Summary: Frenéticas últimas horas antes do referendo.

As 5 da mañá e a adrenalina non nos deixa durmir máis. Unha chamada guíanos a estar hoxe en Glasgow moi cedo; onte o teléfono non parou, e hoxe, moito me temo que vai ser igual. Os compañeiros de Catalunya Pep 600 veñen de camiño e van facer una actividade en Edinburgh… non! Non pode ser en Edinburgh! vai haber un evento importante en Glasgow, movédevos para aí! Mi madriña… como nos metemos neste lío… somos una referencia para moita xente e coordinar todo ás veces é un pouco complexo. De novo o teléfono, son os organizadores do Rally en Glasgow. Cóntanme que o Concello de Glasgow estalles a pór moitos problemas para o evento: licenzas, megafonía, permisos para bebidas… sospeitan que queren parar a actividade… soa familiar, non si? O Concello de Glasgow está rexido polos laboristas e ten una reputación semellante á do Concello de Compostela. Doulles ánimos: alí estaremos! Non faltamos! Alex Salmond que é un home moi sabio recomenda durmir ben hoxe para enfrontar con entusiasmo a histórica xornada de mañá Na estación de tren ás 7,30 da mañá xa hai un grupo de traballo de Yes Dunblane… bromean, dinme que durmiron ali… non os creo… ou si? Todo é posible nestes días. Vemos a cada un dos viaxeiros cun "Wee Blue Book", a información precisa. En Glasgow xa é una tolemia. Un acto final de campaña con Blair Jenkins, Tasmina Ahmed-Sheik, Dennis Canavan, Elaine C. Smith, Patrick Harvie e centos de voluntari@s que queren celebrar este día cunha mestura de nerviosismo e esperanza…. Ah mira! Robin McAlpine tamén está… e Mike Small! Agradecemos a Christina McKelvie a súa invitación de visitar Yes Hamilton… a benvida, o calor humano, o agradecemento é impresionante, non teño palabras. Onte está a campaña do non?, preguntan uns xornalistas pola mañá. Onde podemos localizar a xente que vai votar non?, volven a preguntar pola tarde. Milleiros de persoas ateigan a Praza George Square con "saltires" e de carteis do YES. Ao lonxe vese unha bandeira británica, anda, mira... pois por aí hai un unionista.... Onte está a campaña do non?, preguntan uns xornalistas pola mañá. Onde podemos localizar a xente que vai votar non?, volven a preguntar pola tarde. Dende logo, se o Non gaña este referendo, vai ser froito dunha maioría silenciosa que tamén parece que existe en Escocia. Home! Falando de maiorías silenciosas, imaxes de Mariano Rajoy na televisión escocesa para lembrar a todo o mundo neste país que España pode vetar a súa entrada na UE. Alex Salmond que é un home moi sabio recomenda durmir ben hoxe para enfrontar con entusiasmo a histórica xornada de mañá... farémoslle caso, pero antes, pasaremos por Papas en Dunblane... ás veces rematar o día cun fish and chips non é mala idea... e de almorzo, xa sabedes que temos.


Summary: Aínda hai decenas de persoas desaparecidas en ambos os países.

Segundo informa Europa Press, xa son 156 os pasamentos confirmados polas inundacións que azotaron o norte de Europa esta semana. A meirande parte dos óbitos, 133, producíronse en Alemaña, mentres Bélxica mantén os 23 notificados na sexta feira. O último balance en Alemaña ten lugar após a confirmación doutros 43 mortos durante as últimas horas no estado de Renania, no oeste do país, mentres a Policía teme achar novos falecidos ao longo deste sábado na zona de Ahrweiler, epicentro da catástrofe nesta rexión. A Policía alemá confirmou, aliás, outros 618 feridos, na súa maioría no val de Ahr, onde as estradas seguen bloqueadas e as pontes, derruídas. Está previsto que a chanceler alemá, Angela Merkel, viaxe nesta xornada ás zonas máis afectadas de Renania-Palatinado. Mentres, milleiros de traballadores de rescate seguen a buscar superviventes sen descanso na rexión de Eifel, onde as inundacións arrasaron poboacións enteiras na noite da quinta feira, e aínda hai decenas de persoas desaparecidas. Situación en Bélxica O temporal tamén está a afectar Bélxica, onde faleceron, cando menos, 23 persoas, e outras catro desapareceron, segundo informa o xornal Le Soir. Na rexión de Valonia, no sur do país, uns 41.000 fogares ficaron sen subministro eléctrico, polo que as autoridades anunicaron a liberación de fondos de emerxencia para axudar as poboacións afectadas. O primeiro ministro belga, Alexander de Croo, vén de declarar o 20 de xullo como día de loito nacional en lembranza das vítimas das inundacións. Así, lamentou que espera un "empeoramento" das cifras oficiais e sinalou que a situación segue a ser "crítica" en moitas zonas do país.


Summary: Héctor Tejón (A Coruña, 1981), activista social e desempregado, participa do Encontro cidadán para a marea galega convencido de que "ten que poñer cada un o que poida para cumprir unha demanda social: que o país teña voz propia no Congreso".

Que o levou a se sumar ao Encontro cidadán por unha marea galega? Como toda iniciativa política que pretende agromar da base, trato de achegar outra forma de experiencia política. Cadaquén ten que poñer o que poida para cumprir unha demanda social real: que o país teña voz propia en Madrid e que poidamos determinar cara onde queremos dirixir a nosa terra. Trátase dunha oportunidade política única e non estamos nun tempo no que poidamos permitirnos o luxo de desaproveitala. En que traballa agora mesmo o Encontro cidadán por unha marea galega? O principal obxectivo pasa por acadar a confluencia e por chegar a unha alternativa política que satisfaga non só as partes implicadas, senón tamén que sexa capaz de integrar xente que procede de fóra de iniciativas políticas e que está a demandar unha resposta. Os tempos son chegados e a Coordinadora do Encontro ten por tarefas saber comunicar, saber transmitir e saber integrar xente desexosa que saia de aquí algo galego, cun contido diferencial, que represente Galiza. Por que é necesaria unha candidatura unitaria? Isto é como un edificio no que cadaquén vive nun piso pero que require de actuacións conxuntas. Todos perseguimos as mesmas cousas, non sei se hai liñas vermellas ou verdes, mais si hai puntos tanxenciais. Creo que por separado desperdiciaríamos toda a forza que está espallada polo país. Sería imperdoábel. Nunca antes houbo unha oportunidade tan forte para deixar a marxe as cousas que nos separan e para loitar por todo o que nos une: Galiza e os intereses galegos contra as políticas neoliberais que non queremos. Queremos a soberanía do noso pobo, queremos dereitos sociais e queremos Galiza como suxeito político. A unión fai a forza e unha candidatura unitaria permitirá rachar co taboleiro. "Todos e todas queremos o mesmo, non sei se hai diferenzas… e ridículo" Que diferenzas percibe entre a Iniciativa pola Unión e o Encontro? Todos e todas queremos o mesmo, non sei se hai diferenzas… é ridículo. Temos que crear un espazo común onde todos e todas nos sintamos cómodos (xente que procede de partidos, de movementos…) o importante é crear un espazo entendemento capaz de xerar un programa político de aplicación real. As diferenzas ou matices que poida haber son nimiedades. Penso que nin o BNG, nin Anova, nin as Mareas, nin ningunha entidade son nais da criatura, porque estamos a facela entre todos e todas. Ve indispensábel un grupo parlamentar propio? Primeiro hai que estudar que contido vai ter e dotalo de metodoloxía, porque a creación dun grupo parlamentar por si mesmo non chega. Non creo no grupo parlamentar como fin último . Non hai que tomar a parte polo todo. O importante é dotar Galiza dunha soberanía que se foi escorregando e é importante tamén a construción dunha pedagoxía política diferente para non seguir o que nos ditan os medios. Dende logo non hai ninguén mellor que nós, os galegos e galegas, para defendernos. O grupo parlamentar véxoo como un punto máis dunha estratexia moito mais complexa. Non hai que esquecer que a política non e só institucional, faise na rúa día a día. Que opina de que Podemos non queira renunciar as súas siglas? Podemos, igual que o BNG ou Anova… terán as súas tácticas. Podemos é un axente máis e non é nin mellor, nin máis alto. Podemos será o que el queira ser. Se segue emperrado no seu, adiante, cadaquén saberá que fai e por que o fai. "Ten que idearse un espazo conxunto onde todos e todas nos sintamos cómodos" Acabarán confluíndo a Iniciativa e o Encontro? Ten que idearse un espazo conxunto onde todos e todas nos sintamos cómodos. Penso que é obrigado que se conflúa. Non se puido comezar conxuntamente pero é obrigado confluír e obrigatoria unha candidatura unitaria. Temos o exemplo da gran manifestación contra a xestión do novo hospital. Alí había persoas de todo tipo de pelaxe pero deron a batalla de maneira conxunta. De cara á configuración da candidatura, aposta en persoas con experiencia política ou sen ela? Non sei se hai liderados sociais, pero se os hai, teñen que agromar. Se falamos de confluencia hai que saber confluír. Na Coruña, hai dez concelleiros da Marea Atlántica sen experiencia ningunha na política e esta experiencia vaise adquirindo pero é importante contar con persoas que saiban como funciona todo isto. O político é un saber que cómpre socializar. A fórmula coa que se concorrerá ás eleccións xerais servirá para a as galegas? A fórmula confórmana os axentes sociais que a compoñen. Hai que apostar noutro tipo de metodoloxías diferentes á das marcadas polas estruturas dos partidos. A propia xente que milita en partidos ve que as súas organizacións igual erraron na praxe política durante as últimas épocas e estas persoas piden que se reformule a estrutura de partido. Toda a construción política ten que artellarse desde abaixo cara arriba. O primeiro chanzo de cara as eleccións xerais, cunha nova forma de facer política, pode servir de gran referencia para as eleccións galegas. O inimigo que temos enfronte só podemos derrotalo de maneira conxunta.


Summary: O vindeiro 27 de decembro, ás 17 horas, tributaráselle unha homenaxe nacional ao historiador e militante nacionalista Francisco Carballo no Concello de Maceda.

O militante nacionalista, crego, historiador e activista Francisco Carballo falecía o pasado 29 de novembro en Salamanca. O vindeiro 27 de decembro recibirá no seu Concello de Maceda natal a primeira homenaxe nacional, despois da íntima despedida do pasado día 13 cando foi soterrado, como era o seu desexo, no cemiterio de Asadur, a parroquia na que nacera. Programa e adhesións A homenaxe do 27 terá lugar no Salón Multiusos ás 17 horas e está organizada polo Concello de Maceda. Ademais do alcalde Xabier Oviedo intervirán o portavoz nacional do BNG -organización na que militou desde a súa fundación- Xavier Vence, o presidente da Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega, Cesáreo Sánchez Iglesias, o presbítero Manuel Peleteiro, o ex-alcalde de Maceda Bieito Seara, a súa sobriña Milagros Calvo máis o editor e xornalista Xan Carballa e o investigador Santiago Prol, autores do libro de conversas con Francisco Carballo publicado por A Nosa Terra, xornal e editorial ao que estivo intensamente vinculado. Na homenaxe ademais de diversas actuacións musicais proxectarase o vídeo "Francisco Carballo, sempre no corazón", no que se recollen imaxes e intervencións. Á homenaxe pódense adherir entidades, organizacións e persoas que deberán comunicalo ao Concello de Maceda para seren reseñadas no acto. Durante a súa longa traxectoria de compromiso nacionalista e activismo en plataformas políticas, culturais e sociais, e pola súa rigorosa e intensa faceta de investigador, Carballo convertérase nunha das persoas máis respectadas e apreciadas do nacionalismo organizado.


Summary: A Compañía Española de Algas Mariñas, con sede no Porriño, é a única beneficiaria na Galiza.

O Ministerio de Industria, Comercio e Turismo vén de publicar a resolución provisional da liña de axudas a plans de innovación e sustentabilidade no ámbito da industria manufactureira no ano 2022, da que se beneficiaron un total de 71 proxectos, dos cales só un é galego. Enmarcado dentro do Plan de Recuperación, Transformación e Resiliencia, esta iniciativa mobilizará uns 103,9 millóns de euros entre préstamos e subvencións. En concreto, do importe total, 24,6 millóns corresponden a subvención directa e 79,3 millóns, a préstamo a tipo cero. Catalunya e o País Valencià foron os territorios con maior número de concesións provisionais, cun total de 29 e 12, respectivamente. Con todo, na Galiza só unha firma obtivo esta axuda. A Galiza fica fóra das axudas estatais ao hidróxeno verde aprobadas pola UE En concreto, a Compañía Española de Algas Mariñas, situada na localidade do Porriño, foi proposta para beneficiarse dunha axuda por valor de 726.000 euros e un préstamo que supera os 5 millóns de euros para o seu proxecto de caldeira de biomasa. Tal e como explicou o Ministerio nun comunicado, con esta liña apóianse proxectos de I+D+i, así como actuacións enfocadas á sustentabilidade a través da mellora da eficiencia enerxética e a economía circular en liña co Green Deal da Unión Europea. O encarecemento da enerxía dispara os prezos industriais até 42,8% Todas estas actuacións aplícanse na cadea de valor da industria manufactureira e enmárcanse nalgunha das seguintes prioridades temáticas: economía circular e ecoinnovación, descarbonización, eficiencia enerxética, novas fontes de enerxía renovábel e redución de emisións contaminantes, materiais e produtos avanzados, innovación en procesos de calidade e seguridade, innovacións do proceso produtivo derivadas da prioridade de materiais e produtos avanzados.


Summary: Os propios colectivos que promoveron a ILP sobre o HULA piden agora o seu rexeitamento. A lei chega esta terza feira ao Parlamento modificada polas emendas do PP, único que apoiará o texto definitivo.

A ILP sobre o HULA de Lugo contou co apoio de 42.000 sinaturas, máis de 200 colectivos e o voto de todos os grupos parlamentares. Despois da súa tramitación chega esta terza feira, á tarde, de novo ao Pleno do Parlamento descoñecida polas emendas do partido de Feijóo. Só o PP aprobará unha lei que partía de ser a máis apoiada das tramitadas no Horreo. Os colectivos promotores piden agora seu rexeitamento. Igualdade de servizos para toda a cidadanía, viva onde viva e, en concreto, radioterapia, medicina nuclear e hemodinámica 24 horas para o Hospital Universitario Lucus Augusti (HULA). Estas eran as principais demandas dunha Iniciativa Lexislativa Popular que se gababa de ser a máis apoiada na historia do Parlamento Galego. Pasada a súa tramitación, a situación é ben distinta, xa só o PP respalda un texto lexislativo que, segundo os seus promotores, nada ten a ver con aquel outro que chegou ao Parlamento co apoio social. A diferenza entre un e outro está nas emendas presentadas polo partido de Feijóo que mudan, segundo os colectivos defensores, o espírito da ILP. "O PP cambiou totalmente o texto, cando a ILP fora aprobada por unanimidade. Xa non é a nosa ILP e por iso pedimos o seu rexeitamento", explica Jesús Vázquez "O PP cambiou totalmente o texto, cando a ILP fora aprobada a ILP por unanimidade. Xa non é a nosa ILP e por iso pedimos o seu rexeitamento", explica Jesús Vázquez, presidente da Federación de Asociacións de Veciños de Lugo, principais impulsores da iniciativa. Lamenta Vázquez que o PP introducise as súas enmendas sen se dirixir en ningún momento aos grupos promotores da iniciativa. "Cambia o espírito do texto apoiado por 42.000 sinaturas de maneira unilateral, sendo a iniciativa máis respaldada da historia de Galiza. Simplemente pediamos algo tan elemental como que a cidadanía tivese dereito aos mesmos servizos", explica. Conta con que o texto enmendado polo PP será finalmente aprobado cos votos do partido maioritario mais asegura que non van parar aí as súas reivindicacións. "Se impoñen o seu rodillo nós continuaremos na loita. Sacamos á rúa en Lugo a 10.000 persoas e seguiremos con iniciativas como a ruta do cancro. A cidadanía responderá tamén nas eleccións", afirma Jesús Vázquez. "Anuncian que continuarán coas mobilizacións "tamén na campaña electoral". Do texto inicial, pouco queda na lei que definitivamente aprobará o Parlamento. "Conseguimos hemodinámica en horas de oficina e xa podemos infartar de 8 a 15 horas mais nada máis. Falan duns prazos longos de máis de dous anos e din que se tenderá a conseguir eses servizos, mais non garanten que o presten desde a rede pública, é dicir, encóbrese a privatización, nin tampouco na capital da provincia. Será lexítimo que unha maioría absoluta aprobe algo así mais nós non imos baixar a cabeza", defende Vázquez. Trinta e cinco persoas, representantes dos colectivos, estarán no Parlamento para asistiren ao debate. Unha cifra que lles parece mínima fronte ao dato de que son 200 as distintas entidades que promoveron a ILP. De saír definitivamente aprobada pola vontade do PP, anuncian que continuarán coas mobilizacións "tamén na campaña electoral".


Summary: O maquinista do tren Alvia accidentado en Angrois (Compostela) o 24 de xullo de 2013 foi o protagonista da sesión desta quinta feira no xuízo do sinistro. Francisco Garzón destacou a ausencia de medidas de seguridade na liña de alta velocidade entre Ourense e Compostela e reiterou as escusas ás vítimas e ás súas familias.

O maquinista do tren Alvia sinistrado en Angrois, Francisco Garzón, reiterou na súa declaración desta quinta feira no xuízo o perigo que representaba para a circulación o tramo de alta velocidade ao seu paso por Angrois. A este respecto, recoñeceu que advertira do risco do traxecto "ao xefe de seguridade da zona" e confirmou a ausencia das medidas de seguranza requiridas pola normativa, sinalando que "coas medidas que hai agora, que son as que tiñan que estar daquela" non sería posíbel a día de hoxe que se repetise o accidente. Garzón afirmou que en todo o momento respectou os sinais de circulación e os límites de velocidade. Nesa dirección, preguntado polo seu letrado, Manuel Prieto, "se se podía chegar a 200 quilómetros á hora sen infrinxir ningunha norma, respondeu que "non había ningunha limitación, nin ningún sinal, nin ningunha baliza, nada de nada", concluíndo que "era a velocidade permitida". [VÍDEO] Garzón: "Non había ningún sinal até o comezo da curva" "Non había ningún sinal que me dixese reducir a velocidade", continuou o maquinista do Alvia, quen aseverou que "en todo momento seguiu a indicación dos sinais" e que "pode, se non hai ningunha limitación ou baliza, que non había ningunha, continuar a 200 quilómetros por hora". A ausencia das medidas de seguridade requiridas pola lexislación neste tramo ferroviario é unha das denuncias das vítimas. Neste sentido, critican que a vía carecía do sistema de seguridade ERTMS malia estar recollida a súa instalación no proxecto orixinario. Ao tempo, lembran que un informe da Axencia Ferroviaria Europea (ERA) denunciou o incumprimento da normativa de seguridade por parte do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (Adif). Nesa liña, en xullo de 2013, o propio presidente de Adif, Gonzalo Ferre, afirmou que "o accidente evitaríase se ese tramo contase co sistema de seguridade ERTMS". Cortabitarte A polémica volveu á sala de vistas da man de Andrés Cortabitarte, o responsábel de seguridade de Adif no momento do sinistro e a outra persoa imputada canda Francisco Garzón. Cortabitarte solicitou a través do seu letrado atrasar a súa declaración para a quinta feira 13 de outubro, aceptando a maxistrada a súa pretensión. A defensa das vítimas e de Garzón cre que Cortabitarte quere "ter vantaxe e gañar tempo" após escoitar o maquinista Precisamente, a xuíza, Elena Fernández Currás, apoiou a solicitude argumentando que o directivo de Adif "non se atopa en condicións por ese incidente [foi golpeado polo pai dunha vítima mortal do accidente esta cuarta feira]" e que "existen días máis que suficientes" para que "poida reporse". A resolución da maxistrada de dar máis tempo a Cortabitarte xerou malestar entre as vítimas. Neste sentido, o avogado da Plataforma de Vítimas do Alvia, Manuel Alonso Ferrezuelo, insistiu en que a declaración "podíase facer mañá [por esta sexta feira], que para iso estaba o día habilitado" e lamentou que se lle dea a Cortabitarte "unha semana para preparar en conciencia a súa declaración en función do que declarou Garzón".


Summary: A Plataforma pola Mobilidade Sostible da Coruña denuncia o "desmantelamento progresivo" da rede ferroviaria, o que imposibilita a posta por un medio eficaz e respectuoso co medio ambiente nunha comarca moi castigada polo elevado tráfico.

Os plans de Renfe para a supresión de numerosos servizos ferroviarios en Galicia, e que provocaría que só Santiago-Ourense e A Coruña-Vigo contasen con trens rexionais, provoca as críticas de numerosos colectivos sociais e políticos. Tal e como xa adiantara Praza hai meses, o plan de Fomento deixaría o país cun mapa ferroviario moi minguado e con varias localidades incomunicadas por vía férrea. A Plataforma pola Mobilidade Sostible da Coruña considera a medida "un novo retroceso", así como o "desmantelamento progresivo" dunha rede tan necesaria para a comunidade. A plataforma denuncia do "desmantelamento progresivo" da rede ferroviaria na contorna da Coruña Para esta plataforma, a diferenza doutras comunidades e doutros países, onde o tren é considerado un medio de transporte a fomentar debido á súa eficacia e respecto ao medio ambiente, "na nosa contorna máis próxima tómanse decisións que levan o desmantelamento progresivo da rede ferroviaria". "Eixos con gran potencial, como é o da Coruña-Ferrol, que precisamente en 2013 cumpre cen anos, son abandonados e esquecidos dos investimentos en infraestruturas", denuncia. A entrada na Coruña é unha das estradas con máis densidade de tráfico de España Ademais, outras rutas importantes para a vertebración das comunicacións, como o caso do tren a Lugo, con estacións en localidades como Oza dos Ríos, Cesuras, Curtis, Teixeiro ou Guitiriz, "tamén sufrirá a supresión de servizos e o peche de estacións". "O empobrecemento do transporte ferroviario levará aparellado que o número de vehículos que entran diariamente na Coruña siga crecendo, o que contribuirá a empeorar a mobilidade e a calidade de vida", advirte o colectivo, que lembra que a avenida Alfonso Molina, estrada que dá entrada na cidade da Coruña, é un dos cinco viais con máis densidade de tráfico de España (máis de 145.000 vehículos ao día, segundo a Dirección Xeral de Tráfico). O dato non fai que "mostrar a necesidade da mellora do transporte ferroviario como eixo de comunicación da comarca". "Áreas metropolitanas de menor poboación, como son as de Santander, Cádiz ou San Sebastián, dispoñen de trens de proximidade, mentres que na comarca coruñesa suprímense os escasos servizos existentes", insiste a Plataforma pola Mobilidade Sostible da Coruña, que reclama "urxentemente" a mellora do servizo ferroviario e o aumento de frecuencias "que levaría un maior uso do mesmo". "Consideramos prioritaria o investimento en mellorar e modernizar unha infraestrutura xa existente, que faga do ferrocarril rexional e de proximidade un transporte competitivo", engade o colectivo, que cre que se está a "desaproveitar" a oportunidade de contar cun servizo público "cómodo, económico e sustentable".


No meio da rotina do escritório oficial, alguém nom está tranquilo hoje. Leva toda a manhá a aguardar por um telefonema. Um telefonema que nom dá chegado. Até que enfim, a secretária pessoal anuncia que alguém liga: é a chamada aguardada com aseio durante estas três horas. Respira com certo alívio; tudo em ordem, ou quase. Os botes de pintura estám prontos para ser recebidos. Ainda que nom todos, polo menos parte está garantido que lhe serám entregues. Às vezes acontecem contratempos e nom se recebe tudo o que se deveria receber, parte tem que aguardar. A pintura é um extra, em realidade, porque aquí o verdadeiro negócio som os chouriços O caso é que a maquinária vai funcionando, "esta gente" vai cumprindo a sua parte do negócio. Assim que há que ter paciência, enquanto nom houver um desfornecimento sério de pintura. A pintura é um extra, em realidade, porque aquí o verdadeiro negócio som os chouriços. Os chouriços nom som realmente necessários, a pintura sim, esse é o paradoxo. Os estranhos amigos do nosso protagonista (um homem importante) necessitam vender chouriços, e para vender esses chouriços oferecem pintura. Nesta altura da história, os leitores já estarám a se perguntar qual é o curioso negócio no que está envolvido este indivíduo que desde um escritório oficial recebe telefonemas relativos a botes de pintura. Desde logo que no prédio administrativo onde se ubica o escritório deste homem importante, um vereador, ponhamos por caso, ninguém viu entrar nem sair carrinhas com botes de pintura e também ninguém sabe nada de movimentos relacionados com verbas de chouriços. O que torna mais misterioso ainda todo este assunto. Cumpriria aclarar que os botes de pintura em realidade som envelopes com feixes de notas de 500 euros, e os chouriços som candidaturas para contratos públicos A pergunta obrigatória depois deste suponho que desconcertante começo é: entom, a Cámara Municipal compra-lhe chouriços (a quem, a umha indústria cárnica?) porque necessita pintura, e quem vende os chouriços presenteia pintura como incentivo? Mais ou menos por aí vai a cousa, ainda que cumpriria aclarar que os botes de pintura em realidade som envelopes com feixes de notas de 500 euros, e os chouriços som candidaturas para contratos públicos. Assim se entende que colocar os chouriços no mercado com ajuda da pessoa acaída seja tam solícitamente premiado com pintura. Agora entenderám os leitores a ansiedade do nosso vereador na manhá de um dia de cobro. A pintura, esse extra no negócio dos chouriços, é absolutamente chave nesta história. A Constituiçom Espanhola di que os partidos políticos encauçam as correntes de opiniom e som a canle para a participaçom política neste regime. Isto em si já daria pé a umha profunda crítica sobre a qualidade democrática do regime A Constituiçom Espanhola di que os partidos políticos encauçam as correntes de opiniom e som a canle para a participaçom política neste regime. Isto em si já daria pé a umha profunda crítica sobre a qualidade democrática do regime. As franquícias políticas som a única via de participaçom? Pois vale a pena emprestar atençom a como essas franquícias tratam a democracia!!! Os partidos com presença institucional som aparelho de estado em grande medida. Necessitam pintura para poder competir na encarniçada briga eleitoral. Para poder acceder ao poder nas instituiçons e para conservá-lo. Essa é a raíz do problema. Isso significa que conseguir pintura necessita dedicaçom profissionalizada por parte de quadros partidários e cargos públicos. As empresas que compitem polo suculento negócio do contrato público, sabem que necessitam investir pintura, para pagar campanhas eleitorais e para gratificar a cargos públicos. Assim é o negócio dos chouriços. Os partidos com presença institucional som aparelho de estado em grande medida. Necessitam pintura para poder competir na encarniçada briga eleitoral. Para poder acceder ao poder nas instituiçons e para conservá-lo O sistema é corrupto e por isso os partidos do regime som corruptos. Nom é que os partidos do regime tenham nódoas na sua conduta que deteriorem a credibilidade do sistema. Os mesmos partidos que adividam quantias astronómicas à banca por créditos para as suas campanhas eleitorais (e nom se lhes embarga nem se lhes despeja das suas sedes por isso) que recebem subsídios milionários a travês das suas fundaçons, tenhem estas vias de financiamento ilegal. Há sumários kilométricos, processos judiciais espetaculares, correm rios de tinta na imprensa oficial, dedicam-se horas de debate público mediático ao tema, mas em momento nengum se planteja fazer auditorias aos principais partidos e fechar o "chirnguito" de quem nom tiver as contas claras e em ordem. É mais, nem sequer se planteja fechar-lhes a porta à participaçom em futuros processos eleitorais, e naturalmente a bilha do crédito bancário e do subsídio oficial também nom se lhes fecha. No muito democrático regime espanhol, há gente no cárcere por delitos de opiniom ou por militar em organizaçons que tenhem pretensa conexiom grupos armados, ainda que estas pessoas em concreto nom tenham atividade demostrável que as vincule com esses grupos. No muito democrático regime espanhol, umha manifestaçom verbal ou escrita de simpatia ou solidariedade com umha pessoa presa que para a justiça espanhola responda à categoria de terrorista, pode custar também prisom. Ajudar ou visitar a pessoas presas pode vincular-te com grupos armados ainda que nunca tenhas manifestado identificaçom ideológica com eles. No muito democrático regime espanhol, por nom condenar ao ditado a atividade armada de certos grupos podes estar expulso do jogo político, podes estar privado de organizar-te politicamente onde desejares e podem-che cortar o direito ao sufrágio. Mas nom acontece o mesmo com partidos que estám ligados às máfias inmobiliárias, que recebem dinheiro de empresários ligados ao narcotráfico ou ao tráfico de pessoas. Há indulgência infinita, porque som eles quem manejam a cousa pública e nom se vam auto-condenar. Eles som o sistema; o sistema é o corrupto, por muito que nos queiram fazer ver que o que há som garabanços pretos numha pota de garabanços brancos. Como muito o que acontece é que aquele que colhem com as maos na massa tem que responder a título pessoal, mas nunca se dirá que "este partido e a corrupçom som a mesma cousa", como também jamais se dirá que o caso Bárcenas, o caso Gürtel, o caso Pokemon ou o caso Dorado som todo um, ainda que os nomes se repitam. Esse viciado mecanismo de alimentaçom da maquinária política oficial, realmente traz como conseqüência o seqüestro da democracia como pauta para a tomada de decisons políticas Estes som os partidos que, teoricamente, encauçam as correntes de opiniom e som a via para a participaçom na política. Mas esse viciado mecanismo de alimentaçom da maquinária política oficial, realmente traz como conseqüência o seqüestro da democracia como pauta para a tomada de decisons políticas. As políticas privatizadoras tenhem a sua raíz nessas redes clientelares; o urbanismo anti-popular praticado nas nossas cidades, os cámbios legislativos totalmente lesivos com o méio natural e muito especialmente no referido ao monte e o litoral, a destruçom de emprego público... Claramente, nom se trata de um problema moral nem pontual; trata-se de um regime putrefacto e aqueles partidos que participam de algumha maneira nesses mecanismos de lucro ilícito e perpetuaçom de poder som inimigos do povo. Quem vai aplicar essa "mao dura" desde dentro do sistema? O capitalismo é o problema e os gestores da democracia burguesa som um reflexo da sua degeneraçom Nom vale com reclamar ou prometer "mao dura". Quem vai aplicar essa "mao dura" desde dentro do sistema? O capitalismo é o problema e os gestores da democracia burguesa som um reflexo da sua degeneraçom. Às vezes som descobertos nas suas sujas maniobras e entom há que fazer limpeça de elementos queimados, para que a cousa continue a funcionar. O socialismo é a alternativa, com o povo decidindo de maneira direta sobre as questons que incidem imediatamente nas suas condiçons de vida. Que a política deixe de ser um negócio e umha saída profissional para os parasitas.


Summary: Sumrrá é un trío de jazz que conquistou antes territorios alleos que propios, aínda que nos tres últimos anos poden escoitalos en Compostela os domingos sen xira. Falamos co seu contrabaixista, Xacobe Martínez Antelo, logo de viren de Centroamérica e antes de marcharen a China. Non paran.

- Vides de facer unha xira de Centroamérica e agora empezades outra por China. Logo de tantos anos, chegou a hora de Sumrrá?- Nunca se sabe, isto é unha carreira de fondo, e como eu digo sempre, con Sumrrá a verdade é que hai esa sensación de que non hai fin, o único que pode pasar é que á xente lle deixe de interesar o que facemos, pero por nós estamos encantados. Non sempre tivemos épocas tan activas coma esta. Tivemos anos de tocar moi pouco. E a verdade é que nos últimos anos, non se sabe moi ben por que, todo apunta a Sumrrá e estamos a tocar moito. Fai que o proxecto colla unhas dimensións novas, e a verdade é que agora mesmo estamos nun momento no que nunca foi tan fácil tocar, nunca foi tan divertido e parece que o público o capta todo e o disfruta. Así que estamos encantadísimos. - Cantos anos levades xuntos?- Estamos facendo 17, e ademais fructíferos, porque estamos agora mesmo preparando o sexto disco. Temos cinco discos editados con todo material orixinal composto por nós, con épocas de traballo moi intenso, porque cada disco é un proceso de traballo creativo moi ntenso. Con Sumrrá a verdade é que hai esa sensación de que non hai fin, o único que pode pasar é que á xente lle deixe de interesar o que facemos - Nos últimos anos estivestes en África, en Asia... Que pasou para que todo agrome agora?- A primeira saída un pouco grande de medirnos fóra foi a raíz do segundo disco. E démonos conta de que non nos coñecía ninguén. Levabamos cinco anos traballando coma tolos, e a partir de aí empezamos a tomar consciencia de que hai que currarse moito que te coñezan fóra, nun momento no que a Internet era outra cousa, non había esta tolería da hiperconectividade que hai agora. Foi co terceiro cando xurdiu a posibilidade de empezar a traballar con Inés Portela e saíu a primeira xira de Sudáfrica, que foi en 2008 ou 2009. Ao poñernos nun contexto foráneo démonos conta de que Sumrrá funcionaba incluso mellor que aquí. Vendemos moitísimos discos. A xente falábanos como se foramos representantes do jazz europeo e nós nunca sairamos a Europa a tocar [risos]. Iso é un enganche porque é como medrar e de repente ser adulto. Estaste testando nun escenario internacional con grandes de todo o mundo. Logo tivemos pequenas incursións: en Bulgaria, en París, en Bolivia, no Tanjazz de Marrocos. E en Corea o ano pasado, onde tivemos a sensación de que a xente se conectaba ao minuto e medio. E agora vimos desta xira intensísima por cinco países de Centroamérica. Moi contentos, moi namorados e cunha gana de volver incrible, porque para a xente que podemos falar castelán o nivel de conexión é tan automático, que é sorprendente como non hai unhas pontes artísticas e culturais máis estables e máis fortes. Porque a conexión que houbo alá foi incrible, quedamos enganchados. Ao poñernos nun contexto foráneo démonos conta de que Sumrrá funcionaba incluso mellor que aquí. - E en auditorios grandes. Está o jazz a deixar de ser un estilo minoritario a nivel internacional?- Nós sempre fomos a espazos grandes. Fixemos concertos para 8.000 persoas, o jazz pode ter ese grao de disfrute, non precisas esa imaxe de club de jazz, catro da mañá, fume... Hoxe en día hai disciplinas tan distintas que entran dentro do jazz e a verdade é que con Sumrrá a sensación é que hai moitos momentos do concerto en que non parece un concerto de jazz. Nese sentido, a nós dános igual que sexa escenarios grandes, pequenos, clubes... Entramos na nosa película pronto e intentamos conectar coa audiencia que haxa. - En Galiza como está a escena jazzística? Segue a ter difícil entrada?- En Galiza que disciplina artistística ten entrada fácil? Todo o que non sexa unha praza nunha banda municipal ou nunha orquestra, ten todo un nivel de voluntarismo e precariedade que xa pasa de ser encomiable a ser case unha condena. Realmente o nivel de desinterese de toda a cobertura institucional... Así como ninguén pon en dúbida que a sanidade, a educación e as infraestruturas son unha cousa de todos, parece que a cultura é só dos que se dedican á cultura. Ao final tiras de decisións vitais, de querer dedicar a túa vida ao que sintes que te tes que dedicar, pero non é unha decisión empresarial, é unha decisión persoal, porque é inviable. Eu sempre digo o mesmo: o jazz en Galiza a nivel axenda política é absolutamente inexistente. Eu levo anos escoitando da gran canteira de músicos galegos, formados fóra, con traxectoria internacional... pero a realidade é que non hai un circuíto de jazz galego onde amosar o que facemos. Hai moitos músicos excelentes con proxectos discográficos salientables que non teñen un só espazo onde amosar dignamente o que fan, esta é a realidade. Anos atrás a Rede Galega de Teatros e Auditorios tiña espazo para concertos, pero cos recortes quedaron só co teatro. Non hai un circuíto nin un espazo para o jazz, non só para os de aquí senón para escoitar artistas doutros lugares. Isto é un sálvese quen poida e... a tocar a China! Basicamente funciona así. A nós dános igual que sexa escenarios grandes, pequenos, clubes... Entramos na nosa película pronto e intentamos conectar coa audiencia que haxa. - Con tanto ir e vir, ides continuar sendo a banda residente nas Crechas, onde tocades moitos domingos?- Si, voltaremos en maio, ao voltar de China. O noso hábitat natural é o directo, tanto ten que sexa un clube ou un festival grande. E gústanos facer unha residencia semanal na nosa cidade. A aposta foi nosa, decidimos querer tocar na nosa cidade. E até que o público queira, nós imos estar aí. Esta é a terceira temporada, e non podemos estar todos os domingos, porque estamos tamén por fóra, pero o público sigue enchendo os domingos e é unha pasada. Non podemos esquecer que estamos a facer jazz, só o noso repertorio, e somos un trío instrumental de jazz todos os domingos. E segue a vir xente. Somos plenamente conscientes de que mentres teñamos público imos seguir estando nas Crechas. España é un pouco un páramo - Saltastes ao mercado internacional sen pasar por España.- España, joe España... Cando vas polo resto de Europa decátaste de que España é un pouco un páramo. É complicado abrir un oco nas escasas programacións de jazz que hai. Hai algunhas mostras moi afeccionadas, e outras grandes que sempre van chamar alguén como Kenny Garrett, un cabeza de cartel. E nós sempre fomos traballadores da música, nunca fixemos nada na música que non fora pagado. E a moita xente aínda lle custa entrar nesta dinámica. Estivemos xirando nalgún festival, xirando con 1906... si temos estado, pero non tanto como nos gustaría. A nosa capacidade de traballo é moi superior á presenza que temos. Se cadra despois de 25 ou 30 anos poden entender que podes estar nunha programación de jazz aínda que non sexas cabeza de cartel. Nós confiamos en traballar máis. Todo o que non sexa unha praza nunha banda municipal ou nunha orquestra, ten todo un nivel de voluntarismo e precariedade que xa pasa de ser encomiable a ser case unha condena. - Como definiriades a proposta musical de Sumrrá?- Desde o primeiro momento intuimos os tres que a clave é deixar tranquila a música [risos]. A maioría dos grupos non funcionan porque non deixamos a música tranquila, pero eu creo que a base é esa. Nós aceptamos e respectamos até o infinito aos compoñentes do proxecto. Eu sinto admiración tanto por LAR Legido como por Manuel Gutiérrez. Considérome afortunado por estar tocando con eles. Eu acepto, eu aprendo deles, tento ser o mellor contrabaixista posible para eles dous. E sinto o mesmo deles cara a min. Sinto que me arroupan, que me respetan e que me dan o que necesito. Ese é o pacto tácito que temos entre nós. Basicametne o que hai é un deixar a música ser. Despois veñen todas as etiquetas, identificacións, referenzas... e nós aceptamos todo: temos todas as influencias do mundo. Somos jazz europeo, jazz de vangarda, jazz español, jazz americano, jazz free, eu que sei. O que todo o mundo diga está guai, non levamos ningunha bandeira. E basicamente non che podo dicir moito máis do que facemos, a verdade.


Summary: O 28 de maio faise un ano do inicio das mobilizacións contra o ERE e a venda da factoría de San Cibrao segue sen resolverse.

O vindeiro 28 de maio faise un ano desde o inicio das protestas por parte do persoal traballador de Alcoa en San Cibrao (Cervo) contra a decisión da empresa de fechar a planta de alumino primario e acometer un despedimento colectivo que afectaría 534 persoas, ademais dos empregos destruídos nas auxiliares. Desde entón, o conflito deu moitas voltas, mais segue sen solución á vista. O ERE Aínda que os problemas de Alcoa viñan xa de atrás, o anuncio do Expediente de Regulación de Emprego (ERE) supuxo o inicio do enfrontamento entre Alcoa e o seu persoal de San Cibrao. As negociacións comezaron a finais de xullo de 2020. A multinacional non se amosou en ningún momento disposta a ceder, aínda que finalmente accedeu a explorar unha alternativa: a venda da planta a un terceiro, Liberty House. A negociación non obtivo o resultado agardado e á volta do verán a firma norteamericana retomaría o seu plan inicial, que non era outro que o de fechar a planta e executar o despedimento colectivo. Porén, o cadro de persoal levara o ERE ante a Xustiza. O Tribunal Superior da Galiza (TSXG) deulles a razón e tumbou o despedimento colectivo ao apreciar "mala fe" de Alcoa nas negociacións. A resolución foi recorrida pola multinacional ante o Supremo, que está agora pendente de resolvela. As protestas Desde o primeiro momento, os traballadores pediron a intervención de Alcoa por parte da Xunta e do Goberno español para garantir a continuidade da actividade industrial na Mariña. Marchas e mobilizacións sucedéronse por todo o país até que Alcoa accedeu a negociar a venda. Porén, á vista dos nulos avances e do incumprimento dos prazos marcados, o comité decidiu incrementar a presión e convocar unha folga indefinida que se alongou até final de ano. Foi entón cando Alcoa optou por retomar as conversas para a venda, desta vez coa Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI) como interlocutor, a cambio da paz social e do levantamento da folga, pero novamente volveuse cumprir o prazo sen alcanzar acordo ningún, o que leva o comité a pór enriba da mesa un calendario de mobilizacións e a volta á folga. Pero nun novo xiro dos acontecementos Alcoa promete esta mesma semana sentar a negociar por terceira vez, neste caso coas empresas interesadas, a cambio de manter a paz social e todo queda no aire. O papel da SEPI As Administracións teñen na súa man a solución ao conflito. Tanto a Xunta (Igape) como o Estado español (SEPI), poden intervir a empresa amparándose en que é unha instalación estratéxica ─a única planta de aluminio primario do Estado─, pero non se queren comprometer. Nas negociacións do pasado verán entre Liberty House e Alcoa, a SEPI interveu no último momento para facer unha oferta a Alcoa pola que sería o ente público quen comprase a factoría, seguindo o exemplo do Goberno italiano na Sardeña. En decembro, as negociacións entre Alcoa e a SEPI volveron a ese mesmo punto, pero o organismo público preferiu optar por un papel secundario, que se limita a facer de mero intermediario no momento da venda entre a multinacional norteamericana e o futuro comprador. Desde a Secretaria de Estado de Industria xa advertiron que non ían encargarse de buscar ese comprador, labor que lle encargaban a Alcoa, e que tampouco estaban en disposición de incluír unha cláusula no acordo para eximir a empresa de responsabilidades futuras. A mala fe de Alcoa O TSXG certificou a "mala fe" de Alcoa nas negociacións por non demostrar vontade para vender a planta da Mariña. A empresa non quixo modificar o ERE cos sindicatos e, nas veces que sentou a negociar, nunca cumpriu os prazos. Só conseguiu adiar os seus plans e gañar tempo, quizais á espera dunha sentenza favorábel do Supremo que lle despexe o camiño. De feito, insiste en pedir a paz social ao cadro de persoal mentres mantén aberta a vía xudicial contra el. Problemas engadidos No conflito xurdiron tamén varias frontes externas. Por un lado a xudicialización do proceso de venda das plantas de Alcoa da Coruña e Avilés a Parter e, por outro, os problemas de liquidez de Liberty House. Ambos os dous interferiron no proceso de venda da planta de San Cibrao.


Summary: A Unión, dixo Josep Borrell, "ten aínda munición gardada" para "redobrar" a presión contra Moscova.

Os ministros de Exteriores da Unión Europea (UE) aprobaron esta terza feira sancións contra os responsábeis do recoñecemento ruso das rexións separatistas, nun paquete que inclúe medidas financeiras, contra mandos militares e membros da Duma. Tras unha reunión extraordinaria do Consello de Asuntos Exteriores en París, o Alto Representante da UE para Política Exterior, Josep Borrell, asegurou que os Vinte e sete chegaron a un acordo para dar unha "rápida resposta" á crise, e demostrou a súa "determinación" para responder de forma "robusta" ao recoñecemento das autoproclamadas repúblicas e o despregamento de tropas rusas no Donbass. Segundo indicou o xefe da diplomacia comunitaria, a resposta europea "danará Rusia, e moito", e confirmou que o movemento está coordinado cos Estados Unidos, Reino Unido e Canadá. "A gran violación que comete non sairá sen resposta e elevaremos o nivel de sancións substancialmente segundo o nivel de agresión rusa", avisou Borrell, asegurando que a UE ten aínda "munición" gardada para redobrar a presión contra Moscova se segue a súa "ameaza" contra Ucraína. Quedan aínda moitas preguntas pendentes na crise no leste de Ucraína, dixo Borrell, indicando que só 30% do territorio das rexións ucraínas recoñecido por Rusia está en mans das entidades pro rusas. O ministro de Asuntos Exteriores, UE e Cooperación do Estado español, José Manuel Albares, defendeu que coas sancións impostas a Rusia a Unión Europea demostrou que as súas advertencias non eran "simples palabras" e preveu que se hai unha agresión militar estas serán "masivas". O Kremlin ve caducos os Acordos de Minsk Noutra orde, o presidente ruso, Vladimir Putin, atribuíu a crise desatada en Ucraína ao "incumprimento por parte de Kiev" dos Acordos de Minsk, ao tempo que sinalou que os citados pactos "xa non existen" por mor dos últimos acontecementos. "Os acordos son un conxunto de medidas que buscaban arranxar a situación no leste. Estivemos asistindo durante non sete, senón oito anos, a estas conversas. Fun un dos autores deses documentos e por iso quero subliñar que estabamos interesados en levar a cabo esas medidas, porque eran o resultado dun compromiso", apuntou.


Summary: A Liga Estudantil Galega e a asociación Cultura do País convocan unha noite de monólogos e concertos para axir unha campaña de homenaxe a Roberto Vidal Bolaño co gallo do 17 de maio, dia das Letras

"Co fin de reivindicar o noso idioma e protestar máis unha vez contra LOMCE". Así explican dende a Liga Estudantil Galega a orixe do proxecto para unha noite festiva que organizan xunto a asociación Cultura do País e que terá lugar na sexta-feira do 24 de maio no clube Clavicémbalo de Lugo. Segundo explica Felipe Vázquez dende a Liga, en conversa con Sermos Galiza, a estratexia era aproveitar un acto lúdico para "trasladar ás persoas alleas ao ámbito académico a nosa preocupación polo que está a acontecer coa LOMCE", a vulneración do dereito á educación"alén dun ataque para a nosa lingua". Co gallo do días das Letras Galegas, concíbese asemade unha homenaxe ao dramaturgo compostelán Roberto Vidal Bolaño no que Anxo Manuel, membro do grupo de teatro Menos dá unha pedra, levará ao emblemático clube de jazz lucense o monólogo' Animaliños". A fin da xornada virá de man do grupo Os Ulträqäns, coñecido grupo coruñés que mistura ritmos punk-rock e folk con letras en galego. Amais, durante o concerto aproveitarase para facer un photocall no marco da campaña nacional "Por unhas letras do aquí", tamén en ofrenda a Bolaño, e que se moverá polas redes socias co obxecto de dignificar a súa figura. Os participantes terán de tirar as fotos portando o nariz de pallaso e o chapeu que caracterizan ao escritor teatral.


Summary: Reimundo González, portavoz do goberno local pontevedrés, cualifica a resolución como "demoledora".

O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) establece que Ence debe pedir licenza municipal para realizar obras no seu complexo de Lourizán, decisión coa que o tribunal ratifica a paralización municipal en 2016 por parte do goberno local de Pontevedra dunhas obras da pasteira na zona de pesada de camións e nas balsas de decantación. A empresa presentou entón un recurso ante o Concello, que foi desestimado, e posteriormente acudiu aos tribunais, alegando entre outros argumentos, que as obras estaban amparadas polo plan sectorial vixente. O TSXG certifican que Ence si tivo acceso ao expediente e que o órgano que lles sancionou, a concellería de Urbanismo por delegación do alcalde, si era competente para facelo. O portavoz do goberno local, Raimundo González, dixo que esta sentenza demostra o incumprimento "manifesto" da legalidade vixente por parte de Ence e o "amparo" que recibe desde a Xunta.


Versión curta: O louzán indíxena galaico decidira resolver así o imperativo de alertar ao seu pobo do perigo inminente. Tan orfo de líderes como pródigo en curias e nunciaturas, o Reino deixara confinar o seu idioma no estéril exilio dos usos litúrxicos, panteón ilustre de linguas mortas pero fonte de privilexios, dádivas e regalías. Con certeza, a inmolación do seu mais afouto guerreiro no ruinoso altar das letras galegas lograría interrogar ao pobo sobre as causas daquela desolación. Cando o sangue quente comezou esvarar cegando as runas esculpidas no templo sacrifical -Colligit, Expurgat, Innovat- linguas marmuradoras comezaron honrar o seu oficio: grandes perigos se cernían sobre o Reino que as sudorosas mans de cátedras e cesantías xa non podían seguir a ocultar. Versión longa: A lingua galega entrou en fase terminal. Asumámolo con entereza, sen dramas. Rompeuse a cadea primixenia, a da transmisión familiar: cando iso sucede unha lingua atópase ante a súa sentenza de morte. Recoñezamos o noso fracaso colectivo, pois compre coincidir en que estes trinta anos de política linguística poden resumirse nunha ecuación: o número de euros investidos en normalización é directamente proporcional ao número de falantes perdidos. O número de euros investidos en normalización é directamente proporcional ao número de falantes perdidos Pese a iso, cómpre evitar caer no fatalismo. Que a lingua se encontre en fase terminal non implica a súa necesaria desaparición: outras que estaban en peor situación atópanse agora en franca recuperación. Isto non só ilustra a existencia de políticas linguísticas efectivas na restitución e preservación vernacular: o que é mais importante, refuta calquera tentación de considerar os factores externos -globalización, colonialismo ou semellantes- como causa fundamental desta debacle. A responsabilidade do que aquí aconteceu é, fundamentalmente, nosa. De forma natural pensamos nas institucións do noso emerxente sistema de autogoberno como as mais directamente concernidas na política linguística galega. Esas responsabilidades, con non ser exclusivas -o desleixo do governo federal non pode ser omitido- son innegábeis; mais ao apuntar ao executivo, non deberiamos esquecer o que a inscrición tallada en mármore lembra a quen cruza a entrada na Universidade de Heidelberg: a función que as institucións académicas desempeñan na lexitimación moral e intelectual da acción gubernamental. Non se trata dun mea culpa inscrito en fermosas letras góticas para exculparse por ter extendido carta de natureza científica e xurídica á política de exterminio do goberno nacional-socialista; trátase dunha lección, a primeira que debe aprender quen cruza as portas da universidade alemana, sobre os perigos da falta de honestidade e rigor intelectuais. Trátase dunha advertencia sobre as demoledoras consecuencias da corrupción académica na súa interacción co poder político. Perante a situción da nosa lingua: teremos o valor de mirar de frente ás nosas institucións académicas para interrogarnos sobre a súa responsabilidade no deseño, posta en marcha e mantenemento desta postmoderna máquina de castelanización? A xulgar pola súa precisión, ben podería ser de construción alemá. A perda de falantes é consecuencia directa da corrupción da nosa Academia durante o proceso de instauración da autonomía Fago explícita a miña hipótese para sometela a pública consideración: a perda de falantes é consecuencia directa da corrupción da nosa Academia durante o proceso de instauración da autonomía. Dende o marco teórico das elites extractivas podería formularse afirmando que, a cambio de garantir a súa prevalencia no acceso ás rendas -económicas e simbólicas- derivadas da actividade asociada á lingua, o sector hoxe hexemónico na Academia tería acordado lexitimar a política promovida pola coalición dominante. Dado o carácter marcadamente centralista da coalición, a estratexia requería a neutralización política do feito diferencial buscando activamente equiparar a identidade galega á española. O goberno controlaba os recursos económicos, mais precisaba de base científica que avalara aquela estratexia. A Academia, perenne obxecto de precariedade orzamentaria, dispoñía da lexitimidade e do arsenal científico-técnico necesario. A solución final atopouse na proposta de hibridación do galego co sistema ortográfico do castelán. Por unha parte, a proposta servía para descartar os modelos de inmersión linguística dado que as semellanzas entre ambos idiomas favorecían a súa coexistencia na escola. Por outra, ao formalizar o elemento central da identidade como subproducto do castelán, lográbase neutralizar o feito diferencial tornando ademais en anecdótica, cando non inexistente, a súa relación co diasistema orixinario galego-portugués. Os académicos que denunciaron a ineficacia daquela aproximación así como a súa evidente falta de rigor científico foron condenados ao ostracismo polos seus compañeiros, como quedou evidenciado no caso de Ricardo Carvalho Calero. A golpe de decreto lei, e silenciando as voces críticas, consolidaríase o dogma político-científico do bilinguismo harmónico, tan convenientemente alonxado do rigor académico como apegado ao poder político. A golpe de decreto lei, e silenciando as voces críticas, consolidaríase o dogma político-científico do bilinguismo harmónico En suma, a política linguística de Galicia nunca estivo orientada á restitución de falantes, senón á neutralización política do feito diferencial na súa mais requintada expresión: a lingua. Trinta anos despois obtemos os resultados daquel proceso de corrupción académica observando como a lingua entra en fase terminal vendo interrompida a súa transmisión familiar. Mais, se a lingua desaparece, a función das institucións, centrada en neutralizar o potencial político do feito diferencial, deixa de ser necesaria mais alá do seu papel litúrxico. E aí é cando saltan as alarmas. Nunha sorte de vinganza poética, a corrupción da Academia acaba por cuestionar a necesidade da Academia mesma. Ao presentar a súa demisión, Méndez Ferrín materializou a que con certeza foi a mais relevante achega da súa presidencia: facer explícita a dimensión política dunha institución que é a pedra de toque da arquitectura académica e gubernativa asociada á lingua Ao presentar a súa demisión, Méndez Ferrín materializou a que con certeza foi a mais relevante achega da súa presidencia: facer explícita a dimensión política dunha institución que é a pedra de toque da arquitectura académica e gubernativa asociada á lingua. Xa non poderán por mais tempo os académicos -mulleres poucas hai- seguir a parapetarse tras a suposta asepsia científica para eludir a sua responsabilidade no estado de cousas da lingua. A iniciativa de asumir a defensa do idioma contra as agresións xurídicas promovidas dende o propio goberno representa neste sentido a cifra coa que se medirá a a capacidade de rexeneración moral da institución. Pero ademais de abdicar, o ex-presidente abxurou da súa condición de académico. Deixando claro que non é a Real Academia Galega o lugar onde o seu compromiso coa lingua pode expresarse mellor, deixou tamén sinalada a necesidade de identificar novos pagos onde o idioma poida agromar vizoso. Á luz da lenta pero inexorabel migración de tantas personas de relevancia cara o padrón internacional, podería atoparse na Academia Galega da Lingua Portuguesa unha das posíbeis alternativas. Outra sería que a RAG, constatando o fracaso do bilinguismo harmónico, reconsiderase a dogmática exclusión do reintegracionismo. Sumadas esas teses ás que promoven a inmersión linguística, a perspectiva dunha cidadanía competente en tres dos idiomas mais falados do planeta debera facer reflexionar a quen continúa acreditando na arcadia isolacionista do guetto feliz.


Summary: A Asociación de Actores e Actrices de Galicia homenaxea a Vicente Montoto ao concederlle o Premio de Honra Marisa Soto que será entregado o vindeiro 26 de marzo no Teatro Rosalía de Castro da Coruña na gala da XIX edición dos Premios María Casares.

Co Premio de Honra Marisa Soto, a Asociación de Actores e Actrices de Galiza recoñece a traxectoria de máis de cincuenta anos dedicado ao teatro de Vicente Montoto, actor, autor e director ademais de fundador da compañía Uvegá Teatro. . "Montoto é un pioneiro, forma parte dunha xeración que apostou dende o principio por facer un teatro do noso, feito en galego e profesionalizado", sinala o presidente da AAAG, Avelino González, que cualificou a Montoto pola súa paixón e xenerosidade na entrega ao teatro. O número 137 de Sermos Galiza que estará nos quiosques esta quinta feira recolle unha entrevista con Vicente Montoto arredor da súa traxectoria.


Summary: O ministro de Exteriores español, José Manuel Albares, afirma que o cumio da Alianza Atlántica en Madrid será "histórico" pola "case segura" adhesión dos países escandinavos.

O viceministro de Exteriores da Federación Rusa, Sergei Riabkov, asegurou esta segunda feira que "non" aceptará o ingreso de Finlandia e Suecia na OTAN, algo que, dixo, sería "outro grave erro con consecuencias de longo alcance". Fixo estas declaracións logo de que nos últimos días ambos os países escandinavos manifestasen publicamente o seu desexo de integrarse na organización militar. De feito, o pasado sábado, o presidente finlandés, Sauli Niinisto, informou de que conversara telefonicamente co presidente ruso, Vladimir Putin, para comunicarllo oficialmente. Finlandia informa a Putin da súa vontade de entrar na OTAN Agora Riabkov respondeu, en declaracións recollidas pola axencia rusa Interfax, que a seguridade de Finlandia e Suecia "non se verá fortalecida" pola entrada na OTAN. "A forma na que garantiremos a nosa seguridade após a mudanza nesta configuración xeral da OTAN é un asunto á marxe e dependerá do que sexa en termos prácticos o resultado do acceso de Finlandia e Suecia á Alianza", apuntou. A OTAN non desbota despregar tropas en Suecia e Finlandia Aliás, o viceministro de Exteriores de Rusia subliñou que o Goberno de Putin "non se vai resignar sen máis" e que esa hipotética adhesión provocará un "aumento" do "nivel xeral de tensión militar" e, en consecuencia, "a preditibilidade nesta zona será menor". Na mesma liña, a portavoz do Ministerio de Exteriores, Maria Zajarova, apuntou que Europa "optou por cortar calquera canle de comunicación" con Rusia e que, polo tanto, agora ten "vía libre". Albares: "A case segura adhesión de Finlandia e Suecia é histórica" Pola súa parte, o ministro de Exteriores español, José Manuel Albares, defendeu tamén esta segunda feira que o cumio da OTAN que decorrerá en Madrid en xuño será "histórico" pola, "case con toda seguridade", integración de Finlandia e Suecia. Suecia dá un paso máis cara á súa integración na OTAN


Summary: Duplica a media estatal no índice de incidencia dos accidentes mortais: é de 6,05 por 3,24 de media no Estado.

Galiza está á cabeza do Estado español en índice de incidencia (número de accidentes por 100.000 traballadores) en sinistros laborais mortais. Duplicamos a media estatal no que é unha constatación máis do preocupante panorama que nos accidentes laborais rexistra Galiza. No Estado hai 3,24 sinistros mortais por cada 100.000 traballadoras. Na Galiza hai 6.05. O dado, correspondente a un estudo de Comisións Obreiras- Galiza, non deixa marxe para a dúbida: "O noso país é que ten o maior índice de accidentes mortais". En 2018 perderon a vida en accidentes laborais 56 persoas en Galiza, un aumento a respecto das falecidas en 2017: 43 traballadores e traballadoras. A precariedade laboral está ligadas a esta realidade. Un dato deste estudio de Comisións Obreiras: en 42% dos sinistros laborais sufríronas persoas traballadoras con contrato temporal -a poboación asalariada temporal representaba 26,6 % do total- . Así, Roi Fernández, responsábel de Saúde Laboral de CCOO, apuntou como as reformas laborais, coa súa precarización do mercado de traballo, tamén teñen responsabilidade na sinistralidade laboral. Para alén da alta precariedade do mercado de traballo en Galiza, Fernández puxo sobre a mesa outros dous factores para esta alta sinistralidade: a falta de traballo en prevención, o elevado peso que os sectores primarios —agricultura e pesca— aínda teñen na economía galega, e onde se rexistran a maior parte deses sinistros. A economista Silvia Parga, autora do estudo, informou de que os datos públicos revelan que no ano 2018 se rexistraron en Galicia 30.972 accidentes de traballo con baixa (aumento do 2,39 %), dos cales o 90,21 % ocorreron en xornada laboral. No que vai de década (2010-2018) morreron na Galiza en accidentes laborais perto de 500 traballadores e máis de 4.000 sufriron feridas de carácter grave. Nese período, o exercicio con máis vítimas mortais fora o 2010 (64 persoas falecidas).


Summary: Milleiros de afectados reclaman á nova dirección de Novagalicia a devolución dos seus aforros nunha manifestación na que tamén estiveron presentes emigrantes retornados e colectivos como Stop Desafiuzamentos.

Vigo converteuse na mañá deste sábado no epicentro das protestas dos milleiros de afectados polas preferentes en Galicia. Miles de persoas chegadas de toda Galicia percorreron as rúas da cidade nunha marcha na que volveron reclamar a devolución íntegra dos seus aforros e na que tamén perticiparon colectivos como os dos afectados polas cláusulas solo, Stop Desafiuzamentos ou os emigrantes retornados que están a sufrir a campaña sancionadora de Facenda. Afectados polas preferentes, pero tamén emigrantes retornados ou Stop Desafiuzamentos, participaron na marcha Agora que Banesco se fixo coa propiedade de Novagalicia Banco, tras a poxa do Estado, os estafados agardan que o seu presidente cumpra co prometido. Asegurou que arranxaría o conflito en tres meses, pero nada saben aínda os 35.000 cidadáns galegos que aínda quedan afectados polas participacións preferentes e que supoñen uns 500 millóns de euros. Por iso volveron saír á rúa, tal e como prometeran, nunha manifestación masiva por Vigo na que volveron facer soar as bucinas e na que teimaron en reclamar o que é seu. O destinatario das súas consignas e berros van claramente dirixidas ao Estado e á Xunta, pero agora sobre todo a Juan Carlos Escotet, presidente de Banesco. Ollos que ven, corazón que sente, Novagalicia engana os clientes, púidose ler nunha das numerosas pancartas que os estafados luciron na marcha caracterizada polas cores das camisetas das diferentes chegadas de todas as comarcas do país. Unhas 35.000 persoas e uns 500 millóns de euros están pendentes aínda da solución prometida por Banesco Foron unhas 10.000 persoas segundo os convocantes e 3.000 segundo a policia os que saíron ás rúas logo de chegar á cidade en numerosos buses. Novagalicia Banco asegura que dos máis de 75.000 clientes de produtos híbridos, case 40.000 recuperaron o 100% do investimento e case 38.000 do 71% dos cartos. Segundo os preferentistas, aínda hai 35.000 afectados que non recuperaron todos os seus aforros.


Summary: Milleiros de persoas tomaron parte esta quinta feira nas 10 manifestacións e 3 concentracións convocadas pola Alianza Social Galega coa finalidade de dar "unha resposta colectiva ás nefastas políticas antisociais que impoñen os gobernos da Xunta e do Estado español". Vídeo no interior.

A Alianza Social Galega, integrada por máis de 60 colectivos, foi quen de convocar, máis unha vez, milleiros de persoas nas rúas de cidades e vilas de Galiza para exixir, tal e como se pedía en faixas, palabras de orde e manifesto, "outra saída á crise". As mobilizacións partiron sobre as oito da tarde cunha finalidade clara, reiterada polas organizacións e colectivos convocantes: dar unha resposta colectiva ás nefastas políticas antisociais que impoñen os gobernos de Galiza e do Estado Español coa coartada da crise e do pagamento dunha débeda ilexítima, seguindo os ditados da UE, do FMI, do BCE e da patronal neoliberal. Nas manifes tomaron parte centrais sindicais, asociacións veciñais, colectivos cidadás, entidades ecoloxistas, plataformas de defensa do territorio, organizacións feministas, xuvenís, plataformas de defensa dos servizos públicos...así como milleiros de cidadáns a título individual. Unha maré que percorreu as cidades galegas para defender un modelo social antagónico do que se procura desde Xunta e Estado coas súas medidas, recortes, e austericidios. Foron marchas contra o feixe de medidas e actuacións contra as maiorías sociais. Desde os recortes dos servizos públicos esenciais", como as pensións, a sanidade, a educación e o benestar, até o "retroceso en dereitos" coma a xustiza, o aborto, á libre manifestación, a liberdade de expresión, ao tempo que denunciaban a "corrupción xeneralizada, a lei mordaza, os atentados aos dereitos humanos, o enriquecimento ilícito".


Summary: O órgano, que ten unicamente caracter consultivo, pide que se elimine da LOMCE a obriga de que os territorios con lingua propia paguen unha escola privada para asegurar o ensino en castelán

O Consello de Estado rexeita a obriga sinalada na LOMCE de que os territorios con lingua propia deberán finanzar o ensino en castelán en centros privados. Así o recolle o ditame sobre a contrarreforma educativa en que traballa o ministerio de Educación que redactou este órgano consultivo ao sinalar que "non debería figurar na lei por afectar ao ámbito de decisión das comunidades autónomas con lingua propia". Con todo, o Consello de Estado, que na actualidade preside o ex conselleiro de Sanidade da Xunta, Romay Beccaria, comparte a postura da LOMCE no referente a que cómpre delimitar a "proporción razoábel" no uso dos idiomas cooficiais, discrepa de que sexa o Executivo español quen impoña "as medidas a adoptar" cando non existan "medios ou recursos" para garantir o uso do español como lingua vehicular nos centros públicos. "A regra de que as administracións educativas deberán sufragar os gastos de escolarización cando os pais ou titores decidan escolarizar os seus fillos en centros privados non debera figurar na lei", recolle o ditame do Consello de Estado. A polémica sobre esta imposición do Goberno español acadou o seu punto álxido após quitar o ministro Wert a careta, facendo pública a súa intención de "españolizar os alumnos cataláns" e, por extensión, o estudantado da Galiza e de Euskal Herria. "Procedería impor como obrigatoria" Educación para a Cidadanía O ditame elaborado por este órgano consultivo reclama a Wert que non desapareza a asignatura de Educación para a Cidadanía, introducida no currículo escolar durante o Goberno do PSOE e que o Consello de Estado, nun texto asinado, entre outr@s, pola ex vicepresidenta María Teresa Fernández de la Vega, considera que "procedería impoñela como obrigatoria nalgún momento" para velar "pola aprendizaxe dos valores democráticos coa finalidade de preparar as persoas para unha cidadanía activa". Na mesma liña poderían ter feito algunha alusión expresa á perda de carga lectiva da materia de filosofía, que fica relegada a unha situación practicamente residual. Porén, nada di ao respecto o ditame redactado pol@s expert@s.


Summary: ENTREVISTA Eduardo Alonso recibirá na vindeira gala dos Premios María Casares o Premio de Honra Marisa Soto

Eduardo Alonso recibirá na vindeira gala dos Premios María Casares o Premio de Honra Marisa Soto, co que a Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG) distingue a traxectoria de persoeiros no mundo das artes escénicas. Director e dramaturgo, Eduardo Alonso leva máis de corenta anos no oficio, foi o primeiro director do Centro Dramático Galego (CDG) e fundou -xunto a actriz Luma Gómez- Teatro do Noroeste, compañía histórica que neste 2017 cumpre tres décadas de actividade. Falamos con Alonso sobre o galardón, a súa compañía e a situación no CDG. Comecemos coa pregunta tópica para estes casos: Que significa este premio? Sorprendeume, xa que a min me colle en plena actividade. A verdade, é un premio que me honra moito, xa que a AAAG, na súa orixe, chamábase Asociación de Actores, Directores e Técnicos de Escena. É dicir, esta é unha asociación que recolle a toda a profesión escénica. Polo tanto, é unha gran honra. Ademais, para min e para todos os da miña xeración é unha alegría engadida recibir un premio que leva o nome de Marisa Soto, coa que tivemos o honor de compartir xeración e traballo. "Cada vez que fas unha obra, tiras uns muros que, na seguinte obra, volven estar en pé. Dá a sensación de que vivimos o castigo de Sísifo, temos que estar subindo constantemente a pedra até o cumio da montaña" Desa xeración tamén forman parte Xúlio Lago e María Barcala, de Teatro do Atlántico, que hai un par de semanas deixaron caer que quizais xa non farían máis espectáculos pola situación que atravesa o teatro. Como vive Teatro do Noroeste? Senten vostedes o desgaste? Seguramente vivimos unha situación moi semellante á de Xúlio e María. Somos xente que levamos toda a vida facendo teatro e, a verdade, fatiga moitísimo o feito de que cada ano resulte máis difícil facer un espectáculo. Cada vez que fas unha obra, tiras uns muros que, na seguinte obra, volven estar en pé. Dá a sensación de que vivimos o castigo de Sísifo, temos que estar subindo constantemente a pedra até o cumio da montaña. Tamén fatiga moito unha cuestión: non hai perspectivas. Antes, mesmo cando as cousas estaban moi mal, vías un horizontes. É dicir, había unhas posibilidades. Difíciles? Si, pero habíaas. Agora mesmo... É que remataron coas nosas esperanzas. "Evidentemente, fixemos todos un percorrido e houbo momentos brillantes... Agora? Estamos, se me apuras, incluso peor que no punto de partida" Neste 2017, Teatro do Noroeste celebra 30 anos de actividade teatral. Nos últimos anos, o mundo do teatro en particular e a cultura galega están a entrar na trintena. O CDG cumpriu 30 anos en 2014, compañías como Teatro do Atlántico cumpriunos hai nada, a AAAG en 2015... Ao teatro sentoulle mal a trintena? Este é un momento complicado, un momento de ter unha perspectiva e facer análise de todo o esforzo. E claro, un séntese defraudado. Tanto traballo para chegar ao mesmo punto de partida? Evidentemente, fixemos todos un percorrido e houbo momentos brillantes... Agora? Estamos, se me apuras, incluso peor que no punto de partida. A min hai algo que me desasosega moitísimo, que lle pasa a moita xente da miña xeración: que mundo estamos a deixar aos nosos fillos? Unha das aspiracións xeracionais é deixarlles as cousas un pouco mellor as xeracións seguintes. Pois parece que non vai ser o caso... Non vai ser, non. Non tanto pola nosa culpa, senón tamén polo proceso político e as políticas culturais. Estamos igual que no principio. Non, igual non... Ao principio, cando menos, había esperanza. Agora só podes preguntar: A onde vai parar todo isto? "Teatro do Noroeste é o que non quería ser. O que pretendía ser era unha compañía de gran repertorio, un teatro de servizo á sociedade" Outra pregunta tópica: Despois de trinta anos de Teatro Noroeste, que balance fai? Teatro do Noroeste é o que non quería ser. O que pretendía ser era unha compañía de gran repertorio, un teatro de servizo á sociedade. Que quero dicir? Imos ver, para a construción dun teatro nacional, como moi ben di Quico Cadaval ultimamente, fai falla que se adapten os grandes textos internacionais e que se incorporen á lingua propia. É dicir, falo dun teatro que, por unha banda, faga os shakespeares, os molières, os valle-incláns e, pola outra, que cultive os autores propios, dándolles grandes oportunidades. Ese era o gran obxectivo de Teatro do Noroeste, mais agora non o podemos cumprir. Podemos facer o teatro de autor propio, que é o que estamos a facer, pero dende unha perspectiva moi cativa, xa que o que facemos é ir montando as obras dun membro da compañía que pode escribir case por encargo. Ese non era o obxectivo e nós traballamos para saír de aí, pero non somos quen. Eu non digo que non nos guste facer textos que eu escribo, pero gustaríanos volver a Molière, a Shakespeare ou a Valle, agora que se pode. Mais non somos quen. Excéntricas son uns valentes montando un espectáculo de oito intérpretes, a verdade. Agardo que lles vaia ben, como todo parece apuntar. A AAAG, á hora de outorgarlle o premio, destacou que Teatro do Noroeste é unha compañía que deu oportunidades a moitos profesionais que estaban a comezar. Séntense especialmente orgullosos dese feito? Totalmente. Penso que resulta imprescindible abrir esas portas. E esa concepción entra dentro desa idea de servizo á sociedade. Eu creo moito nos proxectos onde se mesturan as xeracións. O traballo compartido entre veteranos e xente nova enriquece moitísimo o teatro e créanse sinerxías. Debería haber máis. Si, estamos moi orgullosos. Agora seguimos esa liña, aínda que de forma menos intensa. Non podemos. Pero antes, durante un tempo, si que o faciamos. Pensa no Romeo e Xulieta que fixemos en 2007. Dos once intérpretes, dez estaban a comezar; só Luma Gómez era veterana. Para atopar eses actores, fixeramos un cásting moi amplo entre todas as escolas de teatro, aínda que a maioría viñeron da ESAD, que eran os mellor formados, claro. "Se non hai vontade política, non hai solucións. Iso é así. Imos ver, o CDG non se tería fundado de non ser Álvarez Pousa. De non ter un director xeral de Cultura coma el, todo sería imposible" Xa que falamos de cásting, voulle preguntar polo CDG e o que está a pasar co concurso público, xa que vostede foi o seu primeiro director. Sempre se dixo que o CDG nacera do pacto da administración e da profesión. Mais parece que ese pacto xa non existe, non? Mira, sinxelamente pasa unha cousa: Se non hai vontade política, non hai solucións. Iso é así. Imos ver, o CDG non se tería fundado de non ser Álvarez Pousa. De non ter un director xeral de Cultura coma el, todo sería imposible. E que pasou? O primeiro, que a administración deixou de ter esa vontade política. Atreveríame a dicir que a perdeu xusto cando marchou Pousa. Segundo, a administración deixou de ter coñecemento da actividade teatral. Entón, todos os xerentes que se encargaron primeiro do Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais (Igaem) e despois da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic) non tiñan nin idea de teatro. "Non son as artes escénicas as que se teñen que adaptar á administración, senón que é a administración a que se ten que adaptar ás artes escénicas" E como é a vontade política actual? Ningunha, nula. Non hai. Ben se ve nas declaracións que fan ao respecto do Centro Dramático Galego. A min dáme ganas de lles dicirlles aos políticos ao respecto do CDG e todo o que está a pasar, que a administración, o concepto que temos da administración e a súa estrutura, non ten máis de cen anos... Menos incluso, poñamos 60 anos. Pola contra, as artes escénicas teñen milenios. É dicir, non son as artes escénicas as que se teñen que adaptar á administración, senón que é a administración a que se ten que adaptar ás artes escénicas. É obvio. É obvio para min, que formo parte das artes escénicas e resulta obvio para os directores do Centro Dramático Nacional ou para o director do Instituto Nacional de Artes Escénicas y Musicales (Inaem) do estado. Pola contra, para o director de acó, parece que non. Entón escúdase en que hai que cumprir a lei e punto. É que non hai vontade política, ningunha. Mira, o PP de cando se creou o CDG... Ese PP tiña un certo sentido de que había que crear unha cultura galega. Vale, que a súa idea era unha cultura de feira e xa... Pero estes? Nin iso... Contra Fraga vivíase mellor? Non sei se contra o cacique se vivía mellor, pero se cadra se vive mellor contra o cacique que contra o tecnócrata. Ningún dos dous modelos é recomendable, pero é que os de agora simplemente obvian a cultura galega, non lles interesa. Nas dúas últimas montaxes do CDG, o pasado Tartufo e o vindeiro Martes de Carnaval, a administración realizou uns cástings en formato de concurso público rexido pola lei da función pública. Por parte do sector recibiuse tal iniciativa con protestas e asegurouse que ese non era un modelo apto para o sector. Por que a administración quixo realizar igualmente este procedemento e por que dende o sector se di que é imposible de aplicar no Centro Dramático? O procedemento de concurso público de escolla de persoal funcionarial, sexa funcionario sexa laboral, non vale para un proceso artístico. "O procedemento de concurso público de escolla de persoal funcionarial, sexa funcionario sexa laboral, non vale para un proceso artístico" Por que non vale? É dicir, haberá enfermeiros ou avogados ou profesores que se pregunten por que para eles si vale e para os actores e actrices non. É diferente. Primeiro, porque non falamos de persoal laboral en sentido puro. Son uns actores que forman parte dun proxecto artístico. Dentro dos proxectos artísticos, o elenco é unha parte fundamental. É dicir, non se pode montar un texto con calquera. Imos ver... O mesmo texto pode dar proxectos artísticos diferentes. Poñamos un caso estremo: Figúrate un Valle-Inclán aéreo, no que os actores e as actrices ruben polas paredes e saltan polos trapecios. Ese é un proxecto artístico concreto e dentro dese proxecto artístico concreto, os actores son unha parte fundamental que funcionan exactamente igual que as cores nun cadro. Polo tanto, decidir por concurso públicos os actores é exactamente igual que decidir as cores do cadro dun pintor por concurso público. Se o decides así, ese cadro xa non será do pintor. Se decides o elenco dese xeito, o espectáculo resultante tampouco será do director. Aquí, o conflito está entre a administración e a arte. Ese choque dáse sempre, xa que a administración se adapta mal ás cuestións artísticas. E para encaixar ambos mundos fai falla moita vontade política. E non se ten. Iso é o que pasa agora. Hai que lembrar que o proceso artístico non é democrático, depende do xenio creador. E o xenio creador dun espectáculo teatral, malia ser un traballo colectivo, é responsabilidade final do director. Evidentemente, aquí non falamos das cores dun cadro, senón de persoas. E as persoas son pagadas pola administración, que quere converter isto nun proceso funcionarial. E iso non é posible. E a verdade, sería fácil sacar dese tipo de procesos os actores, pero claro... Falla algo: a vontade política. "O conflito está entre a administración e a arte. Ese choque dáse sempre, xa que a administración se adapta mal ás cuestións artísticas. E para encaixar ambos mundos fai falla moita vontade política. E non se ten" E para sacalos de aí, que fai falla? Refundar o CDG? Convertelo nunha institución independente da Agadic? Mira, antes da Agadic existía o Igaem, que era un instituto, un organismo autónomo de carácter comercial, que rexía o seu persoal do seguinte xeito: o persoal propio do Igaem rexíase pola función pública, mentres que o resto de persoal, rexíase unicamente polos convenios colectivos correspondentes. E aí rematou o problema. Para cambiar o Igaem e convertelo na Agadic, ao bipartito non lle levou máis de tres meses. Para facer o camiño á inversa tampouco fará moito máis. Que falta? A vontade política. Mesmo diría, aínda que non teño a lei de función pública tan analizada, que non habería que modificar a Agadic para que houbese un encaixe. A Lei de función pública xa ten varias excepcións: os bolseiros, os investigadores... Un dos directores de Martes de Carnaval, Tito Asorey, dimitiu e lanzou un comunicado na que amosaba o seu desacordo co procedemento... Non dixo iso, non. Dixo algo máis importante e que me parece moito máis lóxico: dimito porque non me deixan facer o meu traballo. De acordo, pero Anxo Lorenzo nunha entrevista en GaliciaConfidencial asegurou que o único que pasara no CDG foi que un director quixo saltar a lei e que tivo que dimitir... Máis falta de vontade política. Un secretario xeral de Cultura sabe que esa lei é unha normativa que se aplica inadecuadamente a un proceso que obriga a un director a non poder facer o seu traballo. Anxo Lorenzo debería coñecer os procesos creativos do teatro. "Os directores ou teñen un coñecemento enorme de todos os actores e actrices da contorna ou raro vai ser que se neguen a facer un cásting. En resumo, os cástings e a decisión do director son elementos compatibles" Vostede é o presidente da Asociación de Directores de España (ADE), que lanzou a este respecto un comunicado que defendía as funcións do director e no que se lles outorgaba a decisión total aos directores. Pero se a decisión total recae no director, son pertinentes as audicións? E se non o son, como se visibilizan as novas xeracións? Como se poden conxugar ambas necesidades? Facendo ambas cousas. A min paréceme razoable que os actores novos queiran visibilidade e queiran obrigar a que haxa mecanismos para que esa visibilidade exista. Eu estou de acordo e eu teño unha compañía que fixo grandes cástings. E de obrigarse ao CDG a facer cástings si ou si, sería probablemente o único centro, dende logo do estado e probablemente de Europa, que tivese esa cláusula. E tampouco me parecería mal. O único problema que teño é que o elenco o elabora o director e punto. Iso é así. Ten que poder facelo dentro dun proxecto artístico, de xeito que se el ten en mente un actor concreto para facer un papel e ese actor non se presenta o cásting, ten que poder chamalo directamente. Imos ver, os directores ou teñen un coñecemento enorme de todos os actores e actrices da contorna ou raro vai ser que se neguen a facer un cásting. En resumo, os cástings e a decisión do director son elementos compatibles. Máis alá de todos os atrancos que viviu Martes de Carnaval, tamén hai que analizar o CDG dende outro punto de vista. Cando se presentou a programación para os meses xaneiro-outubro de 2017, só se anunciou este espectáculo con dez actores. Un espectáculo de dez actores para a gran parte do ano parece pouca produción e pouca contratación para, non? Iso corríxese con centros dramáticos que teñen claro os seus obxectivos. Eu teño a sensación de que a actual directora non ten nada claro os obxectivos: vai a salto de mata. É dicir, non hai proxecto. Non sei que queren facer co CDG. E que non haxa un proxecto claro estando o CDG dirixido por unha profesional, é algo preocupante. Porque o natural é que un profesional presente un proxecto definido e se non llo respaldan, dimite. Iso é o lóxico. O resto son trapalladas. Que é o CDG actual? Unha trapallada... "O natural é que un profesional presente un proxecto definido e se non llo respaldan, dimite. Iso é o lóxico. O resto son trapalladas. Que é o CDG actual? Unha trapallada..." E a verdade, eu doulle moitas veces voltas, tamén o facemos na ADE, a confluencia dos sistemas democráticos e da creación artística. Que quero dicir? Imos ver... De entrada, paréceme ben que o director do CDG saia por concurso público, pero logo se o pensas máis e miras as circunstancias que vive o CDG... Pois non era o máis recomendable. Penso que a persoa idónea para dirixir un CDG como o que temos agora habería que ir buscalo e convencelo, xa que o que podería ser axeitado non se ía presentar. É que case habería que llo pedir de xeonllos. O que quero dicir é que os procesos públicos non son sempre os máis axeitados. E creo que Fefa Noia non é a persoa axeitada para o Centro Dramático nestas circunstancias. E que conste que me alegrei moito porque fose unha profesional do gremio quen gañase o concurso... Entón cre que Fefa Noia debería marchar? Se eu fose Fefa Noia, hai tempo que tería dimitido do CDG. Eu non sei o que pensa ela realmente sobre o que ten que ser un elenco, pero se pensa o mesmo que pensamos os directores, non pode aceptar todo isto que está a pasar. Debería marchar, si. Pero, claro, non sei o que pensa a este respecto nin en nada. Nunca souben a onde ía este CDG. E tamén creo que Fefa Noia podería usar unha forza máis grande. Ela ten unha forza que non creo que saiba que ten. Precisamente, por gañar un concurso público e non chegar aló a dedo. Se gañas un concurso público, tes que ter a forza para poder enfrontarte aos de arriba e dicirlle: mira non me podes cuestionar estas historias. "Se gañas un concurso público, tes que ter a forza para poder enfrontarte aos de arriba e dicirlle: mira non me podes cuestionar estas historias" Quería pechar esta entrevista volvendo a Teatro do Noroeste. As súas dúas últimas montaxes, Palabras malditas e Estado de graza, teñen en común que revisitan o período franquista... Interesábame tratar esa época porque creo que aínda continúa vixente. A mentalidade desa época segue moi presente. Ademais, quería tamén facer un achegamento a como o réxime tratou ás distintas sensibilidades. En Palabras malditas, fixámonos no tratamento agresivo que se lles brindou aos homosexuais. Pola contra, en Estado de graza, miramos á represión e ao tratamento que se fixo coas mulleres, sobre todo no caso das chamadas "nenas descarriadas", que está moi conectado co roubo de bebés. Coido que cumpría mirar a estes temas para decatármonos unha vez máis dunha realidade: a sombra do ditador segue a ser moi longa. En certa medida, son dos que pensan que a Transición foi un erro, que perdemos a oportunidade da revolución. Cando me atopo aos meus colegas portugueses e falan do mal que están alí, eu sempre lles retruco que nós estamos como estamos por culpa dunha transición. Eles, aínda que a perderan, fixeron unha revolución, Grazas a iso, realmente están mellor. Malia todo...


Summary: O concello de Ourense tardou dous anos en recuperar para as arcas municipais 747.163,11 euros en concepto de recollida de lixo para reciclaxe. Os ingresos destes residuos, tal como establece o prego de condicións do servizo no seu artigo 76, son do Concello, sen embargo foi a empresa concesionaria UTE Ecourense, formada por Copasa e Fomento de Construccións e Contratas, quen recibiu os fondos durante dúas anualidades. A pesar de que o alcalde deu por rematado o incidente co ingreso dos cartos e a liquidación dos intereses, a oposición conformada por PP e Democracia Ourensá queren seguir investigando o asunto.

O concello de Ourense tardou dous anos en recuperar para as arcas municipais 747.163,11 euros en concepto de recollida de lixo para reciclaxe. Os ingresos destes residuos, tal como establece o prego de condicións do servizo no seu artigo 76, son do Concello, sen embargo foi a empresa concesionaria UTE Ecourense, formada por Copasa e Fomento de Construccións e Contratas, quen recibiu os fondos durante dúas anualidades. Foi a empresa concesionaria UTE Ecourense, formada por Copasa e Fomento de Construccións e Contratas, quen recibiu os fondos durante dúas anualidades O ingreso da cantidade na facenda local efectuouse o pasado 20 de marzo de 2012, despois de que a oposición do Partido Popular formulase unha pregunta o 3 de marzo sobre o asunto dirixida ao alcalde de Ourense. Porén, na contestación escrita e nunha segunda pregunta oral en pleno tanto o rexedor, Francisco Rodríguez, como o portavoz do grupo Socialista, Agustín Fernández, non resolveron a dúbida de quen deu a orde para que os cartos se ingresasen na conta da concesionaria e non do Concello ata a data en que se reclamaron. Dende o grupo de goberno atribúese a unha confusión da empresa solucionada en "cinco minutos" derivada da redacción do anterior prego de condicións. No último pleno facilitouse unha documentación onde se certifica o ingreso da cantidade e a liquidación dos intereses de demora cifrados en 28.073,09 euros. A documentación repartida non conta co selo de rexistro e ante as protestas do PP, o concelleiro de Fancenda ensinou o orixinal selado na parte traseira. Distintos secretarios de concello, consultados por Praza Pública, entenden que "para que a empresa concesionaria durante este tempo puidera reter legalmente eses cartos tería que ter unha autorización que a habilitase Porén, as dúbidas da oposición non desapareceron e a pesar de que a maioría que apoia a Francisco Rodríguez rexeitou crear unha comisión de investigación, os grupos políticos esixen saber quen deu a orde do ingreso ou se a iniciativa foi da propia empresa. Neste sentido un informe da asesoría xurídica do Concello, ao que tivo acceso Praza Pública, di textualmente "a concesionaria estivo percibindo estes ingresos, sen ter dereito a percibilos, extralimitándose, nas súas competencias en relación ao marco contractual". No mesmo sentido distintos secretarios de concello, consultados por Praza Pública, entenden que "para que a empresa concesionaria durante este tempo puidera reter legalmente eses cartos tería que ter unha autorización que a habilitase para non incorrer nun posible delito". A pesar de que o alcalde deu por rematado o incidente co ingreso dos cartos e a liquidación dos intereses, a oposición conformada por PP e Democracia Ourensá queren seguir investigando o asunto A pesar de que o alcalde deu por rematado o incidente co ingreso dos cartos e a liquidación dos intereses, a oposición conformada por PP e Democracia Ourensá queren seguir investigando o asunto. En concreto, os populares, a través dos seus portavoces na Praza Maior, pregúntase que pasaría de non teren formulado por escrito a pregunta interesándose polos cartos e conclúen que de non reclamaren as arcas municipais deixarían de ingresar máis de 1 millón de euros.


Summary: As deputadas do BNG no Congreso español, defenderán unha emenda á totalidade aos OXE 2013 por "estaren feitos á medida da banca e prexudicar ás maiorías sociais".

Ao igual que nos Orzamentos de 2012, o BNG oponse ao anteproxecto presentado polo goberno español para os OXE do 2013. Olaia Fernández Davila e Rosana Pérez presentaron esta sexta unha emenda á totalidade aos Orzamentos Xerais do Estado pois aseguran "van en contra da xente e en favor da banca". A emenda presentada polas nacionalistas salienta que "o pagamento dos xuros está a lastrar o crecemento económico" pois increméntanse nun 34% a respecto do exercicio anterior. Os fondos públicos que o executivo español inxectou ao longo deste tempo á banca tradúcese nun incremento notábel da débeda e obriga á cidadanía a afrontar maiores recortes nas políticas e servizos públicos. Neste senso, Fernández Davila asegurou que "as contas do Estado son unha claudicación ás demandas de Alemaña e dos mercados financeiros" e cargan as maiores reducións orzamentarias sobre partidas destinadas a ensino, saúde e políticas activas de emprego. "Estes son os orzamentos da banca, non das persoas" Máis recesión e maior desemprego Desde o BNG aseguran que as políticas de austeridade e axuste "provocan un círculo vicioso que conduce a máis recesión" polo que non se cumprirá o obxectivo de défice que o executivo pretende alcanzar o que conlevará novas medidas –como xa acontecera no exercicio anterior--. As deputadas nacionalistas denuncian a provisionalidade dos OXE e aseguran que ao igual que en 2012 o executivo encabezado por Mariano Rajoy, aprobará novas medidas de acordo "coas exixencias que implicará a chegada do rescate". "As políticas de austeridade e axuste só conducen a máis recesión" Aliás, Fernández Davila criticou o anuncio do goberno español en que dicía que revalorizarían as pensións pois o proxecto prevé unha compensación do 1% fronte a unha suba do custo de vida "moi superior". Neste senso, o executivo central avanzou a pasada semana que modificaría a fórmula de cálculo do IPC –indicador empregado para medir o incremento do custo de bens e servizos de consumo-- para adaptalo ás súas propias necesidades e non incluír no mesmo a suba da presión fiscal soportada polos fogares. A deputada nacionalista asegurou que o goberno español "está a manter en suspenso" a súa decisión "até que pasen as eleccións galegas", afirmou a nacionalista. Olaia Fernández, subliñou que "a conxelación dos salarios aos funcionarios e a redución das pensións non leva a reactivar o consumo" senón que pola contra agudiza a crise e os efectos desta sob as maiorías sociais. Neste senso, as deputadas exixen ao goberno español a retirada do proxecto.


Summary: De 9 a 13 de Outubro tem lugar a Feira do Livro de Frankfurt na que Brasil é o convidado de honra. Além dos principais vultos da literatura, editoras, música e projetos, numa larga agenda, apresentarão a cultura brasileira na mais relevante cita editorial da Europa.

Mais de 150 selos editoriais brasileiros estarão na feira do livro de Frankfurt 2013 que este ano tem o Brasil como País Homenageado. Setenta representantes da literatura do Brasil estarão em Frankfurt; 11 deles de obras para crianças e moç@s, 8 poetas, 6 críticos, 8 autores na área de conhecimentos e biografias e 4 autores de história em quadrinho ou romance gráfico, segundo assinalam na página oficial do evento. Entre eles, nomes consagrados das letras brasileiras e novos talentos da pujante cultura do Brasil. Bernardo Ajzenberg -um dos autores do "Crânio de Castelao"-, Ana Maria Machado, João Ubaldo Ribeiro, Paulo Coelho, Bernardo Carvalho, Patricia Melo, Adélia Prado, Alice Ruiz, António Carlos Viena, Francisco Alvim, Mauricio de Sousa, Paulo Henriques Britto , Paulo Lins, Pedro Bandeira, Ronaldo Correia de Brito, Ruth Rocha, Ruy Castro, Sérgio Sant'Anna, Silviano Santiago ou Teixeira Coelho são algúns dos nomes das figuras da cultura brasileira que assistirão à Feira de Frankfurt. A participação brasileira foi organizada pelos ministérios da Cultura e das Relações Exteriores, Fundação Biblioteca Nacional, Fundação Nacional de Artes , Agência Brasileira de Promoção de Exportações e Investimentos e Câmara Brasileira do Livro. MPB, ao vivo Diversos espaços da Alemanha acolherão ao tempo a cultura brasileira. Brasil exporta música e, sabedora disso, nomes de primeiro relevo como Junio Barreto, referência da nova Música Popular Brasileira, ou a baiana Virgínia Rodrigues oferecerão concertos na Alemanha. Um espaço de 700 metros quadrados abrigará as mais de 150 editoras que vão expor seus livros e projetos editoriais. O governo do Brasil quer aproveitar a ocasião para gerar oportunidades de crescimento dos negócios do mundo da cultura, em especial. Entre os temas que integram a programação do Brasil em Frankfurt estão "Brasil – um Mercado de Oportunidades", "Programa de Apoio à Tradução", "Projeto Escritores nas Cidades", "Perfil do Livro Infantil Brasileiro", "O Segredo para Publicação de Best-sellers", "O Ensino de Português como Idioma Estrangeiro", "Projeto Osmose – Intercâmbio de Quadrinistas Alemães e Brasileiros", "Bate-papo com Escritores – o Romance Brasileiro", "Possibilidades de Negócios entre Editoras Brasileiras e Alemãs", "O Papel do Livro na Construção da Cidadania".


[Artigo publicado orixinalmente na web do Eixo Atlántico]A União Europeia não terá vislumbrado a pandemia como oportunidade de intervenção politica e de ação solidária. Cada estado-membro actuou por si no seu território nacionalAo longo da História da Humanidade houve muitas pandemias que se fizeram sentir de forma descontrolada. Hoje, com os avanços civilizacionais da Ciência e das organizações internacionais, interrogamo-nos com é possível acontecer o que se está a verificar com o corona vírus. Tenho na memória o testemunho dos meus avós sobre o impacto da pneumónica, que fez mais de 50 milhões de vítimas há cerca de 100 anos. Mas os tempos eram outros, com muito menos conhecimento científico e menor capacidade de reacção.Como em todas as crises, reclama-se acção por parte dos governos. Sendo uma questão global e de segurança, a União Europeia não terá vislumbrado a pandemia como oportunidade de intervenção politica e de ação solidária. Cada estado-membro actuou por si no seu território nacional. Mais uma vez, faria sentido reforçar a competência europeia em temas transversais que reclamam soluções concertadas e cuja intervenção não fique circunscrita a medidas de mitigação económica.Quanto a Portugal, estamos a seguir recomendações avisadas para nos resguardarmos. O interesse colectivo reclama que se atrase a fase de expansão da epidemia. Assim, garantiremos que o dispositivo de emergência não entre em rotura e se salvem vidas. Mas, para que fiquemos em estado de "protecção", alguns tem de cuidar do que não pode ficar em estado de "congelação". Há serviços básicos que têm de ser mantidos para garantir a aprovisionamento de bens e serviços essenciais: de saúde, de abastecimento, de segurança. Esta crise, como todas as outras, vai ter o seu fim, com o regresso a uma nova normalidade. Para o antecipar, urge cooperar nas fases de contenção e de mitigação, fazendo apelo ao civismo, á responsabilidade e ao altruísmo. Mas também desenvolver um sentimento de reconhecimento e de gratidão para com todos os que, correndo riscos, asseguram a continuidade dos serviços que nos permitem sobreviver. A situação está a ser complexa e levanta legítimas apreensões. Muitas organizações tomaram decisões para proteger os seus trabalhadores e para não comprometer a sua actividade, os seus negócios. Fazem planos de contingência e adoptam formas inovadores para continuarem activas até o pesadelo passar.A História ensina-nos que depois de uma epidemia há zonas geográficas que tiram vantagem disso para encarar melhor o futuroMas uma coisa é certa: depois da crise, as coisas não ficarão como dantes. A História ensina-nos que depois de uma epidemia há zonas geográficas que tiram vantagem disso para encarar melhor o futuro. Durante a Peste Negra (que, no século XIV, vitimou um terço da população da Europa), o reino de Castela foi menos exposto do que as regiões com portos marítimos e, aproveitando a sua capacidade para prover o comércio de bens alimentares, impôs o seu domínio à nível Peninsular. Temos de aproveitar a "quarentena" para reflectir sobre a nossa forma de viver, de produzir e de consumir. O que tem de mudar a nível pessoal e colectivo? Rever hábitos individuais, mas reclamar mais e melhor regulação nacional, europeia e mundial e de pugnar por uma organização global mais justa, solidária e inclusiva.