Summary: O Tribunal Supremo estima parcialmente o recurso presentado polo seu avogado e retira o delito de integración en organización terrorista, mais mantén a acusación de tenza de explosivos e colaboración con banda armada.

A Sala Segunda do Tribunal Supremo vén de ditar sentenza sobre o recurso presentado polo avogado de Carlos Calvo contra a sentanza que en maio do pasado ano o condenou a 12 anos de cadea por "tenza de explosivos e pertenza a organización terrorista". O fallo estima parcialmente o recurso, desbotando a acusación de pertenza a Resistencia Galega, pero mantendo unha pena de 7 anos de prisión polo delito de colaboración con banda armada na súa modalidade de tenza e transporte de explosivos. O fallo estima parcialmente o recurso, desbotando a acusación de pertenza a Resistencia Galega, pero mantendo unha pena de 7 anos de prisión polo delito de colaboración con banda armada na súa modalidade de tenza e transporte de explosivos A sentenza determina que non existen probas sólidas que permitan asegurar que Carlos Calvo pertenza a organización terrorista ningunha. Na sentenza condenatoria de Carlos Calvo, que contaba co voto particular dun dos tres xuíces do tribunal a favor da súa absolución, esta acusación baseábase, principalmente, na declaración de Xurxo Rodríguez, que incriminou a Calvo a cambio dunha importante redución da súa condena. Tanto esta declaración coma os outros dous elementos de proba (unha carta manuscrita da compañeira sentimental do acusado, suxeita a interpretación, e os informes policiais de intelixencia) son consideradas pola nova sentenza como insuficientes para considerar a culpabilidade de Calvo. O fallo, con todo, confirma a sentenza orixinal nos restantes puntos, comezando pola tenza de explosivos para, presuntamente, atentar contra unha sede do PP, e a consecuente acusación de colaborar cunha banda armada: "as probas acreditan a súa conexión coa banda e unha colaboración con ela en actividades terroristas (...) pero non a súa pertenenza á mesma". O recurso presentado alegaba tamén a inexistencia da tal organización Resistencia Galega; porén, a sentenza reitera "que Resistencia Galega, existe, está vixente e reúne as condicións precisas para integrar o concepto de organización terrorista, aínda que como se dixo (...) dados os limitados medios materiais cos que conta e o seu carácter incipiente, as súas actividades delictivas non sexan tan relevantes e sanguinarias coma outras bandas con maior tradición ou arraigo". A sentenza reitera "que Resistencia Galega, existe, está vixente e reúne as condicións precisas para integrar o concepto de organización terrorista" Como lembrou unha vez máis hai unhas semanas o seu avogado Benet Salellas, Calvo "sempre insistiu na sua negativa de pertencer a nenhum grupo que defenda a luita armada e assim o reiterou, nem só perante o juiz e na prisom, mas em todas as suas manifestaçons, escritos públicos e cartas". Carlos Calvo leva en prisión no cárcere de Topas (Salamanca), en réxime de isolamento, desde setembro do 2011, cando foi detido en Vigo no marco dunha "operación antiterrorista" contra "Resistencia Galega". Estudante de Filosofía e Antropoloxía e xornalista de profesión, trasladárase aquel 15 de setembro de Santiago a Vigo para preparar unha entrevista a Xurxo Rodríguez sobre a peña futbolística Celtarra á que este pertencía. Foi detido xunto con Xurxo Rodríguez ao comprobarse que este tiña no coche que estaba estacionado ao seu carón unha mochila con dous termos explosivos. Xurxo Rodríguez pactou coa fiscalía no xuízo na Audiencia Nacional, celebrado o pasado mes de maio, a súa rebaixa de pena de 18 a 6 anos de cárcere a cambio de incriminar a Carlos Calvo. O pasado 18 de xaneiro Calvo foi trasladado á prisión de Estremera, ao sur de Madrid, pois no penal de Topas van realizar obras nos módulos de isolamento.


Summary: O panorama de Sada entre xullo de 1936 e marzo de 1938 non é demasiado diferente do doutras localidades galegas. Ao rápido control do municipio por parte dos sublevados sucédelle a posta en marcha dun complexo aparello represivo. Logo, o exercicio da represión sobre as persoas consideradas desafectas, cun carácter sistemático e co estabelecemento de mecanismos deseñados desde os diferentes ámbitos do poder.

Cando se produce a sublevación militar de 1936, o municipio de Sada está encadrado nun territorio referente pola implantación do movemento obreiro, do republicanismo progresista e do galeguismo. Unha realidade política plural, non exenta dunha forte conflitividade, mais sen a rotura social que si se vai producir após a destrución do marco democrático. Para reaccionar contra esa Sada diversa, aberta aos procesos modernizadores do momento, e para construír a Sada do terror e do silencio, empregaranse estruturas identificábeis. Sada cae en mans dos sublevados apenas cinco días despois do golpe. O 23 de xullo, procedente de Betanzos, chegaba unha columna de soldados e gardas civís dirixida polo capitán Roger Oliete, facéndose co control da vila, que "apenas advirtió de modo material los efectos de estos acontecimientos". Porén, uns días despois a prensa daba conta do envío dunha "camioneta conduciendo números de la Guardia civil con material de combate para prestar determinado servicio en aquella villa, en la cual parece que se advertía algún movimiento anormal", o que denota movementos de resistencia. Sorprendentemente, o alcalde Antonio Fernández Pita, republicano sen adscrición a ningún partido, pero que viña de apoiar a Fronte Popular, non será cesado nun primeiro momento. Naqueles días, as accións dos que apoiaran o golpe víanse condicionadas aínda pola indefinición acerca do novo escenario que se quería construír. Porén, non tardará Fernández Pita en ser deposto e detido. É entón cando se procede a instaurar novas estruturas de poder desde as que xestionar o municipio en tempo de guerra e, tamén, coordinar a posta en marcha do aparello represivo. Unhas prácticas destinadas a anular ao adversario, ben mediante o seu exterminio físico, ben coa súa anulación como cidadán, agora abocado ao exilio, o ostracismo, a miseria económica ou a degradación moral. A Administración local quedará en mans das forzas de orde, co nomeamento sucesivo por parte do Gobernador Civil de Eustaquio de Riego –tenente retirado da Garda Civil–e Emilio Molina Carreño –comandante de cabalería retirado pola Lei Azaña– como Delegados de Orden Público. Xa en setembro será designada unha comisión xestora encabezada polo mestre Manuel López Quiñoá para facerse cargo do Concello, sendo substituída en decembro pola nova corporación municipal, co comerciante Toribio Pollán Nieto como alcalde. Desaparecía todo rastro de representatividade, ao substituír os novos concelleiros ao electos en 1931. Entre tanto, estendíase o temor e a incerteza entre as persoas que, nos anos previos, destacaran pola súa militancia política ou polo seu activismo sindical. Os faiados, os montes, os lugares máis insospeitados, convertíanse en refuxio daqueles que, nun primeiro momento, non tiveran máis opción que agocharse á espera de coñecer o desenvolvemento dos acontecementos. A caída da veciña cidade da Coruña en mans dos golpistas afastaba calquera esperanza de recuperar o control de Sada a curto prazo. Gustaríache proseguir coa lectura? Só tes que mercar o xornal de mañá nos quiosques ou na nosa loxa online. Se o que queres é ter todo o coleccionábel 'Os nomes do terror' nas túas mans, o máis sinxelo é que fagas a subscrición sen perder un minuto!


Summary: A lei de linguas impulsada polo PP en Aragón, e que derroga a existente, deixa a catalán e aragonés sen protección algunha na administración, toponimia... denuncian colectivos sociais

As cortes de Aragón votarán nos vindeiros días a nova Lei de Linguas, impulsada polo gobernante PP e que contará co apoio do Partido Aragonés (PA), derrogando a existente e, denuncian diferentes colectivos e entidades, deixando fóra de xogo a aragonés e catalán. O catalán, aliás, deixará de ser oficial nos topónimos das comarcas onde se fala. Segundo se recolle en Vilaweb, a nova lei "borra tanto o catalán como o aragonés, deixándoos sen ningunha protección por parte da administración". Non é catalán, é "aragonés propio del área oriental" Aliás, esta nova lei tamén implica a fin do recoñecemento da existencia de catalánfalantes en determinadas zonas de Aragón, e abre as portas a ter o español como única lingua oficial. Por outra banda, substitúese o nome dos idiomas por eufemismos. Así, o catalán pasará ser denominado 'lengua aragonesa propia del área oriental' (LAPAO); e o aragonés. 'lengua aragonesa propia de las áreas pirenaica y prepirenaica' (LAPAPYP). O catalán, aliás, deixará de ser oficial nos topónimos das comarcas onde se fala. A lei, propugnada pola presidenta de Aragón, Luisa Fernanda Rudi, xerou unha forte polémica parlamentar e social desde os seus inicios.


Summary: Fontes da área sanitaria A Coruña-Cee confirman que non existe ningún brote de coronavirus na Costa da Morte.

Un novo positivo na zona fixo proliferar novamente os bulos aos que estamos acostumados. Fontes do Concello de Fisterra confirman que se trata dun só caso positivo nunha familia catalana que veu a pasar as vacacións ao pobo, xa que teñen familiares na zona. Unha persoa da unidade familiar, por motivos persoais, tivo que facer unha viaxe a Cataluña e, ao volver, fixéronlle a proba porque tivo contacto con outro familiar que dera positivo posteriormente á visita. Este dou tamén positivo sendo asintomático, polo que quedou illado na súa casa á espera de realizar a corentena de 15 días. Ao resto da familia tamén se lle realizou a proba, mais estes deron todos negativo. De todos xeitos, tamén están a gardar corentena noutra casa diferente ao que dou positivo. Ademais, fontes do Sergas da área sanitaria A Coruña-Cee desminten que haxa ningún tipo de brote de Coronavirus na Costa da Morte.


Summary: A compañía basca informou á Comisión Nacional do Mercado de Valores da transacción que inicialmente prevía un pagamento mixto entre accións e efectivo.

A compañía de telecomunicacións galega, R, pasa a ser integramente do grupo basco Euskaltel. Así o confirmaron através dun comunicado remitido á Comisión Nacional do Mercado de valores onde notifican a compra por 1.190 millóns de euros en efectivo. Con esta transacción --que inicialmente prevían através dunha fórmula combinada de accións/efectivo-- Euskaltel adquire o 100% do capital social de R Brigrantium, sociedade titular do 70% R Cable máis o 30% que pertencía até o momento a Abanca. A decisión de mudar a forma na que foi adquirida a compañía galega devén, sinala Euskaltel, da mellora nas previsións operativas de R, embora será preciso que unha xunta de accionistas extraordinaria ratifique a operación. Segundo a entidade basca, a compra "dota o novo grupo de maior fortaleza, eficacia e capacidade de crecemento para competir nun mercado exixente como operador líder no norte do Estado [español]" mantendo, acrecentan, "a súa forte posición e compromiso na Galiza e Euskadi, onde ambas as dúas compañías gozan dun profundo arraigo".


Summary: As Marchas da Dignidade convocan a tod@s @s galeg@s a acudir á cidade lucense no marco das mobilizacións polo "pan, tranallo e teito".

As Marchas da Dignidade de Galiza convocan para o vindeiro 28 de maio en Lugo unha mobilización nacional baixo o lema 'Unha muralla de dignidade', referíndose ao monumento identificativo da cidade. Un acto co que as MMDD volven á rúa para protestar "contra a Troika" e na defensa do "pan, traballo, teito e dignidade". Apostan en Lugo no marco dunha dinámica tendente a descentralizar as mobilizacións e protestos de Compostela, estendendo a resposta contra as políticas neoliberais; e chaman a todos os e as galegas a tomar parte nesta iniciativa de facer da muralla lucense "un parapeto defensivo da dignidade". O acto, aliás, serve de pulo de cara á mobilización que decorrerá a nivel estatal en Outono, tal e como se acordou recentemente na xuntanza da coordenadora das MMDD que tivo lugar en Zaragoza.


Summary: O complexo contará cun total de 1.260 camas fronte ás 2 mil prometidas pola Xunta. O persoal da área sanitaria iniciou un calendario de mobilizacións apoiadas pola Plataforma en Defensa da Sanidade Pública.

O novo hospital de Vigo, o Álvaro Cunqueiro, abrirá con 1.260 camas --delas, 845 de hospitalización. Unha cifra substancialmente máis pequena que as 2.000 ás que se comprometera o goberno galego. Esta "importante redución" que, segundo o persoal da área sanitaria de Vigo non se axusta ás necesidades da cidade olívica, motivaron a convocatoria dun calendario de mobilizacións que comezou esta terza feira. Unha manifestación contou co apoio de todas as centrais sindicais e da Plataforma galega en defensa da sanidade pública. Desde este movemento advirten que "o presente e o futuro da calidade da asistencia sanitaria pública fica seriamente comprometido" pois, a redución de recursos que contempla a abertura do hospital --numerosos servizos foron privatizados-- "obríganos a preguntarnos ao servizo de que intereses están as autoridades políticas que tomaron estas decisións". Quer o persoal da área sanitaria quer a Plataforma en defensa da sanidade pública instan a veciñanza viguesa a secundar as mobilizacións que terán lugar o 23 e 30 de xuño. As marchas convocadas sairán desde a entrada do Hospital xeral.


Summary: As baixas no profesorado, as incertezas e dúbidas nas familias e a ausencia de miles de alumnos protagonizaron este 10 de xaneiro o reinicio do curso escolar na Galiza. O retorno veu marcado tanto polo virus que condiciona as vidas desde 2020 como polos recortes educativos desta década.

Non eran aínda as once da mañá e o número de baixas pola Covid entre o profesorado na primeira xornada abeiraba as 350, case o duplo das que anunciara a Consellaría de Educación a sexta feira, cando falaba de 200. A propia Xunta falaba, ás 14 horas, de 800 baixas de docentes entre o total de 13.000 ao contar con alumnado e persoal de servizo. O número pode parecer insignificante nun cadro de persoal de máis de 30.000 profesionais mais, como indican sindicatos e Anpas, non o é. "A Consellaría leva desde a sexta feira chamando xente", indica a Nós Diario o secretario nacional de CIG-Ensino, sindicato maioritario, Suso Bermello, "mais como o ritmo siga así e coas corentenas, etc... non hai capacidade para cubrir as baixas". Efecto "recortes" A situación actual hai que entendela, indica Bermello e tamén o apunta Fernando Lacaci, da Confederación de Anpas Galegas; non só polo impacto da Covid senón por como este chega nun escenario marcado polos recortes aplicados sobre o ensino durante todos estes anos. "Temos menos preocupación sanitaria que educativa", indica o representante do colectivo de nais e pais: "Os centros de ensino non son máis inseguros que outros escenarios en canto a se contaxiar", explica, "mais o que nos preocupa é como vai ser o ensino coa falta de profesorado e para o alumno contaxiado que teña que facer corentena". Unha preocupación que é partillada por nais e pais de alumnos, sobre todo de Infantil e Primaria. "Se a miña filla dá positivo ten que ficar na casa e alguén ten que ficar con ela, claro. Mais o preocupante é que vai pasar con ela eses días a nivel educativo. Vai asistir virtualmente á aula? Se non é así vai o profesor conectarse con ela fóra do horario? Que seguimento vai haber?", pregúntase Helena Muñiz, cuxa filla estuda nun colexio público de Santiago. Esa mesma preocupación formúlase desde Anpas Galegas. "No confinamento xa ficou demostrado que o sistema non está preparado para o ensino non presencial", afirma Lacaci, que incide na falla de profesorado como unha eiva estrutural no ensino estes anos. Nada, por outra parte, que non leven denunciando sindicatos e colectivos de defensa do ensino público estes anos. "Ministerio e Consellaría, cada quen coa súa responsabilidade, querían que este fose un curso educativo 'de transición' cara á "normalidade", e iso significa volver ter menos profesorado", afirma Suso Bermello. Nesa liña, Lacaci mostra pouca confianza en que se cumpran as promesas da Consellaría de substituír o profesorado de baixa pola Covid: "Esta mesma Consellaría que di agora iso é a mesma que no mes de decembro non cubría as baixas que había e mesmo dicía que non era posíbel cubrilas automaticamente". Bermello amplía o argumento: "A política desta Xunta é desde hai anos non cubrir as baixas cada vez que se está perto dunha parada lectiva, quer nadal, quer verán... E en decembro fixo iso". Contaxios O primeiro trimestre finalizou no ensino non universitario con 185 aulas fechadas e 2.200 casos activos no alumnado. O reinicio multiplica por catro eses datos de contaxiados, até os 13.000 desta segunda feira. O conselleiro, Román Rodríguez, volveu garantir que as baixas no profesorado cubriranse ("de 800 baixas xa cubrimos 700", dixo) e destacou a importancia da presencialidade. "A presencialidade nunca estivo en cuestión!", aponta o secretario nacional da CIG-Ensino, "Ese non é o debate, non se cuestionou en xaneiro de 2021 non se vai cuestionar agora. O debate é como vai ser esa presencialidade".


Summary: A coligazón de Anova, EU e Podemos aumentaría un deputado (até 7) a costa dos socialistas. Podemos, IU e confluencias superarían o PSOE, en votos e escanos. O PP sería o máis votado, en Galiza e no Estado. O BNG non acadaría representación.

En Marea e Unidos Podemos protagonizarán o 26 de xuño un 'sorpasso' sobre o PSOE na Galiza e no conxunto do Estado. Este é o prognóstico do inquérito do CIS, que sitúa o PP como a forza máis votada a nivel estatal e galego. En base a esta sondaxe, realizada en base a 17.000 enquisas, o PP tería en Galiza 10 deputados, os mesmos que obtivo nos comicios do 20 de decembro. Consolidándose como segunda forza, En Marea, que gañaría un escano (7) a costa do PsdeG, que pasaría dos 6 obtidos o 20D a 5, perdendo 1 en Pontevedra a favor das marés. Ciudadanos mantería o seu deputado por Galiza e o BNG Nós Candidatura Galega non acadaría representación nas Cortes españolas. Neste inquérito non hai estimación de voto final do Bloque, mais fontes consultadas por Sermos Galiza apontan que o resultado sería similar ao colleitado o 20D por Nós Candidatura Galega, cunha lixeira tendencia á alza na provincia da Coruña. O PP tería 10 deputados en Galiza, por 7 de En Marea, 5 do PSOE e 1 de Ciudadanos A nivel de Estado, Unidos Podemos e confluencias consuman o 'sorpasso' aos socialistas, que caerían até o terceiro posto. O primeiro, iso si, seguiría a ser para o Partido Popular, cun 29% dos votos e entre 118 e 121 escanos, un descenso respeito aos 123 que logrou hai seis meses. Unidos Podemos tería entre 58 e 60 escanos, máis que os 44 que Podemos e IU sumaban o 20 de decembro. Aumentan en representación En Comú Podem (14/15 fronte os 12 do 20 de decembro), Compromís-Podemos-IU (9/10, tiveran 9 nas anteriores eleccións) e En Marea. Entre todos, Podemos-IU-confluencias, suman 88/92 escanos e un 25,6% dos votos. Sobrepasan, logo, o PSOE, que o CIS prognostica que obterá 78/80 escanos fronte aos 90 de hai seis meses. Ciudadanos lograría o 14,6% dos apoios, un punto menos que nos anteriores comicios, logrando de 28 a 39 escanos. Esquerra Republicana de Catalunya mantería a representación acadada na anterior cita coas urnas ao atinxir 8/9 representantes, mentres que Convergència obtería 6/7. O PNV lograría 5 escanos (1 menos que o 20D) e EH Bildu, 3, aumentando así a súa representación nun deputado.


Summary: A constante suba dos prezos dos alugueres (47% de incremento nos últimos seis anos) e as dificultades para adquirir unha vivenda en propiedade, contrastan co alto número de inmóbeis que se atopan baleiros na Galiza (340.500), mesmo nas áreas metropolitanas das sete cidades.

A burbulla inmobiliaria A vivenda baleira Vivenda desocupada de titularidade pública O prezo do aluguer 0,3% de vivenda pública na Galiza A Galiza rexistra 340.500 vivendas baleiras. Malia manterse sen ocupar 21,2% do parque total inmobiliario do país, conseguir unha residencia estase a converter nunha misión case imposíbel para boa parte das galegas e galegos. A este respecto, o presidente da Federación Galega de Empresas Inmobiliarias (Fegein), Benito Iglesias, ten sinalado que "exclusivamente 1,5% das vivendas baleiras en 313 concellos da Galiza se atopan no circuíto de comercialización". Nesta dirección, promotores inmobiliarios e urbanistas manifestan a súa sorpresa pola incapacidade das diferentes Administracións para mobilizar estes inmóbeis e sitúalos no mercado. A burbulla inmobiliaria As vivendas baleiras son unha realidade presente na totalidade do territorio galego. Unha das maiores taxas de desocupación sitúase naquelas zonas costeiras de moita presión turística, cunha boa parte dos inmóbeis destinados a segunda residencia e onde mandan as vivendas turísticas. Neste perfil atópase Foz, con 33,95% dos inmóbeis desocupados; Cedeira, con 33,96%, Carnota (34,2%), Malpica de Bergantiños (33,74%) e Camariñas (33,3%). A maiores, estes concellos padeceron na primeira década do século XXI unha actividade urbanística desenfreada, que nalgúns casos practicamente duplicou o parque inmobiliario. A vivenda baleira A lóxica do despoboamento de amplas zonas do país ten o seu impacto nos usos da vivenda. Neste sentido, o concello con máis vivendas desocupadas é A Porqueira, con 40.63% das vivendas baleiras; Castrelo do Val (38,8%), Melón (37,75%), Ramirás (35,42%), Rairiz de Veiga (34,96%), Carballeda de Avia (34,73%) e Maside (33,08%). Sen ir máis lonxe, A Porqueira perdeu 56,4% da súa poboación nos últimos 30 anos, Castrelo do Val perdeu 51,5%, Carballeda de Avia, 48,9%; e Maside, 44,9%. Os principais núcleos urbanos da Galiza non escapan a esta tendencia: A Coruña rexistra 19.283 vivendas baleiras (20,4% do parque inmobiliario total da cidade), Ferrol ten 8.318 vivendas baleiras (19,7% do seu parque inmobiliario); Compostela 9.512 (16,9%), Lugo 12.370 (20,4%), Ourense 14.561 (20,4%), Pontevedra 6.886 (17,4%) e Vigo rexistra 18.588 vivendas baleiras (12,9%). A deputada do BNG Alexandra Fernández sinala a Nós Diario que "100.000 das 340.000 vivendas baleiras edificáronse entre 1991 e 2011, o que dá conta de que non estamos só diante de vivendas vellas". Asemade, reclama á Xunta da Galiza "un estudo preciso da realidade do parque galego de vivenda para determinar as zonas onde se precisaría mobilizar inmóbeis porque hai demanda e a partir de aí fixar as medidas impositivas precisas, atendendo as características do propietario". O portavoz do PSdeG no Parlamento, Luís Álvarez, criticou esta semana na Cámara o "fracaso das políticas de vivenda" do Goberno galego, logo de coñecerse na terza feira que, segundo a liquidación do primeiro semestre deste ano, a Xunta só executou 3% do programa de acceso á vivenda. Pola súa parte, o presidente Alfonso Rueda recoñeceu na cuarta feira os problemas da mocidade para acceder á vivenda, porén puxo en valor as políticas neste ámbito do seu Goberno, significando as máis de 23.000 persoas que se beneficiaron das axudas ao aluguer da Xunta desde 2009. Vivenda desocupada de titularidade pública Unha parte destas vivendas desocupadas son de titularidade pública. Concretamente 2.735 inmóbeis baleiros existentes na Galiza pertencen á Sociedade de Xestión de Activos Procedentes da Reestruturación Bancaria (Sareb), popularmente coñecido como o banco malo, sendo o seu propietario o Goberno do Estado. Segundo Fegein, a parte máis importante destes inmóbeis localízanse en Vigo e na Coruña, onde se atopan 650 e 1.200 demandantes de vivenda, respectivamente. O alto número de inmóbeis desocupados contrasta coa alza dos prezos da vivenda en aluguer ou propiedade. Neste sentido, a sociedade de taxación de vivendas Tinsa sinala que "no terceiro trimestre do ano o prezo da vivenda en propiedade rexistrou un incremento interanual de 7,3%". Asemade, destaca que 6,2% desta suba concéntrase entre xaneiro e setembro de 2022. O prezo do aluguer Os últimos datos achegados por entidades independentes significan a alza no alugueiro. Precisamente o portal inmobiliario de referencia, El Idealista, sinala que o prezo do aluguer tense incrementado en 47% nos últimos seis anos, pasando de pagarse a 5,8 euros o metro cadrado en 2016 a 7,8 euros o metro cadrado en 2022. Ao tempo, destaca unha maior alza do prezo do aluguer nas áreas metropolitanas das sete cidades galegas. 0,3% de vivenda pública na Galiza O parque inmobiliario galego só conta con 0,3% de vivendas de titularidade pública. Estas cifras son unha anomalía no contexto europeo onde os inmóbeis en mans dos poderes públicos suman de media 9%. As razóns desta situación son estruturais mais agudizadas polas políticas da Xunta.


Summary: Valls xa está onde quería: coas mans ceibas para facer política sen depender de Ciudadanos. Albert Rivera terá problemas para explicarlle a Emmanuel Macron por que pacta con Vox ao tempo que expulsa Valls das súas filas.

A ruptura con Valls pode lerse tamén en clave da sesión de investidura de Pedro Sánchez: que perda Ferraz toda esperanza de contar cos votos de Cs para evitar que o PSOE dependa por activa ou por pasiva dos votos das formacións independentistas. "Decidimos separarnos do grupo de Valls e teremos grupo propio", anunciou esta segunda feira Inés Arrimadas, a número 2 da formación laranxa. A ollos de Cs, hai "moi pouca diferenza entre Maragall e Colau", o que restaría todo simbolismo á voto afirmativo de Valls á reelección da líder de Barcelona en Comú. E se ficase algunha dúbida sobre o posicionamento estratéxico de Cs no flanco dereito, Arrimadas desbotou a abstención do seu partido na investidura do candidato do PSOE a presidir o goberno central. "Teriamos un tsunami de críticas se désemos apoio a Sánchez, que está pactando con Bildu. O sanchismo é mao para España; é capaz de negociar con Junts per Catalunya e de pactar con ERC".


Summary: A líder do BNG, Ana Pontón, asegura que o "neofascismo deixa claro que busca acabar coa democracia e a pluralidade". O PSdeG chama a "defender a democracia".

A sede de Podemos en Cartaxena (Murcia) sufriu esta madrugada un ataque con material explosivo, segundo denunciou o secretario xeral do partido, Pablo Iglesias, e o deputado da formación morada pola Rexión, Javier Sánchez Serna. "Esta noite s extrema dereita deu un paso máis alá e atacou a sede de Podemos Cartaxena con material explosivo", advertiu Sánchez Serna. O deputado publicou un tuit acompañado dun vídeo no que se aprecia como arroxan un artefacto inflamábel á sede de Podemos na cidade portuaria Iglesias publicou tamén un tuit co vídeo adxunto no que lamenta o "ataque da ultradereita, con material explosivo, a unha sede Podemos hoxe mesmo". Condena de Ana Pontón A líder do BNG, Ana Pontón, trasladou a súa solidariedade aos integrantes de Podemos despois do ataque da súa sede en Cartaxena con material explosivo. Nunha mensaxe publicada no seu perfil da rede social Twitter, Pontón asegura que o "neofascismo deixa claro que busca acabar coa democracia e a pluralidade". "Por iso é tan grave blanquear á extremadereita. E fronte a eles, nós, sempre defendendo as liberdades", apunta a portavoz nacional do BNG. O PSdeG chama a defender a democracia O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, chamou a defender a democracia, a liberdade e a tolerancia fronte aos que "usan a violencia para atacar aos que pensan distinto. Así o sinalou nunha mensaxe publicada a través do seu perfil da rede social Twitter, no que rexeita e condena o ataque con material explosivo a unha sede de Podemos en Cartaxena. "Defendamos a democracia, a liberdade e a tolerancia fronte aos que usan a violencia para atacar aos que pensan distinto. Rexeitamos e condenamos totalmente os ataques de grupos de extrema dereita contra @Podemos hoxe en Cartaxena. Ningún tipo de fascismo. Así, non", apunta o texto publicado en galego. Reacción do PPdeG O PPdeG, polo de agora, limitouse a retuitear unha mensaxe do PP estatal no que o alcalde de Madrid declara que "a diferencia de Podemos, nós non temos problema ningún en condenar a violencia veña de onde veña".


Summary: Espinosa de los Monteros e Rocío Monasterio acudiron a cear a un local da zona vella da cidade, onde varios veciños e veciñas lles mostraron o seu rexeitamento.

Espinosa de los Monteros e Rocío Monasterio están estes días por Galiza participando na campaña das eleccións galegas da súa formación, Vox. Lugo foi unha das prazas escollidas por esta parella de líderes do partido de ultra dereita. Na Praza do Campo detivéronse para cear na terraza dun dos locais hostaleiros da zona. A súa presenza non pasou inadvertida. De feito, desde terrazas desa praza lucense grupos de veciños e veciñas corearon diversas frases dirixidas aos dous ultras e os seus acompañantes. "Aquí están os antifascistas" foi unha. Outra, "Galiza non é verde", en referencia ao slogan de Vox para as eleccións do 12-X 'Galicia es verde'. Nas redes sociais, Monasterio afirmou que ela e Espinosa de los Monteros abandonaron a terraza entre berros de "presidente, presidente". Nas propias redes sociais aclaráronlle que eses berros eran... irónicos. Aquí tenéis el apoyo en Galicia, fascistas!GALIZA NON SE VENDE!!!#DENANTESMORTOSQUEESCRAVOS✊🏻💜@vox_es @Santi_ABASCAL @Ortega_Smith @monasterioR @ivanedlm pic.twitter.com/dBat5wruvT— Mígue (@MiguelTorron92) July 7, 2020


Summary: A maioría sindical vasca, convocante do paro da vindeira quinta feira en Euskal Herria, considera "evidente" a necesidade de responder "a imposicións e reformas"

Euskal Herria vivirá esta quinta feira, 30 de maio, a súa cuarta folga xeral nestes catro anos. Unha xornada de protesta e mobilización convocada pola maioría sindical vasca (ELA, LAB, ESK, STEE-EILAS, Hiru, CGT e CNT), para alén dun cento de colectivos, asociacións e agrupacións agrupadas na plataforma Gune. Ainhoa Etxaide, secretaria xeral de LAB: "Este pobo ten que se levantar ante esta dictadura económica" Segundo informa Naiz, nunha primeira recollida, máis de 600 comités de empresa de Euskal Herria xa anunciaron que ían secundar a folga xeral. "E o número segue a aumentar día a día". Para as organizacións convocantes, estas adhesións, así como que a listaxe vaia en aumento, mostran ás claras que "a clase traballadora ten claro que hai que responder ás imposicións e ás reformas". "Loitamos por un modelo propio para Euskal Herria" Sindicatos e agrupacións cidadáns, ambientais, culturais, de desenvolvemento, desempregad@s... fan un chamamento á sociedade vasca a saír este 30 de maio á rúa "para afirmar con rotundidade que non aceptamos os recortes en Euskal Herria, que existen alternativas e que loitamos por un modelo propio". Txiki Muñoz, secretario xeral de ELA: "A clase política ten sido desprazada pola extrema dereita económica. Nós resistimos" Sinalan que están a realizar desde hai tempo xuntanzas e asembleas "comarca por comarca e sectorpor sector" para informar e para animar a tomar parte nunha mobilización que ten que ser, afirman, "un clamor xeral" contra as "políticas que nos impoñen"


Summary: Actuar rápido axuda a esquivar a suba dos prezos.

Os prezos aumentaron en outubro 5,7% respecto ao mesmo mes do ano anterior. Esa diferencia, máis acusada nos carburantes e na enerxía, tamén está a condicionar os hábitos de compra das galegas e os galegos, que prefiren adiantar as súas compras para despois non levar sorpresas de última hora. No caso dos produtos do mar, moi demandados nas datas de Nadal, xa se está a notar ese incremento, até o punto de que "moitas familias non poderán dispor de produtos habituais do Nadal porque o peto vaino impedir", advirte o portavoz da Unión de Consumidores da Galiza (Ucgal), Miguel López. Ante esta situación, o presidente de Facua na Galiza, Víctor Muñoz, insiste na importancia, máis acusada este ano que en anteriores ocasións, de planificar e anticipar compras. Tanto el como Miguel López suxiren realizar unha listaxe do que se desexa adquirir para evitar así as compras compulsivas, e máis agora que o aumento da demanda após meses de consumo retido está a contribuír a incrementar uns prezos que xa repercuten en moitos dos casos o encarecemento dos custos de produción, nomeadamente dos da enerxía. Estes dous organismos avisan tamén sobre o risco de que a alza dos prezos se prolongue e mesmo chegue unha segunda onda de inflación, o que podería influír no consumo interno que, como lembran, é un dos motores que está a manter o crecemento da economía na actualidade, especialmente na Galiza. Neste senso, o responsábel de Facua, Víctor Muñoz pide as autoridades que asuman tarefas de inspección, pois entende que debe existir un "control administrativo" dos prezos. "Teñen que vixiar que as empresas non se estean aproveitando destas circunstancias", resalta. "Todo se está a repercutir ao de sempre, ao consumidor, ao que os salarios non lle aumentan nin moito menos na mesma medida", lamenta pola súa banda Miguel López. A este respecto, representantes do Consello Galego de Economistas ou do centro de estudos de BBVA xa avisaron do risco de "conflitividade laboral" nos próximos meses pola exixencia de adecuar soldos á inflación. Menos gasto en ocio Unha das consecuencias do encarecemento dos prezos e da perda de poder adquisitivo das galegas e os galegos é que cada vez saen menos a cear fóra da casa ou a desfrutar dun espectáculo, ou calquera outra actividade de ocio. Unha familia galega con catro membros, calculan desde a Ucgal, está a gastar só en produtos básicos como carne, peixe, lácteos e algún envasado, uns 600 euros ao mes. "Isto fai que o escenario sexa complicado", recoñece Miguel López. Ante isto, insiste en que a reacción do cidadán é a "sempre recomendábel planificación das compras" e tamén un "uso máis responsábel dos alimentos", para evitar o desperdicio. Do lado do comercio, o responsábel da Federación Galega de Comercio, José María Seijas, augura compras "máis moderadas" ás que se poderían esperar pola inflación e o aumento do custo da vida por outros motivos como o incremento das cotizacións dos autónomos. Outro dos elementos que está a pasar factura ao comercio de proximidade, indica, é o adianto das compras polo denominado 'black friday', sobre todo porque estes estabelecementos teñen "unhas marxes moi limitadas" para competir con este tipo de campañas agresivas.


A pasada semana a actriz Inma Cuesta difundíu a través dunha rede social dúas versións dunha mesma fotografía que impactaron á opinión pública. Unha, retocada con photoshop, a outra, o reflexo real do seu corpo en contraposición á silueta cincelada da primeira. Destinada a ocupar a portada da revista semanal do xornal El Periódico, aquela que foi alterada por photoshop supuxo para a actriz non menos que un ultraxe á súa dignidade como muller, e por elo se decidíu a denunciar en twitter un feito á que moitas actrices, modelos e personaxes de interese público se ven sometidas despois dunha sesión fotográfica. A mesma Cuesta, coñecida por participar en series de televisión como Águila Roja, opinaba que, até certo punto, intensificar o color do vestido ou darlle un aspecto máis brillante á súa pel poidera ser comprensible desde o punto de vista comercial; o impacto visual inflúe como aliciente na elección dun ou doutro producto de consumo, e as revistas que veñen adxuntas aos xornais as fins de semana están ateigadas de publicidade sobre moda e productos estéticos que as empresas queren vender. O que xa non lle pareceu tan axeitado foi que o maqueo informático pasase a amputarlle as cadeiras, facerlle unha liposucción no brazo e aumentarlle ao seu pescozo un anaco para convertila nunha especie de figurín escuchimizado de cera, que nada ten que ver coa muller que ela é en realidade. Eu, que son asidua ao café das mañáns dos domingos, soio botarlles un ollo a todas as revistas de moda que se acumulan nos bares. Yo Dona, El País S, Mujer de Hoy… están centradas na moda e pensadas para ser lidas por mulleres, pero é habitual que noutras como o Magazine de El Mundo ou o Dominical de El Periódico tamén aparezan apartados dirixidos específicamente a estas. En xeral todas son, por defecto, publicacións insustanciais, cunha importante pátina de elitismo plasmada nos prezos dos looks que propoñen modelos, cantantes ou actrices cada semana. O prototipo de muller que parecen elevar por enriba do resto das mortais sempre é máis o menos o mesmo: xove, moi delgada, altísima, estilizada e caucásica. Negras e hispanas aparecen esporádicamente aportando un toque exótico nalgún que outro número, pero está claro que a supremacía a ostentan as loiras, altas, fracas e brancas como Cara Delevigne. Nos casos que non encaixan de todo con ese perfil (e incluso nos que sí) xa vemos que habitualmente se procede a estiramentos varios, abolición de curvas e tantos outros miles de retoques de famosas que poderiamos atopar por internet. Actrices como Susan Sarandon, Salma Hayek, Julia Roberts, ou modelos como Cindy Crawford levan tempo denunciando as presións ás que son sometidas no seu traballo para estaren sempre perfectas, pero ao seren máis maiores carecen de influencia entre a franxa de idade na que as mulleres máis padecemos os dictámenes da industria da moda e do yuppismo audiovisual: dos vinte aos corenta. A partir de aí, deixamos de existir. Deixamos, para os homes da nosa idade e menores, de ser un obxeto de consumo. Revistas escritas por snobs, para ser lidas por yuppies. Contraproducentemente, o público maioritario dos magazins de moderneo hebdomadario, que soen ser lectores casuales de clase media, nunca podería permitirse un bolso de mil euros, tal vez nin de trescentos, e cantos non meteríamos nin cincuenta. Para ser un yuppie de metrópolis, por moito que digan, é necesaria unha boa inversión. Nos son o mesmo os tecidos e os deseños do Mango que os de Marc Jacobs. E iso sábeno moi ben todos eles e elas. Non obstante, aí están número tras número, coas súas sentencias sobre o que debes ou non poñerte para disimular a túa clase social, sexas gorda ou fraca, morena ou delgada, teñas vinte ou cincuenta, para parecerte a Taylor Swift (unha cantante de música facilona) ou a Charlotte Rampling nos teus sesenta, para parecer un ser que triunfa. Aí están eses pretenciosos suplementos, marcando os estándares da normalidade en tódalas décadas da vida dunha muller. A decoración da súa casa, a educación dos seus fillos, a prosperidade da súa empresa (fálannos a todas como se todas fosemos empresarias), os trucos para que a relación coa parella funcione… E sobre todo a estética: cóidese de parecer un enxendro. Para elo incorporan ás súas páxinas finais recetarios, onde nos presentan como suculentos manxares pratos hipocalóricos que se adaptarían mellor aos catro estómagos dunha vaca, pola cantidade de herba que concentran. E todo, todo, todo para que resultemos atractivas, non nos mintamos, para os homes. Esta dictadura da apariencia funciona a moitísimos niveis. Mentres vostede loita contra a nocilla, na televisión entrónanse os idolatrados estilistas do programa Cámbiame, francamente convencidos da seriedade do seu oficio e presentados como os novos benefactores da pobreza estética, e o que é máis grave, da pobreza moral de moita xente. Grandes prexuízos de clase emanan dos seus discursos de pacotilla, que contribúen a crear canteira de mulleres acomplexadas, desesperadas por deixar de ser "chonis", ou "vulgares". Estas mozas e señoras, e de vez en cando algún rapaz, desexan, en definitiva, deixar de parecer pobres. En Estados Unidos exiten programas que ao cambio de vestimenta lle suman unha operación de cirurxía estética. Algún deles emítese aquí, por exemplo Extreme Makeover (Cambio Radical) no esperpéntico canal Divinity, e chegou a haber unha versión española do mesmo que por fortuna tivo pouco éxito en 2007. O último que desde América acaba de aterrizar é un reality chamado Dr 90210, que alí leva en antena desde 2004. Que vostede se sinte gorda, plana, enrugada? Eles aspíranlle a graxa, póñenlle dúas pelotas de silicona en cada peito e fanlle unha coleta coa pel que lle sobra detrás da cabeza. Ás veces penso na sorte que temos en Galiza por termos carecido históricamente dunha grande urbe como sí acontece en Madrid ou en Cataluña. Estamos un pouco máis á marxe dos disparates da fauna da metrópole. Aínda así, cada vez coñezo máis mulleres, e en certa medida me incluio, preocupadas por adaptar o corpo a aqueles modelos materialmente imposibles de beleza que uns e outros medios difunden, propios de ciencia ficción, que tamén empezan a crear presión sobre o sexo masculino. Vexamos, para esta clase burguesa ligada á esfera audiovisual e tecno-cultural, que son os que parten a pana nesta sociedade do espectáculo, existe un mundo perfecto no que non caben máis que eles e as celebrities raza superior que admiran. Posiblemente Inma Cuesta como ao mellor vostede non encaixen de todo ben. Por mor desta discriminación, moitas mulleres se comen a cabeza coa celulite, as súas pernas curtas ou o paso dos anos. Hainas que desenrolan enfermedades nerviosas, como anorexia, bulimia ou depresións e episodios de ansiedade e obsesivo-compulsivos. Nese mundo perfecto de yuppies todo ten unha data de caducidade e é sustituído por outro producto humano que cumple co requisito de ser xoven, estilizado, vestido por Jean Paul Gaultier, depilado, rico, triunfador, culto e sorrinte. Para as mulleres comúns e correntes, o impacto destas ideas, especialmente na concepción que sobre o que nós debemos ser se fan os homes, son especialmente traumáticas. Lévannos a unha competición constante onde a imaxe é o único que parece prometer salvarnos de caducar como seres humanos. A imaxe soe importarnos porque nun momento de imperancia do individualismo e disolución dos vínculos afectivos abre as portas aos mesmos, a imaxe promete abrirnos as portas para ser amadas, admitidas, e aos homes, en moitísima menor medida, tamén. Todos eses contos de "sé ti mesma, síntete orgullosa do teu corpo, o amor e o traballo non atopan barreiras se ti es única" se desploman polo seu propio peso cando vemos que nas portadas das revistas aparecen mulleres que por moito deporte que fagamos, por moitas berzas que comamos e por moito potingue que botemos non imos poder ser na vida. Sei que xa é materialmente posible operar a tibia e mailo peroné para poñerlle unha prótese e contrarrestar o paticortismo, pero qué farán coas que teñan os brazos longos estilo inspector Gadget? Ata qué extremos pode chegar este delirio? Hai uns anos ser atractiva para a maioría ía chegando con non estar "demasiado gorda". Despois empezou a teima da depilación integral e parece ser que hai homes que non conciben o pelo nos xenitais dunha muller (nefasta influencia da pornografía), e atención ao seguinte disparate, o color escuro que co paso do tempo tinxe a zona do ano! Pero agora á repugnancia pola graxa e o vello nun corpo súmase a vergonza pola desproporción. Pode ser vostede delgada e presentar calvas a nivel xenital que tal vez os seus hombreiros fagan de vostede alguén demasiado ancho. Coñezo a mulleres para nada estúpidas nas que percibo constantemente unha inseguridade que as leva a dubidar da súa valía en moitas facetas da vida, todo por unha cuestión de non entrar no canon. E é que nese discurso de que "a beleza está en todos os corpos" a graxa, a "desproporción" e a vellez quedan relegados soamente a elementos anecdóticos da paisaxe dun catálogo de moda, nunca en elementos lexitimadores da importancia dunha vida real, dunha persoa real. É dicir, existe un discurso que nos repiten desde as revistas e os programas da televisión que sostén "sé único, acéptate", pero por outra banda no día a día unha experimenta que o irreal, a fantasía, articula todos os desexos dos homes e das mulleres nesta sociedade. Eles tamén se sinten peludos se non se depilan, eles tamén se observan a barriga, tamén se comparan, pero menos, claro. Que é o que leva ás persoas desta sociedade, deste momento histórico, a actuar tan despiadadamente á hora de atribuirlle un valor superior á corporeidade por enriba do espírito? Qué o que leva ás cadeas a financiar eses programas de demolición do físico das mulleres? Que é o que leva a eses editores a mutilar a verdade dun corpo como o de Inma Cuesta, que moitísimas mulleres non teñen a fortuna de ter na plenitude da súa saúde? Un gran machismo e aversión por todo o feminino, por todo o que simbolizamos a través da multiplicidade de características físicas dese amplísimo espectro femenino mundial, que tamén o é racial. Qué clase de valores da repugnante e euxenésica jet set de metrópolis corrompida estamos incorporando aos nosos códigos éticos, homes e mulleres de provincias e anciás nacións? Inma Cuesta deu a semana pasada un exemplo de valentía, desafío e transgresión contra a dictadura patriarcal de todos eses e esas yuppies que pretenden facer dos corpos das mulleres reais un motivo de replegamento na sociedade. Tal vez teman que, de atrevernos a valorar o noso intelecto por enriba dos nosos atributos físicos, tan pasaxeiros e efímeros, aconteza unha verdadeira revolución que os desbanque dos seus estáticos núcleos de poder.


Summary: No seu primeiro acto de campaña, nas inmediacións dos xulgados da capital, e acompañada por máis de 40 mulleres, a portavoz da formación nacionalista, Ana Pontón, reivindicou "a forza imparábel" das galegas, as que define como "feministas e loitadoras pola igualdade".

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e as candidatas polas circunscricións de Pontevedra e Lugo, Carme Da Silva e Olalla Rodil, acompañadas por máis de 40 mulleres, concentráronse esta sexta feira, 1 de novembro, nas inmediacións dos xulgados de Fontiñas, en Compostela, para reivindicar "a forza das mulleres" e reclamar máis recursos contra a violencia de xénero. A cita produciuse no marco da campaña electoral para as eleccións xerais do vindeiro 10 de novembro. Pontón incidiu en que "queda moito por facer" na loita contra a violencia de xénero e a desigualdade. Neste sentido, subliñou a "desigualdade laboral" e a "fenda salarial", así como as diferenzas noutros ámbitos como "a cultura, o deporte ou a participación social" das mulleres. A portavoz da formación nacionalista insistiu en situar no debate e na axenda pública "a loita" contra esta lacra "hoxe máis que nunca", ante os diferentes pactos do Partido Popular con forzas "que queren dar pasos atrás" na loita contra a violencia machista e "mesmo cuestionando a súa propia existencia", en referencia as alianzas do PP con Vox en distintas zonas do Estado. "Por iso, dicímoslle a Feixoo, alto e claro que pactando con quen nega a realidade da violencia de xénero non está ao lado das mulleres, está ao lado dos que queren manter unha sociedade desigual e patriarcal", advertiu Ana Pontón, que prometeu a reivindicación de "xulgados específicos contra a violencia de xénero en todas as cidades do noso país", así como "abrir un debate sobre a urxencia de responder contra as violacións e agresións sexuais", para o que -dixo- o BNG reclamará "a asistencia gratuíta para as vítimas". "Non é abuso, é violación" Ademais, a nacionalista tamén se pronunciou acerca da recente sentenza na violación en grupo a unha menor en Manresa, criticando que cualifique de abuso sexual o que "en realidade é unha violación", e criticou que as instancias xudiciais amparen o agresor en troques de defender as vítimas. Os delitos de agresión sexual -sinalou "deben ser considerados públicos", "actuando de oficio a xustiza, aínda que a muller retire a denuncia". Pontón tamén aludiu a outras medidas necesarias contra a violencia machista como o establecendo dun protocolo para todos os sectores que deben dar resposta inmediata ante unha agresión sexual así como mellorar na conciencia e formación da sociedade. "Ou colocamos no centro do debate político que existen abusos ou seguiremos constando situacións que sitúan as mulleres na desigualdade". "Estamos aquí porque queriamos que o primeiro acto de campaña do BNG fose para reivindicar a forza imparábel das mulleres: Galegas, feministas e loitadoras contra a desigualdade", concluíu Ana Pontón o seu discurso, no que tamén salientou que o BNG puxo en marcha a primeira Lei galega contra a violencia machista, "pioneira e máis avanzada que a lexislación do Estado".


Summary: Ana Pontón contrapuxo a traxectoria do BNG no Congreso en Madrid ao "espectáculo e frivolidade" das forzas estatais. Pontón presentou en Vigo a candidatura que encabeza Carme da Silva, acompañada por Olaia Fernández e Guillerme Vázquez. Na Coruña, o cabeza de lista do BNG, Néstor Rego, participou nun almorzo con xornalistas no que lembrou as actuacións na área metropolitana que as nacionalistas pretenden impulsar en Madrid.

"Vimos o fracaso e a inutilidade das forzas estatais que demostraron que pasan olimpicamente dos problemas da cidadanía e da Galiza, demostraron que o único que as move son egos partidistas. Por iso, pedimos converter esa incompetencia e ese fracaso nunha oportunidade recuperando voz propia para Galiza a través do BNG", dixo Ana Pontón, a portavoz nacional, que participou na presentación da candidatura do Bloque en Vigo pola circunscrición de Pontevedra. O 10-N é a oportunidade "de poñer Galiza no mapa coa forza que ten detrás de si unha traxectoria de traballo que demostra que cando estaba no Congreso os galegos e as galegas tiñan unha voz que defendía os seus intereses", indicou a líder nacionalista diante de Carme da Silva, cabeza de lista por Pontevedra, e acompañada polas ex deputadas Olaia Fernández Davila e Guillerme Vázquez (número 7 da candidatura). "Galiza non pode seguir muda porque esa falta de voz fai que perda oportunidades, é fundamental contar cunha forza libre e sen ataduras que condicione a política do Estado a favor de Galiza e esa forza é o BNG", concluíu Pontón. A candidatura do BNG en Pontevedra está encabezada por Carme da Silva, con Xesús Ignacio López Carreira como número 2, e Susana Camba Castro, no número tres. Para o Senado figura como número un André Vidal Capón. Néstor Rego, na Coruña: "Galiza en primeiro lugar" Mentres, na Coruña, Néstor Rego continuou esta mañá unha pre-campaña que xa realizou actos en Culleredo, Compostela e Arteixo nos últimos días. Acompañado por Francisco Jorquera e Avia Veira, concelleiras nacionalistas na cidade, Rego volveu falar "das evidencias" a respecto do traballo das representantes galegas no Congreso. "Estiveron máis preocupadas polo que lles mandaban as súas direccións madrileñas que por colocar sobre a mesa os graves problemas sociais e económicos que afectan a Galiza", dixo o número un do BNG na lista coruñesa ao Congreso. Rego referiuse ás necesidades da Coruña e sinalou á rexeneración da ría do Burgo, ás infraestruturas ferroviarias e á cesión dos terreos do porto interior á cidade como principais demandas do BNG na próxima lexislatura. "O BNG sempre que estivo no Congreso caracterizouse por colocar en primeiro lugar os intereses de Galiza", remarcou Rego, que tamén indicou algunhas cuestións da axenda que as nacionalistas pretenden desenvolver en Madrid: "a defensa do dereito a decidir e dos dereitos e liberdades civís". Menos candidaturas que en abril O Boletín Oficial do Estado (BOE) publicou as listas definitivas das 46 candidaturas que competirán nos comicios do 10-N na Galiza, informa Europa Press. Serán menos das que concorreron o 28-A. Non se presentan En Marea nin Compromiso por Galicia -esta, despois do seu acordo co BNG. Tampouco comparece Vivir Ourense, mentres que irrompe na Coruña e en Pontevedra o partido de Íñigo Errejón, Máis País. En total, nove opcións políticas presentan candidatura en todas as circunscricións galegas. Son as seguintes: PP, PSOE, BNG, Galicia En Común-Unidas Podemos, Ciudadanos, Vox, PACMA, Por mundo + xusto e o Partido Comunista dos Traballadores de Galiza (PCTG).


Summary: Un verán en Galeusca é un proxecto impulsado, por terceiro ano consecutivo, entre VilaWeb, Berria e Nós Diario, coa novidade da participación do medio irlandés Belfastmedia. A serie consta de doce relatos curtos, escritos por María Rei, Yurre Ugarte, Andrea Barreira, Juan Luís Zabala ou Anxos Sumai entre moitos outros. Todos os relatos aparecerán ao longo do verán nos catro medios.

Decatáronse todos os da ringleira, agás el, de que o home que tiña diante era, eh, sucio. Non, vaia, non era iso; tamén, pero, sobre todo, era alguén a quen non era necesario achegarse tanto. Semellaba sacado dunha reportaxe fotográfica do NYT. Non, en realidade tampouco non está ben dicir isto, non si? Era un mendigo: decatábase calquera que o mirase. Fer mirou durante un intre o abrigo do home e pensou: calquera diría que saíu dalgún contedor de lixo. Seguro que despois se pon a tocar a mercadoría que poñen ao redor da caixa para tentar á xente que está en ringleira, seguro - pero sen ánimo de mercar nada -; e caeráselle algo, seguro. O mundo estaba para que el aprendese. E el aprendía coma os nenos, tocando. -Tes cartos? Foi a caixeira quen preguntou. Fer mirou atrás, para ver se ao resto da ringleira lle parecera normal aquel requirimento. Seica si, incluído o destinatario da pregunta. Daquela Fer mirou o home e reparou en que era un mendigo e non un tipo que levaba un interesante abrigo verde. O home afirmou coa cabeza que tiña diñeiro. A caixeira comezou a pasar os produtos pola caixa. Fer quedou mirando para ela fixamente, como a secuencia dunha película, coa mandíbula medio durmida. O día non comezaba mal. Iso cría. Aparentemente, todo dependía da súa vontade, Eu tamén: deixeille o café preparado para poñelo ao lume e facelo, pan cortado e listo dentro da torradora para torralo ao erguerse. E a radio, e a ducha, e… En primeiro lugar, decidiu ir ao supermercado, o Dia: faríame algo delicioso para comer, a min. Aquel día a narración era unha narración de equipo; mentres eu estaba a traballar el limpaba a casa, facía a comida, todos os mandados, as cuestións burocráticas: facilitarme o traballo. E buscar traballo. Eramos un equipo, si, ás once da mañá aínda non era o inútil que envía a súa moza a cazar. O día non comezaba mal. Aparentemente, todo dependía da súa vontade Fer reparou en que, de xeito involuntario, el tamén gardara máis distancia con aquel home que a que gardaría con calquera outra persoa. Nas reportaxes fotográficas do NYT non se aprecia o cheiro. Mirou a caixeira e, como a través dos ollos da muller, a súa man aberta, as moedas que estaba a depositar alí o mendigo, unha a unha, colléndoas da súa man e depositándoas despois na palma aberta da caixeira. Ía para longo, o home do abrigo tiña moitas máis moedas vermellas que das outras: a caridade dos transeúntes mídese en céntimos pequenos. A caixeiro contaba en voz alta, de maior a menor, o que lle quedaba por pagar ao mendigo: noventa e cinco, noventa... A Fer pasóuselle pola cabeza que aquilo semellaba un concurso e case bota unha gargallada. O día comezaba ben, si.A man da caixeira seguía agardando, aberta, non se pechou, porque aínda faltaban moedas, pero non quedaban xa na man do home, non lle quedaba nada máis. Calculara mal. Agora debería abrirse o chan e o concursante caería polo burato e será a miña quenda, pensou Fer. Pero a terra non se abriu e o mendigo estaba alí, os dedos non contaban moedas na palma da man. E a caixeira estaba inmóbil, Fer semellaba agora o mendigo, mirando as invisibles moedas da man do home do abrigo, mirando a man, como se coa mirada fose posible crear moedas para pasar a quenda ao cliente seguinte. Pero non. -Merda! Pregunteiche se o tiñas…e agora, que? O mendigo non se movía e, nunha ringleira cada vez máis longa, comezou a escoitarse o murmurio. Fer deixara de prestarlle atención ás mercadorías que están ao carón da caixa. Miraba adiante e atrás; a escena e a xente que tiña detrás, a caixeira e o mendigo, a xente que tiña detrás outra vez. El era o único que se movía, como se a realidade quedase conxelada. E o que vía non axudaba á conciencia. Pan e chourizo de Pamplona. Isto era o que quería mercar o home, non eran dous envases de viño Don Simón. - Canto lle falta? Preguntou Fer E os dous, caixeira e mendigo, mirárono coas mans en posición de esmola, estendidas. O mendigo mirou a caixeira e despois a Fer, a caixeira de novo, a súa man, a outra man. - Canto lle falta? - 50 céntimos. Fer púxose a remexer nos petos cheos. O mendigo recolleu o chourizo e o pan e apertouno contra o corpo, sentindo a súa propiedade: xa non miraba a Fer. E nunca volveu miralo, cando Fer deixou os 50 céntimos na man do caixeiro tiña xa o chourizo dentro do abrigo interesante e o pan baixo o brazo. Todo no seu sitio. E cando ía moverse para dirixirse á rúa, caeu unha bolsa de plástico, como do ceo, sobre a cabeza do mendigo. Tirouna a caixeira mentres saía o recibo da caixa. - Eu regáloche a bolsa - Dixo berrando - De cando en vez está ben ser caritativo - E fíxolle un aceno a Fer, a un Fer de cera. "Iso non é caridade" pensou sen pronuncialo, dentro da súa cabeza. Pero a que se refería con "iso"? Á caridade do caixeiro ou á súa? Era caridade a súa? O que el executara fora un plan de prevención, a ver se o efecto bolboreta perduraba até que el mesmo o necesitase. Fora unha intervención de cara ao futuro. Fer comezaba todos os efectos dominó que podía, a ver se cando el estivese definitivamente arruinado algún seguía activo. Nas parábolas bíblicas, nos contos de Twain… é moito máis doado tirar leccións. Ao carón do pobre sempre hai un rico. Para iso son os pobres, non é? Para darlles leccións aos ricos. Unha caixeira racializada e un home branco desempregado que non poden pensar moito no xeito de soportar o paso dos días non sacarán leccións de todo aquilo. Un silencio nervioso. Un exercicio de contención para controlar o medo. A caixeira non preguntou a Fer se tiña cartos, el aínda parecía de clase media e para desfacerse dos cheiros aínda podía botar man dunha ducha. E desodorizante. Pero non había volta atrás, sentira medo. El, outra vez el. Non eu. El perdeu o equilibrio porque unha nómina e un horario fixo son mellores ca nada. O día non dependía del. Renunciou a tomar decisións. Pero non mo contou e, sobre todo, non me deixou darlle consellos polo seu ben. Cando comecei a falarlle da adrenalina do soldado a cabalo, que o meu xefe é insoportable e que non adiviñaría o que me fixera hoxe, botoume enriba os seus medos, que non me fixera unha comida deliciosa, algo si, pero non esa suculenta que quería, e porque matamos os mendigos e a el tamén o imos matar, que el se negaba, e berrábame, sen ningunha intelixencia emocional, que eu non respectaba o seu sistema de reciclaxe.


Summary: "Non semella nin serio nin xusto con Pontevedra que se abandone esa posibilidade e que se fale de novos investimentos noutros lugares sen tentar consolidar o que xa hai", di Alfonso Rueda.

O vicepresidente primeiro da Xunta e conselleiro de Presidencia, Xustiza e Turismo, Alfonso Rueda, mostrou esta segunda feira unha postura crítica coa ministra para a Transición Ecolóxica, Teresa Ribera, por "abandonar" a idea de manter os postos de traballo de Ence na comarca de Pontevedra. Así o sinalou logo de que a pasada semana, na súa visita á Galiza, a ministra apuntase a posibilidade de trasladar a fábrica pasteira de Lourizán a zonas cualificadas como de "transición xusta", en referencia á área das Pontes e a de Cerceda, afectadas polo fechamento das centrais térmicas. "Non semella nin serio nin xusto con Pontevedra que se abandone esa posibilidade e que se fale de novos investimentos noutros lugares sen tentar consolidar o que xa hai", declarou o vicepresidente primeiro, nun acto decorrido en Sanxenxo. Alfonso Rueda sinalou que "o primeiro que hai que tentar é que eses postos de traballo que xa existen en Pontevedra poidan ficar nesta comarca". "Primeiro hai que consolidar o que xa hai e despois tentar que novos investimentos sexan tamén na comarca onde Ence ten as instalacións", engadiu. Máis unha vez, Rueda reiterou a súa aposta na adscrición ao porto de Marín dos terreos que ocupa actualmente Ence en Lourizán. Esta posibilidade permitiría sortear o problema creado polas sentenzas da Audiencia Nacional (AN) que anulan a prórroga da concesión de Costas a Ence na ría de Pontevedra. Se estes terreos de dominio público marítimo terrestre se adscriben ao ámbito portuario, deixaría de serlle aplicábel a Lei de Costas e pasaría a depender directamente de Portos do Estado. "Hai unha solución que ao Goberno estatal non lle gusta nada, nunca nos explica por que non é viábel", dixo. "Falan de antigos informes, mais hai un informe agora mesmo do Consello Consultivo que di que iso é posíbel; por tanto, exploremos esa posibilidade", incidiu. Sentenzas desfavorábeis da AN Cómpre salientar que o pasado mes de outubro a Audiencia Nacional emitiu o terceiro fallo contra a prórroga concedida a Ence en 2016 polo Goberno en funcións de Mariano Raxoi, que autorizaba a pasteira a ficar en Lourizán até 2073. Ence, pola súa parte, recorreu estas sentenzas ante o Tribunal Supremo.


Summary: O perfil pouco catalanista da campaña electoral de Catalunya Si que es Pot e o peso que tiveron no tramo final Pablo Iglesias e Íñigo Errejón serían os motivos que levaron a Gemma Ubasart, secretaria xeral de Podemos en Catalunya, a presentar a súa dimisión.

Segundo publica o diario El Crític, a secretaria xeral de Podemos en Catalunya, Gemma Ubasart, presentará a súa dimisión no día de hoxe polas discrepancias coa cúpula madrileña. O motivo que levaría a Ubasart a abandonar o seu cargo serían as súas diverxencias coa organización da candidatura e da campaña electoral do 27 de setembro. Gemma Ubasart, que xa se amosara crítica co proceso de elección da candidatura de Catalunya Si que Es Pot, criticou o perfil pouco catalanista da campaña electoral e a forte presenza de Pablo Iglesias e Íñigo Errejón nos días antes dos comicios. A renuncia de Ubasart, que en febreiro gañou as primarias do partido en Catalunya á fronte da candidatura apoiada por Pablo Iglesias, supón un duro revés para Podemos a tan só dous meses das eleccións xerais.


Summary: O Foro Enrique Peinador e a Deputación de Ourense organizan o vindeiro luns 25 o encontro Economía e Identidade, no que se pretende "facer pedagoxía, desde a proximidade" da importancia do uso do galego no mundo empresarial.

O Foro Enrique Peinador, en colaboración coa Deputación de Ourense, celebra o vindeiro luns 25 ao encontro Economía e Identidade. No centro cultural Marcos Valcárcel, este acto, que é itinerante, intenta facer pedagoxía co mundo empresarial galego para deixarlles claro algo tan lóxico como necesario. "A lingua galega non é óbice para que unha firma teña éxito", explica Xosé González, presidente do Foro, que advirte da colaboración destes pequenos cumios coas institucións, xa que son elas "as que teñen obriga de fomentar o idioma propio en todos os ámbitos". "Instamos as adminisracións a que apadriñen determinados encontros de empresarios e sobre todo con aquelas empresas que traballan para a institución", destaca González. O vindeiro luns, no acto estarán presentes responsables de diversas compañías que apostan claramente polo galego e que destacan tamén polo seu éxito empresarial. Grupo Cuevas, Academia Postal, R Telecomunicacións e algún adegueiro, ademais do secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García Gómez, e Rosendo Fernández, vicepresidente da Deputación. O obxectivo é establecer unha especie de "corpo a corpo" entre empresarios e asistentes no que o debate pretende "facer pedagoxía, desde a proximidade". "Consiste en explicarlles que unha empresa pode funcionar en galego e que isto non é óbice para que teña éxito", insiste González, que pon R como claro exemplo do seu argumento. Ademais, González tamén pide coherencia a aqueles que apostan claramente polo galego, dentro do ámbito nacionalista ou galeguista, e que "non son tan vehementes á hora de apostar ou esixir a etiquetaxe ou a aposta polo idioma entre as empresas".


Summary: Un estudo encargado pola Xunta pon o foco no Goberno estatal.

As obras da dragaxe da ría do Burgo xa están adxudicadas, pero as mariscadoras seguen sen saber nada das compensacións por parar a actividade extractiva mentres duren os traballos na zona. Agora, un informe elaborado polo catedrático en dereito administrativo da Universidade de Compostela (USC) Luís Míguez Macho a pedimento da Consellaría do Mar sitúa o Goberno estatal como administración responsábel das compensacións por esta parada. O documento, remitido polo departamento que dirixe Rosa Quintana á confraría de pescadores da Coruña, analiza a distribución de competencias en relación coas eventuais compensacións económicas polo cesamento temporal da actividade marisqueira debido ás obras no dominio público marítimo-terrestre desta ría. Revisadas a Lei de Costas, as competencias administrativas e as sentenzas xudiciais, o texto conclúe que é o Goberno español quen debe facerse cargo destas compensacións como administración titular dos terreos e promotora da obra. Así mesmo, Macho sinala no seu estudo que a suspensión por parte da Xunta da actividade marisqueira na zona afectada é consecuencia da prevalencia da competencia estatal en materia de obras públicas de interese xeral sobre as competencias autonómicas que se exercen sobre o dominio público marítimo terrestre. Por conseguinte, apunta que as eventuais compensacións que poidan corresponder ás persoas e entidades afectadas pola suspensión da actividade marisqueira durante a execución do proxecto de dragaxe ambiental da ría do Burgo "son competencia e responsabilidade exclusiva da Administración xeral do Estado". As obras de dragaxe poderían comenzar en cuestión de semanas, por iso as mariscadoras reclaman saber algo das compensacións antes de parar.


Summary: A voz portuguesa máis internacional do fado vén de publicar Quinto e actuará este sábado no Auditorio de Galicia

A voz portuguesa máis internacional do fado, António Zambujo, presenta en Compostela o seu último traballo, Quinto. Será este sábado 27, a partir das 21 horas no Auditorio de Galicia, e enmarcado dentro do ciclo Sons'14. Nas súas cancións Zambujo fusiona elementos do jazz, a bossanova, a morna, o chorinho e o cante alentexano co fado creando un estilo único. Aos seus 37 anos, dono de "unha voz naturalmente musical", como dixo o seu agora valedor Caetano Veloso, ninguén queda indiferente ao escoitalo coa súa delicadeza ao cantar, pronunciando con coidado e sentimento cada palabra co seu pausado acento alentexano. Nótanse en Zambujo unha sinceridade e unha paixón cada vez máis raros nos intérpretes contemporáneos. Nas súas composicións destacan o coidado pola palabra, o bo gusto nas letras e o sabor que ten o portugués na súa voz. Nel, o fado, parece máis verdadeiro. Todo isto marca a diferenza nos seus directos. Trátase indiscutiblemente dunha das máis valiosas xoias que a música portuguesa regalou ao mundo nos últimos anos. As entradas para este concerto poden mercarse no despacho de billetes do Teatro Principal (aberto de 18.00 a 21.00h) así como en entradas.abanca.com ou no 902 434 443. Ademais, mañá tamén se poden mercar no despacho de billetes do Auditorio de Galicia desde as 18.00h. Os prezos son de 12 euros en anticipada e 15 euros o propio día do concerto.


Summary: Os datos de actuación da Axencia de Protección da Legalidade Urbanística da Galiza baixan ano a ano, amais, o novo Plan de inspección urbanística da Xunta de 2022-2023 marca prioridades á hora de impulsar os expedientes por infraccións ou delito urbanístico, asumindo que parte destas infraccións van quedar sen castigo.

Os concellos da costa, os que posúan espazos naturais ou áreas de especial interese paisaxístico, e mailos municipios polos que pasen as rutas do Camiño de Santiago de Compostela, por esta orde, terán prioridade para desenvolver as operacións de vixilancia que contempla o Plan de inspección urbanística da Xunta de 2022-2023. En base a estes criterios, cada trimestre, a persoa titular da Xefatura do Servizo Provincial da Axencia de Protección da Legalidade Urbanística da Galiza (APLU) elaborará unha listaxe de municipios a inspeccionar. Co fin de tratar de minimizar a prescrición destes delitos, o texto publicado no Diario Oficial da Galiza prioriza a apertura de expedientes das "obras en curso de execución" e das obras terminadas que estean próximas a prescribir. Asumindo a limitación da capacidade de actuación da APLU, a norma especifica unha orde de prioridade "no caso de que estean pendentes de paralizarse e incoarse varias obras en curso de execución de carácter prioritario". Nestas situacións, optarase por comezar a incoar os expedientes das "obras que afecten terreos especialmente protexidos", as de "maiores dimensións" e as localizadas nos municipios integrados na Axencia. Ao tempo, subliña que terán prioridade os expedientes de sanción por obras que constitúan unha infracción urbanística moi grave, mentres que cando sexan detectados indicios de delito, serán remitidos os expedientes á Fiscalía. Unha vez sexa firme pola vía administrativa ou contencioso-administrativa a resolución que ordene demoler unha construción ilegal, imporanse multas coercitivas de até 10.000 euros para que a persoa acusada efectúe a execución forzosa da sentenza, no momento no que remate o período voluntario. Unha vez transcorra un ano, e se a demolición non se realiza, "a Axencia poderá acordar a execución subsidiaria con cargo ao suxeito obrigado", iso si, matizando a normativa que isto "quedará supeditado á existencia de fondos orzamentarios suficientes". Diminución dos expedientes urbanísticos Malia as responsabilidades da APLU en "evitar que se leven a cabo obras, instalacións e usos que contraveñan a normativa urbanística e de costas", e "colaborar activamente cos Concellos para velar polo cumprimento da normativa", as estatísticas de 2020 -a última actualización- ofrecidas pola entidade amosan un constante descenso nos últimos exercicios do número de actuacións da Axencia. No que atinxe aos expedientes iniciados, percíbese un descenso constante desde os 462 de 2016 aos 215 de 2020, o número máis baixo desde 2009, cando comezan os rexistros. Outro tanto cos expedientes resoltos, dos 458 de 2016 aos 207 de 2020. Hai que remontarse ao 2010 para atopar un número tan baixo. Con respecto ás multas coercitivas impostas, as 263 de 2020 son o rexistro máis baixo da serie histórica, e foron caendo ano tras ano desde 2017 (637), do mesmo xeito que o importe de multas e sancións por violar as leis urbanísticas e de costas, que por primeira vez nas estatísticas coas que conta queda por baixo do millón de euros, após chegar en 2011 ao seu pico, con case sete millóns de euros. As reposicións, pola súa parte, volveron a niveis de comezos da década pasada, cun abrupto descenso das 210 de 2018 ás 70 do ano 2020, cando apenas se remitiron á Fiscalía 35 expedientes por un presunto delito contra a ordenación do territorio.


Summary: Rexeita unha coalición co partido de Inés Arrimadas para as eleccións galegas mais manda unha mensaxe a cargos de CS: "Caben no PPdeG".

Núñez Feixoo sabe que o 5 de abril cada voto conta e vai ser importante para chegar a esa liña, que segundo enquisas e sondaxes parece moi fina, que afasta a vitoria da derrota. Por iso, se ben non quer saber nada dunha coalición con Ciudadanos, tal e como lle insiste Arrimadas, quer evitar que esa posición semelle un 'desplante' a votantes da formación laranxa noutros comicios. De aí que faga chiscadelas, non só á base electoral de Cs na Galiza senón tamén ás súas dirixentes e cargos. Así, o presidente reafirmouse unha xornada máis no seu rexeitamento a ir ás eleccións do 5 de abril nunha coalición con Ciudadanos (Cs). Esta quinta feira argumentou que ás e aos galegos "non lles gustan as improvisacións" senón que prefiren os "proxectos consolidados", antes de insistir: "os dirixentes de Cs aos que lles gusta a estabilidade e a moderación caben no PPdeG". A preguntas dos medios, Feixoo asegurou que se sente "rotundamente apoiado" pola dirección do PP en relación a que Galiza se manteña á marxe da hipotética coalición con Cs que Inés Arrimadas puxo sobre a mesa para concorrer ás próximas citas electorais galega, vasca e catalá Tras o Consello da Xunta, o dirixente popular non ocultou o seu malestar ante a insistencia das xornalistas en relación ao hipotético acordo con Cs, xa que entende que hai unha "estratexia" por parte da formación laranxa para "usar o PPdeG" para lograr "notoriedade". "Se lle parece, por que non falamos de Galiza? Non vou ocupar os primeiros días (de precampaña, deu a entender) falando dun partido político que non é o meu. Eu veño aquí a falar de Galiza. Se hai outros partidos que teñen interese en usar o PPdeG para que se fale deles, paréceme unha estratexia brillante e intelixente, pero aquí falamos de Galiza", remarcou. Portas abertas Dito isto, reafirmou que o PPdeG mantén "as portas abertas" a Ciudadanos e precisou que non é que o diga "el", senón que "o din os feitos". Así, remitiuse aos "máis de 100.000 votantes" que no ano 2016 votaron nas eleccións estatais "a favor de Cs" e despois, nas galegas, apoiaron o PP galego. "Espero que igual que os votantes de Cs confían no PPdeG, os dirixentes vaian detrás dos seus votantes. Iso sería o lóxico", esgrimiu, convencido de que "hai dirixentes" da formación laranxa que opinan "o mesmo" que el. Engadiu que na Galiza o proxecto "consolidado" é o PPdeG, no que -insistiu-- "caben" os dirixentes de Cs. "Aínda que non teñan representación parlamentaria, nin ningunha alcaldía ", dixo. "A pesar diso, os dirixentes de Cs aos que lles guste a estabilidade e a moderación caben no PPdeG", reafirmouse.


Summary: Uns 8.000 profesores e profesoras non saben a tal altura onde impartirán aulas o curso que vén. A sentenza que invalidaba o concurso de traslados da Consellaría de Educación está a crear un fiasco sen precedentes polo que a CIG-Ensino reclama a demisión do responsábel, Jesús Vázquez.

Arredor de 8.000 profesores e profesoras descoñecen o destino no que impartirán aulas o próximo curso. Nin saben o centro nin tampouco cando e como a Consellaría de Educación resolverá a situación de caos provocada despois de se facer pública a sentenza que invalidaba o baremo de puntuación aprobado de maneira unilateral polo propio departamento de ensino da Xunta. A CIG-Ensino reclamou esta segunda feira responsabilidades políticas polo caos e a demisión do conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, que máis unha vez ve como unha decisión xudicial tomba a súa xestión. A administración educativa só fixo público que acataría a sentenza sen presentar recurso mais neste momento aínda non informou sobre o camiño que vai tomar para resolver a situación, cun atraso xa considerábel na adxudicación de prazas que afecta a persoas que están en situación de interinaxe, desprazamento ou supresión. "Denunciamos as graves consecuencias derivadas da xestión dun conselleiro que non asume responsabilidades. A situación é de desatino absoluto e non deixa de ser un exemplo máis dunha actuación permanente da actuación dunha Consellaría que nin se digna a tratar estes temas coas organizacións sindicais", explica Anxo Louzao, secretario xeral da CIG-Ensino que esta mañá se concentrou diante das dependencias de San Caetano, en Compostela. Ronsel de sentenzas en contra "Estamos diante do comportamento dunha consellaría que ten consecuencias irreparábeis e tome a decisión que tome vai afectar o profesorado", engade Anxo Louzao que esixe que se arbitren as medidas oportunas para resolver o conflito do que é causante a propia administración e, por outra, a demisión do propio cargo máximo, o conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, que, segundo di, "ten obriga por principio democrático de asumir as responsabilidades políticas". Lembra Louzao que a traxectoria de Vázquez "está cargada de sentenzas en contra. Só no último mes a xustiza declarou ilegais os concertos que segregan por razón de sexo e os despedimentos do profesorado CELGA". No concurso de traslados que agora está no aire, presentáronse arredor de 8.000 docentes e déronse 1.600 novos destinos. A aplicación dun novo baremo modificaría a adxudicación que foi comunicada, introducindo novos nomes á listaxe de adxudicacións e eliminando outros polo cambio de puntuacións. Da situación son afectadas directas as persoas que están á espera de destinos para o vindeiro curso, é dicir, os grupos de interinos, desprazados ou suprimidos. Polo de agora, descoñécese cal vai ser o camiño que elixa a Consellaría e as datas para que os profesores e profesoras saiban os seus destinos para o vindeiro curso.


Summary: Namentres continúan as investigacións policiais sobre os atentados de Barcelona e Cambrils, veñen de ser convocadas dúas manifestacións contra o terrorismo. Baixo o lema "No tinc por" (Non temos medo), a mobilización convocada polas institucións catalás terá lugar o sábado. E esta segunda feira, ás 19h, persoas musulmás protestarán contra os atentados.

Dúas mobilizacións terán lugar na semana que entra en Barcelona contra os atentados perpetrados nesta cidade e en Cambrils. Esta segunda feira, 21 de agosto, ás 19h, partirá da Plaça de Catalunya unha manifestación baixo o lema "Musulmáns contra o terrorismo", un protesto convocado por máis de 15 entidades. Aliás, o sábado decorrerá polas rúas de Barcelona unha manifestación, que se prevé multitudinaria, da que deron conta o president da Generalitat, Carles Puigdemont, e mais a alcaldesa, Ada Colau. Esta mobilización partirá ás 18h dos Jardinets de Gràcia para rematar na Plaça de Catalunya baixo o lema "Non temos medo". Puigdemont nega "discrepancias" entre os corpos policiais O anuncio da convocatoria da manifestación tivo lugar o pasado sábado, día en que o president aproveitou para negar que discrepancias entre corpos policiais, "a colaboración é magnífica e a coordinación é absoluta". Puigdemont fixo estas declaracións após o ministro do Interior, Juan Ignacio Zoido, afirmara que a célula que perpetraría os atentados se podía dar por desartellada, e logo de que o conseller do Interior, Joamquim Forn, sinalara que os Mossos non daban por desartellada a célula porque hai unha persoa en busca e captura. "Quizais o ministro non se expresou correctamente", apuntou o president. Puigdemont, Colau e Carmena, na misa con Rajoy e os reis Por outra banda, na mañá do domingo tivo lugar unha misa polas vítimas na Sagrada Familia en que participaron o propio Puigdemont e Ada Colau, amais de Manuela Carmena, alcaldesa de Madrid, os reis de España –que o sábado se fotografaron nos hospitais con crianzas feridas nos atentados–, o presidente do Goberno español, Mariano Rajoy, o seu homólogo de Portugal, Marcelo Rebelo de Sousa e o primeiro ministro do país luso, António Costa. A presenza do president da Generalitat, ao igual que a de Colau e Carmena esperta múltiplas reaccións nas redes sociais.


Summary: Este sábado, Isidro Rajo inaugura un novo espazo en Sermos Galiza, adicado ao rock'n'roll, onde terán cabida críticas de discos actuais ou antigos e diversas opinións musicais.

-Vai abrir unha xanela ao rock en Sermos, que poderemos ver a través dela? Un pouco de todo, pero basicamente centrado en dúas, chamémoslle, seccións. Por unha parte, a dedicada á actualidade, as cousas que acaban de saír ou están riba da mesa pola cuestión quen sexa. Pola outra, o que quero chamar 'Volvendo a Escoitar', que será unha revisión de discos doutras épocas que merecen que se volva a eles. Para empezar, esta semana no primeiro apartado falarei do novo traballo de AC/DC e no segundo, dos Yellow Pixoliñas. -Trátase tamén de cubrir un oco: apenas hai crítica musical en galego. Certo. Eu detecto moita parálise, mesmo tamén a nivel de bandas, onde en Galiza seguen mandando os clásicos. -As túas bandas preferidas do rock en galego? Yellow Pixoliñas, cos que crecín no musical e no persoal; Heredeiros da Cruz e Diplomáticos de Monte Alto. Logo tamén está Siniestro Total, pero en castelán. -Todos grupos de ampla traxectoria. Cales destacarías das máis actuais? Sinto dicir que no que é rock'n'roll non chegan a esa altura ningunha das que está comezando, das que levan dous ou tres anos, porque despois... se pensas por exemplo en Nao ou Raiba xa é xente que con moita carreira detrás, non se lles pode considerar novidades. -Polo que se ve non vas caer no estendido vicio de aplaudir todo o que é de por aquí, senón que prometes polémica se é necesaria. Si, claro. Nisto do rock hai que ser honesto, para falsidades xa está o mainstream. -Por último, xa fóra de Galiza, as túas bandas referenciais. No punk todo no que estea Evaristo Páramo como La Polla ou Gatillazo, e tamén os Toy Dolls. Noutra onda, son moi de Iron Maiden.


Summary: Face o 25 de novembro, Día para a Eliminación da Violencia contra as Mulleres, presentamos un caderno monográfico arredor desoutras violencias moitas veces invisibilizadas. Xa á venda nos quiosques e librarías do país mais tamén na nosa loxa.

Da man de activistas feministas e coordenado polas xornalistas Beti Vázquez e Olalla Rodil, presentamos un AFondo sobre a violencia na xustiza, no traballo, no rural, na sanidade ou nos medios de comunicación. Un caderno no que non falamos das 42 mulleres asasinadas no Estado español no que vai de ano, unha na Galiza. Mulleres que non morreron, que as mataron. Nestas oito páxinas non focamos a análise no asasinato machista como máxima expresión de violencia senón que visamos pór o acento nas outras violencias, esas que ollamos e non vemos ou que están tan enquistadas que xa nos semellan 'naturais'. Da man da xornalista Ana Viqueira, Margarida Corral (CIG-Muller), Luisa González (Observatorio da Mariña pola Igualdade), Luisa Ocampo (MNG), e da socióloga e activista dos feminismos Rocío Fraga preguntámonos se non hai violencia alá onde quizais nunca a ollamos. Ou é que non existe violencia nunha sentenza xudicial que determina que unha muller non foi violada porque durmía cun camisón moi curto? Non existe violencia nunha campaña publicitaria dunha pizzaría que di que "esta noite teño dúas, están boas e veñen quentiñas por 6,95 a domicilio? Non existe violencia na linguaxe sexista, nos teitos de cristal ou na idea de que as mulleres ficamos perto de sermos decrecentistas porque algunhas aínda lavamos á man e exercemos de coidadoras sen recibir nada a cambio? Eis oito páxinas para a reflexión e o traballo. Eis un caderno que procura --modestamente-- botar luz e unha ollada crítica mesmo para a nosa tradición cuestionando se hai violencia en ditos populares que até criminalizan a alegría nun 'muller rideira ou puta ou meiga'. Todas esas violencias existen. Esta semana saímos á rúa contra o silencio cómplice. Xa á venda na nosa loxa.


Summary: De Rusia, Finlandia, Hungría, India, Irán, Madagascar, Romanía, Alemaña, Arxentina, Austria, Brasil, Cuba, República Checa, Inglaterra, Gales, Estados Unidos, Polonia, Italia, Portugal ou Venezuela procede o alumnado que, desde esta terza feira 2 de xullo, aprenderá lingua e cultura galega nos cursos ofertados pola Real Academia Galega.

As aulas estenderanse até o 24 de xullo e combinarán "clases teóricas e prácticas sobre o idioma e a cultura de Galiza con palestras, excursións e obradoiros". Será o presidente da Academia, Víctor Freixanes, o encargado de impartir a conferencia inaugural a quinta feira 4 de xullo na propia sede da institución. En xornadas sucesivas intervirán o músico e escritor Antón Reixa, a música Paulina Ceremuzynska, a xornalista María Yáñez, o poeta Celso Fernández Sanmartín, o presidente da fundación Rosalía Anxo Angueira, o dramaturgo Quico Cadaval e o arqueólogo Jorge Suárez Otero. Os participantes tamén recibirán, se así o queren, obradoiros de música e baile tradicional. Os cursos, de nome Galego sen fronteiras, atinxen a súa edición número 32, codirixida polos académicos Henrique Monteagudo e Xosé Lois Regueira. Á organización da Real Academia Galega contribúe tamén o Instituto da Lingua Galega da Universidade de Santiago e apóiano a Deputación da Coruña e a Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta.


Summary: A oposición veciñal aos parques eólicos de Enel Green Power/Endesa en Paradela vén de dar un paso adiante: constitúe a plataforma Stop Eólicos co obxectivo de impedir a instalación de 27 aeroxeradores de gran porte nunha "na que ata o de agora era unha das paisaxes máis privilexiadas de Galiza".

Segundo a plataforma, "a empresa máis contaminante do Estado segundo os datos do Ministerio de Medio Ambiente e o último informe do Observatorio da Sostibilidade" obvia "os inasumíbeis impactos do parque eólico". "Chama tamén a atención que Endesa fale das miles de familias que poden abastecer estes parques eólicos cando esas mesmas familias están a pagar a factura eléctrica máis cara do Estado", engade. Tampouco a presunta creación de emprego convence a veciñanza mobilizada en Stop Eólicos. "O traballo ten un carácter precario e subcontratado", denuncia, "e só terá vixencia durante a fase de instalación dos parques eólicos, porque o seu mantemento apenas require man de obra". Pola contra, considera, "Endesa non fala do emprego que destruirá" en sectores como o turístico ou o gandeiro. "Na práctica, a instalación dos aeroxeradores implica unha serie de infraestuturas de evaluación eléctrica de media e alta tensión que atravesarán o territorio, convertido este de facto en solo industrial", apunta. Stop Eólicos lembra que Paradela atópase entre o Camiño de Santiago, recoñecido pola Unesco como Patrimonio da Humanidade, e a Ribeira Sacra, que aspira é mesma distinción. "Poderían ser afectados negativamente. Moito beneficio para uns poucos investidores e, porén, gran prexuízo para unha maioría social", conclúen. A plataforma critica ademais a responsabilidade da Xunta e entende que "urxe un novo plan sectorial eólico que respecte as paisaxes singulares de Galiza". "As esixencias da Consellaría de Medio Ambiente convértense en papel mollado mentre pouco a pouco o territorio esmorece, igual que o futuro do rural galego", lamenta.


Summary: Os Samesugas, herdeiros do espírito máis punk dos 90, levan dúas décadas xuntos, efeméride que celebraron cun single en compaña de WillySucco Brother e coa promesa de dous novos traballos: un "disco de rarezas" e un próximo paso polo estudio. Mentres agardamos, hoxe atoparémolos xogando na casa, no Feito a Man de Compostela. .

Samesugas é unha desas bandas que xa poderiamos chamar históricas, mais coa sorte de que seguen en activo. De facto, tocan hoxe dentro da programación do Feito a Man, unha cita que este ano, por mor da Covid-19, ten lugar no parque de Bonaval en lugar de situarse fronte aos distintos locais da zona vella compostelá, con capacidade limitada e billetes á venda. Aínda que a banda celebra este ano o seu 20 aniversario, levan máis de dúas décadas tocando. "Hai que mirar moito para atrás", afirma Alberte Leis, ou Albert Cochran, como asina o último traballo, cando lle preguntan polas orixes dos Samesugas. "Foi no verán de 1999", di, cando comezaron a xuntarse "un grupo que xa nos coñeciamos da escena punk-hardore da Compostela da época". Reuníanse así compoñentes doutras dúas bandas emblemáticas, Dirty Barriguitas e Fame Neghra, nun proxecto que naceu "sen moita pretensión, porque nos apetecía tocar xuntos", aínda que "ao final o tempo fixo que fose o que máis durou de todos os que tivemos". Criados nese hardcore underground dos anos 90, celebran as dúas décadas editando o single con WillySucco Brother, "vello camarada" co que xa colaboraran nos seus inicios Durante todo este tempo editaron discos e compilacións na Galiza, Arxentina, Alemaña, Xapón ou Finlandia. A súa música mantense fiel ás orixes, allea a modas para reivindicar a esencia máis pura do punk baixo o principio do "faino ti mesmo". Criados nese hardcore underground dos anos 90, celebran as dúas décadas editando o single con WillySucco Brother, "vello camarada" co que xa colaboraran nos seus inicios. El acompañaraos hoxe no palco, especialmente neses temas conxuntos que veñen de lanzar homenaxeando aos seus heroes Eddie Cochran e Gene Vincent. "Fomos un grupo de composicións propias desde o comezo, pero sempre nos gustou moito facer versións, non renegamos delas", explica Leis. Pois ademais de para pasalo ben, emular os artistas favoritos permite moitas veces "aprender trucos ou outras cousas". Pero o principal sempre foi, e segue sendo, desfrutar. Xogar na casa O certo é que 20 anos dan para moito. "Tivemos os nosos máis e os nosos menos, pero se aguantamos tanto é que hai algo máis que un grupo", afirma Leis. Acumulan así anécdotas e historias varias, que os levaron, por exemplo, a facer noite no mesmo hotel que os irmáns Calatrava. "Para levar 20 anos non fixemos tantos concertos, porque tivemos épocas máis paradas", comenta Leis "Para levar 20 anos non fixemos tantos concertos, porque tivemos épocas máis paradas", comenta Leis. Con todo, suman máis de 200 actuacións que os levaron a percorrer a xeografía galega e tamén Portugal, Euskal Herria ou o resto da Península, ademais dalgunha escapada ao norte dos Pirineos. Malia que sería difícil escoller entre tanta lembranza, coa vista posta no día de hoxe, o baixista confesa que "os do Feito a Man sempre foron especiais". E é que xogar no terreo propio nótase. "Tocamos unha vez na porta do Bartolo, que é como a nosa casa, e foi espectacular", recorda. Hai tres anos tamén estiveron no ciclo, desta volta na zona C. "Esperamos que en Bonaval sexa parecido", di, a pesar do estraño de observar un concerto de punk co público sentado en cadeiras. Volta ao estudio Alén dos clásicos da discografía da banda, tocarán no parque algúns temas novos, en adianto do que será o seu retorno ao estudio. Ademais, segundo veñen de anunciar, tampouco demorará en ver a luz un "disco de rarezas" no que os Samesugas reunirán un feixe de temas perdidos en edicións pequenas ou que mesmo non chegaron a editarse. O Feito a Man móvese a Bonaval Trasladada ao espazo de Bonaval, a 16ª edición do Feito a Man trae actuacións só de bandas galegas. Os concertos inclúen dous grupos por noite, até o 15 de agosto, e son de pago. Udra, David Lojo Quartet, Papá Bocó, Bakin Blues Band e Stormy trucks xa pasaron polo ciclo. A terceira xornada, que terá lugar hoxe, inclúe, alén de Samesugas, o blues psicodélico de Sr. Salvaje. Mañá o parque soará a ritmo máis tradicional, con Caldo e Habelas Hainas. O festival fecha o sábado con Viruxe e Bird Lives.


Summary: Unhas 22.000 persoas maniféstanse nas diversas marchas convocadas por CCOO e UGT e pola CIG "contra o desemprego e pola rexeneracion democrática" e "contra a pobreza e a explotación".

Milleiros de persoas, máis de 20.000 segundo os sindicatos, saíron este domingo, Día da Clase Obreira Galega, ás rúas das principais cidades do país. Por unha banda, UGT e CCOO mobilizaron 15.000 cidadáns "contra o desemprego e pola rexeneración democrática", mentres que a CIG sacou unhas 7.000 a diversas localidades para conmemorar o 10 de Marzo e berrar "contra a pobreza e a explotación" e pola salvación "dos nosos convenios". Unha vez máis, e lembrando o asasinato de Amador Rey e Daniel Niebla en 1972 a mans da Policía franquista durante unhas protestas laborais, Ferrol volveu ser o centro das manifestacións duns sindicatos, que destacaron a situación crítica dunha comarca cunha taxa de paro achegada ao 30% e cunha grave crise no sector naval. Unhas 15.000 persoas mobilizáronse con CCOO e UGT, mentres 7.000 acompañaron as marchas da CIG en todo o país Logo dunha ofrenda institucional, na que foi asubiado o alcalde de Ferrol, José Manuel Rey Varela, unhas dúas mil persoas marcharon da man de UGT e CCOO. En toda Galicia, foron unhas 15.000 persoas as que participaron nas diferentes marchas convocadas para "esixir un cambio nas políticas para saír da crise", contra o desemprego e pola rexeneración da democracia. As marchas enmarcáronse, ademais de no Día da Clase Obreira Galega, nunha xornada de reivindicación á que chamou tamén o Cumio Social en todo o Estado e que forma parte dunha campaña máis ampla que impulsa a Confederación Europea de Sindicatos. Os secretarios xerais dos dous sindicatos en Galicia, Xosé Manuel Sánchez Aguión (CCOO) e José Antonio Gómez (UGT), acudiron á marcha de Ferrol, pero houbo manifestacións tamén na Coruña, Santiago de Compostela, Lugo, Ourense, Vilagarcía de Arousa, Pontevedra e Vigo, ademais dunha concentración en Burela. "Hai 300.000 razóns en Galicia para dicir que esta situación cada vez e máis dramática e insustentable" Así, Sánchez Aguión lembrou que "hai seis millóns de razóns e 300.000 en Galicia para dicir que esta situación cada vez é máis dramática e insustentable" e que, cando "non hai ningunha familia que non estea afectada o paro", "as políticas de axuste só empobrecen máis e levan a un túnel sen saída". Ademais, denunciou a situación de "incerteza" que vive o sector naval e que podería xerar unha "situación sen saída". Así, reclamou ao Goberno "que non xogue cos traballadores" e que "pase das palabras ás accións", tanto na carga de traballo como na construción do dique flotante. As protestas do 10 de Marzo coincidiron coas mobilizacións celebradas en contra das políticas de axuste, unhas medidas que José Antonio Gómez cualificou de "inútiles", "fracasadas" e "estériles", porque só traen "máis miseria, pobreza e desigualdade", como reflicten as cifras de paro. "300.000 persoas en Galicia dos que case 120.000 xa non reciben prestacións", resumiu. Ante isto, pediu "políticas que impulsen o crecemento" e defendeu "un pacto económico e social na UE" para evitar que a recesión dos países europeos do sur esténdase "como unha mancha de aceite ao conxunto de Europa". Manifestacións da CIG Pola súa banda, a CIG manifestouse en Ferrol nunha protesta que se iniciou ás 12.30 horas na Avenida de Esteiro e finalizou ante o monumento ao 10 de marzo e que estivo secundada por preto de 800 persoas. "As políticas non están pensadas para beneficiar a maioría social, senón a unhas minorías, os banqueiros e os especuladores" O seu secretario xeral, Suso Seixo, lamentou que "a situación cada vez vai empeorar máis no canto de mellorar" debido a unhas políticas "que non están pensadas para beneficiar a maioría social senón a unhas minorías, os banqueiros e os especuladores", que "seguen tendo beneficios" cando "os demais só teñen máis pobreza e máis exclusión social". É por iso que avogou por "a mobilización" como resposta a esta situación. En clave local, lamentou as "malas perspectivas" do sector naval e atribuíunas a que o PP en Galicia e no Executivo estatal "nunca quixo afrontar a situación do sector, porque sempre apareceron grandes plans de diversificación que nunca levaron adiante". "O sector naval de Ferrol é punteiro e tería moitas posibilidades de ser competitivo na UE se tivese un apoio que non ten da Xunta e o Goberno", observou. Por outra banda, Alternativa Galega de Esquerda (AGE), a través dun comunicado, defendeu que a clase obreira galega segue loitando polos mesmos obxectivos que en 1972, entre os que citou "o dereito á negociación colectiva de ámbito galego", "condenada á morte" pola última reforma laboral. Así mesmo, advertiu dun "retroceso na calidade de vida e nos dereitos dos traballadores" que sitúan "á clase obreira preto dos niveis dos anos 80". Malia que os actos centrais se celebraron en Ferrol, a de Vigo volveu ser a manifestacióno máis multitudinaria das convocadas pola CIG, que tamén xuntou milleiros no resto de cidades galegas.


Summary: O 2 de xaneiro de 1921, o buque a vapor Santa Isabel, con máis de 200 pasaxeiras e pasaxeiros a bordo, encalla fronte á costa da illa de Sálvora por mor da mesta néboa. Antes de se afundir, tres mulleres da illa logran rescatar con vida 48 persoas remando de ouvido nunha gamela.

É a historia do "Titanic galego" e das "tres heroínas de Sálvora", un acontecemento real silenciado durante case cen anos e que, agora, Paula Cons (Compostela, 1976) recupera para a súa primeira longametraxe de ficción con guión escrito a catro mans con Luis Marías (nomeado a un Goya por Todo pola pasta). Nerea Barros (A estación violenta), Victoria Teijeiro (Chapa e pintura) e Ana Oca (Néboa) interpretan estas tres mulleres que "fixeron o que tiñan que facer": salvar o maior número de persoas posíbeis do naufraxio. Un periodista arxentino (Darío Grandinetti) cobre a noticia, pero comeza sospeitar que algo raro acontece cando detecta certa hostilidade e apuro en todas as xentes da illa, como se tivesen excesiva présa para que pase axiña o balbordo mediático. Ecos de John Sturges (Conspiración de silencio), na subtrama de pescudas de Grandinetti, e de David Lean (A filla de Ryan) no personaxe interpretado por un inmenso Milo Taboada –probabelmente o mellor do reparto– no rol dunha sorte de sosia atormentado do parvo da vila que inmortalizou John Mills, e polo que gañou un Óscar. Tanto o trío protagonista (Barros, Teijeiro, Oca), como María Costas (a cuarta heroína) tamén alcanzan un altísimo nivel interpretativo. Varios Mestre Mateo albíscanse no horizonte. Boas interpretacións, excelente ambientación de época e unha fotografía gris e nada preciosista que encaixa como unha luva no misterioso halo que envolve unha illa habitada por personaxes atormentadas que na vida pensarían ser consideradas heroínas polas autoridades competentes, as mesmas que subxugan a vontade dos seus habitantes con cacicadas. Chama poderosamente a atención que a escena do rescate, a priori unha secuencia crucial, sexa tan antiépica e carente de emoción. Frouxa, incluso. A priori pode parecer que hai falla de orzamento ou de inspiración, pero a medida que avanza a trama antóllase unha decisión meditada para transmitir precisamente o sentimento nada heroico que teñen as protagonistas.


Summary: Uagadugú, capital de Burkina Faso, foi o escenario de dous atentados reivindicados por Al Qaeda que acabaron coa vida de arredor de 30 persoas e que deixaron outra trintena de persoas feridas. As forzas de seguridade liberaron 126 reféns do interior dun hotel.

Na noite da sexta feira, 15 de xaneiro, Al Qaeda perpetrou dous atentados en Uagadugú, capital de Burkina Faso, concretamente na cafetaría Capuccino e no hotel Splendid. Como resultado destes ataques morreron arredor de 30 persoas e hai un número semellante de persoas feridas.Na operación faleceron tres dos yihadistas. Pola outra banda, até a mañá do sábado, terroristas atrincheirados mantiveron 126 reféns no interior do hotel, finalmente liberados logo da intevención das forzas de seguridade. Entre os reféns atopábase un ministro de Burkina Faso. Al Qaeda do Magreb Islámico reivindicou os atentados e asegurou que tiveron lugar en "vinganza contra os incrédulos de Francia e o resto de Occidente". Segundo un comunicado publicado por The New York Times, Al Qaeda diríxese aos "cristiáns, aos ocupantes das nosas terras, aos que saquean as nosas riquezas e aos que abusan da nosa seguridade".