Summary: Diante do amplo debate que está a ter lugar en relación aos ventres de alugueiro, o BNG vén de facer público o seu posicionamento contrario. Advirte o Bloque da "mal denominada" xestación subrogada e do que implica para as mulleres.

Ventres de alugueiro ou maternidade subrogada? A propia denominación xa connota o posicionamento ideolóxico. E o BNG teno claro, elixe ventres de alugueiro. O demais son, para a formación nacionalista, "eufemismos" que pretenden "banalizar e medicalizar dun xeito aséptico o que é en realidade unha práctica que ten como piar básico a explotación con fins económicos do corpo das mulleres, nomeadamente das mulleres máis pobres". A formación frontista posiciónase abertamente contra os ventres de alugueiro cando o debate está máis candente que nunca, máxime cando se está a xestar unha iniciativa lexislativa popular ao respeito. Unha ILP, di o Bloque, "impulsada por asociacións detrás das cales hai intereses económicos claros (clínicas privadas, bufetes de avogados...) e co apoio explícito de Ciudadanos". O BNG denuncia nun comunicado o feito de que as mulleres sexan utilizadas "como incubadoras", así como "a desigualdade na relación contractual que se pretende"; é dicir, "unha persoa ou unha parella con capacidade adquisitiva recibe, a cambio dun prezo, compensación económica ou resarcimento económico, unha crianza xestada no ventre doutra muller dunha posición económica inferior". O BNG defende que a maternidade non é un dereito As e os nacionalistas salientan que "non é unha necesidade vital ter descendencia biolóxica, polo que a maternidade non se pode considerar un dereito como tal. Ante a premisa patriarcal, cómpre insistir en que unha muller non é menos muller por non ser nai biolóxica". Na mesma liña, din que a paternidade biolóxica tampouco é un dereito. "Unha proposta contraria á legalización baseada nun rexeitamento da mercantilización do corpo das mulleres non entra en contradición co compromiso do BNG coa loita contra a discriminación por razón de xénero ou orientación sexual" A respeito das reivindicacións do colectivo LGBTI, que se pronuncia maioritariamente a favor da legalización dos ventres de alugueiro, argumentando un suposto dereito á paternidade igualitaria, o grupo de traballo LGBTI do BNG "apoia incondicionalmente esta proposta, elaborada polo Grupo de Traballo de Acción Feminista, entendendo que unha proposta contraria á legalización baseada nun rexeitamento da mercantilización do corpo das mulleres non entra en contradición co compromiso do BNG coa loita contra a discriminación por razón de xénero ou orientación sexual e coa loita do colectivo LGBTI para conquistar os seus plenos dereitos". Altruísmo? Sobre o suposto altruísmo ao que recorren os colectivos que apostan na "xestación subrogada", o BNG advirte de que se trata de "casos específicos e moi minoritarios" e de que "a casuística individual minoritaria non pode servir de pretexto para deixar a porta aberta á banalización e sistematización desta práctica". "Resulta evidente que este suposto altruísmo dunhas poucas mulleres só se utiliza para agochar o verdadeiro propósito da pretendida legalización desta práctica: a explotación comercial dos corpos das mulleres pobres e a compra-venda de crianzas", acrecenta a formación dirixida por Ana Pontón, que tamén sinala que o Parlamento Europeo xa alertara "desta nova forma de explotación das mulleres en 2015 no seu Informe anual sobre os dereitos humanos e a democracia no mundo (2014)". A institución europea tamén se pronunciara en contra na resolución de 5 de xullo de 2016. "Non se debe confundir o dereito das mulleres a disporen libremente do seu corpo (aborto libre e gratuíto, sexualidade...) coa mercantilización deste", salienta o BNG, quen critica que os contratos asinados priven as "mulleres xestantes" do dereito a disporen libremente do seu corpo. Os contratos, engade a formación nacionalista, poden chegar a regular todos os detalles da vida da muller xestante. O BNG tamén pon o foco na "dignidade das crianzas", ao entender que tamén se ve vulnerada, pois "pasan a ser tamén obxecto de contrato mercantil, sendo así que a parte contratante pode mesmo escoller por catálogo as características xenéticas da súa futura criatura". "Estamos perante unha nova forma de dominación e de violencia contra as mulleres ao expolas ao tráfico reprodutivo, cousificando o seu corpo" "Estamos perante unha nova forma de dominación e de violencia contra as mulleres ao expolas ao tráfico reprodutivo, cousificando o seu corpo", afirma o Bloque, que chama a "non caer na trampa de considerar o alugueiro de ventres unha manifestación de as mulleres disporen libremente dos seus corpos, xa que o incentivo é –se ben non en todos os casos, si maioritariamente– económico". Desta maneira, pon de manifesto que esta práctica "afecta sobre todo as mulleres máis empobrecidas que, ademais, reciben tan só o 10% do lucro que xera a industria dos ventres de alugueiro en países como Rusia ou Ucraína, ficando a maior parte en mans de intermediarios". "Nada indica que a súa legalización no Estado español serviría para paliar esta situación enraizada no funcionamento normal do neoliberalismo". O BNG engade no comunicado que "non nos debemos deixar enganar polos termos empregados, eufemismos tecnicistas que pretenden agochar a realidade: unha situación de desigualdade estrutural que provoca que as mulleres "aluguen" o seu corpo, poñendo en risco a súa saúde en beneficio de quen pode pagar, unha nova forma de violencia e trata de persoas, mercantilizando o que non debe ser obxecto de comercio: a vida". "Non se pode pretender que se trata dun acto supostamente altruísta cando existe un intercambio de diñeiro por un servizo prestado, pois, por moito que se chame "compensación económica resarcitoria", en realidade non é outra cousa que un pagamento que entra dentro da lóxica capitalista", conclúe o Bloque.


Summary: As de Muros-Noia e Arousa presentan os peores rexistros.

As rías galegas rexistraron 265 verteduras contaminantes até inicios desta semana, dos cales 243 non cumpren os límites e 22 están en investigación. Segundo datos actualizados da Xunta, das 1.648 verteduras detectados en Galiza ao 28 de setembro de 2021, hai 790 dentro dos límites, 593 que xa foron emendados e 265 contaminantes. A Ría de Muros-Noia é a que padece o maior número de verteduras en Galicia (63 contaminantes e seis en investigación), seguida pola Arousa (53 contaminantes e 12 en investigación). O resto de verteduras confirmadas -sen incluír os que están en investigación- repártense do seguinte modo por rías: Ferrol (28), Ares-Betanzos (18), Pontevedra (17), Vigo (16), Ortigueira (13), Camariñas (11), Baiona (8), Corcubión (4), A Coruña (3), Barqueiro (3), Corme-Laxe (2), Viveiro (2), Foz (1) e Cedeira (1). A conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, considera que a futura lei da Augas mellora de xestión do ciclo integral da auga -cuxo prazo de consulta pública incrementouse en 15 días tras as queixas realizadas pola Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp)- e suporá unha ferramenta "eficaz" para atallar esas verteduras. Así, expón que actualmente a Xunta asume a xestión de 28 depuradoras en Galiza, no que considera "privilexios" para eses municipios. Por iso, ábrese agora, coa nova lei, a oportunidade aos concellos que o soliciten voluntariamente de que a Xunta se encargue da súa xestión de servizos da auga, no que ve como un "trato igualitario". Iso si, os concellos que soliciten esa xestión terán que cumprir a condición de realizar antes unha auditoría da rede para detectar e emendar deficiencias. Ademais, o texto recolle que, no prazo dun ano desde a súa entrada en vigor, deberán actualizarse os convenios vixentes entre Augas de Galiza e os 28 municipios cuxa xestión de depuradora leva a Xunta.


Summary: Desde as sete da mañá están abertos os colexios electorais onde 1.500.000 votantes decidirán se o seu país se integra en Rusia ou ben se mantén na Ucraína. A consulta decorre con alta participación (un 64% a primeira hora da tarde) e normalidade en Crimea malia a tensión internacional.

Por volta de 1.600.000 crime@s teñen dereito a voto nesta consulta, que se realiza este domingo após 24 horas de vertixe. Nunha soa xornada, a do sábado, esta península con pouco máis de 2 millóns de habitantes veu como a Rada suprema de Ucraína (Parlamento) disolvía a Asemblea Popular de Crimea ou como no Consello de seguridade da ONU se debatía sobre a legalidade da súa consulta. Estados Unidos e 13 estados máis pediron que se declarase ilegal, algo vetado por Rusia (China abstívose). Aliás, Kiev acusou Rusia de que 80 militares, con 4 helicópteros e 3 tanques, entraran en territorio ucraíno lindante a Crimea, en Jerson. Hai 1.208 colexios electorais, onde 1.600.000 crime@s poden exercer o seu dereito a voto. Ás 12:00 a participación alcanzara o 50% segundo medios rusos Desde as seta da mañá están abertos os 1.205 colexios electorais. O primeiro ministro crimeo, Serguéi Aksiónov, foi dos primeiros en votar. Partidario de se reintegrar en Rusia o sentido do seu voto non é difícil de adiviñar. De feito, todos (medios, analistas internacionais, chancelarías occidentais...) dan por feito que o resultado vai ser favorábel a que Crimea volva a Rusia. O último censo elaborado (de 2001) sinala que nesta península o 59% dos habitantes son rus@s, por un 24% de ucraín@s e un 12% de tártar@s. Representantes destes últimos, a minoría tártara, chamaron a non votar e boicotar a consulta. Motivacións varias As cédulas de votación para esta consulta recollen 2 preguntas: "É vostede partidario de a República autónoma de Crimea se unir novamente a Rusia?" e "É vostede partidario de reinstaurar a constitución da República de Crimea e que Crimea sexa parte de Ucraína?". Vencerá a que teña máis votos sempre que supere o 50%. A opción vencedora ten que superar o 50% dos votos O corresponsal Mike Collet explicou en Reuters que as motivacións que moven a gran parte d@s crime@s a optar por volver a Rusia son varias, e non só que sexan eles propi@s rus@s. Apunta así a que hai quen argumenta que é unha vía na que mellorará a situación económica do país. E hai quen, sinala, ve nesa vía a única defensa contra unha Kiev-Ucraína que está en mans de "nazis" e "fascistas" após o "golpe de Maidan". A 'Primavera rusa' de Crimea Richard Galpin, da BBC, destaca que a consulta se estivo a vivir estes días nun ambiente de aparente tranquilidade (se ben escaseaba a propaganda a prol da Ucraína) que contrastaba co balbordo que o referendo causa alén das fronteiras da península. As reservas de ouro de Ucraína (por valor de 2.000 millóns de euros) foron sacadas do país con destino a Estados Unidos Tamén hai quen apunta a que é lóxico e democrático que Crimea decida en referendo o que quere ser e con quen. "Máxime tendo en conta que a última decisión ao respecto foi tomada hai 60 anos por un presidente alcólico sen ter en conta a ninguén". Frase en referencia a Krushev, que en 1954 regalou Crimea a Ucraína. As reservas de ouro ucraínas saíron para EUA As reservas de ouro da Ucraína foron trasladadas na madrugada da sexta feira pasada (7 de marzo) para os Estados Unidos, segundo informa o diario ruso Iskra, de acordo con fontes dun ex-alto funcionario do Ministerio das Finanzas ucraíno. Esta información, di, foi confirmada polo ex-executivo do Goldman Sachs, William Kaye, en King World News, que salienta que o ouro foi levado por un longo período de tempo. Un ex-alto funcionario do Ministerio das Finanzas da Ucraína confirmou que os novos líderes ucraínos, apoiados polos Estados Unidos, ordenou o transporte do ouro para a Reserva Federal dese país. De acordo co World Gold Council, as reservas de ouro da Ucraína eran de 42 toneladas en febreiro deste ano, equivalentes a case 2.000 miillóns de dólares (de ouro, a 1.370 dólares a onza), que ben poden compensar os 5.000 millóns de dólares (en billetes) co que Estados Unidos apoiaron os 'rebeldes' que hoxe están no poder. Kiev xa afirmou públicamente a súa opinión de que o referendo de Crimea era un limiar para unha invasión rusa.


Summary: Na quenda de réplica, o presidente Feixoo entrou no corpo a corpo con moi malos modos e certa prepotencia. Foi paternalista con Villares e despectivo co nacionalismo. Para empezar, tirou de currículo e dixo que pola cámara pasaran até 19 representantes da oposición e todos dicíndolle que o seu proxecto estaba agotado. "E aquí sigo", remarcou.

Feixoo devolveu unha por unha todas as críticas da oposición combinando o desprezo cos datos, "os datos que ofrece un presidente da Xunta", engadiu para enfeitizar a súa autoridade. Con Caballero e o PSOE foi directo no contragolpe: "Hai algún proxecto máis esgotado que o do PSOE, que non foi quen de gobernar nin de formar goberno". Con Luís Villares mostrouse paternalista, e mesmo convidou ao líder de En Marea a "poñerse de lado do PP e non do PSOE" en casos como Endesa. Despois, intentou humillalo. Lembroulle que el, Villares, era o líder da alternativa da oposición só hai uns meses e preguntouse se era "sólida" aquela proposta dun goberno alternativo "presidido por Villares". A Antón Sánchez respondeulle con Venezuela, como antes fixera con Ana Pontón e Bildu. Feixoo utiliza o desgoberno en Madrid contra quen se poña por diante. Da igual que sexa Anova. "Non ás térmicas, non ás eólicas, non ás eléctricas... Cal é a súa política enerxética?", preguntoulle a Antón Sánchez. "Alá vostede e a súa forma de facer oposición", comezou Feixoo a súa diatriba contra Ana Pontón, o Bloque e o nacionalismo galego todo... "O que é intranscendente é a dimensión do BNG. Se di que Galiza é un bonsái, que dimensión tería o BNG nese bonsái? A Galiza máis cativa é a do nacionalismo. Vostede cre que toda Galiza está equivocada e só vostedes están no certo. Iso si é excluínte", díxolle a Ana Pontón ante de amentar a Bildu e a ERC. Despois, rexeitou a proposta do BNG do concerto económico, "por lesiva para o país"; a tarifa eléctrica, "que é ilegal"; e pediulle a Pontón que "se tomase en serio as cifras" en cuestións como a emigración e o PIB galegos. Emprazouna que retirara a expresión "pirómana" para cualificar a política forestal do goberno, "non na merecemos". E dixo que o BNG non pode criticar a fusión das caixas, "cando antes era favorábel". Pontón agardou a súa quenda para pechar a cuestión: "Non dicimos que Galiza sexa un bonsái, dicimos Feixoo está convertindoa nun bonsái". E deixou outro asunto para a reflexión. "Dixo que en Euskadi o Goberno do Estado non pecharía unha empresa como As Pontes, non lle fai iso reflexionar sobre o seu papel como presidente da Xunta?". .


Summary: Unha parte das persoas infectadas polo coronavirus van ser trasladadas á residencia integrada estabelecida no Cegadi, en Compostela.

A Xunta vén de intervir a residencia Asilo de Vilalba logo de que o gromo do que se falaba hai unhas horas e que afectaba a 30 persoas se disparase até os 132 positivos. Un dos obxectivos é o de reformar o persoal de atención. Polo momento, segundo as autoridades sanitarias hai 114 usuarias e usuarios enfermos así como 18 traballadores. Porén siguen facéndose probas para comprobar a afección real da Covid-19 nesta instalación. Unha vez avaliada a situación, as consellarías de Sanidade e Política Social apostaron nesta medida para garantir a calidade asistencial. Así o explican nun comunicado no que tamén falan da necesidade de protexer correctamente ás e aos residentes e ao cadro de persoal desta infraestrutura. Ambos departamentos xa mandaron equipos de traballo ao xeriátrico para avaliar a situación de maneira permanente e máis polo miúdo. Desde o Sergas comunicaron que se ocuparán de que haxa unha atención sanitaria axeitada no centro residencial vilalbés malia o gran número de doentes e a baixa obrigada dunha parte importante do persoal. Para iso algunhas e algúns dos contaxiados polo virus serán eenviados á residencia integrada que se montou no Cegadi, en Compostela, para dar atención a estes casos excepcionais.


Summary: A Cúpula dos Povos, evento paralelo a Rio + 20 que acontecerá entre 15 e 23 de junho no Brasil avoga pola apresentação de soluções práticas já existentes contra a crise socioambiental.

A Cúpula dos Povos, evento paralelo a Rio + 20 que acontecerá entre 15 e 23 de junho no Aterro do Flamengo, trabalhará em três frentes principais em relação à conferência oficial das Nações Unidas a ser realizada no Riocentro entre 13 e 22 de junho, quando chefes de estado debaterão o desenvolvimento sustentável. o Aterro do Flamengo, os objetivos, além do fortalecimento dos movimentos sociais nacionais e internacionais, serão a denúncia das falsas saídas para a atual crise socioambiental e a apresentação de soluções práticas já existentes contra essa crise. Uma dessas soluções é a agroecologia, que produz alimentos sem o uso de agrotóxicos, não maltrata o solo e gera empregos e renda a partir da agricultura familiar. "Essa dupla, essa combinação de agroecologia com agricultura familiar, é o potencial maior do ponto de vista de resultados e do ponto de vista social, econômico e ambiental", diz Jean Marc van Der Weid, economista e ambientalista, integrante da Articulação Nacional de Agroecologia, ressaltando a importância de ela não poder ser operada integralmente em sistemas de grandes propriedades. "Ela não tem nenhuma necessidade, ao contrário do que diz o pessoal do agronegócio, de expandir novas áreas de cultivo. Tem um potencial produtivo suficiente para alimentar a população, economia de água, economia de energia. Enfim, tem todas as capacidades de responder a um conjunto de questões". Questões integrantes da crise socioambiental como a pobreza contemporânea decorrente da marginalização e expulsão dos trabalhadores agrícolas para as zonas urbanas. "Quando você trabalha em agroecologia, você procura a máxima diversidade possível, porque você tenta aproximar um sistema artificializado, que é a agricultura, dos sistemas naturais. Nós estamos lidando portanto com um sistema que vai ser tão diversificado que a mecanização vai ser limitada. Se é assim, se esta é a economia que a gente vê para o futuro, significa que nós vamos precisar de muito mais camponeses do que nós temos hoje", diz van Der Weid. Tirado de cartamaior.com.br


Summary: Por un ensino digno e de calidade. O alumnado da Facultade de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela iniciou esta terza feira un paro indefinido. Busca respostas e solucións a todos os problemas que, segundo denuncia, soportan a diario desde hai varios anos no seu centro de estudos.

A folga, convocada pola organización estudantil Asemblea Aberta de Medicina, concentrou de forma masiva o estudantado de todos os cursos. "O decano sabe das nosas reclamacións e das propostas que hoxe poñemos enriba da mesa para tratar de reverter unha situación caótica que para nada contribúe a unha formación ordenada e de calidade", aseguran. "Son problemas de vello, que cada nova promoción herda da anterior, porque ninguén permanece tanto tempo na facultade como para esixir dunha vez por todas unha solución definitiva. Se decidimos ir á folga é porque non podemos nin queremos seguir deixando este legado". Os problemas máis serios para os futuros médicos e médicas comezan en terceiro. Nese momento non só inician as prácticas senón que a docencia empeza a recaer en persoal clínico que se ve obrigado a moverse continuamente entre o hospital e a facultade. "E moi a miúdo, non aparece ninguén. Temos materias que imparten até 15 profesores, e non habería ningún problema se tiveramos un horario oficial aprobado polo coordinadora de cada displicina indicando cando e quen vai impartir cada aula ao longo de todo o curso" explica o colectivo estudantil. Falla de planificación e coordinación académica A falta de coordinación entre o profesorado non só ocasiona un descontrol das aulas e un esforzo extra por parte do alumnado para recuperar clases, e incluso exames, fóra do horario oficial; tamén redunda nunha calidade docente deficiente. "Hai conceptos que se repiten unha e outra vez en diferentes aulas, e outros que pasan totalmente inadvertidos. Non pode ser que non atendan a temas fundamentais como pode ser a exploración básica da paciente. Nos servizos especializados non se explica, porque o seu obxectivo é outro; e coa teoría non abonda. Reclamamos máis talleres prácticos que nos preparen para crear a historia clínica e abordar a paciente de forma integral desde o primeiro momento". "Temos materias que imparten até 15 profesores, e non habería ningún problema se tiveramos un horario oficial aprobado polo coordinadora de cada displicina indicando cando e quen vai impartir cada aula". Desde a Asemblea Aberta de Medicina destacan que a súa loita non é contra o profesorado. Non poñen en dúbida a súa capacidade pero reclaman unha organización eficaz que comprometa os coordinadores de cada materia e cada departamento coas súas responsabilidades. "Case sempre son as delegadas e os delegados de clase os que acaban resolvendo os desaxustes: programan horas lectivas fóra do horario oficial cando hai necesidade de recuperar aulas, fan as listaxes dos grupos de prácticas, suplen a falta de información e de comunicación oficial cando as canles habilitadas non funcionan. E poucas faces o fan, nin a Aula nin o Campus Virtuais son operativos para organizar as nosas axendas como estudantes de medicina". Unha vía eficaz O alumnado de Medicina da USC reclama unha vía eficaz e o compromiso dos responsábeis da facultade para solucionar de forma definitiva os problemas que os estudantes soportan un ano tras doutro. Con este obxectivo presentáronlle varias propostas ao decano, entre as que destacan a redución das clases presenciais e a descentralización das prácticas hospitalarias. "Propoñemos eliminar as clases que se repiten ou se solapan, e cando sexa posíbel, que poidamos elixir en que área sanitaria facer as nosas prácticas". "Queremos que a comunicación coa facultade e coa Universidade sexa máis áxil. Queremos acabar coas faltas de respecto cara ao alumnado por parte do persoal docente pero sobre todo queremos optimizar e aproveitar ao máximo o noso tempo de formación. Propoñemos eliminar as clases que se repiten ou se solapan, e cando sexa posíbel, que poidamos elixir en que área sanitaria facer as nosas prácticas. A de Santiago está sobrecargada, e por riba, hai persoas que podendo facer as prácticas de atención primaria na súa zona de referencia, pagan até 200 euros ao mes para poder desprazarse ao seu destino".


Summary: Unha viguesa coa síndrome de Harry Benjamin loita por que o Sergas cumpra as sentenzas xudiciais e lle facilite a operación cirúrxica que lle permita adecuar o seu físico ao seu sexo. Ante as dilacións do Goberno, pídelle ao Valedor do Pobo que interceda polo seu caso.

Charlotte Goiar é unha muller que padece a síndrome de Harry Benjamin, un transtorno do desenvolvemento sexual polo cal a persoa nace e medra cos xenitais do sexo oposto. Diagnosticada dende os sete anos de idade, esta viguesa recibe dende 1991 tratamento hormonal pero tamén psiquiátrico, toda vez que a súa doenza lle provocou unha síndrome ansioso-depresiva a causa da "falta de tratamento cirúrxico", explica. En maio de 2013 o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia ditou sentenza firme na súa demanda contra o Servizo Galego de Saúde, instando a sanidade pública galega a asumir a operación que precisa Charlotte. Un ano despois vén de acudir ao Valedor do Pobo para tentar que o mandato xudicial torne en realidade. "Dende esa data -explica na súa queixa- permanezo á espera de que se me realice a cirurxía", demorada "sen explicacións convicentes". Esa demora levouna unha vez máis aos xulgados tras o ditame do TSXG en novembro do pasado ano, cando un xulgado vigués "requiriu ao Sergas para que no prazo dun mes dese cumprimento" á resolución. Pero "tampouco nesa ocasión se cumpiu o mandato dado polos tribunais. A tardanza e o propio proceso xudical "véñenme causando graves problemas emocionais ao impedirme realizar un proxecto de vida normalizada", salienta. A Xustiza dálle a razón a Charlotte e obriga o Sergas a atendela A situación complícase aínda máis polo feito de que "a cirurxía que preciso non se realiza en calquera centro da sanidade española", xa sexa pública ou privada. O Sergas, explica Charlotte, "indica como referencia" o hospital Carlos Haya de Málaga, centro hospitalario que, "a requerimento do xulgado", xa sinalou que "non ten experiencia" na técnica cirúrxica que precisa este caso. Tantos anos de tratamentos fan que sexa a propia afectada quen "coñece de xeito pormenorizado" os centros que realizan estes tratamentos. Por iso reclama "que me deriven ao Hospital Clìnic de Barcelona, posto no que neste centro coñecen o meu caso, para acelerar a avaliación e realizar a operación" cun doutor que é quen de realizala. "Non é unha cirurxía estética nin un capricho" "Toda esta información vén sendo desprezada polos poderes públicos, prolongando así a miña espera e a desesperación de non poder curar a patoloxía xenética que veño sufrindo toda a vida", relata. Por iso pídelle ao Valedor que "interceda ante a Xunta e poida operarme, curar a miña enfermidade e comezar a miña vida, que xa é hora". Dende maio de 2013 "estou agardando pola Xunta e dilatan o proceso, e creo que hai motivos ideolóxicos, padezo unha enfermidade moi grave, non é unha cirurxía estética, non é un capricho", subliña. O PSdeG lamenta a actitude "hipócrita" da Xunta, na que ve "transfobia" Na súa xuntanza co Valedor a cidadá estivo acompañada pola voceira do PSdeG en materia social, Carmen Gallego, e polo voceiro do grupo LGTB do partido, Fito Ferreiro. "A Xunta ten que acatar as sentenzas xudiciais que obrigan o Sergas a sufragan a operación, eu mesma lle pedín á conselleira que atenda esta persoa, di que si e despois non fai nada", censura, no que define como "actitude hipócrita e incomprensible, a non ser que falemos dunha ideoloxía rancia". "Estamos ante un tema de transfobia", abonda Ferreiro, nun contexto no que "o Goberno Feijóo fai fotos con colectivos de gais e lesbianas perso despois non actúa".


Summary: Os políticos teñen nos seus gabinetes aos mellores expertos en comunicación política. Nietzsche xa dicía que cando arde a casa esquecemos todo, ata a comida. E debe ser certo. Repasamos uns exemplos paradigmáticos de como non debe facerse a comunicación en casos de crise.

Sancho le prometió con muchas veras de coserse la boca o morderse la lengua antes de hablar palabra que no fuese muy a propósito y bien considerada 'El Ingenioso Hidalgo don Quijote de la Mancha' Miguel de Cervantes, 1605 Sen comunicación non hai acción política. Non serven para nada os programas electorais e a ideoloxía se non se é capaz de transmitilos á cidadanía. A comunicación política sempre ten intencionalidade, o político fala dunha cara da moeda e ignora a que menos lle favorece. A súa é unha versión interesada do que sucede. A priori isto pode parecer perverso pero nunha sociedade democrática son moitos os comunicadores políticos, polo que existen múltiples versións interesadas do que sucede. Así, ao cidadán chéganlle diversas mensaxes persuasivas con distintas interpretacións do mesmo suceso. A conclusión final razoaraa coa suma de todas estas parcialidades recibidas. O comunicador político ten dereito á interpretación parcial da súa verdade Polo tanto, o comunicador político ten dereito a esa interpretación parcial da súa verdade, que canda as outras verdades, conforman a realidade que debe interpretar o destinatario último, o cidadán. O problema chega cando o político non quere persuadir, senón manipular. Ás veces, a manipulación sae ben, pero outras, sobre todo en situacións límite ou de crise, pode ser catastrófica. Regra de ouro: non se minte "A verdade nunca che vai prexudicar... A non se que che prexudique e non a saibas utilizar" é unha afirmación do experto en relacións públicas Howard Rubenstein que condensa á perfección como xestionar a nivel comunicativo unha situación crítica. O esforzo do político ten que concentrarse na exactitude das informacións que ofrece porque é a única maneira de controlar os rumores e atallar versións antagonistas. É importante seleccionar ben as canles e os medios informativos que mellor cheguen aos potenciais afectados polo que está ocorrendo. Un caso paradigmático que quebrantou reiteradamente esta regra de ouro foi o Prestige. O 13 de novembro de 2002, o petroleiro Prestige comeza a escorarse a uns 50 quilómetros de Fisterra. A noite do 14 de novembro, as autoridades españolas dan a orde de afastar o barco a unhas 120 millas das augas xurisdicionais. Aí comeza a viaxe sen retorno do buque que vai deixando un regueiro de fuel ao seu paso. O temporal provoca que o deteriorado estado do barco empeore e, finalmente, afunda, provocando un dos maiores desastres ecolóxicos a nivel europeo. O tratamento do Prestige esixía o establecemento e seguimento dun plan de crise desde o principio que, no caso de existir, obviamente non se aplicou. A maioría dos medios de comunicación comprenderon que debían responder a unha necesidade informativa e fixérono moito antes que as autoridades políticas. A primeira información de interese sobre o rumbo do barco ofrecíaa o instituto hidrográfico portugués. A isto sumáronse as vías de investigación abertas por Francia, mentres que o Goberno español negábase a crear unha comisión de investigación. A primeira información de interese sobre o rumbo do Prestige non a ofreceu o Goberno, foi o instituto hidrográfico portugués O ronsel de mentiras que verteron os responsables políticos chegaría para escribir un tratado do que non se debe facer en comunicación política. Comecemos polo, daquela, delegado do Goberno en Galicia, Arsenio Fernández de Mesa: "Probablemente o chapapote non toque a costa galega", afirmou, "o destino do chapapote no fondo do mar é converterse en adoquín", sentenciou sen rubor ou "hai unha cifra clara, e é que a cantidade verquida non se sabe". Continuamos co Conselleiro de Pesca da Xunta, Enrique López Veiga que, o 15 e o 17 de novembro declaraba, consecutivamente "Co Prestige a 60 millas o risco non é alto" e "todo o chapapote que tiña que chegar á costa galega xa chegou". Non menos impactante é a declaración do Director Xeral da Marina Mercante, López Sors que, tamén o 17 de novembro dicía "non se pode falar de marea negra; son manchas grandes e dispersas". Tamén dignas de mención son as palabras do, xa finado, Presidente da Xunta, Manuel Fraga que, o 15 de novembro afirmaba que o perigo "máis grave" xa pasara e que se era preciso volvía "bañarse en Palomares". Seguramente a declaración máis épica foi a do ministro de Defensa, Federico Trillo, que o 20 de novembro (e probablemente despois de ver algún filme bélico) afirmaba: "Pensamos en bombardear o Prestige para fundilo ou facer arder o chapapote". Para rematar esta (breve) enumeración de todos os dislates que se dixeron desde o poder político do Prestige deixamos ao actual presidente do Goberno, Mariano Rajoy que o 21 de novembro aseguraba que o chapapote non ía "chegar ás Rías Baixas", dous días máis tarde que "afecta a unha parte importante da Coruña, pero non é unha marea negra" e ao día seguinte que "a dous graos de temperatura, o chapapote chegaría a un estado sólido polo que, en pricipio, o combustible non se verterá". A verdade nunca che vai prexudicar... a non ser que che prexudique e non a saibas usar O Prestige era un reto complexo. Requiría a consulta a expertos, a coordinación entre o Goberno central e a Xunta, cautela e, sobre todo, información para os cidadáns. Neste caso, o Partido Popular non estivo á altura. Importante: o mundo é unha aldea O 11 de marzo de 2011 o Estado Español sumiuse na conmoción tras os atentados perpetrados por Al Qaeda. Á marxe do debate partidario que isto xerou, é evidente que os protocolos de actuación que usou o goberno estaban obsoletos e non contaban cos medios de comunicación interpersoal que permitiron a telefonía móbil e internet. O ministro de Interior por aquel entón, Ángel Acebes, compareceu nos días posteriores aos atentados dúas veces cada xornada coa mensaxe intencionada de que a autoría correspondía á banda terrorista ETA. De pouco serviron. O sábado 13 de marzo a prensa de toda Europa achacaba o atentado a Al Qaeda e o Goberno, ante a incredulidade cidadá, negábao en reiteradas roldas de prensa. Semellaba unha estratexia baseada na esperanza de que a dúbida se sostería ata despois das eleccións do día seguinte. A estratexia comunicativa do 11M parecía baseada na esperanza de que a dúbida se sostería ata despois das eleccións do día seguinte Pero Acebes xa se atopaba ante unha cidadanía que se comunicaba en tempo real a través de novos medios informativos de acceso individual que lles transmitían unha nova versión dos feitos. E entón, tivo lugar a eclosión. Nas manifestacións multitudinarias diante das sedes do Partido Popular os móbiles xogaron un papel fundamental. Foi ese día, por primeira vez, cando os medios de comunicación personalizada lle tomaron o relevo a radio, prensa e televisión. A aldea gobal de MacLuhan operou no caso do 11M. A exactitude, fundamental Cando non ofreces datos, detalles e cuestións concretas dun feito, estás transmitindo, ou ben que mentes, ou ben que non te preocupaches o suficiente por esa cuestión. En marzo de 2013 El País sacou en portada unhas fotos do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo co narcotraficante Marcial Dorado. As instantáneas eran do 1995, cando Feijóo era número dous da consellería de Sanidade e nelas ambos homes gozaban dunha xornada en iate. Feijóo non ofreceu datos, detalles nin cuestións concretas das súas vacacións con Marcial Dorado, con isto deu a imaxe de mentir Por aquel entón Marcial Dorado xa fora detido na Operación Nécora e a prensa fixérase eco do seu nome en varias ocasións. Porén, Feijóo asegurou reiteradamente que cando o coñeceu "non sabía nada do seu pasado nin da súa actividade". O xefe do executivo galego, resulta un pouco contraditorio cando, a posteriori afirma que "cando preguntei díxome que estivera relacionado co contrabando, pero nunca fora condenado". Feijóo afirmou que desconfiaba do "tren de vida" de Dorado pero estas inquietudes non lle impediron ao líder dos populares galegos compartir varios viaxes co narco. Cando o interpelaron sobre isto, Feijóo afirmou "Creo que fun a Andorra, non o sei. Recordo que había neve, parece ser que eran os Picos de Europa?". Imos ver, de verdade algún cargo institucional é capaz de pensar que estas declaracións non van ser a mofa da opinión pública? Como non se ía acordar? E non sería máis fácil e moito máis serio contar onde estiveron con precisión e seguridade? Por certo, o outro implicado neste espiñoso asunto, Marcial Dorado, afirmou desde prisión que a última viaxe xuntos fora a Ibiza no 1998. Moita máis exactitude por esta parte. O Titanic da comunicación política Pero sen lugar a dúbidas que onde de verdade fixo augas a comunicación política gobernamental no Estado Español foi na crise do ébola. Non se sabe se existían protocolos de actuación, pero se os había non se lles fixo nin caso. Cando se trata de saúde, a comunicación vólvese imprescindible, neste caso porque afectaba a todos os cidadáns do Estado Español e, se me apuran, ao mundo enteiro. Como precedente á xestión dramática da crise do ébola temos a da intoxicación do aceite de colza. Se hai unha frase que resume o mal que se fixeron as cousas é a do, por aquel entón, ministro de Sanidade, Jesús Sancho Rof "O mal cáusao un bichiño. É tan pequeno, que se cae da mesa, mátase". En situacións de crise, os consellos dos expertos en comunicación dos gabinetes, adoitan caer en saco baleiro É moi probable que, hoxe en día, os políticos conten con grandes expertos en comunicación nos seus gabinetes. Pero habitualmente, cando hai problemas, os seus consellos caen en saco baleiro. O primeiro erro cometido polos políticos foi a tardanza en informar e, cando o fixeron, só transmitiron medo e incertidume, pero iso só foi o comezo dunha longa lista de eivas. A, daquela, ministra de Sanidade, Ana Mato, deu unha rolda de prensa que só serviu para propagar rumores e sementar pánico. Non foi capaz de responder con claridade e contundencia. Chegou a dicir, ante algunha das cuestións que lle preguntaron que non sabía e que se enterara "pola prensa". Suponse que a máxima responsable de Sanidade debe estar ao tanto cada minuto do que está ocorrendo para ofrecer unha información clara e actualizada e o maior número de veces posible. Posteriormente, a ministra foi relevada e colleu o temón a vicepresidenta do Goberno, Soraya Sáez de Santamaría, unha acción que veu a confirmar o que os cidadáns xa sabían a aquelas alturas: que Ana Mato non estaba preparada para ser ministra. Nas roldas de prensa da crise do ébola a ministra Ana Mato non foi quen de responder con claridade e contundencia Outro comunicador a analizar é o conselleiro de Sanidade de Madrid, Javier Rodríguez. Cando á auxiliar Teresa Romero lle diagnosticaron ébola, o político afirmou que a sanitaria "mentía" e, desde ese intre, comezou un vía crucis de roldas de prensa e declaracións en radio e televisión para matizar as súas palabras, moitas veces, empeorando a situación. En El Programa de Ana Rosa afirmou que para quitar ou poñer un traxe "non é preciso un máster", en relación co feito de que a sanitaria, presuntamente, se contaxiara por non recibir formación suficiente para usar o material para a enfermidade. Tamén comentou que unhas persoas "teñen maior capacidade de aprendizaxe que outras". Daquela, por unha banda o conselleiro vén a dicir que a formación do persoal sanitario para afrontar a crise non é tan importante e chámalle boba á enfermeira, culpabilizándoa da situación. Esa é unha pésima estratexia pois a enfermeira era, precisamente, quen a sociedade identificaba como vítima dunha mala xestión política. O intelixente tería sido ofrecerlle moito apoio, estar moi pendente da familia e deixarse ver no desempeño deste papel (e non sacrificar ao seu can). Na crise do ébola os erros máis importantes foron a negación, parálise e silencio, mentira, precipitación e confusión Canto ao presidente do Goberno, Mariano Rajoy, dixo en televisión "Os meus colegas europeos estanme felicitando pola información que lles estamos dando". Informaban a Europa e non aos cidadáns? A humildade é moi importante porque cando estás no medio dunha crise, nunca sabes que pode pasar. En vista do desenlace final probablemente os homólogos europeos de Rajoy rebaixaran o nivel das felicitacións. Polo tanto, hai un compendio de erros. Para empezar o da negación: negáronse responsabilidades. Cando se confirmou o contaxio, era bo admitir que se produciran fallos e que se melloraría coas medidas oportunas. No canto disto, culpabilizouse á enfermeira. Por outra banda está o erro da parálise e o silencio. A ministra, malia á gravidade da situación, escudouse no silencio durante días. Está tamén a mentira. Faltouse á verdade ao dicirlle á cidadanía que todas as medidas eran correctas e que todo estaba controlado. Outra eiva importante foi a da improvisación. Un virus perigoso como o ébola esixe un guión ben definido e pautado. Cando se deixa marxe á intuición, cométense erros, como foi o caso. Tamén debemos subliñar a precipitación. Na crise do ébola víronse accións precipitadas, desconectadas e illadas.O desencontro, e constantes contradicións entre o Goberno e os profesionais sanitarios levaron por diante a credibilidade. A precipitación comunicativa, provocou problemas novos, ao introducir novas variables de interpretación e desdebuxar a imaxe da saúde pública no Estado Español. A seriedade e a coordinación son básicas para xerar tranquilidade. E se cadra, unha das grallas máis importantes que cometeu o Goberno foi a da confusión. O síntoma máis vizoso dunha democracia é o seu nivel de transparencia. Cando os responsables institucionais son ambiguos ou confusos aparecen as interpretacións múltiples, o caos e a porta aberta da especulación. Como puidemos ver, Nietzsche tiña razón niso de que cando arde a casa esquecemos todo, ata a comida. Por iso, na comunicación política o mellor que pode facer o comunicador é poñer as cousas sinxelas: ofrecer a información dispoñible con transparencia e veracidade; designar portavoces expertos que saiban transmitir nun código adecuado as mensaxes; evitar rumores e mensaxes contraditorios que xeren alarmismo e respectar a intimidade dos afectados. Cando se producen estes erros básicos é porque hai un fondo de inadecuada, inexistente ou ignorada estratexia de comunicación pública. E isto, unha boa estratexia de comunicación, ademais de fortes eivas nos protocolos, foi o que lle faltou aos casos que aquí expuxemos.


Summary: A asociación vén de converterse na primeira entidade galega en ser acreditada como asociación consultora do patrimonio inmaterial, logo da celebración da 10ª sesión do Comité Intergobernamental para a Salvagarda do Patrimonio Inmaterial celebrada en Windhoek (Namibia) do 30 de novembro ao 4 de decembro.

Ponte nas Ondas poderá exercer as función consultivas que o Comité Intergobernamental da UNESCO lle solicite, referidas a expedientes presentados para inscribir elementos na Lista Representativa do Patrimonio Inmaterial. Pode ser consultada en programas, proxectos e actividades relacionados co artigo 18 da Convención e no impacto dos plans de salvagarda dos elementos inscritos na Lista de Salvagarda urxente. Esta asociación está integrada maioritariamente por profesorado de ensino público (escolas, institutos e universidades) de Galiza e do Norte de Portugal. Desde hai 20 anos vén desenvolvendo un labor de transmisión e posta en valor do patrimonio inmaterial galego-portugués no ámbito educativo e tamén no cultural cunha importante actividade pública de promoción e recoñecemento deste patrimonio. Ademais, conta con destacados especialistas no ámbito do patrimonio inmaterial que defenden a existencia do patrimonio común galego-portugués e que veñen realizando tareas de estudo e investigación en diversos eidos relacionados con esta cultura común, tales como Alexandre Parafita, Álvaro Campelo, Carlos Nogueira, Ria Lemaire, Antonio Reigosa e Xosé Manuel Cid. 10 anos na loita Ponte nas Ondas foi a asociación promotora da Candidatura do Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués á UNESCO, a primeira candidatura multinacional nacida a partir de centros educativos. Ademais, sumáronse ao proxecto gran número de comunidades de portadores como as asociacións integradas na Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial, as comunidades de montes e baldíos de Galiza e do Norte de Portugal, facultades universitarias, concellos, asociacións de artesáns ou de músicos tradicionais... Precisamente, o pasado 25 de novembro, coincidindo co 10 aniversario da presenza do patrimonio inmaterial galego-portugués na sede da Unesco en París, Ponte nas Ondas celebrou a Gala do Patrimonio no Teatro Municipal de Tui.


Summary: Juan Luis Arregui, presidente da factoría, confía en que a Lei de Costas que aprobará o executivo español renove a licenza da pasteleira pois di o seu traslado é "inviábel"

Arregui recoñeceu esta cuarta feira que o escenario que a empresa manexa a respeito do futuro da pasteleira é ben distinto do que agardan as organizacións ecoloxistas ou mesmo o Concello. O presidente de Ence asegurou que a factoría previsibelmente permanecerá en Lourizán para alén de 2018 e o certo é que a modificación lexislativa que está a piques de aprobar o Goberno de Mariano Rajoy permitirá a Ence renovar a súa licenza até 75 anos máis. Así de seguro se amosou o presidente de Ence no acto de sinatura dun convenio coa Deputación de Pontevedra. Neste senso, o popular Rafael Louzán tamén se amosou convencido do mantemento da pasteleira pois asegurou --xunto con Arregui-- que o traslado da factoría é "inviábel". Embora as organizacións ecoloxistas e a corporación municipal alerten desde hai décadas das graves consecuencias medioambientais derivadas da actividade de Ence, o presidente da Deputación provincial amosouse ledo de que a empresa mantela "a ollada posta en Pontevedra" pois a factoría, dixo, "xera actividade económica, emprego e riqueza na cidade, na comarca e na Galiza". A bóla está agora no tellado da Xunta de cuxo informe ambiental dependerá a permanencia da pasteleira. No entanto a posición amosada polo popular Rafael Louzán deixa máis que aberta a posibilidade de que Ence fique na ría e conte co visto e prace da administración galega. Cómpre lembrar que os gobernos de Manuel Fraga aprobaron a renovación da licenza á pasteira até 2018, malia que o TSXG considerase que a prórroga non se axustase a dereito. O alcalde de Pontevedra, o nacionalista Miguel Anxo Fernández Lores, amosouse moi crítico coas declaracións do presidente da Deputación do que dixo "acaba de quitar a carauta". Para o rexedor do BNG "se a alguén lle quedaba algunha dúbida" as verbas de Louzán deixan claro para o alcalde que o PP "está porque Ence quede en Lourizán".


Summary: Enléase o caso da detención dun traballador do grupo parlamentar de AGE vinculado presuntamente á tenza e difusión de pornografía infantil. Esta terza feira trascendeu que en 2009 militantes de EU de Ferrol xa denunciaran o uso dun computador da sede da organización para acceder a webs con contidos de pornografía infantil.

Anova, segundo recolle un teletipo de Europa Press, demanda a Yolanda Díaz, coordenadora de Esquerda Unida, "explicacións públicas" sobre este caso. O traballador detido polo seu pretenso envolvimento en prácticas delictivas de difusión de pornografía infantil é un vello colaborador da dirixente de Esquerda Unida. Foi asesor seu durante o executivo bipartito co PSdeG-PSOE que gobernou no seu día o concello de Ferrol. En 2009, militantes de EU denunciaron o acceso desde un computador da organización a páxinas web de pornografía infantil. Yolanda Díaz deu traslado dos feitos á xustiza, que arquivou o asunto ao non achar probas. Os militantes que apresentaron a denuncia foron expulsos da organización. O asesor mantivo o vínculo con Yolanda Díaz e en 2012 incorporouse ao grupo parlamentar de AGE, con adscrición á coordenadora de Esquerda Unida. Anova, segundo Europa Press, quer que Yolanda Díaz dea explicacións para esclarecer que, dado que a xustiza no seu día arquivara a denuncia, "non tiña por que saber que había risco de que reincidise". AGE rescindiu cautelarmente o contrato do traballador. Esquerda Unida suspendeuno de militancia, á espera de que se coñezan con exactitude os cargos que eventualmente poderían pesar contra el. A organización que lidera na Galiza Yolanda Díaz -por boca do seu secretario de Organización, Rubén Pérez- manifesta que as explicacións "as dá a organización, non as persoas", segundo as declaracións recollidas por Europa Press.


Se a gobernanza de J.M. Aznar (1996-2004) pasará a historia de España como aquela na que se disparou a corrupción (practicamente tódolos que foron ministros dos respectivos gobernos están imputados e moitos deles xa condenados), a de M. Rajoy (2011-2018) farao non só por seguir a senda corrupta (M. Rajoy sendo presidente de goberno foi citado a declarar como testemuña no xuízo do caso Gürtel: a primeira vez que sucedía na democracia. Ao tempo o PP era imputado por corrupción no mesmo caso) senón tamén por ter provocado, coas súas políticas, que a desigualdade se disparara como nunca en España e, xa que logo, en Galicia. Non por casualidade M. Rajoy foi o primeiro Presidente dun goberno español na democracia cesado mediante unha moción de censura avalada por un amplísima maioría parlamentaria (180 escanos, 4 por riba da maioría esixible) que se viu acompañada dun grande apoio social (mobilizacións de pensionistas, mulleres, batas brancas, corrupción…). A chegada de Mariano Rajoy a presidencia do goberno de España o fronte do partido mais corrupto de Europa (PP) supuxo a posta en marcha de durísimas políticas de axuste fiscal e rebaixa salarial –as máis duras da Unión Europea- que provocaron que España pasará o ocupar o liderado en desigualdade e exclusión social. Unha evidencia que nin a propia Comisión Europea, adaíl do austericidio, é quen de negar. Unha situación da que tardaremos décadas en saír. Os gobernos de Mariano Rajoy puxeron en marcha unha serie de reformas laborais neoliberais (ataque aos sindicatos e a negociación colectiva, facilidade no despido, desregulación e liberalización laboral …) que tiveron un enorme éxito pois están provocando un gran descenso das rendas de traballo. Na realidade España é un dos estados da Unión Europea onde a chamada "devaluación interna" vía redución dos salarios foi mais intensa. Unha redución que supuxo que o peso dos salarios na riqueza global (PIB) sexa o mais baixo das últimas décadas (47,6% no 2016). Unha caída salarial que, nembargante, apenas repercutiu nas exportacións (argumento utilizado para xustificar a baixa salarial) sendo o saldo mais favorable da balanza comercial froito realmente da caída das importacións (14 puntos en termos reais) e do consumo interno (11 puntos). En realidade a quen beneficiou a caída dos salarios foi as rendas do capital (42,1% do PIB) quedando así ao descuberto o real obxectivo das reformas laborais: aumentar os beneficios empresariais. Na práctica estas reformas laborais provocaron un enorme deterioro do mercado laboral. Si ben é certo que nos derradeiros anos houbo unha certa recuperación do emprego, España segue sendo un dos estados europeos con maior taxa de desemprego (16,7%) e menor taxa de ocupación (62,1%). Unha recuperación de emprego que ten lugar a costa de que se dispare a precariedade tal que mais do 90% dos novos contratos son precarios. Unha precariedade que está acadando cifras descoñecidas nas décadas anteriores: se a porcentaxe de traballadores con contrato temporal disparouse ao 27% a de ocupados a tempo parcial está no 15% e ambas (42%) subindo. Unha precariedade que afecta tanto a remuneración salarial media (-14%) como ao número de horas traballadas (durante os gobernos de M. Rajoy perdéronse en España mais de 3,5 millóns de horas de traballo: mais emprego pero menos traballo). Unha precariedade que coloca a moitos/as traballadores/as españois nunha situación limite: por primeira vez en España o ter un posto de traballo non evita o caer na pobreza xa, que segundo a OCDE, España pasa por seren o estado europeo con maior número de traballadores pobres (14,1%). Se a política laboral destes años disparou a desigualdade o mesmo sucedeu coa política fiscal do sr. Montoro (PP) quen, segundo os técnicos de GESTHA. pasará a historia como o peor Ministro de Facenda. A súa preferencia por primar a imposición indirecta (47% do total dos ingresos tributarios), moi especialmente o IVE (37%), e a súa practica inanición fronte a elevadísima fraude fiscal (o valor da economía somerxida en España equivale 25% do PIB, a fraude fiscal o 20%: unha das mais elevadas da eurozona) ademais de afectar negativamente aos ingresos fiscais favorece descaradamente as rendas altas pois leva a que sexan as rendas baixas (clases populares) quen soporten unha maior carga fiscal. Outra das grandes reformas postas en marcha polos gobernos de Mariano Rajoy foi a drástica redución do gasto público, moi especialmente do gasto público social e o enorme recorte do emprego público o que supuxo practicamente o desmantelamento do xa deficitario Estado de benestar. Unhas reducións de gasto i empregos públicos que si afectaron a tódalas funcións públicas de benestar, serían o ensino (do 4,6% ao 3,8% do PIB), a sanidade (do 6,7% ao 5,8%) e a dependencia (do 0,7% ao 0,2%) as mais damnificadas. Uns recortes que fan que España pasara a situarse entre os estados europeos que menos gasto público destina as funcións de benestar (5 puntos por baixo da media na Unión Europea) e a colocarse como líder en recortes. Uns recortes que, como confirman tódolos estúdeos e informes serios, afectan maiormente as clases de rendas medias e baixas (clases populares) polo que disparan unha desigualdade xa de seu moi elevada. Asemade a aplicación de estas políticas tivo un efecto macroeconómico enormemente negativo xa que debilitou a demanda quen a súa vez provocou unha caída moi forte da actividade económica (-7% do PIB). Se nas vésperas da crise o PIB per capitá español estaba no 101% da media na Unión Europea, no ano 2017 baixaría ao 92%. Un período durante o cal España pasou a situarse entre os estados europeos con taxas de risco de pobreza (21,6%) e niveis de desigualdade mais elevados (34 en índice de Gini para unha media na UE de 30) Un dos argumentos mais utilizados polos gobernos de Mariano Rajoy para xustificar estas políticas autenticamente "austericidas" foi o da necesidade de reducir os déficits e ás débedas públicas. Obxectivo que, como todo o mundo sabe, está sendo un auténtico fracaso, como non podía ser doutro xeito. Durante os mandatos de Mariano Rajoy a débeda pública española non parou de medrar, pasando do 69,5% ao 97,9% do PIB. Sobran comentarios. Poida que nunca, na curta historia da democracia española, estivera tan xustificada unha moción de censura e tan acertada a súa resolución. Publicidade


Summary: O ex presidente dos Estados Unidos de América apoia aos candidatos próximos nos comicios "de metade de mandato".

Á espera de saber se anuncia a súa candidatura á Casa Branca para 2024, o ex presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, comezou a dar pasos nas eleccións de metade de mandato, nas que republicanos e demócratas se xogan o control do Congreso e o de varios Estados. Trump conseguiu datos electorais sensíbeis para tratar de ser electo Trump volveu insinuar nun mitin en Ioawa que "moi probabelmente" se presentaría ás eleccións. Porén, os seus asesores estiveron persuadíndoo para que non anunciara as súas pretensións até que non terminen estas eleccións para evitar queimarse antes de tempo, estivo facendo campaña por aquelas candidaturas republicanas que lle son afíns e sobre todo atacando posíbeis rivais nas primarias. O magnate organizou eventos en Iowa, lugar do primeiro caucus republicano da historia, que fai desta unha praza simbólica para quen aspira a presidente, ou en Pensilvania, Ohio e Florida, estados importantes nestas eleccións de onde poden saír algúns dos seus rivais nas primarias. Un exemplo é o do gobernador de Florida, Ron DeSantis, quen aínda non fixo oficial ditas aspiracións. O Partido Republicano fecha filas arredor de Trump após a investigación por subtraer documentos da Casa Branca As súas diferenzas quedaron de manifesto nas últimas datas, despois de que decidise apostar por Joe O'Dea, un político moi crítico con Trump, para ocupar un lugar no Senado dos EUA. O magnate respondeu non convidándolle a un mitin convocado no sur do Estado. Teorías negacionistas As teorías da conspiración sobre un posíbel fraude electoral nas eleccións presidenciais de 2020, que gañou o presidente Joe Biden, continúan máis presentes que nunca dentro dun Partido Republicano onde a metade das súas candidaturas ao Congreso son partidarias de dar credibilidade ás acusacións infundadas de Trump.


Summary: Cantora com concertos consecutivos nos dias 1 e 2 de Julho.

Braga e Lisboa, em Portugal, foram os palcos escolhidos para dois concertos consecutivos de Aline Frazão.A primeira actuação será esta sexta-feira em Braga, no norte de Portugal, no Theatro Circo, a propósito da XXI edição da entrega do Grande Prémio da Literatura dst. Um dia depois, a cantora angolana segue para Lisboa, onde marcará presença no Festival Silêncio, num concerto acústico (voz e guitarra). Para o mês de Agosto fica reservada uma actuação no Festival Sol da Caparica, no dia 11, também em Lisboa.


Summary: Co lema "Non ao peche", empregado durante a loita da comarca de Verín pola reapertura do paridoiro, un pub verinés fixo un anuncio sexista dunha festa de Entroido, cunha imaxe cosificadora dunha muller que o sindicato SATSE denunciou.

"Non ao peche" foi un dos lemas máis empregados pola veciñanza da comarca de Verín para demandar a repartura da sala de partos e das urxencias pediátricas. Tamén pola cidadanía que apoiou a súa causa, que durante dous meses fíxose eco das protestas da poboación con mobilizacións ou en redes sociais. Hoxe, un bar da vila de Verín empregou ese mesmo lema para anunciar unha festa pola noite de compradres, xunto a oración "Xa mandaron pediatra. A indignación medrou nas redes non só pola banalización das mobilizacións sociais que supón, senón polo emprego cosificador da imaxe dunha muller nun uniforme que pretende remitir ao persoal de enfermaría. Nos propios comentarios en redes sociais, varias usuarias animaron a presentar reclamacións ante o Observatorio de Imaxe das Mulleres, un organismo do Instituto da Muller para a Igualdade de Oportunidades. O sindicato de enfermaría Satse foi un dos primeiros en pronunciarse publicamente ao respecto, censurando a publicación do bar e reclamando a súa eliminación. "Desde Satse levamos anos demandando a todo tipo de administracións públicas, institucións privadas, empresas e medios de comunicación que non recorran a este tipo de estereotipos retrógrados e sexistas cando se refiren públicamente as profesionais da enfermaría", anunciaron as súas integrantes nun comunicado. O sindicato demanda a inmediata retirada do cartel machista publicado polo bar, así como que a persoa que o realizou se retracte publicamente. Do contrario, o Satse anuncia que levará a cabo as denuncias correspondentes, "comezando polo Observatorio da Muller". "A través deste tipo de imaxes que estas campañas lánzanse a sociedade, principalmente aos homes novos, unhas determinadas pautas de conducta nas relacións entre homes mulleres que lexitiman un trato agresivo e ofensivo, e polo tanto este sindicato loitará para a súa erradicación", continúa o comunicado. As enfermeiras tamén se unen nas reclamacións de non minusvalorar os logros da cidadanía de Verín. "Que xa teñamos unha pediatra débese a súa loita", apuntan.


Summary: Ducias de mobilizacións convocadas pola CIG-Muller denunciaron nunha xornada de loita nacional as "celebracións e conmemoracións hipócritas" daquelas entidades e administracións que recortan, acotío, os dereitos das mulleres.

"Estamos FARTAS!" foi o lema escollido pola Secretaría de Muller da Confederación Intersindical Galega (CIG) co gallo do 8 de marzo. Centos de mulleres mobilizáronse por todo o país para denunciaren a perda de dereitos sociais e laborais e a "hipocrisía" daquelas empresas e administracións que "recurtando os nosos dereitos" celebraron e conmemoraron esta sexta feira o Día Internacional das Mulleres. Neste senso, vilas e cidades galegas enchéronse de reivindicacións na defensa do traballo digno para o que se elixiron emprazamentos que representaban importantes conflitos laborais como El Corte Inglés de Vigo, o Centro Comercial Odeón en Ferrol ou a Fundación para a Calidade Industrial e o Desenvolvemento Tecnolóxico de Galiza en Compostela onde se rexistraron despedimentos, casos de acoso laboral e de represión sindical. CIG-Muller lanzou un chamamento a prol da "mobilización e contestación social" diaria evitando que a defensa dos dereitos das mulleres "se cinga a unha data" "Estamos fartas de empresas que amparándose nunha reforma laboral e nunha lexislación inxusta tentan obter beneficios a costa do lombo das mulleres", aseveraron desde a central sindical. Reducións salariais, aumento da xornada laboral ou empeoramento das condicións de traballo verbo da aplicación da reforma laboral foron algunhas das denuncias escoitadas polas rúas da Galiza esta sexta feira. Berros, que clamaron contra "a mesma opresión" asegurou a secretaria confederal de Mulleres, que a denunciada hai máis dun século cando foi fixada a data do 8 de marzo. "O sistema capitalista segue abrindo fendas entre as clases sociais, e segue artellando unha división sexual da sociedade e do traballo que nos prexudica tanto como antes" salientou Margarida Corral quen insistiu en que a loita en prol dos dereitos das mulleres "non pode cinguirse exclusivamente a unha data" senón que é preciso continuar adiante coa mobilización e contestación social "de maneira diaria".


Summary: Luis Gregorio Ramos Misioné foi o pioneiro. O primeiro galego en acadar unha medalla olíimpica nun deporte no que Galicia achega nove dos dez metais conseguidos pola delegación española nuns Xogos. Cinco delas de David Cal, ao que considera "un fenómeno, algo excepcional".

Luis Gregorio Ramos Misioné (Lugo, 1953) foi o pioneiro. O primeiro galego que gañou unha medalla en piragüismo e o primeiro galego en acadar un éxito olímpico, á marxe dos acadados polos futbolistas aló polos anos 20 e 30. Este lucense, que segue vinculando ao deporte –é delegado no Club Fluvial da cidade– asegura estar "enchido de orgullo" pola última fazaña de David Cal, pero lembra que o padexeiro de Cangas "é un fenómeno, algo excepcional" nunha disciplina que cambiou moito desde que el conseguira aquela prata en Montreal 1976 en K-4 1.000 metros. Ramos Misioné gañou unha prata en Montreal 1976 e un bronce en Moscova 1980 Acadou tamén un bronce en Moscova 1980, no K-2 1.000 metros, e converteuse nun mito para o deporte galego e de Lugo, onde hai unha rúa co seu nome. "Daquela o material era moi diferente e non había tanta tecnoloxía; cambiaron as pas, as piragüas... Todo evolucionou no deporte, ao igual que evolucionaron as marcas", asegura Ramos Misioné, que lembra aínda a excepcional remonta de Cal o pasado mércores en Londres. "Sabía o que tiña que facer e fixo o que tiña previsto: gardar ao principio e acabar con forza ao final", conta Ramos Misioné, que cre que a táctica do padexeiro do Morrazo foi "a adestrada durante moito tempo". "Un non vai cambiar o que ten pensado durante catro anos; puido ser mellor, pero é evidente que tamén puido ser peor", di este medallista olímpico, que considera "sen dúbida" a David Cal "o mellor piragüista da historia de España". Das dez medallas olímpicas na historia do piragüismo español, nove teñen acento galego Porque das dez medallas olímpicas que o piragüismo acadou para a delegación olímpica española na historia dos Xogos, a metade pertencen a David Cal. Das outras cinco, catro delas tamén contan con participación galega: a do propio Ramos Misioné, a do tudense Enrique Míguez e a de Carlos Pérez Rial, ouro con Saúl Craviotto en Pequín. "Galicia sempre foi por diante no piragüismo, sempre fomos os mellores" E hai algunha explicación? "Galicia sempre foi por diante no piragüismo", explica Misioné, que lembra como en México 68 o Club Fluvial de Lugo xa contaba con representantes olímpicos. "Logo fundouse o Tudense e máis tarde máis clubs en Ourense... Mentres noutras autonomías case non había equipos e tiñan poucas licenzas, logo chegamos a máis dun cento de clubs e unhas 5.000 licenzas mentres noutros lugares o número era moito menor", recorda, tras louvar o traballo de Santiago Sanmamed á fronte da federación galega. "Sempre fomos os mellores", insiste. "Se a Federación Galega o segue facendo como o fixo até o de agora, as cousas seguirán indo ben", engade Misioné, que non opina o mesmo dos resultados da delegación española en Londres. "O de David Cal é un enorme éxito, pero é a excepción; no resto, foi un fracaso porque case non houbo clasificados para os Xogos, exceptuando as invitacións", explica, tras insistir: "Lembremos que Cal adestrou de maneira independente, á marxe de todos os demais". Porque o recoñecemento a David Cal é innegable, así como o era cando Ramos Misioné gañou as súas medallas. "Había moitos medios de comunicación, pero sentiámonos recoñecidos porque daquela España non gañaba nada e nós, os piragüistas, eramos unha excepción", asegura quen agarda que as novas xeracións de rapaces sigan o ronsel dos padexeiros do Morrazo. De Cal, pero tamén de Teresa Portela ou de Carlos Pérez Rial.


Summary: O Concello anuncia que Casa do Oleiro de Buño será un centro de día antes de que remate o ano

O terremoto político provocado pola dimisión do edil Alfredo Cañizo do grupo de goberno, xa ten ten resposta por parte do alcalde Walter Pardo. "Queda absolutamente claro que a intención do concelleiro non adscrito non se corresponde co obxectivo de buscar o ben da veciñanza malpicá, senón que máis ben responde ao seu interese particular. O único que está a facilitar desde xa é o atranco político e a demora na acción municipal que pide a cidadanía", lamenta o rexedor socialista. Afirma que "desde a conformación do goberno local, o grupo socialista tratou por todos os medios de facilitar a comunicación tanto cos membros do Bloque Nacionalista Galego no Concello como co concelleiro non adscrito. A actitude deste último ao longo destes anos foi, como ben sabe a propia veciñanza e as persoas que forman parte da corporación municipal, unha problemática á hora de sacar adiante acordos e mesmo executar proxectos que contaban co visto bo do resto do pleno".Considera que sempre se "tiveron en consideración, sen excepción, todas as propostas" e que "o diálogo" estivo sempre presente. E Pardo tamén lanza dardos congtra o edi expulsado no seu día por Ciudadanos. "Non aceptei nin aceptarei xamais que un compoñente do goberno local que presido actúe por libre para favorecer a determinadas persoas, queréndose escapar das normativas dos procedementos administrativos legais". O socialista valora con "satisfacción estes máis de dous anos de goberno, e asegura que "seguiremos traballando polo ben de todas as familias ás que representa este equipo de goberno. Centro de Día A polémica coincide coa sinatura do contrato das obras de reforma da Casa do Oleiro de Buño nun centro de día, gracias aos 272.000€ de investimento por parte da Xunta. Unha sinatura que permitirá cubrir unha demanda histórica da veciñanza antes de que remate o 2020.


Summary: O presidente da construtora ACS ten un vínculo de proximidade co fundador da compañía enerxética.

Tal e como leva informando Nós Diario nas últimas semanas, a compañía Capital Energy pretende construír un parque de eólica mariña (PEM) flotante en plenas Rías Baixas, a menos de 30 quilómetros das Illas Cíes e do litoral do país, (a 27,9 km da costa da Guarda). 34 aeroxeradores mariños fan perigar a pesca no sur da Galiza O proxecto, nomeado Volanteiro, ten prevista a instalación de 34 aeroxeradores de 15 MW de potencia e 260 metros de altitude, cunha potencia total instalada de 510 MW. A enerxía producida polos 34 muíños sería conducida a través dunha liña de evacuación polo fondo mariño de 45,4 quilómetros, adentrándose 10 km nas augas do interior da ría de Vigo. Outra liña de evacuación, por terra e de 22,76 km, levaría esta enerxía até a subestación eléctrica de Pazos de Borbén. Neste sentido, o proxecto garda relación, aínda que sexa de maneira indirecta, co primeiro accionista e actual presidente da construtora ACS, Florentino Pérez. E é que Pérez, un dos empresarios españois con maiores vínculos políticos e cuxa presenza no desenvolvemento das principais infraestruturas da Galiza é manifesta -véxase o caso das autoestradas que conectan o país-, é o antigo sogro do fundador de Capital Energy, Jesús Martín Buezas. Quen está detrás dos proxectos da eólica mariña na Galiza? Martín Buezas, cun patrimonio estimado superior aos 500 millóns de euros, é coñecido no sector empresarial como 'O zar das enerxías renovábeis'. A súa compañía, fundada en 2002, saltou ao panorama mediático en outubro de 2021, cando se fixo con máis de 1.400 dos 3.123 MW que naquel momento o Ministerio de Transición Ecolóxica e Reto Demográfico (Miteco) sacou a poxa pública. 10.000 millóns en enerxía renovábel en 5 anos Segundo publican varios medios especializados en economía e no sector enerxético, a intención de Martín Buezas é investir unha cantidade superior aos 10.000 millóns de euros en proxectos de enerxía renovábel durante o período 2020-2025. Deses 10.000 millóns de euros, 2.000 millóns estarían destinados ao PEM Volanteiro, tal e como recolle o proxecto que Capital Energy enviou esta semana ao Miteco para a súa tramitación. As augas galegas, albo da eólica mariña con case a metade dos MW tramitados polo Ministerio Non é a única compañía de Martín Buezas coa ollada posta nos recursos da Galiza. A súa filial Green Capital Power, con sede social en Madrid, viu como en marzo deste ano a Xunta autorizaba a construción do parque eólico do Reboiro, emprazado na serra da Lagoa entre os concellos de Baralla, Castroverde e O Corgo. A memoria deste proxecto recolle a instalación de 11 aeroxeradores de 4,5 megawatts cada un, cunha altura de 121 metros e 158 metros de diámetro de rotor, unha potencia total de 49,5 megawatts e unha produción anual de electricidade esperada de 172.367 megawatts hora ao ano. O Estado incumpre a súa propia moratoria á eólica mariña Outro dos proxectos promovidos pola compañía do ex xenro de Florentino Pérez é o do parque eólico Legre, que afecta os concellos de Oza-Cesuras e Mesía e contra o que a veciñanza e distintos colectivos sociais e ambientais presentaron en agosto máis de 2.500 alegacións, ao entender que o proxecto levaría por diante corenta explotacións agrarias da zona.


Summary: Relacionados cunha moza ingresada no Hospital de Ourense

O seguimento dun caso importado de Covid-19 nunha moza procedente de México, ingresada no Hospital Universitario de Ourense, detectou tres positivos máis no concello de Beariz, dous deles importados tamén. Así o informou a Área Sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras, que explicou que a moza procedente de México permanece ingresada no Hospital Universitario de Ourense "por unha patoloxía non relacionada co virus" e que tivo PCR positiva. O tres positivos máis detectados confirmados por PCR en Beariz corresponden dous deles a casos "importados", puntualizaron as mesmas fontes, "e con nexo familiar con esta". Todos eles, destacaron as mesmas fontes da área sanitaria nun comunicado de prensa, permanecen "en illamento e seguimento domiciliario".


A inversão é um dos mais produtivos aproveitamentos de qualquer herança cultural: para Yeskov, homens e meigos impuseram um regime obscurantista e tirânico na Terra Meia, fronte uns orcos -vilmente difamados por Tolkien- amantes da paz e a razão; uns poucos filmes exaltam a dignidade dos povos originários da América do Norte, primeiro aniquilados e depois demonizados no western como arquétipo de "mau" de cinema; Torres-García debuxa uma América invertida para que a ponta do seu continente assinale insistentemente o Sul, "o nosso Norte"; Michel Tournier expõe qué é Sexta-feira, e nom Robinson Crusoe, enchido de racismo, quem resgata o outro da ignorância; numha das mais formosas propostas, Borges e Cortázar assomam-se a um mito que acendeu a imaginação por milénios, e sonham o Minotauro como uma vítima inocente, um poeta brutalmente assassinado por um defensor da ordem estabelecida. E não podemos esquecer o fetichismo da mercadoria marxiano: o capitalismo é o mundo da inversão entre sujeito e objeto, na que os produtos do trabalhador escapam ao seu controle, aparecem cheios de vida e controlam o seu criador. Os vencedores não só acostumam escrever a história, senão também muita literatura, guiões cinematográficos, planos, mitologia e, com certeza, páginas e páginas de jornais Se calhar, se estas descrições iluminam mais que os relatos originais é porque ali é onde tudo estava ao revês: os vencedores não só acostumam escrever a história, senão também muita literatura, guiões cinematográficos, planos, mitologia e, com certeza, páginas e páginas de jornais. Enquanto a reviravolta do vigente é por essência explícita e chamativa, o multifacetado pensamento dominante cobre-se com roupagens de neutralidade, inelutável como a gravidade, capaz de imprimir marcas profundas para nos obrigar a amar os opressores e odiar os oprimidos. Assim, a extravagante realidade não impediu o sucesso desta recente mudança de lugar: a nossa língua é um monstro encerrado num labirinto de leis no que a gente é sacrificada; uma besta que devora direitos e liberdades, analfabetiza e arrepanha insaciavelmente fundos públicos, apesar da sua manifesta inutilidade para o progresso social, cultural e económico; a ignorância é um direito humano e a educação um menu à carta para as famílias. Se não podemos subestimar tantas insensatezes é só porque alcançaram a hegemonia para determinar o leme do executivo galego, que tem um paradoxal fundamento na existência da língua. Poderíamos perguntar, maliciosa e bretchianamente, se não iria tudo mais rápido de reclamarmos a dissolução do povo que criou o galego e fazer com que o governo elegesse outro. Se por argumentos fosse, documentaríamos a marginação histórica, debulharíamos mais uma vez a miúda oferta em galego nos mais diversos âmbitos fronte a língua ubíqua, resgataríamos de novo tétricas e recorrentes estatísticas -como as últimas do Instituto Galego de Estatística- que confirmem a dimensão do furacão enquanto o governo dinamita diques e queima livros, não só de forma figurada. Mas a inversão oficial não funciona por razões aquilatadas em balanças, senão por mera tautologia, por elevação dos megafones. Esta batalha não a ganharemos se a travamos no terreio escolhido por quem domina a arte da guerra. Só mudando os pontos cardinais poderemos orientar-nos num mundo tão desbussolado No entanto, sabemos que não é o galego anomalia antropófaga nem agressor selvagem e primitivo, senão aprazível animal de pel de veludo e olhos infindos, insubstituível no ecossistema; não fortaleza e armadilha para estrangeiros, senão cidade aberta a quem chega; não erro entretecido entre milheiros de muros, senão memória, vozeiro e guia para evadirmo-nos de tantos labirintos, também o tormento económico. Também nós teremos que insistir -e não precisamos de mentiras- e romper muitos megafones, á vez que construimos os nossos próprios. É o relato censurado, e sem embargo próximo, acessível para quem o buscar, o único que conta a verdade. Será a soma de tantas ausências reverberantes a que nos permita construír um movimento popular quem de debuxar um mapa ao revês, um plano para repartir por toda a parte e exibir em todas as paredes do imaginário coletivo. Só mudando os pontos cardinais poderemos orientar-nos num mundo tão desbussolado.


Summary: ENTREVISTA Manuel González Ramallal, doutor en Socioloxía, experto en socioloxía do deporte, galego e deportivista reflexiona sobre o futuro do fúbol e as bancadas tras o asasinato do afeccionado ultra do Deportivo en Madrid a pasada fin de semana.

Manuel González Ramallal é doutor en Socioloxía pola Universidade da Coruña e actualmente profesor no Departamento de Socioloxía da Universidad de La Laguna, nas Canarias, e membro do Instituto Universitario de CCPP e Socioloxía. A socioloxía do deporte, en en especial o vínculo existente entre este e os medios de comunicación, centran as súas investigacións. É oz autorizada para analizar a violencia no fútbol e todos os comportamentos que o rodean, máis aínda en todo o debate xurdido tras o asasinato en Madrid do afeccionado ultra do Deportivo. El, membro da Asociación Española de Investigación Social Aplicada ao Deporte, coruñés, deportivista e habitual da bancada de Riazor, coñece como poucos o tema. Enterouse dos graves incidentes a primeira hora da mañá. "O primeiro que me invadiu foi a tristura e certa impotencia de que sigan pasando. Logo, co tempo, todo se foi transformando porque chegan informacións dun e doutro sentido e un non ten unha opinión formada, nin tan sequera agora mesmo, de por que suceceu ou de como se pode minimizar a violencia. E digo minimizar porque a violencia é un problema social de moi dificil solución. Houbo demasiado ruído, moito del mediático, con informacións moi sesgadas e completamente diferentes dependendo da procedencia, case tomando paratido por unha cor ou outra. E non quero entrar na cor exacta da información. Hai dúas historias paralelas". Estará no medio a versión mais achegada á realidade do que pasou? Seguramente o punto medio será o máis axeitado, pero falta moita información. Os discursos están capados porque chegan sobre todo das institucións: da Comisión Antiviolencia, da Liga ou da Federación, aínda que esta non se implicou e tampouco parece normal. Os que non falaron foron os afeccionados, que en parte sufriron as consecuencias. E non me refiro aos seareiros radicais, senón aos afeccionados que sofren as consecuencias en forma de certas medidas represivas que se están a tomar, non consensuadas, moi ao paso da alarma social e do acontecemento cando este tema nunca foi tratado cando debeu ser tratado. Agora, tras un asasinato, tómanse medidas que son unha fuxida cara a adiante. "Agora, e despois dun asasinato, estanse tomando medidas que son unha fuxida cara a adiante" A que medidas se está a referir? Ao peche da bancada en Riazor, ás propostas de que os equipos poidan descender se teñen certa conivencia cos ultras... E dígoo porque estamos falando de cousas que non están definidas. Onde establecemos o límte dunha afección con sentimento de identidade, como atmosfera, ese límite que determina que nun mesmo espazo ocupan sitio unha minoría violenta e outras que só van a divertirse, a animar? Hai moita indefinición aínda como para tomar medidas moi pouco reflexivas e non consensuadas por parte de todos os protagonistas. Di que falta darlle voz aos afeccionados. Sempre me preocupou a falta de voz do afecionado, e non daquel que se comporta de maneira violenta, senón da gran masa. Desde a UE estanse intentando artellar canles para unha interlocución formal coa bancada. Os afeccionados teñen que deixar claro que non son potenciais delincuentes, que por ir ao fútbol e beber dúas cervexas non son potencialmente agresivos. Falta elaborar aínda un certo consenso. Hai unha democratización incompleta do fútbol español, sen dúbida. "Falta elaborar un consenso e falta darlle voz á afección; a democratización do fútbol español é incompleta, sen dúbida" Cales son os problemas desas medidas? Un dos problemas é que todas estas medidas aplícanse de igual maneira a todos os supostos grupos radicais, que ademais están indefinidos porque non se sabe moi ben quen son, nin uns nin outros. Moitos dos rapaces que foron ao fútbol desde pequenos en Riazor socializáronse na mesma bancada que ocupan os Riazor Blues, que tiña un ambiente basicamente san, pero un non é cego e ve que dentro dese grupo, como noutros, hai xente que comete actos violentos. "O límite debe estar no delito relacionado co acontecemento deportivo, que deberia supor unha sanción máis aló da económica" Pero ten que haber un límite, non si? Eu creo que o límite debe estar no delito, no ter cometido algún tipo de delito relacionado co acontecemento deportivo. Aí debería estar a fronteira e iso, dependendo do tipo de delito, debería supor algún tipo de sanción, incluso máis aló da económica ou incluso a través de actividades sociais. Hai modelos en Europa que funcionaron á hora de reducir en moito a violencia. A onde hai que mirar? Hai modelos que se poden mirar e dos que se pode aprender, como o inglés. E tamén en Alemaña, onde conseguiron unir a tradición da inchada de sempre que anima co fútbol moderno, onde os intereses económicos e das televisións tamén importan. En España, desde o ano 1995, chegaron os cartos das televisións e tamén operacións financeiras moi opacas. Equipos como o Mérida, o Extremadura, o Salamanca... Onde están agora? Tiñamos un modelo de Liga das Estrelas que non ía a ningures, non era un modelo concreto, senón un modelo que se sostiña baixo unha riqueza puntual do fútbol, pero agora non se sabe cara a onde vai. Hai competicións absolutamente rancias como a Copa tal e como está montada ou unha Liga onde a emoción brilla pola súa ausencia e cunha centralización en dous ou tres equipos como moito. E ao resto que lles queda? Sentir as cores, animar e ir ao campo porque saben que van ver gañar pouco ao seu equipo e o xogo tampouco os vai apaixonar. Van porque é o equipo da súa cidade ou da súa terra. Por iso moitas destas medidas que se queren aplicar deben ser moi matizadas en cada caso e moito máis reflexivas, dándolle voz aos afeccionados que non son radicais nin violentos e que teñen dereito a expresarse. "As medidas que se aplican para acabar coa violencia deben ser moito máis matizadas e reflexivas e dándolle voz aos afeccionados non violentos" Hai xente que se pregunta por se o ambiente no fútbol se resentirá con estas medidas... E esa é unha pregunta que eu tamén me fago. O outro día escoitei nalgúns medios que non pasara nada porque o fútbol seguía, pero para os que cremos que o fútbol é algo máis que velo pola televisión e que é tamén ambiente, é moi triste. Tense que chegar a unha solución de consenso onde non se borre de vez todo o que representa unha afección que anima. E non só falo da Coruña e de Riazor, senón de moitos casos. A policía ten que facer un esforzo en non aplicar medidas indiscriminadas, senón tratar de seleccionar e afinar. Unha vez identificado un elemento violento, hai que practicar as vixilancias e medidas oportunas. Non é de recibo que non se declarase partido de alto risco o do pasado domingo e esta fin de semana si se declare un Tropezón-Oviedo. Non teñen sentido as reaccións que están a xurdir. Parece obvio que a marca Riazor Blues queda en cuestión tras varios episodios conflitivos. As palabras teñen un sentido e un simbolismo. Estar detrás dunha pancarta que pon Riazor Blues, se se queren facer lecturas sesgadas, vai supor un problema para os que alí se sitúen. Quizais o de borrón e conta nova é unha solución, pero cóstame moito traballo analizar porque todo está moi recente. Hai que agardar para tomar solucións, pero o problema da marca está aí e iso é algo innegable, porque unha bufanda dos Riazor Blues lévaa un Blues pero tamén unha persoa maior. E o problema é cando pasamos de bufandas a outras cousas. Claro que ten que ver co fútbol cando se utilizan unhas cores para darse labazadas, pero por outro lado o fútbol é paixón e moitas persoas non entenderiamos este deporte se non existise esa paixón, pero unha paixón controlada, que ten que ter certos límites, pero non desde logo criminalizar os que senten o fútbol dunha maneira diferente aos que se conforman con ver o fútbol pola televisión. "Moitos non entenderiamos o fútbol sen a paixón, pero controlada; non se pode criminalizar os que o senten de maneira diferente aos que se conforman con velo na televisión" Tamén parece obvio que a política ten moito que ver nestas liortas ou problemas entre grupos ultras. Hai moitos que temen que a unión dos ultras denominados antifascistas non axude para resolver o problema da violencia. Un dos catalizadores destas persoas que entran nestes conflitos é este contacto ideolóxico. Ao final é o que hai detrás como construcion pseudoideolóxica, pero non creo que se trate dun discurso político construído, senón un discurso moi emocional, entre bos e malos. Pero este é o argumento que manexan, o que xustificaría para eles o conflito ao dividir entre fascistas e nazis e esquerdistas e perroflautas. Tamén serve isto a determinados grupos radicais para unirse, para sentirse parte de algo e efectivamente, baixo ese paruagas paraideolóxico moitas persoas van seguir este camiño. Polos indicios que hai, parece que así vai ser. Como afeccionado e habitual de Riazor moitos anos, que cre que pasará no estadio a partir de agora? Sería facer case de agoreiro, pero creo que se a curto prazo non hai conflito grave ningún, tamén haberá un maior control policial. Moitas persoas que ían tranquilamente a ese fondo vanse sentir moi observadas, o cal pode incomodar tamén. Se non pasa nada grave nestas próximas semanas, e creo que non vai pasar, probablemente todo volva ao seu lugar. Haberá algunha selección de determinadas persoas ás que lles impedirán ir ao estadio ou aos desprazamentos, pero todo continuará como está se non se desde as institucións non se estuda con profundiade o tema e se establecen matices. Os matices son moi importantes. Non é o mesmo unha gran cidade que unha como A Coruña, onde se percibe un sentimento de tristura porque é un lugar pequeno onde os sentimentos se comparten. En Madrid, seguramente, hai xente que non sabe nin o que pasou e á maioría daralle igual o tema dos ultras. E non digo que uns sexan mellores que outros, pero si que hai matices sobre o grao de violencia histórica dos diferentes grupos. Hai que valorar todo e ver o significado social de cada movemento. "Club, autoridades e afección deben facer un esforzo compartido para identificar os que non os representan e provocan problemas" Pero algo hai que facer, non si? Deberíase facer un esforzo desde o club, as autoridades e a propia afección para identificar esas personaxes que non os representan, que están a provocar problemas e que llelos poden provocar a eles mesmos. Debe ser un esforzo compartido e que non pode ser dun día para outro. O propio grupo dos Riazor Blues debería facer un debate interno e reflexionar sobre o que foron, o que son e o que queren ser e a partir de aí ver a pertinencia ou non de continuar coa marca.


Summary: O movemento Mocidade Galega pola Memoria realiza na vindeira segunda feira o seu primeiro acto público para dar a coñecer os obxectivos e accións que guiarán a súa actividade. 'Nós Diario' conversa con Diego Bará, un dos promotores deste proxecto que tenta involucrar á xente nova nos procesos memorialistas.

Recentemente dicía en declaracións a Nós Diario o vicepresidente da Fundación Alexandre Bóveda e neto do histórico galeguista represaliado, Valentín García Bóveda, que "se miramos cara ao futuro, temos moito que recuperar", en referencia á devolución do Pazo de Meirás ao dominio público e en clara oposición ás mensaxes que instan a "non tocar o pasado". Con ese mesmo propósito nace o movemento Mocidade Galega pola Memoria (MGM), que na vindeira segunda feira, 16 de agosto, organizará na praza de Santa María de Pontevedra —ás 20 horas— o seu primeiro acto público para dar a coñecer os seus obxectivos. "A memoria histórica é unha materia pendente no noso país. Hai diferentes asociacións e movementos que están a lograr grandes avances, mais falta involucrar á xente nova", sinala a este xornal un dos seus promotores, Diego Bará. Para el, a mocidade debe xogar un papel "moi activo" en defensa dunha "verdade" que "non se está a ensinar" no actual sistema educativo. "Moitas mozas e mozos non coñecen a nosa historia porque a partir dunha falsa Transición pretendeuse ocultar, e rachouse co pasado sen vontade ningunha de dalo a coñecer. Nos institutos ofrécese un relato manipulado, é difícil que a mocidade de hoxe coñeza toda a verdade", engade. A Illa da Memoria Malia non estar aínda constituída de forma oficial a organización, o pasado domingo a MGM realizou unha primeira acción simbólica en Santa Cristina de Cobres (Vilaboa), fronte á Illa de San Simón (Redondela), a fin de denunciar o uso que se lle está a dar "como espazo de goce e lecer". Durante o Goberno bipartito recibira a denominación de Illa da Memoria, mais a chegada de Alberto Núñez Feixoo a San Caetano en 2009 provocou que perdese este título e pasase a ser cualificada como Illa do Pensamento. "Estanse a organizar diferentes actividades [coma o festival de música SinSal] que non respectan o espazo nin a súa historia. San Simón foi un campo de concentración durante o franquismo e isto é algo que pouca xente sabe, polo que cómpre reivindicarmos a illa como un lugar de memoria e de homenaxe ás vítimas", argumenta Bará. Homenaxe ás vítimas do franquismo O acto de presentación da MGM decorrerá en Pontevedra na véspera do Día da Galiza Mártir [17 de agosto], unha escolla que non é casual. "É unha data moi significativa para os colectivos memorialistas galegos e queremos presentar o noso traballo e obxectivos rendendo homenaxe ás vítimas do franquismo. Contaremos coa presenza de familiares de persoas represaliadas", adianta. "Nestes primeiros días estamos a artellar unha campaña de apoios con persoeiros de diferentes ámbitos como a cultura. Xente moza, con forza e habilidades comunicativas como María Prado Rúa [creadora de contidos dixitais], que nos pode axudar a levar a nosa mensaxe ás persoas máis novas e permitir que coñezan unha historia absolutamente descoñecida", salienta. 🗣➡ "As mozas tamén estamos concienciadas. Loitade por un mundo máis xusto"..@rua_prado María é creadora de contido en galego. Grazas polo teu apoio. Seguimos💜 pic.twitter.com/w0qyQnOAmC— m_g_memoria (@m_g_memoria) August 7, 2021 Tamén Carlos Babío, Goretti Sanmartín, Mercedes Queixas, Luís Bará ou Alberte Mera amosaron estes días publicamente o seu apoio á iniciativa. .@cbabio protagonista da loita pola recuperación do Pazo de Meirás envía o seu apoio a Mocidade Galega pola Memoria. Grazas, Carlos! Seguimos sumando nesta andaina ✊🏽 pic.twitter.com/OmkbDeQibZ— m_g_memoria (@m_g_memoria) August 9, 2021 .@oalberte "é moi importante o papel da mocidade para a verdade, a xustiza e a reparación das vítimas do fascismo e a denuncia para que ningún crime quede impune" Neste 12 de agosto contamos co apoio de Alberte Mera. Grazas polo teu traballo na memoria de Moncho Reboiras ✊🏽🏽 pic.twitter.com/4kAwfwFSPU— m_g_memoria (@m_g_memoria) August 12, 2021 "A Xunta e o Estado actúan con certa equidistancia no tocante á memoria" O Goberno do Estado levará nas vindeiras datas ao Congreso o seu proxecto de Lei de Memoria Democrática, un texto que tenta afianzar os propósitos recollidos na Lei de Memoria Histórica de 2007 e cuxas accións deixou sen financiamento o Executivo de Mariano Raxoi. Aliás, a Administración vén de gañar a súa primeira batalla xudicial aos Franco no xuízo pola titularidade do Pazo de Meirás. Mais, a pesar destes avances, fican aínda numerosas homenaxes a distinguidos membros da ditadura por todo o país. "Até o de agora non houbo un traballo constante por parte das Administracións, tanto a Xunta coma o Estado actúan con certa equidistancia. O Goberno galego non moveu un dedo pola recuperación de Meirás", lamenta Bará, quen bota en falta "máis políticas públicas que defendan realmente a memoria".


Summary: O Goberno galego esixe un estudo do efecto en toda a comarca de Vigo e non só no concello de Mos do centro comercial que o club di necesario para garantir a viabilidade do complexo O Concello de Vigo impugna o centro comercial do Celta en Mos por planificarse sen analizar os seus efectos na cidade

O Concello de Vigo impugna o centro comercial do Celta en Mos por planificarse sen analizar os seus efectos na cidadeO Goberno galego esixe un estudo do efecto en toda a comarca de Vigo e non só no concello de Mos do centro comercial que o club di necesario para garantir a viabilidade do complexo"As administracións teñen o deber de facilitarlle ao Celta, que é un club de primeira, unhas instalacións da súa mesma categoría". Con estas verbas avalaba o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, o pasado 15 de decembro, o proxecto do Celta de construír a súa nova cidade deportiva nun monte comunal do concello de Mos limítrofe co termo municipal de Vigo. Cinco meses despois o Goberno galego vén de emitir os seus primeiros informes sectoriais sobre o proxecto no marco da súa avaliación ambiental e son varios os departamentos autonómicos que cuestionan as características do proxecto por non ter en conta o seu impacto en toda a comarca ou sobre a cidade de Vigo senón só no municipio que o albergaría.A cidade deportiva do Celta en Mos está a ser tramitada por ese Concello a través dunha modificación puntual do seu plan de urbanismo, aprobado hai pouco máis dun ano. Prevé expropiar 864.000 metros cadrados de monte, a metade de propiedade comunal, para outorgarllos en concesión ao Celta, que construirá neles un centro comercial de 120.000 metros cadrados co que facer viable as súas instalacións deportivas, que inclúen un estadio de entre 6.000 e 11.000 espectadores, sete campos de fútbol regulamentarios, outros tres de menores dimensións, pavillón e piscina.A proposta de modificación urbanística someteuse a exposición pública en xaneiro e agora a Dirección Xeral de Calidade Ambiental e Cambio Climático vén de emitir, con data do pasado día 16 de maio, as condicións que debe cumprir o denominado estudo ambiental estratéxico que deben elaborar agora os promotores do complexo para garantir que cumpre todas as normativas sectoriais que o afectan. Boa parte das obxeccións agora amosadas pola Xunta son similares ás alegacións formuladas polo Concello de Vigo, crítico co proxecto por impulsarse xunto ao seu límite municipal sen ter en conta os seus efectos sobre a cidade.O Instituto de Estudos do Territorio pide estudar "localizacións alternativas" e cuestiona "a necesidade de implantar un centro comercial"De momento, na súa resolución a Dirección Xeral de Calidade Ambiental recolle as obxeccións que nesta fase inicial xa formularon outros varios departamentos da administración. E ela mesma pon o foco sobre a intención dos promotores de impulsar un centro comercial da envergadura do alí previsto argumentando que non existe ningún no termo municipal de Mos pero obviando os varios xa existentes ou en proxecto a pouco máis de dous quilómetros dentro do termo municipal de Vigo. "Cómpre xustificar suficientemente a necesidade de ocupar solo para implantar unha nova área comercial das dimensións previstas cun estudo da oferta e demanda existente tanto no municipio de Mos como na área urbana que conforma cos concellos próximos", reclama o Goberno galego.Hai dous meses o responsable da proposta urbanística do Celta, o arquitecto Javier Rivas, que foi xerente de Urbanismo en Vigo, admitía a este diario que sería desexable unha visión supramunicipal do complexo pero argumentaba que a lexislación só obriga a analizar o municipio no que se empraza o proxecto, algo que agora a Xunta rexeita.Urbanismo pide "xustificar axeitadamente a elección da expropiación como sistema de actuación"Pero esa non é a única obxección que pon a Xunta ao proxecto tal e como está formulado na actualidade. O Instituto de Estudos do Territorio cre que "pode provocar efectos paisaxísticos significativos" e pide estudar "localizacións alternativas que xeren unha incidencia visual menor e a necesidade de implantar un centro comercial". E a Dirección Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo di que "dado que o obxectivo da modificación é a implantación de usos e dotacións privadas, cómpre xustificar axeitadamente a elección da expropiación como sistema de actuación" e pide aclaracións sobre as previsións de abastecemento de auga e xustificar que os espazos libres propostos cumpren coas dimensións mínimas.A Xunta sinala también erros formais do proxecto como "incoherencias respecto á superficie do ámbito afectado" ou "lendas ilexibles que non reflicten a conexión cos sistemas xerais existentes"Pola súa banda, o Ministerio de Fomento advirte de que o complexo debe estar condicionado ao trazado da nova autovía entre O Porriño e Vigo alternativa á perigosa A-55 cuxo desbloqueo vén de prometer o propio presidente Rajoy e pide estudos de tráfico específicos sobre o efecto do tráfico da cidade deportiva sobre as vías estatais máis próximas.Xunto con estas e outras esixencias das diversas administracións públicas implicadas que agora formula de xeito conxunto a Dirección Xeral de Calidade Ambiental, o departamento autonómico tamén sinala a existencia no proxecto de "incoherencias respecto á superficie do ámbito afectado" ou "lendas ilexibles que non reflicten a conexión cos sistemas xerais existentes".Agora os promotores do proxecto deberán ter en conta estas esixencias para elaborar o estudo ambiental estratéxico do complexo, documento que despois deberá ser exposto ao público durante dous meses ao tempo que se obteñan os informes sectoriais definitivos sobre o complexo.