Summary: Confirma que ten un proxecto, pero "sen presa ningunha" en lanzalo

O presidente do Real Club Celta de Vigo, Carlos Mouriño, protagonizou na xornada desta segunda feira unha nova rolda de prensa na que analizou diferentes asuntos de relevancia sobre a actualidade celeste, catro días despois da incendiaria comparecencia pública na que cargou contra Denis Suárez e Santi Mina. A afirmación máis salientábel do máximo mandatario do conxunto olívico foi a confirmación do segredo a voces de que haberá que seguir agardando polo demandado equipo feminino. Nenas, afeccionadas e profesionais do calibre de Pauleta e Vero Boquete levan anos reclamando a creación dun Celta feminino, sendo a escusa até a creación da nova Cidade Deportiva de Mos a ausencia dos "campos" necesarios na Madroa e, agora, a necesidade de estabelecer un proxecto "con bases firmes" para que "non fracase". "O fútbol feminino ten que ter 200 ou 300 nenas no Celta adestrando todos os días, exactamente igual que acontece no masculino, para poder facer grandes conxuntos", indicou un Carlos Mouriño para quen "darlle 50.000 euros e o nome do Celta a un equipo e dicir que con iso cumprimos" non lle daría "satisfacción". Cuestionado sobre os prazos e os detalles do seu plan, o presidente non entrou no fondo da cuestión, mais precisou que se trata "dun proxecto a medio e longo prazo" e que non ten "presa ningunha". Marchesín, preto de Vigo O Celta confirmou esta pasada fin de semana -a falta do recoñecemento médico- a fichaxe do defensa central Óscar Mingueza, procedente do Fútbol Club Barcelona, quen non será a última das incorporación as filas celestes. Carlos Mouriño tamén informou de que Agustín Marchesín estaba fechado como novo xogador do Celta. O arxentino de 34 anos é o actual suplente do Porto, aínda que na escuadra galega ocuparía o rol de titular. Máis lonxe parece o dianteiro do Barça Martin Braithwaite. O internacional danés non é a "primeira opción" de Mouriño para acompañar Aspas, o mesmo que un Joselu descartado pola súa idade. Como fixera na súa última intervención, Mouriño dixo que o número e calidade das chegadas dependerá dos hipotéticos adeus de Santi Mina e Denis Suárez. Edu Sousa xa é branquiazul Cambiando o Celta polo Deportivo, difícil misión a que ten por diante o gardameta tudense Edu Sousa, que non é outra que pelexar polo posto de porteiro titular do Deportivo cun dos mellores -senón o mellor- arqueiro da categoría, Ian Mackay. Formado nas categorías inferiores do Areosa, o Celta e o Atlético de Madrid, Sousa regresa á que foi a súa casa entre 2007 e 2012, aínda que nunca chegou a ter unha oportunidade no primeiro equipo deportivista. Agora, aos seus 31 anos, e moi curtido na categoría de bronce, onde leva xogando como titular de modo ininterrompido primeiro no Pontevedra (2015-20) e logo no Talavera (2020-22), afronta o desafío máis importante da súa carreira. Durante o seu acto de presentación como xogador branquiazul, que tivo lugar na mañá de onte na Cidade Deportiva de Abegondo, onde estivo acompañado polo presidente do Dépor, Antonio Couceiro, Edu Sousa confirmou que non se resigna a ser o suplente de Mackay, con quen competirá "de maneira sa" pola titularidade. "Temos unha relación de respecto e admiración mutua que será boa para o club", engadiu. Miguel Loureiro e Mehdi El Hacen reforzan o Lugo O Club Deportivo Lugo continúa co seu particular 'Plan Renove' e suma dous novos movementos nun mercado de fichaxes no que xa acumula 12 baixas e oito altas. As dúas últimas novidades neste último apartado son as incorporacións de Miguel Loureiro e Mehdi El Hacen. O primeiro é un lateral dereito de Cerceda que a pesar da súa xuventude (25 anos) conta con máis de 150 partidos oficiais ás súas costas entre a Segunda División e a Primeira Federación/Segunda B en equipos como Pontevedra, Córdoba, Andorra e Rácing de Ferrol, onde rematou contrato o pasado 30 de xuño. Neste último conxunto foi un dos activos máis importantes do bloque que pelexou sen éxito polo ascenso á categoría de prata a campaña pasada, disputando 35 partidos, todos eles como titular. Pola súa parte, o mediocampista Mehdi El Hacen é un vello coñecido da parroquia lucense, pois xa defendeu as cores albivermellas en calidade de cedido entre xaneiro de 2020 e xuño de 2021. A pesar do bo recordo que deixou, o seu rendemento é unha incógnita, pois non compite desde que en xuño de 2021 sufriu a rotura do ligamento cruzado anterior nun partido coa súa selección, Mauritania. Esta é a razón pola que aínda non é oficial a incorporación de El Hacen -sen equipo desde xaneiro- ao Lugo, aínda que xa forme parte da dinámica dos adestramentos.


Summary: Antonio Roma teima na teoría oficial de que o único responsábel da traxedia de Angrois foi o maquinista, como lle interese a PP e PSOE, e recorre a imputación dos que foron cargos de ADIF e non colocaron na rede ferroviaria galega os sistemas de seguridade que si instalaron noutros lugares.

O fiscal Antonio Roma recorreu a decisión de imputar a once antigos cargos de Adif da época de José Blanco, agora candidato do PSOE, que tomou o xuíz Luis Aláez, que instrúe a causa polo accidente do Alvia en Angrois que ocasionou 79 mortes e centos de ferid@s. Estes ex-directivos están citados para declarar a partir da vindeira semana, en plena campaña electoral. Nun escrito remitido este venres, Antonio Roma recorre esta decisión do maxistrado por "considerar que non existen elementos na causa para imputar a persoas concretas as infraccións criminais indicadas na resolución". A imputacións destes antigos cargos de designación política debéronse ás conclusións derivadas dos catro informes periciais preliminares recibidos polo maxistrado. Roma analiza os devanditos argumentos e, en concreto, rexeita unha conclusión común de dous peritos, a relativa a que se estivese instalado o sistema de seguridade ERTMS até a a estación de Santiago, como estabelecía o proxecto de obra orixinal, o sinistro non se produciría. Ese sistema freaba o tren de forma automática ante situacións de risco.


Summary: Non só houbo vítimas, tamén verdugos. Tendemos a mudar a vítima en heroe e a revestir o verdugo dunha maldade desmesurada. Poderiamos centrarnos nos enlamados na conspiración, na baixeza moral dos asasinos, limitarnos ao cabo Pena, ao Rabioso, aos "civís" Rúa Cabanas ou Gutiérrez Peón, ao "cívico" Alonso Vila, a Gerardo 'Fandiño', Roade, Lusquiños ou aos que decidían sobre a vida e ordenaban a rapaces que a roubasen. Foron moitos máis. Uns poucos non serían quen de facer aquela carnaxe.

A brutal persecución desatada no Val de Miñor desde a véspera do día Santiago de 1936, festa en Sabarís, cando o tomaron os sublevados, non foi obra duns cantos nomes que a memoria popular identificou coa perversión moral, senón dun aparato organizado, mesmo desde antes do golpe de Estado, perfeccionado nos meses de lume e ferro, consolidado desde abril de 1937 até o final de guerra para servir de sustento, durante catro décadas, ao réxime ditatorial. A Falanxe da Ramallosa: a fundación A partir de maio de 1938, pacificada e controlada a retagarda, procedeuse á formalización burocrática da denominada FET-JONS. Os militantes debían renovar os seus carnés cumprimentando unha instancia na que debían achegar os méritos realizados na acción contra o marxismo. Daquela xa caera en desgraza o seu primeiro dirixente, Gerardo González Fernández. Este, na súa ficha repasa o seu percorrido político até que forma a Falanxe e asume a xefatura, o seu é o carné nº 1. Nese cargo continuará "hasta que en julio de 1937 me relevaron". Coñecido como Gerardo 'Fandiño', este "propietario y rentista" residía en Sabarís. En carta adxunta á instancia dirixida ao, na altura, xefe local Julio Roade Niel, o gran contrincante de 'Fandiño' pola xefatura, o auxiliar de farmacia Celso Milleiro Sampedro afirma que a Falanxe fundouse "el 10 o 11 de julio del 36" e "como aquello se hacía entonces ocultamente no fue oficial". A fase clandestina confírmaa o industrial de S. Cristina, Avelino Costas Gonda, que aduce como mérito ter achegado 100 pesetas á organización o 28 de suño 1936, data do plebiscito do Estatuto. Baixo a legalidade dos sublevados, constitúese o "10 de agosto de 1936" como indica José Pereira Troncoso a quen "se le asignó el cargo de tesorero". Desde esa, Gerardo 'Fandiño' exerceu a xefatura até que, tras os denominados "sucesos de Salamanca" (abril de 1937), foi destituído. Franco emitiu daquela o "Decreto de unificación" polo que a anterior FE-JONS mudaba en FET-JONS e incorporaba os requetés e a extrema dereita monárquica. Desde o 15 de xullo dese ano a Falanxe da Ramallosa estará dirixida polo veterinario Julio Roade Niel. A incorporación dos monárquicos, algúns deles activos na política republicana, provocou gran malestar entre os falanxistas, tanto en tempos de 'Fandiño' como nos de Roade, amosando este último unha gran resistencia a admitilos. Tiveron que aceptalos. O párroco de S. Cristina, José Gómez Alonso, conseguirá ser nomeado capelán da Falanxe e despois provocou a intervención do xefe Suevos e, en especial, do secretario provincial Ramón Babé, quen lle recorda ao xefe local que non é motivo de exclusión de ninguén que formase parte dalgún partido político, agás que fose da FP ou tivese participación activa ao servizo da república. Agora o que che prestaría é seguir a ler este tema? Procura este novo capítulo do coleccionábel 'Os nomes do terror' co teu Nós Diario de hoxe, dispoñíbel nos quiosques ou na nosa loxa online. Para aforrar tempo os próximos días, agardamos a túa subscrición!


Summary: Por segundo ano consecutivo a Compañía de danza Traspediante trae esta expresión artística a diferentes espazos da cidade das Burgas. Do 13 ao 15 de setembro 33 artistas implicarán á cidadanía coa arte o corpo.

O corpo como expresión e a terra como paixón xurdirá en Ourense entre o 13 e 15 de setembro na segunda edición do Festival 'Corpo(a)terra'. Unha das artes escénicas máis atractivas e máis minorizadas triunfou ano pasado despois da experiencia que aportou a Compañía (e asociación) trasPediante. Marta Alonso e Begoña Cuquejo. Ambas artistas vivern por e para a danza. "A danza escolleunos a nós, non nós a ela", recoñece Begoña Cuquejo quen engade que é "toda unha paixón". Desta intensa relación xurden inciativas como a Aula de danza Universitaria ou a propia compañía. "O ano pasado decidimos levar a nosa paixón á rúa, bailar en espazos abertos de Ourense, e funcinou". Daquela pensaron que catro artitas podían asumir unha boa mostra, este ano cnseguiron involucrar a 33. A segunda edición de 'Corpo(a)terra' terá como punto de inicio a Praza de Santa Eufemia A segunda edición de 'Corpo(a)terra', nome escollido polo propio público o ano pasado, terá como punto de inicio a Praza de Santa Eufemia cada día ás 20:00 horas. "Como novidade pensamos integrar a arte antiurbana do artista "Peri" que pintará unha parede de San Cosme", apunta Begoña Cuquejo, "e agardamos manter a obra que se faga despois do remate do festival". Catro serán as compañías ourensanas que presentarán espectaculo. Do ano anterior repiten Pisando Ovos, Patricia Varela, Paula Quintas e trasPediante. De fóra actuarán artistas internacionais, como a arxentina Xenia Tartari, as cubanas Entremáns, as madrileñas Almudena Rubiato e Lorena Díaz, e a irlandesa Liadan Herriot. Cun achegamento ao circo participarán Pablo Trasno e Fredi Circanelo e cun sentido máis poético Nonou Edicións. Imaxe: Moisés Álvarez


Summary: A igrexa de Santa María de Zos (Trasmiras), construída en estilo románico, de finais do século XII, consta dunha soa nave e cabeceira rectangular, destacando na súa fábrica a portada da súa fachada principal, con arquivoltas semicirculares decoradas con motivos xeométricos e vexetais con fortes paralelismos noutras igrexas da zona; o tímpano da porta sur aparece tallado cun singular motivo de entrelazo, de afastada orixe castrexa, sen parangón nas obras románicas coetáneas, só relacionable cos motivos de rodas de radios curvos presentes nas igrexas de Seoane de Oleiros e Santo Tomé de Morgade (Xinzo de Limia).

A igrexa de Santa María de Zos, na comarca e antigo arciprestado da Limia, concello de Trasmiras, representa un bon exemplo do románico avanzado no ámbito do territorio ourensán. Aínda que parcialmente modificada por reformas posteriores, a súa fábrica conserva as características propias deste estilo artístico, con particularidades propias na súa ornamentación. En 1928-1929, Ángel del Castillo, na súa "Guía artística y monumental de la provincia de Orense", daba as primeiras noticias acerca desta igrexa nas páxinas do Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Orense, onde se ofrecía unha visión global do patrimonio artístico da provincia, sendo incorporada tamén por Couceiro Freijomil, en 1937-1938, nos "Monumentos de la provincia de Orense". Novos e máis recentes estudos contribuíron, con criterios actuais, a dar relevo e difusión ás peculiaridades construtivas e ornamentais deste expoñente do románico galego. A igrexa sitúase na entrada do núcleo de Zos, sobre un alto outeiro, en posición dominante sobre a paisaxe circundante. Na súa arquitectura fanse evidentes algunhas das pautas estilísticas e decorativas da fábrica catedralicia, que coñeceron unha rápida e intensa proxección por todo o territorio diocesano cunha continuidade rutineira, progresivamente ruralizada. Pero, pola súa proximidade coas terras portuguesas, acusa tamén a influencia de certos temas ornamentais e composicións propias do país veciño. Trátase dunha edificación de pequenas dimensións, provista dunha soa nave rectangular, cos volumes claramente diferenciados Segundo a correspondente ficha da Catalogación do Patrimonio Cultural da Alta Limia, o seu patrimonio foi moi modesto, tendo en 1677 de renda, fóra das primicias, tres fanegas de centeo que se pagaban polo arrendo de tres rodas de muíño en Faramontaos, que foron deixadas á igrexa polo Lcdo. Álvaro de Chamusiños, sepultado en Atanes (Santa María de Escornabois), e compradas a Estevo Gil, veciño de dito lugar de Faramontaos. Como en tantos outros templos rurais románicos, a modestia económica vai en relación co seu esquema construtivo, de gran sinxeleza. Trátase dunha edificación de pequenas dimensións, provista dunha soa nave rectangular, cos volumes claramente diferenciados. O actual presbiterio, de testeiro recto, é de fábrica moderna, pois no ano 1759 solicitouse licenza para a súa reedificación, e novamente en 1772, debido a que o orixinal "por su antigüedad amenaza ruina"; iguala en altura e anchura a nave, dando como resultado unha construción unitaria, de aspecto compacto, mais esta intervención impide coñecer as singularidades estruturais e decorativas da primitiva cabeceira. 1787, a caída da nave A nave exhibe un sinxelo corpo con aparello de cantería granítica, de bos perpiaños, algúns deles con cruces incisas, sendo a cuberta a dúas augas. Consta que no ano 1787 esborrallouse a nave, tendo que levantarse de novo. A iluminación practícase por medio da apertura de estreitos vans en seteira, de arquiños semicirculares, abucinados, coas arestas perfiladas por finos baquetóns. No interior, os vans ábrense en amplo derrame, coa mesma decoración moldurada do exterior, completada cun motivo de zigzag na escocia que se prolonga no muro. Catro ménsulas dispostas no muro meridional evidencian a existencia dun desaparecido soportal lateral. Baixo a cornixa, o beirado, labrado en nacela lisa, descansa sobre unha serie de catorce canzorros en cada lado, cuxa decoración se limita a motivos xeométricos que, en ocasións semellan decoracións vexetais. A fachada occidental, aos pés do templo, conserva a portada tardorrománica, construída no tránsito do século XII ao XIII, carente de tímpano, como outros exemplares románicos da comarca. Presenta un profundo abocinamento, enriquecéndose cunha variada ornamentación de pouco relevo, moi pegada ao plano. Componse de dúas arquivoltas semicirculares e chambrona da mesma directriz, coidadosamente molduradas e cun tratamento individualizado. A rosca do arco de acceso recórtase en aresta viva, sen ornato, mentres que debaixo do cimacio aparece esculpido un entrelazo e unha aguia, símbolo do evanxelista Xoán, en posición de perfil, coas garras ben marcadas. A primeira das arquivoltas decórase cun motivo vexetal, volteando sobre columnas con capiteis dunha e dobre fila de follas dispostas radialmente; a segunda presenta un fermoso entrelazo, sobre capiteis con novos entrelazos e unha cabeza humana entre follas. A chambrona moldúrase con dous boceis, un liso e outro con motivo de cordón, e zigzag na escocia, repetíndose no arco externo a mesma decoración da primeira arquivolta. Percorre o cimacio un motivo de follas en forma de volutas afrontadas. A igrexa de Zos, pese Á súa sinxeleza, representa unha mostra xenuína da arquitectura tardorrománica da Limia Na primeira metade do século XVII engadiuse a espadana barroca para a colocación das campás; segundo a habitual composición deste elemento, presenta dobre arco de medio punto e frontón triangular rematado con cruz. Consta que en 1640 foi fundida e traída desde Verín unha das campás, concertada en 300 reais conforme a escritura asinada con Juan Fernández. Unha inscrición na fachada indica: "Consagración solemne de la definición dogmática de la Asunción. Año 1950". No centro dos muros laterais abren sendas portas –a do evanxeo hoxe tapiada– con arcos semicirculares de lisas doelas. O tímpano do lado da epístola está decorado cun fermoso e complexo entrelazo, motivo frecuente nas igrexas románicas portuguesas. A planimetría da igrexa viuse alterada cando no ano 1675 se engadiu, no costado sur, un novo espazo destinado á sancristía, de planta cadrada, con acceso interno desde o presbiterio. Polos libros de Fábrica sábese que foi construída no ano 1675, figurando entre as partidas de gasto certos libramentos a un tal Caballero, nome que figura entre os pedreiros que a levaron a cabo; en 1686, abóanse 46 reais aos pedreiros que compuxeron o seu pisado, co que a estancia quedaría concluída. O adro que rodea a igrexa foi construído no ano 1764, pagándose 27 reais ao canteiro que fixo a súa parede. Sobre a súa cima foron colocadas as cruces de pedra que formaron parte dun desaparecido viacrucis, segundo os 410 reais que en 1840 tiveron de custo as catorce cruces e unha pía de auga bendita colocada a man esquerda da porta pequena. Na igrexa traballou o entallador flamengo Aymon Pourchelet, un de tantos artistas chegados do norte europeo a Galiza na segunda metade do século XVI. Así consta da obriga con Pedro Fernández, mordomo da parroquia, do 8 de marzo de 1582, de facer un retablo para a capela maior, conforme ao que facía para San Lourenzo de Nocelo da Pena (Sarreaus), da mesma madeira, paneis e cornixa; agás que tería doce palmos de alto, dez de ancho, e a imaxe de Nosa Señora co Neno en brazos, no medio, de tamaño conforme á caixa do retablo, de catro palmos de alto; debería estar terminado para outubro, por 34 ducados, figurando como fiador do entallador Pedro Martínez de Montenegro, mestre de facer órganos, residente en Ourense. O 21 de decembro, Francisca Çellenque, muller de Pourchelet, daba carta de pago ao mordomo da igrexa de 11 ducados recibidos para parte do retablo que facía o seu marido, actuando como testemuñas deste o seu cuñado, Antonio Çellenque e Nicolao Flamenco. Desta mostra da arte escultórica do Renacemento nada se conserva, ao ser substituída en 1730 polo retablo actual. Para o retablo colateral da epístola, dedicado a Nosa Señora, mandouse facer, en 1669, unha caixa onde colocar as súas imaxes. O amoblamento da igrexa complétase cun coro ou tribuna, aos pés da nave, feito entre os anos 1631 e 1634 polo mestre Sebastián Pereira. Como en tantos casos de templos rurais, o illamento da igrexa favoreceu o seu espolio. Consta que á redor de 1850 sufriu un roubo, segundo se desprende dos 26 reais que se empregaron en madeira, cravos e manutención de dous días e medio de salario dun carpinteiro para reparar as avarías que fixeron os ladróns nos tellados da tribuna, sancristía, porta travesa, e destrución da vidreira do altar maior. Nexos con Portugal En definitiva, a igrexa de Zos, pese a súa sinxeleza, representa unha mostra xenuína da arquitectura tardorrománica da Limia, compartindo en boa medida unha serie de formulacións cun amplo grupo de igrexas desta comarca ourensán. Nelas, os trazos máis distintivos localízanse nas portadas polo seu rico tratamento decorativo, con motivos e repertorios habituais nos talleres portugueses, así como a presenza de rechamantes tímpanos con lousas perforadas por cruces, rodas e complexos entrelazos, inexistentes noutras zonas, que evidencian relacións e nexos artísticos cos talleres que traballaron nas construcións dos últimos anos do século XII, e preferentemente nos inicios do XIII, no norte de Portugal. Portada occidental Fronte á xeral presenza de tímpanos nas igrexas románicas ourensás, coa súa variedade de temas iconográficos, en moitas das igrexas da comarca da Limia prescíndese deste elemento. Ademais da igrexa de Santa María de Zos, cumpren esta regra as de San Salvador de Vilar de Lebres, no mesmo concello, Santa María de Couso de Limia (Sandiás) e as de Santo Tomé de Morgade, San Nicolao de Novás e Santo Andrés de Piñeira Seca (Xinzo de Limia). Pola contra, nas portas principais destes pequenos templos o número das arquivoltas aumenta, estando labradas cun profundo abucinamento, e nalgún caso, sensiblemente apuntadas como consecuencia da súa construción en datas avanzadas. En todas, as roscas dos arcos moldúranse en bocel, con medias canas que albergan decoracións de tipo xeométrico e vexetal, dispostas radialmente, con deseños moi esquematizados, de labra dura, e escaso relevo, moi pegado ao plano. Todas estas características están presentes na porta principal da igrexa de Zos, téndose sinalado a intervención nela dun taller dependente do estilo desenvolto no mosteiro cisterciense de Oseira. A igrexa de Zos comparte con outros exemplos da comarca certas solucións decorativas de afastada orixe castrexa Así mesmo a igrexa de Zos comparte con outros exemplos da comarca certas solucións decorativas, de afastada orixe castrexa, inexistentes noutras obras deste estilo, que reforzan a súa singularidade no conxunto do románico ourensán. Entre os motivos desta ancestral orixe, presente tamén na decoración das construcións do prerrománico galego, cabe citar as rodas de radios curvos, labradas nas portas colaterais de Seoane de Oleiros (Xinzo de Limia) e Santo Tomé de Morgade, aos que se suman os entrelazos das portadas de Zos, un motivo relativamente frecuente, aínda que con diferente tratamento, nas igrexas románicas do norte de Portugal. A común utilización destas composicións e motivos ornamentais, descoñecidos noutras partes de Galiza, son para Yzquierdo Perrín produto das relacións entre a arte románica galega e portuguesa, e co foco bracarense, en particular, así como proba inequívoca da permeabilidade cultural entre os territorios a ambos os lados da fronteira durante a Baixa Idade Media. Portada do muro sur A utilización do motivo decorativo do entrelazo cobra especial protagonismo no tímpano da porta sur da igrexa de Zos, -estando hoxe a setentrional tapiada-, sen parangón en ningunha outra igrexa da zona, podendo ser cualificado como un dos máis orixinais de todo o románico galego. O arco de ingreso desta porta, de sinxela configuración e directriz semicircular, fórmase por doelas ben despezadas, enrasadas no muro e dispostas sobre as xambas en aresta viva. A singular composición do entrelazo ocupa toda a superficie do pequeno tímpano, cun deseño xeométrico de dobres cintas curvadas nos extremos, formando cadrados e rombos centrais, perfiladas en profundidade sen chegar a perforar a laxa de base. Dito motivo, relacionado só, pola súa afastada orixe protohistórica, coa grande roda de radios curvos da citada igrexa de Morgade, pon de manifesto, en palabras de Yzquierdo Perrín, como os habituais temas cristiáns ceden o seu lugar a motivos de profundas raíces da nosa cultura.


Summary: A división de estudos do BBVA sitúa Galiza como o terceiro territorio no que máis vai crecer o PIB en 2021.

O produto interior bruto (PIB) da Galiza crecerá 6,8% en 2021, segundo a análise que publicou recentemente BBVA Research baixo o título 'A recuperación do consumo marca as diferenzas no crecemento rexional'. No escenario actual, apunta o estudo, Balears (+8,3%) e Canarias (+6,9%) sitúanse á cabeza do crecemento en 2021, o que "en parte é reflexo da maior caída que sostiveron o ano pasado e dáse a pesar da súa maior dependencia do turismo exterior". En troques, o consumo doméstico acelera a economía dalgúns territorios, como é o caso de Andalucía e País Valenciá (+6,7%), e Catalunya e Murcia (+6,6%), que "crecerán máis que o conxunto de España, xa que, ademais, vense favorecidas polo auxe do turismo estatal". Tamén o farán Cantabria e Galiza (+6,8%) e Aragón (+6,6%). "O maior gasto asociado ao turismo estatal prodúcese en detrimento dos puntos de orixe destes turistas, como Madrid (+6,3%), ou o sur de Catalunya, que se viron beneficiados en trimestres anteriores polo consumo cativo", indica o informe da división de estudos de BBVA. A este respecto, a entidade financeira sinala que os datos das operacións con tarxeta que realiza a clientela de BBVA fóra da súa residencia superou o nivel de 2019, tanto no segundo trimestre como en xullo en todos os territorios do Estado español, coa única excepción de Madrid, que ve como o turismo de negocios e urbano aínda non se recupera. Nivel previo á crise Doutra banda, a análise de BBVA Research indica que a forte recuperación do investimento observado en 2021 (que se apoia, en parte, nas axudas ao financiamento que recibiron as empresas pola pandemia) apunta un posíbel adianto de operacións de compra de bens de equipo respecto do que se esperaba hai uns meses. Como consecuencia deste comportamento, espérase que o investimento sexa "algo menos dinámico" en 2022. Territorios como Castela e León (+6,1%) ou Aragón, e a propia Galiza (+6,2%), ven reducidas así levemente as súas expectativas de crecemento, indica a división de estudos do BBVA. No entanto, "iso non impediría que alcancen o nivel de produción precrisis antes de acabar o ano", engade.


No exercicio de memoria histórica que se fai, habitualmente, nos aniversarios do 23-F, abondan as preguntas sobre o lugar no que se atopaban ou o labor no que se ocupaban distintos persoeiros da vida pública e apenas se formulan interrogantes sobre o nivel de coherencia discursiva que mantiveron os protagonistas mais directos e os seus sucesores. A entrada de Tejero no Congreso dos Deputados e as graves incertezas vividas nas horas posteriores foron os contrapuntos dramáticos á verbalización que se repetía dende todos os grupos parlamentares daquel momento a respecto da consolidación indiscutíbel do pacto político que presidira a transición dende o franquismo ao réxime constitucional. Para todas as persoas que manifestabamos abertamente o noso escepticismo, fundamentado nas serias hipotecas derivadas da evidente presenza de franquistas confesos nos aparatos militar, policial e xudicial, o relato dominante non deixaba marxes para a dúbida crítica: as tensións golpistas eran cualificadas de moi minoritarias, todo se desenvolvía seguindo o guión establecido durante o bienio 1976-1977 e calquera outra consideración só expresaba a frustración daqueles sectores políticos que defenderamos o programa da ruptura democrática e ficaramos fora do taboleiro parlamentar. O repaso do sucedido naquela xornada singular non deixa lugar a moitas especulacións:a democracia española tiña unha debilidade notábel por mor do proceso seguido na súa xestación. PSOE e PCE tiñan apostado todo a unha carta: que o Rei e a UCD foran os garantes dunha tolerancia pasiva dos mandos militares. A grande maioría da sociedade cría –ou necesitaba crer- o que lle dicían Adolfo Suárez, Felipe González e Santiago Carrillo: que os xefes do Exército aceitaban a lóxica democrática e non ían repetir as vellas prácticas que eles mesmos e os seus antecesores protagonizaran na primeira metade do século XX. Por iso non existiu unha resposta inmediata nas rúas. A sorpresa e o medo provocaron un efecto paralizante que reforzou indirectamente a exhibición disuasoria promovida por Milans na noite valenciana. Quen diga agora que todo estivo controlado e faga da necesaria –por inevitábel- pasividade cidadá a virtude dunha presunta madurez democrática do corpo social confunde a realidade cos seus desexos e conta a historia do final feliz que case todo o mundo gosta de transmitir aos seus descendentes. O 23-F fracasou na consecución dos seus obxectivos inmediatos mais propiciou o nacemento dun novo escenario político caracterizado por un clima de maior conservadorismo e por unha notábel recentralización, materializada na LOAPA. O suicidio da UCD –derivado das súas loitas autodestrutivas- permitiu o triunfo espectacular de Felipe González e a correlativa marxinación parlamentaria do PCE. No outono de 1982, sobre as cinzas de Suárez e Carrillo, tomaba corpo o bipartidismo que nos ía acompañar até decembro de 2015. Publicidade


Summary: A década de 1880 foi rica en xornais en galego. Oito das catorce publicacións tratadas neste coleccionábel son dese período. A Monteira aparece cara ao final da década póndose á venda o primeiro número en Lugo o 5 de outubro, San Froilán, de 1889. Dirixido por Amador Montenegro Saavedra ten como redactores a Manuel Pardo Becerra e Anselmo Montenegro Saavedra. Publicáronse 65 números, o derradeiro o 27 de decembro de 1890. Definida explicitamente como rexionalista, asume todos os principios deste movemento, a comezar pola lingua e a cultura tradicional.

Õs nosos peisanos Cando rompendo os estreitos e esquivos moldes en que hastra dagora estivo presa a literatura gallega érguese maxestuosa e chéa de vida; cando salvando os límites da Rexión, as fronteiras da patrea e atravesando os mares, van resoar á lexanas terras as melancónecas e doces notas arrincadas á sua lira polos nosos vates; cando fillos enxebres deste anaco de terra que chamamos Galicia, fan ver ô mundo enteiro como coa tan armoniosa como inxustamente aldraxada língua gallega, pódese, millor aínda que con outras moitas, espresar os mais tenros sentementos da nosa i-alma, os afeutos mais nobres do corazón humano; cando a múseca das nosas montanas e vals, das nosas cañadas e ribeiras, é escoitada, apraudida e premeada en internacionás certámes; cando, en fin a idea rexionalista surxe, medra e imponse, recramando pra nosa esquencida Rexión os direitos que lle corresponden, ¿ten algo de estrano que nosoutros, mozos aínda e amantes como o que mais da terra en que se arrolaron os nos berces, nos sintamos antuseasmados, e pouco refreusivos quizáis, lancémonos á espoñer dun modo solene tal antuseasmo? Asistimos, por fertuna, o renacemento, que non se pode negar, da nosa literatura; pro somos tamén testigos das dificultás grandes que se opoñen á que este renacemento sexa o rápedo que debera, e entre elas a que cremos mais grave: o pouco amor, o escaso afeuto que os fillos desta terra mostran polo seu propeo lenguaxe. O vulgo iñora o seu mecanismo e as crases que se chaman ilustradas, avergónzanse de úsalo nas comús nacesidades da vida. Afeitos á non ouvilo maisque na boca de probes e míseros labregos ou artesaos, non se pensa, nin quizais se comprende que, aquel lenguaxe que ao parecer ten en sí moito da rudeza da forma de quen o fala, garda elementos da mais alta perfeución; que foi o mesmo de que se valiu D. Alfonso o Sábeo pra cantar â Virxen, o mesmo en que Macias compuxo trovas de amor e Rodrigues de Padrón can tou as suas disgracias; o mesmo que usaron os nosos vellos en tódalas nacesidás da vida; o mesmo que sirviu, en fin, nos nosos días a Rosalía Castro e tantos outros vates, cuias obras chaman a atención xa dos estranxeiros. A consideración de que Portugal chegou, cultivándoo, donde chega un pobo en que a litera tura frorece, non é bastante, por outra parte, pra desterrar tan inxustificada prevención. A vencer esa repunancia ó noso idioma, popularizandoo en canto poida e da súa parte esteña, ven A Monteira a pubricidá, con fe, si; pro sen pretensiós tolas que nos enganen na medida e aprezo das nosas probes e debles forzas. Mais como mal se pode querer unha lingua se non se quer o pais en que se fala; como mal se pode espertalo antuseasmo pola nosa nacente literatura se non se esperta o amor a terriña en que vivimos, a nosa adourada Galicia, A Monteira, tendo esto moi presente, defenderá en canto poida os intreses da Rexión; será, nunha palabra, rexionalista no sentido san da palabra, sen confondirse cos que prostituen idea tan nobre, queréndoa facer senónema do ausurdo e antepatreóteco soparatismo, xa franco, xa escondido e desemulado baixo a envolveita dunha idea políteca. Unha tendencia vimos ouservando con desgosto en muitos dos que con éusito coltivan a nosa fala, cal é o apartarse dunha maneira as veces escandalosa, dos preceutos e insinanzas da moral, sen a que, pensamos nosoutros, que non pode haber obra artísteca que tal nome en xusticia levar mereza. A Monteira, que quer e aspira á entrar sen peligro en tódolos lares, enformará os seus traballos nos sanos preceutos daquela, e conforme á éles han ser sen duda, os de todol-os que queiran honrarnos coa sua colaboración. En canto á milloras materiás, baste decir que estas han de estar en relación co favor do púbrico e que nengún sacrificio se ha de oumitir se aquel é como esperamos. O noso maor gusto, o noso desexo mais grande, é facer do somanario unha revista ilustrada e na que aparezan as firmas mais queridas e respetadas da nosa Galicia, coa colaboración dalgunha das que contamos xa. Queda esposto en poucas palabras o programa d'A Monteira e do que ha percurar non sopararse. Se o fin consiguimos algo do que nos propuxemos o sair â lus, por ben premeados teremolos nosos traballos, e calquera que sexa o resultado quedaranos a satisfaución do compre o seu deber. [A Monteira, número 1 de 5 de outubro de 1890] 'A Monteira' é a experiencia máis exitosa das cabeceiras nacidas na década de 1880 De todo un pouco A Monteira, ó vela lus púbrica, cumpre con gusto un deber de curtesía dirixindo seu afeutuoso e sinceiro saúdo a toda a prensa en xeneral, a da Rexión en particolar, e moi especialmente os apreciabres compañeiros O Tío Marcos d´a Portela de Ourense e A Tía Catuxa de Pontevedra que tan valentemente veñen loitando pola rexeneración da nosa amorosiña lingua. Os nosos peisanos do outro lado dos mares, ôs que a sorte encostante e caprichosa fixo abandonal-a terra en que naceron da que probas teñen dado de sobra que non se esquecen, A Monteira espera hana de recibir como un amigo que con eles ha de chorar as disgracias de Galicia e regocixarse lembrando as suas grorias. [A Monteira, número 1 de 5 de outubro de 1890] Paréntesis Un ano e tres meses leva de vida A Monteira e durante este tempo, nin as forzas nín o antuseasmo nos faltou un istante, nín tivemos que queixarnos do auxíleo do púbrico en xeneral e moi especealmente dos que exercen o apostolado rexionalista coas producios da súa pruma. Amantes de Galicia-esquencida e aldraxada, e coa conviución prena de que soilo nas salvadoras doutrinas do Rexionalismo teñen romédeo seus males, no orde autual de cousas, nosoutros quixemos facer canto da nosa parte estivese pra propagar aquela doutrina e facer algo por este país i-os seus habitantes, tan dinos de millor sorte e tan inxusta como inhumanamente tratados por gobernos sin concéncea. Esta idea fixo surxir na nosa mente á idea de fundar un somanario redautado na docísema fala de Alfonso X e de Macias e A Monteira víu a luz púbrica nesta capital e vivía hastra fecha sendo ouxeto de distinciós e xuícios que non soñáramos, certamente, merecer. Mais o refrán di «O home propón é Dios dispón», e cando con máis antuseasmo latexan no noso peito aqueles ideás, cuio trunfo coidamos que ô fin se ha de impoñer pra ben de Galicia; cando as nosas forzas medraban ô amparo da proteución ô noso homilde somanario dispensada e nos compracemos en ver como este país marcha polo camiño da rexeneración, vémonos obrigados á suspende-la pubricación d'A Monteira indefinidamente, si con pena, coa satisfaución que sempre proporceon a idea do cumprimento dun deber e de que as nosas debres esforzos non foron de todo estéreles: témola vanidá ou como queira chamarse, de que quitamos á algús o noxo que todo o gallego lle daba. A enfermeda que padecen seres que nos son moi quiridos, á pouca salú de que disfrutamos algús de nosoutros mesmos i-as ocupaciós crecentes doutros, causas son de que non poidamos atender, como se debe, â pubricación do noso semanario e de que a suspendamos indefinidamente i hastra que as forzas nos dían novos alentos pra siguir nunha empresa que consideramos grande: a defensa de Galicia i a propaganda dunhos ideás que cremos salvadores. Vosoutros, os que co produto do voso inxenio axudástesnos a levar o traballo e destes coas vosas firmas honra ás colunas d'A Monteira, recibide a espresión da nosa inmensa gratitú que facemos estensiva a cantos nos ausiliaron na nosa empresa. E pra terminar e ao dar o adiós a todos, a todos rogamos adouten por lema o que a nosoutros nos sirviu e queda compendeado nestas duas frases: Viva Galicia! Viva o rexionalismo! [A Monteira, número 65 de 27 de decembro de 1890] Entre as primeiras preocupacións está o idioma e a súa reivindicación O compromiso rexionalista A Monteira é a experiencia máis exitosa das cabeceiras nacidas na década de 1880, un período rico en xornais en galego. Oito das catorce publicacións tratadas neste coleccionábel son dese período. E nos últimos cinco anos da década aparecen sete delas: Galicia, cencias, literatura, artes (Ferrol, 1885); A Gaita Gallega (Habana, 1885); O Antroido (Betanzos, 1886); A Fuliada (Betanzos, 1887); O Novo Galiciano (1888); A Tía Catuxa ( Pontevedra, 1889) e A Monteira (Lugo 1889). O 5 de outubro de 1889 publícase en Lugo o primeiro número do semanario A Monteira. Redactado integramente en galego, levaba por subtítulo Somanario de Intreses Rexionales e Literatura. Consta de oito páxinas, a última de cada número destinada a anuncios. Fundado e dirixido por Amador Montenegro Saavedra, mantivo un indiscutíbel compromiso coa lingua e mostrou un apoio expreso ao movemento rexionalista. Nas oito páxinas do semanario os temas literarios ocupaban un lugar destacado, especialmente a poesía. O propio Montenegro publica un poema no primeiro número e a partir do número dezanove, oito de febreiro de 1890, deu a coñecer once poemas baixo o pseudónimo de Esperanza Roca. O número 35, do 31 de maio de 1890, incluíu o poema Os Pinos de Eduardo Pondal, composto para o Certame Musical que se celebraría en agosto dese ano na Coruña, e que será a base da letra do himno. En A Monteira, ademais da publicidade, apareceu a primeira necrolóxica en galego. Deixa de publicarse o 27 de decembro de 1890 co número 65. 'A Monteira' mantén desde o número un o compromiso rexionalista Entre as primeiras preocupacións está o idioma e a súa reivindicación. A asunción da defensa do galego está presente desde o primeiro número sumando, á reivindicación do uso para todos os contextos, as propostas de normalización, centradas en recuperar a autoestima dos galegos quer apelando á longa e brillante historia do idioma quer á defensa da lingua desde o seu propio valor estético. Mais non é o tema lingüístico o único, sendo central. Nas páxinas d'A Monteira aparece recollida unha boa recompilación da literatura de tradición oral, desde cantares a refráns e contos que tratan cuestións de antropoloxía social, tratadas desde unha óptica máis de valoración da tradición do que de análise de tipo sociolóxica. A Monteira mantén, ao longo dos 65 números publicados, o compromiso rexionalista proclamado no número un. Mais, que é o "rexionalismo" d'A Monteira? Para Montenegro a rexión é un concepto natural ou social, un feito natural que ten dereitos per se, como o dereito a vivir dentro da liberdade e da orde. Afástase nisto pois da concepción de Murguía, mais centrada na raza e na lingua. N´A Monteira a lingua é un dereito que ten a rexión galega mais non se utiliza o idioma para demostrar que Galiza é unha rexión. Daquela, dando por suposto que temos ese dereito, céntranse en encarecer o uso. No contexto social en que nace A Monteira, co rexionalismo como concepto predominante e con diferentes modelos de o entender mais cun único concepto aceptado por todas as correntes: é preciso devolver a Galiza o poder que o centralismo lle roubou, nese contexto o xornalismo xogou un papel predominante e A Monteira rompeu moldes asumindo coerentemente o rexionalismo e a defensa do idioma, proclamando que era unha contradición facer propaganda do galego en castelán. Por iso, cando en 1909 Amador Montenegro leu o discurso de ingreso na RAG, tamén o fixo en galego converténdose así na primeira persoa que utilizou o noso idioma para o ingreso na RAG.


Summary: A delegada da Xunta en Vigo faise coa Presidencia do PP local, ao vencer ao seu rival, Javier Guerra. A tensión durante a campaña tivo o seu momento álxido semanas atrás, cando a comisión organizadora do congreso local alertou de intentos de "afiliación irregular". Feixoo clausura o congreso apelando a unir o PP vigués para superar os "humillantes" resultados electorais na cidade.

O PP de Vigo puxo fin a un período de máis de dous anos de interinidade este sábado, 18 de decembro, coa proclamación como presidenta de Marta Fernández-Tapias, que anunciou o comezo "dun camiño desde Vigo, por Vigo e para Vigo" e fixo un chamamento para "traballar xuntos" ao outro candidato, Javier Guerra, e o seu equipo. Durante o XIII Congreso Local do PP de Vigo, Fernández-Tapias impúxose con 300 votos ante o outro candidato, o ex conselleiro e senador Javier Guerra, que obtivo 222. En total, emitíronse 523 votos, un deles en branco, e había un total de 615 afiliadas e afiliados chamados a participar. Este congreso puxo fin a dous anos e medio de interinidade en que unha xestora presidida pola ex alcaldesa Corina Porro estivo á fronte do partido e a unha campaña tensa entre os dous candidatos, que non se saudaron nin durante nin despois do acto. Algúns militantes presentaron cartas nas que se anunciou a impugnación do congreso ou se sinalou a imposibilidade para poder votar a pesar de afirmarse o cumprimento dos requisitos. Así concluíu un proceso que busca rearmar o PP de Vigo despois do desastre electoral das municipais de 2019, cando quedou con 4 edís. Ábrese deste modo un período que se deberá centrar en tratar de arrebatar a Alcaldía a un Abel Caballero que conta con 20 dos 27 edís da corporación municipal. Despois de coñecerse os resultados, a presidenta electa realizou unha intervención en que insistiu en "mostrar as portas abertas" a Javier Guerra e o seu equipo para "traballar xuntos" co obxectivo de converter o PP "nun partido útil para a cidade". Ademais, garantiu a súa "lealdade" ao presidente e o vicepresidente primeiro da Xunta, Alberto Núñez Feixoo e Alfonso Rueda -que ademais é presidente provincial do PP-. De feito, a súa candidatura estivo apoiada por varios directores xerais e o ex alcalde Manuel Pérez, mentres os concelleiros do PP na cidade, a senadora Elena Muñoz e o deputado Diego Gago secundaron a de Guerra. En liña coa mensaxe transmitida durante a súa campaña, volveu reivindicar a súa vinculación coa cidade e comprometeuse a traballar para que "os vigueses recuperen o orgullo de ser do PP" e o partido senta o mesmo respecto á urbe. Fernández-Tapias, que é delegada territorial da Xunta en Vigo, afirmou que se debe "ir a por un alcalde que reclama o protagonismo para si" e "unha tenente de alcalde manchada pola corrupción" que "seguen sen dar ningunha explicación" sobre a sentenza que condenou un funcionario do Concello polo "enchufe" a unha cuñada de Carmela Silva. Aliás, anunciou o nomeamento de Chema Figueroa, concelleiro en varios mandaros e sucesor de Corina Porro cando esta deixou o liderado do PP local, como presidente de honra do PP de Vigo. Feixoo chama a unir o PP de Vigo para superar os resultados "humillantes" Pola súa banda, o presidente da Xunta, que clausurou o acto, lembrou o congreso que en 2006 levouno a liderar o PP galego para defender que a unidade alcanzada tras o mesmo derivou en catro maiorías absolutas en eleccións galegas. Con esta lectura, pediu "unidade e humildade" aos afiliados "para construír unha alternativa real" ao Goberno local de Abel Caballero. Deste modo, sinalou a unidade como o modo de superar os "humillantes" resultados das pasadas eleccións municipais. "A primeira decisión que se toma nun congreso non é elixir un presidente do partido, é responder á pregunta de se queremos gañar todos ou perder todos", aleccionou, ao tempo que advertiu de que se debe "remar na mesma dirección" ou "se volverá fallar". "Acórdome do congreso anterior e todos nos acordamos do que pasou e dos resultados que produciron o que pasou posteriormente", incidiu Feixoo en alusión ao evento en que Elena Muñoz venceu fronte a Guerra e pasou a liderar un PP que quedou con catro concelleiros na cidade. "Presidenta, presidenta" Tras coñecerse os resultados, Fernández-Tapias foi rodeada por un grupo de militantes que corearon 'presidenta, presidenta' entre aplausos. Posteriormente, fundiuse en abrazos coa ex ministra Ana Pastor e outros históricos militantes populares. Ademais, compareceu ante medios gráficos xunto a Pastor e o secretario xeral do PP na Galiza, Miguel Tellado. Apoio a Guerra Pola súa banda, afíns a Javier Guerra mostráronlle o seu rodeándoo e coreando o seu nome. Na súa intervención, realizada durante as votacións, este candidato volveu reivindicar a necesidade de escoitar as bases e denunciou que no Congreso Local anterior "as cousas foron moi diferentes". Así, afirmou que "non é xusto" que a "un afiliado que vai un domingo a unha mesa electoral non se lle exixa estar ao corrente dos seus pagos" e "non se lle deixe actualizalos" para participar no realizado este sábado. Precisamente, afíns a esta candidatura chegaron a denunciar obstáculos para regularizar as súas cotas ou votar nunha campaña cuxo pico de tensión tivo lugar cando a Comisión Organizadora do Congreso ( COC) comunicou que o senador e persoas afíns facilitaran as súas contas para a domiciliación de cotas de afiliados e alertou de intentos de afiliación irregular. Ante esta situación, a candidatura de Fernández-Tapias acusou de realizar "manobras" na "sombra" a Guerra, que xustificou que se trataba de persoas da súa contorna e, por tanto, dunha actuación permitida.


Summary: A Coordinadora convocante pide á Xunta abordar os "cinco puntos irrenunciables", que a Consellería de Sanidade reduce a cuestións "inconcretas e xerais", para frear os paros dos días 9, 10 e 11 de abril.

Unha mesa de diálogo aberta polo Sergas para negociar "un novo modelo". Esa é a condición que pon a Coordinadora Galega de Atención Primaria (CGAP) para desconvocar a folga fixada para os vindeiros 9, 10 e 11 de abril, na que esperan un "grande apoio" por parte dos profesionais. Así o aclarou un dos portavoces da CGAP, Xosé María Dios, na rolda de prensa onde presentou, xunto representantes de tres dos sindicatos convocantes e outros integrantes do colectivo, a folga da próxima semana. Así, instou o Sergas a abrir esa "mesa de diálogo" para abordar os "cinco puntos irrenunciables" que a Coordinadora pon enriba da mesa para "un novo modelo de Atención Primaria". No caso de que a Xunta convoque ese foro, os paros serían desconvocados. A Coordinadora insta o Sergas a abrir unha "mesa de diálogo" para abordar os "cinco puntos irrenunciables" que pon enriba da mesa para "un novo modelo de Atención Primaria"Ademais, a CGAP advertiu de "dúas liñas vermellas": "revogar as EOXIs" e un incremento progresivo do orzamento da Atención Primaria, aspecto que consideran "a base para acabar coa precariedade", como aclarou Manuel Martín, membro do colectivo e presidente da Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública. Os convocantes, ao tempo, advírtenlle a Xunta que os paros non serán "os tres últimos días de mobilización social" no caso de que non se aborde esa mesa de diálogo para falar sobre os cinco puntos que consideran fundamentais e que se resumen nese incremento da achega económica, a recuperación das xerencias de Atención Primaria, un incremento de persoal, rematar coa devandita precariedade e "solucionar o conflito" dos Puntos de Atención Continuada (PAC), cuxo persoal continúa en folga. Pola súa banda, a secretaria nacional de CIG-Saúde, María Xosé Abuín, incidiu no "desmantelamento absoluto" da Atención Primaria por parte do Goberno do PP, razón pola que a CGAP chegou ao punto de convocar a folga e que provoca a "perda de profesionais" e, xa que logo, a diminución da calidade na asistencia. "A Consellería de Sanidade ten que recoñecer o fracaso da súa política e crear unha mesa de diálogo", dixo, tras advertir de que a clave é "recuperar o consenso".Ademais, os representantes de CCOO e UGT, Emilia Lmas e Javier Martínez, reivindicaron un "tempo de consulta digno, como mínimo dez minutos" por paciente e advertiron de que a situación na Atención Primaria "vai a peor" de non tomarse medidas para "deseñar o modelo do futuro". Desde Agamfec lembrouse o "problema serio" nas consultas. Ademais, o seu portavoz, Jesús Sueiro, avogou por un "orzamento blindado". Respecto das mobilizacións previstas pola folga, a CGAP adiantou xa unha concentración o día 11 na Praza do Obradoiro de profesionais que, vestidos con roupa de traballo, manifestaranse dando voltas ao quilómetro cero do espazo. O Sergas cualifica de "inconcretas e xerais" as demandas dos convocantes da folga e acúsaos de oficializar os paros no último día para "non deixar moito prazo para negociar nada"Ademais, a Coordinadora aclarou que a folga abrangue todo o persoal, incluído o residente, de todas as categorías que prestan os seus servizos nos centros de saúde e nos PAC, agas ao que xa está en folga indefinida nestes puntos. Os portavoces advertiron de que "non se pretende molestar" aos usuarios do sistema sanitario e consideraron que estes "van entender" que os profesionais "estean en folga". "Non vai quedar xente sen atender", garantiron.Desde a Xunta, pola súa banda, o xerente do Sergas, Antonio Fernández-Campa, xa dixo que o tempo de negociación era "moi reducido" e cualificou as súas demandas de temas "inconcretos e xerais". Para este responsable, o feito de que se presentase a convocatoria de folga o último día xa "xera unha certa dúbida de se hai vontade de diálogo". "Convócase o último día co obxecto de non deixar moito prazo para negociar nada", lamentou quen ve nas demandas da Coordinadora "un sesgo político claro". Por outra banda, a ministra de Sanidade, María Luisa Carcedo, avogou por "reformas estruturais" para abordar os problemas da Atención Primaria e insistiu en que "non é factible" unha convocatoria de MIR extraordinaria.


Summary: Así o acordou Agromuralla que explicará as razóns na sexta feira (15 de xaneiro).

A tractorada que se mantiña arredor da muralla de Lugo desde o mes de decembro rematará esta sexta feira, 15 de xaneiro. Após 35 días rodeando o emblemático monumento, Patrimonio da Humanidade, e das queixas e ameazas proferidas desde a patronal luguesa, o colectivo convocante, Agromuralla, decisiu por votación dar por finalizada a protesta. Así o comunicaron esta quinta feira ao tempo que convocaron aos medios de comunicación para dar conta das razóns desta decisión. A comparecencia de imprensa terá lugar mañá. O obxectivo da tractorada, que regresou a Lugo após semanas de reivindicación no mes de setembro, era conseguir prezos dignos para as explotacións produtoras de leite. En asemblea, a práctica totalidade da produción láctea luguesa acordou tamén constituír unha OLP e iniciar os trámites para a creación dun grupo lácteo galego co que recoller e transformar o leite do país.


Summary: No Goberno español recúan nas súas críticas: "O protocolo non fallou". Pola súa banda, Galiza xunta portas para pedir xustiza.

O escándalo do xa coñecido como "Caso Fuenlabrada" non para de aumentar. Durante a tarde de hoxe fixéronse públicos os resultados das novas probas realizadas á expedición do Fuenlabrada desprazada a Galiza para participar no partido contra o Dépor da derradeira xornada da Segunda División, confirmando aínda máis positivos en Covid-19. Ademais, as fontes da sospeita aumentan sobre o Club de Fútbol Fuenlabrada, que pasadas as seis da tarde de onte anunciaba que sumaba 10 contaxiados na Galiza máis catro en Madrid, cando a esa hora, segundo fontes sanitarias consultadas por Nós Diario, non estaban rematadas as análises das mostras tomadas ao conxunto madrileño que se estaban a realizar na Coruña. De feito, pasadas ás 22.30 da noite o Sergas emitía un comunicado confirmando que eran 12 os contaxiados, e non escondía o seu malestar coa Liga e o Fuenlabrada por "reincidir na realización de test sen comunicarllo previamente ao departamento de Saúde Pública da Xunta da Galiza, tal é como establece a normativa vixente" e "coñecer do resultado de cinco novos positivos no plantel do cadro madrileño a través dos medios de comunicación" Así mesmo, Saúde Pública lamenta o carácter reincidente deste tipo de comportamentos "que incumpren a normativa vixente en materia de comunicación obrigatoria das enfermidades infecto-contaxiosas", como é o caso da covid-19, e anunciaba que o novo incidente que tivo lugar na xornada de onte será incorporado ao expediente aberto polo servizos de inspección de Saúde Pública a pasada segunda feira. Ao mesmo tempo, a presión a todos os niveis sobre o Fuenlabrada e a Liga de Fútbol Profesional (LFP) non para de crecer... con excepción do Goberno español. Tan só un día despois de que o Consello Superior de Deportes (CSD) acusase a LFP de "neglixencia" e de "non respectar o protocolo" contra a Covid-19 -que desembocou na ruptura de relacións unilaterais por parte da Liga entre ambos os organismos- o ministro de Deporte, José Manuel Rodríguez Uribes, saíu a botarlle un chaleco salvavidas a Javier Tebas, presidente da LFP. "A Liga desenvolveuse con absoluta normalidade, pero é certo que no último momento sucedeu o do Fuenlabrada, así que haberá que ver que pasou, pero non quero anticipar acontecementos", comentou Rodríguez. O ministro, ademais, quixo suavizar a contundencia coa que se expresaran desde o Consello Superior de Deportes: "O que quixeron dicir é que puido haber algún problema de información, pero a Liga desenvolveuse con absolutas garantías durante moitas xornadas, mais os protocolos foron ratificados por Sanidade e expertos sanitarios e están ben feitos". Galiza xunta forzas O caso dos positivos do Fuenlabrada hai moito que transcendeu as fronteiras meramente deportivas, como demostran as queixas da Cámara de Comercio e da Confederación de Empresarios da Coruña. Os primeiros denuncian os danos que está causando á economía local, especialmente ao sector hostaleiro, nunha postura que o segundo grupo ratifica engadindo, ademais, o seu apoio ás medidas legais anunciadas por institucións como o Concello da Coruña. O consistorio dirixido pola socialista Inés Rey presentou na mañá de onte un escrito ante o fiscal xefe da Audiencia Provincial no que exixe a apertura de dilixencias para esclarecer "por que non se informou ás autoridades sanitarias do primeiro positivo no cadro de xogadores e porque viaxaron até A Coruña". Ademais, a alcaldesa apostilou que tamén solicitan ao fiscal "que decida se existen responsabilidades penais ou pola vía administrativa". Polo contrario, en declaracións públicas, o seu homólogo fuenlabreño, o tamén socialista Francisco Javier Ayala, expresou "todo o apoio" ao Club de Fútbol Fuenlabrada fronte ás "inxustas acusacións" de Inés Rey, das que condenou o seu "ton", e fixo un chamamento a "rebaixar a tensión" pero sen facer un só ápice de crítica ao equipo da súa cidade.


Summary: A futbolista galega podería proclamarse campioa de Liga sueca se o seu equipo vence o líder no último partido de Liga. Completaría un ano espléndido logo de darlle á selección española o billete á Eurocopa no último minuto da prórroga.

Todo ou nada en 90 minutos. A galega Verónica Boquete pode engadir este sábado un novo título ao seu palmarés. A considerada mellor futbolista española do momento -e unha das mellores do mundo- podería proclamarse campioa da Liga sueca, considerada a máis potente do planeta, se o seu equipo vence no último partido do torneo. Non o terá doado porque o Tyresö, subcampión de Copa, deberá vencer na casa do actual líder, o Malmö. Pero está máis fácil que hai uns días, cando as opcións eran máis que remotas logo de que o conxunto onde milita a xogadora compostelá caera nun dos seus últimos partidos. O inesperado empate do líder deixa a galega a un só paso dun triunfo soñado tanto para ela como para o seu club, que sumaría o seu primeiro título ligueiro e confirmaría as expectativas que creou no inicio do torneo. O Tyresö de Boquete debe gañar no campo do líder no último partido para gañar a liga sueca, a máis forte do mundo O deporte, tan cruel ás veces, amosoulle a Verónica Boquete a súa cara e cruz en tan só uns días. Perdeu a final da Copa sueca ante o Göteborg nunha oportunidade que semellaba única. Logo, coa selección española, errou un penalti a poucos minutos do final da prórroga que evitaba a ansiada clasificación do equipo para a Eurocopa logo de varios anos sen disputala. No entanto, na última xogada do partido, a galega enganchou unha volea que lle deu a vitoria ao equipo e o billete para o torneo continental. "O mellor momento da miña vida", asegurara a futbolista, emocionada pola fazaña. En poucas semanas, a galega perdeu a Copa e deulle a España o billete á Eurocopa na última xogada da prórroga Agora loitará en 90 minutos por gañar a Damallsvenskan, o campionato feminino máis compeititivo na actualidade e que reúne a unha morea de estrelas mundiais, moitas delas compartindo vestiario con Verónica Boquete, que xa está nominada a mellor xogadora e mellor centrocampista do campionato. A Liga sueca engadiríase a un palmarés xa amplo, con dúas copas no Espanyol e un campionato nos EUA Tras comezar no Xuventú de Aguiño, pasar por Zaragoza e Espanyol, probar en Rusia e triunfar nos Estados Unidos, o orgullo do fútbol galego feminino pelexará este sábado por un novo título. Uniríase ás copas obtidas co Espanyol, a Eurocopa sub 19 con España ou o campionato en América. Pasaría de ser unha excelente xogadora a converterse nun mito. Está nas súas mans e nas das súas compañeiras.


Summary: A máxima instancia na Galiza admitiu a trámite o recurso presentado pola CIG-Ensino no que exixen o cumprimento das sentenzas que declaran ilegais as consultas ás familias sobre o uso do galego no ensino infantil

"Un acto de desobediencia á xustiza". Así consideran desde a CIG-Ensino a teimosía da Xunta de Galiza por manter as enquisas ás familias en relación coa lingua vehicular nas escolas infantís. Após cinco sentenzas ditadas polo Tribunal Superior de Xustiza de Galiza en que exixe a derrogación do artigo 5.2 do decreto do plurilingüismo, a Consellaría de Educación mantén as consultas ás familias. Neste senso, a central nacionalista presentou a pasada semana un recurso perante o TSXG en que exixe a nulidade destas enquisas por contravir a sentenza do Tribunal e constituír un "acto de desobediencia" que mostra, din, "máis unha vez a galegofobia" do executivo de Núñez Feijóo. Após admitir a trámite o recurso presentado pola CIG, o TSXG dá 20 días á Xunta para que alegue o que estime procedente en relación con este "incidente" na execución da sentenza. No entanto, desde a central nacionalista agardan que a máxima instancia no país "dite unha resolución" que "poña fin" á "persecución do noso idioma" nas aulas de infantil.


Summary: Unha vintena dos máis destacados artistas e agrupacións cítanse na XXXVII Reunión Internacional de Gaiteiros procedentes de diferentes partes da Galiza e doutros países como Bélxica, Cuba ou Francia.

O castelo de Monterrei acolle entre esta sexta feira e o sábado a XXXVII Reunión Internacional de Gaiteiros, unha cita que reunirá na fortaleza unha vintena dos máis destacados músicos e agrupacións chegadas de diversos puntos da Galiza, mais tamén doutros países como Bélxica, Cuba ou Francia, alén de ofrecer exposicións e conferencias. O evento, que conta co apoio da Deputación de Ourense, presentouse no Pazo Provincial coas intervencións do vicepresidente primeiro, Rosendo Fernández; o alcalde de Monterrei, José Luis Suárez, e o director da Escola de Gaitas, Xosé Lois Foxo. Rosendo Fernández cualificou esta actividade como "unha cita destacada dentro do calendario de actividades culturais da provincia", pola que "pasaron ao longo do tempo os mellores gaiteiros de calquera lugar do mundo". Cristina Pato: "Os artistas sempre están moito máis avanzados que as chamadas políticas culturais" Deste modo, asegurou que o Goberno provincial "contribúe a reforzar a identidade propia que representa a gaita", apoiando o certame e póndoo en valor. Aliás, lembrou que está declarado evento de interese turístico e cultural desde 2016. Pola súa parte, o rexedor municipal de Monterrei apuntou que a vila tornou en 2007 en sede permanente do evento e apostilou que "foi todo un acerto". Á súa vez, Xosé Lois Foxo manifestou a necesidade de homenaxear ás persoas que "transmitiron a cultura da gaita ao longo dos séculos". Po iso, esta edición dedícase ao mestre gaiteiro coruñés Miguel Ángel López Paradela. Pablo Carpintero: "Na Galiza e Portugal hai gaitas que se empregan desde a Idade Media, algo único no mundo" Programa de actividades O programa da XXXVII Reunión Internacional de Gaiteiros comeza nesta sexta feira, día 26, cun curso de técnica de Uileann Pipe, gaita irlandesa, a cargo de César Pastor, nunha xornada que se completa cun concerto da cantante Carmen Penim. Haberá tamén unha exposición fotográfica sobre a gaita desde o século XII ao XX. O sábado, día 27, o investigador francés Jean-Luc Matte ofrecerá unha conferencia sobre a representación dos pastores na iconografía do Nadal. O acto principal será ás 19,00 horas coa intervención de case vinte músicos de agrupacións musicais. Xosé Manuel Sánchez Rei: "Ribeira de Piquín sempre foi unha terra de afamados gaiteiros e artesáns de gaita" Entre eles figuran o cubano Alejandro Suárez, a belga Marieke Van Ransbeek ou o pontevedrés Óscar Ibáñez. Pechará o evento a Real Banda de Gaitas da Deputación desde a base do castelo.


Summary: As causas dos incendios son complexas e as súas solucións "poden ser difíciles de aceptar por unha parte importante da poboación". É por iso que cómpre "un amplo consenso político e social". E unha mudanza radical das políticas públicas para o rural galego. Esta é a liña argumental do manifesto Por unha nova política para o rural galego, asinado por máis de 80 profesores e investigadores da Universidade de Santiago de Compostela.

Os asinantes afirman que, para dar resposta á pregunta "por que sufrimos vagas de lume de xeito recorrente", cómpre "unha reflexión colectiva". E que esta, en que deben participar habitantes do rural e do urbano, debe evitar "suposicións ou opinións difundidas en medios de comunicación". A tese do "terrorismo incendiario", ardentemente defendida por Alberto Núñez Feijóo no último pleno do Parlamento, é das máis vistosas. E das que menos ten a ver coa realidade dos acontecementos, segundo especialistas da xudicatura ou da universidade. "A reflexión colectiva ten que se apoiar no coñecemento científico achegado desde múltiples fontes", sinala o documento, quen advirte de que os resultados dunha "nova política para o rural" só se notarán "a medio e longo prazo". As persoas que refrendan o manifesto proceden de diversos ámbitos relacionados co problema dos incendios: agronomía, bioloxía, economía, historia, enxeñaría de montes, xeografía. E pechan o seu chamado cunha síntese dos eixes que, ao seu ver, deben centrar o proceso de reflexión colectiva que reclaman: a ordenación territorial, frear a perda de terras de usos agrarios, o cumprimento da lexislación vixente e a transformación do actual dispositivo de extinción. Os docentes e investigadores promotores do texto amosan a súa disposición "para colaborar nun proceso de debate aberto e participativo e conseguir un modelo de xestión que permita superar a situación actual". De fondo, a procura de "novas oportunidades para o medio rural". A súa intención é, agora, que o manifesto teña certo percorrido e incidencia real, para o que prevén presentarllo aos grupos políticos con representación parlamentaria e abrilo ás outras universidades.


Summary: Asinou un acordo comercial con Mémora que lle garantía unha comisión de ata 700 euros por cada familia dun residente falecido que contratase a funeraria.

O ano pasado morreron 2.100 ancians e anciás en centros de DomusVi no Estado español. Segundo vén de desvelar Infolibre, Domus Vi ten asinado un contrato con Mémora, a principal compañía de servizos funerarios no Estado. Este contrato garante, segundo afirma este medio, unha comisión de até 700 euros por cada familia dun residente falecido que contratase esta funeraria. DomusVi vén actuando como comisionista polo seu labor comercial en favor de Mémora polo menos desde outubro de 2015, cando entrou en vigor un "acordo de colaboración e prestación de servizos" entre ambas as compañías, ao que tivo acceso infoLibre. DomusVi xestionaba o ano pasado 30 centros de maiores na Galiza e 139 no Estado que tiñan en total preto de 18.500 prazas. "DomusVi leva polo menos desde 2015 cobrando como comisionista por enviar clientes ao grupo funerario. O 1 de outubro daquel ano entrou en vigor o "acordo de colaboración e prestación de servizos" entre ambas as compañías. DomusVi chamábase entón Geriatros –cambiaría de nome tras adquirir Sarquavitae en 2017– e o contrato asinouno a súa conselleira delegada, Josefina Fernández Miguélez". DomusVi presentou o pasado mes de marzo unhas contas nas que declaraba uns beneficios millonarios, que daban conta do bo negocio que estaba a facer coas residencias galegas, tristemente protagonistas durante a crise da Covid-19 por concentrar un alto número de falecementos. Segundo as contas consolidadas da compañía a 31 de marzo e recollidas por Economía Digital, GeriaVi, a matriz do holding, obtivo en 2019 un beneficio antes de impostos de 19,5 millóns de euros, e de algo máis de dez millóns unha vez descontadas as cargas fiscais.


Summary: Desde que o PP chegou á Xunta producíronse retallamentos do 45% no primeiro exercicio (2011) e do 75% no segundo exercicio (2012) namentres @s gandeir@s si acataron as esixencias do acordo asinado coa consellaría de Medio Rural durante o goberno bipartito e cunha vixencia de cinco anos.

Centos de gandeir@s mobilizáronse esta terza feira diante da delegación da Xunta da Galiza en Lugo contra o retallamento das axudas que recibían produtor@s de razas autóctonas en réximes extensivos. Convocad@s pola Federación Rural Galega, a Fruga, @s manifestantes rexeitaron os recortes continuados practicados polo PP desde que chegou ao Goberno galego en 2011. Así as cousas, sobre unha liña de subvencións asinada en abril de 2008 pola consellaría do Medio Rural co sector agrogandeiro e que tería unha vixencia de cinco anos, en 2011 a Xunta reduciu a cantidade nun 45% sobre a inicial, de 156 euros anuais por animal reprodutor. Con todo, foi na campaña correspondente a 2012 --que aínda se vén de resolver recentemente-- cando o Executivo que preside Núñez Feijóo "deixou ver o pouco que significa para el o sector vacún de carne galego", denunciou Elías Somoza, responsábel de sectores gandeiros da Fruga. Sostén a organización agro-gandeira que son por volta do 75% das solicitudes de renovación as que quedaron fóra das axudas "unha vez que as explotacións afectadas si cumpriron coa súa parte das obrigas" de fomentar as razas autóctonas en base á superficie. A este panorama responde a campaña de accións de protesto emprendida pola Fruga en que denunciaron retrasos na resolución das subvencións, na notificación a través do Diario Oficial de Galiza e os erros que deron moitas das solicitudes aprobadas. O sector denuncia "indefensión" por mor da "agresividade" da Xunta Por todo isto, cualifican de "indefensión" a situación en que se encontra o sector e chamaron a "deter a agresividade" con que a Xunta actúa "contra o vacún de carne". Neste punto, recordaron a paralización de medidas coma os Banco de Terras --Bantegal-- ou "a falta de defensa dos intereses das granxas galegas" na reforma da Política Agraria Común --PAC--, que suporá aínda menos ingresos "sumada ao continuado incremento dos custos de produción e á conxelación dos prezos que reciben os labregos".


Summary: A dirección política da formación acordou nunha votación secreta descolgarse da folla de rota aprobada polo Parlament.

Após meses a medio camiño entre a defensa do dereito a decidir e a aposta federal deseñada desde Madrid o PSC aprobou esta fin de semana unha proposta de resolución (co 83% dos apoios no Consello político) para desmarcarse do proceso soberanista iniciado en Catalunya. Así, o partido encabezado por Pere Navarro acordaron "votar en contra de calquera proposta ou iniciativa lexislativa relacionada coa consulta que non for previamente negociada e acordada co Goberno español". No entanto, o sector máis crítico da formación --que solicitou unha votación secreta-- asegurou após coñecerse o resultado que non desbotan a posibilidade de rachar coa disciplina de voto en vindeiras votacións. Rexeitan a consulta popular e demandar competencias ao Goberno E é que o vindeiro 4 de decembro o Parlament catalán votará unha proposta de resolución encamiñada a reclamar a Madrid a competencia que permitiría ao Govern da Generalitat convocar un referendum --até o momento é o executivo español en exclusiva quen conta con esta capacidade. Desde o PSC rexeitan esta iniciativa así como fixar unha data e pregunta para a consulta popular o que coidan é "outro erro político". Con esta decisión o PSC afortala as súas posicións federalistas e entra no rego deseñado por Ferraz, embora negaren oficialmente esta idea. "Até aquí chegamos", sentenciaron desde o PSC, "non imos ir en compaña dalgo que é un suicidio".


Summary: O presidente de Iberdrola faltou ás persoas que apostan neste sistema, pensado para protexer á clientela máis vulnerábel.

O presidente de Iberdrola, Ignacio Sánchez Galán, non dubidou en cualificar de "parvas" as persoas acollidas ao mercado regulado da luz, que representan máis de 11 millóns no conxunto do Estado español. Fíxoo esta quinta feira durante un acto en Sagunto (Valencia) no que explicou que "80% dos españois non pagan o prezo do 'pool'", en referencia ao mercado almacenista, que fixa os prezos diarios por franxas horarias e que non só serven de referencia nos contratos da tarifa regulada, senón tamén boa parte dos do mercado libre. Segundo Galán, as persoas con contratos de enerxía no mercado libre "están a pagar menos prezo que no ano 2018, porque baixaron os impostos". De feito, este é un dos motivos que levaron a moitos fogares galegos a dar o salto da tarifa regulada ao mercado libre, mesmo liderando a taxa de cambio a nivel estatal. Porén, ese cambio non sempre implicou un cambio de compañía. De feito, segundo explican fontes coñecedoras do sector, as grandes eléctricas son as primeiras interesadas en que se produzan eses cambios. As grandes eléctricas arrastran a clientela da súa oferta regulada á libre Para iso válense de estratexias comerciais nas que ofrecen un prezo fixo por megawatt máis baixo que o prezo medio do mercado regulado ─aínda que algúns días e a determinadas horas queda por riba deste─. Fano grazas a que tamén contan con filiais xeradoras e distribuidoras de enerxía, o que lles permite fechar contratos internos para que as comercializadoras poidan facer estas ofertas. O resto de firmas do mercado libre non teñen esta marxe de manobra. Con todo, é previsíbel que, de saír adiante a 'solución ibérica' para o mercado da enerxía, a tarifa regulada volva ser, como así a concibiu o Goberno español, a tarifa óptima para consumidoras vulnerábeis. Estratexia comercial Esta sexta feira, un día despois das declarcións de Galán, Iberdrola anunciou o inicio dunha campaña na que anima ás persoas consumidoras a subscribir contratos de subministración eléctrica a través do mercado libre por ser máis baratos que a tarifa regulada polo Goberno español. "Aforro, estabilidade e seguridade son as propostas polas que aposta a compañía, fronte aos contratos sometidos ás incertezas e á conxuntura dun mercado regulado e inestable", destacaron desde a eléctrica. Na mesma liña, engadiron que "España é o único país de Europa cuxa tarifa regulada cambia cada hora, o que xera aos clientes máis dúbidas e incerteza", e aseguraron que queren demostrar a cidadanía que un prezo "menor e máis estábel" é posíbel.


Summary: O galeguismo era unha forza con relativa relevancia na comarca de Compostela dos anos 30 e contaba con máis de 450 afiliados, afirma Xosé Ramón Ermida, autor de 'Mortos por amor a Terra. A represión sobre o nacionalismo galego (1936-1950)', quen mañá sexta feira ofrecerá unha palestra promovida polo Galo sobre a memoria dos galeguistas represaliados.

A charla terá lugar a sexta feira 30 de setembro ás 20.30 horas no espazo etnocultural Vide Vide, como acto de recuperación da memoria dos galeguistas da comarca de Compostela represaliados polo franquismo. Consistirá na presentación do libro 'Mortos por amor a Terra. A represión sobre o nacionalismo galego (1936-1950)' (publicado por Sermos Galiza), que contará coa participación do seu autor Xosé Ramón Ermida Meilán, e será presentado polo presidente da Mesa pola Normalización Lingüística Marcos Maceira Eiras e polo membro da Academia Galega da Lingua Portuguesa Luis Gonçalez Blasco "Foz". O PG, segundo Ermida, contaba con máis de 450 afiliados, tiña presenza, á marxe da cidade, na Baña, Brión, Negreira, Ordes, Padrón, O Pino, Trazo, Teo e Val do Dubra, dispuña dun bo número de concelleiros e entre os seus militantes, atopábanse o editor Anxel Casal, alcalde de Compostela, e Xosé Rodríguez Vázquez, alcalde de Teo e pai do recoñecido xurista Gonzalo Rodríguez Mourullo. "Non debe estrañarnos, atendendo á propia composición social da cidade, a forte presenza de estudantes universitarios nas súas filas así como a influencia no movemento estudantil, organizado na altura no ámbito da Federación Universitaria Escolar, a FUE, da que foron dirixentes, entre outros, Ricardo Carvalho Calero ou Francisco Fernández del Riego", explica Ermida. A un tempo, segundo nos conta o autor, "os galeguistas participaban de diversas iniciativas sociais, sindicais ou culturais ao longo de toda a Comarca. No puxante agrarismo destacaban galeguistas como Ramiro Rodríguez, "Ramiro do Crecho", presidente dos agrarios de Lañas e Rial en Val do Dubra, Avelino Pousa Antelo na Baña, Xosé Botana en Lavacolla ou Ramón Leborán en Bastavales". Menor foi a influencia, sinala, no sindicalismo obreiro, "aínda así atópanse cadros de relevo na CNT como Manuel Fuente ou Luís Loureiro e na sección do ensino da UXT, dirixida por Bernardo Mato". Especial relevo na súa actividade vai ter o traballo cultural, significándose na cidade iniciativas como a editorial e imprenta Nós, a cuxo fronte se atopaba Ánxel Casal e María Miramontes, ou o Seminario de Estudos Galegos, impulsado entre outros por Lois Tobío e Ramón Martínez López. A guerra Os galeguistas non libraron da persecución contra os demócratas que se iniciou tras o golpe de estado de 1936. A Editorial Nos é asaltada e saqueada, o Seminario de Estudos Galegos clausurado e algúns dos seus militantes sometidos a diferentes tipoloxías represivas. Segundo os datos de Ermida, algúns marcharán ao exilio, como o profesor da universidade e secretario do Seminario de Estudos galegos Sebastián González Paz (a Puerto Rico); Xoán López Durá, profesor da Facultade de Dereito e concelleiro a México; Ramón Martínez López a Estados Unidos; o alcalde de Teo, Xosé Rodríguez Vázquez, a Arxentina; ou María Miramontes, tamén fuxida a Arxentina. Outros serán expedientados e expulsados do seu posto de traballo como o profesor da Facultade de Dereito Francisco Fernández del Riego, o concelleiro e xurista Xoán Brañas Cancelo, o director da Escola de Maxisterio Xosé Toba ou a mestra da Baña Clara Sanmartín. Son moitos os que pasaron pola cadea como o propietario da Academia Xelmirez e concelleiro compostelán Xosé Teixeiro Rodríguez, o presidente dos galeguistas de Trazo Xosé María Abeixón Pardal, o mestre da Luaña en Brión Humberto Vidal e o agrarista do Val do Dubra Ramiro Rodríguez. A formula máis definitiva da represión vai ser a aniquilación física do disidente, explica Ermida. Así serán asasinados os veciños de Compostela Ánxel Casal Gosenge, Camilo Díaz Baliño, Xoán Xesús González Fernández. Casal, fundador das Irmandades da Fala, peza central na conformación do sistema literario galego como promotor e propietario da Editorial lar e Nos, Alcalde de Compostela coa Fronte Popular, organizador da resistencia ao golpe na cidade, será paseado na noite do 18 de Agosto en Cacheiras-Teo. Camilo Díaz Baliño, pai de Isacc Díaz Pardo, funcionario do Concello de Compostela, escenógrafo, deseñador gráfico e figura chave na renovación da pintura galega nas tres primeiras décadas do século XX, será confinado primeiro no cárcere de Compostela, onde debuxará algúns compañeiros de prisión, sendo paseado o 14 de Agosto de 1936 en Palas de Rei. Xoán Xesús González canteiro, mestre, xornalista, libreiro e avogado, sinalouse tamén como escritor galego, fundou en 1932 a "Unión Socialista Galega", formación de orientación marxista e nacionalista, sendo fusilado o 12 de setembro de 1936, tras un papel importante na resistencia ao golpe en Compostela como organizador dos "Terzos de Calo". Os veciños de Ordes Xosé del Río Pampín e Xosé García Fernández serán fusilados contra os muros de Boisaca, canda outras oito persoas, o 8 de febreiro de 1937. Xosé del Río, barbeiro e militante do Partido Galeguista desde a súa constitución en Ordes, xogou un significado papel na oposición ao golpe na súa vila, sendo asasinado con 24 anos. Xosé García, mestre, veterinario e antigo profesor da Escola de Veterinaria en Compostela, era membro do Consello Nacional do Partido Galeguista. Detido nos primeiros días de agosto de 1936, foi salvaxemente torturado, primeiro diante da súa propia familia e posteriormente no cuartel de Ordes. O galeguista da Baña, Erundino Vieito Baña, labrego e carpinteiro da parroquia de Lañás, formou parte do exército republicano como membro do "Batallón Galicia", detido polos franquistas despois da toma de Asturias, é confinado no campo de concentración de Candás en Carreño, sendo asasinado o 4 de Febreiro de 1938 cando ía ser trasladado ao campo de Concentración de Camposancos na Guarda. O mestre de Teo Bernardo Mato Castro morreu na Estrada despois dunha longa agonía o 4 de setembro de 1936, a consecuencia dunha malleira que lle propinaron os falanxistas cando tentaba fuxir da casa familiar de Teo. Secretario da FETE na Comarca de Compostela, colaborador do Partido Galeguista, militara na "Unión Socialista Galega" e na "Xuntanza Nazonalista da Estrada", á súa volta da emigración cubana.


Summary: O Goberno galego declarou o Sestercio Ben de Interese Cultural.

O Consello da Xunta aprobou esta quinta feira a declaración como Ben de Interese Cultural (BIC) do Sestercio de Augusto, unha moeda do século I a.C. da que só se coñecen tres exemplares no mundo, un deles nunha colección particular na Galiza. Detalle do Sestercio de Augusto. (Foto: Nós Diario) Con esta decisión, o Goberno galego culmina o procedemento iniciado en marzo deste ano, tras a petición, en 2021, da Dirección Xeral do Ministerio de Cultura e Deporte, que destacou o seu "especial interese" para o patrimonio español, tendo en conta o carácter único da moeda. Hermerico. O fundador do reino da Gallaecia (409-438) A Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta abriu o expediente de declaración BIC que, tras o informe favorábel da Real Academia de Belas Artes e do Consello da Cultura Galega, é aprobado agora para, posteriormente, ser publicado no Diario Oficial da Galiza (DOG). Orixe da moeda O Sestercio de Augusto é unha moeda do século I antes de Cristo, de bronce e duns 38 gramos. Forma parte da serie coñecida como do Noroeste, polo seu lugar de circulación ou da caetra, polo escudo redondo do reverso, acuñada por Octavio Augusto, moi probabelmente para facer fronte aos gastos militares das Guerras Cántabras (27-19 a. C.), a última fase da conquista romana da Península Ibérica. A Cibdá galaico romana de Armea Á hora de abrir o expediente, a Xunta valora que esta moeda sexa case única, ao existir só dúas máis. Unha atopouse en 2005 nunha escavación arqueolóxica en Bracara Augusta (Braga-Portugal), e consérvase no Museu de Arqueoloxía don Diego de Sousa, mentres que outra foi vendida nunha poxa en 1968 e 1979, descoñecéndose o seu paradoiro actual. O exemplar declarado agora BIC foi adquirido nunha poxa en Nova York en 1999 e publicado en diversos manuais científicos de referencia para o estudo da moeda romana provincial en Hispania. Iolanda Álvarez: "Na fase romana do castro de San Cibrao de Las conviviron varios tipos de vivendas" A serie non presenta marcas de datación, polo que a súa data de emisión e lugar de produción non están definidas e son obxecto de investigación. Atribúese a cecas como a de Emerita (Mérida), Lucus (Lugo) ou Colonia Patricia (Córdoba) e a talleres móbiles que acompañaban o exército.


Summary: Baixa os ingresos nas UCI e en planta e redúcense os casos activos. Porén, as infeccións detectadas nas últimas 24 horas seguen por riba de mil.

Tregua na presión hospitalaria. Os vindeiros días dirán se é ou non o principio do descenso nos ingresos de pacientes con Covid-19 en planta e coidados intensivos. Hai hoxe nos hospitais galegos 67 persoas ingresadas menos como consecuencia do coronavirus, e nas UCI pasouse de 253 a 247. Unha cifra, porén, que se mantén moi por riba daqueles 177 ingresados en coidados intensivos que se acadou no 'pico' da primeira onda do virus. Por áreas sanitarias, na da Coruña e Cee os hospitalizados con coronavirus en UCI baixan en oito até os 85 e os ingresados noutras unidades caen en 17 até os 306; mentres que na de Santiago e Barbanza redúcense en catro -até os 43- e en 16 -até os 125-, respectivamente. Tamén a área de Pontevedra e O Salnés experimenta unha redución destacada de pacientes con Covid hospitalizados ao pasar a 29 en UCI -un menos- e 117 noutras unidades -13 menos-; mentres que na de Vigo descenden a 24 -un menos- e 165 -sete menos-, respectivamente. Na de Ourense os pacientes con Covid en UCI aumentan nun até os 14, pero os que permanecen noutras unidades descenden a 176 -oito menos-. Por contra, na de Ferrol soben en catro as persoas en UCI con este virus até as 27 e mantéñense en 166 as que están noutras unidades. Tamén no distrito sanitario de Lugo increméntanse os pacientes con Covid en UCI até o 25 -tres máis-, pero seguen sen cambios 70 noutras unidades de hospitalización. Baixan tamén os casos activos: hai 82 menos e son en total agora 22.440. Unha cifra que supera en 1.200 os que había hai unha semana. Por áreas sanitarias, descenden nas Santiago e Barbanza (3.366); Ourense (2.815) e Lugo (2.093). Por contra, os casos activos aumentan nos distritos sanitarios da Coruña e Cee (5.889, tras sumar seis máis); Vigo (3.867, que suma seis máis); Pontevedra (2.578, despois de engadir 75) e Ferrol (1.832, con oito máis). O que repunta son os contaxios detectados nesta última xornada: 1.141, de novo por riba da barreira dos mil, coma na terza feira, en que eran 1.001, aumentando a respecto de principios de semana, cando estaban por baixo dos mil. Os 28 falecementos destas últimas horas poñen a cifra de mortos pola pandemia de coronavirus rexistrados polo Sergas en 1.843. Os datos de defuncións da primeira metade de 2020 ofrecidos polo Instituto Galego de Estatística confirman unha suba da taxa de mortalidade na Galiza. O incremento é de dous puntos con respecto á mediana do primeiro semestre da última década, comprendida entre 2010 e 2019. A Covid deixou na Galiza 619 persoas falecidas durante a primeira vaga, unha cifra que no pico da terceira onda de contaxios xa se multiplica por tres. A positividade das PCR é de 8,4% e a incidencia acum,ulada a 14 días,755 (onte era 764).


Summary: O Govern da Generalitat anunciou a decisión através da súa conta oficial de Twitter. Perde así a súa condición de aforado.

O ex-president da Generalitat de Catalunya e deputado da coligazón Junts pel Sí, Artur Mas, renunciou formalmente esta cuarta feira á súa acta de deputado. Así o comunicou o propio Govern através da súa conta oficial de Twitter. Mas fíxoo após dar un paso atrás como candidato á presidencia, unha condición da CUP para apoiar a proposta de JxSí. En data d'avui el #presidentMas ha entregat la renúncia a l'acta de diputat del #Parlament— Govern. Generalitat (@govern) January 13, 2016 Desta maneira Mas perde a condición de aforado da que gozan as persoas con representación parlamentar. Un feito que podería incidir no proceso xudicial que lle foi aberto pola consulta popular do 9 de novembro.


Summary: As linguas cooficiais do Estado español foron excluídas da Lei Xeral de Comunicación Audiovisual para ver garantida a súa protección nas plataformas de contidos á carta. O proxecto non recolle ningunha das demandas a favor do galego, euskara, catalán, segundo adianta 'El Periódico'.

O Goberno español exclúe do novo proxecto da Lei Xeral de Comunicación Audiovisual a protección ás linguas cooficiais do Estado – galego, euskara, catalán–, en plataformas de contidos á carta como Netflix, HBO ou Amazon Prime. Segundo unha información de 'El Periódico', a norma recolle que polo menos o 50% "da cota dedicada a obras audiovisuais europeas debe reservarse a obras en castelán ou nas linguas cooficiais autonómicas", mais sen determinar unha porcentaxe concreta para estas últimas. Desta maneira, na segunda fase de audiencia pública, o Executivo estatal non tivo en conta as peticións de diferentes institucións, plataformas e entidades, que reclamaba un 50% da cota de obras en linguas do Estado español fose en euskara, catalán ou galego. Concretamente, establécese que un 30% das obras do catálogo das plataformas de contidos debe estar dedicado a obras europeas e, á súa vez, polo menos un 50% destas "será reservado para producións en castelán ou nalgunha das outras linguas do Estado". Unha redacción que non inclúe garantía algunha para acometer a protección das linguas cooficiais. O mesmo ocorre nos investimentos de obras audiovisuais. O proxecto indica que os prestadores do servizo de comunicación audiovisual televisivo cuns ingresos superiores a 50 millóns de euros deberán financiar obras europeas cun 5% dese diñeiro. En cambio, desa cantidade, "un mínimo dun 70% deberá ir dirixida a obra de produtores independentes na lingua oficial do Estado ou nalgunha das linguas oficiais das comunidades autónomas". De novo en situación de desvantaxe, entidades e colectivos propuñan que esa porcentaxe aumentase do 5% ao 10% e con iso poder financiar obras en euskara, catalán ou galego, aínda que esta petición non se recolleu na nova versión, segundo este adianto. Apúntase que o Goberno aprobará o proxecto de modo inminente, quizais esta terza no Consello de Ministros Sinaturas A Iniciativa Xabarín, refrendada con máis de 33.000 sinaturas e co acordo unánime do Parlamento galego, exixía -ademais de aumentar a programación infantil de calidade nas canles da CRTVG- garantir o acceso a todos os contidos audiovisuais en liña con opción dobrada e lexendada, así como informacións e audiodescricións en galego. O presidente da Mesa, Marcos Maceira, recordaba que dos 25.872 títulos entre series e filmes dispoñíbeis nas principais plataformas de televisión, practicamente todos contan con versión orixinal ou dobrada ao español e lexendado en español ou inglés pero só 25 están en versión orixinal galega e ningunha conta con opción dobrada ou lexendada á nosa lingua. "Pode resistir un idioma nestas condicións?", preguntaba Maceira.


Summary: O Partido Popular dificulta o acordo utilizando todo tipo de pretextos, entrementres o BNG volveu manifestar a súa disposición para que se celebren os debates "sexa como sexa".

Será necesaria unha terceira reunión, despois da falta de acordo na xuntanza entre a dirección de campaña de PP, BNG e PSOE, que tivo lugar esta cuarta feira. Segundo puido saber Sermos Galiza, no encontro de onte o Partido Popular utilizou as diferenzas co PSOE en relación ás posíbeis datas dos debates como pretexto para non pechar un acordo. O Bloque deixou patente a súa disposición para que os debates teñan lugar "sexa como sexa" @s populares tentaron impoñer un formato "a dous", onde se cruzarían os candidatos á presidencia dos tres partidos en tres debates diferentes (PP-PSOE, PSOE-BNG e PP-BNG), entrementres o PSOE expresou concordancia coa proposta do BNG para que se celebren "a tres bandas". Con todo, o Bloque deixou patente a súa disposición para que os debates teñan lugar "sexa como sexa", polo que @s nacionalistas non farán causa de ningún aspecto formal xa que consideran "esencial en termos democráticos" que @s elector@s teñan a oportunidade de coñecer e contrastar as diferentes propostas políticas que se medirán o 21-O. A próxima xuntanza entre @s responsábeis das campañas terá lugar esta sexta.


Summary: A Lei de Rehabilitación favorecerá "o abandono e a especulación". Polo menos así o considera o grupo parlamentario de En Marea, cuxo viceportavoz Antón Sánchez denunciou esta mañá un texto, presentado polo Partido Popular, que "non ordena nada, senón que revolve, remexe e estende a confusión normativa".

A norma xa pasou por un período de suxerencias e foi modificada en diversos puntos. Sánchez lamenta que a "falta de previsión" do Partido Popular provoque continuas colisións entre leis recentemente aprobadas no Parlamento de Galiza. "A Lei do Solo, aprobada hai dous anos, leva xa catro modificacións. De aprobarse a de Rehabilitación, serían unhas cantas máis". O mesmo sucedería coa de Patrimonio. "O PP prolonga unha mala práctica: aprobar leis que derrogan parcialmente outras leis, pola porta de atrás", asegura. Antón Sánchez critica, ademais, a falta de orzamentos públicos na aplicación da normativa: "O problema non é facer unha lei, senón dotala de orzamento público. Do contrario, entra o capital privado a facer negocio". Segundo o viceportavoz de En Marea, o documento lexislativo "non ten en conta as persoas que viven nas zonas que se queren rehabilitar e rexenerar". E engade: "É unha lei que libera ás peores forzas do mercado especulativo. Non queremos só políticas de renovación arquitectónica, queremos lei que non expulsen as xentes das súas casas, dos seus barrios, para que veñan fondos de inversión, lobbys, sacar diñeiro". O tamén portavoz de Anova lembrou, nunha comparecencia de prensa no Hórreo, que "apenas está regulada a rehabilitación da cidade xa existente. Bótanse de menos políticas para actuar dentro da cidade e nos núcleos rurais xa contruiídos". A maiores, afirmou que o texto contén trazas "de discutíbel axuste á legalidade". Como exemplos, colocou o caso da expropiación forzosa aínda cando non haxa un consentimento do propietario. Segundo el, contradí a Lei do Solo e a Lei de Expropiación Forzosa, que "en ningún caso inclúen este feito". Tamén o canon de abandono, que para o deputado "favorece o abandono e o abandono rural e urbano só xera especulación".


Summary: Puntogal e Voltier Electronics selan un acordo de patrocinio da selección galega de fútbol gaélico. Cubrirá a participación do equipo galego nos GAA World Games deste verán e no campionato europeo do ano que vén, que podería disputarse no noso país..

A empresa galega Voltier Electronics e a Asociación PuntoGal asinaron esta cuarta feira o acordo polo que van ser as entidades patrocinadoras principais da Selección Galega de Fútbol Gaélico para os vindeiros dous anos. Na sinatura do convenio participaron o presidente da Asociación Galega de Fútbol Gaélico (AGFG), Ángel Negrete, mentres que en representación de PuntoGal estiveron presentes o seu presidente, Manuel González, e o seu director xeral, Darío Janeiro, e por parte de Voltier Electronics Iván Souto e Luis Rama, socios fundadores. Negrete subliñou a transcendencia deste convenio de patrocinio "que nos permitirá seguir medrando como referencia do fútbol gaélico a nivel internacional a través da Selección Galega". O convenio cubre a participación da selección no mundial deste verán e no europeo do ano que vén para o que, ademais, anunciou "estamos traballando na candidatura de Galiza como sede". "As achegas de entidades empresariais unidas a outro tipo de iniciativas que vimos levando a cabo para conseguir fondos" -engadiu Negrete- "son imprescindibles para poder afrontar a participación das Seleccións en torneos internacionais, tendo en conta que somos totalmente amateurs".


Summary: O líder de Unió sinala que, fale do que fale e opine do que opine no blog, todos os comentarios son sobre a cuestión nacional catalá.

Josep Antoni Duran i Lleida, o nacionalista catalá do que tanto gostan en Madrid, pecha o seu blog. E faino cun último post cun título ben explícito: 'Au reveure'. O lider de Unió (o socio minoritario de CiU) dí estar farto de que o independentismo, o dereito a decidir e a cuestión nacional de Catalunya copen todo. Afirma que, fale do tema que fale, os comentarios que se lle poñen non son para opinar desa cuestión, senón para se pronunciar sobre o proceso soberanista aberto en Catalunya- Durán i Lleida dí que o tema é importante, mais que non todo ten que pivotar sobre el. O blog, que comezou en 2007, seguirá aberto para os que queiran facer comentarios, mais o dirixente nacionalista xa non publicará máis post. Iso si, sinala que seguirá a escribir as súas cartas semanais á militancia de Unió. Dereito a decidir, sempre Durán i Lleda defende o dereito a decidir mais postúlase contra a independencia. Unha tese que perde adeptos en Unió, onde boa parte da militancia ve con bos ollos o proceso soberanista.


Summary: En contra do parecer expresado pola defensa e polo Ministerio Fiscal, a sala terceira do Tribunal Supremo español acordou de maneira unánime manter vixente a inhabilitación do president da Generalitat, Quim Torra, como deputado do Parlament de Catalunya.

Por unanimidade de todos os seus membros, a sala terceira do Tribunal Supremo (TS) español decidiu nesta quinta feira, 23 de xaneiro, manter en vixencia a resolución da Xunta Electoral Central (XEC) do pasado 3 de xaneiro que ordenaba a inhabilitación como deputado da Cámara catalá do president da Generalitat, Quim Torra. "Non mudou nada e non retrocederemos", anunciou onte Torra desde Girona ao coñecer a resolución. Desta maneira deixou claro que non asume a sentenza e que ten a vontade de continuar como no escano e como president. A sala terceira do TS non atendeu o criterio da defensa de Torra nin da Fiscalía, que propuñan deixar en suspenso a inhabilitación ordenada pola XEC mentres o propio Supremo non se pronunciase sobre un recurso de Torra contra a sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya, que á súa vez o condenou en decembro a un ano e oito meses de inhabilitación. A causa das resolucións e dos recursos atópase no mesmo conflito: cando o president non atendeu o criterio da Xunta Electoral de retirar do edificio do Govern unha faixa con lazos amarelos en solidariedade coas presas e presos políticos. Agora, á espera de que o Supremo tamén decida sobre o fondo da causa, é dicir, sobre o recurso contra a sentenza de inhabilitación do Tribunal de Xustiza de Catalunya, as liñas que se abren para Torra e o Parlament son o non recoñecemento das resolucións, ou aceptar a inhabilitación como deputado mais continuar como president, ou ben deixar ambos os postos, xa que o Estatut catalán marca a necesidade de que o mandatario sexa tamén membro da Cámara. O Parlament xa rexeitou o pasado día 4 de xaneiro facer efectiva a orde da XEC e defendeu a permanencia de Torra como deputado e como mandatario. Nese sentido pronunciouse esta terza feira a ministra de Defensa do Goberno español, Margarita Robles, quen subliñou que a sentenza invalida Torra como deputado mais non como president. Pola súa banda, Pedro Sánchez suxeriu que manterá a reunión programada con Torra, en calidade de president, pese a que declinou anunciar a data da cimeira. O PP ameaza con inhabilitar Torrent Afondando na vía punitiva e na xudicialización do conflito político, o secretario xeral do PP catalán, Daniel Serrano, ameazou con inhabilitar o president da Cámara, Roger Torrent, de non acatar a decisión do Supremo e de, por tanto, non destituír o president de Catalunya, Quim Torra. "Imos ver que inventa agora o bravo president do Parlament Roger Torrent para non asumir e acatar que Quim Torra xa non é deputado e que non poderá votar no pleno, salvo que queira rematar como el, que todo é posíbel", afirmou o popular.