Summary: O Sergas notifica máis de 800 novos contaxios e cinco novos ingresos fóra das unidades de críticos.

Os casos activos seguen á alza na Galiza. Hai 9.564 con Covid, 536 máis que a xornada anterior e 3.591 máis que hai xusto unha semana, despois de anotar 811 novos contaxios, 143 máis que o día anterior. Pola súa banda, os pacientes hospitalizados aumentan a 251, cinco máis, que se recuperan fóra das unidades de coidados intensivos. Presión hospitalaria Segundo os últimos datos publicados pola Consellería de Sanidade con rexistros até as 18 horas desta terza feira, o número de persoas ingresadas en áreas de críticos non muda. As UCI non experimentaron cambios nas últimas catro xornadas e manteñen 35 doentes ingresados por Covid. Noutras unidades, os pacientes cunha PCR positiva aumentaron até os 216. Así, a presión hospitalaria descende lixeiramente na maioría das áreas sanitarias, con excepción de Vigo, onde aumenta pasando de 64 hospitalizados a 75. Tamén o fan, pero en menor medida, na de Santiago, que pasa de 13 a 14, e na de Lugo, que sobe de 12 a 14. A Coruña contabiliza 25 hospitalizados, un menos, Ferrol baixa de 19 a 16, Ourense pasa de 73 a 69 hospitalizados e Pontevedra, de 39 a 38. O efecto das vacinas contén a gravidade das infeccións e apréciase na presión hospitalaria, que malia subir de forma practicamente continuada desde o inicio da sexta vaga, non responde ao incremento de casos coa mesma forza que o fixo noutros momentos da pandemia cunha incidencia similar. Contaxios e falecementos As áreas sanitarias de Vigo e Ourense reúnen máis da metade das infeccións activas polo coronavirus. Son, tamén, as que máis novos contaxios volveron sumar nas últimas horas. Dos 811 novos positivos notificados polo Sergas, 107 máis que hai unha semana, Vigo anotou 237; Ourense, 214; A Coruña; 129; Pontevedra, 125; Lugo, 40; Santiago, 38, e Ferrol, 28. A taxa de positividade mantense por riba de 10%a sete días e a razón de taxas por riba de un. A incidencia da pandemia sitúase segundo os últimos datos do Ministerio de Sanidade na contorna dos 330 e 194 casos por 100.000 habitantes a 14 e sete días. En canto ao número de persoas falecidas con coronavirus desde o inicio da pandemia, Sanidade eleva a cifra a 2.690 tras notificar ocho víctimas entre os días 3 e 7 de decembro.


Summary: O acordo electoral entre ANOVA e Esquerda Unida abre un proceso de reconciliación histórico, entre a esquerda estatal e nacional. A disputa política iniciada nos anos 60 cun claro gañador, a esquerda nacional, parece que está a punto de rematar nun empate político e amigable. As estreitas relacións do BNG e Esquerda Unida no Parlamento Español e o actual acordo electoral entre ANOVA e EU sinalan claramente que estamos a transitar unha nova etapa da esquerda no noso país.

O acordo electoral entre ANOVA e Esquerda Unida abre un proceso de reconciliación histórico, entre a esquerda estatal e nacional. A disputa política iniciada nos anos 60 cun claro gañador, a esquerda nacional, parece que está a punto de rematar nun empate político e amigable. As estreitas relacións do BNG e Esquerda Unida no Parlamento Español e o actual acordo electoral entre ANOVA e EU sinalan claramente que estamos a transitar unha nova etapa da esquerda no noso país As estreitas relacións do BNG e Esquerda Unida no Parlamento Español e o actual acordo electoral entre ANOVA e EU sinalan claramente que estamos a transitar unha nova etapa da esquerda no noso país. No caso de ANOVA, o propio Xosé Manuel Beiras provén do Partido Socialista Galego (PSG) quen formaba parte dunha estrutura estatal de partidos afíns, algúns dos cales se unificaron posteriormente co PSOE. Se ben a precipitación electoral pode xerar algunhas dificultades, o certo foi que as bases de ambas as dúas organizacións e as súas cúpulas dirixentes maioritariamente acordaron dar este paso tan importante. Por agora, o acordo parece ser soamente electoral aínda que moitas voces consideran que debe consolidarse nunha alternativa política movilizadora das loitas políticas e sociais de Galicia. Algunhas forzas, inclusive nacionalistas como a FPG, que apostaron firmemente por este acordo, ven máis alá e cren que esta mesma Fronte Popular debería concretarse en todo o Estado. A realidade é que este acordo potencia o voto da esquerda, xera unha grande ilusión colectiva e instala na sociedade galega unha alternativa de esquerdas e anticapitalista. Cando esta se formalice en poucos días seguramente se multipliquen as súas expectativas electorais, colocando a esta formación e a Xosé Manuel Beiras no centro da política galega Antes de concretarse este acordo as sondaxes sinalaban un bo resultado electoral para a coalición. Cando esta se formalice en poucos días seguramente se multipliquen as súas expectativas electorais, colocando a esta formación e a Xosé Manuel Beiras no centro da política galega. Sen lugar a dúbidas, a primeira consecuencia deste histórico acordo será a derrota electoral do Partido Popular e a posibilidade de conformar un goberno cun programa de esquerdas, en clave galega.


Manuel González, profesor da Facultade de Económicas da USC, comeza a publicación dunha serie de análises sobre a estrutura e a situación da economía galega, respondendo á pregunta de "Vivimos mellor ou vivimos peor?". Destaca que "a economía galega experimentou profundas mudanzas estruturais nas últimas décadas" e que "a crise económica, primeiro internacional e logo europea, freou un proceso de mellora socioeconómica e de modernización inédito na historia contemporánea do país, pero que non estaba exento de importantes fraquezas". O obxectivo fundamental deste artigo é analizar e interpretar a situación actual da economía galega así como presentar unha reflexión sobre os retos aos que se enfronta no futuro inmediato. Introdución Non fai falla ser un avezado economista nin tampouco un sagaz observador para darse conta de que Galicia e a economía galega experimentaron profundas mudanzas nos últimos 30 anos Non fai falla ser un avezado economista nin tampouco un sagaz observador para darse conta de que Galicia e a economía galega experimentaron profundas mudanzas nos últimos 30 anos. As transformacións experimentadas transcorreron en paralelo á consolidación das institucións propias e do proceso de integración Europea, os dous grades cambios institucionais acontecidos logo da chegada da democracia a España. Ao longo deste artigo, que publicaremos en diversas entregas, trataremos de ver cales foron os cambios que se produciron na nosa economía e en que situación nos deixan para afrontar o futuro inmediato. Vivimos mellor ou vivimos peor? Seguimos amosando menores niveis de desenvolvemento que España e Europa, mais fomos quen de recortar diferenzas nas últimas décadas, aínda que só fora timidamente e sen lugar a dúbidas formamos parte do afortunado club dos países desenvolvidos do mundo O primeiro que compre responder é algo que curiosamente soen esquecer a maior parte dos economistas: Vivimos mellor ou vivimos peor que hai 30 anos?. Responder a esta pregunta non é nada doado pois ao fin e ao cabo encerra aspectos moi diversos e que ademais teñen un carácter fortemente subxectivo. Pero o máis lóxico é tratar de obxectivala botando man dalgún dos múltiples indicadores que se utilizan para medir o nivel de desenvolvemento e benestar dos países e das sociedades. Nós botaremos man do ben coñecido índice de desenvolvemento humano (IDH), usado polo Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento e que integra parámetros relacionados coa saúde (esperanza de vida ao nacer), a educación (taxas de alfabetización e de escolarización) e a riqueza (renda per cápita). Se usamos ese indicador, a resposta á pregunta que nos facíamos é sen dúbida positiva pois, tal e como amosan estudos recentes publicados polo IVIE (2013)1, o IDH galego medrou cerca dun 18% entre 1980 e 2010 e fíxoo, ademais, lixeiramente por riba da media española que a súa vez experimentou un crecemento por riba do da Unión Europea2. Vivimos máis tempo, o cal é mostra de mellores condicións de saúde; temos máis educación o cal nos dá máis oportunidades de progreso e xeramos máis riqueza material. Seguimos amosando menores niveis de desenvolvemento que España e Europa, mais fomos quen de recortar diferenzas nas últimas décadas, aínda que só fora timidamente e sen lugar a dúbidas formamos parte do afortunado club dos países desenvolvidos do mundo. Se, no canto de medir o desenvolvemento humano, nos centramos nun aspecto directamente relacionado co modelo de sociedade como é o da desigualdade e a pobreza, as conclusións son moi parecidas ás anteriores se ben debemos destacar o importante deterioro que se ten producido por mor da crise económica iniciada en 2008. En calquera caso, tal e como xa teñen analizado polo miúdo Gradín e Del Río (2003)3, entre finais dos anos 70 e finais dos 90 produciuse en Galicia unha clara redución da pobreza e unha mellora da distribución da renda. En termos comparativos Galicia foi quen de recortar as diferenzas respecto a media Española particularmente na segunda metade da década pasada até tal punto que a taxa de risco de pobreza no ano 2011 era do 18,8%, dous puntos inferior que na media Española (INE, 2012)4. Curiosamente nesa altura aínda non se apreciara no noso país unha agravamento importante, no referido á pobreza relativa, por causa da crise económica e do seu devastador efecto no emprego5. As melloras producíronse en paralelo á asunción e desenvolvemento por parte da Xunta das competencias clave tanto en educación e en saúde, como en diversas áreas de política económica entre as que podemos incluír ás políticas industrias e de innovación Debemos destacar que as anteriores melloras se produciron en paralelo á asunción e desenvolvemento por parte da Xunta de Galicia das competencias clave tanto en educación e en saúde, como en diversas áreas de política económica entre as que podemos incluír ás políticas industrias e de innovación. Calquera podería evidentemente afirmar que se ditos servizos se seguiran xestionando e prestando dende Madrid ou, no outro extremo, se Galicia fose un país independente, poderiamos ter acadado as mesmas ou máis melloras en materia de desenvolvemento. Pero o anterior, ademais de non poder demostrarse por ser un contrafactual, non é óbice para afirmar que a medida que o autogoberno de Galicia se foi consolidando e boa parte dos servizos do estado social se xestionaron dende Galicia, o benestar dos galegos experimentou claras melloras. NOTAS: 1- IVIE (2013); Desarrollo humano en España. 1980-2011. Instituto Valenciano de Investigaciones Económicas 2- Debido a problemas metodolóxicos, non podemos realizar unha comparanza directa entre o IDH galego, o español e o europeo. Os datos para Galicia proceden dun estudo realizado para o conxunto das CCAA españolas e no mesmo apréciase que Galicia pasa de ocupar o posto 14 no ranking do IDH Estatal en 1980 ao posto 10 en 2010. Por outra banda, os datos do PNUD amosan que España mellorou a súa posición relativa respecto á Unión Europea o cal nos permite afirmar que Galicia tamén o fixo, mesmo en maior medida. 3- Gradín, C. e Del Rio, C. (2003); "A distribución da renda en Galicia: Balance das tres últimas décadas" Revista Galega de Estudos Sociais, 1, 41-56 4- INE (2012); "Encuesta de condiciones de vida. Año 2012". Notas de Prensa del INE 5- A taxa de risco de pobreza é a porcentaxe de persoas que están por debaixo do limiar de pobreza, entendido como o 60% da mediana dos ingresos por persoa (realmente por unidade de consumo das persoas).


Summary: A enquisa da UPV apunta un lixeiro retroceso do Partido Nacionalista e da esquerda abertzale e quedas importantes de PP e PSOE respecto eleccións 2012. Podemos sería a primeira forza 'española' en Euskadi, mais perdendo 10 puntos respecto ao anterior 'Euskobarómetro'.

O 'Euskobarómetro' -enquisa política e electoral realizada pola Universidade Pública Vasca- apunta a que de haber agora eleccións en Euskadi habería cambios significativos na composición do Parlamento en comparación co saído das urnas nas eleccións de 2012, se ben o principal 'tremor' tería lugar no campo das forzas 'españolas' ou 'estatais', coa irrupción de Podemos, que se coloca como terceira forza. Porén, o partido de Pablo Iglesias perde folgos a respeito dos resultados que lle daba o 'Euskobarómetro' de finais de 2014, que o situaba como segunda forza. A sondaxe indica que o PNV-EAJ volvería gañar as eleccións, atinxindo entre 25 e 26 deputad@s fronte aos 27 que posúe na actualidade; e logrando un 33,5% de porcentaxe de voto. Manteríase pois, e con diferencia, como a primeira forza política en Euskadi malia o lixeiro retroceso. Respecto o anterior 'Euskobarómetro', o PNV subiría en porcentaxe de votos (do 30 ao 33,5%), ao igual que EH Bildu (do 19,7 ao 23,1%)). Podemos baixa do 25,6% ao 15,1% Retrocede tamén, segundo o Euskobarómetro, a esquerda abertzale que, porén, mantén o tipo fronte á forte irrupción de Podemos. Eh Bildu obtería o 23,1% dos votos e entre 18 e 19 escanos no Parlamento, tendo na actualidade 21. Perdería, pois, entre 2 e 3 deputad@s. A coligazón independentista manteríase como segunda forza nas tres provincias (Araba, Gipuzkoa e Bizkaia) e recuperaría espazo a respecto dos resultados que lle daban na sondaxe de outono de 2014 (que lle daban un 19% dos apois). Podemos tería 11/12 deputad@s e o 15,1% dos votos, consolidándose así como a primeira forza 'estatal' ou 'española' en Euskadi e como a segunda de esquerdas (detrás de EH Bildu). En Bizkaia estaría disputándolle o segundo posto á esquerda abertzale. No 'Euskobarómetro' de outono de 2014 Podemos era segunda forza, por diante de EH Bildu, e co 25% dos votos e 21/22 escanos. PSOE caería ao cuarto posto, obtendo 14,5% dos votos e 10/11 parlamentari@s (agota posúe 16). O PP obtería 8 escanos (ten 10) e apenas atinxiría o 8% dos votos. Ciudadanos, IU e UPyD non acadarían representación paralmentar. O estudio realizouse en función dos resultados de 600 entrevistas feitas entreo 29 de maio e 15 de xuño polo equipo do Euskobarómetro do Departamento de Ciencia Política da UPV-EHU, dirixido polo profesor Francisco Llera.


Summary: Asime cre que a sentenza de Vulcano servirá para que algunhas institucións aprendan como se defende a actividade industrial e empresarial.

A xestión do Porto de Vigo, co seu presidente Henrique López Veiga á fronte, non deixa indiferente a ninguén. Se a pasada quinta feira era a Audiencia Nacional de Pontevedra a que rexeitaba a impugnación solicitada polo ente portuario do expediente de liquidación do estaleiro Vulcano, onte foi a Asociación de Industriais Metalúrxicos da Galiza (Asime) a que criticou duramente a actitude do Porto de Vigo por pretender que a concesión dos terreos de Vulcano retornase á Autoridade Portuaria. "É lamentábel que tivera que ser a Audiencia Provincial a que lle ensinase a algúns representantes de institucións e organizacións cal é o camiño para defender a actividade industrial". A través dun comunicado, a patronal do metal confía en que o auto xudicial "sirva de lección" a esas persoas e institucións, mais lamentou a "perda irreparábel de tempo". "Confiamos en que se depuren responsabilidades nos niveis respectivos e que, dunha vez por todas, algúns representantes e algunhas institucións aprendan como se defende a actividade industrial e empresarial, e teñan unha visión, como mínimo a medio prazo, do que debe ser unha cidade e unha área industrial". Asime lembra que defendeu "desde o primeiro momento" que a unidade produtiva do estaleiro debe liquidarse como un todo, para permitir a continuidade da actividade industrial (construción e reparación naval) nesas instalacións, tamén apunta que, se logran que "se manteñan as ofertas" polas instalacións, poderase crear emprego no antigo estaleiro do barrio vigués de Teis, aínda que censurou a "falta de defensa do sector" por parte das distintas institucións.


Summary: No encontro, previo á inauguración do AVE Ourense-Santiago, dous departamentos da empresa pública discreparon sobre se había que revisar mellor a curva e finalmente decidiron non facelo HEMEROTECA | Vítimas de Angrois evidencian que Adif sabía que tiña que revisar mellor a curva e non o fixo

Vítimas de Angrois evidencian que Adif sabía que tiña que revisar mellor a curva e non o fixo"Eu participei nunha reunión hai oito anos, como me vou acordar". Con esa e outras evasivas, visiblemente nerviosa, respondeu este mércores no Congreso na comisión de investigación sobre o accidente de Angrois unha técnica de Adif presente en abril de 2011 nunha reunión na que dous departamentos da empresa pública discreparon sobre se había que revisar mellor a seguridade da curva na que descarrilou o Alvia, algo que finamente non se fixo.No encontro, previo á inauguración do AVE Ourense-Santiago, dous departamentos da empresa pública discreparon sobre se había que revisar mellor a curva e finalmente decidiron non faceloNa causa xudicial sobre o accidente está en cuestión se Adif avaliou como debía o risco dun descarrilamento por erro humano e exceso de velocidade na curva de Angrois como o que ocorreu o 24 de xullo de 2013, que deixou 80 mortos. Adif vén argumentando que non era preciso realizar unha avaliación independente (ISA) dos riscos dese punto porque xa formaba parte da rede ferroviaria convencional de entrada a Santiago e estaba fóra da liña de AVE Ourense-Santiago propiamente dita, na que si se realizara esa análise.Pero esa cuestión foi debatida en Adif en 2011, antes da inauguración da liña, segundo evidenciaron hai uns meses as propias vítimas do sinistro entregando no xulgado varias actas de reunións internas. Nelas, membros da Dirección de Seguridade na Circulación de Adif vían necesaria a avaliación independente mentres que membros da Dirección de Instalacións de Control de Tráfico consideraban que chegaba cun procedemento inferior. Finalmente impúxose a segunda opción e ningún organismo independente avaliou a seguridade da curva de Angrois, algo que validou o director de Seguridade, Andrés Cortabitarte, imputado na causa. A técnica comezou negando a súa presenza na reunión para despois dicir que non lembraba o seu contido e que ela non tiña competencias sobre a curva porque ela só avaliaba o sistema de control da velocidade, que alí non estaba instaladoNaquel encontro no que os dous departamentos de Adif expuxeron as súas posturas contrapostas participou entre outros técnicos Alejandra Pérez Jiménez, experta que supervisou as probas do sistema ERTMS de control constante da velocidade e pertencente ao departamento que consideraba innecesario facer a avaliación independente. Este mércores, na súa comparecencia no Congreso, foi preguntada de xeito insistente por aquela reunión pola deputada de En Marea Alexandra Fernández. A técnica comezou primeiro negando a súa presenza no encontro para despois insistir en que non lembraba o seu contido. Tamén asegurou que, como experta en ERTMS, as súas funcións limitábanse ao treito da liña en que estaba instalado ese sistema, ata pouco antes da curva de Angrois, polo que non tiña competencias sobre a seguridade da propia curva, que carecía de ningún sistema, ERTMS ou convencional, que a protexese.As súas respostas, tatexantes algunhas delas, foron criticadas pola deputada de En Marea, que lembrou respostas evasivas similares de anteriores comparecentes e considerou "incrible que estando en reunións de coordinación ninguén saiba o que dicía o do lado".Un técnico das empresas que instalaron a seguridade de Angrois atribúe a Adif toda a responsabilidade sobre "con que seguridade operar a liña" e nega presións políticasNa sesión deste mércores da comisión de investigación sobre Angrois tamén compareceu un técnico das empresas que instalaron os sistemas de seguridade da liña, Juan Olmedilla. Tamén a el se lle preguntou pola decisión de Adif de non facer unha avaliación independente da seguridade da curva de Angrois senón só do resto da liña de AVE desde Ourense ata pouco antes dese punto. Olmedilla, que compareceu tamén no xulgado como testemuña o pasado 12 de setembro, indicou que as empresas limitábanse a facer o que Adif lles pedía e que é Adif "quen decide con que seguridade operar a liña". Esa resposta, avanzada tamén por outros compañeiros seus no xulgado o pasado marzo, ratifica a versión que deron no seu momento tamén ante o xuíz varios técnicos de Ineco, a consultora independente á que Adif encargou supervisar o resto da liña pero non a curva de Angrois, segundo a súa declaración.O técnico comparecente este mércores tamén negou presións políticas para axilizar as obras da liña antes da súa inauguración en decembro de 2011. "Presionado? Non especialmente, as datas que poñen os políticos sempre están aí, pero non especialmente", dixo.


Summary: [ACTUALIZACIÓN 20:15H] En Baroña foron despexadas a praia do Castro, dúas vivendas e un dos cámping.

Continúan os lumes no sur do país. A peor situación atópase en Soutomaior onde a Xunta mantén o nivel 2 de alerta pola proximidade das lapas ao núcleo de poboación de San Martiño de Ventosela no concello de Redondela. Tamén na parroquia de Arcade están alerta polo lume. Aliás, en Pontesampaio sitúase máis un foco que destruíu máis de 20 hectáreas. Por volta das 11:30h foi desactivada a situación 2 en Cotobade e dase por controlado o incendio após perto de 48 horas ardendo. Até o momento e segundo a información proporcionada polo goberno galego através da Consellaría de Medio Rural arderon 365 hectáreas de monte en Cotobade. En Soutomaior o terreo atinxido polo lume superaría as 200 hectáreas. Aliás, ás 23:35 horas o servizo de alerta de incendios forestais da Xunta (085) informou dun activo na parroquia de Lérez (Pontevedra), xa controlado, que levaría queimadas cando menos 30 hectáreas. Os distintos lumes da provincia de Pontevedra deixan tras de si máis de 1.200 hectáreas queimadas. Por volta das 12:30h foi detectado un novo incendio forestal na parroquia de Fecha (Compostela) onde se decretou o nivel 2 de alerta pola proximidade das lapas ás vivendas de Vilar do Rei. Até o momento arderon máis de 20 hectáreas. Tamén na parroquia de Augas Santas no Concello de Rois mantense activo un incendio forestal para o que foron mobilizados por parte do Ministerio de Medio Ambiente brigadistas e dous helicópteros da base de Tineo (Asturies). Até o momento supera as 20 hectáreas ardidas. Ás 18:48h a Xunta decretou o nivel 2 en Baroña (Porto do Son) por un incendio de máis de 20 hectáreas. Desaloxada a praia de Castro Baroña, Arealonga e un dos camping. Aliás no Concello de Avión, parroquia de Nieva, declarouse a situación 2 de emerxencia pola proximidade dun lume ás vivendas de Porreira. Sobre o terreo traballan, de acordo coa información facilitada pola Xunta de Galiza: Soutomaior: 1 técnico, 11 axentes, 23 brigadas, 20 motobombas, 1 pa, 14 helicópteros e 3 avións. Tamén colaboran efectivos da Unidade Militar de Emerxencias (UME). Cotobade: 2 técnicos, 18 axentes, 33 brigadas, 18 motobombas, 6 pas, 15 helicópteros e 3 avións. Pontevedra: 1 técnico, 2 axentes, 5 brigadas e 4 motobombas. Compostela: 5 axentes, 12 brigadas, 9 motobombas, 1 pa e 4 helicópteros. Porto do Son. 2 axentes, 4 brigadas e 4 motobombas Caldas, Cee, Mondariz Segundo a Xunta foron estabilizados os incendios de Caldas, onde arderon perto de 300 hectáreas, Mondariz (160 hectáreas). En Cee (+100 hectáreas) foi extinguido. Así as cousas, na localidades mantéñense activos 8 focos. Na xornada de onte tamén foi notificado un incendio en Padrón. Porén, Medio Rural non informa da súa situación.


Summary: O Concello, a veciñanza e os representantes das comunidades de montes tiveron hoxe unha xuntanza de negociación coa empresa

Xa en 2012 e 2011, o proxecto inicial causara indignación en varios sectores da sociedade da Costa da Morte pola súa afección ao Monte Pindo, ao Camiño de Santiago ou á Devesa do Anllares. Agora, o novo proxecto eólico A Ruña 2, tras 3 anos de negociacións, volve xerar polémica, ata no seo do goberno municipal de Mazaricos. Esta mañá de venres veñen de manter unha reunión algo sui generis, na que a empresa Eurus Desarrollo renovables continuou coa súa política de ameazas (habitual no proceso de adquisión de terreos cos propietarios das aldeas) mesmo co Concello. Un proxecto que colocará un viravento practicamente enriba da mesma Devesa do Anllares Anllares, unha das últimas xoias naturais en forma de bosque atlántico que quedan na Europa occidental. Dende o concello piden un mínimo de 15.000 por viravento, como rexe o convenio e se ten realizado noutros concellos da comarca. Tras a xuntanza o alcalde, Juan José Blanco dixo mostrarse "moi molesto porque a empresa enviou a ameaza da expropiación á casa dos veciños e iso non é unha maneira de negociación, éo de coacción". "A veciñanza sentiuse indefensa porque non teñen os medios legais nin económicos para afrontar isto" e engadiu que "por iso desde o Concello se habilitou inmediatamente unha partida para a súa defensa". Ao fío disto quixo deixar claro que Eurus "obrigou a un Concello pequeno como o noso a desembolsar 20000€ e a estar permanentemente alerta" e exemplificou isto en que "decidiron reunirse con nós o día antes de que remate o prazo de alegacións, por fortuna nós xa as tiñamos presentadas". Segundo os técnicos "os eólicos van estar moi preto das casas, a 500 metros, a veciñanza vai escoitar o ruído e hai un especialmente controvertido que afecta á carballeira de Anllares, polo que a cantidade ofertada pola empresa é completamente insuficiente para reparar o prexuízo".


Summary: Adega difunde un compendio de recomendacións para un gasto responsábel e ético durante as celebracións destas Pascuas

A Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (ADEGA) ven de publicar un manual de boas prácticas de consumo para estas festas natalicias. 'Por un Nadal máis verde', disponíbel na súa páxina web, convida a "reflexionar sobre o noso papel como habitantes deste pequeno e limitado planeta" durante esta época festiva. A entidade alerta no documento sobre o excesivo gasto de enerxía, a alta produción de residuos e o conseguinte incremento de emisións de efecto invernadoiro que provocan un esgotamento dos recursos naturais. "Son estes os síntomas dunha sociedade en perigo", indican desde a asociación. Para tentar paliar esta tendencia, Adega suxire varias dicas que axudarán a reducir responsábelmente o acusado gasto económico e enerxético do período natalicio. Preciso realmente mercar isto? De que está feito? Canto vai durar? Pode ser reciclado? Hai alternativas mellores? Son algunhas das preguntas que desde a entidade recomendan que a xente se faga antes de mercar algo. Incitan a procurar alternativas en todos os ámbitos que permitan un consumo máis responsábel. Por exemplo, as abundantes comidas familiares poden ser planificadas de xeito que se prescinda de produtos envasados e se tire proveito de alimentos de tempada. " Evita aqueles alimentos que percorreron moitos quilómetros até o noso prato", apuntan tamén. Os agasallos son outra vía pola que aforrar tanto económica como enerxeticamente. Mercar xoguetes biodegradábeis, crear os teus propios presentes ou mesmo agasallar algo non físico como subscricións ou obradoiros. Todo serve con tal de prescindir desa necesidade de consumir creada artificialmente pola publicidade, que convén abordar de xeito crítico. As tendas de comercio xusto, a produción local, os mercados tradicionais ou os obxectos de segunda son tamén boas opcións para este Nadal. Reutilizar e reducir O camiño para restrinxir o deterioro do noso patrimonio natural tamén inclúe o abandono progresivo de prácticas que produzan grandes residuos ou gasto enerxético. É o caso das luces de Nadal, do consumo de aparellos que funcionen con pilas, ou mesmo o uso abusivo de medios de transporte privado ou aéreo. Pola contra, Adega propón reducir grazas á vía de emprestar, intercambiar, reutilizar ou remedar. "Nós tamén somos vítimas do consumismo na medida en que consumimos o noso tempo libre nas tendas e centros comerciais, consumimos a nosa saúde e paciencia en longas colas, consumimos os nosos desexos poñéndolle prezo a todo".


Summary: ENTREVISTA Xurxo Álvarez foi reelixido esta fin de semana presidente de Fruga, que celebrou a súa segunda asemblea nacional, na que reclamou medidas ante a liberalización do mercado leiteiro e na que volveu pedir estar presente nas mesas de negociación que afectan o rural galego.

O BNG demanda medidas concretas á Xunta ante a liberalización do mercado lácteo A Fruga (Federación Rural Galega) celebrou esta pasada fin de semana en Lugo a súa segunda asemblea nacional, na a organización labrega advirte que seguirá na pelexa para contar con representación nas diferentes mesas de negociación que afectan o agro, a gandeiría e o sector forestal e reivindica o rural como "o futuro" de Galicia. Tras un amplo debate sobre as diferentes "inquietudes" que afronta o campo galego, Xurxo Álvarez foi reelixido como presidente da entidade. Nesta entrevista fai balance e analiza os retos futuros. Cal foi o debate principal na asemblea de Fruga? Podemos dicir que o que hai, en xeral, é inquietude. Fomos debatendo a situación de cada un dos sectores básicos no rural e, o que máis e o que menos, amosou a súa inquedanza ante o futuro e que, na maioría dos casos, ten que ver cos baixos prezos que se lle pagan ao traballador. "No rural galega, en xeral, hai inquietude polo futuro" Esa inquedanza da que fala parece aínda máis evidente no caso do sector leiteiro coa inminente fin das cotas... No tema do leite, a novidade a maiores, ademais da problemática dos prezos, é precisamente esa desaparición das cotas, pero os prezos que se pagan están baixos coma noutros sectores. Obrigóuselles aos gandeiros a comprar cota para ter accesos a mellor explotacións, poder producir e ter bos prezos. Metéronse en gastos e investimentos que agora quedan en papel mollado... Non é moi diferente ao que ocorreu coas preferentes e parece obvio que debería haber unhas compensacións. Agora chega unha liberalización sobre a que debe tomarse algún tipo de medida porque non pode facer cadaquén o que lle dea a gana. Para empezar, hai normas a nivel europeo que impiden que os produtos agrarios poidan venderse por debaixo dos custos de produción, así que haberá que sentarse a falar e debater e artellar solucións aos problemas que chegan agora. "Ante a liberalización no sector leiteiro, hai que tomar medidas non porque non pode facer cada un o que lle dea a gana" Pero aquí parece que os problemas só afectan a unha parte... Como se adoita dicir, a río revolo, ganancia de pescadores. A industria, co beneplácito da Xunta e das administracións, fai o que lle peta. Os nosos gobernantes deben administrar todos os cidadás e non só a unha parte deles. Hai que sentar as partes para chegar a acordos. A famosa Mesa do Leite non está activa e non pode ser que unha parte se aproveite da outra. Ademais, é moi necesaria a posta en marcha dunha interprofesional láctea galega, coa presenza de todos os actores implicados e buscando os mecanismos para garantir os prezos. Pero o presidente galega está ausente, ao igual que a conselleira ou o Ministerio e mesmo a UE. Logo, de súpeto, aparecen unhas multas millonarias á industria que, non obstante, séguenlles compensando e permítelles seguir abusando. Na asemblea Fruga tratou tamén a problemática do despoboamento rural. Pouco se pode facer aquí se a Administración non intervén. Se as cousas están mal, é normal que o relevo xeracional non se produza. Non se pode estar traballando e gastando cartos para nada e son os gobernos os que teñen que levar a cabo políticas axeitadas, investir e coidar o rural. Eu son de Ourense e esta é a provincia máis desertizada a nivel agrogandeiro e logo non hai máis que lumes e incendios. Esas son tamén as consecuencias do abandono e o desleixo. "As subvencións non son un problema de cartos; hainos, pero están mal repartidos" Fala Fruga de que o rural "é o futuro de Galiza". Debemos partir da base de que se un país non é capaz de alimentar a poboación está empobrecido e ademais é dependente. Cada país ten que poder producir alimentos para a súa produción e Galiza pode, pero por outro lado están as politicas agrarias e as subvencións ou axudas que chegan da UE. Non pode ser que na PAC, 3.000 explotacions cobren igual que 600.000. Está claro a quen están dirixidas estas achegas. Non é un problema de cartos, senón de que os hai pero están mal repartidos. Non se pode estar subvencionando xente que non é agricultora, que non produce alimentos... A Fruga xa puido comprobar nunha xuntanza na UE que a administración comunitaria segue enrocada no mesmo por intereses dos terratenentes e de diferentes poderes, pero se o que se quere é potenciar a agricultura, a quen hai que protexer é aos agricultores. Di tamén a organización que pelexará por estar nas diferentes mesas de negociación dos asuntos que atinxen ao agro galego. Por que non o están? Somos unha organización, temos dereito a asociarnos e cumprimos todos os requisitos legais, pero a Administración non conta con nós malia ter representación, por exemplo, en todos os consellos reguladores menos nun. Falamos coa conselleira varias veces sobre o tema e mesmo con todos os grupos parlamentarios explicándolles a nosa situación. Todo o mundo está de acordo en que debemos estar presentes, pero falta que nos conviden ou inclúen nas mesas onde se discuten as políticas agrarias. Demos os pasos que tiñamos que dar, pero está claro que agora só nos queda protestar. "A Administración non conta con nós nas mesas de negociación; se cadra, moléstalles que sexamos unha voz discordante" Daquela, por que non os teñen en conta? A Xunta dános a razón como aos parvos, pero non os dá unha solución. Se cadra, moléstalles que sexamos unha voz crítica e discordante, pero a iso hanse ter que afacer.


Summary: O candidato do BNG á presidencia da Xunta confía en que todas as correntes se fagan "corresponsables" do futuro da formación frontista para "encabezar a alternativa" a un Feijóo ao que ve como un "comentarista dunha tertulia" que converte a Xunta "nunha delegación do Goberno central".

Francisco Jorquera (Ferrol, 1961) atende a Praza Pública desde Madrid. Acabado de elixir candidato á presidencia da Xunta, o nacionalista compatibiliza a súa nova condición coa de voceiro do Bloque no Congreso dos Deputados, a cal manterá ata que Alberto Núñez Feijóo decida disolver o Parlamento e convocar as eleccións. Inmerso nunha marea de tarefas, Jorquera amósase consciente do axustado dos resultados da Asemblea Nacional á que concorreu como aspirante da Alternativa pola Unidade, a plataforma que auspicia a Unión do Povo Galego. Ao falar da vida interna da formación frontista repite verbas como "colectivo", "colexiado" e "plural" ao tempo que espanta a pantasma que acompañou o BNG ao longo de todo o proceso asemblear e que nalgunhas correntes aínda perdura: a ruptura. Que sensacións lle deixa a Asemblea Nacional? O BNG é unha organización dunha calidade democrática extraordinaria. Hai moi poucas organizacións políticas no mundo, non só en Galiza e no Estado, que poidan presumir dun proceso tan aberto e participativo, tanto nas comarcas como na propia Asemblea Nacional. No que noutras é un congreso no BNG participan de maneira directa 4.500. Coa sensación que quedo é con que o BNG ten unha militancia tan implicada na vida orgánica desa organización e tan comprometida co seu futuro que por iso é forte. E despois da primeira Executiva? Foi o primeiro encontro despois de meses de moita tensión entre correntes... Temos un modelo organizativo que aparte de ser extraordinariamente democrático e respectuoso coa pluralidade da organización, fomenta a integración para que todos se sintan corresponsábeis. Favorécese que no Consello Nacional estean presentes todas as sensibilidades e tamén na Executiva. Na Executiva deste luns houbo unha primeira toma de contacto. Tratábase de constituír o novo órgano electo e houbo un primeiro contraste de opinións sobre o resultado da Asemblea Nacional. De cara a unha reunión máis formal e extensa no tempo a semana que vén na que xa se falará de reparto de responsabilidades. Constatouse que todos os membros da Executiva están corresponsabilizados co futuro do BNG. Está o BNG mellor ou peor que antes de entrar en Amio? Continúa a haber o risco de fractura que se ten recoñecido dende as diversas correntes antes da Asemblea? "Hai altas e baixas, pero non existe risco de que un continxente numeroso abandone o BNG" Ninguén no BNG está instalado na disposición de que haxa ningunha fractura. Da Asemblea Nacional quedo con dous datos importantes: un resultado total e absolutamente democrático en canto a definir as liñas políticas e tamén no que afecta ás persoas que teñen que representar ao BNG publicamente. É unha organizacón plural, diversa, que non se pode comprender se se prescinde de algunha das partes que a constitúen, porque son vitais para o futuro do seu proxecto. Ese risco de fractura está neutralizado. Nunha organización no seu devir diario hai persoas que se dan de baixa ou de alta por razóns de diversa índole pero o BNG, pese a que non estea vivindo o seu mellor ciclo electoral ten a cifra máis alta de militantes da súa historia. Se falamos de fractura como contixente numeroso de compañeiros e compañeiras que abandonen o BNG, estou convencido de que é un risco que non existe. Ser candidato á Xunta semella unha tarefa complexa interna e externamente. Por onde vai comezar? Cando se convoquen as eleccións producirase o lanzamento da miña candidatura á presidencia da Xunta. Nesa función comprométome a facer efectivo o compromiso que adquirín ante a asemblea: asumir a confianza que depositaron en min con humildade, ao mesmo tempo con pleno sentido da responsabilidade. Trátase dun proxecto colectivo e eu verbalizarei un discurso no que o conxunto do BNG se poida recoñcer, todos os membros do BNG. Ata o domingo eu era a proposta dunha sensibilidade do BNG, a Alternativa pola Unidade. Despois do domingo son o candidato á presidencia da Xunta do conxunto do BNG. Na miña condición de membro da Executiva Nacional e do Consello Nacional procurarei contribuír a que no BNG prevaleza un xeito de entender a nosa organización onde se respecten os acordos democráticos e onde todos comprendamos que somos unha organización diversa, plural, na que conviven distintas sensibilidades. Iso forma parte da propia natureza fundacional do BNG como unha fronte. Farei un esforzo para que todos se sintan cómodos no BNG e teñan amplos espazos de intervención política. A priori, o rival a bater nesa campaña electoral será o actual presidente da Xunta. Identifica puntos febles nel? "Dende o domingo son o candidato de todo o BNG" O primeiro que é necesario cambiar é a actitude que ten o señor Feijóo a respecto do que representa, exercer a presidencia do Goberno dun país. Para iso é necesario que haxa un cambio político que estea liderado por unha forza como o BNG, que acredita plenamente no autogoberno, en expandilo e en termos amplos espazos de libre decisión. Diferenciaría o Goberno Feijóo en dúas etapas: a primeira desde que gañou as elección autonómicas, na que gobernaba o PP en Galiza e o PSOE no Estado, na que utilizou a Xunta como plataforma de oposición ao Goberno central, inhibíndose de exercer as propias competencias. Exerceu máis coma un comentarista dunha tertulia dun medio de dereitas que coma un presidente da Xunta. Desde as eleccións xerais reduciu o Goberno da Xunta a unhas especie de delegación do Goberno central. O primerio que reclama a sociedade galega é unha actitude esixente e firme ante o Goberno central. Tamén cómpre un cambio na orientación das políticas económicas e sociais. A Xunta actuou máis como un gabinete de liquidación dos cambios do gabinete anterior; aplicando recortes sociais absolutamente inxustos e que son contraproducentes para a recuperación económica. Aínda que a lexislatura remata en marzo de 2013, conta con ter que facer campaña electoral neste ano? "Se Feijóo adianta as eleccións admitiría que pon por diante do país os intereses de partido" Loxicamente, estamos preparados para todos os escenarios. Está moi instalado o rumor de que as eleccións autonómicas poidan celebrarse no outono, o que significaría que o presidente Feijóo opta por disolver anticipadamente o Parlamento. Por que tomaría esa decisión? Un presidente do Goberno disolve cando hai unha situación de ingobernabilidade, por carecer dos apoios suficientes, acabamos de velo en Asturias. Un adianto electoral, tendo en conta que ten maioría absoluta, suporía admitir que sitúa por diante intereses partidarios e non os intereses xerais do país. De producirse, só se me ocorren dúas razóns: que o señor Feijóo é consciente de que as políticas que xa está aplicando o acual Goberno central van agravar máis a crise e o paro ou que Feijóo parte da base de que o Goberno central vai incumprir con Galiza os compromisos que o propio PPdeG tiña como centrais. De cara a esa campaña, que vantaxes ten, ao seu xuízo, que o candidato e o portavoz nacional non sexan a mesma persoa? Esta non é unha fórmula novidosa no estado español. O PSOE, por exemplo, está nun proceso congresual no que van decidir o seu secretario ou secretaria xeral, pero xa teñen anunciado que haberá unhas eleccións primarias no seu momento. O PNV, desde toda a súa historia aposta por un modelo de diferenciar o presidente e o candidato a lehendakari. Na cultura do BNG está moi instalado que as dirección teñen que ser colexiadas, colectivas, e iso hai que compatibilizalo coa asignación de responsabilidades. Ao portavoz compételle atender a vida orgánica do BNG e as facetas de traballo político, esas tarefas teñen que ser obxecto da súa atención básica. Como candidato o que me compete en primeira instancia é presentar a oferta política e programática nas vindeiras eleccións.


Summary: Son perto de 5.900 euros menos ao ano.

O salario medio bruto é nos 28 estados da Unión Europea de 1.934 euros mensuais mentres que en Galiza se sitúa nos 1.447, un 25% menos. Son datos do V Monitor anual de Adecco, que recolle que esa fenda tradúcese en que unha remuneración media en Galiza é 487 euros mensuais menos que unha europea. Isto tradúcese ao final de ano en 5.844 euros menos. A diferenza non se produce só a respecto do salario medio europeo. Tamén a respecto da retribución media española (1.636 euros), un 10% superior á media galega. En termos absolutos, 190 euros menos ao mes no salario galego, case 2.270 euros anuais. A táboa salarial está encabezada polos sete estados con remuneracións medias de máis de 2.500 euros por mes: Alemaña (2.576 euros), Suecia (2.583 euros), Finlandia (2.602 euros), Holanda (2.628 euros), Irlanda (2.668 euros), Luxemburgo (2.986 euros) e Dinamarca (3.637 euros). A táboa féchana Grecia (996 euros) e Portugal (968 euros).


Summary: Segundo datos do Sergas, na actualidade hai rexistrados 1.708 positivos por COVID-19 entre o persoal sanitario, unha cifra que practicamente triplica os 629 do pasado 8 de abril.

O Servizo Galego de Saúde (Sergas) vén de confirmar a Nós Diario a cifra oficial de profesionais sanitarios contaxiados de coronavirus na Galiza: exactamente 1.708. Delas, 32% xa está dada de alta. A cantidade supón practicamente triplicar o número de persoal sanitario infectado rexistrado o pasado día 8 de abril, data arredor da cal se alcanzou o pico da pandemia en territorio galego. Así, por aquel entón eran 629 as persoas traballadoras na Sanidade positivas en COVID-19, revelando unha situación moi grave e que hai tempo que as propias profesionais veñen denunciando. 76% do persoal sanitario infectado son mulleres Segundo os datos do Informe sobre la situación de COVID-19 en personal sanitario en España, elaborado polo Insituto de Saúde Carlos III, 76% do persoal sanitario infectado no Estado español son mulleres. Ademais, o documento afonda noutros eidos de relevancia, como a idade media das profesionais doentes (46 anos) ou a gravidade da súa doenza, que lle costou a vida a 35 sanitarios (19 homes e 16 mulleres, confirmando a maior gravidade dos efectos da COVID-19 na poboación masculina). Por outra banda, revela que 10,9% das sanitarias con coronavirus tiveron que ser hospitalizadas, e que até 16,5% desenvolveron unha neumonía, tendo que ser ingresadas nas Unidades de Coidados Intensivos 1,2% do total.


Summary: O Concello abre o prazo de solicitude para as axudas ás entidades, e manda o bando sobre as cachelas de San Xoán

Este pasado 15 de xuño comezaba a prestarse o servizo de salvamento e socorrismo na praia de Caión. Así recibía o Concello aos membros do equipo. Nese mesmo areal en próximas datas haberá outros sete traballadores formando a cuadrilla municipal que se encargará da limpeza por medios manuais e mantemento da praia, as súas instalacións e o entorno –vías, rúas e zonas verdes-. Unha vez rematado o prazo de presentación de instancias, e á espera da publicar as listaxes provisionais de admitidos e excluídos,En ambos casos os contratos terán unha duración de tres meses.Son un total de 35 persoas as que formarán parte deste procedemento de selección de persoal, das cales 25 aspiran aos 5 postos de peón e outras 10, aos 2 postos de capataz. Subvencións O Concello informa ademais de que está aberta a convocatoria de subvencións municipais do Concello da Laracha dirixidas a entidades culturais, deportivas, educativas e deportistas individuais. Esta liña de axudas ten por finalidade cooperar no financiamento dos gastos de organización e desenvolvemento de actividades realizadas ou que se vaian levar a cabo ao longo do ano actual, desde o 1 de xaneiro ata o 3 de decembro. San Xoán Finalmente, o Concello informa de que non se permitirán as fogueiras en espazos públicos, e que para facelas en espazos privados hai que presentar un documento, no que tamén se informa da normativa, pode descargarse da web municipal ou recollerse no Concello.


Após cinco séculos, o maquiavelismo acabou tendo suceso nas escolas de negocios e liderado. Coa crise salutífera, os gurús do management acabaron por introducir taumatúrxicas palestras de ética corporativa e social. A concepción empresarial do capitalismo neoliberal, a mudanza retórica do emprendemento que todo o semella colonizar, vai deixando ao seu paso expectativas de felicidade dixestiva que nos manteñen ben ocupados e xustifican a dominación. Após cinco séculos, o maquiavelismo acabou tendo suceso nas escolas de negocios e liderado. Coa crise salutífera, os gurús do management acabaron por introducir taumatúrxicas palestras de ética corporativa e social Porén, Maquiavelo máis do que un estratega dos negocios e da política, a súa arela vai ser virar os moralizantes tratados medievais da arte gobernar como simples pastoreo de virtudes para pasar a concibir o interese persoal, a vontade e a ambición como motores das accións do príncipe e dos súbditos e, por tanto, como acaidos alicerces dunha ciencia da política e da economía. Fronte ao ideal do rei cristián que tiña que coidar dos súbditos, Maquiavelo enxergou a necesidade de irmos directamente á verdade efectiva e non a concepcións imaxinarias, unha vez constatado ao xeito irredimíbel dos Newton e Galileo, que unha cousa é como viven os homes e outra como deberían vivir. A feitos que estamos a un deturpado uso instrumental das cousas, a miúdo esquecemos que o desexo de acadar unha cousa é algo natural e habitual. Se ben significa aceptarmos que na humana razón teñen cabida as paixóns dos cobizosos de riquezas e os desagradecidos, os hipócritas e os volubles. Maquiavelo acabou por afirmar que aquel que dirixa o seu comportamento polo ben acabará na ruína entre os moitos que teñen outros obxectivos. Acho que os programas para filosofía en 4ºde ESO e a troncal de 1º de bacharelato deron por feito que o home que volveu á caverna cos seus compañeiros de presidio Certo é que nada lle impide ao filósofo emprender ou tomar ao seu cargo unha empresa, xogar na bolsa ou especular a eito. Acho que os programas para filosofía en 4ºde ESO e a troncal de 1º de bacharelato deron por feito que o home que volveu á caverna cos seus compañeiros de presidio, logo de ter comprendido que a realidade das cousas desaba a tremente feitura das sombras proxectadas polo lume, non ía volver canda eles porque ficaría no exterior a crear unha empresa. Haberá quen afirme con indisimulada certeza que nada lle impide a un filósofo abrazar o emprendemento ou ser accionista dunha transnacional, moi acaido para quen defenden con convicción cínico-realista a fin da historia, e con ela, a fin da filosofía. Mesmo poderían acrecentar que a inevitabilidade de racionalización do aparato produtivo, coa multiplicación das funcións, toda dominación asume, ao cabo, a forma do management e da administración. Baixo esas circunstancias non semella ser relevante cuestionarse si a filosofía, que contribueu decisivamente a minar os seus propios fundamentos, se torna negatividade da razón e vén ser tratada como un subproduto conceptual de troca por directivos e expertos en eficiencia. Ao cabo, o que o texto da LOMCE recolle é a crecente disonancia entre a liberación potencial e a represión da totalidade, aínda que o seu carácter ideolóxico- escribiu Marcuse- non altere o feito de que acadou beneficios reais – cultura material derivada da racionalización tecnocientífica da terra- a costa de sacrificar tempo, conciencia e promesas de liberdade e xustiza para todos. Na exquisita humanidade e urbanidade de Descartes pouco conforto se adiviña tras as amábeis e persuasivas palabras dun pensamento que sigue a se mostrar como norma exemplar do clima que debería reinar na república das letras Imaxinade uns homes que viven dende a infancia encadeados de pés e brazos dentro dunha cova – exhorta Sócrates na República. O "eu" empírico que nos fala duns homes que viven dende a infancia encadeados de pes e brazos dentro da cova amósase no mito platónico un vieiro narrativo que Descartes retomou para deixar ao lector a liberdade de dubidar das propias preguntas e avanzar se o quixer até o cerne do pensar e facelo, se callar, contra un mesmo. Na exquisita humanidade e urbanidade de Descartes pouco conforto se adiviña tras as amábeis e persuasivas palabras dun pensamento que sigue a se mostrar como norma exemplar do clima que debería reinar na república das letras. A pesar de inserir unha actitude, moi pouco empresarial, que para moitos mortais continua a ser decepcionante porque malia as expectativas creadas non permite demasiadas comodidades. Sempre houbo na filosofía unha exixencia de realidade. Porén, a experiencia que a interpela non é, ao meu parecer, o que a LOMCE teima expresar en termos competenciais afirmando con imprudente descortesía que o obxectivo dalgúns dos seus programas de filosofía aplicada é "coñecer o preguntar radical e maiéutico dirixido a deseñar unha idea empresarial". A Lei Wert dá por feito que a filosofía nos fai máis competentes sen nos dicir de que falamos cando falamos de competencias. Niso non ficou só: hai tempo quen teima en ofrecerlles aos homes cavernarios un recetario, un abonamento a un lindo espectáculo de sombras dixitalizadas que lle permita invisibilizar á ideoloxía da eficacia as súas paisaxes de desolación. O que é retrogresivo non é o fólego de suposta transversalidade curricular que se lle quere dar á filosofía, unha certa mecanización e regularización esfanicada, mais o seu encubrimento sob radicalidades e emprendementos espurios que culminan coa deificación da eficacia produtiva. A Lei Wert dá por feito que a filosofía nos fai máis competentes sen nos dicir de que falamos cando falamos de competencias Mais velaí que esa facultade resolutoria, o sentido das aptitudes que se precisan en filosofía ten cando menos dúas raiceiras que a tornan pouco acaida para o seu uso instrumental, menos aínda como fornecedora de competencias en espírito empresarial e emprendemento: a consciencia da propia ignorancia e o sentido da admiración, da sorpresa e da sospeita permanente. Dubidar filosoficamente das propias preguntas é gorentar aquilo que o pensador sabe que lle falta: a sabedoría. É arriscarse a perderse. A consciencia desa insuficiencia medra na touza e debería abondar para disuadir calquera intento de filosofía tónica ou reconfortante. Heidegger- que tamén tivo momentos de honestidade– preguntábase até que punto a tarefa da filosofía é alixeirar de angustia, mais someter radicalmente a ela. A filosofía, para o dicir ao xeito pessoano, é unha empresa do desasosego pouco útil ao emprendemento como negocio. Importante problema este, ben sexa dende unha concepción da metafísica-técnica como principio explícito de crítica social ("escola da sospeita" e vangardas existencialista de comezos do XX) ou ao modo de Heidegger, que viu na tarefa do pensar non contentarse coa cotiá representación do que está presente e para a que Brecht achou penetrante e marabillosa expresión: "No que non é de estrañar / Descubran o que hai de estraño! / No que parece normal / Vexam o que hai de anormal! / No que parece explicado / Vexam canto non se explica! / E o que parece comun". A filosofía, para o dicir ao xeito pessoano, é unha empresa do desasosego pouco útil ao emprendemento como negocio O exemplo da admirábel odisea individual de Descartes foi a dunha emancipación que abriu a intelixencia a un novo eido epistemolóxico e antropolóxico: un "eu" que pensa con método a procura dos outros, tornándose nese movemento un "nós". Como podería achegar sosego quen procura sen saber o que é ? A consciencia da propia ignorancia deberíalle impedir ao filósofo a defensa dunha filosofía prêt-a-porter, reconfortante e con RSC (responsabilidade social corporativa). Hume dicía que o simple filósofo é un tipo humano que non gorenta de aceptación no mundo, supoñendo que non achega nada á utilidade xa que vive afastado do contacto coa humanidade, enguedellado que está en principios igualmente afastados da comprensión daquela. Mais a moderna concepción da filosofía acrecentou que non se concibe a si mesma como desinteresada contemplación malia o persistente pathos bíblico dalgúns dos seus representantes académicos. De feito, o filósofo non pode afirmar que a cidade e a filosofía procuren o mesmo mais deberá cuidarse das imposicións, o que significa unha preocupación por persuadir. Descartes no Discurso procurou a aprobación da opinión pública adoptando, con transparencia comprometedora, a lingua vulgar como vieiro de pensamento para quen descoñecía na altura o latín e a república das letras. Albiscou un camiño de non retorno. Nada mellor que a fértil disposición do Discurso para albiscarmos hoxe en día que a filosofía é fundamentalmente democrática, un ethos de cooperación axeitado para o traballo en común e, por iso, non reducíbel á política, á relixión, á moral, á pedagoxía ou ao espírito empresarial. Malia a colonización empresarial da filosofía, do fráxil e inconsistente que foi aquel acordar, non sería honesto nen ben acaido obviar que a filosofía radical que inaugurou Descartes tamén foi o dunha política emancipatoria radical Esa aventura que inaugurou Descartes é un antídoto contra un sistema que precisa disciplinar suxeitos ás esixencias dun mercado laboral ao servizo da nova economía. A disciplinada retórica das escolas de negocios é o discurso dun sistema económico que vai deturpando a linguaxe, inoculándose de xeito transversal e expansivo en todos os eidos culturais. Ao cabo, o peso da filosofía na LOMCE á vista da condena a morte de Sócrates pola democracia ateniense semella máis unha parodia do que unha pérfida sofística. Mais cómpre non esquecer que a lei Wert non ficou só nesa volta de porca até o punto de que, nun bo exemplo de "astucia da razón", hai quen gosta da idea de que a filosofía nos fai máis competentes. Malia a colonización empresarial da filosofía, do fráxil e inconsistente que foi aquel acordar, non sería honesto nen ben acaido obviar que a filosofía radical que inaugurou Descartes tamén foi o dunha política emancipatoria radical.


Summary: Trump ten a oportunidade de designar un terceiro xuíz para un cargo vitalicio no Tribunal Supremo tras o pasamento da xuíza progresista Ruth Bader Ginsburg e inclinar a corte máis á dereita.

"Presentarei unha candidata a próxima semana. Será unha muller", dixo o presidente Donald Trump nun mitin de campaña, o sábado, 19 de setembro, en Fayetteville, Carolina do Norte a respecto do Tribunal Supremo. "Creo que debería ser unha muller porque en realidade gosto das mulleres moito máis que dos homes", engadiu. Trump ten a oportunidade de designar un terceiro xuíz para un cargo vitalicio despois do pasamento da xuíza progresista Ruth Bader Ginsburg, e con esta medida, inclinar a corte máis á dereita. Mencionou dúas mulleres como candidatas, dúas conservadoras que ascendeu aos tribunais federais de apelacións: Amy Coney Barrett, católica e nai de sete fillos, e a cubanoamericana Barbara Lagoa. pic.twitter.com/iKg0Px3PtG— Donald J. Trump (@realDonaldTrump) September 20, 2020 O falecemento de Ginsburg tras 27 anos no Tribunal Supremo deu a Trump, que busca a reelección o 3 de novembro, unha grande oportunidade de expandir a maioría conservadora do tribunal a 6-3 nun momento de gran división política nos Estados Unidos. Calquera designación requirirá a aprobación no Senado, onde os republicanos de Trump teñen unha maioría de 53-47. Non obstante, non todos os senadores republicanos apoiaron a iniciativa. Susan Collins, de Maine, dixo o sábado que Trump debería agardar antes de realizar a designación. "Para ser xustos co pobo estadounidense, que reelixirá o presidente ou seleccionará un novo, a decisión sobre unha designación vitalicia na Corte Suprema debería ser feita polo presidente que resulte electo o 3 de novembro", dixo en Twitter Collins. My statement on the Supreme Court vacancy: pic.twitter.com/jvYyDN5gG4— Sen. Susan Collins (@SenatorCollins) September 19, 2020 Unha opinión na liña do manifestado polo candidato á Casa Branca do Partido Demócrata, Joe Biden. Let me be clear: The voters should pick a President, and that President should select a successor to Justice Ginsburg.— Joe Biden (@JoeBiden) September 19, 2020


Summary: A música de verbena introduce cambios que a achegan a escena máis independente da Galiza, converténdose en habitual dos distintos festivais que se realizan ao longo da nosa xeografía.

Durante os últimos anos a música de verbena atopou nova vida na Galiza máis alá das, até a chegada da pandemia, habituais orquestras que visitaban unha a unha cada vila do país. Proxectos musicais como Esteban & Manuel con cancións como "Ela namoroume" ou posteriormente Ortiga con pezas como "Acostumbrao", achegaron esta música bailábel, que xa triunfaba en moitas festas galegas a outros escenarios e a un público diferente. Entre as principais novidades introducidas por estes artistas, que separan o seu estilo do das grandes orquestras, están sons como os órganos sesenteiros ou os puntes de guitarra cubertos de efectos como o wah-wah. Se ben no fondo hai moitas similitudes na proposta sonora destes artistas coa música de verbena de influencias suramericanas á que xa estabamos acostumados a escoitar, foron capaces de introducir os cambios suficientes tanto na súa estética como na súa música para achegala á escena máis independente da Galiza, converténdose en habituais dos distintos festivais que se realizan ao longo da nosa xeografía. O ritmo da cumbia é unha constante nesta nova corrente musical, un tempo tan sinxelo como engaiolante co que resulta difícil non pórse a bailar. Porén, entre as principais novidades introducidas por estes artistas, que separan o seu estilo do das grandes orquestras, están sons como os órganos sesenteiros ou os puntes de guitarra cubertos de efectos como o wah-wah, capaces de darlle unha nova dimensión a esta música que por momentos se achega ao terreo da psicodelia. Se ben para moitos galegos esta proposta era unha mistura de elementos completamente nova, ten unhas raíces moi claras, nun estilo coñecido popular mente como a "chicha". Coa súa orixe na Amazonia peruana, esta variante da cumbia combina bailes como o "huayno" co rock psicodélico que comezou a chegar a esta zona do sur do continente americano a partir da década dos 60, e especialmente dos 70, incorporando as guitarras eléctricas e os seus pedais de efectos. A chicha xurdiu con motivo das grandes migracións masivas producidas desde as áreas andinas cara ás grandes cidades da costa como Lima desde a década dos anos 50, facendo que nestas zonas urbanas xurdiran novas correntes musicais impulsadas polos emigrantes, onde daban continuade ás súas tradicións ao mesmo tempo que incorporaban técnicas, ideas e instrumentos da nova música a que estaban a ser expostos neste novo contorno da man de bandas como Los Destellos. A día de hoxe, novos proxectos como o dos mexicanos Sonido Gallo Negro seguen a levar esta proposta sonora polo mundo, mesmo por festivais galegos como o PortAmérica. Porén, se ben esta música xa se escoitaba máis alá das fronteiras do Perú, aínda resulta sorprendente que esta proposta musical en certa maneira tan allea atopara un espazo propio na música independente galega e entre un público mozo. Agora queda por ver se o éxito de artistas como Ortiga chega a influír novos músicos galegos, asimilando as influencias da chicha e incorporándoas de maneiras diferente xunto a outros estilos musicais ou se simplemente quedará como un feito illado que non levará a ningures. Con todo, a inesperada fama da cumbia psicodélica de ascendencia amazónica na Galiza aínda dará para moitos bailes máis.


Summary: O Concello de San Sadurniño organiza o vindeiro 29 de abril a XVII edición da Feira da Plantación. Durante un día, a vila convértese no referente comarcal para comprar todo tipo de planta e flor de temporada, así como obxectos de artesanía e outros produtos da terra.

A Feira de Plantación é unha oportunidade para poñer en valor as posibilidades do medio rural e o seu potencial a nivel económico. Posta en marcha no ano 1996 pola asociación medioambiental Bidueiro, o concello asumiu a súa xestión despois da disolución da agrupación. "Fixémolo con moito gusto", explica o concelleiro de Desenvolvemento Local, Participación Veciñal e Xestión Interna, o nacionalista Manuel Varela (BNG): "É unha das patas que forman parte da política que estamos a facer apostando polo rural. A feira encádrase dentro dun conxunto de mercados que facemos todos os meses xunto coa Feira Rural que se celebra o último sábado de agosto". "A afluencia de público é fiel e a xente do concello vive a feira con moitas ganas. Ás veces é unha loita reivindicar o rural nunha área de influencia industrial tan potente. O boom da industria machucou especialmente esta zona. Agora costa recuperar, pero aí estamos intentando que o sector primario volva ser parte da economía dun pobo no que, recursos, hai dabondo", conta o edil de Desenvolvemento Local. Este ano a feira contará cun total de 40 postos organizados nunha carpa de case 1.000 metros na que os asistentes poderán atopar todo tipo de plantas: ornamentais, aromáticas, medicinais, de horta e froiteiras. Situado ao pé do colexio público, o mercado abrirá as súas portas a partir das 10:00h, e estará precedido dunha xornada técnica sobre o sector primario que se celebrará esta sexta feira 27 na Casa da Cultura. Na súa aposta polo desenvolvemento rural, o concello organiza, en colaboración coa AGFA do Eume, a Asociación Agroecolóxica A Cortiña e a Asociación Casa do Mel de Goente, tres charlas sobre produción froiteira, comercio de proximidade e apicultura, ordenadas baixo o título "Apostando polo sector primario". De entrada libre, a xornada desenvolverase a partir das 16:00 horas, cun primeiro pase aberto polo enxeñeiro e membro da AFGA do Eume Ramiro Martínez, que dará unha serie de consellos sobre as plantacións froiteiras e as súas técnicas de plantación e enxertado. A partir das 17:30h será o turno de Carmen Freira, representante da asociación de agricultura sostible Lentura, que contará a experiencia desta asociación na colaboración comercial entre casas labregas. Cabe destacar que os produtores que forman parte de Lentura subministran aos mercados próximos con produtos frescos e transformados obtidos de maneira sostible e ecolóxica. O apicultor Hugo Negrioli fechará a xornada cunha sesión sobre o manexo produtivo da colmea vertical. Este tipo de explotación, moi frecuente na Europa antiga, perdeu peso coa irrupción do modelo industrial, espazo que agora recupera grazas ao crecemento da produción tradicional e á súa facilidade de construcción e baixo prezo. Amais, dise que estas colmeas producen unha mel de maior calidade, pois non se mesturan as crías de abella co produto. Ubicado no interior da comarca da Ferrolterra, a feira tamén é unha oportunidade para coñecer San Sadurniño e o seu entorno. Nun área de 500 metros e seguindo a beira do río Xuvia, pode visitarse o Convento de Rosario, o Pazo da Marquesa (agora casa do concello) e os seus xardíns, o arboredo galego de San Sadurniño -un xardín botánico adicado á protección e cultivo de árbores autóctonas-, e a Horta de conservación e demostración de froiteiras autóctonas das comarcas do Eume, Ferrol e Ortega, que alberga aproximadamente 250 variedades distintas de mazá, cereixa, figos e pexegos, entre outras.


Summary: Cinco comunidades están xa baixo feche para blindarse e evitar a propagación do virus, catro gobernadas polo PSOE (Asturies, Nafarroa, A Rioxa e Aragón) e Euskadi (PNV). Outras, con Presidencias do PP (Andalucía, Castela e León e mesmo Madrid), están a estudar decretar xa o fechamento. Porén, na Galiza, Alberto Núñez Feixoo non contempla polo de agora esta medida dirixida a limitar a mobilidade e blindar o territorio.

Até cinco comunidades permanecen esta terza feira, 27 de outubro, baixo confinamento perimetral por orde dos seus Gobernos para evitar a entrada e saída de persoas e limitar así a transmisión do virus. Estas son Asturies, Euskadi, Nafarroa, A Rioxa e Aragón. Todas elas están presididas polo PSOE, excepto Euskadi (PNV). Mais tampouco descartan o confinamento perimetral comunidades gobernadas polo PP, como a de Madrid, Andalucía ou Castela e León. Porén, na Galiza, Núñez Feixoo segue sen mover ficha á hora de blindar o país. Onte mesmo, segunda feira 26 de outubro, asegurou que non descartaba tomar esa medida no futuro, mais polo de agora non. A situación anunciada polos Executivos de cada comunidade, á tarde desta terza feira 27 de outubro, é a seguinte: A Galiza As autoridades sanitarias e o presidnete da Xunta, Albeto Núñez Feixoo, non teñen polo momento "encima da mesa" a posibilidade de decretar un fechamento perimetral da Galiza. Euskadi O Goberno vasco, un dos primeiros en pedir o estado de alarma, limitará a entrada e saída de persoas no territorio de Euskadi, así como os accesos e saídas dos municipios nos que as e os cidadáns teñan fixada a súa residencia. Andalucía O presidente da Xunta de Andalucía, Juanma Moreno, posicionouse a favor de fechar perimetralmente a comunidade ante a ponte do 1 de novembro: "Son moi pesimista sobre a posibilidade de manter a comunidade aberta esta fin de semana". Aragón O confinamento perimetral en Aragón entrou en vigor o 26 de outubro e, en principio estenderase até o próximo 9 de novembro. As tres capitais -Huesca, Zaragoza e Teruel-- xa estaban fechadas desde a semana pasada. Asturies Pola súa banda, en Asturies, o fechamento perimetral entrou en vigor na madrugada do 26 de outubro e o recoller obrigatorio é desde as 24 até as 6 horas. Balears A presidenta do Govern balear, Francina Armengol, non fixo referencia a un confinamento perimetral das illas. Respecto ao recoller obrigatorio, o Executivo atrasouno de 24 a 6 horas. Canarias As Illas Canarias quedaron excluídas do confinamento perimetral e da limitación horaria que se impón en todo o Estado e que estabelece a restrición de movementos entre as 23 e as 6 horas, unha medida da que Canarias solicitara quedar exenta polos seus bos datos epidemiolóxicos. Castela e León O presidente da Xunta, Alfonso Fernández Mañueco, non descarta a posibilidade de que se poida decretar o confinamento perimetral de Castela e León. Castela A Mancha O presidente de Castela-A Mancha, Emiliano García- Page, confirmou que polo momento non haberá máis cambio nin ningunha limitación engadida á que xa expuxo o Goberno español de estabelecer o toque de queda. Cantabria O Goberno de Cantabria asegura que "de momento" non se formulou confinar o territorio. Catalunya A portavoz do Govern, Meritxell Budó, non concretou cales serán as próximas medidas que adoptarán para frear os contaxios de coronavirus e pediu esperar a que o Procicat avalíe a situación, aínda que advertiu de que dificilmente serán "medidas de relaxación" a teor das últimas cifras. Estremadura O conselleiro de Sanidade e Servizos Sociais da Xunta de Estremadura considerou que na actualidade "é prematuro pensar nun fechamento perimetral de Estremadura", aínda que "isto non significa que a ferramenta non estea aí encima", e que nalgún momento teñan que utilizala. A Rioxa A comunidade rioxana anunciou o confinamento perimetral de Logroño e Arnedo, ademais do fechamento da hostalería e restauración durante un mes nestas localidades. Estas medidas súmanse ao confinamento perimetral da rexión que se decretou desde as 00.00 horas do pasado 23 de outubro até as 00.00 horas do 7 de novembro e que a Sala do contencioso administrativo do Tribual Superior ratificou esta segunda feira. Nafarroa Similar é o caso de Nafarroa, que iniciou o confinamento do seu territorio ás 00.00 horas do pasado 22 de outubro e até o 4 de novembro, cuxo Tribunal Superior ratificou a orde foral pola que limita a entrada e saída salvo por motivos laborais ou sanitarios, e que tamén ordena o fechamento dos establecementos de hostalaría e restauración. Murcia Pola súa banda, o presidente da rexión murciana, Fernando López Miras, sinalou sobre a posibilidade de que se instale o fechamento perimetral do territorio o seu desexo de "evitar o cerre total, como ocorreu noutras comunidades", pero para iso, insistiu, na necesidade de aplicar e cumprir todas as medidas que ditaminen os expertos. Madrid O Goberno da Comunidad de Madrid, que preside Isabel Díaz Ayuso, decidirá en poucas horas "con mesura e criterio" se levar a cabo o cerre perimetral da autonomía tras debatelo con técnicos de Sanidade e con outros presidentes autonómicos, principalmente os de Castela e León, Alfonso Fernández Mañueco, e Castela-A Mancha, Emiliano García- Page. Velencia O presidente da Comunidade Valenciana, Ximo Puig, sostivo que "de ser necesario" fecharase a comunidade antes da ponte de Todos os Santos, pero matizou que nestes momentos non o expoñen porque primeiro débese estudar como evoluciona a pandemia e os efectos que ten a implantación da restrición da mobilidade nocturna e a limitación das reunións a seis persoas. Ceuta e Melilla O Goberno da Ciudad Autónoma de Melilla endureceu desde a pasada noite o recoller obrigatorio ao adiantar das 23 ás 22 horas da noite a prohibición de circulación e adiantará o fechamento dos estabelecementos de alimentación das 22 ás 21 horas. Pola súa banda, o Goberno ceutí, non se pronunciou sobre a posibilidade de confinar perimetralmente a cidade autónoma.


Summary: Laura Gómez, secretaria de organización da CGT na cidade condal, cumpría prisión preventiva imputada por cargos que suman até 20 anos de cárcere. Prendérona despois de participar nunha acción na que se queimou, de maneira controlada, unha caixa de cartón con papeis dentro, simulando cartos

A Audiencia Provincial de Barcelona comunicou nesta terza ao sindicato CGT que porá en liberdade baixo fianza de 6.000 euros a Laura Gómez, secretaria de organización desta central na cidade condal que cumpría prisión preventiva imputada pola comisión de actos violentos cometidos durante a folga xeral do 29M que sumaban até 20 anos de cárcere.O día 29 pola mañá Laura Gómez participou nunha acción fronte á Bolsa de Barcelona. Tal e como estaba acordado pola organización, @s manifestantes queimaron de forma controlada unha caixa de cartón con papeis dentro, unha performance que simbolizaba a queima de diñeiro. No marco desta acción, sen que estivese previsto, tamén se produciu a rotura dos cristais da porta da Bolsa de Barcelona. Segundo confirmou a secretaría de prensa deste sindicato en Barcelona, a organización recadou máis de 20.000 euros na campaña de solidariedade con Laura Gómez. As compañeiras e compañeiros da sindicalista coñeceron a noticia cando se concentraban fronte á Audiencia Provincial de Barcelona, onde pedían a súa posta en liberdade. Despois dirixíronse ás portas do Parlament de Cataluña, onde estaba prevista a comparecencia do conseller de Interior, Felip Puig, para explicar o dispositivo policial empregado na represión da folga do 29 de marzo en contra da reforma laboral. Segundo informa CGT, "nun acto de covardía" Puig decidiu atrasar a súa comparecencia alegando a súa asistencia aos traballos de extinción dun incendio en Barcelona. Sobre Gómez pesaban cargos de incendio, danos, coaccións, desordes públicas e delito contra os dereitos fundamentais, acusacións polas que o xulgado de instrución número 23 de Barcelona decretou a súa prisión preventiva o 25 de abril. A sindicalista non foi identificada nin detida por acto algún durante o 29M e a súa detención produciuse no seu lugar de traballo. Segundo os colectivos en apoio á sindicalista, o encarceramento de Gómez obedeceu a presións políticas sobre a fiscalía e o xulgado, dado que a acusada non tiña antecedentes, dispón de traballo fixo e é nai dunha menor, motivos polos que non cabía esperar o risco de fuga.


Galiza rexistra un total de 4.642 mortes nas seis primeiras semanas de 2021 (até o 7 de febreiro), o que supón un exceso de 258 defuncións respecto ao mesmo período de 2020, un 5,87% máis. Así figura nos datos publicado esta cuarta feira polo Instituto Nacional de Estatística (INE), que realiza unha táboa experimental durante o foco de Covid-19 con cifras de defuncións que actualiza cada dúas semanas. Esta taxa de incremento de falecidos na Galiza é inferior á media estatal nas seis primeiras semanas, onde se alcanza 23,87% de alza (cun exceso de 9.914 falecementos). Até finais de 2020, a cifra de persoas falecidas creceu na Galiza un 6,28% respecto ao ano anterior (1.959 defuncións máis), ao que agora súmase o exceso deses 258 óbitos. Estas 2.217 defuncións acumuladas (o INE recolle as ocorridas por calquera causa) na Galiza desde o inicio da pandemia son superiores ás 1.967 mortes relacionadas con Covid notificadas pola Consellería de Sanidade ao 7 de febreiro de 2021. Por provincias, nas seis primeiras semanas do ano, A Coruña está á cabeza unha repunta de mortes (+24%), mentres hai un lixeiro ascenso en Ourense (+0,26%). En cambio, hai un descenso en Lugo (-16,9%) e en Pontevedra (-1,29%).


O 1 de febreiro do ano 2012 xuntámonos en torno a unha mesa para quitarlle as estadas á obra na que levabamos meses traballando con ilusión. Nacía Praza Pública, un xornal dixital e en galego, ambas cousas por vocación e convicción, en plena treboada da crise económica e no momento en que era estraño o mes no que non había un día no que almorzar coa nova do peche ou drástica redución dun medio de comunicación en Galicia.Pasaron xa oito primeiros de febreiro e hoxe é o oitavo aniversario do que comezou como Praza.com e que, felizmente, dende o ano 2014 é Praza.gal. Comeza o noveno ano dun xornal que segue a ser froito do traballo diario dun equipo aínda pequeno para todo o que hai que contar do país e do mundo. Dunha redacción que segue a ter presente cada día a importancia de contar o que sucede sen présa, porque queremos contalo ben.O noveno ano de Praza.gal comeza apaixonante no informativo. Nun país no que resulta imprescindible, se cadra máis ca nunca na historia da autonomía, velar pola pluralidade informativa e situar en primeiro plano ese medio país que en múltiplas instancias é obviado para facer como que non existeO proxecto de Praza.gal non é alleo aos cambios tecnolóxicos, sociais e económicos experimentados durante estes anos. A vontade de nos adaptar a eles estivo na base da nosa primeira gran mudanza, o redeseño que botamos a andar da man do Laboratorio NUMAX a finais de 2018, xusto cando naceu VINTE, o noso proxecto irmán, unha fiestra aberta aos contidos de sociedade, cultura e tendencias que procura novos -e mozos- públicos co audiovisual por bandeira. O noveno ano de Praza.gal comeza apaixonante no informativo. Nun mundo convulso e nun país cunha actualidade que estará inevitablemente marcada polas eleccións ao Parlamento. Nunha Galicia na que xorden ou mudan proxectos mediáticos -que saudamos- e na que resulta imprescindible, se cadra máis ca nunca na historia da autonomía, velar pola pluralidade informativa e situar en primeiro plano a ese medio país -se cadra, máis- que en múltiplas instancias é obviado para facer como que non existe. Porque do que non se fala, non existe.Son as socias e socios, co seu apoio, as mellores garantes de consolidación e do crecemento de Praza.gal e de que este se produza con condicións laborais dignas para cada membro do noso equipoPrincipiamos o noveno ano de Praza.gal con novos proxectos. O primeiro, o nacemento de TEMAS, os monográficos que as socias e socios do xornal terán ao seu dispor cada mes de agora en diante e cos que redobramos a nosa aposta polos contidos xornalísticos feitos para consultar con repouso, lonxe da última hora permanente que retorce o xornalismo ata, as máis das veces, facelo desaparecer. Son as socias e socios, co seu apoio económico, as mellores garantes da consolidación do proxecto de Praza.gal. Tamén do noso crecemento, que só se produce cando contamos con bases sólidas para garantirmos condicións laborais dignas para cada membro do noso equipo. Porque iso tamén é coidar o xornalismo e diso tamén hai que falar para que exista. Se xa es socia ou socio de Praza.gal, agradecémosche enormemente a túa confianza e agardamos seguirmos merecéndoa neste noso noveno ano, cuxo comezo celebraremos contra finais de mes cunha pequena festa na Coruña. Se aínda non o es, animámoste a que, cun aquel de agasallo de aniversario, te animes a confiar en nós e te fagas de Praza para termos unha man máis coa que contarmos sen cancelas a Galicia que vén.


Summary: No que ten todo o aspecto de ser unha xogada táctica, a formación jeltzale envía un recado a Ferraz: equivócase o PSOE se dá por feito os 6 votos da formación liderada por Urkullu á investidura de Sánchez.

Todas as contas dos estrategas socialistas pasan por considerar seguros os 6 escanos do PNV, sen os cales sería inviábel a investidura de Sánchez salvo que este, cousa moi pouco probábel, rachase con Unidas Podemos e conseguise in extremis un acordo con Ciudadanos. En realidade, a lóxica política convida a pensar nunha certa reconstrución do bloque da moción de censura, a coalición de facto de distintas forzas progresistas e soberanistas que viabilizaron o desaloxo da Moncloa de Mariano Raxoi e a chegada de Pedro Sánchez á presidencia do Goberno. O primeiro paso nesa dirección sería garantir o respaldo do PNV. Esta mesma cuarta feira, e na rolda de contactos previa á sesión de investidura, socialistas (o secretario de Organizacion, José Luis Ábalos) e jeltzales (o portavoz nacionalista no Congreso, Aitor Esteban) mantiveron un primeiro encontro e o titular da reunión é que o PNV estaría neste momento no "non" a Sánchez. Un "non" con vocación de evolucionar e que moi ben podería tornarse nun "si" de asumir o PSOE algunhas das demandas do PNV. Ábalos e Esteban, de feito, quedaron en se volver ver co obxectivo de "explorar as posibilidades de avanzar cara un entendimento". O PSOE non só está interesado nos 6 votos do PNV, senón tamén na mediación de Sabin Etxea para conseguir que, se fixer falta, os 7 parlamentares do PDeCAT se abstivesen na segunda volta da investidura e viabilizasen así a entronización de Sánchez.


Ao longo da vida un ten moitos profesores, pero ao final escollemos quen foron os nosos mestres. Xabier P. do Campo, Paco, foi un dos meus mestres. Cando eu tiña doce anos, ao pouco da morte do ditador e coa sociedade do momento coma un fervedoiro, chegaron a Malpica un grupo de profesores, "galeguistas", na terminoloxía do momento e revolucionan a docencia. Rapaces e rapazas tivemos a ocasión de ser os protagonistas de novas formas de ensino. A revolucionaria presenza do idioma propio era o cerne, mais tamén o ensino con entregas de fichas de elaboración dos mestres coa "multicopista", hoxe un arcaísmo na tecnoloxía e no dicionario. A banda deseñada como método para ensinarnos a historia; lembro unha moi simpática sobre a revolución francesa. Os métodos de estudo, os exercicios de concentración e memorización. A memorización non era un problema se aplicabamos as técnicas de Paco. Podería reproducir hoxe unha lista das cousas que escribiamos no encerado para facer as probas. Ou a valorización do coñecemento do noso entorno. A ver, onde está o norte? O mapa estaba pendurado na parede, e todos, "arriba". "O norte non está arriba", saíde á rúa e mirade arriba, o norte non está alí. Para saber onde está o norte hai que tirar o mapa no chan. E Paco tiraba o mapa no chan, poñía a brúxula enriba e chamaba por todos para poñernos arredor, había que apartar as mesas da fila de adiante para caber todos arredor do mapa, e todos quedabamos sorprendidos de ver que as beiras do papel non cadraban paralelas coas paredes da aula. Cando Paco encargou como tarefa facer unha lista de nomes de paxaros, pasou o mesmo que cando pediu unha lista de plantas, ou das ferramentas para traballar a terra, pasou que os de Mens ben que nos foderon aos de Malpica, e os de Beo, e os de Cerqueda, eles sabíano todo e os pescos a velas vir, iamos perdendo por moito, pero máis adiante recuperamos cando Paco pediu listas de peixes, e listas de aparellos de pesca, e tantas outras cousas. El fartábase de rir véndonos competir co aprendido dos pais, das nais, dos avós e das avoas, vendo como o asunto funcionaba, como a rapazada aquela que viña de estudar o curso anterior os afluentes pola marxe dereita dos ríos españois da conca mediterránea, recitando a lista de memoria e sen saber pintala no mapa, aquela rapazada ía tomando conciencia do que lle rodeaba, do local ao universal. Lembro a revolución que se armou cando Paco nos deu leccións de arte románica e nos encargou comprobar a presenza de románico nas nosas parroquias. Aló fomos todos coas libretas á saída da misa dun día da semana para invadir a igrexa e recorrer os recunchos. Tamén lembro a contrariedade do de Don Benino vendo a igrexa chea de rapazada que nunca ía á misa, coas libretas e os bolígrafos, facendo debuxos dos capiteis e dos arcos de medio punto e preguntándolle por cada detalle. O cura informounos de que na igrexa de Malpica pouco quedaba de románico porque a igrexa anterior fora derrubada para facer a actual, máis grande, e que só se aproveitaran, o campanario, a cúpula que agora tiña a sancristía e a porta lateral. Cando chegamos ao día seguinte á escola, os de Mens volta a arrasar, eles tiñan igrexa románica, do século XII, e por se fora pouco, aquela lenda de que un túnel comunicaba coas Torres, e Paco vai e fálanos de que o castelo de Mens formou parte da historia da revolta irmandiña. Cando cheguei a casa e lle conto a miña nai que en Mens houbera unha revolución, moito discutimos eu e máis ela. Si ho, que o dixo Paco, que é mestre de historia. Como ía haber unha revolución en Mens, revolución foi a que houbo en Francia, esa si, pero en Mens, que ía haber. Vai a xunta de túa avoa a ver se sabe algo, eu nunca tal oín. Pois houbera, e moito antes que en Francia. Miña nai nunca tal escoitara e miña avoa tampouco, pero eu sóubeno porque mo ensinou Paco, e os de Mens tamén, e máis os compañeiros todos. Lembro ver a Paco unha vez enfadado, moi enfadado. Foi cando nun exame, "control", na nova linguaxe pedagóxica, colleu a unha compañeira intentando coller a libreta ás agachadas para copiar. Tocounos outra lección sobre que estabamos facendo un exercicio de autoavaliación. Eramos nós os que estabamos comprobando o que sabiamos, o que aprenderamos no tempo de traballo na aula e na casa, e non nos podiamos enganar a nós mesmos. Hai pouco tiven ocasión de falar con el con repouso, nun café, con motivo dunha proposta que lle faciamos desde Culleredo para facer un pase da película que acababa de presentar e para a que tiña moitos proxectos didácticos. Tiña claro que a poría a disposición dos centros de ensino público. Nesa conversa falei dalgunha das lembranzas que comentei aquí. Riu coas historias e el achegou outras máis sobre a súa vida en Malpica naqueles anos da súa xuventude. Lembraba cando viviu nas vivendas dos mestres, na Cerca, que estaban mesmo enriba do mar e como bruaba nas noites de inverno e como se notaba o movemento do aire na cociña do apartamento coma se estiveras fora. Sinto a túa morte, MESTRE, pero alégrome moito de ter cadrado contigo na vida. Publicidade


Está circulando pola rede un manifesto en defensa das editoras en galego impulsado por Héitor Picallo, que recolle sinaturas de apoio até este xoves. O texto lembra o peche recente d'A Nosa Terra e alerta sobre novas desaparicións de selos históricos. E reivindica: "Queremos vida onde ten que habela, entre a letra e os seus espazos, entre o son e a escrita, no pano do teatro e na ringleira de carácteres". Di así: E hoxe –mentres os ladros de ilusións e normalidades reclinades as vosas cabezas nos acolchados diváns, a golpe elástico do tirante de don Celidonio– tócanos pór a man no peito e escoitar o latexo da máquina comunitaria, con sinceridade e dor ao unísono. A nosa vida comeza a fallar, o motor de arranque axustouse ao trebello pero este non carbura: a explosión na buxía cultural apenas sincroniza co avance das mentes políticas, baixa o pistón e a biela non se move. A explosión na buxía cultural apenas sincroniza co avance das mentes políticas, baixa o pistón e a biela non se move Prefire don Celidonio –man no bandullo– as empresas de lonxe, e os nosos artesáns da escrita perden medios de difusión,… Pecha o papel de prensa en galego, botan o fecho tamén algunhas editoras (A Nosa Terra liquida as súas existencias, as nosas re-existencias dende a memoria e a certeza), outras mantéñense sobre o arame –temerosas– e debaixo non hai rede para illalas do baleiro. Actrices e actores piden "cidades para a cultura", músicos e artistas buscan papel e partitura para as súas voces. Non se baixa a claqueta do cinematógrafo nin se ergue o pano, non se respectan as vangardas musicais de noso e tampouco o folclore do país. Unicamente ouvimos riseiras, gargalladas e arroutos dende as gorxas que engolen a nosa voz sen atragoarse. Xa sopra sen buguina o verso desacougante de Espiral Maior. De momento fica en puntos suspensivos a súa existencia. Mais,… quedarán xanelas para a esperanza? Cando deixarán de nos roubar o brillo e a fachenda? Cando? Cando a cor do horizonte será nosa na liña dun verdadeiro "progreso"? Don Celidonio "ten as fazulas hipertrofiadas, da cor do magro do xamón",… Quen é capaz de comprender a historia da lírica galega dos últimos vinte e cinco anos sen esa espiral maior de autoras e autores? Sen ese labirinto de títulos e ese mosaico de estrofas e versos libres? Libres,… libres sodes para nos exterminar, para nos sacardes o pan da boca e darllo ao que máis devora e infla o bandullo. Libres,… libres sodes para nos introducir nun role-playing game no que non haberá vítimas humanas –iso coidamos– pero do que nacerán cadáveres entre as primaveras de Cunqueiro. Quen entende o ensaio de ideas sen Laiovento e o ensaio histórico sen Toxosoutos? Quen entende o ensaio de ideas sen Laiovento e o ensaio histórico sen Toxosoutos? Quen saborea dozura cando esas e outras enormes "pequenas" editoriais poden –se cadra– fechar mañá as cancelas das súas vidas? Estamos de rebaixas,… ou en LIQUIDACIÓN por peche? Deberase preguntar en "industria", en "cultura", en "lingua", no INEM,… Igual son eles os nosos xefes e nós non nos decatamos,… Igual a patronal ideou a deslocalización da nosa cultura para chantala sen regadío no país de ningures. Don Celidonio "é igual por dentro ca por fóra: carne e espírito son a mesma zorza". Espiral Maior continúa co peche do círculo, co peche de ciclo, co cadeado e co grillón que nos resta pés para andar por camiño seguro e vieiros de antano,… polas liñas da certeza e do acerto, polos versos do compromiso e da lealdade a este recuncho do Atlántico, baluarte da nosa historia e da nosa identidade. Perdón, desculpen logo,… sentímolo moito, mais por aquí non rendemos preitesía, nin bicamos mans, nin pousamos o xeonllo en terra para sacarmos o chapeu e saudar ao amo… A reverencia só é para a Palabra, que se verte libre en torrente e manancial de saúde dende o maxín até a tórculo, dende a man que comeza a escrita até a letra impresa. Só guindamos caraveis á lingua de noso, á voz de antano, ao namoro do galego, ao amorodo nos beizos ao saborear os 150 anos dos Cantares de Rosalía. Queremos vida onde ten que habela, entre a letra e os seus espazos, entre o son e a escrita, no pano do teatro e na ringleira de carácteres Don Celidonio: "adubo de ourego e pemento". Queremos medios para sermos nós, e non medos, nin remendos, nin remedios,… Queremos vida onde ten que habela, entre a letra e os seus espazos, entre o son e a escrita, no pano do teatro e na ringleira de carácteres. Queremos ser núcleo e cerna, trabe e alicerces do paraíso, e escorrentar de vez os que non aman esta Terra porque non a senten dende as veas e dende o peito,… Hai pantasmas no castelo e nós non temos medo. Seredes culpábeis dos vosos actos. Seredes responsábeis de abrir a gabia e o nicho. Seredes furtivos da palabra, homicidas da linguaxe e ladróns. Iso, ladros e ladras da alma comunitaria. Seredes o que hoxe sodes e do que mañá quizabes vos arrepentiredes. Seredes o que hoxe sodes e do que mañá quizabes vos arrepentiredes Seredes,… E por iso para nós non sodes presuntamente inocentes. Seredes,… unicamente fedor, fenda e ferida; loito, pranto e inxustiza. Marzo de 2013, cumpríndose 90 anos de ser elixido Afonso D. Rodríguez Castelao como Director Artístico da revista Nós e a 80 de se crear –xunto con Vascos e Cataláns– o pacto Galeusca


Summary: O técnico da selección española prescinde da futbolista galega, recente subcampioa da Champions co PSG e líder do fútbol feminino español durante os últimos anos. "Perder o torneo doe, e se non se reciben explicacións de ningún tipo doe máis", di nunha nota pública "Galicia merece e precisa un equipo na elite; sería máis doado volver para as que estamos fóra"

"Non por agardada a noticia é menos dura", escribía Verónica Boquete nunha nota feita pública logo de confirmarse a súa ausencia na lista de 23 xogadoras que disputarán coa selección española a Eurocopa de Holanda deste verán. O adestrador Jorge Vilda prescindiu da xogadora galega, a que está considerada como mellor futbolista española das últimas décadas (e posiblemente da historia), a máis recoñecida en títulos e galardóns e quen vén de perder por penaltis co PSG a final da última Liga de Campións. "Perder unha Eurocopa doe, e se non se reciben explicacións de ningún tipo doe máis", di Boquete sobre a súa ausencia "Perder unha Eurocopa doe, e se non se reciben explicacións de ningún tipo doe máis", engadía Boquete no único reproche que amosou na nota na que quixo evitar "malas interpretacións". Con 30 anos e logo de participar e destacar na fase de clasificación para o torneo continental, a súa ausencia nas últimas convocatorias para partidos amigables fixéronlle temer o peor. "O meu traballo está feito, deportivamente pouco máis podo facer", dicía nesta entrevista en Praza.gal de tan só hai uns días. "É evidente que me tería gustado ter outro final, pero non por agradecemento á historia ou ao meu pasado, senón polo meu rendemento presente e mérito deportivo", escribiu este martes. Finalista da Copa en Francia, da Champions e destacada nun dos mellores equipos europeos, nin o aval presente nin o pasado máis inmediato valeron ao seleccionador, que xustificou a súa decisión no "nivel que demostraron as outras 23 xogadoras" e que, di, considera "as máis adecuadas". Posteriormente, nalgunha entrevista, Vilda negouse a entrar en máis detalles e xustificou a ausencia de quen acumula case 40 goles coa selección española en que non fora chamada, "ao igual que lle pasou a calquera outra que tiña opcións de vir". O seleccionador española argumenta a súa decisión unicamente no "nivel que demostraron as outras 23 xogadoras" Capitá da selección española nos últimos anos, líder no Mundial de 2015 e impulsora xunto a outras compañeiras da rebelión que acabou coa marcha do anterior técnico, Verónica Boquete sofre un duro golpe logo de converterse durante anos en símbolo da loita contra a invisibilidade do fútbol feminino e nun dos pulos máis importantes que tivo un deporte que sae aos poucos do amateurismo no Estado. Acumula experiencia nas ligas española, estadounidense, rusa, sueca, alemá e agora francesa e o seu palmarés inclúe a Liga de Campións, varios campionatos nacionais e mesmo unha Medalla Castelao. "A vida e o deporte ensináronme que hai cousas que non podemos elixir nin controlar. As decisións e accións doutros non nos pertencen", insiste Vero Boquete sobre unha non convocatoria que semella agochar algo máis que unha simple decisión técnica ou deportiva, máis tendo en conta o rendemento da dianteira compostelá nos últimos meses ou a súa contrastada experiencia en torneos importantes. Xa coa súa ausencia no último amigable ante o Brasil, foron a seleccionadora e xogadoras canarinhas as que amosaron a súa sorpresa pola incomparecencia dunha futbolista "completa". "É coma se eu non convocase a Marta", asegurara a adestradora en referencia á mellor xogadora do mundo. Primeira futbolista española en converterse en profesional, primeira que logrou gañar unha Liga de Campións (co Frankfurt), primeira en anotar nunha fase final dunha Eurocopa e capitá no primeiro Mundial da selección, no que tamén marcou. A súa ausencia -xunto coa de Sonia Bermúdez- é agora a principal noticia dun equipo que busca un título internacional absoluto que aínda non posúe. "A miña carreira continúa. Estou sa e sen lesións", advirte Boquete no seu comunicado, onde anuncia o seu apoio "desde a distancia" ás compañeiras que comezarán a Eurocopa o vindeiro 16 de xullo.


Summary: A profesora do IES Fragas do Eume, Anxos García, lidera un proxecto cultural sobre Rosalía de Castro: "A Rosa Incandescente".

Anxos García é profesora do instituto Fragas do Eume de Pontedeume. O ano pasado, celebrando o Día de Rosalía de Castro no centro, decatouse, durante unha actividade, de que a utilización dunha actriz que encarnaba a poeta e falaba sobre esta en primeira persoa "triunfou e sorprendeu enormemente o alumnado", asegura en declaracións a Nós Diario. Ante a boa acollida deste feito e con "moito tempo polos meses do confinamento", García desenvolveu esta idea e creou o proxecto cultural "A Rosa Incandescente", que aglutina unha curtametraxe, actividades didácticas e a difusión da investigación feita sobre Rosalía de Castro. En relación á curtametraxe, aínda en proceso de preprodución, a idea "parte de querer que sexa a propia Rosalía de Castro que nos fale de si mesma e nos guíe pola súa traxectoria vital e pola súa obra". Para aproveitar este proxecto e como "quería transmitir a todo o mundo o legado da poeta, creamos a parte didáctica da iniciativa". Esta realizarase a partir do material audiovisual da curta e pretende ofrecer unha exposición xeral acerca do tema e propor diferentes actividades nas que se xoga coa análise da linguaxe cinematográfica e literaria e coa comparación dos recursos que ambas utilizan. Difusión do proxecto Ademais, crearon unha parte de difusión. "A Rosa Incandescente" tamén é o nome da páxina de Facebook na que se van compartindo os avances da investigación que está a facer co seu equipo para a realización da curta. Cuestións como os obxectos que debería haber nas casas que puido habitar Rosalía de Castro ou a vestimenta que se utilizaba nesa época dependendo da clase social ou do contexto son detalles que están a ser estudados con esmero. Ana Gesto é a responsábel do vestiario e da ambientación da localización. Un bosquexo do traballo que está a realizar xa está publicado nas redes sociais do proxecto, onde podemos ver a súa interpretación da vestimenta de Rosalía con base nas poucas fotos que existen dela. Tamén forman parte do equipo deste proxecto David Vázquez (Dirección e realización), Tamara Lorenzo (Banda sonora) e Alba López (actriz que interpretará a Rosalía). Na canle de Youtube pódese visualizar o seu primeiro vídeo: "Declaración de intencións".