización da militancia; momentos de tensión e nervosismo... Coas súas dinámicas, coas súas manifestacións a posteriori normais polos gañadores, tamén polos vencidos... Mais hai cuestións que a fixeron singular: A expectativa criada pola esquerda nacional galega que está alén dos límites da militancia do BNG. O debate centrado na convivencia interna e non tanto en termos de posicións colectivas da fronte cara ao exterior (agresións da dereita, crise económica, merma democrática e social, UE, etc...) A difícil extración de conclusións obxectivas e definitivas unha vez rematado o cónclave. O rumbo que tomará o BNG no futuro. E isto a que se debeu? Que condicionamentos previos existiron que levaron a esta circunstancia? Ao meu modo de ver a resposta non é sinxela, e seguramente será insuficiente. Por unha banda +Gz, o PNG, o EI e un conxunto de independentes coincidían na diagnose de que os males do BNG pasaban polo secuestro que a UPG estaba exercendo na fronte e por tanto, era un obxectivo inicial e irrenunciábel desprazala do centro gravitatorio (por certo que este centro sempre exerce unha forza cara a abaixo) e mudar a dinámica centrífuga por outra centrípeta. O Encontro Irmandiño pola súa natureza constitutiva de permeabilidade social artellou mecanismos de garantía para abrir a fronte a moitos sectores ou ben excluídos ou ben afastados voluntariamente polo fartazgo que as dinámicas da U estaban propiciando, no caso de vencer na AN. Pola súa banda +Gz xenerosamente decidiu dar un paso cara a atrás nas súas aspiracións de dotar ao BNG dun discurso harmónico e apostou polo común denominador aceitando as diversas cosmovisións ideolóxicas da fronte e tamén, non é segredo, que existían dentro do pacto Un dos temas vertebrais que se deron na Asemblea Nacional foi a lealdade Así pois un dos temas vertebrais que se deron na AN foi a lealdade, a lealdade defendida en termos da UPG que consiste en asumir o ditame da maioría e por tanto, a deslealdade evidénciase cando unha minoría publicamente defende a súa postura aínda que así faga dano á organización; ou a lealdade entendida, como entende o EI, como unha defensa duns valores alén da vontade das maiorías ou por riba do que se diga, e por tanto, a deslealdade é vulnerar as normas de xogo que alicerzan os ideais. Este tema foi o argumentado polo MGS (xa se comenta a forma de brincadeira que son o movemento galego cara a u, mgu por tanto) para apoiar ao portavoz nacional proposto pola U; acusando ao EI (e moi desafortunada e pouco elegantemente personificando) de saír publicamente manifestándose en contra do BNG. E foi aquí onde resultou evidente as dúas concepcións de lealdade. Unha que como dixen antes, a entende en concepción democrática e por tanto en termos de lealdade á organización, e outra que entende a lealdade en termos de valores poliéticos máis elevados alén dos democráticos, e por tanto ao ideario dun referente político ao servizo do seu suxeito, o povo galego. E se me permitides, centrarei unhas liñas en explicar isto, poñendo un exemplo, que como todas e todos sabemos é imperfecto pola súa simpleza mais válido para clarificármonos: Ao longo da Historia, o fascismo chegou ao poder democraticamente; na Alemaña nazi un grupo de estudantes encabezaron algo que se deu en chamar "A Rosa Branca" defendendo uns valores por dignidade do povo alemán (era mocidade con vergoña!). Foron guillotinados, mais foron desleais? Alguén con mínimo de sensatez pode dicer que Sophie Scholl foi desleal? A esquerda pode tomar este exemplo ou moitísimos outros da súa historia para enaltecer os seus valores, aínda que o seu exercicio fora contra a vontade maioritaria dos seus povos, e alguén é tan docas de chamar a isto deslealdade? Acho e agardo que non. En termos de socioloxía política, cando se analiza un comportamento social é necesario acudir ao discurso histórico e non centrarse no momento histórico onde este se produce; facer isto sempre foi argumento principal dos reaccionarios e por tanto, dos que renegan das esixencias de dar resposta á tradición á que pertencen. O gran fracaso non foi que o BNG ficase dividido nun empate técnico Mais a pesar de todo isto, sabedes cal penso eu que foi o gran fracaso da XIII AN do BNG? Non foi que o BNG ficase fortemente dividido nun empate técnico, tampouco que a UPG continuista vencese (por su posto que isto en si non é un fracaso), nin sequera a febleza que aparentemente podía amosar o pacto das sensibilidades doídas no BNG. O gran fracaso foi que a UPG non entendese a importancia vital que para este momento histórico do nacionalismo galego era facerse autocrítica do feito até agora no BNG, porque: 1. internamente a existencia é moi dificultosa, 2. externamente a esquerda nacional galega artellada moito máis alá da xota, cabalo e rei das organizacións nacionalistas, ten un fondo sentimento de orfandade; 3. obxectivamente o pacto social está roto e segue sen plantexarse a responsabilidade dos fracasos en cada comicio eleitoral. As condicións obxectivas estaban dadas para encetar a refundación O gran drama do nacionalismo organizado, que ten a día de hoxe o seu máximo expoñente no BNG, é que nin sequera no caso de ter gañado a lista que apoiaba a rexeneración, as condicións materiais obxectivas estaban dadas para encetar este proceso e o da refundación se a UPG non movía ficha, e a moveu, claro que a moveu! Ao igualiño que na Guerra Civil, cando uns decidiron liquidar a compañeiras/os republicás/ns para gañar a República aínda que acto seguido... xa sabedes o final! Pois iso. Agora a única espranza, se é que hai tempo, é o desarme..., xa sei, moitas/os diredes, "agora a Unión do Povo Galego xa pode dar os pasos cara a atrás que non deu antes para que o BNG non rache, xa terá tempo de volvelos a dar cara a adiante". Vale, ben, que queredes que vos diga nesta primeira achega á Praza Pública? Xa teremos tempo de dicer outras cousas!, se tal máis polo miúdo, iso si, o importante teñámolo sempre claro non é gañar o bando, é construír o novo referente político (sexa cal sexa...) sabedor que o máis valioso que ten é o seu suxeito, cada un e unha de vos, pois a esquerda nacional galega, a cidadanía consciente é e debe ser o motor, como na nosa tradición sempre o foron, as boas e xenerosas, os bos e xenerosos.


O maxistrado da Audiencia Nacional Fernando Andreu considera que participaban na trama chinesa dirixida por Gao Ping a través de contas bancarias no país helvético. Entre os imputados están, informan desde Europa Press, empresarios como o construtor Antonio Banús, o industrial Enrique Ortega ou tres familiares do Borbón. Segundo a axencia trataríase de tres "curmás lonxanas" de Juan Carlos Borbón: María Margarita Borbón Dos Sicilias Lubomiska, a súa irmá María Inmaculada e a filla desta, María Ilia García de Sáez


Summary: É sábado 28 de marzo e, como todas derradeiras fins de semana deste mes, muda a hora. Así, ás 2 horas deste domingo adiantaranse os reloxos até as 3 horas e dará comezo o horario de verán.

A madrugada deste domingo, ás 2 horas (na noite do sábado ao domingo), comeza o horario de verán, que se prolongará até o derradeiro domingo de outubro. Haberá que mover as agullas dos reloxos das 2 até as 3. A continuación, expoñemos 10 curiosidades ao redor da mudanza horario e do cambio estacional. 1. De aquí xorden os fusos horarios actuais Os 24 fusos horarios actuais xurdiron da necesidade de estandarizar a hora civil e a solar a finais do século XIX. A idea veu da man do enxeñeiro escocés Sanford Fleming. Tras anos de debates, a Conferencia Internacional do Meridiano, que decorreu en Washington, os EUA, en 1884, decidiu que o meridiano cero, aquel polo que se rexerían as horas do planeta, fose o de Greenwich. De aí as siglas GMT (Greenwich Mean Time), tempo medio de Greenwich. Desde elas súmanse horas en dirección leste e oeste. 2. Franco ou De Gaulle? A adaptación ao GTM +1 Durante a II Guerra Mundial, adoptouse a hora alemá, a do meridiano de Berlín, é dicir GMT+1. Hai teses que apuntan que foi o ditador Francisco Franco quen modificou o fuso horario de referencia en 1940 para facer unha aproximación á Alemaña nazi e, así, o Estado español deixou de rexerse polo horario anteriormente asignado pola luz solar, aquel ditado pola Conferencia de Washington. O astrofísico Jorge Mira asegura que este argumento é falso e veu da Asociación para a Racionalización dos Horarios Españois, hai algo máis dunha década. "Realmente o fuso actual débese a que, cando acabou a segunda Guerra Mundial, Charles de Gaulle decatouse dunha circunstancia xeográfica e mantivo o fuso horario. E Franco, que tiña pendente un cambio desde 1940, viu o que facían os franceses e quedou como estaba. Así que se alguén lle quere poñer un alcume ao noso fuso horario, que diga que é un fuso gaullista e europeo, porque De Gaulle xa estaba pensando na Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro (CECA), que foi o embrión da UE". 3. O desfase na Galiza... á altura da China A metade máis occidental da Galiza, que se atopa no fuso GMT-1, hai un gran desacordo, o máximo en Europa, entre a hora solar local e a hora oficial. Nalgún municipio galego, co horario de verán que comeza na madrugada do domingo, a diferenza entre o mediodía solar verdadeiro e as 12 horas oficiais chega a exceder os 160 minutos. Só o oeste da China supera o desfase horario que sofre Galiza. 4. Unha diferenza de dúas horas e media O horario de inverno supón na Galiza practicamente unha hora e media de desfase tendo en conta que o mediodía solar, aquel onde o Sol se atopa a unha maior altura, cae perto das 13.30 horas. A partir de mañá vai coincidir unha hora despois. Isto significa que Galiza soportará 2 horas e 30 minutos de diferenza. Explícao o membro da Asociación Astronómica Ío Martin Pawley. No verán, Galiza conta con até 15 horas de luz solar, en tanto que no inverno ten 9. 5. Galiza aforra só 2%. Barcelona, 7% Tirando dos datos do Instituto Nacional de Estatística (INE), Lito Prado, unha das caras visíbeis que defendeu desde o ano 89, primeiro a partir do ecoloxismo galego e despois no seo do BNG, o cambio de fuso horario da Galiza para adaptalo ao de Portugal, sinala que os horarios estacionais supoñen un aforro, en España, de entre un 5 e un 7%; en Barcelona dun 7% e na Galiza só dun 2%. En París, engade, entre un 13 e un 14%. 6. Estados con diferentes fusos horarios Australia, O Brasil, Os EUA, O Canadá, México, Indonesia e Rusia son algúns dos moitos Estados no mundo con diferentes horas civís en distintas partes do seu territorio. É por iso que Pawley salienta que "non sería trauma administrativo ningún que Galiza tivese un horario diferente ao do resto do Estado". 7. Non hai fusos correctos nin incorrectos Así o defende o físico Jorge Mira, que formou parte da comisión de expertos e expertas creada polo Goberno estatal para abordar a posíbel reforma horaria. O profesor da USC sinala que os números que se lles dan aos "eventos solares" carecen de relevancia. "É como se temos un termómetro en escala Celsius e outro en Fahrenheit, o Celsius pode marcar 100 e o Fahrenheit, 212. O de 212 non está máis quente que o de 100". 8. O BNG, histórico defensor dunha mudanza horaria A proposta da adaptación do horario ao GTM foi defendida historicamente polo BNG, que en 2006 recolleu nas súas teses a necesidade desta mudanza. En 2010, catro anos despois, solicitaba, sen éxito, no Congreso un fuso horario galego idéntico ao de Portugal. A iniciativa do BNG foi respondida con ridiculizacións por parte do PP, que cualificou a iniciativa de "peregrina", e do PSOE, que a cualificaba de "cousa menor sen importancia" e mesmo de "chorrada". 9. Cando o PP e o PSOE se sumaron ao cambio de fuso En 2016, seis anos despois de que o BNG levase ao Congreso a súa proposta para compartir o fuso horario con Portugal e coas Canarias e de que o PP e o PSOE cualificasen de "idea peregrina", "cousa menor sen importancia" e "chorrada", Mariano Raxoi, entón presidente do Goberno estatal e presidente do PP, afirmaba nun mitin que impulsaría o cambio de hora para o adecuar ás necesidades do Estado. Por outra banda, o pacto asinado polo PSOE e Ciudadanos para o "si" á investidura de Pedro Sánchez en febreiro dese ano recollía na súa páxina 38 a "recuperación do fuso horario GTM que sirva de catalizador para o resto de medidas propostas". 10. O fracaso da proposta europea En setembro de 2018 o presidente saínte da Comisión Europea, Jean-Claude Juncker, propuña abolir os cambios estacionais nos horarios. Serían os Estados da UE quen elixirían ficar co horario de inverno ou co do verán. Porén, após meses de debates e consultas, o Parlamento Europeo pediu "tempo morto" e os europarlamentares aprobaron en marzo de 2019 adiar cando menos dous anos, até 2021, a abolición da mudanza de hora estacional. Desde entón, o debate ficou paralizado.


Summary: Os datos que manexa a Consellaría de Sanidade amosan que dos 3.139 casos activos, preto da metade circunscríbense á área sanitaria da Coruña e Cee. Porén, esta sexta feira rexistráronse novas afeccións en todas as demarcacións sanitarias. Un dos grupos máis afectados pola pandemia segue a ser o das persoas que viven en residencias.

O número de casos activos da Covid-19 na Galiza continúan a incrementarse. Esta sexta feira comunicouse que se rexistraron outras 200 persoas con afección polo coronavirus, o que deixa o total de doentes en 3.139. O incremento foi repartido por todo o país dado que a Consellería de Sanidade informou de contaxios en todas as áreas sanitarias. Os datos actualizados reflexan que hai unha ducia de persoas na UCI, ao igual que esta quinta feira, un cento están en unidades de hospitalización convencional (cinco máis que o día anterior) e 3.026 están tendo un seguimento nos seus domicilios. Este último grupo foi o que máis creceu respecto da xornada pasada, con 195 positivos. Dos 3.139 casos que seguen activos, 1.352 circunscríbense á área sanitaria da Coruña e Cee (47 máis que onte) e 450 á de Compostela, o que supuxo contabilizar 46 novas doentes en só unha xornada. Na demarcación sanitaria de Lugo hai 547 afectadas e afectados (cunha evolución de 65 persoas á alza). O resto dos positivos repártense en 169 en Vigo (catro máis); 187 en Pontevedra e O Salnés (oito a maiores); 292 en Ourense, con 26 avisos novos, e 123 á de Ferrol (catro máis). As PCR practicadas ascenden a 322.198. Desde Sanidade quixeron destacar que, até esta sexta feira, curáronse 12.292 galegas e galegos, 109 máis que esta quinta feira. O dato refírese a todo o tempo de afección da pandemia do coronavirus, polo que xa morreron no país 635 persoas (279 delas vivían en centros residenciais). De feito, 135 das e dos afectados faleceron nos propios xeriátricos. A última vítima foi unha muller de 93 anos na residencia Orpea Culleredo. Afección nas residencias Do cómputo global, 144 afectados e afectadas teñen vínculos con centros residenciais, sendo 100 as persoas usuarias e 44 dos cadros de persoal. Das e dos residentes 87 pertencen ao centro de O Incio, 11 ao de Orpea en Culleredo e un ao de DomusVi Lalín. Segundo as consellarías de Política Social e Sanidade, os catro novos casos entre traballadoras e traballadores responden a un empregado que deu positivo en Orpea, situada no barrio da Zapateira pero xa en Culleredo; dous da residencia de DomusVi en Outeiro de Rei e unha cuarta persoa da residencia para persoas con capacidades diferentes A Braña, situada no concello da Estrada. En total, hai 26 afectados de O Incio; dous de Lalín; cinco de Culleredo; dous en Outeiro de Rei e un en cada unha das seguintes infraestructuras: DomusVi de Monforte; Paradela; San Bartolomeu de Xove; DomusVi de Barra de Miño; Volta do Castro en Santiago; Residencia Os Tercios en Touro e Residencia Nosa Señora do Socorro en Arnoia.


Summary: A cifra total (18.413), feita pública este martes, sitúase por debaixo do anterior mínimo histórico, rexistrado en 1998. A taxa de natalidade fica por debaixo de sete nacementos por cada mil habitantes, superando apenas os datos de Castela-León e Asturias. A idade media da maternidade achégase aos 33 anos, só por detrás da de Euskadi. 2017 foi o ano coa maior fenda entre nacementos e mortes dende que hai datos.

2017 foi o ano con menos nacementos da historia en Galicia, cando menos dende que hai rexistros na era moderna. Foron un total de 18.413, case 600 menos que en 2016 (19.062), segundo as cifras provisionais publicadas este martes polo INE. A estatística consolida unha evolución negativa iniciada no ano 2008 (23.175 nacementos) e sitúase por debaixo do dato de 1998, o anterior mínimo histórico (18.538). Por suposto, moi lonxe dos rexistros de finais dos anos 70 e comezos dos oitenta, que duplicaban as cifras actuais. Estes datos confirman ademais os escasos efectos sobre a natalidade das medidas postas en marcha pola Xunta a finais de 2015: o cheque bebé e a tarxeta benvida Estes datos confirman ademais os escasos efectos sobre a natalidade das medidas postas en marcha pola Xunta a finais de 2015: o cheque bebé anunciado o 3 de decembro de 2015, doce horas antes do comezo da campaña das eleccións xerais, e a tarxeta-benvida que tamén comezou no ano 2016, igualmente electoral. Dende o Goberno galego sempre se argumentou que os efectos destas medidas só se poderían ver no medio e longo prazo, sinalando o conselleiro Rey Varela que para a evolución da natalidade "as causas económicas e de emprego son fundamentais, pero hai outras moi importantes coma as que teñen que ver coa conciliación, coa fixación de poboación no rural ou co apoio directo ás familias". A crise demográfica galega está cada vez máis presente do debate político, o mesmo que a demanda de medidas máis ambiciosas para favorecer a conciliación. 2017 foi ademais o ano coa maior fenda entre nacementos e mortes en Galicia dende que hai datos, cun total de 31.935 defuncións e, polo tanto, un saldo vexetativo de -13.522, fronte ao dato de -12.521 de 2016. Por territorios, as catro provincias galegas rexistran un saldo vexetativo negativo: A Coruña (-4.906), Lugo (-3.093), Ourense (-2.993), Pontevedra (-2.530). A taxa de natalidade situouse en 2017 nos 6,81 nacementos por cada mil habitantes, tamén a máis baixa dende que hai datos (o anterior mínimo dérase en 1996 e 1998, con 6.84/1000) e moi por debaixo da (igualmente reducida) media española: 8.37. Galicia só supera as taxas de natalidade de Castela-León e Asturias. Ourense é a segunda provincia de todo o Estado cunha menor taxa de natalidade (5,46), só por diante de Zamora. Nesta clasificación negativa, Lugo é a 6ª (6,25) e A Coruña a 11ª (6,91). Chama a atención, igualmente, o continuado incremento da idade media da maternidade, que roza xa os 33 anos (32.76), e que non deixa de aumentar dende os anos 80. A media galega, que ata o ano 2002 se situaba por debaixo da media española, comezou a superala a partir dese ano. Na actualidade a diferenza entre as dúas achégase ao ano (32,09 anos na media do conxunto do Estado).


Summary: No Courel, as siluetas dondas da montaña flotan sobre a pegada difusa das nubes. Entre a brétema esténdese o territorio fronteirizo no que acontece o mito, onde a realidade deixa espazo ao que reside nos seus pregos. Sobre esta paisaxe onírica, habitamos a lenda. Na devesa, alá no alto, contaban as máis idosas que vivía un carboeiro: o Apalpador. Hoxe, nun rural adoecido polo abandono, son moi poucas as testemuñas que aínda atesouran a lembranza desta personaxe que, resgatada desde esta serra, normalízase na Galiza como alternativa propia para celebrar o solsticio de inverno.

Nas aldeas máis baixas do Courel, como Froxán ou Vilamor, a resposta habitual da veciñanza é "nunca oín nada do Apalpador". Hai que internarse no máis profundo da montaña, transitando cara á devesa, para atopar o rastro dunha lembranza minguada polo paso do tempo. "Había que ir cedo para a cama porque baixaba o Apalpador", di Jesús Fernández, veciño de Campelo. Na aldea de Chan da Pena, xa en Pedrafita, Alicia López traslada o recordo transmitido no seo familiar: "Eu sei o que me contaba miña nai. O Apalpador baixaba o 24 de decembro, na madrugada". "A mestra da escola mixta que houbo aquí tamén nos falaba sempre del", engade López. Ao seu carón, José García decoñecía unha tradición que, rozando o paradoxo, identifica como algo que vén de fóra. "Son os de Romeor, pregunta alí, eles han saber", di. Refírese á familia de Eva Méndez, que explica que "testemuñas hoxe é difícil atopar. Era toda a xente moi vella e ademais non todo o mundo celebraba ese festexo". "O apalpador deixaba sempre castañas, moedas ou chocolate" Así e todo, ela tamén viviu as últimas rabexadas. "O que lembro de nena é que na miña casa e na do lado, a 31 de decembro dicíannos os vellos que había que ir cedo para a cama e comer ben, pois viña de noite o Apalpador, e se poupaba as barrigas e non estabamos fartas, igual non deixaba nada", conta. Papá Noel non existía nun fogar que mantivo a crenza no Apalpador até hai uns 35 anos. "Buscabamos o zapato máis grande que houbese na casa e poñiámolo detrás da porta, nunca dentro do cuarto", relata a mestra. "Castañas deixaba sempre, e despois moedas ou chocolate", revela. O fado como aliado Foi precisamente neste lar de Romeor onde a tradición, aparentemente condenada á extinción, se salvou para voltar a se estender pola Galiza toda. O cuñado de Méndez, José André Lôpez, conseguiu resgatala de primeira man, co fado como aliado, cando coñeceu a figura de oídas en 1994, ao pasar o Nadal na aldea da súa compañeira. Alí escoitoulle á señora Amadora, do Castro, un comentario ante a nevada que os rodeaba: "O que temos que facer agora é agardar polo Apalpador". Sorprendido, Lôpez quedou coa copla: "Tenche castañas e vive na devesa". Aínda pouco convencido, preguntoulle a María, que moraba en Chan da Pena: "E que é iso do Apalpador?". A muller contoulle exactamente o mesmo. Amadora, da casa de Cela, confirmou. Era cuestión de tirar do fío. A tradición do Apalpador, aparentemente condenada á extinción, salvouse nun lar de Romeor "O Apalpador era un ser que ninguén sabía como era. Un home que viña da montaña, da devesa, que facía carbón", conta Méndez. Comía dos froitos que apañaba e dos animais que mataba, o corzo e o xabaril, propios da zona. Estas prácticas permitíronlle a Lôpez situalo como "anterior á agricultura". Outro veciño, Benigno, contoulle que "cando eran pequenos, baixaban da devesa unha torada de árbore e prendíanlle lume diante da capela. Alí reuníase na Noiteboa a veciñanza, e cando se apagaban as cinzas facían pasar os animais". Con este dato, Lôpez ligou a torada de Nadal co Apalpador, que sendo carboeiro tiña que tronzar árbores. A figura do Apalpador non aparece só no Courel, senón que se manifesta con diversos nomes noutros lugares da área galego-portuguesa: Apalpador tamén no Bierzo, Apalpa-barrigas nos Ancares, ou Pandigueiro na comarca de Trives. Esta última nomenclatura resultoulle fundamental para entender a natureza da personaxe, pois procede etimoloxicamente do verbo latino pandi, que fai referencia a «curvar», porque aparece «cando se curva o tempo, é dicir, ao deixar de decrecer o día e comezar a medrar: no solsticio de inverno». Ese sería o momento no que tradicionalmente baixaría da serra, coincidindo co día 24 de decembro. Porén, a presión do cristianismo levou a desprazar a data para o día 31, San Silvestre, relacionando a dimensión natural deste santo coa do Apalpador. Por outra banda, o xigante preséntase case como unha deidade, que «relumbra», feito propio das personaxes superiores. Trataríase, pois, dun «deus prerromano que chegou a nós través do tempo, coas mudanzas que tiveron lugar –non moitas, porque nun mundo autosuficiente, que vive da agricultura e non ten comercio exterior, non son grandes. Ao non mudar a estrutura social, todos os mitos ligados ao seu mantemento tampouco se modificaron, ou fixérono dun xeito moi leve». Por iso, a tradición logrou sobrevivir nalgunhas casas, como a da compañeira de Lôpez, até os anos 80. Do Courel a Compostela Con toda a investigación desenvolvida arredor da difusa silueta do carboeiro, Lôpez escribiu un artigo que pretendía deixar constancia dunha realidade xa daquela en desaparición, pois o mundo que a sustentaba esmorecía. Publicado en 2006 no Portal da Língua Galega, chegou a oídos de integrantes da Gentalha do Pichel, que puxou non só por dar a coñecer a figura desde un punto de vista etnográfico, senón pola «construción de cultura autocentrada, traéndoo e adaptándoo ao presente», explica André Seoane, que estivo implicado no proceso. O mito do Apalpador viaxou así do Courel a Compostela –aínda non por terras liberadas– para atopar, como se preguntaba Novoneira, a xeración que había de salvalo. O traballo de recuperación iniciado pola entidade asociativa tivo grande acollida. O Apalpador pasaba en 2007 de memoria a realidade reinventado na Galiza urbana, expandíndose por outros centros sociais do país ao ano seguinte, «cunha visión máis ecoloxista e menos consumista». Mais tamén desde o nivel do íntimo, no Courel a casa de Méndez tivo a súa propia revitalización. O seu compañeiro, Xulio Fernández, natural de Lóuzara e alleo á lenda, reviviu a tradición disfrazándose para as súas sobriñas cos trapos vellos da casa. «Cara á unha da madrugada, entrou facendo ruído e ciscou os agasallos todos no corredor», conta Eva. Malia levar deportivos brancos, as cativas só «viron o vello que eu lles dicía con botas de goma negras, unha silueta moi alta que se perdía na escuridade. O que fai a fantasía infantil...». Méndez e Fernández levaron a tradición ao Concello de Allariz, onde ambos imparten aulas, pois comezaron a promovela desde a Asociación de Nais e Pais cando a súa filla estaba na escola e aínda se mantén grazas a outros pais que tomaron o relevo. Xoán González debuxa o Apalpador coa coroza de palla, tradicional dos lugares de montaña, ao resultarlle máis coherente. Desde a Gentalha, decantáronse pola imaxe do Apalpador máis achegada á descrita por Lôpez, facendo un chamamento á importancia da «estandarización do mito» a través dunha iconografía única que permita artellar mellor a recuperación. O seu exemplo dá conta dun proceso de recuperación no que o labor docente foi fundamental. A popularización estendeuse polo país con diferentes manifestacións, de libros infantís a profesionais que ofrecen espectáculos teatrais caracterizadas do carboeiro. Este é o caso de Anxo Moure, que aproveita esta figura «cun contido moi pedagóxico» para pór en valor «a aldea, a natureza, a ecoloxía ou o anticonsumo». Actividades como a súa resultan fundamentais para reverter a imaxe maligna do Apalpador como unha sorte de home do saco, que refire, por exemplo, Jesús Fernández: «Había que comer pouco, porque viña o Apalpador. Metíannos medo con iso». Entendida esta como resultado da deturpación pola influencia da Igrexa, o veciño de Campelo admite que «non sei como era, eu nunca o vin». Unha das primeiras tarefas para recuperar a figura foi, precisamente, pórlle un rostro a aquela criatura sen face que habitaba no imaxinario popular. Un deseño de Leandro Lamas converteuse no estandarte, non exento de polémica, pois a algúns sectores da sociedade non lles convencía esta imaxe. A batalla da representación Xoán González, autor dun dos primeiros contos publicados sobre o Apalpador, entendía que a vestimenta con farrapos que se lle achacaba «era parte do proceso de deturpación que sofren as personaxes do Nadal en toda Europa, producindo imaxes marxinais». O Apalpador ten un carácter extraordinario que para el non fora interpretado con acerto: «Hai que saber ler esta sorte de relatos. Na tradición, falarmos de xigante implica que é unha persoa de relevancia, non que ten moita altura». Segundo esta idea, ao seu ver non ten senso representalo «esfarrapado», ao contrario, implica asumir a deturpación. Lôpez, porén, móstrase partidario de pór en contexto o relato dos vellos: «Leva boina, como todos os paisanos, e reproduce a vestimenta do entorno, que era roupa chea de remendas». No seu conto, González debuxa o Apalpador coa coroza de palla, tradicional dos lugares de montaña, ao resultarlle máis coherente. Desde a Gentalha, decantáronse pola imaxe do Apalpador máis achegada á descrita por Lôpez, facendo un chamamento á importancia da «estandarización do mito» a través dunha iconografía única que permita artellar mellor a recuperación. O suceso do resgate O que as diferentes opcións poñen en cuestión é un proceso de negociación do mito traído aos nosos días. Entre as adaptacións que sofre atopamos a introdución de presentes no rito, que son brinquedos tradicionais, «elaborados respectuosamente e de proximidade», di Seoane. A recuperación pode cualificarse de suceso rotundo, pois, como observa Moure, «hai 15 anos pouca xente celebraba o Apalpador». Lôpez, de feito, admite que «pensaba que morrería nesta xeración, na próxima como moito». Foi grazas á iniciativa do pobo, dedicando boa parte do esforzo no ensino. González bota en falta maior implicación dos organismos oficiais. Se ben Seoane destaca o salto que supuxo a adopción do Apalpador por parte dalgúns concellos, matiza que «non foi unha solución plena, senón un elemento máis, que, con todo, contribuíu a ofrecer unha visión máis autocentrada das festas do Nadal». Para Lôpez, «o feito de que se poña á par de dúas figuras tan potentes como os Reis Magos, coa maquinaria da Igrexa católica, e Papá Noel, coa de Hollywood e os Estados Unidos de América, xa é un éxito». Nos espectáculos de Moure «Papá Noel é un Apalpador emigrado da serra do Courel». A todas luces, o carboeiro representa un exemplo de resistencia no que a tradición é verba incómoda para os fluxos da homoxeneización cultural nun mundo crecentemente globalizado, enmarcado con outras manifestacións actuais como o auxe das foliadas ou o Samaín, que son, como resume González, «consecuencia dunha reafirmación nos valores propios». Proba, en último termo, dunha forza que nunca é inútil.


Summary: PP e PSOE sumaron os seus votos para impedir na Deputación Permanente do Parlamento galego unha sesión extraordinaria sobre o accidente de Vigo no que resultaron feridas máis de 460 persoas.

Non vai haber pleno extraordinario no Parlamento de Galiza para debater, entre outros temas, a creación dunha comisión de investigación sobre o derrube dun peirao do paseo marítimo de Vigo durante o festival O Marisquiño de Vigo, no que resultaron feridas máis de 460 persoas. PP e PSdeG sumaron os seus votos esta quinta feira na Deputación Permanente do Parlamento para botar abaixo a proposta presentada por En Marea e BNG na que pedían un pleno extraordinario no que comparecesen o presidente Feixóo e o o conselleiro de Sanidade, para alén de debater a creación dunha comisión de investigación que analizase as posíbeis responsabilidades políticas derivadas do suceso. A portavoz nacionalista, Ana Pontón, sinalou que "as vítimas e as súas familias, teñen "dereito a unha explicación veraz das causas do accidente e en democracia, as persoas con cargos públicos deben asumir as súas responsabilidades políticas". A nacionalista lembrou que as instalacións públicas derrubáronse provocando lesións a máis de 400 persoas e asegurou que alguén "é responsable" do que aconteceu. "Estou absolutamente convencida, que se en vez de falar dunha zona portuaria de titularidade do Estado, falaramos dun local privado, a propietaria ou propietario dese espazo, estaría na cadea." Pontón sostivo que convocar este pleno sería un exercicio de responsabilidade e madurez democrática que axude a paliar o "triste e bochornoso espectáculo que levan dando PP e PSOE durante estes días". Luis Villares (En Marea) defende que "máis aló das responsabilidades penais ou civís que se establezan no procedemento xudicial, deben dilucidarse tamén responsabilidades políticas". . "Non é admisible politicamente lanzar a pedra e agochar a man parapetándose detrás de terceiros. É o momento de que o presidente da Xunta dea a cara. E non abonda con que o fagan outros conselleiros, porque existen varios departamentos da Xunta de Galiza que tiveron intervención previa ao sinistro, e so hai unha persoa que actúa como director de orquestra neste concerto fallido: Alberto Núñez Feixóo", explicou o portavoz de de En Marea. Pola súa banda, tanto PP como PSOE rexeitaron a convocatoria dese pleno argumentando, entre outras cousas, que debe respectarse a "autonomía local" nun asunto no que se ventilan competencias municipais


Summary: O grupo municipal do Bloque denuncia o proceder do goberno local nos casos de Clece e o gandeiro da Sionlla. "Distintas concellarías, distintos alcaldes mais o mesmo modus operandi", afirman.

A decisión da equipa de goberno compostelá de sancionar con 500 euros a un gandeiro da Sionlla polas bostas das súas vacas á porta da casa dun veciño continúa no albo das críticas. Para alén das queixas suscitadas pola aplicación dunha ordenanza muncipal "concibida para o medio urbano", sinalan desde o BNG de Santiago, @s nacionalistas denuncian que o goberno local aplicase unha "sanción simbólica" a unha empresa concesionaria encargada da xestión da gardaría municipal, mentres, procede á "aplicación desproporcionada de recursos" contra o sector agropecuario compostelán. Oito meses para Clece, 3 para o gandeiro O caso de Clece --empresa concesionaria da xestión da gardaría municipal-- serviu á edil do Bloque, Elvira Cienfuegos para exemplificar a "dobre medida" que aplica o Concello de Compostela á hora de sancionar. O Concello de Santiago tardou ""6 meses desde que se emitiu o primeiro informe e 8 desde que comezaron as denuncias" en iniciar o expediente contra Clece", denuncian Con motivo da multa imposta polo goberno local a Jorge Piñeiro, gandeiro da Sionlla, Cienfuegos recuperou o caso da empresa pertencente ao grupo ACS. A administración dirixida por Conde Roa, Ángel Curras e agora por Agustín Hernández tardou "6 meses desde que se emitiu o primeiro informe e 8 desde que comezaron as denuncias" en iniciar o expediente contra a concesionaria polas carencias e deficiencias na prestación do servizo que lle fora contratado por 400 mil euros ao ano. 3 mil euros a unha concesionaria, 500 a un gandeiro As denuncias por parte da comunidade educativa e as familias repetíanse desde agosto de 2013 en que encetara a concesión, porén o concello non resolveu até outubro sancionar a Clece con 3.005,06 euros. "Dise que por falta grave, pero aplican o mínimo, é dicir, o mesmo que o máximo previsto nunha falta leve", sinalou Cienfuegos ao tempo que lembrou a cantidade requerida pola administración a Piñeiro, 500 euros por ensuxaren as súas vacas unha vía de uso agrogandeiro. "Unha sanción que non é proporcionada nin aos danos nin aos riscos que a presenza transitoria de deposicións bovinas no medio rural poida causar", sentenciou. "Moita máis dilixencia e dedicación amosou o Concello no caso da gandeiro da Sionlla, cuxas vacas ensuciaban coas súas deposicións a vía pública ao seu paso por diante da casa dun veciño do lugar", explicou. "As denuncias do veciño tiveron unha resposta tan inmediata que as reiteradas visitas da Policía local producíanse xusto despois do paso dos animais". En troca, hai que recordar que o Concello "non cursou visita de inspección ás escolas infantís até que foi público o informe da Xunta de Galiza que poñía de manifesto a insuficiencia de persoal a respecto do mínimo esixíbel", critican @s nacionalistas.