Summary: A Plataforma Eiquí Eólicos Non impulsou unha andaina con recital poético para dar a coñecer os lugares máis afectados polos proxectos eólicos en Folgoso do Courel.

O Chao dos Lobos, lugar simbólico onde se vai instalar un muíño de 200 metros de altura, foi o sitio escollido pola Plataforma Eiquí Eólicos Non, para que confluíran as dúas marchas da andaina reivindicativa e recital literario do que gozaron este sábado. As 150 persoas que responderon o chamamento da plataforma para "defender a Serra do Courel e evitar a instalación dos macroparques eólicos", dividíronse en dous grupos. Un saíu desde o alto do Couto e outro desde a aldea de Hórreos, no concello de Folgoso do Courel. Na andaina, indica o comunicado, "participaron veciños e veciñas do Courel e do Bierzo e achegáronse numerosas persoas de diversos lugares da Galiza afectados por outros macroeólicos, como da Plataforma Monfero Di Non, de Cerceda, de Ferrol, de Cerdido ou da Rúa". No percurso do roteiro impulsado pola entidade, que entregou mais de 5.000 alegacións contra os Parques Eólicos de Busmaior e Barxas-, pasaron polas zonas de impacto destes parques eólicos proxectados, cunha "serie de charlas divulgativas sobre os valores económicos, naturais e socioculturais do territorio afectado", explica a agrupación. O Chao dos Lobos, no monte comunal de Hórreos, onde se pretende instalar un dos muíños eólicos, está "a poucos metros da recentemente declarada Microrreserva de Orquídeas, un dos espazos protexidos desta comunidade xunto cunha Masa Consolidada de Frondosas Autóctonas de 80 hectáreas", detalla. Alí, comezou o recital poético, no que participaron Urbano Arza, Xesús Manuel Marcos, Miguelanxo Lar e Tegra Romeo Veiga. A plataforma, composta por unha ducia de asociacións, xa anunciou "unha próxima actividade para recuperar o camiño que une Vilafranca e Lugo, entrando á comarca courelá por Visuña, unha das aldeas afectadas polos macroeólicos", o camiño "tradicional" entre o Bierzo e o Courel.


Summary: As dúbidas sobre os tempos, a xestión e a contía dos fondos recollidos no denominado Plan de recuperación continúan. A xuntanza de Pedro Sánchez e a presidenta da Comisión Europa, Ursula von der Leyen, cos mandatarios autonómicos adiantou algunhas liñas, mais non serviu para clarificar as cuestións chaves do programa.

O xefe do Executivo español, Pedro Sánchez, anunciou na XIII Conferencia de Presidentes que aproximadamente o 50% dos proxectos financiados a cargo do Plan de recuperación serán xestionados polas autonomías, porén a contía destas propostas representan unha parte reducida das axudas. Segundo Sánchez, a capacidade de participación destas estarán limitadas a aqueles aspectos "onde a Constitución recoñece competencias ás autonomías. Será nestas áreas onde as comunidades poidan executar os proxectos e programas que presentan e sexan aprobados". Sánchez sinalou no cumio que os Executivos autonómicos poderán impulsar proxectos ou programas en materia de vivenda, educación, políticas sociais, políticas activas de emprego ou medio ambiente. Neste sentido, destinarán á rehabilitación de vivendas 4.300 millóns, a biodiversidade 2.500 millóns, a coidados e igualdade de oportunidades 2.000 millóns e a dixitalización 600 millóns. Así e todo, as fontes gobernamentais recoñeceron que estas cifras non son definitivas, xa que se descoñece con exactitude a contía total das liñas de asistencia económica. A respecto do total das axudas solicitadas polo Executivo estatal, Sánchez anunciou, na reunión, a vontade de demandar a totalidade dos 140.000 aprobados na reunión do Consello Europeo de xullo, rectificando o criterio enunciado a semana pasada. A presidenta da Comisión Europa, Ursula von der Leyen, quen estivo presente na xuntanza telemática, manifestou o apoio da UE ao Estado español, nun momento onde as autoridades comunitarias e algúns países como Alemaña ven con moita preocupación a súa situación e mesmo a súa posíbel quebra. "Europa está con vostedes", afirmou Von der Leyen, quen destacou que un terzo dos investimentos servirá para financiar as liñas do Pacto Verde europeo e expresou o seu convencemento en que o Plan de recuperación poida impulsar unha "década dixital". A dirixente comunitaria felicitou Sánchez pola súa decisión de modificar a lexislación en materia de contratos e subvencións públicas para avanzar na colaboración público-privada. O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, aproveitou a reunión para expor "o traballo realizado até agora pola Galiza, cunha proposta de máis de 100 proxectos xa enviada ao Goberno e que suporía unha mobilización de máis de 9.400 millóns de euros". Nesta liña, afirmou que "é necesario un programa de proxectos tractores da nosa economía vinculados á innovación, ao medio rural e á transición ecolóxica e que podería encaixar nos obxectivos da UE". "Hai que recoñecer que estes criterios son aínda descoñecidos e a maioría dos presidentes autonómicos sinalámolo", destacou. A este respecto, a principal formación da oposición, o BNG, criticou os criterios da Xunta da Galiza e apostou en facer chegar as axudas aos autónomos e ás pequenas e medianas empresas. O presidente galego recoñeceu, en relación cos fondos, que "estamos aínda sen criterios tanto europeos como españois, aínda que hai algúns parámetros xerais que coñecemos". Defendeu un reparto atendendo "a criterios transparentes e obxectivos". "É necesario un deseño que combine tres aspectos: concorrencia competitiva sen arbitrariedade, proxectos de viábeis e de futuro e que se garanta unha recuperación simétrica das diferentes rexións europeas, tendo en conta a demografía, a renda per cápita ou a dispersión da poboación", salientou Feixoo. Ao tempo, confirmou que a chegada dos fondos se atrasaría até finais de 2021, se ben non entrou a valorar as consecuencias da demora na súa chegada en relación coas previsións iniciais do Executivo. Feixoo continuou sen concretar o contido da totalidade dos proxectos presentados pola Xunta da Galiza e apuntou á vindeira semana para facelos públicos, mais destacou "a totalidade dos vinculados á viscosa, pola especial importancia dos sectores da madeira e o do téxtil na Galiza" e os do "impulso da economía circular relacionado coa produción láctea e os residuos gandeiros". Segundo algunhas fontes, após a proposta da viscosa atoparíase a compañía Ence, propietaria da fábrica de celulosa de Pontevedra, e tras a planta de hidróxeno anunciada por Feixoo, Liberty House, a multinacional interesada na factoría de Alcoa de San Cibrao (Cervo). Outra das propostas estaría impulsada polo grupo Inditex, co obxectivo de ampliar e mellorar a dixitalización dalgúns dos seus centros de produción na Galiza. O plan de reformas enviado a Europa O mesmo día en que Pedro Sánchez, acompañado da mandataria europea Ursula von der Leyen, compareceu na XIII Conferencia de Presidentes para dar conta das liñas do Fondo de Recuperación, deuse a coñecer o programa de reformas enviado polo Goberno español a Bruxelas para poder acceder ás liñas de axudas europeas. A proposta remitida polo Executivo español ás autoridades comunitarias recolle boa parte das mudanzas lexislativas que a Unión Europea lle tiña solicitado ao Estado no marco dos semestres remitidos nos últimos tres anos. Así, entre elas destacan a renuncia a derrogar a reforma laboral aprobada polo Partido Popular ou a modificación do réxime de pensións na perspectiva de alongar a duración da idade laboral. A Comisión Europea e os Estados membros da UE terán a última palabra sobre as mesmas.


Summary: O quimiqueiro continúa na costa de Ares á espera dun novo intento que terá lugar ás 14 horas.

O barco quimiqueiro Blue Star, con bandeira de Malta, continúa embarrancado na costa de Ares logo de fracasar un novo intento esta madrugada de Salvamento Marítimo en colaboración coa Marina Mercante e Capitanía Marítima para rescatalo. Fontes oficiais indicaron que este domingo haberá outro intento cara as 14 horas. O buque embarrancou na noite desta sexta a sábado na costa de Ares. En concreto, entre as praias de Barrosa e A Canteira, na zona de Punta Miranda. Segundo Salvamento Marítimo, a tripulación do buque está en bo estado e a bordo. O barco foi construído en 2011 e ten 128 metros de eslora e 19,5 de manga. O barco dedícase a transporte de produtos químicos e petroleiros se ben no momento de embarrancar non levaba carga a bordo.


Summary: O xurado destaca o traballo deste investigador, de "elevada complexidade", polo emprego de "técnicas novidosas" e as súas múltiples aplicacións.

Diego Soto, egresado en Exeñaría Técnica Agroalimentaria e investigador da Universidade de Vigo, vén de recibir o Premio á Mellor Tese de Doutoramento en Ciencia do Solo que outorga a Sociedade Española da Ciencia do Solo. A tese aborda a partir de técnicas actuais "un dos problemas da física de solos moderna, atopar ligazóns entre as propiedades físicas da rede porosa do solo e a capacidade deste para actuar como filtro". O xurado destaca que "aborda un campo de elevada complexidade", emprega "técnicas novidosas e de alta calidade que permiten comprender diferenzas asociadas ao manexo agrícola moitas veces postas de relevo, pero poucas veces evidenciadas como neste traballo" e que ten un gran número de aplicacións. Soto compartiu a súa satisfacción. "Estou moi contento de recibilo" e asegurou que o galardón "anima a seguir investigando neste campo". "Temos un equipo de investigación bastante potente", afirmou a respecto dos seus compañeiros e compañeiras na universidade, José Eugenio López e Marcos Paradelo, aos que agradeceu o seu apoio. "O ambiente de traballo é moi bo, e todo iso axuda", agregou o investigador do Departamento de Bioloxía Vexetal e Ciencias do Solo da Universidade de Vigo.


Summary: O número de postos de traballo directos caeu nun 4% en 2014, de 19.000 a 18.150, segundo dados do Cluster.

O sector galego da automoción pechou o 2014 cun descenso en facturación do 2,8% a respecto de 2013 e cunha queda no emprego do 4%, segundo os dados facilitados polo Cluster da automoción de Galiza (Ceaga), integrado por 106 empresas. Este sector achega o 12% do emprego industrial directo de Galiza. En 2014 este sector moveu 7.600 millóns de euros e despediuse do ano con 18.150 postos de traballo directos, case 900 menos que a comezos. Así pois, e de media, dous empregos menos cada día. O 73% da súa facturación procede das exportacións, sendo os principais mercados Europa e América.


Summary: A capital galega reúne referentes internacionais do cinema de autoría.

Este domingo finaliza en Santiago de Compostela a 19ª edición do Festival Internacional de Cine Curtocircuíto. O certame, organizado polo Concello de Santiago coa colaboración da Deputación da Coruña, a Axencia Galega de Industrias Culturais (Agadic) e o Instituto Cinematográfico e das Artes Audiovisuais (ICAA), é unha das citas cinematográficas máis importantes da Galiza. O festival Curtocircuíto trae cada ano á capital do país propostas artísticas a nivel internacional. Neste sentido, o alcalde compostelán, Xosé Sánchez Bugallo, afirmou durante a presentación do programa que a cultura debe ser "unha ventá aberta ao mundo, un espazo de liberdade e creatividade no que convivir uns de outros". Unha máxima que o certame defende como eixo fundamental tanto na escolla da nómina de artistas e propostas cinematográficas que participan en cada edición, como no deseño organizativo do evento. Pilar Palomero inaugurou o festival La maternal, peza audiovisual da directora Pilar Palomero, foi a encargada de abrir o Curtocircuíto o pasado día 1. Após o seu paso polo Festival de San Sebastián, a segunda obra de Palomero chegou a Compostela para ser estreada na Galiza. A cineasta sacou á luz en 2020 o seu primeiro traballo, Las niñas. Unha longametraxe que obtivo catro premios Goya á Mellor Película, Mellor Dirección Novel, Mellor Guión Orixinal e Mellor Dirección de Fotografía. A propia Pilar Palomero asistiu á proxección de La maternal no Teatro Principal para, a continuación, impartir unha sesión maxistral aberta para o público asistente. Cinema de autoría e novas linguaxes O Festival Curtocircuíto aséntase sobre as bases do cinema de autoría, as linguaxes contemporáneas e as "artes vivas". A organización do certame intenta deseñar unha "experiencia de inmersión" a través de distintos niveis, que van desde as actividades centradas no ocio e na diversión dos espectadores e espectadoras, até outras que abordan a cultura cinematográfica desde o pensamento e o debate. Todo co obxectivo de "xerar unha experiencia presencial que non pode ser substituída por visualizacións domésticas en plataformas VOD (video on demand en inglés) nin noutros espazos dixitais". En canto as diferentes seccións que conforman a programación do certame cinematográfico, a organización volveu apostar pola combinación de directores e directoras galegas con nomes do panorama estatal e internacional. Exemplo disto é a sección 'Explora', unha das máis recoñecidas do Curtocircuíto, que nesta edición contou cos nomes de Lois Patiño, Deborah Stratman, Sasha Litvintseva, Pedro Maia, Ben Russell, Peter Tscherkassky e Joseph Wilson, entre outros e outras cineastas. Homenaxe a Eugenio Granell O Festival Curtocircuíto tivo tamén un espazo especial dedicado a homenaxear o artista Eugenio Granell, nado en Compostela en 1912. O 2 de outubro o Teatro Principal acolleu o ciclo Film Granell. A nova restauración da obra cinematográfica de Eugenio Granell, no que o público acudiu á proxección de varias longametraxes dirixidas polo creador entre 1960 e 1980. As películas foron recuperadas pola escola Elías Querejeta Zine Eskola en colaboración coa Fundación Eugenio Granell. Todd Solondz visita hoxe o festival Curtocircuíto A programación do festival Curtocircuíto ten marcado para hoxe, como unha das principais actividades, un ciclo deseñado polo cineasta Todd Solondz, que recolle longametraxes de Kenneth Anger, Paul Bartel, Satyajit Ray, Robert Butler, Paul Morrisey, George Waggner e Herschell Gordon Lewis. Ademais, o propio Solondz estará presente en Santiago de Compostela para manter un encontro co público. Terá lugar tamén hoxe, ás 17.30 horas, no Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC).


Summary: Por tan só catro votos salvou esta quinta feira o Goberno de coalición o decreto que aproba un novo complemento á pensión de maternidade e amplía o acceso ao Ingreso Mínimo Vital. Non é a primeira vez que PSOE e Podemos logran salvar pola mínima as súas propostas, agora fano ademais con tensións agravadas no seu seo.

O Congreso validou por catro votos de diferenza o decreto polo que se aproba un novo complemento á pensión por maternidade e que facilita o acceso ao Ingreso Mínimo Vital (IMV) de colectivos vulnerábeis. Votaron a prol PSOE, Podemos, Junts, BNG, Compromís; e optaron polo 'non' PP, Vox, Cs e PNV. "Trátase dunha política máis xenerosa, máis progresiva e mellor deseñada para corrixir a fenda de xénero nas pensións no medio e longo prazo. Cun incremento orzamentario adicional de 40 millóns, ampliamos 30% o número de beneficiarias e concentramos o efecto nas rendas máis baixas", explicou esta quinta feira o ministro José Luis Escrivá. Segundo puntualizou, "para as pensións de menos de 12.600 euros, o incremento é de 80%, mentres que para o resto de tramos permanece con escasos cambios". Afirmou tamén que co decreto poderán acceder ao IMV os 60.000 fogares aos que se lle denegou por non cumprir o requisito de unidade de convivencia, facilitando agora o acceso a "persoas con residencia itinerante, sen fogar, temporeiros ou que comparten vivenda". O decreto tamén recoñece a Covid-19 como enfermidade profesional no persoal sanitario. Desde o PP expresaron a súa oposición porque, ao seu xuízo, prexudica as mulleres con dous fillos e as familias numerosas. O BNG mostrou o seu apoio pese a non lles convencer o decreto, pois a proposta do Bloque é subir as pensións mínimas até equiparalas co Salario Mínimo Interprofesional para acabar "coa fenda territorial e de xénero". ERC, Bildu e CUP abstivéronse, reclamando "respecto competencial" e advertindo de que o novo complemento de maternidade é "moi cativo". Non é a primeira vez que o Executivo aproba pola mínima un decreto. Hai pouco foi a abstención sorpresa de Vox a que deu luz verde ao decreto dos fondos europeos. Ao Executivo cústalle cada vez máis reter o apoio das forzas que permitiron a investidura, e as tensións medran no seo do Goberno entre PSOE e Podemos, agravadas coa lei Trans e coas críticas de Pablo Iglesias a eivas democráticas do Estado, no medio das mobilizacións de protesta pola detención de Pablo Hasel. O PSOE gaña vantaxe sobre Casado após as confesións de Bárcenas O barómetro de opinión realizado en febreiro polo Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) volve situar o PSOE á cabeza, que gañaría as eleccións se fosen hoxe cunha estimación de voto de 30,7%, mesma puntuación que recibiu no estudo de xaneiro. Iso si, agora ampliaría a case 12 puntos porcentuais a súa vantaxe sobre o PP, que queda en 18,8%, tras baixar case dous puntos nun mes. En terceiro lugar sitúase Vox (13,6%), con medio punto máis que no mes anterior; seguido de Unidas Podemos (11,2%), con medio punto máis que en xaneiro. Iso si, segue por baixo do 12,84% que obtivo nas últimas eleccións estatais. Ciudadanos repite na quinta posición con 9,3%, mesma porcentaxe que en xaneiro. No campo do nacionalismo, a forza que sobe é o BNG, que aumentaría a 0,7% en intención de voto, 2 puntos porcentuais máis que no mes anterior.


Summary: 'Rock in Riot' combinou festa e luta em uma grande mobilização para defender uma Lisboa para as pessoas, não para os negócios.

Centenas de pessoas desfilaram este sábado 24 de março entre a Alameda e o Largo do Intendente de Lisboa num protesto contra a especulação imobiliária e a gentrificação da capital portuguesa. O protesto reuniu associações de moradores e pelo direito à habitação, com reivindicações como "A cidade para quem a habita" ou "Luz, casas, água" ou "Não somos especuladores, somos espectaculares". "A manifestação tem vários objectivos, mas o principal é reclamar o direito à cidade e à habitação. Tem a ver com os inúmeros despejos que têm acontecido e com o processo de gentrificação do centro da cidade, bem como com o policiamento nas periferias e privatização dos espacos públicos, como o teatro Maria Matos", explicou aos medios Sara Dias, elemento da organização do protesto. Uma mobilização popular, afirmam participantes, em torno a temas que preocupam em Lisboa como a especulação imobiliária, a ocupação do espaço público e em particular os preços da habitação, que são incomportáveis para a maioria da população. "A manifestação tem vários objectivos, mas o principal é reclamar o direito à cidade e à habitação. Tem a ver com os inúmeros despejos que têm acontecido e com o processo de gentrificação do centro da cidade, bem como com o policiamento nas periferias e privatização dos espacos públicos, como o teatro Maria Matos", explicou aos medios Sara Dias, elemento da organização do protesto.


No Parlamento galego fálase dende hai semanas do ambiente político que ía imperar no pleno que toca celebrar inmediatamente despois das eleccións xerais do 28 de abril, inevitablemente condicionado polo resultado das urnas. Finalmente, en plena resaca electoral non só se celebrará o pleno ordinario que estaba previsto. Antes, o propio luns 29 de abril, desenvolverase un extraordinario para determinar se Milagros Otero continúa exercendo como Valedora do Pobo ou é destituída.O luns 29 de abril o Parlamento celebrará o pleno extraordinario forzado pola oposición para votar a continuidade de Milagros Otero como Valedora tras a sentenza por desvío de poder no outorgamento dun posto a unha sobriña de FragaNos primeiros días de abril Otero comunicou á Cámara galega por escrito a súa vontade de "renunciar" ao cargo cando os grupos parlamentarios se puxesen de acordo para substituíla. Fíxoo despois de que o Tribunal Supremo rexeitase o seu recurso contra a sentenza na que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulaba por "desvío de poder" o nomeamento como xefa de servizo na institución de María Puy, sobriña do falecido presidente Manuel Fraga, irmá do actual voceiro parlamentario do PPdeG e filla do catedrático de Dereito da USC Francisco Puy, de quen Otero foi "discípula" académica.Pero, como veu informando Praza.gal, Otero modificou a redacción desa renuncia apenas vinte e catro horas de formulala. Segundo acreditaron os servizos xurídicos do Parlamento, o xeito en que a tramitou "non cumpre os requisitos" legais para considerala unha renuncia real. Daquela, pode quedar no posto por tempo indefinido. Esta é a razón pola que os grupos da oposición impulsaron a convocatoria do devandito pleno extraordinario no que apenas nove meses despois, o PP terá que volver decidir se salva a Otero ou a deixa caer.Unha vez confirmado que se producirá a votación os populares evitan amosar as súas cartas en plena campaña do 28A. Segundo o seu secretario xeral e vicevoceiro parlamentario, Miguel Tellado, o da Valedora é "un debate superado" porque Otero puxo "o seu cargo á disposición do Parlamento" e agora o que "toca" é "consensuar un nome para substituír tanto a esa persoa como ao adxunto ao Valedor". Isto é, acordar dous nomes que conciten o mínimo de 45 escanos que marca a lei.O PP evita aclarar cal será o sentido do seu voto pero, entre eloxios á "responsabilidade" de Otero, advirte que o que "toca" é negociar o nome de quen a substituirá a ela e ao seu adxuntoPero o certo é que antes desas negociacións, a votación do luns obriga a unha decisión binaria sobre a continuidade de Otero, de quen Tellado eloxia o seu sentido da "responsabilidade". En Marea, PSdeG e BNG votaran pola súa destitución e só os votos do PP a poden salvar, como fixeron en xullo de 2018.Pola banda da oposición a situación é clara. "Esta Valedora que antes de selo participaba en faladoiros de radio como simpatizante do PP non pode continuar no cargo un día máis", afirma Antón Sánchez, vicevoceiro de En Marea, para quen a actitude dos populares ante este caso xa pasou a liña de "rir da xente". Tamén o socialista Xoaquín Fernández Leiceaga resalta que tras a confirmación da sentenza por "desviación de poder ao amañarlle unha praza á irmá do voceiro do PP" non queda outra saída que destituír a Otero, a quen a vicevoceira do BNG, Olalla Rodil, atribúe un exercicio de "nepotismo" e "caciquismo" incompatible co cargo.


Summary: O persoal da empresa alemá radicada en Narón foi chamado a unha folga indefinida contra o acordo que no Estado asinou CC.OO, que é rexeitado pola CIG.

Os 110 traballadores que ten a multinacional alemá BIS no centro de traballo de Galiza, localizado no polígono industrial naronés de Río do Pozo, secundarán a folga indefinida convocada polos representantes da CIG e CCOO na mesa de negociación como medida de protesta polo acordo asinado este xoves entre a dirección e mais os once delegados sindicais de Comisións no resto do Estado. Se ben BIS, adicada á instalación de andamios e illamentos, reduciu de 131 a 80 os despedimentos, non se coñece aínda en que medida afectará á delegación galega, que nun primeiro momento vería reducido nun terzo o seu plantel -41 rescisións de 110-. A partires de agora ábrese un prazo de adscrición voluntaria cunha indemnización de 26 días por ano traballado até un máximo de quince mensualidades. Rexeitamento Ademais, CCOO aceptou aplicar as táboas salariais de 2012 e cobrar as horas extraordinarias moi por debaixo do que marca o convenio provincial do Metal. Desde a CIG rexeitouse calquera recorte porque, ademais de vir de contratarse doce eventuais, se están a facer moitas horas ex


Summary: A Fegamp demanda información sobre a situación dos concellos e protocolos unitarios sobre o uso de máscaras.

A Xunta demandou ao Goberno estatal que utilice na Galiza o mesmo criterio de aplicación da orde de franxas horarias para saídas á rúa que se usa en Asturies, onde o límite a localidades de máis de 5.000 habitantes aplícase en núcleos de poboación e non en concellos. Así o trasladou o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, en declaracións aos medios após a reunión desta terza feira do Centro de Coordinación Operativa (Cecop) creado na Galiza pola epidemia do coronavirus COVID-19, no que tamén participa a Delegación do Goberno e a Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), cuxo presidente, Alberto Varela, demandou á Xunta "información" por territorios sobre a situación sanitaria para mellorar a coordinación no proceso de desescalada. A Cecop, segundo o exposto por Alfonso Rueda, elevou unha consulta ante o Ministerio de Sanidade para que aclare por que en Asturies se aplica un criterio diferente ao da Galiza á hora de permitir que as saídas á rúa en poboacións de menos de 5.000 habitantes non deban rexerse polas franxas establecidas para evitar concentracións. "Se seguísemos o exemplo de Asturias, case 50% dos galegos terían liberdade horaria, con todas as garantías sanitarias, para saír das súas casas. Pero, seguindo o criterio da Delegación, só 15% ten esta liberdade", incidiu Rueda. Concellos Pola súa banda, en declaracións aos medios ao final da xuntanza, o presidente da Fegamp, Alberto Varela, insistiu en que os concellos "necesitan información" sobre a súa situación sanitaria, ademais de protocolos unitarios "claros" sobre a utilización de máscaras e "que papel" terán que xogar as administracións locais na súa repartición. "Agora que se expón por territorios a desescalada, para os alcaldes sería importante que a Xunta compartise a información para facer as previsións do que imos ter que facer os concellos", incidiu o rexedor de Vilagarcía de Arousa, que subliñou a necesidade de "compartir información para que as liñas de acción de cada administración sexan complementarias unhas con outras e non se perdan esforzos e recursos". Cuestionado sobre o plan de expansión hospitalaria que contempla a Xunta para o proceso de desescalada, Varela sinalou que non se achegou información aos concellos, que insisten en reclamar á Xunta datos por zonas sobre a evolución da epidemia. Ademais, tamén incidiu en que as administracións locais reciban parte dos fondos extraordinarios habilitados polo Executivo estatal. "Pedimos que nos sentemos todos nunha mesa a ver cales son as medidas a adoptar e cales son as previsións", subliñou Alberto Varela, que considera prioritario abordar o impacto económico da crise.


Summary: Entre 2002 e 2015 emigraron do país perto de 379.000 persoas, o equivalente á suma de todos os habitantes das cidades de Vigo e Pontevedra. Deses 379.000 galegos emigrantes, 279.000 fórono con destino a outros territorios do Estado español e 100.000 fóra del. Vén sendo o equivalente 14% da poboación total de Galiza. Como se, por exemplo, de Alemaña emigrasen 11 millóns de persoas.

Un país de apenas 2.719.000 habitantes perdeu como consecuencia da emigración e en pouco máis dunha década 378.870 persoas. O que equivale a 14 por cento da súa poboación. Como se Alemaña perdese neses mesmos anos por emigración 11 millóns de habitantes, Francia 9 millóns ou, máis perto, Portugal vise emigrar un millón catrocentos mil dos seus habitantes. Entre 2002 e 2015, e segundo dados do Instituto galego de estatística, emigraron perto de 379.000 galegos. Deles, 280.000 con destino a outros territorios do Estado español mentres que 99.000 tiveron que coller rumo a outros estados. Eses 378.870 habitantes que perdeu Galiza neses anos pola vía da emigración é equivalente á totalidade da poboación que teñen as cidades de Vigo (293.000) e Pontevedra (82.000) sumadas. Ou, por dar unha última comparación, máis que todas as persoas que viven na provincia de Lugo (336.000 habitantes). En 2002 emigraron 22.877 galegos, dos que 4.193 tiveron como destino países fóra do Estado español. Trece anos despois, en 2015, a emigración atinxiu 30.707 persoas no noso país: 10.714 deles marcharon ao estranxeiro e case 20.000 cara outras zonas do Estado. Dentro dese período, o ano no que máis xente emigrou de Galiza foi en 2013, cando marcharon case 31.000 persoas (como a poboación de Carballo, o undécimo concello con máis habitantes do país). E o ano no que máis galegos tiveron que marchar para o estranxeiro foi tamén 2013, con 11.739 persoas abandonando Galiza con destino a outros países. Pola contra, 2007 é o exercicio en que máis galegos emigraron a outros territorios do Estado, 22.722.


Summary: Rosa Enriquez (A Rúa, 1969) presenta esta quinta 27 de setembro (Libraría Lila de Lilith, Compostela, 20:00 h) o seu ultimo libro 'Atlas de Chaguán' en compañía de Teresa Moure, Andrea Nunes e Alfonso Láuzara. Feminismo, crítica social, cinema... Un universo propio chamado Chaguán do cal nos fala nesta entrevista.

Dedícalle o libro a súa nai e fala das relacións diferentes...O libro tenta ser unha denuncia do patriarcado posto que estamos todos e todas educad@s nel. Afecta moitas veces ás relacións entre nais e fillas e entre nais e fillos. Eu falo da miña, posto que cando morreu meu pai o ano pasado puiden achegarme moito máis a miña nai e aceptar un pouco que eu, en moitas ocasións, estaba errada. Como tamén ela o estaba ao respecto de min. Véxome reflectida na protagonista de 'Brave', filla e nai cunha relación difícil até que se poñen unha no lugar da outra e decátanse ambas as dúas de que teñen prexuízos. Puxo un exemplo cinematográfico e no libro aparecen outros. Que parte de linguaxe cinematográfica ten a súa obra?Gústame moito o cinema e hai títulos de cine que me parecen representativos. Un exemplo é "Lola rennt" que aparece revisitado no libro. A idea de vivir con présas, determinada por unha sociedade capitalista que nos exixe a cotío producir e representar un papel de eficiencia. Os sentimentos, as amizades, as conversas tranquilas quedan a marxe. No libro hai tamén unha forte crítica social...Hai unha crítica á sobrevaloración dos obxectos na última parte do libro. Cousas que consumimos, a propiedade privada. Gústame o que dixo Alba Rico sobre as cousas necesarias, as cousas marabillosas como a arte e a literatura que acaban sendo unha forma máis de consumo: consumimos música, sexo, amor, amizade... Vivimos nunha sociedade líquida onde as cousas non permanecen e os obxectos tamén son así, como na obsolescencia programada. Igual que dura pouco un computador tamén acontece coas amizades entre as persoas, os amores... O sexo case non ten valor... Non sei... Paréceme duro.Convidei a Teresa Moure para a presentación porque me gustou moito o seu libro "O natural e político", sobre todo cando fala da importancia das conversas tranquilas que se perden coas crianzas, no traballo... Por iso penso que vivimos nunha soidade multitudinaria. Entendo o feminismo como un movemento de liberación que busca a igualdade entre as persoas Todo pode mercarse con dólares?Dólares, euros... Entendo que Estados Unidos é o emblema máximo do capitalismo. Permitiume ser máis explícita na condena a unha sociedade neoliberal que se agocha tras ese sentido común, do que tanto se fala, dunha crueldade infinita. Estase a ver agora cos recortes na sanidade ou na educación. Está moi estendida a idea de que é necesario recortar en todo. Hoxe hai xente que ten dereito a vivir e outra que non o ten. A loita das mulleres contra o patriarcado é un dos temas máis importantes desta obra?No libro hai moitos temas. En principio pode parecer denso mais ten unha serie de rexistros, ás veces coloquial, outras do cinema, outros narrativo, outras como de documental, polo que ten un ritmo menos denso o texto. A loita das mulleres está presente e considero que o feminismo é algo transversal, por iso aparecen tantos temas. Entendo o feminismo como un movemento de liberación que busca a igualdade entre as persoas. Non falo de sexos, non falo de xéneros... Falo de persoas. Afecta a educación, a maneira en que nos relacionamos homes e mulleres. É necesario procurar a liberdade de todas as mulleres, tamén daquelas que non participan do feminismo. Cando di : "Aquelas que non cantan a pombas i frores aman a liberdade de todas as mulleres, tamén a das idiotas" é unha crítica a certa poesía "da beleza"?Tamén. Esa literatura que se oculta da sociedade a través do "boismo" que oculta a profunda desigualdade social existente. Eu respecto a liberdade de toda persoa de escribir o que desexe, mais a min persoalmente interésanme máis, nos tempos que vivimos, @s que denuncian as inxustizas sociais. Aínda que entendo que existe tamén un valor na literatura que non é política. Emprega varios idiomas ademais do galego (inglés, castelán, francés)...O núcleo é o galego sempre. Eu son monolíngüe en galego mais fun castelánfalante. Gústame moito a frase de Sechu Sende que afirma que "o novo galeg@ será neofalante ou non será". Os outros idiomas aparecen por unha cuestión estética de investigar nas fronteiras das moitas posibilidades que a linguaxe ofrece. O castelán permíteme empregar a ironía e o sarcasmo e reflectir unha realidade lingüística de moitas persoas da forza castelanizadora que tivo sobre min.


Summary: O sindicato denuncia a falta de compromisos da empresa con proxectos que garantan a viabilidade futura dos estaleiros públicos

As seccións sindicais da CIG en Navantia Fene e Ferrol volveron denunciar esta segunda feira o "abandono" da Dirección de Navantia, a quen acusan de "boicotear e torpedear" o potencial dos estaleiros e hipotecar o seu futuro. Para a representación sindical é o momento de actuar, aproveitando a elaboración dos orzamentos e a aplicación dos fondos europeos da Covid. "Non podemos perder esta oportunidade, porque doutro modo Navantia Ría de Ferrol quedará hipotecada e discutida fortemente de cara ao futuro", advertiu Marcelino Amado durante unha rolda de prensa na que estivo acompañado por Xoán Rico, da sección sindical da CIG en Navantia Fene. Unha das principais demandas da CIG desde hai anos é a construción dun novo dique, unha infraestrutura "irrenunciábel" para Carenas, un departamento que, como denuncian, "está nunha situación límite". O investimento que require esta obra resulta moi cativo con respecto aos beneficios que produce ao largo do tempo, apuntou Amado, quen adiantou que a división de Carenas entrará en perdas este ano, "algo inaudito desde hai décadas". En situación similar está Turbinas, que pasou de ser departamento propio xunto a sistemas e motores en Cartaxena, a ser un mero taller máis de Ferrol, o mesmo que lle pode acontecer ao estaleiro de Fene. Segundo Xoán Rico, "agora mesmo hai unha petición por parte de Windar de aumentar o espazo para almacenamento, pero non de traer para Fene outro tipo de actividade con máis valor engadido". Neste senso, acusou Navantia de imporse autolimitacións e non apostar noutras alternativas á eólica mariña, "como a mareomotriz". En canto ás novas instalacións, denunciaron o abandono do proxecto de estaleiro co dique que había en 2017, que se substitúe agora por un taller de subloques cun investimento moi inferior. Tal e como apuntou Amado, ese investimento é vital para a supervivencia de Navantia na ría de Ferrol. "É importante para poder competir en prazo e en prezo, non só para facer produtos para a mariña española, tamén para competir internacionalmente e de cara a ese proxecto europeo de fragata común, se non, quedaremos facendo partes do barco, como un simple taller e non como un estaleiro", alerta.


Summary: Fernández Davila afirma que presentarán unha emenda á totalidade porque "seguen a ser unhas contas anti sociais, destinadas a cubrir a débeda mais non a satisfacer as necesidades dos cidadáns".

Olaia Fernández Davila, portavoz do BNG no Congreso español, afirmou este mediodía após de coñecer os Orzamentos Xerais do Estado 2015 que hai tres cuestións "moi graves" nestas contas: a consolidación da perda dos dereitos sociais, do empobrecemento das maiorías socias e o feito de que son os orzamentos "dos incumprimentos con Galiza". Davila denunciou o baixo grao de execución dos Orzamentos enfatizando que "unha cousa é o que se pón sobre o papel e outra moi distinta ver os graos de execución das partidas a final de ano". Ilustrou as súas declaracións cuns dados: segundo a previsión de investimento para 2014 do sector público empresarial en Galiza, inicialmente de 1.127 millóns de euros, só está previsto investir o 74 por 100 (834 millóns de euros), tal e como se pode comprobar no proxecto de orzamentos. Tildou as cifras proxectadas de "propagandísticas" e de "slogan publicitario" que non se corresponde coa realidade dos graos de execución. Davila explicou que a sumatoria do programado para Galiza "danos unha cifra de 1.379 millóns, un aumento de só un 2,5% aproximadamente en relación ao ano pasado. Hai que ten en conta", recalcou, que "Galiza perde peso no conxunto do estado ao pasar do 13,8 ao 12,4", e falou dun orzamento estancado practicamente. Avanzou asemade que o BNG presentará unha emenda á totalidade ao proxecto de Orzamentos do Estado para 2015 porque "seguen a ser uns Orzamentos anti sociais, destinados a cubrir a débeda pero non a satisfacer as necesidades dos cidadáns".


Stonewall e Manhattan som dous nomes ligados a Nova Iorque. Também muito ligados à luita polo respeito à diversidade sexual. Tudo começou no ano 1969, num 28 de Junho, no que as comunidades gai, lésbica e transgénero se enfrentarom fisicamente à mesma polícia neoiorquina que as assobalhava com a sua implacável e arbitrária perseguiçom. O cansaço provocado polas sistemáticas detençons sem motivo, malheiras e intimidaçons, fixo que aquele dia se desatara a rebeliom nas ruas vizinhas ao local Stonewall Inn, sediado na Christopher Street de Manhatan. Fazendo umha viagem a travês do oceano e o tempo, um outro episódio referencial na luita polos direitos dos gais, as lesbianas e os transgéneros na Galiza achamo-lo num Manhattan que se encontra na Corunha, concretamente na Praça de Ponte Vedra Mas quando eu decidim pôr-lhe o título que figura aí acima a este artigo, refero-me a um Manhattan que está a miles de kilómetros do Stonewall Inn. Fazendo umha viagem a travês do oceano e o tempo, um outro episódio referencial na luita polos direitos dos gais, as lesbianas e os transgéneros na Galiza achamo-lo num Manhattan que se encontra na Corunha, concretamente na Praça de Ponte Vedra. No ano 1980, e para protestar pola expulsom em dias anteriores de dous homens pola sua tendência homossexual daquele exclussivo local corunhês (ainda hoje frequentado por alta burguesia e pessoal vinculado às esferas do poder) dúzias de pessoas entravam no café assim chamado para pedir consumiçons e posteriormente ir embora sem as pagar. Este "plante", foi o primeiro ato massivo em apoio a pessoas homossexuais objecto de algum tipo de discriminaçom ou agressom que se conheça na cidade herculina. 28 de Junho é umha data para a luita, sem excluír a festa, mas sem perder de vista que se celebra conmemorando um levantamento contra a impunidade policial e polo direito a existir em liberdade O trajecto de Nova Iorque a Galiza, continua para nós, numha constante como referência. 28 de Junho é umha data para a luita, sem excluír a festa, mas sem perder de vista que se celebra conmemorando um levantamento contra a impunidade policial e polo direito a existir em liberdade, sem terror, sem coacçons. No periodo que vai de 1980 aos nossos dias forom bastantes os episódios nos que homossexuais, lesbianas, trans, seriam objecto de agressons na Corunha, com especial destaque para os atos de violência física e verbal procedente de polícia ou elementos reaccionários. Um cenário frequente destes episódios seriam os cantons, lugar de socializaçom habitual, sobre tudo para gais. Lá tenhem acontecido vagas de detençons e identificaçons e periodicamente, de agressons, às vezes dentro de "campanhas de limpeza" de grupos de extrema direita. Um período especialmente conflitivo forom os últimos anos da década de noventa. Nom quer dizer que hoje o problema acabasse. Enquanto nom houver igualdade perante a lei, enquanto houver espaços de atividade pública onde se censurarem certas condutas afetivas, enquanto a família for um dos principais cenários da repressom, a travesia de Stonewall a Manhattan deve continuar a ser praticada por nós, desde a nossa perspetiva revolucionária. Nom podemos permitir que o 28 de Junho se converta num circo onde cortem o bacallhau os membros de umha elite que nom necessita de Stonewall para nada. 28 de Junho tem que existir para encorajar a que cada pessoa com conduta afetivo-sexual "nom correta", cada pessoa que viva a sua sexualidade de maneira "nom convencional", faga o seu particular Stonewall 28 de Junho tem que existir para encorajar a que cada pessoa com conduta afetivo-sexual "nom correta", cada pessoa que viva a sua sexualidade de maneira "nom convencional", faga o seu particular Stonewall contra aquelas forças que de umha maneira violenta perpetuam a opressom que sofre no seu quotidiano. Para que cada vez mais pessoas passem de agachar-se a rebelar-se. Vemo-nos no caminho...de Stonewall a Manhattan, próxima parada, a libertaçom sexual da humanidade!


Summary: A formación celebrou o seu I Congreso, onde se aprobou o balance de xestión, anunciaron a súa negativa a incorporarse ás Deputacións e tamén pediron unha lista única galega para os comicios estatais do ano que vén.

Compromiso por Galicia (CxG) celebrou en Padrón o seu I Congreso Nacional, que escolleu de novo a Xoán Bascuas como secretario xeral co 100 por cento dos votos, que tamén foron maioritarios para aprobar o informe de xestión. Ao acto de clausura acudiron, así mesmo, delegacións de BNG, Anova e Cerna. Bascuas obtivo un apoio do 100% nunha clausura na que estiveron presentes BNG, Cerna e Anova Precisamente, as estas organizacións dirixiuse Compromiso para, no seu relatorio político, "facer un chamamento aos galeguistas e nacionalistas para conformar unha candidatura unitaria nas vindeiras eleccións xerais para que Galicia a e o galeguismo teñan voz nunha máis que previsible reformulación territorial o Estado, unha necesidade de vital importancia". Así mesmo, após un fondo debate, CxG decidiu "non participar nas Deputacións por consideralas inútiles", xa que logo, os representantes da formación non formarán Goberno nin participarán das institucións provinciais. A formación centra os seus esforzos nas municipais de maio que vén No seu discurso de clausura, Xoán Bascuas afirmou que "vivimos momentos de cansanzo, indignación e carraxe. A situación económica, o desemprego, os recortes, a supresión de servizos sociais non contribúen máis que á crispación e ao discurso incendiario", e ante isto, "temos que propor transparencia, igualdade, Estado de Benestar, autogoberno e aire fresco á política. Porque somos quen de facelo". Bascuas pediulle á militancia que centrase os seus esforzos "nas municipais, a pé de obra".


Summary: Marisol Bello denuncia a situación que está a vivir co seu pai ingresado no Centro Galego de Desenvolvemento Integral, xestionado pola Xunta da Galiza.

O pasado día 25 de xaneiro ao pai de Marisol Bello facíanlle un test de antíxenos e unha PCR e, ante o resultado positivo do primeiro, activábase na residencia San José de Arzúa o protocolo a seguir, "Sanidade notifícanos o positivo e é a Xunta quen se encarga de trasladalo en ambulancia ao Centro Galego de Desenvolvemento Integral (Cegadi)", indican desde a Fundación San Rosendo, que xestiona a residencia. A Consellaría de Política Social pasa a tutelar este ancián de 92 anos e trasládano ao Cegadi ese mesmo día. "Só nos informaron de que o ían trasladar a Santiago sen pedirnos consentimento algún", comenta Bello en conversa con Nós Diario sobre o procedemento. "Dous días despois de facerlle a PCR notifícannos que o resultado é negativo e o doutor indícanos diariamente o seu estado, que por aquel momento non tiña síntomas, mais non nos explica se lle van facer algunha proba máis". Tan só unha semana despois, na única videochamada que puido facer co seu pai, "vexo que nuns días adelgazou moito e está deteriorado; foi operado dun carcinoma no beizo superior e precisa axuda para comer, cousa que non estou segura de que o estean a facer". Ante a preocupación, Bello pide máis explicacións sobre a situación de seu pai, "na primeira semana a relación co doutor era moi agradábel, mais despois de queixarme pola falta de coidados que semella ter o meu pai e pola falta de seriedade que parece existir, a cousa cambiou". Bello relata ao xornal que na primeira semana de estar o seu pai no Cegadi comunicáronlle que lle ían repetir a PCR, "pero non recibimos ningunha notificación dos resultados, cando antes os recibiamos sempre dous días despois como moi tarde; o que nos fai pensar que non houbo tal proba". O mesmo aconteceu a semana pasada, "o doutor díxonos que o día 1 lle fixeron unha proba e que saíu positiva, pero unha vez máis non recibimos notificación algunha deses resultados". Actualmente "o meu pai, segundo a información que nos transmitiu o médico, ten algo de catarro e está con osíxeno e estamos a espera do resultado doutras probas", indica Bello. O que máis lle preocupa é que "unha vez máis, ignoraron as nosas peticións de videochamada con el baixo a explicación de que podemos ir alí visitalo, pedínlle a pasada sexta feira que me chamasen durante o domingo e pasou o día e non recibín chamada algunha". Marisol Bello sinala que o seu pai non tivo que ser trasladado ao Cegadi, "desde a residencia cometeron unha neglixencia, porque non esperaron a ter o resultado da PCR, que deu negativa, para movelo" e "agora terá que estar alí até o día 15, como mínimo".


Summary: Causa Galiza interpreta o xuízo do 24 e 25 deste mes na Audiencia Nacional como un salto cualitativo do Estado fronte o independentismo. Temen que se abone o terreo de cara a "ilegalizacións ou persecucións de organizacións e militantes independentistas"

Este sábado, a partir das 19:00 horas, a Alameda compostelán acolle unha manifestación "solidaria" para cos catro independentistas galegos que van ser xulgados na Audiencia Nacional o 24 e 25 de xuño. Antom S, Eduardo V, María O. e Roberto F. enfrentan unha petición de 64 anos de prisión. Desde Causa Galiza faise un apelo á cidadanía a tomar parte nesta mobilización e lembran a importancia de exercer a "solidariedade activa" pois é moito, apuntan, o que está en xogo. Así, sinalan que a novidade do proceso non reside tanto "nas extraordinarias peticións fiscais" como o de aposta do Estado "por demostrar que en Galiza hai unha banda terrorista activa", en referencia a Resistencia Galega. "Hai que dar unha resposta ampla e plural frente ao xuízo e a perspectiva da ilegalización e/ou persecución de organizaciónsas, asociacións e militantes independentistas" Aliás, engaden que se produce un "punto de inflexión xurídico" polo que se estaría a abonar o terreo de cara a "posteriores procesos represivos" contra o indipendentismo ou "disidencia política". Causa Galiza incide, así pois, en que a sentencia que saia dese xuizo na AN vai ser transcendetal e "terá un alto contido político basado en criterios de eficacia na represión do independentismo". Por todo iso, a plataforma soberanista apela aos "axentes políticos, sociais e sindicais" do nacionalismo, e non só do nacionalismo, a "reaxir ante esta ofensiva" e "configurar unha resposta ampla e plural"


Summary: As primarias para elixir as candidaturas galegas de Podemos para o Congreso teñen como terreno de xogo non Galiza, senón o Estado. Isto significa que os votos de andaluces, estremeños ou cataláns -por exemplo- poden determinar a lista galega, sendo que a circunscrición destas primarias é estatal. No Senado, en troca, as e os candidatos galegos si se elixirán só na Galiza.

O método de escolla das candidaturas de Podemos ao Congreso é con moito o máis centralista de todos os que utilizan as forzas políticas con presenza na Galiza. As e os candidatos vanse elixir nunha circunscrición eleitoral única. Aquelas ou aqueles que obteñan maior número de votos resolverán ir nunha circunscrición provincial ou noutra (ou sexa Pablo Iglesias, presumibelmente o que lidere a votación, elixirá ir por Madrid). Isto significa que en teoría unha persoa de Murcia ben colocada polos votos dos eleitores dentro das primarias podemitas podería elixir ser candidato por unha provincia galega. Un sensentido político que, porén, é teoricamente factíbel. Perguntado a este respeito polo xornalista de La Voz de Galicia Carlos Punzón, quen especificamente o interpelou sobre se alguén de Soria podería ser representante da Galiza no Congreso, Pablo Iglesias dixo non concebir "que non haxa galegos nas listas de Galiza ou cataláns na lista de aquí". Mais a seguir aduciu que "a xente en xerais non vota por un representante da súa provincia, están a votar un proxecto político". En teoría unha persoa de Murcia ben colocada polos votos das e dos eleitores dentro das primarias podemitas podería elixir ser candidata por unha provincia galega Este método de escolla das candidaturas de Podemos ten erguido non poucas críticas no seo da organización na Galiza. Fontes consultadas por Sermos Galiza afirman que no partido dos círculos no noso país existe non pouco malestar co núcleo dirixente. "Non entendemos o que están a facer Pablo e Íñigo [Errejón]. O lóxico é que as candidaturas galegas se elixan aquí", afirman. Isto non significa en principio que se vaia producir unha rebelión a bordo da escadra podemita, e moito menos a tan poucos meses das eleccións xerais: a adhesión ao líder abafa finalmente calquer crítica. En todo caso, existe certa expectación polo que ao respeito poda dicer Pablo Iglesias na súa visita desta sexta feira ao noso país. O secretario xeral da forza emerxente aproveitará a súa estadía na Galiza para manter contactos con Xosé Manuel Beiras e Yolanda Díaz. Fontes consultadas por Sermos Galiza afirman que no partido dos círculos no noso país existe non pouco malestar co núcleo dirixente A votación das candidaturas ao Congreso por circunscrición única foi votada pola cúpula do partido o pasado sábado e contou coa oposición da líder de Andalucía Teresa Rodríguez, ex dirixente de Esquerda Anti-Capitalista e unha das figuras da organización máis críticas con Pablo Iglesias. Tampouco tivo o apoio doutro dos referentes da formación que non fai parte da garda pretoriana do director de La Tuerka, Pablo Echenique. Echenique e Rodríguez concordan en valorar que o procedimento de votación en circunscrición única permite ao aparato controlar ferreñamente o proceso de conformación das candidaturas, o que se afasta do espírito orixinario do proxecto podemita, en teoría máis libertario e amigo da horizontalidade. Críticas desde Podemos-Euskadi O carácter aberamente centralista do procedimento provocou tamén as críticas, expresadas até de agora en círculos restritos, segundo recolle El Mundo, por parte do secretario xeral de Podemos Euskadi, Roberto Uriarte. "Con este mecanismo podería ocorrer que a dirección de Madrid nos impuxese un paracaidista", afirman fontes próximas a Uriarte. A resposta ás críticas por parte do aparato pode resumirse nunha frase pronunciada durante o acto de presentación destas primarias por parte de Íñigo Errejón: "Esta é unha candidatura de país", dixo quen virtualmente é o número 2 da organización. O núcleo dirixente alega tamén que as listas deixarán "ocos" para seren completados por persoas doutras organizacións -ou por independentes- naqueles territorios en que Podemos aspira a concorrer conxuntamente co que Monedero cualificou no seu día de "Outra Cousa", ou sexa, Galiza, Valencia e Catalunya [a marca sería Podemos máis o nome dalgunha plataforma, na entrevista de La Voz Iglesias falou da Marea Galega]. En Euskal Herria Podemos irá como Podemos. Alí non dou atopado "outra cousa" coa que ir.


Summary: A crítica das sextas achéganos a Citizenfour, a historia de Edward Snowden que o noso crítico define como "un documental de obrigado visionado para coñecer o mundo en que vivimos e indispensable para quen guste de teorías de conspiración".

Ano: 2014 Duración: 114 min. Nacionalidade: estadounidense Directora: Laura Poitras Fotografía: Kirsten Johnson, Trevor Paglen, Laura Poitras e Katy Scoggin SINOPSE En xuño de 2013, Laura Poitras e o periodista Glenn Greenwald reúnense en Hong Kong con Edward Snowden para a primeira de moitas reunións que desvelarán un dos maiores escándalos do século. CRÍTICA George Orwell xa avisaba na súa obra 1984 a finais dos anos 40 dos perigos opresivos dunha sociedade controlada polas grandes esferas que observa sen pudor aos seus cidadáns. Unha advertencia? ou quizais deu ideas? Porque si amiguiñ@s... o Grande Irmán xa está aquí. E leva unha chea de tempo observando. Citizenfour, un dos documentais máis galardoados do ano pasado, pon sobre o tapete os mecanismos gobernamentais que avalan que ninguén está a salvo de seren vixiado. "Citizenfour, un dos documentais máis galardoados do ano pasado, pon sobre o tapete os mecanismos gobernamentais que avalan que ninguén está a salvo de seren vixiado". En xaneiro de 2013, Laura Poitras pretendía pechar unha triloxía de documentais arredor do 11-S e sobre os abusos da seguridade nacional: My Country My Country con nomeación a Óscar en 2006, e The Oath gañadora da Mellor Fotografía no Festival de Sundance de 2010. Tras estas dúas películas os servizos de intelixencia norteamericanos puxeron a Poitras no punto de mira, de aí que un analista informático da NSA (Axencia de Seguridade Nacional) empezou a enviarlle correos electrónicos cifrados baixo o alcume de "citizenfour" advertíndolle desta circunstancia. A correspondencia empezou a ser regular durante meses ate que un día combinaron un encontro en Hong Kong baixo unhas precisas instrucións. Alá foron ela e máis os xornalistas de The Guardian, Glenn Greenwald e Ewen MacAskill. Ese "citizenfour" resultou ser Edward Snowden, unha personaxe descoñecida ate a data. Cun caderno de notas, unha cámara e moitas preguntas, entrevistárono durante varios días dando lugar a incribles revelacións dunha trama de espionaxe cibernético internacional dos Estados Unidos non só contra os líderes mundiais, senón tamén sobre os propios cidadáns. Revelacións que eran retransmitidas ao mundo apenas unhas horas de seren coñecidas, o que lles levou a acadar o Pulitzer. Citizenfour nos desvela unha realidade da que todos intuíamos e escoitamos falar nos medios, pero ademais fai algo insólito, presenta de cerca ao mundo o lado máis humano e real dun informador. Alguén que soe estar na sombra. Pero aquí presenta a cara descuberta a Edward Snowden, un informático de apenas 30 anos con suficientes coñecementos como para ter o nivel máximo de acceso dentro dos sistemas de seguridade nacional dos Estados Unidos. Un home que viu en primeira persoa como a liberdade das persoas estaba minguando de maneira exponencial a medida que se ían desenrolando elaborados programas de espionaxe cibernético baixo os nomes de XKeyScore e PRISM, que implicaban de cheo a compañías como Microsoft, Facebook, Google, Yahoo, Skype, Youtube ou Apple que, loxicamente, se apresuraron en negar. É dicir, todo o mundo con acceso a internet controlado baixo un sistema de selección de palabras clave capaz de extraer milleiros de arquivos de audio, vídeo, fotos e emails nun só minuto. A maior arma de opresión de toda a historia. "Snowden se coloca no lado oposto dos ditadores e decide desvelar esta trama, consciente sempre de que está a poñer en risco a súa vida e a dos seus seres queridos". Snowden se coloca no lado oposto dos ditadores e decide desvelar esta trama, consciente sempre de que está a poñer en risco a súa vida e a dos seus seres queridos. E non é que Snowden fora un tipo solitario que lle importe todo un carallo. Non. Intuímos un tipo afable, con don de xentes, seguro de si mesmo e que ademais deixa atrás unha vida acomodada cun soldo de 200.000 dólares e unha namorada á que espera volver a ver algún día. Quizais neste punto nos asalte unha dúbida: que razóns podería ter entón para pór en perigo todo iso? Por que o fai? ...o aliñamento e o bombardeo sistemático de novas manipuladas polos medios pode facernos pensar así. A pregunta debería ir máis no sentido de: por que non se fixo antes? Por que non hai máis xente que o faga? Edward Snowden négase a colaborar nunha "sociedade que fai ese tipo de cosas". Non quere vivir "nun mundo onde se rexistra todo" o que se di. Quere un mundo onde se poida falar sen temor a que alguén estea escoitando. Coas novas tecnoloxías sabemos que iso non é posible e case que o damos por bo... Cada vez as leis están máis encamiñadas no control do que visitamos, o que vemos, o que compramos... Todos controlados. Controlados polo medo. O comunismo, o independentismo, as armas de destrución masiva... Ultimamente o conto vai polo xihadismo islamita. Andrómenas e mentiras manipuladas que anuncian diariamente nos medios para ter ao pobo caladiño e ben controlado. A historia de sempre... En fin, creo que me fun un pouco do tema. "En decembro hai máis sobre Snowden, nada menos que da man de Oliver Stone. Promete... Mais como di o propio Snowden: "eu non son a historia neste conto". Volvendo a Citizenfour creo que lle sobran os primeiros 15 minutos de introdución. Están cheo de imaxes de arquivo algo inconexas e datos difíciles de asimilar que non cadran demasiado con que ven despois. Iso si, tras a interesante entrevista na habitación de hotel de Hong Kong, a cousa convértese nun auténtico thriller de espionaxe moito máis alucinante que calquera película de ficción. Abraia ver a calma coa que Snowden leva a situación cando recibe unha chamada anónima na propia habitación de hotel, dando a intuír que xa todos os medios de comunicación saben que está aí, e quen sabe se alguén máis. Calquera na súa situación poríase como mínimo algo nervioso, pero el nin sequera sufre unha inflexión na voz. Snowden mantén a calma. Calmo ate cando trata de urdir unha saída pola porta de atrás do hotel e nos momentos tensos en que trata de decidir se opta por Ecuador, Venezuela ou Islandia, os máis países seguros do planeta. Momentos moi reveladores sobre a situación mundial e sobre a personalidade de Snowden. Citizenfour non é o documental do século, pero si un documental de obrigado visionado para coñecer o mundo en que vivimos e indispensable para quen guste de teorías de conspiración... aínda que neste caso sexan temas probados. En decembro hai máis sobre Snowden, nada menos que da man de Oliver Stone. Promete... Mais como di o propio Snowden: "eu non son a historia neste conto".


Summary: O Movemento galego da saúde mental reclama "visibilizar este grave problema de saúde pública, desconsiderado na súa importancia". En 2014 suicidáronse 394 persoas no noso país, mais dunha cada día, fronte as 333 do ano anterior.

No 2014 morreron por suicidio 394 persoas, un 18% máis que en 2013 (333 persoas), o que supón máis dun falecido cada día no noso país por esta causa. No ano 2000 foran 293 as persoas que morreran por esta causa. Son dados do Movemento galego da saúde mental co gallo do Día Mundial da prevención do suicidio. En 2012 morreron no mundo por suicidio 804.000 persoas. En Galiza o problema é "especialmente grave", afirman, cunhas cifras crecentes, "taxas moi elevadas, sendo uns tristes líderes deste tipo de mortes no conxunto do Estado e malia iso, cun descoñecemento do fenómeno, agravada pola actitude que elude as responsabilidades por parte da Administración pública". O Movemento Galego da Saúde Mental pede que se elabore un Plan Galego sobre o Suicidio A pesar de estar diante dun asunto de tal magnitude, sostén este colectivo, non se menciona na avaliación da Estratexia Sergas 2014 nin nas memorias da Dirección Xeral de Saúde Pública. Non existe plan para o suicidio en Galicia, pero é que tampouco existe plan de saúde mental. Nun contexto de crise económica e cos graves recortes na cobertura social, especialmente co deterioro da rede de atención á saúde mental, agrávanse os factores de risco. O Movemento considera que cómpre elaborar o Plan Galego sobre o Suicidio, "acorde coas orientacións da OMS e no seu marco, de carácter multisectorial", liderado pola Consellería de Sanidade e asumida a súa responsabilidade pola Dirección Xeral de Saúde Pública. "Este plan ten que ser concibido como un plan de saúde pública e artellado co Plan de Saúde Mental, cun carácter prioritario e dotado cos recursos acordes á gravidade do problema de saúde, e implicando tamén á comunidade".


Summary: Finou a pasada noite da segunda feira 18 de novembro o músico e compostir portugués José Mário Branco, imprescindíbel da canção de intervenção.

José Mário Branco, un dos nomes máis importantes da canção portuguesa, finou durante a noite da segunda 18 de novembro. Os seus 77 anos neste mundo deixaron un percurso de grande peso, caracterizado pola variedade e inquietude que o levou a tocar xéneros que van da música de intervenção até o fado. Traballou con outros grandes músicos portugueses como Zeca Afonso, Sérgio Godinho ou Luís Represas. Ademais, foi compositor e produtor de boa parte dos álbums do fadista Camaném e algúns discos de Kátia Guerreiro. Exilio e música Co nome de José Mário Monteiro Guedes Branco naceu no Porto en 1942 e estudou Historia nas Universidades de Coímbra e do Porto, cursos que non chegou a rematar. Fillo de mestres, foi militante do Partido Comunista Português (PCP), exiliado en Francia en 1963 por mor da ditadura. Só voltaría a Portugal en 1974. Os seus traballos máis coñecidos inclúen Mudam-se os Tempos, Mudam-se as Vontades (1971), de Margem de Certa Maneira (1973), do duplo Ser solidário (1982), A Noite (1985), Correspondências (1990) ou Resistir é Vencer (2004). O mestre foise, mais fica por sempre o seu legado de incalculábel beleza e comprosmiso. «Do mal ficam as mágoas na lembrança / E do bem, se algum houve, as saudades», dicía Camões nun dos poemas musicados por Branco. O seu pasamento deixa, sen dúbida, nostalxias de bo e do malo, atrapada para sempre entre os acordes da súa música.


Summary: Das 82.400 solicitudes presentadas en 2013 perto de 24.000 foron denegadas, case un terzo do total.

En 2013 rexistráronse en Galiza 82.400 solicitudes para atención por dependencia, segundo os dados oficiais do Ministerio de Sanidade e Servizos Sociais dados a coñecer polo PSdeG. Destas solicitudes só 38.729 foron recoñecidas plenamente. 18.106 galeg@s teñen recoñecida a prestación mais non a reciben. E 23.801 ficaron excluídas. Para @s socialistas estes dados son preocupantes, cun 30% de excluídos, e insisten en que o goberno de Núñez Feijóo está "a escatimar axudas" en dependencia. Sinalan que mentres a media no Estado de ditames emitidos é do 3,25 % en Galiza esa porcentaxe cae (e malia ter unha poboación envellecida) até o 2,9 por cento. A portavoz de Política Social do PsdeG, Carmen Gallego, criticou que con estas cifras sobre a mesa o presidente da Xunta presuma de que vai incluír no servizo de axuda ao fogar a 500 persoas, acusando a Feijóo de "cinismo cruel con quen máis o necesita". A socialista responsabiliza ao presidente da Xunta de levar a cabo unha política de "derrubamento" da Lei de Dependencia que tenta "maquillar" con anuncios.


Summary: A firma, propiedade do empresario Luis de Valdivia, será a segunda empresa galega de renovábeis en cotizar en bolsa, após Greenalia

Hai xa más de tres anos que non se produce unha saída á bolsa dunha empresa galega. Foi o 1 de decembro de 2017, cando Greenalia comezou a cotizar. Agora, outra firma de renovábeis tamén con sede na Coruña, Ecoener, será a encargada de tomar o relevo. Segundo anunciou a compañía, a súa idea é dar o salto á Bolsa española mediante unha oferta de subscrición das súas accións ordinarias de nova emisión entre persoas investidoras cualificadas que, ao igual que o calendario, está suxeita, entre outros aspectos, ás condicións do mercado e á aprobación dun folleto de admisión pola Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV). A través desta emisión de novas accións, Ecoener prevé obter uns 200 millóns de euros cos que aspira a sufragar os gastos da operación e financiar o desenvolvemento e construción dos proxectos en carteira. Na actualidade, a firma, cuxo fundador, único accionista e presidente é Luís de Valdivia Castro, conta con 141 megavatios (MW) en operación, 142 MW en construción e unha carteira de aproximadamente 1,5 xigavatios (GW) en distintas fases de desenvolvemento. "Non somos unha empresa fotovoltaica nin unha empresa eólica. Tendo a hidráulica no noso ADN, somos únicos pola nosa diversificación xeográfica e tecnolóxica", sinala De Valdivia, quen destaca que a potencial saída á bolsa "daría continuidade ao labor realizado até a data e reforzaría o noso crecemento a medio e longo prazo". "O señor das minicentrais" Ecoener ten máis de 15 anos de experiencia no sector das renovábeis. Comezou na Galiza con varios aproveitamentos hidroeléctricos que foi incrementando nas últimas etapas de Manuel Fraga no Goberno, con Ramón Ordás, cuñado de Castro Valdivia (alterou a orde dos seus apelidos en 2018), como director xeral de Industria. En 2005, co Goberno en funcións, Fraga adxudicou varias concesións hidroeléctricas das que as empresas dos irmáns Castro Valdivia foron as principais beneficiarias, o que lle valeu ao empresario o alcume de "o señor das minicentrais". Por estes feitos, a Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) chamaría a declarar dous anos despois a Ordás e Castro Valdivia como investigados por un susposto delito de tráfico de influencias, en posíbel concurso con outros de prevaricación e suborno na concesión de nove minicentrais hidroeléctricas mais sete parques eólicos. A causa foi finalmente arquivada, mais a presión política levou o empresario a pór terra de por medio e probou sorte en América Latina, mais alí a situación fóiselle das mans. En Guatemala, Castro Valdivia tentara sen éxito, e cun violento conflito coa poboación local polo medio, levantar unha central hidroeléctrica no río Cambalam, no municipio de Barillas. Varias ONG, entre elas Intermon Oxfam, que elaborou un informe independente ao respecto, denunciaron que os plans da empresa Hidralia, coa complicidade do presidente Otto Pérez Molina, desembocaran en represión, abusos sexuais e tiroteos. A compañía abandonou o proxecto en 2016 alegando que as exixencias técnicas, económicas e ambientais o facían inviábel, non polos probelmas sociais.


Summary: Os populares acadaron un acordo dun edil de TeGa e outra independente. A rexedora do concello pontevedrés é a nacionalista Cecilia Tarela.

O PP acadou un acordo cun concelleiro de TeGa e unha independente para presentar unha moción de censura en Pontecesures (comarca de Caldas) para botar da alcaldía a nacionalista Cecilia Tarela (BNG), que goberna co apoio do PSOE. A moción está avalada polo candidato popular á alcaldía cesureña, Juan Manuel Vidal, o edil de TeGa Ángel Souto e a independente Maribel Castro. Porén, a moción está pendente de ser rexistrada, pois un defecto de forma motivou que os servizos xurídicos do Concello solicitasen rectificar o documento, segundo recolle Europa Press, citando fontes municipais. As eleccións municipais de 2015 deixaron un mapa político axustado nesta vila. O partido máis votado foi o PP (25% dos sufraxios, 3 concelleiros), seguido do BNG (2 edís e 21,4%). TeGa logrou o 17,9% e 2 concelleiros, IP, tamén 2, co 17,4%; e o PSOE obtivo o 15,3% e 2 cadeiras na Corporación. Non é a de Pontecesures a primeira moción de censura na Galiza desde as eleccións municipais de 2015.En agosto dese ano, o PP valeuse desta opción para acabar co goberno local, presidido por Xosé L. Rivas, 'Mini', do BNG.


Summary: O BNG denunciou no Parlamento o trato de favor por parte da Xunta a determinadas empresas tecnolóxicas, como Indra e Everis.

O BNG denunciou no Parlamento o trato de favor por parte da Xunta a determinadas empresas tecnolóxicas, como Indra, e Everis, que recibiron "cuantiosos contratos" por máis de 70 millóns de euros pola prestación de servizos informáticos e tecnolóxicos. "Estas empresas foron multadas pola Comisión Nacional de Mercado de Valores (CNMV) o pasado 1 de agosto de 2018 por argallar un cartel de empresas, así o di o propio órgano de control, para amañar adxudicacións de contratos por servizos tecnolóxicos e informáticos con administracións públicas", explicou o deputado Luís Bará. A modo de exemplos, o parlamentar citou os contratos de atención 012 adxudicados en 2011 a unha empresa de capital risco, Contac Nova do grupo Netadccede-, creada en 2009 por ex altos cargos da Xunta e do PP, "entre eles o ex director xeral de informática". Foi beneficiaria de numerosos contratos nos últimos 8 anos, "como o de atención telefónica e de cita previa do Sergas desde 2011 por valor de 9 millóns de euros". "Falta transparencia e sobra opacidade neste ecosistema de empresas, moitas delas multinacionais que se están lucrando da privatización de servizos públicos como ocorre na sanidade", dixo. Por iso, o nacionalista pide á Xunta que leve a cabo unha investigación "pola posíbel actuación deste cartel tamén na Galiza, pois estas empresas que recibiron ducias de contratos millonarios, están empotradas na administración pública".


Summary: Cos circuitos culturais paralisados e AGADIC sen dirección, o sector das artes escénicas está a atravesar un momento agónico. O BNG, a través da deputada Ana Pontón, ven de apresentar varias iniciativas encamiñadas a que a Consellaría remate coa súa parálise.

No ano 2011 realizáronse 546 funcións a través do programa "Camiños de Cultura" no que participaron 163 concellos mais que o ano seguinte non se convocou, o que supuxo un duro golpe para un sector que está a padecer de maneira especial a crise económica. De "situación dramática" califica Ana Pontón o momento nas súas iniciativas nas que reclama un cambio nas "políticas culturais" da Xunta diante do "risco certo de desmantelamento" do sector.Demanda da Consellaría de Cultura,en primeiro lugar, que se recuperen os circuitos culturais tanto para o propio futuro do sector como polo "dereito de galegos e galegas a gozar da nosa cultura". Interésase Ana Pontón polas tres redes de programación cultural, a Rede Galega de Teatros e Auditorios, a Rede Galega de Salas e a de Música ao Vivo. "Agadic non ten aberto as contratación para o primeiro semestre de 2013" polo que o ano comeza sen ningún tipo de programación en ningunha da tres redes cando deberan, ao seu ver, de ter programado 425 actuacións de 70 compañías en máis de corenta concellos. Esixiu, neste sentido, a convocatoria urxente de programación e a activación de fórmulas que compensen os meses perdidos.A deputada nacionalista criticou tamén que a Consellaría non teña nomeado dirección para AGADIC despois de que o seu anterior responsábel, Juan Carlos Fasero fora dar na SGAE ao tempo que pediu explicacións polo retraso e a paralización do organismo. Fíxose eco tamén do malestar dos representantes das asociacións das artes escénicas ao non seren os seus representantes recibidos polo Conselleiro despois de terlle pedido unha xuntanza.


Summary: Na Galiza, as previsións indican unha baixa circulación do virus. Saber quen entrou en contcto coa poboación e xerou anticorpos é unha das chaves para determinar medidas acordes de desconfinamento ante unha posíbel segunda onda.

Evitar unha segunda vaga de contaxios é unha das prioridades da comunidade experta e tamén dos Gobernos á hora de fixar, avanzar ou reverter as condicións da desecalada. O risco existe, e non cesará durante os próximos meses. "Non podemos pensar que no verán imos lograr erradicar o virus. Todas as investigacións apuntan que vai estar aí, entre nós. E non o imos controlar nin vai desaparecer mentres non teñamos unha vacina", explica o catedrático de Medicina Preventiva da Universidade de Santiago de Compostela, Francisco Caamaño Isorna, a Nós Diario. Vaise crear unha especie de diálogo entre o virus e a nosa forma de vivir. Para o xefe de servizo de Microbioloxía do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (CHUVI), caben dúas posibilidades. "Ben pode que o virus decida non continuar, como sucedeu en 2002 co SARS-CoV, que volveu aos reservatorios, cousa pouco previsíbel neste caso, debido á grande extensión que acadou", sinala Benito Regueiro; "ben pode entrar nunha fase na que se vaian sucedendo brotes dispersos". A hora dos tests Neste segundo suposto, destaca o integrante do comité de xestión de crise que asesora á Xunta da Galiza, esas vagas de contaxios poden responder ou non a un patrón estacional e van depender, ademais, "da relación que o novo coronavirus estabeleza con outros virus que poidan estar en circulación e das actuacións da propia poboación. Vaise crear unha especie de diálogo entre o virus e a nosa forma de vivir". Así, engade Regueiro, se a xente volve a unha normalidade total, de forma rápida e con grandes aglomeracións, o comportamento do virus pode chegar a ser máis preocupante, porque gozará de condicións máis favorábeis, "con taxas de poboación altas e contacto continuado". Neste contexto, gañan relevancia os estudos poboacionais de seroprevalencia, indica Caamaño Isorna. "É hora dos tests, para saber que porcentaxe pasou a enfermidade, quen está enferma e quen son os seus contactos para podelos illar e conter a doenza". Circulación e inmunidade Eses estudos están en marcha, recalca Benito Regueiro. E malia que non hai sistemas perfectos que o midan todo e ofrezan 100% de sensibilidade, incide, as probas que se desenvolven son importantes porque "nos van permitir ter unha idea aproximada de canto e por onde circulou o virus". E aquí, na Galiza, tendo en conta o confinamento, "todo apunta a que a circulación do virus foi moi baixa". Os tests que se están facendo detectan a presenza de anticorpos. "Dirannos quen estivo en contacto co virus e se circulou máis nunhas zonas que noutras, o que permitirá tomar medidas acordes con cada territorio". Todo apunta a que a circulación do virus foi moi baixa. Coñecer a inmunidade de grupo é fundamental de cara á desescalada e posíbeis rebrotes. É dicir, saber que porcentaxe da poboación xerou defensas contra o virus "malia que aínda se descoñece a súa capacidade para neutralizar o virus cando nos infecta", lembra Regueiro. Con todo, os expertos coinciden en que, a pesar da ausencia de tratamento e de vacina, unha segunda vaga "vainos coller mellor preparados", con equipos xa adestrados, máis medios diagnósticos e coñecemento previo. Por iso piden "plan e cabeza".


Summary: A vaga de calor que afecta Galiza desde a pasada quinta feira deixa temperaturas máximas históricas na nación. Arbo volveu rexistrar o sábado a temperatura máxima, con 43,7 graos. Este domingo a situación tende a se normalizar.

Segundo Meteogalicia, volveu ser Arbo a localidade onde máis se fixo notar a vaga de calor. Se na sexta feira os termómetros chegaban a 43,5 graos no lugar de Cequeliños, o sábado acadaron os 43,7. A continuación situouse Arnoia, con 42,3 graos; Leiro, con 42,3; Areas (Tui), con 40,9 e Salceda de Caselas, con 40,5. As mínimas tamén foron elevadas, como proban os 26 graos de Vigo ou os 25 do Baixo Miño. Meteogalicia mantén a alerta laranxa por temperaturas máximas superiores aos 39 graos na zona de Miño e por máis de 36, na comarca de Valdeorras [poden consultarse os avisos no arquivo xunto]. Este domingo comezará un lixeiro descenso das temperatura. Na segunda feira a caída das temperaturas serán aínda máis notábeis. Recomendacións A Consellaría de Sanidade recomenda beber máis líquido do habitual sen esperar a ter sede, sobre todo auga e zumes de froita lixeiramente fríos. Recomenda evitar bebidas quentes, alcohólicas, café, té e as moi azucradas, así como as comidas copiosas. Prendas e calzado lixeiro, o uso de cremas protectoras solares, baixar as persianas e pechar as ventás, abríndoas pola noite para ventilar, refrescarse cunha ducha ou baño e eludir as aglomeracións de persoas en locais sen aire acondicionado son outras das recomendacións. Sanidade lembra que non se debe facer deporte en horas calorosas, non ficar durmido ao sol nin deixar persoas ou animais no interior dos coches.


Summary: Unha ducia de mobilizacións decorreron no país na defensa dunha sanidade pública e de calidade e contra as políticas privatizadoras impulsadas polos gobernos de Galiza e o Estado. Vídeo no interior.

Á mesma hora en que Núñez Feijóo, nun acto en Vilagarcía de Arousa, afirmaba que a sanidade galega goza de boa saúde e que en 2 anos o 70% d@s galeg@s vivirán nun área con hospital ou centro "novo ou reformado"; milleiros de persoas marchaban polas rúas de cidades e vilas para denunciar que 'os recortes matan'. Convocadas pola plataforma SOS Sanidade Pública e apoiada por diferentes sindicatos, organizacións e colectivos, estas mobilizacións convertéronse nunha defensa da sanidade como servizo público e universal e nunha crítica da súa privatización polo PP. O lema, 'Os recortes matan, non ao negocio coa saúde'. De Burela a Vigo, da Coruña e Ferrol a O Barco, pasando por Pontevedra,Ribeira ou Compostela, as mobilizacións denunciaron que desde a chegada de Núñez Feijóo á Xunta o goberno reducíu o orzamento sanitario en 460 millóns de euros e o Sergas perdeu case 2.100 traballadores e traballadoras. "Queren facer negocio coa nosa saúde" foi unha das denuncias da xornada. Cómpre lembrar que, como sinala o informe 'Sanidade privada, achegando valor', na actualidade o 45% dos hospitais e o 24% das camas hospitalarias de Galiza pertencen ao sector privado, que recibe anualmente centos de millóns de euros públicos en base a concertos coa Xunta. As políticas de externalizacións foron tirando servizos e prestacións da sanidade pública para traspasarllos á privada. Unha actuación que parte de decisións políticas, como lembra SOS Sanidade Pública, e con prexuizos directos sobre o sistema público. Fotografías tiradas do Twitter de @BNGAcorunha @martinhonoriega e @crtvg_vigo


Summary: O Goberno galego gastou, contando o Xacobeo, máis de 40 millóns de euros en anuncios entre 2009 e 2012. A Secretaría Xeral de Medios asegura que "todas as campañas eran necesarias"

"A política de axudas aos medios de comunicación debe ter un soporte legal, como sucede na maioría dos países europeos. Desta forma, o PPdeG comprométese a que as convocatorias de axudas dirixidas aos medios de comunicación se fagan de acordo coa lei e sempre con transparencia". Esta promesa estaba incluída no programa electoral co que os conservadores galegos concorreron ás eleccións en marzo de 2009. Ao retornaren ao poder con Alberto Núñez Feijóo á fronte concretaban este compromiso na garantía de sacar adiante unha Lei de Publicidade Institucional, a mesma que o propio Feijóo volveu prometer na campaña de 2012. Sen esta norma, as achegas do Goberno galego, xa sexa na forma de anuncios, convenios ou axudas directas, dependen na súa gran maioría da vontade política do propio Executivo. Unha parte destes cartos financian as insercións publicitarias e propagandísticas, que entre 2009 e 2012 superaron os 25 millóns de euros. Ao contrario do que adoita acontecer, este dato non se corresponde cunha estimación procedente de sumar diferentes contratos publicitarios, senón que procede da propia Xunta. A través dunha resposta parlamentaria a unha pregunta escrita do BNG a Secretaría Xeral de Medios sinala que "as campañas desenvolvidas polos distintos departamentos da Xunta" neses catro anos "supuxeron un desembolso de 25.437.522 euros". Contando os gastos do Xacobeo, o importe total das campañas supera os 40 millóns O gasto en propaganda do Executivo adoitou estar entre os 5 e os 6 millóns anuais agás en 2010, cando chegou aos 9,1 millóns. En 2009, ano do acceso de Feijóo á Presidencia, quedou nos 5,3 millóns, en 2011 foron 5,96 millóns e en 2012, 5,1 millóns. Sempre segundo os datos oficiais, con estes cartos a Xunta financiou 25 campañas ás que cómpre engadir "o investimento en promoción e difusión do Xacobeo 2010", realizada "no bienio 2009-2010". Este "amplo programa de accións", tivo un impacto nas arcas públicas de 15,3 millóns de euros, o que eleva o montante total a 40,7 millóns en catro anos. As campañas Na mesma documentación achegada ao Bloque o Goberno galego debulla, dalgún xeito, a filosofía que inspirou cada unha das súas campañas publicitarias, se ben non especifica canto custou cada unha. Así, por exemplo, é posible coñecer que por tras a campaña Solidariedade contributiva estaba a intención de "concienciar sobre a corresponsabilidade entre cidadáns e Administración para garantir o sistema de prestación de servizos públicos de calidade" e "incidir na conveniencia de que todos os cidadáns (...) cumpran coas súas obrigas para poder preservar o estado de benestar neste momento de fortes restricións orzamentarias". Como informou Tempos Dixital, esa campaña custou 400.000 euros e foi semellante a outra licitada pouco despois, para a que o Goberno reservou 800.000 euros, como adiantou Praza Pública. O Goberno relata os nomes e intencións de vinte e cinco campañas, pero non especifica canto custou cada unha Tamén figura nesta relación de campañas a acción propagandística Galicia competitiva: a innovación, o emprendemento e a internacionalización como eixos clave para o crecemento económico e do emprego de Galicia. Estes anuncios, que sementaron a polémica en plena campaña electoral e cos que a Xunta pretendía inxectar "optimismo" ante a crise económica e "incrementar a confianza dos galegos no futuro, facéndolles sentirse un factor activo e decisivo na recuperación económica", tiveron un impacto de case un millón de euros no erario. Un chisco máis é o que custou a campaña Medicamentos xenéricos, cuxa retirada foi esixida pola oposición e que, segundo a Xunta, cómpre que sexa enmarcada nun "plan de austeridade aplicado á mellora da prescrición e uso racional do medicamento". Como recolleu este diario, estes anuncios superaron o gasto de 1,2 millóns de euros. As outras achegas aos medios Modernización da sanidade pública en Galicia, Incendios forestais ou Galicia Calidade como concepto global para o impulso da economía e industria de Galicia son outras das campañas admitidas pola Xunta nun contexto no que, non obstante, as insercións publicitarias ou propagandísticas non son, nin de lonxe, a principal vía para inxectar fondos nos medios de comunicación. Así, por exemplo, no informe do Consello de Contas no ano 2010 ao que tivo acceso Praza Pública -e que aínda non foi tramitado no Parlamento- reflíctese que, en tan só un ano, o Goberno achegou ás empresas editoras de xornais, radios e televisións máis de 15 millóns de euros dos que só o 11% foron asignados "mediante convocatoria pública en réxime de concorrencia competitiva". A Secretaría Xeral de Medios asegura que "todas as campañas eran necesarias" e responden á "utilidade pública" Con este pano de fondo, na mesma resposta parlamentaria o Executivo asegura que "todas as campañas eran necesarias" e "axustáronse ao establecido" á lei estatal de publicidade institucional, "tendo como obxectivo común o de estar ao servizo das necesidades e intereses dos cidadáns e dos colectivos nos que se integran". Á falta dunha lexislación propia, a Xunta asegura que "o criterio que se utiliza para decidir a realización de gastos de propaganda é que a campaña institucional dea resposta a unha necesidade e a un obxectivo de utilidade pública, garantindo que estas accións (...) supoñan un servizo para os seus destinatarios lexítimos, que son os cidadáns". Xunto a esta xustificación, a Secretaría Xeral de Medios asegura que, en momentos de crise, "optimiza ao máximo o uso dos recursos públicos, pero sen desatender as obrigas da Administración de informar aos cidadáns dando resposta ás súas necesidades, dereitos e intereses". Xunto a todo isto, o Goberno popular engade que "o gasto da Xunta en campañas publicitarias na pasada lexislatura recortouse nun 50% a respecto do investido no período 2005-2009".


Summary: O sindicato cre que a Axencia Galega do Coñecemento en Saúde e a Axencia de Sangue, Tecidos e Órganos son unha "oportunidade perdida" para "potenciar e desenvolver a investigación na sanidade pública".

"Chiringuitos". Para CIG-Saúde a presentación, este xoves, dos borradores dos decretos de creación da Axencia Galega do Coñecemento en Saúde e da Axencia de Sangue, Tecidos e Órganos confirmou as denuncias que xa realizara hai uns meses. Segundo o sindicato, os novos entes teñen como obxectivo principal "crear postos fóra de cadro, baixo o epígrafe de libre designación", mentres se deixa o persoal investigador "nunha situación de inestabilidade e a expensas do que recolla cada ano a Lei de Orzamentos". A central critica, ademais, a falta de diálogo do SERGAS, que "non tivo a ben incorporar ningunha das modificacións propostas nas alegacións presentadas". Para María Xosé Abuín, é especialmente grave que no texto non se especifiquen, tal e como se recolle na Lei de Ciencia, os requisitos necesarios para acceder a postos de dirección Para a secretaria nacional de CIG-Saúde, María Xosé Abuín, é especialmente grave que no texto non se especifiquen, tal e como se recolle na Lei de Ciencia, os requisitos necesarios para acceder a postos de dirección. É por iso que sospeita que o SERGAS utilizará estas axencias para colocar a cargos "nomeados a dedo". O borrador prevé facer nomeamentos administrativos no caso de que a persoa a designar sexa profesional de carreira ou estatutaria fixa, con licenciatura universitaria ou de grao, e contratos de alta dirección a quen non cumpra estes requisitos. Ademais, non se especifica se –estes últimos- deben ou non ter relación co sistema sanitario. Segundo Abuín, na propia Mesa Sectorial o SERGAS xa anunciou a súa intención de contratar baixo a modalidade de "alta dirección" a dúas persoas. Unha sería a Directora do ente e a outra "sospeitamos que é unha persoa que xa aparece no directorio do SERGAS como Xefe de Servizo cando a súa vinculación é como auxiliar administrativo". "Oportunidade perdida para a investigación" Manuel González Moreira, membro da Executiva da CIG-Saúde, lamentou a oportunidade perdida que representan estes decretos "para potenciar e desenvolverá investigación na sanidade pública" Manuel González Moreira, membro da Executiva da CIG-Saúde, lamentou a oportunidade perdida que representan estes decretos "para potenciar e desenvolverá investigación na sanidade pública". Segundo o sindicato, o propio proxecto, no seu articulado, xustifica que non se vai potenciar o I+D+i "porque a situación de crise impide o seu desenvolvemento". Para a central, a creación desta Axencia "tería sentido se o seu obxectivo fora garantir a estabilidade laboral do persoal investigador contratado polo programa Miguel Servet, profesionais que tiveron que superar un proceso de acceso altamente competitivo no que obtiveron as máximas cualificacións e que contan con demostrado prestixio no labor que desenvolven". Porén, o decreto de creación da axencia implica manter en situación de "inestabilidade" laboral o persoal investigador, pois a súa continuidade estará condicionada cada ano pola Lei de Orzamentos. Para a central, a creación desta Axencia "tería sentido se o seu obxectivo fora garantir a estabilidade laboral do persoal investigador contratado polo programa Miguel Servet" González Moreira denunciou que "se está deixando en mans de empresas privadas a investigación biomédica" e que isto coloca os profesionais "nunha delicada situación á hora de tomar decisións" porque ao final "as únicas fontes que temos son as que chegan da industria farmacéutica e custa moito discernir se se basean en información científica ou atenden aos intereses dos laboratorios".


Summary: O mandato de Tino Fernández concluiría en teoría en xaneiro. Lendoiro pide que se convoque o proceso en xuño, "prazo mínimo necesario para tomar decisións importantes para a próxima temporada".

Tino Fernández é presidente desde xaneiro de 2014 e o seu mandato concluiría en xaneiro de 2019, mais Lendoiro pensa que a situación actual -a equipa está a tres pontos da salvación- aconsella adiantar a xuño o proceso eleitoral para unha nova equipa executiva ter tempo para planificar a próxima campaña. Lendoiro non esclarece, no comunicado de imprensa en que pide o adianto eleitoral, se se vai candidatar ou non a ocupar unha presidencia que desempeñou ao longo de 26 anos (1988-2014). Si di que "oferezo máis unha vz a miña experiencia ao servizo do clube e desta directiva", ao tempo que fai un cántico á unidade -"debemos aparcar uns meses todos aqueles temas que nos separan". Argumenta o ex presidente que o Deportivo non se pode permitir "o luxo dunha división" que levaría o clube ao "descenso de categoría e a conseguinte perda do 75 por cento do orzamento polos direitos de televisión". O Deportivo é unha S.A. Por tanto, a decisión sobre o futuro da entidade recaerá na xunta xeral de accionistas. O accionariado do clube está moi atomizado: máis de 25 mil persoas teñen participacións do clube. No comunicado, Lendoiro cualifica as "eleccións" que en 2014 o desprazaron da presidencia de "loucura" por se realizar en "plena temporada", no mes de xaneiro, un erro que non se debería voltar a cometer. "Non nos esquezamos de que aquilo puxo en serio perigo o ascenso [finalmente o Deportivo dirixido por Fernando Vázquez logrou o obxectivo] e xerou unha división do deportivismo que, unido á actuación institucional no asasinato de Jimmy, levou á ruptura social da actualidade". Pide o ex presidente que a "a unión e a sensatez imperen", o que permitiría manter o Deportivo "no lugar que lle corresponde quer na esfera deportiva quer na social".


Summary: A Deputación de Pontevedra fixo entrega esta quinta feira dos premios de fotografía sobre o espazo público 'Ágora'. A convocatoria destes premios tivo unha grande acollida xa que a institución recibiu un total de 297 fotografías de até 62 persoas.

O primeiro certame de fotografía sobre o espazo público da Deputación de Pontevedra, '#FotoÁgora', repartiu onte os seus 32 galardóns premiando "imaxes simbólicas e de gran forza" que pretenden mostrar que as "persoas deben ser as 'propietarias' ou principais destinatarias do espazo público para mellorar a súa calidade de vida". Os recoñecementos, que alcanzan os 40.000 euros, entregáronse nunha gala de que se desenvolveu ao ar libre. Alí recreouse un 'salón de estar' dunha casa que representaba unha metáfora: "que as rúas e prazas das vilas e cidades deben ser o lugar no que a cidadanía se sinta máis cómoda". Un total de 210 persoas formaranse na Facultade Ágora para dar valor ao espazo urbano O xurado do certame explicou que as imaxes premiadas "recolleron perfectamente todos e cada un dos principios da Rede Ágora de maneira visual e atractiva, facendo que as mensaxes que defende a Deputación de Pontevedra de recuperar os espazos públicos para as persoas fronte aos vehículos sexan claramente identificadas por calquera que as vexa". Os galardóns O primeiro premio foi para Víctor Manuel Lorenzo Santiago, un "entusiasta da fotografía" do Concello de Marín. A súa peza ten o título de Síntome un máis e foi realizada na praia do Bao, na Illa de Arousa, mostrando unha persoa en cadeira de rodas diante dunha bicicleta, circulando nunha zona accesíbel para persoas con dificultades de mobilidade. O segundo premio foi para Francisco Javier Arcenillas Pérez, fotógrafo e editor, titulado en Cinematografía e Realización na escola de Cine da Comunidade de Madrid e profesor de fotografía documental. A súa instantánea mostra unha nena pequena xogando soa entre ducias de pombas. A presidenta da Deputación, Carmela Silva, asegurou que "este certame de fotografía reflicte como este novo modelo que estamos a desenvolver xa logrou a concienciación da xente porque todas as persoas que fixeron estas fotografías son verdadeiros axentes dese cambio". A presidenta da institución fixo tamén fincapé na importancia que este feito ten tamén no eido da igualdade, xa que "rachou cun modelo urbano masculinizado, pensado por e para eles, que era hostil". Pontevedra será a sede dun encontro internacional de expertos en planificación urbana O vicepresidente da Deputación, César Mosqueira sinalou a importancia de "ter valentía política para levar adiante obras que inicialmente poden non ser ben recollidas pola cidadanía". Pola súa parte, o deputado provincial Uxío Benítez subliñou que o premio de fotografía '#FotoÁgora' foi concibido para promover e difundir de maneira gráfica e amena a filosofía que promove a Deputación de que os espazos públicos son un dereito das persoas.


Desejava de te ver, trinta dias cada mêscada semana o seu dia e cada dia umha vez (Tris tras- Marful)A participación de Sabela Ramil no programa Operación Triunfo da TVE , cantando en lingua galega en tres ocasións, xerou unha grande simpatía na cidadanía galega, amosando unha vez máis que case todos, galegofalantes e non galegofalantes, asumimos a nosa lingua como un patrimonio común moi valioso, visibilizando que a lingua galega ten futuro e serve para cantar, amar, traballar e crear.Cantando Tris tras tamén visibilizou a ortografía internacional do galego, inxustamente tratada dende o Poder durante tantos anos e a proximidade do galego co portugués, xerando interese no público portugués e brasileiro. Unha importante achega para a precisa conexión cultural e empresarial galega co mundo da lusofonía.Esta historia amosou tamén que a España da lingua e da cultura única é moi forte canto á súa representación na política e nos media, mais bastante menos na cidadanía, nomeadamente entre a xente máis nova, que ve con naturalidade que os galegos falemos galego e os cataláns catalán. E que o veria con moita máis naturalidade se os media estatais visibilizaran que o Estado español non só fala en castelán, como aínda millóns de españois semellan acreditar.Porén, non é tan positivo que só lle deamos valor ao noso cando trunfa en Madrid ou se reflicte dende Madrid. Porque o éxito ou a aprobación en España non habería ser nunca o parámetro para avaliar os nosos produtos culturais. A cultura galega precisa ser consumida pola nosa cidadanía polo que é e polo que achega, sen necesidade do seu éxito alén das nosas fronteiras. Se Manolo Rivas non escrebira na prensa madrileña sería igual de bó.Cando se cumpren 25 anos do Xabarín, que conquistou para a galeguidade unha xeración enteira, fenómenos como o da nosa Sabela reflicten a necesidade de termos referentes de éxito e modernidade para a nosa xente nova e de valorar a xeito a magnífica riqueza cultural que hoxe ofrecen os creadores galegos en todas as artes.


A noite do pasado domingo, moi probablemente, houbo quen foi durmir cun chisco máis de tranquilidade do habitual. En pleno fragor da efervescente campaña electoral producíase, cando menos, un punto de certeza: ao acordar na mañá do luns habería menos risco de atoparse cunha nova incómoda na prensa, cun titular froito do traballo xornalístico serio que exercese como espello das vergoñas dalgún poderoso. Por primeira vez en máis de oito anos o persoal de El País Galicia non tivera que traballar para achegar, co seu traballo, algunha relevante peza de actualidade ao día seguinte. As tranquilidades e ledicias que, con toda seguridade, vén de provocar o desmantelamento definitivo do que quedaba da redacción galega de El País, xibarizada para tornala nun pouco relevante posto de correspondente, son, probablemente, as mostras máis reveladoras do valor do traballo das e dos xornalistas deste diario nos últimos anos. Nomes como Xosé Hermida, Sonia Vizoso, Silvia R. Pontevedra, Lorena Bustabad, David Reinero, Cristina Huete, José Precedo, María Pampín e moitos outros asinaron nos últimos anos algunhas das informacións, guste ou magoe a quen proceda, máis relevantes do xornalismo galego. Sen mitificacións, pero tamén sen imposturas que neguen a evidencia, cabe preguntarse nesta hora cantas cousas non saberíamos se El País Galicia nunca existise Sen mitificacións, pero tamén sen imposturas que neguen a evidencia, cabe preguntarse nesta hora cantas cousas non saberíamos se El País Galicia nunca existise. Ou, se cadra, cantas cousas non pasarían se as páxinas galegas deste xornal non desen cumprida información sobre asuntos que alguén prefería manter ocultos. Teríamos detalles, por exemplo, da contabilidade creativa da Xunta? Saberíamos con quen alternaba Marcial Dorado nos 90? Coñeceríamos o testemuño de anciáns carrexados para votar en Lugo por altos cargos do PP? Cantas prácticas caciquís deixaríamos de coñecer? Quen sería agora mesmo alcalde de Santiago? Preguntas coma esta e algunhas máis teñen, seguro, resposta nos miolos daquelas persoas que a noite do domingo ao luns durmiron un chisco máis tranquilas. O desexo tardara en cumprirse, pero finalmente chegou. O pesadelo rematou. Pola contra, tamén hai outras persoas que o luns pola mañá sentiron que faltaba unha fonte de bo xornalismo en Galicia. Non cómpre santificar nos altares da liberdade de expresión un grupo multinacional cuxas cabezas pensantes hai moito que se dedican a mesteres pouco ou nada relacionados coa información honesta para ser quen de recoñecer o bo xornalismo que practicou a redacción agora extinguida. A quen gustamos deste oficio o frío peche de El País Galicia énchenos de tristura e déixanos un chisco máis sós na batalla diaria por tentar rachar co relato monárquico da Galicia oficial A quen gustamos deste oficio o frío peche de El País Galicia énchenos de tristura e déixanos un chisco máis sós na batalla diaria por tentar rachar co relato monárquico da Galicia oficial e tentar, cando menos, combinalo co da Galicia real. Dende a aperta solidaria coas compañeiras e compañeiros afectados énchenos tamén de responsabilidade para seguir adiante co noso traballo. É a mesma responsabilidade que queremos compartir co noso público, cuxo compromiso lector, difusor e -si, tamén- económico é o mellor consello de administración para calquera medio de comunicación que, coas limitacións e imperfeccións de toda obra humana en construción, aspira a realizar cada día un traballo honesto.