Summary: A policía expulsou esta mañá do teatro abandonado o grupo de activistas que o ocupara o pasado mércores. Os desaloxados convocan unha concentración de protesta para as oito da tarde deste luns e sinalan que "a nós nunca nos importou a súa legalidade, esa que eles mesmos vulneran sen contemplacións".

A policía desaloxou pouco despois das nove da mañá as persoas que dende o pasado mércores ocupaba a Sala Yago de Compostela, un vello cinema abandonado na zona vella da cidade. Tras o desaloxo, no que non houbo detidos e que non rexistrou incidentes, un grupo de persoas concentrouse nas proximidades do edificio, sinalando que van "desaloxar o Concello, que ten máis imputados ca nós" e denunciando que a expulsión fora "ilegal", ao carecer de orde de desaloxo Ao igual que na anterior ocupación do inmoble, os colectivos que levaron a cabo a acción demandaban que o espazo volvese contar con programación cultural, tendo en conta que leva pechado dende o ano 2007. Dende o primeiro momento, declarárono "espazo cultural liberado", comezando o xoves unha completa actividade cultural, con proxeccións, palestras, debates e espectáculos escénicos, ao tempo que penduraban da fachada do edificio faixas nas que se podía ler "Sala Yago, espazo liberado", "¿Rehabilitación? Mentira" ou "Violencia é non chegar a fin de mes". As persoas e colectivos que puxeron a andar esta efémera programación cultural destacan que "no pouco tempo que duraron as okupacións, desenvolveuse un traballo cultural de base, libre e completamente alleo a empresas e institucións. O vello proxector, do ano 1934, voltou funcionar para ledicia de okupas e viciñas. Houbo charlas literarias, obradoiros para crianzas, proxecións, debates, concertos... e especialmente foi un espazo de convivencia e intercambio, que, creando comunidade, loitou contra a especulación e a corrupción que impera na nosa cidade". "No pouco tempo que duraron as okupacións, desenvolveuse un traballo cultural de base, libre e completamente alleo a empresas e institucións. O vello proxector, do ano 1934, voltou funcionar para ledicia de okupas e viciñas" Ademais, veñen de convocar unha concentración de protesta, ás oito da tarde na Porta do Camiño. No chamamento sinalan que "moitas de vós pasastes por esta sala, axudástesnos a desobedecer, a crear e a coñecérmonos un pouco máis nun mundo dominado polo medo e a psicose" e destacan que "a nós nunca nos importou a súa legalidade, esa que eles mesmos vulneran sen contemplacións. Sabemos que estábamos a molestar, e queremos molestar". A concentración, ademais de demandar o regreso da programación cultural á Sala Yago, reclamará a libre absolución para os imputados pola anterior ocupación, para quen a fiscalía solicita penas de até catro anos de cadea, a través dunha "montaxe policial e mediática". Tamén se esixe a disolución do consistorio compostelán, cunha maioría de edís do grupo de goberno imputados. "A alcaldía carece de autoridade moral" "Calquera persoa honrada desta cidade gobernada por ladróns, estafadores, acosadores laborais e mentideiros entenderá que volvamos a ocupar. Nunca esperamos nada de Pokemons e Pikachus pendentes de xuízo por corrupcións múltiples e variadas" En 2011, o daquela alcalde da cidade, Gerardo Conde Roa, dixera lamentar que a ocupación se producira "xusto cando o Concello estaba a piques de pechar un acordo" coa familia propietaria do teatro para utilizar as instalacións e recuperar a súa función cultural. Porén dous anos e tres meses despois non houbo ningún avance nin anuncio neste senso e foi esta promesa incumprida polo Goberno municipal o principal argumento desta nova ocupación. Nun comunicado difundido polos ocupantes o pasado mércores, sinalábase que "a alcaldía carece de autoridade moral para criminalizar esta nova okupación" e que "calquera persoa honrada desta cidade gobernada por ladróns, estafadores, acosadores laborais e mentideiros entenderá que volvamos a ocupar. Nunca esperamos nada de Pokemons e Pikachus pendentes de xuízo por corrupcións múltiples e variadas". Concluían que "non imos permitir o trunfo da especulación que se agocha detrás do abandono premeditado desta sala, de grande interés histórico e social, non imos deixar que caia en ruínas. Por iso voltamos a ocupala, para recuperala, para que volva ás mans de toda a cidadanía e para enchela de novo de actividades".


O PSOE denuncia a "cacicada" da alcaldesa do PP, Teresa Villaverde, á que acusa de "comprar vontades porque ve que a alcaldía está en risco"A alcaldesa de Lousame, a popular Teresa Villaverde, vén de convocar este mércores un Pleno extraordinario para este mesmo venres, a menos de 48 horas da apertura das urnas das eleccións locais, coa aprobación do convenio colectivo do persoal laboral do Concello como único punto na orde do día. O PSOE considera a convocatoria unha "cacicada" coa que "o PP só pretende comprar vontades porque ve que a alcaldía está en risco". A convocatoria do Pleno foi formulada de xeito oficial este mércores ao mediodía, e será celebrado 48 horas máis tarde, este venres, ás 14.00 horas, a día e medio de que comecen as eleccións municipais. Segundo denuncia o candidato local do PSOE, Julio Paradela, "tras máis de oito anos nos que os traballadores do Concello veñen demandando insistentemente un convenio colectivo e tras varias denuncias interpostas polas numerosas situacións irregulares que afectan ao persoal municipal, a alcaldesa convócanos mañá a un pleno urxente para aprobar ás présas e correndo o convenio no último día da campaña electoral".Os socialistas salientan que "dos máis de 25 traballadores do Concello só dous son funcionarios e hai traballadores que levan encadeando contratos temporais 19 anos"O socialista salienta que "dos máis de 25 traballadores do Concello só dous son funcionarios, o persoal non ten convenio colectivo nin RPT [Relación de Postos de Traballo] que regule as súas funcións e conta no seu cadro de persoal con traballadores que levan encadeando contratos temporais durante 19 anos de forma consecutiva, un cúmulo de situacións irregulares que orixinaron a presentación de distintas denuncias e que agora a alcaldesa teme que lle poda representar un problema serio nas eleccións do domingo".


Summary: Apenas 9,7 mil millóns do monto total foron dar ao orzamento grego, desvela un estudo publicado por dous investigadores alemáns da Escola europea de tecnoloxía e xestión de Berlín.

Grecia recibiu 216 mil millóns de euros nos resgates destes seis anos. Grecia? Non, o país heleno apenas se beneficiou dun 5% dese xurro de diñeiro. 216 mil millóns de euros dos que só 9,5 mil millóns foron dar ao orzamento de Atenas. A cantidade restante foi para, dun ou outro xeito, aos petos dos bancos europeos. Isto é o que afirman dous investigadores alemáns da Escola europea de Tecnoloxía e xestión de Berlín nun estudo que se vén de publicar no xornal económico 'Handelsblatt' e que é recollido polo portal luso 'Infogrecia'. Jan Hildebrand e Thomas Sigmund sosteñen que a prioridade dos resgates que se deseñaron pola Troika para Grecia foi salvar acredores privados e bancos, non axudar o pobo grego. Debullan para iso os diferentes resgates e amosan como case 87 mil millóns de euros dos resgates foron para pagar débedas antigas, mentres que máis de 52 mil millóns se destinaron a satisfacer xuros. Para recapitalizar a banca en Grecia investíronse 37,3 mil millóns de euros procedentes dos pacotes de resgate ao país heleno. Cuestión de prioridades Jörg Rocholl, responsábel da institución da que fan parte estes dous investigadores, afirma que "os pactos de axuda serviron en primeiro lugar para resgatar os bancos". Cuestión de prioridades. Rocholl é, asemade, membro do consello científico que asesora o Ministerio de Finanzas alemán, dirixido por Schäuble. Marcel Fratzscher, presidente do Instituto Alemán de Investigación Económica (DIW), afirma ao Handelsblatt que "Grecia estaría hoxe en mellor posición se houbese un alivio da débeda no inicio da crise en 2010, moitos estragos teriamos evitado tanto para a Grecia como para a Europa no seu conxunto".


Summary: Os contos mudaron e o modo de contalos, tamén. É o que está a demostrar o Festival Atlántica, que este ano tivo que desenvolver en liña parte da súa programación. Revisións de vellas historias da tradición europea, contos tradicionais galegos, poemas de transmisión oral ou relatos feitos con mímica son algunhas das propostas que está a achegar este encontro internacional de narración que xuntou xa a Charo Pita, Rubén Martínez ou José Luis Gutiérrez, e que acollerá aínda outras actuacións da primeira ou da directora do festival, Soledad Felloza.

Unha muller maltratada pola súa nai que se converte en loba. Un gaiteiro que serra uns pés para aproveitar as botas novas dun home que quedara sepultado na neve. Unha muller coa vaxina dentada. O vento, o lume, o sol e a lúa, que se meten no corpo dun humano para crear a linguaxe, o alento, a vista e o corazón. Foron algúns dos protagonistas dos contos de Charo Pita na programación de adultos do Festival Atlántica. A Igrexa da Universidade acolleu a actuación desta escritora e contadora, que pasou por distintas xeografías da tradición oral: da India aos bosquimáns, da Francia de Cyrano de Bergerac a Siberia. E fíxoo demostrando o oficio de narradora que ten, tras tantos anos de traxectoria: a capacidade de manter a atención do público estirando as historias e retomando fíos deixados atrás, o control da voz e da xestualidade, a facilidade para arrancar risos… Nun ambiente, ademais, nada doado, entre o frío da Igrexa e a distancia entre os membros do público imposta pola pandemia. Parte da programación do Festival Atlántica desenvolveuse porén en liña. O actor Santi Prego contou -e cantou- algún romance de cego, como o do matrimonio que morre ensartado a mans de dous mozos "endrogados", ou historias da Coruña, como a dunha muller que leva nunha bolsa os recordos dun vello ou o dun neno tan repugnante que acaba voando cos globos que a tía lle compra por non aturalo. Tamén un "conto tradicional galego" con feitura de conto de princesas e linguaxe de conto -antigo- para adultos. Tamén en liña, a causa dun positivo por Covid-19 na súa contorna, tivo que facerse, desde Salamanca, a actuación do contador, mago, actor e humorista Fernando Saldaña, que realizou un percorrido pola súa andaina como contacontos, volvendo contar historias presentes no seu repertorio desde os anos 80. Como unha Cincenta máis espelida que a do conto tradicional e algo violenta ás veces, mais igual de maltratada polas mulleres do seu pai e de condenada a ser rescatada polos homes -malia non agardar por un príncipe "idiota" que non a recoñece tras bailar con ela-. Ou a dun nobre castelán que burla o mesmo demo, ou o dunha vila que se ergue contra os abusos nobiliares a partir dunha discusión entre un plebeo e o criado do señor por unha troita. Historias raianas De Castela e León veu tamén José Luis Gutiérrez 'Guti', que contou no centro xove da Almáciga, en Santiago, historias de fiandeiros da zona de León-Zamora que ben poderían ser galegas, pois amosaban ademais ese pouso común que comparten moitos relatos da tradición oral procedentes das zonas rurais tradicionais. Como un que lle contou o alcalde de Lubián, Felipe Lubián, sobre como un rexedor de camisa azul pasa con axuda do cura unha radio de contrabando desde Portugal nos peores anos da posguerra. Ou outro conto sobre un galego que exporta a San Ciprián o invento do muíño, pois, tal como ironizaba 'Guti', o "futuro" viña sempre da Galiza: de Franco a Rajoy ou Fraga. A programación infantil de Atlántica contou tamén coa participación de Fernando Saldaña, Charo Pita, Pablo Díaz, Ramiro Neira ou Sandra Araguás. Tamén de Noelia Carioca, que transmitiu, entre outros, o seu conto do "polo pelao" que atopa unha saquiña de moedas que decide levarlle ao rei, salvando o pelello pola súa intelixencia e a súa capacidade para tragar desde ríos até árbores ou animais. Sandra Araguás contou, pola súa banda, unha historia dun medio polo con grande habilidade para o escapismo ou outra de princesas na que o príncipe que sae da ra acabada de bicar non quere casar coa princesiña, senón matricularse con ela na Universidade. Interesante? Atoparás a continuación desta reportaxe no Nós Diario de hoxe, dispoñíbel nos quiosques e librarías ou na nosa tenda online. Evita chegar tarde aos temas que che interesan tramitando con urxencia a túa subscrición!


Summary: Centos de persoas maniféstanse no Obradoiro volvendo reclamar "pan, traballo e teito" e chamando a "traballar conxuntamente" contra os que "recortan os dereitos para facer negocio con eles"

A unidade popular volveu saír á rúa para ocupar o Obradoiro. As Marchas da Dignidade volveron reivindicar "pan, traballo e teito" en Compostela, nunha convocatoria con menos cá do pasado ano. Malia todo, tres columnas entraron na capital galega para volver "berrar pola dignidade do pobo que loita" contra un goberno "traidor ao servizo de potencias e multinacionais estranxeiras". Así o dixo Nicanor Acosta, coñecido activista coruñés -ao que este venres a xustiza absolveu dunha sanción por intentar deter o desafiuzamento de Aurelia Rey-, encargado de ler un manifesto final na que as Marchas cualificaron de "mafia" a queles gobernos que "non pensan nas persoas, só no negocio" e que se "comportan como criminais, roubando, mentindo e chantaxeando". As Marchas cargaron contra os que "recortan os dereitos para facer negocio con eles" Ante centos de persoas e nun Obradoiro no que se puideron ver bandeiras republicanas españolas, nacionalistas galegas e símbolos de colectivos como Stop Desafiuzamentos ou colectivos contra a privatización sanitaria, Nicanor Acosta insistiu en que "a chamada crise non é máis ca unha inmensa estafa perpetrada dende o poder económico" co obxectivo de "recortar os nosos dereitos e facer negocio con eles" e coa colaboración da troika. "Loitamos contra un Estado fallido que malvende os nosos dereitos ao poder económico", insistiu. Desde as Marchas advertiuse que esta UE "non é nosa nin nos representa" e chamou a seguir saíndo á rúa para deter as políticas neoliberais e de austeridade reivindicando "a unidade e a dignidade" como as mellores "armas". Ademais, aludiu á "privatización de hospitais como o de Vigo" como exemplo do "favorecemento de empresas privadas" e criticou con dureza os "recortes en dependencia" mentres "coidan con cartos públicos o pai de Rajoy". As Marchas censuraron tamén os recortes en educación pública ou nos servizos de emerxencia, as políticas que "acaban coa gandeiría e a pesca" ou aquelas que "malvenden as caixas galegas", "atentan contra o medio ambiente ou enchen de cemento as costas" e mesmo as que "ata poñen un imposto por usar o sol como fonte de enerxía". "O seguinte será cobrarnos por respirar". Ademais, no manifesto alertouse tamén de que "o feminicio siga sen tomarse en serio" e alertouse dunha estratexia "clara" dos poderes dominantes: a de "crear a crise, usala como escusa para recortar dereitos e basearse en cifras como o PIB para dicir que xa rematou cando chegan as eleccións". E ante iso, as Marchas volveron reivindicar "traballar conxuntamente para derrotar un inimigo poderoso". Os manifestantes apelan á unidade e ao "traballo conxunto" para "derrotar un inimigo poderoso" "Non nos calará, seguiremos a loitar", advertiron os convocantes, antes de reclamar que non se pague a débeda ilexítima, o dereito á vivenda, os dereitos para as persoas migrantes ou a retirada da reforma laboral. Ademais, insistiron na defensa dos servizos 100% públicos e de calidade, na independencia da xustiza, na loita contra o TTIP, a corrupción, o fracking e a Lei mordaza ou a prol dunha "economía ao servizo do pobo". E reclamaron, tamén, xustiza para as vítimas de Angrois. Ao acto das Marchas acudiu Antón Sánchez, deputado de AGE; a coordinadora nacional de EU, Yolanda Díaz; e os alcaldes de Compostela e Ferrol, Martiño Noriega e Jorge Suáre, entre outros.


Summary: Esta edición traerá tres películas e dous documentais de Chile, Arxentina, Brasil, Bolivia e México.

A Fundación Araguaney-Ponte de Culturas regresa á gran pantalla coa realización da III Mostra de Cinema Latinoamericano. A cita terá lugar entre os días 2 e 6 de maio no Salón Oliveira do hotel Araguaney de Compostela e poderanse ver un total de tres películas e dous documentais de Chile, Arxentina, Brasil, Bolivia e México. "Amal" volve a Carballo con dous documentais e tres filmes de ficción Con anterioridade, a mostra presentouse ao público onte mesmo coa proxección da película chilena Pacto de fuga. O presidente da entidade, Ghaleb Jaber Martínez, explicou neste acto previo que a interrupción deste evento os dous anos enteriores veu motivada pola pandemia. Jaber Martínez parabenizouse de volver agora coa nova situación sociosanitaria "cargados de ilusión" e con propostas que tentan ofrecer ao público da capital galega "unha visión, o máis ampla posíbel, da realidade social e cultural desta parte do planeta, tentando romper algúns estereotipos e poder achegarnos un pouquiño máis a unha cultura tan próxima e, ao mesmo tempo, tan afastada" como é a latinoamericana. O papel da muller, protagonista do Festival Amal Programa variado Ademais da chilena Pacto de fuga (David Albala, 2020), pasarán pola Mostra compostelá o documental La cordilleira de los sueños (Patricio Guzmán, 2019, 2 de maio), a longametraxe arxentina Los sonámbulos (Paula Hernández, 2019, 3 de maio), o filme brasileiro Bacurau (Kleber Mendonça Filho e Juliano Dornelles, 2019, 4 de maio), o documental boliviano Cholitas (Jaime Murciego, 2019, 5 de maio) e rematará coa longametraxe mexicana La civil (Teodora Ana Mihai, 2021, 6 de maio). A entrada a todos os filmes será gratuíta até completar a ocupación do salón mais será indispensábel confirmar asistencia previamente.


Summary: Primeiro foi Viana do Castelo. Agora é o turno de Póvoa de Varzim, autarquia que a inícios de 2020 vai deitar abaixo a sua praça de touros. "Somos contra o tratamento violento de animais", diz o presidente da câmara municipal, o conservador Aires Pereira. Em Portugal as touradas recuam em toda a parte. Neste momento apenas há festejos taurinos em 12% dos concelhos do país.

Derrubar a praça de touros. Substituí-la por um espaço multi-usos em que se irão investir 7 milhões de euros. Esse é o projeto que tem por diante o governo local de Póvoa de Varzim, em mãos da direita. "Evoluímos no tempo, o comportamento da sociedade mudou", disse o autarca Aires Pereira, dirigente do Partido Social Democrata (conservador). A única formação que votou em contra da demolição é o ainda mais direitista CDS de Paulo Portas. Porém, a decisão não foi pacífica no seio do PSD até o ponto de três dos seus vereadores votarem contra o derrubo. Mas, à margem da resistência dalguns setores da direita, que as touradas retrocedem é um feito objetivo, um fenómeno geral em todo o país, como certifica Sérgio Caetano, da plataforma Basta de Touradas. Para ilustrar esta afirmação são suficientes dois dados: apenas 10% das autarquias nacionais subsidiam touradas e estes eventos só têm lugar em 12% dos concelhos do país. Caetano remarca que, contra o que se costuma acreditar, as touradas são em geral negócios ruinosos que só vão avante graças aos subsídios públicos. Apenas 10% das autarquias nacionais subsidiam touradas e estes eventos só têm lugar em 12% dos concelhos do país Por contra, desde a Federação Portuguesa da Tauromaquia, Pro-Toiro, o que se argumenta é que se as touradas estão protegidas pela lei —por considerá-las uma manifestação cultural—o Estado "tem a obrigação de promover e assegurar o acesso dos seus cidadãos" a estes festejos. Qualquer medida que fosse na direção de proibir as corridas de touros seria "inconstitucional", assinala Hélder Milheiro, presidente de Pro-Toiro. A praça de touros de Póvoa, inaugurada em 1949, é um equipamento municipal gerido também por uma empresa propriedade da autarquia, a firma Varzim Lazer. Tem capacidade para acolher 5.500 pessoas e o seu espectáculo de maior porte é a Grande Corrida TV Norte, que se realiza no mês de Junho e que costuma ser transmitida pela Radio Televisão Portuguesa (RTP).


Summary: Os viticultores alertan do "desastre" que supuxo un fenómeno "nunca visto" que arrasou boa parte da produción de catro das cinco denominacións de orixe galegas. Entre 13 e 16 millóns de quilos de uvas teríanse estragado e as perdas económicas ascenden a máis de 70 millóns.

"Catastrófico". "Algo nunca visto". "Un desastre". A baixada das temperaturas e a impresionante xeada que a madrugada do pasado xoves afectou Galicia cebouse coa produción de uva. Agás a das Rías Baixas, que se salvou, as outras catro denominacións de orixe vinícolas do país sufriron graves prexuízos aínda por avaliar en toda a súa magnitude. Nun campo galego golpeado xa pola seca, os cálculos aínda non oficiais apuntan a perdas de entre 13 e 17 millóns de quilos de uva e duns 70 millóns de euros. Hai colleitas enteiras estragadas e o temor de que a virulencia do carazo afecte mesmo a produción do ano vindeiro. A falta de avaliacións oficiais, a xeada provocou perdas de entre 13 e 17 millóns de quilos de uva e duns 70 millóns de euros "Non foi unha xeada común, foi algo bestial e excepcional, demasiado forte, unha catástrofe... Unha fronte fría esaxerada nunha época na que non é normal", di Bernardo Estévez, viticultor na Arnoia, na comarca do Ribeiro, que advirte que xente maior da zona non lembra "nada igual" ao acontecido a pasada semana. "Hai viñedos afectados que están a 400 ou 500 metros de altura, algo nunca visto; foi unha fronte xélida que varreu con todo", insiste. Tamén desde a comarca do Ribeiro, pero desde a súa capital, Ribadavia, o seu alcalde, Ignacio Gómez, fala de "desastre" e dunha situación "extrema e urxente". Á espera de que a Consellería do Medio Rural leve a cabo a avaliación de danos prometida e estableza a liña de axudas garantida, desde Unións Agrarias (UUAA) apúntanse a unhas perdas duns 72 millóns de euros e de máis de 16 millóns de quilos de uvas en toda Galicia. Atendendo aos cálculos dos consellos reguladores, un mínimo de 13 millóns de quilos teríanse estragado. A todo isto, habería que sumar o destinado a autoconsumo. Valdeorras xa anunciou que pedirá a declaración de zona catastrófica para a denominación de orixe e buscará un acordo co resto -Monterrei, Ribeira Sacra e O Ribeiro- para elevar unha petición conxunta ao Estado. "Non foi unha xeada común, foi excepcional, demasiado forte, unha catástrofe...", advirte un viticultor da Arnoia A denominación de orixe de Monterrei foi a máis prexudicada, sendo afectada o 95% da produción segundo UUAA, coa perda de ata un 70% dela, tal e como indica o consello regulador. En Valdeorras, a afectación tería chegado ao 80%, cun terzo das plantacións estragadas, mentres que no Ribeiro, os danos superarían o 75% de afectación e o 30% de viñas estragadas, con perdas de entre 4,5 e ata 7,2 millóns. Pola súa banda, na Ribeira Sacra, as perdas estímanse entre 2 e 3 millóns de euros en uva e con máis do 30% do produto estragado. A denominación de orixe de Monterrei foi a máis prexudicada, coa perda de ata un 70% da produción Segundo o sindicato agrario, perto de 22 millóns de botellas de viño non sairán ao mercado logo dunha xeada que provocará máis gastos axiña: os que supoñan a recuperación das vides mediante a podas e a aplicación de produtos cicatrizantes. No entanto, os efectos da xeada foron moi diferentes segundo as zonas das plantación. "No Ribeiro, nas ladeiras do río Avia e Arnoia foi catastrófico, con perdas do 100% en moitos casos; noutros lugares máis altos ou nas beiras do Miño, a afectación foi de entre un 10 ou un 15% e mesmo houbo viñedos que non sufriron danos", explica Estévez. "Hai xente á que se lle estragou o viñedo enteiro, non quedou nada", explica Ignacio Gómez, alcalde de Ribadavia, que advirte dun "prexuízo enorme" para moita veciñanza. "Hai moitos que teñen a viticultura como a súa forma de gañar a vida, pero moitos outros producen para completar soldos que non son aquí nin moito menos altos; sexa como for, é un grave problema para todos", engade. A Xunta critica que tan só o 20% dos viñedos galegos estean asegurados Desde a Xunta, a conselleira do Medio Rural, Ángeles Vázquez, recoñede que a situación é "delicada" e xa avanzou un "plan específico", pero advertiu, como reproche, que tan só un 20% dos viñedos galegos están asegurados e asegurou que o viticultor "non pode estar sempre ao abeiro da administración pública, de se hai sensibilidade ou se ten recursos". Sindicatos e viticultores advirten de seguros moi caros e con pagos "que non compensan para nada o que perdes" "O seguro, no caso das xeadas, non é tan doado facelo; non podes asegurar só aquelas zonas nas que prevés danos, tes que asegurar todo e o custo é moi alto, unha tolemia", explica Estévez, que aclara que o que acaban pagando as aseguradoras "non compensa para nada o que perdes". "Se todos os produtores tivesen seguro, non estariamos pedindo axudas ás administracións; a cuestión é que son moi caros e case en ningún caso asegura o 100%", engade o rexedor de Ribadavia. Desde o SLG afóndase máis na problemática duns seguros agrarios cuxas pólizas "non se adaptan á realidade do país, adoitan a ser moi caras e, decotío, as indemnizacións a que che dan dereito son insuficientes". Así, poñen o exemplo de uvas como a Godello, que cotiza a un vallor de arredor de un euro pero pola que o seguro só dá unha indemnización de 40 céntimos en caso de perda. Outras, como Treixadura, teñen compensacións de 80 céntimos. Desde a oposición no Parlamento galego, En Marea, PSdeG e BNG En xa reclamaron á Xunta a establecer unha liña de axudas específicas para cubrir os danos ocasionados e que se faga xa unha valoración, prometida pola conselleira do Medio Rural nesta fin de semana. "Hai xente que estivo traballando todo o ano para nada para non ter colleita; o único que lles queda e manter as viñas para o próximo", explica Estévez, que non esixe "axudas directas" pero que, polo menos, "os agricultores non teñan máis gastos fixos despois do ocorrido". "Fenómenos como esta xeada teñen que ver co cambio climático; os cambios nos últimos catro anos son extremos" Para este viticultor, é importante reparar en que "a problemática é global". "Por moito que digan algúns, fenómenos como esta xeada son efectos do cambio climático; a xente do campo sabemos que as cousas mudaron moito ultimamente e de catro anos cara a aquí é algo extremo", insiste. "Temos que deixarnos de darlle voltas e de falar e poñernos a actuar e instaurar unha liña de axudas, dá igual que se faga a través da declaración de zona catastrófica ou doutro xeito, pero ten que haber maneiras de paliar os danos porque o que se perdeu xa non volve e foi moito. Non podemos demorarnos", explica Gómez, rexedor de Ribadavia, que alerta de expertos que "temen xa pola próxima colleita, non por esta perdida". "O efecto da xeada pode afectar a vide", alerta. A isto, asegura Estévez, úneselle a seca. "No verán, logo desta época sen chuvias, as reservas de auga van ser mínimas e a unha desgraza vaise sumar outra", remata.


Summary: Este 15 de xuño, alén do semanario habitual, as nosas lectoras e lectores poderán ler de vagar un suplemento de 64 páxinas en que debullamos moitos temas. E a cultura non podía faltar, por suposto. Con protagonistas e analistas que comentan o presente e nos nos sinalan os retos que nos trae o futuro.

Este suplemento V Aniversario recolle 15 entrevistas e 15 pezas analíticas que representan unha radiografía da situación do país e da súa evolución nos últimos cinco anos. E faino da man de 31 persoas representativas de todos os ámbitos. E a cultura é unha peza fundamental neste país e así está tratada neste especial no que contamos con nomes como Ignacio Vilar, Vítor Belho, Manuel Vilar, Mercedes Queixas, Belén Bouzas, Xosé Ramón Ermida ou Carlos Biscaínho. Que nos falan de cinema, música, patrimonio, literatura, historia e teatro. Mercedes Queixas, profesora e escritora, aborda o sistema literario desde a cultura formadora e como motor de investimento económico e ofrécenos unha revisión da literatura no país, con grandes creadoras e creadores, carente do investimento, da visibilización, difusión e internacionalización necesaria por parte da Xunta de Galiza. Con Ignacio Vilar falamos dos seus éxitos pasados e dos seus proxectos de futuro. E confésanos que levar ao cine a biografía de Rosalía é unha das súas maiores ilusións. E sinala o principal reto para o que vén: "Ter claro que temos que contar as nosas historias no noso idioma". Da man do antropólogo e escritor Manuel Vilar poderemos ler unha análise da situación do patrimonio galego, no que fala de cinco anos perdidos ou de "obscena pasividade" e no que alerta de que "o consumismo entra no campo do patrimonio e enténdeo como un elemento máis da industria cultural". Pola banda histórica, Xosé Ramón Ermida debulla a negación do Reino de Galiza na historiografía oficial. Tal feito non existe no relato da oficialidade, mantén, porque non pode recoñecer a existencia dunha realidade plurinacional previa. No terreo do teatro, entrevistamos ao profesor da UDC Carlos Biscainho, que nos descobre as dramaturgas do futuro e analiza os últimos cinco anos nos que o teatro galego pelexou por saír da crise e no que abrollaron novos talentos ao abeiro da Escola Superior de Arte Dramática de Vigo. Tamén Vítor Belho nos conta as súas experiencias froito do seu traballo nos seus máis de 30 anos de experiencia na industria musical. Os erros, os acertos, as posibilidades de internacionalización da nosa música e os retos que nos quedan por abordar. E, por último, Belén Bouzas -especialista en literaturas lusófonas- ensínanos sobre a literatura de combate e a forza da resistencia cultural no Brasil. E cóntanos sobre as mulleres e os homs que se opuxeron aos diferentes reximes ditatoriais e que abordaron nos seus textos a denuncia das torturas e a represión sufrida.


Summary: A Asociación de Espacios de Coworking organiza este venres e sábado os Coworking Days, un evento de encontro e debate que acolle Magma Espacio, unha plataforma de traballo que botou a andar hai uns meses.

O coworking non designa só un determinado tipo de espazo de traballo, senón tamén e sobre todo, unha forma de traballar, baseada na interrelación entre distintos proxectos, profesionais e disciplinas. O encontro, o contacto, o coñecemento mutuo é, pois, fundamental. De aí a importancia de eventos coma o que se celebra este venres e sábado no Magma Espacio de Ourense, os Coworking Days organizados pola Asociación de Espacios de Coworking. Esta iniciativa ten como obxectivo dar a coñecer os beneficios e vantaxes do coworking, a través de presentacións, debates e outras accións divulgativas de todos os espazos. As actividades comezaron este venres pola mañá, cunha sesión aberta na que Magma Espacio, unha plataforma de traballo que botou a andar hai uns meses en Ourense converténdose no primeiro espazo de coworking da cidade, ofrece de balde unha serie de postos nos que calquera persoa interesada polo coworking pode probar os servizos que ofrece. Ofrécese, ademais, un almorzo achegado pola explotación de leite ecolóxico de Allariz, Ecoleia, e un xantar colectivo, mentres se presentan e debaten as vantaxes do cotraballo. Xa pola tarde realízanse as presentacións formais de espazos e proxectos, a cargo de Espacio Arroelo (Pontevedra), WeKCo (A Coruña) e DoutroXeito Coworking (Compostela). O sábado continúan estas dúas xornadas de portas abertas, cun novo almorzo e novas presentacións, que rematan cun torneo de ping pong, chamado Net pingpong Cup. O Coworking debe ofrecer algo máis que un espazo: debe proporcionarlle ao traballador un entorno creativo, que propicie as sinerxías con outros proxectos e profesionais, xerador de contactos Os autónomos e autónomas galegas buscan elementos de colaboración mutua e tamén de aforro de custes, ante as dificultades crecentes ás que teñen que enfrontarse para desenvolver a súa actividade. A recente decisión do Goberno de elevar a cotización que a maior parte deles debe pagar cada mes é un obstáculo máis, que se suma a outros que fan moi dura a posta en marcha de novas iniciativas empresariais ou de autoemprego, ás veces obrigadas pola pobreza do mercado laboral e, noutras, a única alternativa a marchar a outros territorios do Estado ou outros países na procura de traballo. En Galicia cada vez son máis os espazos de coworking; atopámolos en todas as cidades e tamén nalgunha vila como Cangas, Arteixo ou Silleda. Por unha tarifa mensual (variable, dende 60 euros as máis económicas até 300 as máis custosas), ofrece unha serie de servizos comúns: un lugar de traballo, conexión a internet, teléfono, unha caixa de correo, un espazo de reunións... É buscado por un determinado tipo de profesional como unha alternativa ao illamento de traballar na casa e como forma de contar cunha oficina a un prezo reducido. Pero debe, ademais, ofrecer algo máis: debe proporcionarlle ao traballador un entorno creativo, que propicie as sinerxías con outros proxectos e profesionais, xerador de contactos. Cando o coworking funciona de verdade, as sinerxías xorden: "Estamos convencidos de que a idea de poder xuntar a diferentes profesionais nun mesmo espazo, propiciará de seguro que van a xurdir sinerxias entre os coworkers. Soamente isto xa é unha razón de peso para decidírmonos a crear un espazo colaborativo", destacan dende Magma Espacio, que definen o coworking como "unha filosofía de traballo que permite a freelances e pemes traballar dunha maneira individual e á vez conxunta" e que busca "sacar os autónomos da casa e das súas rutinas diarias de traballo". Conclúen que "non é só un espazo de traballo, senón que se buscan as relacións, crear unha rede de contactos entre profesionais, que facilitan o labor de todos, crean sinerxías e comezar, chegado o caso, novos proxectos conxuntos". Entre as vantaxes do coworking están o "compartir opinións sobre o proxecto no que estás a traballar, a redución de custes, o aumento da produtividade, ou dar unha imaxe de empresa máis potente" Neste momento en Magma Espacio traballan oito persoas de seis empresas diferentes, dende o deseño gráfico, á fotografía ou o deseño web, pasado pola venda de mobiliario online, a realización dunha web cultural ourensá ou informáticos. Dende Magma destacan que "canta maior diversidade, mellor, pois se facilitan as interrelacións entre distintos proxectos". Para os responsables deste espazo, entre as vantaxes do coworking están o "compartir opinións sobre o proxecto no que estás a traballar, a redución de custes fronte a traballar nunha oficina ti só, o aumento da produtividade pois estar rodeado de xente traballando axuda a que rendas máis, ou dar unha imaxe de empresa máis potente". E conclúen que "ter unha persoa que domina o seu sector ao teu lado e cando che fai falla botas man dela. É cuestión de tempo que xordan proxectos conxuntos de forma máis habitual".


Summary: Mobilizacións do persoal técnico do Servizo de Prevención de Incendios fronte á sede da Consellaría de Medio Ambiente.

A pesar de que o período de alto risco de lumes non comeza oficialmente até mañá, 1 de xullo, a día de hoxe a Xunta da Galiza carece aínda de estratexia e de plan de traballo para as persoas encargadas de coordinaren a loita contra os incendios forestais no noso país. Por iso, as organizacións sindicais CIG, CCOO, CSIF e UXT, ante o nulo avance das negociacións dun novo acordo que regule as condicións de traballo do persoal técnico de incendios forestais da Consellaría de Medio Rural, protagonizaron durante a xornada de onte mobilizacións diante da consellería do Medio Rural, desenvolvendo ademais da concentración unha asemblea na que participou todo o persoal empregado público afectado. Nesta asemblea acordáronse novas medidas de presión e denuncia da "ausencia de estratexias de funcionamento" do servizo de incendios da Consellaría de Medio Rural co persoal que coordina e xestiona a defensa contra os incendios forestais da Galiza. Cun acordo de condicións de traballo do ano 2008 "desfasado polos cambios na Consellaría, distribución de persoal e as condicións de xestión do monte e bioclimáticas actuais", as organizacións sindicais sosteñen que non está asegurada "a capacidade de resposta do sistema e do cadro de persoal ante unha situación tan difícil como son os incendios forestais". Este acordo foi denunciado por CIG, CCOO, CSIF e UXT o 30 de agosto de 2019, despois de tentar a súa modificación desde maio de 2018, xa que "contradí varios preceptos da normativa laboral", polo que reclaman con urxencia a sinatura dun novo acordo.


A infraestrutura discorrería paralela entre a xa existente A-75 Chaves-Verín e a mellora da estrada convencional entre a cidade de Bragança e a estación de SeabraConcellos fronteirizos do sueste da provincia de Ourense e de Trás-os-Montes están a impulsar a construción dunha nova autovía que conecte o interior do norte de Portugal coa estación de AVE que haberá na Gudiña. A iniciativa vén de contar co apoio da Xunta, que tras reunirse cos municipios implicados anunciou este luns que reclamará a infraestrutura á Comisión Hispano-Lusa para a Cooperación Transfronteiriza, trasladando así a presión aos gobernos socialistas dos dous estados. Porén, a vía tería que atravesar dous espazos protexidos: o Parque Natural de Montesinho, en Portugal, e o espazo galego da Rede Natura 2000 de Pena Maseira.A nova vía, segundo o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, "facilitaría o acceso directo á liña de alta velocidade entre Galicia e Madrid". Similar argumentación empregou este luns, tras reunirse cos rexedores, a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, para quen "ante a chegada do AVE resulta positiva a alianza dos alcaldes da área da Gudiña e representantes da comarca portuguesa de Trás-os-Montes para sacarlle a máxima rendibilidade a través dunha nova conexión internacional por autovía entre o nordeste de Portugal e a futura estación da Gudiña"."Esta autovía sería clave para lograr que a estación de tren da Gudiña sexa unha verdadeira porta de Galicia ao AVE e convertería a este municipio ourensán nun nó de comunicacións de transporte ferroviario de viaxeiros da Eurorrexión, coas oportunidades que isto podería abrir para os territorios de ambos os lados da Raia", sinala a Xunta.A Xunta, que agora reclama a autovía, considera que o espazo protexido de Pena Maseira é importante para garantir a continuidade natural, a xeito de corredor verde, entre o Macizo Central ourensán e o gran parque natural de MontesinhoEsa nova autovía discorrería paralela, uns 30 quilómetros cara ao leste, á xa existente A-75 Chaves-Verín, que ao enlazar coa Autovía das Rías Baixas (A-52) dá xa acceso á Gudiña e á súa nova estación. Ademais, outros 40 quilómetros máis ao leste está prevista a mellora da estrada convencional que conecta a cidade de Bragança coa estación de AVE que tamén haberá en Pobra de Seabra -tanto a estación da Gudiña como a de Seabra teñen unha finalidade máis técnica e de seguridade que comercial, polo que nelas só pararán algúns dos trens que circulen entre Galicia e Madrid-. A propia Xunta, que agora reclama a autovía, considera do espazo galego protexido que atravesaría, Pena Maseira, que este é importante para garantir a continuidade natural, a xeito de corredor verde, entre o Macizo Central ourensán e o gran parque natural portugués de Montesinho. A visión desde os concellos galegos da zona é que a mellora da estrada entre Bragança e Seabra fará que sexa esa estación a que se converta en referencia para Trás-os-Montes, algo que só se podería evitar construíndo unha autovía con mellores prestacións ata A Gudiña. Pola contra, outras entidades como o Eixo Atlántico, que asocia ás principais cidades de Galicia e o Norte de Portugal, e da que forma parte Bragança, advirten da pouca demanda que tería no norte de Portugal unha autovía como a que se reclama por esa zona. Á autovía xa existente entre Chaves e Verín e a reforma prevista da estrada entre Bragança e Seabra hai que engadir que a cidade portuguesa, principal núcleo de poboación da zona pero con só 35.000 habitantes, ten tamén conexión en parte por autovía e en parte por estrada nacional cara á cidade de Zamora, xa con AVE. O Eixo Atlántico, pola contra, aposta porque a estación da Gudiña se converta en referencia para o interior de Ourense e Valdeorras a través da mellora da estrada autonómica que conecta A Rúa co Bolo e A Gudiña.


Summary: Por primeira vez na historia, o galego xa non é o idioma habitual da maioría da poboación de Galiza. Como chegamos aquí e, sobre todo, que facer para saírmos de aquí?

Por primeira vez na historia de Galiza desde o século IX, o galego xa non é o idioma habitual da maioría dos seus habitantes. Menos do 50% dos e das galegas ten o galego como lingua cotiá, segundo os dados debullados polo Instituto Galego de Estatística do censo de vivendas e poboación do INE. Non é un informe exhaustivo nin un macroestudio como os da Real Academía Galega cos seus mapas en 1994 ou 2004. Bótanse en falla desgloses por idades, información sobre comprensión lectora no idioma... mais todos coinciden que amosa unha tendencia (queda de falantes habituais en galego) sobre a que desde hai anos advirten colectivos e entidades que traballan a prol do idioma. As persoas que falan sempre en galego caeron en 13 puntos entre 2011-2011, pasando do 57 % daquela ao 44% actual. Aumenta o grupo que afirma falar a lingua propia de Galiza "ás veces" (do 30 ao 45%) e os monolingües en español sitúanse no 11%, 2 pontos menos que hai unha década. A Xunta xa mostrou a súa satisfación por estes dados e aproveitou para recuperar as loas ao 'bilingüismo harmónico' fraguiano. Desde o heteroxéneo e amplo abano de defensores do galego a interpretación é ben outra: o idioma váisenos aos poucos das mans e das bocas. Mais cómpre non caer en derrotismos e traballar, porque a situación é reversíbel. As persoas que falan sempre en galego caeron en 13 puntos entre 2011-2011, pasando do 57 % daquela ao 44% actual "Sendo realistas, a situación é grave", di Nel Vidal, presidente da Coordenadora de Traballadores/as pola Normalización Lingüística (CTNL), que incide sobre todo na situación do idioma na mocidade: "O futuro está na xente de 10, 20 anos e aí a presenza do galego é moi, moi baixa" manifesta a Sermos Galiza. Para Sechu Sende, profesor e escritor que ten tratado nas súas obras (Made in Galiza, por exemplo) a situación social da lingua; os dados "non son unha novidade, é o resultado esperábel dunha traxectoria". A tamén escritora e profesora Mercedes Queixas pide tomar "con cautela" uns dados que non proveñen dun estudo ou análise exhaustiva. Mais considera que sin un "baño de realidade que dan e tiran a razón aos que queren evitar a substitución lingüística do galego e aos que non valoran a realidade". Para o heteroxéneo e amplo abano de defensores do galego, cómpre non caer en derrotismos e traballar, porque a situación é reversíbel. Prudencia é o que pide tamén Henrique Monteagudo, secretario da Real Academia Galega (RAG), mais que a valoración que fai a Sermos Galiza é "a título persoal". Monteagudo considera que "é prematuro extraer conclusións" dos dados do IGE e considera que non se debe caer en "interpretacións catastrofistas. Eu sería cauteloso". A reportaxe completa tela no Sermos Galiza nº119, así como as opinións de Pilar García Negro, Marcos Maceira e MIguel Penas, e o cartograma de Calidonia Hibernia


Summary: Coa chegada do verán obsérvase a proliferación de feiras de artesanía, de maior ou menor escala. Coñecemos de primeira man a relevancia que estes eventos seguen supoñendo para as artesás, así como a aparición de novos modelos de venda directa que reinventan a relación coa clientela e a percepción do produto.

"Para nós, as feiras sempre foron o noso medio de vida. Foi o primeiro oficio que aprendín, a ser feiranta, non artesá", lembra a revolucionaria zoqueira Elena Ferro, que xa de cativa acompañaba o seu pai e súa tía Agripina a estes eventos. A venda en feiras chegou a supor o cento por cento da facturación do seu negocio. "Nós só vendiamos na feira até hai pouco. E agora representa o 50%, máis ou menos", estima. No caso de Edita Oca, artesá peleteira de Jatafarta, a porcentaxe chega até un 70% dos ingresos totais. Con todo, explica a Sermos Galiza que cada ano intenta "participar en menos feiras e asistir a aquelas que concentran máis público ou público de mellor calidade, xa que expoñer conleva gastos importantes". De aí que a escolla sexa fundamental. Novos paradigmas Se ben a relación entre feira e artesanía vén de lonxe, o traballo de todas elas non se orienta cara a esta forma de venda directa. A ourive Susi Gesto sinala que polo seu modo de traballo, no que cada peza é única, non ten senso andar a facer feiras, pois ademais dos custos que lle supón, implica o feche do obradoiro aberto ao público que ten en Compostela. Porén, si que é fiel a un encontro, Corazón de Artesanía. Esta mostra que ten lugar nos Pendellos (Agolada) "é a feira que máis dignifica o traballo artesán tal como eu o entendo". Para Gesto, "recolle tradición e innovación, non desliga unha cousa da outra". Corazón de Artesanía, cita que as tres artesás coinciden en destacar, cumpre un importante labor de visibilización dos oficios mediante talleres e exhibicións. "Non é só ir visitar postos cos produtos. É unha feira participativa", conclúe Ferro. Por iso, "as feiras de artesanía deberían estar orientadas cara a iso. A xente valora moito máis un produto se o ve facer". Oca fala dunha mudanza de formatos coa aparición de alternativas ás feiras tradicionais de artesanía que decorren noutro tipo de eventos mixtos combinados con actividades gastronómicas e/ou concertos que saen da rúa para se instalaren noutros espazos (museos, lugares de interese histórico, etc) e que "constrúen un escenario máis interesante ou, cando menos, máis innovador que axuda a que a artesanía deixe de entenderse como un souvenir e pase a formar parte do consumo sustentábel, local e responsábel do gran público". Corazón de Artesanía sería o paradigma perfecto deste modelo. De maneira análoga, Oca admite que o traballo no seu sector resulta moi solitario e que as feiras favorecen un contacto co público que "sanea a nosa maneira de traballar, axúdanos a ver o noso traballo desde fóra, a comprobar que o que facemos se entende e ten un público". As sinerxias que xorden entre artesáns e clientes son tamén fundamentais para Ferro. Moitas das innovacións que aplica aos seus produtos proveñen da escoita de necesidades e suxestións, como aconteceu cos zocos veganos. Malia que hai feiras todo o ano, o bo tempo e o turismo favorecen a súa convocatoria en época estival, converténdoa, xunto co Nadal, nas datas máis sinaladas. Xa entrado agosto, aínda quedan eventos para achegármonos ao mundo da artesanía. Ademais destas feiras, existen moitas outras que se desenvolven ligadas a romarías ou á súa derivación contemporánea do festival. Corazón de artesanía, a feira sustentábel Arredor de 9000 persoas visitaron entre o 5 e o 7 de xullo Corazón de Artesanía, organizada pola Consellaría de Economía como espazo de consolidación e expansión do sector artesanal galego. Con este fin, a oitava edición contou coa participación de 66 artesás de 27 oficios, aos que se unen os 47 expositores de alimentación de Artesanía no Prato, iniciativa que busca as sinerxias entre artesanado e cociña de vangarda. Á venda súmanse as demostracións en vivo dos diferentes saberes, así como diversos obradoiros orientados tanto para crianzas como para adultas. O encontro tamén dá importancia á formación das propias creadoras con cursos especializados, entre os que este ano destacou o impartido por Aroa Veiga (Gondomar), dedicado á confección de complementos zero waste, unha técnica que persegue o aproveitamento do 100% da tea empregada. Sustentábel é a palabra que define este camiñar do funámbulo da artesanía, que busca o equilibrio entre o saber do pasado e as innovacións e necesidades do presente.


Mentres pensamos que facer co país -se o abandonamos sen recoller os restos, como a unha festa en casa allea, ou queda algo que salvar antes de que o último en saír peche a porta e apague a luz- aínda temos tempo para redactar unha beleza de manifestos con intención reivindicativa e salvavidas do que vén sendo A Cultura, A Política e as dúas cousas xuntas. Neste estado, o mellor que podemos facer é escribir un folio con ocos polo medio onde se poña o obxecto do pranto, o suxeito do cabreo, un breve parágrafo de explicacións -non moitas- e un epílogo de ameazas ao aire coa man axitada. Firme aquí, selo e abundante lista de cidadáns. Unha das herdanzas que nos deixou o fraguismo é esa delegación de responsabilidades, esa democracia representativa a tope na que, á hora de buscar culpables, só se nos ocorre un. Todos sinalan co dedo ao responsable máximo de todo o malo, ao xefe de todo isto, porque tamén é verdade que antes era o suxeito activo de todo o bo, das alfombras vermellas e os siseñores, que até parecía que pagaba os auditorios do seu propio peto. O fraguismo, como cultura política autóctona que implica esa administración dadora (e agora quitadora) de vida, é o espazo no que temos que convivir nos próximos anos. A estas alturas non se sabe exactamente cantos, porque agora todo proceso de renovación -aínda que sexa a única palabra que se escoita-, de repensamento ou de análise atópase en estado de standby ou, xa directamente, de shock. No tempo que vostede está a ler isto xa lle encheron a caixa de correos con cousas para asinar en Actuable.es, esa ferramenta que presume de "cambiar o mundo". A culpa tamén é da revista Time, non vaiamos pensar que é o noso feito diferencial. Aquela portada de 2006 sinalaba que a persoa do ano era vostede. "Si, vostede. Vostede controla a Era da Información. Benvido ao seu mundo", dicía o texto cun computador sospeitosamente branco impreso, dous anos antes de decatarnos que non pintabamos nada en todo isto. Visto agora é unha distopía como un templo, pero naquel momento celebrouse en internet como a revolución popular e a confirmación de que os paxaros, por fin, volvíanse contra as malditas escopetas. Se a iso engadímoslle o famoso The protester do ano pasado, o cidadán sente que si, efectivamente, pode "cambiar o mundo" sen cortar nin unha soa cabeza. O sistema está que se sae. A masa protesta máis que nunca e ademais sente a satisfacción individual de que funciona, de que os seus emails e os seus textazos do Facebook non van a un enorme colector de lixos virtual, senón que lle chegan ao mandamáis e pásase dous días e medio lendo nomes de cidadáns comprometidos. Benvido ao seu mundo. O que queda del.


Summary: O Instituto Xeolóxico e Mineiro recoñece unha campaña promovida por varios colectivos galegos para dar a coñecer a situación crítica das presas de residuos mineiros da explotación de San Finx co Premio Día Planeta Terra 2020.

O Instituto Xeolóxico e Mineiro (IGME), dependente do Ministerio de Ciencia e Innovación, recoñece co primeiro Premio Día Planeta Terra 2020 na categoría de interaccións en redes unha campaña que pretendía denunciar a situación crítica e de abandono dunhas instalacións de residuos de máis de 80 anos de actividade. A candidatura foi a que maior número de interaccións recibiu nas redes sociais, recibindo apoios de todo o mundo. A candidatura premiada recollía unha detallada descrición da maior das presas de residuos mineiros, construída en 1939 pola mineira británica The San Finx Tin Mines Ltd. Impacto ambiental Esta presa de 12 metros de alto e 50 de ancho de coroación erixiuse seguindo un método de decantación de lodos, frecuente nas colonias británicas, que implicaba levantar diques cortando vales fluviais e do que quedan moi poucos exemplos en pé debido aos colapsos ou desmantelamentos. De feito, a presa foi protagonista da chamada "Catástrofe de 1960" na que os lodos chegaron até a ría de Noia e sobre a que se filmou o documental "San Finx 1960" de Irene Pin. Tanto esta presa como outra máis pequena constaron nos plans anuais de labores da mina ata que a empresa deixou de os presentar no ano 2000. Na actualidade están en situación de total abandono e a súa falla, segundo un informe de Augas da Galiza de 2017, produciría un importante impacto ambiental. Dilixencias penais Tentando fuxir das súas responsabilidades sobre as presas, a Dirección Xeral de Minas encabezada por Ángel Bernardo Tahoces e a concesionaria do Grupo Sacyr pretenderon facer pasar as presas de residuos por instalacións hidroeléctricas, o que derivou no inicio de dilixencias penais por presuntos delitos contra o ambiente, prevaricación ambiental e falsidade documental. Os colectivos que promoveron a campaña galardoada -ContraMINAcción, Montescola, Verdegaia e Vida e Ría ou Minaría?- esperan que este premio "consiga dar visibilidade a esta situación insostible no tempo" e contribúa a forzar as Administracións "a deixar de mirar para o outro lado".


Summary: O proceso provocou críticas de varios congresistas.

O Goberno dos EUA aprobou unha venda de armas por valor de 735 millóns de dólares (máis de 600 millóns de euros) a Israel, nun acordo que ve a luz en pleno bombardeo israelí sobre Gaza, que hoxe continuaba, e que deixa xa 200 palestinos mortos, incluídos 58 menores. O acordo, que contempla a entrega de armamento de precisión, foi notificado polo Executivo do presidente Joe Biden ao Congreso o 5 de maio, segundo varias fontes consultadas polo diario The Washington Post. Isto é, case unha semana antes de comezar o intercambio de ataques a ambos os dous lados da fronteira de Gaza. O Goberno está obrigado a notificar este tipo de acordos ao poder lexislativo e, habitualmente, non transcende até que o Congreso lle dá un visto bo informal. Tras a notificación, os lexisladores teñen 20 días para presentar obxeccións. Varios congresistas xa terían expresado o seu malestar por este paso, malia que tradicionalmente a clase política estadounidense foi pro israelí e mantivo un discurso común a ambos os dous lados do espectro político, tanto demócrata como republicano. Un demócrata que forma parte da Comisión de Exteriores da Cámara de Representantes puxo en cuestión tanto o fondo do acordo como o momento en que se anunciou. "Permitir que siga adiante este plan para vender bombas intelixentes sen facer presión a Israel para que acorde un cesamento do fogo só aumentará o masacre", lamentou. Veto na ONU Ademais, Estados Unidos bloqueou por terceira vez nunha semana a emisión dunha declaración conxunta do Consello de Seguridade para condenar a violencia en Israel e a Faixa de Gaza e pedir un cesamento do fogo. A declaración, que se discutiu o domingo foi presentada por Noruega, Tunisia e a China tras unha sesión de urxencia do Consello pola escalada de violencia, e criticaba ambas as partes. No entanto, as negociacións seguen en curso. Durante a sesión aberta do Consello, a primeira xa que as anteriores se desenvolveron a porta fechada, a embaixadora dos Estados Unidos ante a ONU, Linda Thomas-Greenfield, asegurou que o seu país está "a traballar incansabelmente a través das canles diplomáticas para tratar de pór fin a este conflito". Ademais, pediu a Hamas que deixe de lanzar foguetes cara a Israel. Berlín, con Israel Ademais, a presidenta do Goberno alemán, Angela Merkel, volveu condenar os ataques de Hamas con foguetes, e trasladou ao primeiro ministro de Israel, Benjamin Netanyahu, que teñen "dereito" a defenderse e protexerse ante o "terrorismo". A oficina de Netanyahu agradeceu as palabras da mandataria alemá. "Aquí non hai unha vida que valla máis que outra. Toda vida é digna", afirmou o portavoz de Merkel, Steffen Seibert. Ademais, dixo que o Executivo "continuará a tomar medidas decisivas contra as protestas en Alemaña que difunden o odio e o antisemitismo". Políticos de todo o espectro alemán condenaron os cánticos antisemitas nas manifestacións a prol de Palestina da fin de semana, así como a queima de bandeiras israelís fronte a sinagogas. Segundo os medios alemáns, dous xudeus foron agredidos. MSF Médicos Sen Fronteiras, por outra banda, denunciou esta segunda feira os ataques "inxustificábeis" de Israel sobre unha das súas clínicas en Gaza na fin de semana que causaron a morte de 42 persoas, entre estas dez menores.


Summary: O cabeza de lista coruñés do partido de Albert Rivera atribúe a "mentiras da vella política" a crenza de que carece de propostas para Galicia tras indicar en televisión que non terá iniciativas concretas para o país ata despois do 20-D. Vídeo no interior.

Parte das expectativas electorais dos partidos nas eleccións xerais do 20-D xóganse nas pantallas, nas da televisión pero tamén nas de internet. Nese ámbito foi onde chegou o primeiro gran esvarón do partido de Albert Rivera en Galicia. Tras evitar acudir a un debate en V Televisión, o cabeza de lista da formación pola Coruña, Antonio Rodríguez, foi entrevistado nesa mesma canle e, ao ser cuestionado polas súas propostas para Galicia, dixo que non tería tal ata despois dos comicios. Tras un importante espallamento do vídeo polas redes sociais o partido laranxa continuou celebrando encontros e paseos electorais por diversos puntos do país, se ben o seu servizo de comunicación está a tentar blindalo das preguntas da prensa. Este xoves, en plena polémica pola iniciativa incluída no programa de Ciudadanos para eliminar as cuestións de xénero da lei contra a violencia de xénero e pola defensa que da mesma realizou en TVE a súa número 3 por Madrid, a lucense Marta Rivera, Rodríguez tiña convocado un paseo polo mercado de Salgueiriños, en Santiago. Ao evento só foran convocados fotógrafos e cámaras, co obxectivo de que puidese ser captada a imaxe do candidato repartindo propaganda electoral e parolando coa veciñanza, pero sen posibilidade de preguntas. Ao acto tamén acudiron, non obstante, redactores aos que o servizo de comunicación do partido advertiu de que non sería posible realizarlle cuestión ningunha a Rodríguez. Os actos do candidato están a ser convocados só para medios gráficos e o servizo de comunicación do partido informa de que non responde preguntas Así as cousas, o persoal dos medios que cubriu o devandito paseo só logrou unha breve conversa informal co representante de Rivera na Coruña, que aproveitou a ocasión para asegurar que o seu partido non prevé paralizar o AVE a Galicia. Iso, dixo, non é máis ca unha "terxiversación", precisamente, dos medios de comunicación. Este venres a cita con Rodríguez era en Ferrol e, novamente, a convocatoria cinguiuse unicamente os medios gráficos. No entanto, despois do paseo Ciudadanos difundiu un comunicado no que informou de que Antonio Rodríguez "propón conectar Ferrol con Tui a través dunha autovía de balde", sen especificar se se trataría de liberar de peaxe a AP-9 ou de construír un vial alternativo. Esta, di a nota, é unha das "partes" do programa de Ciudadanos, se ben a proposta non figura no documento difundido dende a dirección do partido. Culpa da "vella política" Rodríguez atribúe a súa falta de propostas para Galicia a "mentiras da vella política" Estes episodios prodúcense días despois de que, ao fío da cuestionada intervención en V Televisión e a través doutra nota de prensa, Antonio Rodríguez atribuíse a súa falta de propostas a "mentiras" da "vella política". "O obxectivo de PP, PSOE e os nacionalistas galegos é atacar á formación de Albert Rivera nun momento en que os españois saben que esta é a verdadeira opción de cambio político" e de "ruptura definitiva co bipartidismo e coa forma antiga de facer política". "Por suposto -afirmou daquela Rodríguez- que Galicia e A Coruña están presentes no noso proxecto". Ten, afirma, "medidas destinadas ao millón de coruñeses en infraestruturas, educación turismo, economía, industria, sanidade, dependencia...", se ben "nestas eleccións xerais" teñen un "programa baseado na unidade e na corresponsabiliade de España, sempre dende o máximo respecto ás peculiaridades e forzaletas de cada comunidade autónoma". Mentres, afirma, está "a pé de rúa recollendo iniciativas dos veciños de cada vila e de cada cidade".


Summary: O BNG criticou que os xeriátricos estivesen en mans de "caridade" ou empresas interesadas no "negocio". O PSdeG, pola súa banda, criticou o presidente por teimar nunha Lei de Saúde que "vulnera dereitos".

Núñez Feixoo considera acaído e válido o actual modelo de residencias que hai na Galiza e polo cal por volta do 85% das prazas están xestionadas polo sector privado. Así se evidenciou na resposta que o presidente deu na sesión de control no Parlamento ao BNG, que pedía ao Goberno galego pasos cara á xestión pública destes centros. Feixoo acusou o BNG de facer "demagoxia" e de ser responsábel, "alí onde goberna", de apostar na xestión privada. Tamén o acusou de non respectar os traballadores e traballadoras do sector privado nas residencias: "Non merecen o seu respecto porque non son funcionarios", chegou a dicir. Defendeu que Galiza foi o territorio con menos impacto mortal da Covid nas residencias de anciáns. A portavoz do BNG, Ana Pontón, reprochoulle que "presumise" de datos de residencias na pandemia cando pola Covid faleceron centos de persoas usuarias. A nacionalista sintetizou en tres propostas a demanda do BNG a respecto do modelo residencial: xestión pública das residencias que se constrúen nas 7 cidades, recuperar para o público aqueles centros de xestión privada a medida que vaian caducando os contratos, e unha lei de residencias "quer poña as persoas maiores no centro". Lei de Saúde Gonzalo Caballero, pola súa banda, centrou a súa intervención nunha crítica á teima da Xunta en seguir coa Lei de Saúde, unha lei, dixo o socialista, que "vulnera dereitos dos galegos e galegas". Antes, Caballero responsabilizou Núñez Feixoo de ser quen "creou o problema" no Concello de Ourense ao "`pactar co caciquismo" de Baltar. O secretario xeral do PSdeG asegurou que "na pandemia non pode haber tics autoritarios", en referencia á Lei de Saúde da Xunta que o Goberno español levou ante o Tribunal Constitucional. Para Caballero, a lei é un exemplo "de como o PP se excede" e instou o Executivo central a se centrar na "vacinación" e en proxectos de "recuperación económica", cuestións para as que tendeu a O presidente galego acusou Caballero e o PSOE de tentar botar abaixo a Lei de Saúde da Galiza mentres que, asegurou, non fan o mesmo con proposta doutros territorios – citou Aragón- que van na mesma liña e sentido que o proposto por Galiza.


Summary: Nas vésperas da cimeira de Minsk -con Ucraína, Rusia, Alemaña e Franza sentados arredor dunha mesa-, as hostilidades recrúan nun conflito que xa se leva saldado con máis de 5.300 vítimas mortais, segundo estimacións da ONU.

En aparencia Occidente enfronta con dúas estratexias distintas a crise da Ucraína, producida após o golpe de Estado que desprazou do poder de Kiev o goberno lexítimo de Viktor Yanukovich. Washington manexa a hipótese de armar a Kiev, mentres que Alemaña -por boca de Angela Merkel- defende unha abordaxe diplomática do conflito. As contradicións entre o poder imperial estadounidense e o Goberno alemán, a potencia dominante na UE, visualizáronse esta segunda feira, na cimeira que Obama e Merkel protagonizaron en Washington. No encontro coa imprensa, aberto a perguntas, Obama dixo non desbotar a hipótese de "enviar armas" a Kiev -embora fose como última opción, se fallar a vía diplomática-, mentres a chanceler alemá mostrou a súa convición de que non hai unha solución militar ao conflito. Os EUA son os que máis terian de gañar no caso dunha expansión da OTAN perto das fronteiras con Rusia e nese sentido apostan claramente no cenario dunha vitoria de Kiev face as autoproclamadas repúblicas populares de Donetsk e Lugansk, territorios que non recoñecen a lexitimidade do goberno golpista de Kiev e que manteñen unha relación fluída con Moscova. As forzas populares de Donetsk e Lugansk están a desequilibrar ao seu favor os confrontos armados co Exército regular de Kiev, embora teñan fracasado até o de agora na súa tentativa de conquista do enclave estratéxico de Mariupol Berlín vería o asunto con máis pragmatismo, entre outras cousas porque, de se ir a unha solución militar, o seu protagonismo na zona diminuiría considerabelmente. A chanceler tampouco vería con bos ollos que Ucraína se acabase tornando nunha sorte de protectorado norteamericano no leste de Europa. Austria, Reino Unido e o Estado español teríanse aliñado nas últimas horas con Berlín, mentres que Polonia e Lituania apoiarían o envío de material bélico caso de Obama se inclinar finalmente por esta vía. Nas últimas semanas, as forzas anti-golpistas están a desequilibrar ao seu favor os confrontos armados co Exército regular de Kiev, embora teñan fracasado até o de agora na súa tentativa de conquista do enclave estratéxico de Mariupol, unha cidade situada na costa do Mar de Azov que tornaria máis doada a conexión por terra entre a península de Crimea e Rusia. Golpe de Estado apoiado por Occidente Os falcóns de Washington pensan que máis tarde ou máis cedo Mariupol podería caer en mans das forzas anti-golpistas de non subministraren armamento a Kiev. A crise na Ucraína estourou en marzo de 2014 cando un golpe de Estado apoiado por Occidente desprazou do poder a Viktor Yanukovich após este se negar a asinar un Acordo de Asociación coa UE que consideraba lesivo para o seu país. O golpe levou á formación dun goberno composto polo bloco político pro-UE con incrustacións de forzas políticas neonazis con responsabilidades chave nos aparatos de seguridade do Estado. Este goberno nunca foi visto como lexítimo polo leste do país. A súa formación precipitou a decisión de Crimea de se unir á Federación Rusa e a constitución de gobernos populares en Donetsk e Lugansk. Tempo da diplomacia O tempo da diplomacia probabelmente teña a súa última baza esta cuarta feira en Minsk, capital de Bielorrusia, na cimeira que irán realizar representantes de Ucraína, Alemaña, Franza e Rusia. Como se ve, a UE como tal non existe nesta crise e si o eixo París-Berlín, o verdadeiro poder na Unión.


Os cambios rexistrados hai poucos días na cúpula da Administración estatal cubana tiveron unha ampla repercusión mediática a pesar de que xa foran anunciados algún tempo atrás. Talvez existían dúbidas sobre a realización efectiva de semellantes previsións oficiais ou cecais fose o indiscutíbel impacto simbólico da retirada parcial de Raúl Castro os motivos que explican o grande volume de informacións e análises que se publicaron nos últimos días. Díxose, con razón, que as substitucións realizadas reforzan o acceso das xeracións nadas despois do triunfo da Revolución aos postos de máxima responsabilidade na dirección do Estado. Como é obvio, tal circunstancia altera as premisas que rodearon, até o momento, o propio exercicio do poder. Se anteriormente a participación na loita contra o réxime de Batista era, con moita diferenza, o principal factor lexitimidor que amparaba aos dirixentes cubanos, agora ese vector xa non ten a mesma relevancia. As normas legais que avalaron o nomeamento de Miguel Díaz- Canel deberán ser complementadas polo acertado desempeño das importantes tarefas que ten por diante. A autoridade moral asociada á presenza física en Sierra Mestra deberá ser substituída pola capacidade contrastada para facer fronte aos desafíos que ten a economía e a sociedade da illa caribeña. A máxima belixerancia adoptada polos gobernantes de USA aos poucos meses da chegada ao poder de Fidel Castro propiciou un forte aliñamento político e económico dos dirixentes cubanos coa URSS. Eran tempos de "guerra fría" e en Moscova estaban dispostos a exercer unha sorte de protectorado económico a cambio das evidentes vantaxes políticas que supoñía dispór dun aliado a poucos quilómetros do territorio norteamericano. A economía da illa entrou nunha dinámica perversa: as xenerosas subvencións procedentes do amigo soviético desincentivaron a procura de camiños alternativos para a construción dun modelo produtivo propio, afastado do que se implantou antes do triunfo revolucionario e distante da simple imitación do existente nos países do chamado "socialismo real". Durante tres décadas e a pesar do estrito bloqueo decretado desde Washington, as autoridades cubanas puideron asegurar unhas políticas de benestar social claramente superiores ás que existían nos países da súa contorna. A descomposición do sistema soviético nos primeiros anos da década dos 90 provocou un grave colapso no funcionamento da economía cubana -o chamado "período especial"- e a consecuente caída no nivel de vida da poboación. A partir desa circunstancia comezou un proceso de cambios que se acelerou ao longo da última década: legalización da circulación do dólar, establecemento dunha dualidade monetaria (peso nacional tradicional e peso "convertible"), impulso progresivo da apertura de pequenos negocios privados (restaurantes, habitacións, taxis, artesanía, prestación de diversos servizos...), reforzo da industria turística... O maior peso do sector privado permitiu reducir a hipertrofia do sector público e contribuiu á revitalización do tecido produtivo, posibilitando unha maior creación de riqueza e un mellor acceso aos bens e servizos elaborados. É verdade que, ao mesmo tempo, esta nova realidade orixinou retos inéditos ás autoridades: o incremento das desigualdades asociadas á posta en funcionamento do "cuentapropismo" obriga a deseñar unha política fiscal que, sen paralizar as iniciativas privadas, fomente unha adecuada transferencia de rendas que evite unha excesiva segmentación social por mor das reformas económicas acometidas. Os vindeiros anos suporán a inevitábel desaparición física de Raúl Castro e dos restos da xeración de Sierra Mestra á vez que permitirán comprobar se a equipa de Díaz- Canel é quen de artellar os consensos sociais necesarios para transitar cara cambios máis ambiciosos sen episodios de ruptura como os que agora se están vivindo na veciña Nicaragua. Publicidade {C}{C}{C}{C}


Summary: O Movemento Galego polo Clima xorde no marco das mobilizacións a nivel internacional que demandan a acción política e social fronte á emerxencia climática. Nace grazas ao traballo común da mocidade dos "Fridays for Future" e do tecido ecoloxista no país, e o 27 de setembro sae ás rúas como parte dunha manifestación polo clima a nivel mundial. Sermos Galiza conversa con integrantes do Movemento sobre o traballo realizado, as estratexias do Goberno e as posíbeis vías a seguir para lle facer fronte ao cambio climático. Eis un extracto da información publicada ao respecto no número 365 do semanario en papel Sermos Galiza.

Movemento Galego polo Clima é a resposta no país á mobilización internacional que, desde os chamados "Fridays for Future" liderados pola mocidade, reclaman a reacción dos gobernos perante a emerxencia climática, toda vez que apuntan o modelo capitalista vixente como principal responsábel. Os máis de cincuenta colectivos, asociacións ou ONG integradas no Movemento Galego polo Clima saen á rúa o 27 de setembro, data fixada para a Folga Mundial polo Clima de seis días após o Cumio das Nacións Unidas sobre o Clima. Mozos e mozas traballan co tecido ecoloxista galego, aplicando o "pensa global e actúa local", para amosar o camiño cara á necesaria transición ecolóxica. Denuncian os proxectos extractivistas que penden sobre Galiza, como a mina de Touro‑O Pino, a de Frades‑Mesía e a permanencia de ENCE na ría de Pontevedra. María Bañón resume a Sermos Galiza como xorde o Movemento: "A xente nova, estudantes dos institutos e universidades, mobilizámonos a partir dos –Fridays for Future–. Entramos en contacto con asociacións e colectivos ecoloxistas que levan décadas traballando. Decatámonos de que precisabamos crear sinerxias tamén co feminismo e cos movementos sociais. Demandamos o mesmo, xustiza climática e xustiza social". Os días previos ás manifestacións do 27 organizaron actividades, como charlas formativas que tratan desde o impacto do cambio climático até os incendios e a eucaliptización. O manifesto impulsado polo Movemento Galego polo Clima fai unha crítica "ao modelo de produción e consumo actuais". Lembra que Galiza forma parte dese "20% da humanidade que emprega o 80% dos recursos do planeta". Recolle as reivindicacións a nivel internacional: a declaración da "emerxencia climática", o compromiso "vinculante" dos gobernos ou o descenso das emisións de gases de efecto invernadoiro para impedir que a temperatura do planeta aumente 1,5 graos. Os colectivos que o subscriben demandan ao Goberno estatal, á Xunta de Galiza, deputacións e gobernos locais dez medidas, que pasan pola redacción dunha Lei de Emerxencia Climática, a mudanza nas políticas forestais, unha mellor "eficiencia no uso da auga" ou unha política agraria "con base en produtos de proximidade e sustentábeis". Follas de ruta ante a emerxencia O Movemento Galego polo Clima xorde coincidindo coa redacción e exposición pública das follas de ruta da Xunta de Galiza ante a emerxencia climática: a Estratexia Galega de Cambio Climático e Enerxía e a Estratexia Galega de Economía Circular. As organizacións ecoloxistas Adega e "Galiza, un Futuro sen Carbón", integrantes do Movemento Galego polo Clima, presentaron alegacións a ambos. Manoel Santos, de "Galiza, un Futuro sen Carbón", explica a Sermos Galiza que "a redacción das estratexias é unha obriga que chega da Unión Europea, pero estas deben transformarse en leis". [Podes ler a reportaxe íntegra no número 365 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Nos vindeiros días haberá unha nova onda de mobilizacións masivas nas principais cidades do Sudán. Cos militares con cada vez menos apoios, as Forzas da Liberdade e o Cambio procuran reverter con manifestacións pacíficas o golpe de Estado.

Desde que o 25 de outubro os militares arrestaron o primeiro ministro, Abdalla Hamdok, e os ministros civís do Consello Soberano de Transición do Sudán, disolvendo o órgano ao tempo que tomaban as principais institucións gobernamentais, as instalacións de radio e televisión e interviñan as comunicacións; multiplicáronse as protestas por todo o país para exixir ao Exército que respecte os acordos para a transición democrática. Até o de agora, 12 persoas morreron froito da represión das Forzas Armadas do país africano, ás que hai que sumar 280 persoas feridas, segundo reporta o Comité de médicos do Sudán. Porén, a mobilización mantense. A quinta e sexta feira Khartún, a capital, acolleu a milleiros de persoas en pé contra o golpe de Estado, amais, mañá e pasado mañá está preparada unha onda de protestas nas principais cidades á beira de edificios oficiais e militares, así como de infraestruturas críticas, organizada pola Asociación profesional sudanesa (SPA), a plataforma de organizacións profesionais que encabezou a revolta que acabou coa ditadura de Omar al-Bashir en 2019. Precisamente, a resistencia pacífica é a estratexia impulsada desde o 25 de outubro polas asociacións e partidos que xa se opuxeran primeiro a Al-Bashir e agora ao novo líder do país, Abdel Fattah Al Burhan, xeneral do Exército e presidente do extinto Consello Soberano de Transición. Estas entidades están agrupadas nas Forzas da Liberdade e o Cambio, na que xunta o SPA están formacións como o Partido Comunista, o Partido Árabe Socialista Ba'ath ou o Partido do Congreso Sudanés. As mulleres están a desenvolver un papel determinante no movemento, apunta a BBC, nun bienio no que malia a desigualdade de xénero e a violencia sexual que seguen a sufrir, acadaron certos avances como a prohibición da mutilación xenital ou unha cota do 40% no Consello Lexislativo de Transición, sostivo Sulaima Ishaq al Jalifa, directora da Unidade contra a Violencia de Xénero no gabinete deposto. Xunta as persoas novas, as mulleres xa lideraran o movemento prodemocracia no medio dunha forte represión, como a que deixou máis de 100 falecidas ao disparar o Exército para dispersar as protestas o 3 de xuño de 2019 en Khartún. Os militares, cada vez máis febles Al-Burham conversou esta quinta feira con Antony Blinken, secretario de Estado dos Estados Unidos, co que acordou acelerar a formación dun novo Goberno. "As dúas partes coincidiron na necesidade de manter o camiño da transición democrática e de completar as estruturas do Executivo de transición", transmitiu a axencia sudanesa de noticias, SUNA. Con todo, Ned Price, voceiro do Departamento de Estado, engadiu que Blinken lle reclamou a liberación dos membros do Executivo detidos, entre eles Hamdok, e "regresar a un diálogo que o devolva ao seu cargo e restabeleza a gobernabilidade liderada por civís no Sudán". Neste sentido, os militares ordenaron liberar o ministro de Información e Cultura, de Comunicacións, de Comercio e Cooperación Internacional, e de Xuventude e Deportes. Al-Jazeera confirmou onte que xa non estaban baixo arresto. As institucións exixen volver á situación previa Malia que Volker Peretz, Representante especial da ONU no Sudán, defendeu que o escenario máis probábel é que se restaure a alianza entre civís e militares, formando un novo Consello Soberano dirixido polo primeiro ministro deposto Abdalla Hamdok, as forzas na rúa rexeitan esta postura, destaca Al Jazeera, optando polo retorno á situación previa ao golpe, que tamén defenden institucións como a Unión Africana, a Liga Árabe ou a Unión Europea.


Summary: Cinco das sete cidades poderían ter gobernos de coalicións de esquerdas tras unhas municipais cun escrutinio como das autonómicas. O PSdeG podería encabezar seis deses equipos e AGE, un.

A marea do PP non asolaga tanto as cidades. Menos de vinte e catro horas despois de que os conservadores galegos lograsen ensanchar a súa maioría absoluta no Parlamento malia perder 150.000 votos e mentres as forzas da ata agora oposición parlamentaria analizan as súas respectivas sangrías de sufraxios, unha análise máis detallada do escrutinio permite tirar conclusións diferentes. Este é, por exemplo, o caso da Galicia urbana. Coas evidentes diferenzas existentes entre unha convocatoria autonómica e outra local e tendo en conta ademais a variación que lle imprime ao mapa político galego a irrupción de Alternativa Galega de Esquerda, unha extrapolación directa dos resultados do 21-O a unhas eleccións municipais permite concluír que o PP só tería aseguradas dúas das sete cidades, as únicas nas que conseguiría maioría absoluta: Lugo e Santiago. Unha translación dos resultados deste domingo ás sete cidades galegas revolucionaría notablemente o mapa político urbano de Galicia. Non en van, das dúas absolutas populares unha estaría no que vén sendo feudo socialista dende 1999, Lugo, onde o PSdeG -que actualmente goberna en coalición co BNG- perdería a metade dos seus 12 escanos. O PP sumaría un aos seus 13 edís, que lle permitirían gobernar, e o BNG ficaría coas súas actuais dúas actas. Onde manterían resultado os conservadores é en Compostela, onde os únicos cambios estarían na oposición. Alí continuaría un goberno do PP con 13 concelleiros, o PSdeG desplomaríase de 9 a 3, cedéndolle o posto de segunda forza política a AGE, con 6 edís. O Bloque, pola súa parte, cedería un edil e ficaría en 2. Este virtual mapa político das cidades provocaría ademais que un dos pesos pesados do PP, Carlos Negreira, perdese unha das xoias da coroa de Alberto Núñez Feijóo. A maioría absoluta do PP da Coruña desaparecería e, no seu lugar, podería chegar unha coalición encabezada por AGE, con 6 edís. Seis concelleiros, aínda que menos votos, ten tamén o PSdeG -8 na actualidade- e o BNG, que conta con 4, quedaría en 2 -na corporación coruñesa Esquerda Unida ten un único representante dende 2011-. A outra alcaldía que cedería o PP sería a de Ferrol, Concello que gobernan con 13 concelleiros. Esa presenza popular no consistorio ferrolán pasaría a ser de 12 actas e a alternativa estaría neste caso liderada por 6 representantes do PSdeG -un menos que na actualidade-, seguidos por 5 de AGE -EU ten agora 2 edís- e dous do BNG. As restantes cidades galegas poderían, como na actualidade, seguir tendo gobernos apoiados pola esquerda e o nacionalismo, aínda que con notables variacións na súa composición. Así, por exemplo, en Ourense habería lugar a unha unión de forzas con alcaldía do PSdeG -8 edís, 11 na actualidade- apoiada por 4 concelleiros de AGE e dous do BNG. O PP, que agora ten 11 concelleiros, gañaría un e Democracia Ourensana, que senta dous edís no pleno municipal, quedaría cun só representante. Tamén podería seguir habendo alcalde socialista en Vigo, se ben Abel Caballero deixaría polo camiño catro dos seus actuais 11 concelleiros e tería que pactar con AGE (6) e o BNG (3). O PP, pola súa banda, pasaría de 13 a 11. O outro gran titular dese eventual mapa local estaría en Pontevedra, onde o BNG empataría a cinco edís co PSdeG, pero tería menos votos. Neste caso, a alcaldía sería do PSdeG sempre fose apoiada polo propio Bloque e por AGE (4), mentres que o PP conservaría os seus actuais 11 concelleiros e concelleiras. Perdas de apoio do PP Estas extrapolacións son produto de perdas de apoio para o PP nalgunhas das cidades a respecto das anteriores eleccións autonómicas, onde precisamente o voto urbano foi unha das grandes fortalezas de Feijóo. Así, na Coruña e en Santiago os conservadores teñen catro puntos menos que en 2009. En Compostela, aínda que conservarían a maioría absoluta no consistorio, a porcentaxe de votos do PP pasa do 46,7% ao 43,4%. Destaca tamén a caída en Vigo, onde sería de sete puntos. En Pontevedra, pola súa banda, a caída foi do 44,9% ao 38,9%. Na banda contraria sitúase Ferrol. Alí, aínda que non poderían conservar a alcaldía no caso de reproducírense os resultados das autonómicas, rexístrase un incremento de tres puntos no resultado dos populares a respecto de 2009. No caso de Ourense, o PP mellora algo menos dun punto a porcentaxe de apoio obtida en 209. Mentres, en Lugo o PP mantivo unha porcentaxe moi semellante á da anterior convocatoria autonómica. A Coruña Santiago Ferrol Vigo Pontevedra Lugo Ourense PP 48.114 22.174 14.419 49.952 15.851 21.570 21.158 PSdeG 23.649 8.413 7.014 35.789 7.770 10.791 13.560 AGE 25.010 11.151 7.013 28.441 5.440 7.336 6.732 BNG 9.270 4.336 2.793 14.169 7.712 3.745 4.091


Summary: O Sudán, o país que máis sufrirá as consecuencias do cambio climático, perdería o 84% do seu PIB en 2100 polo incremento das temperaturas, ao tempo que os Estados máis industrializados non cumpren cos seus compromisos de axuda.

Os 65 países máis vulnerábeis ao cambio climático perderán o 20% do seu produto interior bruto (PIB) en 2050 se o quecemento climático se mantén como até agora. En 2100, a caída do seu PIB estímase no 64%, revelou un informe dirixido pola alemá Universidade Humboldt, presentado a segunda feira na COP26 que decorre en Glasgow (Escocia). A conferencia sobre o clima auspiciada pola Organización das Nacións Unidas (ONU) entra na súa derradeira semana pendente de abordar as negociacións co bloque dos Países menos desenvoltos (LDCs) e coa Alianza dos pequenos Estados insulares (Aosis). En 2009, os territorios máis industrializados, que segundo a ONU son responsábeis do 75% das emisións de gases de efecto invernadoiro, comprometéronse a xuntar cada ano até 2020 uns 86.000 millóns de euros para os Estados máis expostos ás consecuencias do aumento da temperatura no planeta. Porén, até un 20% desa cifra está sen pagar. Os países máis contaminantes marcaron 2023 como a data para rematar de aboar os cartos que deben, apunta Swissinfo. Con todo, o estudo publicado no medio dos debates na COP26 incide en que aínda tomando medidas para que o incremento da temperatura non supere os 1,5ºC até final de século -agora é de 1,09ºC- con respecto ao final do século XIX, os 65 países máis afectados perderían en tres décadas o 13% do PIB, o 33% en 2100. No documento saliéntase que máis dun terzo dos Estados do mundo precisa axuda inminente para resistir o avance de secas, ondas de calor, inundacións e tormentas cada vez máis intensas por mor do cambio no clima. A autora principal da investigación, Marina Andrijevic, sinala que a "capacidade dos países do Sur Global para desenvolverse de maneira sostíbel está seriamente comprometida", polo que insistiu en que "as decisións políticas que tomamos agora son cruciais para previr danos maiores". Os focos principais deste Sur Global a nivel de vulnerabilidade ao aumento da temperatura son os Estados insulares dos océanos Pacífico e Índico co gallo das mareas ciclónicas e a suba do nivel do mar, e mailos países africanos. Os máis vulnerábeis Dos dez países máis vulnerábeis da listaxe, oito pertencen a este continente e os dous restantes a América do Sur: Surinam e Güiana. Estas zonas enfróntanse a unha destrución do 70% do PIB en 2100. Incluso cumprindo o límite de 1,5ºC a caída avaliada sería do 40%.O lugar que xera as peores previsións é o Sudán, onde se a situación non muda padecerían unha diminución do PIB do 32% en 2050 e do 84% en 2100. "África fixo o mínimo para provocar o cambio climático, pero este informe amosa que vivirá as consecuencias máis graves. Iso é profundamente inxusto", laiouse Mohamed Adow, director do grupo de expertos Power Shift Africa, entrevistado por Al Jazeera. Tamén o secretario xeral da ONU, António Guterres, recoñeceu nunha xuntanza cos países vulnerábeis na COP26 que "vós sodes os primeiros en sufrir e os últimos que reciben axuda". Os países máis ricos "temen" responsabilizarse Os países máis industrializados teñen "temor, por non dicir paranoia, sobre as cuestións de responsabilidade e as compensacións", indica a AFP Yamine Dagnet, do Instituto de Recursos Mundiais. Por este motivo pretenden que as perdas e danos se inclúan no financiamento de adaptación ao cambio climático, que representou unha cuarta parte do previsto inicialmente.


Summary: Insta o Goberno a pagar a Audasa os 13,8 millóns que deixou de cobrar nas peaxes de Rande e A Barcala

O Tribunal Supremo deu de novo a razón a Audasa, despois de declarar nunha sentenza previa que o Goberno español debía abonar á concesionaria Audasa os case 14 millóns que deixou de cobrar desde 2017 ao decidir o Executivo de Mariano Raxoi baixar á metade a compensación pola supresión das peaxes de Rande e A Barcala, na AP-9. A concesionaria presentou un incidente de execución para que se fixase unha cantidade exacta e se executase a sentenza. No novo fallo do Supremo, do 14 de outubro, faise constar que non hai "ningunha dúbida" sobre a necesidade de "acoller a formulación da executante, tanto na contía reclamada como no suxeito obrigado ao pago". A suma a abonar supera os 13,8 millóns de euros e o propio auto subliña que a Administración do Estado "vén recoñecela como a cantidade que corresponde á concesionaria executante polo período de tempo reclamado e en aplicación do réxime xurídico concesional imposto pola sentenza". Sobre o suxeito obrigado ao pago, agrega que "a sentenza expresamente impón a condena a Administración Xeral do Estado", aínda que "sen prexuízo do dereito que poida asistila fronte á Administración da Comunidade Autónoma de Galiza como consecuencia dos efectos que poidan derivarse dos compromisos acordados no ano 2006". A concesionaria presentou un incidente de execución para que se fixase unha cantidade exacta e se executase a sentenza Precisa, así, que "a cuestión suscitada sobre este extremo en fase de execución é allea por completo á pretensión articulada pola parte executante e ao ámbito de execución fixado na sentenza", en relación coas alegacións efectuadas por ambas as Administracións públicas. Con estes argumentos, a Sala acorda que o Goberno deberá abonar á excutante a suma de case 14 millóns de euros en concepto de retribución da concesión polos anos 2017 (desde o 31 de xullo), 2018 e 2019.


Summary: A pretendida modificación da distribución territorial dos partidos xudiciais promovida polo Goberno do Estado e amparada polo Consello Xeral do Poder Xudicial causa unha gran preocupación entre os sectores profesionais do dereito e os numerosos concellos galegos que se verían afectados.

A pretendida modificación da distribución territorial dos partidos xudiciais promovida polo Goberno do Estado e amparada polo Consello Xeral do Poder Xudicial causou unha gran preocupación entre os sectores profesionais do dereito e os numerosos concellos galegos que se verían afectados. Segundo se recolle nun informe aprobado no mes de abril polo órgano de goberno dos xuíces, a reforma implicaría pasar dos 45 partidos existentes en Galicia a 13 Segundo se recolle nun informe aprobado no mes de abril polo órgano de goberno dos xuíces, a reforma implicaría pasar dos 45 partidos existentes en Galicia a 13, o que suporía unha diminución substancial do número de órganos xudiciais, a mobilidade dos funcionarios e un regueiro de perdas económicas derivadas do peche de numerosos despachos profesionais. A pesar de que o informe non é vinculante, o certo e que tanto partidos políticos como sindicatos ven nesta posible nova regulación un ataque aos dereitos constitucionais. Deputados como a socialista Laura Sera falan dunha posible vulneración do dereito á tutela xudicial efectiva e sindicatos como a Unión Sindical Obreira, a través do seu portavoz en Ourense, Francisco Javier Álvarez, sinalan que estamos ante un "ataque frontal á cidadanía que conta co noso total rexeitamento". Incluso a propia Xunta de Galicia, ante o desleixo xeralizado, modificou a súa postura inicial compracente expresada polo conselleiro da Presidencia, Alfonso Rueda. O propio director xeral de Xustiza, segundo puido saber Praza, prepara alegacións para presentar no prazo de 5 meses ao informe do Consello, momento no que se reunirán para a redacción do proxecto definitivo O propio director xeral de Xustiza, segundo puido saber Praza, prepara alegacións para presentar no prazo de 5 meses ao informe do Consello, momento no que se reunirán para a redacción do proxecto definitivo. Porén, a desconfianza en sectores profesionais continúa ante o "recorte" anunciado polo ministro Alberto Ruiz Gallardón, e a propia esquerda parlamentaria dá por feito que haberá unha modificación importante no número de partidos xudiciais. Neste sentido o PSdeG-PSOE prepara unha ofensiva política coa presentación de mocións en todos os concellos galegos para esixir unha manifestación clara e rotunda da Xunta de Galicia. A deputada Seara, en declaracións a Praza, recoñeceu que "o Consello do Poder Xudicial parece funcionar como un oráculo que descoñece a realidade" e asegurou que "o lexislativo ten a obriga de lexislar e non deixarse presionar". A oposición cre que é a hora de combater politicamente a "megalomanía" de Ruiz Gallardón e de enfrontarse a todos os niveis "ante este novo recorte aos dereitos fundamentais". Alcaldes de vilas intermedias consultados por este diario lembraron a postura de moitos xuíces contrarios a desprazarse a localidades como O Barco de Valdeorras ou Verín a celebrar as vistas orais dos xuízos penais Neste mesmo sentido, alcaldes de vilas intermedias consultados por este diario lembraron a postura de moitos xuíces contrarios a desprazarse a localidades como O Barco de Valdeorras ou Verín a celebrar as vistas orais dos xuízos penais e engaden que agora "encontran a escusa perfecta para xulgar dende as capitais". Na localidade de Pobra de Trives, que conta cun xulgado de instrución e primeira instancia, tamén o alcalde Francisco José Fernández está en contra da supresión do xulgado "porque dalgún xeito acabaría de rematar economicamente a localidade". Na xudicatura tamén hai excepcións á posición oficial e por exemplo o xuíz decano de Ourense, Antonio Piña, manifestou a súa postura contraria a que na provincia de Ourense soamente haxa dous partidos xudiciais pola distancia entre as distintas localidades.


Summary: Estamos nove puntos por debaixo da media da UE.

A taxa de ocupación indica a porcentaxe de persoas ocupadas sobre a poboación de entre 16 e 64 anos, é dicir, en idade laboral. Esta taxa en Galiza no 2014 foi do 42,1%, isto é, que de cada 100 persoas en idade de traballar, só 42 o fan. Unha ratio afastada da media española (está no 44,5%), e moi lonxe da media europea, que está no 51,7%. Se pousamos a mirada sobre os estados con maior taxa de ocupación, como Suecia ou Holanda, esa diferencia é abismal, de máis de 16 puntos. De feito, Galiza só presenta mellores ratios que Grecia, que ten unha taxa de ocupación do 38,1%. Salarización Galiza, ademais, está entre os países con menor taxa de salarización: cun menor peso das persoas asalariadas dentro do grupo das persoas ocupadas. Por cada 100 ocupados que hai no noso país, 78 son traballadores asalariados. Unha procentaxe afeastada da media estatal (62 por cada 100) e europea (84 por cada 100). De feito, e segundo o IGE, só Italia, Rumanía e Grecia presentan unha taxa de salarización máis baixa que Galiza. Dinamarca e Luxembrugo son os estados onde os asalariados teñen un peso máis importante, sendo 91 de cada 100 persoas ocupadas. Suecia ou Alemania teñen 89 por cada 100, Francfia, 88 e Reino Unido 84.


Summary: Aténdenos por teléfono a piques de embarcar en Istambul no voo de volta a casa após pasar varios días en territorio curdo como observadora da ALE durante o referendo convocado por Erdogan. "Foi un referendo militarizado, feito cun país baixo o estado de emerxencia", denuncia.

Ana Miranda, representante do BNG en Bruxelas, volveu embarcarse como observadora internacional nun proceso electoral. Após Timor Leste ou Venezuela, desta volta desprazouse até Turquía, onde fixo parte da delegación de tres mulleres da Alianza Libre Europea (ALE) que tomaron nota do que acontecía en Diyarbakir e contorna, en territorio curdo. Miranda advirte sobre o intento de Erdogan de facer de Turquía unha "teocracia" e considera máis necesaria que nunca a solidariedade internacional para co pobo curdo. Unha solución para o pobo curdo é indispensábel para unha solución pacífica no Oriente Medio", engade. - Desta volta en Turquía e de observadora internacional no referendo convocado por Erdogan, non paras. - Fun como parte dunha delegación de observadores da ALE, a Alianza Libre Europea, que non era oficial pois Turquía só autorizou a da OSCE (Organización para a seguridade e cooperación en Europa). Fomos alí chamados polo HDP [partido de esquerda e pro-curdo], pois non había garantías democráticas. Viaxamos ao Curdistán e a delegación compoñíamola tres mulleres, unha alemá, Heike Haensel (Die Linke), unha vasca, Lorena de Lacalle (Eusko Alkartasuna), e unha galega, eu (ri). Nesa misión de observación estivemos en varios barrios de Diyarbakir capital, onde había máis conflito, e tamén en localidades da súa contorna, como Silvan, onde varios barrios foron destruídos polos militares. Desde novembro de 2015 hai un asedio militar moi forte sobre o Curdistán. De feito, prohibíronnos ir a varias vilas curdas. - Tes moi claro, e así o denunciaches, que o referendo non cumpriu os mínimos parámetros democráticos. - Foi unha fraude total, absoluta, e por varias razóns. A primeira é que non houbo condicións de liberdade e igualdade para pedir o voto polo non neste referendo. Os do 'non' non puideron facer campaña. E non podemos esquecer que hai 9.000 representantes e militantes do HDP en prisión, incluídos os seus líderes. Ademais, 15 días antes das votacións impediron que houbese interventores do HDP nas mesas electorais, e impedírono a través de intimidacións, prohibicións ou mesmo con arrestos das persoas que estaban nomeadas para ser interventores. Ían ser 4.000 e ao final apenas puideron ser 600. Con iso fica claro que non se puido verificar a limpeza das votacións. Ademais, en moitos sitios as papeletas non tiñan o obrigatorio selo que se pon cando se vota. Houbo 2 millóns desas papeletas. A nosa experiencia persoal foi que se nos imposibilitou acceder a certos colexios electorais, a aqueles nos que accedemos limitóusenos poder achegarnos até as urnas, controlábasenos en todo momento: petición de pasaportes, fotografías, avisaban a policía... Sabían en todo o momento onde estabamos, cando chegabamos a un sitio xa nos estaban esperando... Non se permitiu que os observadores internacionais traballasen con normalidade. - Algo que impide verificar a transparencia e democracia do proceso Eu estiven en varias delegacións como observadora no mundo, como Timor Leste, Venezuela ou Paraguai, e nunca me puxeran este tipo de impedimentos. Mais en Turquía foi o contrario, os policías estaban moi en tensión con nós. Hai unha normativa turca que di que non pode haber forzas armadas nos colexios electorais, pois ben, había colexios onde había tanques! Non só impedían visitar os colexios, tamén intimidaban os observadores. Había varias delegacións de observadores. Por exemplo, aos italianos non se lles permitiu acceder ao colexio electoral, cos observadores franceses andaron a empurróns, a outros retivéronos durante varias horas para que non puidesen acceder aos colexios... - O propio contexto de convocatoria do referendo non era o máis democrático... - Este referendo dáse cando o país está nun estado de emerxencia, decretado en xuño do ano pasado após o intento de golpe de estado. En ningún estado que se diga democrático pode darse un referendo nesas circunstancias. Con medios de comunicación fechados, con miles de militantes de organizacións democráticas no cárcere, sen posibilidade de participar en igualdade, sen posibilidade de verificar o proceso e os resultados... En zonas do Curdistán inhabilitáronse alcaldes, nomeadamente do HDP; e os gobernadores impulsaron a militarización das zonas. Foi un referendo militarizado, sen ningún control democrático. E xa anunciaron que o estado de emerxencia ía prolongarse 3 meses máis. O propio presidente turco dixo ás delegacións de observadores que era mellor que non fosen ao Curdistán, alegando motivos de seguridade. El con esta reforma o que pretende é unha acumulación de poder e o seguinte paso vai ser instaurar a pena de morte. - Trump xa avalou o referendo e o seu resultado... - El e os estados islamistas, como non. A OSCE elaborou un informe moi duro sobre estas votacións. - Erdogan chegara ao poder cunha mensaxe de certa man tendida cara aos curdos, mais actúa como un verdugo. - Erdogan e o goberno boicotean calquera mínimo paso cara a un proceso de paz. Insisto: os principais líderes do HDP, así como miles de militantes e representantes, están na cadea. Meteron en prisión até deputados do HDP, estamos a falar do terceiro partido en representación parlamentar en Turquía. Após o visto neste referendo, a comunidade internacional debería involucrarse de vez. Os curdos precisan de apoio internacional. Mais non figuran na axenda internacional, cando é un tema fulcral, transcendental. Unha solución para o pobo curdo é indispensábel para unha solución pacífica no Oriente Medio. Estamos a falar de 40 millóns de persoas que fan parte dun pobo oprimido e nós temos que ser solidarios, é unha cuestión importante no BNG. Non vai haber paz en Oriente Medio se non se contempla unha solución para os curdos.