Summary: O Festival de Cinema Fantástico Freakmazine (FKM) aséntase como unha cita imprescindible para os amantes do xénero de terror e de ciencia ficción con cinco días cunha morea de actos.

O Festival de Cinema Fantástico Freakmazine (FKM) volve á Coruña. O que comezou como unha mostra pequena de cine de culto de xénero fantástico, de terror e de ciencia ficción aséntase xa como unha cita imprescindible, que gaña en participantes, público, figuras convidadas e unha morea de actos e actividades paralelas. Desde este mércores e ata o domingo, a cidade énchese de propostas, algunha tan "impactante" como o paseo que varios zombis dan pola cidade para sorpresa de moitos cidadáns. O FKM aséntase como unha cita clave do cine fantástico e de terror na súa sexta edición "É un festival especializado cunha chea de eventos que abranguen todo tipo de perfís e de público. Temos desde obradoiros para nenos, ata obradoiros, masterclass e homenaxes a clásicos, ademais de estreas e, claro, moito cinema", resume Tonecho Otero, codirector dun evento que procura "ofrecer unha programación que poida chegar a toda a xente". Nesta sexta edición, o FKM semella máis asentado ca nunca, gañando unha importancia que aumenta a cada ano grazas "a moito traballo e a moito esforzo". "Cada vez hai máis patrocinadores que apostan por nós e iso axuda a consolidarnos", insiste un codirector que destaca o feito de que o festival abranga varias zonas da cidade, con pases en diferentes espazos e unha marcha zombi que é o evento público "máis importante". Desde cinco euros, os interesados poden ser maquillados por profesionais e percorrer as rúas da cidade nunha especie de procesión de mortos moi vivos. É, tamén, unha publicidade impagable para un certame que moitos descobren grazas a esa especie de Santa Compaña. A marcha zombi do sábado volve ser un dos mellores e máis "impactantes" reclamos do festival Moitos dos directores de curtas premiados no FKM pasan logo a facer longametraxes, xérase unha publicidade e o festival pasa a ser coñecido en todo o mundo. Os últimos galardóns recaeron en cineastas irlandeses ou australianos e neste ano hai filmes de case todos os continentes, desde Cuba ata Noruega pasando por Turquía. Co tempo, as distribuidoras coñecen o certame e a intención é que cada vez se animen a presentar na Coruña as súas obras, un escaparate para películas que é difícil inserir no circuíto habitual. O FKM iníciase este mércores na Fundación Luís Seoane coa exposición de Reflejos del Abismo, de Luís Sendón, e rematará o vindeiro domingo coa entrega de premios das curtametraxes. Pero hai moito máis. Haberá pases -de entrada libre e sen previa inscrición- nos Cantóns, no CGAI -con protagonismo para o Marqués de Sade- e unha morea de actividades como a sesión vermú que o sábado chegará á praza de España nunha xoranda na que os mortos viventes percorrerán as rúas máis céntricas. A partir das 18 horas, na sede da fundación Abanca, comezará a maquillaxe que rematará coa procesión de zombis cara a María Pita. E os premiados recibirán o percebe mutante, unha figura que xa se converteu en referente, unha especie de monstro enxebre xurdido dos mares galegos e que varía un pouco o seu aspecto cada ano. Colin Arthur, que traballou con Kubrick ou Amenábar, será un dos convidados estrela E tamén haberá convidados ilustres, como Colin Arthur, coñecido por traballar con directores como Standley Kubrick, Ray Harryhausen ou Alejandro Amenábar ou en filmes como La historia interminable ou Alien. Un mestre dos efectos especiais que dará unha masterclass onde ensinará as súas técnicas de modelado e maquillaxe. "É unha estrela da historia do cinema", destaca Otero, que insiste en que a idea que o FKM "siga medrando" e que para iso tamén é importante "contar con figuras" coma esta.


Summary: No político a súa relación non é boa. Eva Solla, coordenadora de EU, pon freo ás aspiracións dunha Yolanda Díaz que este domingo non se desbotaba como eventual candidata da confluencia nas eleccións galegas de 2020. A ollos do aparato de Izquierda Unida, a organización estatal e tamén a galega, a principal lealdade de Yolanda Díaz non é co seu partido, senón con Pablo Iglesias.

Yolanda Díaz, veterana referente de Esquerda Unida, aspiraba a ser ministra de Traballo nun goberno presidido por Pedro Sánchez. Non puido ser, dado o interese do PSOE en reter esa carteira. O desenlace da investidura falida deixa a política ferrolá sen aparentes opcións a dar un salto ao executivo estatal, daí que aparentemente, e tal e como deu a entender nunha entrevista en Radio Galicia-SER, agora poña o foco outravolta na política galega. Todo indica que nesa nova aventura non vai contar co apoio do aparato de Esquerda Unida. "Sobre a compañeira [en relación a Yolanda Díaz], o seu traballo non está en entredito. A organización fixo un esforzo importante para que estivera durante esta lexislatura no Congreso e esperemos que cumpra con ese traballo", dixo Solla esta segunda feira após participar na comisión de peticións do Parlamento galego que votou, coa oposición de En Marea e BNG, o nomeamento de María Xosé Porteiro como vicevaledora. "Evidentemente ese esforzo [o feito por Esquerda Unida para levar Yolanda Díaz a Madrid] merece que o seu traballo continúe o resto da lexislatura", enfatizou a líder de EU na Galiza. Cuestións de química persoal á marxe, os desencontros entre o aparato de EU/IU e Yolanda Díaz teñen a ver coa extrema cercanía que esta mantén con Pablo Iglesias, proximidade que nos últimas a ten levado a se posicionar co líder de Podemos e en contra do seu partido a respeito da conveniencia ou non de ligar inescusabelmente o apoio á investidura de Sánchez a que a confluencia entre nun goberno de coalición. Se non fose posíbel ese executivo, IU optaría por viabilizar a continuidade do socialista na Moncloa antes de ir a eleccións. Iglesias e Díaz, en troca, mantéñense na dialéctica de que ou hai coalición ou non haberá ningún tipo de acordo co PSOE.


Summary: Empatou co Espanyol nun partido no que mereceu a vitoria. Tivo coraxe, intensidade e valentía. Mais falloulle a sorte.

O Dépor quere crer. O partido desta sexta feira en Riazor fronte ao Espanyol demostra que pode crer. Foi outro Dépor, diferente ao que acumulaba xa 10 partidos sen gañar. Un cambio que se veu no céspede e que se percibiu na bancada. Dous tiros ao pau e un penalti marrado mostraron que faltou ese pouco de fortuna necesario para que o punto logrado fosen tres. Na primeira parte o Deportivo puxo máis gañas que fútbol mentres que na segunda ambas as dúas estiveron sobre a mesa. O Dépor mellorou en defensa se ben aínda lle falla vertebrar o xogo. Na primeira metade houbo erros por parte das dúas equipas, mais foi o Dépor quen quixo ir polo partido. Algo que se notou claramente na segunda parte, onde os coruñeses gañaron visión, con Çolak xa no campo, O penalti fallado de Lucas non derrubou o Dépor, que non se permitiu o luxo de virse abaixo e continuou procurando a vitoria até o final. Non foi desta mais o Deportivo foi outra cousa neste encontro. Agora cre. Ficha técnica: RC Deportivo (0): Rubén, Juanfran, Schär, Bóveda, Luisinho, Guilherme, Pedro Mosquera (Muntari, min. 82), Lucas, Adrián, Fede Cartabia (Emre Çolak, min. 65) e Andone (Borja Valle, min. 89). RCD Espanyol (0): Diego López, Víctor Sánchez, David López, Óscar Duarte, Aarón, Darder, Carlos Sánchez, Granero (Marc Navarro, min. 80), Léo Baptistão (Sergio García, min. 69), Gerard Moreno e Piatti (Jurado, min. 74). Árbitro: Fernández Borbalán. Amoestou (min. 17), Pedro Mosquera (min. 33), Víctor Sánchez (min. 42), Schär (min. 60), Fede Cartabia (min. 62) e Bóveda (min. 83).


Summary: Valentín García Gómez é o secretario xeral de Política Lingüística, área da Xunta de Galicia que impulsou, en colaboración co Parlamento e co Foro Enrique Peinador, os XXIV Premios de Publicidade en Galego, uns galardóns que se sustentan no Plan de dinamización da lingua galega no tecido económico e que foron entregados o pasado mes de novembro. Conversamos con el ao respeito.

Con que finalidade nacen os premios? Nacen porque detectamos unha certa eiva en toda a cadea de produción e comercialización dos produtos á hora de etiquetalos en galego. Observamos que moitas veces hai produtores que queren etiquetar en galego, pero as cadeas de distribución ou as empresas de mercadotecnia e publicidade son quen lles quitan a idea da cabeza. Facer unha campaña publicitaria sempre é unha aventura, nunca hai unha campaña igual a outra, trátase de innovar, de impresionar… pero por moi caras que sexan ningunha ten garantía de éxito. Entón hai que asegurar o éxito, alicerzalo da mellor forma posible. Así é como pensa a xente da mercadotecnia. Por iso, cando alguén di que quere promoverse en galego, respondéselle en moitas ocasións que iso supón introducir unha incógnita máis e que hai que irse ao castelán, que é o seguro. Isto frea moitas iniciativas que poderían saír en galego. De aí que pensásemos en facer algo que non só implicase a quen etiqueta en galego, senón ás persoas encargadas de que saia esa etiqueta en galego, de pensala, de deseñala… Foi así como creamos uns premios en que aparecen a persoa produtora, mais tamén a persoa encargada de mercadotecnia e a cadea distribuidora. Desta maneira, o éxito é compartido e é unha forma de visibilizar que marcas que todas e todos coñecemos se apoien en empresas de publicidade que lle fan ese traballo en galego. Que marca o galego na publicidade? Marca proximidade, denominación de orixe, confianza, procedencia… conta con moitos valores que etiquetando en castelán non se conseguen. Temos os típicos exemplos do vodka e do viño do Porto, desconfiariamos dun vodka etiquetado en portugués –quérelo en ruso aínda que non saibas ruso– e dun Porto etiquetado en ruso –quérelo en portugués aínda que non saibas portugués–. A lingua é marca de autenticidade e de calidade dese produto. Funcionou isto moi ben co viño. Hoxe o 70% dos viños que se producen en Galicia está etiquetado en galego, e moito non o vemos porque vai destinado directamente á exportación. Hai marcas que case non venden en Galicia e etiquetan en galego porque no viño a denominación de orixe é moi importante. Pola contra, o ámbito da conserva, onde levamos intentándoo mil e unha veces e onde tamén é moi importante a denominación de orixe e a procedencia, é unha das grandes materias pendentes. Probablemente, porque son empresas cunha procedencia distinta. O viño sufriu nos últimos anos unha renovación xeracional impresionante e as conservas son empresas de tradición familiar ás que lles custa máis cambiar. E isto tendo en conta a importancia, insisto, da orixe, debido aos problemas de intrusismo que sofre o sector. Eu sempre lles digo, que haberá mellor que etiquetar en galego para que saiban que estas conservas son galegas? Estes premios teñen unha estreita relación co Plan de dinamización da lingua galega no tecido económico. Unha das cuestións que establece o plan de dinamización, que foi aprobado en consenso por todas as forzas políticas, é visibilizar o emprego do galego por parte de todos os sectores da produción e comercialización. É nese eixo no que incardinamos os premios. Despois tamén en implicar as empresas interesadas en facer este traballo. É un premio co Parlamento de Galicia, no que están representadas todas as forzas políticas, que ten un prestixio e é a casa da palabra, o lugar onde se impulsan boas iniciativas, e o Foro Enrique Peinador, de ámbito civil e pioneiro en traballar coas empresas, autónomos, comerciantes… para impulsar medidas de galeguización. Que lles diría ás empresas que teñen certas reticencias a empregar o galego na comercialización dos seus produtos e servizos? O uso do galego supón unha implicación e un compromiso coa cultura do país, con todo o que nos sexa propio, e marca, como dicía, unha orixe específica. Galicia, nos últimos anos, ten moi bo cartel no mundo comercial e económico. Os produtos de Galicia están prestixiados e non só falo no ámbito do Estado español, senón fóra del. A produción galega é sinó- nimo de calidade. Se iso o revestimos dunha etiqueta auténtica que temos nós e cun valor cultural potentísimo, un idioma propio que non te- ñen outros países máis grandes, é algo impresionante. Posuír unha lingua propia é un dos maiores valores cos que podes contar. É certo que non é igual de fácil en todos os sectores, é dicir, non é igual de fácil para unha empresa que se dedica a embotellar viño Ribeiro en Ribadavia que para unha farmacéutica que envía antibióticos a Costa Rica. De todos os xeitos, temos que ir convencendo. Sobre todo, no mundo económico, funciona moito a campaña de prestixio social, poñendo como exemplo as empresas ás que lles foi ben co uso do galego e que gañan diñeiro. Sempre se refire á lusofonía como unha grande oportunidade. É unha oportunidade que practicamente non ten unha lingua cooficial de aquí nin do resto de Europa. Que a lusofonía estea nas economías máis emerxentes do mundo, como Brasil, Angola, Mozambique, é unha fortuna e non somos conscientes da importancia que implica. Téñenme manifestado altos executivos de multinacionais españolas que á hora de mandar traballadoras ou traballadores ao Brasil, as galegas e galegos teñen prioridade absoluta. Todo isto hai que explicalo, porque, por sermos xenerosos, o 70% das galegas e galegos non somos conscientes da importancia da relación coa lusofonía. Por que a Secretaría Xeral de Política Lingüística insiste tanto en implementar medidas no ámbito da empresa? Na sociedade en que vivimos, o mundo económico é fundamental, quizais sexa o máis importante no día a día. Todas e todos nos erguemos para ir traballar, para ir estudar, para comerciar, comprar, vender… o ámbito económico impregna toda a nosa vida. Unha lingua que está inserida nos fluxos económicos e comunicativos da sociedade é unha lingua viva e útil, unha lingua que só estea no ámbito cultural, no político, no ritual… será unha lingua de postín, non será unha lingua útil. Unha lingua útil é aquela coa que nos comunicamos, coa que se compra, coa que se oferta, coa que se relea. Isto forma parte da vida da inmensa maioría da poboación. Está moi ben que sexa a lingua da literatura, do ensino, dos medios de comunicación, do Parlamento… mais tamén debe selo da economía. Non se nos escapa que este é un dos ámbitos nos que máis estaba vetado o galego. Temos moito que avanzar para gañar terreo. Aínda que sexa de maneira tímida, o galego foi introducíndose en máis empresas nos últimos anos. Hai empresas que naceron xa co seu ADN galego: Feiraco, Deleite, R… e tamén, máis recentemente, os vermús. Hai vinte anos víase imposíbel ter vermús bos galegos, os vermús bos viñan de Italia. En cambio, desde hai uns anos temos Petroni e Nordés, que están en todas as partes, dentro e fóra de Galicia, e etiquetados en galego, nunca utilizaron outra lingua. É un fenómeno novo. Despois tamén están empresas como Gadisa ou Eroski, cuxa lingua vehicular é o castelán, mais que incorporan o galego nas súas campañas e rotulacións. Afortunadamente, cada vez son máis as que se suman ao uso do galego. Como acollen as empresas iniciativas como os premios ao uso do galego na publicidade? A acollida é moi boa. Elas e eles din que nunca esperan ser premiados por utilizar o galego. Tamén moitas veces lle preguntas a un empresario por que non usa o galego e diche, "pois a verdade, non o pensei". Aínda hoxe non temos a conciencia social de que o galego é un capital e de que na nosa sociedade contamos cun estatus cultural e comunicativo moi especial con respecto a outra xente. Non somos conscientes, en definitiva, da utilización da lingua. Esta entrevista aparece no número 186 do A Fondo, o caderno de análise do Sermos Galiza, disponíbel conxuntamente co número 276 do semanario. Telo aquí na nosa loxa ou nos pontos de venda habituais.


Summary: A administración Biden móstrase partidaria de suspender temporalmente as patentes. Após o anuncio estadounidense, os líderes da UE abordarán o asunto na cimeira de Porto

Estados Unidos apoia suspender temporalmente as patentes das vacinas contra a Covid-19. Así o anunciou a representante de Comercio do Executivo presidido por Joe Biden, Katherine Tai, nun comunicado. "Esta é unha crise global, e as circunstancias extraordinarias da pandemia de Covid-19 esixen medidas extraordinarias. A administración cre firmemente na protección dos dereitos de propiedade intelectual, mais para terminar a pandemia, apoia que se elimine esa protección para as vacinas", indica o comunicado. Con esta fin, Estados Unidos apoiará a proposta que fixeron varios países na Organización Mundial do Comercio (OMC) e participará "activamente" nas negociacións que requirirán "tempo" e "consenso". "O obxectivo é dar tantas vacinas seguras e efectivas a tanta xente como sexa posíbel, e tan rápido como sexa posíbel", continúa o comunicado. A India e Sudáfrica, apoiados por outros países en desenvolvemento, piden desde outubro do ano pasado que se suspendan as patentes de vacinas, tests e tratamentos contra a Covid-19 coa fin de que estes fármacos poidan producirse máis e en máis países e iso facilite o combate á pandemia. En fronte atópanse os produtores destes fármacos, como a Unión Europea, o Reino Unido, Suíza e, até hoxe, os Estados Unidos. Os produtores temen que a suspensión de patentes e o cesamento de beneficios económicos que implica free a investigación. UE A presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, asegurou esta quinta feira, e após o anuncio de EUA, que a Unión Europea está "disposta a discutir" a idea de levantar de maneira temporal a protección que ofrecen as patentes sobre as vacinas desenvolvidas contra o coronavirus, unha iniciativa á que os 27 se resistiron até o de agora . "A Unión Europea está disposta a discutir toda proposta dirixida a afrontar a crise de maneira efectiva e pragmática", indicou a xefa do Executivo comunitario. A cuestión estará inevitabelmente na cimeira informal que reunirá esta sexta feira e sábado os xefes de Estado e de Goberno da UE en Porto (Portugal) para discutir, entre outros, sobre a xestión da pandemia.


Summary: Trátase dunha versión do 'Paraulògic' catalán.

A Mesa pola Normalización Lingüística (AMNL) presentou 'Pensatermos', un xogo gratuíto para móbil e ordenador que ten como inspiración o 'Pauralògic' catalán e que segue coa tendencia de xogos sobre palabras como o Wordle, que tamén conta cunha versión en galego. No 'Pensatermos', o xogador ou xogadora conta con sete letras coas que debe formar palabras, que lle servirán para sumar puntos. Das sete letras, unha delas aparece marcada en vermello, o que significa que esta letra debe estar presente de forma obrigatoria en calquera das palabras que a persoa queira formar. As palabras deben contar con, como mínimo, tres letras, e en ningún caso poden ser formas verbais conxugadas nin termos en plural. En canto ao sistema de puntuación do xogo, estabelécese da maneira: as palabras de tres letras suman un punto, as de catro dous. As palabras de cinco e seis letras suman tantos puntos como letras, mentres que empregando as sete letras da quenda obtéñense 18 puntos. Adaptación do 'Paraulògic' O xogo chega á Galiza despois de que varios socios da Mesa, residentes en Catalunya, instasen a asociación a desenvolver unha versión adaptada ao galego do xogo 'Paraulògic'. Este xogo foi deseñado por Jordi Palau, e desenvolto por Pere Orga para RodaMots. Os propios creadores cederon os dereitos do xogo á Mesa para que puidese desenvolver a súa propia versión na nosa lingua. En canto á base de datos que emprega o 'Pensatermos', trátase dunha contribución conxunta da Real Academia Galega (RAG) e do Seminario de Lingüística Informática da Universidade de Vigo (UVigo). Ambas institucións facilitaron toda a terminoloxía recollida nos seus dicionarios para poder desenvolver o xogo.


Summary: A nova instalación cultural será un espazo de vida e para o encontro interxeracional, dende bebés até maiores.

"Hoxe sinto que gañei o día". Así concluía Manolo Rivas a súa intervención na inauguración da nova biblioteca pública de Carballo, feliz por ser brindeiro dun espazo concibido para o encontro de persoas de diferentes xeracións, dende bebés e adolescentes até xente maior, de formatos diversos (dende libros, até música ou vídeo) e para funcionalidades tamén varias: dende ler un libro até xogar, asistir a unha actuación ou ir a unha conferencia. Un auténtico almeiro, nas súas verbas, en referencia a aquel lugar dos fondos oceánicos que as xentes de mar recoñecen por ser espazo de vida, de cría e de fertilidade. Foi un momento especial nunha xornada xa de por si tamén especial, o Día Internacional das Bibliotecas. Nela estiveron presentes persoeiros diversos da vida política, cultural e económica da comarca e tamén do país, dende o presidente da Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega, Cesáreo Sánchez Iglesias, que definiu as bibliotecas como antigos casais gardiáns da memoria e das grandes verdades universais, e o secretario xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, até o alcalde da vila, Evencio Ferrero, e diversos representantes do goberno local, da corporación e dos grupos municipais. A cidadanía como protagonista Mais a verdadeira protagonista foi a cidadanía carballesa, que encheu as instalacións do edificio, e á que se lle dedica a placa conmemorativa. Nela faise constar que son as xentes que habitan Carballo as que o inauguraron este 24 de outubro de 2014. Na tardiña desta segunda feira, os bebés enchían a bebeteca; @s nen@s remexían entre os libros e @s maiores parolaban e curioseaban entre os andeis e os recunchos do novo edificio. Na propia inauguración, unha moza veciña do barrio do que a nova biblioteca fai parte, Eva Cameán, animaba a vecindario a aproveitar as instalacións e facía memoria desta antiga braña, preto do centro da vila pero á súa vez á marxe da vila, na que antano xogaban e se aventuraban @s nenos nos seus xogos infantís, e aprendían dos seus maiores. A do Rego da Balsa será máis mediateca que biblioteca, máis espazo de encontro onde se poida interaccionar cos libros e cos diversos soportes da cultura, que eses vellos templos do saber ao que acudir en actitude de recollemento. A biblioteca, que está xa integrada na Rede Galega de Bibliotecas, conta cun fondo de 5.000 libros As novas instalacións foron financiadas con fondos do Ministerio de Cultura grazas ás xestións do nacionalista Francisco Jorquera, tamén presente no acto de inauguración, nos anos en que foi deputado no Congreso do Estado. É mostra da aposta por políticas culturais como dinamización da vila en tempos de crise que está a facer o executivo local. A biblioteca, que está xa integrada na Rede Galega de Bibliotecas, conta cun fondo de 5.000 libros, ademais de prensa diaria, revistas, e material audiovisual e musical e dará acceso a tablets e dispositivos portátiles para poder gozar deles no propio edificio. Dispón, ademais, dun auditorio con capacidade para unhas 80 persoas. O edificio, do arquitecto Óscar Pedrós, simboliza na súa luminosidade, conseguida con amplas cristaleiras e un patio interior no que medra a árbore que dá nome a vila, un Carballo, a súa concepción como espazo aberto ao encontro e ao futuro.


Summary: Cada verán dende hai 28 anos, nenas e nenos saharauís pasan o verán acollidos en familias galegas ao abeiro do colectivo SOGAPS; este domingo chegou o primeiro grupo. Durante a súa estancia en Galicia a rapazada saharauí participa en actividades formativas e de lecer e recibe asistencia sanitaria cuberta polo Servizo Galego de Saúde

Cada verán dende hai xa 28 anos nenas e nenos saharauís pasan "vacacións en paz" en Galicia. Ao abeiro do colectivo Sociedade Galega co Pobo Saharauí (SOGAPS), en colaboración coa República Árabe Saharauí Democrática (RASD) e co apoio dos sucesivos gobernos galegos e de múltiples concellos, familias galegas acollen a rapazada nacida nos campamentos de persoas refuxiadas na Hamada, preto da fronteira entre Alxeria e o Sáhara. O primeiro grupo de 2019 chegou este domingo a Galicia para comezar un verán no que serán un total de 330 os acollidos por familias galegas.Cada verán dende hai 28 anos, nenas e nenos saharauís pasan o verán acollidos en familias galegas ao abeiro do colectivo SOGAPS; este domingo chegou o primeiro grupoSon "fillos e fillas dos saharauís que abandonaron os seus fogares ante a represión, invasión e ocupación ilegal por parte de Marrocos do territorio do antigo Sáhara español en 1975", explican dende SOGAPS para contextualizar "a vida destes nenos no exilio". Habitan campos de persoas refuxiadas e, "viven como o resto da poboación saharauí, privada do máis elemental" e "sobrevivindo dificilmente grazas á axuda internacional". Reivindicar os dereitos destas nenas e nenos e as dúas familias, pero tamén "evitar a súa estancia nos campamentos durante os meses de xullo e agosto", cando chegan a superarse os 50 graos de temperatura é parte das "vacacións en paz" que agora inician.Membros de SOGAPS, o conselleiro de Sanidade e familias acolledoras recibiron a primeiras horas deste domingo no aeroporto compostelán de Lavacolla o primeiro grupo de nenas e nenos, co que viaxaron tamén integrantes do Intergrupo Paz co Sáhara do Parlamento de Galicia -Alberto Pazos (PP), Eva Solla (EM) e Montse Prado (BNG)-, que visitaron nos últimos días os territorios ocupados. Ata o 9 de setembro os rapaces acollidos desenvolverán diversas actividades de lecer, pero tamén recibirán atención médica cuberta polo Servizo Galego de Saúde, que inclúe vacinación, exames de saúde e outras "medidas de prevención e rehabilitación", ademais da atención a posibles urxencias."As vacacións en paz -sinala SOGAPS- preséntanse nun marco de solidariedade e axuda desinteresada co fin de propiciarlles unha estancia agradable e humanamente rica", afastados durante un tempo do "clima de guerra" dos territorios ocupados. Ao tempo, este colectivo proponse "contribuír á súas formación", facilitarlles a devandita asistencia médica, "perfeccionar a aprendizaxe das linguas castelá e galega, que estudan nos seus programas escolares" e, alén disto, "promover entre a sociedade galega os valores de tolerancia e solidariedade".Durante a súa estancia en Galicia a rapazada saharauí participa en actividades formativas e de lecer e recibe asistencia sanitaria cuberta polo Servizo Galego de SaúdeSOGAPS lembra que as familias que queiran participar como acolledoras das nenas e nenos saharauís nas vindeiras edicións do programa deben comezar por asistir ás xornadas formativas que organiza cada ano o propio colectivo. Nelas explícase a necesidade de contar cunha "sensibilización especial cara á causa do Sáhara Occidental" e, ao mesmo tempo, detállase a documentación e trámites necesarios a realizar, como unha entrevista cunha traballadora social ou o compromiso de colaborar coas actividades do programa.A actividade de apoio aos nenos e nenas saharauís e ás súas familias por parte de SOGAPS non se limita ao porgrama Vacacións en Paz, senón que inclúe actividades solidarias e divulgativas durante todo o ano. Así, por exemplo, a organización facilita o envío de paquetes con diverso material ao Sáhara con roupa, libros ou material escolar. O envío deste material tamén é realizado cando rematan os períodos de estancia de Vacacións en Paz.


Summary: A Unión de Consumidores de Galiza (UCGAL) vén de anunciar que comparece como acusación popular no proceso xudicial no que foron imputados dous altos cargos do Goberno de Feijóo polos supostos atrasos na prescrición de medicamentos a persoas con hepatite C.

Nun comunicado de prensa, a UCGAL sinala que decidiu sumarse ao proceso xudicial porque os feitos que están a ser investigados "afectan a un dereito tan fundamental como é o dereito á saúde e o acceso aos tratamentos axeitados". Neste contexto, confirma que a decisión "está plenamente xustificada, ao se tratar dun caso no que se verían afectados os dereitos das persoas usuarias do servizo público de saúde". Como asociación de consumidores representativa en Galiza, a UCGAL di posuír "a lexitimación necesaria para o inicio de accións legais para a defensa dos dereitos das persoas consumidoras e usuarias", máxime, advirte, "nun eido tan relevante como o da saúde e en relación cuns feitos de tanta transcendencia". De aí que considere que resulta "obrigado" se sumar ao proceso. A reacción da Unión de Persoas Consumidoras xorde após coñecerse a denuncia presentada polo Ministerio Fiscal, que acusou a Xunta dun delito de "homicidio por imprudencia grave" ao sérenlles negados ou atrasado o acceso ao tratamento.


Summary: O autor de 'Que se Lixe a Troika' presenta o seu libro na Coruña, onde destaca as boas relacións que agora existen entre os movementos sociais xurdidos contra o rescate e as organizacións políticas, tras uns comezos dificultosos.

O activista portugués Joao Camargo estivo esta sexta feira na Coruña, onde participou nun encontro con movimentos sociais e presentou o seu libro 'Que se Lixe a Troika', considerado texto de referencia para as mobilizacións que están a ter lugar no seu país contra as políticas impostas polas elites neoliberais. Camargo, que estivo acompañado dun cento de persoas, relatou o éxito das mobilizacións das que el foi un d@s voceir@s e convocantes, que se converteron nas máis grandes dos últimos anos en Portugal. "Em coincidência com a visita dos avaliadores da Troika, juntamo-nos várias organizações e apostamos em uma palavra de ordem clara, que foi "Que se lixe a Troika, Queremos as Nossas Vidas". Reunimos a um milhão de pessoas entre várias cidades. Ao dia seguinte, o Governo quis mudar o sentido da mobilização e manipular os seus fins. Continuamos a trabalhar, realizamos atos culturais de resistência que foram silenciados pelos meios e após um período de aterragem, das 27 iniciais passamos a ser 120 as organizações que fizeram parte da segunda convocatória, ainda mais grande e com uma definição clara no político". "Desde esse momento, começaram as grandoladas e muitos mais atos de protesta que fazem que agora mesmo os capatazes da Troika que são os ministros do Governo já não possam falar em público", engadiu. "PSD e PS ali, como PP e PSOE aqui, são os herdeiros de Thatcher" O profesor e xornalista portugués tamén destacou a boa relación que existe na actualidade entre os movementos sociais como o de Precários Inflexíveis ao que el pertence e partidos políticos de esquerda como o Bloco e o PCP logo duns inicios con certas dificultades, evolución que tamén se produciu co sindicato CGTP. Durante a súa intervención, Camargo foi especialmente crítico coas forzas política sistémicas de Portugal e o estado español. "PSD e PS ali, como PP e PSOE aqui, são os herdeiros de Thatcher, seguem sua doutrina segundo a cal não há alternativa e a austeridade é o único caminho, mesmo afirmando que são problemas técnicos o que na realidade são problemas políticos". Tamén o Fondo Monetario Internacional foi motivo de crítica: "O FMI mata, esse é um dado objetivo, onde age diretamente baixa a esperança de vida". Así mesmo, o activista portugués lembrou que "o 41 por cento do PIB de Europa foi para salvar os bancos. E por cima, depois inventam que as grandes despesas são em Educação e Sanidade". Camargo foi presentado polo voceiro local do BNG na Coruña, Xosé Manuel Carril, que destacou que a data do encontro non era casual, xa que coincidía co aniversario do Estatuto de 1936, intencionalidade que tamén trasladou ao recinto elixido, o colexio Curros Enríquez, "agora que o Ensino público está en perigo". Carril dixo de 'Que se Lixe a Troika" que é "un libro para ler e levar á práctica". O acto foi convocado por varias organizacións, entre elas a CIG, a Asociación Cultural Alexandre Bóveda, a Asemblea de Desempregad@s, Ve-la Luz, BNG, Comités, Adega ou a Asociación de Veciñ@s de Monte Alto.


Summary: Anxo Moure é o Apalpador. Cando menos, nos espectáculos que leva anos oferecendo para dar a coñecer entre as crianzas de todo o país esta personaxe da serra do Courel, recuperada como unha forma propia de celebrarmos o Nadal. Escritor e contacontos, enfoca o seu traballo de divulgación cara aos valores do ecoloxismo e o ecopacifismo, aproveitando a figura do carboeiro de maneira pedagóxica.

Como comezou a interpretar o Apalpador?Chamáronme das terras dos Ancares porque coñecían o meu traballo de Carballo con botas. Querían recuperar a figura do carboeiro e convidáronme a unha feira que facían para a que construín esta personaxe da montaña de Lugo vinculándoa ao mundo da natureza e da ecoloxía. Construín esta personaxe da montaña de Lugo vinculándoa ao mundo da natureza e da ecoloxía Como se constrúe a personalidade deste Apalpador?O elemento fundamental penso que é a barba. Constrúoa tamén a través do traxe tradicional, a vestimenta popular que levaba a xente con pantalón de pana, chaleco, camisa, a pucha ou boina, os zocos e o caxato. Busco algo que sexa moi plástico e ao mesmo tempo moi naturalista, que sería a antítese dese Papá Noel que se viste nas tendas de todo a cen ou nos comercios que oferecen todo procedente da explotación laboral dos pequenos doutros países. O meu Apalpador vístese na feira que se vai apoiando despois nun burro de madeira de bidueiro tamén coa reciclaxe dun bocoi de viño. Plasticamente queda moi gravada na cabeza e as crianzas fana como propia. Percebe un incremento de demanda do espectáculo?Sempre poño énfase no labor das mestras de educación primaria, que xa teñen creado, reivindicado e recuperado espazos de festexo propios como o Samaín. Grazas a elas, a recuperación do Apalpador, sobre todo a nivel escolar, é absolutamente impresionante. Neste momento, eu teño tres proxectos distintos con esta figura. Desde Contos Solidarios oferecemos unha Apalpadora —Antía Vázquez—, un Apalpador —que son eu— e un mozo Apalpador —o meu propio fillo. Este ano cubrimos datas desde 5 de decembro até 4 de xaneiro. Está desbordado completamente. Que unha personaxe procedente da montaña de Lugo, descoñecida até hai tan pouco, ocupe as escolas, os concellos, mesmo a Deputación de Pontevedra... É impresionante. Especialmente se o comparamos, por exemplo, coa recuperación do Olentzero en Euskadi, que vén dos anos 50, mais aquí hai quince anos pouca xente celebraba o Apalpador. Este ano cubrimos datas desde 5 de decembro até 4 de xaneiro. Está desbordado completamente Por que deciden introducir a Apalpadora? Hai testemuños desta figura feminina?Eu non coñezo moito sobre se hai testemuños. Porén, fronte á masculinización das personaxes de Nadal, é necesario. Porque realmente a grande protagonista da montaña con respecto á educación das nenas e dos nenos era a muller. Por iso nós sempre levamos unha Apalpadora. No espectáculo masculino poñemos unha cativa que fai de Apalpadora. Porque sempre dicimos que quen mellor apalpaba barrigas era mamá. Antía traballa no noso espectáculo, pero hai moitas outras mulleres que exercen o papel, comezando polas propias mestras de primaria, que son as grandes recuperadoras. Cal é a necesidade de recuperar esta festa?Eu vexo unha necesidade de cara á posta en valor desde uns contos que sempre son pedagóxicos. Poñemos no foco a aldea, a natureza e a vinculación do ser humano con ela, o castiñeiro, espazos de gran diversidade biolóxica como son os Ancares, o Courel ou a montaña ourensá, onde colle o nome de Pandigueiro. Eu cando menos, como ecoloxista, penso que reivindica tamén o anticonsumo a través dos agasallos alternativos, xoguetes de madeira e tradicionais. É tamén unha personaxe que aproveito para contar a historia da fame na Galiza e das desigualdades sociais. É unha figura que ten un contido moi pedagóxico. Papá Noel é un Apalpador emigrado da serra do Courel Serve para desenvolver moitos puntos tocantes coa nosa identidade.Si, sobre todo nunha Galiza que está baleirada no interior. Eu vexo esa realidade, pois levo 31 anos de contacontos e pasei por moitos colexios. É importante tamén que non se perda esa raíz. Ademais, é unha personaxe ao mesmo tempo universal. De feito, eu sempre digo ás crianzas que Papá Noel é un Apalpador emigrado da serra do Courel.


Summary: A Mesa, movementos de renovación pedagóxica, ANPAS e organizacións sindicais deseñan de forma conxunta un modelo de sistema educativo co galego como lingua vehicular e de aprendizaxe

A compostelá Praza de Mazarelos, "onde Carvalho Calero impartiu aulas como primeiro catedrático de lingua galega da universidade galega", foi o simbólico escenario escollido para a presentación da 'Proposta de bases para a normalización do galego no ensino en Galiza'. Un documento conxunto da Mesa pola Normalización Lingüística e movementos de renovación pedagóxica (AS-PG, Nova Escola Galega), Ampas (Confederaciónde Ampas galegas) e organizacións sindicais (CIG, STEG, CSIF). O documento propón un modelo de sistema educativo no que o galego sexa a lingua vehicular e de aprendizaxe, dentro do máximo que estabelece o marco legal. Ten en conta aspectos básicos como a formación do profesorado e do persoal do centro e a implicación de familias e alumnado no proceso normalizador. Esta implicación concrétase na participación da comunidade educativa tanto nas equipas de normalización como na súa actividade. Suxírese tamén, tendo en conta o contexto sociolingüístico, un período de transición durante o cal se partirá dun mínimo de 50% para ir incrementando a presenza da lingua galega como vehicular e de aprendizaxe. O documento, que recolle achegas de todas as organizacións asinantes "e que conta cun amplo acordo", será presentado nos próximos días ás organizacións políticas e organizacións sociais, "para extender o apoio a unha proposta de extrema necesidade para o futuro de Galiza e do galego"."O 1 de agosto de 2020 remata o prazo indicado polo Consello de Europa para que a Xunta de Galiza informe de que medidas se van tomar para garantir o cumprimento da Carta Europea das linguas", recordou na presentación o presidente da Mesa, Marcos Maceira. "Este aviso chega despois dunha década de mobilizacións da sociedade galega contra o mal chamado decreto de plurilingüísmo, que impide garantir a capacidade de uso do galego, como mostran todos os estudos sociolóxicos", sentenciou. O último estudo do IGE indicaba que 1 de cada 4 menores de 15 anos son incapaces de falaren galego. "O ensino só non serve para contrarrestar a limitada presenza do galego na sociedade", lamenta Maceira, "e mesmo reproduce a situación, como se puido comprobar na crise sanitaria coa moi reducida existencia de materiais didácticos en galego".


Summary: Esther Cuadrado, a nai do neno con autismo que denunciou o trato recibido no CEIP Salgado Torres da Coruña, vén de remitirlle unha carta a Núñez Feijoo pedíndolle que a Xunta actúe. Hai uns días coñeceuse unha sentenza do Tribunal Constitucional que dificulta aínda máis a escolarización de nenos con algún tipo de transtorno.

"Bos días, señor Presidente. Non sei se escribir esta carta entre indignada ou sorprendida de que se poida xogar así coa saúde dun neno", deste xeito comeza o texto que Esther Cuadrado vén de remitirlle ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, esixíndolle que o Goberno galego actúe para facer cumprir a normativa e os protocolos previstos para a escolarización de nenos e nenas co trastorno do espectro autista, como é o caso do seu fillo Arturo. Esther Cuadrado, membro da Plataforma Galega pola Educación Inclusiva, denunciou hai uns días o trato recibido no CEIP Salgado Torres da Coruña, un centro de escolarización preferente para nenos con TGD e que, polo tanto, debería estar perfectamente dotado para atender adecuadamente estes nenos. Na carta que lle envía ao presidente da Xunta, describe os problemas que Arturo vén sufrindo dende comezos do curso escolar, xusto no momento en que se produciu un cambio de titora, e lembrando que a situación do neno no curso pasado era boa, tanto no que respecta ao seu comportamento e desenvolvemento nas clases coma na relación cos seus compañeiros. Porén, nos últimos meses o centro modificou o sistema de ensino de forma unilateral e sen informar os pais, e ao neno retiráronlle os apoios visuais da aula, onde tamén se alterara a disposición espacial dos seus elementos, e a localización dos materiais de traballo. Tamén denuncia que a titora adoitaba berrarlle a Arturo, creando unha situación de medo e tensión, e que polo xeral o centro non lles facilitaba aos pais do neno a información ou o rexistro de condutas ao que está obrigado. Despois de varias protestas, a nai recibiu do centro a resposta verbal de que "en realidade non teñen formación para facer eses rexistros de conduta". A nai denuncia que "o colexio non está seguindo ningunha das indicacións do citado informe" e que "o neno está nunha situación clínica na que nin sequera se pode controlar a medicación" Na carta, Esther Cuadrado destaca que hai unhas semanas Pilar Barreiro, que ocupa o posto de especialista en TGD do Equipo de Orientación específico da Consellería de Educación, emitiu un informe con indicacións "para reverter o actual estado de saúde" de Arturo. Porén, a nai denuncia que "o colexio non está seguindo ningunha das indicacións do citado informe" e que "o neno está nunha situación clínica na que nin sequera se pode controlar a medicación". Nunha demorada exposición das varias deficiencias detectadas no funcionamento dun centro que por lei debe contar con recursos e coñecemento para asegurar a escolarización e o benestar de nenos como Arturo, Esther Cuadrado destaca que só en febreiro se elaborou "un plan de intervención individualizada para un neno cun trastorno de conduta xerado a primeira semana do curso escolar", e no que ademais non se planifica un apoio condutual positivo, mantéñense uns desrexistros de conduta dignos de exposición e ademais desmóntase o sistema de comunicación alternativo do neno". Sinala que é inaceptable que "tendo un neno que funciona moi ben nun entorno e nun sistema, que estivo funcionando moi ben durante un ano" esa situación mude "por incompetencia", provocando "un estrés continuo" e "un ambiente humillante para el" Esther Cuadrado destaca a "situación de estrés continuo" xerada pola actuación do centro, e cre que "se non toma medidas é porque non lle dá a gana". Sinala que é inaceptable que "tendo un neno que funciona moi ben nun entorno e nun sistema, que estivo funcionando moi ben durante un ano" esa situación mude "por incompetencia", provocando "un estrés continuo" e "un ambiente humillante para el". "Non digo que o maltrataran, pero tiña síntomas que ter sentido un maltrato, e ese entorno intimidante para el mantívose ao longo do tempo e segue manténdose", engade. Conclúe que neste caso "o problema non é que o neno teña unha discapacidade, é un problema de terrorismo educativo". Sentenza do TC, máis dificultades A sentenza, polo tanto, dificulta o obxectivo de que os nenos e nenas que sofren algún tipo de transtorno poidan ser escolarizados á par que outros nenos e nenas Hai uns días coñeceuse unha sentenza do Tribunal Constitucional que desestimaba o recurso de amparo formulado polos pais dun menor contra a resolución da Consejería de Educación de Castilla y León, que decidira impoñer a continuación da escolarización do neno nun centro público de educación especial en lugar de nun centro ordinario, como solicitaban os demandantes. A sentenza, polo tanto, dificulta o obxectivo de que os nenos e nenas que sofren algún tipo de transtorno poidan ser escolarizados á par que outros nenos e nenas, nun ambiente que favoreza a súa integración, no canto de ser enviados a centros especiais. A sentenza tamén discute a liberdade de elección de centro por parte dos pais, que polo que parece só se respecta cando está relacionada con algunha escolla relixiosa, moral ou lingüística. Aínda que a sentenza recoñece que o dereito á educación "comprende a facultade de elixir o centro docente, incluíndo a de escoller un centro distinto dos creados polos poderes públicos", o texto afirma que este dereito "non inclúe o dereito dos pais a escolarizar o seu fillo nun centro ordinario de educación, en lugar de nun centro de educación especial, pues iso virá condicionado á acreditación por parte das autoridades competentes das necesidades educativas específicas do menor". Federación Autismo Madrid afirma que "seguirá traballando para que a escolarización nun centro de educación especial non poida considerarse unha opción válida cando a decisión repouse nunha falta de recursos" Sa sentenza xa foi duramente criticada por colectivos coma o Comité Español de Representantes de Personas con Discapacidad (CERMI), que lamentou a decisión "de non amparar un alumno con discapacidade, que ignora a Convención da ONU" e que "atrasará o proceso de adecuación do sistema educativo español ás esixencias internacionais". De igual xeito, Down España sinalou que "ao desestimar o recurso para impedir que sexa escolarizado á fuerza en educación especial, o Constitucional actúa en contra da Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade. Finalmente, a Federación Autismo Madrid afirma que "seguirá traballando para que a escolarización nun centro de educación especial non poida considerarse unha opción válida cando a decisión repouse nunha falta de adaptación dos centros ordinarios, por unha ausencia dos axustes razoables e do diseño universal nos espazos e nos procesos, en definitiva, nunha falta de recursos e de adopción de medidas que facilitarían a educación dende un centro ordinario".


Summary: Mentres a líder da oposición demandaba un modelo para "humanizar os coidados das persoas maiores" durante a sesión de control ao Goberno, o voceiro do PSdeG apuntaba cara ao sector eólico, criticando a moratoria impulsada pola Xunta.

O modelo de residencias privadas e o desenvolvemento estratéxico do sector eólico centraron onte a sesión de control ao Goberno que decorreu no Parlamento, ao ser inquirido Alberte Núñez Feixoo, presidente da Galiza, por parte da oposición polas carencias nestes ámbitos. A Galiza conta coa menor cifra de prazas públicas de todo o Estado, cun 85% de prazas privatizadas e con cero residencias públicas construídas durante os 12 anos de goberno do Partido Popular (PP), afeoulle a líder da oposición e voceira nacional do Bloque Nacionalista Galego (BNG), Ana Pontón. Criticando o modelo privado de residencias de maiores imposto polo PP, Pontón recriminou a Feixoo por un sistema que facilita ás "empresas amigas do PP como DomusVi seguir facendo negocio coa vellez", resolveu, facendo énfase en que isto proba como a formación "non entende a política como servizo público, senón como servirse do público". A voceira nacionalista defendeu "un modelo de residencias no que a prioridade sexan as persoas", na liña da Proposición non de lei presentada pola fronte, que busca impulsar as residencias públicas de menor tamaño, que permitan "humanizar os coidados das persoas maiores". "Obriga ética e moral" "Temos a obriga ética e moral de tomar nota do que pasou na pandemia, onde un colectivo de 22.000 persoas chegou a representar o 45% dos falecementos", subliñou.Na súa resposta, Feixoo reiterou que a Galiza padeceu "o número máis baixo de falecementos con respecto ao total de prazas", e salientou o tempo récord no proceso de vacinación das persoas maiores. Ao tempo, sostivo que após os efectos da pandemia de SARS-CoV-2, o seu gabinete impulsa un novo modelo de residencias, sen facer mención ao carácter público ou privado das mesmas. Modelo eólico "Un novo modelo eólico para a Galiza que desenvolva un plan de crecemento ordenado, respectuoso co medio ambiente e socialmente xusto do sector", reclamou durante o pleno o voceiro do Partido dos Socialistas de Galicia (PSdeG), Luis Álvarez, cuestionando as liñas estratéxicas do Executivo. Álvarez incidiu na "falla de planificación, falla de eficacia e falla de transparencia" por parte do Goberno que preside Feixoo no ámbito eólico. Este desleixo, subliñou, "provoca inseguridade xurídica para todos os axentes implicados". Pedindo un novo plan eólico que "nos sitúe nunha posición de vangarda na utilización das enerxías renovábeis", o parlamentar cuestionou a moratoria de novos proxectos eólicos imposta pola Xunta, apuntando que "despois de tanta desidia durante anos, aínda se permiten prohibir por Lei novos proxectos durante ano e medio". Pola súa banda, o presidente puxo en dúbida que se aborde esta cuestión "perante unha crise enerxética", e arremeteu en contra do Estado polos parques eólicos de responsabilidade estatal que tramitou.


Summary: Nunha das reviravoltas argumentais e falaces tan do gusto dalgúns cadros dirixentes, que levan media vida neste tipo de prácticas, pretenden facer ver que trasladar o dereito de revogación da cidadanía a un pequeno grupo de persoas inscritas ten valor democrático, ético e mesmo dalgunha clase de ruptura. E non é así.

O réxime de representación sostense sobre o alicerce dun baleirado absoluto da soberanía popular. Unha transferencia total, ou unha expropiación, máis ben, de capacidades de decisión. Desposuír a multitude e o pobo desa capacidade de decidilo todo e derivala a órganos e institucións aristocráticas controladas por un reducido grupo de persoas. Nunha das reviravoltas argumentais e falaces tan do gusto dalgúns cadros dirixentes, que levan media vida neste tipo de prácticas, pretenden facer ver que trasladar o dereito de revogación da cidadanía a un pequeno grupo de persoas inscritas ten valor democrático, ético e mesmo dalgunha clase de ruptura Cando Marx reivindicaba con toda firmeza o dereito á revogación dos cargos electos aludía, así de simplemente, ao feito de que quen ten dereito a elixir tamén debe ter dereito a revogar. E esa é a única maneira de que quede garantido realmente o dereito ao sufraxio universal. O réxime de representación burguesa, como sabemos, xoga á aparencia co sufraxio universal, matízao e négao de facto cando impide e anula o dereito á revogación dos cargos electos. Ou cando o restrinxe e o deriva de facto a diversas institucións da sociedade política. Se non hai revogación, a democracia é unha farsa con galas de coro eclesiástico. Algunhas organizacións que naceron ou se reencontraron nunha crítica radical do réxime de representación, e que dunha maneira ou outra beberon da explosión do 15 M de hai sete anos, entenderon a revogación como un dereito fundamental. Pero nunca propuxeron transferir ese dereito desde o corpo electoral ao corpo militante da propia organización. Non caeron nesa trampa. Dicíao Antón Sánchez hai uns días, poñendo sentido común democrático e radical no medio do barullo de impostura: a acta dunha deputada é da cidadanía. Con todo, aqueles espazos orgánicos que se dotaron de fórmulas de revogación, porque defenden que, efectivamente, as actas de representantes non se deben aos individuos senón á cidadanía, estableceron mecanismos extremadamente garantistas. Non só se trata de que a representante só pode responder ante as votantes; tamén se trata de impedir que a organización elimine de maneira arbitraria a delegación con que as votantes confiaron nas súas representantes. Todo o dereito á revogación e por tanto ao sufraxio universal é o que a dirección de En Marea, que teima en minorizar o espazo e reducilo á organización conservadora que algúns soñaron e deseñaron mais non puideron facer cristalizar, fai saltar polos aires dun golpe. Non só non acode ao revogatorio que se establece, coas súas normas, nos textos aprobados polas persoas inscritas en Vigo no ano 2016, senón que inventa unha consulta para un reducido grupo de persoas ás que se lles pide que decidan se unha deputada debe seguir representando as súas e os seus electores. É dicir, nunha das reviravoltas argumentais e falaces tan do gusto dalgúns cadros dirixentes, que levan media vida neste tipo de prácticas, pretenden facer ver que trasladar o dereito de revogación da cidadanía a un pequeno grupo de persoas inscritas ten valor democrático, ético e mesmo dalgunha clase de ruptura. E non é así. O que pretenden non é máis ca unha expropiación groseira do dereito de revogación, cuxa propiedade pasaría arbitrariamente ao poder duns poucos. Independentemente mesmo dos propios documentos de En Marea e dos mecanismos que establecen para unha revogación, que son moi claros e esixen moita seriedade e rotundidade, unha organización non ten dereito a expropiar a capacidade real de elección da cidadanía. E iso, e non outra cousa, é un atentado sen reparo contra o dereito ao sufraxio universal, que xa o propio réxime ten reducido a unha aparencia sen substancia. No canto de reforzalo, de intervir no poder lexislativo, por exemplo, para instaurar o dereito efectivo á revogación, o grupúsculo dirixente de En Marea pretende reducilo a unha consulta sen garantías na que só tería dereito a participar unha porcentaxe minúscula, microscópica, ridícula, das persoas que elixiron a Paula Quinteiro deputada. Ese é o verdadeiro alcance deste esperpento. Un esperpento que non fai máis que medrar con cada nova xustificación desta destrución de toda lóxica democrática. Mesmo que se ampare nunha filibusteira apelación a unha ética abstracta baseada no principio de autoridade do réxime e nunha colección vil das mentiras máis cínicas. O grupúsculo dirixente de En Marea pretende reducilo a unha consulta sen garantías na que só tería dereito a participar unha porcentaxe minúscula, microscópica, ridícula, das persoas que elixiron a Paula Quinteiro deputada Que Paula Quinteiro perda a súa condición de deputada electa só depende da súa propia vontade, dunha revogación da cidadanía (prohibida por lei) ou dunha revogación da organización en cuxas listas foi elixida. E esta revogación pasa por mecanismos moi claramente establecidos nos documentos aprobados en xullo de 2016 en Vigo. O revogatorio ten sentido precisamente só, única e exclusivamente, porque a lexislación vixente non o admite. É unha maneira que a organización ten de advertir da necesidade de protexer o dereito ao sufraxio universal mediante a institución do dereito á revogación de cargos electos. Por esa razón se dota de fórmulas extremadamente garantistas, para evitar arbitrariedades e interpretacións perversas de grupúsculos temporalmente dirixentes. Para evitar que un reducido grupo de persoas asuman en exclusiva un dereito fundamental de cidadanía. De ningunha maneira un revogatorio pode converterse nun procedemento sancionador nin reducirse a unha consulta informal, con normas funcionais e creadas ad hoc, sen garantía de ningunha clase. A consulta que se quere poñer en funcionamento en En Marea será ignorada por todas aquelas persoas que dunha maneira ou outra entendan que se está a dar un uso fraudulento dunha ferramenta que naceu coas olladas postas noutros lugares e noutros horizontes. A consulta é ilexítima, por moito que os xornais e os aparellos do réxime teimen en lexitimala como o réxime se lexitima, cos mesmos argumentos, coas mesmas ferramentas, tamén coa da representación e a do cinismo. O seu resultado non compromete a ninguén, empezando porque ninguén pode ter garantías da súa limpeza desde o momento mesmo en que se evitan os procedementos estatutarios que realmente as ofrecerían. Restrinxir este dereito e derivalo a un reducido grupo de persoas é unha maneira perversa de baleirar en beneficio de corporacións e agrupamentos privados os dereitos e capacidades colectivas da cidadanía. Nesa farsa non paga a pena participar Revogar e elixir fan parte do mesmo proceso democrático. Quen ten dereito a elixir ten dereito a revogar. Restrinxir este dereito e derivalo a un reducido grupo de persoas é unha maneira perversa de baleirar en beneficio de corporacións e agrupamentos privados os dereitos e capacidades colectivas da cidadanía. Nesa farsa non paga a pena participar. Publicidade


Summary: Hai varias razóns para visitar Burela: coñecer a vida dun importante porto pesqueiro e gozar da súa rica gastronomía, contemplar paisaxes que combinan cantís agrestes -nos que abondan as formas curiosas (furnas, illotes, pregues...)- con praias acolledoras, ou achegarnos ás mostras da súa historia e arte.

O concello de Burela (creado en 1994) está situado na Mariña luguesa, entre o final da Rasa Cantábrica e as últimas estribacións da serra dos Cabaleiros. É un concello pequeno en superficie, pero grande en valores naturais, económicos e culturais. Paraxe: A Mariña Central / Concello: Burela / Percorrido: 6,5 km + camiñadas / Dificultade: Baixa A actividade máis destacada é a pesca e a comercialización dos seus produtos, cun importante porto onde conviven embarcacións de pesca de altura coas de pesca artesanal, e unha importante lonxa onde se venden ata cento once especies diferentes de peixes e mariscos, entre as que destacan a pescada do pincho e o bonito e, en menor medida, a xarda, o xurelo, a sardiña, o polbo... A lonxa comercializa unha media de 24.500 toneladas ao ano. Hai varias razóns para visitar Burela: coñecer a vida dun importante porto pesqueiro e gozar da súa rica gastronomía, contemplar paisaxes que combinan cantís agrestes -nos que abondan as formas curiosas (furnas, illotes, pregues...)- con praias acolledoras, ou achegarnos ás mostras da súa historia e arte -visitando o "Reina del Carmen", un antigo barco boniteiro convertido en museo etnográfico da Cultura Mariñeira, e o Museo de Arte ao Aire Libre do espigón, conformado por obras do Concurso Internacional de Pinturas Murais Amarte que se celebra desde o 2017 coincidindo coa Feira do Bonito. A singularidade da costa de Burela, de xeito especial a súa xeoloxía, fai que estea catalogada como Xeosite (Lugar Xeolóxico de Interese Internacional), formando parte da "Zona de Cizalla Basal Ddo Manto De Mondoñedo", e LIX (Lugar de Interese Xeolóxico do Estado). Para achegarnos a coñecer Burela, propoñemos un traxecto en coche, con paradas, e curtas camiñadas, a non ser na contorna da praia do Cantiño, onde comezamos o percorrido e temos o tramo de costa máis recortada e irregular. Aquí, facendo aproximadamente 1 km a pé, podemos achegarnos a todos os lugares de máis interese: praia e punta do Cantiño, Pasada da Ronca, Punta e Río de Ancares, Portiño e Castelo das Pombas, e ver desde alí a Pena Doncela, O Bolar e a Igrexa de Coeda. A segunda parada farémola no porto ao pé dos pregues, a onde chegamos polo desvío ao porto e collendo na rotonda do final á dereita para circular ao pé do cantil. A seguinte, continuando pola beira do mar, nas praias do Pedrouro e O Portelo, e logo seguindo os sinais que levan á praia da Marosa imos circulando case á beira do mar e a estrada ten zonas de estacionamento preto de todos os lugares de interese (o cabo Burela, a praia do Ril, a punta da Laxe e a praia da Marosa). Como remate, podemos achegarnos ao monte Castelo, miradoiro e área de lecer, para gozar dunha panorámica xeral da vila e do concello.


Summary: Un Sánchez debilitado após se visualizar a súa fraxilidade parlamentar no debate do teito de gasto terá de lidar, á volta do verán, coa corrente soberanista catalá liderada por Puigdemont en actitude claramente de combate. "O período de graza remata", dixo este sábado, xa en Bélxica, após a paréntese alemá, o president no exilio, respaldado pola visita do president en exercicio, Quim Torra. Para Torra, o obxectivo desta lexislatura volta a chamarse referendo.

Voltou Puigdemont á súa residencia belga de Waterloo. Voltou a se reunir co resto de soberanistas no exilio, Toni Comín, Clara Ponsatí, Meritxell Serret e Lluís Puig. Voltou a se ver con Quim Torra. Ambos debruzáronse sobre o balcón da chamada Casa da República para saudar os seus simpatizantes, entre eles o rapeiro, tamén no exilio, Valtonyc. E voltou en plena forma, após conseguir o control do PDeCAT no recente congreso da antiga Convergència. Puigdemont prepara unha axenda política moi intensa para despois do verán. O propósito é o de incrementar a presión sobre Sánchez. A idea é que os votos independentistas que viabilizaron a moción de censura a Raxoi —operación que non contou co beneplácito do president no exilio— teñan algún tipo de contrapartida. Puigdemont e Torra queren que Sánchez pase "dos xestos aos feitos". O certo é que o calendario político en Catalunya após as ferias de verán é de vertixe. Primeiro, a Diada. Segundo, a comemoración do 1-O (o referendo que pasará á historia polas cargas policiais contra as e os eleitores cataláns) e do 3-O (a greve xeral de denuncia da represión policial). Terceiro, o xuízo aos dirixentes soberanistas procesados por rebelión, a comezar por Oriol Junqueras, o máximo referente de ERC. E cuarto, o lanzamento da Crida Nacional pola República, o movimento que vai liderar Puigdemont e no que se vai integrar a militancia do PDeCAT. O ambiente que se vai criar en Catalunya con estes eventos liberará novas enerxías no campo independentista, calculan Puigdemont e Torra, e empurrarán Sánchez a negociar quer co Palau de Sant Jaume -sede da Generalitat- quer con Waterloo -sede do embrión da República catalá no exilio. O problema para esta corrente do independentismo catalán (ERC ten a súa propia estratexia, máis proclive a chegar a ententes cos comúns e refractaria á formación de frentes nacionalistas) é que o Goberno Sánchez ten delimitada unha clarísima liña vermella: o referendo que demandan Pugidemont e Torra non é negociábel. Si calquera outra cousa, desde máis investimentos até un novo estatuto que deixe en nada o cepillado do Tribunal Constitucional. Mais o referendo non está nen estará sobre a mesa. Os dirixentes do PDeCAT ven o fechamento de Sánchez a negociar o referendo como algo natural nun dirixente unionista e non agardaban nada diferente a iso. Confían, no entanto, en que unha nova vaga de mobilizacións en Catalunya poda criar o caldo de cultivo para que A Moncloa vaia alterando a súa posición. E basean parte da súa confianza no depósito de lexitimidade que para a causa independentista catalá ten suposto a derrota xudicial española na persecución de Puigdemont. Que o Tribunal Supremo tivese que retirar a euro-orde internacional contra o president no exilio indica até que punto a posición do estado español ten debilidades no escenario da Unión Europea. Puigdemont continúa a acreditar en que Bruxelas podería acabar mediando no conflito catalán a prol dunha solución negociada. Unha solución negociada que dunha forma ou doutra tería de ser submetida a referendo.


Summary: A Fundación Galiza Sempre, en colaboración co Comité Galego de Solidariedade Internacionalista Mar de Lumes, organiza este sábado, 14 de novembro, o encontro telemático "Pobos e solidariedade. Chile após o plebiscito".

"Pobos e solidariedade. Chile após o plebiscito" e nome do novo encontro telemático que organiza a Fundación Galiza Sempre, en colaboración co Comité Galego de Solidariedade Internacionalista Mar de Lumes. Decorrerá este sábado, día 14, a partir das 20 horas a través da canle de Facebook da Fundación Galiza Sempre e do BNG e enmárcase no ciclo de conferencias Diálogos desde a Periferia. Desta volta, a Fundación Galiza Sempre convida Pablo Sepúlveda Allende, activista chileno e neto do presidente Salvador Allende, a dar un repaso dos acontecementos que tiveron lugar en Chile no último ano e a falar da vixencia da Vía Chilena ao Socialismo cando se fan 50 anos da vitoria de Unidad Popular. Pablo Sepúlveda naceu en México durante o exilio da súa familia após o golpe de Estado de Pinochet. Nos anos 90 regresou a Chile e anos máis tarde marchou a Cuba para iniciar os seus estudos en Medicina. Desde hai uns anos reside en Venezuela onde exerce de médico sen abandonar o compromiso co seu país. Este mesmo ano, Allende foi detido pola policía chilena xunto a outros compañeiros do movemento Salud en Resisitencia mentras atendía a varias persoas feridas nunha carga policial durante unha manifestación nas rúas de Santiago de Chile. Ciclo de conferencias Este é o sexto encontro telemático que organiza a Fundación Galiza Sempre no marco do citado ciclo desde o comezo da pandemia co fin de achegar ás casas referencias no eido social, do soberanismo, da esquerda e dos movementos emancipatorios tanto da Galiza como do panorama internacional. Esta mesma semana tiña lugar en Diálogos desde a periferia a conferencia "Un urbanismo alternativo", no que tomaron a palabra a tenente de alcalde de Pontevedra, Carme da Silva, e os sociólogos Antonia Luciani e Francesco Tonucci. Un dos encontros máis seguidos xuntou, vía internet, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, co ex presidente de Bolivia Evo Morales.


Summary: A pesar de que ao longo dos seus 12 anos na Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo non lograse nin unha soa nova transferencia de competencias para a Galiza, o PP considera agora que moitos dos problemas que se achacan ao actual Estatuto de Autonomía poden solucionarse conseguindo novas competencias. Así xustifican a súa negativa a reformar a carta estatutaria.

O portavoz parlamentar do PP, Pedro Puy, destacou esta terza feira, 6 de abril, cando se fan 40 anos da promulgación do Estatuto de Autonomía de 1981, que o marco do que se dotou Galiza foi de "enorme utilidade ao país", aínda que teña "carencias", e permitiu "mellorar" sobre a posición inicial. Puy, que se escudou no actual "clima" política para postularse en contra de reformar o Estatuto, destacou que o texto "é certamente un motivo de unión e celebración conxunta" e lamentou que "este acto de unión non sexa entendido así por todas as forzas do país" e que "no día en que se conmemora a máis brillante páxina da Galiza" haxa quen mesmo "propoña un Estado confederal". "Sendo como toda obra humana perfeccinábel, o ambiente político non aconsella, visto o visto noutras comunidades autónomas, que sexa o momento de abrir o debate", manifestou Puy. O político popular tamén se referiu á "visión" de "fracaso" da reforma estatutaria durante a época do Goberno de coalición na Xunta entre o PSdeG e o BNG, unha proposta que non puido saír adiante polo bloqueo dos populares. "Non é un fracaso propio da Galiza", indicou, para argumentar que o conxunto do centro dereita e centro esquerda tampouco foi capaz de acordar ao mesmo tempo que os nacionalistas noutros territorios do Estado, salvo o exemplo de Valencia, no que "non participou ningún movemento soberanista, sostivo. Ademais, o dirixente popular afirmou que a situación da Galiza "é diferente porque partía dun teito competencial moi inferior", pero advertiu de que "moitos dos problemas que se queren atallar" coa reforma do estatuto, pódense facer co actual texto. Así, puxo como exemplo a transferencia da AP-9 ou que "nada impide" que a Galiza teña unha axencia tributaria. E, a pesar que nos seus 12 anos de Goberno na Xunta, Alberto Núñez Feixoo non lograrse nin unha soa transferencia de competencias para a Galiza, Puy chegou a afirmar que a Galiza pode tamén asumir as competencias do dominio público terrestre. "O que fai falta é vontade política", apostilou. Así mesmo, afirmou que "a historia do autogoberno é a historia dun éxito", "parello" ao estado do benestar, e remarcou que "hoxe é o día de destacar as virtudes e non os seus defectos". "É moito o que nos deu o estatuto", rematou.


Summary: O presidente da RAG abre a posibilidade de dar marcha atrás na súa anunciada dimisión. Manuel Rivas aclara que solicitará que "reconsidere a súa posición" e felicítao por presentar un recurso contra o decreto do plurilingüismo.

O presidente da Real Academia Galega (RAG), Xosé Luís Méndez Ferrín, segue deitando dúbidas sobre a súa marcha da institución logo de admitir este sábado que "sempre se pode cambiar de opinión", ao ser preguntado polos xornalistas sobre a posibilidade de que dea marcha atrás na súa anunciada intención de dimitir. Ademais, e preguntado sobre o apoio recibido por académicos como Manuel Rivas ou Darío Xohán Cabana e por varias institucións para que reconsidere a súa postura, Méndez Ferrín limitouse a dicir que "pode ser". "Quizais, maybe ou perhaps, estamos nun país plurilingüe, ou non?", asegurou con retranca ante os xornalistas. O aínda presidente da RAG non aclarou se o acto de hoxe sería o último como máximo dirixente da Academia, pero si asegurou que era un día "dificilmente olvidable" ao "entrar un amigo" na institución, o escritor e xornalista Xosé Fernández Ferreiro, que se converteu en académico numerario. Manuel Rivas reitera a súa confianza en Ferrín porque "sen el a Academia non sería o mesmo" Ademais, Manuel Rivas, escritor e tamén membro da RAG, retirerou este sábado a súa confianza en que Ferrín "reconsidere a súa dimisión". "Sen el a Academia non sería o mesmo", manifestou, logo de defender a súa "actividade" á fronte da institución. Rivas louva "a valiente postura de presentar un recurso contra o decreto do plurilingüismo" Así, Manuel Rivas xa adiantou que no plenario do vindeiro mércores, onde se agarda que Ferrín comunique a súa decisión definitiva, pedirá a palabra para que "reconsidere a súa posición". "O fundamental é que exista vontade de que a Academia sexa o que debe ser, a institución de refrencia en defensa da lingua de Galicia e que sexa coñecido por ese traballo, e estes anos foi así", engadiu, tras louvar a "valiente postura de presentar un recurso contra o decreto do plurilingüismo da Xunta". Precisamente, a RAG anunciou que vindeiro luns ofrecerá unha rolda de prensa para dar detalles sobre o recurso de casación presentado ao Supremo tras a sentenza do TSXG sobre a norma.


Summary: O sindicato reclama do goberno que habilite un fondo especial para enfrontar os custos económicos, sociais e laborais

O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, manifestou que "a declaración de estado de alarma e de emerxencia sanitaria non pode recaer na clase traballadora, como tampouco nas empresas" e denunciou que "a lentitude na adopción de medidas está provocando que as empresas estean repercutindo nas traballadoras e traballadores o custe real de toda esta situación". Denunciou que xa están chegando, desde a declaración de estado de alarma, "toda unha serie de suspensións temporais, a través da utilización dos ERTES, ou da imposición de vacacións, no mellor dos casos… Medidas que considerou "moi inxustas" e que "non resolven a situación, senón que están creando novos problemas". Carril advertiu que a declaración de estado de alarma, por parte do Estado español, ou de emerxencia sanitaria, por parte da Xunta, non pode ser "un cheque en branco para aproveitar a situación para recortar dereitos e liberdades fundamentais ou invadir competencias das comunidades autónomas". O sindicato nacionalista considera que "non é de recibo" que a estas alturas, "e despois dos días transcorridos", non se tiveran adoptado polo goberno, "ao tempo que a declaración do estado de alarma, as medidas urxentes que no ámbito laboral son tamén urxentes e necesarias". Reformas laborais O secretario xeral da CIG alertou de que, ao non se adoptaren medidas no plano laboral, o que se está utilizando é o articulado das reformas laborais de 2010 e 2012, como a "barra libre" de "invocar a chamada forza maior".l Para a CIG entre as medidas urxentes cómpre primeiro "declarar o dereito a un permiso retribuído por cumprir un deber inescusábel como é o coidado de menores e persoas dependentes diante da declaración de estado de alarma, mais tamén o deber social de quedar na casa para evitar a propagación da pandemia". Permisos que, lembrou, están sendo denegados, malia estar contemplados no Estatuto das Traballadoras e Traballadores, en concreto, no artigo 37.3. Xunto a isto demandou que se dean as garantías suficientes para as traballadoras e traballadores que están obrigadas a traballar porque non teñen outra posibilidade, garantindo que as forzas de orde público confirmen que se adoptan as medidas suficientes en materia de saúde laboral". Ademais defendeu a necesidade de que o goberno supervise e clausure aqueles centros de traballo no que non se garantan as medidas de prevención, para que se poida facer o traballo con seguridade. Persoal necesario Xunto a isto considerou necesaria "a adopción de medidas especiais que abaraten ou mesmo faciliten o non pago de enerxía, ante os grandes consumos que se están realizando ao estar na casa" e demandou "compensacións especiais para o conxunto de traballadores e traballadoras que están traballando nestas condicións, persoal sanitario, persoal do comercio, persoal da axuda ao fogar, persoal de atención a maiores en residencias públicas ou privadas, e de todas aquelas traballadoras e traballadores que están obrigados a desempeñar o seu traballo, en moitas ocasións sen dispor das medidas de protección necesarias e soportando unha tremenda presión como ocorreu estes últimos días nos supermercados". O secretario xeral da CIG exixiu tamén do goberno que se habilite un fondo especial que compense esta situación, entendendo que non pode recaer nas empresas, e "sabedores de que a UE ten acordado que todo este gasto non está limitado polas restricións de gasto público. É un problema de vontade política".


Summary: Isabel Lema, coordinadora da entidade coruñesa, representou a Asociación Europea de Radios Comunitarias AMARC-Europa e as emisoras en linguas minorizadas. Falamos con ela sobre os obstáculos que aínda se manteñen para o desenvolvemento destas iniciativas comunicativas.

Os obstáculos para o desenvolvemento das emisoras comunitarias en Europa seguen sendo moi grandes, e a situación en Galicia é máis negativa aínda. Porén, aí seguen traballando un feixe de proxectos, facendo moito polo fomento da radio local, polo libre acceso da cidadanía á emisión radiofónica e, como consecuencia do anterior, pola potenciación da lingua galega. E, entre todos, pelexan por ver recoñecido o seu estatus legal, a súa función social e por ter a posibilidade de competir en igualdade de condicións coas emisoras comerciais. O pasado 16 de xaneiro unha representación da Asociación Europea de Radios Comunitarias (AMARC-Europa) interveu no Parlamento europeo, no marco dunha xuntanza do Intergrupo para as minorías tradicionais, comunidades nacionais e línguísticas, para presentar as recomendacións das radios comunitarias para a defensa da pluralidade e diversidade cultural nos medios de comunicación. A reunión foi facilitada polo eurodeputado vasco Iñaki Irazabalbeitia, da Alianza Libre Europea. Na comparecencia ante os parlamentarios europeos interviron Davyth Hicks (secretario xeral da Rede de Europea as Linguas Rede de Igualdade-ELEN, CEO Eurolang), Sally Galiana (presidenta de AMARC-Europa) e Isabel Lema, coordinadora de Cuac FM, que ademais achegou a visión do grupo de traballo creado en AMARC-Europa sobre as linguas minorizadas. Sally Galiana explicou a situación actual do terceiro sector da comunicación en Europa e destacou que a pesar da resolución 2008 do Parlamento Europeo e da Declaración do Consello de Europa de 2009 (titulada Promover a cohesión social. O papel das radios comunitarias), que apostaban por promover as radios comunitarias, a situación destes medios deteriorouse nos últimos anos. Galiana sinalou que "os membros da comisión parecen ignorar as súas propias recomendacións e rexeitaron en dous anos consecutivos, a proposta dun proxecto piloto para os medios comunitarios que garantiría os recursos e o crecemento do Terceiro Sector da Comunicación" Galiana sinalou que "os membros da comisión parecen ignorar as súas propias recomendacións e rexeitaron en dous anos consecutivos, a proposta dun proxecto piloto para os medios comunitarios que garantiría os recursos e o crecemento do Terceiro Sector da Comunicación". Na súa declaración de rexeitamento, o Consello afirmou que as radios comunitarias son "microestacións" con moi pouco impacto na sociedade, o que para Galiana "non reflicte a realidade do sector, pois as radios comunitarias contan co 70% do persoal (laboral e voluntario) de todas as emisoras do territorio da UE". Galiana concluíu que "houbo moi poucos avances no recoñecemento do sector nos estados membros da UE, e a pesar dalgúns avances en España, Polonia e República Checa, estes non se materializaron na concesión de licenzas ou frecuencias a emisoras comunitarias". "En teoría temos dereito a, cando unha comunidade autónoma saque un concurso de licencias de emisión, solicitar que tamén se presente un concurso para radios comunitarias. Porén, isto non está sucedendo" En España até a última reforma da Lei Xeral de Telecomunicacións, destaca Isabel Lema, "as radios comunitarias non estabamos contempladas, e agora si que o estamos, somos un suxeito de dereito. En teoría temos dereito a, cando unha comunidade autónoma saque un concurso de licencias de emisión, solicitar que tamén se presente un concurso para radios comunitarias". Porén, isto non está sucedendo e, por suposto, non sucedeu co último concurso de frecuencias de FM da Xunta, ante o que Cuac FM presentou un recurso contencioso-administrativo, aceptado polo TSXG. Lema destaca que na reunión "houbo unha boa receptividade" por parte dos parlamentarios, que se comprometeron a mediar ante o Consello de Europa e a Comisións Europea. "Temos confianza", di Isabel Lema, "somos conscientes de que dende o Parlamento europeo non se pode intervir nas lexislacións estatais, pero si que se fan recomendacións e directivas. As radios comunitarias temos unha importancia social innegable e deberíamos ter cando menos os mesmos dereitos que as outras emisoras". As radios comunitarias e as linguas minorizadas Na xuntanza, Isabel Lema presentou as recomendacións e reivindicacións do terceiro sector para apoiar as linguas minoritarias e as culturas locais a través dos medios comunitarios Na xuntanza, Isabel Lema presentou as recomendacións e reivindicacións do terceiro sector para apoiar as linguas minoritarias e as culturas locais a través dos medios comunitarios. Estas recomendacións céntranse na creación dun marco europeo común que garanta o desenvolvemento, crecemento e a sustentabilidade dos proxectos comunitarios, unha reserva de frecuencia de 33 % do espectro para as radios comunitarias que transmiten en linguas minoritarias e que o acceso ás frecuencias teña lugar en condicións de igualdade cos outros medios de comunicación locais (públicos ou privados). Ademais, destacou que para garantir a sustentabilidade das radios comunitarias é preciso a eliminación das restricións técnicas e financeiras que non se aplican ás emisoras locais públicas ou comerciais, como a limitación de potencia e alcance de emisión, restricións no acceso ás licenzas ou a imposición dun orzamento máximo anual que pon en risco a súa existencia. Esta situación, dixo, vese agravada pola falta de mecanismos de financiamento público que garantan a sustentabilidade do Terceiro Sector da Comunicación, así como os requisitos financeiros que lles impiden ás radios sen ánimo de lucro acceder a fondos europeos. Lema sinalou ademais que as radios comunitarias son a "única voz e fontes de noticias e información local" en moitas áreas. Coa tendencia das radios comerciais a reducir o seu contido local e ante a concentración dos medios en poucas empresas, "as radios comunitarias constitúen unha ferramenta fundamental para garantir o pluralismo e a diversidade nos medios de comunicación". E isto afecta de forma directa á presenza da lingua galega na radio. Se as emisoras teñen cada vez menos emisións locais, reducida a unha ventás de cada vez menor duración, os contidos en galego tamén se ven afectados. En cambio, as radios comunitarias si están garantindo na actualidade unha utilización da lingua galega moi superior. Lema sinalou ademais que as radios comunitarias son a "única voz e fontes de noticias e información local" en moitas áreas Esta representación tamén fixo fincapé, a través de Davyth Hicks, secretario xeral da ELEN (European Language Equality Network), antiga Oficina Europea de Linguas Minoritarias, en que o Convenio Marco para a Protección das Minorías Nacionais (CMMN) "recoñece que o dereito á liberdade de expresión de toda persoa pertencente a unha minoría nacional inclúe a liberdade de soster opinións e recibir e impartir información e ideas na lingua minoritaria" e propón "a concesión de licenzas, sen discriminación e en base a criterios obxectivos, de radiodifusión sonora e televisión", mentres que a protección das persoas pertencentes a minorías nacionais lles outorga o dereito á creación e uso dos seus propios medios de comunicación.


Summary: O país helvético destapa a principios do mes de marzo un escándalo que atribúe unha suposta conta bancaria en Suíza a Juan Carlos I. Unha investigación que evidencia os sinais de corrupción na Coroa española.

A Fiscalía suíza investiga se existen vínculos entre as viaxes de Juan Carlos I a Arabia Saudita, Kuwait e Baréin e as transferencias a contas bancarias ligadas a el e a súa amiga Corinna zu Sayn-Wittgenstein. As cábalas da Fiscalía apuntan que tanto o rei emérito como a súa amiga terían recibido diñeiro de monarquías persas. As pescudas de Suíza teñen relación co escándalo destapado a principio do mes e que pon a Casa Real española contra as cordas. A magnitude da suposta corrupción levou Felipe VI a tratar de salvar a imaxe da Coroa anunciando que renuncia á herdanza do pai. Unha estratexia que non é máis que un xesto, posto que non se pode renunciar a unha herdanza até que non falece a persoa. A Fiscalía de Xenebra busca a orixe dunha conta bancaria de 100 millóns de dólares que sería propiedade do rei emérito de España. Unha suma que procedería, supostamente, dunha doazón do rei saudita, en 2008, a unha conta a nome dunha fundación panameña, Lucum, da cal Juan Carlos I é beneficiario. Desde a citada conta, que se creou poucos días antes do movemento, coincidindo cunha viaxe por países persoas do rei emérito, faríase anos despois unha transferencia de 64 millóns a Corinna. En 2012 fecharon a conta. Suíza trata de aclarar se máis que un agasallo o diñeiro era unha comisión que pagaría Juan Carlos I á súa amiga por facer de mediadora no contrato das obras do AVE na Meca. Os últimos datos coñecidos ao redor deste suposto caso de corrupción levou ao soberanismo a solicitar no Congreso, novamente, a investigación da Casa Real. Entre outras iniciativas, o BNG de Vigo propuxo retirar o busto do rei emérito da praza do concello.


Summary: O festival Cantos na Maré atinxe a súa 15ª edición. E para celebralo porá a venda esta segunda feira, 26 de agosto, entradas ao prezo especial de 30 euros. A singularidade? Que aínda non anunciou o cartel.

Mais a xulgar pola historia e os obxectivos confesos do certame pontevedrés -a conexión de Galiza coa Lusofonía-, os 15 espectáculos incluirán nomes maiores das músicas de lingua galego portuguesa. "Cantos na Maré dá un paso máis e toma unha nova reorientación", avisa, con todo, a organización. "O Festival quere atravesar máis mares, deixarse alumear por máis lúas e espallarse a máis mundos", di, "coa música como gran nexo, desde a música de raíz ás músicas urbanas pasando polas voces corais e a polifonía, mais sen renunciar a outros contidos como a gastronomía, a narración oral ou a danza". Os novos contidos requeiren novos escenarios. Ademais do epicentro habitual no Pazo da Cultura, os concertos chegarán ao Teatro Pirincipal, o Museo de Pontevedra e diferentes espazos do casco vello. "Tamén queremos contribuír á revalorización do patrimonio da cidade", conclúen os promotores.


Summary: A Administración galega achega máis datos sobre o coronavirus aos medios que á poboación. Mais estes tamén atopan trabas por parte da Xunta para acceder á información. Profesionais que traballan con datos recomendan avanzar na liña oposta. Aseguran que a transparencia axuda á cidadanía a avaliar a situación actual, a xestión das autoridades ou a tomar mellores decisións.

Tras a primeira onda da pandemia do coronavirus na Galiza, Daniel González Peña decidiu pór en marcha unha base de datos aberta con distintos indicadores sobre a Covid-19 na Galiza. A maiores, desenvolveu a iniciativa Semáforo Covid, coa que fai unha lectura deses datos e da evolución da enfermidade. Un xornalista explicoume que os datos da Xunta non son suficientes, explica González Peña O comezo corresponde a unha anécdota. Nun xornal estatal leu un artigo acompañado cun mapa coa incidencia do coronavirus por territorios. Galiza mantíñase na cor gris da ausencia de información. "Preguntei a un xornalista o motivo a través das redes sociais e explicoume que os datos da Xunta non son suficientes ao non ofrecer os novos casos por área sanitaria nin a incidencia", aclara González Peña en conversa con este medio. O servizo de comunicación do Complexo Hospitalario Universitario de Ourense interveu na conversa dixital e ofreceu as cifras a este investigador informático da Universidade de Vigo. "Dixeron que comprendían que a información debe ser pública", apunta el. "A Xunta da Galiza dá os datos en notas de prensa, así non é doado calcular a evolución, cómpren datos en aberto", especifica. A Xunta da Galiza dá os datos en notas de prensa, así non é doado calcular a evolución, resalta o investigador Repositorios abertos Daquela comezou a traballar nun repositorio accesíbel ao público que a súa vez emprega EsCovidData, un proxecto voluntario para conformar unha base de datos a nivel estatal. Tamén docente, e consciente da importancia do contexto que arrodea as cifras, González Peña decidiu interpretar as galegas. A día de hoxe ofrece desde a súa canle de mensaxería unha análise diaria. Co "semáforo" sinala en que estado se atopan tres indicadores en cada área sanitaria: a incidencia acumulada, a súa evolución e mais a porcentaxe de probas PCR do coronavirus positivas a respecto do total realizadas. Os datos son escasos e, ademais, confusos, valora o doutor Luís Vázquez Uns motivos similares levaron o doutor Luís Vázquez a publicar cada día os datos sobre a evolución do coronavirus na Galiza nas súas redes sociais. "Decidín facelo porque os datos son escasos e, ademais, confusos. Os do Ministerio de Sanidade non coincidían cos da Xunta xa que os transmiten de maneira diferente", explica. Para Vázquez, nun contexto como o actual, cobra aínda maior importancia que a poboación estea informada. "Os da Xunta, a diferenza doutras comunidades, están limitados a notas de prensa cunha serie de datos xerais que non axudan moito", engade. Barreiras na información Tanto Vázquez como González Peña fan alusión a que moita da información sobre a pandemia é accesíbel á poboación unicamente a través dos medios de comunicación. "A cidadanía depende de que os xornais fagan unha análise cos datos que reciben", apunta o segundo. Mentres, as e os profesionais atopan trabas para acceder a esa información. Galiza é neste momento, xunto a Estremadura, a autonomía máis opaca do Estado, escribiu o decano do Colexio de Xornalistas "Galiza é neste momento, xunto a Estremadura, a autonomía máis opaca do Estado na comunicación de datos sobre a Covid-19". Nunha misiva, o Colexio Profesional de Xornalistas da Galiza (CPXG) dirixiuse esta semana ao recentemente nomeado conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña. Nela, o decano do Colexio, Paco González Sarria, compartiu a súa preocupación "polas dificultades que están a ter os e as xornalistas para acceder á información no cadro da crise sanitaria". "A libre disposición dos datos sobre a pandemia para os medios e a cidadanía en xeral permitiría ás e aos profesionais da información analizar toda unha serie de elementos epidemiolóxicos, socioeconómicos e demográficos que poden contribuír a entender mellor o desenvolvemento da pandemia", escribiu Sarria. Sen respostas da Xunta A súa publicación coincidiu co pleno parlamentar que decorreu na cuarta feira. Nel, o responsábel de Sanidade eludiu aclarar o dato dos rastrexadores que operan na Galiza. Comesaña comezou solicitando ao deputado socialista Julio Torrado "unha definición do que é para vostede e un rastrexador". A continuación, escudouse na cifra de 6.108 profesionais que colaboran no "proceso" do rastrexo e que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, ofrecera en xuño. [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da sexta feira, día 25, nos quiosques ou na nube]


Summary: Desde mañá 31 de marzo até maio a AS-PG e a A.C. Cultural Alexandre Bóveda organizan varias conversas sobre os protagonistas das Irmandades da Fala. Sete conversas con testemuñas e especialistas para saber máis sobre este movemento.

As Conversas en Irmandade botan a andar o 31 de marzo con Elvira Varela Bao, a memoria viva dun século de historia. "Tiña dez anos e rompéronme a vida" di a filla de Bernardino Varela, editor dos primeiros contos infantís en galego, tradutor ao galego de pezas dramáticas en francés e inglés, asistente en nome da Irmandade da Fala da Coruña á Asemblea Nacionalista de Lugo. Tamén participará Elvira Bao Maceiras, mestra no Lazareto de tuberculosos de Oza, pertencente ás Irmandades, presidenta da Agrupación Republicana Feminina, impulsora das Escolas de Ensiño galego. Pasou varios meses no cárcere e foi inhabilitada para exercer como mestra. O ciclo continuará o 7 de abril con Xosé Luís Axeitos, académico, veciño e estudoso de Manuel Antonio, un dos grandes poetas europeos do século XX. Militante desde os 18 anos das Irmandades da Fala a través das Mocedades Nazonalistas, para Manuel Antonio a nación non era só un sentimento de pertenza a un pobo, era tamén unha conquista propia e un achado sempre novidoso, tal como lle di a Risco con entusiasmo xuvenil: "Xa temos un estímulo fondo e nobre para estudar a Galiza, e cultivarnos e ser bos soldados e escultores ao servizo do porvir de Galiza". O 14 de abril será a quenda de Carlos-Caetano Biscainho-Fernandes, actor, formador de intérpretes e investigador do sistema teatral galego, que disertará sobre "E o teatro fixo país. A actividade dramática das Irmandades da Fala". O 21 de abril Xesús Torres acompañará a Alfonso Posse, cuñado e albacea de Álvaro Cebreiro, o artista precoz que aos 16 anos comezou a colaborar n'A Nosa Terra e aos 17 facía a súa primeira exposición na sede da Irmandade da Fala e foi coautor do Manifesto Máis Alá. Alfonso é fiel gardador da súa memoria e vén contribuíndo desde hai anos a recuperar e divulgar a obra e personalidade do artista coruñés, facilitando aos investigadores a consulta do arquivo e biblioteca familiar que organizou e que custodia. O 28 de abril Pablo González Mariñas e Xosé María Monterroso lembrarán ao Jenaro Mariñas del Valle de "E nom escarmento. E nom quero escarmentar". O 5 de maio Manuel Lugrís, neto de Lugrís Freire, lembrará ao galeguista que primeiro utilizou a lingua nun mitin e que escribiu a primeira Gramática en lingua galega. E, para rematar, o 12 de maio, Goretti Sanmartín, investigadora, profesora da UDC e actualmente vicepresidenta da Deputación da Coruña, falaranos de Antón e Ramón Vilar Ponte, un binomio fraterno imprescindible na historia política e cultural de Galiza. Todas as Conversas en Irmandade terán lugar ás 20 horas no local da asociación cultural Alexandre Bóveda (rúa Olmos 16, 1º A Coruña).


Explicábame un amigo o significado do termo decotar. Un, que é urbanita de nacemento, descoñecíao. Dicíame que e unha palabra que se usa cando se podan completamente as árbores, e teñen que retoñar todo de novo. Quizá sexa a definición perfecta para o que somos a día de hoxe os empregados públicos. Non somos nin parecidos ao que eramos antes. Pode que iso explique o desconcerto e a parálise de moitos de nós. Como boxeadores noqueados, a piques de caer á lona, cambaleámonos no ring sen saber de onde veñen os golpes, cegados polo suor e o sangue, incapaces de escoitar ao noso adestrador ou os berros do público, e non vemos máis que borróns luminosos en forma de adiantos da paga extra. Non somos nin parecidos ao que eramos antes. Pode que iso explique o desconcerto e a parálise de moitos de nós. Como boxeadores noqueados, a piques de caer á lona, cambaleámonos no ring sen saber de onde veñen os golpes Sensación parecida deberon ter os indios americanos, cando desembarcaban as goletas españolas e respondían ás bolas de canón con frechas febles. Saqueados, violadas as súas mulleres e obrigados a renegar das súas crenzas, baixo ameaza de tortura ou morte, abdicaban á fe católica e pregábanse ante o crucifixo redentor. Co neoliberalismo, esa violencia física e atroz, múdase en violencia financeira, vémonos estrangulados polas hipotecas, a ansiedade de chegar a fin de mes, a constante suba dos prezos correlativa coa diminución dos nosos ingresos. Os mass media ameazan coa hecatombe total se non nos pregamos ao crucifixo neocon, non hai outro remedio, vivistes por enriba das vosas posibilidades, ou isto ou o despedimento de moitos de vós, etc. Co neoliberalismo, esa violencia física e atroz, múdase en violencia financeira, vémonos estrangulados polas hipotecas, a ansiedade de chegar a fin de mes, a constante suba dos prezos correlativa coa diminución dos nosos ingresos Algúns aínda cremos na rebelión cívica, loitamos contra a resignación e tratamos de adaptarnos ao novo mundo cunha resistencia constante, non estamos dispostos a acomodarnos ao novo establishment imposto sen contar con nós, a que se inxecten cantidades inxentes de diñeiro público nos mesmos bancos que participan das organizacións empresariais que piden máis axustes na función pública. Certo é que as nosas armas son como as febles frechas dos indíxenas americanos, tan só contamos coa nosa voz e as rúas, pero non queremos ser a vergoña das xeracións vindeiras, non estamos dispostos a que o futuro nos tache de ser a xeración atenazada polo medo. A gran maioría dos empregados públicos pasamos a nosa vida laboral vendo conquistas sociais e económicas, case sempre insuficientes, pero, dende a transición, paso a paso, íanse gañando pequenas batallas A gran maioría dos empregados públicos pasamos a nosa vida laboral vendo conquistas sociais e económicas, case sempre insuficientes, pero, dende a transición, paso a paso, íanse gañando pequenas batallas que facían as nosas condicións laborais non todo o dignas que deberían ser, pero si tiñamos unha sensación de vitorias conseguidas en forma de aumento de días, melloras en control da saúde laboral, prestacións das mutualidades, melloras económicas nos complementos, nas pagas extras, mellor distribución do traballo, horario digno, etc. Agora todo iso non existe, non hai esperanza, derrota tras derrota imos cedendo posicións, retrocedemos décadas en apenas semanas, e non hai expectativas de cambio, nin tan sequera de ser oídos. Que e o neoliberalismo? Precisamente iso, a derrota da clase traballadora, a depreciación dos soldos para incrementar o beneficio das grandes empresas e os bancos, que mestúranse e confúndense co poder político, retroaliméntanse o un ao outro, fagocitan ao Estado, deixándoo nun exoesqueleto sen competencias para gasto social, todo envolto en papel de celofán a través dos medios de comunicación, cunha simbiose de única vía posible e política do medo á desintegración do estado. Estas ameazas mediáticas calan fondo nos funcionarios, así se viu na folga xeral do 14-N, onde por vergoñento que pareza, máis traballadores do sector privado, cun presente e futuro incertos, secundaron a folga que empregados públicos, cunha suposta fixeza no posto da que aqueles carecen. O 14-N, por vergoñento que pareza, máis traballadores do sector privado, cun presente e futuro incertos, secundaron a folga Neste novo mundo cómpre espertar, por orgullo e dignidade, en volver á vista atrás, nada menos que a finais do século XVIII, cando xa a Constitución francesa inspirada por Robespierre de 1793 falaba do dereito á asistencia social aos máis necesitados, á educación gratuíta e ao traballo. Hai que parar a senda do cangrexo, a senda que nos leva ao feudalismo, ao absolutismo e á evanxelización da sociedade na doutrina neoliberal a golpe de canón.