Summary: Aos 84 anos falece un dos líderes históricos do nacionalismo galego, figura central na historia política do país desde os anos 60.

Morreu en Beariz Bautista Álvarez, fundador da UPG e dirixente durante décadas do Bloque Nacionalista Galego. Sen el é imposíbel historiar o desenvolvimento do nacionalismo galego de post-guerra e a construción dun potente movimento socio-político primeiro durante a ditadura e logo con posterioridade no actual réxime político. A noticia anticipouna a Unión do Povo Galego através da súa conta twitter: Lamentamos comunicar falecemento do camarada Bautista Álvarez, grande patriota galego, fundador da UPG e histórico dirixente do nacionalismo pic.twitter.com/NtauoLJ6aJ— UPG (@GalizaUPG) 16 de setembro de 2017 Tamén no twitter, a líder do BNG deixou esta mensaxe de tributo ao legado de Bautista Álvarez. Foise un amigo, un galego ilustre e referente imprescindíbel, Bautista Álvarez. Grazas por unha vida de compromiso coa liberdade de Galiza— Ana Pontón (@anaponton) 16 de setembro de 2017 Bautista Álvarez era natural da aldea de Loucía, no concello ourensán de San Amaro. Naceu en 1933 e era o menor de tres irmáns. Con dez anos ingresou no Seminario de Ourense onde estudaría Humanidades e Filosofía. Estudos que continuou a partir de 1965 na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Complutense en Madrid, onde marchara para facer o servizo militar. "Eu vivín inda dentro da Idade Media", explicou no documental Bautista Álvarez: unha vida para unha nación, de Xoán Carlos Garrido e Cesar Caramés, onde tamén lembraba que "a escolla do Seminario obedecía a dúas razóns. Unha é que os curas eran os únicos estudados nas aldeas, e a outra era que o clero vivía moi ben daquela". En Madrid, onde fixo amizade con Ferrín e Fernández Ferreiro, foi un dos membros fundadores do colectivo Brais Pinto e promoveu o Seminario da Cultura Galega do Clube de Amigos da Unesco. Naquela época tamén sufriu a represión do réxime franquista e pasou pola cadea acusado de manter ideas "separatistas marxistizantes". Estábase constituíndo a Unión do Povo Galego (UPG), e o grupo madrileño era moi activo. Bautista Álvarez sostivo sempre que a primeira UPG non era claramente un partido, e foi acollendo xente como Luís Soto, quen editou o manifesto dos dez puntos en México, ou Celso Emilio Ferreiro entre outros. E non foi até despois dos acontecementos de Ferrol e Vigo do ano 72 que se converteu nun partido marxista leninista. Bautista Álvarez participará na fundación da UPG da que chegou a ser primeiro presidente no congreso celebrado en agosto de 1977, cargo que abandonou a finais do 2008. El resumía a traxectoria da UPG en tres etapas: da fundación a 1975, inmersos nunha ditadura militar; da morte do ditador a 1982, os anos de consolidación da democracia burguesa e do cambio nas formas de loita; e de 1982 en adiante, coa consolidación desa democracia burguesa e a progresiva descentralización administrativa. Na película de Garrido e Caramés, Bautista Álvarez recoñece nunha entrevista na sede do Parlamento galego que "algo se vai conseguindo, pero inda hai moito que avanzar" e móstrase irritado pola "demagoxia" de Fraga Iribarne, do que lembra como "odiou o idioma galego e mesmo secuestrou publicacións en galego". Poucos anos despois, no 2010, nunha colaboración en Terra e Tempo, Álvarez advertía da descomposición do Estado español e reflexionaba: "No momento actual, cando a maioría das institucións están nas mans de partidos enlamados na buleira, é obriga darlle ao electorado un modelo que poida rescatalo da frustración colectiva. O recambio está en alternativas transformadoras -iso é, revolucionarias- que teñan na ética un dos piares fundamentais (non o único) dos principios ideolóxicos que as identifican". Clandestinidade En 1973, Bautista Álvarez empezou a traballar nunha empresa do Porriño e xa fai parte do Comité Executivo da UPG na clandestinidade. A finais de 1976, despois da morte do ditador, foi detido por participar nunha manifestación pola amnistía en Vigo. Sería procesado polo TOP e pasou polos cuarteis da Garda Civil en Cangas, Verín e Pontevedra, tendo sufrido torturas. Entre 1975 e 1978 foi ademais presidente da Asociación Cultural de Vigo, e publicou un ensaio sobre Os vellos non deben namorarse, de Castelao, entre outras colaboracións de carácter literario (tamén en castelán, en revistas como Signo ou Cuadernos para el diálogo), ademais da súa produción sobre asuntos políticos e as numerosas conferencias sobre temas relacionados co país pronunciadas en cidades como Barcelona, Xenebra, Zurich, Basilea e Rotterdam. En 1982 participou da creación do Bloque Nacionalista Galego, e foi membro da súa Comisión Permanente desde 1982 até o 2002. Representou ao BNG na London Dumping Convention, sobre prevención da contaminación mariña, nos anos oitenta, e na fundación da CONSEO, a Confederación de Organizacións de Nacións sen Estado de Europa Occidental, en decembro de 1985. Bautista Álvarez mantívose sempre atento ás posibilidades desa fronte común dos pobos de Europa e en alerta continua contra a unión económica e monetaria que se ía construíndo. A finais de 2010, nun dos seus artigos en Terra e Tempo, subliñaba esta condición do proxecto europeo: "desde o Tratado de Roma á cimeira de Maastricht o único idioma que se falou na Unión Europea foi o do diñeiro. Alimentada desde a infancia co biberón da economía de mercado, o que en principio se chamou Mercado Común rematou sendo un verdadeiro mercado negro (…) Esta é a Europa que existe. A dos cartos. Non hai outra. A Europa 'democrática' que pondera o voto polo PIB." Deputado no Parlamento galego Bautista Álvarez foi elixido deputado pola Coruña nas primeiras eleccións ao Parlamento galego en outubro de 1981. Pero sería expulsado do Parlamento, xunto a Lois Diéguez e Claudio López Garrido, seus compañeiros na coalición electoral Bloque (AN-PG/UPG)-PSG. Negáranse a prestar xuramento á Constitución española de 1978. Volvería resultar electo nas lexislatura IIIª (1990-93), IVª, Vª e VIª (2002-2005) pola circunscrición de Pontevedra. E chegou a ocupar os cargos de vice-secretario e vice-presidente na Mesa do Parlamento na cuarta e na quinta lexislaturas. En 2004, no 40 aniversario da constitución da UPG, o partido promove a creación da Fundación Bautista Álvarez de Estudos Nacionalistas, que pasou a presidir. En 2006 foi distinguido co premio Manuel María á dignidade nacional. Bautista Álvarez continuou participando no debate político a través dos seus escritos e advertindo sobre os camiños que ía tomando a cuestión nacional galega no contexto actual. En decembro de 2014 sinalaba: "o galiñeiro español está alborotado. Por levante empezou a soprar con forza o vento independentista. Aínda que maino e civilizado en aparencia, semella máis perigoso ca o aquilón do norte"; un ano despois, a finais do 2015, recomendaba diante da encrucillada do nacionalismo galego: "está ben ser pioneiros no combate e na defensa de todas as liberacións. Ningunha delas debe ter prioridade sobre a liberación nacional do noso país". A Fundación Bautista Álvarez publicou parte da súa produción ensaística en tres tomos da Obra Escollida. En 2013, Bautista Álvarez publicou en Xerais o libro de relatos Retallos daquela infancia, e no 2015, na mesma editorial, a novela Cuarto minguante. Bautista Álvarez morreu hoxe, aos 84 anos de idade, en Beariz non moi lonxe da aldea de Loucia. Quizá non gustaría de converter o data nun pranto por un patriota, quizá non convén chorar como deixou dito non hai moito falando de Manuel María: "Cando coñecín a noticia de que ía ser honrado co Día das Letras do próximo ano a punto estiven de verter as bágoas que me invadiron cando vin entrar o seu cadaleito no Panteón de Galegos Ilustres. Por unha sinxela razón. Por retrasar para despois de morto o agasallo que Galiza lle debía en vida. Inclusive iniciei o artigo co título provisorio de Pranto por un poeta. Pero despois veume á cabeza un verso de Pimentel, o seu precursor na lírica: Non convén chorar máis". Nun comunicado difundido esta tarde, a Unión do Povo Galego informa que por expreso desexo da familia, Bautista Álvarez será velado e enterrado ás 19.30 horas na súa parroquia de San Cibrao de Las, San Amaro. O acto político terá lugar ás 18 horas.


Summary: A miña experiencia como enlace da Federación de Guerrillas de León-Galiza de 1942 a 1946 e como combatente na II Agrupación do Exército Guerrilleiro da Galiza de 1947 a 1951, permitiume compartir un movemento de resistencia cuxa singularidade quero pór aquí de destaque. Pretendo subliñar o pluralismo que existiu nese movemento, desde 1936 até a década dos anos 50. E lembrar unha cultura de loita popular baseada en redes sociais de solidariedade, moi distinta da cultura de aparello político-militar que quixo impor a dirección do Partido Comunista de España (PCE) a partir de 1944.

Panorama As características do movemento guerrilleiro de León e da Galiza, están relacionadas co proceso histórico que deu lugar á creación da Federación de Guerrillas León-Galiza en 1942. Esta Federación configúrase como estrutura pluralista que recolle as sensibilidades republicanas, socialistas, comunistas, anarquistas e outras. A partir de 18 de xullo de 1936, moitos grupos de republicanos foxen da represión de Falanxe e da Garda Civil. Un deles é "a fronte dos Girones", protagonizado por Manuel e Jesús Girón Bazán que, con José Yáñez Losada, actúan polo Bierzo e A Cabreira até novembro de 1936, data na que se incorporan ás filas do exército republicano. Desde a fronte asturiana, compoñen núcleos de guerrilla para operar con sabotaxes en zona inimiga. En outubro de 1937, Manuel Girón e os seus compañeiros repréganse cara ao Bierzo e rexións limítrofes, onde se reunirá un ano máis tarde cos asturianos Marcelino Fernández Villanueva 'O Gafas', César Ríos Rodríguez, Mario Morán García (socialistas) e Guillermo Morán García e Arcadio Ríos Rodríguez (comunistas). Nesa zona, operan xa combatentes de varias tendencias políticas tal que Abel Pérez Ares, Hilario Álvarez Méndez, Benigno García González, Severino Nieto Rodríguez, todos do PSOE e Abelardo Fernández Macías ou Victorino Nieto Rodríguez, da CNT. Polos Ancares, con Serafín Fernández Ramón 'O Santeiro' están César Terrón Abad, David Fuentes Alvarez 'O Velasco', Amadeo Ramón Valledor e outros militantes anarquistas. Ao redor de Florentino Picó 'O Maestro' tamén loitan outros libertarios. No noroeste de León (Boñar e Cistierna), fórmase outro grupo de combatentes cenetistas en maioría. Pola zona de Ourense, Valdeorras e Casaio, organízanse Manuel Álvarez Arias 'O Bailarín', Domingo Rodríguez 'O Inca', Rogelio Rodríguez López e os seus tres irmáns (Sebastián, Domingo e Alfonso), Mario Rodríguez Losada 'Pinche', o socialista Antolín Murias e o confederal Eduardo Pérez Vega 'Tameirón'. Certos republicanos van cara a Lugo, creando redes de solidariedade: é o caso do socialista Luís Trigo Chao 'O Gardarríos' que tenta organizar, en 1938, na bisbarra do Ortegal e na Mariña, unha Agrupación guerrilleira. Polos territorios de Melide e de Chantada combaten Ramón Rodríguez Varela 'O Curuxás' e outros compañeiros libertarios. Mais alá das súas diverxencias, todos estes resistentes loitan en común contra a ditadura. Ese obxectivo de unidade mantense na "Federación de Guerrillas de León Galiza" creada no Ferradillo (O Bierzo) o 24 abril de 1942. Os seus estatutos garantían a súa autonomía: afinidade fronte-populista e antifascista, pero sen vínculos orgánicos con partidos que marcasen unha liña política desde o exilio. O seu comité director respecta o pluralismo: como presidente, Marcelino Villanueva e de axudantes, Marcelino da Parra Casas (anarquista), César Ríos e Mario Morán (socialistas); máis tarde incorpórase Francisco Elvira Cuadrado (comunista). Ese comité coordina varias "Agrupacións": a I Agrupación no Bierzo, a II en Ourense, a III en Lugo. A Federación é o centro da loita guerrilleira en León e Galiza, pero estabelece tamén relacións de apoio con grupos de guerrilleiros non federados.Ese movemento articula dúas vertentes: a acción armada dos clandestinos e a organización do pobo en servizos de información republicana (SIR). Iso supón un regulamento consensuado, baseado no compañeirismo para a convivencia entre guerrilleiros e ligazóns civís: non hai xerarquías fóra do terreo de operacións. Conflito de culturas A Federación mantívose unitaria a pesar das divisións políticas que existían no exilio ou dos intentos de a pór baixo a tutela dun só partido. Pero a finais de 1944, na Coruña creouse a IV Agrupación, o xerme dun Exército Guerrilleiro da Galiza, que será dirixido exclusivamente por membros do PCE: eis, José Gómez Gayoso, Antonio Seoane Ramos e Manuel Fernández Soto. Desde A Coruña, estes xefes tratan de implantar unha cultura de partido único, creando en Ourense andando agosto de 1946 unha "II Agrupación bis" onde xa había unha integrada na Federación de Guerrillas. E conformando logo unha "III Agrupación bis" en Lugo, onde tamén xa existía outra. A partir de aí espértanse posicións partidistas. Con todo, os membros da Federación apostan pola unidade e convocan, en xullo 1946, nos montes de Casaio (Carballeda de Valdeorras) un "Congreso de Reunificación". Ese congreso conclúe acordos de proseguir na unidade da Federación, pero no momento do remate intervén unha patrulla da Garda Civil que mata a Arcadio Ríos e a Francisco Elvira, os compañeiros comunistas que estaban a redactar a acta: así quedan en suspenso os acordos… Diante da non recondución da Federación, os guerrilleiros que non aceptamos marchar ao exilio decidimos integrarnos ao Exército Guerrilleiro da Galiza. Reunímonos en Chavaga (Monforte) en outubro de 1947, para organizar democraticamente a II Agrupación da nova estrutura. Diríxena Guillermo Morán García, Evaristo González Pérez, Gregorio Colmenero Fernández, Julián Acivro Albarca e compóñena cinco guerrillas: dúas en León, dúas en Ourense e unha en Lugo. Queremos conservar a nosa cultura pluralista herdada da Federación e moi diferente da cultura que queren impor os dirixentes do Exército Guerrilleiro da Galiza. Nese momento, o PSOE abandona a loita armada e opta pola vía diplomática esperando o apoio das potencias occidentais. Daquela, a finais de 1948 e en 1949, algúns guerrilleiros socialistas e cenetistas saen ao exilio. Pero outros seguen no terreo, onde non se altera a convivencia cos seus compañeiros doutras tendencias. Darei como exemplos os combates que libran en febreiro de 1948 Mario Morán (socialista) e Alfonso Rodríguez (comunista) no Val de Bembibre, ou o que teñen ambos ao día seguinte en San Justo de Cabanillas (Noceda do Bierzo), en compañía de Abelardo Macías da CNT. Velaí, tamén, a confrontación que manteñen na Veiga do Valcarce, o 19 de marzo de 1949, Hilario Álvarez (socialista), Oliveros Fernández Armada 'Negrín' (comunista), a carón de Abelardo Macías e Victorino Nieto (anarquistas), e Alpidia Morán 'Maruxa'. Eu mesmo (comunista) convivo, entre 1947 e agosto de 1948, no Bierzo Alto con Hilario Álvarez e Alberta Martínez Viñales 'Chata'. A Federación configúrase como estrutura pluralista que recolle as sensibilidades republicanas, socialistas, comunistas, anarquistas e outras A nosa cultura guerrilleira non encaixa coa cultura político militar do Exército Guerrilleiro da Galiza. Ese Exército ten unha estrutura piramidal, con xefes que ordenan as accións desde fóra do terreo concreto. Despois das mortes de José Gómez Gayoso e Antonio Seoane ―caídos en escuras circunstancias en 1948― Manuel Soto, autonomeado "Coronel Benito", e os seus seguidores pretenden pórse galóns de mando, negarnos a autonomía no combate, uniformarnos para distinguirnos do pobo, prohibir as relacións afectivas entre nós, os guerrilleiros e os nosas enlaces. Queren importar e impor modelos de organización estranxeiros como foron, no maquis francés ou na Agrupación do Levante e Aragón, os campamentos de guerrilla illados da poboación. E cos seus métodos anulan a iniciativa, rompen o espírito de camaradaría e o debate, relegando as casas de apoio a unha función de hospedaxe. O peor son os asasinatos de resistentes, eliminados por ter unha opinión diferente. Así matan a Víctor García 'O Brasileiro'1 e a Teófilo Fernández en Lalín; en Ricosende-Soutadoiro, no concello de Carballeda de Valdeorras, Saúl Mayo e Emilio Villarinos mandados polo "Coronel Benito", asasinan en 1949 o noso compañeiro da II Agrupación, o andaluz Miguel Cardeñas Lozano. Ese día, 'Bailarín' (curmán de Manuel Álvarez Arias) e eu, afastados do lugar do crime e postos ante o feito consumado, quedamos petrificados. Miguel era un guerrilleiro exemplar. Unha semana máis tarde, os mesmos asasinan a 'Bailarín'. Eses actos de depuración servían de advertencia aos que non nos sometiamos a esa cultura totalitaria. Pero os guerrilleiros da II Agrupación con Manuel Girón dixemos: "Non! Nin cómplices nin vítimas" e optamos pola ruptura cos xefes do Exército Guerrilleiro da Galiza. Fieis á nosa cultura de resistencia popular, mantivemos os nosos lugares de actividades e vivencias en zonas que eles non coñecían. E seguimos as relacións de igualdade compartindo valores de humanismo cos enlaces, nas súas casas. Para nós, guerrilleiros clandestinos, ese compromiso cos enlaces, a un tempo afectivo e político, era a base da resistencia en Ferradillo, en Canedo, en Columbrianos, en Bembibre, en Corporales, en Chavaga, en Santalla, nos Albaredos de Quiroga, en Soutadoiro, en Soulecin, en Ricosende e noutras vilas de León e da Galiza. E nese espazo privado da solidariedade, as mulleres desempeñaron un rol vital: o amor desas nais, desas irmás que nos acubillaron como irmáns, era un apoio supremo. Gloria Yebra, Sara Álvarez, Carmen del Río, Gloria Blanco, Carmen Nogueira… lamento non poder aquí nomealas a todas. Esas mulleres están ausentes no relato que se escribe desde unha cultura de aparello político-militar. Actores dunha resistencia cuxas pegadas se borraron Nos relatos que, desde o presente, se difunden sobre a guerrilla, aínda permanecen versións xenéricas que ocultan a diversidade de vivencias dos grupos guerrilleiros en León e Galiza. A miña experiencia de loita armada ancorada en redes sociais de amizade, de veciñanza e de parentesco tecidas durante moito tempo, non queda reflectida neses relatos que só valoran as formas clásicas de organización militar. Quizais porque as nosas palabras de testemuñas son unha fonte fráxil, aínda máis cando fomos actores dunha resistencia cuxas pegadas se borraron: primeiro pola clandestinidade e após da Transición democrática, polo non recoñecemento da lexitimidade política do noso compromiso. Quizais porque esas palabras son a miúdo esmagadas pola "autoridade" doutras fontes como son os arquivos militares da ditadura que criminalizan os nosos actos, ou os informes conservados nos arquivos do PCE que nos tachan de "non políticos" porque mantiñamos relacións persoais e cariñosas coas nosas enlaces. Quizais porque o valor ético dos nosos testemuños é pormenorizado, comparado a outros modelos de aproximación ao pasado como é agora a arqueoloxía dalgúns espazos xeográficos dos primeiros tempos da guerrilla leonesa ―como a Cidade da Selva― que por ser válidos non terían que ser exclusivos. Fomos actores dunha resistencia cuxas pegadas se borraron: primeiro pola clandestinidade e, após a Transición democrática, polo non recoñecemento da lexitimidade política do noso compromiso Pero como actor directo desa loita armada e membro da II Agrupación, podo testemuñar que foron moi diferentes as experiencias da resistencia segundo os momentos, segundo as zonas e segundo a correlación de forzas que existiu dentro do propio movemento, por moito que os xefes do Exército Guerrilleiro da Galiza quixeran uniformizar a partir de 1944 as formas e os contidos da acción resistente. Nos espazos onde eu loitei, non en covas nin en campamentos illados senón de xeito conxunto con enlaces que xogaban a vida sen armas fronte ao fascismo, eses xefes tentaron importar e impor pola forza modos de organización alleos á cultura autóctona dunha resistencia nada do pobo. Por iso, recoñecer o papel fundamental desas mulleres e deses homes actores dunha resistencia civil no corazón das aldeas ou dos barrios mineiros, darlles o lugar que lles corresponde naquela á guerrilla galaico-leonesa, é hoxe para min un imperativo ético e político.


Summary: Despois da xuntanza do subcomité clínico na mañá da sexta feira, a Xunta da Galiza decidiu manter o nivel máximo de restricións en Beade, o único concello que fica fechado perimetralmente.

A Xunta da Galiza manterá o nivel máximo de restricións no concello de Beade, logo de escoitar na mañá da sexta feira as recomendacións do subcomité clínico de expertos que avalía a situación da Covid-19 na Galiza. A xuntanza do subcomité tamén determinou o estabelecemento do nivel alto de restricións en dez concellos: Maside, Vilardevós, Cortegada, Abegondo, Ortigueira, O Saviñao, Baiona, Sanxenxo, Pazos de Borbén e Padrenda. Ficarán no nivel medio de restricións os municipios de Arteixo, Bergondo, Betanzos, Boimorto, Camariñas, Cangas, O Carballiño, Carral, Celanova, A Coruña, Culleredo, A Laracha, Laxe, Neda, Pantón, Ribadavia, Sober e Xinzo de Limia. No resto dos concellos galegos, estarán vixentes as restricións fixadas no nivel medio baixo. Todas estas medidas entrarán en vigor ás 00 horas da vindeira segunda feira, 29 de marzo. Precisamente, na terza feira está convocada unha nova reunión, neste caso do comité clínico, para actualizar os niveis de restricións por concellos. Ademais, na xuntanza que decorrerá o 30 de marzo, o comité clínico revisará as normas que entraron en vigor o 19 de marzo co fin de reaxustar as medidas segundo a evolución epidemiolóxica na Galiza antes dos festivos da Semana Santa. De permitilo a situación sanitaria, a Xunta da Galiza podería aliviar as medidas após as feiras. Nivel máximo O nivel de máximas restricións afecta os concellos que teñen unha incidencia de máis de 500 casos por cada 100.000 habitantes e supón o fechamento total da hostalería (só servizo a domicilio e para levar), o fechamento perimetral municipal e reunións limitadas a conviventes tanto en espazos privados como públicos. Nivel alto Aplícase a concellos cunha incidencia entre 250 e 500 casos por cada 100.000 habitantes. Neste caso, a hostalería estará aberta até as 21 horas pero só con terrazas cunha capacidade do 50%. Están permitidas as reunións dun máximo de seis persoas en exteriores e mais a mobilidade en toda a Galiza, excepto nos municipios con nivel máximo de restricións. Nivel medio Aplícase a concellos cunha incidencia entre 150 e 250 casos por cada 100.000 habitantes. Nestes territorios a hostalaría terá unha capacidade de 50% en terraza e 30% en interiores, os bares estarán abertos até as 21 horas e poderanse reunir até un máximo de seis persoas en exteriores e até catro en interiores nos locais de hostalaría. Permítese a mobilidade en toda Galiza, excepto nos municipios con nivel máximo de restricións. Nivel medio-baixo Aplícase aos concellos que teñen unha incidencia de menos de 150 casos por cada 100.000 habitantes. A hostalaría poderá funcionar cunha capacidade do 50% en interiores e un 75% nas terrazas e no primeiro caso só poderán xuntarse até un máximo de catro non conviventes e en terrazas até seis. Así mesmo, está permitida a mobilidade en toda a Galiza, excepto nos municipios con nivel máximo de restricións.


Summary: Galiza Nova convoca para este domingo ás 17.30 horas unha concentración para protestar contra a corrida de touros que se vai celebrar na vila. Mentres, nove colectivos xuvenís ligados a partidos políticos ou movementos sociais presentaron un manifesto conxunto pola abolición.

Galiza Nova convoca para este domingo ás 17.30 horas unha concentración para protestar contra a corrida de touros que se vai celebrar na vila, nunha praza móbil instalada polo Concello. A organización xuvenil do BNG chama "ás veciñas e veciños de Sarria a expresar o rexeitamento a esta acción que nada ten a ver coa cultura galega" e denuncia que o Goberno municipal, do PP, subvencione este espectáculo ao mesmo tempo que efectúa recortes en áreas de verdadeira importancia. A concentración será ao lado do Pavillón novo (Rúa Castelao), lugar onde se instalará a praza móbil Galiza Nova convoca para este domingo ás 17.30 horas unha concentración para protestar contra a corrida de touros que se vai celebrar na vila, nunha praza móbil instalada polo Concello O mes pasado xa a plataforma Galicia, Mellor sen Touradas lle esixiu explicacións ao Concello de Sarria polo financiamento público dos festexos taurinos e tamén pola viaxe do concelleiro de Xuventude, Manuel Sangil, a Salamanca para mercar os touros que se matarán este domingo. A plataforma denunciaba que o Concello "nunca ofreceu datos reais sobre a súa implicación na celebración dos festexos taurinos, a pesar de que as arcas municipais chegaron a asumir miles de euros de perdas dun empresario". Os mozos e mozas, pola abolición Pola súa banda, nove colectivos xuvenís ligados a partidos políticos ou movementos sociais presentaron un manifesto conxunto pola abolición. Trátase de Galiza Nova, Xuventudes Socialistas de Galicia, Isca!, IESGA, Comités Abertos, Mocidades do Encontro Irmandiño, Área de Mocidade de Esquerda Unida, Mocidade Nacionalista Galega e Moz@s pola Abolición, o colectivo de mocidade de Galicia, Mellor sen Touradas. O manifesto pide "a fin de calqueira clase de subsidio ou axuda económica ou doutra tipoloxía para contribuir a realización de festexos taurinos no territorio galego" No texto, titulado O futuro: Abolición, salienta que "as touradas son un espectáculo macabro, cruento e trasnoitado que fainos envilecer como sociedade" e que "a tentativa de seguiren fomentando a barbarie taurina, valéndose de medios de comunicación de masas e declaracións de "interese cultural" fracasará unha e outra vez fronte unha mocidade activa, informada e reivindicativa que non está disposta a deixarse enganar durante máis tempo". O texto conclúe que "as mozas e os mozos galegos rexeitamos de xeito maioritario e radical a celebración deste tipo de actividade na nosa terra, entendendo que non forman parte da nosa cultura nen da nosa idea de respeto cara os animais". O manifesto pide "a fin de calqueira clase de subsidio ou axuda económica ou doutra tipoloxía para contribuir a realización de festexos taurinos no territorio galego" e o "desenvolvemento de iniciativas para impedir o acceso ás persoas menores de idade a este tipo de actividade".


Summary: A consulta terá que facerse antes de tres anos. A poboación 'indíxena' - aborixes australiáns e 'isleños' do estreito de Torres- suman máis de 740.000 persoas, 3% do total.

En Australia hai por volta de 745.000 persoas 'indíxenas', segundo o Grupo Internacional de Traballo Sobre Asuntos Indíxenas (WGIA). Aborixes e pobos indíxenas de Australia sofren "patróns de opresión e racismo, que inclúen a desposesión de terras e os embates contra a súa cultura", segundo denunciou no seu día o o relator especial da ONU, James Anaya. Estes pobos foron albo, desde a colonización do continente, de matanzas, roubo de terras, discriminación, racismo e represión. Até 1962 a lexislación da Commonwealth non lle deu o dereito a voto. En 1967 aprobouse por referendo dúas emendas á constitución australiana polas que se recoñecía as e os aborixes como cidadáns. Agora, o goberno australiano prometeu que antes de tres anos realizará un referendo sobre se modificar a constitución para recoñecer os dereitos dos pobos aborixes. Ken Wyatt, ministro de Asuntos Indíxenas, considera que é necesario "deseñar o modelo correcto para avanzar" como sociedade inclusiva Máis de 250 líderes de pobos aborixes e isleños do estreito de Torres aprobaron en maio de 2017 a 'Declaración de Uluru' que pide a creación dun organismo propio de representación política e un tratado co goberno federal que lles dea competencias sobre aquelas cuestión que afectan estes colectivos. As e os indíxenas australianos viven nunha porcentaxe moi significativa en situacións de pobreza, cuns ingresos por fogar moi por baixo da media. Ademais, alcoholismo e drogadicción rexistra nesta poboación taxas superiores á media. A ONU mantén que se demostrou que "a perda das súas terras e recursos tradicionais, así como da súas linguas e culturas, foi catastrófica para os pobos indíxenas australianos e sitúaos entre os grupos sociais máis marxinados e excluídos do mundo".


Summary: Marta Capeáns, traballadora social nunha Oficina de Atención a Vítimas no ámbito xudicial, consultora e perita forense, prosegue o ciclo de análises de 'Nós Diario'.

As persoas que escollemos unha profesión das denominadas "vocacionais", que implican ese "halo de ayudar al prójimo", que non de caridade, moito menos de paternalismo, somos moi conscientes da dor que provoca o saber como tería que ser e como é realmente a realidade de bater coa/contra a Administración. E cando digo bater, refírome a facelo de xeito case literal: levar moralmente unha frustrante labazada a man aberta cando precisas algo ao que tes dereito, pelexas para que ese dereito sexa case inmediato, porque non admite demora, a necesidade é do máis real e necesaria... e tropezas co que se deu en chamar violencia administrativa. Existe! É realmente violencia en toda regra... E diso hai que falar! Falar do que é cruel, do que non responde a lóxica ningunha, do que fai tanto dano, frustra e desespera... e, sobre todo, non dá resposta ou chega cando xa é tarde. E con todo, estamos a falar, se non de esmagar dereitos, si de desprazalos ao marabilloso mundo de "ten paciencia, as cousas coa administración, xa se sabe! Van a modo, pero acaban indo". A desesperación de non saber como pode facer para continuar coa súa vida, nin cando, nin como seguir vivindo Ou "resiste, que ao final acaba chegando, porque tes dereito". Esas mil frases feitas que todos e todas coñecemos, pero que non responden á lóxica do que é realmente importante, porque esixen resposta rápida, e afunden a persoa, o usuario, a veciña na desesperación de non saber como pode facer para continuar coa súa vida, nin cando, nin como seguir vivindo, en definitiva. A Rede Europea contra a Pobreza (EAPN), que engloba a tantas institucións que tratan de combater a carencia de recursos e as discriminacións que isto implica, bérrao alto e claro sempre que teñen ocasión: "Denunciamos a burocratización extrema e o maltrato que padecen as persoas en situación de vulnerabilidade que piden axuda á Administración". E con razón, con moitísima razón! A EAPN, da que é parte a Rede Galega contra a Pobreza, moi activa en Galicia con constantes denuncias públicas que difunden ata a saciedade (para quen queira escoitar e entender, iso si) define perfectamente nunha campaña de incidencia pública en redes sociais do que estamos a falar aquí. Para que reinventar o xa inventado! É perder máis tempo aínda, e iso é o que desexamos evitar. Vulneración de dereitos Describimos o problema da violencia administrativa como unha distribución desigual do poder entre a Administración e as persoas administradas facendo a primeira uso da súa posición privilexiada para vulnerar os dereitos das segundas coma consecuencia da súa dificultade para cumprir cos seus deberes e funcións de servizo público para os que foi creada e encomendada, propiciando desigualdade no exercicio dos dereitos e obrigas da cidadanía. Quen non sabe disto? Quen non se sentiu nunca vulnerable e case perdido á súa sorte, a expensas do que diga ou apure un funcionario ou a administración correspondente? Eu si! Como cidadá. Máis de unha e de dúas e de tres veces, até o punto de verme na obriga de auto impoñerme calma para non perder o norte, e que sexa aínda peor. Que xa é triste cando falamos de exercer dereitos que unha ten. Unha axuda para comer ou pagar o alugueiro, de emerxencia, ten unha tramitación de dous meses Ademais, podemos mirar o conto dende outra perspectiva, a da persoa que está ao outro lado da mesa: como persoal da administración, neste caso traballadora social. Pero dá igual, podería ser calquera profesional (administrativa, interventor, etc.). Dá igual se dunha administración municipal, do eido da saúde, do xudicial... Pásase verdadeira vergoña allea cando diante tes unha persoa que detrás ten a unha familia, que ten problemas realmente graves: dependencia da persoa maior que coida, falta de recursos, menores que precisan un plus de protección ou atención, etc., e non chegan as respostas, nin a prestacións que solicitamos, verdadeiramente molestas, longas, burocratizadas ata límites insospeitados. E cando o fan, o resultado acaba sendo escaso, e apenas soluciona a situación que se busca resolver. Dous meses para unha 'emerxencia' - Unha axuda para comer ou pagar o alugueiro, denominadas de "emerxencia", ten unha tramitación de dous meses- Que te declaren persoa con dependencia suma varios meses de espera, máis ou menos segundo a provincia ou a comunidade na que vivas, se é que aínda vive a persoa beneficiaria cando chega o resultado da valoración.- Un certificado que diga que tes unha discapacidade co seu grao correspondente pode tardar anos! E mentres tanto, un mes tras doutro estás a recibir a persoa usuaria, porque quere saber. E non tes que dicirlle. Chamas á administración responsábel da xestión e non tes resposta! Só rabia e vergoña, porque formas parte desa detestable situación que xera desesperación e que pouco axuda, máis ben contribúe a acrecentar o estrés e o malestar da persoa administrada. E sabes que estás aí para resolver e procurar exactamente o contrario: benestar social!


Summary: A empresa Cidadanía, membro de AGASOL, presentou o proxecto e-cidadanía, sobre o que se traballará no Google Summer of Code, un evento organizado anualmente pola compañía, que ofrece a e estudantes unha remuneración para poderen participar programando durante o verán en distintos proxectos de código aberto.

Google organiza anualmente un evento, chamado Google Summer of Code, no que a compañía de internet ofrece a e estudantes unha remuneración para poderen participar programando durante o verán en distintos proxectos de código aberto. Previamente, Google selecciona os proxectos de entre todos os candidatos que tivesen formalizado a súa proposta á compañía. A empresa galega Cidadanía, membro de AGASOL (Asociación de Empresas Galegas de Software Libre), presentou un proxecto denominado e-cidadanía, que consiste nunha aplicación creada para mellorar a participación cidadá, especialmente dende o punto de vista do uso das asociacións, as empresas e as administracións. Por primeira vez dende o ano 2005 no que se comezou a celebrar este evento, Google selecciona un proxecto creado en software libre galego para formar parte do traballo de programación que desenvolverán os estudantes becados pola compañía. AGASOL salienta que "este é un exemplo da calidade e proxección que está tendo o software libre galego" AGASOL salienta que "este é un exemplo da calidade e proxección que está tendo o software libre galego", e felicitouse aos autores do proxecto e á empresa cooperativa Cidadanía polo bo traballo desenvolto e a senda de futuro aberta con este recoñecemento.


Summary: Os socialistas apelan a "saír votar coa mesma forza que en abril" para garantir un goberno da "única forza serea" que afasta "radicalismo e extremismo", dixo Sánchez, quen promete continuar "cumprindo con Galicia" en eidos como o AVE ou a térmica das Pontes

O pasado marzo Pedro Sánchez acudiu ao polideportivo coruñés de San Francisco Xavier como líder da segunda forza en número de escanos no Congreso e presidente do Goberno de España dende había apenas dez meses en virtude da moción de censura que desbancara a Mariano Rajoy. Naquel mitin do PSOE, marcado pola protesta de persoal de Alcoa no exterior, Sánchez apelara a construír unha "maioría parlamentaria" pola esquerda que permitise continuar a reversión dos recortes e ir alén con medidas como a lei de eutanasia.Os socialistas apelan a "saír votar coa mesma forza que en abril" para garantir un goberno da "única forza serea" que afasta "radicalismo e extremismo", dixo SánchezEste domingo Sánchez regresou ao mesmo escenario. Volveu ser presentado por Inés Rey, daquela candidata e agora alcaldesa da cidade, quen advertiu que ten unha longa axenda de peticións ao Goberno de España para as que, di, cómpre que o PSOE continúe na Moncloa. Hai que "saír votar coa mesma forza que en abril", pediu Rey para apelar á mobilización do electorado que no 28A tornou os socialistas en primeira forza no conxunto do Estado e, por primeira vez na súa historia, tamén en Galicia.Entre os ecos da exhumación de Franco, que Sánchez reivindicou como "unha vitoria de todos demócratas", o líder socialista repasou os elementos que ao seu xuízo caracterizan a PP, Ciudadanos, Podemos e Vox para concluír que, sobre "o mar de siglas", as únicas que serven para "avanzar" son as do "PSOE". Nin o "espantallo" da gran coalición que axita Pablo Iglesias, acusou, nin un Casado que agora se presenta como "moderado" porque "xa non me chama felón", ironizou. "O único partido que pode garantir un goberno forte é o PSOE", conclúe.O líder do PSOE asegura que o seu Goberno vai seguir "cumprindo con Galicia" en eidos como o AVE ou o futuro da térmica das Pontes e, "dentro de pouco", en colaboración "cun presidente da Xunta como Gonzalo Caballero"Co pano de fondo da situación en Cataluña, Sánchez di garantir algo máis. Se hai que "afastar o radicalismo e o extremismo" o que cómpre é "unirnos en torno á única forza serea que pode garantir convivencia, concordia, paz e liberdade" porque propón -por esta orde, enfatizou- "lei e diálogo". Por iso tampouco serviría un goberno de coalición con Podemos no que "a metade queira defender a orde constitucional" e "outros digan que a sentenza non hai que acatala e hai presos políticos".Se o 10N recunca como máis votado, asegura, o seu goberno tamén seguirá "cumprindo con Galicia", xa sexa "co AVE" ou co futuro da térmica das Pontes porque "defendermos, apoiaremos as zonas que están sufrindo o cambio de modelo enerxético" na "loita contra o cambio climático". E todo isto farao, augura, tras "gañar outra vez as eleccións" en Galicia e, "dentro de pouco", en colaboración "cun presidente da Xunta como Gonzalo Caballero".O propio Caballero apelara precisamente minutos antes á mobilización necesaria do 10N como preludio da mudanza en Galicia. "Enfronte", advertiu, están "tres dereitas que se suman, chegarán ao goberno". Esa é a principal razón pola que "ningún progresista se pode poñer de perfil". "O único voto útil, que vai chegar ao Parlamento e garante un goberno de esquerdas, que non se vai poñer de perfil cando haxa que elixir presidente" é o do PSOE, proclamou o líder do PSdeG.


Summary: A Deputación de Lugo vén de poñer en marcha un proxecto de educación sexual que chegará a 1.500 alumnos e alumnas de 6º de Primaria. Falamos coa súa coordinadora, Estefanía Fernández Otero

O proxecto chegará este ano a 1.500 rapaces e rapazas dos 67 concellos da provinciaA Deputación de Lugo vén de poñer en marcha un proxecto de educación sexual que, da man dun grupo de médicos/as e sexólogos/as está a achegar estes temas a ao redor de 1.500 alumnos e alumnas de 6º de Primaria de colexios dos 67 concellos da provincia. Está coordinado por Estefanía Fernández Otero, e desenvólvese en dúas fases: unha primeira charla máis xeral e común a todos os centros e unha segunda na que son os rapaces e rapazas quen presentan as súas dúbidas e preguntas específicas para que as respondan os e as especialistas participantes.Non só se fala de anatomía, de relacións sexuais ou de métodos anticonceptivos, senón que nestas charlas se tratan a regra, a diversidade nas orientacións sexuais, os cambios de todo tipo que se experimentan na puberdade e adolescencia ou do consentimento no sexo."Todos os nenos teñen acceso a contido sexual a través de Internet, e o problema é que este tipo de canles xeran unha imaxe errada das relacións sexuais"Na presentación da iniciativa, a Deputada de Promoción Económica e Social, Sonsoles López Izquierdo, destacou que o obxectivo é incrementar o "coñecemento sexual dos nosos rapaces, co fin de rachar con estereotipos e tópicos que nada teñen que ver coa realidade". "Existe unha nova necesidade de educación sexual. Todos os nenos teñen acceso a contido sexual a través de Internet, e o problema é que este tipo de canles xeran unha imaxe errada das relacións sexuais", engadiu. Falamos con Estefanía Fernández Otero.Por que é necesario este proxecto para que estes nenos e nenas teñan unha auténtica educación sexual? O momento debe ser ese: 6º de Primaria?A educación sexual é algo que está no currículo do ensino obrigatorio dende Primaria. O que pasa é que se trata sempre de forma transversal, non hai un espazo ou unha materia dedicados a ela. En 5º e 6º de Primaria ensínase o aparello reprodutor e por iso ese é un bo momento para introducir estes conceptos."En 5º e 6º de Primaria ensínase o aparello reprodutor e por iso é un bo momento para introducir estes conceptos. Saben moito do interior do corpo pero case nada do que está por fóra"Eu son nai, teño dous fillos na ESO e decateime de que eles sabían perfectamente todo o relacionado coa teoría do aparello reprodutor, pero que había cuestións básicas que descoñecían, comenzando pola anatomía dos rapaces e das rapazas. Saben moito do interior do corpo pero case nada do que está por fóra, digamos. Por exemplo, algúns varóns que sacaran un sobresaliente no exame do aparello reprodutor e do aparello excretor, non sabían dicir cantos buratos tiñan as mulleres. E nenos e nenas que tamén aprenderan teoricamente o que era a menstruación, non sabían dicir como se usaba un tampón ou unha copa menstrual. En que consisten as charlas? Como as organizades?O proxecto ten dúas fases en cada colexio. Nunha primeira achegámonos alí e damos unha charla máis xeral centrada no momento que están vivindo: a puberdade, a adolescencia, os cambios que están experimentando. Hoxe ademais conviven nestas aulas rapaces e rapazas que xa iniciaron ese proceso e outros e outras que non, pero todos e todas teñen os mesmos medos, dúbidas e preocupacións. Tratamos tamén cuestións de anatomía, sobre todo aqueles aspectos que normalmente non se tratan nas aulas: poñémoslle nomes ás cousas para que poidan falar sobre o tema entre eles e elas, ou por se teñen que ir ao médico. Eu, que son médica, aínda escoito moitas veces aquilo de "dóenme os baixos", en todas as idades. Despois desa primeira clase, que é igual en todos os colexios, damos unha segunda, na que respondemos ás súas preguntas e ás súas dúbidas, algunhas realizadas por escrito e outras directamente. "Sorpréndeme sempre a cantidade de preguntas que hai sobre a regra. É algo do que non se fala nas casas, nin sequera as nenas"Que tipo de preguntas fan? Cales son os temas que máis lles preocupan ou sobre os que teñen máis dúbidas?Hai de todo. A min sorpréndeme sempre a cantidade de preguntas que hai sobre a regra. Parece que é un tema que está na rúa, nos anuncios, na fala cotiá..., pero a realidade que vemos é que é algo do que non se fala nas casas, nin sequera as nenas. Hai moitas preguntas sobre o corpo, sobre as ereccións, as polucións nocturnas... Os mestres e mestras sempre nos din: son moi pequenos, disto non saben nada, non teñen nin idea..., pero despois resulta que fan moitísimas preguntas sobre anticonceptivos, sobre condóns ou a pílula, e tamén sobre técnicas como a 'marcha atrás' ou sobre a exaculación precoz, temas que manexan en todo momento.Son moi diferentes as preguntas e dúbidas dos rapaces e das rapazas?Non, non, non hai grandes diferenzas entre as preguntas dos rapaces e das rapazas. Niso si que hai máis igualdade que antesMáis información significa menos riscos?Canta máis educación sexual reciben os rapaces, menos riscos corren e máis capacidade de resposta teñen. Ademais, ter unha educación sexual, saber de sexualidade, non implica que un ou unha adolescente vaian iniciarse antes no sexo. De feito, segundo a OMS é exactamente ao revés: nos países cunha educación sexual regrada, a iniciación é máis tardía, hai menos embarazos non desexados e menos enfermidades de transmisión sexual. Queiramos ou non os pais e nais, os nenos e nenas van acceder á información sobre o sexo, sobre todo a través de Internet. En páxinas web, a través de youtubers ou directamente a través do porno. E reciben información que non é veraz. "Sempre lles digo aos pais e nais: que preferides, que lles ensine eu estas cousas ou que as aprendan vendo un youtuber ou un vídeo porno?"É moi prexudicial conformar unha idea do sexo a través do porno?Vese que teñen moitas ideas, procedentes do porno, que non son correctas. Sempre lles explicamos que o porno é mentira e explicámoslles por que é mentira: que os corpos non son reais, que os tempos non son reais... Sempre lles digo que eles teñen moi claro que Star Wars é ficción ou que non poden aprender a conducir con Fast & Furious, polo que de igual xeito o sexo real non ten nada que ver co porno. Eu, que teño 47 anos, tiña información máis veraz con 47 anos que eles e elas agora. E por iso, sempre lles digo aos pais e nais: que preferides, que lles ensine eu estas cousas ou que as aprendan vendo un youtuber ou un vídeo porno? A realidade é que se os rapaces e rapazas non teñen unha educación sexual, van aprendelo a través do porno.No proxecto entra o tema do abuso sexual?É certo que hai un problema real de abusos sexuais en España: 1 de cada 4 mulleres sufrirá algún tipo de abuso ao longo da súa vida. Pero non lles falamos deste tema aos rapaces, directamente, aínda que si lles falamos moito do consentimento e de autoestima. Creo que é importante que teñan claro que nunca se pode facer nada que un non queira facer.


Summary: A executiva do BNG reunida nesta sexta decidiu pór en marcha unha campaña contra o recortazo.

O Bloque Nacionalista Galego sairá á rúa contra as medidas aprobadas polo goberno español. Dende a fronte din que "será a maioría social a que pague en solitario a factura da crise" polo que avogan pola "oposición frontal, a rebelión e a insubmisión" ao recortazo anunciado polo presidente do goberno español. Nunha rolda de prensa posterior á xuntanza extraordinaria da executiva, o candidato á Xunta de Galiza, Francisco Jorquera, descualificou os recortes non só por seren inútiles para superar a crise económica, senón por "seren absolutamente contrarios aos intereses da maioría social". Do mesmo xeito, criticou que introducirán a economía na depresión e farán caer os ingresos públicos. A respecto da participación de El-Rei no Consello de Ministr@s desenvolvido esta sexta, Jorquera cualificou a presenza do monarca de "utilización espúrea do goberno español". Asemade, denunciou a actitude d@s deputad@s populares no Congreso ao aplaudiren as medidas e recortes anunciados. O candidato nacionalista, considerou "repudiábeis e incualificábeis", comportamentos como o amosado pola deputada Andrea Fabra ao berrar "Que se jodan!". @s nacionalistas apuntaron tamén, a instrumentalización da crise económica por parte do PP como "coartada para impor as súas políticas centralistas e antisociais". Iniciativas a prol do referendo Pola súa banda, o voceiro nacional do BNG, Guillerme Vázquez, anunciou que a fronte nacionalista levará "iniciativas ao Congreso" para que o goberno español convoque un referendo ou adiante as eleccións, pois di, "sería o lóxico e o democrático". @s nacionalistas din que Rajoy non ten xa lexitimidade democrática para "aplicar medidas que non contan co aval cidadán" polo que, entenden. "a cidadanía debe tomar a palabra".


Summary: Representan ao redor do 20% das persoas en situación de senfogarismo en Galicia, pero moitas delas sofren situacións moi graves, con violencia de xénero e agresións sexuais. Ademais, unha gran parte das mulleres nesta situación non son detectadas polos servizos sociais. Un estudo de Política Social realizado pola USC afonda nesta realidade.

As mulleres representan ao redor do 20% das persoas sen fogar en Galicia, unha porcentaxe reducida que, con todo, agacha algunhas realidades preocupantes. A primeira é que as mulleres que se atopan nesta condición adoitan sufrir situacións máis graves, sendo habitual que sexan vítimas de violencia de xénero, de violencias sexuais e da prostitución. Ademais, moitas mulleres atópanse nunha situación de "senfogarismo oculto", pois adoitan apoiarse máis que os homes nas familias e coñecidos para escapar da rúa, antes que recorrer aos servizos sociais.As mulleres que se atopan nesta condición adoitan sufrir situacións máis graves, sendo habitual que sexan vítimas de violencia de xénero, de violencias sexuais e da prostituciónEn xeral, existe un gran descoñecemento sobre a realidade das mulleres que se atopan en situación de senfogarismo, con causas e condicionantes diferentes aos dos homes sen fogar. Para corrixir estas eivas, a Consellería de Política Social levou a cabo un Estudo sobre senfogarismo feminino e violencia de xénero en Galicia, no que colaborou un equipo de investigación da Universidade de Santiago coordinado por Emilia Vázquez-Rozas. O estudo analiza os datos estatísticos e investigacións previas e completou este traballo con entrevistas a traballadoras e educadoras sociais, responsables de centros de acollemento e atención e cuestionarios ás propias mulleres sen fogar usuarias destas instalacións.Moitas están nunha situación de "senfogarismo oculto", pois apóianse máis que os homes nas familias para escapar da rúa, antes que recorrer aos servizos sociaisA investigación incide, ademais, no papel que xoga a violencia de xénero como un factor que en moitas ocasións empurra a mulleres á exclusión e á necesidade de vivir na rúa. E, ademais, como unha consecuencia derivada desta situación. Conclusións semellantes ás que apuntaba nesta entrevista a psiquiatra galega Lucía del Río: "Das persoas sen fogar só o 20% son mulleres, pero sofren situacións máis graves"."As traxectorias de senfogarismo son diferentes entre mulleres e homes, polo que as necesidades de ambos os dous sexos non son completamente iguais"O estudo insírese no Plan de atención ás persoas sen fogar en Galicia 2019-2023, aprobado pola Consellaría de Política Social, e que incorpora a perspectiva de xénero, que destaca que "tanto o coñecemento que hai sobre o senfogarismo como a resposta que se dá ás persoas nesa situación están orientados a unha poboación maioritariamente masculina" e lembra que "as traxectorias de senfogarismo son diferentes entre mulleres e homes, polo que as necesidades de ambos os dous sexos non son completamente iguais". "As mulleres sen fogar foron invisibilizadas, o cal ten consecuencias nas políticas de intervención", sinala Emilia Vázquez-Rozas na introdución do estudo. Unha peor situación de partida: as causas do senfogarismo femininoNo estudo destácase un incremento nos últimos anos do número de mulleres en situación de senfogarismo. Do total de mulleres sen fogar, máis da metade (53%) afirma estar vivindo en institucións de réxime aberto ou centros de acollida; un 25% atópase en situación de rúa e un 16% reside en vivendas ocupadas ilegalmente.Do total de mulleres sen fogar, máis da metade (53%) afirma estar vivindo en institucións de réxime aberto ou centros de acollida; un 25% atópase en situación de rúa e un 16% reside en vivendas ocupadas ilegalmenteOs factores que empurran a unha persoa a vivir na rúa adoitan ser múltiples, dende os puramente económicos ata os relacionais, pasando por circunstancias persoais, entre os que figuran as adiccións, os problemas de saúde e tamén a violencia de xénero. As mulleres parten dunha situación económica máis negativa que os homes, con peores datos de inserción laboral (maior taxa de paro, maior temporalidade e maior porcentaxe de empregos a tempo parcial...), unha maior dedicación a actividades non remuneradas (entre elas o coidado de menores e dependentes) e, en consecuencia, peores pensións e outras prestacións. Polo tanto, son máis as mulleres en situación de pobreza, especialmente cando teñen fillos e fillas ao seu cargo.O estudo alerta dun incremento nos últimos anos do número de mulleres sen fogar menores de 30 anosO estudo alerta dun incremento nos últimos anos do número de mulleres sen fogar menores de 30 anos. En moitas ocasións trátase de mozas que finalizaron a súa etapa como menores tuteladas e que "sen un proxecto vital para a súa maioría de idade, teñen un maior risco de sufrir senfogarismo". Tamén aumenta a cifra de mulleres sen fogar maiores de 65 anos, que sofren as reducidas contías das pensións de xubilación femininas. Medra, así mesmo, o número de mulleres con problemas de saúde mental sen diagnóstico ou tratamento e das que teñen adiccións. Con todo, non todas pertencen a perfís de contornas desestruturadas. Moitas chegan a atoparse nesta situación tras perder o seu traballo e despois de que a súa rede próxima presente deterioración económica. As mulleres, a diferenza dos homes, "tenden a confiar más no apoio dos familiares ou coñecidos", e só recorren aos servizos sociais "cando esas canles se esgotan", o que provoca que moitas mulleres estean nunha situación de senfogarismo "oculto"No estudo destácase que as mulleres, a diferenza dos homes, "tenden a confiar más no apoio dos familiares ou coñecidos, e só recorren aos servizos sociais cando esas canles se esgotan", o que provoca que moitas mulleres estean nunha situación de senfogarismo "oculto". Trátase de estratexias desenvolvidas polas propias mulleres para evitar chegar á rúa, e estas mesmas estratexias teñen dificultado o coñecemento de moitas situacións. "Non é que antes non houbese mulleres sen fogar e con necesidade de axuda, senón que non eramos tan conscientes de que existían. Agora que esgotaron todas as posibilidades de apoio da súa propia rede, vense obrigadas a buscar solucións desde a propia rúa", sinálase.Obsérvase tamén un aumento do senfogarismo feminino encuberto, como o traballo de internas ou a prostitución encuberta (por exemplo mulleres que viven nos pisos ou nos propios clubs pagando un aluguer aos seus xefes). Así mesmo, medrou moito nos últimos anos o número de mulleres sen fogar que residen en vivendas ocupadas ilegalmente.Incidencia da violencia de xéneroPero, ademais, o estudo que vén de publicar Política Social alerta da importancia que nestas situacións xogan outros factores, como a violencia machista. O 71% das usuarias dos servizos de atención a persoas sen fogar é vítima de violencia de xénero, segundo unha enquisa distribuída entre as propias usuarias. Delas, o 93,8% afirmou que esta violencia fora exercida pola súa parella, e un 31,3%, a maiores, sufriu violencia de xénero no seo da súa familia. O 33% nunca o denunciou. O 71% das usuarias dos servizos de atención a persoas sen fogar é vítima de violencia de xéneroAlgunha das expertas que participaron no estudo sinala que as mulleres vítima de violencia de xénero "poden perder as súas redes de seguridade e chegar a verse sen fogar" e que a posición de inferioridade con respecto ao home na que se pode atopar unha muller vítima de violencia de xénero "provoca que a súa situación persoal desemboque na perda da propia vivenda e das rendas do seu proxecto vital". Engaden que "a falla de oportunidades sociais e económicas, sumado ao rol arrastrado polas mulleres de amas de casa e coidadoras principais de persoas menores e dependentes, fai que, dada a situación de violencia de xénero, os recursos para a saída de xeito autónoma se presenten máis limitados". As mulleres vítima de violencia de xénero "poden perder as súas redes de seguridade e chegar a verse sen fogar"Alértase, ademais, de que na actualidade os recursos da rede de protección a mulleres vítimas de violencia de xénero non están preparados para dar resposta a aquelas que arrastran múltiples problemas (senfogarismo, inestabilidade residencial, adiccións, problemas de saúde mental...). "Deberíanse xestionar respostas máis rápidas para as mulleres, para garantirlles un aloxamento alternativo e seguro", sinálase.O estudo incide igualmente en que o senfogarismo tamén é causa de violencia de xénero, sobre todo cando as mulleres están en situación de rúaO estudo incide igualmente en que o senfogarismo tamén é causa de violencia de xénero, sobre todo cando as mulleres están en situación de rúa. As mulleres séntense desprotexidas na rúa ou durmindo en albergues e o estudo sinala que é frecuente que as mulleres sen fogar "establezan relacións cun home para que as protexa nesa contorna hostil", tendo moitas veces unha relación de parella forzosa que pode derivar na prostitución e moi frecuentemente na violencia de xénero. "A percepción de medo e inseguridade é moitísimo máis elevada que no caso dos homes, e increméntase no caso de ter menores ao cargo", sinálase. O documento reclama que as mulleres necesitan "maior seguridade e intimidade que os homes" e que necesitan dispoñer "dun espazo seguro". Así mesmo, é "especialmente importante axudalas na construción e/ou no reforzo dunha rede de apoio alternativa ao mantemento de relacións dependentes e tóxicas".É frecuente que as mulleres sen fogar "establezan relacións cun home para que as protexa nesa contorna hostil"Finalmente, a investigación alerta de que no caso de mulleres con menores ao seu cargo, "o temor a perder a custodia dos fillos e fillas (por adiccións ou problemas de saúde mental) aparece como outra das causas que pode influír en que non acudan aos servizos". As mulleres esgotan as súas redes antes de acudir a un recurso polo medo a perder os fillos ou fillas, e, cando chegan, "ás veces ocultan esta situación nun primeiro momento porque se senten xulgadas".


Summary: A proposta de ampliación, feita por Adega, compendería as fragas e soutos de Casas Vellas, Antuín, Gate, As Pereiras, e Portocelo, xunto o rego de Quintela coma corredor ecolóxico entre todas elas.

Adega vén de presentar, no proceso de consultas do Plano de Conservación da Fraga de Catasós (Lalín), unha proposta de ampliación e zonificación ambiciosa para este Monumento Natural. Pasaría das 4,5 ha actuais a 180 e incorporaría diversas masas próximas, incluída a todalidade da fraga de Casas Vellas. Trátase, indican desde a asociación, de dar coherencia e continuidade a este espazo protexido, integrando outras masas próximas que como a Fraga de Casas Vellas, está ameazada por un proxecto de liña de alta tensión. A proposta de Adega inclúe unha zonificación do Monumento Natural e unha serie de directrices e recomendacións para definir o seu Plano de Conservación, xustificadas con criterios técnicos que reforzan a conveniencia de ampliar unha das principais xoias forestais do interior do país. Deste xeito, as Fragas de Catasós pasarían a ser o terceiro Monumento Natural en extensión (180 ha) do país. A proposta de ampliación, que comprende as fragas e soutos de Casas Vellas, Antuín, Gate, As Pereiras, e Portocelo, xunto o rego de Quintela coma corredor ecolóxico entre todas elas, define un espazo que alberga unha ampla variedade de vida silvestre, con máis de 470 especies de plantas, 74 de fungos, 45 de invertebrados de interese, 4 de peixes, 11 de anfibios, 10 réptiles, 68 de aves ou 32 especies de mamíferos. Varias especies están incluídas como "vulnerables" no Catálogo de Especies Ameazadas, para as que se deseñan accións concretas de investigación e protección.


Summary: En ambas perdeu 15 puntos de apoio nas urnas a respecto das eleccións xerais de 2016. O PSOE logrou a súa maior suba porcentual en Vigo e Ferrol. Unidas-Podemos e En Marea non logran repetir os resultados que hai tres anos obtivera nas urbes ese espazo político. O BNG aumenta nas sete cidades, nomeadamente na Coruña e Compostela.

O desplome do Partido Popular en Galiza tivo un dos seus ecos máis importantes nas cidades, onde o PP perdeu este domingo a respecto dos comicios xerais de 2016 máis de 13 puntos. Un golpe dos bos, propiciado pola fuga de votos cara a Ciudadanos, Vox. O PP cae nas sete cidades galegas. 15 puntos de caída en Ourense, Lugo e A Coruña. 14 en Compostela e Ferrol. 13 en Vigo e Pontevedra. En todas elas en 2016 movíase entre 32 e 40% e agora en ningunha chega 25% agás Santiago e Lugo. O PSOE é a outra cara da moeda. Nas sete cidades galegas experimentou un incremento máis que notábel. De feito, converteuse na forza máis votada en todas. A súa suba máis importante a respecto das anteriores xerais foi en Vigo, Ourense e Ferrol. Nas dúas primeiras incrementou en 12 puntos o seu apoio e na cidade ferrolá en 11. En Común-Unidas Podemos e En Marea fican nas cidades a distancia dos resultados que lograra en 2016 o espazo político que representaba aquela En Marea. Daquela gañaran en Vigo e foran segunda forza en Pontevedra, Santiago, A Coruña, Ferrol. Terceira en Lugo e Ourense. O domingo, Unidas-Podemos ficou como segunda forza en votos en Vigo, terceira en Pontevedra, Compostela, A Coruña e Ferrol. En Lugo e Ourense, ficou cuarta, por detrás de Ciudadanos. O BNG mellorou resultados a respecto das anteriores eleccións xerais. O seu mellor rexistro foi en Santiago, onde logrou 8,8% (tivera 3,7% hai tres anos) e A Coruña, con 6,8%. Vox, pola súa parte, logra ser quinta forza en Ferrol, Lugo e Ourense, onde se move perto do 6% dos votos.


Summary: SOS Racismo presentou este mércores na Coruña o seu Informe Anual sobre Racismo e Xenofobia en Galicia, que recolle 70 vulneracións de dereitos a persoas migrantes. O 80% son casos de racismo institucional, motivados sobre todo polos obstáculos impostos ao acceso á sanidade, que o ano anterior constituían só o 16% das denuncias

SOS Racismo rexistrou o pasado ano en Galicia un total de 70 vulneracións de dereitos por motivos racistas. Delas, a maior parte (56) son casos de racismo institucional, motivados sobre todo polos obstáculos impostos ao acceso á sanidade e a outros servizos públicos, pero tamén polo trato discriminatorio por parte de funcionariado e, igualmente, vulneracións referidas a actuacións de corpos de seguridade. Estes casos de racismo institucional, que representan o 80% do total, dispáranse con respecto ao ano 2016, cando só supoñían o 16%. A maior parte son casos motivados polos obstáculos impostos ao acceso á sanidade e a outros servizos públicos, pero tamén polo trato discriminatorio por parte de funcionariado e vulneracións referidas a actuacións de corpos de seguridade Este mércores celebrouse o Día Internacional pola Eliminación da Discriminación Racial. Coincidindo con esta data SOS Racismo presentou os primeiros resultados do Informe Anual sobre Racismo e Xenofobia en Galicia, correspondente ao pasado ano. No acto, celebrado na Coruña, participaron tamén representantes de Ecos do Sur, Médicos do Mundo e do propio Concello da Coruña. SOS Racismo aclara que os datos recollidos son só unha mostra das situacións de discriminación que se producen a diario e sinala que a maior parte dos casos non se rexistran ou se denuncian de ningunha forma. Aínda que as denuncias poden ser realizadas a través da web, a maior parte chegan a través das Oficinas de Información e Denuncia (OID) existentes en Galicia (A Coruña e Vigo), sendo a da Coruña a que conta con máis actividade e apoio directo do Concello. De aí que 63 dos 70 casos correspondan á Coruña e á súa área metropolitana. A maior parte das situacións de discriminación recollidas o pasado ano teñen que ver con actuacións que dependen directamente da administración e dos poderes públicos, dende trámites para o acceso a dereitos sociais, trámites de estranxeiría ou no acceso á nacionalidade, ademais das interaccións con axentes policiais e outro funcionariado. Porén, o groso das vulneracións prodúcense no campo da saúde. Para que unha persoa sen tarxeta sanitaria poida acceder á sanidade, o Programa galego de protección social da saúde pública esixe levar seis meses empadroado nun Concello galego e probar que non se teñen as rendas suficientes para poder pagar un seguro privado de saúde. Para isto, pídese achegar a declaración da renda ou un documento equivalente emitido no seu país de orixe. "O problema é que a maior parte destas persoas están en situación irregular, polo que non poden presentar a declaración da renda. Ademais, o feito de pedir un documento equivalente no seu país de orixe implica moitas veces custos importantes e pode que mesmo nin sequera exista tal documentación", explica unha das avogadas de SOS Racismo. O Programa prevé unha terceira posibilidade: acudir a unha traballadora ou traballador social que elabore un informe sobre a situación económica desta persoa, "un trámite moi farragoso, que invade a esfera privada destas persoas e, ás veces, o informe non é nin sequera aceptado pola administración", explica. Denúncianse situacións, así mesmo, de persoas que acoden a Urxencias e ás que o SERGAS lles emite unha factura co custo da atención que recibiron Danse casos, ademais, de discriminación directa por parte de persoal laboral dos centros médicos. E denúncianse situacións, así mesmo, de persoas que acoden a Urxencias e ás que o SERGAS lles emite unha factura co custo da atención que recibiron, cando a lei prevé que ao ser unha urxencia estas persoas non teñen por que pagar directamente por este servizo. "Moitas destas persoas, cando non son asesoradas por entidades como SOS Racismo ou Médicos do Mundo, chegan a pedir préstamos para pagar estas facturas", sinala. "A realidade é que se lles está negando o dereito á sanidade a persoas que a propia instrución da Xunta recoñece que posúen. A sanidade é un dereito fundamental, que non pode ser negociado", denuncia. Para evitar estas situación, propón que "en lugar de pedir estes documentos, que o que fan é obstaculizar o acceso a este dereito social, a administración debería esixir unicamente unha declaración xurada que acredite que non teñen outra vía de acceso á sanidade". No coloquio tamén participou Médicos do Mundo, que expuxo a situación de exclusión sanitaria que viven moitas persoas en Galicia e as eivas actuais no dereito á saúde dunha parte da poboación. O pasado mes de novembro a Rede Galega de Defensa da Saúde Pública, conformada polo Foro Galego de Inmigración, Médicos do Mundo, Amnistía Internacional, Plataforma SOS Sanidade Pública e a Asociación Galega de Medicina Familiar, presentou o informe Cinco anos de discriminación sanitaria en Galicia, que recollía 294 vulneracións das que Médicos do Mundo fora testemuña durante os anos 2016 e 2017. Os casos recollidos falan dunha discriminación constante que sofren as persoas migrantes en Galicia á hora de acceder ao sistema de saúde. "Podémosche poñer osíxeno pero vanche mandar unha factura de 300 euros. Podes ir a Urxencias pero alí tamén che van facturar 300 euros" ou "Vas ter que vir outro día, isto leva moito tempo facelo e tes que deixar que pase a xente que está na cola" son dúas das indicacións que algunhas das persoas denunciantes recibiron de persoal sanitario ou administrativo e que figuran no documento. Ese informe pedía abolir por completo o Real Decreto-lei 16/2012 e lembraba, ademais, que o uso que por termo medio as persoas migrantes realizan do sistema sanitario é moi inferior ao que fan as persoas nacidas en España. Agresións e discurso de odio Médicos do Mundo rexistrou case 300 vulneracións do dereito á saúde entre as persoas inmigrantes en Galicia nos anos 2016 e 2017 As denuncias recollidas por agresións racista ou xenófobas durante o 2017 foron un total de 5, fronte aos 4 casos recollidos en 2016 e os 4 de 2015. Tamén se rexistran casos de discriminación no ámbito privado, en actos tan cotiáns como alugar unha vivenda, abrir unha conta bancaria, facer unha compra nun establecemento comercial ou acceder a espazos de hostelería ou ocio. En dous deses cinco casos as vítimas foron menores de idade, sinalando SOS Racismo Galicia que "o discurso de odio escoitado a través dos medios de comunicación e as redes sociais, está favorecendo actitudes e comportamentos racistas mesmo cara ás xeneracións máis novas". O informe recolle que as persoas procedentes do África Subsahariana, seguida das procedentes do Magreb, serían os dous colectivos máis discriminados. A maioría das 70 persoas que sufriron estas vulneracións estaban en situación irregular (42), outras 21 atopábanse regularizadas e sete eran persoas "racializadas de nacionalidade española". "A irregularidade é un elemento que contribúe a sufrir unha maior vulneración de dereitos ou discriminación pola situación de maior vulnerabilidade fronte ao resto da cidadanía", sinalan dende SOS Racismo. A entidade salienta que en 38 dos casos habería posibilidade de presentar unha denuncia por vía penal ou administrativa. Con todo, explica que nos máis dos casos "a persoa denunciante manifesta expresamente que non desexa seguir por esta vía por medo a posibles contradenuncias, polo desgaste psicolóxico e emocional ao ser vítima e por ter que xustificarse caendo o cargo de proba sobre ela, ou pola normalización deste comportamentos ou actitudes". Ademais, SOS Racismo advirte de que existen "dificultades de orde procesual ou administrativo que deberían correxirse si realmente se queren aumentar os baixísimos índices de denuncias que se realizan por actuacións discriminatorias". A maior parte destas situacións non se denuncian de ningunha forma e, sobre todo, non chegan aos tribunais O informe presentado este mércores na Coruña péchase cunha serie de propostas para reducir estas vulneracións de dereitos. SOS Racismo demanda a aprobación dunha Lei Integral en materia de igualdade de trato e non discriminación. Pídelle ademais aos distintos Gobernos que amplien "o foco da discriminación en actuacións cotiás que van creando o caldo de cultivo de actuacións máis graves". Demanda, así mesmo, "unha lei especifica que ordene os diferentes tipos penais relativos aos delitos de odio". E propón "incluír no currículo educativo de forma transversal a prevención da discriminación negativa o coñecemento das diferentes culturas". "A Lei de Estranxeiría expulsa milleiros de persoas á pobreza" Ecos do Sur alerta contra os efectos dos discursos de odio nas redes sociais e forma ciberactivistas para facerlles fronte No coloquio, Ecos do Sur explicou o seu proxecto de activismo contra o ciberodio racista. O pasado ano a ONG coruñesa impulsou o proxecto CibeRespect para formar ciberactivistas contra o discurso do odio xenófobo, co obxectivo de proporcionar os coñecementos necesarios para poder identificar o discurso de odio, especialmente en liña, e establecer modos de actuación mediante distintas ferramentas para facerlle fronte. Estes discursos de odio difundidos a través das redes sociais e outros medios de comunicación "van creando un caldo de cultivo idóneo para que se produzan os delitos, para que non se denuncien e para que queden impunes", alertaba Natalia Monje, responsable de comunicación de Ecos do Sur. Un dos profesores do curso, Edo Bazzaco (SOS Racisme Catalunya) destacaba en conversa con Praza que "non só hai que responder aos discursos de odio na rede, hai que xerar unha narrativa diferente". E alertaba dos efectos deste discurso de odio: "Este tipo de discursos de odio ten impactos moi profundos nas persoas que os sofren. Poden xerar illamento e medo". Advetindo ademais que "certas posicións que hai 10 ou 15 anos só eran defendidas por partidos ultras hoxe son asumidas por formacións que se presentan como máis moderadas". Con motivo do Día pola Eliminación da Discriminación Racial, Ecos do Sur difundiu un comunicado denunciando que "a Lei de Estranxeiría expulsa milleiros de persoas á pobreza", explicando que "ás persoas en situación irregular exíxeselles conseguir un contrato de xornada completa e un ano de duración para acceder aos permisos", algo que xa é complicado para unha persoa en situación regular e moito máis para as persoas sen papeis. E sinala que "persoas que tras moitos anos e unha dura loita pola súa supervivencia conseguiran regularizar a súa situación, están agora perdendo os permisos ao atoparse, como tanta xente, nunha situación temporal de desemprego". "As persoas ás que se lles denega reiteradamente o acceso aos permisos, non poden traballar legalmente e vense abocadas á economía sumerxida, sendo vítimas de abusos e explotación" En referencia ás mortes dos dous senegaleses en Madrid, Ecos do Sur lembra que "miles de persoas, como o caso de Mame Mbaye, levan máis dunha década vivindo no país sen que se lles dea acceso aos permisos de residencia nin de traballo, a pesar de que contribúen á sociedade e á economía coas súas actividades, co seu consumo, pagando impostos directos". "As persoas ás que se lles denega reiteradamente o acceso aos permisos, non poden traballar legalmente e vense abocadas á economía sumerxida, sendo vítimas de abusos e explotación nas súas diversas formas", conclúe. Descarga aquí o resumo do informe anual de SOS Racismo Galicia (.pdf)


Summary: O equipo lucense superou os 50 puntos que lle garanten seguir en Segunda nunha vitoria ante o Sabadell (0-2) que fixo vibrar o Anxo Carro

Apuntados os focos cara Depor e Celta, e máis aínda nesta recta de temporada de infarto, o que conseguiu o CD Lugo este ano semella pasar desapercibido alén da cidade amurallada. Mala cousa, porque o que fixo (e está facer) o equipo de Quique Setién é de mérito. Un club recén ascendido a unha segunda máis competitiva que nunca asegúrase a permanencia a dúas xornadas de que remate a temporada. E facendo fronte a equipos de renome e cun orzamento moi superior ao dos lucenses. O CD Lugo levaba sete partidos seguidos sen obter un triunfo. Logrouno esta fin de semana ante o Sabadell, ao que derrotou por dous tantos a cero. Dous goles que lle permiten superar os 50 puntos. O Sabadell chegou coa permanencia asegurada e sen dous dos seus xogadores estrela (Lanzarote e Dávila) mais non puxo as cousas doadas aos lucenses. Iso si, o equipo de Setién fixo un moi bo partido, se ben o primeiro dos tantos non chegou até o minuto 72 das botas de Óscar Díaz. Antes, o Lugo malgastou oportunidades de se adiantar no marcador. O segundo tanto chegou pouco despois, no minuto 83, obra de Rubén Durán. No Anxo Carro, @s máis de 3.500 especatdor@s gozaron dun bo partido co que o CD Lugo garantiu a permanencia e fixeron, si, un anaco máis de historia no fútbol galego


Summary: Consideran que houbo "moitas neglixencias" no incendio iniciado en Boiro o pasado 4 de agosto e que arrasou 2.200 hectáreas

Comuneiros e comuneiras da serra do Barbanza remitiron un escrito á Fiscalía de Medio Ambiente da Galiza para solicitar que abra unha investigación sobre o operativo do grande incendio forestal iniciado na parroquia de Cures, Boiro, o 4 de agosto. O fogo non se deu por extinguido até o día 12. Arrasou 2.200 hectáreas, após comprometer a seguridade de núcleos de poboación como o e Piñeiro ou obrigar ao desaloxo dunhas 700 persoas que pasaban uns días de lecer nun camping de Ribeira que tamén se viu afectado. "Fóiselles das mans" As comunidades de montes do Barbanza e da Mancomunidade Serra do Barbanza consideran que a forma na que foi xestionado o operativo antiincendios agravou as consecuencias do lume, activo durante unha semana. Denuncian a Xunta perante a Fiscalía por "inacción" durante a vaga de incendios forestais Segundo explicou a vicepresidenta da Mancomunidade Serra do Barbanza, Lorena Muñiz, o incendio "fóiselles das mans por completo" durante a xornada dda sexta feira, 5 de agosto, despois de estar "practicamente extinguido" horas antes. A xuízo dos comuneiros da serra, o incendio foi "abandonado" e o forte vento do nordés que sopraba na zona durante esas xornadas provocou que as chamas se descontrolasen. "Cometéronse moitísimos erros, houbo moitísimas neglixencias", aseverou Muñiz. Os comuneiros reclaman á Xunta transparencia e que dea a coñecer o plan de actuación das tarefas de extinción desde o minuto cero O lume terminou por afectar a gran parte da serra do Barbanza e acabou alcanzado a parroquia de Xuño, no municipio de Porto do Son. Os comuneiros reclaman á Xunta transparencia e que dea a coñecer o plan de actuación das tarefas de extinción "desde o minuto cero". Desatendidos Así, denuncian que nos primeiros días de incendio, entre a sexta e a terza feira realizáronse contralumes "sen ningún tipo de control", algúns deles "inxustificados", e aseguran que a coordinación dos equipos despregados á zona foi "caótica". Se houbese algo de control non ardería toda a serra Lamentan que os técnicos da Administración galega non contasen coa opinión das persoas comuneiras como coñecedoras do terreo e denuncian que non foron atendidas as chamadas realizadas aos teléfonos de coordinación. Francisco Díaz-Fierros: "As políticas curtopracistas non serven para o monte" Por todo iso, expresan a súa indignación ante un incendio que, consideran, podería terse freado na parroquia de Cures, onde se orixinou. "Se houbese algo de control non ardería toda a serra", aseverou Lorena Muñiz.


O Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TXUE) ditaminou esta segunda feira que a sentenza española prevalece sobre a arbitraxe británica no caso que enfronta o Estado español coa aseguradora do Prestige, London P&l Club, polo que estaría obrigada a pagar a compensación polos danos da marea negra. 'Prestige': a aseguradora do buque libraríase de pagar polos danos ocasionados No seu ditame, o alto tribunal considera que o laudo arbitral ditado en 2013 en Reino Unido non pode impedir o recoñecemento da sentenza ditada no Estado español pola Audiencia Provincial da Coruña, que obrigaba á aseguradora ao desembolso de 855 millóns de euros. O tribunal europeo subliñou que o acordo entre o asegurador e o asegurado non pode obrigar ao prexudicado a acudir ao tribunal do lugar de domicilio da aseguradora en lugar de no que ocurriu o incidente polo que se reclama a indemnización, e rexeita así a solicitude da aseguradora de declarar que o Estado español estaba obrigado a presentar o seu recurso ante a xustiza británica. Un novo 'Prestige'? 38 barcos con materias perigosas pasan cada día pola costa galega Para o TXUE, situar o laudo arbitral británico sobre a sentenza do tribunal español e impedir o recoñecemento dunha resolución doutro Estado membro sobre a responsabilidade de contrato de seguro, "privaría" ao prexudicado "da reparación efectiva do dano sufrido". Detalles da resolución do TXUE A xustiza europea explicou que un laudo arbitral só pode "impedir" o recoñecemento de resolucións xudiciais doutros Estados membro, se o contido dese laudo "vai seguido dun procedemento xudicial" que transcriba as conclusións desa arbitraxe nunha resolución xudicial, tal e como estabelece o Regulamento nº44/2001. Unha resolución xudicial que non se produciu neste caso. Un tribunal desestima o recurso da aseguradora do 'Prestige' para evitar indemnizar ao Estado español Ademais, o alto tribunal indicou que o laudo arbitral británico foi emitido nunhas condicións nas que non sería posíbel ditar unha resolución xudicial e contradi, así, a recomendación do Avogado Xeral do pasado maio, que concluíu que o laudo arbitral debe considerarse unha "sentenza relevante", polo que prevalecería a lei británica sobre a sentenza española. Nun paso máis, o alto tribunal observou que "o procedemento relativo á acción civil no Estado español e o procedemento arbitral en Londres", non só enfrontaban as mesmas partes, senón que ademais tiñan o mesmo obxecto e a mesma causa: a responsabilidade de London P&I Club fronte ao Estado español de acordo ao contrato de seguro entre a aseguradora e os propietarios do Prestige, polos danos causados polo naufraxio. Perto de 13.000 barcos con mercancía perigosa navegan cada ano fronte ás costas da Galiza A corte europea subliñou que o tribunal británico responsábel de ditar a arbitraxe debe comprobar que se cumpre o Regulamento comunitario para previr elusións, como levar a cabo un procedemento arbitral contravindo a cláusula compromisoria do contrato de seguro.


Summary: A aplicación de identificación de cogomelos Mycokey Galiza xa está dispoñíbel para descargar, de balde e en galego. Sermos Galiza conversa con Andrés Cordeiro, socio fundador de MycoGaliza Plantae, a empresa que se agocha tras esta ferramenta que parte dun forte compromiso pola sustentabilidade e o futuro do noso monte.

A empresa MycoGaliza Plantae vén de lanzar unha aplicación para dispositivos móbiles que permite indentificar cogomelos. Mycokey Galiza xa está dispoñíbel para descargar, de balde e en galego. Andrés Cordeiro, socio fundador da spin-off responsábel, explícanos o funcionamento da app e as claves dun proxecto que non só responde a estes resultados concretos, senón que defende un compromiso pola sustentabilidade a través da divulgación de coñecementos científicos e a formación medioambiental, que consideran "uns dos nosos principais obxectivos de cara ás futuras e actuais xeracións, xa que o monte ten que mirar cara ao futuro, non só cara ao presente". De onde vén a idea de desenvolver unha aplicación para identificar cogomelos? Xorde precisamente dos obradoiros de identificación de cogomelos que realizamos todos os anos na Universidade de Vigo. Neles explicamos un procedemento no que se empregan claves dicotómicas, é dicir, segundo os caracteres do cogomelo vaise avanzando na clave dicotómica até chegar a unha identificación. O que pretendiamos coa app é, principalmente, intentar facilitar o procedemento de seguir estas claves. Certamente, as persoas que participan dos nosos obradoiros, desde que comezan até que rematan, acaban por dominaren o sistema, mais esa primeira entrada no emprego deste recurso técnico pode supor unha barreira para moitas delas. Grazas á aplicación, poden acceder dunha maneira moito máis sinxela desde o minuto cero. O que pretendiamos coa app é, principalmente, intentar facilitar o procedemento de seguir as claves dicotómicas Que facilita a aplicación? O que ten de bo é que simplifica a estrutura da clave dicotómica coa presenza de esquemas. Hai certos esquemas que fan referencia á estrutura morfolóxica dos cogomelos e iso facilita seguir a clave en si. Fronte a outras aplicacións que hai no mercado, a nosa permite seguir o procedemento científico que se emprega para identificación de organismos. Estas aplicacións limítanse a tiraren unha foto e mostraren a identificación, que moitas veces non é correcta. No caso de non ter coñecemento, pódeche parecer que o cogomelo que está a aparecer é o que tes diante. Pola contra, a nosa axuda a introducir conceptos biolóxicos ás persoas de a pé. Trátase ademais da primeira app deste tipo en galego? Fronte a outras aplicacións que hai no mercado, a nosa permite seguir o procedemento científico que se emprega para identificación de organismos Si. Había unha primeira versión que se chamaba tamén Mycokey, pero xa se atopa fóra do mercado. Xustamente contactamos coa persoa que a elaborou, o programador Xan Bellón, dentro do Laboratorio de Micoloxía da Universidade de Vigo. En colaboración con el desenvolvemos esta segunda versión para darlle máis mantemento cos obradoiros que estamos a facer agora dentro da empresa. Para alén destes obradoiros, que outras actividades realizan? Nós somos MycoGaliza Plantae, unha asesoría micolóxica forestal da Universidade de Vigo, cun modelo similar ao dunha spin-off, e o que facemos principalmente é tratar de mellorar o recurso micolóxico forestal. De aí traballamos tres liñas de negocio principais: unha de asesoría forestal directa dos montes, unha de investigación –para intentar mellorar a anterior–, e logo a concienciación e a formación micolóxica. O que facemos principalmente é tratar de mellorar o recurso micolóxico forestal Desa liña forman parte os obradoiros. Que acollida teñen? Nos obradoiros que realizamos na Universidade de Vigo adoitamos encher prazas. Agora estamos comezando a facelos tamén por conta propia, tamén cun bo resultado. O público normalmente comprende persoas entre os 30 e os 40 anos –ou mesmo algunha xubilada– que teñen sempre interese gastronómico polo cogomelo, mentres outras, as menos, teñen inquedanzas a nivel da natureza. O mundo dos cogomelos é aínda un gran descoñecido? Hai certo descoñecemento por falta de tradición. Noutras rexións é moito máis habitual ir coller cogomelos Penso que ultimamente estase a mellorar, pero si que hai certo descoñecemento por falta de tradición. Noutras rexións é moito máis habitual ir coller cogomelos, resulta máis sinxelo ter ese costume de ir ao monte. Aquí na Galiza hai certa redución dese interese, mais estase dando un incremento nos últimos anos. Ademais, a xente quere aprender ben, non desexa ir simplemente apañar para comer, senón coñecer cales son tóxicas para non meter malas cousas cesta.


Summary: A CIG rexeita frontalmente o Plan Económico-Financeiro de Reequilibrio, que porá en marcha a USC para reducir o seu deficit en 16 millóns. Alba Nogueira alerta de que as medidas poñen en risco a capacidade docente e investigadora.

A CIG rexeita de plano o Plan de equilibrio orzamentario da USC, feito público a pasada semana polo equipo de goberno da universidade, sen negociación previa cos representantes dos traballadores e só uns días antes de remitirllo de forma definitiva á Xunta. A proposta busca un refinanciamento da débeda da institución, acompañado dun conxunto programa de recortes orzamentarios, sobre todo na área de persoal. En concreto, até o ano 2018 buscase reducir o custe deste apartado en 13,4 millóns de euros, a través da non reposición de prazas por xubilacións obrigatorias de funcionarios docentes e de persoal de administración e servizos. A proposta busca un refinanciamento da débeda da institución, acompañado dun conxunto programa de recortes orzamentarios, sobre todo na área de persoal Os sindicatos xa fixeron públicas nos últimos días as súas críticas tanto ao contido do plano coma ao seu proceso de elaboración, sen ter en conta as opinións da comunidade universitaria. "Dannos o prato xa cociñado e servido na mesa sen posibilidade de cambiar unha coma", sinala Alba Nogueira, representante da CIG, que denuncia que o equipo de goberno da universidade decidise non negociar "unha cuestión tan transcendental e que afecta tanto aos traballadores". Nogueira sinala que "os efectos destas medidas na sociedade van ser gravísimos" pois "van pechar titulacións" e "ponse en risco a competitividade da universidade a medio prazo". Entre 2010 e 2014 reduciuse o número de PDI en case 300, e espérase reducir outros 300 nos vindeiros tres anos, pasando de 2.300 docentes a ao redor de 1.700. "A universidade non lle di á sociedade cales van ser os efectos de funcionar cun 20% menos de persoal. Nesas condicións non é posible seguir mantendo as titulacións, os mestrados coma até agora, nin manter o nivel de investigación que está tendo a USC", sinala Nogueira. "Hai que pensar que na universidade os traballadores non son intercambiables: se se xubilan seis profesores de dereito, non pode poñer seis de químicas", engade. Ademais, tamén descenderá o persoal contratado de investigación, que pasaría dos ao redor de mil traballadores e traballadoras a unhas 600, segundo se prevé na execución do Plan, unha caída de 400 persoas a engadir á perda que xa houbo entre 2010 e 2013. "Sen os datos pechados, a nosa previsión é que arredor das tres cuartas partes deste persoal desaparece respecto de 2010", destacaron. A CIG critica igualmente que a USC lle "ofreza a súa cabeza á Xunta" sen poñer en evidencia "as razóns de por que imos a este plan de axustes, precisamente pola política de recortes do Goberno galego". Alba Nogueira explica que "nos últimos tres anos perdemos 50 millóns de euros de financiamento e ademais fixemos un aforro de 30 millóns de euros, entre recortes salariais, supresión de pagas extra e renegociación de contratos". Porén, continúa, estas medidas non supuxeron a redución "nun só céntimo" da débeda, porque "a diferenza doutras administracións, o que aforra a universidade, non entra na nosa caixa". "Os nosos recortes van para enxugar a débeda da Xunta, pero iso non reduce nun céntimo a débeda da USC", afirmou Nogueira, que destacou que "a universidade ten que preocuparse por exteriorizar cales son os efectos dos recortes". A CIG critica igualmente que a USC lle "ofreza a súa cabeza á Xunta" sen poñer en evidencia "as razóns de por que imos a este plan de axustes, precisamente pola política de recortes" Nogueira critica o que considera unha "política errática da Xunta" en materia de universidades, unha "falta de liña estratéxica". E alerta do efecto que estes recortes, o deficit de financiamento, e a non reposición de prazas poden ter no potencial investigador da USC e para o conxunto do tecido investigador galego: "O cadro de persoal das universidades galegas está moi envellecido, e o da USC moito máis, con moitos docentes nos 50 anos ou por riba desa idade. E está contrastado que o período vital de maior produción científica dáse entre os 30 e os 50 anos. O tecido investigador galego vaise ver moi afectado, tendo en conta o enorme peso que teñen nel as universidades públicas". Na rolda de prensa deste luns Nogueira subliñou que están descendendo o número de teses e tamén a captación de recursos para investigación. "Canto menos persoal teñamos, menos financiamento imos ter porque imos captar menos recursos de investigación porque os indicadores do plan de financiamento tamén están ligados a iso: a cantas investigacións fagamos, a cantas teses se lean, cantos proxectos teñamos e é imposíbel facelo con ese descenso de persoal", engadiu


Summary: A asociación de arquiveir@s pensa que o concello podería chegar a un acordo coa entidade bancaria e evitar o seu peche.

O peche da Sala de Lectura de Bankia (Caja Madrid) en Compostela antes do fin de xuño, tal e como anunciamos en Sermos Galiza, provocou a reacción de ANABAD-Galiza que se manifestou contraria a tan drástica medida. Xa no mes de novembro anunciaron o seu rexeitamento aos recortes nas administracións públicas. Agora reafirman a súa total disconformidade cos peches previstos polas empresas privadas como é o caso da Obra Social de Caja Madrid, hoxe en día Bankia. Para ANABAD-Galiza o servizo da única instalación social desta entidade financeira na Galiza presta un servizo "imprescindíbel" e é "un referente bibliotecario na cidade, ofrecendo actividades para todas as idades e cedendo o seu espazo a outras asociacións e entidades que puderon facer uso desta biblioteca". Por iso desde esta asociación propoñen unha solución que podería salvar a situación. Desde a asociación de arquiveir@s apostan por "algún acordo ou convenio coas administracións públicas" Petición ao concelloDesde a asociación de arquiveir@s apostan por "algún acordo ou convenio coas administracións públicas". lembran que outro equipamento semellante, a Biblioteca Nova 33 da obra social de Novacaixagalicia, conta cun acordo co Concello de Santiago e forma parte do centro sociocultural do Ensanche. Segundo ANABAD-Galiza o peche da biblioteca deixaría "orfa unha boa parte da cidadanía, ademais de deixar o casco histórico sen un referente cultural".


Summary: A organización ecoloxista esíxelle á Xunta que investigue a entrada destes materiais procedentes de talas ilegais e denuncia a "desidia e inacción das autoridades". O pasado ano paramilitares ao servizo de terratenentes mataron 9 campesiños en Colniza (Mato Grosso), nunha acción da que se culpa á empresa que envía a madeira

O 20 de abril do pasado ano nove campesiños sen terra foron asasinados en Colniza, un asentamento na Amazonía brasileira, no Estado de Mato Grosso. Do masacre responsabilizouse a grupos paramilitares ao servizo de terratenentes, que dispararon de forma indiscriminada contra a poboación alí asentada, deixando ademais un gran número de persoas feridas, e no que foi unhas das maiores matanzas dende o Massacre de Eldorado do Carajás, en 1996. O principal sospeitoso de ordenar este ataque, que busca estender as zonas de corta de madeira, é o empresario Valdelir João de Souza, actualmente fuxido da xustiza. Valdelir João de Souza é o copropietario de Madeiras Cedroarana, que foi multada en varias ocasións pola máxima autoridade ambiental de Brasil, o IBAMA, por comerciar con madeira ilegal. Greenpeace detectou que a finais de 2017 cando menos un barco cargou en Paranagua (Brasil) madeira procedente de talas ilegais de Cedroarana na zona da matanza con destino ao porto de Vigo. A entidade ecoloxista puxo esta información en coñecemento da Xunta e esíxelle ao Goberno galego que investigue a entrada de "madeira de sangue" e que estableza controis, lembrando que o 30% da madeira que se comercializa no mundo procede de talas ilegais e que "Galicia está sendo unha das vías de entrada na Unión Europea". Greenpeace denuncia que a Xunta non está facendo "nada" por "investigar o caso e deter este comercio ilícito". "A Xunta ten a responsabilidade legal de controlar que as empresas importadoras que operan no seu territorio cumpran os requirimentos para evitar este comercio perseguido pola lei. Pero o certo é que iso non está a pasar", reitera. Segundo fontes de Greenpeace, o axente internacional que realizou a operación comercial con destino ao porto de Vigo é a empresa Global Gold Forest Lda (GWP), representada en España por Atlantic Timber Agency -membro da Asociación Española de Industria e Comercio da Madeira (AEIM)-, ambas con sede no mesmo enderezo postal de Marín. Nunha nota de prensa a Autoridade Portuaria de Vigo negou que o porto recibira madeira ao longo do pasado ano e afirma que "hai moito tempo que os peiraos olívicos non importan esta mercadoría". A entidade esíxelle a Greenpeace "que se retracte de maneira inmediata nas súas declaracións que, por outro lado, son totalmente condenables por carecer de base e ser falsas". A organización ecoloxista, nun sucesivo comunicado reiterou a súa denuncia, difundindo unha copia do permiso de embarque dun contedor de madeira dende o porto de Paranagua (Brasil) con destino o porto de Vigo. Un recente informe de Greenpeace denunciaba a inacción e desidia das administracións españolas á hora de aplicar a regulación europea de comercio de madeira, o que contribuíu a que reine a impunidade no sector de importadores de produtos forestais.


Summary: Xulio César, un mural do lucense Diego AS, vén de ser nomeado pola plataforma Street Art Cities -a maior comunidade de arte urbana do planeta- para a elección de mellor mural do mundo en 2021.

Diego AS (Anido Seijas) é o autor de Xulio César, un mural urbano que dialoga coa muralla romana de Lugo e que vén de ser nomeado pola plataforma Street Art Cities -a maior comunidade de arte urbana do planeta- para a elección de mellor mural do mundo en 2021. A obra xa fora recoñecida como mellor graffiti do mundo do mes de agosto e sitúase agora como cabeza de cartel dun movemento que ten na Galiza un enorme desenvolvemento. "A nomeación é moi ilusionante, comunicáronmo hoxe pola mañá", declara Diego AS a Nós Diario, "e alégrome non só por min, senón tamén pola presenza que lle pode dar a Lugo e a toda a comunidade de artistas que traballa na cidade". Na Galiza existe un gran potencial de artistas urbanos, tanto os que saen de escolas de arte como os autodidactas que traballaron na rúa desde o primeiro momento O graffiti pasou, en poucos anos, de ser criminalizado como vandalismo a constituír unha manifestación artística que resume moitos dos sinais de identidade diso que se deu en chamar "cultura urbana". O paso das "pintadas" primitivas a unhas obras con maior vocación de permanencia e de dimensión máis espectacular tivo como resultado que moitas cidades e vilas compitan por exhibir murais urbanos nas súas rúas. "Máis tarde ou máis cedo tiña que suceder", sentencia Anido. "A poboación acaba vendo isto como un museo ao aire libre, e estamos nun momento ideal para que o éxito se consolide: a xente gústalle pasear ao aire libre e sacar selfies coas obras de fondo. E na Galiza existe un gran potencial de artistas urbanos, tanto os que saen de escolas de arte como os autodidactas que traballaron na rúa desde o primeiro momento. Estanse abrindo moitas vías". Diego AS ten, podiamos dicir, unha formación mixta. Estudou gravado e serigrafía, pero xa antes pintaba polas rúas creando un estilo e desenvolvendo unha técnica. "Pouco a pouco fun avanzando tecnicamente e púxenme a estudar para enfocarme nas obras de gran formato".O resultado -polo de agora- é o desta nomeación. Un xurado experto escolleu os 100 finalistas pero agora será o voto popular o que decida o gañador. O sistema de votación é online, o prazo xa está aberto e pecharase o día 6 de febreiro. Unha chiscadela ao imperio Lugo ten unha avultada canteira de artistas urbanos pero, di o muralista. "só agora o Concello apostou na nosa obra organizando un festival no que os artistas locais teñen un gran protagonismo". Pioneiros como Concepto Circo deron paso a novos artistas que teñen unha visión máis global da súa obra. "Eu xa tiña fichada esa fachada desde había tempo, pero só con ese novo impulso que se lle está dando ao graffiti tiven a oportunidade de intervila. E o tema, ao estar fronte a muralla, viña dado: algo espectacular e atractivo esteticamente que lle fixese unha chiscadela a idea do imperio romano".


Summary: O Festival de Ortigueira chega a súa 30 edición cun programa no que conta coa participación de The Chieftains e Milladoiro, grandes nomes do festival da música celta.

Do 17 ao 20 de xullo desenvolverase en Ortigueira a 30 edición do seu popular festival, unha cita imprescindíbel do verán na música celta. Nunha edición especial, o programa contará coa participación da banda irlandesa The Chieftains e da galega Milladoiro como cabezas de cartel. Carlos Blanco será o presentador nesta edición conmemorativa que recupera esta figura no festival que enche Ortigueira de música xa que, máis alá dos espazos propios do festival, toda a vila se converte en escenario en especial a través das "free sessions" que ofrecen as rúas a novas bandas de folk. Anxo Lorenzo ou Pepe Vaamonde son outras das propostas galegas nun festival no que tamén participarán desde Dominic Graham School of Irish dance (Irlanda), Moxie (Irlanda), Ruaille Buaille (País Vasco) ou Treacherous Orchestra (Escocia). O rock de Red Cardell xunto coa música tradicional bretoa de Bagad Kemper daranse a man no espectáculo Fest Rock. Bellón Maceiras Quinteto ou a irlandesa Moxie serán algúns dos nomes emerxentes que resultaron finalistas do Proxecto Runas e que presentarán os seus traballos no festival.