Summary: A primeira década do Goberno de Alberto Núñez Feixoo deixou a Galiza con 15.986 explotacións gandeiras menos. Se en 2000 estaban en activo 45.268 explotacións, o numero ficaba reducido en 2020 a 29.282. Con todo, as persoas expertas cren que o proceso de reconversión do sector non está aínda rematado.

Os últimos datos sobre o número de explotacións gandeiras activas na Galiza refírense a 2020. Segundo sinala o Instituto Galego de Estatística (IGE) nesa anualidade dispúñase dun total de 29.282 cabezas de gando bovino, 3.295 das cales dedicábanse á ceba, 6.586 ao leite, 18.879 á carne, 461 ao leite e á carne e 79 á recría de xovencos. O tamaño das explotacións dá unha medida máis exacta do conglomerado agrario e apunta que boa parte delas non son a actividade económica central do núcleo familiar. Así, o IGE expón que 12.613 explotacións contan con menos de 10 cabezas, 7.427 entre 10 e 29 cabezas, 7.073 entre 30 e 100 cabezas, 1.065 entre 100 e 199 cabezas, e 564 máis de 200 cabezas. A situación era diferente en 2010, un ano despois da chegada de Alberto Núñez Feixoo ao Goberno galego. Nesa altura, mantíñanse activas na Galiza 45.268 explotacións de gando bovino, 5.753 das cales centrábanse na ceba, 12.759 no leite, 24.584 na carne, 461 no leite e na carne e 79 na recría de xovencos. O proceso de concentración e centralización no complexo gandeiro chegou a uns niveis difíciles de sospeitar unhas décadas atrás. 220.000 hectáreas de superficie agraria útil, correspondentes co 8% do conxunto do territorio galego, xeran 40% da produción láctea de todo o Estado español. O enxeñeiro agrícola e director xeral da Consellaría de Medio Rural durante o Goberno bipartito, Xosé Carballido, sinala a Nós Diario que "o concello de Lalín conta con 27.391 cabezas; A Pastoriza con 25.563, e Mazaricos con 24.318, liderando as respectivas provincias de Pontevedra, Lugo e Coruña. En Ourense corresponde a cabeceira a Montederramo, con 5.778 reses de carne e unha de leite mentres que en Ribadavia, Arnoia, Beade, Pontedeva ou Rubiá xa non queda ningunha vaca". A tendencia á concentración Carballido advirte dos riscos desta tendencia á concentración da actividade gandeira "mentres as producións de carne e leite de calidade ligadas á terra, que son o noso sinal de identidade, están a sufrir o desamparo institucional e están a vender en moitos casos por debaixo dos custos de produción". O coordinador da Federación Rural Galega (Fruga), Manuel da Cal, resalta a Nós Diario "a preocupación pola perda de explotacións, un proceso moi negativo que implica a desvalorización do rural, a súa descapitalización e unha lóxica de concentración en unidades de produción cada día máis grandes". "A concentración da produción en poucas mans e a diminución de explotacións, que por exemplo en todas comarcas ourensáns está sendo superior a 30%, é produto dunha opción política que se acentúa coa volta ao Goberno do PP", afirma Da Cal, que critica "as medidas para reverter as políticas introducidas no seu momento pola Consellaría de Medio Rural dirixida por Alfredo Suárez Canal". "Isto é o resultado da aplicación das actuacións neoliberais polo PP", conclúe da Cal. A economista da Universidade de Santiago de Compostela Mar Pérez Fra consideraque o "proceso de axuste do complexo agrario aínda non está rematado" e apunta que "un modelo baseado na produción a prezos moi altos sen apostar por incrementar a base territorial das explotacións só é posíbel se os prezos están garantidos". "A concentración da produción láctea en determinadas zonas está moi ligada ao papel da industria, até o punto de que hai determinadas explotacións que son viábeis economicamente pero pola negativa da industria a non recoller o leite están condenadas a fechar", destaca Pérez Frá a Nós Diario.


Summary: O prezo máximo darase entre as 20 e as 21 horas, mentres que o mínimo foi de 3 a 4 horas desta madrugada.

O prezo medio da luz para as persoas clientas de tarifa regulada vinculadas ao mercado grosista volve subir nesta segunda feira 34,6% a respecto do domingo, até os 261,99 euros por megawatt e hora (euros/MWh), segundo os datos do Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). Este prezo é o resultado de sumar a media da poxa no mercado grosista á compensación que pagará a demanda ás centrais de ciclo combinado pola aplicación da 'excepción ibérica' para limitar o prezo do gas para a xeración de electricidade. Na poxa, o prezo medio da luz neste mercado, o denominado pool, sitúase nesta segunda feira en 193,03 euros/MWh. A este prezo do pool súmase a compensación de 68,96 euros/MWh ás gasistas que ten que ser abonada polos consumidores beneficiarios da medida, os consumidores da tarifa regulada (PVPC) ou os que, a pesar de estaren no mercado libre, teñen unha tarifa indexada. O prezo máximo rexistrarase entre as 20 e as 21 horas, con 248,80 euros/MWh, mentres que o mínimo para a xornada, de 147,70 euros/MWh, deuse entre as 3 horas e as 4 horas. A cidadanía galega paga a luz 124% máis cara que a poboación portuguesa En ausencia do mecanismo da 'excepción ibérica' para topar o prezo do gas para a xeración de electricidade, o prezo da luz no Estado español sería de media duns 298 euros/MWh, o que supón 36 euros/MWh máis que coa compensación para os clientes da tarifa regulada, que pagarán así 12% menos de media. Esta medida, que entrou en vigor o pasado 15 de xuño, limita o prezo do gas para a xeración eléctrica a unha media de 48,8 euros por MWh durante un período de doce meses, cubrindo así o próximo inverno, período no que os prezos da enerxía son máis caros. O prezo da luz dispárase e marca un novo récord desde a 'excepción ibérica' En concreto, a 'excepción ibérica' fixa unha senda para o gas natural para xeración de electricidade dun prezo de 40 euros/MWh nos seis meses iniciais, e posteriormente, un incremento mensual de cinco euros/MWh até a finalización da medida. O prezo da luz desta xornada, porén, é 78,75% máis elevado que o de hai xusto un ano, o 19 de setembro de 2021, cando o megawatt por hora de electricidade se pagaba a 146,57 euros.


Summary: "É unha final para poder seguir a soñar", afirmou o adestrador do club de baloncesto compostelán, Moncho Fernández

Se o Obradoiro Blusens Monbús gaña este sábado en Valladolid (19:00 horas) chegará á última xornada con opcións de se meter nos play offs. Enfronte terá o Blancos de Rueda, o equipo pucelano, que non se xoga nada nesta cita. Mais os galegos non estarán sós. Afeccionados obradoiristas viaxan até Valladolid para animar ao seu equipo. O adestrador do Obradoiro apela á "responsabilidade" dos seus xogadores, así como á concentración do equipo para marchar da cidade castelá cunha vitoria, un triunfo que, como recoñece o treinador, permitiría seguir a soñar.


Summary: "Á hora de defender os intereses galegos, tanto monta, monta tanto, Arias Cañete como José Blanco", asegura a candidata do BNG, que cargou contra o ex ministro de Fomento e a súa sucesora, Ana Pastor, por "deixar fóra Lugo e Monforte" do tren de alta velocidade.

Ana Miranda, candidata do BNG ás eleccións europeas, marcou distancia co PSOE e cargou contra o ex ministro de Fomento e candidato socialista, José Blanco, por "presumir de lucensismo" tras "deixar fóra Lugo e Monforte" do tren de alta velocidade. "Noutro tempo, Monforte era a capital do tren", dixo nun mitin nesta localidade, onde lamentou a súa "perda continua de servizos ferroviarios". Miranda cargou contra José Blanco por "presumir de lucensismo" e "deixar fóra Lugo e Monforte" do tren de alta velocidade "Os poucos trens que hai aquí tardan tres horas e custan 17 euros", insistiu Miranda, que cre que "non é de recibo" que entre Lugo e Ourense, "a tan só cen quilómetros, se tarde máis que de Madrid a Valencia ou de París a Bruxelas, separadas pro 350 quilómetros". A candidata nacionalista acusou a José Blanco de "esquecerse de Lugo e de Monforte cando deseñou a modernización de liñas ferroviarias en Galicia", pero tamén contra a súa sucesora á fronte de Fomento, "a popular e galeguísima Ana Pastor" por "non remedialo". En definitiva, Miranda asegura que á hora de "defender os intereses galegos, tanto monta, monta tanto, Arias Cañete como José Blanco". "Para o bipartidismo harmónico españolista, Galicia e os intereses dos galegos, sempre poden esperar", insistiu, tras reivindicar que para o BNG "Galicia é o primeiro, tal e como demostrou en Europa todos estes anos defendendo un transporte público, eficiente, rápido e moderno que vertebre o seu territorio". "Á hora de defender os intereses galegos, tanto monta, monta tanto, Arias Cañete como José Blanco", di a candidata do BNG Na súa intervención, Ana Miranda tamén asegurou que "a troika en Galicia chámase Feijóo", porque "representa os recortes de servizos públicos, de educación, de sanidade, das pensións, de salarios". "Feijóo e o PP son a troika en Galicia, os executores dunha política que causa emigración, paro, pobreza, exclusión social e mesmo fame", dixo. Ademais, a candidata nacionalista, que tamén se reuniu con representantes da plataforma SOS Sanidade Pública de Monforte, defendeu a continuidade do hospital da zona "con todos os servizos sanitarios que merece a comarca de Lemos". Sobre isto, afirmou que "nos intentos de recortar servizos no Hospital de Monforte de Lemos ven as consecuencias das políticas da troika que en Galicia aplica Feijóo e no Estado Rajoy". Por outra banda, o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, chamou a atención sobre o "abandono agrario", do que culpou á UE, que fomenta o "peche de explotacións galegas en lugar de deixalas producir". "Hai que rebelarse o día 25 votando ao Bloque para parar a troika e gañarlle a batalla a estes políticos mentireiros", proclamou Vence antes de acusar a Arias Cañete de "defender os grandes terratenientes como a duquesa de Alba ou á súa propia familia, pero non os pequenos agricultores galegos".


Summary: Após a aprobación no mes de abril da Iniciativa Lexislativa Popular para o aproveitamento da lingua portuguesa só 8 centros novos imparten a materia.

Desde que se aprobou a ILP Valentín Paz Andrade para o aproveitamento e promoción da lingua portuguesa en Galiza van xa 9 meses. Durante este período 8 centros de ensino novos (32 en total) ofrecen o estudo deste idioma abranguendo un total de 861 estudantes nos ensino obrigatorio (ESO) e post-obrigatorio (BACH). Desde o grupo parlamentar do BNG, a deputada Ana Pontón, criticou que a Xunta de Galiza e, no concreto, a consellaría de Educación, careza dunha "estratexia" planificada para promover a aprendizaxe da lingua portuguesa e asegura que existen retrocesos naqueles centros "pioneiros" no estudo do portugués. Case 2 mil estudantes En sesión parlamentar a deputada nacionalista inquiriu o secretario xeral de Política lingüística, Valentín García, polas medidas adoptadas neste tempo para a aplicación da lei aprobada no mes de abril. García asegurou que no curso 2014-2015 hai 32 centros de ensino obrigatorio e post-obrigatorio no que se ofrece o estudo da lingua portuguesa --oito máis que antes de se aprobar a lei. En total, cursan estudos de portugués 861 persoas na ESO e Bacharelato xunto con 1.122 persoas através das Escolas Oficiais de Idiomas, o "duplo", segundo informou o secretario xeral, que o curso anterior. Aliás, indicou, "catro centros" contan con "seccións bilingües" en portugués. Para alén do máis, Valentín García subliñou os acordos asinados co Instituto Camões para a formación de profesorado --através de estadías de dúas semanas no país veciño-- e da presenza de "profesorado nativo" no noso país. Falta de promoción A presenza desta lingua en Galiza, sinalou García, "vai medrando ano a ano" embora, acrecentou, "os medios son os que son". Porén, para Pontón (BNG) os dados evidencian a "falta de estratexia" por parte da Xunta para garantir o cumprimento da norma. "Non teñen ningún tipo de planificación", criticou a parlamentar do Bloque na súa quenda de réplica ao tempo que denunciou o "retroceso" en centros como o IES das Neves, "pioneiro" na oferta de portugués entre o alumnado mais que non pode impartilo no "primeiro curso" por falta de recursos. O Bloque critica que en comparanza coa cifra total de estudantes, a cantidade de alumnado que cursa estudos de portugués é "ínfima" "Cal é o peso do portugués en relación con outras linguas? Houbo campaña de promoción? Nas vindeiras oposicións crearanse prazas para que se garanta unha oferta xeralizada desta lingua?", preguntou Ana Pontón quen ao abeiro dos dados fornecidos polo secretario xeral entende que a cifra de estudantes é "ínfima" en relación ao conxunto do estudantado galego. Desde o BNG critican que a promoción e aproveitamento do portugués sexa mellor en Estremadura. Pontón valeuse dunha información publicada no xornal luso Publico.pt na que se recolle a política lingüística estremeña en relación coa lingua portuguesa cuxo estudo se recolle no ensino regrado desde hai anos. Porén, Valentín García gabouse de ter sido un "goberno" do Partido Popular o que aprobase a Lei Paz Andrade, iso si, após introducir mudanzas no texto lexislativo presentado como iniciativa popular. "Puido facerse antes", sinalou, "mais fíxose agora", como tamén, acrecentou, a emisión dun programa producido en parcería entre a TVG e a RTP, Aquí Portugal.


Summary: O xuíz tomou a decisión no momento de iniciar a práctica da proba, ao non ser posíbel reproducir ao mesmo tempo un vídeo na sala de vistas e no ordenador desde o cal os axentes denunciantes declaraban como testemuñas. O xuízo continuará o vindeiro 1 de marzo.

A non presencialidade dos axentes de policía e a falta de recursos técnicos nos xulgados de Compostela motivou a suspensión do xuízo de Chema Naia, acusado dun presunto delito de atentado contra a autoridade do despexo do Centro Social Escárnio e Maldizer, até o 1 de marzo. Antes do inicio da vista, un cento de persoas concentráronse ás portas dos xulgados de Fontiñas en apoio do activista. No interior, na vista abordáronse cuestións previas propostas pola defensa e a acusación particular pediu que nos se admitiran como proba uns vídeos que mostraban o sucedido naquela altura. O xulgado rexeitou a proposta e admitiu a proba da defensa. Logo, no momento de iniciar a práctica da proba, non foi posíbel reproducir ao mesmo tempo un vídeo na sala de vistas e no ordenador desde o cal os axentes denunciantes declaraban como testemuñas. Por esta causa, o xuízo tivo que suspenderse, de forma que os axentes serán citados para a súa comparecencia presencial o vindeiro día 1 de marzo. Problemas para acceder ao xuízo Desde o Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades, Esculca, critican que os axentes da Gardia Civil "intentaron prohibir o acceso de parte do público á vista, descoñecendo así o dereito a un xuízo público, que é un dereito fundamental recollido na constitución". Ademais, non entenden que "a administración de xustiza , dependente da Xunta da Galiza, non conte cos medios informáticos axeitados para celebrar as vistas coas garantías necesarias". Alertan dos obstáculos de declarar a distancia Esculca tamén advirte de que "o criterio de permitir que as testemuñas da defensa podan declarar a distancia, en particular cando se trata de axentes dos corpos e forzas de seguridade do Estado, obstaculiza o principio de inmediación que informa a práctica da proba e impide verificar as normas procesuais que regulan a práctica da proba". Neste caso, poñen como exemplo, "a prohibición de que as testemuñas presencien as declaracións das outras testemuñas". A avogada de Chema Naia, Xulia Álvarez Martín, coincide nesta apreciación. "Se os policías estiveran na sala non se tería suspendido", asegura a Nós Diario. A letrada engade que a posibilidade de declarar a distancia "ten outras vantaxes para eles ao non saber nós onde están e quen escoita a súa declaración, non pode ser que se contaminen unhas testemuñas coas outras". Alén diso, para Álvarez "non é o mesmo falar diante dunha persoas que diante dunha cámara". Por este motivo agarda que na vista o día 1 de marzo acudan presencialmente ao xulgado de Compostela.


Summary: Marcos Maceira lembrou o incumprimento sistemático da "escasa lexislación" que ampara o galego.

O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, participou este sexta feira, xunto con Fito Rodríguez e María de Lluc Muñoz, no evento cultural Beyond Spain, que decorreu en Frankfurt como resposta a que o Estado español sexa o convidado de honra na Feira Internacional do Libro que está a ter lugar na mesma cidade. Marcos Maceira: "Queremos vivir en galego agora e vivir en galego sempre" Segundo explicou a Mesa, trátase dunha iniciativa internacional que ten por obxectivo "ofrecer un espazo para a creación cultural e literaria, para as linguas e os dereitos lingüísticos e para as ideas democráticas". Na súa intervención, Maceira sinalou que "a creatividade vibrante anunciada para a Feira do Libro ten un lado escuro". "Mantén a consideración das linguas e das culturas galega, vasca e catalá como inferiores", denunciou. Marcos Maceira, Queremos Galego: "O galego segue vivo malia a súa exclusión sistemática" No caso galego, o presidente da Mesa lembrou o incumprimento sistemático da "escasa lexislación" que ampara o galego, desde o Estatuto até a Carta Europea da Linguas, por parte da Xunta e do Estado español, "a pesar das reclamacións da sociedade galega e mesmo do Comité de Ministros e Ministras do Consello de Europa". O galego, en retroceso "O galego está presente en menos de 1% das sentenzas xudiciais, en menos de 1% dos seguros, en menos de 0,4% dos xoguetes", lamentou Maceira. Marcos Maceira: "O que non muda é que o galego leva demasiado tempo confinado" Tamén asegurou que "non é posíbel facer trámites coa administración do Estado español (Facenda, Seguridade social ou SEPE, entre outras) e temos unha oferta audiovisual anecdótica", ao que se lle engaden "as restricións ao noso idioma no ensino". "Con esta realidade", finalizou Maceira, "non pode sorprender que o galego retroceda no seu uso. Sorprende, pola contra, que a pesar disto continúe a existir e que aínda existan moitas persoas dispostas a actuaren para repolo e normalizar o seu uso".


Summary: A última Mostra Internacional de Teatro de Ourense pechou cun recoñecemento ao infatigábel labor de Tareixa Campo (Val do Mao, O Incio, 1946) a prol da escena amadora. Dramaturga, actriz, pedagoga, fundadora da compañía clásica do teatro afeccionado Achádego hai agora tres décadas, Campo non ten prevista a retirada: "Como din por aí, mentres o corpo aguante". Na actualidade, participa en Balas sobre Broadway, de Woody Allen –"fago de actriz decadente, moi divertido"–, e ataca a banalidade xornalística dos faladoiros en Opino de que. Ambas as dúas da man de Achádego. Eis un extracto da conversa publicada no número 295 de Sermos Galiza.

Non sempre se ten en conta o papel do teatro amador. Por que cre que agora a Miteu o recoñece na súa figura? Non é na miña figura. É moita xente a que neste momento está traballando polo teatro afeccionado. Os profesionais non teñen que velo como un perigo para o seu, senón todo o contrario. Estamos facendo canteira e é algo que facemos simplemente porque nos gusta, tendo outros medios de vida ou non. E poñendo en valor o teatro ben feito. Non ten por que ser un teatro de inferior calidade, senón un teatro do que non vives e polo que non cobras. Pero é unha loita pola cultura como outra calquera. E que achega a unha cultura como a galega, en situación de desigualdade e sometemento? Moitísimas cousas. A primeira aquí na Galiza é o papel impactante da exhibición pública do noso idioma, o galego. Non podemos estar á marxe da situación que está sufrindo a lingua. É moi importante xa só por isto. Despois, tendo en conta o deseño do teatro, sempre imos quedar aí reflectidos. Os galegos e a súa problemática. Mesmo sendo unha peza escrita en calquera outro lugar do mundo. Se ademais estamos falando da nosa cultura, moito máis. Paréceme totalmente imprescindíbel. Eu tamén traballei moito na pedagoxía teatral. Entón, considéroo como un espazo propio dentro do ensino, non só como un instrumento didáctico para traballar outra materia. É importante para a formación como persoas, para a formación e valoración do noso. A que se refire con "formación como persoas"? Durante moitos anos estiven en colectivos a nivel de Galiza e a nivel do Estado español perseguindo que o teatro tivese un lugar propio no currículo escolar. Para que lles serve aos pequenos? Para aprenderen roles sociais. O teatro ensina sobre todo a poñerse no lugar dos demais. Para aprenderen a se comunicar. Para aprenderen a ceder e a compartir e a saberes que a túa liberdade acaba onde empeza a dos demais. Para adquirir seguridade en ti mesma. Pero para min o principal é poñerte no lugar dos demais e comprender os nosos semellantes. Non é unicamente un instrumento de lecer, senón de formación. E de goce. O que empeza a facer teatro ten un verme que xa non pode soltar até que morre. [Podes ler a entrevista íntegra no número 295 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: É unha das mostras teatrais máis veteranas de Galiza. E, sen dúbida, das máis importantes. Na súa prehistoria atópanse as Mostras de Teatro Abrente, en funcionamento entre 1973 e 1981. Mais este ano a Mostra Internacional de Teatro (MIT) de Ribadavia fai 34 edicións consecutivas, cun programa de 21 representacións que "reforza os espectáculos de rúa".

Entre este sábado 14 de xullo e o domingo 22, o teatro aprópiase da vila do Ribeiro. Entre os pratos fortes, salienta a organización, a estrea no Estado de La Gioia, do italiano Pippo Delbono, e Ella sobre ella, da directora e dramaturga uruguaia Marianella Morena. "Son dous grandes nomes do teatro contemporáneo", di. Outro vector que a MIT quere situar entre os seus principios rectores é "o compromiso de igualdade". No certame de 2017, puxeron en marcha as Tempadas de Igualdade, que este ano contarán con espectáculos de creadoras como A Panadaría, De Vacas, a propia Morena, Natalia Menéndez, Laila Ripoll, Cristina Collazo, La Nórdika ou Lali Álvarez. Ao tempo, a diversidade tamén se reflectirá na variedade xenérica e de linguaxes. Haberá circo e teatro documental, musicais e comedia, dramas e experimentación. Amais de Galiza, Italia e Uruguai, haberá participantes e compañías do Reino Unido, Portugal, México, e diversos lugares do Estado español. Ademais, cursos, obradoiros, conferencias, presentacións de libros e obras en "lugares insólitos": entre os viñedos do Ribeiro, polas aldeas da bisbarra ou no espazo SputMIT. ""Queremos poñer en valor a arte no marco excepcional da paisaxe do Ribeiro", explica a organización, que dirixe Roberto Pascual. Primeira fin de semana Aínda que a apertura oficial da MIT será o sábado 14 de xullo, a anterior sexta feira xa haberá programación: a pre MIT. Neste caso, o auditorio Rubén García do Castelo acollerá Non se chora, de Teatro do Vilar. Trátase do "apoio da MIT ao teatro afeccionado de Ribadavia". Xa o sábado, ás nove da noite, un concerto de De Vacas no Patio do Xulgado inaugurará a semana. Corenta e cinco minutos despois, entregarase o premio de honra da mostra, que leva o nome de Roberto Vidal Bolaño e sinala "o mérito nas artes escénicas". No auditorio Rubén García, ás once, estrearase Commedia, un xoguete para Goldoni, de Contraproducións e coproducido pola propia MIT. A xornada rematará con música na Praza Maior co Tour Vacanal, de De Vacas. O domingo 15 de xullo haberá circo -á unha do mediodía no SputMIT-, un obradoiro con Marianella Morena, teatro de rúa na alameda e a presentación de Confio-te o meu corpo. A dramaturgia pós-dramática, de Afonso Becerra de Becerreá. La Gioia, de Pippo Delbono, un dos fitos da 34ª mostra, terá a súa estrea no auditorio do Castelo ás once da noite. Nota: foto do equipo que se encarga da MIT. De pé, con camisa verde de cadros, o seu director Roberto Pascual.


Summary: O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, recoñece parte do discurso que denuncian os equipos sanitarios nesta sexta onda: Hai "tensións na sanidade, especialmente na Atención Primaria". Por iso confía en que o subcomité clínico acorde manter as limitacións máis aló do 18 de xaneiro.

Á espera de que transcenda o que se decida na reunión do subcomité clínico, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, xa avanzou esta cuarta feira que é partidario de manter as restricións actuais -entre as que están os feches adiantados da hostalaría e o uso ampliado do Certificado Covid, entre outras cuestións- máis aló do 18 de xaneiro, tal e como estaba previsto. O representante do Goberno galego, que falou nunha visita a Carballo, garantiu que malia a alza de contaxios do coronavirus a situación sanitaria do país "non é preocupante". Porén, considera oportuno que se manteñan as limitacións "nas próximas semanas" até que a curva dos contaxios vaia cara abaixo. "Parécenos que, mentres que non baixe a incidencia, debemos manter con carácter xeral as decisións que tomamos en días anteriores. Son decisións de mínimos, mínimas: mantemos a hostalaría con horarios normais e o lecer nocturno até as tres, que neste momento de contaxio masivo por ómicron, parécenos unha proposta razoábel", aclarou sobre o punto de vista do seu equipo. Aliás, interrogado polos medios de comunicación, recoñeceu parte da denuncia que fan as e os traballadores do Sergas nas últimas datas. Existen, dixo, "tensións na sanidade, especialmente na Atención Primaria". Se ben é certo que quixo puntualizar que o "99,3% das persoas contaxiadas están nas súas casas", asumiu que hai un incremento das hospitalizacións en unidades convencionais. Na UCI, pola contra, considera a evolución controlada e "estábel". Por outra parte, e obviando o feito de que a Xunta eliminou hai escasos días algúns dos supostos para practicar exames de saúde a contactos estreitos de positivos por Covid-19, Feixoo destacou o papel do seu Goberno na realización de test de antíxenos. Así, remarcou que o "obxectivo" da Galiza é coñecido: "Vacinar, facer test e pedir responsabilidade".


Summary: O Goberno presidido por Alberto Núñez Feixoo achégase á fin do mandato co menor ritmo lexislativo das dúas últimas décadas, pese a maioría absoluta que ostenta o Partido Popular no Parlamento da Galiza. Non obstante, o Executivo si ten modificado numerosas normas a través da coñecida como lei de acompañamento dos orzamentos, que permite sortear o seu debate na Cámara galega.

A media anual lexislativa da Galiza rolda as 12 ou 13 leis. Ás portas dos comicios galegos, o Goberno de Alberto Núñez Feixo fica nunha media de 7. A actual lexislatura mantivo un dos ritmos lexislativos máis baixos desde o mandato de Manuel Fraga Iribarne entre 1998 e 2001. Aquel Goberno, após a maioría absoluta nos comicios de 199 do PP, aprobou un total de 33 normas, incluídas as leis dos orzamentos e máis as de acompañamento dos mesmos. E o derradeiro ano do mandato foi no que máis leis se aprobaron dos catro. Mesmo se o Partido Popular conta cunha maioría absoluta que facilita a tramitación das leis, que o propio Feixoo reivindica como garante da "estabilidade" da Galiza, o balance de textos aprobados neste último mandato fica en 22. A falta de menos de nove meses para a disolución do Parlamento, e a pesar do sprint final do Goberno nos últimos meses, o ritmo de aprobación fica nunha media de 7 normas anuais. A mesma que a quinta lexislatura de Fraga, que tamén acelerara o ritmo na véspera dos comicios. O Partido Popular conta cunha maioría absoluta no Parlamento En 2017 foron aprobados dez textos; algúns deles rodeados de polémica, como a Lei de implantación de inciativas empresariais, bautizada desde colectivos sociais e a oposición como a "Lei Depredación", ou a Lei de Saúde que suprimiu tres áreas sanitarias. En 2018 foron tramitadas a Lei de orzamentos e máis a Lei de presupostos e medidas fiscais e administrativas que a acompaña, e por iso máis coñecida como lei de acompañamento, ademais dunha reforma da Lei de saúde que modificaba a norma aprobada un ano antes. 2019 transcorreu cun aumento dos textos aprobados, chamado a consolidarse en 2020 en vista da cantidade de normas en proxecto. Entre elas, a Lei de Impulso Demográfico de Galiza, a Lei de Ordenación do Territorio da Galiza ou a Lei de Avaliación Ambiental da Galiza; anunciada esta mesma semana. Porén, nos mandatos de Feixoo si se levaron a cabo numerosas reformas administrativas a partir da coñecida como lei de acompañamento dos orzamentos. No de 2018 modificáronse, nunha única tramitación unha vintena de leis. Algúns cambios foron relevantes, como a lei de incendios. E na lei de acompañamentos dos orzamentos de 2020 modificáronse unha trintena de leis; entre elas, dúas aprobadas apenas tres meses antes no Parlamento. Si se levaron a cabo numerosas reformas administrativas a partir da lei de acompañamento dos orzamentos Ademais, ningún dos plans normativos, os documentos que fixan os obxectivos lexislativos do Goberno en cada ano, publicados na Portal de Transparencia da Xunta da Galiza foron acadados na súa totalidade. Fica pendente de aprobar, por exemplo, unha lei de emprego que figuraba no plan de 2017. Este descenso do ritmo lexislativo na Galiza provoca as críticas da oposición, que o emprega como argumento a favor da súa tese de que o proxecto político de Feixoo está "esgotado", pese a ese aumento das normas na recta final do mandato. Paralelamente, a Xunta xustifica a "dilación" na procura de diálogo, así como polos distintos comicios estatais e a "inestabilidade" do Goberno central. A Xunta xustifica a "dilación" na procura de diálogo O voceiro parlamentario popular, Pedro Puy, avanzou que o último período de sesións que acaba de arrancar será "intenso" no plano lexislativo. A lei de residuos, a de museos ou a de pesca esperan na liña de saída para a súa tramitación nos meses que quedan antes das eleccións. En liñas xerais, o Goberno galego amósase "satisfeito" co seu ritmo lexislativo. Así o trasladou a directora xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias, Blanca García-Señoráns, destacando o balance de nove leis aprobadas en 2019.


Summary: O voceiro do Bloque reafirma a decisión de non pactar con forzas estatais e cualifica de "interesantes" as Mareas, pero di "non crer en iniciativas cantonalistas ou municipais só".

Xavier Vence, voceiro nacional do Bloque Nacionalista Galego, concedeu unha entrevista á Radio Galega na que explicou que a forza á que pertence cre, cara ás municipais de maio de 2015, que "ten que haber un proxecto de base nacionalista, que pode incorporar a persoas que non sexan necesariamente nacionalistas, pero que non pode supeditarse á estratexia de ningún tipo de forza de carácter estatal". "Os alcaldes do BNG comparten a necesidade dunha alternativa nacionalista e progresista", dixo o voceiro do BNG sobre 'Somos Maioría' O dirixente nacionalista cualificou como "interesante" o movemento que se dá en chamar Mareas, pero remarcou en que a súa formación pensa en candidaturas cun perfil nacionalista. "Imos facer un tipo de candidatura cun perfil claramente nacionalista, en clave de país no seu conxunto. Non cremos nas virtudes de iniciativas cantonalistas ou municipais só. Todo o que se faga debe ser en clave de país", sinalou. Vence engadiu, en referencia ao manifesto Somos Maioría, que "os alcaldes do BNG comparten a necesidade dunha alternativa nacionalista e progresista e todos queremos candidaturas o máis amplas e plurais posibles para que poidan ser unha alternativa de goberno en todo o país, hai plena sintonía niso". Así mesmo, lembrou que o Bloque comezará este mes a convocar asembleas abertas para sondexar a cidadanía cara aos comicios locais. Por último, Vence chamou "atentado á democracia" á iniciativa do PP para reducir deputad@s no Parlamento ou para cambiar a lei electoral das municipais para premiar á lista máis votada, por riba das maiorías ideolóxicas. BeirasSobre esta polémica iniciativa do PP tamén falou na Cadena Ser Xosé Manuel Beiras, líder de AGE, que a definiu como "cargarse a Constitución" e reclamou a creación de "frontes amplas" para derrotar ao PP.


Summary: A compañía presenta esta sexta 'Son', coproducido co Centro Coreográfico Galego e dirixido por Jaime Pablo Diaz e Carlos Rodríguez. Nel convive a danza tradicional galega coa española, a contemporánea e o flamenco.

A compañía Nova Galega de Danza vén de presentar na Coruña a estrea do espectáculo 'Son', coproducido co Centro Coreográfico Galego, que ofrecerá a súa primeira función esta sexta 27, ás 20.30 horas, no Teatro Rosalía Castro. Un corpo de baile integramente masculino pon en escena esta proposta, construída a partir dunha decena de pezas nas que a danza tradicional galega convive coa española, a contemporánea e o flamenco. Ademais de asinar a dirección artística e a coreografía, Jaime Pablo Díaz e Carlos Rodríguez encabezan o corpo de baile do que tamén forman parte catro bailaríns especialistas en danza galega (Iván Villar Agulleiro, Francisco Sieira González, José Adrián Casal Sio e Ricardo Fernández Louro), outros catro en danza española (Rubén Puertas Martín, José Alarcón Cuevas, José Ángel Capel Ferrón e Alejandro Muñoz Muñoz) e un en contemporánea (David Vilariño). Banda sonora O cantaor Juan Debel, Javier Feijoó 'Xisco' (gaita, pandeiro e canto), Francisco Sieira González (pandeiro), Alba Moura Etrad (tarrañolas e cante) e Cords del Món (violíns) puxeron voz e música ás composicións de Sergio Moure de Oteyza, autor de numerosas bandas sonoras para cinema e televisión polas que foi finalista aos premios Goya, Mestre Mateo e Gaudí, entre outros.


Summary: O Galo acolle a sexta feira 29 de abril a presentación do libro-DVD 'Manuel María: 'Eu son fala e terra desta terra', da cineasta Margarita Ledo Andión. A presentación terá lugar na libraría Cronopios de Compstela e intervirán, ademais da autora da fita, a xornalista Carme Vidal.

'Manuel María: eu son fala e terra desta miña terra' divídese nun libro con textos escritos por diferentes persoas e un documental, realizado por Margarita Ledo, onde a través da voz do propio Manuel María presenta a vida do escritor en todas as súas facianas. Pola banda do papel, titúlase 'A propósito de Manuel' e contén textos de Miguel Anxo Fernán Vello, Paulino Pereiro, Carme Vidal, Darío Xohán Cabana e a propia Ledo. Pola banda da fita, inclúe un documental en formato DVD onde, a partir da voz do propio Manuel María, fai unha homenaxe a Manuel, á súa contorna máis próxima, á súa extensa obra e ao seu activismo político. Se algo transmite Margarita Ledo nas verbas que lle adica no libro e tamén no documental que fai é a amizade que lle uniu ao coñecido como "poeta da terra".


A presenza de Paco Váquez no lanzamento na Coruña da candidatura de Movimiento Ciudadano, impulsada por Albert Rivera, líder de Ciutadans, pode parecer a resurrección política do ex–alcalde coruñés, pero non hai tal porque nunca estivo, politicamente, morto, senón moi activo, defendendo sempre os intereses dos seus, é dicir, da dereita. Pode parecer a resurrección política do ex–alcalde coruñés, pero non hai tal porque nunca estivo, politicamente, morto, senón moi activo, defendendo sempre os intereses dos seus, é dicir, da dereita Estamos ante unha actuación política moi meditada e de longo alcance. Paco Vázquez sabe perfectamente que nas próximas eleccións municipais o PP pode ter na Coruña un descenso importante e a súa alcaldía estar en perigo. Cómpre garantir a alcaldía do PP como sexa e por iso certos sectores empresariais, cun potente apoio mediático, promocionan desde hai tempo a Unión Coruñesa (UC) para que recolla o malestar da cidadanía co PP e, á hora da verdade, preste os seus concelleiros ao candidato ou candidata do PP para que a dereita conserve a alcaldía. Cómpre garantir a alcaldía do PP como sexa e por iso certos sectores empresariais, cun potente apoio mediático, promocionan desde hai tempo a Unión Coruñesa (UC) para que recolla o malestar da cidadanía co PP e, á hora da verdade, preste os seus concelleiros Non é a primeira vez que Paco Vázquez promociona esta candidatura. Lembremos que pouco antes das eleccións municipais de 2011 o embaixador no Vaticano regalaba a Carlos Marcos, líder de UC, a foto de Paco Vázquez coa súa familia en Roma. Paco Vázquez leva moitos anos traballando para o PP, o mesmo que a agrupación coruñesa do PSOE, co silencio cómplice e vergoñento da dirección nacional do PSdeG-PSOE. Cando os socialistas chegan a pactos con BNG, Vázquez asociaba a Touriño cos "cómplices de Lizarra". E cando Francisco Caamaño encabeza en 2011 a candidatura ao Congreso do PSOE, dicía Vázquez: "El PSOE tiene un problema tremendo porque es un partido con okupas". Paco Vázquez leva moitos anos traballando para o PP, o mesmo que a agrupación coruñesa do PSOE, co silencio cómplice e vergoñento da dirección nacional do PSdeG-PSOE No terreo político o ex–embaixador fixo pasar un auténtico viacrucis ao alcalde socialista Javier Losada, desprezando o traballo do goberno municipal PSOE-BNG, non asistindo ao mitin central con Zapatero e promocionando descaradamente a candidatura de Carlos Negreira. O día da investidura estaba contentísimo e fundíase nunha aperta co alcalde do PP –como antes con Aznar ou Álvarez Cascos, con motivo do Prestige– porque, non nos enganemos, os auténticos valedores de Carlos Negreira, o mesmo que de Paco Vázquez, son os poderes fácticos da Coruña e o capital. Converteuse na práctica nun asesor de Negreira e Vázquez confraterniza co alcalde da Coruña en comidas, acompañado de Romay Beccaria Vázquez non dubidou en saír en defensa de Feijóo cando apareceron as fotos do presidente da Xunta co narcotraficante Marcial Dorado; dixo que eran unha "ignominia" e que "se intenta sacar réditos políticos". Feijóo anunciaba que rebaixaría o número de deputados no Parlamento Galego de 75 a 61 e a Vázquez faltoulle tempo para apoiar esta proposta, utilizando os mesmos argumentos do PP –"é un clamor popular" – e declaraba: "Incluso se queda un poco corto porque con una población de algo más de dos millones de habitantes se podría tener un parlamento de entre 30 o 35 diputados". Ninguén no PSOE descualificou publicamente a Paco Vázquez por facer campaña a favor do PP. Paco Vázquez acusaba a Rubalcaba de "anticlericalismo casposo", cando este falaba de revogar os acordos coa Santa Sede. Por outra banda, Vázquez continúa coa súa campaña particular, defendendo as posicións máis reaccionarias da xerarquía da igrexa católica e o novo proxecto do PP sobre o aborto. Que ninguén espere a apertura de expedientes ou desautorizacións por parte da dirección do PSOE, nin de Santiago, nin de Madrid Que ninguén espere a apertura de expedientes ou desautorizacións por parte da dirección do PSOE, nin de Santiago, nin de Madrid; o mesmo Besteiro, secretario xeral do PSdeG, desculpaba a presenza de Vázquez en actos de apoio a outro partido, como o de Albert Rivera. A dirección da actual agrupación coruñesa socialista non é partidaria de romper co vazquismo, a pesar dos importantes custes electorais e de imaxe que poida ter a actuación política do ex–alcalde Mar Barcón, actual secretaria xeral da agrupación coruñesa, xa explicara moi ben por que había ese vergoñento silencio, que ninguén se atreve a romper: "Estoy orgullosa de haber sido cómplice, aliada y parte de las decisiones de Vázquez. Desde la agrupación socialista coruñesa no saldrá jamás una palabra de polémica o desencuentro de quien ha sido y es un referente político para los socialistas y para todos los coruñeses. Nunca habrá una palabra de crítica hacia quien es y fue un querido y magnifico compañero". A dirección da actual agrupación coruñesa socialista non é partidaria de romper co vazquismo, a pesar dos importantes custes electorais e de imaxe que poida ter a actuación política do ex–alcalde. E o grupo que se presenta como alternativa a Mar Barcón, tampouco. No fondo, todos son fillos e fillas políticas de Paco Vázquez, consideran que aínda é unha referencia socialista e non van romper o pacto de fidelidade co pai.


A moita xente en Galicia, si se lle explicaran ben as cousas, gustaríalle ter moita máis soberanía ou polo menos unha autonomía decente. No caso dos asteleiros de Ferrol, quen non preferiría que a súa xestión se levase dende Galicia en vez de estar dirixidos por unha empresa, Navantia, dende Madrid?. Ata un partido como o PPdeG critica a xestión desa dirección, aínda que o estar ese partido dirixido tamén dende o centro, non censure ós seus compañeiros do PP que puxeron a eses nefastos directivos no cargo. E isto que pasa nos asteleiros acontece noutras actividades que o estar dirixidas dende a capital, ós seus xestores nin están preto para coñecer os problemas da zona, nin teñen un grande interese, xa que non lles afectan directamente. E pódense por outros exemplos: si tódalas obras públicas que se executan en Galicia, foran proxectadas e dirixidas dende aquí, faríanse con un mellor criterio, por exemplo a liña de velocidade alta, Santiago-Pontevedra-Vigo, remataríase primeiro que a liña Santiago-Ourense, porque afecta a moitísimos máis viaxeiros, e si se remata moito antes á de Ourense, é simplemente por beneficiar ó centralismo madrileño, que por sorte tamén beneficia ós ourensáns. Supoño que algunha xente viu as estatísticas de accidentes de tráfico do ano 2014, e si se fixou, puido ver que no noso país houbo máis mortos en accidentes que no ano 2013, sendo unha das peores comunidades en accidentes. Pola contra en Cataluña e Euskadi, onde están transferidas as competencias de tráfico, son os lugares onde estas estatísticas foron boas con respecto o resto do Estado. Pódese argumentar que isto é circunstancial, mais moitos estamos convencidos que Galicia ten unha climatoloxía, unha ordenación do territorio e outras circunstancias que fan que esa competencia estaría moito mellor dirixida por nos, e para iso está prevista a competencia de Tráfico a través da policía autonómica, no noso Estatuto de autonomía, aprobado por certo xa no ano 1981. O bipartito solicitou esta competencia, aínda que non contou co apoio do Goberno do PSOE de Madrid, máis o Sr. Feijoo nin o intentou. Pode ser que se sinta incapacitado para asumila, ou que non lle preocupe reducir os accidentes nesta terra. Polo menos deberíanlle de preocupar os diñeiros que xeran as multas de tráfico, pois en Galicia o Estado recada un 20% máis, con respecto o resto de España, quedando a Xunta e os galegos cun palmo de narices o ver como foxen eses cartos, por non ter a competencia desa materia. E despois aínda temos que oír a algúns, que os que están na Xunta gobernan ben … si, ben para Madrid, non para os galegos.


Summary: O cadro de persoal de Alcoa en San Cibrao (Cervo) volveu esta segunda feira á folga e reiniciou as mobilizacións diante da factoría. A multinacional difundiu horas antes un comunicado reiterando a "inviabilidade" da planta polo custo da enerxía e minimizando os seus beneficios polo aumento do prezo do aluminio, uns argumentos que rexeitan desde o comité a CIG.

O fracaso das negociacións entre o Goberno español e Alcoa para a venda da factoría de San Cibrao (Cervo) semella derivar directamente cara a xustiza e a decisión que xurda das e dos maxistrados da sala do social do Tribunal Supremo o próximo 20 de outubro, sobre o recurso que interpuxo a multinacional contra a anulación do expediente de regulación de emprego (ERE) para todo o persoal que traballa nas súas instalacións. O reinicio da folga, suspensa polo comité de empresa para facilitar as negociacións e a volta ás mobilizacións por parte das traballadoras e dos traballadores, fixo reaccionar á multinacional. Horas antes do paro, Alcoa facía público un comunicado no que lamentaba que non se tratara nas reunións "o tema clave que é a enerxía non competitiva" e o prezo actual que pagan "máis do triplo do que paga a compañía en calquera outra planta de aluminio do mundo". Prezo do aluminio e folga As últimas novas que se difundiron sobre os altos prezos do aluminio e as ganancias de Alcoa a nivel mundial non pasaron desapercibidas para a multinacional. No comunicado, o seu vicepresidente executivo e Director Comercial Global, Tim Reyes, sinalaba que "mesmo cos prezos do aluminio en máximos de 10 anos, a planta de aluminio de San Cibrao segue sendo inviábel debido ao prezo da electricidade" polo que "nos comprometemos a seguir adiante coa transferencia da planta a un terceiro, pero primeiro debe resolverse o marco enerxético", engadía. En relación á folga que reinicia o cadro de persoal na Mariña, Reyes apunta que "o que contribuiría á solución non é unha folga, que ten un impacto negativo para o futuro das plantas de alúmina e de aluminio, senón unha verdadeira solución do goberno ao problema da enerxía eléctrica". Comunicado "trampa" "Suspendemos oito meses a folga para que puideran negociar e foron incapaces de chegar a un acordo que fora vinculante, cando temos catro compradores que están agardando que lles dean opcións", lamentábase o presidente do comité de empresa, José Antonio Zan, en declaracións a Nós Diario, "polo que temos a sensación que hai un que non quere vender e outro que non quere comprar tampouco", engadía. En relación ao comunicado da multinacional, Zan cre que "é tramposo por non falar de que teñen un ERE cunha sentenza favorábel nosa que eles recorreron diante do Supremo". Para este sindicalista Alcoa "está dicindo que se pode nos vai despedir a todos, até lle parece mal que fagamos unha folga". O presidente do comité considera que non ten sentido falar do prezo da enerxía "posto que todos os compradores acordaron cunha empresa eléctrica a moi bo prezo polo que ese non é o problema". CIG: Alcoa busca argumentos para fechar "Cada día que pasa Alcoa busca un argumento no que fundamentar a súa posición de despedir e fechar as instalacións", asegura a Nós Diario o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, "nas reunións vimos como hai empresas que queren participar no proceso de venda polo que non existen os impedimentos que asegura", engade. O líder sindical lembra que o Goberno español e a Xunta da Galiza "non atenderon as reiteradas peticións do comité, dos sindicatos e de toda A Mariña de buscar todas as solucións, mesmo a intervención pública que para nós era a maneira de desaloxar a Alcoa e garantir o futuro industrial ". En relación á decisión do Supremo, Carril afirma que "calquera modificación pode ser un paso atrás" tendo en conta que "Alcoa leva todo o ano querendo buscar nos xulgados que lle dean a razón". Neste caso, critica "que se volva trasladar a un xulgado o que debera ser unha decisión do ámbito político".


Summary: Editado por Xerais co gallo do Día internacional contra a Violencia Machista, reflicte a propia experiencia persoal da escritora.

Xerais edita 'A esencia da cidade', un relato de María Reimóndez para a descarga libre no Día Internacional contra a Violencia Machista e no que a escritora reflicte a súa propia experiencia persoal. Esta edición, explican desde Xerais, nace coa vocación de que se empregue nos centros do ensino para traballar a igualdade de xénero e combater a violencia machista. A autora quere contribuír deste xeito a situar no espazo público as experiencias de violencia contra as mulleres: "Podo dicir sen temor a equivocarme que todas as mulleres que coñezo –e son moitas, de diferentes países do mundo– padecen ou padeceron diferentes tipos de violencia ao longo da súa vida. Esta dura realidade agóchase na nosa sociedade cun discurso de silencio e culpabilización, co medo a falar, co estigma. Poñer no espazo público as nosas experiencias de violencia é un paso ineludible para cambiar ese discurso e amosar a realidade dunha sociedade construída sobre a violencia contra as mulleres".


Summary: ENTREVISTA Miguel Doval, candidato da plataforma cidadá ourensá, recoñece que as polémicas primarias e a marcha de partidos da formación "rebaixan as expectativas" pero confía nun bo resultado para "poñer o Concello a disposición da xente".

Ourense en Común afronta a precampaña con "inxenio e imaxinación" ante as limitacións orzamentarias, A plataforma cidadá que agromou como un amplo proceso de confluencia viuse duramente golpeado por unhas polémicas primarias que provocoron que Podemos, Compromiso por Galicia, Iniciativa por Ourense e Anova retirasen o seu apoio á formación. Miguel Doval, destacado líder veciñal na cidade cabeza de lista da candidatura, recoñece que aquelas primarias fallidas "baixaron as expectativas" pero mantén a "ilusión" por "poñer o Concello a disposición dos cidadáns". Como leva a precampaña Ourense en Común? Somos un equipo de xente modesta que tiramos do inxenio e da imaxinación para ir adiante. Contamos cun bo equipo de xente moza que colabora en todo tipo de iniciativas nesta precampaña e na posterior campaña. Como din por aí, 'con cartos faino calquera'. Como se contrarresta esa falta de cartos nunha plataforma cidadá? Participa moita xente do asociacionismo e do tecido social que fai graffitis, que pinta, que recita poemas, que canta... Colaboran todos no que sexa posible e de forma voluntaria para axudar no que faga falta e con moita ilusión. Esa é a nosa forza. "As primeiras primarias baixaron as nosas expectativas; abrimos tanto as portas que se nos coou xente que non se nos tiña que ter coado" Ourense en Común comezou como un gran proxecto de confluencia pero as primarias foron un duro golpe, tanto como para rebaixarlles moito as expectativas? Quizais si que baixaron as expectativas porque había unha grande ilusión que facía moita falta, pero as primarias saíronnos daquela maneira polo egoísmo duns poucos, o que nos mermou un pouco. Tamén é certo que a xente na rúa non se preocupou de informarse moito do que pasou e do que ocorreu realmente. Pero seguimos traballando con ilusión porque o que nos preocupou sempre e nos preocupa é a nosa cidade, construír unha ferramenta necesaria para poñer o Concello a disposición dos cidadáns. Cometemos erros que nos fixeron recapacitar e abrimos tanto as portas de par en par que se nos coou xente que nunca se nos tiña que ter coado. Foi daquela un erro abrir tanto as portas? O proxecto ou se abre ou non se abre, non se pode deixar a porta entreaberta para que pasen os fracos e queden fóra os menos fracos. Abrimos a porta para todos porque criamos que era o normal non deixar fóra a ninguén que quixese formar parte do noso proxecto. Gravamos as asembleas e colgamos todo o material en Internet con total transparencia. Non se nos pode pedir máis, pero xente educada noutro tipo de política viu a posibilidade de arranxar o que non dera arranxado no seu partido: conseguir votos suficientes para buscar unha praza no Concello de Ourense. Pareceulles que lles podía funcionar aquí e viñeron só a iso e non a colaborar, pero nin tan sequera excluímos a ninguén, senón que se excluíron eles sós. "Houbo xente que só viu en Ourense en Común a posibilidade de buscar unha praza no Concello que non conseguiría co seu partido" Pero non foi un erro impor uns requisitos tan exiguos para a participación nas primarias? Si, nese caso si que posiblemente os requisitos foron un erro, pero foi un erro e aprendemos del. Non somos profesionais da política porque só queremos abrir as portas dos concellos. Igual podiamos facer como noutras mareas e buscar un candidato de consenso que non teña carné de partido, pero así viñeron as cousas e así os problemas despois. Sexa como for, seguimos cara a adiante con moito ánimo. Manteñen as expectativas de acadar un resultado positivo? Seguimos recibindo moito apoio e moita xente entende e percibiu perfectamente o que pasou. Pecamos de inocencia e deixamos entrar a profesionais da política que nos complicaron un pouco a vida. Pero estamos nunha cidade pequena e canto máis se fala na rúa e máis se comenta o ocorrido, máis claro queda todo. "Pecamos de inocentes e deixamos entrar a profesionais da política que nos complicaron a vida" Que sería o urxente no caso de que Ourense en Común chegase ao poder? A primeira medida sería facer unha auditoría xeral para ver o que nos atopamos. Feita por profesionais pero coa participación da cidadanía. Outra das cousas máis urxentes tamén é aprobar ese plan de ordenación municipal porque estamos operando con un dos anos 80 e xa non se pode aguantar máis. Precisámolo por moitas cousas, pero tamén porque sería un importante xerador de emprego na cidade. E debemos poñernos con iso ao día seguinte de chegar ao Concello. "En Ourense a xente quere cambio; está aburrida e cansa de tantas corruptelas" Os dous grandes partidos en Ourense están moi salpicados na provincia ou na cidade por polémicas de presunta corrupción, non prexudica a presentación de varias listas alternativas ao posible cambio político? A xente quere cambio e iso está claro. Está aburrida de tantas corruptelas e casos polémicos en Ourense e no seu Concello. Está cansa e por iso propoñemos a creación dun observatorio anticorrupción e pola transparencia, un organismo independente para que faga viixilancia permanente de todo o que se fai na administaricón local e para que a cidadanía teña acceso a toda a información.


Summary: A moción, presentada polo BNG, inclúe varias medidas. Entre elas, aprazar os pagos do IRPF e do IVE do cuarto trimestre de 2020 ou un IVE de 4% para a hostalaría e o turismo.

O pleno do Parlamento da Galiza aprobou hoxe unha moción do Bloque Nacionalista Galego en relación ao impacto da Covid-19 nos empresarios autónomos. Os nacionalistas propuxeron que a Xunta solicite do Goberno do Estado varias medidas. En concreto, piden aprazar os pagamentos do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (IRPF) e mais do Imposto de Valor Engadido (IVE) do cuarto trimestre de 2020 e até doce meses. Tamén, ampliar o prazo dos pagamentos fraccionados do imposto de sociedades. A Xunta proporá que se aplique un IVE reducido de 4% para o sector da hostalaría e mais o do turismo. Así mesmo, solicitará estabelecer condonacións especiais no pagamento das cotas empresariais á Seguridade Social correspondentes ao tempo de fechamento e de redución drástica da actividade para aqueles autónomos gravemente afectados polas medidas adoptadas no marco das restricións sanitarias. Por último, os partidos políticos acordaron instar a Xunta a reclamar ao Estado que impulse as actuacións necesarias para prorrogar un ano o período de amortización e carencia dos préstamos do Instituto de Crédito Oficial (ICO). Axudas a autónomos A pasada semana, a Xunta da Galiza abriu unha liña de axudas destinadas a traballadores autónomos da Galiza con ou sen persoal ao seu cargo. Un dos apoios está dirixido a autónomos, outro a microempresas e autónomos con persoal a cargo e un terceiro aos estabelecementos hostaleiros situados en municipios con maior incidencia epidemiolóxica e que se visen afectados polo fechamento da actividade. A hostalaría respondeu cun plan que permita a súa reapertura.


Summary: Seica as casas de apostas confiaban nela, pero os sistemas literarios máis próximos a penas a coñecían. Non está traducida ao galego e só ten verquidas ao español e ao portugués cadansúa obra.

Nin Murakami nin Roth, a gañadora deste ano é a autora bielorrusa Svetlana Aleixievich "pola súa obra polifónica, un monumento ao sufrimento e á coraxe no noso tempo", segundo a nota de prensa da Academia Sueca. Escritora e xornalista, Aleixievich escribe en ruso e ten publicado múltiples obras sobre Chernóbil, a guerra de Afganistán e outros conflictos sociais. Foi moi crítica coa antiga Unión Soviética e tamén co actual goberno bielorruso. Actualmente vive en Alemaña. En español está publicada a súa crónica do accidente na central atómica, 'Voces de Chernóbil', e en portugués 'O Fim Do Homem Soviético - Um tempo de Desencanto'.


Summary: Sandra Guedev, a cantante detrás de hydn (pronunciado como hiden, agochado en inglés), vén de quedar entre as doce artistas favoritas para representar o Estado español no festival de Eurovisión 2023. Coa súa aposta polo galenglish, unha mestura de galego e inglés, e por un estilo definido entre o dark pop e a electrónica, Guedev defende que "agora a xente xa non quere escoitar o de sempre, hai tanta oferta que precisas algo diferente para destacar".

Como xorde o nome artístico? Antes de lanzarme a este proxecto en solitario estiven nun grupo e, despois de meses pensando un nome, decidín ir á lista de nomes descartados para o grupo. O último nome que eu propuxera antes do definitivo foi hydn e era perfecto para min. Gústame que sexa un pouco confuso e que ao final o propio nome estea oculto, polo xogo de palabras con hiden en inglés. Tamén, fago música en galenglish para visibilizar máis o galego, que está oculto, e tendo a xogar bastante coa merda que agochamos, como digo eu. Para min, cantos máis significados teña todo, mellor. Falando do galenglish, por que mesturar galego e inglés? A música que eu escoitaba ou que facía co meu grupo era en inglés, mais tamén son neofalante, son unha persoa que no medio do camiño pensou por que admiraba a poesía en galego e non o falaba. Cando comezou a xurdir máis música en galego, o único similar ao que eu escoitaba era Verto. Vendo Kali Úchis, que fai poesía en espanglish, ou Paloma Mami, pensei por que non mesturar o galego e o inglés. Intento achegarme á mocidade galega, ofrecer algo que me gustaría que houbese para min, e por outra parte a xente que non sabe da existencia do galego, escoita música nesta lingua. É o que máis me move, mais non é só iso: son dúas linguas que encaixan moi ben, explícao mellor a miña vocal coach. É moi cómodo mudar dunha lingua a outra e creo que queda moi bonito. Cal é a pegada de hydn? Hai un tempo houbo unha tendencia en TikTok precisamente coa canción Telepatía de Kali Úchis. Xente que falaba inglés intentaba cantar a parte en español e fallaba dunha forma bastante terríbel. A miña ilusión sería ver iso nun par de anos cunha canción en galego, que isto lles chame a atención e que acaben consumindo máis cultura na nosa lingua. Como foi o proceso de presentarse a Eurovisión? De pequena xa lle pedía á miña nai que me presentase a Eurojunior, mais nunca o fixo, e menos mal porque cantaba fatal. No Benidorm Fest do ano pasado, lembro estar na casa vendo as Tanxugueiras e pensando en todas as posibilidades que iso supuña, porque nós cando medramos nunca tivemos as expectativas de que a música en galego puidese chegar aí. É un pouco calar os estereotipos que temos tan interiorizados. Cando non gañaron dixen "vouno facer eu, preséntome e que pase o que teña que pasar", porque adoito ter esa actitude de, como digo eu, imos queimar con todo. Agora é totalmente surrealista ver o apoio que teño, porque hai que ter en conta que son unha artista emerxente, comecei con hydn en febreiro, e aínda que teño o meu equipo son autoxestionada e autofinanciada. Cría que non me ían ter en conta porque son demasiado pequena para iso, pero agora vexo que é un toque de atención porque son unha rapaza que gusta a bastante xente. Oxalá chegar ao Benidorm Fest e a Eurovisión, pero paso a paso. Creo que ás veces aínda non o asimilo, véxome máis pequena do que se me ve desde fóra ou do que son en realidade. O contexto actual axuda a que nazan proxectos orixinais? Desde logo. Eu veño do audiovisual, onde abunda o pensamento de que para chegar a algunha parte tes que marchar a Madrid. E na música ocorre o mesmo, parece que tes que facer música en español se queres que che fagan caso. Por que vou facer algo que non sinto como meu cando podo facelo á miña maneira? As redes sociais tamén democratizaron un pouco máis a música e todo o mundo fai un pouco máis o que lle apetece. Agora a xente xa non quere escoitar o de sempre, hai tanta oferta que precisas algo distinto para destacar


Summary: O traballador atopábase en corentena.

Primeiro confirmado con coronavirus na planta de Alcoa en San Cibrao. Trátase dun traballador que se dedica ao mantemento da fábrica e que leva en corentena preventiva desde o 20 de marzo. Foi entón, segundo explican fontes do cadro de persoal a Nós Diario, cando o primeiro resultado do test que lle fixeran dera "negativo non concluínte". No día de onte, quinta feira, tivo coñecemento do positivo na segunda proba que lle realizaran. O traballador continuará causando baixa por enfermidade até que non cumpra o período de corentena estabelecido. Fontes da empresa sinalan a este medio que pide "o máximo rigor" aos traballadores e traballadoras a respecto das medidas de prevención marcadas.


As eleccións catalás evidenciaron que a chave das vindeiras xerais ha ser a territorial. Junts per el Si presentarase e acadará un mínimo de 20 deputados. O PNV, EH-Bildu e Compromis acadarán cadanseu grupo parlamentario. Geroa Bai manterá a súa representación, canda a Presidencia do Goberno foral navarro. Os nacionalistas canarios e das Illes desfrutarán dunha sólida representación. Por outra banda, esfarélase como escenario unha alternativa estatal baseada unicamente en Podemos e adherentes. E as experiencias dos gobernos do PNV en Euskadi e dos nacionalistas do SNP na Escocia amosan con claridade que o autogoberno constrúe benestar e posibilita axendas sociais e económicas alternativas ás neoconservadoras que imperan en Berlín ou Madrid. Se Galicia como suxeito político diferente non estivera presente na vindeira lexislatura non disporemos de armas reais contra da enxurrada recentralizadora e privatizadora que o PP e C´s abeiran. Non existen incompatibilidades reais entre as bases cidadás e sociais das distintas opcións políticas que poderían concorrer nunha hipotética e cada vez máis problemática candidatura galega unitaria. Mais xusto é dicir que, dende a banda do nacionalismo, o BNG semella ir sendo quén a superar os receos que amosaba de primeiras a respecto da integración de sectores alleos ao galeguismo. Pero Podemos non deu aínda paso ningún que demostre a súa compatibilidade real, facendo parte da mesma candidatura, co galeguismo. As distintas Mareas e candidaturas locais de unidade, os alcaldes e alcaldesas das distintas opcións galeguistas e a ilusión cidadá xerada pola mera constatación da posibilidade dunha unión electoral en positivo demostran que existen vimbios abondo para construir. Falta, apenas, a visión estratéxica en determinados actores para dar o paso irrevérsibel. Dúas candidaturas serían un grave erro histórico. Un erro que deixaría fóra Galicia da reforma política que se vai abrir, si ou si, dende primeiros do 2016. Que condicionaría en negativo as nosas posibilidades futuras de máis benestar e de progreso económico. E o peor de todo é que non se albisca ningún efecto positivo dun erro desta caste. Mesmo nin para o proxecto estatal de Podemos.


Summary: Un mozo de 25 anos resultou ferido por arma branca na mañá deste luns na Coruña. A vítima atópase ingresada no Hospital da Coruña (Chuac) e o agresor foi detido. Asociacións de dereitos LGTBI denunciaron nun primeiro intre o suceso como unha agresión homófoba e chamaron a se concentrar en repulsa, mais poucas horas despois cancelaron a convocatoria á espera de que "se aclaren os feitos".

Os feitos aconteceron sobre as oito da mañá deste luns de San Xoán ma rúa Alfredo Vicenti, nas proximidades da praia de Riazor. A policía local acudiu ao lugar e arrestou ao agresor. Unha ambulancia trasladou o ferido ao hospital. Non transcendeu a gravidade das lesións. O grupo Avante LGTBI axiña emitiu un comunicado en que denuncia a "terríbel agresión homófoba". "A día de hoxe os espazos de ocio nocturno seguen a excluír as persoas do noso colectivo que, saíndo dos escasos espazos seguros que conseguimos construír, vemos que en calquera momento podemos ser vítimas dunha agresión", afirmba. Non transcorrera a mañá da segunda feira cando corrixiron o seu posicionamento "para non interromper as investigacións oficiais".


Summary: As e os funcionarios participaron hoxe nunha nova mobilización na que demandan "respecto" por parte do alcalde de Democracia Ourensá (DO). Consideran que Gonzalo Pérez Jácome -que protagoniza unha crise de goberno desde finais do ano pasado e tivo a ameaza das mocións de censura enriba- "non entra en razón". O rexedor culpou ao cadro de persoal de varias cuestións nos últimos meses.

Parte das e dos traballadores do Concello de Ourense déronse hoxe cita na praza maior, fronte ao pazo Consistorial, para exixir ao alcalde, Gonzalo Pérez Jácome, que os trate con "respecto". Dadas as "continuas ameazas e descualificacións" por parte do líder de Democracia Ourensá (DO), os sindicatos mesmo abriron a porta a convocar unha folga como represalia por este comportamento. O paro podería chegar porque, segundo lamentan, o rexedor "non entra en razón" e se non son quen de falar con el "non queda máis remedio que saír á rúa". É xa a terceira saída de protesta e, dado que non parece que vaia suceder un cambio, "isto ten que ir a máis porque xa non ten outra solución". Cabe recordar, por exemplo, que tras unha reunión con representantes de Catalunya, Pérez Jácome atacaba a labor das e dos funcionarios do concello. Mesmo criticaba dalgunha forma que seguiran os trámites burocráticos porque implicaba unha ralentización dos proxectos. Hoxe por hoxe, a representación do cadro de persoal acúsao de ir "só a descualificar e a non deixar traballar". Desde o seu punto de vista, unicamente está preocupado de "fechar chiringuitos e botar a culpa aos funcionarios". De feito, o protagonista da crise de Goberno na que está sumida a terceira cidade da Galiza en número de habitantes desde finais do ano pasado tamén tivo unha disputa coas súas traballadoras pola petición destas de que se produciran tres despedimentos de asesores próximos. Unha mostra do seu poder? Hoxe mesmo, no que parece unha nova loita de poder, o alcalde anunciou que o concello abrirá unha hora máis ao público a partir de setembro (pasará de 9 a 14 horas a atender de 8.30 a 14.30 horas). "É a primeira vez na historia da democracia moderna que se ampliará a atención ao público para dar máis facilidades aos cidadáns", destacou. "O que non pode ser é que se ilumine e saque unha idea que non se poida levar a cabo, porque de e saque unha idea que non se poida levar a cabo, porque de cando en vez saca algunha e non se cumpre ningunha", alertaron. Movementos a nivel político "Pedimos que dean un paso máis porque a situación é nefasta, tanto para a administración como para a cidade", instaron aos grupos da oposición, pois a sombra da moción de censura xa planeou en varias ocasións sobre a cabeza do rexedor. Na última ocasión, o Partido Popular puxo como condición que o voceiro municipal do PSOE, Rafael Villarino, -que xa dera un paso atrás para non encabezar unha lista alternativa- perdera todos os seus cargos públicos. O enfrontamento deixou Ourense igual que estaba: cun executivo municipal de tres persoas.


Summary: A Audiencia Nacional xustifica a medida polo "insostíbel" da situación das plantas.

A Audiencia nacional autoriza o concurso de acredores para as plantas de Alu Ibérica (antiga Alcoa) da Coruña e Avilés. Por mor da situación de insolvencia das factorías xestionadas primeiro polo fondo suízo Parter e despois polo Grupo Riesgo, o administrador xudicial foi o encargado de solicitar a medida. A Audiencia considera que o concurso é "a única vía adecuada para protección do patrimonio, así como dos dereitos dos traballadores e do resto de acredores". A necesidade do concurso xa fora apuntada a principios de verán polos interventores xudiciais, e posteriormente polo propio administrador xudicial, Ramón Juega, que, con máis poder para rastrexar as contas e documentación, só puido atopar algo de diñeiro que lle permitiu o abono das nóminas de dous meses e pouco máis. O administrador fala de "insolvencia galopante", unha situación que considera que demostran feitos como a venda dos dereitos de CO2 ou a do material depositado por clientes. Segundo sinalou a Audiencia, esta medida advírtese como "a única vía adecuada para protección do patrimonio, así como dos dereitos de traballadores e resto de acredores das mesmas Segundo sinalou o xuíz, esta medida advírtese como "a única vía adecuada para protección do patrimonio, así como dos dereitos de traballadores e resto de acredores das mesmas, coa seguridade xurídica que proporciona o procedemento concursal e baixo a tutela do Xuíz do concurso". O pasado xullo, a instrutora quitou aos representantes legais destas mercantís e designou un administrador xudicial para que en prazo de dous meses emitise "informe sobre a situación respecto da solvencia financeira real das sociedades". Á vista do informe presentado, requiríuse ao administrador xudicial para que emitise un novo texto formulando posíbeis propostas de actuación que, "ante a crítica situación económica-financeira" que describía, permitisen "a mellor salvagarda dos dereitos dos traballadores, acredores e calquera outro prexudicado polos feitos investigados, así como o aseguramiento do patrimonio das sociedades". Ministra A ministra de Industria, Reyes Maroto, mantivo a finais da pasada semana unha xuntanza coas representantes do comité de empresa da planta de Alu Ibérica en Avilés, coincidindo cunha visita a Asturias. No transcurso da mesma, ambas as partes emprazáronse a unha nova reunión dentro dun mes na que abordarán a posíbel chegada de investidores que garantan o futuro da factoría. Isto acontecía mentres o conselleiro de Economía da Xunta, Francisco Conde, aproveitaba un acto en Madrid para pedir ao Goberno español que "escoite á cidadanía" da Mariña, que esta semana saíu ás rúas para, entre outras cousas, denunciar a situación de empresas como Alcoa e Alu Ibérica, e "reaccione". A política do Goberno galego segue a ser a de esperar que a solución aos problemas industriais do país, sobre os que ten competencia, veña de Madrid.


Summary: A Confederación Hidrográfica Miño-Sil impuxo a sanción após a denuncia de Adega en outubro de 2013. As verteduras, procedentes da antiga depuradora, afectaron o humidal protexido e realizáronse sen autorización.

A Confederación Hidrográfica Miño-Sil (CHMS) sanciona o concello de Cospeito por infrinxir a Lei de Augas ao contaminar o Río Guisande, que desemboca no espazo protexido da Lagoa grande de Cospeito, con vertidos de augas residuais; svén de informar Adega. Estas augas residuais procedían da antiga depuradora municipal situada na parroquia de Sistallo. Segundo a Confederación, os vertidos que afectaron ao humidal protexido foron realizados sen a preceptiva autorización do organismo e tiveron lugar nunha zona declarada húmida de especial protección, alén de ser zona de especiais valores naturais, Lugar de Interese Comunitario e Rede Natura. Os feitos que derivaron neste expediente sancionador foron denunciados pola Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza e o Seprona en outubro de 2013. Tras esta denuncia o Concello de Cospeito presentou alegacións que a Confederación considerou irrelevantes para o obxecto do expediente sancionador, que finalmente resolveu contra o concello impoñéndolle unha multa de 26.611,16 euros, máis unha indemnización polos prexuízos xerados de 3.991,68 euros. Adega considera que a Confederación Hidrográfica tamén constatou que as augas residuais mesmo contiñan contaminantes perigosos, como o amonio, poñendo en perigo a rica biodiversidade do humidal.


Summary: A veracidade dos documentos publicados por El País comeza a probarse a través da documentación do caso Gürtel que amosan a relación entre a contabilidade de Bárcenas e uns pagamentos non declarados a Facenda realizados ao partido en 1999 por Pablo Crespo, secretario de Organización do PPdeG.

O Caso Bárcenas ten un pé en Galicia e non un pé calquera. Nos documentos manuscritos do ex tesoureiro do Partido Popular que supostamente recollen ingresos e pagamentos en negro da formación conservadora e que veñen sendo publicados por El País dende hai días xa se advertían algunhas importantes entradas de efectivo referidas a Galicia e supostamente relacionadas con Pablo Crespo. Pero é máis: son estes pagamentos os que poderían estar confirmando a veracidade e o carácter probatorio dos papeis de Bárcenas como mostra da comisión dun delicto. A documentación do caso Gürtel amosa a relación entre a contabilidade de Bárcenas e uns ingresos non declarados a Facenda realizados ao partido en 1999 por Pablo Crespo, daquela secretario de Organización do PPdeG A documentación do caso Gürtel amosa a relación entre a contabilidade de Bárcenas e uns ingresos non declarados a Facenda realizados ao partido en 1999 por Pablo Crespo, daquela secretario de Organización do PPdeG. Os documentos de Bárcenas recollen un pagamento de 21 millóns de pesetas nesas datas. Ese mesmo pagamento aparece reflectido, en orixe, nos papeis da Gürtel: na contabilidade do PPdeG que a policía atopou nunha caixa de seguridade que Pablo Crespo tiña nun banco de Pontevedra. Nesa contabilidade figura un pagamento de maio de 1999 que di: "21.000.000. Sede Nacional. Pago deudas pendientes". Nos papeis de Bárcenas, datada tamén en maio de 1999, figura a entrada desa mesma cantidade e o comentario: "P. Crespo. 21.000.000". Neste informe tamén se destaca que "o 47,68% dos actos do PP se financiaron con fondos da mesma formación, e outro 52% dos gastos se pagou en efectivo" Como lembra El País este sábado, despois de analizar a contabilidade de Pablo Crespo a policía elaborou un informe no que suxería que o PP de Galicia se financiara ilegalmente: "os fondos destinados ao pagamento xerados por esa formación política proceden de recursos alleos aos circuitos financeiros, que poden ser de terceiros que financian os actos do partido con diñeiro alleo aos circuitos económicos". Neste informe tamén se destaca que "o 47,68% dos actos do PP se financiaron con fondos da mesma formación, e outro 52% dos gastos se pagou en efectivo, con notas de recibín sen factura e outros sen nota. Non existen facturas formais deses gastos e no mellor dos casos hai notas de recibín. Descoñécese o conxunto dos recursos cos que a formación política fixo fronte a ese conxunto de gastos". A oposición pidelle a Feijoo que dea "explicacións" O PSdeG-PSOE reclámanlle a Feijoo "que dea a cara" e explique o posible financiamento ilegal do PPdeG. O portavoz do Grupo Parlamentario Socialista, Abel Losada, reclamoulle que "o discurso de luz e taquígrafos do que sempre fala o materialice en explicacións polo papel do PP nunhas actividades presuntamente delictivas". Losada acusa os populares de, nun contexto de crise económica como o actual, "lanzar un velo de incredulidade e de desconfianza sobre a actividade política", algo que os socialistas rexeitan. "O que ten que facer, inexcusablemente, é dar a cara e non buscar desculpas", sentenciou. Mentres, o deputado de AGE Juan Fajardo afirmou que considera "irresponsable" que o Goberno do PP "non dimita e convoque eleccións canto antes". Engadiu que "hai que investigar o PP e se ao final confirmase iso, tomar as decisións oportunas". Pola súa banda, o portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, criticou que Núñez Feijoo "tente desentenderse deste asunto". Para o nacionalista, o Presidente da Xunta debe explicar á sociedade galega o significado desa "Galiza connection" e considerou que toda esta trama só é a punta do iceberg dun sistema "corrompido" porque hai existen corruptos e quen corrompe e a corrupción, só pode ser eliminada cunha "rexeneración democrática a fondo". Tamén o secretario xeral de Compromiso por Galicia, Xoán Bascuas, cre que Feijóo "ten que dar moitas explicacións". CxG lembra que segundo o que se desprende da información publicada o 52% dos gastos de organización de actos pagáronse en efectivo e sen factura, "dando unha imaxe dunha república bananera e non dando a imaxe que ten que dar un partido de goberno, serio, responsable, e que cumpre a lei".


Este martes é o décimo aniversario da toma de Bagdad polas tropas estadounidenses. Olga Rodríguez conta en primeira persoa a súa experiencia como reporteira e reivindica a memoria como "un modo de conquistar espazos de xustiza". O 9 de abril de 2003, no centro de Bagdad, non moi lonxe do hotel Palestine, varios xornalistas avanzamos camiñando amodo cara a un grupo de militares estadounidenses mentres axitabamos sabas brancas, temendo ser de novo obxectivo da súa metralla. Había tan só vinte horas que o Exército de Estados Unidos nos atacara ao disparar contra o hotel Palestine e contra as sedes das televisións Ao Jazeera e Abu Dhabi Había tan só vinte horas que o Exército de Estados Unidos nos atacara ao disparar contra o hotel Palestine e contra as sedes das televisións Ao Jazeera e Abu Dhabi: Tres ataques á prensa nunha mesma mañá. Tan só vinte horas despois da morte dos xornalistas José Couso, Taras Prosyuk e Tarek Ayoub. Cando chegamos á praza onde se atopaban os militares, mantiven a miña primeira conversa cun soldado estadounidense en Bagdad: El: Sabes canto nos queda para chegar ao centro de Bagdad? Eu: Estades no centro de Bagdad. El: Sabes cando volvemos a casa? Eu: Que casa? El: Son de Texas. Eu: Se non o sabes ti... Que idade tes? El: 21 anos Eu: Sabedes que asasinastes a xornalistas? Un deles era o meu amigo El: Isto é unha guerra, que esperabas? Eu: Atacar a civís ou á prensa é ilegal e está castigado como crime de guerra. El: A miña división non foi a que vos atacou. A nosa conversa, gravada cun magnetófono, foi interrompida polos berros dun sarxento: -Soldado Rudy, colócate á fronte! A pesar de que había máis de 200 estatuas de Sadam Hussein nas rúas da cidade, a primeira en caer foi precisamente a situada fronte ao hotel da prensa. Con iso aseguráronse de que a escena fose retransmitida en directo E o soldado Rudy avanzou arrastrándose polo asfalto dunha praza de Bagdad, participando nunha escenificación dirixida ás cámaras dos xornalistas que alí nos atopabamos. Detrás del uns dez soldados apuntaban coas súas armas cara aos pisos de civís que rodeaban a praza. No balcón dun dos edificios había dous rapaces observando a escena acazapados, axitando unha bandeira branca cun temor evidente. Non eran os únicos. Un par de horas máis tarde os tanques estadounidenses chegaron á praza Paraíso de Bagdad, situada ás portas do hotel Palestine, o mesmo que o día anterior atacaran, e onde residiamos máis de douscentos xornalistas estranxeiros. Lembro a mirada de moitos dos nosos colegas, contemplando con evidente rabia e desconfianza os soldados da potencia invasora, que chegaron acompañados dun pequeno grupo de iraquís. Foron precisamente estes os que derrubaron a estatua, unha escenificación estudada nunha localización que sen dúbida non foi elixida o azar: A pesar de que había máis de 200 estatuas de Sadam Hussein nas rúas da cidade, a primeira en caer foi precisamente a situada fronte ao hotel da prensa. Con iso aseguráronse de que a escena fose retransmitida en directo. E así foi. Houbo moitos medios que anunciaron aquilo como o principio do fin da guerra. Outros falamos de que a guerra non fixera máis que empezar. Houbo moitos medios que emitiron un plano pechado da praza Paraíso. Se ampliasen un pouco o encadre poderíase ver que quen celebraban ese momento non eran moitos. A maior parte da xente permaneceu aquel día pechada nas súas casas, medorenta e coa imaxe dos xornalistas mortos o día anterior moi presente. "Se vos atacaron mesmo a vós, imaxina que nos poderán facer a nós", díxome unha amiga iraquí dous días despois. Houbo moitos medios que anunciaron aquilo como o principio do fin da guerra. Outros falamos de que a guerra non fixera máis que empezar Os seus peores presaxios cumpríronse. Pouco despois chegaron os arrestos arbitrarios, máis ataques indiscriminados, os saqueos contemplados pasivamente polas tropas estadounidenses, que facilitaron o caos. Soldados bébedos no Palestine Despois chegaron as denuncias de torturas nos cárceres, as desaparicións de xente arrestada e agachada en prisións secretas, a multiplicación dos asasinatos Unha noite tres soldados estadounidenses, completamente bébedos, irromperon nunha habitación do hotel Palestine onde estabamos reunidos varios xornalistas. Un dos militares empuñaba unha pistola e apuntounos con ela mentres nos insultaba e cambaleaba. Non pasou nada, pero podía pasar. Cando meses máis tarde algúns iraquís relatáronnos como os militares entraban nas súas casas a altas horas da madrugada, a empurróns, detendo arbitrariamente a xente, pegándolle diante dos seus fillos, lembrei a aqueles soldados bébedos. Despois chegaron as denuncias de torturas nos cárceres, as desaparicións de xente arrestada e agachada en prisións secretas, a multiplicación dos asasinatos. A memoria como ferramenta para conquistar xustiza Cando chegan datas sinaladas, aniversarios redondos, como este décimo, os recordos abrollan repentinamente, retórcense esixindo saír do seu esquecemento, e terminan plantándose na retina coma se formasen parte de feitos recentes Hai recordos dolorosos que encerramos baixo chave nalgún recuncho escondido do noso cerebro e que adurmiñan sen provocar sismos cotiáns. Pero cando chegan datas sinaladas, aniversarios redondos, como este décimo, abrollan repentinamente, retórcense esixindo saír do seu esquecemento, e terminan plantándose na retina coma se formasen parte de feitos recentes, coma se constituísen emocións aínda non dominadas nin dixeridas. É importante entender que as guerras non poden ser contadas coma se se tratase dunha película de acción entretida, onde o reporteiro xoga a presentarse como o protagonista, sempre en perigo, nunha narración que convida o receptor a encherse de flocos de millo. As guerras nunca son entretidas. Son tráxicas. Constitúen a esencia do horror. Por moito que alguén trate de imaxinar a dor que provocan, non será capaz de adiviñar en toda a súa magnitude a súa capacidade para incinerar o brillo dos ollos dos nenos, para arrebatar sorrisos de forma irreparable, para abrir fendas no peito dos sobreviventes. Moitos iraquís tiveron que "encarcerar as súas bágoas" para manter o fino fío de forza que os ataba á vida, polos seus fillos, polos seus seres queridos Os duelos posponse e chegan máis tarde. Moitos iraquís tiveron que "encarcerar as súas bágoas" -empregando unha expresión que eles mesmos usan- para manter o fino fío de forza que os ataba á vida, polos seus fillos, polos seus seres queridos, para conseguir auga, pan, diñeiro, seguridade, para non derrubarse definitivamente devorados pola depresión ou a tolemia. Aínda agora, 10 anos despois, aparecen novas secuelas nas mentes de quen sufriron aquel inferno en Iraq. Non son partidaria de presentarme como unha reporteira deshumanizada. Por iso estou a escribir estas liñas. Porque, co monstro xa liberado por mor das datas nas que nos achamos, coa porta dos recordos soterrados agora aberta, con imaxes pasadas saltando como un resorte até este presente, reivindico a memoria como ferramenta contra a infamia e a indecencia, reivindico a Historia como arma contra os crimes e a involución, reclamo o recordo como elemento imprescindible para a Xustiza. Reivindico a memoria como ferramenta contra a infamia e a indecencia, reivindico a Historia como arma contra os crimes e a involución, reclamo o recordo como elemento imprescindible para a Xustiza Por iso convídovos a que naveguedes nalgunhas páxinas que vos devolverán aquel horror esquecido pero con todo aínda presente en Iraq. Escribide Iraq bombs no apartado de Imaxes de Google e veredes como cae todo un mosaico de fotografías que é probablemente o máis parecido á memoria gravada na retina de quen vivimos aquilo, e sobre todo, dos iraquís que o sufriron e seguen padecendo as súas consecuencias. Reivindico o recordo, a memoria sempre no noso presente, para tentar evitar novos infernos nun futuro, para conquistar a reparación da xustiza e o seu carácter exemplarizante. Os xornalistas José Couso, Taras Prosyuk, Tarek Ayoub, xunto con decenas ou centos de miles de civís máis non merecen morrer de novo esquecidos no escepticismo dos diarios nin no cinismo deste sistema que persegue os débiles e crea grandes franxas de liberdade para corruptos e criminais. Mentres teñamos presente que pasou, mentres miremos aquelas fotos de nenos mutilados, de nais orfas de fillos, de Ali sen brazos nin perna, de aquela nena xorda que perdeu os seus pais e os seus cinco irmáns, mentres saibamos cales son as consecuencias actuais do que pasou, a xustiza xa conquistaría un enorme espazo. Por iso hoxe volvo reivindicar a memoria do meu compañeiro José Couso, de Taras Prosyuk, de Tarek, de Ahmed, de Samira, e de tantos máis que quedaron no camiño machucados por unha operación militar definida polos nosos gobernantes e por tantos xornalistas benpensantes como "limpa, rápida e eficaz". Á vista están os resultados. Suxírolles a quen aínda defenden a invasión de Iraq que dean unha volta polos fogares rotos de Bagdad, que visiten os mutilados, que falen coas familias esnaquizadas Suxírolles a quen aínda defenden a invasión de Iraq que dean unha volta polos fogares rotos de Bagdad, que visiten os mutilados, que falen coas familias esnaquizadas. Non para fotografarse con eles e marchar correndo, como fixeron aquí algúns políticos, que non dubidaron en instrumentalizar o caso Couso con fins electorais para, unha vez no goberno, abandonar a familia Couso e seguir as directrices de Washington, desexoso de pechar o caso xudicial. Suxírolles que queden nos escenarios obxectivo desas "operacións militares" que tanto defenden. Que vivan coa xente, que compartan a súa pobreza, os seus nervios, a súa desesperanza, as súas humillacións. Pola miña banda, asegúrovos que o cadáver da nena do vestido azul é presente. Ahmed é hoxe. Bagdad bombardeada é parte do noso agora. Iraq, devorada e rota, segue sendo un triste presente Que sufran a falta de auga e de luz eléctrica, que se duchen ás apalpadelas. Que se coloquen baixo un bombardeo, que vexan morrer a alguén ao seu lado, que vaian aos hospitais e observen as alfombras de feridos sobre o chan por falta de camas ante semellante avalancha de sangue, que vaian ás morgues e vexan os cadáveres de nenos con tarxetiñas nas que se le: "Atopada no barrio Ao Karrada cun vestido azul. Nome: descoñecido". E logo, entón si, que falen das malditas guerras. Pola miña banda, asegúrovos que o cadáver da nena do vestido azul é presente. Ahmed é hoxe. Bagdad bombardeada é parte do noso agora. Iraq, devorada e rota, segue sendo un triste presente. E, por suposto, José Couso é hoxe. Sempre na memoria, como un reclamo de Xustiza.


A pasada semana os datos máis recentes do paro rexistrado, que miden as inscricións nas oficinas de emprego, amosaron unha baixada das persoas á procura dun posto de traballo en Galicia no comezo de 2018. Este indicador, unido ao incremento do número total de cotizantes na Seguridade Social, serviulle ao PP galego para analizar os datos en clave de euforia e atribuír a boa marcha do emprego ao labor da Xunta. O Executivo de Feijóo, dixo o secretario xeral dos conservadores, Miguel Tellado, "o único que non foi capaz de facer foi crear emprego ao ritmo que o destruíron os socialistas e nacionalistas". O partido que sustenta o Goberno volvía circunscribir así a destrución de emprego en Galicia ao período do Executivo de coalición de PSdeG e BNG, aínda que en realidade o problema durou media década máis. Tras anos de expansión económica, incremento do emprego e descenso pronunciado do paro, o ano 2008 supuxo un punto de inflexión a nivel estatal e internacional e en Galicia sucedeu o propio. Segundo a Enquisa de Poboación Activa (EPA), o estudo laboral homologable internacionalmente, o país comezara aquel ano con 24.000 persoas máis a traballar que doce meses antes. No entanto, a creación de emprego xa amosaba síntomas de febleza e tornou en destrución a comezos de 2009, na primeira EPA que recollía os efectos da crise que estourara tras a caída de Lehman Brothers, co peche radical do crédito bancario e no caso do Estado español, o picazo da burbulla inmobiliaria. Os populares atribúen o crecemento do emprego á súa xestión na Xunta e aseguran que "o único" que non foron quen de "facer" foi "crear emprego ao ritmo que o destruíron socialistas e nacionalistas" Con aquela perda interanual de case 20.000 empregos Galicia acudiu ás urnas -durante a campaña o propio Feijóo acusara á Xunta de ocultar os datos- o 1 de marzo, cando o electorado lle outorgou a maioría absoluta ao PPdeG. A mediados de abril Feijóo tomou posesión da presidencia e dous meses despois a nova EPA revelaba unha destrución de practicamente 50.000 postos de traballo, cantidade que se elevaría a 70.000 a finais de ano. O ritmo de destrución de emprego minguou gradualmente e a comezos de 2011a creación de postos de traballo semellaba volver estar próxima; no entanto, a crise financeira internacional e da débeda soberana volveu golpear con dureza; a destrución de emprego interanual volveu superar os 50.000 empregos nun só trimestre e as cifras positivas non regresarían ata 2014. A tendencia trimestral da Enquisa de Poboación Activa cadra notablemente coa que neste tempo ofreceu mensualmente o rexistro de persoas afiliadas á Seguridade Social. En termos porcentuais e interanuais ambos indicadores estiveron por baixo do cero dende finais de 2008 e ata mediados de 2014. Nos últimos catro anos ambos reflectiron creación de emprego interanual de ata un 3% no caso da EPA e da contorna do 2%, segundo a afiliación. O pasado 2017 finalizou igualmente en termos positivos, aínda que a EPA reflectiu síntomas de desaceleración na creación de emprego. Esta non é a primeira vez, así e todo, que Xunta ou PPdeG restrinxen unicamente as malas cifras no mercado laboral galego unicamente ao tempo en que gobernou a coalición de PSdeG e BNG, cuxo mandato se estendeu dende o 2 de agosto de 2005 e ata o 17 de abril de 2009. Así, por exemplo, a comezos de 2017 o propio Feijóo aseguraba no Parlamento que mentres en Galicia gobernaban socialistas e nacionalistas e en España, o PSOE con José Luis Rodríguez Zapatero, o paro "ascendera a máximos históricos". No entanto, tanto a EPA como os rexistros das oficinas de emprego reflicten que, no caso galego, o maior número de persoas desempregadas chegou entre finais de 2013 e comezos de 2014.


Summary: A fundación Caixa Rural Galega, que tamén leva o nome do ex alcalde de Lugo Tomás Notario Vacas, centrarase na promoción da investigación e a educación en sectores como o agroalimentario e o forestal.

O ex alcalde de Lugo Tomás Notario Vacas e o presidente da Caixa Rural Galega, Manuel Varela, presentaron esta segunda feira a Fundación Caixa Rural Galega, que leva tamén o nome do ex rexedor, que aspira a sumar un capital dun millón de euros que achegarán tanto a caixa como o ex alcalde a partes iguais. A nova fundación nace co obxectivo de promover a investigación e a educación, en especial nos sectores agroalimentario e forestal, para lograr a excelencia e especialización en ámbitos que poidan reverter no progreso e a mellora de actividades produtivas nestes sectores. Para iso, a fundación ten previsto convocar bolsas para estudos superiores, mestrados (mesmo no estranxeiro) coa intención de formar a profesionais nos centros máis vangardistas para que despois poidan achegar os seus coñecementos a sectores produtivos da Galiza. Outro dos obxectivos da fundación recentemente creada é a loita contra o despoboamento do medio rural Aínda que os programas e convocatorias están aínda por definir, tamén se poderán destinar recursos a proxectos de investigación, edición de publicacións divulgativas, congresos científicos, convencións ou créditos ao honor, apunta a institución nun comunicado. Tamén explica que o proxecto nace "da confluencia de intereses e inquietudes" de Tomás Notario e da Caixa Rural Galega, que levan tempo traballando para a creación desta Fundación. Ambos os promotores pretenden con iso achegar valor e coñecemento para fomentar o progreso e a mellora de procesos produtivos que en definitiva revertan nunha mellora da actividade económica local. Outro dos obxectivos da fundación recentemente creada é a loita contra o despoboamento do medio rural, en tanto que se priorizan os sectores agroalimentario e forestal, con gran potencial na Galiza e con capacidade para cumprir con este ambicioso obxectivo.


Summary: Tal e como adiantou en primicía Sermos Galiza, María Victoria Moreno é a escritora eleita pola Real Academia Galega para celebrar o Día das Letras Galegas 2018. Así o acordou este sábado o pleno da institución, nunha reunión que se prolongou por espazo de tres horas e media. É a cuarta muller distinguida con este honor -o maior ao que pode aspirar unha autora ou autor da literatura galega- en 55 edicións do DLG. As tres anteriores foron Rosalía de Castro (1963), Francisca Herrera (1987) e María Mariño (2007).

Eran cinco as candidaturas que se submetían a valoración do plenario da institución da rúa Tabernas. Alén de María Victoria Moreno, as propostas para seren distinguidas como Día das Letras Galegas 2018 eran as de Ricardo Carvalho Calero -filólogo e escritor, partidario da opción reintegracionista-, o poeta Eusebio Baleirón, o historiador Antón Fraguas e o xornalista, escritor e tradutor Plácido Castro. A candidatura de María Victoria Moreno foi proposta pola executiva entrante -liderada polo presidente da RAG, Víctor Freixanes- após un pacto coa dirección anterior da institución, a que encabezaba Alonso Montero. A opción alternativa no sector que non apoiou o nomeamento de Freixanes, basicamente o que se identifica con Ferrín, era a de Carvalho Calero, eterno aspirante a esta distinción e postergado até o de agora pola súa clara aposta pola converxencia ortográfica do galego co portugués. María Victoria Moreno Márquez (1941, Valencia de Alcántara-Cáceres - 2005, Pontevedra) foi unha mestra e escritora que chegou a Galiza en 1963, onde ficou para sempre e se integrou na súa cultura. A súa maior produción literaria foi no terreo da literatura infantil e xuvenil, onde foi unha pioneira, aínda que tamén ten publicado ensaio, poesía, tradución e narrativa para adultos. Ademais, colaborou en libros de texto e dirixiu a colección Árbore da editorial Galaxia. A Sega xa lle dedicou o seu II Día das Galegas nas Letras. Marina Mayoral, académica de honor O pleno da RAG acordou tamén o nomeamento da escritora Marina Mayoral como académica de honor, ben como designou como académicas e académicos correspondentes Takekazu Asaka, Marcos Bagno, Olga Castro, Helena González, Kirsty Hooper, Helena Villar Janeiro e Helena Zernova.


Summary: As máis de 8.000 PCR realizadas, que baixan en 700 a respecto de onte, rexistran 5,7% dos casos positivos. Santiago, Ferrol e Pontevedra colócanse por debaixo de 5%, o limiar da Organización Mundial da Saúde para considerar a pandemia controlada.

O número de novos positivos na xornada de hoxe é de 489, unha baixada en relación aos 640 notificados o sábado. A tendencia deixa caídas en todas as áreas sanitarias, agás pequenas repuntas na Coruña-Cee e Santiago-Barbanza. Segundo os datos da Consellaría de Sanidade, a área coruñesa detectou 104 infeccións máis que o día anterior. Santiago-Barbanza, pola súa banda, deu conta de 63 casos novos, un aumento de 11 fronte ao parte anterior. Vigo volta a ser a área sanitaria que concentra un maior número de positivos, con 149. Porén, isto implica unha baixada de 65 sobre o sábado. Tamén baixan os contaxios diarios na área de Lugo-A Mariña-Monforte, con 62 (52 menos); Pontevedra-O Salnés, con 50 (14 menos); Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras, con 39 (4 menos); e Ferrol, con 22 (28 menos). Máis de 8.000 PCR, cun 5,7% de positivos O número de PCR realizadas é, con todo, arredor de 700 menos que a xornada anterior, concretamente de 8.327 probas. A positividade destas colócase en 5,7%, cifra que baixa e se achega ao 5% que marca a Organización Mundial da Saúde para considerar controlada unha pandemia. Das sete áreas sanitarias, as de Santiago-Barbanza (2,7%), Ferrol (3,4%) e Pontevedra-O Salnés (4,4%) están xa por baixo do límite. As taxas máis altas están na Coruña-Cee (8,6%), Vigo (7,1%), Ourense-Verín-O Barco (6,8%) e Lugo-Monforte-A Mariña (5,9%). Baixan os casos activos en todas as áreas Os datos de Sanidade tamén dan conta de 749 altas nas últimas 24 horas, co que o total de curados desde o comezo da pandemia é de 35.003. Porén, na tarde do sábado a Consellaría notificaba seis falecementos con coronavirus, polo que o cómputo global de vítimas mortais na Galiza é xa de 1.062. Os casos activos baixan en 256, polo que o total de pacientes con Covid-19 detectada é de 9.298. Todas as áreas sanitarias rexistran un descenso. Vigo mantense coa maior incidencia, con 2.442 (66 menos ca onte), seguido da Coruña, con 1.820 (27 menos), e Pontevedra, con 1.267 (10 menos). Igualmente, baixan os pacientes de coronavirus na área de Lugo a 1.062 (47 menos), en Santiago a 1.041 (44 menos), en Ferrol a 841 (32 menos) e en Ourense, que se coloca como a que menos casos activos ten, con 825 (31 menos).