Summary: InvestiGal denuncia a exclusión de tres mulleres e un home con contratos postdoutorais de duración determinada da extensión decidida para 436 investigadores e investigadoras que se viran afectados polo peche dos centros de traballo polo coronavirus. O colectivo reclama medidas para mellorar a conciliación familiar no sector

O pasado 30 de abril o Goberno galego anunciou que ía ofrecer extensións de contratos por seis meses a investigadores e investigadoras predoutorais e posdoutorais das tres universidades galegas (un total de 436) que se viran prexudicados e prexudicadas polos efectos da pandemia de coronavirus, que os obrigara a paralizar os seus proxectos. A Xunta atendía así a unha demanda do colectivo investigador, que destacaba as consecuencias que o peche dos seus centros de traballo tiña para a maior parte destes contratos temporais.Porén, esta ampliación de contratos deixou fóra a catro investigadores (tres mulleres e un home) que se acolleran a permisos de maternidade e paternidade. Forman parte da convocatoria de 2016 do programa posdoutoral (Modalidade A) e, como lembra o colectivo InvestiGal, os seus contratos rematan o 30 de xuño 2020 e, polo tanto, seguen activos "nas súas respectivas universidades"Ao ter solicitado este permiso por nacemento, xa o pasado ano ficaran nun primeiro momento fóra da posibilidade de solicitar a Modalidade B. Algo que finalmente si puideron facer, "dada a presión colectiva, apoio e denuncia do colectivo Posdoutorais", indican dende InvestiGal. O colectivo de investigadores/as propuxo diversas fórmulas naquel momento para chegar a unha solución, e foi a propia Xunta a que determinou que estas traballadoras debían finalizar os seus contratos ao mesmo tempo que aquelas persoas coas que deberían de concorrer á seguinte convocatoria, para así estar en igualdade de condicións que as mesmas.InvestiGal denuncia que "estas persoas reclaman o seu dereito a rematar as súas investigacións, tal e como estaba previsto nos seus contratos, en igualdade de condicións aos seus compañeiros e compañeiras cos que terán que medirse en convocatorias futuras". O colectivo xa reclamou esta situación ante a Xunta e a Valedora do Pobo, esixindo "que se resolvan e emenden as demais situacións de discriminación vixentes, mediante satisfacción extraprocesal, e que se tomen medidas a nivel lexislativo para evitar que estas situacións se sigan repetindo ano tras ano". O colectivo lembra que estes problemas se producen con frecuencia e que as dificultades de conciliación por nacemento supoñen un obstáculo estrutural para moitas investigadoras e investigadores. E comenta que "o máis probable é que haxa máis casos que non foron denunciados publicamente debido á normalización de certas condutas, e a non contar co apoio de colectivos". "Parécenos extremadamente grave que as situacións de discriminación se repitan no tempo e que a Xunta só achegue solucións ante a presión social que pode representar un colectivo, de modo reactivo e non proactivo", conclúen.Así mesmo, o Grupo de Traballo de InvestiGal – Rede Galega pola Investigación fixo público un informe no que detalla este caso e outras realidades relativas ás dificultades de conciliación familiar no sector da investigación. Neste documento reclaman para o persoal investigador e docente de duración determinada con crianzas e/ou persoas dependentes ao seu cargo un plan concreto e urxente de permisos, con carácter retroactivo e efectos de computación temporal nos contratos desde o 14 de marzo, "dado que as escolas e outros dispositivos de atención á dependencia estiveron e van continuar pechadas no medio prazo".


Summary: A Coordinadora Nacional Galega de Emigrantes Retornados castigará ao PP nas urnas nas vindeiras eleccións europeas. A entidade comunicarallo ao presidente da Xunta, nunha carta que entregarán esta terza feira no rexistro do Parlamento Galego. Dirixiranse tamén a todos os grupos parlamentarios para reclamar solucións urxentes.

O colectivo de emigrantes retornados presentarán por volta das 11:00 horas no rexistro do Parlamento Galego unha carta que dirixirán a todos os grupos parlamentarios na que manifestarán que están "fartos de que este goberno non resolva a súa situación". Anuncian tamén que non votarán ao PP nas eleccións europeas nin nos vindeiros comicios que se convoquen se a súa situación non se amaña "desde a política, a única maneira a tal altura desde onde se pode solucionar". O representante da Coordinadora Nacional Galega, Xosé Lois Leirós, cifra en arredor de 250.000 o número de emigrantes que regresaron á terra, a maior parte con pensións moi baixas e que están a recibir as cartas nas que se lle reclaman o importe da declaración dos últimos cinco anos máis multas e intereses de demora. "As autoridades non dan ningún dato mais nós temos constancia de que o ano pasado uns 20.000 galegos e galegas recibiron as cartas e neste ano parece que van caer arredor de 30.000 máis que afectan a persoas que viven con pensións de 700, 800 ou 900 euros", sinala Leirós para quen a comunicación de Facenda é unha "carta bomba que nos destrúe non só economicamente senón tamén moralmente. Diríxese a xente que a maior parte teñen máis de setenta anos, pasaron toda a vida fóra e agora, con situacións apertadas, están a padecer este trato e esta reclamación inxusta". Un ataque directo á emigración Para a Coordinadora Nacional Galega de Emigrantes Retornados a lei 35/2006 que obriga a declarar a quen ten dous pagadores está a ser aplicada como "un ataque directo a quen tivo que pasar a maior parte da súa vida fóra e cobra dúas pequenas pensións, algunha mesmo ridícula- Case todos os emigrantes temos este problema". Para Leirós, o goberno está a buscar "os cartos debaixo das pedras e reclaman ao mellor 8 ou 9.000 euros para unha persoa que cobra 700 ao mes co cal o que fai é levar á xente á ruína". Para a Coordinadora de Emigrantes Retornados, as recentes declaracións da Delegada de Facenda en Galiza, están a darlle a razón na súa denuncia de falta de información e mesmo a inclusión dun cadro no borrador no que se anuncia que as pensións de fóra teñen que ser declaradas só veñen poñer en evidencia que até o de agora, non só non se avisaba senón que mesmo nalgúns casos desde as oficinas da axencia tributaria se confirmaba que non se tiñan que computar os ingresos de fóra. "Non fai moitos días até o presidente da Xunta fixo declaracións dándonos a razón cando leva un ano sen abrir boca e mesmo ausentándose cando no Parlamento se debate algunha iniciativa sobre o tema. Nós continuamos a facer presións nas rúa e levaremos o tema ao Parlamento Europeo até que teñamos unha solución", confirma Leirós mentres se reafirma no "castigo" que o colectivo imporá ao PP nas vindeiras eleccións, o único que está nas súas mans que é non votar pola formación que está no goberno que lles impón as multas. Se despois de tanto silencio reciben unha resposta unha vez entregada á carta, sinalan que terán en conta que non sexan promesas que logo non se van a cumprir, como aconteceu co tema das preferentes en campaña electoral. "Nós non queremos promesas senón feito e a nosa determinación é seguir loitando porque nos asiste a forza da razón", sinala Leirós.


Summary: Na véspera de conmemorar os 100 anos da publicación do primeiro número da revista 'Nós', o Pazo Provincial de Pontevedra desenvolve a xornada '1920 Nós-2020 Nós-outr@s', na procura de homenaxear o Grupo Nós e de situar a muller de comezos do século XX no lugar que lle corresponde dentro dese contexto.

En xuño de 1920 reuníanse no Café Méndez Vigo de Pontevedra, Vicente Risco, Losada Diéguez, Cabanillas e Castelao, integrantes do grupo Nós que nesa xuntanza idearon a publicación da Revista Nós, que vería a luz o 30 de outubro dese mesmo ano. Agora, no centenario da saída do prelo deste boletín editado integramente en galego e co obxectivo primordial de pór en valor a nosa cultura, a Deputación de Pontevedra festexa estes cen anos a través da xornada titulada, "1920 Nós-2020 Nós-outr@s", ás 19.30 horas no Pazo Provincial. Baixo este epígrafe desenvolveranse unha recreación histórica, da compañía Os Quinquilláns, coloquios, mesas redondas e intervencións artísticas en vivo coa muller como elemento central. "Hoxe as mulleres son protagonistas da revolución cultural da Galiza", comentou a deputada Carmela Silva, que engadiu, "é un deber e unha obriga darlles voz e facer visíbel o papel das que foron silenciadas nos comezos do século pasado". Na peza teatral dos Quinquilláns recrearase unha conversa entre Castelao, Risco, Losada Diéguez e Margot Sponer, alemá estudosa da lingua galega e unha das tres mulleres que publicou os seus artigos na Revista Nós. De seguido, no mesmo Pazo e evocando o espírito dos faladoiros da Xeración Nós, desenvolverán un coloquio no que debaterán: María Reimóndez, poeta, tradutora e feminista; Kiko da Silva, ilustrador e director da primeira Escola de Banda Deseñada da Galiza; Afonso Vázquez Monxardín, catedrático da Lingua e membro do Museo Arqueolóxico de Ourense; Susana Pedreira, locutora de radio e cofundadora de "As mulleres que opinan son perigosas"; Chelo Loureiro, de Abano Producións, especializada no cinema animado; Miguel Fernández Cid, historiador e crítico de arte; e a deputada, Carmela Silva. Os actos conmemorativos do centenario de Nós incluíron tamén a realización, na xornada de onte, da mesa redonda "A Revista Nós: a romaría das palabras". Nesta actividade, que tivo lugar no Sexto Edifico do Museo de Pontevedra, participaron o deseñador Pepe Barro, o filólogo Emilio Ínsua, a profesora Patricia Arias e mais o escritor Miguel Anxo Seixas. Intervención artística desde Belas Artes A Universidade de Vigo tamén participa nesta xornada de homenaxe á revista Nós, e faino a través da Facultade de Belas Artes de Pontevedra. Na representación desta, as artistas Laura Cores e Nuria Ferreiro realizarán unha intervención artística contemporánea en vivo. Destácase así a importancia, plástica e gráfica, do boletín que dirixiu Castelao.


Summary: A disolución non vai ser inmediata e En Marea seguirá "cunha estrutura mínima para dar soporte ás mareas municipais".

O plenario da formación política En Marea decidiu este sábado, 26 de setembro, disolver a organización. Con todo, a desaparición "non será inmediata", sinalan fontes de En Marea a Nós Diario. Será pois unha disolución ordenada e seguirase polo do momento "cunha estrutura mínima para dar soporte ás mareas municipais". En Marea creouse como formación política en 2016 para agrupar as forzas da esfera da esquerda rupturista que tempo despois desentendéronse desta marca que nas eleccións galegas, baixo a fórmula de Marea Galeguista, ficou en 0,22% do voto. O plenario desenvolveuse este sábado no Hotel Congreso de Teo e sobre a mesa había a idea de ben, seguir avante co proxecto ou ben pór o punto final. Nas eleccións galegas de hai catro anos, co maxistrado Luís Villares á fronte, En Marea obtivo case 275.000 votos que a colocaron, con 14 deputados, á fronte da oposición ao PP de Alberto Núñez Feixoo no Parlamento. Con todo, as diferenzas entre as distintas formacións e correntes que convivían no proxecto de confluencia empezaron a notarse ao pouco de arrincar unha lexislatura que resultou convulsa polas tensións internas. A división interna e o continuo cruzamento de declaracións marcaron a traxectoria dae En Marea, que terminou por escenificar a súa división a comezos de 2019, cando Podemos, Esquerda Unida e Anova (promotores do proxecto rupturista) romperon co sector de Villares, que mantivo as siglas a nivel orgánico pero que, ao estar en minoría no seo do grupo parlamentario, acabou integrando o grupo mixto.


Summary: Paulo Carril accedeu á secretaría xeral da CIG no VII Congreso, que tivo lugar a finais de maio, co apoio do 96% das delegadas e delegados e á fronte dunha candidatura unitaria e de consenso. Asume a responsabilidade de personificar un cambio xeracional no ano en que a CIG pode converterse na primeira central sindical en representación, todo un fito para o sindicalismo nacionalista. Acredita no poder da clase traballadora para mudar a realidade e advirte: "Non somos un sindicato de concertación".

-Camiño dun mes como novo secretario xeral da CIG, que tal a aterraxe? Dá certa vertixe coller o testemuño dunha persoa como Suso Seixo, todo un referente no sindicalismo nacionalista? -O certo é que é un reto asumir esta responsabilidade nunha central sindical como a CIG e máis se cabe polo que ten de relevo xeracional e, en concreto, polo que significa Suso, con toda a referencialidade que ten, co exemplo de compromiso e entrega. El personifica unha xeración que foi quen de erguer unha alternativa sindical nacionalista nas circunstancias máis adversas e chegar até aquí: ser a primeira central en mobilización social, estar perto de selo en representación… Suso é insubstituíbel. - Falas de relevo xeracional, cal sería o roteiro para estes tempos da nova 'fornada' que agora asumides importantes responsabilidades no sindicalismo nacionalista? -Temos claro que debemos saber continuar o traballo feito nestes anos, un traballo que confirma a idoneidade do noso modelo sindical. O noso labor é darlle digna continuidade a ese traballo, actualizándoo a unha situación laboral, a de hoxe, que ten cambiado mais que fai aínda máis necesario o modelo sindical que representa a CIG. Como diría un veciño meu, trataríase de facer "o mesmo, pero máis cargado de bombo" (sorrí). -O novo secretario xeral de CCOO en Galiza fixo nestas semanas varias chiscadelas ao resto de centrais, nomeadamente á CIG, de cara á unidade de acción sindical. A comezos de xuño presentou unha proposta básica dirixida a CIG e UXT para artellar "unha resposta unitaria da clase traballadora galega". Que valoración fas destas chamadas? -Non xulgamos as intencións de quen fai esta proposta, mais consideramos que é un salto adiante á desesperada, un intento de emendar aquilo que ao meu entender realmente impide que haxa un marco xeral de entendemento con UXT e CCOO. Non hai posibilidade dun marco de entendemento con eses dous sindicatos por mor do modelo que representan, antagónico ao noso. Nós somos un sindicato de contrapoder, de confronto co poder, que entende que o diálogo social é nestes momentos un cancro para o movemento obreiro e a defensa dos intereses das traballadoras e traballadores. Son, ademais, un factor de españolización, aí está por exemplo a súa defensa da centralización en acordos marco, algo que entendemos que impide a democracia nos centros de traballo e a participación á hora de decidir as condicións de traballo. Teñen un modelo sindical de pactismo, de negociación e de marcos estatais. Hai unha realidade no día a día: a unidade de acción ten que se producir nos centros de traballo e nas loitas concretas. Desgrazadamente, o que vemos é que nas loitas concretas CCOO e UXT están no bando da patronal, o caso de Ferroatlántica é un bo exemplo. Tamén é certo que hai espazos de unidade, como o que estamos a construír, a iniciativa nosa, na loita polo convenio provincial do metal na Coruña; ou no sector do transporte de viaxeiros. Mais é imposíbel que esta unidade se dea nun marco xeral, polo que temos dito, porque están a negociar en Madrid un acordo estatal que vai ser unha reedición do pacto social e con todo o negativo que iso significa para a clase traballadora galega. No Consello Galego de Relacións laborais nós promovemos hai meses un acordo para facer prevalecer os convenios galegos fronte aos estatais e UXT e CCOO néganse a asinalo. Entendemos, pois, que non é posíbel esa unidade de acción. Esta ten que ser reflexo da unidade nos centros de traballo e esas premisas non se dan. Que non vexamos posíbel unha unidade de acción non significa que non vexamos aproveitábeis espazos de unidade para enfrontar políticas do Estado, da Xunta, abusos patronais. -Na recente clausura do congreso da CIG-Ensino instabas a "aproveitar a conflitividade para concienciar na loita polos dereitos laborais, sociais e nacionais". -A mobilización social ten un inmenso potencial e nós temos que ter a capacidade de converter a conflitividade social en organización, en afiliación. Para nós, a conflitividade laboral ten que responder en primeiro lugar a facer fronte ao deterioro das condicións de traballo, polo tanto mellorar os dereitos laborais e sociais. Mais nun proxecto sindical como o noso, que entende que a loita social é inseparábel da loita nacional, toda a conflitividade ten que ser unha oportunidade non só para tomar conciencia de clase mais tamén para mostrar que a emancipación da clase traballadora pasa tamén por que Galiza exerza os seus dereitos nacionais. O lema do VII congreso, Coa CIG somos máis fortes quer expresar que onde hai sindicato hai poder da clase traballadora, hai capacidade de facer fronte aos abusos da patronal, hai marco para poder recuperar os dereitos roubados nesta crise, para conquistar dereitos sociais e construír un marco de relacións laborais na Galiza acorde co noso país. Debemos ser atrevidos á hora de propoñer alternativas. A entrevisra completa podes lela no Sermos Galiza nº251, xa na nosa loxa.


Summary: Un forte despregue da Policía Local intentou forzar o inicio da obras, a pesar de que o convenio provincial da construción o impide ata o 7 de xaneiro. Un concerto serviu para darlles azos aos e ás manifestantes que unha noite máis fixeron garda no lugar.

Os veciños e veciñas de Coia continúan impedindo o inicio das obras na rotonda da Avenida Castelao, unha actuación baseada na instalación alí do barco Bernardo Alfageme, propiedade do Concello, e criticada polo seu elevado custe. A pesar de que o pleno municipal -cos votos de PP e BNG- votou en contra das obras o pasado luns (como xa fixera hai dous meses) e a pesar de que o convenio provincial da construción impide realizar estes traballos ata o vindeiro 7 de xaneiro, o Concello de Vigo semella empeñado en completar o seu proxecto. Por iso, grupos de veciños e veciñas do barrio manteñen unha garda no lugar, día e noite. Este martes pola mañá un forte despregue da Policía Local tratou de mover o valado que rodea a rotonda, para facilitar a entrada das máquinas e o inicio das obras, un movemento impedido de inmediatos polos e polas alí concentradas. Pola tarde, de novo interveu a Policía Local, desta volta para tentar impedir o concerto que no lugar estaba convocado para apoiar a loita veciñal. A tenente de alcalde, Carmela Silva, advertira nas horas previas que o concerto era "ilegal". Finalmente, o concerto puido celebrarse, aínda que cun formato máis pequeno. A pesar da intensa presenza da policía dependente do Concello de Vigo, a Policía Nacional xa anunciou que non intervirá no lugar, mentres non o indique expresamente a Delegación do Goberno. Outro dos momentos de tensión deste martes viviuse cando un dos responsables da empresa Civis Global, encargada das obras, se presentou no lugar para forzar o inicio das obras. Foi recibido con berros de "empresario explotador" por parte da veciñanza, que tamén cualificou de "esquirois" aos traballadores que manexaban as máquinas incumprindo o convenio provincial do sector. O xefe de obra desculpouse ante os veciños asegurando que eran "ordes de arriba", segundo destaca Vigodixital.com. Os veciños e veciñas de Coia continúan no lugar, ao berro de "non pode ser, o barco na rotonda e a xente sen comer", denunciando o elevado custe da obra (de cando menos 100.000 euros, como recoñece o Concello), que se sumarían a outros gastos xerados por este barco, que dende que foi adquirido polo Concello acumula un desbaldimento de cartos públicos de case un millón de euros. Lembran en en todo o Concello de Vigo hai 32 mil persoas desempregadas. Propoñen tamén localizacións alternativas para a instalación deste barco, como por exemplo o Museo do Mar de Galicia, situado na cidade, unha proposta que foi aprobada pola maioría do pleno municipal, ou tamén na finca Zulueta, próxima ao museo.


Summary: Os encausados no operativo aberto a raíz daquel operativo da Audiencia Nacional, que en outubro fai un ano, entregan á CIG comunicación para debater en asembleas.

Os independentistas encausados na Operación Jaro remitiron á CIG unha comunicación para que sexa trasladada ás asembleas de delegados do sindicato, dando así cumprimento ao acordo acadado en xuño após unha xuntanza entre os imputados e a central nacionalista. A finalidade da comunicación é "espalhar no mundo laboral o conhecimento e a denúncia da ilegalizaçom de Causa Galiza e do processo penal, com petiçom de penas de prisom, que segue aberto". Este paso enmárcase na aposta por socializar o proceso contra Causa Galiza, que mantén en suspensión de actividades a esta organización independentista a raíz do operativo ordenado pola Audiencia Nacional española e do que o vindeiro mes de outubro se cumprirá un ano.


Summary: Alexandra Fernández criticou, durante unha entrevista na Cadena Ser, o acordo dos socialistas con Cs, que a leva a dubidar de que queiran un cambio político tamén na Galiza.

En Marea mantén a "man tendida" ao PSOE para "seguir falando" após a sesión de investidura desta terza feira, unha investidura que anuncia que vai ser "fallida". Así o expresou a portavoz no Congreso da coligazón, Alexandra Fernández, durante unha entrevis na Cadena Ser. O apoio aos socialistas pasa, dixo, por un cambio de rumo a respeito da actual estratexia de Ferraz. O acordo con Ciudadanos "semella un espectáculo do PSOE para tratar de se salvar a si propio", afirmou Fernández. A portavoz de En Marea mesmo dubidou que os socialistas queiran un cambio político en Galiza após pactar cunha formación, a liderada por Albert Rivera, que concorreu en Galiza a estas xerais sen un programa propio esen propostas para os galegos. Asegurou Fernández, a respeito das autonómicas, que En Marea mantén a porta aberta ao BNG para construír un espazo político que favoreza o cambio. Negociacións Fernández explicou que En Marea, dentro de grupo confederal de Podemos, considera prioritarias tres escalas de negociación co PSOE para o goberno do cambio: un programa global de cambio, compromisos concretos para Galiza e un gobierno plural que garanta que os acordos non fiquen en papel mollado.


Summary: O regulador de medios alemán, Medienanstalt Berlin-Brandenburg, ordenou a cancelación do sinal de RT en alemán no satélite de telecomunicacións europeo Eutelsat 9B.

Un voceiro do Servizo Europeo de Acción Exterior cualificou de "inaceptábel" a decisión do Goberno ruso de prohibir a emisión da telivisión de Alemaña Deutsche Welle, así como de retirar as acreditacións a todo o seu persoal. A decisión de Moscova chega despois de que o Goberno alemán fixese o propio co medio RT , vencellado desde os Estados Unidos de América (EUA) co Kremlin, seis días despois de saír á luz no seu territorio. Nesa ocasión, a Unión Europea non só non criticou a medida, senón que apoiou a Alemaña na súa decisión. A directora do grupo de communicación, Margarita Simonián, criticou a "presión ilegal" realizada sobre o medio, e asegurou que "en ningún país do mundo loitaron tanto contra nós como en Alemaña". Para a UE, "nada ten que ver" o traballo de Deutsche Welle en Rusia con este veto a RT, que xustifica polo feito de "non ter unha licencia válida", que motivou o regulador alemán a suspender a difusión do medio no país. Ambos medios acudirán aos xulgados Tanto RT como DW anunciaron que acudirán aos tribunais para impugnar as decisións dos Gobernos ruso e alemán. No caso de RT, ademais da "censura" de Alemaña, tamén critican a negativa de Luxemburgo a conceder unha licencia para a emisión do medio após as presións das autoridades xermanas, así como a decisión de Youtube de eliminar a canle da televisión, cando se atopaba no cuarto posto dos medios de fala alemá, segundo Tubular Labs. Pola parte de Deutsche Welle, a Unión Europea asegura que confía en que o medio poida acceder aos procedementos que a xustiza prevea para apelar unha decisión "inxustificada".


Summary: Prudencia Santasmarinas, falecida aos 75 anos, foi clave no liderado das mobilizacións contra a nuclear de Xove, pero tamén nas melloras profesionais para as mulleres no agro e no mar

O Domingo de Pascua de 1977 arrincaba en Viveiro unha mobilización que ía pasar á historia de Galicia. Milleiros de persoas -5.000, segundo a prensa da época; 8.000, segundo a organización- botáronse a andar polas estradas mariñás para facer ver o amplo rexeitamento que suscitaba na comarca a instalación dunha central nuclear no lugar de Regodela, en Xove.Naquela histórica manifestación, así como noutras múltiples mobilizacións e actos informativos contra os plans nucleares de Fenosa, Eléctrica del Viesgo e Hidroeléctrica del Cantábrico, destacaba a presenza e o liderado de Prudencia Santasmarinas, Pencha Santasmarinas. A perserverante activista (Santiago, 1943) faleceu o pasado domingo en Compostela do tumor cerebral que padecía.Pencha Santasmarinas, falecida aos 75 anos, foi clave no liderado das mobilizacións contra a nuclear de Xove, pero tamén nas melloras profesionais para as mulleres no agro e no marMestra de formación, Santasmarinas desenvolveu dende finais dos anos 60 do século pasado a súa traxectoria profesional como funcionaria de Extensión Agraria e mais de Extensión Pesqueira, primeiro para o Goberno central e despois, para o galego. A propia Xunta a recoñecía no ano 2010, cando lle concedeu a Medalla Castelao, como autora dun contributo "esencial" para, por exemplo, a mellora profesional das mariscadoras, impulsándoas a que o seu labor se asentase como profesión e "deixase de ser unha actividade complementaria", ademais de alentar a súa participación nos órganos de goberno das confrarías."A estas alturas só me move o tema da muller", explicaba Pencha Santasmarinas nunha entrevista no programa Galegos da Televisión de Galicia no ano 2017. Naquela conversa repousada lembrou as súas primeiras lecturas do Sempre en Galiza, parellas á súa implicación na Asemblea Nacional-Popular Galega e mais no Bloque Nacional-Popular Galego, militancia e activismo político cun guieiro claro: "A política é a arte de transformar a sociedade para mellor, para facer unha sociedade máis xusta". Esa filosofía levouna tamén ao eido sindical, xa fose nas Comisiós Labregas ou no Sindicato Labrego Galego."A política é a arte de transformar a sociedade para mellor, para facer unha sociedade máis xusta", reflexionaba Pencha SantasmarinasPencha Santasmarinas amosábase naquela entrevista, como na vida, tan firme como humilde. "A xente sempre me di que fun instigadora" das mobilizacións contra a nuclear de Xove, admitía. "Pero non teño nada de heroína, non son nada extraordinaria; son bastante normaliña". Só lle tocou ser "cabeza visible dese movemento político", pero coa intención de "colaborar cos veciños" para ver "que se podía facer" e explicar que en Galicia "non temos que achantar con todo o que nos chegue". "E iso nunca se pode facer soa", reflexionaba. Tras transcender a nova do seu falecemento foron múltiplas as condolencias, tanto dende o ámbito político e sinidical como de persoas anónimas que lembraban o seu intenso compromiso co país e a causa feminista e ecoloxista durante toda a súa vida.


Son comezos… O novo galeguismo deste século, aberto ao conxunto da cidadanía, súas expresións plurais de avance, progreso, soberanista… ábrese paso, na crise de ese nacionalismo pechado, xa rancio, tamén monopolista no pensamento. Este novo galeguismo é unha herdanza que vén de Castelao, Otero Pedrayo, López Cuevillas, Celso Emilio Ferreiro, Ramón Piñeiro, Isaac Díaz Pardo, entre outros. Un galeguismo que non só se activa no romanticismo da querenza a esta terra pola defensa da súa singularidade, psicolóxica, sociolóxica, no ámbito cultural, etc …. Hoxe o novo galeguismo está a entroncar cos latexos da ampla maioría na súas reivindicacións cotiás para vehicular esas inquedanzas no político. Unha sociedade ten un maior desenvolvemento económico en función da súa capacidade produtiva na creación de bens materiais e como se reparten, coa conseguinte conciencia nacional. Coa xenerosidade de saber quen somos, e saber que neste mundo non estamos só, que temos un acompañante: a sociedade civil, o cidadán na pluralidade Coa xenerosidade de saber quen somos, e saber que neste mundo non estamos só, que temos un acompañante: a sociedade civil, o cidadán na pluralidade. O galeguismo neste tempo ten que ser conscientemente o eixo da modernidade e creatividade, o movemento que reflicte un país aberto con outros, con lazos de irmandade e igualdade. Conectados en España, sabedores que se ten que abrir un novo proceso constituínte que contemple o sentido republicano dos cidadáns e das cidadás nunha realidade multinacional. Unha conciencia nacional aberta nun país con cidadáns cosmopolitas e soberanos O galeguismo do século XXI abrangue como noutros intres da súa historia a xustiza social, pero engade os sentires de hoxe, transversalidade e cooperativismo político de onde o "cidadán sexa e exerza a soberanía" nos dereitos individuais e nacionais, e sabedores que temos un planeta con recursos limitados, cambios climáticos, biodiversidade ameazada, etc… Un mundo globalizado que estamos a sufrir, igualmente que noutras latitudes, pola acumulación do capital no 1% da poboación mundial, namentres o resto, as terceiras cuartas partes do mundo viven na miseria. En definitiva, unha conciencia nacional aberta nun país con cidadáns cosmopolitas e soberanos.


A mobilización cidadá desenvolvida polas plataformas dos afectados pola comercialización das preferentes acadou xa moi importantes obxectivos. A conciencia social e mediática de que un número moi importante dos seus compradores non prestou o seu consentimento en termos legais, unha demanda colectiva presentada polo Fiscal Superior de Galicia por mór desa xeralizada nulidade na prestación do consentimento ou a propia aceptación-parcial-da solución da arbitraxe de Dereito, a resolvermos no ámbito galego, son éxitos impensábeis dende a perspectiva dos afectados doutros territorios tamén atinxidos, como Catalunya, Andalucía,Madrid ou Cantabria. Sucede que a adquisición das preferentes ten a apariencia dun contrato válido,que compre destruir para acadar unha devolución non condicionada ás regras que Europa marcou no seu "memorándum of understanding" para devolver os cartos (as entidades só poderían ofrecer o prezo da obriga no mercado secundario incrementado nun 10%). Velaí que o bó traballo desenvolvido até de agora polas plataformas teña de se completar coa preparación das mellores condicións (estudo, aproveitamento das sinerxias. menores custos posíbeis para os afectados) para o exercicio das accións en sede xudicial ou arbitral. A arbitraxe de Dereito é a mellor solución por custo e rapidez e lle vai resolver o problema á grandísima maioría das persoas de cultura financeira básica nas que se evidencie un perfil aforrador E cómpre dicir algunhas cousas claras. A arbitraxe de Dereito é a mellor solución por custo e rapidez e lle vai resolver o problema á grandísima maioría das persoas de cultura financeira básica nas que se evidencie un perfil aforrador, afastado e/ou ausente na súa vida dos investimentos de risco. Na eventualidade de que, a respecto dalgunhas destas persoas, NG Banco rexeitase a arbitraxe, haberían adherirse á demanda colectiva presentada pola Fiscalía Superior de Galicia e que arestora tramita un xulgado coruñés. Canto ás persoas nas que non se dean con claridade eses perfís ou exista base documental que faga dubidar da nulidade do seu consentimento, haberían presentar demandas individuais perante o Xulgado da súa residencia, de non ser que prefiran agardar polas condicións de canxe que lles ofreza a entidade. Son, xa que logo, tempos para concretar. Tamén para a asociación de usuarios financeiros ADICAE e para as plataformas, que haberían evitar posicionamentos de autoenroque que non levan a ningures. A arrincadeira A liberdade de horarios comerciais decretada por Rajoy danará aínda máis ao comercio de proximidade galego e contribuirá desertizar os nosos centros urbanos, barrios e vilas. A medida, tamén, é inconstitucional por vulnerar as competencias en comercio interior de Galicia .


Summary: A ANC cualifica de "pantomima" os comicios.

Argentona, Viladamat ou Verges, con alcaldes da CUP, Gironella, do PDECat, ou Arenys de Munt e Vilassar de Dalt, de ERC; son algúns dos concellos que se están a manifestar publicamente a respecto das eleccións do 21D, convocadas polo goberno español a través dos poderes que lles dá o 155. Municipios que anuncian que só recoñecen o Parlament de Catalunya e o Govern catalá, e que apontan a que non cederán espazos para os comicios do 21 de decembro. Que facer o 21D? Esta está a ser, nestes días, unha das principais preguntas que se está a formular no seo do independentismo. Participar ou non? Facelo como nunha convocatoria máis ou con fórmulas 'excepcionais'? Neste debate vén de se posicionar a ANC, a entidade que canda Òmnium, foi motor civil do proceso soberanista ao longo destes anos. Nun comunicado interno, a Assemblea cualifica os comicios do 21 de decembro de "pantomima electoral, que demostrará ao Estado español que hai un territorio que "non controlan".


Summary: O BNG presenta no Parlamento unha proposición de lei para a reforma da Lei de normalización lingüística cadrando co 30 aniversario da súa promulgación. Exixirá unha "oferta en positivo" en eidos como o ensino, a sanidade, a xustiza, os medios de comunicación e, por suposto, a Administración pública

"O galego para a Xunta é unha roncha". Así de clara e taxativa foi a descrición que a profesora Pilar García Negro fixo do desleixo da Xunta de Galiza respeito da lingua propia do País e da aplicación da Lei de Normalización, promulgada hai 30 anos e que deixa "un panorama desolador desde o punto de vista gobernamental". Ao igual que fixo co gallo do décimo e do vixésimo aniversario da norma, o Bloque volveu presentar no Parlamento unha proposición de lei para a súa modificación co obxectivo, en palabras da deputada nacionalista Ana Pontón, de "promover un avanzo no proceso normalizador" cara á súa "revisión" e "modernización". Así as cousas, a formación frontista presentou esta segunda feira en rolda de imprensa o texto co cal pretende abrir "non só en sede parlamentar, senón no conxunto da sociedade" un fondo debate ao redor da situación actual da lingua para pór freo "ás tendencias negativas" en que se atopa mergullada. Un dado: segundo un estudo realizado pola Mesa pola Normalización, unicamente o 9% das escolas do País situadas nunha contorna urbana imparte "algunha materia" en galego. Educación, sanidade, xustiza e imprensa en galego O ensino será un dos eidos en que a reforma impulsada polo Bloque quere incidir, estabelecendo que será a nosa propia a lingua de instalación predominante do alumnado tendo sempre en conta a súa contorna. "Nas contornas castelanfalantes a presenza do galego será, como mínimo, igual á da lingua castelá", explicou Pontón Mondelo, acrecentando que en bacharelato e nos ciclos formativos o obxectivo a conquerir é a obriga dun 50% da docencia en galego "como mínimo e por lei". O respecto pola toponimia desbotando as formas deturpadas e unha "oferta en positivo" non só de parte da Xunta de Galiza, senón tamén das empresas que prestan servizos ás administracións públicas e, por extensión, daquelas que operan no País "para que a cidadanía poida exercer o seu dereito" a ser atendida en galego son outros dos puntos que toca o texto legal da formación frontista, para alén da sanidade, a xustiza e os medios de comunicación. "Vai sendo hora da vontade política" "Calquera persoa preocupada pola recuperación das linguas subordinadas sabe da importancia das leis para garantir a estabilidade dos dereitos que foron conqueridos nas rúas", atallou Goretti Sanmartín, profesora da UdC e integrante da Executiva nacional do Bloque. Lembrou Sanmartín o pouco aprezo que os poderes públicos lle emprestaron de sempre ao galego, sendo a cidadanía quen supriu esa eiva, e enfatizou que "xa vai sendo hora dunha vontade política" que pule pola normalización dun idoma que se atopa, ao seu xuízo, "nunha situación dramática". "Todos os galego somos fillos da imposición do español", proclamou Pilar García Negro para acrecentar que as políticas impostas pola Troika e pola UE, alén das españolas, afondarán "na postergación" da lingua. García Negro, voceira do Bloque en materia lingüística durante a elaboración do Plan de Normalización, subliñou como "a vella pregunta" sobre se é posíbel vivir integramente en catelán e en galego recibirá resposta positiva no primeiro caso; no segundo, "de ningunha maneira". Arremeteu contra a "crecente exclusión social tornada en abertamente ilegal" á cal a Xunta do PP condena a lingua galega e reivindicou como primeira obriga que as súas políticas "ingresen na legalidade". A profesora valorou as recentes declaracións do presidente da RAG, Xesús Alonso Montero, sinalando que son propias "dun españolismo extremista".


Summary: Entrevistamos a poeta no 'Caderno de verán'.

Ten vacacións unha poeta? Puido descansar durante o verán? Pois si. Este verán as vacacións chegaron como auga de maio. Participei nalgunhas actividades ligadas á poesía que, aínda que se presenten como eventos, tamén teñen moito de ocio. Non todo se reduce a recitar e compartir conversas, mostra disto foi o Rosalía en Camiño deste 2021. E nese tempo libre tan necesitado, que actividades lle gusta realizar? Teño ganas de fotografar. É algo que sempre fixen de maneira afeccionada e que desfruto moito. A miña maneira de fotografar sempre é un pretexto para observar. Tamén adoito escribir e vagabundear polos museos. Para min a arte é unha especie de saber perderse e de ter a enerxía suficiente para manter os sentidos espertos. Polo demais, reparto o tempo entre o meu triángulo máxico actual: unha aldea próxima a Celanova, o lugar da familia; o meu Ourense cidade e Compostela. Un lugar importante para min é o inicio da Ribeira Sacra. É unha ruta que sempre fago coa familia nalgún punto do ano. Aínda que sexa unha persoa de interior, os lugares con auga gústanme ben, e diría que esta é unha das paisaxes máis queridas. Continúa a Covid-19 a mudar os seus plans? Un pouco, si. Confeso que tiña ganas de viaxar. Desde a adolescencia viaxei moito de maneira autónoma e bótoo de menos. Teño a sensación de que os traxectos me permiten observar e pensar dun modo diferente. Se ben si fixen algunha escapada a Xixón ou Barcelona aos festivais de poesía, a forma de encarar unha viaxe nesta situación é moi diferente. Vou privilexiar esa outra arte dos paseos polos lugares próximos. Podería recomendar algún libro ou grupo de música para o que queda de verán? Recomendo ler Os aneis de Saturno, de Sebald, unha viaxe a pé por un dos condados da costa leste de Inglaterra. Gústame moito o proceder do autor; tamén a súa maneira de observar, adoro como sabe calibrar os vestixios, os pequenos detalles que temos diante e que nos poden remitir a un pasado vivo. É un libro que require calma. Con respecto á música, estou escoitando moito a Laura Lamontagne e Pico Amperio. Encántame a súa maneira de mesturar referentes.


Summary: O dispositivo policial foi mudado para evitar novas agresións ao outro acusado, o ex director de Seguridade de Adif.

O maquinista do Alvia accidentado en Angrois o 24 de xullo de 2013, Francisco Garzón, só responderá as preguntas do seu avogado, Manuel Prieto, segundo el mesmo anunciou antes do comezo da segunda xornada do xuízo. Antes do comezo da segunda xornada do xuízo, Prieto atendeu aos medios de comunicación para avanzar que o seu defendido non responderá ás cuestións formuladas pola xuíza e polo Ministerio Fiscal. A maxistrada admite como proba unha 'montaxe audiovisual' de Adif "Espero que sexa capaz de explicar ben de todo o que pasou no tren, de todo o que pasou no accidente, de todo o que pasou no hospital, (...). Espero que se explique para que todo o mundo o entenda", sinalou. Prieto aproveitou para cualificar como "indignante" a actitude de Renfe de cara ao seu defendido. O letrado criticou que o Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (Adif) está "implicado" na defensa do outro acusado, o ex director de Seguridade no momento do sinistro, Andrés Cortabitarte, mentres Renfe "pasa" de Garzón a pesar de ser o seu "empregado". Os avogados das vítimas acusan a xuíza de aceptar probas para "exculpar a Cortabitarte" O avogado do maquinista lembrou o convenio polo cal Renfe paga "125.000 euros ao ano" á Avogacía do Estado, pero a operadora pública "permite que (Adif) lle pida como danos 1.400.000 euros e pida a condena para un empregado". Segunda xornada do xuízo Segundo avanzou Manuel Prieto nas súas declaracións ante a prensa, está previsto que esta quinta feira declare, ademais do seu cliente, o propio Andrés Cortabitarte. [VÍDEO] Tensión na saída de Andrés Cortabitarte do xuízo: "Tes as mans manchadas de sangue" Precisamente, o dispositivo policial foi modificado para esta segunda xornada do xuízo co obxectivo de tratar de incrementar a seguridade e evitar que se vivan incidentes semellantes aos de onte, cando o pai dunha falecida no accidente golpeou o ex alto cargo de Adif á saída da Cidade da Cultura, en Santiago de Compostela.


Summary: A escuadra galega perdeu 33-24 contra o todopoderoso Bera Bera

O Mecalia Atlético Guardés deu a cara, pero non puido regresar de Donosti con nada positivo en canto a puntos. O Bera Bera superou ás xogadoras de negro e amarelo amparándose nun parcial de 6-0 mediado o primeiro tempo que permitiu ás locais tomar unha cómoda renda no marcador. Dez minutos exactos sen marcar estiveron as pupilas de José Ignacio Prades, ás que non quedou outra que ir a remolque durante toda a segunda metade. O caso é que non empezou mal o Guardés. Aguantando o tipo ante o líder nun intercambio de golpes que se traduciu nunha sucesión constante de goles até o 5-5. Algo pouco habitual en dous equipos que basean a súa fortaleza na fase defensiva. Corría entón o minuto 8 e aí empezou a desequilibrarse o partido. Porque durante os seguintes dez minutos o colectivo miñoto non viu portería. Unhas veces Alice Fernandes, outras a defensa donostiarra e outras as imprecisións visitantes deixaron a cero ao Guardés durante un lapso no que o Bera Bera anotou seis goles, un parcial de 6-0 que marcou a diferenza. A renda de media ducia de goles mantívose inalterábel. E así chegouse ao descanso (17-11). Á volta, o decorado apenas cambiou. Sandra Santiago compareceu na pista para tentar comandar a remontada, e a lateral internacional portuguesa puxo o seu gran lanzamento ao servizo do equipo acumulando varios goles consecutivos até irse a cinco. O problema é que Bera Bera respondía na outra portería e a diferenza non minguaba. Froito desa impotencia, o conxunto miñoto baixou un pouco o ritmo. De súpeto, non atopaba vías de auga no 6:0 azul. Así, a vantaxe foi incrementando aos poucos até chegar a ser de dez goles. Un tanto de Ángela Nieto sobre a bucina deixouna finalmente en nove (33-24) pero certificou igualmente a derrota da escuadra visitante. O Guardés acaba quinto a xornada, con todas as opcións de meterse en Europa intactas. Agora toca recuperar as forzas durante o parón de seleccións da semana que vén para regresar a San Sebastián dentro de dúas, nesta ocasión, para disputar a Copa da Raíña.


Summary: Nove estudantes galegos de distintos níveis educativos expoñen as súas motivacións para secundar a folga á cal están chamad@s este 20 de febreiro.

Bolsas de estudo que van minguando; materias en que a educación se concebía como unha ferramenta política para o cambio e que foron desaparecendo; a teima en garantir o ensino en español e uns contidos de corte confesional católico por riba das linguas propias; e a blindaxe dos concertos con colexios que practican un ensino sexista. Son algúns dos puntos que toca a Lei orgánica de mellora da calidade educativa, Lomce, e que levarán á folga o estudantado galego.


Summary: O estoupido tivo lugar as 4:15 horas. O alcalde tudense, en declaracións á Radio Galega, desbotaba a hipótese dun atentado.

Un artefacto explosivo estoupou esta madrugada pasada en Tui, cabo da Estación de Guillarei, no caixeiro automático dunha sucursal bancaria, causando diversos danos materiais. Após rebentar o caixeiro, os asaltantes levaron os cartos. A investigación traballa con todas as hipóteses, se ben o alcalde tudense, en declaracións na Radio Galega, desbotaba en principio que puidese ser un atentado e inclinábase máis pola liña do roubo. Na zona sur da provincia de Pontevedra teñen nestes anos estoupado artefactos que a Policía atribuiu a Resistencia Galega. Segundo informan axencias e medios citando fontes policiais, as Forzas de Seguridade estarían á procura de dúas persoas que fuxiron cara Portugal nun vehículo con matrícula do país luso.


Afirmaba Antón Baamonde nun recente e lúcido artigo titulado "Galicia, progreso, nacionalismo" que Galicia precisa dunha ORGA do século XXI, "unha organización de centro esquerda, de amplo espectro, lonxe das estreitas fronteiras que debuxan o nacionalismo actual, que deseñe políticas construtivas e non só de oposición, que teña unha clara vocación de goberno honesto e responsable (…)". Somos moitos, aínda non suficientes, os que pensamos exactamente o mesmo e que estamos ademais traballando, mal que ben, para construír esa ferramenta que o autor de xeito argumentado anhela. Estoume a referir a Compromiso por Galicia, organización que o mesmo Antón Baamonde etiqueta como "de momento, unha hipótese de traballo". Non está mal de todo, estamos aí. Conviven na nosa organización persoas con sensibilidades diferentes (dende o centro demócrata liberal ao socialismo democrático, por usar etiquetas tradicionais) que foron quen de encontrar un común denominador baixo esa definición Compromiso atopou o seu equilibrio ideolóxico definitorio baixo a etiqueta de "galeguismo, progresismo e socialdemocracia renovada"; e digo equilibrio porque conviven na nosa organización persoas con sensibilidades diferentes (dende o centro demócrata liberal ao socialismo democrático, por usar etiquetas tradicionais) que foron quen de encontrar un común denominador baixo esa definición. Conservémola por moito tempo. Outro elemento fundamental no ADN de Compromiso é a aposta por un discurso construtivo e moderado, tanto no eixo social como no nacional, en contraste coas posicións extremas que hoxe caracterizan ás outras dúas organizacións de referencia no nacionalismo galego. É esa unha das razóns que ao meu ver máis pesou á hora de decidir participar xunto con PNV, CiU e CC na Coalición por Europa para as vindeiras eleccións Europeas do 25 de Maio. Aínda que son evidentes as diferenzas ideolóxicas con estas forzas políticas, agás quizais na visión construtiva e reformista de Europa, o feito de asociarse con organizacións que actualmente gobernan os seus respectivos territorios resulta congruente con un dos elementos fundacionais de Compromiso. Non é moi diferente a decisión adoptada por Compromiso agora da que no seu momento tomara o BNG, liderado naquel momento por X.M. Beiras, cando (re)impulsou Galeuscat e se presentou ás eleccións europeas coas mesmas organizacións coas que agora se presenta CxG Neste sentido, non é moi diferente a decisión adoptada por Compromiso agora da que no seu momento tomara o BNG, liderado naquel momento por X.M. Beiras, cando (re)impulsou Galeuscat e se presentou ás eleccións europeas coas mesmas organizacións coas que agora se presenta Compromiso. A diferenza ideolóxica entre o BNG e estas era sen dúbida bastante maior que a que teñen con Compromiso, mais daquela o BNG aspiraba a ser forza de goberno e líder da alternativa ao Partido Popular de Fraga. Eran outros tempos. A pregunta que xorde nese escenario é a seguinte: Pode Galicia permitirse que o nacionalismo galego se exprese unicamente en termos de esquerda radical e antisistema? É ben certo que a aposta pola moderación pode crear, na conxuntura actual, certas eivas para unha forza que acaba de nacer pois na bolsa do descontento político cotizan á alza os discursos radicais. De aí vén seguramente o éxito electoral de AGE e tamén de aí vén a actual carreira entre Anova e BNG por demostrar quen é máis de esquerdas. A pregunta que xorde nese escenario é a seguinte: Pode Galicia permitirse que o nacionalismo galego se exprese unicamente en termos de esquerda radical e antisistema? Coido que non. Tampouco se o que persigue é expresarse só en termos soberanistas e independentistas, como semella querer facelo o BNG. Nese sentido ten razón X.M. Beiras cando afirma que en Galicia non hai conciencia social suficiente para seguir os pasos de Cataluña. Iso si, cabería preguntarse se a hai para iniciar un proceso de ruptura coa segunda restauración borbónica ou coa Europa actual. Permítanme dubidalo. No contexto europeo as posturas rupturistas de esquerda son minoritarias, agás quizais en Grecia onde en todo o caso tampouco son maioritarias. O lugar que pretende ocupar Compromiso está, hipoteticamente, máis claro e franco que nunca Remato. O lugar que pretende ocupar Compromiso está, hipoteticamente, máis claro e franco que nunca. Pero para que esa hipótese deixe de ser de traballo e se confirme de vez, todas as mans e todas as cabezas son poucas. Ou nos poñemos a obra ou seguiremos varias décadas máis practicando o hábito, tan galego el, de queixarse polo que puido ou debería ter sido e non foi. Por min que non quede.


Summary: Meritxel Batet elixida presidenta da cámara baixa co apoio de Unidas Podemos e PNV e Manuel Cruz da cámara alta. Os deputados e deputadas de Vox fixeron ruído cada vez que tomaba a palabra algún ou algunha parlamentar independentista.

A presenza dos presos políticos cataláns Oriol Junqueras, Josep Rull, Jordi Turull, Jordi Sànchez e Raül Romeva marcou as sesións de constitución do Congreso e do Senado, que decorreron esta terza feira. Uns plenos nos que saíron elixidos os socialistas Meritxel Batet e Manuel Cruz como respectivos presidentes en cada unha das cámaras españolas. Batet foi elixida en segunda volta co apoio de Podemos e PNV. Mais foron os presos cataláns electos como deputados o 28 de abril quen acapararon os focos. Trasladados de prisión até o Congreso e Senado para tomar parte nos actos de constitución das cámaras para, posteriormente, volver ser trasladados ao cárcere. Cada vez que un deles tomou a palabra para prometer o cargo ou o facía un de EH Bildu, os representantes de Vox pataleaban e batían nas súas mesas para evitar que se lles escoitase. Yolanda Díaz e Gómez Reino usaron para prometer a fórmula: "Para cumprir co mandato da cidadanía galega, da democracia e dos dereitos sociais, prometo. O pobo é quen máis ordena" "Desde o compromiso republicano, como preso político e por imperativo legal, si, prometo" foi a fórmula empregada polo presidente de ERC Oriol Junqueras para tomar posesión do seu cargo. Jordi Sánchez (JxC) prometeu "desde o compromiso coa lealdade ao 1-O", na liña dos tamén deputados de JxC Jordi Turull e Josep Rull. As catro representantes de EH Bildu no Congreso empregaron a fórmula "prometo, por imperativo legal, até a proclamación da República Vasca". As deputada galegas de Unidas Podemos, Yolanda Díaz e Gómez Reino usaron para prometer a fórmula: "Para cumprir co mandato da cidadanía galega, da democracia e dos dereitos sociais, prometo. O pobo é quen máis ordena".


Summary: En 2013 o mestre atrasara un día o inicio de curso por falta de profesorado. A sentenza obriga a Consellaría a pagarlle case nove mil euros máis as costas do xuízo. 5.000 sinaturas denunciaran que a sanción buscaba amedrentar as voces reivindicativas

O xulgado contencioso administrativo nº3 de Pontevedra fallou en contra da Consellaría de Educación por cesar o director do IES llla de Arousa, Afonso Malvido, en decembro de 2013 por atrasar un día o inicio de curso 2013-2014 a causa da falta de profesorado no centro. A sentenza obriga a Consellaría a pagarlle case nove mil euros máis as costas do xuízo. O propio director puxérase en contacto coa inspección educativa para saber se Educación tiña previsto dotar o centro dun profesor máis, xa que a falta de docentes suficientes non permitía cubrir as gardas, desenvolver o Plan de Convivencia, o proxecto Abalar ou atender a biblioteca do centro, entre outros labores. Porén, non tivo contestación ata que o curso estivo iniciado. A resposta da Consellaría foi, de feito, un expediente de revogación no seu cargo. O cesamento iniciara de contado un movemento de solidariedade e en poucas semanas recolléronse preto de 5.000 sinaturas de apoio O cesamento iniciara de contado un movemento de solidariedade e en poucas semanas recolléronse preto de 5.000 sinaturas de apoio, que foron entregadas na Xefatura Territorial de Pontevedra da Consellaría de Educación. De igual xeito, os servizos xurídicos da CIG presentaron o recurso que vén de dar lugar a este fallo. Trátase dunha sentenza firme que declara ilegal a resolución da Xefatura Territorial pola que se cesou e se inhabilitou o docente para postularse como director; ademais condena a Consellaría a abonarlle ao director o importe de 8.644 euros que é o que lle correspondería percibir polo seu cargo desde que foi cesado no inicio do curso 2013-2014. Así mesmo, condena a Consellaría a pagar as costas do proceso. "Esta sanción o que perseguía era amedrentar e calar as voces reivindicativas que esixen máis profesorado nos centros para mellorar a calidade no ensino" Para a CIG-Ensino, a sentenza "evidencia unha actuación do xefe territorial de Pontevedra represiva e contraria á lei debido a un comportamento que dignifica a un director que o único que perseguía era un profesor imprescindible para o funcionamento normal do centro". Segundo o sindicato, "a contundencia da sentenza esixe do conselleiro de Educación o cesamento fulminante do xefe territorial", xa que "confirma a denuncia feita no seu día pola CIG e máis de 5.000 sinaturas do profesorado de que esta sanción o que perseguía era amedrentar e calar as voces reivindicativas que esixen máis profesorado nos centros para mellorar a calidade no ensino".


Summary: A Real Academia Galega e a Fundación Barrié abren esta terza feira a fase de votación telemática na que se decidirá cal é a Palabra do Ano 2021.

A Palabra do Ano trata de identificar aquilo que resuma como se viviron colectivamente os últimos doce meses ou algún aspecto que sobresaíse, para ben ou para mal, na actualidade máis próxima ou global, en ocasións a través de neoloxismos e noutras a través de voces presentes na lingua dende hai moito tempo. É o caso das cinco voces finalistas, que fan referencia, un ano máis, á pandemia da covid-19, mais tamén á actividade do volcán de La Palma ou ao auxe da música tradicional galega. Este último é o caso do vocábulo tanxugueira, que non figura no Dicionario porque é en realidade un topónimo que fai referencia a un lugar con moitos teixugos. Mais hoxe esta palabra simboliza, a través do plural tanxugueiras que lle dá nome á banda de Olaia Maneiro, Aida Tarrío e Sabela Maneiro, o éxito da revolución que está a vivir a música tradicional galega nesta segunda década do século XXI a través de novos vieiros. As palabras da pandemia volven aparecer entre as candidatas a se converter na Palabra do Ano. É o caso do neoloxismo popular vacinódromo, unha voz que non figura no Dicionario pero que todo o mundo entende, formada a partir da palabra vacina e o sufixo -dromo, "lugar onde se fan carreiras". Gromo, na acepción referida á aparición súbita dunha enfermidade epidémica entre a poboación dun determinado lugar, repite por segundo ano entre as finalistas, e resiliencia, a capacidade dos seres humanos para se adaptaren positivamente ás situacións adversas, tamén figura entre as candidatas, con seguridade froito duns tempos pandémicos que obrigaron a todo o mundo a armarse dela. A entrada en erupción do volcán de La Palma o pasado mes de setembro tamén deixa pegada na elección da Palabra do Ano. Dende entón, son moitas as palabras propias do mundo da xeoloxía que adquiriron un uso cotián nos medios de comunicación e na rúa. Unha delas é coada que, alén de referirse á operación de lavar a roupa, nomea o manto de lava en estado líquido emitida por un volcán durante as erupcións. A Palabra do Ano elixida polas persoas participantes na votación popular darase a coñecer nos últimos días do 2021 a través do Portal das Palabras, o proxecto da RAG e a Fundación Barrié para a modernización do traballo lexicográfico e a divulgación da nosa lingua. Dende 2014 o Portal das Palabras convida ademais a todas as persoas que o desexen a participar na escolla da Palabra do Ano. Nas edicións anteriores foron elixidas nós (2020), sentidiño (2019) deseucaliptización (2018), afouteza (2017), irmandade (2016) —coincidindo co centenario das Irmandades da Fala—, refuxiado, -a (2015) e corrupción (2014).


Summary: O Tribunal Superior de Xustiza da Galiza avala a redución no número de persoas non conviventes en encontros sociais que decorran tanto en espazos públicos como en privados. Tamén a limitar as reunións de madrugada.

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) autorizou a Xunta a limitar o número de persoas que se poden reunir en espazos públicos ou privados -seis, en interiores; e dez, en exteriores-, así como prohibir encontros con non convivientes durante a madrugada.Os maxistrados entenden que as medidas incluídas na orde son "idóneas, necesarias e proporcionadas" para conter a expansión da Covid-19, cuxa transmisión aumentou nas últimas dúas semanas, da mesma maneira que as hospitalizacións. As restricións ás reunións de madrugada entrarán en vigor ás 00 horas do día seguinte ao da súa publicación no Diario Oficial da Galiza (DOG), co que para que se poidan aplicar xa esta fin de semana, a Xunta deberá publicar a orde nun DOG antes de finalizar a xornada desta sexta feira. O TSXG avanza que estas restricións manteranse até as 00 horas do 7 de agosto. A sala considera que o Goberno galego xustificou a existencia dun perigo para a saúde da poboación, que se pode ver agravado se esas medidas non se adoptan, así como que carece doutros medios menos agresivos para afrontalo. Ademais, destaca que as medidas "responden a unha situación clara de incremento do virus" e asegura que "non teñen un impacto significativo no dereito de reunión, máis necesitado de control no horario nocturno, frecuentado en maior medida polos mozos, máis proclives ao contacto social". A decisión chega o mesmo día en que se comunicou unha nova marca de máximo de novos casos nunha soa xornada. Son 1.593, mentres que os casos activos elévanse a 15.109, un milleiro máis que a xornada anterior, e os pacientes hospitalizados por este coronavirus repuntan a 212 -constitúen 37 máis-, deles 23 en UCI. E un día despois de publicar o DOG as novas restricións, que afectan nomeadamente o lecer nocturno, a hostalaría, a casinos e salas recreativas e a espectáculos ao aire libre.


Summary: As Asociacións de Recuperación da Memoria Histórica manifestan o seu desacordo coa designación de Filgueira Valverde para o Día das Letras Galegas pola súa vinculación co franquismo.

As Asociacións de Recuperación da Memoria Histórica, integrantes da Iniciativa Galega pola Memoria veñen de facer público nun comunicado conxunto o seu "desacordo" coa decisión da Real Academia Galega de dedicarlle o Día das Letras Galegas a Xosé Filgueira Valverde. Lamentan no seu comunicado a designación para a homenaxe dunha "persoa significada dentro do réxime franquista" cando aínda se "nega acceso aos arquivos e a verdade sobre o acontecido neste período, se mantén a impunidade sobre os crimes cometidos por este réxime na lei de Amnistía do ano 77, se segue sen reparar as vítimas e amosar arrepentimento ou pedir perdón senón que -pola contra- se tolera a apoloxía destes crimes en rúas, mausoleos, monumentos e actos públicos". As asociacións que forman parte da Iniciativa Galega pola Memoria acordaron os termos do comunicado que agora fan público na Homenaxe Nacional ás vítimas do Franquismo que promoveron na Illa de San Simón o pasado 20 de xullo. No marco do acto anual desenvolvido polo asociacionismo que traballa na recuperación da memoria deitáronse tamén críticas ao goberno da Xunta pola "desmemoria" que fai imperar en espazos como a Illa de San Simón do que desaparece a pegada do seu pasado como campo de concentración á vez que criticaron que o executivo de Feijóo botara abaixo toda a liña de traballo desenvolvida durante o bipartito cando, por vez primeira, se promoveron políticas da memoria con iniciativas como as homenaxes institucionais anuais, a creación do Consello da Memoria, o apoio ás asociacións ou se botou a andar o ambicioso proxecto de investigación "Nomes e voces" en convenio coas tres Universidades que o goberno do PP paralizou.


Summary: A profesora Raquel Castillejo dirixe un congreso da USC sobre violencia machista e advirte sobre os riscos dos recortes sociais na protección das mulleres agredidas e dos tratamentos inadecuados nos medios de comunicación que presentan "os agresores, que maltratan reiteradamente", como persoas "simpáticas con todo o mundo"

Raquel Castillejo, catedrática de Dereito Procesual da Universidade de Santiago, dirixe estes días en Compostela o congreso internacional Mediación e violencia de xénero. Experta no estudo e abordaxe das agresións machistas, advirte da necesidade de centrar boa parte do traballo en transmitirlles ás xeracións máis mozas os xeitos en que se pode manifestar a violencia dos homes sobre as mulleres e as vías para previal e atallala. Ademais, nun contexto de crise, subliña que "cada vez hai menos medidas económicas" e que servizos como a axuda psicolóxicas "están saturados e dan citas para tres ou catro semanas" cando a vítima "ás veces, xa está arrepentida de chamar". Nos últimos anos mudou a perspectiva sobre a violencia de xénero, cunha lei integral, maior visibilidade social... O feito de que se lle dedique un congreso na universidade é unha mostra máis? Cando nace a lei nace con moitas medidas. Unha das medidas estrela, que se ía desenvolver e ía producir a máis longo tempo eran as medidas educativas. Entendíase que se ían incluír mesmo materias para ensinar en igualdade. Iso non se está facendo e os que nos dedicamos a traballar sobre o tema dende hai moito tempo, a ver como se pode rematar con esta lacra, dedicámonos a sensibilizar xente nova. Neste congreso temos duascentas persoas, a maioría xente moi nova á que tratamos de sensibilizar, de demostrarlles ás mozas o que é a violencia de xénero. E de dicirlles aos mozos que isto existe e o que é a violencia. Segue a ser, polo tanto, un dos retos que as vítimas recoñezan que están a sufrir violencia? "É moi rechamante que xente moza, que se supón educada en igualdade, acepte perfectamente berros ou algún golpe en contextos de parella" É o que tratamos de facer. Fixéronse moitas enquisas con mozas, dos 14 aos 18 anos, e elas contestan e din que hai condutas deles, das súas parellas, que aceptan perfectamente e que son mostra do exercicio da superioridade, do poder do home sobre a muller, da desigualdade. Aceptan berros, algún golpe... É moi rechamante que xente tan nova que se supón educada en igualdade o acepte aínda que saiba o que é a violencia e o que non debe ser un contexto de parella. Malia aos avances dos últimos anos, cre que as vítimas están correctamente protexidas? Hai dous tipos de protección e trabállase sobre todo con unha: a das forzas e corpos de seguridade do Estado, que se dá como se pode, porque non hai tantos efectivos. Hai protocolos de valoración de risco pero non están demasiado perfeccionados, polo que hai vítimas que non a precisan e outras que a precisan totalmente, e as que a precisan de verdade ás veces non a teñen. Hai outras medidas de protección, como empoderar psicoloxicamente as vítimas, para que recoñezan que están sendo sometidas polas súas parellas, que moitas non o recoñecen, e se lles poida axudar. A crise e os recortes están a prexudicar a aplicación destas medidas? A crise non está favorecendo isto. Sempre o dixemos, non hai un perfil de muller maltratada, son de distintas culturas, de distinto nivel económico e académico, con fillos, sen fillos... Toda muller pode sufrir violencia de xénero. E as que xa están metidas nesa espiral de violencia agora saen con maior dificultade, porque moitas aguantan polo que aguantan, porque non teñen de que vivir. Neste congreso vostede abordou os "retos" que ten a Xustiza a respecto da violencia machista. Por onde pasan eses retos? "Temos que axudar a que elas recobren a autoestima, recoñezan o que están sufrindo e saiban afastarse e enfrontarse aos agresores" Hai moitas medidas previstas na lei e non todas se poñen en práctica: educativas, sociolóxicas... E tamén xudiciais, como a especialización dos xulgados. Pero non hai xulgados de vioelncia de xénero en todos os sitios onde debería habelos. Tamén hai que atallar os procesos sumarios, son un erro porque son tan rápidos que non se poden adquirir as probas e hai sentenzas absolutorias non porque non houbese maltrato, senón porque non se pode probar. Tamén estamos vendo que algunhas das medidas adoptadas foron erróneas, como a prohibición da mediación en calquera caso, que obedece a que o lexislador creu que a mellor maneira é perseguir o agresor e condenalo. Pero os agresivos son como os violadores, que o que fan cando saen do cárcere é volver violar. Eu non digo que non se penalice, pero non é o que temos que facer exclusivamente, porque non está dando resultados; temos que axudar a que elas recobren a autoestima, recoñezan o que están sufrindo e saiban afastarse e enfrontarse a eles. E tameń hai medidas educativas para os agresores, aos que eu non xustifico xamais pero que en ocasións tamén viviron contextos de violencia. Elas pensan que lles pegan porque lles teñen que pegar, din "non sirvo para nada". Pero con estas medidas, por exemplo, explícanlles que o seu pai lle pegaba á súa nai e a ela sérvelle para entender que non é que non sirva para nada, senón que iso é o que el aprendeu. Nalgúns medios de comunicación, mesmo nos últimos días, xorden tratamentos da violencia machista que criamos esquecidos, como o "crime paixonal" ou a xustificación da "normalidade" dos agresores. Imos cara a atrás? Téñoo claro. Os medios de comunicación ás veces sodes moi beneficiosos e outras, moi prexudiciais. O tratamento ten que ser por persoas especializadas: o mesmo que os xuíces, tamén os xornalistas. Teñen que saber como se fala da violencia, porque poden crear o efecto de atemorizar as vítimas, contando por exemplo que unha vítima acodeu ao xulgado e morreu. Tamén acontece se todos os días se fala do mesmo, pasa moitas veces cando a vítima é estranxeira e dá lugar á reacción de "é estranxeira, ten outra cultura", cando as vítimas tamén son españolas. Igualmente, os agresores normalmente son aquelas persoas que maltratan as súas parellas de maneira reiterada e, cando maltratan unha vez, á seguinte parella tamén a maltrata. Son anecdóticos casos coma os dun médico forense do que onte falabamos [no congreso], que nunca tivera ningún problema, que era simpático con todo o mundo e que de súpeto decidiu que mataba á súa muller e afastou a súa filla de nove anos para que non o vise. Iso non é o normal, o normal é que maltraten sempre.


Summary: CIG advirte que, ante a pandemia da COVID-19, "non se está a actuar baixo unhas directrices legais e aplicando as normativas acordadas".

CIG Saúde Compostela denuncia publicamente que a Xerencia da Área de Santiago, ante a pandemia da COVID-19, "non está a actuar baixo unhas directrices legais e aplicando as normativas acordadas". O sindicato afirma que desde a Xerencia "non se informa a CIG-Saúde nin á Xunta de Persoal, como órgano de representación das traballadoras, o que demostra que quen dirixe a Área sanitaria de Santiago ten unha organización do traballo enfocada o día a día, con escasa ou nula planificación estratéxica a curto e medio prazo", o que para a organización sindical "incumpre coa normativa vixente de órganos de representación de traballo e participación do persoal ao servizo das Administracións Públicas". Ademais, CIG-Saúde considera que a Xerencia da Área de Santiago "é incapaz de garantir o plan de prevención fronte ao risco laboral que constitúe o coronavirus, ao non dotar dos recursos necesarios aos profesionais e ao non asegurar o cumprimento dos protocolos en canto á correcta realización das medidas de prevención indicadas para asegurar o uso correcto dos equipos de protección individual". "O que fan é berrarlle e/ou reprender os profesionais, que se ven indefensos ante a carencia de material e ante a falta de información e formación en prevención fronte o risco da COVID-19, o que aumenta o estado de inquietude e medo entre @s profesionais ao sentiren que os mandan a loitar contra o virus, sen formación e sen armas", engaden. Finalmente, a organización sindical galega advirte da "desorganización" da unidade, da "tardanza" en facerlles as probas ao persoal que estivo en contacto con doentes positivos e o reparto de "mascarillas caseiras de tela, que non contan con ningunha certificación de produto sanitario, nin unha avaliación por parte do servizo, nin a comprobación ou control, nin testadas para que se adecúen á legalidade vixente".


Summary: Máis de 31.000 nen@s de entre 6 e 16 anos fican sen fútbol. Nin partidos nin adestramentos. A decisión da Federación Galega deriva de excluír a Xunta o fútbol do seguro médico Xogade.

Nin o fútbol que xogan milleiros de nenos galegos. Nin este deporte fica á marxe dos recortes e tesoiradas da Xunta. Desde o goberno galego decidiuse deixar esta modalidade á marxe do seguro médico Xogade alegando que tiña moitos practicantes e xera lesións, feridas e accidentes que ten que cubrir o seguro. Así pois, e na mentalidade da Xunta, non é rendábel. Por iso, opta por dar unha achega (300.000 euros) á Federación Galega de fútbol e que esta procure un seguro. A decisión xa tivo unha resposta contundente pola FGF: suspendéronse esta segunda feira partidos e adestramentos das categorías de pre-benxamín a cadete. É dicir, alén destas dúas, as de benxamíns, alevíns e infantís. Por volta de 31.000 nenos e mozos. Jaime Otero, delegado pontevedrés da FGF, recoñece que a póliza cesou en 14 do presente mes de novembro polo que decidiron contratar unha prórroga de tres días. Mais non houbo notificación oficial algunha, apunta. Un feito que eleva o enfado dos afectados. Iso si, nesta segunda feira vai haber unha xuntanza entre federación e Secretaría Xeral de Deportes. Intocábel? Semellaba a liña que a Xunta de Feijóo non estaba disposto a pasar: a de adoptar recortes que poidan afectar ao fútbol que practican os nenos (31.000 xogadores no noso país) por temor ao impacto que podía ter na opinión pública. Mais a tesoira de Feijóo si que se mete no deporte desde hai tempo. Un exemplo, as traiñeiras, un deporte propio e tradicional de Galiza e no que as achegas da administración van a menos, malia a gran calidade de clubes e vogadores. E as traiñeiras é só un exemplo. Gran parte do deporte ven sendo albo de recortes (axudas, instalacións, apoios...) desde hai uns anos.


A Xunta ten pendente concretar as súas instrucións que desenvolvan a normativa marco estatal acordada hai dez días e agora feita oficialO Boletín Oficial del Estado (BOE) vén de publicar nas súas edicións destes xoves e venres as ordes polas que o Ministerio de Educación establece, tras acordalos coas autonomías e as universidades, os criterios a seguir tanto no que resta de curso escolar como nas probas de acceso aos estudos universitarios. Nestas últimas os exames terán máis preguntas a elixir para que todo o alumnado poida acadar a máxima nota aínda que non puidera cursar toda a materia mentres que no ensino primario, secundario ou de bacharelato, á espera do que poida concretar a Xunta, serán os equipos docentes de xeito colexiado os que teñan a última decisión sobre promoción ou titulación do alumnado ao non quedar condicionados por límites de materias suspensas.O número de preguntas a elixir na selectividade establecerase "de xeito que permita a todos os alumnos alcanzar a máxima puntuación na proba, con independencia das circunstancias nas que este puidera ter acceso ao ensino"A Comisión Interuniversitaria Galega (CiUG) xa reprogramara do 7 ao 9 de xullo as probas de acceso á universidade e agora o ministerio fai oficiais as características básicas dos exames. "Realizarase unha proba por cada unha das materias obxecto de avaliación. En cada proba, o alumnado disporá dunha única proposta de exame con varias preguntas", establece a orde ministerial, que concreta que en cada proba o alumnado deberá responder a un número determinado de preguntas "de xeito que permita a todos os alumnos alcanzar a máxima puntuación na proba, con independencia das circunstancias nas que este puidera ter acceso ao ensino e a aprendizaxe durante a suspensión da actividade lectiva presencial". Todas as preguntas poderán ser elixidas dentro do número máximo que estableza cada autonomía e cada exame terá unha duración máxima de 90 minutos.A orde establece para todos os niveles educativos inferiores á universidade que "non serán tidas en conta limitacións que afecten ao número de áreas pendentes" tanto para pasar de curso como para obter os títulosPola súa banda, a orde que fai oficiais as directrices de actuación no que resta de curso e o comezo do próximo para a educación primaria, secundaria e o bacharelato, acordadas o pasado 15 de abril entre o ministerio e as autonomías -Galicia amosou a súa conformidade, mentres que non o fixeron Euskadi, Andalucía, Murcia, Madrid e Castela e León- basea a avaliación do alumnado nos dous primeiros trimestres. A orde establece para todos os niveles educativos que "non serán tidas en conta limitacións que afecten ao número de áreas pendentes" tanto para pasar de curso como para obter os títulos correspondentes ao remate de cada ciclo de ensino. Sen esa limitación, serán os equipos docentes os que de xeito colexiado valorarán se cada alumno ou alumna acadou os obxectivos educativos. A orde establece que as administracións educativas de cada autonomía poderán adaptar os criterios de avaliación, cuestión que a Xunta ten pendente. Desde o acordo destas "directrices de actuación" o pasado 15 de abril, a conselleira de Educación, foco das críticas dos sindicatos, vén reclamando ao Goberno central que sexa el o que estableza os criterios de xeito común para todas as autonomías. Así o fixo aínda este xoves, nunha reunión con sindicatos e asociacións de nais e pais, na que Carmen Pomar comprometeuse "a publicar as instrucións coa máxima celeridade en canto o Ministerio publique a normativa correspondente".CIG-Ensino lamenta que a consellería tardase seis semanas en reunirse coa comunidade educativa e que non avanzase traballo á espera da publicación oficial do acordo a nivel estatalDesde CIG-Ensino, o sindicato maioritario, laméntase que tivesen que agardar seis semanas de estado de alarma, tras sucesivos cambios de criterio da consellería a respecto da presenza do profesorado nos centros, para poder ter aínda este xoves a primeira reunión con Pomar, encontro no que se sucederon exposicións de cada asistente pero sen diálogo nin negociación. Segundo o sindicato, "a única novidade da reunión foi o anuncio da convocatoria dunha Mesa Sectorial para a semana próxima para falar das oposicións" que a conselleira anunciou este mércores que se aprazan tras semanas de reclamacións ao respecto por parte de opositores e sindicatos. CIG-Ensino lamentou que, á espera da orde coa que agora o ministerio habilita ás autonomías a desenvolver a súa propia competencia para adaptar a promoción de curso, a consellería non avanzase traballo e facilitase un borrador de instrucións que a comunidade educativa poida negociar ou alegar.


Summary: Os irmáns Losada Seoane eran cinco: Antonio, Daniel, Jaime, Javier e José. A familia orixinaria de Carballo, en Quiroga, traslada a súa residencia a Donostia, integrándose catro deles na Confederación Nacional do Traballo (CNT) e outro na Unión Xeral de Traballadores (UXT). Daniel deseguida vai destacar polo seu compromiso dentro do movemento anarcosindicalista.

Iniciada a guerra en xullo de 1936 os irmáns Losada Seoane participan na defensa de Donostia integrados nas columnas de milicianos que fan fronte aos requetés navarros. Pola súa banda Jaime Losada dedícase á elaboración de bombas nos talleres incautados polo sindicato. En outubro dese ano, practicamente toda Gipuzkoa está no poder dos golpistas e a familia evacúa a Bilbo. Son tempos do nacemento do Exército de Euskadi e deseguida os nosos protagonistas acoden a engrosar os seus efectivos. José faino no batallón 21 CNT Nº 1 Bakunin ao carón dos mariñeiros galegos de Trintxerpe. O resto dos irmáns recalan no batallón Nº 27 Castilla baixo a disciplina das Xuventudes Socialistas Unificadas, con Antonio como tenente da 1ª compañía (ascendido xa en Asturias a capitán) e Daniel como capitán da 3ª compañía. De todas as formas o compoñente cenetista no batallón é importante. A acción de Kalamua En xaneiro de 1937 releva o batallón Celta no monte Kalamua (Markina, Bizkaia) e en febreiro o rotativo CNT del Norte dá conta dun golpe de man contra as posicións que os franquistas manteñen no monte Ascensión protagonizado por Daniel Losada e un reducido grupo de milicianos. Así, o xornal recolle que "un grupo de camaradas do batallón Castilla realizou na madrugada de onte un golpe de man cuxa audacia demostra o valor de quen interveu na acción, de grande efecto bélico e seguramente proveitosa, pois hai detalles que proban que os facciosos sufriron baixas como consecuencia dela". A crónica continúa sinalando que "estes camaradas en número de 10 ou 12, tiveron a valentía de aproximarse a uns 25 metros dos parapetos inimigos do monte Ascensión, do sector de Elgueta, colocando dinamita que fixo explosión despois das dúas da madrugada, á vez que empregando bombas de man e de fusil simularon un forte ataque (...). Para os que coñecen o bravo capitán Losada, especialista nesta clase de operacións, non constituíu unha sorpresa (...). Por medio dun altofalante Losada daba ordes para atacar por todos os lados, berrando aos fascistas que se rendesen, pois Vergara caera no noso poder e estaban copados". A crónica sinala por último que "agora ben, convén non esquecer que para o bravo Losada e os seus camaradas de batallón non existe a palabra imposíbel no dicionario nin na guerra, e que con 20 quilos de dinamita sente capaz de ir tomando posicións at o mesmo pico de Ory. Saúde a estes valentes defensores da causa antifascista". A finais de abril do 1937 o batallón vese na obriga de retirarse da zona tras o derrube da fronte e pasa a defender Gernika e o monte Sollube. É nestas datas cando se produce o primeiro falecemento entre os irmáns. Javier Losada Seoane morre en Markina o día 25. O batallón Castilla vai ser despregado en maio na fronte de Urduña (Bizkaia). A unidade está en cadro debido ás baixas producidas nos combates nos que vai participando. O 26 de maio non é quen de frear a ofensiva iniciada polos fascistas nesa mesma fronte. En xuño o Castilla pasa a Cantabria. Moi debilitado en efectivos fusiónase co UXT Nº 4 Carlos Marx tamén falto de efectivos. En agosto todo se derruba e sabemos que Daniel Losada é recluído no penal de El Dueso (Santoña, Cantabria). Antonio ten ocasión de pasar a Asturias, e unha vez derrubada esta fronte, a finais de outubro de 1937, consegue evacuar nun barco cara a Francia e reincorporarse ás forzas republicanas en Barcelona. O asasinato de Daniel Losada Daniel vai ser fusilado na cadea. As súas derradeiras horas van mostrar o seu carácter indomábel. Cada mañá un centenar de prisioneiros forman no patio da cadea. Os militares obríganos a cantar o "Cara el sol" co brazo alzado ao tempo que izan a bandeira bicolor e os detidos deben berrar a viva voz "Arriba España!". A mañá de 24 de novembro de 1937 Daniel Losada abandona a formación e adiántase aos compañeiros erguendo o puño berrando "Viva la República! Gora Euzkadi Azkatuta!". Ese mesmo serán en xuízo sumarísimo é condenado a pena de morte. Á mañá seguinte forman os mesmos prisioneiros do día anterior. Poden observar a Losada de pé contra un dos muros do patio atado e cos ollos vendados diante dun piquete de execución. A cerimonia que se celebra acotío dá comezo coa entoación do himno da Falange. Ízase a bandeira, e no intre no que se dan os berros de rigor, Daniel Losada aínda ten arrestos para protagonizar un novo acto de rebeldía. Coa bandeira ondeando no alto, soan os primeiros acordes da Marcha de Granaderos. Losada volve berrar: "¡Viva la República! ¡Viva la Libertad!" A detonación do piquete silencia o seu peito. Os galegos en loita contra o fascismo O caso dos irmáns Losada é un exemplo máis do compromiso dos galegos na loita contra o fascismo en Euskadi. Ao pouco de comezar o conflito, partidas de milicianos galegos espállanse polas provincias vascas para facer fronte ás columnas de requetés enviadas polo xeneral Mola desde Nafarroa.


Summary: Os prazos apúranse para que o proceso remate definitivamente na consulta do 9-N. Hai unha enorme tensión entre as forzas políticas e moita incerteza.

Fican menos de catro semanas para a data sinalada para a consulta independentista e os prazos apúranse en Catalunya cara á loxística precisa para o seu correcto desenvolvemento. Quer os partidos favorábeis á consulta quer a propia Generalitat entenden que esta semana que hoxe comeza é decisiva á hora de garantir o proceso e os prazos temporais comezan a acurtarse para conseguir que podan votar todas as persoas con dereito. Esta mesma tarde, representantes das organizacións pro-consulta mantiñan unha xuntanza no Palau de Pedralbes. Segundo informa Vilaweb, os expertos sinalan que entre o 15 e o 20 de outubro, nesta mesma semana, tería que estar publicado o censo e sorteados os membros das mesas electorais, procedementos que van con retraso a respecto das previsións do propio decreto da convocatoria. "Os partidos teñen que entender que o adversario non está en Catalunya, senón fóra, é o estado español" (Artur Mas) Alargouse xa o prazo para o rexistro de estranxeiros residentes en Catalunya que desexan votar e para que solicitaran o voto os cataláns e as catalás residentes no exterior, así como a comunicación d@s persoas que levarán a coordinación municipal da consulta e os locais electorais. Estes requisitos son fundamentais para definir o corpo electoral e o tempo apremia para a súa confirmación. O goberno argumenta o retraso na publicación pola posíbel denuncia de vulneración da lei de protección de datos ao estar a consulta suspendida polo Tribunal Constitucional. O adversario está fóra O tempo fai xa difícil o rexistro previo e voluntario de votantes polo que a Generalitat está agora a estudar a posibilidade de rexistro o propio día da consulta, antes da votación. Agárdase, de todas maneiras, que esta semana se desenvolvan diversas xuntanzas para adiantar os aspectos loxísticos que garantan a seguridade do proceso. Tanto ERC como ICV-EUiA e a CUP están a enviar mensaxes a Artur Mas para que aclare os termos da consulta para superar as trabas legais do goberno español. A resposta do presidente da Generalitat foi unha chamada á unidade de acción das distintas organizacións favorábeis á consulta nunha semana que todo o mundo considera decisiva. "Os partidos teñen que entender que o adversario non está en Catalunya, senón fóra, é o estado español. Nesta hora decisiva, os partidos teñen que decidir si son parte da solución ou parte do problema", afirmou esta fin de semana Mas, para responder a calquera disensión que puidera haber no bloque soberanista. O presidente de ERC, Oriol Junqueras, pola súa parte, defendeu a unidade e o compromiso cara ao 9N, malia recoñecer que hai motivos para a preocupación, manifestou sentirse esperanzado.


Summary: A superficie ardida aumenta en 4.000 hectáreas respecto a 2018. Houbo case 1.700 incendios, a maioría deles en setembro, aínda que o máis grande tivo lugar en marzo no Barbanza, con máis de 1.900 hectáreas arrasadas.

O pasado 2019 foi un bo ano para Galicia en canto a incendios forestais. As 6.845,65 hectáreas ardidas supoñen unha das cifras máis baixas en termos absolutos da serie histórica que dende 1976 recompila os datos da superficie queimada. A información acaba de ser divulgada polo Ministerio para a Transición Ecolóxica a partir das cifras fornecidas polas comunidades autónomas e indica que o pasado ano arderon nos montes galegos unhas 4.000 hectáreas máis que en 2018, cando se superaran por pouco as 2.600. Son, obviamente, moitas menos que as case 62.000 que arderon en 2017, unhas 50.000 delas na gran vaga de incendios de outubro de aquel ano.Os incendios no monte galego queimaron case 7.000 hectáreas en 2019, unhas 4.000 máis que en 2018 pero moitas menos das 62.000 de 2017Aínda que a maioría de incendios tiveron lugar no pasado mes de setembro, cando dúas vagas de lume avivadas polo vento do nordés provocaron importantes focos en Monforte ou A Gudiña e arrasaron unhas 2.000 hectáreas, o principal foi o que afectou os concellos de Dodro e Rianxo logo dunha faísca provocada por un cable de alta tensión. Naqueles días de marzo, segundo o balance que recolle o Goberno central, arderon case 1.200 hectáreas no Barbanza (1.192,71), no que foi o único Gran Incendio Forestal (GIF, categoría que abrangue aqueles que superan as 500 hectáreas forestais afectadas) en Galicia durante o ano pasado. A maioría de focos producíronse en setembro, pero o maior e único gran incendio forestal tivo lugar no Barbanza en marzo, queimando case 2.000 hectáreasMáis de 5.000 das hectáreas ardidas foron nas provincias de Ourense (máis de 2.600) e da Coruña (case 2.500). A tendencia segue a ser a que se iniciou hai xa máis dunha década e a que advirten desde hai tempo os expertos: en Galicia hai cada vez menos incendios pero algúns deles son especialmente perigosos, devastadores e virulentos. Así, en 2019 o total de focos declarados en Galicia foi de 1.676, 230 máis que en 2018 pero uns 1.500 menos que en 2017. O número de incendios aumentou en termos interanuais nun 16% no país no pasado ano pero a superficie arrasada incrementouse nun 261%. Os datos de incendios forestais chegan, como é habitual, antes a través do Ministerio que da Xunta, que fornecerá as cifras en canto publique o Plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia (Pladiga) de 2020, que se producirá nas vindeiras semanas logo de pasar xa polo Consello, e que inclúe o balance de superficie queimada do ano anterior. Galicia sufriu máis de 1.600 incendios en 2019, 230 máis que en 2018Durante os últimos meses, a Consellería do Medio Rural tan só divulgou cifras dalgúns incendios, sen entrar en detalles, en aplicación da súa política de non ofrecer información concreta en tempo real dos que non superen as 20 hectáreas agás se afectan a áreas habitadas ou espazos protexidos, así como de non divulgar partes diarios sobre o impacto total do lume durante o período de alto risco.O pasado venres, Alberto Núñez Feijóo adiantou algunhas novidades do Pladiga, que anunciou que reforzará os medios aéreos, cun incremento de capacidade de transporte auga, e que "se adaptará ás condicións establecidas pola emerxencia sanitaria, coa incorporación dos protocolos necesarios para garantir o traballo do persoal en condicións óptimas de seguridade e hixiene".O documento foi aprobado polo Consello da Xunta do pasado 8 de maio e suporá un investimento de 30,5 millóns de euros para actuar, con traballos preventivos, en preto de 46.000 hectáreas e en case 5.800 quilómetros de pistas e estradas. Ademais, prevé a construción de 121 novos puntos de auga e o mantemento máis de 3.200 xa existentes.Nesta planificación preventiva recóllense traballos silvícolas preventivos; a creación e mellora de infraestruturas de defensa; e intervencións de mellora da xestión forestal e das súas producións para incrementar o valor do monte e defender as vivendas fronte o lume. Actuacións que se iniciaron o 18 de maio e que se prolongarán, sempre e cando o permitan as condicións climatolóxicas, ata o 13 de xullo.No Pladiga tamén se actualiza a información relativa ás parroquias de alta actividade incendiaria, reducíndose o número en máis do 60%, ao pasar das 71 existentes en 2019 ás 28 deste ano.


Summary: Suspende os despedimentos e mantén as cubas en funcionamento, mentres o comité espera que se chegue a un acordo para "moitos anos"

Alcoa accedeu esta quinta feira a ampliar as consultas do ERE até o 28 de setembro, de forma que se abre un período de seis semanas no que a multinacional negociará unha venda a Liberty House. De tal forma, Alcoa e comité aceptaron nunha reunión con mediación en Santiago de Compostela a proposta lanzada por Goberno estatal e Xunta co fin de buscar unha saída á fábrica mentres se suspenden os despedimentos e se mantén o funcionamento das cubas. Á saída do encontro, o presidente do comité de empresa, José Antonio Zan, quixo "agradecer" o papel do Goberno estatal e a Xunta para desbloquear a situación, despois de que a semana pasada terminase sen acordo o período formal de consultas. "Botáronnos unha man e apoiáronnos en todo momento, e hai que seguir así", remarca. Con todo, Zan avisa de que hai que "ter en conta que con isto non se pechou nada". Agora, espera que se chegue ao día 27 de setembro cun "acordo e ter viabilidade durante moitos anos", "seguir traballando moitos anos pola Mariña". "Ábrese un período de seis semanas, que esperamos que sexa frutífero para unha venda e que sigamos durante moitos anos funcionando coas electrolisis e as cubas ata que nos podamos xubilar na fábrica", afirma. O plan proposto por Goberno e Xunta, supón estender seis semanas as negociacións do despedimento colectivo para 534 traballadores e que a multinacional estadounidense inicie nese período un proceso de venda a Alliance GFG --grupo do que forma parte Liberty House--, durante o que deberá manter a actividade na planta de San Cibrao. Ademais, Alcoa comprométese a informar de forma regular ás partes implicadas da evolución das negociacións, algo que se canalizaría a través dunha mesa industrial con representación do Goberno central, a Xunta, os sindicatos e o comité de empresa.


Summary: O vídeo, realizado a partir dunha información do xornal Washington Post, expón catro supostos de resposta á propagación do coronavirus que demostran —tal e como propón a consigna Queda na casa— como a corentena resulta máis eficaz para reducir picos de contaxio e evitar o colapso do sistema sanitario. Vídeo no interior

A peza audiovisual defende a importancia de diminuír a mobilidade e a frecuencia de saídas a rúa como mecanismo para rebaixar taxa de contaxio e a velocidade de propagación do virus, unha medida que en España e na Galiza comezouse a aplicar desde a pasada fin de semana ante o aumento de casos e a propagación da epidemia polo territorio estatal. Para facelo, baseáse en catro simulacións nas que se representan as persoas que están sás, as que se contaxiaron e as que xa se recuperaron en catro escenarios: un sen restricións de mobilidade, outro con medidas como as que se adoptaron en Wuhan (na China), con illamento só das persoas enfermas e os puntos xeográficos nos que se concentran, un terceiro con corentena análoga á adoptada desde a fin de semana en España e un último modelo cun confinamento aínda máis estrito, que logra o confinamento de sete de cada oito persoas. Os resultados pódense apreciar nas diferentes curvas de contaxio, que se ralentiza de maneira patente nos últimos dous supostos, o que evita que grandes grupos de poboación requiran atención sanitaria nun mesmo momento, algo que, sinala o vídeo, "ningún sistema de saúde pode satisfacer".


Summary: O escritor e experto en medio ambiente, Xosé Benito Reza, recolle hoxe sábado en Bande o Premio Arraiano Maior 2016, "polo seu traballo na defensa da natureza, da cultura e da identidade da Raia" da man de Xosé Luís Méndez Ferrín.

O acto de entrega é hoxe sábado, 20 de agosto, ás 20 horas, no Centro de Interpretación de Aquis Querquernis, en Porto Quintela (Bande). Antes da entrega Xosé Luís Méndez Ferrín vai facer unha semblanza de Reza e Isaac Alonso Estraviz vaille facer entrega da Aguillada Arraiana, que cada ano pasa de man en man, dende o ano 2009, en que Ferrín foi nomeado Arraiano Maior. Entre os distinguidos con este recoñecemento en edicións anteiores están Bento da Cruz, Antonio Lourenzo Fontes, Neira Vilas ou Isaac Alonso Estraviz. Reza foi elixido Arraiano Maior por unanimidade nunha curiosa acta que fai un repaso pola vida do recoñecido: "E así foise facendo un dos máis grandes defensores da identidade arraiana, da natureza, da paisaxe e da cultura da nosa terra, camiñando sempre, consciente de que andando xurden as boas ideas". Xosé Benito Reza (Celanova, 1956) é enxeñeiro de Montes e experto en medio ambiente, especialmente nas áreas de natureza, biodiversidade, espazos protexidos e paisaxe. Foi director xeral de Conservación da Natureza durante o bipartito e director dos Parques Naturais "Baixa Limia-Serra do Xurés" e Invernadoiro. Publicou 'Memorias do Pedal - O camiño portugués a Santiago', 'Celanova e o vento', con Xosé Luis Méndez Ferrín e unha biografía de Curros Enríquez e outra de Arturo Noguerol Buján, entre outros. 'Cesteando' Logo do nomeamento do Arraiano Maior, os asistentes poderán gozar da estrea do documental 'Cesteando,' de Plácido Romero, un acto no que van estar presentes o protagonista e o director deste filme, para rematar cun debate arredor desta orixinal reflexión contemporánea sobre a cultura tradicional, o amor á terra e a liberdade persoal. Cesteando. O silencio do val from Arraianos Producions on Vimeo.


Summary: Na visita ao centro de investigacións Cimus da USC, Ana Pontón e Néstor Rego denunciaron os recortes en I+D+i por parte da Xunta e o Goberno central. A portavoz do BNG esixiu un orzamento xusto que permita a Galiza converterse en referencia internacional na investigación.

"Galiza debe ser unha potencia internacional en investigación", afirmou a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, tras poñer en valor "o enorme talento e capacidade" que o país ten neste campo. Así mesmo, valorou que o problema nestes anos "foi o investimento público da Xunta e do Estado, que provocaron que moito talento emigrase" e enfatizou a necesidade de recuperalo para desenvolver todo o potencial. Pontón e o candidato do BNG ao Congreso pola Coruña, Néstor Rego, visitaron o Centro Singular de Investigación en Medicina Molecular e Enfermidades Crónicas (Cimus) da USC. Alí puxeron de manifesto que o estado español reduciu a investigación aos mesmos fondo de hai quince anos, cando na Unión Europea, nese mesmo período, realizouse un incremento dun 25%. Ademais dos recortes, Pontón denunciou que non se executou nin sequera ese orzamento, e puxo o exemplo do ano 2018 no que asegurou que o 53% dos fondos de I+D+i quedaron sen executar. En relación a isto, a portavoz do BNG salientou que Galiza debe tornarse decisiva no Estado para "facer unha aposta estratéxica pola investigación no noso país". Esta aposta, segundo afirmou, inclúe duplicar o orzamento de I+D+i na Galiza e desenvolver a carreira investigadora "para evitar que os nosos investigadores e investigadoras tiren a toalla, porque a día de hoxe estamos perdendo talento que hai que traer de volta". "Necesitamos", engadiu Pontón, unha ciencia inclusiva que aposte polo talento das mulleres, "pois moitas científicas teñen que seguir loitando contra os teitos de cristal e numerosas barreiras".


Summary: Foi do 0,97% do Produto Interior Bruto, por baixo tamén da media no Estado español.

O gasto en I+D nasGaliza foi do 0,97% do Produto Interior Bruto (PIB) galego en 2019, por baixo da media española (1,25%), segundo os datos que publica esta cuarta feira o Instituto Galego de Estatística (IGE). De feito, o gasto na Galiza supón menos da metade que a media da UE, que alcanza o 2,2% do PIB. Con todo, o investimento galego sobe lixeiramente fronte ao 0,95% de 2018. Pola súa banda, o 13,25% das pemes galegas introduciron un produto novo ou mellorado en 2019, por baixo da media estatal e moi lonxe da media europea (28,7%) -nestes dous casos con datos de 2018-. A innovacións en procesos de negocio chegaron ao 22,6% das pemes de Galiza, menos tamén que as cifras de Estado e a UE. Así mesmo, o 8% das empresas galegas con 10 ou máis asalariados fixeron vendas de produtos novos e mellorados -centrados en tecnoloxías punteiras-. No Estado alcánzase o 16,1% e na UE o 11,6%. No que atinxe a formación, o 49,4% dos galegos entre 24 e 34 anos contaban cun nivel de formación terciaria, neste caso dous puntos por riba do valor do Estado e 8,9 puntos máis que a media da UE. Pola súa banda, un 10% dos ocupadas e ocupados galegos desenvolven o seu labor en actividades de coñecemento intensivo -aquelas que proporcionan servizos directamente aos consumidores, por exemplo as telecomunicacións-, o que supón un descenso respecto ao 10,6% do anterior ano. É inferior á media estatal (12,7%) e europea (14,2). Fenda O escaso esforzo investidor en i+D condena Galiza a figurar entre os territorios "modestos" na materia no conxunto da Unión Europea. Así se desprendía en 2020 dos datos dun informe de conxuntura económica presentado polo Foro Económico da Galiza, que inclúe unha análise da diferente evolución con respecto ao norte de Portugal. Segundo este documento, Galiza e Portugal manteñen unha fenda nesta materia de máis de 300 millóns de euros no esforzo investidor en I+D, que se define como a relación entre o gasto en actividades de investigación e desenvolvemento e o Produto Interior Bruto (PIB)