Summary: O Exército ruso toma o control da maior central nuclear de Europa.

"Quero subliñar novamente: non temos malas intencións cara aos nosos veciños e aconsellaríalles que non escalen a situación, que non impoñan restricións", declarou onte o presidente de Rusia, Vladimir Putin, durante a izada da bandeira rusa nun novo ferry, segundo recolleu a axencia oficial de noticias rusa, TASS. A guerra en Ucraína, en directo O mandatario sinalou que as accións rusas, "se xorden, sempre xorden exclusivamente en resposta a algunhas accións hostís contra Rusia", remarcando que Moscova "non ve a necesidade" de "escalar" as tensións ou "empeorar as relacións" cos seus países veciños. Putin ordenou unha ofensiva militar contra Ucraína a semana pasada. Máis de 2.000 civís faleceron desde que comezou, segundo datos dos Servizos de Emerxencia ucraíno, mentres que máis dun millón saíron do país con destino a países veciños, principalmente Polonia. A cifra ofrecida onte pola Oficina do Alto Comisionado da ONU para os Dereitos Humanos é de 330 civís mortos. As Nacións Unidas, advirten, porén, que a cifra real será maior polas dificultades para verificar informacións. Ademais, o embaixador ruso ante a sede de Nacións Unidas en Xenebra, Gennady Gatilov, asegurou que Rusia non ten a intención de ocupar o país. "O noso obxectivo é a desnazificación do réxime e a desmilitarización de Ucraína, de modo que teñamos garantías de que non haberá ameazas que proveñan de Ucraína contra Rusia", declarou nunha conferencia de prensa. "Será o pobo ucraíno o que decida sobre o seu futuro político", sostivo o diplomático, tal e como leva facendo nos últimos 30 anos. Asalto á central nuclear de Zaporiyia Ademais, as autoridades ucraínas confirmaron onte que as forzas rusas se fixeran co control da central nuclear de Zaporiyia, a máis grande de Europa, horas despois dun ataque con artillería que provocou un incendio nas instalacións, posteriormente extinguido. Os ataques de artillaría producíronse contra os edificios anexos e desencadearon un lume que foi sufocado contra as 6.20 horas [hora local] desta madrugada e segundo fontes da Axencia Internacional da Enerxía Atómica (AIEA), "non se rexistraron mudanzas nos niveis de radiación". Este ataque foi condenado pola ONU. "As operacións militares ao redor de instalacións nucleares e doutras infraestruturas civís non son só inaceptábeis, senón altamente irresponsábeis", denunciou a xefa de Asuntos Políticos de Nacións Unidas, Rosemary DiCarlo. O Goberno ruso acusou a "sabotadores ucraínos" do lume provocado na central nuclear.


Summary: Esta finde non hai escapatoria posíbel aos festivais.

VILAXOÁN Arrinca o Revenidas 2016 esta sexta feira e até o domingo. Un cartaz de luxo, dous escenarios, boa música e moitas actividades durante o día que inclúen intervencións de arte urbana e tamén propostas para as crianzas. FERREIRA DE PANTÓN O Festival do Castro terá lugar o 20 de agosto en Pantón. Boa música mais tamén artesaría, xantares e teatro. BURELA Festival Osa do Mar na Mariña para acompañar a xornada de praia con boa música. ALTERNATIVA Se o prefires propómosche coñecer o Suído na Dorsal Galega entre Avión e A Lama, Fornelos de Montes e O Covelo. Un miradoiro desde o que ollar as Cíes.


Summary: Convoca unha asemblea aberta para este domingo en Compostela.

Independentistas de base teñen este domingo, 11 de setembro, unha cita en Compostela, onde vai decorrer unha asemblea para debater un posicionamento conxunto face as eleccións galegas do 25 de setembro. A reunión, de carácter deliberativo, será a partir das 11:00 horas no colexio Apóstol Santiago da capital de Galiza e o único punto que figura na orde do día é a postura a adoptar face esta cita coas urnas. Posteriormente, informan nun comunicado, realizarse unha votación telemática que será a que determine o posicionamento a este respecto. Con este paso, sinalan, continúase coa liña de traballo aberta o Día da Patria por independentistas de base que sumaron forzas para convocar a manifestación "Em pé pola Independência Nacional ", que reuniu a varios centos de persoas. Neste sentido, a asemblea do domingo é "um paso máis adiante" no proceso impulsado o 25 de Xullo e que ten como intención axudar a crear as condicións acaídas para dotar Galiza dun proxecto político independentista.


Summary: Os recortes do PP chegan tamén aos campamentos de verán de nen@s con discapacidade. Benestar elimina o de Gandarío e obriga a moitas mozas e mozos a se desprazaren 180 km. O BNG reclama "humanidade" para dar volta atrás a estes e outros recortes.

Juan García é pai dun neno de 16 anos cunha discapacidade do 99% .Até agora, cando chegaba o verán, Juan levaba ao seu fillo ao campamento de Gandarío, preto do seu domicilio. Os recortes da Xunta vano obrigar, se quere que o rapaz continúe nesta actividade de verán, trasladalo a 180 quilómetros, a Nigrán ou Ourense. "Parece que a Xunta quere complicalo máis e poñer aínda máis problemas á vida destes rapaces", denunciou Juan García, directamente afectado polo incremento de recortes en servizos sociais na Xunta. Tamén Jesús, pai dun neno de 17 anos con 94% de discapacidade, denuncia ter que ir desde a Coruña até Ourense se quere que o seu fillo continúe asistindo aos campamentos de verán. Supón, segundo destaca, dous días de emprego para levar e recollelo amais do que significa en custos de desprazamento. Ademais, en boa parte dos casos, xunto coa discapacidade son persoas que están polimedicadas o que fai máis complexo o alonxamento a tantos quilómetros dos seus domicilios. "Juan García terá que levar ao seu fillo de 16 anos e cunha discapacidade do 99% a un campamento a 180 quilómetros do seu domicilio" Os dous casos puxéronlle nome e voz a uns recortes que o BNG denunciaron hoxe na Coruña en rolda de prensa e que levarán ao Parlamento a meio dun conxunto de iniciativas encamiñadas a esixirlle á Xunta que rectifique na súa política de recortes nos campamentos específicos para rapaces e rapazas con discapacidade. "Humanidade" A deputada nacionalista Carme Adán, dirixiuse directamente á conselleira Beatriz Mato para reclamarlle que repoña o campamento de Gandarío específico para este colectivo e que manteña a idade mínima en 9 anos xa que, nun novo recorte, neste verán sube a 11 anos. Dáse ademais neste sentido clara discriminación que afecta a quen ten discapacidade fronte a quen non a ten para quen se mantén a idade de 9 anos. A parlamentaria do BNG, reclamoulle "humanidade" á conselleira para modificar a convocatoria deste 2014. "Resúltanos incomprensíbel que se fale sempre dos dereitos das persoas con discapacidade á vez que se adoptan recortes como este", denunciou, na defensa, en especial das familias da provincia da Coruña, as máis afectadas polos recortes dado que a desaparición do campamento de Gandarío vainas conducir a Nigrán ou Ourense se queren continuar usando o servizo de campamentos de verán. "@s moz@s con discapacidade só poderán ir a campamanto a partir dos 11 anos cando quen non a ten pode desde os 9" A concelleira Mª Xosé Bravo apuntou que "estes cambios aféctanlle de xeito moi negativo aos mozos e mozas con discapacidade igual ou superior ao 65%, dado que a Xunta reduciu a idade en dous anos, pasando de 9 anos a 11 anos de idade mínima". "Estamos a falar de persoas cunha minusvalía superior a un 65%, persoas polimedicadas, con importantes problemas de saúde para as que ter que desprazarse a tanta distancia dificulta a vida familiar e impide a tranquilidade", sinalan nas iniciativas nas que reclaman á Consellaría que


Summary: O rexedor de Xunqueira de Ambía, José Luis Gavilanes, nega que empregase na súa compañía a ningunha persoa en situación irregular. A investigación atinxe tamén á súa ex-esposa e ao seu fillo, presidente ata o ano pasado do Club Ourense Baloncesto

ACTUALIZACIÓN | Esta causa ficou arquivada en marzo de 2018José Luis Gavilanes é alcalde do municipio ourensán de Xunqueira de Ambía dende 1979. Como moitos outros cargos do PP de Ourense ligados ao baltarismo antes de chegar ás filas do PP pasou por siglas como UCD, Coalición Galega ou Centristas de Galicia, o partido de Baltar pai que Fraga absorbeu, ata desembocar en Alianza Popular e na súa refundación. Con todas elas gobernou con amplas maiorías absolutas este pequeno concello de menos de 1.500 habitantes mentres, ao tempo, dirixía as súas empresas. A súa actividade empresarial xa derivara en problemas legais a comezos de século e neste 2017 volveuno facer, agora cunha investigación por presunta explotación de persoas migrantes que se produce mentres a súa compañía de autobuses é adxudicataria do novo plan de transporte da Xunta. Tal e como adiantaron a edición ourensá do Faro de Vigo e mais La Región, Gavilanes, o seu fillo Antonio -ex-presidente do Club Ourense Baloncesto- e a súa ex-muller -antiga presidenta do club de baloncesto Pabellón Ourense- foron trasladados o pasado luns á Comisaría da cidade para seren interrogados por axentes da Brigada de Estranxeiría pola presunta comisión de delitos contra os dereitos dos traballadores estranxeiros. O rexedor de Ambía nega que fose detido, pero si admite que tivo que dar contas ante a Policía pola súa relación e a da súa compañía de autobuses, Empresa Gavilanes, con tres persoas migrantes en situación administrativa irregular.O rexedor de Xunqueira de Ambía nega que fose detido, pero admite que foi conducido á Comisaría de Ourense para ser interrogadoA investigación pon o foco, nomeadamente, nos labores de limpeza que supostamente realizaban para a empresa, na vivenda da familia e outros locais dúas persoas de orixe senegalesa e outra máis procedente de Colombia. Segundo a investigación, o alcalde e os seus parentes prometíanlles que ían ter un contrato laboral que nunca chegou e, mentres traballaron, a contraprestación non sería un soldo, senón compensacións en especie como aloxamento, roupa e comida. O caso deriva de pescudas policiais sobre matrimonios presuntamente irregulares entre persoas migrantes e outras de nacionalidade española.A investigación a Gavilanes, ao seu fillo e á súa ex-muller atribúelles empregos non remunerados a tres persoas estranxeiras; o rexedor asegura que as acusacións non son certasOs feitos que a Policía traslada agora aos xulgados son negados por Gavilanes, que se ve vítima dunha "trama". En declaracións a Faro de Vigo mantén que "nunca" tivo na súa empresa persoal en situación irregular e que os seus traballadores sempre estiveron "dados de alta". Alén de advertir que non foi detido, senón citado en Comisaría, o rexedor di estar "tranquilísimo" porque a única relación que o uniu a unha das persoas migrantes, un cidadán senegalés, foi de "beneficencia" ou "caridade", toda vez que lle "pagou" a estancia nun piso e lle proporcionou comida "unha morea de veces". Os axentes coidan que a relación da familia de Gavilanes con estas persoas puido chegar polo labor da súa ex-esposa como voluntaria en Cáritas, organización da que, segundo La Región, foi expulsada.Estes feitos transcenderon nos días en que a Xunta está a anunciar as primeiras adxudicacións do seu novo plan de transporte por estrada, o mesmo que deu lugar á folga do sector que permanece suspendida. Na relación das primeiras 27 concesións do plan, feita pública o pasado mércores pola Consellería de Infraestruturas, figura unha concesión para Gavilanes, concretamente a da ruta do Eixo de Laza. A Empresa Gavilanes tamén vén prestando para a Administración galega servizos de transporte escolar e do transporte adaptado, este adxudicado pola antiga Consellería de Traballo e Benestar en tempos de Beatriz Mato, decisión que fora levada aos tribunais por outras empresas.


Summary: O paro indefinido contra a precarización laboral comeza en Galiza esta terza feira e afecta 50 empresas e mil operari@s.

Greve indefinida en todas as contratas e subcontratas de Telefónica-Movistaren Galiza a partir do martes 14 de abril para esixir o cumprimento dos convenios de aplicación, limitar a subcontratación en cadea e combater a precarización laboral que padecen as e os traballadores do sector. Un paro que afectará a máis de 50 empresas e mil operari@s, segundo CIG-Industria, convocante da greve. "Todo o soporte de datos, telefonía e Imagenio televisión, resultará afectado. Tamén todos os soportes de cobertura para Vodafone, R e Jazztel; pois operan a través da liña de Telefónica. Tamén resultará afectado o servizo de telemarketing, que suspenderá o proceso de altas", advirten desde o sindicato. Isto significa, adiantan, que, por volta de 5.000 avarías diarias en Galiza que non serán reparadas "e que afectarán a todas as operadoras referenciadas". A greve en Galiza súmase ás que se desenvolveron con anterioridade noutros territorios do Estado. A Federación de Industria do sindicato nacionalista explica que este é un sector "altamente precarizado, en boa medida pola fragmentación do mesmo, dándose situacións de até tres niveis de sub-contratación para un único contrato coa empresa principal". Ramón Fernández, da CIG-Industria, di que dende a propia Telefónica se fomenta a competencia entre as contratas, "así como a incorporación dos seus propios extraballadores - cesad@s nos sucesivos EREs de Telefónica- a esta cadea de sub-contratación como autónom@s, ou a través de pequenas sociedades de nova creación.


Summary: Nova edición de 'Palabras con memoria' de Ramiro Torres

apiliciado/a.- Delicado/a, enfermizo/a. Lugar de escoita.- O Courel. Fonte.- Dun vocabulario courelao. cagadepé.- [Nena/o] que mostra habilidades impropias da súa idade. Exemplo.- "Mira para este cagadepé, aínda naceu onte e xa quere gobernar nun." Lugar de escoita.- O Morrazo. Fonte.- Emma Pazos Abalde. Outros apuntamentos.- Emprégase sempre en ton irónico, e pronúnciase con gheada. Grupo Maré do Morrazo, formado por Salvador Castro Otero, Lucía Durán Paredes, Xosé Manuel González Barreiro, Henrique Harguindey Banet, Xosé Martínez García, Soledad Ríos Santomé, Ramón Rocamonde Gómez e María Emma Tilves Pazos. lasco/a.- Delgado/a. Lugar de escoita.- Santa Mariña (Covelo). Fonte.- Sé Anxo Rosales González. tiatina.- Dise da muller con moito donaire e disposición. Lugar de escoita.- Taboada (Lugo). Fonte.- Lucas Rigueira Rey. Palabras con memoria: lingua rica torgo.- Capacidade pulmonar para gritar. Exemplo.- "Ten un torgo que aurisa (ou auriza) a calquera." Lugar de escoita.- O Barbanza. Fonte.- Constantino Prego. zaparrana.- Persoa que non supera obstáculos fáciles, que tropeza e cae con facilidade. Exemplo.- "Mira que caer aquí, es ben zaparrana, oh!" Lugar de escoita.- Barantes (Sober). Fonte.- Ramón Sandoval.


Summary: As primeiras horas desde o anuncio do estado de alarma están a ser de incerteza entre traballadoras e traballadores do noso país polas medidas que tomarán as empresas estes días. Sindicatos como CIG e CCOO denuncian que non hai ningún tipo de control nos postos de traballo e alertan de que moitas empresas poden aproveitar a situación no seu propio beneficio.

A declaración de alarma por parte do Goberno español e as medidas adoptadas por este e pola Xunta da Galiza no eido laboral tivo unha pronta reacción por parte dalgúns sindicatos. A primeira mañá de onte o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, denunciaba "lentitude na adopción de medidas" con posterioridade ao anuncio. Na súa opinión está provocando que as empresas "estean repercutindo nas traballadoras e traballadores o custe real de toda esta situación". Este sindicato culpa ao Goberno español de falta de previsión e tamén á Xunta "de non ter manifestado urxencia pola situación actual". As primeiras horas coa nova norma restritiva en vigor son tamén as dos primeiros problemas para o persoal de empresas e comercios. Desde a CIG denuncian, por exemplo, a "negativa a dotar de medios en comercios, traballadoras de axuda ao fogar e ao servizo de limpeza hospitalario". Esta segunda feira pasada chegaron tamén ás diferentes delegacións do sindicato nacionalista en varias comarcas galegas, segundo explica o seu secretario xeral,""toda unha serie de suspensións temporais, a través da utilización dos Expedientes de Regulación Temporal de Emprego (ERTE), ou da imposición de vacacións, no mellor dos casos". Para a CIG entre as medidas urxentes que se deberían tomar está a de "declarar o dereito a un permiso retribuído por cumprir un deber inescusábel como é o coidado de menores e persoas dependentes diante da declaración de estado de alarma", en relación ao peche da actividade educativa e a presenza do alumnado nas vivendas familiares. No caso de traballadoras e traballadores "que non teñan outra opción" a central sindical propón "que se garantan a través das forzas de orde público as medidas de prevención, para que se poida facer o traballo con seguridade". Por último desde a CIG consideran que é necesario "a adopción de medidas especiais que abaraten ou mesmo faciliten o non pago de enerxía, ante os grandes consumos que se están realizando ao estar na casa" e demandan "compensacións especiais para o conxunto de traballadoras e traballadores que están na obriga de desempeñar o seu traballo". Por outro lado o secretario xeral da CIG exixiu tamén do Goberno que se habilite un fondo especial qie compense esta situación, entendendo que non pode recaer nas empresas, e "sabedores de que a UE ten acordado que todo este gasto non está limitado polas restricións de gasto público. É un problema de vontade política". CCOO denuncia un gran descontrol "Se o persoal chega ao seu posto de traballo e non se tomaron medidas xera unha situación de incerteza", asegura a Nós Diario Victor Ledo, secretario xeral de Industria de CCOO. Desde este sindicato denuncian que non se creara un protocolo severo para medidas laborais nos centros de traballo mais alá das habituais. "Tampouco hai un órgano institucional que vixíe polo cumprimento desas normas", apunta este sindicalista. Ledo cre que após o inicio do estado de alarma é "incomprensíbel" que pola rúa controlen á xente "mesmo con policía" para logo "chegar aos centros de traballo e ver como todas as recomendacións saltan polos aires". As críticas de CCOO son cara a Xunta que "non está a asumir que ten que adecuar un protocolo restrinxido e vixiar que se cumpra", segundo Ledo. Desde este sindicato tamén alertan que esta situación "de descontrol" xa ten consecuencias entre as traballadoras e traballadores. "Hoxe mesmo moitas e moitos están na casa cunha decisión ilegal e ilexítima de vacacións forzadas ou cun ERTE", asegura este sindicalista. Este sindicato activou un protocolo de actuación sindical en caso discrepancias en materia de seguridade e saúde nas empresas en relación co coronavirus e anima a traballadoars e traballadores a denunciar calquera incumprimento.


Summary: Miles de persoas -unhas 20.000 segundo a Policía Local- manifestáronse na noitiña da quinta feira polas rúas do centro de Vigo, nun acto reivindicativo convocado pola Xunta de Persoal da área sanitaria, para defender a sanidade pública e para reclamar máis medios para a Atención Primaria.

A marcha saíu do PAC da rúa Pizarro, e após percorrer Gran Vía e Urzáiz, finalizou xunto ao Farol na confluencia con Príncipe e Colón, onde se leu un manifesto, no que os profesionais advertiron de que "a Atención Primaria da área de Vigo está en perigo extremo" e que a "deterioración" dos últimos meses sitúaa "ao bordo do colapso". Así mesmo, lembraron as súas reivindicacións de máis persoal, máis investimento, estruturas de xestión propia con orzamento propio, maior acceso a probas diagnósticas e a especialidades hospitalarias. Por outra banda, lamentaron que a crise do Covid chegou cunha Atención Primaria "debilitada", a pesar de ser un servizo "fundamental" para o seguimento e control da pandemia. A iso sumáronse as "barreiras de acceso" aos centros de saúde, a suspensión de consultas, probas e intervencións, que afectaron á saúde da poboación e "están a xerar un gran malestar" entre os profesionais e os usuarios. "Recuperar a consulta presencial e a actividade normal dos centros de saúde non debe supor volver á situación anterior de masificación e medicalización da Atención Primaria", advertiron, e denunciaron que se está superando o límite de 30 pacientes ao día nas consultas, hai listas de espera que reflicten a falta de persoal, e os PAC reciben unha presión "insoportábel". Na marcha participaron plataformas de defensa da sanidade pública de numerosos municipios da área sanitaria, como O Rosal, Tomiño, A Guarda, Mondariz, Covelo, Oia ou Cangas, así como sindicatos e outros colectivos. Apoios políticos Na marcha de protesta participaron representantes políticos, como o alcalde da cidade, Abel Caballero, xunto a concelleiros do grupo de Goberno e concelleiros da Marea e do BNG. O alcalde, Abel Caballero denunciou que a Atención Primaria de Vigo está "pesimamente atendida" pola Xunta, e que os usuarios deben padecer "longuísimas listas de espera". Así, recalcou que "é imprescindíbel contar con máis persoal", á vez que advertiu de que a manifestación "non é máis que o principio" dunha serie de protestas para demandar o que a cidade merece en diversos ámbitos. Tamén na quinta feira a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, trasladou o seu apoio aos profesionais da área sanitaria de Vigo e advertiu de que é un "momento decisivo" para a sanidade pública, que hai que "defendela con uñas e dentes" fronte a un Goberno da Xunta que "leva doce anos pondo ante as cordas" o sistema público, cun "plan de demolición". Resposta de Sanidade Pola súa banda, a Consellaría de Sanidade afirmou na quinta feira que o compromiso da Xunta coa Atención Primaria de Vigo é "incuestionábel". A través dun comunicado, reivindicou as medidas postas en marcha para reducir a carga asistencial nos centros de saúde na última onda da pandemia de Covid, así como outras melloras implementadas ao longo dos últimos anos.


Summary: Francisco Jorquera afirmou desde A Coruña que Feijóo "tenta dividir o voto para poder reter no Parlamento unha maioría que xa non ten na sociedade". O candidato nacionalista, pola contra, chamou "a concentrar o voto nacionalista e de esquerdas no BNG" o que na súa opinión asegura a derrota do PP.

Francisco Jorquera denunciou desde un mitin na Coruña que "Feijóo só sabe facer oposición da oposición". O candidato nacionalista cargou contra a estratexia do medo, "eu ou o caos" que segundo el estaría a promover Núñez Feijóo asegurando que "o único que mete medo é como están deixando o país". "O caos son as políticas do PP" enfatizou. Despois de asegurar que a táctica de Feijóo neste último treito de campaña pasa por "confundir e tentar dividir o voto, para poder reter no Parlamento unha maioría que xa non ten na sociedade", o candidato do BNG á presidencia do BNG, amosouse certo de que "se concentramos o voto nacionalista e de esquerdas no BNG o PP perderá as eleccións". En termos semellantes pronunciouse a candidata número dous pola provincia da Coruña, Ana Pontón, reivindicando a papeleta do BNG como a do "goodbye aos imbéciles e escuros". "Hai que derrotar o PP para pór fin á soberbia e a prepotencia de Feijóo" engadiu Pontón. "O BNG está para facerlles fronte, porque nós si temos un proxecto para este país, un proxecto que garante o cambio que precisa Galiza e que pasa por ser insubmisos aos recortes, un sistema impositivo máis xusto, poñer Galiza a producir para xerar emprego, defender os servizos públicos e non dar un paso atrás nos dereitos e nas liberdades", desta maneira sintetizaba Jorquera a proposta con que a fronte nacionalista concorre a estas eleccións. No acto estiveron presentes integrantes das plataformas de afectad@s pola estafa das preferentes, a quen o portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez asegurou que"se nos dades a forza despois do 21 de Outubro haberá comisión de investigación das caixas". Vázquez exixiu unha actuación xudicial "rápida e contundente" para depurar responsabilidades "e que devolvan a pasta que se levaron os Gayosos e Méndez".


Summary: A xuntanza terá lugar esta sexta feira e prodúcese após recibir Obama o primeiro-ministro ucraíno, Arseni Yatseniuk. A Casa Branca avanza que non recoñece a lexitimidade do referendo convocado en Crimea e advirte a Rusia de que lle farán "pagar un prezo polas súas violacións do dereito internacional e a súa invasión de Ucraína".

A tensión entre EUA e Rusia medra proporcionalmente á conta atrás iniciada para a celebración do referendo de autodeteminación en Crimea. O resultado da consulta, fixada para este domingo (16 de marzo), non será recoñecido pola Casa Branca --como xa avanzou o presidente estadounidense, Barack Obama, no encontro que mantivo co primeiro-ministro ucraíno, Arseni Yatseniuk. Con esta xuntnaza, a administración Obama quixo escenificar o seu apoio ao novo réxime de Ucraína após a destitución do goberno de Viktor Yanukovych. Ao mesmo tempo, serviu para re-posicionar os EUA perante a xuntanza que manterán esta sexta feira o responsábel de relacións exteriores ianqui, John Kerry, e o seu homólogo ruso, Serguéi Lavrov. Ameazan con sancións a Rusia Ambos os dous países, abordarán a crise aberta en Ucraína e explorarán vías diplomáticas que rebaixen a tensión na rexión. Porén, as declaracións de Obama --que lanzou varias advertencias ao presidente ruso, Vladimir Putin-- non auguran grandes acordos esta sexta feira en Londres. Neste senso, o líder estadounidense dixo agardar que Putin "estea disposto" a mudar o rumo a respeito da ex-república soviética pois, do contrario --acrecentou-- EUA e a UE "veremonos na obriga de facer que Rusia pague un prezo polas súas violacións do dereito internacional e a invasión" da república autónoma ucraína de Crimea. A estas advertencias lanzadas por Obama tamén se sumaron os países que integran o G-7 (Canadá, Francia, Alemaña, Italia, Xapón e Reino Unido) que ameazan a Rusia con sancións económicas.


Summary: A presentación onte en Madrid do borrador do Decreto do Estatuto do Consumidor Electrointensivo deixou insatisfeitos a sindicatos e Xunta. O comité de empresa de Alcoa en San Cibrao amosou a súa desconformidade co documento e as propias empresas evitaron opinar até que o Ministerio publique o texto.

A presentación esta pasada segunda feira a sindicatos e organizacións empresariais por parte do Ministerio de Industria do borrador do futuro Real Decreto de Estatuto de Consumidores Electrointensivos (CEI) tivo onte as primeiras reaccións. Ao peche desta edición moitas empresas, caso de Alcoa, aínda non tiveran acceso ao documento e os sindicatos fixeron unha primeira valoración sen contar con toda a documentación. Desde CIG, CCOO e UXT coincidiron en sinalar que a proposta carece de mecanismos para garantir que o sector manteña emprego e produción. CIG presentará alegacións "Non se fixo para que exista unha tarifa industrial previsíbel, estábel e competitiva", explica a Nós Diario o secretario xeral de CIG, Paulo Carril. Afirma que o enfoque que lle dá o Goberno español non conta con cuestións "fundamentais" para este sindicato, como ligar as axudas ao mantemento de emprego e produción. "O decreto permite que as empresas reduzan até ter 15% de emprego con respecto ao cadro de persoal actual ou ter 15% de actividade, é dicir que poden reducir en 85% o emprego ou a actividade e cobrar as axudas", explica, "estas condicións non garanten o emprego", engade. CCOO quere máis medidas Desde CCOO aseguran que a documentación entregada son "dúas follas" polo que agardan ter máis información para unha valoración en profundidade. Aínda así apuntan nun comunicado que "intúen" que "se poderían aplicar máis medidas para reducir os custos dos grandes consumidores de enerxía, aínda que o Ministerio insistiu en que é todo o que se puido acordar coa Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) e coa Unión Europea". A maior exixencia deste sindicato é que o futuro estatuto garanta o emprego. En opinión de CCOO "o obxectivo é evitar os peches e os expedientes de regulación de emprego polos altos custos da enerxía". UXT cre que non abonda Javier Carreiro, da Federación de Industria, Construción e Agro (FICA) de UXT, argumenta a Nós Diario que "o positivo é o compromiso mais non cumpre as nosas expectativas". Por este motivo tamén presentarán alegacións "por non ser abondo para que se manteñan as empresas no noso país". Carreiro sinala que este sindicato quere "mecanismos de apoio para ser competitivos cos países da nosa contorna como son Francia e Alemaña, cousa que coas medidas deste borrador non se pode". Para UXT é necesario "implementar as compensacións de custos indirectos de CO2 na maior porcentaxe posíbel". Para a Xunta é "unha operación estética" Por outro lado o conselleiro de Economía e Industria, Francisco Conde, cualificou onte aos medios de comunicación de "operación estética" o estatuto e puxo en dúbida que dea un prezo "competitivo" a este sector. Admitiu que aínda non ten o documento mais "do coñecido" cre que "a única realidade" é que hai unha dotación económica "que é a metade da que había en 2017". Por este motivo argumentou que "é moi difícil que as empresas que máis necesitan deste tipo de axudas como Alcoa San Cibrao poidan ter unha resposta de prezo competitivo". A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: A voceira parlamentaria do BNG pregunta a valoración de Sanidade pola futura reforma da Lei do Aborto e o Sergas remítea á súa páxina web

"Quita o aborto, quita o aborto!". Foi un dos berros máis repetidos na madrileña rúa de Génova cando, a noite electoral, Mariano Rajoy saíu ao balcón para celebrar cos seus seguidores a vitoria nas eleccións xerais. Xa co PP no Goberno, o ministro de Xustiza, Alberto Ruiz-Gallardón, anunciaba hai poucas semanas a súa intención de impulsar unha "contrarreforma" da lexislación en materia de interrupción voluntaria do embarazo, a comezar por derrogar a lei de prazos aprobada polo Executivo do PSOE e mesmo tocando detalles da lei de supostos de 1985. Antes de que todo isto se producise, o pasado mes de outubro, a agora voceira parlamentaria do BNG, Ana Pontón, dirixiu unha pregunta á Consellería de Sanidade. A nacionalista reclamaba coñecer "a valoración" da Xunta sobre a "proposta de derrogación da Lei de de saúde sexual e reprodutiva e interrupción voluntaria do embarazo". O pasado 13 de febreiro Sanidade daba en contestar a pregunta de Pontón e facíao de xeito escueto. Limitouse a asegurar que a Xunta "cumpre rigorosamente a normativa e garante a accesibilidade aos servizos". "Os datos dispoñibles atópanse na páxina web www.sergas.es", remata a resposta. Se a parlamentaria atende á indicación do departamento que dirixe Rocío Mosquera non achará grandes volumes de información. Ben ao contrario, apenas atopará un artigo científico de tipo estatístico editado en 1998 e nocións xerais sobre as metodoloxías clínicas existentes para practicar abortos. O que non atopará será un percorrido máis exhaustivo polas reformas impulsadas pola Xunta nesta área dende o ano 2009. Estes cambios normativos foron executados esencialmente desde as consellerías de Sanidade e Benestar e aséntanse en dúas normas, a Lei 5/2010, do 23 de xuño, pola que se establece e regula unha rede de apoio á muller embarazada e a Lei 3/2011, do 30 de xuño, de apoio á familia e á convivencia de Galicia, así como en cambios organizativos e mesmo nominais, caso por exemplo dos Centros Quérote creados pola antiga Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar, agora transformados nos centros Quérote+. A orixe desa creación dunha "rede de apoio á muller embarazada" está nunha Iniciativa Lexislativa Popular auspiciada por Red Madre, unha plataforma apoiada no ultraconservador Foro Español de la Familia. Esta ILP, a primeira norma tramitada no Parlamento polo PPdeG desde o seu retorno á Xunta aprobouse entre fortes protestas da oposición de PSdeG e BNG porque, sinalaban socialistas e nacionalistas, atentaba contra os "dereitos das mulleres" e abría a porta da Administración pública galega a esta entidade, dirixida por Benigno Blanco, secretario de Estado no Goberno de Aznar. Entre os seus preceptos figura, por exemplo, que a Xunta "poderá concertar o desenvolvemento dos labores de información, apoio e asistencia previstos nesta lei con entidades privadas sen ánimo de lucro" que "teñan as fins de asistir, apoiar e informar as mulleres xestantes -isto é, a propia Red Madre". Como consecuencia deste precepto, traballadoras de centros de asesoramento afectivo-sexual confirman que integrantes da Red Madre xa suplen nalgúns casos o traballo de profesionais na materia. Propaganda antiabortista con fondos públicos O outro piar desta reforma é a Lei de Familia, cuxo proceso de elaboración recibiu fortes críticas non só da oposición, senón tamén do Consello Económico e Social que, nun contundente informe, alertaba da intención da Xunta de devolver as mulleres a "roles tradicionais" procurando, por exemplo, que se encarguen do coidado de nenos, maiores e doentes co obxectivo de "aforrar" en servizos públicos. Ademais deste aspecto censurado polo CES, a lectura do texto legal -cuxo rexeitamento foi unhas das poucas accións conxuntas de PSdeG e BNG na lexislatura- permite coñecer que a que para Alberto Núñez Feijóo é "unha normativa adaptada á segunda década do século XXI" que "promove a igualdade" permite, por exemplo, financiar con fondos públicos campañas antiabortistas. Nomeadamente, no artigo 32 do texto entre "as políticas de protección á maternidade" que impulsará o Goberno galego figuran as "campañas de sensibilización destinadas á concienciación social da importancia da maternidade, ao fomento da natalidade e á protección do dereito á vida en formación", isto é, contrarias á interrupción voluntaria do embarazo. Mentres que no momento da súa aprobación a conselleira de Benestar, Beatriz Mato, aseguraba que "non hai nin un só dereito que quede minusvalorado ou eliminado", o CES retrucaba que a lei no seu conxunto é "regresiva", por levar "implícitos graves recortes dos dereitos das mulleres, facendo retroceder moito tempo atrás os avances sociais, así como pola profunda carga ideolóxica que conleva". Resposta de Sanidade á pregunta do BNG


Summary: Non vai máis. Esta mañá o Parlament (apartir das 10 horas) submete a votación a Declaración de Soberanía pactada por CiU, ERC e ICV-Els Verds. A tensión reborda. Á fenda aberta en CiU únese agora a tensión que ameaza con esgazar o grupo parlamentar do PSC.

A Declaración de Soberanía está a rachar coas costuras da política catalá. Xa nada será o mesmo. Pasou a historia a Convergència pactista con Madrid. O PSC atravesa unha seria crise de identidade, que mesmo ten producido unha escisión, a que lidera Ernest Maragall. O sector máis dereitista de CiU, Unió, vinculado ao Opus Dei, formula mesmo ameazas de liquidación da federación. A CUP, a nova sensación no Parlament, incorpora ao debate unha novidade: Catalunya independente, si, mais fóra da UE. Unha achega até surprendente nun país tradicionalmente tido por proUE. En principio, todo apunta a que a Declaración de Soberanía recibirá os votos favorábeis de CiU, ERC, ICV-Els Verds e os 3 da CUP, que visten o voto como crítico. Mais nen sequera é seguro que non haxa quen rache a disciplina de voto no bloco gobernante, tal podería ser a tentación na que caíse Unió. O que vaia votar o PSC decidirase nunha reunión de urxencia previa ao Pleno logo de non chegar onte a un acordo após unha maratoniana reunión de 4 horas. O debate en todo caso trascende Catalunya. A soberanía ábrese paso. Un auténtico torpedo contra os esteos que alicerzan o réxime edificado coa Constitución de 1978.


Summary: A iniciativa lexislativa popular "sobre o dereito ao coñecemento e a contemplación da obra de Castelao polo pobo galego" non será tramitada ao tirar o Partido Popular da súa maioría parlamentar. "É un novo enterramento de Castelao", recriminoulles Pilar García Negro, valedora da ILP.

A ILP "sobre o dereito ao coñecemento e a contemplación da obra de Castelao polo pobo galego" non foi admitida a trámite no Parlamento de Galiza. Malia as máis de 11.000 sinaturas reunidas nestes meses por distintos puntos do país e malia o apoio de toda a oposición (BNG, AGE, PSdeG e Grupo Mixto), a iniciativa lexislativa popular non foi tomada en consideración por mor do rodete aplicado polo Partido Popular. "Non é correcta a idea de difundir o pensamento de alguén a través dunha lei", manifestou o deputado Agustín Baamonde como un dos argumentos do PP para votar contra unha ILP que só pedía compromiso e medidas para permitir á sociedade galega coñecer a obra do rianxeiro, gran parte da cal segue sen poder ser contemplada. Pilar García Negro, que defendeu perante a Cámara a ILP, promovida pola federación de asociacións culturais, Galiza Cultura, e asinada por máis de 11 mil persoas, lamentou a decisión do PP como "un novo enterramento de Castelao". Preguntou ao grupo parlamentar popular por que "teiman" en que a sociedade galega poida seguir sen contemplar, por exemplo, "unha obra artística inxente do rianxeiro que está amoreada nunha macro-nave da Coruña". E inqueriu a Baamonde sobre se o "quid" da actitude do PP a respeito desta iniciativa non derivaría de que Castelao era nacionalista. Apoios García Negro foi a primeira en subir á tribuna do Parlamento, desde onde defendeu a iniciativa lexislativa popular. Unha iniciativa, como ella lembrou, que parte da constatación de que aínda hoxe hai unha "ignorancia" sobre a obra de Daniel Castelao, de quen dixo que fora "o compatriota que mellor nos representou a todos os galegos no século XX". A profesora da UDC e escritora afirmou que "Castelao non debe ter data de caducidade" e que a Xunta e os poderes públicos deben implicarse na catalogación, promoción e difusión dunha obra "inxente", que abarca diferentes eidos e que o pobo galego ten dereito a coñecer, contemplar e valorar. Citou García Negro a Blanco Amor para pedir que "non deixemos morrer os nosos mortos. Carme Iglesias, do grupo mixto, foi a primeira en tomar a palabra após a intervención de García Negro. Anunciou o voto a prol da ILP e cargou contra os partidos que "seguen a desconfiar de Castelao", nunha actitude que "contrasta con que reivindiquen a Camilo José Cela". A parlamentar ourensá mesmo propuxo que o Gaiás fose a Casa Castelao e alí acoller obras e exposicións do político, escritor e artista rianxeiro. "Sen manipulacións" Castelao segue vixente. Así o manifestou a deputada do BNG Ana Pontón na súa intervención, onde anunciou o apoio dos nacionalistas á ILP e explicou que a iniciativa "só procura que Castelao chegue a todos e todas, sen manipulacións". Lembrou que outras iniciativas parlamentares en defensa da obra Castelao, malia ser aprobadas, foron "ignoradas" na práctica. "Este país ten unha débeda con Castelao", manifestou Pontón. De por parte, Beiras aproveitou a defensa do apoio do seu grupo, AGE, á ILP para afirmar que "se somos galegos non é só por estar nun territorio chamado Galiza", e defender Castelao como "gran coñecedor do país e das súas xentes", unha persoa leal ás clases populares". Tamén o PSdeG apoiou a ILP de Castelao, "un dos políticos máis auténticos e honrados do noso país. Os socialistas reclamáronse "herdeiros" do rianxeiro malia "discrepar en cousas como o dereito de auto-determinación". Embora a unanimidade da oposición e as máis de 11.000 sinaturas, a ILP ficou ás portas do Parlamento. Así o decidiron os votos dos deputados do Partido Popular. Seguindo o debate no Parlamento, estiveron como convidados varios membros da comisión promotora da iniciativa lexislativa popular: Marcos Maceiras (presidente da MNL), Anxo Louzao (secretario nacional de CIG-Ensino), David Otero (Fundación Castelao), Carmen Vilariño (AS-PG), Francisco Rodríguez, Clara Isabel Iglesias (Vagalumes), María Antonia Pérez (O Galo), Lucía Carreira (presidenta da asociación cultural e musical Solfa). Fotografías: Lavandeira


Summary: Fontes sindicais confirman que outras 30 persoas agardan polos resultados das probas. A maior parte dos contaxios déronse, segundo engaden, nas empresas auxiliares da factoría viguesa.

O aumento dos contaxios por coronavirus na Galiza están a revelar non só casos illados senón focos de maior ou menos importancia. O último en transcender é o detectado nas instalacións do estaleiro Freire, en Vigo. Fontes sindicais comunicaron esta cuarta feira que polo menos corenta traballadores e traballadoras deron positivo nas probas da Covid-19. A maioría deles forman parte dos cadros de persoal das empresas auxiliares que prestan servizo na factoría naval. Ademais, hai outras 30 persoas que aínda agardan polos resultados dos exames que se lles practicaron após ser detectado o gromo. En concreto, as mesmas fontes comentaron que a maioría dos casos xa confirmados son de operarios que traballan no proxecto 724, un gran iate de 111 metros de eslora. Tanto os contaxiados como os seus contactos estreitos no ámbito laboral, que están pendentes dos resultados das probas, foron illados. Ademais, están a practicarse máis cribados en busca doutros posibles casos. Desde o punto de vista dos sindicatos manter os protocolos de prevención e seguridade nas bancadas da fábrica "é complicado", pois a maior parte das actuacións en curso son no interior da embarcación. "É como unha burbulla sen ventilación", explicaron, e confirmaron que a empresa ten en vigor protocolos e normas de prevención, que agora se reforzarán, incluíndo a realización de probas PCR para poder acceder a traballar ao estaleiro para partir da próxima segunda feira. Na Comisión de Industria do Parlamento, o deputado socialista Martín Seco quixo mostrar o seu apoio ás e aos empregados do estaleiro.


As relacións entre iguais son moi complexas, na vida, e nos centros escolares. As cousas, por moito que nos empeñemos, non son brancas ou negras. E os institutos son, o repetimos moitas veces, microsociedades que reproducen, para ben ou para mal, a formación social da época na que están inmersos. Os institutos son, o repetimos moitas veces, microsociedades que reproducen, para ben ou para mal, a formación social da época na que están inmersos Os conflitos existen, existiron e seguirán a existir, dentro e fora das aulas, porque somos seres libres, porque temos intereses, aspiracións, desexos..., distintos. Do que se trata é de aprender a resolver os conflitos de maneira pacífica, de prevelos, de desaprender as violencias, na casa e na escola, de intervir sobre eles, antes, moito antes, de que dexeneren e rematen en consecuencias irreparables, como foi o caso de Jokin en Hondarribia en 2005 ou agora o de Mónica Patricia en Ciudad Real. Conflitividade e convivencia escolar, son un binomio co que lidamos, cada día, con mellor ou peor acerto, e con escasos recursos e apoios, con moito voluntarismo, os profesores e profesoras, nos miles de colexios e institutos que abren as súas portas diariamente, con horarios sobrecargados, macrocentros, ratios elevadas, e formación específica deficiente. Tamén teñen moita responsabilidade as autoridades educativas coas políticas que promoven ou coas súas inhibicións. Non chega con lamentarse, con abrir investigacións, conceder o título de autoridade ou obrigar a crear aulas de convivencia segregadoras Existen múltiples actores á hora de abordar -con garantías de éxito- a conflitividade escolar, sobre todo a súa prevención e mellora. Os primeiros, antes que ninguén, son os pais e as nais, a educación afectivo emocional nas familias, como mellor antídoto contra das violencias. Logo está a escola, o colexio, o instituto, a comunidade educativa enteira, para reforzar ou corrixir actitudes, comportamentos e valores. Para intervir, educando. Mais tamén teñen moita responsabilidade as autoridades educativas coas políticas que promoven ou coas súas inhibicións. Non chega con lamentarse, con abrir investigacións, conceder o título de autoridade ou obrigar a crear aulas de convivencia segregadoras, por exemplo, pensando que a convivencia escolar se aborda, sobre todo, con protocolos e regulamentos disciplinarios e de seguridade, esquecéndose -deliberadamente- dos Plans Integrais de Mellora da Convivencia Escolar, como acontece en Galicia, da súa aplicación e desenvolvemento, ou do Observatorio Galego da Convivencia Escolar, que non se reuniu en toda a lexislatura pasada, e do que non coñecemos iniciativa algunha, en case que catro anos. Ou desmantelando por completo a estrutura de formación do profesorado, ou eliminando a materia de Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos. Non pode ser que unha pelexa á porta dun instituto acapare primeiras páxinas mentres que a actividade diaria dos equipos de mediación e tratamento de conflitos non sintan o alento da sociedade e dos seus medios E os medios de comunicación, na forma de achegarse a esta realidade complexa, no tratamento que escollen, mais tamén nos valores e modelos que transmiten, nos titulares que publican, na imaxe que dan dos centros educativos, da comunidade educativa e do profesorado. Non pode ser que unha pelexa á porta dun instituto acapare primeiras páxinas mentres que a actividade diaria dos equipos de mediación e tratamento de conflitos, dos servizos de orientación, que existen e funcionan razoablemente ben en tantos, pola xeografía adiante, non sintan o alento da sociedade e dos seus medios. Con frecuencia, alarmados por acontecementos dramáticos, como o suicidio de Jokin ou o de Mónica Patricia, en Ciudad Real, moi recentemente, escoitamos ou lemos con tristeza interpretacións que buscan atopar as responsabilidades na propia vítima ou na súa familia. Tamén as hai que tratan de culpabilizar ó instituto, ó profesorado, pola súa incapacidade para detectar a tempo unha situación de maltrato entre iguais que, por suposto, despois do tráxico desenlace, parecía evidente para tantas persoas... Da a impresión, como teño referido noutros artigos, de que os centros educativos fosen territorio comanche. Nada máis lonxe da realidade Con moita facilidade (e menor coñecemento) observamos en colegas, medios, etc, identificar estes acontecementos cun palabro en inglés, o chamado bulling ou mellor, acoso escolar. Titulares e crónicas, en moitas ocasións máis próximos ó sensacionalismo que ó rigor, o veñen usando, ás veces con demasiada alegría, para trasladar á opinión pública que o problema está dentro dos muros da escola e dos institutos. Da a impresión, como teño referido noutros artigos, de que os centros educativos fosen territorio comanche. Nada máis lonxe da realidade. Ou de que o profesorado arrastra, sobre todo nos últimos anos, os democráticos quizais?, un déficit de autoridade que necesita recuperar para que estes fenómenos desaparezan. Pois tampouco. Sen dúbida, a morte de Jokin significou un antes e un despois. Puxo na axenda educativa xeral un problema que, ata aquel momento, formaba parte do pensamento e da actuación de persoas, grupos ou entidades minoritarias que viñan traballando, dentro e fora dos centros, na mellora integral da convivencia escolar, tratando, ademais, de sacar da súa tradicional opacidade, fenómenos que todas e todos coñecemos, pola nosa propia experiencia escolar, como son, o matonismo, o racismo, a discriminación, o maltrato, as violencias. Quen non viu escenas de insulto, abuso, agresión... ó longo da súa propia vida académica? Polo tanto, non estamos a falar dun fenómeno novo, nin sequera recente, aínda que os novos formatos, nos últimos anos, certamente, complementan e multiplican as vellas fórmulas con situacións, por exemplo, de ciberacoso, a través das pantallas e a difusión masiva por medio dos móbiles e da internet. A morte de Jokin significou un antes e un despois. Puxo na axenda educativa xeral un problema que, ata aquel momento, formaba parte do pensamento e da actuación de persoas, grupos ou entidades minoritarias O caso de Mónica Patricia, en Ciudad Real, ten toda a complexidade que o maltrato entre iguais reviste. Ademais, o racismo e o clasismo, probablemente, ilustren o resultado das investigacións en curso, nos seus diferentes ámbitos, educativo, policial e xudicial. En calquera caso, algunhas cuestións parecen obvias. Non se detectou a tempo, as alertas de prevención, si existían, non funcionaron, a nena non recibiu a protección imprescindible (a opción de cambiala de clase e de centro non é, non debe ser, para a vítima do maltrato senón para os maltratadores, de existir e comprobarse), por citar algúns exemplos. Á espera do resultado final das pescudas, quixera aproveitar para reiterar que, existindo casos como o que nos ocupa, mínimos por sorte, na cantidade inmensa de alumnado que vive e convive nos colexios e nos institutos, diariamente, a convivencia escolar, a pouco que se faga por promovela, mellora significativamente, ó igual que os resultados académicos, diminuíndo, ó tempo, o fracaso escolar. Por iso, inverter en prevención, en plans de mellora da convivencia, na formación específica do profesorado en servizo, en mediación, creando equipas de tratamento de conflitos, en todos e en cada un dos centros escolares, favorece non só a convivencia senón tamén o éxito escolar. Un dos sectores máis agredidos polas políticas de restrición do chamado gasto público é precisamente a educación pública e, dentro dela, as partidas destinadas á formación do profesorado, á atención personalizada e á diversidade Lamentablemente as autoridades educativas competentes non están por esta labor. Un dos sectores máis agredidos polas políticas de restrición do chamado gasto público é precisamente a educación pública e, dentro dela, as partidas destinadas á formación do profesorado, á atención personalizada e á diversidade, a orientación, o reforzo, ou a convivencia escolar. Son os propios centros, co seu esforzo, os que suplen a desidia e o desinterese da administración educativa. As magníficas experiencias de aulas de convivencia non segregadoras que existen en Galicia, as equipas de mediación e tratamento de conflitos que veñen funcionando sen apoios institucionais, os encontros de alumnos e alumnas mediadoras, como o que se celebra anualmente no IES Fin do Camiño de Fisterra, son exemplos de iniciativas da sociedade civil, que parten do propio profesorado, e que as autoridades educativas ignoran, cando non ocultan. Evitar sucesos coma o de Ciudad Real ou o de Hondarribia obrígannos e esíxenos a todas e a todos, a pais e a nais, profesorado, alumnado, á comunidade educativa enteira, ós medios de comunicación, pero sobre todo, ás autoridades políticas que teñen a competencia plena, que son as responsables de poñer en marcha, consolidar e desenvolver as materias, os plans e os instrumentos dos que nos dotamos para mellorar a convivencia escolar e prever as violencias. Ate erradicalas definitivamente. O 20 de Novembro celebramos en todo o mundo o Día Internacional dos Dereitos da Infancia O 20 de Novembro celebramos en todo o mundo o Día Internacional dos Dereitos da Infancia, unha magnífica ocasión para reflexionar nos centros escolares, nas familias, nos medios, na administración educativa, sobre conflitividade e convivencia, e facer propósito da emenda.


Summary: Iria Otero (1987, Cangas do Morrazo), creativa e deseñadora publicitaria, é unha das persoas que está detrás da nova imaxe do BNG, apresentada hai apenas un mes. Un logotipo que, sen rachar co anterior, quere ser a evolución natural dun logo cargado de historia, modernizado, renovado e próximo á xente.

-Cal foi a idea da que parte este novo logo? -Recollemos o encargo de actualizar o logotipo partindo da idea de que había que sincronizalo cun sentir novo do BNG. Tiñamos que plasmar ese tempo novo, xuventude, enerxía, frescura… e ao mesmo tempo manter a súa esencia. Ese foi o punto de partida. -Que elementos se mantiveron para conservar a esencia do logotipo? -Penso que todos. As siglas, a bandeira, a estrela, a galeguidade que reforzamos recuperando a cor azul do logo inicial que se perdera en versións máis recentes… E a todo isto tratamos de engadirlle unhas pingas de actualidade. -Os elementos son os mesmos pero cunha evolución? -Si, hai uns reaxustes: as proporcións, trazos, as cores... pero xogamos cos mesmos elementos. Pretende estar acorde aos novos tempos pero sen renunciar á súa esencia, á súa personalidade. -Perde protagonismo a bandeira galega no novo deseño? -Eu penso que non, que a bandeira mesmo gaña forza. É certo que tratou de buscarse un equilibrio visual na proporción coas siglas ,pero a simplificación das cores e dalgúns elementos pon o foco na estrela e por tanto, na bandeira. A mirada vai cara ese punto, porque é o único elemento que está noutra cor xerando máis peso visual. -Hai tamén un cambio de maiúsculas a minúsculas, buscábase unha imaxe máis próxima á xente nova e as novas tecnoloxías? -Hoxe en día hai unha tendencia a construír logotipos en caixa baixa, hai moitos exemplos coma Facebook, Ebay… e tamén nos propios partidos políticos. Pero neste caso, responde máis a unha cuestión de equilibrio. A letra "b" e a "g" en minúsculas son como unha especie de espello simétrico que lle aporta equilibrio ao deseño. Por outra banda tamén é verdade que responde a un dos obxectivos que tíñamos de plasmar unha imaxe moi próxima, amable e modernizada. Penso que o uso das minúsculas e da nova tipografía, lixeiramente redondeada, traballa a favor destes obxectivos. -Buscábase un maior achegamento á xente nova? -Si, pero non exclusivamente. Buscábase conectar o pasado, presente e o futuro do BNG nun novo logotipo, vencellando tanto á militancia, simpatizantes como a todos os galegos. -Este deseño adaptouse a unha maior difusión en redes sociais? -Si, de feito non foi só o relanzamento dun logotipo, senón tamén dun novo Manual de Identidade Corporativa. Neste documento, dispoñible na páxina do BNG, o que fixemos foi un estudo da marca e de como tiña que aplicarse en múltiples soportes tanto online como offline. Do que se trataba sobre todo era de que fose unha marca moi versátil dentro dos tempos que corren, para que fose adaptable a todo tipos de soportes e ao mesmo tempo manter unha imaxe unificada. Ás veces o que acontece con partidos políticos que teñen presenza en tantas localidades diferentes é que costa unificar a súa imaxe. A través deste manual o que fixemos é determinar unhas directrices moi claras de utilización. Penso que esta parte é case tan importante coma o propio deseño do logo. Agora, desexamos que teña una boa acollida.


Summary: Este novo traballo dos suízos Eluveitie era do máis agardado e o que máis expectación xerou entre os seus seguidores. Os cambios operados na formación -após a marcha da súa icónica vocalista e zanfonista Anna Murphy, que na compaña do baterista Merlin Sutter e o guitarrista Ivo Henzi conformaron Cellar Darling- puñan en dúbida cal sería o futuro da banda.

Evocation II. Pantheon vén ser a continuación do disco que sacaron hai 8 anos baixo o título de Evocation I. The Arcane Dominion. Isto tradúcese en que este novo traballo é totalmente acústico e fica convertido nun traballo de folk celta. Concebido dun xeito conceptual, está dedicado á mitoloxía celta, titulando as cancións baixo o nome dos deuses celtas. As letras están cantadas integramente en galo antigo e mesmo a grafía empregada do álbum. No que se refire aos temas, achamos un exceso de comercialidade nos mesmos, cunha execución exquisita, como non podería ser de outro xeito. É posíbel que o feito de editar agora este traballo sexa un intento de Glanzmann, vocalista e líder da banda, de facer unha fenda na historia para indicar que comezan un novo camiño e facer menos traumática o cambio de membros. É curioso que a maioría dos cortes deste álbum sexan instrumentais e que as aparicións da nova vocalista, Fabienne Erni, malia ter un unha voz doce e melódica, fiquen na produción nun segundo plano, como se quixesen agochala e quitar importancia á marcha de Anna Murphy. Fabienne fai un traballo vocal espectacular, que nada ten que envexar ao de Anna e merece máis protagonismo do que ten. Sexa como fose, o certo é que este traballo non é nada do que se agardaba de Eluveitie. Malia que o título indicaba unha continuación do álbum do 2009, Eluveitie é unha banda consagrada no folk metal mesturado co death metal melódico e agardábamos que algo dese pouso ficara neste traballo. Destacan especialmente dous temas Epona e Lvgvs, que foron os adiantos que xa escoitáramos. Como sinxelos perfectamente escollidos, son os dous temas máis fortes do disco, que emerxen sobre unha continuidade de cancións que son de fácil escoita, pero que non chaman a atención como para lembralas. Dende unha óptica puramente folk, esquecendo a banda da que estamos a falar, é un disco correcto, que non sae fóa dos parámetros do xénero, pero sen grandes obras mestras. Eluveitie traen un disco con 18 nomes de deuses celtas, pero sen ningún espírito. Un traballo co que a banda, máis que no Resurrection Fest, no que estiveron este ano, encaixaría perfectamente no Intercéltico de Ortigueira. Un traballo que vai dividir nas súas apreciacións os seguidores da banda. O que teño claro é que se este é o novo camiño que queren seguir, é moi posíbel que cambien os compañeiros de viaxe. VIDEO – ELUVEITIE – EPONA https://youtu.be/TkbadvaMuXo ELUVEITIE NAS REDES WEB: http://www.eluveitie.ch FACEBOOK: http://www.facebook.com/eluveitie/ TWITTER: @eluveitie LISTAXE DE TEMAS 1. Dureððu 2. Epona 3. Svcellos II (Sequel) 4. Nantosvelta 5. Tovtatis 6. Lvgvs 7. Grannos 8. Cernvnnos 9. Catvrix 10. Artio 11. Aventia 12. Ogmios 13. Esvs 14. Antvmnos 15. Tarvos II (Sequel) 16. Belenos 17. Taranis 18. Nemeto


Summary: O presidente da Xunta recoñece o golpe ao bipartidismo pero presume de manter vantaxe sobre os socialistas. Besteiro valora "o xiro á esquerda en Galicia", Alternativa pide "seguir xuntando voces" e o Bloque cualifica de "fantásticos" os seus resultados.

O líder do PPdeG e presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, recoñeceu que "nota" que os grandes partidos están a sufrir "unha diminución de apoio" pero presumiu de que o PPdeG mantén "un liderado claro e contundente" dobre o PSdeG en Galicia. "A diferenza de apoios está practicamente intacta malia que levamos cinco anos de goberno e de que o PSdeG renovou tres veces o seu liderado", dixo. "Hai votantes do PP que non acudiron ás urnas", xustificouse Feijóo Ademais, Feijóo tamén apuntou a abstención e a irrupción de Podemos como causantes da importante perda de apoio do seu partido. "Hai votantes do PP que non acudiron ás urnas", chegou a dicir, pero presumiu de que os populares "gañaron as eleccións" en España e en Galicia e comprometouse a "seguir traballando" para "renovar a confianza e recuperar a motivación dos cidadáns na política". O candidato popular Millán Mon agradeceu o apoio dos cidadáns logo de que Feijóo destacase que España e Alemaña son os únicos Estados onde o partido de goberno gañou os comicios. Pero todos buscan a súa pequena vitoria. O secretario xeral do PSdeG, José Ramón Gómez Besteiro, valorou neste domingo o "xiro á esquerda en Galicia" que, segundo el, supuxeron estas eleccións, malia a importante perda de votos do seu partido. O líder dos socialistas galegos destacou que o PP tivo "o peor resultado nos últimos 25 anos" no país. Besteiro destaca que é "o peor resultados do PP nos últimos 25 anos" Pola súa banda, AGE ve "reeditada a fazaña" das anteriores autonómicas pero tamén cre que "hai que seguir xuntando voces na esquerda" para "arrasar" nos vindeiros comicios. A súa candidata, Lidia Senra, asegurou estar "abrumada" e dixo ter renovado o seu "compromiso" cos movementos sociais e as organizacións para "dar a batalla" na Eurocámara e ser "a caixa de resonancia" dos problemas do país. "Hai que poñer ao descuberto a axenda oculta europea, que vive unha carencia de democracia evidente", dixo. Pola súa banda, o BNG cualificou de "fantástico" o resultado obtido polos nacionalistas, xa que, en opinión do seu voceiro nacional, Xavier Vence, os votos recibidos xunto a Bildu permiten que a voz "contestaria" estea presente en Europa. O líder do Bloque lembrou que o resultado é "moi próximo" ao de 2009, mentres que a candidata Ana Miranda asegurou que "os excluídos deste país" terán unha voz "amiga" no Parlamento Europeo. Ademais, ningún dos dous quixo responder á pregunta de canto tempo ocupará o escano a que xa forma eurodeputada, unha resposta que darán este luns. AGE chama a "seguir xuntando voces na esquerda" para "arrasar" nos vindeiros comicios Por outra banda, o secretario xeral de Compromiso por Galicia, Xoán Bascuas, afirmou que os resultados da formación "son o punto de partida para o noso verdadeira obxectivo, as eleccións municipais".segurou que "para estas eleccións tiñamos tres obxectivos: o primeiro que se coñeceran máis as siglas de Compromiso por Galicia, e iso conseguise. O segundo é que se coñeceran referentes políticos novos de Compromiso por Galicia, e iso tamén se conseguiu. O terceiro obxectivo era subir en votos, e aquí os resultados son insatisfactorios, aínda que mantemos prácticamente a porcentaxe de votos", con respecto ás eleccións galegas.


Summary: "É inhumano". Persoal do Sergas e da Xunta da Galiza desprazado á residencia de maiores de Salvaterra do Miño denuncia unha "situación de alto risco físico e psicolóxico" tanto para os pacientes como para o colectivo profesional responsábel dos coidados. A carencia de material, o déficit de hixiene, a falta de organización e a sobrecarga de traballo impídenlles facer o seu traballo correctamente, din, polo que chaman á Administración a facer autocrítica e a tomar "as medidas oportunas".

"É necesario que os responsábeis fagan un pouco de autocrítica e acepten que non souberon xestionar a situación, do contrario, o persoal do Sergas e da Xunta continuaría nos seus postos habituais, onde estamos afeitos a traballar cun mínimo de dignidade e de profesionalidade". A chamada de atención parte do persoal sanitario do Servizo Galego de Saúde e da propia Xunta derivado á residencia de Salvaterra de Miño tras a súa intervención o pasado 27 de outubro. Ese día, con 110 contaxios, o Goberno galego decidiu asumir o mando do xeriátrico, en mans dunha empresa privada local, e desprazar un equipo de profesionais do Sergas co "obxectivo de garantir a calidade asistencial e a correcta protección da saúde tanto das persoas usuarias como das traballadoras e traballadores". Denuncian carencia de material básico de protección e coidados, a falta de organización e a sobrecarga de traballo. O mesmo equipo que agora denuncia unha "situación inhumana" dentro do xeriátrico, onde a carencia de material básico de protección e coidados, a falta de organización e a sobrecarga de traballo impiden non só o cumprimento dos protocolos oficiais, tamén a atención adecuada das residentes. Sen produtos de aseo, sabas, toallas nin roupa Nun escrito dirixido aos responsábeis sanitarios e de servizos sociais da Xunta da Galiza, o persoal chamado a cubrir "a demanda excepcional derivada da Covid-19" na residencia de Salvaterra detalla as eivas detectadas no centro en menos dunha semana. Denuncian a falta de persoal técnico de coidados auxiliares de enfermaría (TCAE) suficiente para coidar, vixiar e atender as demandas e necesidades de todas as usuarias do centro. Tamén manifestan un risco elevado de contaxio pola carencia de EPIs adecuados, un contorno de traballo inseguro e "graves defectos nas medidas de hixiene das instalacións e dos propios pacientes". A maiores, sinalan fallos na distribución de persoal e na organización de circuítos limpos e sucios, "inexistentes", así como a carencia de produtos de aseo, sabas, toallas e prendas de vestir para os residentes, "que se ven na obriga de reutilizar a mesma roupa varios días". Úlceras e cuartos fechados Camas e baños sen adaptar, colchóns rotos e sucios, cuartos sen enchufes e sen paus de goteiro onde colgar a medicación, timbres que non funcionan son algunhas das eivas que específicas que trasladan as traballadoras públicas na súa denuncia, recollidas tamén pola asociación TreGa na súa acusación. As residentes permanecen fechadas con chave nos seus cuartos. Neste sentido, Traballadoras de Residencias da Galiza trasladaron a inspección que "as residentes permanecen fechadas con chave nos seus cuartos", cando a normativa de servizos sociais prohibe esta práctica, "por prevención de riscos e por unha mínima dignidade persoal" que ademais atrasa o traballo das auxiliares de enfermaría. "Unha residencia non é un cárcere", recalcan, polo que os illamentos deben garantir sempre a posibilidade de pedir axuda. "Ninguén quere traballar nin ver os seus maiores nestas condicións", afirman traballadoras de TreGa a Nós Diario. [Podes ler a reportaxe completa no Nós Diario en papel, que podes atopar nos quioscos e puntos de venda habituais ou na loxa. Se aínda non es subscritora ou subscritor, podes sumarte aquí]


Summary: É a mellor "ferramenta de equidade e cohesión social", explican desde a Plataforma galega en defensa do ensino público, promotora da iniciativa.

Coincidindo co período ordinario de novas matrículas –de 1 a 20 de marzo– a Plataforma galega en defensa do ensino público vai iniciar unha campaña de fomento das matriculacións nos centros educativos públicos de Galiza baixo o lema "Faite do ensino público". A campaña centrarase nos propios centros educativos, nas ANPAs e no tecido asociativo do país. A Plataforma chama igualmente aos concellos a sensibilizar a pais e nais das vantaxes que ofrece o ensino público e a promover un ensino público e de calidade. O ensino público galego escolariza no presente curso escolar a 70% do total do alumnado de Educación Infantil, Educación Primaria, fronte a 28% dos centros concertados e 2% de centros privados sen concerto. No caso da ESO as cifras son similares (79%-27%-3%). No caso do Bacharelato son de 82% na rede pública e 18% na rede privada. Estas porcentaxes mantéñense desde hai máis dunha década malia, indica a Plataforma, que se teña producido un incremento importante de unidades concertadas en centros privados e unha redución de aulas públicas.


Summary: O pasado sábado, unha manifestación percorreu a distancia que afasta San Marcos -onde a CRTVG e mais a RTVE en Galiza teñen sede- da Praza de Praterías, en Compostela. Os comités de empresa das compañías públicas de comunicación convocaron traballadoras e traballadores e cidadanía co lema "Pola dignidade dos medios públicos". "A protesta foi histórica", valora Raimundo Méndez, presidente do comité intercentros da CRTVG -posto rotatorio entre os cinco sindicatos con representación-, "mais os cambios dun día para outro é complicado velos". Iso si, interpreta a presenza na marcha dos tres líderes dos partidos da oposición como un compromiso coa "independencia política" do ente.

-Feixóo afirmou nunha entrevista recente que el non vía os telexornais da TVG. -Paréceme lamentábel. Falamos dunha empresa pública, que ten que facer un servizo público e ten unha misión de servizo público. Esta empresa non é nin dos traballadores, nin dos comités de empresa, nin do actual Goberno do PP, é de todos os cidadáns galegos. É inaudito que o presidente diga que non ve a TVG, a televisión de todos os galegos. Como presidente, ten a obriga de coidar esa televisión. -Por que se precisan medios de comunicación públicos? -Son fundamentais nunha democracia. Eu respecto que haxa medios privados e produtoras privadas. Pero as empresas públicas teñen que cumprir un servizo. Non me vale que haxa unha lei, a lei xeral estatal do audiovisual do ano 2010, que nalgúns casos non se cumpre. E despois estou falando da lei 9/2011 de medios de comunicación públicos de Galiza. Aprobouse hai case sete anos e moitos artigos desa lei non se cumpren. É incríbel. -A que se debe que non se cumpra a lei promovida polo propio PP? -A lei está para que se cumpra. Por que non se desenvolve o consello de informativos segundo o famoso artigo 36? Ao mellor tampouco é a panacea, porque a propia televisión española ten un consello de informativos e sofre graves problemas de manipulación. Pero é un órgano de control importante. Se cadra aínda máis importante que o consello é a autoridade audiovisual: unha persoa independente dos partidos políticos e dos prestadores privados de servizos. Nós só pedimos que se cumpra a lei no seu artigo 49. Se exitise esa autoridade ao mellor era máis complicado o control do Goberno sobre os informativos. -O que chama a atención é que falten á súa propia lei. -Para moitos apartados da propia lei, e falo do consello de administración ou do propio director xeral, fan falta dous terzos de votos no Parlamento. Agora mesmo está paralizado. Nun intre aínda chegaban a acordos entre o PSOE e o PP, pero agora mesmo non. Tampouco pode ser que metas pola porta de atrás, blindes, o director xeral coa lei de acompañamento dos orzamentos de 2016. Se a lei di que fan falta dous terzos para chegar a un acordo, pois tes que cumprir. Pero non é só isto. O artigo 34 di que hai que potenciar a produción propia. Non se está facendo. No canto de aumentar redúcese. Eu son o primeiro en defender que a TVG sexa o motor do audiovisual galego, que as produtoras teñen que traballar e cumpren un servizo. O que non pode ser é que cada vez se fagan menos programas de produción propia. Os datos están aí e vense perfectamente nas grellas de programación destes anos. Ademais hai unha asfixia económica da corporación. No ano 2008, o orzamento era de 142 millóns de euros e en dez anos hai 35 millóns menos. Temos o cadro de persoal máis pequeno das televisións autonómicas históricas. Chegamos aos 1.200 traballadores e agora mesmo son 950. -Mencionou o consello de informativos, a autoridade audiovisual ou a necesidade de potenciar a produción propia. Que outros elementos da lei son, ao seu ver, importantes? -Potenciar os grupos minoritarios. Hai que coidar a infancia e a xuventude. Que programas hai para a mocidade? Hai anos todo o mundo coñecía o Xabarín. Que programas hai culturais? Os informativos, pero xa di a lei que os informativos teñen que se ocupar da cultura. E que os informativos non se poden ceder a terceiros. De feito, temos interposta unha denuncia porque entendemos que o directo de informativos debe facelo a casa. [A versión íntegra desta entrevista, da que aquí che oferecemos un extracto, tela ao teu dispor no Sermos313, disponíbel na nosa loxa e nos puntos de venda habituais].


Summary: O economista e escritor Marcelino Fernández Mallo prosegue co ciclo de análises de Nós Diario.

Ninguén pode negar hoxe en día que a enerxía sexa un dos capítulos esenciais de calquera política económica. Nesta liña, a Xunta pediu a unha consultora –non ao Inega, por certo– o deseño da Estratexia Enerxética Galega 2030. Descoñecemos cales foron as indicacións pero hai unha decisión previa que resulta transcendental: preferimos un modelo centralizado ou descentralizado? A maior parte da enerxía mundial prodúcese en sistemas centralizados, isto é, baseados en grandes unidades de produción dende onde se transporta a enerxía para os centros de distribución e, desde alí, ata o destino final. No traxecto dende o punto de produción ata o de consumo pérdese unha porcentaxe apreciable de enerxía. Por que a maioría dos modelos enerxéticos son centralizados? Hai dúas razóns bastante obvias: unha, o custo de produción, xa que a maior escala, serán teoricamente menores os custos unitarios; outra, o dominio dos grandes operadores que posúen un importante poder de negociación coas administracións nun sector altamente regulado. Nos últimos anos, o contexto alterouse de xeito tan radical que o modelo centralizado está poñéndose en cuestión. A demanda continúa a medrar e require unha maior eficiencia enerxética; o quecemento global obriga a reducir a dependencia dos combustibles fósiles; o progresivo deterioro do medio esixe redes de enerxía menos lesivas, non só co aire que respiramos, tamén co solo do que nos nutrimos; por último, o pernicioso sistema de formación dos prezos e a conxuntura global están a forzar unha escalada de custos inaturable para os consumidores. Inda que pareza un truco máxico, o modelo de xeración distribuída -ou descentralizada- da enerxía pode solucionar este diabólico conxunto de circunstancias. Baseados en fontes renovables, supoñen un alivio para o medio e melloran a eficiencia enerxética –menores perdas– do sistema, ao tempo que os consumidores se liberan da dependencia dos grandes grupos produtores e evitan a opresiva suba dos prezos. Como funcionaría en Galicia un modelo descentralizado da enerxía? Hai tres eidos principais de actuación: o residencial, o agrogandeiro e o industrial. No sector residencial é preciso avanzar cara a edificios autosuficientes mediante investimento en melloras substanciais do illamento térmico e na instalación de cubertas con placas solares, que poden localizarse nos propios edificios de consumo ou en edificacións próximas dende as que se subministra enerxía a unha comunidade. A enerxía de vivendas e oficinas nun modelo distribuído pode proceder tamén, en función das circunstancias, das chamadas redes de distrito de calor e frío. Son instalacións que producen enerxía a partir da calor residual de procesos industriais, fontes naturais xeotérmicas ou a utilización de residuos sólidos urbanos, e distribúena aos usuarios por canalizacións illadas, xeralmente subterráneas, a través de vapor ou auga. O sector agrogandeiro ten o gran reto de perseguir o autoabastecemento enerxético mediante o mix de placas solares, minieólicos, enerxía xeotérmica e biogás, dependendo da localización e o tipo de explotación. Aínda que as instalacións fotovoltaicas son o recurso máis recorrido na busca da autonomía enerxética, a tecnoloxía minieólica –procedente de xeradores de menos de 100 kWh cunha área de varrido inferior aos 200 m2– avanzou notablemente e ofrece xa rendementos satisfactorios sobre todo en territorios coma Galicia onde o vento ten unha presenza habitualmente maior có sol. A enerxía xeotérmica presenta un menor desenvolvemento pero é preciso explorar tamén as súas posibilidades. O biogás supón un caso específico digno de subliñar polo seu potencial nas explotacións de bovino (27.663 en Galicia en 2021 segundo o IGE). Trátase de xerar biogás a partir dos residuos orgánicos do gando. Os xurros reciben un tratamento de dixestión anaeróbica mediante o cal obteñen o biogás que posteriormente se purifica e transforma en enerxía eléctrica. Un esquema similar de combinación de enerxía solar, eólica e incluso xeotérmica pode reproducirse en polígonos industriais e nas factorías galegas con independencia da súa dimensión. En fábricas electrointensivas –caso de Alcoa–, o obxectivo de autosuficiencia sería difícil de acadar pero, sen dúbida, un modelo distribuído paliaría o efecto da elevación dos custos sobre o seu proceso produtivo. O modelo actual da Xunta Seica aínda está a deseñar a súa estratexia enerxética pero hai indicios que fan dubidar da intención da Xunta a prol dun modelo descentralizado. Como exemplo, velaí o actual Plan sectorial eólico de Galicia que implicaría cubrir o rural galego con muíños de vento de ata 200 metros de altura. Faríase en polígonos delimitados dentro dos que as empresas promotoras gañarían o dereito de uso. Tal como está acreditado, os aeroxeradores provocarían un impacto negativo e significativo en canto a ruído, biodiversidade, paisaxe, solo, acuíferos e turismo. Ademais dos graves efectos nas comarcas afectadas, os polígonos eólicos serían para o beneficio de empresas foráneas, apenas deixarían ingresos nos concellos onde se instalasen e servirían para que outras comunidades autónomas, principalmente Madrid, dispoñan da enerxía que precisan. Nada que ver cos efectos dun modelo distribuído como o que acabamos de expoñer. Apostar pola autonomía enerxética require fondos para equipamentos, renovación de instalacións, I+D, tecnoloxía, formación... Unha vez máis, a un sáltalle á cabeza a xigante oportunidade dos Next Generation. Aproveitará Galicia esa oportunidade?


Summary: Entre o 18 e o 19 de setembro terá lugar na Coruña o o terceiro encontro após os realizados en 2010 en Barcelona e en 2012 en Bilbao.

Transcorridos sete anos da sinatura do manifesto "Galeusca: 1933 – 2008", promovido en 2008 pola Asociación Galega de Historiadores en 2008 e que foi subscrito por historiadores e historiadoras de Galiza, Euskadi e Catalunya, esta fin de semana o noso país sediará a III edición do Galeusca Historia. Esta xornada terá lugar concretamente na Coruña, na Aula Naútica da UdC, os vindeiros 18 e 19 de setembro. Desta volta o Galeusca Historia centrará os seus traballos nun tema de enorme actualidade como é o "exilio, migracións e fronteiras". Farao, loxicamente, desde unha perspectiva histórica, con especialistas das tres nacións. O catedrático emérito da USC, Justo Beramendi, será o encargado da conferencia de apertura do III Galeusca, cunha palestra sobre a "A influencia do exilio na ideoloxía de Castelao". O programa completo das xornadas pode consultarse no sitio web da revista Murguía. A matrícula para participar das xornadas fica aberta até esta segunda feira, día 14. Esta terceira edición do Galeusca Historia porá o ramo ao primeiro ciclo de encontros realizados ao abeiro desta iniciativa conxunta entre historiadoras dos tres territorios. O evento está dirixido polo historiador e profesor da UdC, Uxío-Breogán Diéguez Cequiel. É cooorganizado polo departamento de Historia Contemporánea da USC e o grupo de investigación HISTAGRA, do que é Investigador Principal, Lourenzo Fernández Prieto. Aliás, na súa realización colaboran o Departamento de Xeografía e Historia da Universidade de Vigo, o Biography & Parliament Reseach Group da Euskal Herriko Unibertsitatea/Universidad del País Vasco, o Grup d'Estudis d'Història dela Cultura i dels Intel-lectuals (GEHCI) da Universitat de Barcelona, o Departament d'Història i Historia de l'Art da Universitat Roviri i Virgili, o Institut Ramon Muntaner, o Grup de Recerca d'Història Moderna 'Manuscrits' da Universitat Autònoma de Barcelona, a Coordinadora de Centres d'Estudis de Parla Catalana, Murguía, Revista Galega de Historia, a Fundación Galiza Sempre, a Fundación Alexandre Bóveda, a Agrupación Alexandre Bóveda e a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña.


Summary: As Tanxugueiras, após o seu revolucionario primeiro traballo, continúan esbozando a liña do trad cun novo álbum que acaba de saír do forno. Contrapunto é un disco de concepto, festeiro e visceral, atrevido e comprometido. Sermos Galiza conversa con Sabela Maneiro do proceso creativo e as inquedanzas que se atopan tras este título, que, xa dispoñíbel en plataformas dixitais, preséntase na sexta feira 29 de novembro na Sala Rebullón de Mos.

Contrapunto é unha palabra polisémica. A que se fai referencia o título do seu novo disco? O disco ten dez pistas, que se dividen en cinco temas, cada un co seu contrapunto. Así, hai cinco cancións que son a parte boa da vida e as outros cinco, a parte mala. O noso proceso vital é de seu un contrapunto. Para gozar das cousas boas, hai que ter as malas. E para aprender as malas, hai que ter as boas. Da aí ben o nome. Entón, os temas, en certo modo, dialogan de dous en dous? Si, están colocados por orde nese senso. A unha vai coa dúas, que é o seu contrapunto. A tres coa catro. E así consecutivamente. O noso proceso vital é de seu un contrapunto O novo álbum continúa o roteiro do anterior polo trad. O concepto de trad xa o inaugurou Xabier Díaz, con esa nomenclatura, pero nós cremos que é unha boa forma de achegarse á rapazada. Non é o mesmo dicir «fago música tradicional» que «fago trad», que se aproxima máis á nomenclatura do trap. Xogamos con iso. Como foi o proceso creativo para artellar este disco de concepto, que xira en torno a algo tan concreto? As pezas foron xurdindo. Nós tamén nos atopabamos nunha etapa na que tiñamos moitos contrapuntos. Tanxugueiras é un contrapunto humano de seu, porque pasamos de ter medo a facer cousas a chegar a empoderarnos. As mulleres e os homes temos unha liberdade moi grande cando nos empoderamos, pero á vez dá medo dar ese salto, porque hai críticas. Con todo isto en mente, viamos a vida como un contrapunto, chea de cousas boas e malas. Empezamos a crear pezas e pouco a pouco fómolo creando, con moitas dores de cabeza para que todo encaixase, atopando coplas en diferentes sitios que contasen esa historia. Tamén me gustaría destacar que no primeiro disco foi un produtor quen fixo a música e os arranxos, pero Contrapunto fixémolo nós. Arranxamos tanto voces como pezas novas, coa coprodución de Isaac Paladín, que gravou todo o disco e fixo os arranxos de percusión e deu o toque persoal a cada peza. E teñen un control maior sobre o resultado. A muller xoga un papel fundamental na música. Simplemente tes que mirar quen destaca na nosa música para decatarte de que temos unha pegada bastante grande Temos un control total. Iamos cunha idea moi clara sobre o que é para nós a música tradicional e o que nós queremos achegar a esta sociedade, para deixar un legado do que nós mesmas esteamos orgullosas. Se o deixamos a mans dun produtor ou produtora, sempre vai estar, en último termo, á súa forma e non á nosa, non nos vai convencer de todo. Ademais nós, que estamos seguido rindo, puidemos ser tamén perfeccionistas e responsábeis co noso traballo, que unha cousa non quita a outra. Moita xente confunde ser leda e intentar darlle ese toque de humor ás cousas, mesmo ás que non o teñen, con que non poidas ser responsábel e capaz de facer certas cousas. E deixar claro que a muller xoga un papel fundamental na música. Simplemente tes que mirar quen destaca na nosa música para decatarte de que temos unha pegada bastante grande. Case todas as que estamos aí producimos, autoproducimos ou temos un contacto moi grande cos nosos proxectos. Que é algo ao que non se lle dá se cadra moita importancia, pero tense que falar diso. As mulleres somos capaces de facer calquera cousa igual ca un home ou mesmo mellor, quen sabe. Con todo, a porcentaxe de mulleres continúa a ser moi baixa, por exemplo, nos cartaces dos festivais. Porque as mulleres estamos como desilusionadas. En todos os proxectos temos que remar o dobre ou o triplo para acadar o éxito dun home. Xa das por feito que tocar unha guitarra ou unha batería é de homes. Temos que ir mudando ese patriarcado estúpido que se nos implantou. Pouco a pouco estanse dando pasos firmes cara adiante e o que non queremos, nin estamos dispostas, é a dar nin un medio paso para atrás. Polo menos desde as Tanxugueiras, porque cada paso que damos costa un mundo. E como confrontan o machismo presente en moitas pezas da nosa tradición? Existían mulleres moi empoderadas naquela época, mesmo podería dicir que máis do que estamos hoxe Principalmente intentamos buscar esas coplas que non sexan machistas, que as hai. Existían mulleres moi empoderadas naquela época, mesmo podería dicir que máis do que estamos hoxe, atendendo ao contexto no que vivían, nunha represión absoluta en todos os aspectos. Despois, ás coplas que son machistas intentamos cambiarlles o significado, moitas veces abonda con mudar unha palabra para que representen outro tipo de sentido. Interveñen deste xeito nas letras, mais polo xeral proveñen da música tradicional, non? Si. Temos algunhas creacións propias, mais non imos dicir cales son porque queremos que as demais as utilicen. Entendemos que fan parte da tradición, para ir integrando outro tipo de coplas novas que teñan outras connotacións e que quedarán tamén dentro da nosa tradición. Queremos que haxa cousas deste tempo, do 2019 ou 2020, que o día de mañá se consideren pezas tradicionais Porque a supervivencia da música tradicional pasa por aí. Claro, necesítase precisamente iso. O que pasou está moi ben, pero temos que seguir existindo e, polo tanto, temos que seguir creando. Como che dicía, hai pezas compostas por nós, tamén con toques tradicionais, que queremos deixar como un legado para que a tradición siga evolucionando. Que haxa cousas deste tempo, do 2019 ou 2020, que o día de mañá se consideren pezas tradicionais. Abre o disco «Autocracia», que fala da ditadura, pero o sentido do tema semella aplicarse ao presente. Fala da ditadura, si, pero nós cremos que hoxe por hoxe a democracia brilla pola súa ausencia. Hai moitas cousas. como pode ser a lei Mordaza, volver á ilegalización do aborto, que as persoas homosexuais non se poidan casar... Cousas que fomos conseguindo ao longo do tempo e que desde certos movementos pretenden volver cara atrás. Nós cremos que cando se priva a liberdade das persoas tamén é autocracia. No tema, iso ten que ver co pasado, para que ningún neno esqueza que houbo unha ditadura e que podemos volver a ela en calquera momento, porque nos libros de texto inténtase enmascarar o que pasou, unha traxedia e un asasinato brutal. Se esquecemos a nosa historia, volver a repetila é moito máis doado que se temos presente o que aconteceu. Nós cremos que cando se priva a liberdade das persoas tamén é autocracia Por outra banda, «Irmandade» parece un canto á sororidade. Era esta a idea da peza? «Irmandade» dedicámola a nós as tres, pero vai coa idea de que as mulleres nos temos que respectar, que temos que andar collidas da man. Non pode haber egos mal medidos, a vitoria dunha é a vitoria da outra. Tampouco pode haber competicións insás sobre quen é mellor, senón que deberiamos ir todas da man e pelexar esta guerra que temos en fronte, o feminismo. Non podemos empezar a dicir: «Eu non son feminista, eu non son machista». O feminismo, que é loitar xuntas todas polo mesmo, favorécenos ás mulleres, aos homes e ao conxunto da humanidade. Polo momento, consideran que Contrapunto está a ter boa acollida? Si, non pensabamos que funcionaría tan ben, pero hai moita expectativa e estamos moi contentas, sobre todo por atraer á rapazada, que é o público máis difícil de conseguir. Cóstalle moito dicir: «Escoito este tipo de música». Aínda hai ese estigma de música de vellos ou de aldea. Pero a nós cando nos din así, respondemos que vivimos na aldea e estamos moi orgullosas. Iso non é nada malo, non é un insulto chamar a alguén aldeán. Alguén da aldea é aldeán, punto. O rural tamén forma parte da Galiza e é o máis numeroso, moito máis que as cidades. En concordancia con iso, a súa xira pasará por Mos, Celanova e Burela, antes de Compostela. Hai unha procura por descentralizar os espazos habituais de exhibición? Iso non é nada malo, non é un insulto chamar a alguén aldeán. Queremos chegar a todas as partes, mesmo a espazos que non son moi coñecidos, pero que son moi bonitos, cun son e unha capacidade son acústica brutal. Parece que somos «sota, cabalo, rei», que imos sempre aos mesmos lugares. Queriamos, primeiro, que se coñecesen pobos que ao mellor certa xente nunca pisaría e, ao mesmo tempo, permitirlle a toda esa xente que vive alí crear un pouco de vida cultural.


Summary: O BNG pon en marcha o proceso de designación da candidatura á presidencia da Xunta e aclara que non votará a favor da investidura de Sánchez a cambio de "cheques en branco".

A voceira nacional do BNG, Ana Pontón, afirma que a súa formación traballará "para que en 2020 se produza un cambio político" na Galiza. E remarcou que para que sexa "real" terá que xirar ao redor do BNG", ao que situou como "a alternativa de futuro capaz de darlles solucións aos problemas sociais e económicos" do país. Na súa intervención, após a reunión do Consello Nacional do partido, Pontón referiuse ao "novo escenario político da Galiza" que deixa ao Partido Popular co "segundo peor resultado da súa historia"; un datos, dixo, que lle impedirían a Feixoo renovar a "maioría absoluta nas próximas eleccións de 2020". Goberno de coalición Doutra banda, a voceira do BNG aclarou que a súa formación "non ten decidido cal vai ser a súa posición de voto na investidura" do Goberno de coalición pactado por Pedro Sanchez e Pablo Iglesias. Neste sentido, Ana Pontón sinalou que o BNG vai ser un "muro firme na defensa de Galiza" porque "o escano do BNG é o escano de Galiza". Explicou que a formación nacionalista non marca "liñas vermellas" máis non votará a favor a cambio de "cheques en branco". O apoio do BNG "vai estar condicionado á receptividade da axenda galega, á defensa da democracia, os dereitos e as liberdades, e ao respecto ao marco da plurinacionalidade". E asegurou que no arranque das negociacións, a vindeira semana en Madrid, o deputado Nestor Rego será o interlocutor dun partido "disposto a falar", aínda que "dialogar non é compartir un monólogo". Candidatura á Xunta Ana Pontón confirmou, ademais, a apertura do prodeso para a designación da candidatura á presidencia da Xunta, que se vai estender até o 18 de xaneiro de 2020.


Summary: É preciso ter un profesorado activo e motivado co seu traballo, que sexa quen de crear o ambiente ideal para o fomento das capacidades e talentos individuais de cada alumno; uns dirixentes sensatos e sen pretensións alleas (ideolóxicas, económicas...) á creación dun sistema educativo público e de calidade; e, sobre todo, unha cidadanía involucrada

Se agora mesmo saímos á rúa, escollemos ás dez primeiras persoas que nos atopamos e lles preguntamos "do 1 ao 10, como de importante cree vostede que é ter unha boa educación?", moi posiblemente a resposta non sería inferior ao 8. Dende logo, ningunha persoa daría menos dun 5. Evidentemente, todo cidadán de calquera país, considera a educación dos seus fillos un tema de especial relevancia. Sen embargo, gobernos coma o do Partido Popular, co señor Wert á fronte do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, semellan estar máis preocupados por mellorar as cualificacións negativas que a OCDE lle da a España cada ano. Se logo de vinte anos de ministros preocupados por mellorar ditas notas e que aínda non se conseguira rematar con esa situación, onde está o problema? Gobernos coma o do Partido Popular, co señor Wert á fronte do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, semellan estar máis preocupados por mellorar as cualificacións negativas que a OCDE lle da a España cada ano Segundo a OCDE, no seu informe do 2014, o 22,7% dos mozos entre 18 e 24 anos en España non continúa os seus estudos máis ala de 4º da ESO, situándose a media da Unión Europea no 11%. Ademais, vemos que o 45% do alumnado ao chegar aos 15 anos, repetiu algunha vez. Que motivos poden levar a un estudante a abandonar a súa propia educación? Que é o que se está facendo tan mal como para provocar que unha persoa perda a motivación por estudar? Moitos son os factores que poden levar a un mozo a abandonar os seus estudos, xa sexan persoais ou pola súa entorna; pero quizais o máis relevante sexa o feito de que a educación de hoxe está baseada en modelos de hai máis de 100 anos, totalmente obsoletos, xa que foron creados polas necesidades dunha revolución industrial que esixía cada vez máis man de obra. Enlazado con isto está outro dos diagnósticos levados a cabo polo goberno: o sistema educativo non está adaptado ao mercado laboral. Esta visión da educación como fábrica de traballadores lévanos a que materias consideradas máis "útiles" (como as ciencias e as linguas), acaparen a práctica totalidade da atención do currículum escolar, deixando de lado outras materias, como as humanidades, as artes ou a educación física por consideralas "inferiores" ou "inútiles". Organizacións e partidos políticos como EQUO non comparten esta visión da educación como unha factoría de man de obra, senón que ven na educación o espazo idóneo para o desenvolvemento de mentes creativas e orixinais, de cidadáns coñecedores da cultura e do mundo que os envolve; en definitiva, un espazo para fomentar o crecemento de persoas, sen deixar nunca de lado o gran valor que posúen as ciencias, as linguas, as humanidades, as artes e a educación física de cara á formación de persoas íntegras. Esta visión da educación como fábrica de traballadores lévanos a que materias consideradas máis "útiles" (como as ciencias e as linguas), acaparen a práctica totalidade da atención do currículum escolar O cambio non é doado. Para lograr a revolución da educación, precisamos, primeiramente, deixar de lado a comodidade e o conformismo. Todo cambio implica movemento, innovación e renovación, un cambio de mentalidade moi profundo; factores que de por si non resultan atractivos para quen non está interesado no tema ou que está moi cómodo co que coñece, co de sempre. Para todo isto é preciso ter un profesorado activo e motivado co seu traballo, que sexa quen de crear o ambiente ideal para o fomento das capacidades e talentos individuais de cada alumno; uns dirixentes sensatos e sen pretensións alleas (ideolóxicas, económicas...) á creación dun sistema educativo público e de calidade; e, sobre todo, unha cidadanía involucrada, interesada na educación, cunha nova relación e valoración do profesorado. EQUO e a Rede EQUO Xove aposta pola revolución educativa (entendida como contraria á evolución do sistema actual) Por todo isto, e moito máis, EQUO e a Rede EQUO Xove aposta pola revolución educativa (entendida como contraria á evolución do sistema actual). Unha educación 100% pública cun profesorado con formación de gran nivel, cuns centros educativos abertos e conscientes da realidade local, cun investimento forte e coherente, que aposte polas novas tecnoloxías, cun currículum escolar diverso que busque a educación de persoas e non de man de obra; en definitiva, un sistema educativo de hoxe e para hoxe.


Summary: Unha alegoría que une o artístico e o político empregando o telexornal como trampolín para mergullarse nas augas do mito: A amnesia de Clío une ambición e talento para crear unha ópera contemporánea que aborda o tema das complicadas relacións entre a Arte e a Historia, entre o poder e o relato que o representa.

A produción de Voadora significaba un reto importante: dende O Mariscal, estreada en 1929, non se estreara unha ópera de gran formato en galego; e ademais, o espectáculo ía ir da man dunha linguaxe innovadora que desafiaba as rutinas e desconfianzas dun público que aínda ve con receo a renovacións musicais e escénicas que transformaron o xénero. A obra parte dunha anécdota real: a actual dedicación á pintura do ex presidente dos EEUU, George Bush, e o seu inopinado éxito cunha serie de retratos de veteranos da guerra de Iraq: unha guerra que el mesmo provocou, apoiándose en acusacións e probas falsas, e da que, agora, pretende "capturar o sentido". A amnesia de Clío. Dirección: Marta Pazos. Compañía: Voadora. 90 minutos O mercado da arte, esa mestura de capitalismo e fetichización da creación, rematou por lexitimar a obra e os retratos convertéronse nun éxito de vendas. A amnesia de Clío contrapón a figura dunha artista cun pasado escuro para interrogarse sobre o discurso artístico e a súa relación co poder que o financia, sobre a banalidade contemporánea que habilita calquera ocorrencia que dea titulares e réditos, e sobre a mirada feminista como un cabalo de Troia que cuestiona e renova as relacións entre a realidade e o relato que a interpreta. Superando todas as precaucións, a ópera de Voadora logra harmonizar todos os elementos creativos: o texto de Epelde, que se expresa a través do alusivo para outorgarlle ao público a potestade de descifrar a parábola oculta na trama; a partitura de Buíde, que trata os achádegos das vangardas do século XX como un elemento máis da tradición occidental e impulsa así o libreto musical e dramaticamente. Tamén a coreografía de Rut Balbís, que converte a danza nunha peza máis do armazón conceptual da obra; e a dirección de Marta Pazos que combina todas as achegas nunha posta en escena atrevida que sintetiza de xeito eficaz ese encontro entre política e arte. A convicción e o esforzo dos creadores consegue abrir camiños expresivos para interpretar a sociedade actual pero, ademais, demostran que dende o recoñecemento do talento propio pódense acometer proxectos perfectamente homologables aos que se desenvolven en calquera outra parte do mundo. Un triunfo que non debería pasar desapercibido e que debería servir de exemplo.


Summary: O día 19 de setembro, o programa "Altamira Brilla" ofrecerá a posibilidade de participar nun abano de actos que inauguran a primeira festa histórica da comarca da Maía.

A Deputación da Coruña, a través da súa área de Patrimonio, que dirixe Xosé Luís Penas, xunto cos concellos de Brión e Ames, promove unha conmemoración o día 19 de setembro que recupera a historia da Batalla de Altamira e pon en valor as Torres como ben monumental que foi escenario do acontecemento. A idea é iniciar a efeméride a raíz daquel día 13 de xuño de 1471 en que aconteceu a gran batalla que tivo lugar ao pé das torres de Altamira que o ano próximo chegará aos seus 550 anos de historia. As torres de Altamira están consideradas Ben de Interese Cultural e situadas nun espazo privilexiado que as converte en magnífico miradoiro sobre o Val da Maía. Construído no século IX sobre o que foi un castro celta, as torres foron derrubadas no século XIV e levantadas de novo en 1471. Posibelmente un incendio no século XVIII contribuiría ao deterioro do ben que a finais do XIX foi utilizado como "canteira" para a construción. A Deputación mercou a propiedade en 1973 iniciando obras de limpeza e consolidación dos restos da fortaleza, dos que hoxe só fican en pé partes da muralla e da base dunha das torres, ademais dalgunhas fiestras con arcos da reconstrución de 1471. Actividades diversas A xornada dará comezo ás 12 horas no restaurante Ponte Maceira coa presentación do libro A Batalla de Altamira, nun acto no que estarán as súas autoras, Mercedes Vázquez e María Pilar Rodríguez, ademais do arquitecto Mario Crecente, que dará conta das actuacións que está a preparar a Deputación no monumento. Pola tarde, ás 20 horas, a compañía teatral Os Quinquilláns fará unha representación da batalla de Altamira, no propio escenario das torres, unha posta en escena á que seguirá un convivio con bebidas e petiscos para as persoas participantes antes de que o concerto de Baiuca poña fin ás 21.30 á festa. Para participar será necesario reservar a entrada previamente. "Con esta conmemoración queremos botar a andar unha festa histórica que agardemos que teña unha longa vida e que o ano próximo se poida desenvolver sen as restricións que agora temos", explica Penas. A aposta do deputados pasa por converter as torres de Altamira en lugar de referencia patrimonial da Maía e recuperación da historia. A concelleira de Cultura de Brión, Sandy Cebral, destacou que este tipo de actividades "van a permitir dar a coñecer un importante episodio da historia da Galiza, que moitas persoas descoñecen". Así mesmo, agradeceu o traballo que está a realizar a Deputación da Coruña co Plan Director para este monumento pois "permitirá pór en valor as torres". O concelleiro de Turismo de Ames, Manuel Lens, fixo especial fincapé en que os actos reivindican "un dos monumentos máis esquecidos da comarca, como son as Torres de Altamira, que foron o motivo desta loita e o centro de operacións da familia dos Moscoso durante moitos anos". Xestión de entradas O acceso ao recinto será en autobús, que sairá ás 19.15 horas da Carballeira de Santa Minia. Para participar na conmemoración será preciso mercar a entrada anticipada que incluirá a asistencia ás actuacións, petiscos e bebida, transporte ida e volta e o libro.