Summary: A empresa reunirase esta quinta feira cos traballadores para informarlles do estado das negociacións coa sempresas interesadas en mercar a factoría de San Cibrao, Cervo.

O presidente do comité de empresa de Alcoa San Cibrao, José Antonio Zan, urxe a que a Sociedade Estatal de Patentes Industriais (SEPI) se faga cargo da operación de compravenda da planta de Cervo (Lugo), despois do fallo da Audiencia Nacional que condena a Alcoa a indemnizar ou recolocar a traballadores das fábricas da Coruña e Avilés. Zan quere que o Ministerio de Industria "se meta de cabeza vía SEPI" na planta de San Cibrao, unha cuestión que exporán na reunión que manterán esta quinta feira. Demanda que "a SEPI garanta toda a operación despois de que o xulgado diga que Alcoa actuou de mala fe coa Coruña e Avilés e só é posíbel esa fórmula para garantir que a venda sexa a un comprador fiábel". As empresas interesadas Así mesmo, o presidente do comité informou que mantiveron contactos co Grupo Liberty e outras dúas compañías interesadas na planta de San Cibrao. "Son dous grupos que parecen serios e solventes, son grupos industriais a diferenza da Coruña e Avilés, que eran grupos de investimento bastante dubidosos". Dos encontros con eses posíbeis compradores, o sindicalista puxo o acento en que "algún, mesmo, avanzou as solucións na operación". Piden contundencia con Alu Ibérica O comité de empresa de Alu Ibérica na Coruña urxe ás administracións, nun comunicado, a "tomar as rendas" do sector ao ver "probado" coa sentenza da Audiencia Nacional que o obxectivo de Alcoa era "esnaquizar" as plantas, tanto a herculina como a de Avilés. Neste sentido, considera que o fallo "constata o tremendo engano" de Alcoa "en todo o proceso do expediente de regulación de emprego (ERE) que promocionou o 17 de outubro de 2018". Por este motivo concentraranse hoxe diante da Delegación do Goberno español na Coruña a partir das 12.30 horas. Pola súa banda, a multinacional do aluminio afirma que está a revisar a sentenza e que determinará os próximos pasos "no momento apropiado", segundo sinalan fontes da firma. En concreto a Audiencia Nacional condenou a Alcoa a cumprir as condicións sobre extinción de contratos que se produzan e de recolocación externa nos termos que se fixaron nos acordos alcanzados o 15 de xaneiro de 2019 na Coruña e Aviles.


Summary: O tópico ordena escreber que con Blue and Lonesome os Stones voltan ás súas orixes. Mais iso sería falaz, en realidade os Stones nunca as abandonaron, sempre criaron a partir delas. O que si é certo é que Blue and Lonesome é o primeiro disco en estudo da lendaria banda desde 2005.

O blues está na orixe de todo, a música negra está na orixe de todo, non só da dos Rolling Stones, mais de todo o rock and roll. Niso tiña razón Michael Jackson, a débeda dos brancos coa negritude nunca será paga. No principio, anos 50 do pasado século, estaba a tristeza non impostada de músicos que pola cor da súa pel non podían ser estrelas de consumo masivo, tipos de talento simpar como Muddy Waters, Little Walter ou Jimmy Read. Da dor da súa raza emerxeron ritmos que interpelaban o corazón, o estómago, tamén o cerebro. Todas as paixóns humanas achaban acubillo no blues. De cofre tan cheo de tesouros apañaron as súas primeiras xemas Jagger e Richards antes de se atreveren a escreber as súas primeiras letras (se Lennon e Mccartney as escreben, por que nós non habemos facer o proprio?). Seis décadas despois, os Stones tiveron a lucidez de falar con Mark Knopfler e pedirlle que, previo pago dunha seguramente cuantiosa suma, lles alugase o seu estudo de gravación londrino. Alí foron para no mes de decembro pasado gravar o seu primeiro cd desde 2005, Blue and Lonesome. Estaban descontraídos, ledos, talvez até Richards recuperou sensacións da amizade perdida con Jagger (por que sempre nos importan tanto as vidas persoais dos nosos heroes musicais?). Tan, tan descontraídos que na primeira sesión no estudo gravaron dunha tiraxe as cinco primeiras cancións do álbum. Blue and Lonesome factura un set de doce cancións e estará nos trinques o 2 de decembro. The Guardian trombeteaba esta quinta feira a boa nova de que nos achamos perante un verdadeiro disco dos Stones. Palabras maiores. Con eles habémonos sentir, talvez, algo menos tristes e solitarios.


Summary: A Pokemon dá un segundo desgusto a Paula Prado ao investigar ao seu home por falsidade documental e tráfico de influencias. A xuíz Pilar de Lara, instrutora do sumario, está a investigar si o seu home utilizou a súa relación con Prado para a venda de materiais textís da súa empresa en organismos públicos como os concellos de Santiago e Boqueixón.

O auto de Pilar de Lara sinala que está a investigar ao home da portavoz de PP, Paula Prado para comprobar se empregou a súa "relación matrimonial" para beneficiar a súa empresa coa venda de materiais textís a organismos públicos entre os que se atoparían dous concellos con grupos de goberno do PP, Boqueixón e Santiago, no que a propia Prado foi concelleira de goberno. O home da voceira do PP podería ser acusado de delito de tráfico de influencias e falsidade documental, xa que existe a posibilidade, que se está a investigar, de que tivera emitido facturas falsas da venda de produtos textís por medio de intermediarios e persoas interpostas. As probas que manexa De Lara son, de novo, intervencións telefónicas e informes de Vixiancia Aduaneira, da que se deducen o presunto beneficio que tería obtido o home de Paula Prado ao se beneficiar da relación coa actual voceira do PP, amparado tamén na influencia doutras persoas "fortes" do goberno de Compostela como o ex-xefe de gabinete Ángel Espadas, do aínda concelleiro de Deportes, Adrián Varela -acusado, entre outras cousas, de tentar despedir a unha traballadora por ser compañeira dun sindicalista da CIG- ou o exconcelleiro Albino Vázquez, os tres implicados na Operación Pokemon. De Lara investiga facturas non só do Concello senón de varios organismos públicos dependentes. A xuíz de Lara sinala por segunda vez a Paula Prado despois de se dar a coñecer as conversas telefónicas nas que, entre outras cousas, gabábase de ter engadido 3.000 euros ao custe real dun contrato polo espectáculo "A abella Malla". O PP, polo de agora, non fixo ningún movemento para afastar a Prado do seu posto de voceira no Parlamento.


Summary: O centro asociado da UNED organiza a próxima semana unhas xornadas para formar, facer visíbel e previr a violencia obstétrica.

A violencia obstétrica existe. Trátase dun tipo de violencia de xénero que, desde a asociación O Parto é Noso definen como "o acto de ignorar a autoridade e autonomía que as mulleres teñen sobre a súa sexualidade, os seus corpos, os seus bebés e as súas experiencias de xestación e parto". É tamén violencia obstétrica ignorar "a espontaneidade, as posturas, os ritmos e os tempos que o parto require para progresar con normalidade", así como tamén desatender "as necesidades emocionais da nai e do bebé en calquera momento do embarazo, parto e posparto inmediato". Un modo de violencia que será tratado a próxima semana, desde o día 17 até o 19, nas xornadas que ofrece o centro asociado ourensán da UNED e que se retransmitirán a través da rede, previa inscrición. Tres psicólogas, Iria Carnoto, Natalia Guedella e Andrea Rodríguez; unha avogada, Ana García; unha traballadora social, Elena Gil e unha matrona, Begoña Pérez; serán as responsábeis de ofrecer unha aproximación teórica e práctica da violencia obstétrica e de reflexionar sobre a necesidade da súa visibilidade e prevención. Gil, traballadora social e representante da asociación O Parto é Noso –que abrangue perto dun cento de mulleres galegas– explicará na súa intervención que "pór nome a este tipo de violencia foi unha revelación que permitiu esclarecer que non son casos puntuais que lle poden acontecer ás mulleres, senón que é unha situación normalizada, mais por sorte, desde hai 10 anos, vanse dando menos casos", expón en declaracións a Nós Diario. A traballadora social sinala que este tipo de violencia deixa, en maior ou menor medida, secuelas ás xestantes. "Procedementos como a episiotomía –sección cirúrxica na vulva para facilitar o paso da cabeza do feto– practícanse de maneira habitual e moitas veces sen unha xustificación, o que logo leva a ter problemas anais ou vaxinais ou dificultades nas relacións sexuais". Iso no físico. No mental "temos coñecemento de mulleres que relatan os seus partos como experiencias traumáticas, chegando a ter trastornos de estrés postraumático, cando debería ser un dos días máis felices da súa vida", comenta Gil. Desde o punto de vista do persoal sanitario, Begoña Pérez, matrona no Hospital de Verín, expón que as profesionais son conscientes de que existe violencia obstétrica "cando causamos estrés e malestar ás xestantes" mais "vémonos atadas de pés e mans pola sobrecarga asistencial, a falta de medios e uns protocolos non actualizados que non nos permiten traballar doutra maneira". Na súa opinión, "deberíase respectar máis os desexos das mulleres, na medida do posíbel, á hora de dar a luz". Parir de pé ou a catro patas "non se realiza porque as profesionais non se senten preparadas para atender un parto desa maneira". Por iso considera que se debería "tratar as mulleres como xestantes e non como pacientes, xa que estamos aí para acompañalas e informalas". Pola súa banda, a avogada e fundadora de Femlegal, Ana García, fechará as xornadas cunha intervención na que tratará o asesoramento xurídico ante casos de violencia obstétrica, a cal "é unha manifestación máis da violencia de xénero, entendida desde o Convenio de Istambul e a Lei galega para a prevención do tratamento integral da violencia de xénero, que define este concepto como calquera tipo de violencia que atenta contra a muller polo mero feito de ser muller", indica en declaracións a Nós Diario.


Summary: O Goberno galego limítase a asegurar que a finais deste ano contará só cun estudo de viabilidade sobre o que foi considerado hai dous anos como o principal compromiso do PP para a provincia HEMEROTECA | Feijóo promete un parque acuático para Ourense

HEMEROTECA | Feijóo promete un parque acuático para Ourense O 7 de setembro de 2016, dúas semanas antes das eleccións autonómicas nas que revalidou por terceira vez a presidencia da Xunta, Alberto Núñez Feijóo prometeu un parque acuático para Ourense. Dous anos despois, sen que neste tempo se volvese saber daquela promesa, o Goberno galego vén de desempoala achegando futuros novos pasos do proxecto ás eleccións municipais do ano próximo pero limitando de momento a proxección mediática que adoita darlle a decisións de menor calado. A oposición aos populares en Ourense, pola súa banda, critica a pouca ambición do proxecto, que se limitaría a unha mellora das instalacións deportivas con piscinas xa existentes en Monterrei, no concello de Pereiro de Aguiar veciño da capital provincial. O Goberno galego limítase a asegurar que a finais deste ano contará só cun estudo de viabilidade sobre o que foi considerado hai dous anos como o principal compromiso do PP para a provincia Cando na campaña das autonómicas Feijóo anunciou, acompañado polo presidente da Deputación e do PP de Ourense, José Manuel Baltar, que a Xunta e a institución provincial impulsarían un parque acuático no complexo deportivo de Monterrei, no que xa hai varias piscinas, todos os medios locais coincidiron en destacar a promesa como a principal das enunciadas daquela para a provincia. Porén, pouco tempo antes boa parte da clase política ourensá tomaba a broma esa mesma idea cando a propuña o populista e popular líder de Democracia Ourensana, Gonzalo Pérez Jácome, cuxos oito concelleiros na corporación municipal están a supor unha dor de cabeza constante tanto para os gobernos local e provincial do PP como para o resto da oposición. Jácome, menosprezado habitualmente polos populares, chegou a ironizar hai un tempo nun pleno no que se debatía outra cuestión coa posibilidade de que Baltar acabase prometendo "o monorraíl dos Simpson", en referencia a un capítulo da serie de animación na que un estafador convence ao pobo da necesidade de construír semellante medio de transporte malia que non tivese utilidade. Tras a promesa de Feijóo de que faría o parque que Jácome viña reclamando, este apresurouse a felicitar ao líder popular: "En Democracia Ourensana sentimos o que se coñece como o orgullo do mestre. E ríanse de nós cando propuxemos a idea". Pero tras aquela promesa, nada máis se volveu saber do proxecto. A Xunta graduou a proxección mediática do seu anuncio de que está avaliar a viabilidade do parque acuático A menos dun ano de novas eleccións municipais, este verán Democracia Ourensana volveu insistir en varias ocasións coa súa vella idea e este luns, á fin, a Xunta deu o primeiro paso público tras aquela promesa de Feijóo de hai dous anos. A Secretaría Xeral para o Deporte emitiu unha nota de prensa na que informou de que a súa titular, Marta Míguez, "acompañada por técnicos da Xunta e por unha consultora especializada no deseño de parques acuáticos", visitara esa mesma mañá o complexo deportivo de Monterrei. A visita non foi incluída, como adoita facerse, na axenda de actos previstos dos cargos da Xunta para ese día. E a propia nota de prensa posterior non foi distribuída nin incluída na web da Xunta co resto de notas de prensa do Goberno galego, o que lle restou visibilidade no conxunto de Galicia pero non en Ourense, onde o parque é agora unha baza electoral empregada pola maioría dos partidos. No seu comunicado o Goberno galego limitábase a sinalar que haberá que "reorganizar" a parcela actual do complexo deportivo de Monterrei e aseguraba que baralla "un investimento próximo aos 6 millóns de euros e unhas dimensións ao redor dos 35.000 metros cadrados", cifras que "serán cuantificadas definitivamente de acordo ao resultado do estudo de viabilidade, que será presentado á Secretaría Xeral para o Deporte antes do remate do presente ano". Isto é, a finais deste ano só se saberá se a Xunta ve viable ou non acometer o que Feijóo prometeu hai dous anos, limitando así as posibilidades temporais de que a promesa sexa unha realidade durante esta lexislatura autonómica. Pola contra, ese novo paso daráse moito máis preto das eleccións municipais de maio do ano próximo. Jácome considera "ridículo" o investimento de 6 millóns de euros previsto pola Xunta e o PSdeG di que o Goberno galego vai limitarse a reordenar a parcela deportiva actual co que o resultado será unha "charca" máis pequena que o parque acuático de Cerceda O xeito da Xunta de recuperar a promesa e os datos que facilitou xa fixeron que a oposición amose as súas dúbidas sobre a intención real do Goberno galego. De entrada, Jácome xa salientou a "extraña causalidade" de que o anuncio do Goberno galego se produza despois de que el mesmo recuperase este verán esa vella reclamación. Para o líder de Democracia Ourensana, o investimento previsto é "ridículo" e non permitirá acometer un proxecto da envergadura do que el propón. Pola súa banda, o PSdeG puxo o foco nas dimensións e salientou que a Xunta pretende limitarse a reordenar os espazos xa existentes no recinto deportivo de Monterrei sen gañar novos terreos, co que o parque acuático sería ao seu ver máis pequeno que o outro único recinto similar existente en Galicia, o de Cerceda. Será, din os socialistas, "unha charca". Imaxe promocional do parque acuático de Cerceda [Foto: Aquapark Cerceda]


Summary: O desconcerto entre as elites económicas e a caverna española é total perante a aplastante vitoria na Cámara de Comercio de Barcelona da candidatura Eines de País (Ferramentas de País), apoiada pola Asemblea Nacional de Cataluña, pois deixa moi clara a posición do empresariado da capital catalá a favor do proceso soberanista.

A canidadura Eines de País (Ferramenta de País) logrou unha ampla maioría nas eleccións á dirección da Cámara de Comercio de Barcelona, facéndose coas 32 cadeiras das 40 a elixir. Isto supón unha clara posición do empresariado barcelonés que deu un resultado aplastante para a lista apoiada pola Asemblea Nacional de Catalunya (ANC). Hai 20 cadeiras máis que non se elixen por votación e que copan grandes empresas como CaixaBank, Naturgy, Augas de Barcelona ou Indra, mais aínda así, a maioría independentista seguirá sendo insuperábel numericamente. Após os poderes españois levar anos prognosticando o abandono de empresas por mor do proceso soberanista, levan un duro revés por parte do propio empresariado O desconcerto na caverna mediática e máis nos poderes económicos españois é total, pois após anos prognosticando o abandono de empresas de Catalunya por mor do proceso soberanista, levan un duro revés por parte do empresariado barcelonés ao este apostar cunha maioría absoluta pola candidatura independentista. As cámaras son institucións públicas que segundo a lexislación teñen o obxectivo de defender os intereses xerais das empresas, ademais de fortalecer o tecido económico, fomentar a ocupación e axudar á promoción internacional. Como analiza Manuel Monge no seu artigo publicado en Sermos Galiza, a Cámara de Comercio de Barcelona "xoga un importante papel en toda a vida económica da cidade" e é unha plataforma para a promoción económica e que está ao servizo das empresas e da súa proxección internacional. A Cámara de Barcelona ten un orzamento de vinte millóns de euros. A Cámara de Barcelona ten un orzamento de vinte millóns de euros Monge recolle tamén no seu artigo algúns dos principios cos que se apresentou a candidatura Ferramenta de País, "para que non haxa dúbidas sobre o carácter da candidatura gañadora", entre os que se atopa converter a Cámara, como "estrutura de Estado", nun ente ao "servizo da República" e "sen submisión aos intereses de oligopolios e empresas con sede non catalás". Outro dos seus compromisos no seu programa sinala que, fronte a uns poderes fácticos centralizados, o que chaman "palco do Bernabeu", aposta por redeseñar o sistema de infraestruturas: aeroporto, porto, enerxía, autovía do Mediterráneo. 📸 El #president @QuimTorraiPla i la #consellera @angelschacon durant la reunió que han mantingut a #Palau amb la candidatura guanyadora a les eleccions a la @cambrabcn @EinesdePais pic.twitter.com/ugDmpEccbF— Govern. Generalitat (@govern) 20 de maio de 2019


Summary: Rapeiro, regueifeiro e agricultor. O Pinto d'Herbón responde á chamada de Sermos Galiza mentres esfolla o millo. O seu nome deu sona a unha das expresións máis senlleiras da cultura bravú: a regueifa. Dúas décadas despois daquel movemento cultural, as súas amizades réndenlle homenaxe.

-Recibes unha homenaxe este sábado 25 como unha figura chave da cultura bravú. Como senta? -É unha cousa que me encanta, que vén dos compañeiros que comezamos hai 20 anos coa andaina do bravú. Fixémolo porque tiñamos cousas que dicir. Estabamos cansos de ser os da confraría dos caladiños porque nacemos humildes e seica non podiamos falar, só podían facelo os que eran de boa familia. Eramos xente nova, con inquedanzas. Que despois de 20 anos che recoñezan estas cousas, a min agrádame, evidentemente. -A regueifa é unha disciplina que versa precisamente diso, de non calar... -É poesía irreverente. A regueifa sempre foi unha poesía rabuda para defenderte por medio da lingua dos ataques que recibes do contrario. Mais só podes usar a lingua. Eu antes de coñecer o bravú facía algo de improvisación mais non sabía o que era isto da regueifa. Despois souben que era unha disciplina propia do país, que tiña moito auxe pola comarca de Bergantiños e, a partir de aí, seguín. Dinme a coñecer, fun coñecendo a máis xente e outra comezou a improvisar. Así comezamos cos obradoiros da regueifa polos colexios. -Como responde a rapazada neses obradoiros? -Queda abraiada. Estamos no mundo da tecnoloxía mais os rapaces botan 2 e 3 horas cavilando para sacar adiante as probas que nós lles pomos. Isto é unha cousa máxica. Seguimos con isto porque funciona, mais tamén porque os rapaces gostan e participan cunha ledicia espantosa, como din os portugueses. -Dis que ao comezo a regueifa era unha grande descoñecida. Após 20 anos cal é o seu estado de saúde? -Agora estamos sacando rapaces novos. Hai moitas actuacións. Chámannos asociacións de veciños, asociacións culturais, colexios, comisións de festas... O que acontece é que a min nas festas non me gusta. Enriba do palco dunha festa a min non me presta. Non é a mesma historia. A regueifa ten un sitio e non se pode mesturar con outras cousas, que xa me dixo miña nai que mesturar era mao. -É a taberna o seu espazo natural? -Centros culturais e tabernas. Mais a taberna é onde mellor funciona porque alí hai gasolina. E coa gasolina o motor encende, entendes? [Ri]. Tamén nos chaman para ir a vodas. O centro de saúde da regueifa eran os casamentos. Aí naceron. A regueifa era o pan que se servía como pote nas vodas. Comezaban os improvisadores e o que quedaba coa última copla era o que repartía a regueifa. Era unha especie de mettre. -Hai 20 anos levaches, acompañado de Manu Chao, a regueifa até Francia. Como era a acollida? -Quedaban coa boca aberta. Ao mellor non me entendían pero reflexaba a miña ollada nalguén e botáballe unha copla e cantaban o lalalailo. A onomatopeia si que a entendían. A xente quedaba entusiasmada. Explicábanlles, ademais, en francés que aquilo era unha cousa propia da cultura do noso país. Tanto en París como en Lyon foi apoteósico. Iso si, foi despois de tomar a queimada. -Despois deste tempo, que queda de todo aquilo? -A bravura aínda queda aí, tamén o sentimento pola terra. Isto é unha leiriña que botou xérmolo ao seu debido tempo e agora é unha planta forte. Agardo que, embora sermos poucos, esa fortaleza perdure e continúe para adiante. Comezou Rosalía e nós temos obriga de continuar o camiño. Esta terra é nosa e, polo tanto, temos que defendela. Esta entrevista apareceu no Sermos nº119, publicado a 23 de outubro de 2014.


Summary: O Barrio do Cura ou a situación do Berbés volveron poñer sobre a mesa nas últimas semanas a situación do casco histórico vigués.

Os cascos vellos das cidades semellan ás veces organismos vivos, cuxa saúde depende de múltiples elementos, cunha dimensión física e estética, que se deixa ver no bo estado ou na degradación das vivendas e dos espazos públicos, e unha dimensión social, que depende da calidade de vida dos seus habitantes, e da actividade comercial e humana nas súas rúas e prazas. Esta última dimensión, cando inicia un proceso de abandono, adoita ser a máis difícil de rehabilitar. Cada casco vello é distinto a outro, ás veces teñen problemas comúns, pero as súas traxectorias e circunstancias son normalmente distintas. Os problemas ou a evolución de centros históricos coma o de Compostela ou Pontevedra foron moi diferentes aos que sufriron os de Vigo ou Ferrol, por exemplo. O casco vello de Vigo, o lugar no que, dende o mar, naceu a cidade iniciou hai décadas un proceso de abandono e de despoboación, en beneficio doutras partes da cidade. Ficou esquecido. Só en tempos relativamente recentes dende a administración se comezaron a pensar e aplicar estratexias para a súa rehabilitación, con actuacións que mudaron a face da Ferrería, da Porta do Sol ou das zonas próximas á Praza da Constitución. Un proceso que sempre é longo e que tamén xerou acusacións de exclusión de colectivos, de especulación urbanística e de promoción de procesos de xentrificación. Recentemente, ademais, unha denuncia de Henrique Macías, expresidente da Asociación Vecinal del Casco Vello e actual voceiro de Compromiso por Galicia, chamou a atención sobre a falta de cumprimento das promesas de recuperación da Praza do Berbés, o aumento de peches de negocios e o continuo abandono de veciños da zona. Compromiso denunciaba que "a pesar dos distintos anuncios propagandísticos tense acelerado nestes últimos meses o aumento de pisos e locais en venda e os peches de negocios, dos poucos que xa quedaban no barrio, entre eles clásicos locais de hostelería e financeiros de toda a vida". Falamos con Macías, así coma con representantes de BNG, Anova e do colectivo Xentrificación Vigo, sobre os problemas do Casco Vello de Vigo, e sobre as posibles solucións. Henrique Macías explica que durante décadas, "a poboación do Casco Vello foi marchando, sobre todo pola baixa calidade das vivendas e dos servizos, en comparación cos que podía atopar noutras zonas da cidade" Xentrificación Vigo explica que o proceso de abandono institucional foi tan prolongado no tempo (dende anos 60 e 70) que "durante toda esta tempada produciuse un éxodo da poboación orixinal a outros barrios da cidade, situación que provocou o abandono e derrubamento de moitos dos edificios do barrio, así como a baixada de prezos de moitos alugueres. Isto provocou a chegada de novos veciños e veciñas de rendas máis baixas, aumentando así a fenda social entre a zona vella e os barrios da súa contorna". Décadas de degradación até as primeiras actuacións Henrique Macías explica que durante décadas, "a poboación do Casco Vello foi marchando, sobre todo pola baixa calidade das vivendas e dos servizos, en comparación cos que podía atopar noutras zonas da cidade". E tamén "pola conversión do barrio nun lugar de marcha nocturna, que facía moi difícil o descanso. Sen residentes, moitos edificios fóronse degradando". Porén, Macías salienta que dende a constitución do Consorcio (en 2005) comezou "unha recuperación do barrio", sobre todo da Porta do Sol cara arriba, na zona da Ferrería, onde "houbo un proceso de recuperación, con novos veciños e novos comercios, erradicando a prostitución e os problemas xerados pola droga". Pola contra, Macías láiase de que cara abaixo da Porta do Sol, agás na zona da Praza da Constitución, "o resto do barrio continuou degradándose, sobre todo chegando ao Berbés. A praza perdeu vida despois das súas obras de humanización, perdeuse a relación co porto, e en consecuencia, foron pechando comercios, sucursais bancarias, supermercados... Non se lle prestou atención ao Berbés, a pesar de ser o lugar onde naceu Vigo, e unha das imaxes". Santiago Domínguez: "Toda a cidadanía pode comprobar que houbo un período, entre 2007 e 2011 no que o Casco Vello tivo un revulsivo importante" Santiago Domínguez (BNG), impulsor das políticas de recuperación do Casco Vello na pasada lexislatura, coincide na análise: "Toda a cidadanía pode comprobar que houbo un período, entre 2007 e 2011 no que o Casco Vello tivo un revulsivo importante, cando o BNG tiña a xestión das políticas do Casco Histórico Aí está todo o que se fixo: a ampliación da Porta do Sol, as actuacións que se fixeron en Poboadores, Elduayen e na rúa Real, ou a renovación de pavimentos e do saneamento... e neses catro anos o casco vello reviviu, mesmo chegou xente nova a vivir". Domínguez salienta que "fixemos un traballo para que os veciños e veciñas gañaran calidade de vida, e para que o resto da cidade se beneficiase de contar cun casco histórico habitable e visitable. Tamén dotamos o Casco Vello de elementos importantes, coma a Pinacoteca, coma o Centro Galego de Fotografía ou o Rexistro da Propiedade". Porén, Domínguez subliña que "o problema na actualidade é que dende o 2011 se entrou nunha certa desidia, falta mantemento e comeza a percibirse un pequeno abandono". "E hai unha gran materia pendente, que é a reforma do Berbés", indica, "cando o BNG aínda estaba no goberno, conseguimos que a Xunta se comprometese a financiar unha parte importante da reforma, con case catro millóns de euros". Domínguez subliña que "o problema na actualidade é que dende o 2011 se entrou nunha certa desidia, falta mantemento e comeza a percibirse un pequeno abandono" A análise que fai Anova é moito máis crítica. A formación sinala que "a xestión que se fai do patrimonio está baseada en criterios formais ou estéticos. Rehabilítase unicamente o continente, e non o contido: nin as relacións sociais, nin as redes que están creadas e que forman a cohesión do barrio. Só se leva a cabo un embelecemento externo, sen ter en conta as necesidades dos seus habitantes nin os da cidade". Afirman que "está a producirse, tanto no casco vello coma no Barrio do Cura un proceso de xentrificación". Para Anova, este proceso "sempre ten dúas fases: unha primeira de degradación, da que son responsables as administracións públicas, pois non se dotou a zona de equipamentos públicos necesarios para a vida. Permitiuse a degradación e non se apostou por fixar poboación, todo acompañado dun proceso de criminalización dos sectores da poboacións máis marxinais". E unha segunda fase, "na que aparece un grupo de investidores para facerse coa riqueza do patrimonio dos centros das cidades". "É un modelo de cidade neoliberal no que as administracións públicas son cómplices de todo o que está pasando, neste caso a través da actividade do Consorcio", conclúe. Anova: "Está a producirse, tanto no casco vello coma no Barrio do Cura un proceso de xentrificación" Para Xentrificación en Vigo as políticas de rehabilitación que se levaron a cabo nos últimos anos fixeron que "todos os grupos sociais instalados durante os anos de abandono" sexa "expulsados (xentrificación), xa que a través das melloras dos inmóbeis comezan a subir de novos os alugues e os prezos das vivendas". Tamén sinalan como problemas do barrio "a falta de infraestruturas públicas e de servizos no barrio, así como os problemas de ruído que sofren certas rúas". O colectivo critica que "Consorcio e o concello está a realizar unha dinamización e rehabilitación baseada na especulación e nun ocio dirixido, entendendo por dinamizar un barrio que xente doutras zonas e parroquias de Vigo, así como o turismo, se achegue ao centro histórico para consumir ou pasar o seu ocio". Sinalan, finalmente, que o traballo de rehabilitación do Consorcio busca "atraer o interese de investidores privados que queiran investir no barrio. Pensamos que forma parte do intento de transformar a economía do barrio ao sector servizos, xa sexa a través de bares na zona baixa ou con tendas moi especializadas (fotografía, produtos ecolóxico, ou sectores de profesión máis liberais) na zona alta da Ferrería". Posibles solucións Dende Anova demándase que a solución para o barrio pasa por "promover un banco de vivendas en aluguer, co obxectivo de que o acceso á vivenda sexa democrático" Dende Anova demándase que a solución para o barrio pasa por "promover un banco de vivendas en aluguer, co obxectivo de que o acceso á vivenda sexa democrático". Engaden que tamén "debe incrementarse a dotación de servizos no barrio, por exemplo coa construción dun novo aparcamento para os veciños e veciñas". "Deben incrementarse igualmente as axudas á rehabilitación, para fixar a poboación actual", din e piden "substituír o valor de cambio especulativo que queren darlles aos centros históricos por un valor de uso, cun modelo participativo, no que a xente poña enriba da mesa as súas necesidades". Santiago Domínguez chama a completar o traballo iniciado na lexislatura anterior: "O traballo do Consorcio para a compra e rehabilitación de vivendas está funcionando ben, e tras esa rehabilitación física, debe comezar unha segunda fase de rehabilitación social, que debe facerse en cooperación cos comerciantes e coa hostalaría da zona". Domínguez conclúe que "se está no bo camiño e o importante é que se completen os proxectos iniciados, porque quedan moi poucas zonas por rehabilitar. Cando un casco vello se comeza a rehabilitar e a dotar de actividades, iso é algo que tes que manter no tempo. É cuestión de vontade política". Macías: "Xa se está notando unha maior actividade comercial, pero o que hai que conseguir agora é que máis xente vaia vivir ao casco vello" Henrique Macías tamén sinala a importancia de completar algunhas das actuacións pendentes e a piques de pecharse, coma a apertura do edificio do rexistro da propiedade, ou o plan de rehabilitación do Berbés. "Hai que continuar co labor do Consorcio, porque a súa actuación non se pode deixar a medio facer", afirma. Macías é relativamente optimista de cara ao futuro do barrio: "Xa se está notando unha maior actividade comercial, pero o que hai que conseguir agora é que máis xente vaia vivir ao casco vello, solucionando algunhas das eivas actuais, coma o aparcamento ou a necesidade de que o barrio conte cun supermercado, do que actualmente carece". En canto ao Berbés, afirma que debe conseguirse a implicación da Autoridade Portuaria, que debe autorizar a derrubar o muro que separa o Berbés do mar, e "debe conseguirse a peatonalización de toda esa zona". Finalmente, considera prioritaria a recuperación das axudas a rehabilitación, que antes existían, pero que a Xunta leva dous anos sen convocar. Para o colectivo Xentrificación Vigo, calquera proceso de rehabilitación "ten que abrir un diálogo construtivo e participativo entre a cidadanía" Para o colectivo Xentrificación Vigo, calquera proceso de rehabilitación "ten que abrir un diálogo construtivo e participativo entre a cidadanía, e o que é máis importante, que todos os sectores que habitan o barrio antes da rehabilitación se teñan en conta para crear un tecido social conxunto, atendendo as necesidades particulares de cada colectivo (como é o caso dos xitanos, drogodependentes, prostitutas, xente maior...)". Afirman que "o abandono conseguiríase frear, sen caer nun proceso especulativo, a través da rehabilitación e construción dun parque de vivendas de protección oficial onde a xente puidese acceder a través dun alugueiro social". "Outros xeitos de atender as necesidades sociais é creando unha partida de orzamentos para un programa de axuda social específico para a zona vella, ademais de crear zonas onde se permita estabelecer tecido social, como poden ser zonas verdes ou hortas comunitarias", engaden.


Summary: Na Chaira, temos o noso propio apalpador, a nosa figura admirada e redentora, sanadora e simbólica, agardado, traedor de novas, agasallos, novidades, alegrías, sanador, contador de contos e de utensilios de valor e de alegría: o Trapeiro, e concretamente o Trapeiro dos Vilares.

Os Reis Magos, o Papá Noel, o Santa Klaus, todos importados de culturas de fóra, cecais Os Reis con máis tradición pola cultura cristiana imperante no occidente, pero a cultura comercial fai tambalear tradiccións en funcion de intereses económicos que nin os monarcas resisten por moi magos que sexan... O Apalpador parece consolidarse como unha alternativa ao colonialismo exterior, emerxe cómo unha figura autóctona e agarimosa, con imaxe propia Recuperar a tradición sempre está ben, poñer en valor e fomentala mellor, e o Apalpador parece consolidarse como unha alternativa ao colonialismo exterior, emerxe cómo unha figura autóctona e agarimosa, con imaxe propia. Apoio o Apalpador nacido das cumes do Courel, ese Carboeiro sanador... E dito esto, na Chaira, temos o noso propio apalpador, a nosa figura admirada e redentora, sanadora e simbólica, agardado, traedor de novas, agasallos, novidades, alegrías, sanador, contador de contos e de utensilios de valor e de alegría: o Trapeiro, e concretamente o Trapeiro dos Vilares. Para min, o Apalpador, o Trapeiro, representan o mesmo, pero como chairego dinme moito os trapeiros e na tradición da Chaira aínda é recente a memoria desta figura que recorreu aldeas de Galiza e que foi cantada por poetas e músicos Ese trapeiro que era curandeiro, proveedor de materiais que.melloraban a calidade de vida, novas no illamento, barbeiro, furafor de orellas, xoguetes para os cativos e acompañado dun burro que cumpría máis e mellor que ningún reno coa función desta encomenda de felicidade. Para min, o Apalpador, o Trapeiro, representan o mesmo, pero como chairego dinme moito os trapeiros e na tradición da Chaira aínda é recente a memoria desta figura que recorreu aldeas de Galiza e que foi cantada por poetas e músicos, Marica Campo, Luis Foxo ou Fuxan os Ventos en concreto coa figura representativa de Pedro Trapeiro. Para min na Chaira, o meu Noel, o meu Klaus, o meu Rei, o meu Apalpador é o Trapeiro, e porque non, Pedro Trapeiro... Ben puidera ser un carboeiro, un trapeiro, ou outro oficio humilde, itinerante, que levara aos fogares esas novidades e alegrías tan escasas en tempos, pero en calquer caso, dos nosos, do país, e para min na Chaira, o meu Noel, o meu Klaus, o meu Rei, o meu Apalpador é o Trapeiro, e porque non, Pedro Trapeiro...


Summary: As enquisas coinciden en sinalar a Nicola Sturgeon como gañadora, por diante do actual primeiro ministro e o líder da oposición laborista.

As enquisas deron como gañadora do primeiro debate electoral no Reino Unido á líder do SNP e primeira ministra de Escocia, Nicola Sturgeon. Todos os inquéritos coinciden en situala á cabeza, por diante do xefe dos conservadores, David Cameron, e dos laboraristas, Ed Miliband. Sturgeon obtivo unha media do 22% de apoio, que no caso da sondaxe de YouGov alcanza o 28%, dez puntos por riba do actual primeiro ministro do Reino Unido. Os analistas coinciden en que estes comicios, os máis incertos das últimas décadas, apuntan ao derrube do bipartidismo británico. Unha percepción que reflicten a maioría de enquisas, que deron un empate técnico a conservadores e laboristas. Os independentistas, chaves de goberno Os independentistas escoceses parten como favoritos para ser chave de goberno nas eleccións do 7 de maio. Sturgeon defendeu durante o debate, no que participaron os líderes dos sete partidos principais, que a súa prioridade é a independencia de Escocia, aínda que deixou a porta aberta a posibles acordos coas forzas de esquerda. "Non farei ver que non quero a independencia, a quero, pero mentres Escocia forme parte do sistema, o SNP traballará con outras forzas coa mesma visión en todo o Reino Unido", dixo a líder escocesa, segundo recolleu Vilaweb.


Summary: O presidente do Goberno desprazouse de Bruxelas a Vigo nun Falcon, malia criticar con dureza que Zapatero usase a mesma aeronave para viaxar a actos do PSOE. Feijóo non vía "axeitado usar avións do Exército para acudir a mitins" hai dúas semanas.

Mariano Rajoy empregou este venres un dos avións Falcon dos que dispón como presidente do Goberno para pechar a campaña electoral galega e acudir aos últimos mitins do seu partido en Vigo e Ourense este venres, segundo adiantou El Periódico de Cataluña e recollen xa varios medios. Rajoy usa o Falcon malia que criticou con dureza que Zapatero viaxase nel para actos do PSOE O xefe do Executivo español usou esta aeronave para desprazarse desde Bruxelas, onde acudiu ao Consello Europeo, a Vigo e malia que, cando estaba na oposición, criticou con dureza a José Luis Rodríguez Zapatero por viaxar en Falcon a actos do PSOE durante as campañas dos anos 2009 e 2011, sendo o socialista presidente do Goberno. En maio de 2009, Rajoy cualificou de "prepotente" a Zapatero por viaxar nun avión oficial desde Madrid a Asturias para acudir a un mitin do PSOE. No mesmo día, o líder do PP desvelou que Zapatero tiña previsto usar outra aeronave do Exército español para estar presente nun acto do partod en Gran Canaria. "Se iso se confirma é unha burla e é rirse dos españois, mofarse dos contribuíntes, é nha proba da prepotencia impropia dun gobernante democrático no século XXI", dixera, logo de que o PP asegurara que cada viaxe nun Falcon costaba máis de 15.000 euros. Segundo El Periódico, fontes do Goberno aseguran que "non se poden comparar" as condutas de Zapatero e Rajoy, xa que o actual presidente do Goberno regresou a España logo de levar tres días participando en encontros internacionais e elixiu regresar a Vigo e non a Madrid, mentres que Zapatero usaba o avión oficial directamente desde Madrid a outras partes do Estado para actos do PSOE. "Non me parece axeitado que outros usen avións do Exército ou Falcon para acudir a mitins", dixera Feijóo tras descubrirse que fixera campaña en Arxentina na aeronave dun empresario Ademais, Feijóo tamén asegurara xa na precampaña das eleccións galegas que el nunca usaría un Falcon para viaxar a actos de partido, recriminando tamén a acción de Zapatero e logo de que se descubrira que acudira a mitins en Arxentina no avión dun empresario amigo denominado Paxariño. "Non vou usar nunca fondos públicos para facer campaña, non o fixen nunca e non o vou facer. Acudo con recursos do partido ou de afiliados do partido, nonusarei o coche oficial para ir a mitins como se fixo noutros anos. É o que fixen e seguirei facendo, a lexislatura acabará coa mesma regra; eu non usarei fondos públicos nin me parece axeitado que outros usen avions do Exército ou Falcon para acudir a mitins", dixera. Tales foran as críticas a Zapatero daquela, que o PP ata chegou a utilizar un vídeo de cara ás eleccións europeas de 2009 nas que Rajoy presumía de viaxar en voo regular. "Rajoy vuela como tú, como todos", titulábase a cinta, que formaba parte da publicidade electoral dos conservadores pero cuxa autorían atribuíron a Sergio Ramos e Jorge Moragas. O diálogo que Rajoy mantén con outro viaxeiro era claro e destinado a censurar a actitude de Zapatero. "- Ti, presidente, voas en voo regular, non? - Si. En que vou voar, senón? - Iso do Falcon non... - Non. Iso Zapatero, eh? Zapatero, si." Cómpre lembrar tamén que o Tribunal de Contas pediu aos partidos que regulen o uso dos medios públicos de transporte en campaña, unha medida que o PP defendeu cando el estaba na oposición, pero que rexeitou este mesmo ano, xa na Moncloa. HABERÁ AMPLIACIÓN


Summary: Ricardo Carvalho Calero volverá ser candidato a protagonizar o Día das Letras Galegas. Nove académicos de número da Real Academia Galega rexistraron a proposta esta segunda feira, 20 de maio, día en que abriu o prazo para facelo

Segundo puido coñecer Sermos Galiza, Xosé Luís Axeitos, Xosé Ramón Barreiro, Francisco Fernández Rei, Salvador García-Bodaño, Manuel González, Chus Pato, Xosé Luís Regueira, Manuel Rivas e Euloxio Ruibal son os membros do Plenario da institución que promoven a candidatura. O pasado ano, Carvalho Calero -escritor e crítico de primeira orde, nado en Ferrol en 1910 e morto en Compostela en 1990- perdeu a nominación fronte a Antonio Fraguas. Esta é a sexta vez consecutiva en que é proposto. O Plenario da Academia é o máximo órgano de goberno da mesma. Na súa primeira xuntanza despois do 17 de maio escolle "o persoeiro" ao que se lle dedicará a conmemoración do ano seguinte. Segundo os estatutos da entidade, este debe "ser autor dunha obra relevante en galego e persoa de calidade cultural e humana que mereza propoñerse como exemplo á sociedade galega de hoxe". Deben pasar como mínimo dez anos entre a súa morte e a designación. "As propostas, razoadas e asinadas por un mínimo de tres académicos, deberán incluírse na convocatoria do Plenario correspondente", din as normas. Nesta ocasión foron nove as académicas asinantes.


Summary: O comité de empresa de Navantia denuncia que os quimiqueiros que a Xunta dixo que se construirían en Galicia foron adxudicados xa en Corea. "Os gobernos do PP menten até a saciedade", critican, tras advertir da "dramática" situación do naval.

O globo de Pemex desínflaselle a Feijóo. O comité de empresa de Navantia Ferrol vén de denunciar que, "segundo fontes solventes", a construción de "dous buques quimiqueros" que a Xunta anunciara que a compañía petroleira mexicana podería contratar a estaleiros galegos xa foron "adxudicados" a empresas coreanas. Por iso, os sindicatos "esixen" que Navantia ou os responsables políticas fagan "un pronunciamento urxente". O comité di saber de "fontes solventes" que os quimiqueiros prometidos por Feijóo non se construirán en Galicia Nunha rolda de prensa celebrada este martes, os sindicatos dos comités de empresa de Navantia Ferrol e Fene advertiron de que contan con "información de fontes solventes" de que a "carga de traballo anunciada por Feijóo" non se materializará en Galicia. Ignacio Naveiras, presidente do comité, esixiu que se "esclarezan estes feitos", que en caso de se confirmaren serían "unha mostra máis de que este Goberno vén confundir á sociedade e a enganar aos traballadores e aos cidadáns de Ferrol". Pemex España asegura á axencia Europa Press que os buques aínda non foron adxudicados No entanto, fontes de Pemex en España aseguraron logo a axencia Europa Press que a adxudicación dos dous buques para o transporte de produtos químicos aínda non se produciu e que, polo momento, tampouco manexan un prazo concreto para que a empresa mexicana adopte unha decisión. "Desmentimos rotundamente que fosen adxudicados", indicaron estas fontes. Aínda así, o comité insistiu e asegurou que "ao PP, en palabras de Rey Varela e de Feijóo, enchéuselle a boca de que antes do verán habería dique flotante ou carga de traballo". "A día de hoxe non temos resposta nin de carga de traballo, militar nin de Pemex, nin do dique flotante", queixouse Ignacio Naveiras. Feijóo anunciara que Pemex solicitaría en xullo ofertas a estaleiros galegos para a construción de dous quimiqueiros Fora o presidente da Xunta quen a mediados de xuño anunciara a "ampliación" do acordo estratéxico alcanzado con Pemex, de forma que a petroleira mexicana solicitaría nos dez primeiros días de xullo ofertas de orzamento a Navantia e outros estaleiros galegos para a construción de dous quimiqueros. Estes dous buques uniríanse ás opcións de construción de 14 remolcadores, a adquisición dun barco flotel e a intención de converter o Porto Exterior de Punta Langosteira, na Coruña, en base loxística da petroleira mexicana en Europa.Os sindicatos xa non se fiaban daquela. Por todas estas promesas incumpridas, os responsables dos comités acusaron os gobernos central, autonómico e central do PP de "mentir até a saciedade". Para Naveiras, o alcalde de Ferrol, José Manuel Rey Varela, "mente" ao afirmar que "non houbo contratacións no seis últimos anos", e reprochou a Alberto Núñez Feijóo que asegurase que "no verán habería carga de traballo ou dique", que "os remolcadores serían unha solución para Navantia" ou os seus pronunciamientos sobre o centro de reparacións para a ría de Ferrol. "Feijóo está a mentir no tema dos quimiqueros porque xa están comprometidos con Corea e mente Mariano Rajoy cando di que se vai a impulsar a construción da sexta fragata", que xeraría emprego para os estaleiros públicos de Ferrol e Fene, insistiu Naveiras. A industria auxiliar do naval perdeu 702 empregos en só dous meses Ademais, os sindicatos denunciaron que a situación do sector naval de Ferrol é "dramática". Segundo os datos achegados polos sindicatos, a finais de xuño o número de traballadores da industria auxiliar vinculada a Navantia era de 2.579 e na actualidade é de 1.877, o que se traduce na destrución de 702 empregos "en só dous meses". A cifra súmase á de máis de mil empregos perdidos no último ano por falta de carga de traballo. Esta situación derívase da saída dos estaleiros do primeiro "megabuque" construído para Australia e a finalización da Fragata Cristóbal Colón para a Armada española, polo que só resta concluír o segundo "megabuque" australiano. Con este panorama, o comité de empresa denunciou que non se celebrou a reunión que estaba prevista a finais de agosto da comisión de seguimento, creada tras a visita do presidente da SEPI a Ferrol, Ramón Aguirre, para analizar a construción do dique flotante para a área de reparacións. "Esiximos que se poña data para a comisión do dique flotante, que haxa unha presenza do Goberno central", aclarou Naveiras, quen engadiu a demanda de que se cumpra o prometido de que canto antes se dea o OK ao dique para que o inicio da actividade se produza a finais de ano". Así, este mércores está previsto que teña lugar en Madrid unha reunión do Comité Intercentros de Navantia na que se acordará un novo calendario de mobilizacións para "presionar ao ámbito político que segue dando as costas". No entanto, os traballadores lembraron que as protestas xa se iniciaron hai case dous anos e reclamaron que o sector naval non sexa "moeda de cambio". "Rey Varela, o conselleiro de Industria Javier Guerra, Alberto Núñez Feijóo e Mariano Rajoy ratifícanse nas súas promesas incumpridas", reprobaron. Naveiras criticou que o alcalde de Ferrol afirmase nos últimos días que a situación do naval se desbloquearía en setembro porque sostén que "ou ben se quere utilizar esta solución de forma partidista ou ben se quere gañar tempo de face ás eleccións".


Summary: A caída é dous puntos superior á media do Estado español. No que vai de ano destruíronse máis do 2% dos postos de traballo neste sector

A facturación do sector servizos caeu nun 10,1 por cento na Galiza no pasado mes de abril en comparación con ese mesmo período do ano pasado, un descenso que sinala até que punto a crise está a bater nun dos sectores cruciais a nivel de emprego no país. Este descenso do 10,1 por cento supón dous puntos máis que a media do Estado español (onde a caída foi do 8,3%). De feito, Galiza foi o quinto territorio do Estado onde este descenso foi máis acusado, só superada por Canarias, Nafarroa, Baleares e Cantabria. Desde xaneiro, e no que se refire ao conxunto do Estado, segundo os datos do Instituto Nacional de Estatística (INE), o emprego no sector servizos reduciuse en dous puntos. Na Galiza, nese msmo periodo, a caída no empreo foi do 2,2%. E no anual, ese descenso é xa máis acusado, pois supuxo unha perda do 3,3%. Mellor e peor comportamento As actividades con maior repercusión negativa na análise da cifra de negocio do sector servizos foron a venda de vehículos, motocicletas e repostos; o comercio ao por maior de alimentos, bebidas e tabaco; as axencias de viaxes e operadores turísticos, ou ben o comercio ao por maior de combustíbeis, metais e outros. Porén, entre aquelas actividades con maior repercusión positiva están o comercio ao por maior non especialziado; o comercio ao por maior de materias primas agrarias e animais vivos; ou ben a programación, consultoría e outras actividades relacionadas coa informática.


Summary: Os populares aseguran que en realidade as eleccións non son a súa "prioridade" e din que promoverán que "a campaña se circunscriba a unha semana", aínda que a todos os efectos durará 15 días nos que os partidos poden celebrar ou non os actos que consideren, desta volta condicionados polo coronavirus

Ás cero horas do vindeiro 26 de xuño comezará oficialmente a campaña electoral das eleccións galegas do vindeiro 12 de xullo, que seguen sendo anticipadas malia estaren inicialmente previstas para o 5 de abril, toda vez que a lexislatura non remata ata finais de setembro. Durará dúas semanas, como fixa a lei, ata as 23:59 do 10 de xullo. Neses quince días, as forzas políticas que opten a estar representadas no vindeiro Parlamento de Galicia poderán pedir o voto por todas as vías contempladas na lexislación electoral, constrinxidas nesta ocasión polas limitacións para evitar contaxios do coronavirus.O PP asegura que en realidade as eleccións non son a súa "prioridade" e di que promoverá que "a campaña se circunscriba a unha semana", aínda que a todos os efectos durará 15 días nos que os partidos poden celebrar ou non os actos que consideren, desta volta condicionados polo coronavirusXa nos días previos a ratificar o 12X como data electoral, o propio Alberto Núñez Feijóo dixo concordar co PNV non só no día elixido, senón tamén na conveniencia de acurtar a campaña electoral. Así o reiterou tamén tras convocar formalmente os comicios, aínda que admitindo que o Goberno galego carece de marxe legal para diminuíla, polo que a todos os efectos dura dúas semanas. Afirmouno en rolda de prensa retransmitida ao vivo pola Televisión de Galicia, canle pública que as principais forzas da esquerda instan o PP a non utilizar na campaña no seu propio beneficio.Esa reclamación de ignorar unha parte da campaña foi reiterada este mércores polo número dous de Feijóo no PP, o secretario xeral. Miguel Tellado asegura que, malia vilas de convocar, "as eleccións non son a nosa prioridade" porque "a prioridade segue a ser combater a pandemia" e "preservar a saúde". Esa é a razón pola que, afirmou, quere promover "acurtar" a campaña e que "se circunscriba a unha semana", o cal ao seu xuízo é dabondo para "garantir a explicación das propostas de todos os partidos políticos".En realidade, a campaña comezará en calquera caso o 26 de xuño, se ben os partidos poden decidir non organizar acto ningún un ou varios días, como en calquera outra ocasión. Nas filas da esquerda interprétase este chamamento a ignorar a metade da campaña como unha aposta do PP por limitar a visibilidade do resto de formacións mentres Feijóo aproveita a Xunta en clave electoral. "Mestura o partidario co Goberno, cre que Galicia é o seu chiringuito e pode campar pola súa televisión, por Tele Feijóo, sen ningún límite nin castigo. Pero hai moita cidadanía farta", cre o secretario xeral dos socialistas, Gonzalo Caballero."O PP mestura o partido co Goberno, cre que Galicia é o seu 'chiringuito'", afirma Gonzalo Caballero, quen augura que Feijóo "vai levar unhas sorpresa cando abran as urnas"Nas filas do PSdeG, que este mércores reuniu a súa Executiva Nacional a través de videoconferencia para abordar as eleccións, preocupa especialmente o que Caballero define como "unha intervención indecente da CRTVG" por parte do PP. "É impropio dun país democrático", cre o candidato socialista á Presidencia, que reclama múltiples debates electorais na CRTVG -ao seu xuízo, debérase celebrar un cara a cara entre el e Feijóo e máis encontros "coa presenza tamén do BNG e Galicia en Común"- e que advirte de que o seu partido fará unha campaña "de argumentos e ideas, sen complexos", defendendo aspectos como a importancia de non repetir "os recortes na sanidade pública", especialmente tras a crise da covid-19. "Feijóo -augura- vai levar unha sorpresa cando abran as urnas". Sobre a proposta concreta de "reducir" a campaña electoral, o PSdeG retrucaba este mércores cun comunicado: "Se Feijóo quere reducir a campaña, que lle poña un bozal a Tellado". "A lei establece que acampaña electoral debe durar un mínimo de 15 días e ninguén pode reducir as garantías democráticas en Galicia", agregan.Pontón: "Feijóo leva 1.634 minutos de campaña na TVG, o BNG non o conseguiría nin saíndo no Telexornal todos os días da lexislatura"Tamén a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, pon o foco na necesidade de que cese a "campaña en prime time" que, censura, Feijóo "leva facendo dous meses". O actual presidente e candidato do PP, reprocha, interveu ata o pasado martes "1.634 minutos" ao vivo ante as cámaras da Galega. "O BNG -ilustra- non o conseguiría nin saíndo no Telexornal todos os días da lexislatura". Nesta liña, o Bloque propón "debates a dobre volta cos candidatos das principais forzas, ampliar espazos de información" relativa á campaña e recuperar os debates entre cabezas de lista provinciais. Trátase, di, de achegar á cidadanía as diferentes opcións para "reconstruír Galiza" tras a pandemia e facelo en igualdade de condicións.Gómez-Reino: "Vimos de moitos anos de propaganda e de 60 días de acaparamento dos medios públicos por parte do PP"Nesta liña, dende Galicia en Común o seu candidato, Antón Gómez-Reino, tamén aposta por "numerosos debates" na CRTVG" e "non só de candidatas e candidatos", senón tamén "sectoriais" sobre os diversos temas da campaña, como sucede "en países da nosa contorna, como Portugal". Galicia en Común, sinala Gómez-Reino, considera imprescindible a igualdade entre as forzas na campaña, máis aínda despois de "virmos de moitos anos de propaganda" do PP dende a Xunta e tras "60 días de acaparamento dos medios públicos" por parte de Feijóo. Dado que a campaña vai ser necesariamente "anómala" pola propia pandemia, sinala, cómpre deixar aínda máis claro do habitual que o partido do actual Goberno non pode beneficiarse dos medios públicos.


Summary: O movemento memorialista galego celebra este sábado unha marcha cívica nas inmediacións do pazo de Meirás para reclamar a propiedade dos bens móbeis e exixir o fin da "impunidade franquista". O Estado deu a calada por resposta ante a petición de acceso á finca, mais a manifestación non se cancelou.

O pasado 10 de decembro o Estado recuperaba a propiedade do pazo de Meirás, en mans da familia Franco desde que llo entregara en 1938 a Xunta Pro Pazo a través de coaccións e doazóns forzosas —como acreditou a xuíza de primeira instancia Marta Canales, malia que posteriormente a Audiencia Provincial da Coruña considerou "irrelevante" esta cuestión—. Porén, a sentenza permitía aos herdeiros do ditador retirar os bens do interior do edificio, ao entender que o Estado "unicamente demandou, e así se estimou, un dereito de propiedade sobre unha finca catastral". Finalmente, o pasado 21 de maio, o Xulgado de Primeira Instancia número 1 da Coruña suspendeu a 'mudanza' que preparaban os Franco até se determinar a propiedade dos bens móbeis, logo do recurso presentado pola Avogacía do Estado. A fin de asegurar a recuperación para o patrimonio público dos bens "espoliados" por Francisco Franco, a Iniciativa Defende Meirás mobilízase este sábado —a partir das 12 horas— na explanada principal do pazo de Meirás. O Concello de Sada acondicionará o espazo para acoller os "centos de persoas" que se prevé participen da mobilización, que apoian 68 entidades sociais, veciñais e culturais de toda Galiza, incluíndo partidos políticos e sindicatos. "Acudimos coa mellor das vontades para chamar a atención sobre esta cuestión e reclamar á sociedade e as autoridades que nos comprometamos a loitar contra a impunidade franquista", argumenta, en declaracións a Nós Diario, o historiador e portavoz de Defende Meirás Carlos Babío. O Estado non autoriza o acceso ao interior do Pazo Malia ter formulado a petición "en tempo e forma" perante a Delegación do Goberno estatal na Galiza e a secretaría de Estado de Memoria Democrática, o colectivo aínda non obtivo "ningún tipo de resposta" sobre a autorización desta marcha cívica. "Parécenos sorprendente porque non somos un grupo de turistas que pide acceder ao pazo. Somos os movementos memorialistas e temos colaborado de forma activa nesta causa, de tal feito que a propia sentenza considera imprescindíbeis as nosas achegas", lamenta. De se denegar finalmente o acceso a Meirás, sería a segunda vez que o Estado dá "coa porta nos fociños" aos memorialistas: "Déronse un baño triunfal na entrega das chaves —o 10 de decembro— e deixáronnos fóra, esquecendo o noso movemento, as vítimas e a sociedade en xeral", cuestiona Babío. Con todo, o historiador rexeita entrar en "liortas" co Estado que "poderían favorecer aos Franco" ou "comezar outra guerra que non sexa contra a impunidade franquista". Aliás, reividinca o "dereito fundamental" de se manifestar, e insta o Estado a retomar o "método Meirás", termo acuñado polo secretario de Estado de Memoria, Fernando Martínez, a fin de "sumar colectivamente como sociedade democrática". Fontes da Delegación consultadas por este xornal non aclararon a posición do Goberno do Estado a respecto desta mobilización. A familia Franco podería recuperar Meirás Carlos Babío destaca que a mobilización deste sábado vai máis aló da recuperación dos bens do interior de Meirás —entre os que se atopan as estatuas do Mestre Mateo, catalogadas como Ben de Interese Cultural (BIC)—, senón que a propia titularidade do pazo aínda podería mudar: "Os Franco están a dar unha batalla xudicial sorprendente, e a propiedade do propio inmóbel aínda está pendente dunha resolución xudicial —recurso de casación presentado ante o Tribunal Supremo o pasado marzo—", lembra. Tamén está pendente de se resolver, alén da propiedade dos bens do interior do edificio, se cómpre finalmente indemnizar á familia do ditador "polos danos e prexuízos causados". En calquera caso, ver á familia Franco retirando os móbeis de Meirás sería para Babío "unha imaxe vergoñenta". "Intentar convivir coa impunidade franquista nunha sociedade democrática sería o mundo ao revés", sentencia. Apoio á manifestación desde Bruxelas O grupo de Memoria Histórica do Parlamento europeo, do que forma parte a deputada e portavoz do BNG en Bruxelas, Ana Miranda —xunto con representantes de EH Bildu, PNV, Unidas Podemos, PSOE, Junts, ERC e outros partidos europeos—, amosou o seu apoio "sen fisuras" á manifestación que decorrerá en Meirás. "O pazo é un referente simbólico indiscutíbel na loita en favor da memoria histórica europea e contra o espolio levado a cabo polo franquismo, polo que a celebración desta marcha tres anos despois da nosa visita ao pazo —o 3 de maio de 2018— ten un valor moi especial", expuxo o grupo. Aliás, as e os eurodeputados salientaron o seu "firme" apoio "non só á devolución do pazo de Meirás, senón tamén ao resto de bens incautados polo franquismo, como a Casa Cornide, así como a reparación ás vítimas".


Summary: As e os representantes no Parlamento de PP, PSdeG e do grupo de En Marea (Anova-Podemos-EU) votaron conxuntamente designar para o Senado unha lista formada por dous ex edís do PP e un da Marea Atlántica (Vázquez, Muñoz e Sande). Producíronse 8 votos en branco, emitidos polos seis parlamentares do BNG e por dous deputados do novo grupo mixto nado após a ruptura de En Marea (Luís Villares e Pancho Casal). Os outros dous membros do mixto (Paula Vázquez Verao e Davide Rodríguez) ausentáronse da votación.

O pleno do Parlamento galego designou as tres persoas que a esta cámara lle corresponde elixir para representar Galiza no Senado. As papeletas contiñan os nomes de Jesús Vázquez e Elena Muñoz do PP e José Manuel Sande a proposta do grupo parlamentario En Marea. Os tres nomes recibiron o mesmo número de votos, xa que as e os 62 deputados de PP, PSdeG e o grupo parlamentario de En Marea (Anova-Podemos-EU) votáronse entre si. Houbo 8 votos emitidos en branco, correspondentes aos 6 escanos do Bloque Nacionalista Galego e 2 pertenceron ao novo grupo mixto nado da ruptura de En Marea. En concreto abstivéronse Luís Villares e Pancho Casal. Os outros 2 membros deste grupo, Paula Verao e David Rodríguez, non estiveron presentes durante a votación parlamentaria. Quen fora alcalde de Ourense polo PP durante a anterior lexislatura e ex conselleiro de Cultura, Jesús Vázquez, será senador por designación do Parlamento Galego xunto á ex conselleira de Facenda e ex portavoz popular en Vigo, Elena Muñoz, cuxa candidatura foi impulsada polo seu partido após renunciar en Vigo a continuar como líder da oposición debido ao fracaso electoral na cidade. O terceiro senador é José Manuel Sande, ex concelleiro de Culturas da Coruña pola Marea Atlántica. Ao grupo parlamentario de En Marea, polo feito de ser o maioritario da oposición antes de se producir a ruptura do mesmo o pasado 20 de xuño, correspondíalle por reparto proporcional designar unha persoa senadora. Porén, o debate sobre quen candidatar supuxo a ruptura definitiva no seo do grupo e acelerou a súa fractura. A proposta con máis apoios no grupo parlamentar de En Marea para ser designado como senador era o propio José Manuel Sande, defendido por Anova, Podemos e Esquerda Unida (as formacións que a día de hoxe continúan no grupo). A proposta que realizara o Consello das Mareas, a de Mariló Candedo, só conseguiu un apoio xa que o grupo de Villares abstívose de participar na votación, cuxo resultado non recoñeceu. A ruptura semellaba que podía dar ao PSdeG a capacidade de designación da representante para o Senado, xa que o grupo de Gonzalo Caballero pasou de ser o terceiro grupo do parlamento a ser o segundo máis numeroso, após a disgregación de En Marea. Finalmente, conservouse ese dereito para o actual grupo composto por Anova-EU-Podemos. A votación desenvolveuse nun pleno extraordinario celebrado no arranque da sesión no Pazo do Hórreo esta terza feira 25 de xuño. Antes da votación gardouse un minuto de silencio en memoria do ex deputado do PSdeG Raúl Fernández, falecido a pasada semana tras padecer unha enfermidade. Jackeline Fernández tomou ademais posesión como deputada do PP en substitución de César Fernández Gil, novo alcalde de Ribadavia.


Summary: O proxecto televisivo poderase ver en diferentes soportes (TDT, cabo -na plataforma R-, internet) e comezará a retransmitir a fins do presente mes. Na grella: informativos, magazine cultural, deportes, lecer, curtas...

Un maratón de 12 horas polo galego inaugurará as emisións da nova etapa de Irmandade TV a finais deste mes. "O sábado 21 ou o sábado 28", anuncia Aurelio Lópes, un dos responsábeis do proxecto televisivo que vai desembarcar neste mes de marzo a través de diferentes soportes: TDT, por cabo -através da plataforma R- e internet. Se ben en principio a data prevista é 21, non se confirma definitivamente ao estar ultimándose detalles e resolvendo algún imprevisto, polo que se mantén sobre a mesa a opción do 28. O que si está confirmado é que o primeiro día de emisión de Irmandade TV consistirá nun maratón de 12 horas polo galego, de 12:00 horas a 00:00 horas. Un programa especial no que se abordará o idioma desde múltiples perspectivas e miradas. Haberá entrevistas, mesas de debate, pequenas reportaxes sobre o día a día do galego en máis dunha ducia de localidades do país coa xente do común como protagonista, conexións en directo... Mesmo se está a traballar coa posibilidade dun concerto como broche de ouro. "É un esforzo moi importante, e queremos facer un traballo profesional", di Lópes sobre o maratón. A 'posta de longo' de Irmandade TV vai ser 12 horas de emisión combinando diferentes formatos (da mesa de debate á conexión en directo), unha mostra de que o proxecto entrou na maioría de idade. A primeira fase desta nova etapa contará con informativos, magazine cultural, espazos de deportes, debates de actualidade.. Aposta na información De segunda a sexta feira Irmandade TV emitirá un informativo que vai presentar Sara Torreiro. De 21:00 a 21:30 é a quenda da información local e a partir de aí da xeralista, na que se analizará a actualidade co foco posto nos diferentes eidos: Galiza, economía ou internacional, entre outros. O novo proxecto traballara con axencias para cubrir aqueles aspectos que non poida abranguer, mais a aposta principal farase na información propia. De segunda feira a quinta feira haberá a partir das 22:00 horas un programa de análise da actualidade política, económica e social. Terá un formato de tertulia e vaise debruzar desde diferentes perspectivas e voces diversas sobre aquelas cuestións de interese que marca a actualidade. A semana de Irmandade TV dá para máis ofertas, como un programa semanal no que se entrevistará a fondo a unha personaxe. Tamén Sermos Galiza terá o seu espazo, con carácter mensal, nun programa no que se poñerá o foco sobre un determinado tema ou cuestión, debatindo convidados a favor e en contra do mesmo. "Queremos ser unha televisión que non teña na que envexar o resto" Cultura e deportes Na grella de Irmandade TV tamén vai haber espazo para un magazine cultural, que en principio será as sextas feiras. Os deportes – formato debate- terán a súa quenda dúas veces por semana. O proxecto televisivo tamén está en contacto para emitir curtametraxes, documentarios (por exemplo, tirados do amplo catálogo de traballos feitos nestes eidos na Universidade). Esta é a oferta para as primeiras semanas, que progresivamente irase ampliando, variando e enriquecendo a medida que vaia collendo forma e contido as emisións de Irmandade TV. Tense en axenda, por poñer un exemplo, a posibilidade de retransmitir eventos deportivos na fin de semana. O principal é, como lembran desde Irmandade TV, que a xente opte por sintonizar, que opinen sobre ela e que a dean a coñecer. "Queremos ser unha televisión que non teña na que envexar o resto". E feita desde aquí e para aquí.


Summary: Despois de varias semanas de declaracións cruzadas, emendas e enfrontamentos públicos entre o oficialismo encabezado por Luís Villares e os sectores críticos -dos que os alcaldes de Compostela, A Coruña e Ferrol son insignia-, En Marea adiantará finalmente a escolla dunha nova dirección.

Esta era a principal reclamación da denominada Mesa pola Confluencia, impulsada por Compostela Aberta e á que asistiron membros de numerosas mareas locais e representantes da dirección de Anova, Esquerda Unida e Podemos. Pero non os villaristas, que sosteñen o mando da coalición. A Mesa pedía acelerar os procesos internos para que estes non se entremetesen coa campaña das eleccións municipais. Esta sexta feira, o Consello das Mareas -principal órgano de dirección de En Marea- decidiu atender á esixencia e marcou un novo calendario para a remuda da dirixencia. Comezará o 29 de setembro, pasará por un plenario o 27 de outubro en que se debaterán as teses políticas e o regulamento de elección, e rematará "antes de que finalice o mes de novembro". Un proceso de "votacións telemáticas" servirá para que "todas as persoas inscritas exerzan o seu dereito a expresar a súa opinión sobre quen pensan debe dirixir o espazo político". "Este é o Consello onde todo o mundo pode opinar e decidir", declarou Luís Villares, portavoz do partido instrumental, "e onde se garante que os inscritos e as inscritas teñan a última palabra do que pase no espazo político de En Marea". En realidade, a maior parte do sector crítico abandonou o órgano despois cando o portavoz mudou de aliados e deu as costas á lista interna coa que optara -e fora o máis votado- a liderar En Marea. No mencionado plenario de outubro, En Marea tamén decidirá como se presenta ás eleccións europeas de 2019. En 2014, Lidia Senra -daquela militante de Anova- saíu elixida por Alternativa Galega de Esquerda en Europa -integrada nunha lista con Izquierda Unida ou Esquerra Unida, entre outras organizacións- mais a metade de mandato rachou coa candidatura.


Summary: Nélida Piñón, Xosé Luís Méndez Ferrín e Manuel Rivas falarán de literatura o vindeiro 3 de outubro na clausura da VI Bienal Literaria de Compostela.

Durante os 2 e 3 de outubro a Cidade da Cultura de Galiza acollerá a VI Bienal Literaria que celebrará tamén o XXV aniversario do Centro Pen Galiza, dúas xornadas completas nas que participarán diversos escritores e escritoras dos distintos xéneros literarios e que concluirá cunha conversa entre a escritora brasileira Nélida Piñón e os galegos Xosé Luís Méndez Ferrín e Manuel Rivas. Após a apertura institucional, a Bienal comezará o día 2 ás 13 horas cunha mesa de narradores nas que participarán Camilo Franco, Santiago Jaureguizar, Luís Pousa e Juan Tallón, moderado por Xesús Fraga. A seguir a poesía e a música serán protagonistas nun recital coa participación de Xardín Desordenado, Elena Zernova, Alba Cid, Berta Dávila, Gonzalo Hermo, Román Raña, Mario Regueira, Dores Tembrás e presentación de Armando Requeixo. A primeira xornada rematará coa conferencia de Roberto Alifano "Borges e o xardín de conversas que se bifurcan", presentado por Luís Alonso Girgado. A conmemoración dos 25 anos do Pen Galicia centrará a segunda xornada cunha mesa redonda con novelistas na que participarán Marilar Aleixandre, Alfredo Conde, Víctor F. Freixanes e Bieito Iglesias e moderará Inma López Silva para seguir con outra de poetas coa intervención de María do Cebreiro,Miguel Anxo Fernán-Vello e Modesto Fraga, moderados por Luciano Rodríguez, antes do "Encontro en Compostela" de Nélida Piñón, Xosé Luís Méndez Ferrín, Manuel Rivas. Todas as actividades se desenvolverán nos distintos espazos da Cidade da Cultura.


Summary: Concentración ás portas do Parlamento de Galiza en apoio aos prisioneiros palestinos. As concentradas levaban auga e sal, o único que estes presos inxiren e que se converteron en símbolos do apoio aos centos de prisioneiros que manteñen a greve desde hai case un mes.

Máis de 1.200 presos políticos palestinos iniciaron o pasado 17 de abril unha greve de fame indefinida nos cárceres israelís, consumindo unicamente auga e sal para demandar melloras nas prisións e a fin da política de isolamento e quebrantamento aplicada a este colectivo polo estado de Israel. Impulsada polo carismático Marwan Barguti, preso condenado a cadea perpetua e coñecido como o 'Mandela palestino', a greve está a recoller mostras de apoio e solidariedade desde diferentes partes do mundo. Primeiramente, desde Palestina, onde en moitos fogares algúns dos seus membros se sumaron a esta greve de fame. E onde até algúns restaurantes substituíron os seus menús por auga e sal, en símbolo de apoio aos prisioneiros. Na tarde desta terza feira, auga e sal estiveron presentes nas portas do parlamento de Galiza. Unha concentración convocada por BDS-Galiza en apoio e solidariedade cos presos políticos e a súa loita nas prisións. Entre os concentrados, deputados do BNG e de En Marea. As demandas básicas dos presos palestinos resúmense en catro puntos: a fin do isolamento e detención administrativa sen cargos nin xuízos; a mellora da atención sanitaria; restablecemento de visitas familiares regulares, e permiso de entrada de libros e xornais. Segundo a organización Addamir, hai uns 6.300 presos palestinos, entre os que están 500 en situación de detención 'administrativa', 300 menores de idade, 13 parlamentarios e 28 xornalistas. Por volta de 1.000 desas persoas presas teñen prohibidor ecibir visitas por "motivos de seguridade" e perto de 20 permanecen en isolamento absoluto. Desde 1968 máis de 800.000 palestinos foron detidos polas forzas israelís.


Summary: O 13º Congreso de UXT-Galiza realizado en Compostela o 17 de marzo, adiado desde o ano pasado pola pandemia, avalou a actuación destes anos do seu secretario xeral, José Antonio Gómez, que recunca no cargo. A nova Executiva está formada por seis membros. Conversamos con el sobre a etapa que comeza.

Como definiría estes anos de xestión na Unión Xeral de Traballadores (UXT)? Foi unha xestión difícil e complexa. Ao principio estabamos transitando para saír da crise de 2008 e as súas consecuencias, como foron as reformas laborais e a das pensións xunto cunha fonda precariedade laboral. Nunha segunda parte xorde a pandemia e a actividade do sindicato centrouse, a través das nosas delegadas e delegados, en atender as necesidades inmediatas das persoas. Aparcamos momentaneamente algunhas das nosas reivindicacións, aínda que continuáramos con elas, mais loxicamente marcamos que a prioridade era a saúde das persoas. Implementamos algunhas medidas a través do Diálogo Social e da concertación, como foron o tema dos expedientes de regulación temporal de emprego (ERTE) ou o ingreso mínimo vital, aínda que non nos gusta como se están xestionando. Agora, unha vez que semella que a vacina ten os seus efectos, xa estamos intensificando as nosas accións cunha campaña de mobilizacións necesaria e imprescindíbel. Non desbotamos, se é necesario, unha folga xeral. A derrogación desas reformas é a demanda máis importante agora mesmo na mesa de Diálogo Social tendo en conta que os ERTE rematarán algún día? Apostamos polo mantemento dos ERTE, mais efectivamente se desapareceran coa situación de crise económica, podémonos atopar con que, coas medidas impostas pola reforma laboral, habería despedimentos sen xustificar que hoxe mesmo pode levar a cabo calquera empresa non por ter perdas senón só con ter previsións de telas, un despido sen ningún tipo de control de carácter administrativo... Ao final verémonos nos xulgados e con moitas posibilidades de que as traballadoras e os traballadores sexan despedidos cunha man diante e outra atrás se non se derrogan. Que opinión ten da ministra de Traballo, Yolanda Díaz? Non me gusta valorar a xestión dun Goberno, pois como principio básico creo que as decisións teñen que ser colectivas. Yolanda Díaz estivo máis á altura que a clase política na xestión da pandemia, grazas ao esforzo das organizacións sindicais e empresariais. Tamén para socorrer os máis prexudicados pola crise, as traballadoras e os traballadores. Dito isto, o obxectivo é que cumpra cos compromisos que ten coa cidadanía e a clase traballadora de derrogar as reformas laborais e as das pensións, unha cuestión que xa non se pode adiar máis. Vimos dunha folga xeral en Ferrolterra. Como se pode reverter o futuro industrial que ten por diante Galiza? Falar de industria galega é falar dun cóctel explosivo. Hoxe en día cando se fala de enerxías renovábeis, enerxías verdes e logo unha multinacional como Siemens Gamesa deslocaliza a produción... é unha indecencia. Nese aspecto o Goberno español e o galego deberían presionar doutra maneira. É verdade que conseguimos para o seu cadro de persoal unhas condicións de saída digna mais a comarca queda sen unha das súas empresas punteiras. Por outro lado, Ferrol ten Navantia sen carga de traballo e non sabemos se se construirá o dique. Esta situación condena a comarca aos peores indicadores sociolaborais da Galiza. Se engadimos o feche de Meirama (Cerceda) e o anunciado feche das Pontes estamos diante da tormenta perfecta. Nós cremos que hai que defender todos e cada un dos postos de traballo. Para iso son fundamentais os Gobernos español e galego, os partidos políticos tamén. Teñen que apostar por unha industria medioambiental sostíbel e competitiva que non deixe ninguén atrás. As empresas enerxéticas, que tanto se beneficiaron das condicións da Galiza, deberían traballar na chegada de novos proxectos. A enerxía incide directamente no desenvolvemento dun país. Sen unha política industrial forte estamos abocados a un modelo de país abonado á precariedade. Que parte de culpa ten a Xunta desta situación? No congreso estiveron o presidente da Xunta e o delegado do Goberno español. Nós demandamos un consenso de país. Creo que as organizacións sindicais estivemos á altura todo este tempo e os Gobernos non. Botaron balóns fóra. No caso de Alcoa fomos as organizacións sindicais as que apertamos e gañamos sentenzas xudiciais. Hoxe negóciase pola presión sindical. É lamentábel que Endesa estea en mans dunha multinacional na que participa o Estado italiano cando aquí o Estado español non ten ningunha. Neste crise deberiamos aprender o papel das Administracións públicas fronte ao papel de poder absoluto que teñen os mercados. A epidemia incrementou a fenda laboral de xénero. Que medidas se deberían tomar desde as Administracións? Ten que haber unhas políticas por parte das Administracións. Por unha parte da galega, que é quen ten competencias, e tamén polo Estado español, para incentivar que a igualdade real exista dunha vez por todas. Tamén hai que mellorar os salarios en sectores moi feminizados como o das residencias de maiores.


Summary: A décima edición do Festival Culturgal, que se desenvolverá no Pazo da Cultura de Pontevedra, terá lugar entre os días 1 e 3 de decembro. Esta edición estará marcada pola participación do país veciño como cultura convidada e pola adhesión do espazo Arte Contemporánea na programación da feira.

Os máis de 120 stands que acollerá este ano Culturgal colocan á edición como a máis completa ao respeito do seu programa, dentro do cal poderemos atopar proxectos de peso que se están a dar ao outro lado da fronteira portuguesa, coma a Bienal de Arte de Vila Nova de Cerveira. O novo espazo de Arte Contemporánea incorporará tamén a mostra e venda de pezas de arte de forma paralela a dos outros sectores representados en Culturgal. A primeira xornada da mostra contará cun programa enfocado ao mundo profesional, con propostas informativas, formativas e de encontro para profesionais e estudantes de diversos ámbitos que operan na cultura. Durante o sábado e o domingo, os asistentes poderán disfrutar de actividades para os máis pequenos, presentacións de distintas editoriais e espectáculos musicais. Xosé Leal, responsábel de cultura na Deputación de Pontevedra, destacou o importantísimo papel da arte nesta edición: "Celebrar 10 anos e incorporar novidades como o Espazo de Arte Contemporánea, denota a boa saúde e as novas ideas de Culturgal". O secretario xeral de cultura da Xunta de Galicia, Anxo Lorenzo, insistiu na integración que fai Culturgal entre as industrias culturais e a cultura de base, "cultura inclusiva". "Hai que ter en conta estes dez anos difíciles, de crise para o público e para as institucións na súa capacidade financieira. A pesar deste escenario, Culturgal non só innova senón que aumenta o seu volume de acollida", destacou. Nesta edición o equipo directivo de Culturgal recibiu ata 238 propostas para o seu programa, demostrando o interese de entidades e creadores por ter cabida e visibilidade na feira pontevedresa. Porén, o custo da entrada manténse a respeito dos últimos anos, cun prezo de dos euros para o público adulto e dun euro para os nenos de ata doce anos.


Summary: Vicepresidenta en funcións do ente provincial, no seu albo está agora realizar unha "oposición construtiva" ao goberno local do PSdeG que vai encabezar Xosé Sánchez Bugallo.

Goretti Sanmartín compareceu esta quinta feira en rolda de prensa con dous obxectivos. O primeiro, facer un balance do seu traballo na institución provincial. O segundo, anunciar que ao termo deste mandato non vai repetir na Deputación e que vai centrar todos os seus esforzos en realizar unha "oposición construtiva" no concello de Santiago. En Compostela o 26M as urnas deitaron este resultado: PSdeG, 10 escanos; PP, 8; Compostela Aberta, 5; e BNG, 2. En relación a 2015, a formación nacionalista aumentou apoios de forma significativa (pasou de 3.329 votos, 6,92% a 4.870, 9,31%), mais o avanzo non foi suficiente para incrementar o número de escanos. O Bloque ten decidido non entrar no executivo local. O propósito de Sanmartín é traballar a partir de agora para "recuperar e reforzar a idea" de converter Compostela "nun lugar referente en políticas de todo tipo". "Todas as forzas, todas as cabezas, todas as mans que se podan botar son poucas para facer un proxecto ilusionante que marquen outro camiño para Santiago de Compostela", dixo a concelleira electa.


Summary: Anatomía da lingua é o último libro de Antón Cortizas (Ferrol, 1954). Editado pola Asociación Socio Pedagóxica Galega (AS-PG) e con ilustracións de Leandro Lamas, ofrece un monllo de poemas co idioma galego como obxecto. "A lingua é unha dor que hai que intentar curar", explica, "e a poesía é como un analséxico. E unha denuncia".

Cortizas, cunha ampla traxectoria na literatura infantil, presenta a obra esta sexta feira, no Centro Cívico de Canido de Ferrol ás oito do serán. A vindeira segunda feira, 20 de novembro, farao na Coruña, á mesma hora na sede da asociación cultural Alexandre Bóveda. "O que máis me interesa é falar do problema da lingua", di, "porque temos que tomar unha determinación. Non é doado". - Por que un libro de poemas sobre a lingua? - Anatomía da lingua foi escrito aos poucos, pero am preocupación polo noso idioma sempre estivo aí. É unha dor, unha cousa latente, que hai que intentar curar. A poesía é un analséxico e, á vez, unha denuncia, nun país coma o noso que abandona o seu. Eu empecei a falar galego aos 16 anos, e a idea de que era a miña lingua foi medrando. Mais estou contento de dominar as dúas. Nun país normal, a xente preocúpase polo seu salario, o seu traballo... Nós, ademais de por todo iso, temos que preocuparnos pola lingua. - A poesía como analséxico? - Eu sempre dixen que facía poesía como un analséxico. Escribo poesía desde cativo, e coa adolescencia xa foi unha explosión, con esas cousas que teñen os adolescentes [ir]. Pero si, a poesía é un desafogo, serve para botar fóra o que elaboramos dentro de nós. Para ben e para mal, aínda que eu penso que máis para ben. - Anatomía da lingua contén unha importante dimensión lúdica. - Si, está relacionada coa miña maneira de escribir. E creo que unha das funcións da literatura tamén é xogar. Así intentei transmitilo no meu traballo de docente. Tamén usei o xogo para transimitir o galego. Agora estou prexubilado, pero eu entrei na escola aos cinco anos e aínda non saín. Amais, os xogos tradicionais son outra das miñas paixóns. E aínda lembro xogar de cativo na rúa... - Ao tempo, a preocupación musical e rítmica tamén está moi presente. - É a música das palabras, a súa secuencia, os golpes de voz. Pero eu escribo como me sae de dentro, non sigo tendencias. - E, porén, outros poetas xa ensaiaron, en diferentes rexistros, obras sobre o idioma, de Manuel María -hai unha escolma, A esencia máis nosa, que recolle os seus poemas ao respecto- ao pop humorístico de Poetarras. - Si, pero eu non sigo tendencias. De feito, este libro levan moito tempo escritos. Eu defínome como un cenobita, e estou no meu cenobio e escribo o que me sae. E igual que fago unha banqueta, escribo un poema. - Reivindica a poesía como artesanía. - Non sei se o fago ben, mal ou regular, pero eu intentei construír. Sempre lles expliquei isto aos meus alumnos: hai que facer, non quedar sentado. Aínda que ficar sentado e contemplar tamén é facer algo. - Que achegan as ilustracións de Leandro Lamas ao libro? - Home, pois fano bonito. Os deseños, a maquetación, o papel, fai que, nada máis abrilo. Nos libros infantís, os debuxos moitas veces intepretan o escrito e dirixen excesivamente a imaxinación do lector ou lectora. Neste caso non é así. As ilustracións de Leandro, con quen xa traballei moitas veces, gústame moito e ademais é boa persoa, acompañan moi ben a idea.


Summary: A candidatura unitaria de Podemos, Anova, EU acorda procurar un modelo de primarias para que as candidaturas propostas sexan referendadas pola militancia das diferentes forzas

Apúrase o acordo entre Podemos, Anova, EU e as plataformas municipalistas de cara a unha candidatura conxunta para as eleccións xerais. A falta de detalles posteriores e da inclusión doutras forzas, a lista unitaria reproducirá basicamente o esquema que en moitas cidades galegas se deu nos pasados comicios do 24M. E artellarase nunha confluencia que, tal e como xa contou Praza, aludirá tamén a aquel éxito e a aquela marca exitosa coa que se identificou o cambio nalgúns municipios. 'En Marea' é a tal hora a opción acordada por todos os actores, á espera de que a marca sexa definitiva. 'En Marea' semella o nome final dunha candidatura que se configura a tan só dous días de que se peche o prazo para inscribir coalicións de cara aos comicios do 20D. Finalmente, Podemos recuou para acabar por aceptar que a súa marca non aparecese na denominación deste espazo de confluencia, a pesar de que 'En Marea Podemos' foi unha opción tamén máis que factible. A inclusión das denominacións de todas as forzas que apoien este espazo nas papeletas sería a única forma de que a formación de Pablo Iglesias non se saltase o mandato das bases que en referendo decidiron priorizar a súa marca. Podemos recuou e aceptou finalmente que a súa marca non fose incluída na denominación da candidatura Esta candidatura de confluencia sería unha coalición instrumental de partidos, tería personalidade xurídica propia e garantiría a creación dun grupo parlamentario galego, no caso de que se acadasen os requisitos, un obxectivo ben ambicioso que non parece doado. En canto á confección das listas, nos últimos días todo pareceu indicar que se artellaría unha fórmula na que os diferentes axentes implicados e a súa militancia poida referendar unha serie de nomes propostos polas formacións. Foron varias as voces que insistiron en que "nin o tempo nin as condicións permitirían un proceso de primarias con todas as garantías", xa que o día 16 deste mes teñen que estar as listaxes presentadas. No entanto, no serán deste xoves transcendeu a través da axencia Europa Press que as formacións abren a porta a celebrar unhas primarias baseadas nos censos dos partidos e plataformas que participan na candidatura. A candidatura abre a porta a unhas primarias baseadas nos censos das forzas que a compoñen Será agora, e á espera de que a militancia de EQUO dea o visto e prace á súa inclusión nesta candidatura, cando Podemos, Anova, EU e as mareas, fundamentalmente, teñan que acordar un modelo que deixe satisfeitos a todos nunha confluencia á que se unirán outras pequenas forzas, como Espazo, e na que con case toda probabilidade non entrará Cerna. Ademais, este mércores, o Encontro Cidadán por unha Marea Galega celebrou unha asemblea para "informar e debater sobre os acordos para unha candidatura de unidade popular do Foro", en referencia á unión de partidos impulsada pola plataforma. Será momento de calibrar tamén como recibe o colectivo a intención de non celebrar primarias, unha das condicións coas que apoiara a confluencia. Unhas 5.800 persoas están censadas para participar nas primarias de Iniciativa pola Unión Precisamente, IxU continúa traballando no seu proceso de primarias, que se desenvolverán o vindeiro domingo 8, e para as que xa está pechado un censo que quedou, finalmente, en 5.812 persoas. Carlos Callón, Tereixa Novo, Carme Adán, Olalla Rodil e Noa Presas son as cinco persoas que se postulan para encabezar as listas provinciais para as eleccións xerais do vindeiro 20 de decembro, aínda que só no caso dous dous primeiros nomes haberá competencia por ocupar o primeiro posto na circunscrición da provincia da Coruña. Logo de facerse pública a listaxe provisional con todos os candidatos a formar parte das listas, este mércores publicaranse os nomes definitivos sobre os que se pronunciarán case 6.000 persoas o vindeiro domingo.


Summary: No futebol profesional está prohibido regalar nada. O Deportivo regalou ao Espanyol, que non se xogaba nada, nada máis e nada menos que 45 minutos de xogo.

Todo comezou cunha acción un tanto cómica -un central a golpear o baleiro no canto de darlle á pelota- que deveu tráxica. Co 0-1 no taboleiro de marcas, Riazor presentiu o drama. E, con moita razón e perante o desleixo apático dos seus, comezou a ruxir. Na súa comparencia post-partido, Mel diría que o 0-1 deixou groggies os deportivistas. Ben, non son alevíns nen cadetes. Son profisionais. Nada -nen sequer a conmoción após un agasallo tan xeneroso como o de Arribas- escusa a unha equipa profisional do seu comportamento durante a primeira parte. Perante tanta dávida e tanta ausencia, o Espanyol, que si estaba no campo, non tivo máis remedio que anotar o 0-2 no vídeomarcador. E aí realmente acabou todo. Na segunda parte, a equipa saíu con outra actitude. Pareceu que o fixera máis para aplacar a ira do respeitábel do que por contrición ou produto da previsíbel bronca de Mel no intermedio. Xerou un bon feixe de ocasións -propulsado polos mellores minutos de Ola John desde que está na Coruña- deu materializado o tanto de Andone e criou a sensación de que no mínimo sería quen de empatar. Abeirou a igualada nunha cabezada de Arribas á trabe, o central sevillano a procurar a redención após a súa pifia da primeira metade. Mais o arreón inicial foi remitindo, Ola John foi perdendo azos e, embora Marlos estivo máis que notábel no relevo do holandés, as ocasións foron espaciándose até desapareceren no tramo final do xogo. Caeu o pano sobre Riazor e o público despediu con asubíos e apupos xeralizados -os blues a berraren "Xogadores/Mercenarios"- a un plantel de futebolistas que como combo desprende un certo ar de equipa walking dead, un espectro sen alma que se despraza penosamente polo verde sen nengún plan nen propósito, como quen cumpre unha condena e só agarda a que se consuma o tempo. Fican 6 pontos por disputar, mais a sensación que transmite o Dépor é que perfeitamente pode concluír o campionato sen sumar un só ponto máis. A salvación hoxe pasa máis polas desgrazas alleas -ou sexa, que o Sporting non sexa capaz de gañar no campo do Eibar- do que polos logros propios. PD: No choque debutou o fabrilista Edu Expósito en Primeira División. Apontou boas maneiras na distribución da bola. Non se lle pode apór a responsabilidade de nada. Foi dos poucos que durante a primeira metade cumpriu co seu traballo. No descanso ficou no banco, relevado por Carles Gil. Pois si, incomprensibelmente Mel non aliñou de inicio Gil, neste momento un dos futebolistas con máis capacidade de desequilibrio e inventiva da equipa. Un tipo que, alén do máis, corre, o que o constitúe neste momento nunha rara avis en Riazor. RC Deportivo: Lux, Juanfran, Álex Bergantiños, Arribas, Fernando Navarro, Borges, Guilherme, Edu Expósito (Carles Gil, min. 46), Emre Çolak (Fayçal Fajr, min. 82), Andone e Ola John (Marlos Moreno, min. 71). RCD Espanyol: Diego López, Marc Navarro (Marc Roca, min. 64), Diego Reyes, David López, Víctor Álvarez, Jurado, Víctor Sánchez, Javi Fuego (Pape Diop, min. 69), Piatti (Rubén Duarte, min. 89), Léo Baptistão e Gerard Moreno. Goles: 0-1 Léo Baptistão (min. 14); 0-2 Gerard Moreno (min. 29); 1-2 Andone (min. 47). Árbitro: Mateu Lahoz (c. valenciano). Cartóns amarelos a Carles Gil (min. 60), Piatti (min. 78) e Víctor Sánchez (min. 81). Incidencias: partido correspondiente á 36ª xornada de LaLiga Santander disputado no Estadio de Riazor ante 22.803 espectadores.