Summary: A CIG denuncia que as brigadas helitransportadas da Xunta (O Campiño, Marroxo e Vilamaior) están sen helicóptero dende o 15 de maio. O sindicato culpa da situación á privatización do servizo e alerta de que moitas das prazas dos equipos de loita contra o lume seguen sun cubrirse.

En decembro de 2012 o Goberno galego decidiu a privatización até 2015 "do servizo integrado de helicópteros e brigadas helitransportadas con destino á prevención e defensa contra incendios forestais". A medida incluía polo tanto a externalización do mantemento e posta á disposición das aeronaves e tamén dos equipos de brigadistas que viaxarían nelas. A privatización, cun custe para as arcas públicas de máis de 12 millóns de euros en dous anos, deu lugar de inmediato a denuncias sindicais, que mesmo chegaron até a Fiscalía, e que sinalaban que con esta decisión a Xunta buscaba "beneficiar certas empresas". Inaer e Natutecnia fixéronse coas adxudicacións, nun proceso sen concurso público. A sección sindical da CIG no Servizo de Prevención e Defensa Contra Incendios Forestais da Xunta de Galicia (SPDCIF) vén de denunciar que, coa campaña de incendios forestais a piques de comezar, as brigadas helitransportadas xestionadas directamente pola Xunta (O Campiño, Marroxo e Vilamaior) están sen helicóptero dende o pasado 15 de maio, unha situación da que culpan a esta privatización. Engaden que nas bases xestionadas por Natutecnia non hai ningunha persoa da Xunta de Galicia que supervise as horas de tempo efectivo de voo dos helicópteros e "é a propia concesionaria xuez e parte do tempo que factura á administración". Dende o sindicato lembran que a denuncia presentada contra as empresas beneficiadas por esta concesión por un presunto delito de prevaricación segue o seu curso, pero que mentres tanto o servizo de defensa contra o lume e extinción se atopa gravemente debilitado. "Eles teñen a maioría absoluta e eles deciden. Realizan estes gastos tremendos, pero a xustiza vai á velocidade que vai", din. Denuncian que estas brigadas, decote conformadas "con obxectivos electoralistas" e con persoal "que carece de experiencia", son ineficaces na loita contra o lume e, moitas veces, "incrementan a perigosidade para todo persoal de extinción" Os sindicatos alertaron en varias ocasións de que a privatización deste servizo supoñía "que os traballadores contratados non o serán polas listas públicas que xa existen para a contratación de traballadores e, polo tanto, os requisitos que se lles esixan non se fundamentarán nos principios de igualdade, mérito e capacidade", engadindo que en moitos casos as empresas adxudicatarias exclúen á mantenta persoal "con experiencia e formación". De feito, dende a CIG sinalan que se chegaron a dar casos de traballadores con moita experiencia que a ocultaron nos seus currículos para ter máis opcións de conseguir o emprego. Non é a única anomalía que denuncian. Ao igual que noutras ocasións, os traballadores do servizo sinalan que non se están a cubrir todas as prazas previstas. Así mesmo, alertan das graves consecuencian que a fragmentación do servizo. O Plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia (Pladiga 2014) prevé undispositivo formado por 5.767 persoas, do que máis do 40%, van proceder de brigadas muncipais. Os traballadores do Servizo de Prevención e Defensa Contra Incendios Forestais denuncian que estas brigadas, decote conformadas "con obxectivos electoralistas" e con persoal "que carece de experiencia", son ineficaces na loita contra o lume e, moitas veces, "incrementan a perigosidade para todo persoal de extinción". "No noso traballo corremos un risco moi grande, metémonos en sitios moi perigosos, e xente sen experiencia non sabe onde se mete. Houbo casos de brigadas municipais ou de brigadas contratadas por Tragsa, que se negan a apagar os lumes, alegando que non foron contratadas para iso", engaden dende a CIG. A CIG denuncia "esta situación de desmantelamento dun servizo público fundamental" e reclama "que estes traballadores conten cos medios adecuados para a defensa dos nosos montes sen que nos saia máis caro ás galegas e galegos" Neste senso, tamén denuncian o estado dos vehículos e material de apoio con que conta o SPDCIF: "camións antigos e obsoletos, que caen a cachos debido ao número de anos, quilómetros e horas de traballo que teñen enriba", pero sinalan que "en cambio mercan novos camións autobombas para os Concellos". Ademais, volven advertir de que a Xunta "tampea" as cifras dos efectivos, "incluíndo o persoal contratado con métodos electoralistas, ou dando datos do número de brigadas do SPDCIF que van ao lume, pero non dicindo que os integrantes das mesmas deberían ser cinco, e en cambio teñen de media dous ou tres integrantes". Tamén sinalan que se están a pechar as torres de vixilancia fixa "despois de gastar miles de euros dos cidadáns galegos en arranxalas, alegando que non son efectivas", pero que ao mesmo tempo "acoden aos voluntarios e as asociación de radioaficionados para que ocupen os postos destes traballadores". A CIG denuncia "esta situación de desmantelamento dun servizo público fundamental" e reclama "que estes traballadores conten cos medios adecuados para a defensa dos nosos montes sen que nos saia máis caro ás galegas e galegos".


Summary: A asociación incide na necesidade inmediata dunha figura transversal para evitar a publicación de contidos machistas, sexistas ou que banalicen a violencia de xénero.

A asociación Xornalistas Galegas urxe os medios de comunicación de Galiza a incorporar unha figura ou departamento transversal que vele pola perspectiva de xénero nas informacións e contidos difundidos ao público, co fin de evitar a propagación de mensaxes e situacións machistas, sexistas ou que banalicen a violencia de xénero, incluída a prostitución. O colectivo amosa a súa preocupación pola frecuente propagación de contidos e pezas informativas "sen perspectiva feminista nos medios galegos, con maior gravidade nos públicos, que deberían servir de exemplo e ser pioneiros na integración dunha figura que vele pola perspectiva de xénero de xeito continuado e rigoroso, antes, durante e despois da difusión de informacións e espazos informativos ou de entretemento". No último ano, Xornalistas Galegas denunciou a través da súa canle de Twitter decenas de publicacións en medios galegos e estatais carentes de perspectiva de xénero e lembrou en numerosas ocasións a obriga legal por parte das persoas profesionais e responsábeis dos medios de promover a igualdade entre homes e mulleres. Neste contexto, o colectivo vén de impulsar ante o Parlamento galego unha iniciativa para garantir o cumprimento mediático das leis de igualdade e violencia de xénero, e solicitou á Secretaría Xeral de Igualdade o reforzo de mecanismos que garantan o compromiso dos medios coa perspectiva feminista.


Summary: Até 13,5% das vendas das empresas galegas en 2021 saíron do Estado español.

A Zona Franca de Vigo e a Universidade de Vigo presentaron na cuarta feira o Informe económico e de competitividade Ardán, que procesou as contas anuais de 2020 de 36.500 empresas galegas, cuns ingresos totais de 93.500 millóns de euros. A CIG de Vigo exixe á Zona Franca que corrixa as ameazas á seguridade dos traballadores Del despréndese que os ingresos e o valor engadido bruto das firmas con domicilio social na Galiza baixaron 8,6% e 8,1% respectivamente en 2020, cando estalou a pandemia. Ademais, o beneficio neto das empresas galegas caeu 14,5%, mentres que a súa rendibilidade económica mantívose en 2,4% e a financeira en 4,6%. "O informe ofrece unha visión completa da economía da Galiza desde múltiples dimensións: macroeconómica, análise do tecido empresarial e a súa actividade por sectores e territorio. Inclúe ademais diagnósticos sobre o desempeño das empresas galegas nos factores que se consideran chave para a competitividade no contexto actual como a innovación, a internacionalización, a circularidade económica, a xestión do talento e a igualdade de xénero", indicou o delegado do Estado na Zona Franca, David Regades, na presentación. O gasto en I+D na Galiza non chega ao 1% do PIB, menos da metade que na UE No lado positivo, xa con datos de 2021, a Zona Franca destacou o esforzo realizado polas empresas galegas no ámbito do I+D, que segue á alza e situouse en 1,5% da facturación e cada vez con máis fondos privados, "o que reflicte o crecente compromiso das compañías en recursos para innovación". Aumento das exportacións O documento tamén constata un crecemento anual da propensión exportadora das empresas galegas próximo a 5%. En 2021, máis ou menos, de cada 100 euros de vendas das empresas galegas, 13,5 euros tiñan como destino algún mercado internacional, sendo as compañías con máis de 50 persoas empregadas as que mostran unha intensidade exportadora máis alta. As importacións galegas subiron en maio 36% máis que as exportacións Neste sentido, a fabricación de produtos farmacéuticos, a produción de vehículos de motor, as actividades de investigación e desenvolvemento ou o sector de fabricación de material e equipo eléctrico son as que máis sobresaen, cunha propensión exportadora superior a 50%.


Summary: O deputado Xosé Luís Rivas 'Mini' sinala que o grupo parlamentario nacionalista leva mais dun ano agardando por uns expedientes que deberían ter sido entregados en 30 días

Xosé Luís Rivas compareceu esta quinta-feira no Parlamento galego para denunciar a negativa continuada da Xunta a facilitar información á formación nacionalista sobre os proxectos mineiros que pretenden ser desenvolvidos no noso país. "Algunhas das nosas peticións datan do 22 de novembro de 2016, e notifícannos o 11 de xaneiro que vaiamos de despacho en despacho consultar a documentación", critica. Segundo o artigo 9 do Regulamento do Parlamento de Galicia, as administración públicas teñen a obriga de facilitar toda aquela información e documentación necesaria para o desenvolvemento das súas tarefas. "O goberno dispón de 30 días de prazo para responder a este tipo de solicitudes, e curiosamente todos os expedientes ou informes que demoran en chegar versan sobre a minaría, polo que parece que algo están a ocultar", sinala Rivas. Millóns de toneladas de residuos e unhas terras inertes O parlamentar do BNG alertou sobre a gravidade das consecuencias que implicaría a apertura destes proxectos mineiros en territorio galego. "No caso da mina de Touro estariamos a falar dunha balsa de 126 hectáreas de superficie de 80 metros de alto que conterá millóns de toneladas de residuos inertes e ácidos, que en calquera momento pode baixar pola cunca do Ulla e ameazar a ría, as poboacións e o futuro dunha grande parte desa contorna", explicou. No caso do proxecto de Erimsa, en Ordes, Xosé Luís Rivas engade que provocaría "o espolio de terreos agrarios dos que se extraerá croio de sicilio que será procesado fóra do Estado español e que volverá a nós con todo ese valor engadido, ás veces até 4.000 veces máis caro". Alén do custe económico, o deputado advirte sobre o estado no que ficarían as terras após a explotación: "cada hectárea da que se extrae silicio non serve para nada, mais dana todo e non deixa máis que contaminación, desolación e terras inertes". Esgotar a vía parlamentaria Rivas indicou que era innegábel o desastre que suporían estes proxectos mineiros. "Non son supostos catastrofistas, son dados e a propia Consellaría de Agricultura emitiu un informe negativo", apunta. Insistiu na demanda de "transparencia" por parte da Xunta, sendo que considera "de primeiro curso de democracia que o parlamentarismo conte coa documentación suficiente para facer os seu labor de control do goberno". Segundo Rivas, o grupo do Bloque Nacionalista Galego seguirá a insistir pola vía parlamentaria, "que é a que nos corresponde" para denunciar a situación.


Summary: Final. Concluíu ás 24 horas desta sexta feira 22 de maio unha campaña eleitoral que non se afastou nen un milímetro do seu guión de primarias das eleccións xerais de novembro/decembro. As últimas mensaxes, antes da reflexión ritual, foron tamén as previsíbeis: o PP fixo un cántico á estabilidade, o BNG apresentouse como única opción de país con presenza en todos os concellos, o PSOE reivindicou a propiedade do termo socialdemocracia e as Mareas a patente da política nova.

Vigo foi a praza eleita polo BNG para fechar a campaña eleitoral das municipais. A mensaxe de Vence foi a que transmitiu durante estes quince días de procura do apoio cidadán: o voto ao BNG vale por 2. É un voto progresista, nas antípodas das políticas neoliberais e antisociais. E é tamén un voto en chave galega, "un voto para construír un proxecto nacionalista no conxunto do país". Un voto de país. Vence fixo unha apelación directa ás persoas que aínda non teñen decidido o seu voto, un continxente importante segundo os estudos demoscópicos. Xavier Vence: "Somos a única opción de país que planta cara para derrotar o PP, desde todos os concellos" "Somos a única opción de país que planta cara para derrotar o PP, palmo a palmo, desde todos os concellos", dixo o portavoz nacional do BNG, nunha clara alusión aos movimentos municipalistas que non cobren todo o territorio nen teñen articulación entre si. O dirixente nacionalista vendeu tamén dúas ideas forza. Unha, o BNG é un dique de contención face as políticas anti-populares da dereita. Dúas, o BNG, alí onde ten o goberno, é eficaz e é quen xerar progreso e riqueza. Hai un modelo de xestión nacionalista exitosa xa contrastada, enfatizou Vence. "Este modelo de concello xa existe, -en Pontevedra, Allariz, Carballo, Ribadeo, Tomiño, Rianxo, Bueu, Riotorto,...- demostramos que é posíbel alí onde gobernamos e queremos encher Galiza destes concellos o 24 de maio", recalcou. A maioría moderada do PP Neste final de campaña, no Palacio de Congresos da Coruña, o líder do PPdeG, Alberto Núñez Feijóo, animouse a facer o seu contributo á teoría política. Onde Fraga falaba de "maioría natural", en alusión á converxencia entre a extrema dereita, o centro e a dereita, Feijóo fala agora de "maioría moderada", na que supostamente se atoparía a parte do león do eleitorado. O PP sería o referente político desa maioría e o único garante da "estabilidade", a outra palabra fetiche no discurso presidencial. O outro trazo do discurso, subliñar a españolidade de Galiza, pola vía de -e nisto si se emparenta con Fraga- de reclamar a condición de "galegos e españois" para as cidadás e os cidadáns deste país. Beiras, en Teo O portavoz nacional de Anova, Xosé Manuel Beiras, fechou campaña en Teo, feudo do aspirante á Alcaldía de Santiago, Martiño Noriega. Na súa intervención, Beiras puxo en valor a achega de Anova ás mareas -dixo que apoia até 70 candidaturas "cidadás"en todo o país- e mostrou o seu desexo de que o curso político conclúa no outono/inverno próximo -momento de realización das eleccións xerais- cun encontro entre a esquerda e o nacionalismo para entoaren xuntos o "Alba de Gloria" de Castelao. "Fago votos por que sexa así", engadiu. Besteiro, nas Pontes e na Estrada As Pontes e A Estrada foron as vilas en que Besteiro, como secretario xeral do PSdeG, puxo fin á campaña da formación socialdemócrata. "Somos a esquerda útil", dixo o líder do Partido Socialista na Galiza, cun ollo posto nas marcas emerxentes, Podemos e Mareas, que aspiran a pescar nos seus mesmos caladoiros de votos. Besteiro -que este sábado estivo escoltado polo seu chefe de fileiras estatal, Pedro Sánchez, en senllos actos en Vigo e na Coruña- devolveu o golpe a Feijóo [o líder do PPdeG interpelou directamente en campaña as bases moderadas do PSOE] e pediu o voto aos eleitores que votaron PP no 2011 e que agora se senten traizoados. O PP, acusou Besteiro, goberna de "costas aos cidadáns", en canto que o PSOE "quer sumar e non dividir". Compromiso, en Vigo Tamén pechou campaña en Vigo Compromiso por Galicia. O candidato local Miguel Barros deu o último discurso no Centro Social Afundación, acompañado do secretario xeral, Xoán Bascuas. Compromiso por Galicia encara este 24 de maio con expectativas. "As nosas sondaxes e inquéritos confirman sen ningunha dúdida que o 24-M, CxG terá representación en Vigo", dixo Bascuas. Fin de campaña Conclúe, pois, a campaña sen que durante estes 15 días as distintas forzas en xogo se movesen en exceso dos seus respectivos libretos. Non se caracterizou a disputa eleitoral por grandes confrontos persoais, marcada tamén pola ausencia de debates [os da TVG foron só un simulacro, lastrados, aliás, pola emisión nunha canle, a segunda, de audiencia residual], en boa parte motivada polos vetos interpostos polo Partido Popular (o caso paradigmático, A Coruña). A campaña, en todo caso, féchase coas mesmas incógnitas coas que se abriu: que capacidade de resistencia terá o bipartidismo estatal? será quen Galiza de manter un espazo político propio, blindado aos ecos madrileños? responderán as forzas emerxentes -de Ciudadanos a Podemos pasando polas Mareas- ás expectativas criadas polos media e alimentadas polos inquéritos? Nota: todas as fotografías que acompañan esta información foron tiradas das contas twitter das forzas políticas galegas.


Summary: Arnaldo Otegi anunciou o domingo a súa unión á folga de fame masiva iniciada por varios presos en apoio ao detido Uribetxeberría Bolinaga, que pediu ser liberado da súa reclusión por motivos de saúde.

O líder abertzale Arnaldo Otegi remitiulle á dirección do cárcere de Logroño, onde fica recluído, un escrito no que comunica oficialmente que se suma á folga de fame para pedir a excarceración inmediata de Iosu Uribetxeberría Bolinaga, segundo informaron fontes penais. Con Otegi, cinco detidos no centro penal rioxano remitiron a comunicación despois de almorzaren, por volta das 13.00, polo que xa non foron xantar. Desde que empezou a folga de fame o habitual é que entreguen estes formularios á primeira hora antes de almorzar, polo que aos presos de Logroño non se lles incluíu no reconto oficial elaborado este domingo por Institucións Penais sobre os presos en folga, que até agora ascende a 82 internos. A partir de agora, os funcionarios do cárcere de Logroño pasarán a confirmar que Otegi e os seus compañeiros efectivamente cumpren coa folga de fame e non acoden nin a cear nin adquiren alimentos do economato. En caso de confirmarse que o sete presos de Logroño secundan realmente a folga, a cifra de presos nesa situación ascendería xa a 88 nos cárceres españois. Tanto nos cárceres do Estado como nos franceses varios presos secundan a folga de fame en apoio da comezada por Josu Uribetxeberría Bolinaga, ingresado actualmente nun hospital do Euskal Herria. Este detido atopábase na lista de 14 internos da banda para os que a esquerda abertzale pide a súa liberación por motivos de saúde. Nos último días, a contorna abertzale intensificou a súa campaña de presión. Otegi informou de que se sumaba á folga de fame a través dun comentario na súa conta persoal de Twitter que xestiona o seu fillo: "En solidariedade con Iosu, comezamos unha folga de fame indefinida na prisión de Logroño". Até agora os cárceres con presos en folga de fame son Sevilla, Granada, Picassent, Alacante II, Castelló II, Herrera de la Mancha, Puerto II (Cádiz), Navalcarnero (Madrid). O ministro de Interior, Jorge Díaz Fernández, declarou este venres desde Navarra que a liberación de Uribetxeberría non ía depender do número de etarras que se puxesen en folga de fame e si do resultado das probas médicas que se lle practicaron a sexta feira.


Summary: As recentes polémicas sobre os máster de Cristina Cifuentes, Pablo Casado ou Carmen Montón trouxeron ao primeiro plano o debate sobre o funcionamento sobre este tipo de estudos de postgrao. O pasado curso matriculáronse neles 5.736 alumnos e alumnas nas tres universidades galegas, o que representa o 11% de todos os e as estudantes

As recentes polémicas sobre os máster de Cristina Cifuentes, Pablo Casado ou Carmen Montón puxeron de relevo na opinión pública o debate sobre o funcionamento sobre este tipo de estudos de postgrao. En 2007 España incorporouse ao Espazo Europeo de Educación Superior (EEES), máis coñecido como Plan Boloña, popularizando os máster, cunha duración de 1 ou 2 anos (entre 60 e 120 créditos) e un custo notablemente superior ao dos graos nas universidades públicas. O pasado curso nos 157 mestrados impartidos nas tres universidades galegas matriculáronse un total de 5.736 estudantes, unha cifra que non deixou de crecer dende o ano 2007, cando eran apenas 583 alumnos e alumnas. Os e as estudantes de máster en Galicia supoñen xa o 11% do total de universitarios e universitarias (51.861) O número de matrículas creceu rapidamente entre ese ano e o 2014 (5.501), aínda que nos últimos cursos o incremento ralentizouse notablemente. De igual xeito, o número total de másters impartidos acadou o seu máximo no curso 2014-2015 (197) e dende entón reduciuse ata os 148 no curso 2017-2018. En calquera caso, os e as estudantes de máster en Galicia supoñen xa o 11% do total de universitarios e universitarias (51.861), unha cifra que na última década experimentou un rápido descenso, dende os 70.812 do curso 2006-2007. No conxunto de España o número de estudantes de máster é moi superior, acadando no curso 2016-2017 os 184.745 matriculados e matriculadas, representando Galicia apenas o 3% do total. Ademais, mentres nas tres universidades galegas o número de matrículas case non variou nos últimos tres cursos, no conxunto do Estado segue medrando a un ritmo do 10% anual. Galicia apenas representa o 3% das matrículas de máster no conxunto de España Os mestrados convertéronse nunha importante fonte de financiamento para as universidades, necesitadas de ingresos ante os recortes orzamentarios dos últimos anos. O prezo do máster mantívose, iso si, relativamente estable e de feito o custo medio dos créditos (para másters non habilitantes) case non variou en Galicia, pasando dos 23,80 euros do curso 2008-2009 ata os 26,49 euros do curso 2016-2017. Pola contra, no conxunto do Estado, o prezo medio de cada crédito pasou neste tempo de 24,16 euros a 37,54 euros. Con ese prezo medio de 26,49 euros un máster de 60 créditos (o mínimo legal) situaríase nos 1589,4 euros e un de 120 créditos chegaría aos 3178,8 euros.


Summary: Alberto Núñez Feijóo será investido presidente da Xunta de Galiza o vindeiro 29 de novembro. As sentenzas ditaminadas polo TSXG sobre o decreto do plurilingüismo e o concurso eólico ensombrecen a súa toma de posesión e anulan dúas das súas promesas cumpridas durante os últimos catro anos de goberno.

A Cámara galega vai collendo forma e o curso político, após a constitución do Parlamento, está a piques de comezar. Neste senso, despois da protocolaria rolda de contactos entre a presidenta, Pilar Rojo, e os voceiros das catro forzas políticas con representación parlamentar; a vindeira semana, Alberto Núñez Feijóo será, oficial e formalmente, investido como presidente da Xunta de Galiza. Neste senso, os votos en contra de BNG e AGE e a abstención do PSOE, non evitarán que @s 41 deputad@s do Partido Popular re-elixan presidente a Feijóo. Porén, a súa renovación como líder do executivo galego, estará marcada por senllas sentenzas do TSXG que tombaron dous dos seus proxectos estrelas na anterior lexislatura: o decreto do plurilingüismo e a anulación do concurso eólico aprobado polo anterior goberno bipartito. O TSXG anula as dúas promesas electorais cumpridas por Feijóo Alberto Núñez Feijóo, abandeiraba o seu programa electoral nos comicios de 2009 con dúas ideas forza que agora fican anuladas por senllas sentenzas do Tribunal superior de Xustiza. A suspensión do concurso eólico posto en marcha polo bipartito respondía –segundo o daquela candidato á presidencia da Xunta-- a unha suposta ilegalidade cometida pola Consellaría de Industria. No entanto, en agosto deste mesmo ano o TSXG aseguraba na súa sentenza que a estrutura xurídica empregada polo goberno da Xunta para perpetrar a devandita suspensión", incorría en "vicios de ilegalidade" e mesmo, acusaba ao goberno galego de emregar "a suspensión cautelar" con fins partidarios encamiñados a cumprir cos obxectivos do Partido Popular. A cousa non ficaba aí, e a Xunta tería que afrontar unha demanda por indemnización patrimonial e mesmo por danos e prexuízos que no caso dunha das empresas afectadas pola anulación do concurso, podería ascender ao pagamento de 14 millóns de euros. Aliás, a sentenza, aseguraba os membros da Xunta de Galiza responsábeis da estrutura xurídica que sostiña a suspensión e parálise do concurso terían incorrido en delictos penais como a prevaricación ao empregaren argumentos falaces e manipulacións para xustificaren as súas decisións. Entre as persoas afectadas por un proceso xudicial ainda en marcha, atópase a directora xeral da Asesoría Xurídica da Xunta de Galiza ou o secretario xeral da consellaría de Industria, naquela altura. No entanto, en campaña electoral, Feijó09 aseguraba que o seu goberno racharía coa "imposición do galego" nas escolas e respectaría a decisión das familias que serían as encargadas de elixiren en que lingua serían educadas as súas crianzas. A través da promulgación do Decreto 79/2010, Alberto Núñez Feijóo atopouse cunha forte resposta social que se opuña á desaparición do galego das escolas, pois en materias como matemáticas, tecnoloxía ou física e química, o galego ficaba, simplemente, excluído das aulas. Milleiros de persoas percorreron en diversas ocasións as rúas de Galiza para exixiren a recuperación do Plano de Normalización Lingüística e o mantemento, por parte do goberno da Xunta, das políticas de normalización lingüística que lle eran exixidas polo Estatuto de Galiza e a Lei aprobada en 1983 para a normalización de usos do galego. Ao abeiro destas mobilizacións masivas xurdiron diversas Plataformas na defensa do galego e do dereito a que este fose empregado en calquera ámbito –nomeadamente, no público. A sentenza feita pública polo TSXG a pasada quinta feira deixa claro que os artigos 5,2 e 12,3 do decreto aprobado pola Xunta de Galiza "é contrario a dereito" e polo tanto deben ser anulados. Xa que logo, a xustiza declara "ilegal" as consultas que o goberno galego desenvolvía entre as familias para que fosen elas as que determinasen en infantil e primaria a lingua vehicular do ensino. Malia a clareza e rotundidade da sentenza a Xunta de Galiza fixo ouvidos xordos e segurou que continuaría adiante coas consultas e, mesmo, aseverou que a resolución do Tribunal "avalaba" a política desenvolvida polo executivo en materia de lingua. Neste senso, o presidente en funcións ía aínda máis lonxe e afirmaba que o TSXG "reforzaba"coa súa decisión a política do seu executivo e rebaixaba a responsabilidade do aínda conselleiro de educación en funcións, Jesús Vázquez Abad, quen se negaba a dimitir malia as demandas dos grupos da oposición e das organizacións a prol da lingua. O discurso de investidura que Núñez Feijóo pronuncie na toma de decisión do vindeiro día 29 terá que afrontar –a máis dos incumprimentos do seu anterior programa de goberno-- as sentenzas en que a xustiza anulou as dúas promesas cumpridas.


Summary: As forzas independentistas ficarían a 1 escano da maioría absoluta. O partido de Inés Arrimadas sería o máis votado.

O bloque independentista ficaría a un escano da maioría absoluta nas eleccións do 21D, segundo a enquisa que vén de publicar o Centro de investigacións sociolóxicas (CIS). Unha sondaxe que deixa un empate técnico entre ERC e Ciudadanos, sendo a forza de Inés Arrimadas a máis votada, a 32 escanos. Esquerra obtería 32 escanos, a lista de Carles Puigdemont (Junts per Catalunya), 25/26; e a CUP obtería 9. Sumarían 67, un menos que os necesarios para a maioría absoluta. Ciudadanos lograría 31/32 parlamentares, o PSC subirían de 16 a 21 e o PP retrocedería de 11 a 7. Sumarían 60 escanos, moi lonxe dos 8 necesarios para formar goberno. Catalunya en Comú tería, pois, a chave da gobernabilidade, cos 9 escanos que lle outorga o CIS. A enquisa realizouse entre 23 e 27 de novembro sobre unha mostra de 3.000 persoas entrevistadas.


Summary: Emma Pedreira e Katixa Aguirre entre as plumas convidadas ao 1º Festival Literario (FLAZ) que nace coa intención de sumar unha nova actividade á programación municipal.

Allariz estrea este ano un novo evento cultural. Os días 1 e 2 de xullo terá lugar nese municipio o 1º Festival Literario (FLAZ) no que se debaterán as razóns que levan a autoras e autores a escribir. Nesta edición o evento contará con seis figuras da literatura actual na Galiza e no Estado español: Emma Pedreira, Juan Tallón, Katixa Aguirre, Edurne Portela, Diego Ameixeiras e José Ovejero. Allariz énchese de xardíns terapéuticos co seu festival A concelleira de Promoción Económica, Turismo e Comercio de Allariz, María López Rodríguez, sinalou onte na presentación que o obxectivo é "consolidar o festival, que se suma á programación cultural diferenciada con eventos como o propio Poemagosto ou o Allariz Ilustrado". Conversas e mesas redondas Cun formato de conversas a dúo e un encontro final co conxunto das figuras literarias convidadas, o FLAZ ten como procura "ofrecer ao público unha programación de interese cultural que, desde o ámbito local, esperte o interese da comunidade lectora". Poesía e música cítanse en Allariz Emma Pedreira e Juan Tallón encargaranse de abrir o FLAZ cunha primeira conversa titulada Por amor á arte o 1 de xullo ás 12 horas; na sesión da tarde, dúas escritoras vascas, Katixa Agirre e Edurne Portela, dialogarán baixo un enunciado interpelador: O pasado é un país estranxeiro. Tamén en Euskadi? (18.30 horas). O sábado quen sentarán xuntos o último Premio Nacional da Crítica en lingua galega 2022, Diego Ameixeiras, e o narrador madrileño varias veces premiado José Ovejero, para falar sobre O suspense na literatura actual (12 horas). O convivio literario do FLAZ reúne na súa sesión final a todas as figuras convocadas para que respondan á pregunta: Para que serve hoxe a literatura? (18.30 horas).


Summary: Nosaltres e Gente Hablando conquistan o palmarés do VI Carballo Interplay. As cousas do Choio conseguiu o premio a mellor serie en galego e Tarde Baby, o de mellor serie internacional. Ademais, repartiuse o Premio ao mellor proxecto de webserie en galego, dotado con 1.500 euros, para a produción dos tres primeiros capítulos, a Xan e Amnesia 3.0, duplicando así a dotación total do galardón.

Rematou a VI edición do Festival de Contidos Dixitais Carballo Interplay. Esa cita que volveu converter durante unha semana a vila bergantiñán na capital da cultura dixital global, e tras unha semana de actividade vertixinosa, pechou o telón a noite do sábado coa gala de entrega de premios ás mellores webseries. Unha Gala absolutamente ateigada, dun concurso pioneiro que xa é todo un referente a nivel internacional e que este ano recibiu máis de 200 propostas de todo o mundo. Foto de familia do CIP 19 de David Tombilla A gran gañadora no palmarés final foi Nosaltres, que se fixo co premio á mellor serie estatal e cos de mellor dirección, para María Medinilla e Roger Grau, e mellor actriz, para Paula Jornet. Esta webserie, que aborda en capítulos duns 10 minutos de duración temas capitais para a mocidade como o acoso, a relación coa familia, a amizade, o racismo ou as redes sociais. Prodúcea a Fundación Montblanc, e os capítulos poden verse na páxina web www.fundaciomontblanc.orges, onde tamén se poden descargar unidades didácticas que buscan fomentar o diálogo e o debate en clase. Gente Hablando de Flooxer, recollendo o premio--Foto-David Tombilla Gente Hablando, que recolleu o premio do público, unha mención especial do xurado e os premios ao guión, para Álvaro Carmona, e ao mellor actor, para Ramón Barea, é unha serie de autor na súa formulación, guión e dirección producida por Flooxer, a plataforma de contidos dixitais de Atresmedia. Cada episodio de 10 minutos inclúe unha conversa entre dúas persoas, sempre distintas, tentando parecer naturais. O premio á mellor serie internacional foi para a comedia arxentina Tarde baby, no que Malena Pichot e Charo López retratan un futuro post-apocalíptico. Sonia Méndez, directora e alma máter do Festival Carballo Interplay-Foto-David Tombilla Aposta polo audiovisual galego O premio á mellor serie en versión orixinal en galego acadouno o videoblog As cousas do choio (na imaxe), protagonizada por Juan O Choio, un octoxenario do rural e mariñeiro de toda a vida que se convirte en youtuber e ofrece, dende o seu alpendre, consellos de supervivencia en clave de humor a todos aqueles que queiran aprender da súa sabedoría. O xurado quixo, tamén, facer unha mención especial para o documental Cativos na cociña, que ofrece os produtos e receitas da Galicia enxebre a través da ollada dun cativo. Ademais, o xurado decidiu outorgar cadanseu Premio ao mellor proxecto de webserie en galego, dotado con 1.500 euros para a produción dos tres primeiros capítulos, a Xan e Amnesia 3.0, duplicando así a dotación total do galardón.


Summary: Deseguido contámosche que atoparás nel. Se gostas do que les, apóianos!

Encetamos o debate que enfronta o dereito das mulleres ao aborto e a obxección de conciencia na sanidade pública. Entrevistamos o economista Pedro Carvalho que nos conta que: 'A permanência dentro do euro perpetuará o desmantelamento produtivo e o empobrecemento'. Na sección de política tratamos da nova Xunta do PP: botámoslle unha ollada ao gabinete madrileño de Núñez Feijóo e analizamos o documento para o debate feito público polo BNG con vontade de autocrítica. En Laboral temos en conta a nova tipoloxía de empregad@s por conta propia, as autónomas pola forza, cóntannos os motivos que @s levaron a emprender e afondamos na sentenza que absolve os tres sindicalistas condenados a prisión, e recoñece a prevalencia do dereito á folga. En Economía tres temas de actualidade: as ordes de Bruxelas para a reestruturación de Novagalicia Banco xeran incerteza na rede de Pemes galegas, Ouvimos o que nos teñen que contar desde a Costa da Morte ou Valdeorras sobre unha fraude na concesión de axudas a traballos forestais e pasadas as eleccións quixemos saber como van as solucións para @s estafad@s das preferentes. Tamén nos preocupamos pola Serra do Galiñeiro, dobremente ameazada: primeiro polos eólicos e agora tamén pola minaría a ceo aberto. No Ensino repasamos a contrarreforma de Wert: o galego, cuarta lingua; pagar polo español na privada; relixión, si ou si; e a Xunta, calada. Neste número entrevistas a Manuel Rivas, Pedro Carvalho, David Fernàndez, Marcos Sumavielle e as catro redactoras de Disquecool En deportes entrevistamos ao árbitro Marcos Sumavielle para que nos contase os problemas que tivo por arbitrar a selección galega de fútbol e falamos das dificultades para competir de Susana Rodríguez, paratriatleta viguesa. Na sección de Internacional entrevistamos a David Fernàndez, deputado electo pola CUP ao Parlamento catalán. En Memoria saímos na procura da historia do cable inglés e en Cultura recompilamos as últimas novidades do Ano Vidal Bolaño ademais de entrevistar a Manuel Rivas para que nos conte cousas do seu último libro. En viaxes da miña terra imos polos faros da Mariña, o noso Okapi preséntanos neste número a historia de 'Ponte... nas ondas!' e na Contra temos unha conversa coas catro redactoras de Disquecool.


Summary: Compromiso por Galicia celebrou o seu primeiro Consello Político Nacional logo da celebración do seu Congreso Constituínte.

Compromiso por Galicia celebrou hoxe o seu primeiro Consello Político Nacional logo da celebración do seu Congreso Constituínte. Entre os asuntos da orde do día tratados destacaron a elección das responsabilidades da Comisión Executiva e máis o deseño do borrador do mapa territorial da organización. A proposta do secretario xeral de CxG, Xoán Bascuas, que saiu adiante sen ningún voto en contra, foi a seguinte: Sandra Araúxo farase cargo da Secretaría de Organización; Manuel González das Secretarías de Política Económica e de Finanzas; Xosé Anxo Laxe a Secretaría de Política Municipal; Paulo Carlos López a Secretaría de Comunicación; Inma López Silva a Secretaría de Igualdade e Muller e mais a Secretaría de Cultura; Henrique Monteagudo as Secretarías de Relacións Internacionais e de Lingua; Xulia Guntín a Secretaría de Formación e Liña Política; Ana Bande a Secretaría de Movementos Sociais. De igual modo Xosé Manuel Pérez Bouza asumirá, ademais da coordinación territorial de Ourense, a Secretaría de Servizos Públicos. Antes de dar comezo, gardouse un minuto de silencio pola morte de Xosé Posada, que se cualificou como "un galeguista con maiúsculas", e se incidiu en que a súa obra "continuará na acción política do día a día de Compromiso". Sobre a celebración do Congreso do Partido Popular esta fin de semana, Xoán Bascuas desexoulle, "moita sorte nos debates" e advertiulles "que o galeguismo non só se predica, senón que se aplica", á vez que se preguntou sobre se haberá algunha proposta de resolución "que vaia na liña de afondar na loita anticorrupción".


Bo día dende un venres xa pasado: Os números están esperando por un medio de transporte polo cal pagaron. As fortes rachas de vento aumentan a sensación de intensidade nunha choiva fría, que cala nos ósos. A meteoroloxía non respecta un recinto de corte industrial que recobre as vías de tren. Os números seguen esperando. Hai risas nerviosas e pés inquedos. Non chegarán aos seus compromisos, mais non é o importante. O que realmente acontece é que ninguén informa. Ninguén. E os números seguen esperando. Non hai "SAÍDA INMEDIATA." En vez dela, aparece un escueto "RETRASO" no panel informativo presente en cada vía. Nada máis. A megafonía só funciona para informar da chegada dos demais trens – sempre con retraso, normal -, non polo cal estamos agardando dende as 16:27. Dende que desapareceu a información do panel, non volvemos saber nada máis dese tren. Son as 17:15 e o pequeno vestíbulo de "Atención ao Cliente" xa está cheo. Os recepcionistas van e veñen, coma se o movemento se asimilase á resolución dos problemas. Precisan conter aos seus consumidores. Que se vendesen uns billetes para que despois ese tren non chegue non é o seu problema. Iso non é relevante. Crece a desinformación á par que as preguntas entre os viaxeiros: "Vas no tren de Vigo?" "Sábese algo?" Outros permanecen perdidos nunha estación de escasos metros cadrados. Pero todos chaman ás súas casas, lugares nos cales a preocupación mailo cruce de horarios fan xurdir pequenas tensións telefónicas. Unha boa solución por parte dos "inocentes" recepcionistas consiste en enviarnos ao que parece o "posto de información" (exterior) de Adif. Mans limpas. Traballo resolto. Nese lugar chégase a unha especie de acordo saído do estrés dos pasaxeiros. Respírase a confusión entre o que debe ser un dereito pero remata por converterse nun privilexio. Xuntade isto cun pouso de condescendencia e mesianismo por parte dos traballadores de Adif alí apostados. Ese privilexio significa fretar catro autobuses por mor de que o tren non da sinais de vida. A súa organización é outra historia. Son arredor das 18:00 e chegan os autobuses. Non se informa por megafonía (ou polo menos non escoito tal acción). A viva voz, unha das responsables da organización atrae a nosa atención. Establécese que viaxeiros entrarán en cada autobús. Xorden así tres enlaces directos; Vigo, Pontevedra e Vilagarcía. O outro autobús recorrerá as paradas intermedias entre eses tres destinos. Fácil de comprender, non tanto de realizar. Todo isto - que conste - antes de subir ningún dos viaxeiros do ferrocarril no seu novo medio de transporte. Por "seguridade," amén das persoas de seguridade da estación, rondaba unha parella da Policía Nacional. Descoñezo a súa rolda, pero, claro, os nervios podían desatarse en calquera momento. Cando menos, a sensación subxectiva é a dunha posible inversión da catalogación de "vítimas" se eses nervios estalan. Os dous primeiros autobuses saen coa normalidade dunha situación anormal. Iso sí, sempre dende a desconexión entre organización/viaxeiros. No terceiro – onde vai o narrador – vai coa mentira incorporada. Non vai directo a Vilagarcía. Unha vez dentro, sentados e momentaneamente aliviados, enterámonos que terá diferentes paradas. Non sabemos cales, pero sí que existen. Deduzo que o único coñecedor no seu momento da situación real é o chofer. Hai rumores de que un dos destinos é Redondela (non sei por que). Tampouco preguntamos. Íamos confiados co noso destino xa acordado previamente. A situación descrúbese por sí mesma. O terceiro autobús con destino directo Vilagarcía cubrirá aquelas paradas situadas entre Santiago e Vilagarcía, é dicir; Padrón, Pontecesures e Catoira. Sí, é o tren que se coñece coloquialmente como o "lento," con seis vagóns e paradas en estacións de menor rango. No interior, con algún conato de bromas entre amigos que regresaban xuntos, reinaba un silencio saído da impotencia e cansazo. Só se quería chegar á casa. O meu caso, sumado só aos que ían con destino Vilagarcía, presenta un reconto desolador. Saída e chegada oficial: entre as 16:27 e as 17:05. Saída real: arredor das 18:15/18:30. Chegada real a Vilagarcía: 19:45. Descoñezo a situación e destino do cuarto autobús, mais pódese deducir. Sen contar o tremendo lío formado nas primeiras horas da maña, cando moitos viaxeiros son traballadores que se moven entre cidades, a situación é ben sinxela. Funciona e punto. Non se precisa máis. A importancia da información fundaméntase na súa escaseza. Ninguén sabe nada, polo tanto, ninguén é culpable. Resulta cando menos dubidable que a estación non estivese informada da situación dun tren que ten a súa parada coma unha das principais, por xente e entidade. É unha espléndida fachada que esconde un ser máis sutil. A venta dos billetes realizouse con total normalidade. A súa plasmación na viaxe, non. Dadas as circunstancias, non parece que houbese un plan estándar ante tales situacións climáticas. Nunca aparece un plan alternativo, pero sempre un tema recorrente; escorrer todo tipo de responsabilidade. A escusa pódese envolver facilmente nunha capa de sorpresa e incredulidade por parte de Renfe. É dicir, quen pode controlar os fenómenos meteorolóxicos, verdade?


Summary: Consideran que a resolución evidencia que a operación de venda "foi unha enorme fraude".

As organizacións sindicais con representación nas fábricas de aluminio da Coruña e Avilés reclaman dos Gobernos solucións industriais que garantan o mantemento dos empregos e poder retomar a actividade produtiva en ambas as dúas factorías. Esixen tamén que se cumpra cos termos da sentenza da Audiencia Nacional "que declara abertamente que Alcoa intentou eludir as consecuencias do despedimento colectivo do ano 2019 a través dunha venda ficticia das plantas a unha empresa que carecía da solvencia e a seriedade necesarias". "Diante da inacción do Ministerio de Industria, da Xunta de Galiza e do Principado de Asturias ante esta enorme fraude cometida", as organizacións xa avanzaron que continuarán na loita, promovendo todas as mobilizacións que sexan necesarias, e demandan a convocatoria das mesas de negociación que están paralizadas, para garantir unha solución de futuro. Reivindican das administracións a posta en marcha dos mecanismos necesarios para avanzar nunha intervención pública que permita buscar un plan industrial que garanta manter todo o emprego e a plena posta en actividade das plantas. Ademais, vaise solicitar que se activen as garantías contidas no acordo, tendo en conta que a venda foi ficticia e que o Grupo Alcoa segue sendo na realidade o empregador. " É a Alcoa a quen hai que esixir, a través da Audiencia, que cumpra coa sentenza, aínda que de momento non sexa firme". Con este obxectivo, solicitarase á Audiencia que aclare a data de cálculo das garantías, que os sindicatos fixan no 31 de xullo de 2019, data na que se materializou a venda das instalacións. Neste senso, pídese que ás traballadoras e aos traballadores que naquel momento tiñan menos de 53 anos se lles faga entrega ou garantía da cantidade indemnizatoria pactada, e para as persoas maiores de 53, demándase que poña en marcha o plan de rentas previsto, coa achega dos fondos necesarios. Do mesmo modo, advirten que, de non darse solucións para o persoal das fundicións, iniciaranse accións xudiciais para que se activen as garantías en iguais termos e condicións que para o persoal de electrólise.


Summary: Con Elena Ferro os zocos tornáronse modernos. Filla e neta de zoqueiros, continuou elaborando calzado artesanal de sola de madeira mais pintouno a cores, púxolles pel de cebra, veludo nos cordóns ou pintas de xoaniña e revolucionou o oficio de tres xeracións dos Ferro. Non por iso a familia deixou de facer zocos como os de toda a vida e levalos ás feiras. Di que lle deben un respecto a quen os continúa mercando para ir ao campo no inverno e saír del cos pés enxoitos.

Cal é a receita para facer dos zocos un calzado moderno? Non o sei! O único que aporto é a ilusión e o gusto polo que fago. Cando ves que algo falla e queres seguir, a única solución é renovarse e actualizarse. Non sei cal é a receita mais a paixón, o esforzo e o traballo poden ser as chaves. -A sola ríxida de madeira pode parecer de difícil andar. Deféndame a comodidade dos zocos. Hai que probalos. Non a todo o mundo lle resulta igual. Eu, por exemplo, non son quen de usar zapatos de tacón. Un 80 ou 85% das persoas que os proban quedan convencidas. Temos diferentes alturas e anchos e tamén traballamos a medida para que se adapten a cada pé. -Vostede usa zocos? Uso mais son máis de inverno. No inverno dá moito gusto andar cos zocos. -Serán garantía de que a auga non entra... Claro! A auga non pasa e illan do frío e a humidade. A madeira e o coiro eran os materiais máis próximos para protexer do mal tempo. -A xente maior lembraba cando mercara os primeiros zapatos. Agora moita xente presume dos seus zocos. Os zocos e o pan de boroa eran símbolos de pobreza. Lembro de pequena que meu pai, que é un gran sabio e resume moi ben as cousas, cando alguén facía o comentario despectivo dos zocos contestaba que canto ben fixeran, que había que agradecerlle aos zocos que libraran de andar descalzos. Era o calzado da xente do campo. -Eses eran os zocos que comezou a facer o seu avó. Como levan na familia a súa "modernización"? Comezou meu avó e continuou meu pai e a miña tía Agripina. Eu estiven desde pequena no taller. Levo toda a vida no oficio, non só con zocos senón tamén facendo carteiras e outros produtos, que é a clave para sobrevivir. Todo foi progresivo, pouco a pouco. Eu cheguei primeira e logo veu miña irmá traballar. Miña nai coidaba vacas mais o leite comezou a ir mal e vendeunas e tamén entrou no taller. Tamén a miña outra irmá se sumou. Non temos grandes pretensións mais queremos continuar nun traballo que nos gusta e ter calidade de vida no taller. -Como foi cando viron que quería quedar no oficio e comezou a facer zocos de cores ou de pel de cebra? Teño moito que agradecer a toda a miña familia. A meu pai por me deixar facer sempre o que quixen. Sempre me animaron a experimentar cousas novas. O bo de vender nas feiras é que sabes en directo se os produtos gustan ou non gustan. Tamén nos axuda que se puxeran de moda, a verdade. Nos oitenta, meu pai pensou pechar e nunca imaxinou que se lle puidese dar unha volta e que as tres irmáns acabaramos traballando aquí. Failles ilusión que non se perdera o taller e para eles é moi gratificante. -Como se lle ocorreu facer un zoco dourado? Fixémolo polo Nadal. Son como de festa, que tamén os zocos poden ser para un día especial. A raíz diso fixemos un trofeo cos zocos dourados. -Rosas, azuis, de xoaniña, dourados, de pel de cebra, con lazos de veludo... cal zoco é o que máis gusta? Pois o de cebra foi dos modelos máis vendidos. Tratamos de que estean ao alcance de todo o mundo mais ás veces, as peles, como as de pelo, aumentan un pouco. O que fixemos foi facer outros só coa punteira de cebra e a traseira de cor negra. O de leopardo tamén o vendemos moito e a gama de pelo vai moi ben. As peles gravadas, as que imitan serpes ou crocodilos están tamén arrincando. -E o de xoaniña, que foi premiado? Facémolo só por encargo. Dos que vendemos nas feiras o que máis aceptación ten é un azul moi chamativo. Gusta moitísimo. Temos arredor de quince modelos mais non podes ter todos en todos os tamaños. Non se dá feito a numeración así que a xente que queira pode facer o modelo que prefira por encargo. Tamén hai quen decide como quere que lle fagamos o zoco! -Estamos a falar de calzado artesanal. Canto tempo leva facer un par de zocos? Cinco ou seis horas, o que pasa é que facemos varios ao tempo. Aos zocos tradicionais case non lle tiramos ganancia mais continuamos a facelos por respecto á xente do campo, que sigue usando e continúa mercando en feiras como a de Monterroso ou Lalín. -Como no tempo do seu avó, por que continúa vendendo maiormente en feiras? É o que nos dá de comer. Tamén vendemos nalgunhas tendas mais o bo da feira é que vas e traes os cartos para casa. De abril a outubro non paras mais grazas a iso vivimos e podemos ter un taller cómodo no que traballar. Ademais de artesáns, somos feirantes. -Zocos que se ven en Milán e Monterroso... E custan o mesmo en todas partes. -O de modelos de tempada e prezos de rebaixas non vai con vostede, non? Pois non. Os zocos non pasan de moda. Os de cebra, poño por caso, séguense vendendo e son de hai tres ou catro anos. Tampouco temos rebaixas. Os prezos son fixos.


Summary: Depois de tratar de enmudecer sem sucesso os protestos populares polo despejo do CSO Escárnio e Maldizer, taparom com bloco todos os possíveis accessos ao prédio. Agora parece umha tumba. Isto é o que querem, um silêncio sepulcral.

A história repete-se, com a única variaçom da ubicaçom geográfica e os cenários nos que se desenvolve. A ocupaçom é umha luita contra o tempo e as lógicas dos poderes alinhados para fazer valer de maneira fatal e indefectível a qualidade e o peso dos direitos do capital perante os direitos das pessoas, neste caso organizadas para exercer o seu direito a organizar-se, reunir-se; auto-gerir as suas luitas, o seu ócio, o seu conhecimento... Sim, consumou-se o final violento contra o Centro Social Escárnio e Maldizer. A sua vida nas entranhas de um inmóbel desocupado era um desafio. Dar-lhe umha segunda vida a aquele espaço na forma em que lho davam aquelas gentes nom era admissível. Na Corunha, comarca na que eu resido, já vivemos dous casos parecidos em relativamente pouco tempo. O caso da Casa das Atochas, sediada num prédio propriedade de umha construtora, e do CSO Palavea que tinha como ubicaçom as instalaçons de umha antiga escola de orfos, propriedade de um banco. Sempre o desenlace é o despejo do prédio, com violência física ou sempre sob ameaça policial. Como pode haver grupos de gente nova, ou nom tam nova, com ideologia anti-capitalista, que tenham a desfazatez de ocupar espaços com destino já marcado para ensaiar um outro mundo, umha outra sociedade? Porquê nom aceitam submissos esses grupelhos, como aceita a maioria da sociedade, esse devalo imposto nas vidas das construçons, segundo o que depois do desuso vem o deterioramento progressivo, a demoliçom e a substituiçom por umha outra nova construçom? Seguramente a gente e as instituiçons "da ordem" em Compostela preferirám ver prédios invadidos pola silveira, o lixo e as ratas do que ver espaços valeiros que vam sendo ocupados por gente com inquietaçons culturais, políticas, ambientais, cientistas, artísticas... talvez seja melhor que esses espaços se convertam em rochos para o consumo e trafego de drogas... em qualquer caso um espaço vazio sempre se converte nalgumha cousa. O que nom se pode admitir, sob o ponto de vista das leis do intocável mercado, é que alguém ofereça aulas de auto-defesa, música tradicional, línguas ou o que for, sem o horizonte do lucro, e deixando fora de jogo os interesses empresariais. O que nom se pode admitir sob o ponto de vista das leis desse intocável mercado, é que a auto-organizaçom popular rompa com insolência os seus planos especulativos e lhe dea uso a umha cousa cujo valor se queria cegar, sem os interesses especuladores obter benefício. Por isso se bota mao da violência policial. A ocupaçom deixa ao descoberto o jogo perverso do capital. Num cenário de despejos habitacionais por reescisons de contratos de aluguer, ou por execuçons inmobiliárias, numha situaçom onde nom tod@s temos a mesma oportunidade de acceder a locais públicos para desenvolver atividades públicas, entre outras cousas pola perda progressiva de liberdades, é preferível para os que adirem à ordem ver locais vazios. Por isso, depois de tratar de enmudecer sem sucesso os protestos populares polo despejo do CSO Escárnio e Maldizer, taparom com bloco todos os possíveis accessos ao prédio. Agora parece umha tumba. Isto é o que querem, um silêncio sepulcral. Mas a ocupaçom nom é um capricho, é umha necessidade. A ocupaçom para vivenda sempre existirá, ainda que quem a pratique nom leve aneis no nariz nem estensores nas orelhas, nem seja anarquista, nem comunista, nem independentista. Simplesmente existiu sempre e sempre existirá, porque todo o mundo necessita um lugar onde viver e se a um o botam desse lugar simplesmente irá para um outro, até que o botem também daí e tenha que procurar um novo acobilho. Mas tendo em conta que a direita neoliberal é bastante amiga de impôr medidas económicas que no fundo tenhem umha intencionalidade política, já veremos se muitas entidades de todo tipo que hoje nom se plantejam ocupar, num nom demasiado longíquo futuro terám ou nom que considerar tal alternativa. Em qualquer caso, hoje quero dizer que sou ocupa no ânimo e na consciência, e o sensato hoje é ser ocupa. Estou com os companheiros e companheiras de Escárnio e Maldizer. O seu direito a existir é innegociável. Nom há Compostela que valha sem ellas e eles.


Summary: Militantes de ETA pediron desculpas desde París polo dano causado durante o conflito co Estado español a aquel@s cidadás e cidadáns vítimas de accións armadas e que, de acordo coa organización vasca, non tiñan responsabilidades no confronto

"Sentímolo". Foi a mensaxe que @s militantes de ETA xulgadas en París esta segunda feira lanzaron "ao corazón dos aparatos do Estado francés" a favor da solución do conflito. Malia negárenlle toda lexitimidade ao tribunal que os enxuiza polo secuestro durante tres días dunha familia para lles roubaren a furgoneta coa que tencionaban perpetrar unha acción armada que finalmente non se levou a termo, o preso Garikoitz Aspiazu Rubina, 'Txeroki', deu leitura a unha declaración en nome da dirección da organización en que esta pediu perdón polo dano causado á cidadanía que se viu prexudicada pola acción de ETA aínda sen teren responsabilidade ningunha no conflito. Así as cousas, tod@s @s pres@s xulgadas en París recoñeceron a súa pertenza a ETA e a súa responsabilidade nos actos que se lles imputan. A renglón seguido, Garikoitz Aspiazu recordou na súa intervención o valor da negociación como método para resolver os conflitos, tal e como o recoñeceron Durão Barroso e Van Rompuy ao recolleren o Nobel da Paz, e reprochou das autoridades españolas e francesas que desen por boas as súas palabras malia rexeitaren o diálogo como vía para achegar posturas en Euskal Herria. "Loitamos durante moito tempo no campo de batalla; demasiado tempo, demasiado sufrimento", sinalou o preso, quen colocou riba da mesa o empeño de ETA por sentar a negociar subliñando que o alto o fogo de outubro de 2011 "non ten trampa ningunha" e que, "o que é máis importante", tal decisión responde á vontade da cidadanía vasca. Na liña, a organización armada recoñece ter tomado decisións non desexadas á hora de se abastecer de medios. Foi nesta liña cando manifestaron o seu sentir polo dano causado á familia secuestrada para lles substraer a furgoneta, sentir que fixeron extensíbel a todas as persoas que se viron afectadas pola acción de ETA sen seren, de acordo coa organización vasca, responsábeis do conflito.


Summary: A compañía Producións Teatrais Excéntricas estrea en o 3 de marzo en Compostela o primeiro Valle-Inclán en galego, unha farsa titulada 'A cabeza do dragón', que percorrerá toda Galiza e tamén se representará en Portugal. Adiántase así á estrea do CDG de dúas pezas do arousán, prevista para o 31 de marzo.

Oitenta e un anos despois do pasamento do escritor e dramaturgo galego Ramón María del Valle-Inclán, a súa obra poderá ser gozada por primeira vez en galego. Será a peza "A Cabeza do Dragón" montada por Producións Teatrais Excéntricas -con Quico Cadaval ao fronte- a encargada de poñela sobre as táboas. O elenco está formado por Iván Marcos, Patricia Vázquez, Víctor Mosqueira, María Costas, Josito Porto, Yelena Molina, Marcos Orsi e o propio Cadaval. O Teatro Principal de Compostela será quen acolla a estrea desta obra, o 3 de marzo, e será testemuña de seis representacións do primeiro Valle-Inclán galego até o sábado 11 de marzo, para chegar, o 17 ás táboas do Teatro Colón, onde permanecerá en cartel até o venres 18 con dúas representacións programadas. "A Cabeza do Dragón" foi incluída polo autor, Ramón María del Valle-Inclán, nunha coleción de farsas que, titulou, ironicamente, "Retablo de marionetas para educación de príncipes". A historia conta, mais unha vez, a viaxe ao corazón do dragón que se narra en todas as culturas do mundo, e tamén na nosa, a cultura europea. Nesta fábula Valle-Inclán introduce elementos actuais, crítica social, brincadeiras políticas, anacronismos argumentais, comentarios alleos á tradición do conto marabilloso... A función liberadora do riso, a corrupción política, a violencia machista, a anacrónica institución da monarquía, o medo á liberdade ou a banalización do amor romántico son temas da obra que continúan de actualidade. Valle-Inclán, coas oportunas manipulacións, leva a fábula ao grotesco contemporáneo que el creou: o esperpento. A montaxe conta con Baltasar Patiño como responsable escénico e de iluminación. E a música foi composta ex profeso por Javier María López para este espectáculo. A gravación será dirixida polo director de orquesta Diego García, comandando o Taller Atlántico Contemporáneo). 'A Cabeza do Dragón' estará do 3 ao 11 de marzo en Compostela; o 17 e 18 na Coruña; o 24 no Barco de Valdeorras; o 25 en Cangas; o 1 d abril en Muros; o 21 en Vigo; o 22 en Oleiros; o 6 de maio en Noia; o 12 na Estrada; o 23 en Rianxo; o 19 en Lalín; e o 20 terá lugar a estrea en Portugal, en Matosinhos.


Summary: Considera que se incumpre a lexislación en prevención de riscos laborais.

CIG-Ensino presentou unha denuncia en materia de prevención de riscos laborais contra a Consellaría de Educación coincidindo coa incorporación aos centros educativos de máis persoal a partir de hoxe, 11 de maio, para poder atender a fase final do prazo de admisión en centros escolares. O sindicato maioritario no ensino público xa advertira de quería dar este paso se a Consellaría non apostaba por negociar. Para a central, é "inaceptábel" a apertura dos centros escolares, argumentando que non se negociou a reapertura, "como é preceptivo en cumprimento da Lei de Prevención de Riscos", e por se se tratar dun documento sen rango normativo "que dificulta a xestión e non garante a saúde laboral". . A CIG-Ensino reitera a determinación para que non se produza a incorporación do persoal se non existen todas as garantías e acusa a Consellaría de ter "un peor trato co persoal dos centros docentes que co resto do persoal da administración xeral da Xunta". Así, sinala que para todo ese persoal que, con independencia tanto das formas da negociación como do fondo do documento, "si existe un protocolo publicado no DOG para a incorporación das traballadoras e traballadores". Educación, acusa o sindicato, "nin negociou nada, nin publicou ningún texto normativo oficial nin programou o estudo das necesidades con antelación á incorporación de máis persoal máis alá dun integrante do equipo directivo". CIG-Ensino alerta tanto ao profesorado como ao conxunto do persoal da necesidade "de extremar as medidas de distanciamento e protección e denunciar calquera incumprimento en materia de saúde laboral". Ao tempo, chama as familias a que procuren usar a sede electrónica para formalizar a solicitude de admisión, "facendo excepcional o desprazamento aos centros e procurando contactar antes coa dirección ou persoal administrativo para programar a visita ao centro, xa que a Xunta non fixou como obrigatoria a cita previa".


Summary: Máis de 30 alcaldes socialistas dos 41 do PSdeG na demarcación provincial da Coruña amosaron esta sexta feira, 11 de outubro, o seu rexeitamento a Sogama. "Os concellos pagan e a Xunta decide", consideran sobre un modelo de xestión de residuos cada vez máis contestado na Galiza.

A resposta do Partido Socialista ten a ver co anuncio da Xunta no último Consello de goberno sobre a constitución dunha sociedade pública para "a xestión profesionalizada do ciclo completo da auga". Os primeiros edís do PSdeG esixen participar na mesma e que os investimentos sexan de acordo coa Federación Galega de Municipios e Provincias. "O 50% do que recada polo canon da auga nun concello debe destinarse a mellorar nese mesmo concello as infraestruturas hidráulicas", aducen. O presidente da Deputación da Coruña Valentín González Formoso entende que ese ordenamento sería "xusto" e pediu ademais integrar no Fondo Galego de Cooperación Local "todos os fondos de subvencións a concellos para asegurar a obxectividade no reparto, como fai a Deputación co plan único". A maiores, os alcaldes do PSdeG queren empregar os remanentes de tesouraría "en investimentos que deriven en creación de emprego e actividade económica".


Summary: Nomes tan míticos como Peste & Sida, punk rockers portugueses da quinta dos oitenta, e tan populares como Eladio y los Seres Queridos, vigueses que en Cantares (2016) repasaron alfaias do folk pop galego, atópanse na cabeceira do Verdoejo Art Rock. O festival, esta fin de semana en Valença do Minho, xunta bandas das dúas beiras da Raia.

"Encontro de música multicultural que conxuga bandas consagradas e novos proxectos", defínese a organización. En concreto, sete grupos galegos e oito portugueses. E con implicación social, ecolóxica: "Un euro de cadar entrada vendida irá destinada á repoboación forestal autóctona transfronteiriza". A bisbarra, recoñecida como eurorrexión pola Unión Europea, atópase inzada de eucaliptos. E esta especie non é allea aos incendios que o pasado ano queimaron amplas superficies en Galiza e Portugal. "Un dos principais obxectivos deste festival é a obtención de fondos para a reforestación con especies autóctonas de dúas áreas ardidas a cada lado do río Miño, en Verdoejo, Valença, e en San Xurxo, Salceda de Caselas", explica o propio festival. Para recadar eses fondos, o encontro musical, que arrinca esta sexta feira 27 de xullo e remata o domingo 29, convocou bandas portuguesas como Bratner ou Plastic People ou galegas como Moito!, The Lelli Kelly's ou Breakin' Bones. "O noso festival está concibido para fortalecer os lazos cultuais e afectivos entre a poboación e os artistas da nosa eurorrexión, creando raíces fortes e saudábeis", di a asociación promotora, Eventos Faz Diferente. Os concertos do Verdoejo van acompañados do Land Art Valença, en que artistas galegas e portuguesas "van crear obras in situ, inseridas na temática dos incendios que decimaron as forestas, as casas e ate destruíron a vida das persoas". Será en colaboración coa Bienal de Vilanova da Cerveira.


Summary: O propietario de Hidralia, Luis Castro Valdivia, foi o principal beneficiado da enxurrada de concesións hidroeléctricas feitas por un goberno de Fraga que estaba xa en funcións. Entre 1999 e 2005, cando o seu cuñado Ramón Ordás foi director xeral de Industria, o seu nome apareceu vinculado a 35 sociedades do sector. A oposición no Parlamento exixe saber en que tratos anda o Goberno galego con esta empresa. Contámoschos

A visita esta semana a Galiza das activistas guatemaltecas Natalia Atz e Paula Irene del Cid serviu para tomar conciencia da situación pola que atravesan as 23 comunidades indíxenas ameazadas por un proxecto de Hidralia, con sede na Coruña e que pretende instalar unha hidroeléctrica nunha corrente de auga sagrada. A violación dos dereitos humanos continuada que exerce o persoal vinculado a esta empresa, con persecucións, ameazas, secuestros, violacións e agresións sexuais ás mulleres, represión e asasinatos, fora denunciada xa en agosto de 2012 no semanario Sermos Galiza, coincidindo cunha acción realizada na Galiza por activistas feministas en solidariedade coas mulleres de Barillas, onde se quere explotar a hidroeléctrica. A oposición no Parlamento pide explicacións á Xunta Atz Sunuc, da organización Ceiba, que xestiona proxectos de soberanía alimentar e desenvolvemento man a man coas comunidades indíxenas; e Del Cid Vargas, da organización feminista La Cuerda, mantiveron esta quinta feira unha reunión con todas as forzas da oposición que teñen representación no Parlamento galego. BNG, AGE e PSdG transladaron o seu compromiso de preguntar á Xunta pola relación que mantén con Hidralia e o seu propietario, Luis Castro Valdivia, que ten de aliado o presidente de Guatemala, o ex xeneral Otto Pérez Molina (vinculado ao xenocidio) após ter participado de maneira importante no financiamento da campaña electoral que o levou ao goberno e que tivo por lema Mano dura, cabeza y corazón. A oposición exixe que, calquera que sexa esa relación, se rache de inmediato. Na cronoloxía que segue explicamos paso a paso o 'desembarco' dos irmáns Castro Valdivia na riqueza natural non só de Guatemala, senón tamén da Galiza. 'O SEÑOR DAS MINICENTRAIS': DADOS QUE XUSTIFICAN UN ALCUME 2003 O director xeral de Industria, Enerxía e Minas, Ramón Ordás Badía, autoriza dous aproveitamentos hidroeléctricos en favor da empresa do seu cuñado, Luís Castro Valdivia, alcumado uns anos despois como 'o señor das minicentrais'. 2005 Xa co goberno en funcións, Fraga adxudica unha enxurrada de concesións hidroeléctricas. A principal beneficiaria no sorteo a dedo é outra entidade dos irmáns Castro Valdivia. 2007 David e Javier Castro Valdivia, seguen coa minicentral de Chandrexa en Rede natura e con licenza de 2003 concedida á empresa Hidroeléctrica del Río Grande, da cal son administradores. A declaración de impacto ambiental corre a cargo de Imega, unha empresa da cal Luis Castro Valdivia, o irmán dos dous anteriores, é propietario do 50% das accións. 2008 Segue a investigación da Fiscalía anticorrupción na coñecida como "a trama das renovábeis" sobre Ramón Ordás, director xeral entre 1999 e 2005, e a sociedade Hidroeléctrica del Arnoya por tráfico de influencias, prevaricación e fraude. Hidroeléctrica del Arnoya (50% familia de Francisco Vázquez e 50% familia Castro Valdivia e Antonio Fontenla, presidente da Confederación de empresarios) renuncia a unha concesión no río Barcés autorizada por Fraga. 2009 A presión política e social levou os Valdivia alén mar. Aló son os responsábeis de distintos negocios de explotación de recursos naturais en países coma Nicaragua, Panamá, Ecuador, Venezuela, Honduras e a propia Guatemala. A día de hoxe, segundo dados tirados da súa páxina web, manexan unha carteira de traballos en execución de 1.152.000 euros. Ao tempo, comezou a se desfacer de parte de Ecoener, a matriz do seu entramado enerxético: dúas minicentrais ubicadas na Lama (Pontevedra) vendeullas a Norvento, e quixo colocar tamén os parques eólicos de Ribeiro (Lugo) e Ortigueira (A Coruña). 2010 O xulgado de Instrución nº1 da Coruña desestima as acusacións contra Ordás e a empresa de Luís Castro Valdivia, Vázquez e Fontenla. O xa apodado como 'o señor das minicentrais' (Castro Valdivia) seguiu a vender as súas accións en empresas que estaban a ser investigadas após o descarado beneficio que tiraron da Administración Fraga en forma de concesións de plantas de enerxía eólica, hidráulica e solar. A fiscalía atribuiulle participacións en 35 sociedades neste sector (dato do ano 2005), que lle foron outorgadas cando o seu cuñado (Ordás) era director xeral de Industria e Enerxía. Antes de 1999 (cando Ramón Ordás chegou ao cargo), Valdivia estaba vinculado unicamente a tres firmas do sector enerxético. Cinco anos despois das primeiras autorizacións (de Fraga) para a construción dunha nova central hidroeléctria no río Landro (entre Muras e Ourol), a planta conseguiu a adxudicación definitiva e o recoñecemento no réxime especial de produción para ter dereito a primas pola electricidade que xere. A Xunta de Feijóo desbloqueou a hidroeléctrica malia estar aínda investigada pola fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza contra Ordás Badía e Castro Valdivia. A empresa adxudicataria, Sociedad Lucense de Energía Hidráulica y Eólica, ten a sede na Coruña, no mesmo enderezo que a maioría das empresas de Castro Valdivia, malia non figurar el propio como titular. 2011 O TSXG rexeita tres concesións feitas por Fraga e confirma as malas prácticas destas empresas. Desestimou o recurso de Energías del Deza contra a adxudicación de tres minicentrais no río Deza, en plena Rede Natura e que foran anuladas polo bipartito por graves irregularidades nas súas respectivas declaracións de impacto ambiental asinadas por un goberno en que Núñez Feijóo era o vicepresidente. Energías del Deza é propiedade de Luis Castro Valdivia. 2012 A Xunta impulsa unha minicentral en Meirama, no río Barcés. A renuncia á concesión de Fraga a Hidroeléctrica del Arnoya para o mesmo río nunca foi publicada. Terá o PP intención de a resucitar? De o facer, os Castro Valdivia xestionarían as dúas minicentrais que se proxectan no encoro de Cecebre. Unha sería en virtude dunha concesión a Minicentrales Hidroeléctricas de Galicia en 1998, empresa que non deu sinais até 2009, cando se encheu a balsa de Meirama e presentou proxecto para a súa explotación. A outra corresponderíase coa que aparece no proxecto para o Barcés, que non ten ningún outro adxudicatario coñecido para alén de Hidroeléctrica del Arnoya.


Summary: Madrid é a grande gañadora da drenaxe do capital da Galiza

Os últimos dados ofrecidos polo boletín do Banco de España volven pór en evidencia a drenaxe do aforro galego por parte dos operadores financeiros con presenza na Galiza. Segundo as cifras referiras ao primeiro semestre do ano en curso, o total dos depósitos custodiados polos bancos con actividade na Galiza é de 74.481 millóns de euros, representando os créditos das mesmas entidades 47.648 millóns de euros, o que xera un fuga de capitais de 26.833 millóns de euros. A contía representa unha baixa de 393 millóns de euros en relación co trimestre anterior mais é superior á de 2019, cando se van expatriar 25.271 millóns de euros, sendo a 31 de decembro o monto do aforro galego de 66.819 millóns de euros e o total dos créditos de 41.548 millóns de euros. O aforro galego significa o 5,13% do total estatal mentres o crédito do sistema financeiro sitúase en 3,76%, unha porcentaxe de máis de dous puntos inferior ao peso da poboación galega no conxunto do Estado. Ao tempo, o crédito per cápita atópase nos postos de cola a nivel estatal, significando o aforro expatriado polos operadores bancarios unha contía económica considerábel, próxima a 41,6% do Produto Interior Bruto (PIB) galego e superior en 15.206 millóns de euros ao orzamento da Xunta de 2022. O impacto da expatriación do aforro polo conglomerado financeiro é moi prexudicial para a economía galega. Ao tempo, esta realidade xerase nun contexto de falla de músculo financeiro do tecido empresarial galego, que limita a súa capacidade para cometer novos investimentos e obriga, en moitos casos, a acudir a fórmulas de financiamento non exentas de perigos, como os fondos de capital risco. O impacto da expatriación do aforro polo conglomerado financeiro é moi prexudicial para a economía galega. Neste sentido, o economista Xosé Díaz advirte "da descapitalización do país, a través da actuación do sistema financeiro operante na Galiza, que conduce a que os nosos depósitos non sexan realmente nosos". Na mesma dirección, sinala que a lóxica dos créditos e dos depósitos "veñen presentarnos a situación histórica que a Galiza se lle fixo xogar, drenándolle parte do seu capital, dos seus aforros, para financiar o sector empresarial e, en xeral, o desenvolvemento e o benestar do resto do Estado, nomeadamente Madrid, sede da maioría do sector financeiro operante na Galiza". Madrid é a grande beneficiada, atopándose nunha dialéctica totalmente diferente á galega. Así, o Banco de España sinala que Madrid xera no primeiro semestre de 2021 o 28,42% do total do aforro estatal e recibe o 28,83% dos créditos, porén do aforro asignado a este territorio 9,41%, isto é 33.872 millóns de euros, correspóndense con depósitos da administración do Estado domiciliados en sucursais bancarias madrileñas. O crédito en Madrid ten aumentado en 3,6 puntos desde 31 de decembro de 2012 como consecuencia do proceso de concentración do poder económico na capital do Estado, impulsado por diferentes decisións dos poderes públicos. O proceso de reestruturación bancaria acometido no marco da Grande Recesión, onde se adoptan medidas para favorecer o estabelecemento das sedes das entidades de crédito en Madrid, ten impulsado este proceso. Galiza perde 51,52% das sucursais en 10 anos A drenaxe do aforro maniféstase nunha nova conxuntura marcada pola práctica desaparición das entidades de crédito galegas, polo proceso de exclusión bancaria para sectores da poboación e polo fechamentos de sucursais en toda a Galiza. Os dados fornecidos polo Banco de España sinalan que Galiza ten perdido na última década o 51,52% das oficinas bancarias, localizándose o groso dos fechamentos nos anos dos grandes movementos de concentración financeira da primeira vaga de fusións, nun proceso de axuste ao que non escapan as áreas urbanas. Así, entre estas, lideran a supresión de oficinas as cidades de Lugo, cunha redución de 26,66%, e Ourense, con 25,33%, malia ter desaparecido nas comarcas desta circunscrición máis de 60% das sucursais.


Summary: A deputada popular Matilde Asian acusou de "redundante" a Proposición presentada polo BNG e asegurou que o Decreto 6/2013 polo que se aprobou a quita ás persoas estafadas pola fraude das preferentes "xa ten por obxecto devolver integramente os seus aforros" a aquelas que non foron debidamente informadas

Non é a primeira vez que acontece e menos en relación co calote das preferentes. E o certo é que o portavoz do Bloque no Parlamento, Francisco Jorquera, xa advertía esta mañá o que finalmente aconteceu. O grupo maioritario no Congreso español rexeitou modificar a lei 9/2012 sobre reestruturación e resolución de entidades de crédito que previamente apoiara no Parlamento de Galiza. A proposición de lei presentada polo Bloque Nacionalista Galego fora previamente apoiada polo grupo popular na Galiza. O PP mantén así unha dupla linguaxe. O PP asegura que a Proposición de lei do BNG é "redundante" Madrid deixa sen efecto o acordo adoptado de maneira unánime na Galiza. Decisión á que apelaron diversas formacións con representación parlamentar que lanzaron un chamamento de "coherencia" ás bancadas populares para que en aras de "rectificaren" a súa actitude --asegurou o deputado socialista Antonio Hurtado-- perante unha "arbitraxe dirixida" que foi empregada como estratexia electoral e non está a dar unha solución "real, universal e definiciva" para os milleiros de persoas estafadas, salientou Joan Concubiela pola Izquierda Plural. O PP rexeita en Madrid revogar a quita após votar a favor na Galiza A deputada do PP, Matilde Asian, acusou ás deputadas nacionalistas de presentaren unha Proposición de lei "redundante" cuxas disposicións, dixo, xa aparecen recollidas polo "ordenamento xurídico español" e ten por obxecto, manifestou, "devolver integramente os seus aforros" ás estafad@s que non foron debidamente informadas da venda de produtos de alto risco. Afectad@s pola estafa das preferentes apuparon @s deputad@s do PP ao berro de "Mans arriba, isto é un atraco" Embora as plataformas de afectad@s polo calote das preferentes denuncian que a quita se aplicará, sen excepción, a todas as persoas prexudicadas pola estafa, a deputada popular asegurou que "aqueles investidores que sexan detectados como aforradores" non terán de asumir perdas nos seus aforros. Ao remate do debate parlamentar un grupo de convidad@s da Plataforma de Lugo apuparon ao Goberno español ao berro de "mans arriba, isto é un atraco" logo de que, por segunda vez, Madrid deixe sen lexitimidade un acordo unánime das forzas políticas da Galiza.


Summary: Bubela é un obradoiro que rexentan Fran e Marta, e que elabora cervexas e pastas artesanais e ecolóxicas. Todos os ingredientes que empregan no seu oficio proveñen da natureza e son de calidade. Os dous artesáns aseguran que sempre respectan os tempos dos procesos e a esencia da materia prima, co obxectivo de preservar as súas propiedades nutricionais e organolépticas. É posíbel atopalos na súa páxina web, ademais de en moitas tendas ecolóxicas e de proximidade da Galiza.

-Cando nace Bubela? Por que pasta e cervexa? Comezamos cunha horta ecolóxica hai moitos anos. Tivemos un pequeno aproveitamento. Despois dun tempo, por circunstancias da vida, decidimos mudar a orientación do que era a idea orixinal, que era plantar sementes de cereal e despois elaborar pasta e cervexa artesanal. Cando comezamos co obradoiro decatámonos de todo o traballo que era. Nós só somos dúas persoas, Marta e mais eu, e aínda non temos capacidade para contratar ninguén, polo que é imposíbel atender un cultivo e ao mesmo tempo fabricar o produto. Finalmente, apostamos polo segundo. Por que escollemos pasta e cervexa? Nós os dous xa nos dedicábamos a facer este tipo de cousas na casa de maneira particular. Como nos parecía un mundo bastante interesante, comezamos a pensar que podía ser un medio para vivir. Así foi como xurdiu Bubela. -Fan os dous os mesmos traballos no obradoiro? Adoitamos facer os dous un pouco de todo, aínda que é certo que eu levo máis a parte da cervexa, mentres que Marta se ocupa máis da parte da pasta. Digamos que ela é a xefa dun obradoiro e eu son o xefe do outro, pero iso non quita que os dous poidamos facer calquera tarefa nun momento dado. Implicámonos en todo ambos os dous. -Que características posúe o seu método de elaboración de cervexas e de pasta? Intentamos empregar o cereal máis autóctono e máis próximo posíbel. Non é doado de atopar, porque nós traballamos de maneira ecolóxica, e ten que estar certificado. A base é ter unha boa fariña de cereal do país, o que nos permite traballar con nove liñas de pasta distintas hoxe en día. Cada unha deles require un amasado diferente; distintas proporcións de auga, fariña... Despois empregamos máquinas para darlle unha determinada forma á pasta. Tras iso, pasamos a pasta a un deshidratador para levar a cabo un secado lento a baixa temperatura durante seis horas aproximadamente. O que pretendemos con isto é preservar todas as propiedades da materia prima orixinal e que teña un sabor o máis vivo posíbel. En canto á cervexa, temos o problema de que non hai materia prima local, polo que adoitamos servirnos de cereal ecolóxico procedente de Bélxica e de Francia. Empregamos cereal malteado. É un proceso de elaboración bastante complexo. En canto ao lúpulo, obtémolo en Catalunya, aínda que a nosa idea é comezar a plantalo o ano que vén. -Como distribúen os produtos que elaboran? Traballamos sobre todo con tendas de proximidade e, na práctica, a gran maioría son de produtos ecolóxicos. Rexeitamos desde o primeiro momento as grandes superficies porque non nos entusiasmaba nada ese modelo. De feito tampouco consumimos nelas. É certo que temos unha produción pequena, pero temos posibilidade de vender toda a mercancía por estas canles. A nivel local, tamén vendemos nalgún bar e nalgún estabelecemento do estilo na zona de Lugo. A cervexa traballámola sobre todo na zona de Lugo, A Coruña, Santiago de Compostela, Ourense... A zona de Vigo e Pontevedra témola un pouco máis esquecida por cuestión de afastamento. Tamén vendemos en Madrid e Barcelona. A pasta está moito máis distribuída por toda a península. Ademais, temos unha páxina web por se a xente prefire comprar directamente, e de vez en cando tamén acudimos a algunha feira. -Que acollida está a ter Bubela? Penso que boa, non nos podemos queixar. Nunca fomos detrás das tendas para que comercializasen o noso produto. As que o fan é porque as donas probaron o que facemos e gostaron. A xente que nos descobre queda contenta e adoita repetir.


Summary: A Asamblea Aberta de Ourense entregou o escrito na Fiscalía Anticorrupción, nun acto no que Miguel Quinteiro, ex traballador de Caixanova e membro de Attac, denunciou o proceso de bancarización das caixas e a acción dos consellos de administración das entidades, que facilitaron a "conversión nun banco especulativo".

A Plataforma polo Aforro Público continúa o seu labor de reivindicación da creación dunha banca pública en Galicia e de esixencia de responsabilidades ás persoas e entidades que considera que provocaron o proceso de bancarización das caixas de aforros galegas. Desta vez foi en Ourense, onde a Asamblea Aberta da cidade entregou un escrito na Fiscalía Anticorrupción, apoiado por máis de 2.800 sinaturas, no que pide que se investigue a xestión de Caixa Galicia e Caixanova e o propio proceso que levou as dúas entidades a converterse nun banco. O escrito salienta que "as caixas de aforro en Galicia eran entidades, que con todas as súas eivas, trataban de ofrecer servizos financieiros dende unha perspectiva ética, sen ánimo de lucro, e que xeraban un patrimonio en beneficio da sociedade no seu conxunto" e denuncia que neste momento ese patrimonio foi "enaxenado". O texto sinala, así mesmo, que "a xestión das caixas ten sido mais que ineficiente, con operación oscuras nunca aclaradas" e en concreto advirte que "os dereitos dos traballadores e depositantes poden ter sido conculcados en todo o proceso de xestión e bancarización das caixas, xa que a súa voz foi sistemáticamente ignorada". O escrito pídelle ao Fiscal Anticorrupción que valore a imputación dos administradores das caixas polo delicto de "administración desleal" e lembra que está en curso unha investigación semellante que afecta aos directivos da CAM valenciana Por todo iso, o escrito pídelle ao Fiscal Anticorrupción que valore a imputación dos administradores das caixas polo delicto de "administración desleal" e lembra que está en curso unha investigación semellante que afecta aos directivos da CAM valenciana. A plataforma, da que a Asamblea de Ourense fai parte, está recollendo sinaturas en toda Galicia, e en tres cidades, Vigo, Ferrol e agora Ourense, xa lle foron entregadas ao fiscal. A plataforma, da que a Asamblea de Ourense fai parte, está recollendo sinaturas en toda Galicia, e en tres cidades, Vigo, Ferrol e agora Ourense, xa lle foron entregadas ao fiscal No acto de entrega das sinaturas participou Miguel Quinteiro, ex traballador de Caixanova e membro de Attac, que denunciou o proceso de bancarización das caixas e a acción dos consellos de administración das entidades, que facilitaron a "conversión nun banco especulativo". En concreto, nun escrito remitido á Fiscalía Anticorrupción chama a atención sobre o papel desempeñado pola Xunta de Galicia, "que participou moi activamente en todo o proceso, habendo claros indicios da súa complicidade coa estratexia deseñada para facer desaparecer as caixas en beneficio da banca privada". Plataforma polo Aforro Público Asamblea Aberta Ourense


Summary: Sáenz de Santamaría pídelle a Wert un meirande traballo sobre o texto para concitar consensos. As plataformas convocantes cualifican de "éxito rotundo" un paro xeral que cualifican de "maioritario", cun seguimento de entre o 80 e o 90% no país. As manifestacións foron masivas tanto pola mañá coma pola tarde, con preto de 15 mil persoas en Vigo en cada unha das marchas. Galería de imaxes no interior.

O Goberno decidiu aprazar a aprobación da reforma educativa prevista para este venres tras unha xornada de folga na comunidade educativa marcada polas multitudinarias protestas nas rúas. Fontes do Partido Popular recoñecen que a falta de consenso ao redor da denominada Lei Orgánica para a Mellora da Calidade Educativa están detrás desa decisión. En concreto, o Executivo reclamaríalle ao ministro Wert un maior esforzo para lograr un consenso ao redor da lei que permita ao Goberno evitar un novo conflito nun contexto marcado polas protestas cidadás. Desde Moncloa téntase, con todo, evitar ligar as protestas deste xoves ao adiamento. Fontes do Goberno aseguran que a decisión de non levar a reforma educativa ao Consello de Ministros débese a que se estiveron pechando cuestións técnicas da memoria económica que impediron que o texto estivese listo para a súa incorporación á orde do día da reunión deste venres. Desde o Ministerio de Educación ofrécese unha terceira versión. Fontes do Ministerio explicaron a eldiario.es que o motivo do atraso é que se quere axustar o texto o máximo posible ás recomendacións formuladas polo Consello de Estado. En concreto, están buscando un maior consenso coa comunidade educativa e as comunidades autónomas en dous puntos criticados polo organismo no seu informe: a relixión e a lingua. Este xoves ao mediodía fontes de Moncloa recoñecían que o texto podería non ser tratado no Consello de Ministros, tal e como estaba previsto. Con todo, o ministro de Educación non confirmaba a noticia tras abandonar o hemiciclo pola porta de atrás para evitar os xornalistas. Durante esa conversa cos xornalistas, Wert preguntaba quen afirmara que a reforma non sería aprobada na reunión do Gabinete deste venres e respondía cun silencio á cuestión sobre o adiamento. Unha folga histórica Unha folga histórica que supón un "non rotundo" á Lomce, a polémica reforma educativa impulsada polo ministro José Ignacio Wert, que este mesmo venres inciará o seu trámite parlamentario no Consello de Ministros. O seguimento deste paro xeral situouse "entre o 80 e o 90%" en Galicia, logo de que por primeira vez se mobilizasen todos os sectores da comunidade educativa (nais e pais, alumnado e profesorado) en todos os niveis do ensino e en todo o Estado. CIG, CCOO e UGT cifran o seguimento da folga entre o 80 e o 90%; a Xunta, en menos do 18% Foron masivas as manifestacións, tanto as da mañá, convocadas pola Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público, que tivo a súa marcha máis exitosa en Vigo con 15 mil manifestantes, coma as da tarde da Plataforma en Defensa do Ensino Público, que reuniron máis de 15 mil persoas en Vigo, máis 10 mil na Coruña, preto de 5 mil en Ferrol e algo menos en Ourense e Lugo. Máis de 50 mil persoas en total nas cinco marchas da tarde. O obxectivo da comunidade educativa non era outro que Wert chegue ao Consello de Ministros deste venres "coas noticias diante dunha folga e unhas manifestacións históricas", tal e como adveritu Lois Uxío Taboada, secretario de Confapa. Semella que foi así, aínda que o ministro de Educación xa advertiu de que non ía dar marcha atrás cunha reforma criticada maioritariamente pola comunidade educativa, que coincide no seu rexeitamento case global á normativa. "Aquí está, aquí se ve, o estudantado galego en pé" ou "Non á Lomce" foron algúns dos lemas máis repetidos nas marchas celebradas pola mañá, nas que se reclamou tamén a dimisión do ministro Wert. Na manifestación de Compostela, o escritor Suso de Toro leu un comunicado final no que se criticou o "afán privatizador" do Goberno, así como a subvención a centros que segregan por sexo. Ademais da xa comentada de Vigo, tamén moi multitudinarias foron as manifestacións celebradas na Coruña e Compostela, así como as que se levaron a cabo no resto das cidades e en Vilagarcía e Burela. No resto de España as marchas tamén foron masivas. Segundo os organizadores, 120.000 persoas acudiron á marcha de Madrid e 100.000 á de Barcelona. Diverxencia de cifras Anxo Louzao, secretario nacional de CIG-Ensino e voceiro da Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público asegurou que o apoio á folga "é maioritario" no país, cun seguemento "do 90%". "É un éxito rotundo", dixo, tras destacar que o paro é "practicamente total" no ensino secundario, aínda que algo menor no primario. Do mesmo xeito, destacou que Galicia é un dos territorios do Estado onde destaca máis o seguimento do paro e onde hai máis centros "onde case non hai actividade ningunha". Pola súa banda, Marcelino Brea, secretario xeral de FETE-UGT, un dos sindicatos sobre o que se nuclea a Plataforma en Defensa do Ensino Público, prefire non falar de cifras aínda, pero si advirte xa do "amplo apoio" do profesorado á folga e, sobre todo, da "ausencia masiva" ás aulas entre o alumnado, que está a secundar de maneira moi maioritaria o paro xeral. Pola súa banda, Luz López, voceira da plataforma, cifra a participación media nun 80% e máis achegada ao 90% na Universidade, destacando tamén a escasa presenza de estudantes en centos de centros educativos. Ademais, Confapa achegou cifras definitivas que cifran o paro nun 95% de seguimento na universidade, tanto entre os docentes como entre alumnos; dun 75% do profesorado en Primaria e Secundaria e dun 85% no caso dos estudantes. No entanto, os datos da Xunta son claramente diverxentes co dos convocantes. Así, a Consellería de Cultura e Educación cifra no 17,9% a incidencia da folga contra o anteproxecto da Lomce nos centros públicos galegos e asegura que o paro "foi secundado por un 15% menos de efectivos da consellería que na folga do 14 de novembro de 2012". A Administración "valora a responsabilidade da comunidade escolar", que di que se traduciu "nunha total normalidade na xornada lectiva". Unha lei "segregadora, recentralizadora, elitista e sectaria" Para a comunidade educativa que este xoves sae á rúa, a denominada Lei Wert é "segregadora, recentralizadora, elitista e sectaria". Os motivos que xustifican a negativa á Lomce son coincidentes en todos os sectores que se opoñen a ela, e resúmense nos que cita a Liga Estudantil Galega. Así, a reforma educativa permite que se blinden as subvencións a centros que segregan por sexo, así como a mercantilización da educación, "encamiñándoa ás esixencias do mercado laboral". Ademais, toda a comunidade educativa en protesta denuncia a "centralización" do ensino que suporía a Lomce, ao desprezar as culturas propias de cada comunidade, ademais do ataque que supón para a lingua galega, que deixaría de ser unha materia troncal e que podería quedar en tan só unha hora de clase á semana nos colexios. Do mesmo xeito, tamén é obxectivo de críticas a recuperación das reválidas, a primeira delas xa en 3º de Primaria, así como a eliminación de Educación para a Cidadanía e a creación dunha alternativa á materia de Relixión "feita á medida ideolóxica do PP". Por outra banda, outra das medidas que está a causar un maior rexeitamento é o feito de que o Consello Escolar dun centro pase a ser un órgano consultivo e que o director poida ser elixido pola Administración.


Summary: O sindicato realizou protestas simbólicas nas sete cidades do país para reclamar "salarios dignos", "protección social" e "seguridade nos centros de traballo".

O sindicato CIG realizou nesta quinta feira, 23 de abril, protestas simbólicas nas sete cidades do país para reivindicar ao Gobernos español e galego medidas de protección laboral e social para a clase traballadora, así como para exixir que os custes da emerxencia sanitaria non recaian, "unha vez máis", sobre as maiorías sociais. As concentracións, nas que participaron unhas dez persoas en cada unha gardando o distanciamento de seguridade, desenvolvéronse diante da Delegación do Goberno español na Coruña, das Subdelegacións de Pontevedra, Lugo e Ourense e nos edificios da Xunta de Galiza de Vigo, Ferrol e Compostela. 📢A CIG protestou nas sete cidades para esixir ingresos e salarios dignos, protección social e seguridade no traballo 🗣Carril: "Levamos semanas achegando propostas e reclamacións q non son atendidas por administracións nin empresas"#Protexámonos1M ℹhttps://t.co/8UAGGh77Hc pic.twitter.com/Y6flGwBxDR— CIG (@galizaCIG) April 23, 2020 O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, explicou que a central acordara realizar estas accións de carácter simbólico "despois de semanas de achegar propostas, reclamacións e denuncias que non son atendidas nin polas administracións nin polas empresas". Por iso, "hoxe estamos aquí para reivindicar o cobro do paro e dos salarios, porque a falta de ingresos está a empobrecer moito máis o conxunto do pobo traballador; medidas de protección social para todas as persoas sen exclusións nin discriminacións; un control estrito do cumprimento das medidas de seguridade do persoal que está a traballar; e respecto polos dereitos e liberdades civís". Salarios pendentes O dirixente sindical considera que as medidas aprobadas dende o decreto do estado de alarma "son inxustas e insuficientes", e que están a provocar un "regueiro de despedimentos e ERTE", e "afondan na precariedade dos colectivos laborais máis vulnerábeis", os eventuais e con contratos con ETT. Nesta liña, reclamou ao Goberno español que habilite mecanismos para garantir o cobro inmediato das prestacións, se salientou que hai traballadores que "a día de hoxe só percibiron unha parte dos salarios de marzo" e "non teñen certeza algunha de canto nin cando poderán cobrar o desemprego". ERTE "fraudulentos" O secretario xeral da CIG advertiu tamén do "abuso patronal que se está a producir". Considera que se están a dar ERTE "sen garantías sequera de mantemento dos empregos". Ademais, sinalou que "moitas empresas están a aproveitar a emerxencia sanitaria para levar adiante suspensións de emprego fraudulentas", mesmo rexistrándose casos de empresas "cun ERTE vixente" nas que "se obriga o seu persoal a acudir a traballar".


Summary: Non houbo persoas feridas dado que a circulación levaba un ano cortada por mor das obras que se estaban a producir.

Parte da ponte dos Castros, situada na autovía A-6 ao seu paso por Pedrafita do Cebreiro en sentido cara á Coruña, caeu na mañá desta terza feira á altura do quilómetro 431, segundo apuntaron fontes de Tráfico da Garda Civil. Este desprendemento, producido nun treito duns 50 metros de lonxitude entre dous alicerces da ponte, non provocou feridos nin danos máis aló dos materiais. Precisamente a A-6 a esta altura, entre a localidade leonesa do Castro e o municipio galego de Pedrafita do Cebreiro, están a realizarse obras de reparación e mantemento desde hai perto dun ano. No momento en que caeu parte do viaduto non se atopaban vehículos en circulación nese carril, mais si no paralelo, en dirección Madrid, que segue aberto ao tráfico. A alcaldesa de Veiga de Valcarce (León), á que pertence O Castro, María Luisa González, en declaracións a Europa Press, gabouse de que o accidente se saldase sen feridos e lembrou que "xa se sabía, polos técnicos, que os traballos de reparación neste viaduto non ían resultar fáciles, como así acabou hoxe a historia, debido á súa grave deterioración xa que soporta moita circulación e por mor da gran cantidade de fundentes que é preciso utilizar no inverno a causa do mal tempo". Ante o ocorrido, a rexedora confesa un certo temor. "Méteseche o medo no corpo, pero supoño que cando reparen a ponte quedará todo en perfectas condicións", apuntou González, quen confía en que unha vez concluídas as obras mellore de forma notábel a comunicación na zona, onde un dos viadutos fica agora aberto e a respecto do sinistrado o tráfico do Castro derívase pola antiga estrada N-6. "Queremos que os traballos rematen cando antes porque As Lamas e O Castro non poden acceder pola N-6 cara a Pedrafita, antes si que o facían e agora teñen que baixar á Portela. Pero o que nos interesa é que os viadutos queden en perfectas condicións", salientou a alcaldesa. Pola súa parte, o rexedor de Pedrafita, José Luis Raposo, engadiu: "Non son enxeñeiro, mais aí tivo que haber fallos cando foi a construción". Aliás, sinalou que só hai outro modelo de ponte coma esta no Estado español: "Crucemos os dedos os condutores cando pasemos".


Summary: A asociación en defensa do galego celebrou a súa asemblea na Coruña, un acto marcado pola renovación na Permanente e o adeus de Carlos Callón após doce anos como máximo responsábel. Tanto el como Iria Taibo recibiron unha homenaxe en forma de agasallos e a proxección dun vídeo de recordo, no que foi o momento máis emotivo da xornada.

O centro Ágora da Coruña acolleu este sábado a asemblea da Mesa pola Normalización Lingüística, nunha cita que resultou histórica para a asociación en defensa da lingua ao supoñer o relevo de Carlos Callón logo de doce anos como presidente. O seu posto ocúpao agora Marcos Maceira, que recibiu o apoio unánime das arredor de 150 persoas que acudiron á cita. Dese xeito se aprobaron tamén o informe de xestión e o económico. Durante a asemblea, tanto Carlos Callón como Marcos Maceira convidaron ás persoas presentes e a tod@s @s galegos a participar nas oito mobilizacións convocadas pola plataforma Queremos Galego para o Día das Letras do próximo 17 de maio. Xa como presidente, Maceira pronunciou un discurso no que asegurou que "non hai desenvolvemento social, económico ou humano se non se defenden as linguas propias". Así mesmo, chamou a "xuntar enerxías" con este obxectivo e criticou ao titular da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo: "Un presidente que non apoia o galego non apoia ao seu pobo". A nova dirección da Mesa está encabezada por Marcos Maceira, licenciado en Historia e xestor cultural, con Mónica Pazos e Carlos Outeiro como vicepresidentes, Susana Méndez como secretaria xeral e Paulo Filgueiras, Elsa Quintas e Manuel Rei como vogais. O momento máis emotivo da asemblea tivo lugar cando se lles entregaron uns agasallos tanto a Carlos Callón como a Iria Taibo, que tamén deixa a Permanente, así como durante a proxección dun vídeo que recordou o seu traballo na Mesa.