Summary: A formación independentista advirte que co apoio a PSOE e Unidas Podemos repetirase o esquema da transición, xa que se pedirá desmobilización ao independentismo axitando a «pantasma de Vox».

Desde o pasado domingo 10 de novembro a CUP ten dúas actas no Congreso dos Deputados e após coñecerse o principio de acordo entre Pedro Sánchez e Pablo Iglesias para a conformación dun Goberno central de coalición, o deputado independentista electo Albert Botran chamou a non caer no «erroۛ» do pacto entre as dúas forzas estatais. Para Botran o acordo non vai servir para conseguir a autodeterminación, a amnistía das e dos presos soberanistas nin os dereitos sociais, e considera que estas cuestións só se logran grazas á mobilización De consumarse o acordo entre PSOE e Podemos vaticinou que se demandará desmobilización ao independentismo apelando á «pantasma de Vox». Considerou Botran que isto sería repetir o erro do esquema da transición e apelou a non caer nel. Tothom sap que la solució és autodeterminació, amnistia i drets socials. I que només la guanyarem amb mobilització com la d'aquests dies.Si es consuma l'acord PSOE-Podem ens demanarà desmobilització amb l'espantall de VOX. L'esquema de la Transició. Un error caure-hi.— Albert Botran Pahissa (@albertbotran) November 12, 2019


Summary: Enrique Negueruela, secretario de Economía do PSdeG, analiza con pesimismo a situación do mercado laboral galego e censura o desmantelamento das políticas activas de emprego por parte dun Feijóo ao que acusa de non ter "plan ningún" para reactivar a economía.

O secretario de Economía da Executiva do PSdeG-PSOE, Enrique Negueruela, analiza con pesimismo a situación do mercado laboral en Galicia que, segundo os últimos datos da EPA, alcanza unha taxa de desemprego do 21,3% e case os 280.000 parados. Censura o desmantelamento das políticas activas de emprego e critica que Feijóo se centre en conter o déficit e non teña "plan ningún" para reactivar a economía. Feijóo segue presumindo do diferencial con España en canto á taxa de paro galega. Cando Feijóo di iso, creo que esquece como son as cousas. Desde que chegou á Xunta, o único do que foi capaz é de que o paro medrase a maior ritmo que en España, aínda que sexa certo que a taxa está por debaixo da media do Estado. Curiosamente, presume dun dato que non se debe a el. Paréceme pouco serio. "Feijóo presume do diferencial co Estado na taxa de paro, un dato que non se debe en ningún caso á súa acción política" Non se debe en ningún caso ás súas políticas? Ese dato non se debe en ningún caso á súa acción política. Se botamos unha ollada a como evolucionou o paro durante o goberno bipartito e durante o que seu Executivo, as cousas quedan claras. O paro medrou un 1,1% en Galicia co bipartito e un 8% no Estado e foi aí onde se recortou o diferencial co Estado. Con Feijóo, a taxa medra máis que en España. Por que non hai nin unha soa boa noticia sobre emprego en Galicia? Polo tipo de políticas que se fan, que son de contención do déficit, pero o curioso é que tampouco se está a conter. A débeda con Feijóo medrou igual que no resto de comunidades, polo que tampouco hai ningún avance nese ámbito. Feijóo é un ilusionista porque fai ver unha realidade distinta da que é. Non é un político porque non dá solucións nin plantexa estratexias, só é un ilusionista que conta unha verdade distinta e a xente cre nela. "Feijóo céntrase en conter o déficit, pero a débeda con el medrou igual que no resto de autonomías" Tampouco os Orzamentos semellan conter mecanismos para reactivar a actividade económica e o emprego... Os Orzamentos son un desastre. Feijóo en Galicia está a facer a mesma política de Rajoy no conxunto do Estado, pero el aínda empezou antes. O primeiro que fai é non empregar fondos en políticas activas de emprego que proveñan da recadación tributaria, senón só aqueles que veñan do Estado ou de Europa. Galicia non compromete a Xunta nas políticas de emprego e quita todos os fondos. A conselleira de Traballo dixo que as políticas activas de emprego non creaban emprego. O primeiro que deixou claro o seu pensamento foi Feijóo cando asegurou que non tiña competencias en emprego, o que é moi forte. Ademais de prescindir das políticas, tamén prescinde da posibilidade de que se leven a cabo, porque elimina persoal das oficinas de emprego e sen persoal é imposible facer políticas. Ademais, se se repara no orzamento destinado á orientación laboral, vemos que pasa dos 20 millóns de 2009 aos a 7,4 de agora, menos da metade. Non é só que haxa menos persoal nas propias oficinas, senón que o programa de orientación é a metade do que era, polo que tampouco hai persoal nos sindicatos, nin nos concellos nin nas entidades especializadas. Varrérono todo. Ve algunha posibilidade dun cambio de rumbo na Xunta? O cambio non o vexo, pero tampouco a capacidade de levalo a cabo. O enfoque de políticas que fan é clientelar, non de solucionar os problemas. As políticas activas de emprego están en función de obxectivos clientelares e lévano facendo desde que chegaron. Menten máis que falan. "A alternativa está en potenciar os mercados locais de emprego, pero o primeiro que fixo este Goberno foi eliminar este modelo" Cal sería a alternativa? O tema do emprego ten que ir de abaixo a arriba, analizar os mercados locais de emprego e buscar en cada un deles solucións de maneira consensuada, pero ese modelo tamén o eliminaron. Este modelo vén xa desde os anos 80, pero nunca se aplicou. Aínda así, o primeiro que fixo este Goberno foi acabar con toda a poítica de emprego local porque os programas de cooperación, que levaban perto de 70-80 millóns, nestes momentos dispoñen de 3 millóns de euros. Daquela? É un programa que pasa a ser anecdótico, cando debería ser un eixo central. Ademais, dáse a circunstancia que os concellos teñen pouca capacidade financeira para facer algo, que moitos desempregados precisan reconverterse e que moita xente está quedando sen prestacións. Hai que buscar un elemento que dea unha alternativa de futuro e esta debería pesar por estes mercados laborais locais, pero a posibilidade eliminouse. "Feijóo non ten plan ningún para o emprego, o único no que pensa é en que pasen catro anos a ver se pasa algo que lle veña ben" Cre que non hai unha aposta clara polo emprego desde a Xunta de Galicia? Calquera política que se queira facer costa cartos e este Goberno o que non quere é meter cartos no emprego, senón noutras cousas. A situación é así. Non vexo posibilidades de que con Feijóo, co campión do déficit, se poida facer nada. Non ten plan ningún, nin plantexa nada nin por vía de impostos nin por ningunha vía. O único no que pensa é en que pasen catro anos a ver se entre medias pasa algo que lle veña ben. Cando Feijóo chegou á Xunta había máis de 80 barcos construíndose nos estaleiros galegos, pero el agora presume porque se cadra se fan un par de barcos de Pemex. E parécelle que é marabilloso. As previsións apuntan a unha suba do paro nos vindeiros meses, non lle ve saída á destrución de emprego? A situación véxoa moi mal. E tamén porque creo que a reforma laboral fixo todo o contrario que había que facer e xusto, ademais, cando non había que facelo. Abaratouse o despido salvaxemente, o que nestes momentos implica que aqueles traballadores que se mantiñan en moitas empresas polo medo destas ao custo de botalos fóra, estean agora perdidos. Abríuselles unha porta aos empresarios para que botasen xente. E iso que a EPA non ten en conta a emigración dos mozos... Non, non o fai e os datos son brutais, pero a política de emprego xuvenil do PP é unha maleta e un billete de avión. A maleta regálalla Feijóo aos mellores expedientes académicos de Galicia, pero ademais, neste mesmo ano, o Ministerio de Traballo vén de anunciar que financia os gastos de viaxe a aqueles que marchen a través da rede Eures. Iso é todo o que fixeron en emprego xuvenil. "A política de emprego xuvenil do PP consiste en regalar maletas e billetes de avión" Que lle pide á Xunta? A min gustaríame que, polo menos, se empregase a cabeza, nin tan sequera que haxa grandes resultados, pero si cabeza. Teñen 100 millóns de euros para políticas de emprego, pero non teñen deseño ningún. Un exemplo: na provincia da Coruña, unha de cada tres opcións formativas que hai é para atención á dependencia e isto lévao a mesma consellería que se cargou a Lei de dependencia. Todo parece unha tomadura de pelo. O que vexo é unha enorme falta de goberno e de dirección.


Summary: A indignación e a raiba provocada pola vaga de lumes dos últimos días e diante da manifesta insuficiencia dos medios de extinción, materializarase en mobilizacións sociais esta mesma segunda feira. Á mañá nos centros de ensino e Universidade, e á tarde nas principais vilas e cidades.

Erguer – Estudantes da Galiza, convoca "paróns" en todas as aulas de Galiza, tanto de institutos de secundaria como de facultades, ás 12 da mañá desta segunda feira. Unha convocatoria que a organización estudantil enfoca "contra a incompetencia do PP que non protexe os nosos montes". Erguer xa demandou publicamente a demisión do presidente Alberto Núñez Feijóo, reivindicando que "un goberno galego que non permita que os nosos montes sexan queimados por intereses económicos". Para a tarde, diversas organizacións impulsaron a convocatoria de concentracións sob o lema "Lume, NUNCA MÁIS. O noso monte importa". Todas realizaranse ás 20h. Polo momento están confirmados os seguintes lugares: Ourense, Casa do Chocolate. Vigo, diante do MARCO. A Coruña, Obelisco. Compostela, Praza do Toural. Lugo, edificio da Xunta. Pontevedra, Praza da Peregrina. Ferrol, Praza de Amada García. Cangas, Praza do Concello. Monforte, Praza de España. Ribeira, Praza do Concello. Cambados, Praza do Concello. Lalín, Praza de Lóriga. As Pontes, diante do Concello. O Carballiño, Praza Maior. Ribadavia. Praza Maior Rianxo. Praza de Padrón (Na Ribeira, cabo da estatua da Rianxeira) Betanzos. Praza do Concello Ponferrada. Praza do Concello Barcelona. Plaça Sant Jaume Girona. Plaça del Vi Madrid. Porta do Sol No Barco a concentración celebrarase ás 19h diante do Concello. A lista vai en aumento. Máis información aquí. O BNG, En Marea e a CIG, xa expresaron publicamente a súa adhesión ás convocatorias.


Summary: O presidente da Xunta responde unha pregunta de AGE sobre os datos do paro instando a coalición a aclarar se prefire "o plan quinquenal das economías comunistas ou a misión bolivariana das economías caribeñas"

O pasado marzo Alberto Núñez Feijóo protagonizaba en Ferrol un dos primeiros actos da precampaña do seu partido. Alí, xunto aos eloxios ao seu candidato, o presidente da Xunta e do PPdeG lanzou unha advertencia: ou os conservadores seguían á fronte da alcaldía ou un "caos liderado por Podemos" e mais "os comunistas" faríase co poder. Case dous meses despois e a coreita e oito horas do inicio da campaña do 24-M o xefe do Goberno galego volve botar man dun clásico que semella inmorredoiro: a axitación do medo ao comunismo en período electoral. Desta volta o escenario non foi un mitin, senón a sesión de control do Parlamento de Galicia. A vicevoceira de AGE, Yolanda Díaz, cuestionaba o presidente a respecto dos datos do paro e instábao a aclarar se vai tomar algunha medida para que Galicia deixe de ser "a primeira comunidade, segundo a EPA, en nivel de destrución e emprego". "Non faga o ridículo falando do paro rexistrado" e aborde os datos da enquisa de poboación activa, retou Díaz, a cuxo xuízo "a EPA é a única enquisa" que os populares "non poden manipular". Tras esgrimir, efectivamente, os recentes datos de paro rexistrado, "o mellor mes de abril dende que hai serie histórica", o presidente tamén se referiu á EPA, "esa que lle vale a vostede", para gabarse de que "seguimos con dous puntos menos" de desemprego "que a media de España, e mire que España vai ben". Nesta conxuntura, Feijóo reta a Díaz a dicir "cal é a súa proposta, cales son as súas polítícas". Eis onde entra a cuestión comunista ou, máis concretamente, soviética. "Hai moi pouco tempo caeu o Muro de Berlín e os que pasabn eran os alemáns do leste á Alemaña do Oeste". "Vostedes -en referencia a AGE ou a EU- estaban en Alemaña do Leste e de aí xa fuxiron todos". "O Muro de Berlín en España non existe dende hai moito tempo, por iso gañamos os que practicamos política democrática", abondou. Feijóo respondeu á pregunta sobre a EPA instando a AGE a aclarar se prefire "o plan quinquenal das economías comunistas ou a misión bolivariana das economías caribeñas" Ante os argumentos presidenciais a deputada de Alternativa reiterou as cifras da EPA e censurou o que, di, son "mentiras" de Feijóo a respecto do mercado laboral en Galicia, que "non é a Alemaña do Leste". Para Díaz resulta unha "frivolidade" a argumentación de Feijóo que, non obstante, regresou ao bloque soviético na sú segunda quenda. "Señoría, non son culpable de que vostede non tivese en conta que o paro do mes de abril ía baixar de forma contundente" e "tampouco de que os alemáns do leste quixesen ir ao oeste", retomou. "Eses réximes en Europa xa non existen", celebra o presidente da Xunta que, ante uns datos do paro que considera "boas noticias para Galicia", insta a vicevoceira de AGE a detallar "cal é a súa proposta: o plan quinquenal das economías comunistas ou a misión bolivariana das economías caribeñas". "Hai dúas misións bolivarianas que coñece moi ben, a misión Che Guevara" para "formar nos valores socialistas" e "a misión 13 de abril", seguiu debullando o presidente cando xa rematara o seu tempo. O peche do micrófono dende a presidencia impediu escoitar o remate do relato.


Summary: A pasada semana a Plataforma Stop Velutina presentou senllas solicitudes ante as consellerías de Medio Rural e Medio Ambiente para que o Goberno galego achegue recursos para que as universidades investiguen métodos para frear a praga. Falamos con Suso Asorey, voceiro de Asociación Galega de Apicultores HEMEROTECA | "A praga da velutina vai nun bólido e as institucións van detrás nun carro de vacas"

HEMEROTECA | "A praga da velutina vai nun bólido e as institucións van detrás nun carro de vacas" "A praga está descontrolada". Suso Asorey, voceiro de Asociación Galega de Apicultores e representante da Plataforma Stop Velutina, fala claro sobre a praga que dende hai anos se estende por Galicia e que prexudica moi directamente aos apicultores, pero tamén a labregos e a calquera persoa que realice traballos no exterior. E á sociedade no seu conxunto, dada a vital importancia das abellas, ás que as avespas atacan. "Os apicultores en ningún momento quedamos de brazos cruzados. Aprendemos bastantes cousas sobre a velutina e puxemos en marcha moitas ideas para conter a súa expansión, pero chegou un momento que xa non demos avanzado máis", sinala en conversa con Praza. A pasada semana a Plataforma Stop Velutina presentou senllas solicitudes nas consellerías de Medio Ambiente e Medio Rural en demanda dunha liña de financiamento específico para investigación de novos métodos para frear a expansión desta praga e de axudas directas ao sector apícola para facer fronte á protección das colmeas. Reclaman "a implicación real e efectiva" da Xunta "nesta problemática", asumindo "as competencias que lle corresponden". Piden, ademais, ser recibidos polos conselleiros Ángeles Vázquez e José González Vázquez. Hai meses investigadores e investigadoras das tres universidades galegas xunto coa Plataforma Stop Velutina decidiron abordar xuntos esta situación, creando un grupo estable de traballo. Chegaron á conclusión de que a pesar de que existen avances na investigación faltan recursos e financiamento para continuar cun traballo que chegue a plasmarse en métodos eficaces de control da praga. "Ante o avance da praga ano tras ano e a constatación de que a erradicación é practicamente imposible, a investigación é indispensable para mellorar os sistemas actuais de loita e atopar novas ferramentas máis eficaces e selectivas" Asorey sinala que "estamos traballando xuntos todos os colectivos afectados e os investigadores das tres universidades. Agora falta o outro pé, que é a Xunta, que é quen ten que poñer os medios. Se o Goberno galego tivese vontade e se unise ao grupo poderiamos avanzar moito: nun prazo de tres anos teriamos posibilidades de comezar a frear a expansión desta praga. Sen a súa axuda será imposible". "Ante o avance da praga ano tras ano e a constatación de que a erradicación é practicamente imposible, a investigación é indispensable para mellorar os sistemas actuais de loita e atopar novas ferramentas máis eficaces e selectivas", explica, en referencia á mellora dos sistemas de loita biolóxica con feromonas, con bacterias ou fungos. Nas solicitudes entregadas ante as dúas consellerías tamén se piden ferramentas que melloren a comunicación entre os diferentes axentes implicados e a xestión da información, comezando pola creación dunha Mesa Sectorial "para traballar unidos nesta loita todos os sectores afectados xunto co científico e a administración". A praga debería ser tratada de forma transversal implicando a todo o aparato administrativo a nivel autonómico, estatal e europeo", subliña a Plataforma Investigadores/as das universidades galegas que traballan sobre a vespa velutina | Plataforma Stop Velutina A Plataforma Stop Velutina demanda igualmente axudas para cubrir os gastos derivados de protexer as colmeas, como por exemplo coa instalación de trampas eléctricas. "Esta é unha das medidas que demostrou ata o momento resultados positivos, tal como sinalan estudios realizados dende a Universidade de Vigo e financiados pola propia Xunta de Galicia", di. "Pero o seu uso xeralizado require dunha grande inversión, gasto que está sendo asumido directamente por cada apicultor e apicultora de xeito individual", explica. "Hai que ter en conta que a apicultura non é só unha actividade gandeira produtiva, da que se benefician produtores e consumidores. As abellas son clave para o mantemento da biodiversidade a través da súa función polinizadora, polo tanto o seu coidado e protección non debe recaer exclusivamente nos apicultores e apicultoras", engade. "Non entendemos por que a Xunta non se está implicando suficientemente nesta loita", conclúe Lembran tamén "a necesidade de realizar campañas de divulgación social, dirixidas á cidadanía en xeral e tamén a colectivos específicos, como o caso do sector apícola, pola súa afectación directa co problema, ou o educativo, pola importancia de sensibilizar a poboación e conseguir a súa colaboración". Así mesmo, propoñen "establecer protocolos de actuación unificados, elaborados de forma consensuada entre administración, sectores e investigadores, dirixidos tanto á prevención como na retirada de niños". "Os apicultores e os labregos e agora tamén os investigadores universitarios facemos o que podemos para conter a súa expansión, pero nós sós non damos feito", alerta Asorey. "A Xunta, que é o noso goberno máis próximo, ten que colaborar", di. "Non entendemos por que a Xunta non se está implicando suficientemente nesta loita", conclúe. Unha gran propagación en toda Galicia "Todo o mundo está sorprendido pola gran propagación que está habendo en Galicia, superior á que se dá no resto da cornixa cantábrica", comenta Suso Asorey. A pasada primavera fora chuviosa, o que pareceu que ía diminuír a expansión da praga, pero ao final o tempo seco e cálido dos meses seguintes fixo que o número de exemplares de avespa asiática fose finalmente semellante ao do ano anterior. Ademais, continuou a súa estensión por todo o territorio galego, mesmo polas terras altas de Lugo e Ourense, ata onde non chegara ata agora. De feito, os datos ofrecidos por Medio Rural sobre o número de niños detectados en cada concello amosan que nun número moi importante de localidades da provincia da Coruña atopáronse máis de 100 niños no que levamos de ano, ao igual que nas Rías Baixas. Pero, ademais, o sur das provincias de Lugo e Ourense, que ata agora presentaban cifras moito menores, comezan a sumar cifras moi importantes. Presentación das solicitudes no rexistro da Xunta | Plataforma Stop Velutina


Summary: O conselleiro de Cultura, Educación e Universidades, Román Rodríguez, recoñece que o feito de que a candidatura a Patrimonio da Humanidade quedara adiada permite "corrixir" puntos máis febles e "fortalecer" o traballo que se presentou.

Allea ao malestar que causou que o Icomos, organismo asesor da Unesco, recomendara retirar a candidatura da Ribeira Sacra da carreira para converterse en Patrimonio da Humanidade, a Xunta ve esa recomendación como una oportunidade a "aproveitar" para "corrixir" as feblezas da candidatura. O conselleiro de Cultura, Educación e Universidades, Román Rodríguez, comentou esta cuarta feira no Parlamento que a idea do Executivo galego é seguir traballando "con humildade, seriedade e optimismo" na proposta. Mesmo pensa volver a contactar co Icomos en setembro e tamén incorporarán máis persoal ao grupo que prepara a concorrencia. "Debemos aproveitar a decisión de pospoñer os trámites finais para fortalecer o noso traballo e acreditar coas máximas garantías os valores excepcionais da Ribeira Sacra", resaltou Rodríguez, que detecta a necesidade de "conseguir unha mellor comprensión dos valores excepcionais" da Ribeira Sacra por parte da Unesco. Ao seu parecer o informe negativo do Icomos debeuse á "diferenza" na "visión conceptual" que teñen ambas partes -a Xunta e as persoas encargadas de avaliada- que non consideran que o valor do espazo natural sexa o mesmo. "Uns entenden que se trata dunha paisaxe fósil e estática e os que a elaboraron entenden que se trata dunha paisaxe viva, que evoluciona", apuntou. Malia este posíbel atranco, Rodríguez asegurou que confían nos valores da zona e que continúan a crer "que merece o máximo recoñecemento da Unesco en materia de patrimonio". "Sen capacidade" En todo caso, na Cámara a postura da Xunta foi moi criticada. A deputada do BNG Mercedes Queixas tachou de "fracaso colectivo" o adiamento da candidatura, un erro que segundo a súa opinión ten "nomes e apelidos". "O Icomos delatou a inexistencia dunha planificación política patrimonial por parte da Xunta", sostivo a deputada, que cualificou de "demoledor" o informe. Pola súa parte, a socialista Noa Díaz asegurou que a "retirada desta candidatura é a mostra da incapacidade do Goberno de Feixoo para redactar un proxecto suficientemente solvente". "Iso preocúpanos moito", incidiu.


Summary: Catro mulleres artistas desenvolverán as súas obras para "reflexionar" sobre as relacións intercontinentais.

O Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura convértese en 2021 nunha das sedes das Residencias Charco, unha iniciativa de intercambio artístico que busca profundar na conexión cultural con Latinoamérica, en concreto, entre México e Galiza. Así, tal e como explicou a Consellaría de Cultura, Educación e Universidade nun comunicado, entre o 1 de xullo e o 6 de outubro, dúas artistas mexicanas e outras dúas galegas "conectarán creativamente as dúas beiras do Atlántico" mediante catro propostas artísticas entre Galiza e México. Esta experiencia intégrase no Programa de Residencias Artísticas do Gaiás (REGA), "un viveiro cultural e creativo que pon os espazos,recursos e equipos técnicos da Cidade da Cultura ao servizo de proxectos vinculados á música, a escena, a danza e as artes performativas, a literatura e as artes visuais". As creacións das artistas galegas, pola súa banda, tamén serán exhibidas en diversas institucións de México. Catro mulleres artistas A quinta edición do programa Charco de residencias apóiase nun proxecto curatorial de Susana González, coordinadora do programa e fundadora de Consultarche, "que pivota sobre o concepto de tránsito coa idea de afondar na conexión entre territorios e no vínculohistórico migratorio, para así propiciar un contexto estimulante cara á creación visual". Con este obxectivo convídase a catro artistas mulleres a reflexionar sobre as relacións intercontinentais. Así, Mariana Castelo Deball (Cidade de México, 1975), Julia Huete (Ourense, 1990), Fritzia Irizar (Culiacán, México, 1977) e Carme Nogueira (Vigo, 1970) son ascreadoras seleccionadas para participar nesta edición do programa. As obras resultantes da estancia artística das creadoras na Galiza serán expostas na Cidade da Cultura como paso previo á súa itinerancia por diversas institucións do Estado. As creacións das artistas galegas, pola súa banda, tamén serán exhibidas en diversas institucións de México.


Summary: Este domingo Tino Fernández reúne o seu estado maior en Abegondo. Todo aponta para unha rápida destitución de Gaizka Garitano. Con el no banco o Dépor só gañou catro partidos no que vai de campionato.

O Deportivo voltou a ser unha equipa sen alma, voltou a andar sen xeito ningún sobre un campo de fútebol e caíu con estrépito face un rival directo, que lle endosou un cru 4-0 sen apenas despeitearse. O Leganés plantexou un partido descarnado, co coitelo afiado entre os dentes. O Dépor pareceu unha equipa xuvenil, moi inferior no plano físico, incapaz de disputar a bola. Unha equipa de Segunda División, para sermos francos. Consciente de que se xogaba o cargo no sempre áspero campo de Butarque, Garitano arriscou e improvisou algunha solución sen precedentes. Un pouco a todo ou nada. Só iso explica a suplencia de Florin Andone, máximo realizador da equipa, e a súa substitución por Joselu. No medio centro, en troca, foi polo libro e non lle deu nen un só minuto a Álex Bergantiños, que cumpre condena fóra da equipa sen que ninguén saiba que crime futbolístico se lle imputa. Voltou Mosquera, mais apenas dispuxo de 45 minutos para se reivindicar. A súa substitución por Andone é desas cousas dificilmente explicábeis para un leigo na materia, o certo é que, sen o coruñés no campo, medio centro puro só ficaba Guilherme, que non deu feito. O partido para o Deportivo durou exactamente 19 minutos, os que demorou o Leganés en abrir o taboleiro de marcas cun gol deses que che entran unha vez de cada mil tiros a porta. Neses 19 minutos o Dépor existiu mentres non se esgotaron as reservas de oxíxeno de Kakuta. A súa bombona acostuma esgotarse no ecuador das primeiras partes. A equipa rival teno ben doado: frea Kakuta nas súas primeiras acometidas e logo o francés xa frea soíño. Minuto 30, Mantovani entra como un ciclón na área deportivista e pon en evidencia Sidnei. Gol. Na diferente actitude dos dous futbolistas nesta acción resúmese o abismo que separa nestes momentos Leganés de Deportivo, moi superior ao magro ponto de vantaxe que os madrileños teñen agora na táboa clasificatoria (sendo que, alén do máis, a equipa galega aínda ten un partido por disputar, o suspendido no seu momento a consecuencia do temporal, en Riazor co Betis). Digamos que o mellor para o Deportivo continúa a ser a clasificación. Se gañar o Betis, o Dépor sairía con marxe da zona do descenso. O pior para o Deportivo é todo o demais. O estado anímico. O fútebol (ou mellor dito, o non futebol). A falta de esperanza. O engruñamento. A lentitude. A carencia de nervio competitivo. Todo aquilo que debe caracterizar unha equipa de Primeira División falta neste momento no Deportivo. A segunda parte resúmese na expulsión de Albentosa e nos dous goles do Leganés, con Lux a facer aínda por cima algunhas paradas de mérito. O probábel é que este domingo o Deportivo anuncie a destitución de Garitano. Fican, contando o xogo aprazado, 15 partidos por diante. A situación non é desesperada, mais a atitude e o futebol da equipa si son desesperantes. Iso é o que condena o treinador vasco. CD Leganés: Herrerín, Tito, Mantovani, Siovas, Diego Rico, Rubén Pérez, Erik Morán (Unai López, min. 72), El Zhar (Bueno, min. 86), Gabriel, Szymanowski e Guerrero (Samu García, min. 77). RC Deportivo: Lux, Juanfran, Albentosa, Sidnei, Fernando Navarro, Guilherme, Pedro Mosquera (Andone, min. 46), Carles Gil (Fayçal Fajr, min. 69), Emre Çolak, Kakuta (Luisinho, min. 46) e Joselu. Goles: 1-0 Szymanowski (min. 19); 2-0 Mantovani (min. 30); 3-0 Unai López (min. 81); 4-0 Bueno (min. 90+1). Árbitro: Munuera Montero (c. andaluz). Expulsou Albentosa (min. 62). Cartóns amarelos a Lux (min. 63), Erik Morán (min. 66), Andone (min. 69), Guerrero (min. 69), Guilherme (min. 75), Fernando Navarro (min. 78) e Joselu (min. 90). Incidencias: partido correspondente á 24ª xornada da Liga Santander disputado no estadio de Butarque perante 10.076 espectadores, entre eles uns 200 seareiros deportivistas.


Summary: Os conservadores gábanse de que en todos os procesos electorais autonómicos os gobernos remataron "peor do que estaban" agás en Galicia, onde obvian a perda de votos e subliñan a suma de tres escanos

Os resultados das eleccións catalás do pasado domingo ocuparon este luns todas as portadas da prensa e foron tamén o tema máis destacado dos faladoiros políticos por todo o Estado. En Galicia a resaca do 25-N catalán chega a vinte e catro horas do inicio do segundo debate de investidura de Alberto Núñez Feijóo como presidente da Xunta, con boa parte da oposición parlamentaria aínda en proceso de asumir e xestionar os resultados da derrota e cun PP que tenta que polas fendas da austeridade non escape a euforia, pero tampouco a reflexión motivada da perda de máis de 128.000 votos nos comicios, unha caída especialmente acentuada nas cidades que podería complicar o futuro dos populares a medio prazo. Neste escenario o voceiro parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, comparecía este luns ante a prensa para dar conta de varios asuntos de trámite relacionados co reinicio da actividade parlamentaria e tamén aproveitou para ofrecer a análise que, di, o partido realizou do panorama electoral de Catalunya. Partido da base de que o PP de Alicia Sánchez Camacho logrou un "bo" resultado -gañou 84.000 votos e un escano a respecto das anteriores eleccións- Puy coida que os comicios cataláns serven tamén como argumento para enxalzar a figura de Feijóo, candidato á Presidencia da Xunta por segunda vez dende o pasado venres. O PP galego perdeu un 20% dos votos recibidos en 2009 e 0,89 puntos sobre o total de votos emitidos "Dende as eleccións xerais en España houbo varios procesos autonómicos" e "en todos eles, quen estaba no goberno saíu peor do que estaba". Así, repasa o popular, "en Andalucía mantívose o Goberno" pero "cunha merma importantísima por parte do PSOE", en Asturias "mudou o Goberno" e "nas eleccións vascas, tamén mudou". Mentres, en Catalunya, "o Goberno recibiu moito menos apoio". Pero nesta marea de baixadas e derrotas distingue unha excepción: a galega. O que é un dos deputados con maior habilidade á hora de manexar os datos evita falar dun medre do PP de Feijóo en termos absolutos e mide ben a loubanza para obviar que os sufraxios recibidos polo seu partido caeron un 20% a respecto de 2009, cunha perda de 0,89 puntos porcentuais sobre o total de votos emitidos. "Galicia é a única comunidade autonóma na que se reforza a posición parlamentaria do goberno saínte", explica, en referencia á suma de tres escanos. Este é "un motivo de alegría e de responsabilidade" para o PP, xa que, interpreta, "esta circunstancia tan estraña no contexto electoral ten moito que ver co rigor, coa coherencia" e coa "seriedade" demostradas "tanto dende o Goberno como dende o Parlamento", conclúe.


Summary: Realizarase todos os sábados neste municipio lindeiro coa capital de Galiza e pretende ser un espazo de relación directa entre produtor@s e consumidor@s, alén dunha alternativa aos supermercados

As labregas e labregos da contorna de Compostela xuntaranse este sábado en Teo no que pretende ser máis un paso adiante na defensa da soberanía alimentar do pobo galego fronte á dependencia de supermercados e grandes superficies. Desenvolverán alí a primeira edición do Mercado do Alimento Labrego, unha iniciativa apoiada desde o Sindicato Labrego Galego, mais que partiu desde abaixo, d@s traballador@s dos eidos. Foron el@s @s encargad@s da campaña de sensibilización que serviu de prólogo ao evento do sábado e na que se aseguraron de que quen merque os seus produtos saiba que supón acudir ao mercado local, fuxindo dos 'alimentos quilométricos'. Os produtos estarán distribuídos en catro blocos. Así, haberá agricultura ecolóxica, distinguida cun selo oficial; transformación local, procedente de colleitas propias; agricultura sostíbel, que agromou sen a necesidade de químicos industriais; e alimentos naturais. Unha posibilidade de autoemprego, e un espazo para el@sLara Barros fai parte do SLG. Contou que o proxecto arrincou "hai uns meses" con persoas en situación de desemprego nunha formación realizada en colaboración co Concello de Teo. "Queriamos que visen na terra, en concreto na horta ecolóxica, unha posibilidade de autoemprego", para alén de revitalizar o rural e das bondades de comer produtos da propia horta. A semente prendeu, e @s participantes nas xornadas continuarán coa formación nunha segunda parte, que desta volta será práctica. Despois haberá un periodo de acompañamento por parte d@s labreg@s do sindicato para que as primeiras colleitas medren ao xeito. Foi nese curso onde agromou a idea de facer en Teo un mercado con produtos agroecolóxicos e de tempada, idea que foi tomando forma na campaña informativa con xuntanzas realizadas en todas as parroquias do municipio, lindeiro coa capital galega. Serán 15 os postos que visitar nesta primeira edición, mais haberá mercado todos os sábados na praza contigua á Casa Común dos Tilos entre as 10 da mañá e as 2 do serán e estará aberto a quen queira sumarse para vender alí os produtos da súa horta. Alén da relación de compra-venda, esta iniciativa procura tamén a recuperación dun espazo no que estabelecer lazos sociais entre persoas produtoras e consumidoras, na súa maioría mulleres en ambos os casos, e no que partillar experiencias.


Summary: En realidade nunca se foron. Voltan os Ilegales e o noso crítico estaba ben atento ao seu retorno.

Estaba claro dende que Ilegales anunciaran a súa separación que era mais un punto e seguido que un punto e final. Despois das experiencias orquestreiras de Jorge Ilegal, volve ao traxe que mellor lle senta, o de roqueiro irreverente na súa banda de sempre. Despois de unha ducia de anos sen novos traballos de estudo, volven con este disco que sona aos Ilegales de sempre, sen experimentos, sen modas, só rock aderezado polos seus subestilos, no que podemos atopar dende surf até punk. "Voy al bar" é o tema que abre o disco e tamén o primero adianto que lanzou a banda para a súa escoita. Un tema que transporta aos oitenta, aos mellores tempos da banda para dar paso a "La vida es fuego", un tema salvaxe e que rezuma furia ilegal polos catro costados e que carga as pilas para "Regresa a Irlanda", un tema en contra das voces doces e pusilánimes que cantan letras baleiras e estúpidas. Un tema tecnicamente sinxelo pero que é dos que mellor funcionan do disco. "Hacia las profundidades" é un tema lento, pausado ao máis puro estilo narrativo e musitado de Jorge que calma o ambiente para obrigar a mover os pés co country rock de "Vivir sin novia ni reloj", unha letra divertida onde pouco a pouco a pouco vaise liberando das súas cadeas sentimentais. Máis seria é a letra de "El souvenir", na que fala da adición á cocaína. Un tema espido que ben podería ser tocado por unha big band que contrasta co guitarreiro "Aquel boogie pesado", de estrutura clásica feita para mover os pés. "Regresa a Irlanda", un tema en contra das voces doces e pusilánimes que cantan letras baleiras e estúpidas O ritmo de tamboril de "Hipster" continúa coa crítica social e dos creadores de tendencias que seguen masas de modernos sen criterio, contrasta coa preciosista "El teléfono y el mal", unha balada que sorprende por se afastar da tónica compositiva de Ilegales, cambio que non dura moito tempo pois "La mala hierba" volve á súa esencia cun medio tempo bluseiro con algún toque surf e a cavernosa voz de Jorge recitando a mala influencia que é. A guinda final ponlla ao disco "Las rosas trepadoras asesinas", un tema lisérxico que te envolve no seu tempo que lembra a composicións de finais dos sesenta e principios dos 70. Un disco que fará as delicias dos incondicionais da banda, para os máis críticos un disco en que nalgúns momento falta orixinalidade, pero que ao que non se lle pode negar autenticidade, algo que non sempre se atopa nestes tempos novos, tempos salvaxes. Video: Ilegales – Voy al bar Listaxe de temas Voy al bar La vida es fuego Regresa a Irlanda Hacia las profundidades Vivir sin novia ni reloj El souvenir Aquel boogie pesado Hipster El teléfono y el mal La mala hierba Las rosas trepadoras asesinas Ilegales na rede web: http://www.ilegalesrock.com/ Facebook:http://www.facebook.com/ilegalesrock Twitter: @IlegalesRock


Summary: Os menos 11,9 graos centígrados en Calvos de Randín, a temperatura mínima da xornada.

As localidades de Calvos de Randín, Baltar, Viana do Bolo e Manzaneda rexistraron nas últimas horas temperaturas por baixo dos -10 graos. Así figura nos valores recollidos na páxina web de Meteogalicia, que sinala os menos 11,9 graos centígrados alcanzados en Calvos de Randín ás 08:50 horas de hoxe como a temperatura mínima da xornada. Pero os termómetros tamén se esborrallaron por baixo dos 10 graos negativos noutros puntos do interior da Galiza. E é que tres estaciones de Meteogalicia situadas por baixo dos 900 metros de altitude captaron temperaturas por baixo deses valores. Foi, ademais de en Calvos, en Baltar (-10,9 graos ás 08:50 horas) e en Viana do Bolo (-10,3 graos ás 08:40 horas). Así mesmo, na estación meteorolóxica de Manzaneda --situada por riba dos 900 metros-- tamén se atinxiron temperaturas por baixo dos 10 graos baixo cero. En concreto, foi ás 08:50 horas, cando os termómetros baixaron até os 10,2 graos negativos.


Summary: Os celestes logran os tres puntos despois de tres derrotas consecutivas. O mellor bálsamo para viaxar a Ucraína.

O Celta derrotou o Osasuna en Balaídos por tres goles a cero, un resultado que pode transmitir a idea de que o partido foi un 'coser e cantar' para os celestes, algo afastado da realidade. Foi unha vitoria balsámica que fecha –polo menos polo de agora- un febreiro negro para a armada celeste, que acumulaba tres derrotas significativas: Alavés, Atlético de Madrid e Shakhtar. Os tres puntos son unha boa inxección de cara ao partido en Ucraína. O Celta gañou mais non foi un partido para enmarcar, sacando o resultado. Enfrontábase ao pechacancelas e non deu fechado o partido até a recta final. Eran os celestes o único equipo que non marcara o Osasuna nesta tempada e este domingo marcoulle tres, mais tivo que traballar a fondo o partido. Foi mellor na primeira parte mentres que na segunda semellaba perder o ritmo. Tivo que reaxustarse pois os navarros saíron máis encufados e dispostos e o gol que os celestes tiñan de ventaxa non semellaba colchón abondo. A saída ao campo de Jozabed e Aspas foi unha decisión acertada de Berizzo. O Celta centrouse en ir cara ao gol e obtivo premio, un premio que chegou nas botas pecisamente de Jozabed e Aspas. Ficha técnica Celta (3): Rubén, Jonny, Sergi Gómez, Fontàs, Planas, Marcelo Díaz, Radoja, Wass, Sisto (Jozabed, min.60), Bongonda (Hjulsager, min.84), Rossi (Iago Aspas, min.73). Osasuna (0): Sirigu, Oier, D.García, Vujadinovic, Clerc, Berenguer, Causic, Torres, De las Cuevas (Mérida, min.68), Oriol Riera (Kenan, min.83), Sergio León (Rivière, min.78). Goles: Sisto, 1-0, min.23; Jozabed, 2-0, min.86; Iago Aspas, 3-0, min.88. Árbitro: Vicandi Garrido, do comité vasco. Amonestou a Jonny (Celta). Campo: Balaídos, 15.556 espectadores.


O referendo sobre a permanencia de Gran Bretaña na Unión Europea, celebrado o 23 de xuño de 2016 tras unha bananeira campaña de desinformación que presentou a saída do país da Unión como unha sinxelísima e elegante operación de afirmación do orgullo nacional, pasará aos anais como unha das xogadas políticas máis estúpidas da historia, cuxo principal protagonista foi o daquela primeiro ministro conservador. Na súa miope aposta por reunificar o seu partido verbo da cuestión europea (obxectivo acadado temporalmente) e presionar a Unión para mellorar as condicións de permanencia do seu país (o conseguinte paquete de reformas negociado antes do referendo resultou finalmente inútil), David Cameron atopouse coa glacial incuria dos laboristas de Jeremy Corbyn e mais coa extraordinaria recepción do discurso populista e xenófobo de Nigel Farage. E perdeu. Son cousiñas que poden pasar cando, para salvar a propia carreira política, se poñen en xogo o futuro dun país e o equilibrio dun continente. Certamente, os británicos non foron xamais uns europeístas fervorosos. De feito, sempre cultivaron unha estratéxica desconfianza cara aos procesos de acumulación de poder en Europa. Viven como de costas á Unión, inmersos na vasta cultura anglófona. Dentro duns meses saberán o que significa estar fóra dunha Europa que, paradoxalmente, sempre lles deu un trato particular: nunca formaron parte nin da eurozona nin do espazo Schengen, e gozaron dun status especial en moitos ámbitos. No referendo tomaron unha decisión sobre unhas bases argumentais insolitamente frívolas e absurdas, unicamente explicábeis no clima emocional inducido polo nacionalismo inglés máis arrogante e reaccionario arroupado pola extrema dereita continental. A diabólica complexidade dunha desconexión xurídica e económica da Unión foi despachada cun par de bravatas que non se sosterían nin sequera nun pub ante unha pinta de cervexa. En breve, os británicos poderán constatar por si mesmos se, despois de todo, estar fóra da Unión –máis illados, menos poderosos, menos influentes– os fixo máis soberanos. O que moitos empezan quizais a intuír é a inconsistencia da súa decisión, moi ben exemplificada no asunto central de Irlanda. Un dos argumentos nucleares dos defensores do Brexit é a necesidade de que Gran Bretaña recupere o control das súas fronteiras, pero agora resulta que entre a República de Irlanda e Irlanda do Norte (maioritariamente favorábel á permanencia na Unión) non convén fronteira ningunha. Unha cuestión certamente espiñenta, dado que a fronteira se fixo case invisíbel en 1998, co Acordo de Belfast. E ademais non se trata só da fronteira física, senón de que o acervo comunitario se conserve no norte. Haberá logo unha fronteira entre as dúas Irlandas, por unha banda, e, por outra, Gran Bretaña? Sería esta unha sorte de anexión de Irlanda do Norte por parte da Unión e finalmente por parte da República de Irlanda? As negociacións de separación previstas no artigo 50 do Tratado de Lisboa rematan o 29 de marzo de 2019. Podería haber un (improbábel) acordo de saída ordenada, é dicir, de permanencia de Gran Bretaña no mercado único e na unión aduaneira; ou un (desastroso) Brexit duro (ou caótico, como prefire chamalo Owen Jones), sen acordo comercial, aduaneiro, financeiro e institucional, e sen acordo sobre o status dos cidadáns británicos e europeos atrapados no medio do cataclismo; ou tamén un (desconcertante pero imaxinábel) Brexit ás cegas, que deixaría a futura relación comercial apenas bosquexada e se limitaría a regular cuestións como a inmigración, o status dos europeos en Gran Bretaña e dos británicos na Unión, a fronteira irlandesa, etc., así como o pagamento dos 44.000 millóns de euros que Gran Bretaña lle debe á Unión en concepto de obrigas pendentes. Até o de agora, Michel Barnier, o negociador xefe comunitario, non tivo que aturar presións de ningún país para concederlle un trato privilexiado a Gran Bretaña. A Unión amosou firmeza negociadora, basicamente porque ten ben aprendida a lección da historia nefasta da Europa dos nacionalismos, dos populismos de dereitas e dos fascismos, e non hai nada que tema tanto como as posíbeis dinámicas desintegradoras. É a Unión quen decide o que pode e non pode ser; non porque queira castigar a Gran Bretaña, senón porque ningún contribuínte europeo entendería que, unha vez fóra, os británicos recibisen graciosamente un trato preferente. É o que lle pode pasar a un país cando perdeu un imperio e non se decatou. Publicidade


Summary: Mentres a Xunta de Galiza persevera nas políticas de promoción en base á exaltación da Galiza rural, monumental e gastronómica herdadas da época de Fraga, as cidades e mesmo as vilas costeiras buscan vías para combater os efectos da crecente masificación e deseñan estratexias para filtrar as persoas visitantes antes de que cheguen. Abordamos este asunto en profundidade no Sermos261, xa na rúa. Eis un extracto da reportaxe.

"A min dáme mar, dáme praia, praia e máis praia. Dáme festa e dáme sesta…". Non é a letra da canción do verán; é o texto propagandístico da Xunta de Galiza baixo unha fotografía de dúas nenas co sol de costas nunha duna contra un ceo azul cobalto que publican as revistas couché en España. Turismo de Galiza non quixo comentar a campaña nin ningún aspecto dos que se tratan nesta reportaxe. As campañas de promoción turística do país arrancaron nos anos do pop con imaxes "de santos e paisaxes rurais" aos que pouco a pouco se foron sumando "pazos, canastros, pallozas" e, xa a finais dos oitenta, a "rapa das bestas e as máscaras do Entroido", segundo informa Miguel Pazos Otón, director do Centro de Estudos e Investigacións Turísticas, nunha publicación de 2011 que sitúa na chegada de Manuel Fraga ao goberno da Xunta a bisagra do marketing turístico na Galiza. Aí seguimos: "no bo camiño", como se encarga de recordar o logo da promoción 2017. Calquera das gráficas de Turismo de Galiza mostran o mesmo debuxo das estatísticas, unha suba constante das cifras. Persoas aloxadas: 4,9 millóns, un 7,4% máis que no ano anterior (2015); noites nos estabelecementos en regra: 10 millóns, un 9,2% máis; turismo internacional: un 10,2% máis, 2,3 millóns. A aposta no turismo de masas non se disimula, mais non se comenta. E cando hai colapsos na praia de Augas Santas (coñecida co nome As Catedrais) ou nas Cíes, as autoridades lémbranse da "dosificación". Un modelo con válvula. [Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza 261, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: O número de parados subiu no país en 849 persoas, fronte ao descenso de 6.632 no conxunto do Estado, onde o incremento interanual é do 11,1%, máis de dous puntos menos que na comunidade autónoma (13,5%).

O paro segue subindo en Galicia e comportándose peor que no conxunto do Estado. O número de desempregados rexistrados nas oficinas dos servizos públicos de emprego alcanzou no país as 277.644 persoas, o que supón unha suba do 0,31% respecto ao mes anterior, ao sumarse 849 desempregados ás listas, mentres que en toda España o número de parados descendeu en 6.632 persoas, cunha baixada porcentual do 0,14% respecto de marzo, xuntando 4,74 millóns de demandantes de emprego tras o efecto da Semana Santa. O descenso do paro en España é dez veces inferior á caída de hai un ano Os datos non son bos. Nin para Galicia nin para España, xa que no Estado o descenso, o primeiro logo de oito meses de suba, tan só supón unha décima parte da caída rexistrada hai un ano polo mesmo efecto da Semana Santa, cando houbo unha baixada de 64.309 desempregados. Tan só en dúas ocasións subiu o paro neste mes de abril, concretamente en 2008 e 2009, cando a crise comezaba a manifestarse con crueza. En termos interanuais, o paro increméntase nun 11,1% no conxunto do Estado, mentres que en Galicia o aumento e máis de dous puntos superior, do 13,48%, tras darse de alta nas oficinas de emprego 32.982 parados máis desde o mes de abril do ano pasado. As listas do paro incrementáronse no país ao igual que noutras seis comunidades autónomas (A Rioxa, Canarias, Castela-A Mancha, Castela e León, Comunidade Valenciana e Madrid), mentres que descenderon en dez territorios. Menos contratos fixos malia a reforma laboral En canto á contratación, no conxunto de Estado, en abril rexistráronse no antigo Inem un total de 1.003.167 contratos, un 6% menos que en abril de 2011. Deles, 90.123 eran indefinidos, cifra equivalente ao 8,98% do total e un 6,3% inferior á do mesmo mes de 2011. En abril fixéronse 8.116 contratos de carácter formativo e houbo outros 904.928 contratos de carácter temporal, dos que o 26,5% foron de obra e servizo e o 26,6%, eventuais por circunstancias da produción. No primeiro cuadrimestre do ano, o número de contratos realizados sumou 4.027.856, un 7,4% menos que en igual período de 2011. Desta cantidade, só o 8,4% foron indefinidos, cun total de 339.001 contratos fixos no catro primeiros meses do exercicio, un 16,1% menos que entre xaneiro e abril do ano pasado, malia a aplicación da reforma laboral, que leva máis de dous meses en vigor. A secretaria de Estado de Emprego, Engracia Hidalgo, subliñou que os datos do paro de abril seguen recollendo "o impacto negativo da marcha da economía no mercado de traballo". Hidalgo lembra que as previsións do Goberno apuntan a un aumento do paro en 2012 por efecto da segunda recesión que vive a economía, cunha "lenta recuperación" nos próximos anos. Neste contexto, defendeu a reforma laboral aprobada polo Executivo porque supón un marco "de confianza e flexibilidade para as empresas".


Summary: O líder socialista imponse no Congreso Nacional por 245 votos fronte aos 212 de Elena Espinosa. Garante "integración" na Executiva e asegura que non haberá "sectarismo nin resentimento" na nova dirección dun PSdeG "sen tutelas". Galería de imaxes no interior

Axustado, casi tanto como o congreso no que Alfredo Pérez Rubalcaba se impuxo a Carme Chacón. Tras unha brevísima campaña interna, de apenas cinco días, Pachi Vázquez revalidou este sábado o seu cargo de secretario xeral do PSdeG por unha estreita marxe, só o separaron 33 votos dos 212 que obtivo Elena Espinosa, a ex ministra que se situou á fronte do considerado sector crítico do partido, aínda que tamén co apoio de dirixentes que impulsaran publicamente en númerosas ocasións ao reelixido secretario xeral. Vázquez inicia agora unha etapa na que, en boa medida, muda o xogo de forzas internas, tanto no que atinxe á posición do ata agora sector crítico como tamén no papel de dirixentes que ata agora exercían un influxo fundamental na formación, sobre todo no caso do ex ministro de Fomento, José Blanco, a quen moitos viron como un dos principais artífices da candidatura de Espinosa. Nesta liña, o propio Pachi Vázquez lanzaba unha mensaxe ante o plenario que tivo pouco de casual. Dende agora, asegura, no PSdeG non haberá "paternalismos que nos veñan dicir o que temos que facer". O seu, mantén, é un "proxecto para o PSdeG" sen "ningún tipo de tutela". O partido ten que ser "o que ten que tomar as súas propias decisións". Blanco confirma a súa preferencia por Espinosa e Vázquez garante que no PSdeG xa non hai "paternalismos" Poucos minutos despois de que fose proclamado o resultado das votacións, Blanco admitía ante os xornalistas que a súa "preferencia" foi Espinosa, se ben louva o exercicio de "democracia interna" tras o que se pon "á disposición do secretario xeral", "sempre dende un segundo plano" xa que, subliña, hai meses que decidiu dar "un paso atrás". As declaracións de Blanco producíanse despois de que, ante o plenario, un emocionado Pachi Vázquez se confesase "sen palabras" para "agradecer a confianza". Mentres os membros do seu equipo deixaban de conter a respiración e non ocultaban o seu alivio, "como se estivésemos nos Oscar, ou nos Goya", Vázquez "dedicou" a vitoria "aos militantes anónimos do partido", "mulleres e homes que non coñece ninguén, que nunca falan e sempre traballan". De agora en diante, asegura, traballará "día e noite" e procurará a "unión" dende o "traballo e o compromiso co PSdeG, co PSOE, con Galicia e con España". A primeira oportunidade de visualizar se a "integración" prometida ante os delegados se materializa ou non será na segunda xornada do Congreso Nacional, cando se constituirá a nova Executiva. A entrada ou non dos partidarios de Espinosa en postos de relevancia será o termómetro para comprobar se as feridas internas comezan a suturar nun partido que as votacións amosan como moi polarizado. Eleccións primarias Pero a vitoria de Pachi Vázquez sobre a alianza de críticos apoiados por Blanco non equivale a que o político do Carballiño sexa o cartel electoral do PSdeG nas vindeiras eleccións autonómicas. Atendendo ás novas normas internas do PSOE, pero tamén ás propias palabras do reelixido secretario xeral, o candidato á presidencia da Xunta será elixido nunhas eleccións primarias, das que, di, sairá "a persoa máis capacitada" e "con máis posibilidades para gañarlle á dereita". "O candidato -subliña- ímolo poñer todos os militantes socialistas". Neste contexto, non cabe polo momento descartar que as primarias deixen tanto lugar á sorpresa como o propio proceso congresual, coa a priori inesperada candidatura de Elena Espinosa. Así, a reconfiguración de apoios e simpatías internas podería dar lugar a que os críticos decidisen plantar unha nova batalla a Vázquez ou que mesmo nomes como o de Francisco Caamaño, agora máis próximo ao secretario xeral, volvan estar en primeira liña de fogo político.


Summary: O prazo de rexistro de coalicións para o 10N pecha sen alianzas de última hora en Galicia. Anova lamenta non lograr unha "fronte ampla" e En Marea di seguir en disposición de compartir candidaturas con outras forzas mentres socialistas e Bloque ratifican os primeiros postos das súas listas ao Congreso

As formacións políticas van situando as súas pezas para as novas eleccións xerais do vindeiro 10 de novembro. A reforma legal aprobada no ano 2016 para o suposto de convocatoria automática de comicios ao Congreso e ao Senado por falta de acordo para formar goberno reduciu múltiples prazos. Entre eles, os que estipulan o límite para rexistrar coalicións electorais, que rematou ás dúas da tarde deste luns sen unións inesperadas de últimas hora, no caso galego. Mentres, ao tempo, partidos como o PSdeG ratifican as súas cabezas de lista para o proceso."Non houbo resposta positiva para armar unha nova fronte ampla", afirmaron dende Anova no día límite para o peche de coaliciónsUnha das formacións que nas últimas semanas admitiu explorar a posibilidade dunha unión con outras forzas para o 10N, Anova, confirmaba pouco antes da fin do prazo que, como xa sucedera nas xerais de abril, non participará nos comicios do 10N. "Infelizmente, verificamos que non houbo resposta positiva para armar unha nova fronte ampla", afirma a formación que encabeza Antón Sánchez nun comunicado, no que subliñaba que a súa "aposta" fora "dar continuidade ao espazo que abrimos coa emerxencia de AGE", coa participación nas mareas municipais ou "coa asemblea de Vigo na que naceu a primeira En Marea", din.Villares asegura que En Marea segue disposta a "conseguir unha candidatura galega" con candidaturas compartidas con outras formaciónsDende En Marea como partido volvía falar este luns o seu voceiro, Luís Villares. Unha vez descartada a posibilidade dunha alianza con Más País, o partido de Íñigo Errejón -que este luns rexistrou coalicións con Compromís, Equo e a Chunta Aragonesista-, Villares reiteraba en rolda de prensa o "chamamento" a "conseguir unha candidatura galega que leve a axenda galega a Madrid". Neste sentido, o líder de En Marea mesmo aseguraba ver viable a posibilidade de candidaturas conxuntas co BNG. Resta saber, en calquera caso, cal será a decisión final de En Marea sobre as candidaturas de seu se, como todo apunta, non existe incorporación a ningunha lista conxunta. O prazo para a inscrición de listas finaliza o 7 de outubro.O BNG ratificou a Néstor Rego, Olalla Rodil, Francisco García e Carme da Silva como cabezas de lista ao CongresoPola banda do propio Bloque a súa portavoz nacional, Ana Pontón, desbotaba pouco despois esta posibilidade a preguntas da prensa. Así, Pontón lembraba que hai apenas dous días, o pasado sábado, o Consello Nacional da formación que lidera ratificaba as cabezas de lista ao Congreso. Na Coruña e Pontevedra os carteis electorais do Bloque volverán ser Néstor Rego e Carme da Silva. Mentres, en Lugo a deputada Olalla Rodil será a número un en substitución de Maite Ferreiro, agora edil de Cultura na capital lucense e vicepresidenta da Deputación provincial. En Ourense o cabeza de cartel será agora Francisco García, ex-alcalde de Allariz.No PSdeG recuncan á fronte das listas Pilar Cancela, Ana Prieto, Marina Ortega e Olga AlonsoPola banda socialista o seu secretario xeral, Gonzalo Caballero, ratificaba este luns que os primeiros postos provinciais das listas socialistas ao Congreso serán para as mesmas persoas que os ocuparon en abril, cando o PSdeG remudara tres das catro cabezas de cartel. Así, pola Coruña a candidatura estará liderada outra volta por Pilar Cancela, en Lugo optará a seguir no Congreso Ana Prieto, en Ourense farao Marina Ortega e en Pontevedra, Olga Alonso. Entre as novidades dos primeiros postos destaca o número dous de Lugo, onde Sonsoles López baixa ao tres e o seu lugar pasou a ser para Javier Cerqueiro.Neste contexto quedan aínda por despexar interrogantes sobre outras formacións políticas. É o caso de En Común-Unidas Podemos (Galicia en Común), que o 28A concorreu aos comicios xerais con Antón Gómez-Reino pola Coruña e Yolanda Díaz por Pontevedra como principais referencias. Más País rexistrou a súa coalición con Equo para A Coruña e PontevedraDo mesmo xeito, a formación de Errejón non aclarou aínda se, como apuntaron algunhas fontes na pasada semana, concretará a súa intención de optar ao Congreso por, cando menos, as circunscricións coruñesa e pontevedresa. Polo momento, Más País rexistrou a súa coalición con Equo en ambas.Ao tempo, o PP non ratificou polo momento se repetirá cabezas de cartel na nova convocatoria. Quen o aclarará esta mesma semana é Ciudadanos, que modificará cando menos a cabeza de lista pola Coruña toda vez que Marta Rivera de la Cruz, que fora elixida deputada, renunciou á acta para ser conselleira na Comunidad de Madrid.


Summary: A fascinación de Silvia García pola fotografía antiga anoa este título ao proxecto Os silencios que comeu Alicia, que tivo lugar na biblioteca do Centro Galego de Arte Contemporánea no ano 2009.

A orixe desta instalación foron as fotografías de Alice Liddell tomadas por Lewis Carroll, a día de hoxe tan icónicas como envoltas nunha polémica que ten máis que ver coa nosa ollada contemporánea que cos datos reais que conservamos do seu pasado. Nenas medrando / Silvia García / Chan da Pólvora / 2020 / 55 páxinas / 13 euros Sen dúbida, esa perspectiva das historias que nos suxiren as imaxes con pouco contexto, a cantidade de datos que nos faltan delas e o impulso inevitábel de achegar a nosa lectura sobre elas xogou un papel relevante para que desa primeira achega aparecese tamén este Nenas medrando. Este libro de Silvia García é ben diferente ao que a produción lírica do noso país nos ten afeitos, e seguramente tería moi difícil a súa existencia editorial se non fose por un proxecto como Chan da Pólvora, que continúa ligado e comprometido coas distintas formas da poesía, e especialmente a aquelas que tenden lazos a outras realidades artísticas. Porque o texto de García non tería sentido se non aparecese ligado ás imaxes en branco e negro que o acompañan. Imaxes anónimas, recuperadas de liquidacións, pequenos mercados, ben directamente, ben co auxilio da rede. Unha forma de coleccionismo que tomou unha entidade especial nas últimas décadas e que condensa, en si mesmo, toda unha narrativa implícita. Que aconteceu para que as persoas acabasen perdendo ou desfacéndose dunha parte tan querida da súa memoria? Onde están tomadas esas imaxes? Que perspectivas de futuro tiñan esas persoas? Que foi delas? Non será a primeira vez que a mellor poesía nace das preguntas sen resposta, da necesidade que temos de explicarnos os ocos que nos desasosegan. Nenas medrando vincula ese sentimento xeral a un discurso moi concreto, xa que as escollas de Silvia García cínguense a nenas, máis ou menos nun mesmo arco de idade. O discurso poético vincúlase así a moitos dos temas relacionados coa experiencia feminina da infancia e da adolescencia. Do xogo concreto á inxenuidade, a fascinación polos enigmas do mundo e tamén a importancia do corpo e das súas transformacións. Tamén a forma de encarar esa evolución que, no caso de nenas e mulleres, sempre se enfronta a unha expectativa social enormemente normativa. Silvia García déixanos estas reflexións líricas sobre estas nenas como quen conta un soño ou como quen trata de inventar o final dunha historia inconclusa.


Summary: Aurelia Balseiro é museóloga e directora do Museo Provincial de Lugo desde 2008. É autora da primeira das entregas deste coleccionábel sobre os tímpanos medievais. Hoxe falamos con ela sobre San Martiño de Mondoñedo, "un espazo marabilloso onde se respira o cheiro do mar Cantábrico".

Sería correcto afirmar que San Martiño de Mondoñedo chegou a nós nun estado bastante próximo ao orixinal máis por un "deixa estar" que por un verdadeiro interese en conservalo? Na miña opinión si. O traslado da sé do bispado, temporalmente a Ribadeo e de xeito definitivo a Mondoñedo, desplazaría tamén o centro de poder e, polo tanto, modifica a organización económica e social desta parte do territorio. Aínda así, a pesar de que o templo de San Martiño deixou de ser catedral, a súa supervivencia histórica e monumental fai que o considere un verdadeiro exemplo de resiliencia. Con todo, chegou o século XIX e as reformas foron profundas... Demasiado profundas, hoxe en día a actuación patrimonial sería teoricamente moi distinta e menos agresiva, pero polo menos freou o seu deterioro deixándonos unha imaxe da antiga catedral que, a pesar dos contrafortes engadidos, segue impresionando pola súa profunda beleza, evocadora da Britonensis ecclesiae e da Dumiensi sedis, das doazóns reais e da historia medieval do setentrión galego. Falamos dunha basílica decana das Catedrais... Di a historiografía tradicional que a basílica de San Martiño de Mondoñedo foi das primeiras catedrais construídas na península Ibérica e menciónaa como a decana destas construcións relixiosas no noroeste. Segundo esta teoría, algúns historiadores establecen que tivo unha primeira fase construtiva comezada no s. VI. Aínda que recentes estudos non confirmen esa cronoloxía, hai elementos prerrománicos reutilizados no edificio que son pegadas desa ocupación anterior ao s. X... ...un valor engadido, portanto... Si, esta orixe prerrománica tamén lle dá un valor engadido pola convivencia e transición directa ao románico, amosando os cambios estilísticos e arquitectónicos ou as permanencias da Alta Idade Media nas execucións dos séculos medievais seguintes. Como se pode ver no fascículo, hai autores que consideran que houbo un primeiro edificio prerrománico construído no s. IX e outra fase no s. X, mentres que para outros só houbo unha fase prerrománica datable no s. X que condicionou o templo románico posterior. Templo que representa os inicios da arte románica... San Martiño é considerada unha das construcións románicas máis antigas do Reino de Galiza, con categoría actual de basílica e Ben de Interese Cultural. Un conxunto monumental abraiante onde podemos evocar a historia e a arte medieval galega nun entorno rural da Mariña lucense. Alén diso, arquitectonicamente presenta solucións novidosas ... Pois si, lembrando que a fábrica románica data do s. XI, San Martiño presenta, para a súa época de construción, unha novidosa arquitectura, con planta basilical de tres naves, tres ábsidas semicirculares na cabeceira e un cruceiro transversal con ciborio central. O seu programa plástico é -di vostede- excepcional... No artigo só hai espazo para falar do exterior do templo pero no seu interior atopamos verdadeiros tesouros da pintura e escultura medieval. Os capiteis, decorados con motivos vexetais, xeométricos e figurativos ou o famoso antipendium, tamén denominado frontal de altar, teñen unha factura estilística de seu e consolida a relevancia do chamado por Yzquierdo Perrín "mestre de San Martiño de Mondoñedo". A plástica pode considerarse como unha das máis ricas e temperás mostras da arte románica galega sendo producida, ademais, por un obradoiro alleo ao importante foco de Compostela. Voltemos ao seu exterior, tan ben coidado, e moi diferente do de outras igrexas... A marabillosa contorna na que se insire a basílica de San Martiño, mistura unha paisaxe rural na que se respira o cheiro do mar Cantábrico e se albisca un contacto, case telúrico, co pasado da nosa terra e cunha experiencia sensorial que xa nos proporciona a chegada a través dunha estrada secundaria cando, de súpeto, ábrese ante os nosos ollos unha pequena aldea dominada por un espectacular templo e vemos desde unha perspectiva baixa magnificando a súa espectacularidade, a súa parte nordeste, como o vento predominante na Mariña, coa zona axardinada matizando o desnivel do terreo e agochando a fonte milagreira. Despois rodearémola para achegarnos á fachada occidental e consolidar a nosa admiración polas obras dos nosos antergos. Finalmente o Centro de Interpretación situado na anexa e antiga casa reitoral contribúe a súa completa contextualización. ...e o propio Espazo Caritel aporta outros motivos de interese para a visitar. Motivos non faltan para nos achegar, non? O Espazo Caritel intégrase na contorna monumental dun xeito admirable conxugando arte contemporánea e natureza: un museo e un xardín; un proxecto de Caxigueiro no que se aprecia que puxo a súa alma e a súa creatividade artística, proporcionando ao visitante unha experiencia única, unha lección de botánica e una consciencia da importancia da arte como comunicación ou denuncia social, e da beleza das plantas coidadas nun entorno de xeito sustentable e fermoso: Poesía visual.


0. Inicio con metáfora paródica, que lembra á película Air Bag, se non fose unha semellanza demasiado triste coa realidade actual. A pretensión destas palabras é incidir en que un decreto administrativo é algo frío, que pretende ser neutro -pero que non é-, e que ignora numerosas situacións da vida cotiá, a verdadeira vida das persoas. Antes, non obstante, comezaremos cunha reflexións sobre o virus pandémico. 1. A ciencia é un conxunto de coñecementos e actividades. Por unha banda, como afirma Sánchez Ron, é 'coñecemento adquirido', pola outra, é unha procura de solucións a problemas novos, ideas que se imaxinan e que se someten a proba. Fronte a un coñecemento xa adquirido e ben establecido na traditio científica, adoptamos con normalidade unha actitude de certeza. Mais, fronte ao novo, que se somete a proba, a certeza non existe. Neste caso, a dúbida epistémica será consubstancial aos experimentos, aos procesos de falsación, até que se convirta en 'coñecemento certo'. 2. No caso do virus pandémico estamos ante unha situación de adquisición dese 'coñecemento certo'. E nesa adquisición existirán avances e retrocesos inevitables. Por iso, non se lle pode pedir ás persoas que non dubiden, cando hai científicos que si o fan, con toda lóxica argumental. Non se lle pode pedir ás persoas que suplan a certeza a través da fe cega e da crenza, propias de procesos nada racionais e científicos. E, no entanto, isto é o que se nos pide. 3. O discurso do persoal sanitario, o que está atendendo ás persoas enfermas, di hoxe que en Galicia estamos preto do colapso. Que a presión hospitalaria se volve insostible. Que estamos posiblemente no momento máis duro da pandemia. E isto, despois dos dous picos epidemiolóxicos previos, o inicial do confinamento dos meses de marzo-maio de 2020 e o que se deu a partir de novembro de 2020. A pesar disto, o Presidente do Goberno do Estado afirma que afrontamos este terceiro pico epidemiolóxico con 'enerxías renovadas' [preguntámonos en que país vive; até semella un insulto para a intelixencia]; pídesenos un 'último esforzo' [posiblemente unha falacia, xa que nada impide, a priori, a existencia de máis picos]; ou 'poñernos serios e firmes' [propio do discurso da 'culpabilización' e da infantilización da sociedade, como se a maioría das persoas non o fixesen desde o mesmo inicio da pandemia]. 4. Semella de mal gusto que se 'culpe' ás persoas polo actual pico epidemiolóxico, porque 'non foron responsables no Nadal'. Lembremos que foron as autoridades públicas galegas que controlan a evolución do virus pandémico -o Comité clínico e a Xunta- as que autorizaron as reunións coas familias durante o Nadal. De ter a valentía suficiente, terían prohibido as reunións familiares durante o Nadal. Mais o certo é que non se desexa ser impopular: sempre hai unha conta segreda que se realiza. Reveladora a queixa do alcalde de Santiago que afirma que estando o concello pechado a taxa de infeccións por covid-19 se cuadriplicou. 5. Se nos demoramos na escoita dos discursos públicos dos profesionais sanitarios percibiremos a fondura da fenda que esgaza a integralidade que debera posuír o servizo público da sanidade e da saúde das persoas. Fenda causada polo carácter etéreo das promesas de provisión incumpridas sistematicamente polos xestores da cousa pública. 6. Retrocedamos uns anos e revisemos os datos, os orzamentos e os procesos de privatización do sistema público sanitario e de saúde. Escoitemos de novo todas as demandas e reivindicacións de organizacións como SOS Sanidade Pública. Simpaticemos coas históricas demandas do persoal sanitario que berraba pola excesiva temporalidade e pola ausencia de estabilidade, pola existencia de multitude de contratos asinados (algúns de horas, de fin de semana, etc...), pola esixencia constante de máis persoal e máis recursos materiais, pola petición de que non se externalizasen servizos, de que non se pechasen camas...etc. Quizais, se se fai, poderase entender a particular situación que vivimos neste novo pico epidemiolóxico. 7. En efecto, que se fixo realmente desde marzo no sistema público galego para que teña os recursos materiais e humanos suficientes e axeitados para atender non só ás persoas con covid-19, senón tamén para non relegar a atención a outras enfermidades existentes? Respondan vostedes...pola nosa banda, temos clara a resposta, só con atender aos discursos dos profesionais sanitarios. 8. A vacinación provoca novas escenas dignas do esperpento capitalista: competitividade, falta de ética, cálculos interesados e aproveitamentos sen moral, promesas numéricas e cronolóxicas que se incumprirán. Non somos produtores, estamos a expensas doutros. Mesmo non somos quen de dispoñer do material axeitado para aproveitar o sexto vial das vacinas. Estragos de doses. Doses que van a persoal que non é de risco. Capítulos dunha sociedade demasiado habituada a situacións de corrupción. 9. O 70 por cento dos galegos e galegas vive en concellos perimetrados. O 30 por cento en supostos concellos libres, rodeados polos que están pechados perimetralmente, e cos que teñen establecido estreitas relacións e servizos mancomunados. Pero a policía local, a nacional, a garda civil propoñen sancións sen ningún miramento (...polas ordes recibidas, entendemos). Por moito que algún medio de masas ao servizo do poder dominante diga que o fan con pedagoxía, como se isto abondase para acreditar a bondade dalguén. Sobradas probas existen de malas praxes pedagóxicas. 10. De feito, estanse dando situacións de vulneración de dereitos democráticos, máis aló do mero control da mobilidade. Cacheos indiscriminados a persoas, que ben poden agochar veleidades racistas (falamos con coñecemento de causa). Sancións por unha mobilidade de puro sentido común. Vexamos algunha das situacións consideradas non xustificadas polos admirables xestores da cousa pública (hai moitas máis situacións, desde logo): a. A economía das persoas está en dificultades. Unha das tarefas máis importantes para chegar a fin de mes é calcular ben o custo da cesta da compra. Quen lle di a unha economía coas contas xustas que non é esencial que adquira a súa cesta no supermercado de sempre, onde os prezos están máis axustados? Quen lle di a esa economía que non chegará a fin de mes pola falta de sensibilidade dos gobernantes? b. Cada vez existen máis intolerancias e alerxias a determinados tipos de alimentos que esixen das persoas saber moi ben onde adquirir eses produtos libres das substancias perigosas para a súa saúde. Quen lle di a esas persoas que non é esencial desprazarse ás escasas tendas que dispoñen deses produtos básicos...e que están no concello limítrofe, con máis servizos e máis oferta? c. Os DNI's non son máis ca unha proba da nosa identidade, non da nosa residencia actual. As casuísticas son tan numerosas que produce risa -se non fose que sangran os petos e provocan angustia- que se sancione por levar un DNI dun concello distinto ao do control de turno. Sirva un único exemplo real, unha persoa que ten DNI dunha localidade do sur de Ourense, pero reside cunha tía nun concello perimetrado do val da Maía. Non toda residencia obedece a operacións de mercado. d. Quen acredita que unha persoa traballa 'sen contrato' na cidade xacobea e que precisa desprazarse en autobús desde un concello limítrofe non pechado para gañar algo de diñeiro para sobrevivir? 11. Os decretos fanse co frío da tinta, sen ter en conta as múltiples situacións en que vivimos os seres humanos e que exceden as liñas do DOG. E non pode ser, como afirmaba un xornalista nun medio de masas, que a 'sanción ou non' dependa da vontade do polícía ou garda civil. Non señor. A vontade non debe intervir. Debe intervir a igualdade radical de trato entre todas as persoas. Debe intervir unha lóxica que teña en conta en que tipo de país e sociedade vivimos. Non pode ser que ante a mesma circunstancia a min me sancionen e a ti non, ou ao revés. Iso non é democrático. 12. Digressio nº 1. Oféndenos ver que agora é portada que en centros educativos os nenos e nenas van con mantas a clase. Levamos meses defendéndonos da hiperventilación e do frío desa maneira. Mellor iso, desde logo, a que nos confinen e volvamos ao baleiro educativo, ao illamento social, que é o que achega a dixitalización forzada do ensino. 13. Digressio nº 2. Alporízanos o comportamento do Presidente do Goberno, que se proclama 'progresista', e decide reunirse cos representantes en España de Amazon, Google e Huawei para tranquilizalos e dicirlles que lles vai abrir o fondo que chegue de Europa para a recuperación económica. Está de broma? As empresas que máis se lucran en tempos pandémicos beneficiados co diñeiro que se debe destinar a axudar a quen máis o necesita? 14. Digressio nº 3. Tampouco é de esquerdas solicitar no Tribunal de Estrasburgo o arquivo da causa de Couso. Representa, antes ben, unha traizón.