Summary: O BNG defendeu unha moción que recolle a reclamación das persoas afectadas pola estafa das preferentes e que foi apoiada polo PP. O PSOE abstívose

O ex presidente de Novacaixagalicia, Julio Fernández Gayoso, quedará sen a Medalla de Ouro que o Concello de Vigo lle outorgou en 1997 despois de que o PP apoiase esta segunda feira a moción defendida en pleno polo BNG e que recolle unha reclamación das persoas estafadas no calote das participacións preferentes. O PSOE, que se dixo "contrario a xuízos sumarísimos", abstívose na votación. Así as cousas, a voceira do BNG, Iolanda Veloso, subliñou que a inciativa é "clara", rexeitando a emenda presentada polo PSOE en que pretendía facer extensíbeis este tipo de medidas "a todos os responsábeis" da situación actual de Novagalicia Banco, tamén @s deputad@s que votaron a favor da fusión das caixas. Porén, Veloso retrucou que aqueles méritos que hai dezaseis anos fixeron a Gayoso merecedor de tal recoñecemento "reveláronse ruinosos co tempo". Após a súa imputación por parte da Fiscalía anticorrupción, manter a Medalla non ten, a xuízo da formación frontista, "ningún sentido". Colocou tamén riba da mesa a concelleira do BNG o cobro dun plan de pensións millonario cando a entidade recibía xa "inxentes cantidades" de diñeiro público e o libro de contas revelaba perdas. "Non quero vivir nunha cidade que recoñece méritos a quen estafou traballadores e encheu os petos cunha xubilación millonaria", subliñou Veloso, explicando ao concelleiro do PSOE Carlos Font que a moción recolle unha reclamación de afectad@s polas preferentes e non entra a debater a fusión entre Caixa Galicia e Caixanova. Pola súa banda, o representante do PP, José Manuel Figueroa, considerou que @s ex altos cargos das caixas galegas deberan decidir motu propio devolver unhas indemnizacións que cualificou de "indignas" e aproveitou para reprochar que a comercialización das preferentes "comezou en 2005, cando gobernaba o PSOE".Cómpre lembrar que o Consello de goberno da Universidade de Vigo aceptou nestes días "iniciar as consultas correspondentes" na liña de lle retirar o título de Doutor honoris causa ao ex-presidente de Caixanova e Novacaixagalicia, Julio Fernández Gayoso.


Summary: Feixoo solicita unha mesa técnica coas diferentes partes e insiste en dirixir a responsabilidade cara ao Goberno español

Dúas horas de xuntanza en San Caetano, fotografías ao remate diante dos medios de comunicación e unha proposta doutra mesa de traballo é o resumo da reunión que mantivo esta sexta feira 11 de outubro o presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, co conselleiro delegado de Endesa, José Bogas. En declaracións aos medios José Bogas insistiu no "compromiso absoluto" de que a central das Pontes mantivera a súa actividade "se non é ao cen por cen, como na actualidade, que si compense, que siga a xerar riqueza e emprego". Asegurou que hai "dificultades" mais comprométense a "estudar todas as alternativas posíbeis". O presidente da Xunta voltou a apuntar ao Goberno do Estado como parte responsábel e pediu que desde Madrid "se buscasen fórmulas" de continuidade. "Ten que ser un aliado para manter a central funcionando", asegurou, "non pode ser o problema". O presidente da Xunta afirmou tamén que "se non queremos estudar ningunha alternativa, haberá unha discusión moi profunda e unha diverxencia política de primeiro nivel".


Summary: Ser piloto de motociclismo non é doado. Aínda menos se se ten unha discapacidade funcional. Alberto Fernández Boo leva desde hai máis de tres anos demostrando que é posíbel superarse e, ademais, difundir valores como o fomento da saúde mental ou a promoción da lingua galega no deporte.

—Como valora a súa traxectoria no motociclismo? A idea principal da miña traxectoria, xa non só desde o ano pasado, senón dos tres anos e medio que levo, é sempre a mesma: transmitir una valores. Non é correr por correr. Trato de levar na miña moto, sobre todo, temas como a saúde mental, a igualdade de xénero, a promoción do galego e a visibilidade da discapacidade. Estes dous últimos están relacionados polo contexto no que vivo. Un pode caer nunha carreira ou non ter éxitos no deporte, mais o importante e estar aí. Alberto Fernández, sen medo e a toda velocidade polo circuíto da vida —E a súa actuación esta pasada tempada?Da mesma maneira que o Circuíto Leonés en 2021 saíu moi ben, quedando segundo por regularidade, este ano foi algo peor ao ter que mudar de moto na primeira carreira do campionato e adaptarme a unha Kawasaki. A última carreira foi en Burgos o 25 de setembro e estou moi contento con ela. Podo manobrar mellor e para os meus problemas de mobilidade é importante, por exemplo nas curvas. Subiume a autoestima. O cambio de moto tamén implicou melloras. A anterior pesaba 30 quilos máis, co que significaba de dificultade para movela estando parado ou en pista. Atopei unha que puidera gozar tendo as miñas circunstancias. Ao final é do que se trata. Esta pesa menos e sigo na mesma categoría, na de 300 cc mais con outra marca. —Tivo que adaptala?Si e non. Explícome. Eu non movo o pé dereito case nada polo que no estribo dereito, onde se apoia o pé, levo uns parafusos en punta para cravar o pé na bota e que non se mova para pór ben as posicións. Ademais, as motos levan o freo no pé dereito e eu quiteino e púxeno como un apéndice para o polgar da man esquerda do guiador. Son as únicas adaptacións que lle puxen. O do polgar agora xa o fai todo o mundo por competitividade. —Que tipo de adestramentos está a realizar para prepararse?Fago tres tipos de adestramentos. Comecei co técnico, nunha escola deportiva e un monitor. Estaba en Outeiro de Rei mais ao vivir en Cambados tiven que deixar de ir polo seu custo económico. A nivel de circuítos, vou a Forcarei por ser o máis próximo. En todo caso, na Galiza os circuítos non están adaptados a este tipo de motos. Son estreitos e non teñen escapatorias. A seguridade non é a ideal. Tamén está a parte de ximnasio, cun adestramento funcional pola miña condición e con exercicios específicos para non agravar as miñas diferenzas, coller resistencia e evitar as lesións. O mototurismo mundial colle como referente a Volta á Galiza para a súa final —Non compite nas carreiras oficiais para deportistas con discapacidade. Cal é a razón?É certo que hai unha competición específica para deportistas con discapacidade mais eu non participo ao ser só para motos de 600 cc e 1.000 cc. Non vou mercar unha de 600 cc se realmente non aproveito unha de 300. Neste deporte non podes subir chanzos de golpe, tes que queimar etapas. Creo que a Federación debería repensar iso ao limitar o acceso a moita xente que non ten unha moto desas características. —Procura empresas patrocinadoras. É unha tarefa difícil? Cando remata unha tempada comezas a buscar patrocinios para a seguinte. Só procuro empresas que considero que comparten uns valores comigo. Se non promoven o galego non quero que estea no meu proxecto, por exemplo. Atópome moitas veces que as empresas queren resultados e pola miña condición non os van ter. Por iso, explico que coa súa axuda están visibilizando uns valores.


Summary: Vítor Vaqueiro recebe amanhã a Letra E, de escritor, que outorga a AELG (Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega). É esta uma homenagem na sua terra, Santiago de Compostela, na vigésima sexta edição dum ato que converte o autor em membro de honra da entidade.

Vítor Vaqeiro recebe com "alegria e agradecimento" a Letra E da AELG (Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega). Também o assalta uma certa sensação de volta ao passado. "Eu devo ser agora dos primeiros números, porque quando se fundou eu tinha o 25 e muitas das pessoas que me precederam já não estão", diz. —Embora estudar química e exercer como professor de matemáticas, decidiu dedicar-se à fotografia. Que o atraiu da imagem? Foi uma série de fatores, alguns casuais. Caiu nas minhas mãos um livro de Susan Sontag sobre o tema e logo outro de Barthes, A câmara clara. Dalguma maneira, abriu-me um horizonte diferente. Recebi um encargo fotográfico duma modista, Maria Moreira, e comecei a trabalhar em moda. Não me interessava esse mundo, mas si o feito fotográfico. Tirava imagens e, sobre tudo, lia. Fez uma exposição em 1983 e, anos depois, vim para a facultade de Santiago a fazer a tesse. —Também foi professor de matérias associadas à fotografia em Ciências da Comunicação. Acha que numa sociedade como a atual, com um peso tão grande da imagem, se lhe outorga o suficiente espaço no estudo? Eu acho que há algo de verdade incompreensível, quer no nosso país quer no Estado espanhol, numa sociedade, como ti acabas de apontar, absolutamente atravessada pela imagem. Hoje todo o mundo já e fotógrafo, porque todos temos um telemóvel. Neste contexto, parece-me extraordinário que não exista a possibilidade de estudar fotografia, já não digo em lugares como Alemanha ou Reino Unido, onde existe a própria carreira. Estou a falar desse centro no que, se não me falhar a memória, eu fui o último professor da matéria que houve no departamento de Comunicação. "Alunado que remataba o grau não tinha possibilidade de continuar a formar-se [em fotografia] no país" Uma pessoa pode rematar os estudos sem saber quem é Cindy Sherman ou Andreas Gursky. E alunado que rematou o grau não tinha possibilidade de continuar a formar-se no país, tinha que ir embora, a Catalunya, por exemplo. É incrível, passa o tempo e não avança. Um projeto como o Centro Galego de Fotografia, de Vigo, foi totalmente desprezado e hoje está ocupado por dependências administrativas. —Do confinamento saiu o livro Tres poetas en estado de alarma, junto a Carlos Negro e José María Álvarez Cáccamo, no que você escreve "Quarentena", uma lúcida reflexão que parte do concreto para analisar aspectos muito mais profundos da sociedade. Como nascem os poemas desta série? Como dizia Beckett, "escrevo porque provavelmente não sirvo para outra coisa", ainda que no meu caso diria também para cozinhar, que com humildade após 50 anos acho que o faço bem. Se uma pessoa com essas características não puder sair da casa, é lógico que escreva. E vês diariamente uma série de questões que levam a pensar, como por uma parte se aplaude pontualmente ao pessoal sanitário enquanto há um enorme ataque ao sector. Aliás, todo isto era previsível no senso de que há uma constante agressão à natureza, vimos como doenças passam aos animais, já de velho, como a Sida. —Nesses momentos limite aparece a necessidade de deitar fora certos pensamentos, imagino. Claro, por exemplo, quando vim essas conferências diárias de sanidade, nas que as responsáveis compareciam com três militares detrás. Lembrou-me a esse 11 de setembro de 1973, ao golpe de Estado de Chile. Perguntaste onde estás a viver, por que precisamos a presença das forças armadas. A quarentena serviu-nos, ou devia servir, para conectar a situação presente com outras do passado. —Outro dos seus interesses é a mitologia galega. Por que acha importante a reivindicação ou dignificação destes temas, que em último termo outorgam um valor negado à cultura popular? Acostumo dizer que lhe devo tudo ao país. Acho que há duas ou três coisas de natureza universal que me movem, como a justiça, a igualdade ou a dignidade. E depois está o meu país, a sua língua ameaçada, a cultura e o território, as suas gentes. Nesse senso, a mitologia significa reivindicar o nosso. "A diferença entre uma religião e uma mitologia é a mesma que existe entre um idioma e um dialeto" Há coisas incríveis, como uma mulher que tem um filho sem relação sexual previa, que nos parecem o mais normal do mundo. Mas quando nos falam da Santa Companha, dizemos que é uma parvada. Essa cultura não é uma tontaria, as lendas explicam o mundo. E a diferença entre uma religião e uma mitologia é a mesma que existe entre um idioma e um dialeto, normalmente um idioma que não tem poder social. —Falando dessa situação linguística, em 2013, num artigo publicado em Sermos Galiza, manifesta a sua decisão de adotar o padrão reintegracionista. Pode lembrar-nos quais são as causas? Eu verdadeiramente sempre fui reintegracionista. Publiquei nos anos 80 no acordo de mínimos, que era a normativa que pode ser hoje da Academia, com mais léxico e a acentuação e o traço português. Depois abandono isso como moita gente e escrevo dentro dos máximos que permitia a norma oficial, coa introdução de muito léxico que não considero português. Houve um momento em que me resulta muito difícil seguir enganando-me a mim próprio. "Uma editora faz-me por volta de 300 correções. Como sou de ciências e gosto de botar contas, vejo que em 86% mudam a palavra galega por outra espanhola" Um dia presento um texto e desde a editora faz-me por volta de 300 correções. Como sou de ciências e gosto de botar contas, vejo que em 86% mudam a palavra galega por outra espanhola. Isto é um dispositivo de espanholização. —Em Da identidade à norma já definia o fundamentalmente político e não filológico dessa opção. Claro. Um linguista muito reconhecido, Miquel Siguán, admite que uma norma se decide por motivos extralinguísticos. É algo convencional. Não sei por que se escolhe uma fórmula como "man" fronte a "mão" quando a segunda é absolutamente maioritária. Há uma tendência a pôr barreiras artificiais ao achegamento ao português. Eu non falo como uma pessoa de Valença do Minho ou de Coimbra. Há que reivindicar o léxico galego, e depois todo aquilo que exista já em português não temos por que o inventar. Sei que isto traz umas consequências tremendas, porque a editorial na que esteve durante 45 anos nega-me que possa publicar. Até há uma sentença do Tribunal Superior de Justiça da Galiza dos anos 90 que diz que ninguém pode ser descriminado pela sua forma de escrever, um pleito da universidade de Vigo coa Xunta, que impugna os estatutos desta nos que se admite qualquer grafia. Editoras, prémios, concursos… seguem a ignorar isso. —Acha que o movimento reintegracionista está a experimentar um pulo nos últimos anos? Sim, mas quero matizar que o amor pelo teu país é independente do número de pessoas. Se não defendermos isto, que porvir lhe aguarda, por exemplo, ao euskera? Mas a quantidade no prestígio influi muito. A outra variedade do galego que se fala no Brasil, Angola ou Moçambique chega a 50 milhões de pessoas, para alguns é a quinta língua do mundo. Ainda que não gostemos do argumento, o número conta decisivamente. Dito isto, se fossemos poucos habitantes, devíamos defende-lo igual, mais tendo esta oportunidade, desperdiça-la… Durante 200 ou 300 anos galego e português foram o mesmo idioma, e dalguma maneira o galego é pai do português. "E mesmo uma pessoa da Académia [não diz quem] admite: 'Eu penso que o reintegracionismo tem razão'" Há tempo, dizia-me um catalão: "Estão totalmente tolos". Já vês o pragmatismo, se el tivesse uma língua que cumas poucas mudanças se convertesse na quinta ou sexta mais falada, o acordo faz-se em quatro horas. Há que lançar-se! Tudo isto num contexto no que um editor de primeira magnitude me disse: "estamos num lio do que há que sair". E mesmo uma pessoa da Académia [não diz quem] admite: "Eu penso que o reintegracionismo tem razão". Vê-o tudo o mundo, mas parece que resulta difícil ceder.


Summary: O BNG, PSdeG e Candidatura do Povo exixen a demisión da equipa de goberno municipal após a imputación por un posíbel delito de prevaricación de 7 d@s 13 concelleir@s mais o goberno compostelán di que "non é a mellor opción".

Sete das 13 persoas que compoñen a equipa de goberno da capital galega serán xulgadas o vindeiro 19 de maio por un suposto delito de prevaricación. Aliás, 11 delas están a ser investigadas no decorrer da Operación Pokemon. Tamén o alcalde, Ángel Currás. Compostela: 11 de 13 concelleir@s investigad@s e 7 a piques de ser xulgad@s por prevaricación Perante esta situación, desde o BNG de Compostela exixiron esta quinta feira a demisión do goberno local cunha concentración ás portas do Pazo de Raxoi na que estivo presente o portavoz nacional da organización frontista, Xavier Vence, a deputada Ana Pontón e o portavoz municipal, Rubén Cela. "Xa non hai tempo para agardar máis" "É hora de demisións e de deixar paso a unha corporación limpa", afirmaron desde o Bloque. A formación frentista demanda desde que se deron a coñecer os casos de corrupción que se tomen medidas a respeito da situación que atinxe a capital do país e que se adianten as eleccións municipais mesmo, se é preciso, coa intervención da Xunta e o Consello de Ministr@s. "Xa non hai tempo para agardar máis", salientaron, en referencia á decisión adoptada pola Audiencia Provincial da Coruña onte e que desestimou o recurso presentado pol@s 7 edís composteláns que rexeitaban seren axuízad@s por pagar con fondos públicos a defensa doutro concelleiro, Adrián Varela, imputado na Operación Pokemon. O balón no tellado de Feijóo Porén, para a xustiza fica claro que o acordo adoptado hai un ano pola Xunta de Goberno municipal podería ser contraria a dereito e mesmo que @s edís aprobasen o devandito acordo a sabendas de estaren incorrendo nun delito. Para o Bloque isto é, "a gota que colma o vaso" polo que urxen o presidente da Xunta a "actuar" e "intervir dunha vez". Feijóo comprometeuse a actuar mais bota balóns fóra co que acontece en Compostela As demandas d@s nacionalistas exixen o cumprimento "cando menos" das "promesas" do propio Alberto Núñez Feijóo que en sesión parlamentar hai uns meses comprometeuse a non manter á fronte de ningún goberno local persoas que estivesen imputadas e contra as que se tiveran adoptado medidas cautelares. Mais Feijóo só bota balóns fóra e polo de agora non fará demitir ao goberno de Santiago que, aliás, coida que non é "a mellor opción" a demisión d@s 7 concelleir@s que pasarán diante do xuíz a seis días das eleccións europeas. Así o asegurou a vice-voceira, Reyes Leis. PSOE e Candidatura do Povo exixen tamén a demisión Tamén desde o PSdeG, e por boca do seu portavoz municipal Francisco Reyes, se pedíu a demisión detes sete concelleiros populares. Consideran que non se pode seguir na situación actual e tamén miran para Feijóo, como presidente do PPdeG, para que adopte medidas. Candidatura do Povo pide a demisión do goberno local e convida á veciñanza de Compostela a 'escrachar' o 19 de maio (día do xuízo) a estes edís do PP.


Summary: Coa presenza do alcalde e do presidente da Fundación Rosalía.

Compostela, a cidade onde naceu Rosalía de Castro, tampouco quixo faltar á súa cita co día no que se conmemora á escritora galega máis universal. Unha ofrenda floral na aínda denominada Praza de Vigo, no lugar onde estaba situada a casa na que naceu Rosalía, foi o acto central. Alí estiveron o alcalde, Xosé Bugallo, a concelleira de Acción Cultural, Mercedes Rosón, e o presidente da Fundación Rosalía de Castro, Anxo Angueira; así como alumnos dun centro de ensino compostelá que recitaron versos da escritora. Como sinalou Anxo Angueira na presentación esta terza feira do número cinco da revista Follas Novas. Revista de estudos rosalianos, "Rosalía está viva, na sociedade, para investigación, na rúa, na escola, nas academias, nas institucións…" Para a concelleira, "a Rosalía de Castro, hai que reivindicala e celebrala todos os días. Cada día descubrimos cousas novas sobre ela. E temos que traspasar eses perfís múltiples que ten" ás novas xeracións "porque ela é eterna".


Summary: A iniciativa social convida esta cuarta feira (28 de maio) a reivindicar o dereito a decidir cunha ruada e concertos.

A asemblea da GpS en Compostela organiza esta cuarta feira (28 de maio) a I Festa pola soberanía, unha xornada lúdica e reivindicativa na defensa do dereito a decidir do pobo galego. Os actos, que terán lugar nas vésperas da Festa da Ascensión, comezarán cunha ruada que partirá da Praza de Mazarelos ás 20.30 horas e que percorrerá as rúas do casco histórico até a Praza do Pan onde decorrerá un acto político coas intervencións de Santi Vigo --integrante da GpS en Compostela-- e o profesor e director da revista Terra e Tempo, Xoan Carlos Garrido. Para finalizar, o Centro Social A Gentalha do Pichel acollerá un concerto con Xenderal / Gende Beat, Sacha na horta e Dj GpS como artistas convidad@s. A iniciativa social Galiza pola Soberanía foi constituída hai perto dun ano e íntegrana persoas a titulo individual ou de maneira colectiva cuxo eixo común é a defensa do dereito a decidir de Galiza. Ao longo deste tempo organizou un bo feixe de accións e actos que visan pór riba da mesa o debate sobre o dereito de autodeterminación e espallar a loita por unha Galiza soberana entre a cidadanía. Ao seu manifesto constitutivo adheríronse xa centos de persoas e colectivos.


Summary: Así de completa é a representación galega no maior festival de música céltica que se celebra todos os xaneiros en Glasgow.

O festival escocés celébrase desde o pasado día 14 até o 31 de xaneiro, pero é hoxe quinta feira cando comeza a participación galega, co primeiro concerto do proxecto NeXo, un laboratorio creativo multicultural, con presenza de Xabier Díaz e Fernando Barroso por Galiza, xunto con outros artistas galeses, escoceses, arxentinos e uruguaios. O segundo terá lugar mañá sexta feira. Con estas dúas actuacións péchase NeXo, o laboratorio creativo promovido pola Xunta de Galicia, o British Council e o Wales Arts Internacional para impulsar o intercambio entre as músicas de raíz atlántica de Europa e Latinoamérica. O sábado 23 será a quenda de Radio Cos, o proxecto de música tradicional liderado por Quique Peón e Xurxo Fernandes, que actuarán xunto cos escoceses Peatbog Faeries. A presenza galega rematará o domingo co concerto da gaiteira Susana Seivane, que intervirá na homenaxe ao músico escocés Gordon Duncan.


Feijóo defendeu gastar 500.000 euros en carteis para os principais hospitais de Galicia nun proceso que o Sergas tivo que reiniciar por intentar aceleralo de xeito ilegalNuns 48.000 euros orzamentou o Sergas o letreiro de "hospital público" que xa loce sobre o Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, un centro que foi comezado a construír hai unha década polo Gobenro galego a través dunha concesión privada que segue a xestionar con ánimo de lucro os seus espazos non sanitarios, como o aparcamento, e á que a Xunta aínda ten que pagar 963 millóns de euros ata 2035. O remate da colocación do letreiro, avanzado por vigoe.es, coincide coa acusación lanzada polo presidente Feijóo de que foi o Goberno central do socialista José Luís Rodríguez Zapatero o responsable de que se construíse con esa fórmula público-privada. O presidente argumentou que saen máis baratos os carteis "que pagarlles o soldo aos concelleiros, os deputados e os alcaldes que menten sobre a sanidade pública"O propio Feijóo defendeu hai case dous anos no Parlamento que a Xunta gastase medio millón de euros en colocar letreiros de "hospital público" nos principais centros sanitarios de Galicia co argumento de que resultaban máis baratos "que pagarlles o soldo aos concelleiros, os deputados e os alcaldes que menten sobre a sanidade pública", en suposta referencia a cargos socialistas como o alcalde de Vigo, Abel Caballero. O Sergas dera só 15 días para que as empresas interesadas lle fixesen ofertas cando por lei debían ser 35 e adiou informalas do estado do emprazamento dos rótulos ata despois de adxudicarlles o contratoO proceso de compra de letreiros para os hospitais do Sergas iniciouse en 2017, primeiro con 150.000 euros para catro centros da área sanitaria da Coruña, e continuou en 2019 cun segundo contrato de 500.000 euros para outros 10 edificios do resto de áreas sanitarias. Ese segundo contrato, no que está incluído o cartel de Vigo, tivo que reiniciarse despois de que o Sergas intentase aceleralo ilegalmente dando ás empresas interesadas só 15 días para presentarlle as súas ofertas fronte aos 35 que debían ser. O Sergas tamén evitou dar precisións sobre os carteis ás empresas ata despois da adxudicación do contrato, dividido en catro lotes dos que un estivo paralizado tras o recurso dunha empresa candidata, o que non impediu que o Goberno galego seguise adiante cos outros tres lotes.


Summary: O Observatorio Eólico de Galicia publica un informe que analiza o impacto dos aeroxeradores nas economías locais e propón varias medidas para que reciban máis beneficios. Dos 700 millóns xerados en 2017, só o 5% ficou nas localidades nas que se instalan os parques

O Observatorio Eólico de Galicia presentou este mércores o informe "Impacto económico da enerxía eólica no medio rural galego: Contexto, cambios e oportunidades", un estudo que analiza o impacto que tivo a enerxía eólica no medio rural galego nas últimas décadas de forte desenvolvemento. O documento conclúe que o sistema deseñado polo regulador "tivo como obxectivo fundamental a colocación do maior número posible de parques eólicos" pero "non tivo suficientemente en conta outros aspectos como os relacionados cos impactos económicos no mundo rural".O Observatorio propón varias medidas para que as comunidades locais, concellos e propietarios reciban máis beneficios dos parques eólicosO informe estima a contía total dos impactos económicos directos derivados da implantación eólica para os axentes do mundo rural en 27,86 millóns de euros en 2017, arredor dun 5% da facturación total estimada pola venda de enerxía procedente dos parques eólicos. O Observatorio Eólico de Galicia considera que esas rendas poderían ser superiores sen que iso comprometese o proceso de transición enerxética e apunta varias medidas para avanzar nesta solución, algunhas que requiren de cambios normativos e outras de máis doada aplicación.Hai uns meses a Fundación Juana de Vega, a Universidade de Vigo e a Fundación Isla Couto puxeron en marcha o Observatorio, que busca incrementar a xustiza enerxética no sector, promovendo cambios normativos e realizando traballos de investigación e asesoramento para aumentar a participación social e os beneficios que desta produción reciben as comunidades locais.O actual informe reitera as conclusións xa enunciadas anteriormente polos investigadores da Universidade de Vigo Xavier Simón, Damián Copena e María Montero, tamén responsables deste documento. O pasado mes de setembro, en conversa con Praza.gal, reclamaban que "no actual relanzamento da enerxía eólica non se debe caer nos mesmos erros cometidos anteriormente".O Observatorio propón cambiar o deseño do Canon Eólico e do Fondo de Compensación Ambiental para que teña como feito impoñible a potencia instalada e non o número de aeroxeradoresEntre as medidas propostas está a distribución da totalidade do recadado polo Canon Eólico entre os axentes con afección de aeroxeradores e liñas de evacuación. É dicir, que a totalidade do recadado sexa destinado a melloras na contorna dos parques eólicos. Tamén se recomenda que os impostos con xestión municipal vinculados coa actividade eólica (ICIO, IBI, IAE) se configuren cos tipos de gravame nos máximos que permite a normativa vixente.Suxírese tamén a aposta do Goberno galego por un contrato tipo a modo de boa práctica a desenvolver polas empresas promotoras de parques eólicos. E, igualmente, a creación dunha base pública de información sobre prezos alcanzados na negociación entre as partes que participan na promoción eólica: promotores, concellos e comunidades rurais.Pide maiores facilidades para que os axentes rurais poidan ser promotores de parques eólicosAsí mesmo, o Observatorio propón unha serie de modificacións normativas que permitirían continuar co proceso de transición enerxética dando maior participación ao mundo rural e incrementando os fluxos de renda e a xustiza enerxética na implantación eólica. Estes cambios buscarían, por exemplo, o deseño de figuras específicas para o fomento de parques eólicos comunitarios onde os axentes rurais (comunidades de montes, cooperativas, pequenas empresas rurais, propietarios de terreos...) teñan facilidades para ser promotores de parques eólicos. Tamén se pide crear unha figura de propiedade pública municipal dos parques eólicos ou a recuperación da figura dos parques eólicos singulares na súa vertente de propiedade municipal.Suxire tamén a creación dunha base pública de información sobre prezos acadados na negociación O Observatorio propón así mesmo cambiar o deseño do actual Canon Eólico e do Fondo de Compensación Ambiental para que teña como feito impoñible a potencia instalada do parque eólico e non o número de aeroxeradores. Na actualidade, a redución dos aeroxeradores polos procesos de repotenciamento que van ter lugar nos vindeiros anos vai reducir aínda máis os ingresos dos Canon Eólico e, polo tanto, os fluxos de rendas aos concellos.Apenas 28 millóns de euros de rendas locaisA facturación total dos parques eólicos instalados en Galicia moveuse entre 2007 e 2017 entre os 400 e os 700 millóns de eurosO Observatorio realiza un cálculo dos distintos fluxos económicos xerados polas instalacións eléctricas existentes en Galicia no ano 2017. Os beneficios para as comunidades locais redúcense a 27,87 millóns de euros, procedentes principalmente dos pagamentos aos propietarios dos terreos (10,5 millóns) e dos tributos pagados a máis dun cento de concellos, IBI e IAE (12,9 millóns).En cambio, a facturación total dos parques eólicos instalados en Galicia moveuse entre 2007 e 2017 entre os 400 e os 700 millóns de euros. No ano 2017 a cantidade roldou eses 700 millóns de euros, dos que pouco máis do 4% foron para as comunidades e propietarios locais. O medio rural "merece un cambio"O Observatorio reclama que a "necesaria transición enerxética" sirva "realmente" para "fortalecer ás comunidades locais e ruraisNas conclusións do informe, o Observatorio Eólico de Galicia considera necesario "avanzar nunha nova gobernanza do sector eólico en Galicia", pois "o medio rural merece un cambio na dirección actual do sistema enerxético". O documento lembra que dos preto de 4.000 aeroxeradores en funcionamento, máis de 2.700 están localizados en 71 concellos considerados como municipios rurais de pequeno tamaño, con menos de 5.000 habitantes.O Observatorio reclama que a "necesaria transición enerxética" sirva "realmente" para "fortalecer ás comunidades locais e rurais, ata agora moi pouco consideradas tanto como suxeitos para a toma de decisións sobre a planificación enerxética e territorial como actores que toman parte nun reparto equitativo das cargas e dos beneficios asociados ás novas instalacións enerxéticas".O sector, de novo en expansión en GaliciaGalicia está a vivir un relanzamento do sector eólico, despois da parálise que seguiu á anulación do concurso eólico, decretada polo Goberno de Núñez Feijóo no ano 2009. Ao longo deste ano 2019 foron varios os parques eólicos que entraron en funcionamento e nos vindeiros anos serán moitos máis. É por iso que os responsables do Observatorio Eólico reclaman que "no actual relanzamento da enerxía eólica non se debe caer nos mesmos erros cometidos anteriormente".Na actualidade Galicia ten 3.614 MW de potencia eólica en explotación e outros 4.700 MW de potencia atópanse en tramitaciónNa actualidade Galicia ten 3.614 MW de potencia eólica en explotación, segundo os datos da Asociación Eólica de Galicia (EGA), unha cifra que cobre ao redor do 40% da demanda eléctrica en Galicia. Outros 4.700 MW de potencia atópanse en tramitación para a súa conexión futura á rede eléctrica. No momento en que entren en funcionamento, a potencia eólica existente en Galicia (superior aos 8.000 MW) servirá para atenden o 70% da demanda eléctrica, cunha xeración que superará os 14.000 GWh anuaisA Asociación Eólica de Galicia destaca que "sen considerar incrementos de potencia por repotenciación e novas solicitudes que puidese haber, o sector eólico en Galicia dispón xa nestes momentos dun volume de megawatts suficientes para afrontar a Transición Enerxética nos próximos anos". EGA calcula que o ritmo de posta en marcha será duns 500 MW por ano, ou o que é o mesmo, entre 16 e 20 novos parques eólicos en cada exercicio.Cando entren en servizo, antes do ano 2030, a enerxía eólica cubrirá o 70% da demanda de electricidade de GaliciaEsta mesma semana, de feito, Norvento puxo en marcha seis novos parques eólicos (Neda, Sasdónigas, Sasdónigas II, a Pastoriza, Cadeira e Carracedo), situados todos eles no norte de Lugo, nos concellos de Abadín, A Pastoriza, Mondoñedo, Riotorto, Trabada, A Pontenova e Lourenzá. Os seis parques foron adxudicados na poxa realizada polo Ministerio para a Transición Ecolóxica no ano 2017


Summary: O grupo, con sede en Vigo, é un provedor mundial de produtos do mar conxelados. Ten 45 barcos e só Pescanova o supera no Estado español en canto a grupos pesqueiros.

Platinum Equity, un fondo de capital risco estadounidense propiedade do dono da equipa da NBA Detroit Pistons, compra a viguesa Iberconsa (Ibérica Conxelados S.A.), o segundo grupo pesqueiro máis importante no Estado español, só superado por Pescanova. Paga nesta operación máis de 500 millóns de euros. Outro fondo, Portobello Capital, era quen tiña a maioría das accións de Iberconsa após facerse con esta firma en 2015. Daquela Iberconsa facturaba 149 millóns de euros, unha cantidade que en 2017 xa era de 226 millóns, Iberconsa é un provedor mundial de produtos do mar conxelados. Os produtos da compañía, que inclúen pescada, gambón, lagostino e pota, véndense en máis de 60 países. Ten unha frota propia de 45 embarcacións, que opera nomeadamente en Arxentina, Namibia e Sudáfrica. Dispón tamén de cinco plantas de procesamiento e catro instalacións de distribución de cámaras frigoríficas. Alberto Freire continuará como conselleiro delegado de Iberconsa após a transferencia de propiedade. Esta é a principal operación dos fondos de investimento en Galiza.


Summary: O avogado da familia do ditador di que os herdeiros son "lexítimos propietarios" das figuras de Abraham e Isaac sen achegar proba ningunha que o acredite durante o xuízo no que o Concello de Santiago as reclama. O Consistorio aporta documentación da adquisición das estatuas e confía en que a sentenza "xere precedente" para recuperar o patrimonio espoliado polo franquismo.

O Xulgado de Primeira Instancia número 41 de Madrid celebrou este venres o xuízo contra a familia Franco pola titularidade das estatuas de Abraham e Isaac do Pórtico da Gloria, logo da denuncia presentada polo Concello de Santiago para conseguir a devolución das figuras en mans dos herdeiros do ditador desde hai máis de 60 anos logo de que o Consistorio as adquirise en 1948. O avogado dos Franco teima no xuízo en que a familia é a "lexítima propietaria" das esculturas pero non achega documento ningún que o acrediteNingún dos descendentes dos Franco acudiu ao xulgado nunha vista oral na que o seu avogado teimou en que os herdeiros do ditador son os "lexítimos propietarios" tras adquirir as esculturas "a través dun particular". Con todo, a defensa da familia do xeneral fascista confirmou que non ten proba documental ningunha desa suposta compra, tal e como alegaba e argumentou o Concello, que si achegou documentación que probaría a adquisición das figuras, que formarían parte do patrimonio público histórico-artístico da cidade. "Estaremos satisfeitos cando a xustiza faga xustiza", advertiu o alcalde compostelán, Martiño Noriega, á saída dos xulgados onde, di, "quedou demostrada a titularidade de dúas pezas do patrimonio histórico-artístico, que son propiedade do Concello de Santiago, para goce dos veciños e dos visitantes". O rexedor, como dixo antes e despois da vista oral, confía en que a sentenza xere "un precedente" que permita recuperar o patrimonio "espoliado" pola ditadura, máis aló destas esculturas. Na súa argumentación, a familia Franco insistiu, sen achegar proba ningunha, en que as esculturas lle pertencen porque foron mercadas a través dun anticuario a un particular, ademais de polo paso do tempo e a cantidade de anos que estiveron no seu poder. Segundo a súa versión, calquera reclamación tería prescrito xa e as figuras non poderían ser consideradas parte do patrimonio público histórico-artístico, senón súas e por mera tradición familiar. O avogado do Concello de Santiago, Xoaquín Monteagudo, baseou a súa acción en desmontar con probas a defensa dos Franco, demostrando a titularidade das esculturas románicas con documentación e identificándoas, así como evidenciando a ausencia de calquera documento por parte da familia do ditador respecto da suposta propiedade das figuras. O Concello achegou o contrato de compravenda e expedientes que acreditan a titularidade das figuras e espera que a sentenza "xere precedente" para recuperar o patrimonio espoliado polos Franco"Fixemos un traballo documental intenso e unha exposición xurídica impecable", engadiu Noriega, que espera que "a xustiza faga xustiza, dea a razón ao Concello e xere un precedente sobre o que foi un espolio do patrimonio de todas e todos ao longo dunha ditadura e en beneficio da familia dun ditador". O letrado da administración compostelá achegou copia da escritura pública co contrato de compravenda asinado polo alcalde Sarmiento Garra e o conde de Ximonde, Santiago Puga, que vendeu as figuras ao Concello en xuño de 1948 "para o patrimonio artístico da cidade" e condicionada a operación a que as figuras "permanezan indefinidamente no patrimonio municipal" Tamén do expediente administrativo previo á compra, baseado nun acordo plenario dun ano antes, no que se inclúen informes de expertos da época e polo que se aproba por unanimidade a adquisición das dúas estatuas "con destino a una plaza, un paseo o algún otro lugar estratégico de la ciudad". "Temos a escritura notarial de xuño de 1948, un documento público asinado polo daquela alcalde e o conde de Ximonde, así como documentación anterior con informes periciais ou dun famoso escultor compostelán... Non se pode pedir máis tendo en conta que son dos anos corenta", explicou á saída da vista oral Monteagudo, que cre "claro" que a argumentación fundamental dos Franco é a prescrición e o paso do tempo. "Neste caso tan singular, non hai prescrición posible", engadiu. Xa que logo, o Concello argumentou que as figuras, xunto a outra terceira, foron adquiridas polo Concello e instaladas no Pazo de Raxoi. Ademais, e ante as posibles dúbidas sobre a identificación das estatuas coas compradas daquela, o letrado achegou un informe pericial de Yzquierdo Perrín, especialista en arte e na fachada medieval da Catedral. Nel, relata o itinerario das figuras, o proceso de adquisición e a súa aparición na exposición El Arte Románico, de 1961, así como no seu catálogo, onde se engade a anotación "Propiedad de Su Excelencia el Jefe del Estado".Os Franco din ser propietarios das esculturas por tradición familiar e polo paso do tempo e aseguran que as adquiriron "a un particular a través dun anticuario"O perito Yzquierdo Perrín, que compareceu tamén no xuízo, aclarou que, entre 1948 e 1961, "en momento e por razón imprecisa", as dúas figuras adquiridas polo Concello ao Conde de Ximonde "pasaron ao daquela Xefe do Estado". "Non hai dúbida ningunha", respondeu ao ser preguntado sobre se as figuras dos Franco son as mesmas que as adquiridas polo Consistorio. Monteagudo argumentou, tamén, que os Franco nunca se atreveron a negar con rotundidade a identificación das estatuas nin achegaron proba pericial contraditoria. Yzquierdo Perrín lembrou tamén que na Corporación non hai traza ningunha de acordo ou resolución pola cal as estatuas pasasen a mans dos Franco e que durante a súa investigación nos arquivos municipais non achou "documento ningún" que acredite esa adquisición. Ademais, a acción do Concello insistiu en que a familia do ditador non foi quen de probar nunca a súa lexítima posesión máis aló de referirse á "tradición oral da familia" que indicaría que o ditador e a súa muller as adquiriron "a un particular a través dun anticuario". A hipótese máis probable, como lembrou Monteagudo, é que co gallo da visita de Franco e a súa dona a Santiago no ano santo de 1954, o daquela alcalde Enrique Otero, fíxolles chegar as estatuas polo desexo de "compracer ou gañar o favor" do ditador e sen adoptar acordo ningún, acto xurídico nin formalidade legal. "É unha historia inventada", retrucou o avogado da familia do ditador durante o xuízo. O letrado dos Franco argumenta que non aparece "ningunha fotografía" das esculturas entre 1933 e 1961 porque, di, "nunca estiveron" onde o Concello di. Ademais, contradí a teoría de que as estatuas foron un agasallo polo "capricho" de Carmen Polo. "Non son unha caixa de bombóns, son estatuas de granito moi pesadas", asegurou á prensa tras rematar a vista oral. O Concello lembrou no xuízo que non hai proba directa daquela entrega, algo obvio polo contexto social e histórico da época, pero considerou iso "irrelevante" ante unha consecuencia xurídica persistente: "A máis absoluta e radical nulidade e a imposibilidade de que produza ningún efecto xurídico favorable aos demandados". Xa que logo, mentres o Consistorio achega o título de dominio, co contrato de compravenda en escritura pública e o expediente administrativo previo, a familia Franco non achega proba ningunha da propiedade e limítase a apelar á tradición familiar. "As razóns xurídicas da familia do ditador están amparando os privilexios dunha familia que se beneficiou dun contexto de ditadura; teñen ese grao de indecencia e de pouca consistencia e esperemos que ese pacto de silencio con estes privilexios remate", engadiu Martiño Noriega á saída dos xulgados.


Summary: BNG e PSdeG preparan varias cuestións para interpelar o presidente da Xunta da Galiza, Alfonso Rueda, na que será a súa segunda sesión de control desde que accedeu ao cargo.

A sesión plenaria desta semana pivotará sobre a situación da sanidade, que acumulou as tensións derivadas da pandemia xunto á falta de facultativos, especialmente en Atención Primaria, xunto con outros problemas en servizos como o de Medicina Interna, cuxos médicos se sumaron ás protestas nas últimas datas. Así, xunto á comparecencia a petición propia —previamente solicitada polo BNG— do conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, que decorrerá a vindeira terza feira, sumarase tamén a pregunta na sesión de control ao presidente da Xunta, Alfonso Rueda, que formulará o portavoz parlamentario do PSdeG, Luis Álvarez. Mais para os socialistas non será "suficiente" a comparecencia do titular da carteira sanitaria e, por iso, tamén introduciron unha interpelación que deberá responder Comesaña durante a sesión desta semana con "preguntas concretas" sobre, por exemplo, a falta de efectivos. Case 300 médicos envían unha carta a Rueda e advirten: "A actividade asistencial é inasumíbel" Na que constituirá a súa segunda sesión de control desde que asumiu as rendas da Xunta da Galiza, o presidente tamén deberá responder as preguntas da portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, sobre a "crise de prezos", un asunto que tamén abordou na reunión da pasada segunda feira, 6 de xuño, á que levou un paquete de medidas cifrado en 700 millóns de euros para aumentar as pensións non contributivas ou facer compatíbel a Risga co ingreso mínimo vital, xunto con actuacións para as pemes. Na sesión plenaria, os populares introduciron, entre outras cuestións, a preocupación pola desaparición de liñas de transporte no mapa inicialmente deseñado polo Goberno estatal, o que pon en cuestión, en palabras do viceportapoz popular Alberto Pazos Couñago esa "tan cacarexada" protección da "España baleirada". Aliás, o "boom eólico" será outro dos temas que se abordarán no pleno, con iniciativas tanto do PPdeG —que preguntará á Xunta sobre o desenvolvemento eólico e leva unha proposición non de lei—, como do PSdeG —que tamén cuestionará sobre o modelo do Goberno galego—, así como unha interpelación do BNG. Pontón contrapón o modelo eólico "respectuoso co medio ambiente e coa xente" do BNG co "especulativo e depredador" do PP Dúas propostas lexislativas Á marxe destes asuntos, terá lugar o debate da toma en consideración de dúas proposicións de lei a cargo da oposición, é dicir, a decisión de se se admiten ou non por parte da Cámara para a súa tramitación posterior. Por unha parte, os socialistas incluíron unha modificación do decreto lexislativo 2/2015, do 12 de febreiro, polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Galiza en materia de igualdade, co fin de garantir unha presenza mínima de mulleres en cada un dos órganos e entidades da Administración pública. Noutra orde, o BNG leva ao pleno a toma en consideración da súa lei galega de residencias de maiores, coa que aspiran a unha "vellez digna", e na que se estabelecen ratios de persoal, unha organización interna dos centros e garantías de información e sanitarias, entre outras cuestións, para as persoas usuarias.


Summary: Trafigura, a firma de capital suízo e con sede en Singapur candidata a facerse coa planta de Alcoa en San Cibrao, vén de facer caixa coa venda da súa participación na firma Minas Aguas Teñidas (Matsa), que contaba con tres proxectos mineiros en explotación en Huelva para a obtención de cobre e cinc.

A menos dun mes para que o Supremo se pronuncie sobre o recurso da empresa á decisión do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) de anular o despedimento colectivo en San Cibrao e cunha folga do persoal á volta da esquina, Alcoa segue sen mover ficha para aclarar o seu futuro na Mariña. A pesar de que a compañía afirmou estar disposta a vender a planta de aluminio a un terceiro, cousa que os tribunais mesmo puxeron en dúbida acusándoa de "mala fe", o certo é que desde hai máis dun ano non houbo avances significativos no proceso. Porén, hai empresas que agardan a que Alcoa se decida a dar o paso. Esta mesma semana, a ministra de Industria, Reyes Maroto, lembraba que catro firmas industriais manteñen o seu interese por poxar pola factoría galega, máis sen dar nomes. En todas as quinielas figuran os de Liberty House, a firma británica que xa intentara comprar o complexo de San Cibrao hai máis dun ano, e Trafigura, un fondo de capital suízo con sede en Singapur que xa ten intereses na Galiza, pois é o máximo accionista de Atalaya Mining, a firma que está detrás do polémico proxecto da mina de Touro. Músculo financeiro No caso de que finalmente se produza a venda, algo que vai depender en certa medida do pronunciamento do Supremo, a empresa que se faga coas instalacións vai ter que facer un forte investimento para actualizar a planta e poñela a pleno rendemento, pois Alcoa, en todo este tempo que leva anunciando a súa marcha do país, non fixo máis investimentos que os necesarios para que a planta puidese seguir operando con certa normalidade. Neste senso, Liberty House pasou apuros hai uns meses pola quebra da financeira Greensill Capital, que mesmo lle levou a pedir o rescate ao Goberno británico. Caso distinto é o de Trafigura, que onte anunciou un acordo para vender á australiana Sandfire a firma Minas Aguas Teñidas (Matsa), firma con tres proxectos mineiros en explotación en Huelva para a extracción de cobre e cinc. A operación fechouse por un importe de 1.865 millóns de dólares (uns 1.589 millóns de euros ao cambio), que se repartirán a partes iguais os dous accionistas de Matsa, Trafigura e o fondo soberano de Abu Dabi Mubadala Investment Company. Plusvalías millonarias Un dos motivos deste alto prezo e o valor dos minerais no mercado. O cobre marca máximos históricos, con cotizacións por riba dos 1o.ooo dólares a tonelada a principios deste ano e que, pese a caer até os 9.000 dólares, revalorízase 40% desde mediados do pasado ano. Segundo os datos de Bloomberg, ambas as empresas van facer caixa coa operación. Sirva como exemplo o caso de Mubadala, que pagou preto de 500 millóns de dólares hai cinco anos pola metade de Matsa e que agora vai levar case outro tanto coa venda da mineira onubense. Trafigura, que é unha das principais compañías comercializadoras de materias primas do mundo, tamén vai levar unha boa plusvalía, aínda que os altos prezos das materias primas xa contribúen bastante a engrosar as contas deste xigante internacional. Agora está por ver se a firma decide empregar eses cartos para presentar un ambicioso plan industrial para a planta de Alcoa en San Cibrao, como pide o Ministerio de Industria, xa que o importe de venda da planta non debería ser problema, xa que Alcoa estaba disposta a desfacerse dela por un euro sempre e cando quedase eximida de responsabilidades futuras. Sexa como for, cos petos ben cheos, Trafigura suma puntos para liderar un proxecto de futuro na Mariña que garanta os postos de traballo nunha comarca fortemente golpeada pola crise industrial na que está inmersa Galiza.


Summary: Segundo vén de informar Faro de Vigo, Pescanova modificou a principios de febreiro o rexistro da súa marca para a partillar cunha gran empresa estadounidense

A marca Pescanova, no que atinxe aos países que integran e conforman a Unión Europea, xa non é exclusica desta empresa galega con epicentro en Chapela. O 50% desa marca pertence, segundo vén de desvelar Faro de Vigo, a unha grande compañía de Estados Unidos, Yoshida's Inc. Isto é así, segundo o xornal vigués, desde comezos do pasado mes de febreiro. A nova supón unha nova volta de porca, e non pequena, na polémica xerada polo feito de Pescanova solicitar preconcurso de acreedores. Yoshida's Inc, aliás, foi adquirida polo xigante estadounidense da alimentación Heinz. O 9 de febreiro, cursouse unha solicitude na Oficina Europea de Marcas e Rexistros (OAMI) pola cal esa marca pasaba ser partillada. Segundo o xornal vigués, a solicitude aínda estaría en fase de estudo. Pescanova volvía cotizar esta segunda feira en bolsa após a suspensión da sexta feira pasada e o anuncio do preconcurso de acreedores. E non foi un retorno agradábel. En primeiro lugar, pola fervenza de ordes de venda de títulos desta compañía que levou a que só se permitisen as vendas no minuto previo ao peche da sesión. E en segundo lugar, pola quedadas accións: de 17,40 euros a 6.96. Unha desvalorización por volta do 60%.


Galicia supera os 95.000 casos detectados de coronavirus, con 1.752 mortes, desde que hai agora un ano a OMS declarou a COVID-19 unha emerxencia de saúde pública de importancia internacionalXusto un ano despois de que o 30 de xaneiro de 2020 a Organización Mundial da Saúde (OMS) declarase a COVID-19 unha emerxencia de saúde pública de importancia internacional, cuxo primeiro caso se detectou en Galicia un mes máis tarde, son xa 95.793 os casos detectados no país, dos que 1.752 acabaron coa morte do doente. Na última xornada foron 1.492 os novos casos sumados polo Sergas a ese cómputo total (1.259 por probas PCR confirmadas nas últimas 24 horas), o que supón unha certa estabilización arredor dos 1.300 novos casos de media diaria durante a última semana. Un freo no crecemento constante da curva de novos casos que se viña rexistrando desde o Nadal que aínda así supón situarse nun rango que duplica os 650 casos diarios que se rexistraron no pico da segunda vaga, que máis que triplica os 400casos diarios do pico da primeira vaga e que aínda tardará en reflectirse nos hospitais, onde as UCI seguen a empeorar a súa situación.Tras depurar os casos, este pasado xoves 28 de xaneiro é o día con máis falecementos de toda a pandemia, 34, superando o pico de 31 casos rexistrado o 10 de abril do pasado anoNa última xornada o Sergas sumou outros 34 falecementos á súa serie histórica, boa parte deles froito da confirmación de mortes por coronavirus de días anteriores, de xeito que só 12 son atribuídos á última xornada. Pola contra, a depuración de casos fai que o xoves 28 de xaneiro apareza agora, con 34 mortes, como o día con máis falecementos de toda a pandemia en Galicia, superando os 31 rexistrados o 10 de abril do pasado ano, no pico da primeira vaga.Os datos oficiais divulgados este sábado tamén deixan outro novo récord, o de probas PCR realizadas nun día, 13.890, tras varias xornadas consecutivas superando a cifra do día anterior e deixando positividades de arredor do 10%, o dobre do 5% fixado pola OMS para considerar controlada a situación.Hai 228 persoas en UCI, 18 máis que un día antes e 51 máis que no pico da primeira vagaE un récord máis é o que acada o do número de persoas ingresadas en coidados intensivos, 228, 18 máis que na xornada anterior e 51 máis que no pico da primeira vaga. Pola contra, redúcese o número de hospitalizacións ordinarias, o que fai que caia a cifra de hospitalización total en 19 casos. Pero hai que ter en conta que esa redución pode producirse por altas de pacientes ou polo seu falecemento.Ourense e Santiago son as cidades que con maior claridade parecen conter a curva da incidencia e Pontevedra é a que máis a vén disparandoPor outra banda, a situación segue a ser dispar xeográficamente. Ourense e Santiago son as cidades que con maior claridade parecen conter a curva de aumento da incidencia nos últimos días, pero con cifras respectivamente de 900 e 700 casos acumulados por 100.000 habitantes nos anteriores 14 días.Nos 900 casos acumulados está tamén a cidade da Coruña, onde a curva comeza a moderar o seu ascenso pero aínda non de xeito tan claro como nas outras dúas cidades. No resto de urbes, a curva de Pontevedra é a que máis se dispara ao pasar en dez días de 300 a 600 casos acumulados.As residencias mantéñense desde hai unha semana por riba dos 500 casos activos, arredor do 3% dos usuarios totais deses centros en toda Galicia, nos que xa morreron 682 persoasTamén nas residencias de persoas maiores e dependentes se estabiliza o número de casos activos, pero nuns niveis por riba dos 500 que supoñen que están contaxiados preto do 3% dos usuarios dese tipo de centros que hai en Galicia. Ademais, o nivel de casos activos mantense polas altas e falecementos, porque seguen a rexistrarse arredor de medio cento de novos casos diarios desde hai varias semanas, 45 na última xornada. Os falecidos neses centros ascenden xa a 682, o 39% do total.20.000 persoas recibiron xa as dúas doses da vacina e outras 40.000 xa terían a primeiraCanto ao ritmo de vacinación, as últimas cifras ofrecidas polo Ministerio de Sanidade este venres indican que en Galicia foron administradas 78.772 doses e que 20.268 persoas recibiron xa a segunda dose, polo que outras 40.000 terían xa a primeira dose. No conxunto do Estado o número de doses aplicadas achégase ao millón e medio, con máis de 250.000 persoas xa coa 'pauta completa', é dicir, coas dúas doses.


Summary: O director de 'El Mundo', Pedro J. Ramírez revelou ante o xuíz que o ex-tesoureiro sinalou a Romay Beccaría como a persoa á que entregar unha 'doazón' de 300.000 euros en metálico para o partido.

Ano 2011. Nin Bárcenas nin Lapuerta tiñan xa ningunha responsabilidade na tesoureiría do PP. Un doante habitual do Partido Popular quere entregar 300.000 euros en metálico á organización conservadora. E está interesado en que chegue a ouvidos de Rajoy a xenerosa achega. Remitírono a José Manuel Romay Beccaría. A persoa que substituiu a Bárcenas como tesoureiro. Esta é a principal novidade que o director de El Mundo, Pedro J. Ramírez, revelou na súa comparecencia ante o xuíz, onde acudiu en calidade de testemuña a declarar polo caso dos papais de Bárcenas. O que afirmou Pedro J, que sinala que é o que lle expresou Bárcenas, introduce importantes cuestións a desvelar. En primeiro lugar, que as 'doazóns' continuaron no tempo até hai pouco e que estas non implican só a Bárcenas. O padriño político de Feijóo E aí sae o nome de Romay Beccaría, o home do Opus no PP, a persoa que apadriñou en política a Núñez Feijóo. O mesmo que meteu a Manuel Cruz, chófer da Xunta e que puxo en contacto a Feijóo e o narcotraficante Marcial Dorado. Cun amplo curricolo político (foi conselleiro, ministro senador...) actualmente é presidente do Consello de Estado.


Summary: A comparecencia parlamentar de Núñez Feijóo para explicar a súa relación co narcotraficante Marcial Dorado ocupa o tema da semana no número 42 do Sermos Galiza.

Alberto Núñez Feijóo daba explicacións esta cuarta feira no Parlamento con motivo das fotografías publicadas en que aparece co narcotraficante arousán Marcial Dorado. Nas primeiras páxinas do número 42 analizamos a intevención do presidente da Xunta, acorralado polas forzas da oposición que souberon pór de manifesto as contadicións no discurso do líder popular. Mais tamén, botamos a ollada sobre esoutra fotografía que foi tamén protagonista da comparecencia. A das vítimas do narcotráfico. Con Carme Durán, ex-presidenta da asociación Esperta Cambados, falamos sobre as impresións que tiran desde a loita contra a droga das declaracións de Núñez Feijóo e da súa relación co narco arousán. Unha relación que segue a dar que falar. Tamén ao presidente. Núñez Feijóo que revelaba esta quinta feira en comparecencia de imprensa que o seu goberno concedeu 5.000 euros en concepto de servizos prestados ás empresas de Dorado. Mais... U-lo diñeiro durante a era Fraga? Nas páxinas de economía abordamos o concurso de acredores convocado por Pescanova. Unha manobra da transnacional para evitar ser engulida polos grandes grupos do sector. Xunto a ela, falamos da auditora que avalou a fraude das preferentes. Os erros cometidos por KGM non puxeron fin á súa relación coa Xunta de Galiza, administración para a que segue a traballar en distintos procesos. Na sección de traballo botamos a ollada sob as tacticas empregadas polas empresas para se aproveitaren das facilidades no despedimento que foron outorgadas desde o goberno español a través da aprobación de dúas reformas laborais. Tamén asi, conversamos con Xulio Vicente portavoz da Plataforma de Afectad@s polo calote das preferentes no Baixo Miño. Vicente é tallante "a arbitraxe foi unha medida electoral" empregada polo Partido Popular para calmar os ánimos antes das eleccións á Xunta. Nas páxinas de social chamámoslle ás cousas polo seu nome. 16 mulleres asasinadas (que non mortas) polo terrorismo en Galiza no que vai de ano. Neste número analizamos dúas cuestións fundamentais que afectan a aquelas mulleres que deciden dar o paso para rachar coa violencia machista: os puntos de encontro e o salario da liberdade. Mais non só iso. Proxectos mineiros que deixan unha Galiza a ceo aberto, o liderado de Javier Gómez Noya no mundial de triatlón, a crise no sector editorial galego agravada polo desleixo da Xunta ou a nova publicación de Magin Blanco enchen as páxinas do novo número de Sermos Galiza. Esta sexta, coma sempre, nos quiosques e librarías do país.


Summary: Os Estados Unidos, a Unión Europea e o Consello de Seguridade da ONU levantaron todas as sancións que lle foran impostas ao Irán após seis meses da sinatura do programa nuclear iraniano entre este país e o Reino Unido, a China, Francia, Rusia, os EUA e Alemaña.

O levantamento das sancións económicas e financeiras impostas ao Irán prodúcese unha vez que a Axencia Internacional da Enerxía Atómica (AIEA) confirmara que o país cumpriu coas obrigas esixidas para poñer en marcha o acordo nuclear asinado en xullo de 2015 en Viena polo G5+1 –Reino Unido, a China, Francia, Rusia, os EUA e Alemaña-. A decisión adoptouse logo de que 7.000 inspectores da axencia verificaran sobre o terreo e nos distintos equipamentos nucleares que o Irán cumpriu con todos os requirimentos. A propia axencia salientou que o levantamento das sancións representa "un día importante para a comunidade internacional". "É un día moi importante. Percorremos un camiño moi longo desde que a AIEA empezou a considerar o asunto nuclear iraniano en 2003", apuntou o director xeral do organismo, Yukuiya Amano, nun comunicado. As conversas para concretar un acordo que lle permitise desenvolver ao Irán o seu programa nuclear con fins pacíficos tensaron as relacións internacionais ao longo dos últimos 12 anos As conversas para concretar un acordo que lle permitise desenvolver ao Irán o seu programa nuclear con fins pacíficos tensaron as relacións internacionais ao longo dos últimos 12 anos. A alegría coa que a comunidade internacional acolleu o anuncio e a entrada en vigor do acordo de xullo de 2015 contraponse co rexeitamento de Israel, que considera o acordo "un erro de proporcións históricas". En base ao pacto que entra en vigor após o levantamento das sancións, o Irán empregará a enerxía nuclear para as investigacións no ámbito da medicina, da agricultura e da industria. Neste contexto, a fin das imposicións representa unha gran noticia para o Irán e para a súa economía. Teherán calcula que as sancións provocaron unha perda de arredor de 100.000 millóns de dólares só entre 2012 e 2015. Neses anos, o país tivo moitas limitacións para poder exportar os recursos máis significativos da súa economía: petróleo e gas. As sancións suspendidas As sancións suspendidas, que poderán restabelecerse no caso de "violacións graves" no caso do Irán son as seguintes: Os EUA suspenderon as limitacións impostas ao Banco Central e á compañía petroleira estatal do Irán, de maneira que o país persa poderá acceder a 50.000 millóns de dólares conxelados. O Irán poderá dispoñer dos 100.000 millóns de dólares que posúe en bancos chineses, xaponeses e de Corea do Sur. O Irán poderá vender o seu petróleo e comprar mercadorías no eido internacional. As previsións apuntan que podería mover medio millón de barrís de cru máis ao día. Os EUA eliminaron da "listaxe negra" máis de 400 empresas e persoas iranianas, de maneira que as compañías poidan comprar cru e realizaren transaccións económicas. Os EUA desbloquearon os ingresos procedentes da venda do cru no estranxeiro. A EU suprimiu as súas sancións financeiras relacionadas coa tecnoloxía nuclear sobre transferencias, seguros, financiamento do comercio, petróleo e gas.


É posible que non se chegue a saber se foi casualidade ou non. Pero, aínda que fose, as verbas pronunciadas polo Papa Francisco a respecto das prácticas para ampliar as "vocacións", isto é, o número de persoas que viven nos conventos, encaixan á perfección co escándalo xurdido no convento das Mercedarias de Santiago no que presuntamente foron retidas varias mulleres de orixe india. O máximo responsable da Igrexa católica aproveitou un encontro no Vaticano con monxas e frades para desviarse do discurso que tiña previsto e alertar contra os métodos retortos para alargar os censos conventuais con vocacións estranxeiras nunha caste de "inseminación artificial". Segundo transcribe o servizo de comunicación da Santa Sé, Francisco comezou o seu encontro cos participantes no 'Xubileo da Vida Consagrada' explicándolles que "preparara un discurso para esta ocasión" se ben lle encargou a un dos membros do seu equipo que repartise un escrito coas verbas previstas. "Prefiro falar con vós do que me veña do corazón", xustificou ante as relixiosas e relixiosos antes de comezar a improvisar. Tras unha primeira reflexión sobre a diferenza entre "obediencia" e "disciplina" e a necesidade de que monxas e frades non esquezan o valor da "proximidade", Francisco asegurou que a el mesmo lle "custa" observar o devalo de vocacións. El, afirma, é o primeiro preocupado "cando recibo aos bispos e pregunto cantos seminaristas teñen" e eles responden "catro ou cinco" ou, como "en España", dixo dirínxose a un cardeal emérito presente no acto, "hai mosteiros, grandes mosteiros" nos que apenas restan "catro ou cinco" monxas "velliñas". Este será o caso, precisamente, do convento mercedario de Santiago, onde apenas fican media decena de monxas tras o abandono das que marcharon por intercesión da Policía. Francisco insta as relixiosas a "acoller con seriedade" as "vocacións" estranxeiras e, ante a mingua de membros nos conventos, non empregar ningún método que non sexa "rezar con intensidade" Esta circunstancia, advirte o Papa, fai "xurdir unha tentación" que "vai contra a esperanza". Nalgunhas comunidades, cando "o ventre da vida consagrada" torna "estéril", di, "algunhas congregacións fan o experimento da inseminación artificial". "Que fan? Acoller. E veñen, veñen, veñen... E despois, os problemas que hai alí dentro. Non. Débeselle acoller con seriedade!" Advirte. Cando se acolle persoas procedentes doutros países, caso das monxas de Santiago, Francisco insta a "discernir" se se trata de "verdadeiras vocacións" e, se non o son, non optar por ningún método que non sexa "rezar con intensidade". O Papa alerta de que "cando unha congregación relixiosa comeza a ser máis pequena, apégase aos cartos" Neste contexto, o xefe da Igrexa católica alerta aínda doutro "perigo" nos conventos cuxo número de membros non deixa de minguar. "Isto é feo, pero debo dicilo", advertiu: "Cando unha congregación relixiosa ve que non ten fillos e fillas e comeza a ser máis pequena, apégase aos cartos. "Pensan na vellez, que non falte isto, que non falte o outro...", se ben "vós sabedes que os cartos son o esterco co demo", díxolles. "Os cartos botarán abaixo a esperanza, entendido?", sinalou. A contundencia das palabras do Papa sobre os métodos para captar monxas contrasta coa resposta do Arcebispado de Santiago e da propia orde Mercedaria tras o estourido do caso da presunta retención das monxas indias, que continúa o seu percorrido xudicial. Como informou este diario, a Arquidiocese compostelá negou os feitos e as Mercedarias fixeron o propio, ademais de acusar a prensa e institucións, mais ou menos sutilmente, de estar a mentir e non respectar o seu xeito de vida.


Summary: A empresa que xestiona o concurso do club branquiazul amósase disposta a flexibilizar o seu ultimato mentres que Juan Domínguez sobe un chanzo nas críticas dos futbolistas á situación e esixe unha solución inmediata.

A crise do Deportivo xa é con toda claridade un tirapuxa entre os seus distintos actores, no que nos últimos días se combinan de xeito constante novas positivas e negativas, mentres continúja sen alcanzarse un acordo que garanta a supervivencia da histórica entidade coruñesa. Así as cousas, no aspecto máis luminoso -dentro das duras circunstancias- xorden as primeiras declaracións cun mínimo de optimismo que saen da administración concursal do club. Segundo La Opinión, o xestor Francisco Prada asegura ter "información de que as cousas, malia que despacio, parece que poden ir avanzando". Eses síntomas de mellora -que xa foron advertidos por Lendoiro un día antes- levan á empresa que leva o concurso de acredores a flexibilizar o ultimato de quince días, que remata a terza feira, antes de solicitar a liquidación, xa que considera que "a finais de mes debería existir xa un acordo". Ese trato entre a entidade branquiazul e os seus acredores é o que demandan tamén os futbolistas, que pouco a pouco van subindo o ton da súa queixa. Se primeiro foi Manuel Pablo, logo Aythami e despois Álex Bergantiños, outro xogador da casa -Juan Domínguez- foi o encarregado no último adestramento da semana de elevar un chanzo a crítica e demandar xa unha solución para o club e tamén para as cantidades que lles deben. "A paciencia non é infinita, levamos moito tempo nunha situación moi má. A dinámica é de dicir que se vai solucionar, pero iso nunca chega e a situación é desfavorábel. Necesitamos estabilidade xa", afirmou o centrocampista das Pontes, facéndose eco do sentir xeral do vestiario. Pola súa parte, e baixo unha evidente precariedade, Fernando Vázquez trata de avanzar no traballo co equipo e anunciou que serán dez os xogadores da canteira que farán a pretemporada en Monforte co primeiro plantel.


Summary: En 24 horas fixéronse 6.143 PCR, 988 menos que no día anterior. Os hospitalizados por covid soben en 20 persoas (até o total de 559) e a UCI mantéñense en 100 pacientes

Os positivos diarios confirmados por PCR na Galiza experimentaron un novo descenso por terceiro día consecutivo, até os 323, un total de 134 menos que na xornada anterior. En concreto, rexístranse baixadas no número de contaxios en todas as áreas menos na de Pontevedra. Así mesmo, os datos de Sanidade reflicten que até o momento realizáronse na Galiza un total de 854.141 PCR, o que implica que en 24 horas fixéronse 6.143 -988 menos que no día anterior-. Segundo os datos actualizados hoxe pola Consellería de Sanidade, con cifras solicitadas até as 18:00 horas do domingo, a única área na que se rexistra un aumento dos casos é na de Pontevedra, onde hai unha alza de 27 -até os 78-. Todas as restantes experimentan unha baixada no número de positivos rexistrados. Destas, a área con máis contaxios confirmados por PCR en 24 horas é a da Coruña, con 68 -57 menos-. Por detrás sitúase Vigo, con 42 -38 menos-. En canto aos casos activos -persoas que aínda están diagnosticadas da enfermidade-, baixaron en 159, até situarse no total de 8.669. A que reúne a maior cifra de casos activos da enfermidade é Vigo, que hoxe notifica 2.260, aínda que son 60 menos que o domingo. Tamén anotaron descensos as áreas da Coruña-Cee, con 1.798 (-44); e Pontevedra-O Salnés, con 1.234 (-1). Con todo, continúan á alza as vítimas mortais diagnosticadas de Covid-19, que esta segunda feira sitúanse en 1.146 após notificarse o domingo 9 falecementos, dos que dous estaban relacionados con residencias de maiores.


Summary: O pensador que marcou o século XX tamén respirou en galego. Non moito, é certo. Mais o seu rastro atópase en traducións, na obra de autores no seu ronsel intelectual, en traballos achegados a organizacións políticas que se reclaman do seu ideario. A dous séculos do nacemento de Karl Marx - 1818-, o seu espectro segue a roldar.

O Manifesto Comunista (1848) é o único dos libros de Marx -coescrito con Friedrich Engels, neste caso- con versión galega. De 1976 data a primeira, atribuída a Xoán Andeiro -probabelmente un pseudónimo- e publicada pola editiorial Nova Galiza, próxima ao Partido Comunista. No mesmo ano, a editorial madrileña Akal deu ao prelo a tradución de Isaac Alonso Estravís. Non foi ate 1998 que Xerais colocou nas librarías a realizada por Franck Meyer, que conta varias reedicións. E Primeira Linha, organización política independentista, sacou unha adaptación á norma AGAL da versión portuguesa de Avante, a editorial do Partido Comunista Portugués. Ademais do célebre manifesto, só hai outro volume exento de Marx en galego, o singular Manuscritos matemáticos (Xerais, 1987), "prologados e comentados por Xenaro García Suárez". Ningún outro texto longo de Marx existe fóra da Rede -a Biblioteca Marxista Galega, no web de Primeira Linha, non contén traducións directas, senón adaptacións do portugués. Malia a fulcral importancia do Capital (1867-1894), a Contribución á crítica da economía política (1859) ou mesmo da Ideoloxía alemá (1845), non houbo iniciativas editoriais de traducilos. Autores contemporáneos da tradición marxista si contan con versións galegas dalgúns dos seus textos fundamentais. Robespierre. Unha política da filosofía (Laiovento, 1994), de Georges Labica, recupera a figura do revolucionario francés para a esquerda. A adscrición de Alain Badiou ao marxismo resulta algo máis problemática, pero o certo é que dedicou Dun desastre escuro e outros textos (Laiovento, 1995) a advertir das consecuencias da caída do Muro de Berlín. Do esloveno e popular Slavoj Zizek, cuxa aproximación a Marx resulta heterodoxa, por veces ecléctica, apareceu O espectro segue a roldar (Actualidade do Manifesto Comunista) (Laiovento, 2005). E de Michel Löwy, brasileiro residente en Francia e de filiación trotskista, Patria ou terra nai? (Laiovento, 1999) -unha defensa da autodeterminación desde a perspectiva marxista- e mais o interesantísimo A estrela da mañá. Surrealismo e marxismo (Laiovento, 2005). Tamén Laiovento se encargou de colocar no sistema galego a biografía Marx. O eterno rebelde (2018), da xornalista cubana Paquita Armas Fonseca, e mais a compilación de textos Aínda O Capital. Novas perspectivas acerca de Marx e O Capital en Alemaña (2009), coordinado polo profesor vigués residente en Berlín José María Durán Medraño (Vigo, 1971). O volume xunta seis reflexións, maiormente adscritas á corrente da crítica do valor, sobre a obra fundamental de Marx. No ronsel O propio Durán Medraño valeuse do método e das ferramentas analíticas fornecidas polo de Tréveris para o seu ensaio Da natureza de escritores, artistas e vermes. Ensaio sobre o pracer do traballo nun diálogo con Karl Marx (Galaxia, 2013), premio Ramón Piñeiro. Como David Rodríguez (Vigo, 1975), no seu recente O canastro sen tornarratos. Resistencia popular na era do capitalismo sen democracia (Xerais, 2018), ou Francisco Sampedro (A Coruña, 1956), un ensaísta marcado por Louis Althusser e Alain Badiou -de quen foi alumno- en libros como A violencia excedente (Laiovento, 2007). Eis o punto en que se abren os territorios intelectuais que fertilizaron Karl Marx e os seus descendentes. Malia a coñecida anécdota segundo a que el se confesou "non marxista". En 1978, o filósofo Felipe Martínez Marzoa (Vigo, 1943) deu ao prelo Ensaios marxistas (Rueiro), e dous anos despois, (Re)introdución ao marxismo (Xerais). Seguiu afondando, mais xa en castelán. É profesor na Complutense de Madrid. Outro profesor de filosofía, Antón Baamonde (Vilalba, 1957), reflexionou sobre O marxismo e as linguaxes (Galaxia, 1988). E Xesús Alonso Montero, académico, experto en literatura, xuntou unha boa présa de historias de vida en Intelectuais marxistas e militantes comunistas en Galicia (1926-2006) (Xerais, 2007). A pegada de Marx, no entanto, resulta moito máis extensa do que suxiren os escasos títulos que levan o seu nome no título. Na reconstrución do nacionalismo A reconstrución do nacionalismo na década dos sesenta estivo determinantemente marcada pola indixenización do marxismo. Os estudos de Xosé Manuel Beiras (Santiago de Compostela, 1936), con O atraso economíco de Galiza (1973) á cabeza, constituíron unha das tentativas máis influíntes. A quen, por certo, responderon Emilio Pérez Touriño (A Coruña, 1948) e Xosé Colino en Economía campesiña e capital (Galaxia, 1983), tamén de óptica marxista pero na órbita do PCG. Outro economista, Ramón López Suevos (Ferrol, 1943), ex dirixente da Unión do Povo Galego, investigou as teorías da dependencia e os marxismos do Terceiro Mundo para os adaptar á realidade nacional galega. Do seu escritorio saíron, por caso, Escedente económico e análise estrutural (Galaxia, 1977) ou Do capitalismo colonial (Edicións do Cerne, 1979). Con Francisco Rodríguez (Ferrol, 1945) realizou máis un texto de cabeceira para o nacionalismo de esquerdas na Transición: Problemática nacional e colonialismo: o caso galego (1978). A desaparecida Ediciós do Castro, do grupo Sargadelos, conmemorou en 1985 o centenario da morte do máis decisivo dos pensadores europeos. Dende Galicia, Marx, coordinado por Xosé Vilas Nogueira e Carlos Barros, agrupaba un monllo de achegas e ensaios que conformaron, talvez, o último dos recoñecementos editoriais á figura.


Summary: Unha web de compra de madeira, unha asesoría de agricultora ecolóxica e unha app de lecer para crianzas foron os escollidos pola iniciativa xurdida do premio de lotaría que tocou nesa vila.

O 6 de xaneiro de 2014 o premio gordo da Lotaría caía en Monforte, por volta duns 120 millóns de euros que tocaron moi repartidos entre a veciñanza. Un 'maná' de euros do que xurdiu, entre outras experiencias e iniciativas, o proxecto dunha fundación con carácter solidario. Aí nacía 'Semente' de Monforte, responsábel de diferentes accións, cvomo recadar 6.800 euros para produtos de primeira necesidade. Ou como a que vén de callar nestes días, coa entrega de premios no concurso de proxectos empresariais. Co apoio de 16 institucións e entidades, este concurso pretende axudar a poñer en marcha proxectos empresariais. Uns 80 presentáronse ao concurso, dos que -após unha primeira peneira- ficaron 10 que o xurado entendía que eran os máis novidosos, interesantes e viábeis. E, entre eles, escolleron os 10 tres gañadores. O primeiro premio recaeu en 'e-monte', unha web de compra de madeira. 10.000 euros para unha iniciativa que aposta en poñer en contacto a propietarios e compradores. Unha asesoría de agricultura ecolóxica ('Weed Control') levou o segundo premio, dotado con 6.000 euros. E unha app para móbiles e 'tablets' co seu 'target' nos máis novos da casa foi a seleccionada para o terceiro premio, 4.000 euros.


Summary: O xerente da área sanitaria, José Ramón Gómez Fernández, exixe reflexión por parte da cidadanía e recorda que "o sacrificio" non é tan grande se así non hai falecementos.

Desde hai varios días, mesmo unha semana no caso de Pontevedra, a poboación de varios municipios da área sanitaria da cidade ten limitados os seus movementos por mor das restricións para intentar frear os contaxios da Covid-19. No entando, as medidas impostas pola Xunta en concellos como Pontevedra, Poio ou Vilaboa, non están funcionando tan axiña como se pretendía. Malia reducir o número de asistentes non convivintes a reunións e recurtar as capacidades de certos estabelecementos, son estas tres zonas as que están a rexistrar máis da metade dos contaxios da demarcación. Así o recoñeceu esta terza feira a xerencia da área sanitaria, que falou de "gromos numerosos" en toda a zona de influenza con máis afectadas nos tres concellos vixiados pola Xunta. En concreto, dos 552 casos activos (que non paran de crecer nos últimos días, segundo os informes da Consellaría de Sanidade), 340 circunscríbense a eses tres municipios. En Pontevedra son 283, en Poio 35 e en Vilaboa 22. Tamén se fai seguemento da evolución de 715 habitantes destas poboacións. Porén, o responsábel da área, José Ramón Gómez Fernández, quixo tranquilizar á poboación e asegurou que, a pesar da gran cantidade de gromos, "estes non son relevantes en canto ao número de persoas vinculadas". Gómez Fernández comentou que, na maioría dos casos, os contaxios débense a eventos familiares e visitas a "espazos de restauración e ocio". Tamén hai focos nalgúns traballos, pero "en moita menor medida". Ademais, o representante da xestión sanitaria aclarou que o perfil das e dos contaxiados é, sobre todo, de xente con idades comprendidas entre os 20 e os 40 anos de idade. O esforzo "non é moi alto" Dáse a circunstancia, ademais, de que a Garda Civil identificou a 21 mozas e mozos que participaban nun botellón en Cangas sen respectar as distancias de seguridade nin levar a máscara posta. Neste contexto Gómez Fernández asumíu que nas últimas semanas houbo "un incremento claro no número de casos". Ante a situación, fixo un chamamento á cidadanía para que reflexione porque a enfermidade "é grave" e causa "un número elevado de mortes", ademais do "dano económico e social". Na súa opinión, "o sacrificio" de levar máscara e manter a hixiene e a distancia social "non é moi alto" se se pensa no obxectivo.


Summary: A veciñanza de Sant Celoni denunciou nas redes sociais o que considera unha 'provocación' e conseguiu que #GuardiaCivilTincEstelada fose un exemplo diso que se denomina 'viralidade'.

Unha patrulla da Garda Civil entrou na praza da Vila de Sant Celoni. E diante dos veciños que a esas horas (mediodía) se atopaban no punto neurálxico desta vila do Vallés Oriental de 17.000 habitantes, comezaron a sinalar 'ostentosamente' os balcóns e xanelas nos que había penduradas 'esteladas' (bandeira independentista catalá) ao tempo que tomaban notas nunha libreta. "A sensación que temos é que é un punto de provocación, porque non ten sentido o que fixeron". Francesc Deulofou relatou a Vilaweb o acontecido. Ese 'paseíllo' de gardas españois tomando notas de casas particulares onde lucían a 'estelada' axiña chegou ás redes sociais, onde se expandiu como o lume. De feito, e en pouco tempo, informa Vilaweb, o HT #GuardiaCivilTincEstelada (GardaCivilTeñoEstelada) tivo un gran éxito. Centos de usuari@s penduraron fotos das súas casas, negocios, vehículos... coas bandeiras catalás e convertiron o HT en Trending Topic. E mesmo traduciron o HT o inglés para denunciar o acontecido a nivel internacional. E mesmo houbo quen colgou fotos de axentes da policía alemá con 'estelades'


Summary: A un mes da primeira Diada de Catalunya coas presas e presos políticos na rúa despois do indulto do Goberno do Estado, o independentismo catalán busca volver ás multitudinarias mobilizacións prepandemia. A ANC e a esquerda independentista impulsan as manifestacións de 2021.

Falta un mes para a Diada de Catalunya, o 11 de setembro é unha data marcada no calendario do independentismo catalán, con máis énfase se cadra desde que a multitudinaria manifestación de 2012 deu comezo ao procés. Nove anos despois do nacemento dun proceso que deparou un referendo de autodeterminación, unha declaración de independencia e a entrada en prisión de parte do Goberno de Catalunya encabezado por Oriol Junqueras e o exilio da outra parte, entre os que se atopa o ex presidente Carles Puigdemont, o independentismo afronta a primeira Diada despois dos indultos do Executivo estatal e a chegada de Esquerra Republicana de Catalunya á presidencia da Generalitat, 41 anos despois de Josep Tarradellas. A Assemblea Nacional Catalana (ANC), a organización apartidista que impulsou as multitudinarias mobilizacións destes anos, volve este ano a unha manifestación única en Barcelona, despois da programación de 2020, con actos descentralizados por toda Catalunya por mor da pandemia de Covid-19. A mobilización comezará na rúa Pau Claris, preto da praza Urquinaona, desde alí baixará pola Via Laietana, onde avanzará á beira da Comisaría da Policía Nacional, centro de tortura durante o franquismo que reiteradamente o Govern e o independentismo solicitan trasladar, lugar no que desde a ANC non descartan desenvolver unha acción simbólica. A manifestación xirará pola rúa Marquès de l'Argentera para rematar no parque da Ciudatela, ás portas do Parlament de Catalunya, situado no recinto. Porén, desde os medios cataláns advirten que a alcaldesa de Barcelona, Ada Colau, nega o permiso para acceder á Ciutadela. Segunda fase Para incidir nas ideas forza do acontecemento, "recuperar as rúas, reivindicar o mandato do 1-O e a vía dos feitos", a ANC prepara unha segunda fase da Diada, que decorrerá entre o 1 e o 3 de outubro, catro anos despois do referendo de autodeterminación. A esquerda independentista convoca catro marchas para o 11-S Alerta Solidària, Arran, COS, CUP, Endavant e SEPC fixeron pública esta terza feira a organización dos actos do vindeiro 11 de setembro, no que convocan catro marchas en diferentes puntos de Catalunya. A praza de Urquinaona de Barcelona, o Mercat Central de Reus, a praza da Peria de Lleida e a praza del Vi en Girona, serán as sedes do evento baixo o lema "a loita é o único camiño, nin pactos nin renuncias". Na presentación, sostiveron que o Estado español non ten intención de respectar o dereito á autodeterminación ou os dereitos sociais. Tamén sinalan que a mesa de diálogo programada na semana seguinte á Diada é un xeito de pacificar o conflito co Estado, polo que denuncian a ofensiva recentralizadora e o "encaixe autonomista".


Summary: Un grande gol de Borja Galán decidiu o Lugo-Alcorcón no Anxo Carro. Non se puido estrear con vitoria na súa casa o novo treinador dos albi-vermellos, Alberto Monteagudo. O Lugo puxo máis e mereceu máis.

Non por acaso está o Alcorcón na vangarda do campionato, cunha traxectoria que os convida a soñar co ascenso. É unha equipa compacta, ben pertrechada atrás e con argumentos de consideración arriba. O ex do Dépor Cristóbal Parralo deu armado desde o banco un combo temíbel e moi competitivo. Fronte a rival tan serio, o novo míster local formulou unha proposta atrevida, con presión moi alta de inicio e ganas de acosar a portería de Jiménez. O choque no primeiro acto foi de continuas acometidas sobre o muro visitante. O Lugo careceu nese treito do xogo de algo máis de precisión no último pase. Tivo algunha opción que outra, sobre todo nunha acción de Campillo conxurada maxistralmente polo gardamallas Jiménez. A segunda metade comezou da peor maneira para os locais, co excelso gol de Borja Galán. Un par de recortes á beira da área e un dereitazo sutil para bater Juan Carlos. Unha mostra de que o Alcorcón non é só músculo ben organizado. Co 0-1 no taboleiro de marcas, o Lugo dobrou a aposta ofensiva, cun ataque protagonizado por Dongou, Lazo e Muñiz e Iriome moi activo desde a banda dereita. Choveron unha manchea de balóns sobre a área visitante. Só faltou precisión. E un chisco de fortuna, como no chut de última hora de Seoane repelido polo pau da portería de Lizoain. Lugo: Juan Carlos; Campabadal (Juan Muñiz, m. 83), Kravets, Vieira, J. Malagón; Seoane, Campillo, Escriche (Dongou, m. 62), Pita; Iriome e Cristian (Lazo, m. 67). Alcorcón: Jiménez (Lizoain, m. 71); Laure, Bellvís, David Fernández, Elgezábal; Peña, Borja Galán (Mayoral, m. 85), Dorca, Sangalli; Borja Domínguez (Toribio, m. 68) e Juan Muñoz. Goles: 0-1, m. 48: Borja Galán. Árbitro: Jorge Figueroa Vázquez. Cartóns a Pita, Campillo e Muñiz do Lugo e a Laure do Alcorcón. Estadio: Anxo Carro (2.920 espectadoras e espectadores)


Summary: Benposta fómola construíndo todos os que por alí pasamos, atopando fórmulas organizativas para resolver os problemas que se nos ían presentando, cunha concepción absolutamente comunitaria. A comunidade educativa funcionaba con altos e baixos por que estaba viva; o sistema tiña moitas interferencias, internas e externas; tiña tamén as súas contradicións; porén, merece un posto de honor na historia da educación. So falta adxudicarllo.

"Década dos 60, co país sometido á ditadura de Franco, e coa Igrexa como cómplice, o día a día eran a represión, a fame e as execucións ao amencer. Neste escenario, un cura ourensán, o Pai Silva, baixo o lema de que "outro mundo é posible", funda a Cidade dos Muchachos para acoller nenos e nenas sen recursos de todos os cantos do mundo. Crea unha Escola de Circo, unha gasolinera, un centro de ensino e escolas de formación práctica con talleres de ferraxaría, carpintería..." Contou cun espectáculo de circo innovador que pisou os escenarios máis prestixiosos do mundo por méritos propios pero, a pesar da fama, podemos preguntarnos, tivo ese recoñecemento ou un aplauso máis parecido a compracencia paternalista? Así comezaba o artigo que Noela Blanco publicaba en Praza o pasado 26 de maio. Escollo este paragrafo a modo de exemplo, non por desautorizar nin polemizar coa Noela, que recolle en parte o que lle chegou dos restos dunha obra destruída, senón porque contén case todos os tópicos que se proxectaron sobre ela: a obra dun cura rebelde, un enfant terrible que mira polos pobres e ao que, por ser cura e de familia coñecida, se lle poden permitir certas veleidades. Unha obra que ademais contaba con talleres unha gasolineira e un circo; presentado sempre coma un mundo pintoresco desde un paternalismo que sempre leva aparellada desconsideración. Contou cun espectáculo de circo innovador que pisou os escenarios máis prestixiosos do mundo por méritos propios pero, a pesar da fama, podemos preguntarnos, tivo ese recoñecemento ou un aplauso máis parecido a compracencia paternalista? Detrás desta imaxe, un tanto folclórica e formada no artificio do espectáculo, está unha experiencia educativa absolutamente descoñecida. Unha experiencia extraordinaria e singular. Detrás dese mundo pintoresco; onde os rapaces e as rapazas practicaban a democracia elixindo un alcalde e tiñan un banco, moeda propia, talleres, asemblea e goberno; emulando o funcionamento democrático e institucional dunha cidade ou dun país; foise construíndo ao longo de medio século un sistema pedagóxico, que se fixo realidade alí e que desminte algúns axiomas demasiado instalados no sistema educativo imperante. Detrás desta imaxe, un tanto folclórica e formada no artificio do espectáculo, está unha experiencia educativa absolutamente descoñecida Podemos atopar referencias ou paralelismos na colonia Gorki de Makarenko como expresión da Pedagoxía Socialista, na pedagoxía antiautoritaria, na pedagoxía dinámica, no optimismo pedagóxico, na pedagoxía libertaria... Podemos dicir que Benposta ten algo de todo pero non responde a ningún modelo concreto; daquela a literatura revolucionaria era moi pouco coñecida aquí e sábese que o cura Silva tivo coñecemento dela máis tarde, cando Benposta xa existía. De calquera maneira, conecta cos mellores precedentes de comunidades humanitarias, sociais ou relixiosas e coas formulacións da utopía. No aspecto máis formal da estrutura foi inspirada por Boys Tawn de Nebraska. O Cura viu de rapaz a película Forxa de Homes que contaba a experiencia do Padre Flanagan e viu nela un reflexo da súa inquietude. Benposta fómola construíndo todos os que por alí pasamos, atopando fórmulas organizativas para resolver os problemas que se nos ían presentando, cunha concepción absolutamente comunitaria Porén, Benposta fómola construíndo todos os que por alí pasamos, atopando fórmulas organizativas para resolver os problemas que se nos ían presentando, cunha concepción absolutamente comunitaria. Desde os inicios, co primeiro grupo de fundadores, foi medrando en complexidade ata acadar unha estrutura complexa, na que: moeda, organización, participación democrática, e traballo (servizos á comunidade), non eran un xogo máis ou menos pintoresco senón elementos ao servizo dun sistema. Un sistema que se baseaba na autoxestión e na autonomía financeira como elemento fundamental para garantir a independencia; rexeitando todo tipo de axuda que trouxera marca de caridade ou beneficencia. Aínda que os rapaces que chegaban alí eran maioritariamente do rural e de familias que non tiñan posibilidades de mandar aos seus fillos a estudar, a única condición para entrar era facelo voluntariamente, e insistíase moito en que non era un centro para pobres. Criticábase o paternalismo e alimentábase o orgullo e a conciencia de individuos con dereitos. Tiña tamén as súas contradicións; porén, merece un posto de honor na historia da educación A comunidade educativa funcionaba con altos e baixos por que estaba viva; o sistema tiña moitas interferencias, internas e externas; tiña tamén as súas contradicións; porén, merece un posto de honor na historia da educación. So falta adxudicarllo.


Summary: Nace Pontevedra Viva, un xornal dixital de información local posto en marcha por seis xornalistas que nos últimos tempos viron como as súas anteriores empresas pechaban ou reducían persoal.

Pontevedra Viva é un medio de información local e de proximidade, centrado na cidade de Pontevedra e a súa comarca e tamén noutros concellos próximos, tanto so Salnés, da parte norte do Morrazo ou de Caldas. Emprestará especial atención a cultura e deportes, únicas seccións diferenciadas ademais dos marcadores locais da información de cada concello: "cultura e deportes son dúas temáticas de grande importancia na cidade e queriamos darlle un tratamento específico". O xornal publícase con versión en galego e en castelán. Trátase do proxecto de seis xornalistas que nos últimos tempos sufriron a crise que afecta á profesión. Os seus medios pecharon ou reduciron persoal, e por exemplo dos deles proceden da delegación da TVG na cidade, outros da SER, do Diario de Pontevedra ou de El Mundo. Por iso decidiron crear un medio. Son conscientes da dificultade: "a casualidade quixo que a nosa saída coincidise por desgraza co peche da edición galega de El País" pero engaden que "precisamente por iso hai que intentalo: Coa que está caendo é máis importante ca nunca estar informados". O xornal é tamén unha aposta pola información dixital, non só polos menores custes de produción, que fan sostible o proxecto, senón tamén polo convencemento nas posibilidades de participación e construción colaborativa da información: "Este é un medio que pretende ser vivo, comunicativo pero, por riba de todo, participativo. Abrimos as canles necesarias para que vós, a esencia deste proxecto, poidades compartir as vosas opinións. Invitámosvos a que nos orientedes para conseguir que PontevedraViva sexa un medio de todos e para todos". No seu primeiro dia Pontevedra Viva preséntase cunha entrevista a Diego Murillo e colaboracións de José Luís Sucasas, Carlos Martínez, Pepe Domingo Castaño, Irene Lourido ou Teresa Casal. Pontevedra Viva


O Xabarín Club é algo que marcou a mocidade galega nacida entre os oitenta e noventa. Un programa infantil que fixo que gastásemos as tardes despois do colexio comendo bocadillos de nocilla e vendo Arale, ou DragonBall ou Doraemon, ou o Mundo de Beakman... Ademais, foi o responsable dunha campaña de normalización lingüística que non se conseguiu igualar xamais. Pero o Xabarín foi algo máis que un programa de debuxos aos que enviabamos as nosas fotos para aparecer o día do noso aniversario. O Xabarín foi, e é, un clube. O que une a mocidade galega é o Xabarín O que une a mocidade galega é o Xabarín. Persoalmente, dende que comecei a vida universitaria non recordo ningunha festa que non rematase coas cancións do Xabarín, nin recordo ningún local no que a xente non bailase "Non todo é o que parece amigo" ata esgotar os folgos. O Xabarín somos nós. Onte saía a noticia de que a páxina web e o twitter do Xabarín, creada por fans e para fans, tiña que pechar por motivos legais coa CRTVG. Abraiado, vexo como Jon Amil, precursor das anteriores plataformas, non ten outro remedio que acceder ás demandas dos avogados da canle pública galega. Observo todo isto cunha mestura de indignación e tranquilidade. Poden destruír o Xabarín, xa o levan facendo dende hai anos, quitándolle espazo na televisión e empeorando o seu contido, someténdoo a unha especie de castración. Non importa. Porque o clube é noso Indignado porque vexo como unha plataforma que buscaba reavivar ese xerme que nos uniu hai anos, é agora aniquilada polas arducias legais e estúpidas dunha canle que se di pública, galega e para os galegos. Tranquilo porque, ao contrario do que os señores de despacho pensen, o Xabarín non é seu: é noso. O Xabarín é noso porque nós somos o clube. Nosas son xa as cancións, e nosos tamén os recordos. Nosa é esa unión intanxible entre todos os mozos galegos que nos fai comparar os nosos carnés do Xabarín Club para ver como eramos daquela. Nós somos o Xabarín. E non atoparan resistencia en nós. E poden destruír o Xabarín, xa o levan facendo dende hai anos, quitándolle espazo na televisión e empeorando o seu contido, someténdoo a unha especie de castración. Non importa. Porque o clube é noso, dos mozos, e iso, nunca o poderán gañar nun xuízo.


Summary: O lema electoral do PP "Galicia é moito" reproduce unha campaña institucional impulsada desde a Xunta con cartos públicos con lendas como "O rural é moito", critican as nacionalistas.

O BNG ven de presentar sendas denuncias ante a Xunta Electoral contra o Goberno da Xunta e contra o actual presidente, Núñez Feixoo, por utilizar a web institucional "para facer propaganda en beneficio do PP". A formación nacionalista advirte que "non só se está a utilizar a canle oficial para pregoar supostos logros do PP senón que mesmo se usa a páxina web do Executivo galego para difundir unha campaña institucional que copia o lema electoral 'Galicia é moito' co que se está promocionando ao candidato Feixóo." Para o Bloque é un caso de flagrante incumprimento do artigo 50.2 da Loreg, que recolle expresamente: "desde a convocatoria das eleccións até a celebración das mesmas queda prohibida calquera acto organizado ou financiado, directa ou indirectamente, polos poderes públicos que conteña alusións ás realizacións ou aos logros obtidos, ou que se utilicen imaxes ou expresións coincidentes ou similares ás utilizadas nas súas propias campañas por algunha das entidades políticas que concorren ás eleccións". O BNG denuncia a vulneración deste artigo por parte do PP por usar a web da Xunta e valados publicitarios, - "en ambos casos recursos públicos pagados co diñeiro de todas e todos" -, para difundir mensaxes "similares e mesmo idénticas ás usadas polo propio PP nas sua campaña electora"l. Así, o Partido Popular publicita estes días a súa campaña preelectoral 'Galicia é moito' acompañada da cara de Feixoo, mentres que, ao mesmo tempo, está a difundir unha campaña institucional en valados exteriores e na propia web cos logos oficiais da Xunta "que é unha copia descarada do lema electoral, lucindo lendas como O Rural é moito, Galicia é familia ou Galicia é verde". Emgaden que a web institucional "acumula desde o día da convocatoria das eleccións do 5A unha catarata de notas de prensa difundido supostos logros do Goberno do PP, de novo nun incumprimento evidente do artigo 50.2 da Loreg".


Summary: O fechamento en Coruña. Porto do Son e Bueu prolongarase, como mínimo, até a quinta feira. Non se descarta mobilizacións en máis concellos.

Armadores e mariñeiros da frota do cerco galega comezaron a media tarde desta terza feira un peche nos concellos de Bueu. Porto do Son e da Coruña como medida para exixir un reparto xusto das cotas e apiar o campemento que desde hai máis de 80 días mantén viva esta reclamación aos pés de San Caetano, a sede administrativa da Xunta. Fontes do sector non descartan que este protesto de fechamentos se estenda a máis concellos nas vindeiras horas. Tanto o alcalde de Bueu (BNG) como o da Coruña (Marea Atlántica) mantiveron un encontro coas persoas que protagonizaban o feche en ambos os dous concellos. A demanda, a mesma que manteñen desde hai meses: un reparto liñal por tritpulante e a anulación do Plan de Xestión do Cantábrico-Noroeste. Na mañá desta terza feira houbo unha xuntanza entre Acerga, Cerqueiros Galegos e a Consellería do Mar. No encontro púxose sobre a mesa fixar un chan de 10.000 quilos de captura para os barcos máis pequenos e a partir de aí, e en virtude dos Gts das embarcacións, ir aumentando.


Summary: É un aumento de 12% a respecto do mesmo período do exercicio anterior.

Inditex rexistrou un beneficio neto de 2.720 millóns de euros durante os nove primeiros meses do seu exercicio fiscal 2019-2020 (desde o 1 de febreiro ao 31 de outubro), o que supón un aumento de 12% respecto ao mesmo período do exercicio anterior. As vendas situáronse en 19.820 millóns de euros, 7,5% máis, á vez que creceron 7% a tipo de cambio constante. A marxe bruta creceu 8% e representa 58,2% das vendas. O presidente de Inditex, Pablo Isla, subliñou que estes datos confirman a estratexia da compañía, á vez que destacou "o excelente desempeño de todas as persoas que integran Inditex", cuxo compromiso facilita que o modelo integrado de tendas e 'online' siga crecendo de "forma firme e sostida".