Summary: O PP e dous edís 'díscolos' do PSOE apearon o nacionalismo da Alcaldía de Viana.

A asemblea local do BNG de Viana do Bolo decidiu presentar no Xulgado Contencioso Administrativo de Ourense unha demanda en contra da convocatoria do pleno da moción de censura realizada o pasado 1 de setembro no que saíu elixido alcalde Abelardo Carballo. Os nacionalistas indican que naquel pleno os votos do PP de Andrés Montesinos "e dous tránsfugas do PSOE apartaron antidemocraticamente, e agora demóstrase que tamén ilegalmente", da alcaldía a Secundino Fernández Unha sentenza da sección cuarta da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Supremo declarou que os concelleiros tránsfugas non poden asumir novos cargos e retribucións que supoñan melloras políticas ou económicas. Indica que o pase a concelleiro non adscrito "impide que se asuman cargos ou perciban retribucións que antes non exercían ou percibían e que impliquen melloras persoais, políticas ou económicas". Unha vez analizada dita sentenza polos servizo xurídicos do BNG e a vista do rexeitamento ao recurso extraordinario de revisión que presentararon ante o Concello o pasado novembro optouse por presentar un recurso contencioso administrativo "No BNG congratulámonos de que o Tribunal Supremo nos dera a razón e recoñeza o carácter antidemocrático e contrario a dereito dunha moción de censura que levou á alcaldía a un tránsfuga en contra da vontade da veciñanza de Viana do Bolo. Agora pedímoslle a Audiencia Provincial que faga efectiva a sentencia do TS e volva a legalidade ao noso concello"


Summary: Entre Santiago e A Coruña hai once estacións de tren que quedaron abandonadas coa chegada da alta velocidade. Nelas tamén se artellou a vida deses lugares. As mozas da Pontraga (Parada-Ordes) ían esperar os mozos no tren das sete para ir ás foliadas; a musicóloga Dorothé Schubarth chegou ao apeadoiro da Vila da Igrexa (Cerceda) para gravar dúas informantes do Cancioneiro Popular Galego; as veciñas de Bregua (Culleredo) subían todos os días para ir vender fieitos á Coruña. Estas historias puideron non existir. O tramo foi dos últimos en ser construídos na Galiza e o seu trazado estivo en disputa.

A veciñanza da Pontraga (Tordoia) non podía crer que o tren fose pasar pola súa aldea. Eran os anos corenta e o rumor corría de casa en casa. Un veciño quixo adiantarse aos acontecementos e, coa area do río, levantou un depósito de auga inmenso. Sabía que, de ser certo o conto, ía ser moi necesario para a estación. A confirmación chegou coa xente "estranxeira" que comezou a montar as vías. Ao carón do río Lengüelle construíuse a estación que é xemelga da de Azpeitia (Guipuzkoa). Esta alberga hoxe o Museo Vasco do Ferrocarril. A da Pontraga (Ordes) está baleira. Entre Santiago e A Coruña hai once estacións que quedaron sen uso. A súa construción foi tan recente como incerta. O ferrocarril chegou a elas por primeira vez en 1943, despois de longos debates. E, tan rápido como chegou, marchou. As obras do Eixo Atlántico-Alta Velocidade fixeron que as súas vidas fosen breves. Os trazados do AVE, así como as políticas de racionalización das liñas ferroviarias, fan imposíbel usar o tren nas proximidades. Cantos menos servizos, menos pasaxeiras. Cantas menos pasaxeiras, menos servizos. Un círculo vicioso que leva ao peche de estacións Desde finais do século XX formuláronse diversas propostas sobre cal era a mellor maneira de unir A Coruña con Compostela. En 1883 considerábanse dous trazados: o de Cambre e o da Tieira (Curtis). O primeiro era a opción máis directa e buscaba reforzar a importancia mercantil da Coruña como porto marítimo fronte á competencia de Carril e Vigo. O da Tieira era o que recibía as opinións máis favorábeis nos informes da época ao ser un punto intermedio entre A Coruña, Compostela, Lugo e Ferrol. Valorábase o impacto que podería ter para as comarcas do interior da Galiza, así como a maior facilidade na realización das obras. Así mesmo, este trazado era o desexado por Compostela, para poder acceder á meseta desde Curtis, sen ter que pasar pola Coruña. Máis alá das cuestións xeográficas, o tren era unha disputa política entre ambas cidades. Os anos pasaban, o trazado seguía sen definirse e, polo medio, apareceu outra posibilidade: a das "Tres Ces" (A Coruña, Carballo e Corcubión). Esta proposta buscaba conectar a Costa da Morte coas dúas principais cidades mediante un ramal que uniría Carballo con Compostela. Nestes debates estábase cando, en 1927, foi aprobado un trazado aínda máis directo, realizado polo enxeñeiro España e cos apoios de accionistas do Banco Pastor e de Barrié de la Maza, entre outros. O obxectivo eran as cidades. As paradas que se fixeron polo medio non tiñan, na súa maioría, grande interese para os promotores do proxecto. Tampouco coincidían con ningunha vila, senón con pequenos núcleos de poboación que o recibiron con sorpresa. Oroso, A Sionlla (Compostela), Verdía (Compostela), Garga-Trasmonte (Oroso), Ordes-Pontraga, Gorgullos-Tordoia (Tordoia), Queixas-Londoño (Cerceda), Cerceda, Vila da Igrexa (Cerceda), Meirama (Cerceda) e Bregua (Culleredo) son os lugares nos que agora só quedan estacións baleiras. Un tren para as foliadas Jesusa Carballeira, veciña da Paínza (Tordoia), é pequena e alegre. Ten 88 anos e conserva unha mirada pilla. Recorda como o home que vivía porta con porta dixo que o tren ía pasar pola aldea da Pontraga, en Ordes. A xente do lugar non lle cría. El non desistía e seguía levando "un cacho de broa" e indo todos os días traballar no depósito que aínda hoxe está ao pé da estación. Carballeira coñeceu o tren con sete anos e as súas memorias máis alegres están ligadas a este espazo. A carón da estación da Pontraga recorda "unha cantina, un comercio no que se vendían mantas e roupas tan boas como as da Coruña", e tamén unha carnicería que "levaba carne a todos os trens". "Había de todo, coma en Ordes, nós non tiñamos falta de ir alí, agora aquí xa non queda nada", lamenta Jesusa. Os vagóns ían cargados con mineral, madeira, cemento, abonos e millo. Os veciños traballaban alí facendo as cargas e descargas. Carballeira preparáballe ao seu home todos os días "unha molida con panos para poñer no pescozo" porque "desfacía o lombo" alí. As mulleres da zona subían no tren cargadas con sacos de grelos e cestos de ovos para vender na praza de abastos de Santiago. A carón da estación da Pontraga recorda "unha cantina, un comercio no que se vendían mantas e roupas tan boas como as da Coruña" Pero no tren tamén viaxaba a festa. Cando Jesusa era unha moza alegre e traste xuntábase coas súas amigas e ían pasear á estación. "Víñannos os mozos no tren das sete e xuntabámonos moitísima patrulla alí", recorda. Conta que alí non se podía tocar porque había policías, pero afastábanse un pouco e ían facer "a pandeireta". As foliadas estendíanse tanto que xa non había tren de volta e os mozos tiñan que regresar aos seus lugares a pé. Cando había romaría na contorna, as mozas amoreábanse á porta do tren. "O interventor xa se daba conta do que pasaba, nós iamos unhas para os vagóns de diante e outras para os de atrás e el xa non sabía a cal atender. Empezabamos a correr cara aos outros vagóns e, cando a el lle daba tempo de chegar a xunto nós, tamén nós chegabamos á romaría". O tren levou canda el os comercios e os cartos, pero tamén a alegría. "Iamos todas alí e riamos moito, pasamos unha mocidade moi boa. Agora xa non quero ir alí porque me dá pena ver como está", asegura. Unha suíza en Cerceda No Nadal de 1980 unha moza de melena longa e clara baixaba do tren na Vila da Igrexa (Cerceda). Un mestre de Corme dixéralle que nesa aldea vivían dúas boas cantadoras. Ela era suíza e andaba recorrendo Galiza na busca de melodías arcaicas que en Europa xa estaban desaparecidas. A etnomusicóloga Dorothé Schubarth atopou nesa aldea de Cerceda a Rosa e Adolfina, dúas das informantes que máis cancións lle deron ao "Cancioneiro Popular Galego". O músico Richi Casás é o neto de Rosa e agora habita a súa casa, reinterpreta as súas cancións e conta as súas historias. "Dorothé ía en tren cando podía, ou en autobús, porque chegar en coche suporía pór un chanzo coa xente que ía entrevistar. Ninguén tiña un coche naqueles anos e aparecer nun faríalle máis difícil entrar no mundo familiar da xente", conta Casás. A etnomusicóloga viaxaba no mesmo transporte que Rosa, que "nos anos 80 estaba seguido no tren entre Cerceda e A Coruña". Moita xente que ía traballar á Coruña prefería deixar alí o seu vehículo en Cerceda e acceder á cidade en tren. No verán, o fluxo de persoas era á inversa, "viña moitísima rapazada da cidade" Antes de empregalo para desprazarse, o tren xa quedara marcado nas mans de Rosa. "Na construción do trazado tendían a contratar xente local para traballos non especializados. Miña avoa partiu pedra, pagábanlle ao metro cúbico", explica Casás. Os corenta eran anos duros e Rosa tiña fillos que manter, así que atopou na vía do tren os cartos que precisaba para soster a familia. Era un traballo duro e, para pasar a xornada, Rosa contaba que "competían os homes e as mulleres para ver quen picaba máis cantidade nunha mañá". O que Rosa non podía imaxinar é que ese mesmo túnel sería o lugar que o seu neto escollería, moitos anos despois, para ensaiar co saxofón. Casás recorda como o pequeno apeadoiro da Vila da Igrexa (Cerceda) se enchía de coches pola mañá. Moita xente que ía traballar á Coruña prefería deixar alí o seu vehículo e acceder á cidade en tren. No verán, o fluxo de persoas era á inversa, "viña moitísima rapazada da cidade". Baixaban no apeadoiro, cruzaban a leira de Rosa que hai en fronte e ían pasar as tardes no Aquapark. "Era unha comodidade que en poucos sitios do rural había. Agora por estradas estamos mellor comunicados, pero en transporte público estamos moito peor que antes", sinala. No concello de Cerceda chegaron a funcionar catro paradas de tren á vez: Meirama, Vila da Igrexa, Cerceda e Queixas. Hoxe só funciona a de Meirama, que non é a mesma que a antiga, e que "queda moi a desmán e non é fácil de utilizar para a xente". A vía da separación Para construír o tramo da vía que pasaba por Bregua (Culleredo) viñeron mozos de Lugo. Unha vez rematada a obra, moitos deles casaron coas rapazas dos lugares da contorna, como é o caso de Boedo. Aquí o tren trouxo cambios na veciñanza e tamén no espazo. Estas aldeas que tiñan, e seguen tendo, difíciles comunicacións entre elas, de súpeto estaban a un paso da cidade. Manola Arcas, veciña de Boedo, conta como case non tiñan forma de conectarse "cos pobos do lado, pero chegábase en quince minutos á Coruña". Manola traballou na Coruña, primeiro nunha fábrica de bacallau e despois no porto. Camiñaba todos os días desde Boedo cara a Bregua para coller o tren. E, coma ela, a maioría da xente. Había quen ía á cidade a diario para vender piñas, feixes de leña ou leite. Manola conta que unha muller de Bregua viviu sempre levando ao porto coruñés "fieitos verdes para conservar o peixe, pero máis que nada para a nécora e o lumbrigante". A estación de Bregua non estaba só vinculada co traballo. Manolo García, veciño do lugar, recorda que "a xente viña alternar, pasear pola beirarrúa, que aínda nunca se vira unha". O mesmo tren que servía para conectar lugares, tamén era o que dificultaba a comunicación dos mesmos. En Boedo (Culleredo) o terraplén polo que circulaba o ferrocarril atravesou a aldea e separouna en dous. "Non nos coñeciamos uns veciños os outros, había que pasar por unha ponte para ir dun lado da aldea ao outro", conta Manola. Para cruzar o terraplén había que atravesar un túnel tan estreito e alto que Autos Oróns renunciou a explotar as liñas nesta zona, xa que os autobuses non collían por estes pasos. Autos Vázquez tivo que mercar uns especiais, máis estreitos e altos, ao estilo dos ingleses. O terraplén foi derribado en 2009. No seu lugar levantouse un viaduto para que pasase o AVE. As veciñas e veciños contan que tamén se alimentou a ilusión de que os trens poderían volver parar alí, mais iso non aconteceu. García empregaba o ferrocarril para ir estudar e os seus pais, para o traballo. Pouco a pouco comezou a presentirse "a morte anunciada". Os horarios empezaron a mudar, de súpeto, xa non cadraban ben coas xornadas laborais e houbo que mercar os primeiros coches da aldea. "O peor foi cando venderon o tren, eu lémbrome de que o revisor nunca pasaba e cando cubrían os informes dicían: "En Bregua, cero persoas", para documentar que as proximidades non eran rendíbeis e pór o AVE". A maioría destas vías xa desapareceron. A estación de Bregua converteuse en bar desde o mesmo momento en que foi pechada. Case todos os demais edificios desta liña continúan á espera dun uso e dun recoñecemento como patrimonio. Mentres tanto, as memorias dos lugares pequenos non viaxan na alta velocidade.


Summary: A traxedia da arquitectura valeulle a Xosé Luís Mosquera Camba (Bergondo, 1961) a cuarta edición do premio de poesía Xosé María Díaz Castro, que convoca anualmente o Concello de Guitiriz.

"O poema ilumínase a través dun elaborado proceso de decantación lector" expón o xurado do galardón, "un instantaneísmo que reconfigura o texto, desde o onírico, o abstracto e fractalización de planos". Os encargados de escoller o libro de entre os 40 orixinais presentados foron as poetas Ánxela Gracián e Miguel Anxo Fernán Vello, e mais o crítico Armando Requeixo. O fallo sintetizaba así a proposta poética de A traxedia da arquitectura: "Excelente traballo de fusión e recreación das máis diversas tradicións poéticas para conformar un fulgurante collage". Mosquera Camba xa ensaiou esa táctica autoral en anteriores obras, por caso en Das árbores tropicais e do amor (Espiral Maior, 2018) ou Nadja c'est moi (Espiral Maior, 2008). De feito, o poeta tamén práctica a collage visual. O premio Díaz Castro está dotado con 2.000 euros e mais a publicación da obra por Espiral Maior -editora fundada por Fernán Vello. As tres anteriores edicións foron premiaron Oracións profanas (2019), de Xurxo Alonso; O filósofo coxo (2017), de Eduard Velasco, e Máscaras de espellos (2016), de Raúl Gómez Pato.


Summary: Harguindey traduce un clásico barroco da prosa crítica co poder

Debaixo da máscara do personaxe popularizado polo cinema existe outro Cyrano de Bergerac (París, 1619-1655). É o intelectual crítico co poder, precursor do materialismo filosófico, autor dunha efervescente prosa barroca en que dogmas e o sentido común dominante no século XVIII entran en cuestión. O tradutor Henrique Harguindey (Lugo, 1946) vén de traelo ao galego coa súa versión dos Estados e Imperios da Lúa (Rinoceronte, 2019). "É certo. O personaxe tapou o autor, mais agora un tira do outro", di Harguindey para Nós Diario. O Cyrano que se converteu en símbolo da libertinaxe naceu coa obra de teatro de Edmond Rostand, estreada en 1897 e base de diversas adaptacións á pantalla. Mais o Cyrano escritor, redescuberto no pasado século, entendía esa libertinaxe como oposición ao estado de cousas. "A súa obra é propia da época barroca. Usa o ton burlesco, o desfloramento. Non só ten importancia estilística ou literaria, ten importancia filosófica, como expresión do libertinismo", explica, "e, así, como precedente do pensamento do XVIII". É dicir, antecesor das Luces que avanzaron na superestrutura ideolóxica as convulsións de 1789. Os Estados e Imperios da Lúa, primeira parte dun díptico completado cos Estados e Imperios do Sol, narra unha viaxe á lúa, en realidade o paraíso, onde viven xentes de estraños costumes. Ou non tan estraños. O caso é que a súa observación lle serve ao Cyrano para fixar nas páxinas, expón Harguindey, "concepcións ideolóxicas contrarias á orde estabelecida, aínda rebatidas no mesmo texto, pero quedan aí. Esa era a súa intención". O escritor é materialista case ao mesmo tempo en que Spinoza elaboraba os fundamentos non idealistas do ateísmo. Considera a creación froito do azar e dubida da existencia de Deus. Talvez foi a causa deste trasfondo que as dúas obras sobre a Lúa e o Sol só se publicaron postumamente e expurgadas. Os manuscritos íntegros hoxe coñecidos atopáronse despois de que Rostand levase a súa vida ao teatro -a peza dramática pasouna ao galego Francisco Pillado. "A súa literatura pasou bastante desapercibida durante moito tempo", indica Harguindey, "quedaron como obras dun excéntrico e predominou o aspecto estrafalario na memoria de Cyrano". Até que, a finais do XIX, regresou a aquela actualidade literaria, pero como prehistoria da ciencia ficción. "Óbviase o trazo crítico e materialista, que só agora está a ser restituído", sinala. A tradución galega dos Estados e Imperios da Lúa -"esencia do barroco, complexa con tanta reviravolta, escrita en ebulición"- será unha nova proba do outro Cyrano.


Summary: Mantén o tipo de xuro en 0% e inxectará medio billón de euros adicionais na Eurozona.

O Banco Central Europeo (BCE) decidiu manter sen cambios o tipo de xuro no 0% e anunciou que manterá o seu programa de estímulos fiscais na Eurozona. A recuperación económica é moi feble e Mario Draghi non quer riscos: informou que o BCE continuará a mercar débeda pública dos diferentes países por valor de 80.000 millóns de euros mensuais até finais do vindeiro mes de marzo para, a partir de abril, re4ducir as adquisicións a 60.000 millóns de euros mensuais. Esta é a segunda vez que a autoridade monetaria europea prolonga o prazo deste programa. Em Marzo de 2015 comezou a realizar compras de débeda pública dos estados da zona euro a um ritmo de 60 mil millóns de euros mensuais, e que poderían durar até setembro de 2016. Despois, nos primeiros meses deste ano, perante os sinais de febleza da economía europea, a entidade liderada por Mario Draghi non só aumentou o nivel das compras mensais a 80 mil nillóns de euros, senón que prolongou o prazo do programa até marzo de 2017. Agora, o BCE asegura que as compras continuarán até polo menos finais de 2017. Era unha decisión agardada polos mercados e que indica que os responsábeis do BCE non están convencidos da capacidade da economía europea para saír da zona de risco de deflación.


Summary: A porcentaxe de desafiuzamentos motivados polo impagamento de alugueiros leva anos medrando, en paralelo co encarecemento dos prezos, sobre todo nas zonas urbanas

Nos primeiros anos da crise falar de desafiuzamentos e de lanzamentos era falar, en boa medida, de hipotecas, de familias que perdían a vivenda na que comezaran a investir, de enormes débedas que nin sequera podían compensar abandonando o inmoble, cunha dación en pago que se converteu nunha das grandes reivindicacións sociais do momento. O número de desafiuzamentos e lanzamentos relacionados co impagamento de alugueiros leva anos crecendoDende hai varios anos asínanse moitas menos hipotecas, pero o problema dos desafiuzamentos persiste. De feito, no primeiro trimestre deste ano producíronse un total de 648 lanzamentos inmobiliarios, é dicir 648 familias que tiveron que abandonar a súa vivenda por non poder facer fronte ao seu pagamento, máis de 7 cada día. A cifra mantívose estable nos últimos seis anos, sen apenas variacións.Porén, dende hai anos a maior parte dos lanzamentos non teñen relación cos impagamentos das cotas hipotecarias e si cos alugueiros. No primeiro trimestre foron o 73%, 502 dos 648 lanzamentos totais, mentres que os que tiñan a súa orixen en hipotecas non pagadas foron apenas o 16%, debéndose o 11% a outros motivos.Esta tendencia avanza en paralelo co encarcemento dos alugueiros en GaliciaA porcentaxe de desafiuzamentos e lanzamentos relacionados co impagamento de alugueiros leva anos crecendo e, por exemplo, no ano 2013 representaba o 58% do total, quince puntos menos que na actualidade. Pola contra, os relacionados coas hipotecas reducíronse á metade nos últimos dous anos.Esta tendencia avanza en paralelo co encarcemento dos alugueiros en Galicia, especialmente nas áreas urbanas e, sobre todo, nos barrios céntricos das cidades. Dende o 2015 o prezo medio dos alugueiros nas cidades galegas medrou máis dun 15%, especialmente en Vigo e A Coruña. O crecemento acelerouse no último ano nos centros urbanos, cun gran número de barrios que rexistran aumentos do 15% en só 12 meses.


Summary: A proposta de "apoiar e implicarse" nas iniciativas municipalistas que respecten os valores do partido vence con claridade nas votacións e dá pulo a varias das mareas xurdidas en Galicia, nas que xa participaban membros dos círculos da formación que lidera Pablo Iglesias.

A proposta de partido liderada por Pablo Iglesias foi a máis votada e os seus documentos organizativos, éticos e políticos serán os que determinen que e como é a formación nada no pasado inverno. Logo de que conclúa o proceso asembleario o vindeiro mes de novembro, Podemos terá un secretario xeral, un núcleo de dirección elixido á súa proposta e un Consello Cidadán con presenza de líderes territoriais, un sistema de revogatorios e consultas para o control interno, así como unha estratexia determinada a curto prazo, coa mirada posta nas eleccións xerais de 2015 e que aposta por non presentar marca propia nas municipais pero si apoiar e incorporarse ao traballo en candidaturas cidadás como as mareas que agroman en Galicia. A decisión das bases de Podemos implica o reforzo dos diferentes movementos cidadás que se artellan en Galicia Xa que logo, a decisión das bases de Podemos pode implicar o reforzo dos diferentes movementos cidadás que se están a artellar en Galicia de cara aos comicios locais do vindeiro mes de maio. Malia que moitos dos membros de círculos locais galegos participaban xa en proxectos como a Marea Atlántica, Compostela Aberta ou Ourense en Común, a decisión de integrarse como cidadáns neles e apoialos como formación quedaba a expensas do que se decidise na Asemblea de Podemos. E a resposta foi clara. Os documentos ético, político e organizativo de Claro que Podemos, o equipo de Pablo Iglesias, Carolina Bescansa, Luis Alegre, Íñigo Errejón e Juan Carlos Monedero, recibiron 90.551 votos, o 80,71%. A maior polarización viviuse en canto ao modelo organizativo, no que Sumando Podemos, o equipo liderado polos eurodeputados Pablo Echenique, Teresa Rodríguez e Lola Sánchez, colleitou o 12,37% dos votos de entre as 112.070 persoas que participaron no proceso, o 54% dun censo que se elevaba a uns 205.000 inscritos. O documento vencedor en canto á estratexia a seguir de cara ás municipais aposta por "poñer a capacidade política" de Podemos "en xogo, apoiando e implicándose nas iniciativas municipalistas que cumpran" cos sinais de identidade de Podemos. Refírese a movementos "de unidade popular" que non deben ser nunca "unha sopa de siglas ou unha negociación entre partidos" e que non poden reproducir "esas prácticas da vella política". Coinciden, estes principios, cos que a maioría das mareas xurdidas en Galicia promoven e onde moitos dos membros dos círculos locais da formación que lidera Iglesias xa participaban á espera dunha decisión final. Os principios das teses vencedoras en Podemos coinciden co dos que rexen na maioría de mareas cidadás Así ocorre, por exemplo, na pioneira das mareas en Galicia, a Marea Atlántica da Coruña, onde todas as formacións da esquerda -a excepción claro está do PSOE- amosaron a súa sintonía co proxecto e incluso dispostos a se diluír como cidadáns na plataforma que prepara xa a súa candidatura aos comicios locais. Advertíao en Praza Raimundo Viejo Vinhas, profesor galego de Ciencia Política e activista en Guanyem Barcelona. "Podemos non inventa a política nova, en Catalunya temos procesos municipalistas anteriores a Podemos e cos que Podemos claramente podería identificar espazos de confluencia e participación. E o mesmo sucede en Galicia con Marea Atlántica ou Ourense en Común, por exemplo, e aí non ten sentido presentar outra lista e entrar nunha liorta de siglas", dicía. "Principios irrenunciables" Desde os diferentes círculos de Galicia, as análises coinciden ao mostrar o seu apoio e "máximo respecto" a toda proposta de "manifestación colectiva cidadá que convida á participación de todos e todas e ao empoderamento cidadán" e que permita a "participación activa na política" da xente do común. "Nunca veremos estas plataformas como rivais", insisten. As listas abertas e o programa de elaboración colaborativa son "principios irrenunciables" para Podemos nas plataformas cidadás Logo de coñecidos os resultados, desde Podemos Vigo aseguran que terán que "analizar con detalle os documentos", pero aclaran que a proposta gañadora "aposta polo apoio de candidaturas unitarias cidadás". Insisten en "cuestións irrenunciables para Podemos" como "a elaboración de listaxes baixo primarias abertas á cidadanía ou a eleboración do programa electoral de maneira colaborativa", polo que "a implicación nestas candidaturas debería darse baixo estas premisas". Ademais, desde o círculo vigués aclaran que a participación nas mareas que xorden en Galicia "é a título individual independentemente da adscrición partidaria dalgunha das persoas participantes, polo que a participación nelas é unha decisión individual de cadaquén". Os círculos locais de Podemos decidirán agora en asemblea que iniciativa cidadá apoiar e de que xeito Desde Podemos na Coruña insístese na mesma idea e no seguinte paso a dar. "Cada círculo local terá que ir debatendo nas súas asembleas para decidir cal é fórmula que se elixe cara ás municipais, pero é claro que o que se propón é apostar por iniciativas cidadás e sen a marca Podemos", explican, tras aclarar que a formación insiste en plataformas "totalmente cidadás nas que todo o mundo se sinta partícipe". Así, desde diferentes círculos cidadás en Galicia advírtese das "diferentes opcións" que xurdiron nalgunhas localidades e de que será a xente nas asembleas nas que decida a máis axeitada e acorde co ideario da formaicón. "A postura clara é darlle o protagonismo á cidadanía e toda iniciativa nosa apostará por iso sempre que a intención sexa o empoderamento da xente", engaden. A cuestión agora é cales de todas esas mareas xurdidas en varias cidades e vilas galegas se axeitan ao ADN Podemos. Non semella difícil a implicación xa oficial dos membros e simpatizantes da formación na Marea Atlántica, que xorde como exemplo de maior participación cidadá e independencia de calquera partido, ou con Ourense en Común. Non parece tan doado en Ferrol, con máis control partidario, ou en Vigo, onde hai diferentes iniciativas -ata catro- que apelan a esa unidade popular. A irrupción das mareas e o apoio que suman de movementos sociais e políticos prometen cambiar o panorama municipal galego Sexa como for, a irrupción das mareas e o apoio que están a sumar de movementos sociais e políticos nas diferentes localidades promete cambiar -e moito- o panorama municipal en moitas cidades. Enquisas que manexa o propio PP ameazan a súa maioría en varias urbes, nas que a suma por separado das forzas que compoñen AGE, xunto a Podemos e o BNG, sería maioritaria. Queda por ver agora se, de confirmarse a presentación desas candidaturas cidadás sen siglas partidarias, as expectativas son aínda maiores.


Summary: A viceportavoz de AGE e coordinadora de EU asegura, nunha entrevista na Radio Galega, que "nun tempo máis curto que nada" vai resolverse o problema xerado ao non renunciar Iglesias a ocupar o escano que deixará vacante Calviño.

"Vou traballar para que recapacite e se sitúe no marco da súa organización política". Así se manifestou Yolanda Díaz, vice-portavoz de AGE e coordinadora de Esquerda Unida, en micrófonos da Radio Galega ao ser preguntada sobre Carme Iglesias Sueiro (EU), número 2 da lista da Alternativa en Ourense e que se nega a deixar correr a lista para que a vacante de Calviño (Anova) pase a ser ocupada por Iolanda Pérez Docampo, desa organización. Para Yolanda Díaz, "nun tempo máis curto que nada AGE vai resolver esta situación". A coordinadora de EU rexeitou que Calviño manteña o escano toda a lexislatura e sinalou que o feito de que aínda siga a ser deputado "é transitoria". Díaz rexeitou que esta problemática prexudique a Alternativa Galega de Esquerdas ante a cidadanía. É máis, a viceportavoz de AGE considera que este tirapuxa co escano de Ourense o que "está evidenciando é que temos graves problemas na nosa sociedade, pois que unha persoa moza, que ten dúas carreiras, teña que emigrar porque no seu país non ten saída é unha situación dramática". "A carón da xente" Yolanda Díaz insistiu en que AGE é unha formación que vai estar sempre "a carón da xente" . Avogou por que nas eleccións Europeas haxa unha "fronte ampla da esquerda plural" e lamentou que o BNG, dixo, "non queira sequer sentar con Esquerda Unida para falar", mais apuntou que "non perdo a esperanza".


Summary: A CIG denuncia que o Instituto Nacional de Estadística está a externalizar por primeira vez a recollida de datos e estudo de mostras da Enquisa de Poboación Activa. Traballadores dubidan das "intencións" de encargar a empresas alleas uns datos "tan sensibles e de gran prestixio".

O INE está a privatizar a recollida de datos e o estudo das mostras e ratios da Enquisa de Poboación Activa (EPA) e a de Presupostos Familiares. Segundo denuncia a CIG, os xestores do Instituto Nacional de Estatística están a encargar a unha empresa externa os labores destes dous inquéritos, probablemente os de maior relevancia que leva a cabo o organismo. O INE externaliza a recollida de datos e estudo das mostras da Enquisa de Poboación Activa Así o denuncia o sindicato e traballadores do propio INE, que aseguran a Praza que é "a primeira vez en cincuenta anos" que se privatizan estes traballos da EPA e que se preguntan "cales son as intencións" que levan a este organismo autónomo, pero vinculado á Administración, a dar este paso. Ademais, denuncian que o encargo deste servizo a compañías alleas é "máis caro" e supón tamén que estas firmas teñan acceso a datos, tanto persoais como a nivel de conxuntura económica e social global, de enorme importancia para o Estado. A privatización destes traballos lévase a cabo de forma "paralela", é dicir, mentres que traballadores do propio INE -dependente da Secretaría de Estado de Economía- realizan os labores de recollida de datos e estudo das mostras, outros traballadores dunha compañía externa fan o mesmo traballo para complementalo, algo que se levou a cabo noutras enquisas de menor importancia pero nunca nas que teñen que ver coa EPA ou os Presupostos Familiares. Ocorre así, por exemplo, na delegación de Madrid, aínda que en Galicia son os propios empregados do INE os que están a realizar os traballos. Polo momento. A anterior privatización de estudos menos importantes obrigara a técnicos do INE a revisalos pola "multitude de erros" cometidos O caso é que o INE xa realizara hai anos contratacións temporais de persoal para realizar enquisas puntuais e de carácter temporal que non podía levar a cabo co seu cadro de persoal fixo, tal e como lembra a CIG. Como consecuencia destas contratacións temporais, o organismo recibiu varias sentenzas que o obrigan a contratar estes traballadores, "algo que a xefatura se negou a cumprir durante tempo". Antes da crise, a dirección do INE decidiu externalizar todas estas enquisas temporais e puntuais e fíxoo "con maior custo económico e menor calidade". De feito, segundo denuncia a CIG, o propio persoal do INE "tivo que volver recoller, codificar ou revisar os traballos, xa que os datos subministrados por estas empresas externas contiñan multitude de erros". Coa chegada da crise, os recortes e a falta de orzamento -o INE reduciu o seu cadro de persoal de maneira importante-, os dirixentes do organismo volveron internalizar esas enquisas, pero non para que fosen elaboradas polos traballadores con sentenzas favorables para que fosen eles os destinatarios, senón por parte dun persoal fixo que "as máis das veces xa non é quen de asumir os traballos das enquisas continuas que teñen asignados". "Manexan datos moi sensibles dos cidadáns cuns estudos cun gran prestixio entre as institucións públicas e privadas" Agora, o INE atopa serios problemas para levar a cabo as enquisas asignadas de forma permanente -como a da EPA ou o IPC-, pero en lugar de contar con estes traballadores "aos que ten que chamar por imperativo xudicial", decide "privatizar a recollida, esuto das mostras e ratio de dúas das enquisas con maior relevancia das que realiza o INE: a de Poboación Activa e a de Presupostos Familiares", "Faino con custos moi superiores aos que terían se fosen realizadas con medios propios e manexando datos moi sensibles dos cidadáns; ademais, nuns estudos que nunca se fixeran anteriormente por parte dunha empresa privada, xa que son estudos que contan cun gran prestixio entre a cidadanía e entre as institucións públicas e privadas pola súa obxectividade e imparcialidade", di José María Pereira, da sección sindical da CIG na Delegación Provincial do INE na Coruña. "Dáse o paradoxo de que despiden traballadores temporais destinados a estes traballos para contratar unha empresa externa que sae máis cara; e todo para estes traballos tan importantes. Non sabemos cal é a intención e temos dúbidas sobre por que se cambia agora un método que estivo inalterable durante cincuenta anos", insiste Pereira.


Summary: Unha lista encabezada por Eduardo Sanches Maragoto dá "um passo à frente" para dirixir a Associaçom Galega da Língua, que renova o seu Conselho o vindeiro 24 de outubro.

Un "novo consenso". É o espírito co que a candidatura formada por un grupo de oito persoas que veñen de "decidir dar um passo à frente" cara ás eleccións que a Associaçom Galega da Língua (AGAL) celebra o vindeiro 24 de outubro e nas que renovará o seu Conselho. Trátase dunha aposta por "continuar o trabalho do Conselho sainte" na que o profesor Eduardo Sanches Maragoto aspira á presidencia. Os últimos dous presidentes da entidade, Valentim Fagim e Miguel R. Penas, así como Gerardo Uz, que actualmente exerce unha das vogalías, únense a esta equipa para "a organizaçom de diferentes áreas de trabalho", amosando así a devandita continuidade dentro da aposta por "duas linhas programáticas" que serán alargadas ata a presentación do programa oficial. Nese documento final, sinalan, incluiranse achegas "dos associados e associadas que quigerem co-participar na elaboraçom do programa". As dúas liñas formuladas por esta candidatura pasan por reforzar o reintegracionismo a través do "desenvolvimento da Lei para o aproveitamento da língua portuguesa e vínculos com a Lusofonia", a Lei Paz Andrade, e mais o "fomento do reconhecimento entre identidade galega e reintegracionismo". "Para avançar com ambas as linhas programáticas pretendemos fomentar a colaboraçom com o conjunto da sociedade, tecendo redes que facilitem a penetraçom da ideia de comunidade galego-portuguesa, nomeadamente através da implementaçom de projetos que permitam explorar ao máximo" a novaa lei, indican. A candidatura conta co apoio dos dous últimos presidentes da entidade e inspírase na procura dun "novo consenso" lingüístico "Para além destas linhas programáticas -engaden-, esta candidatura também vai submeter a consulta a otimizaçom das duas tradiçons gráficas que convivem no reintegracionismo". Trátase, aclaran, de "saber se é considerado conveniente avançar para umha norma unitária que as aglutine". O equipo encabezado por Sanches Maragoto presenta a Carlos Quiroga como vicepresidente, a Eliseu Mera como secretario e a José Calleja como responsable de finanzas. O novo Conselho da Agal completaríano, como vogais, Susana Arins, Jon Amil, Ricardo Gil e Xico Bugueiro.


Summary: Os 13 anos de Goberno de Feixoo deixaron máis de 33.500 empregos destruídos na industria. As propostas do Executivo resultaron ineficaces para dar resposta á situación económica. A compra de Barreras por Pemex impulsada pola Xunta foi un caso paradigmático destas políticas.

Emilio Lozoya Austín é o detido por corrupción máis famoso de México. Presidente do monopolio estatal dos hidrocarburos, Petróleos de México (PEMEX), entre 2012 e 2016, actualmente a Fiscalía Xeral da República de México solicita para el 39 anos de cárcere, acusado de asociación delituosa, lavado de diñeiro e suborno. Lozoya está considerado como a peza chave no aparato de corrupción do anterior presidente mexicano, Peña Nieto, tendo recoñecido recibir subornos da construtora brasileira Odebrecht e doutras compañías beneficiadas por negocios con Pemex e o Estado mexicano. Unha das causas polas que está sendo investigado Lozoya é a compra do estaleiro de Barreras por Pemex. Sen ir máis lonxe, o 9 de febreiro de 2022, o actual director xeral de Pemex, Octavio Romero Oropeza, referiuse a esta venda sinalando que os estaleiros vigueses "estaban en bancarrota e practicamente fechados e durante unha visita decidiuse rescatalos, comprando o 51%". "Como non chegaba ese diñeiro", continuou Romero, "encargáronse uns barcos, chámaselles floteis, [...] e cando se remataron de construír resultou que Pemex non os necesitaba. Encargáraselles nada máis que para dar negocio e viabilidade aos estaleiros, polo que se decidiu vendelos. O curioso é que cando estes barcos se ofreceron no mercado ninguén quería pagar máis que a metade do que custou construílos". A conexión de Feixoo con Pemex O Goberno e a prensa mexicana cuestiona o papel da Xunta da Galiza nesta operación. A este respecto, o 17 de febreiro de 2020, o prestixioso xornal El Universal destacou que "o exdirector de Pemex forxou vínculos e negocios co político Alberto Núñez Feixoo, presidente da Xunta da Galiza, e a empresaria Mar Sánchez Sierra, tras a compra dun estaleiro a sobreprezo e mediante presuntos actos de corrupción. Eles protexían a Lozoya na Costa do Sol española". A venta de Barreras a Pemex negociada pola Xunta da Galiza rematou en fracaso. A compra do estaleiro vigués pola petroleira mexicana formalizada a finais de 2013 por 5,1 millóns de euros abriu a porta a unha crise aínda máis fonda da compañía, atopándose actualmente inmerso o cadro de persoal nun duro conflito laboral pola continuidade do emprego. Neste sentido, a situación de Barreras non é un feito illado no sector naval da comarca de Vigo, que sofre nos últimos tempos unha crise descoñecida. A destrución do emprego O complexo industrial é un dos máis golpeados polo programa económico do Goberno de Feixoo. Así, entre 2008 e 2021 o valor xerado polas manufacturas galegas reduciuse en perto de 8%, mentres o sector manufactureiro alemán incrementou o seu valor engadido bruto en 29%. Ao tempo, a Galiza perdeu nos últimos 14 anos 33.555 empregos no sector industrial, pasando de 154.860 ocupados en decembro de 2008 a 121.305 na actualidade. Neste sentido, a profesora da Facultade de Económicas da Universidade de Santiago de Compostela María Cadaval sinala a Nós Diario que "a Galiza leva perdido un de cada cinco empregos industriais desde o ano 2008". A produción industrial está moi por baixo das cifras de 2008 non conseguindo recuperar en ningún dos exercicios os niveis anteriores á crise. Neste sentido, no relatorio A economía galega. Informe 2019/2020 signifícase que "a produción industrial en 2019, que como indicamos foi inferior á de 2018, distaba aínda moito de alcanzar a lograda na primeira década deste século. Así, mentres o valor medio do Índice de Produción Industrial (IPI) xeral en 2007 (base 2015) era 140,1, en 2019 era 105,1; cunha diferenza de 35 puntos que reflicte unha preocupante caída na actividade industrial". Ao tempo, en 2019 só os sectores da alimentación, bebidas, papel, químicas e outras industrias manufactureiras superaban a produción de 2007. A crise bateu con forza tamén, naquelas empresas de maior dimensión. Así, entre 2008 e 2019, a Galiza perdeu 1.031 empresas que superaban os 9 traballadores, o que supón unha caída de 37,5%, algo particularmente grave nun sector como o industrial, onde o tamaño é importante para aproveitar as economías de escala e favorecer a internacionalización. En relación con isto, o economista da USC Gonzalo Rodríguez afirma a Nós Diario que "neste caso o tamaño si importa". As empresas, sinala, "necesitan lograr unha escala mínima para poder exportar e innovar" e lembra que "as empresas de menos de 50 empregados representan na Galiza o 94,43% do total".


Summary: Esas sociedades facturan 2.300 millóns de euros. Nos tres primeiros trimestres , 38 empresas galegas mudaron o seu domicilio á capital do Estado.

Nos tres primeiros trimestres de 2021 case 4.400 empresas cambiaron o seu domicilio dunha comunidade a outra no Estadio español. Un 'baile' de sedes no que hai unha clara gañadora: Madrid, territorio que suma ao seu 'efecto capital' e a recentralización política e económica xestada nos anos de 'Gobernos Aznar' o practicar o que desde outras comunidades (Valencia, por exemplo) sinalan como 'dumping fiscal'. Desas máis de 4.000 sociedades, case 1.700 dirixíronse a Madrid para situar alí o seu novo domicilio social. Suman entre todas un volume de negocio de case 2.300 millóns de euros. Da Galiza nestes 9 meses marcharon con dirección a Madrid 38 empresas, con facturación de 51 millóns de euros, segundo o Informe D&B. No caso galego, nestes tres trimestres, saimos gañando pois 57 empresas mudaron de Madrid a Galiza o domicilio. Suman tamén 51 millóns de euros. De onde proceden a maioría das sociedades que mudaron o seu domicilio fiscal a Madrid neste período? Dous son os territorios que representan entre ambos os dous a metade das empresas que deron o paso: Andalucía, de onde entre xaneiro e setembro, marcharon 381 firmas para se asentar en Madrid, e Catalunya, con 365 sociedades. Tributan en Madrid 3.983 empresas galegas A seguir figuran Valencia (195 empresas), Castela a Mancha e Castela- león, con 163 sociedades e 155, respectivamente. Nestes 9 meses da Galiza saíron para outros territorios do Estado un total de 93 empresas, segundo o mencionado Informe D&B, o que vén sendo unha sociedade que 'lisca' cada tres días. Nese mesmo tempo, viñeron recalar ao noso país 122 firmas doutros territorios do Estado. Os principais destinos das empresas galegas que marchan: Madrid, Catalunya e Castela-León. E as orixes das que veñen: Madrid, Catalunya e Valencia. O efecto sede Segundo se sinala nun estudo do Laboratorio de Análise de Políticas Públicas do Instituto Valenciano de Investigacións Económicas (IVIE) teñen a súa sede en Madrid 44,5% das 1.000 maiores empresas do Estado, 50,4% das 500 máis grandes e 60% das 100 primeiras. Pola contra só manteñen o enderezo social na Galiza 5,3% das 1.000 maiores empresas do Estado, 5% das 500 máis grandes e 4% das 100 primeiras. A consecuencia disto Madrid concentra unha quinta parte da renda estatal, dispondo de 19,2% do Produto Interior Bruto (PIB) en 1,6% do territorio. Porén, isto só é posíbel pola localización a efectos fiscais e sociais en Madrid de miles de empresas que desenvolven a súa actividade económica real noutras áreas do Estado. Tributar 3.983 empresas galegas tributan en Madrid.Segundo os últimos datos ofrecidos polo Instituto Galego de Estatística (IGE), referidos a 2019, destas sociedades, un total de 3.323 desenvolven a súa actividade nos servizos, 357 na industria e na enerxía, 266 na construción e 37 na agricultura e na pesca. Porén, a diferenza doutras anualidades, no referido exercicio tense detido a fuga de mercantís á capital do Estado, fundamentalmente en compañías dedicadas aos servizos. Aínda así, a práctica totalidade das principais mercantís manteñen o seu enderezo social e fiscal en Madrid, destacando as sociedades do sector eléctrico e industrial.


Summary: Esta ferramenta aspira a converterse en rede social e nodo de contacto entre persoas que desenvolvan negocios en galego.

A Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela (USC) acolleu esta segunda feira a presentación da páxina web neofalantes.gal, froito da colaboración entre o centro universitario e a Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta da Galiza. No acto no que participou Antonio López, reitor da USC, e mailo titular da Secretaría Xeral, Valentín García, detalláronse as principais fases á hora de desenvolver esta ferramenta que aspira a converterse en rede social e nodo de contacto entre persoas físicas e xurídicas que desenvolvan negocios en galego. A primeira parte do proxecto, crear a páxina web, xa foi completada. Ademais de novas, investigacións sobre lingua e polémicas arredor do idioma, a iniciativa terá presenza en redes sociais como Instagram, TikTok, Youtube, Facebook e Twitter. A segunda fase, que se prevé estea completada ao final de 2022, consiste na posta en marcha dunha ferramenta tecnolóxica interactiva no seo da web que funcionará como unha rede social para crear comunidades virtuais na lingua do país. O último paso será o desenvolvemento da área empresarial específica para conectar responsábeis de empresas ou persoas con interese na creación de empresas por medio do galego, facendo fincapé nos países lusófonos. O grupo Novos Medios da USC apunta que co proxecto procuran "analizar o proceso de incorporación do galego por parte de persoas que tiveron outros idiomas como primeira lingua". López salientou o traballo do grupo, reivindicando a Facultade como "referente" para a docencia na lingua propia. Asemade, o secretario xeral de Política Lingüística fixo énfase na colaboración para impulsar iniciativas "orientadas a coñecer e animar a aquelas persoas que incorporan o galego á súa vida".


Summary: A contía para formación do profesorado nos orzamentos fica en 3,3 millóns de euros fronte aos máis de 27 millóns que custa manter o persoal de Relixión.

A aposta do Goberno galego polo ensino de Relixión nos centros de ensino levará nos próximos orzamentos unha cantidade superior aos 27 millóns de euros para o mantemento do profesorado desta materia, elexido directamente polo Bispado. Os 16,35 millóns contemplados no proxecto de orzamentos para as ensinanzas de Infantil, Primaria e ESO, aos que hai que engadir os 11,23 millóns de Secundaria e FP, contrastan coa exigua cantidade que o Goberno galego ten previsto dedicar a formación e perfeccionamento do profesorado en todo o sistema educativo. Segundo denunciou a deputada do BNG Olaia Rodil nas súas redes sociais, a contía para este fin ascende a 3,3 millóns de euros, polo que manter o profesorado de relixión será nove veces máis custoso do que se investirá en mellorar as capacidades do persoal docente. Tamén representa máis da metade do que se consigna para educación especial (48,1 millóns de euros). Ser profesora sen aprobar ningunha oposición O profesorado de Relixión nin é funcionariado nin é persoal interino, mais si ten praza fixa, como persoal laboral da Xunta de Galiza. Posúe o seu propio regulamento e está suxeito ao Estatuto das Traballadoras e Traballadores. Como ao resto do profesorado, aos docentes de Relixión págalles á Administración educativa, é dicir, a Consellaría de Educación. As profesoras e profesores de Relixión non teñen que aprobar oposición ningunha. Precisan dunha titulación en Maxisterio ou un Grado de Mestre para Primaria, ou ben unha licenciatura para Secundaria. Ademais, precisa dunha Declaración Eclesiástica de Idoneidade outorgada pola Diocese á que corresponda a persoa docente e que acredita "unha recta doutrina e testemuña de vida cristiá". Tamén son necesarias unha Declaración Eclesiástica de Competencia Académica e a recomendación do bispo da diocese corresponde á Administración Académica, que indica que esa persoa é competente para ensinar Relixión.


Summary: O sábado 30 de xuño tivo lugar unha mobilización de profesionais da informática en Madrid, Barcelona e Zaragoza en demanda de mellores condicións de traballo. A resposta foi moderada, pero os seus organizadores advirten de que "só é o comezo".

O sábado 30 de xuño tivo lugar unha mobilización de profesionais da informática en Madrid, Barcelona e Zaragoza en demanda de mellores condicións de traballo. Chegaron precedidas dalgúns textos incediarios nos que se afirmaba que "só un cínico, un ignorante o un mentireiro sería capaz de afirmar sen arrubiarse que non hai nada que cambiar nisto que chamamos informática. Despois de moito agardar por iso e ao fío doutras mobilizacións parece ser que algo comeza a cambiar" ou outro que pedía desterrar o romanticismo, pois "as TIC non son catro frikis nun garaxe ideando as ferramentas do futuro. As TIC de hoxe en día son dez multinacionais cun volume de facturación brutal e unha masa asalariada que, posta en fila, daría a volta a Europa 17 veces". Este texto tamén denunciaba que estas empresas teñen "lamentables prácticas laborais, éticas e profesionais. Empresas que presumen da súa excelencia e o seu valor da anticipación, que promulgan aos catro ventos e sen vergonza que a actitude fai a diferenza ou a xente importa, os resultados contan". Un e outro escrito facían fincapé, ademais, nas dificultades que presentaba a mobilización deste colectivo, moi disperso, traballando para varias empresas distintas en moitos casos e sen identidade corporativa ou consciencia dos seus dereitos: "no sector das TIC non foi necesario desmobilizar a ninguén, porque nin naceu mobilizado ni combateu colectivamente nunca". "Durante anos fomentouse dende as novas empresas tecnolóxicas o modelo do traballador perfecto: autoexplotado e sorrinte" Ademais, como escribía a Coordinadora de Informática da CGT hai unhas semanas, "durante anos, décadas, fomentouse dende as novas empresas tecnolóxicas o modelo do traballador perfecto: individualista, de momento cun bo soldo, sen límite de horas extras (gratis) e mesmo fanboy da súa propia empresa, autoexplotado e sorrinte. Por suposto, non nos considerábamos traballadores e só un marciano podería chegar a plantexarse que tiñamos que unirnos ante a empresa ou o sistema". Os sindicatos eran conscientes destas dificultades, pois en primeiro lugar moi poucos dos informáticos estaban afiliados a algunha organización sindical, e as experiencias de conflitos laborais eran escasas e moi recentes, e circunscritas unicamente á empresas de maior tamaño, como HP ou Atos, nas que a CGT si tivo nos últimos meses un papel destacado, aínda que o seguemento das folgas e mobilizacións convocada non chegou a ser completo. Porén, como concluía un dos textos anteditos: "quen ten o password do admin é o último en rir". "A informática é o primeiro gran sector nativo neoliberal, con traballadores illados e desmobilizados" Así chegou a mobilización do 30 de xuño, con convocatorias de manifestacións en Madrid, Barcelona e Zaragoza. A participación foi moderada, inferior ás espectativas dos máis optimistas, aínda que os convocantes, coma a propia CGT, afirman que foron "un comezo" e lembran as dificultades xa comentadas, ligadas á propia estrutura do sector: "a informática é o primeiro gran sector nativo neoliberal, con traballadores illados e desmobilizados". Salientaron, igualmente, a grande actividade que rexistraran as redes sociais (como alternativa e resposta a esa dispersión), pero lembraron, como conclusión, a necesidade de "saír do Twitter, saír do Facebook e tomar a rúa". Anúnciase que as mobilizacións continuarán, na rede e na rúa. Haberá que ver se o poder de ter a password do admin é forza abonda A CGT reflexiona sobre os novos escenarios e condicionantes para as loitas sociais e neste senso afirma que "o sector TIC ten que estar na rúa e na rede, e aí é onde Internet xoga unha posición ambivalente" e que "Internet é parte da solución e parte do problema" pois "grazas á rede a Coordinadora de Informática conseguiu chegar este 30X a traballadores aos que xamáis tería contactado facendo repartos e pegadas de cartaces ao uso". E situaba como obxectivo "conseguir que a xente faga algo máis que gústame en Facebook o RT en Twitter". A CGT concluía que "Internet desincentiva o compromiso político real, é dicir, compromiso que supón estar físicamente nas manifestacións, nas xornadas de loita e nas folgas, e non vendo que se di en Twitter a través dun SmartPhone". En calquera caso, anúnciase que as mobilizacións continuarán, na rede e na rúa. Haberá que ver se o poder de ter a password do admin é forza abonda.


Xenio. Virtuoso. Visionario. Ennio Morricone é un dos máis grandes compositores de todos os tempos. Deixounos hai dous anos, aos 91, cunha envexábel lucidez. Giuseppe Tornatore puido conversar con el antes, neste documental sobre a súa figura, conducido de primeira man polas lembranzas do propio Ennio e complementadas con testemuños das persoas que pasaron pola súa vida. Todas elas cun punto en común: unha grande admiración polo Mestre. Ennio: o mestre / Giuseppe Tornatore / Italia / 2021 / 156 min. Estando tras a cámara un cineasta como Tornatore, xa podemos intuír que non vai ser un documental a cámara fixa con entrevistas monótonas. A narrativa é dinámica. Foxe dos conformismos. Montaxe áxil que alterna testemuños con imaxes de arquivo, gravacións ou filmes nos que participou. Unha acaída selección coa inigualábel música de Morricone sempre soando. Comeza con eloxios ao seu legado de diversas facianas coñecidas da música e do cinema para, a continuación, entrar de forma cronolóxica na súa biografía: desde os seus inicios, até tocar os ceos... De cativo quería ser médico, pero seu pai, trompetista de profesión, obrigoulle a aprender música. Logo estudou composición. As súas orixes humildes non lle puxeron as cousas doadas, quizais, e por iso se esforzaba máis que o resto. Iniciouse facendo arranxos musicais para a RCA en traballos para programas de televisión ou cantantes de sona. Pronto Ennio comezou a ser recoñecido no mundiño. Logo chegaron os primeiros filmes, máis tarde Sergio Leone e os spaghetti westerns. A partir de aí, a fama internacional. Todo o mundo podía recoñecer os sons atonais que mesturaban coros, asubíos e instrumentos pouco habituais. Con todo, a crítica especializada aínda tardaría 20 anos en recoñecerlle a súa xenialidade. Imposíbel abarcar as máis de 500 obras que compuxo ao longo da súa prolífica vida, mais Tornatore tamén aborda as pezas, mal chamadas "menores", de filmes de segunda categoría nos que Morricone podía ser máis creativo e mellorar como compositor. Unha vida dedicada á música, unha música imperecedoira, eterna. Entre as admiradoras de Morricone atopamos xente como Joan Baez, Dulce Pontes, Pat Metheny, Quincy Jones, Springsteen, Hans Zimmer, John Williams, Tarantino, Clint Eastwood, Wong Kar-Wai, Dario Argento, Liliana Cavani e, claro, o propio Tornatore, entre un longo etcétera de nomes que encherían sen problema o espazo taxado deste artigo. Se non puideches gozar Ennio: o Mestre en pantalla grande no pasado mes de maio, tes desde onte unha nova ocasión grazas aos cinemas Numax de Compostela.


Escríbolle esta carta co motivo de que a Dirección Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental está a tramitar varios megaproxectos de parques eólicos entre os que se atopan os de Prada, Rebordechao e Barxa que están en período de consulta pública, e que abarcan os concellos de Nogueira de Ramuin, Xunqueira de Espadanedo, Montederramo, Maceda, Vilar do Barrio, Laza, Castrelo de Val,Verín, Monterrei, Cualedro, A Pobra de Trives, A Veiga, Carballeda de Valdeorras, Larouco, O Barco de Valdeorras,Vilamartín de Valdeorras, Petín, San Xoan do Río e Quiroga e moitos outros en toda Galiza que, xunto aos que tramita a Xunta de Galicia, suman perto de oitenta.A instalación destes parques, promovidos por unha empresa norueguesa, cunha potencia de máis de 100 MW cada un, cuns aeroxeneradores nalgúns casos de 200 mts de altura, suporían grandes e irreversibles impactos en lugares de alto valor paisaxístico e ambiental afectando a fermosas zonas de montaña coma O Courel, Ancares ou o Macizo CentralA instalación destes parques, promovidos por unha empresa norueguesa, cunha potencia de máis de 100 MW cada un, cuns aeroxeneradores nalgúns casos de 200 mts de altura, suporían grandes e irreversibles impactos en lugares de alto valor paisaxístico e ambiental afectando a fermosas zonas de montaña coma O Courel, Ancares ou o Macizo Central moi castigadas dende hai décadas polo abandono das administracións cando se trata de políticas que axuden ao desenvolvemento endóxeno pero cómplices cando se tratou de espoliar os seus recursos.A xente destas comarcas precisa. fontes de enerxía que revertan no seu benestar e non meparques propiedades de grandes fondos de investimento que leven os beneficios, deixando unicamente os impactos e as migallas. Vostede, que ademáis de ministra de Transición Enerxética éo do Reto Demográfico, debe saber que en moitas zonas de Galiza, onde cos encoros se fixo algo semellante ao que pretenden cos eólicos, iso só produciu impactos ambientais e abandono do rural, xa que os beneficios destas actividades voan e non favorecen a economía ao seu redor.En Galiza, onde anualmente exportamos entre o 30 e o 40% da electricidade producida (en 2019 o 85% da electricidade consumida foi producida por enerxías renovables) fundamentalmente eólica e hidroeléctrica.Isto quere dicir que si Galiza fose un Estado independente na Unión Europea cumpriría con moita marxe os obxectivos de produción de renovables que marca para o ano 2030 con 11 anos de antelación, xa que exactamente duplica o "superobxetivo" que Pedro Sánchez marcou para España para o 2030!, como vostede ben sabe. É por isto que Galiza non ten por que acometer unha carreira irracional de instalacións de parques eólicos que desatenda a imprescindible planificación e protección do territorio e das persoas que nel habitan.Dende o punto de vista do interese xeral e da racionalidade deberíamos de atender a unha planificación pública, froito dun debate social e unha ampla participación e transparencia, que parta de definir a potencia a instalar ollando para as necesidades da xente e á sustentabilidade do sistema.Que defina tamén o cómo; si con megaparques lonxe dos lugares de consumo e con altos impactos ambientais e paisaxísticos, en mans de poderosas corporacións alleas á economía local, ou cunha produción distribuída, perto dos lugares de consumo, e con presencia de titularidade pública (pública galega, que pública norueguesa ou italiana xa temos) e/ou cidadán-cooperativa.No seu Ministerio elaboraron un mapa de sensibilidade ambiental como ferramenta orientativa para a ubicación das instalacións de enerxía eólica que teñen en conta estes factores. Si ese mapa fose vinculante, que non o é, estes mesmos parques que vostede tramita non se levarían a cabo porque están maioritariamente en zonas de máxima sensibilidadeUnha planificación que se inserte nunha ordenación territorial que teña en conta os valores naturais, paisaxísticos, os núcleos de poboación, a interferencia con outras producións e a economía local.Nada disto se está a facer en Galiza.No seu Ministerio elaboraron un mapa de sensibilidade ambiental como ferramenta orientativa para a ubicación das instalacións de enerxía eólica que teñen en conta estes factores.Si ese mapa fose vinculante, que non o é, estes mesmos parques que vostede tramita non se levarían a cabo porque están maioritariamente en zonas de máxima sensibilidade.En Galiza, cos datos na man, non necesitamos unha carreira descontrolada de instalación de eólicos custe o que custe, e menos para que unha elite económica faga gorentoso negocio especulativo. Necesitamos planificación pública e participación cidadá.Temos que contar cunha ordenación eólica que, pensando nas necesidades da maioría, diga ónde sí e onde non nos compensa e necesitamos implantar os parques, e queremos que esta actividade reverta no benestar da xente do rural dándolle entrada a participación a través do control público ou de cooperativas veciñais ou pequenas empresas locais que produzan para a súa contorna.Pero en Galiza temos un Plan Sectorial Eólico do ano 1997, modificado por última vez en 2002, totalmente desfasado e que permite construír parques eólicos en todo o territorio agás na Rede Natura, onde Galiza conta cunha das menores porcentaxes de superficie protexida do Estado e de Europa.En Galiza, cos datos na man, non necesitamos unha carreira descontrolada de instalación de eólicos custe o que custe, e menos para que unha elite económica faga gorentoso negocio especulativo. Necesitamos planificación pública e participación cidadáUn Plan Eólico de Galiza que non foi obxecto dunha avaliación ambiental estratéxica por ser anterior ao desenvolvemento da lexislación ambiental dos últimos anos, polo que carecemos dun instrumento que analice os impactos do modelo de asentamento eólico proposto a escala nacional e polo tanto cun enfoque integral. Non se revisa porque evidentemente calquera proceso de avaliación ambiental dun novo plan conduciría a unhas maiores restricións, produto da racionalización e de ter en conta máis criterios que o da rendabilidade económica privada.Acábanse de publicar as Diretrices da Paisaxe de Galiza: un cúmulo de xeneralidades que non prohibe a instalación nin nun m² de territorio e que posterga calquera concreción a unha futura revisión do Plan Eólico de Galiza para o cal non hai prazo. Polo tanto, papel mollado.Galiza conta cun 11,5% de superficie en Rede Natura, considerada pola UE insuficiente, e foi por íso polo que xa hai máis de 10 anos recomendou a súa ampliación. Nunca se fixo esa proposta de ampliación. Así, temos unha chea de parques que se tramitan nos bordes da Rede Natura que non se farían si a Xunta de Galicia cumprira as recomendacións europeas, e non o fai por beneficiar ao conglomerado que se lucra do negocio do vento.Isto mesmo foi advertido por unha recente e demoledora sentencia do TSXG que anulou o parque eólico do Oribio e na que advertía da fraudulenta práctica de ubicar aeroxeneradores á beira dunha Rede Natura que non pode ser un compartimento estanco, e ten pendente unha ampliación.Esta fraude e incumprimento das recomendacións da UE tamén beneficia os parques que vostedes están a tramitar e que non se contemplarían de haber simplemente unha proposta de ampliación.Como tamén se benefician por empresas nas que traballan, e cobran, por exemplo un ex-conselleiro de Industria do PP e unha ex-conselleira de Medio Ambiente responsable de que durante os seus anos como conselleira, ata hai escasamente dous anos, non se ampliara a Rede Natura.As portas xiratorias que aquí practica con fruición o PP pero que no Estado é práctica habitual en PP e PSOE o que mostra quen traballa para quen no xogo gobernos/eléctricas.Isto que vostedes definen como transición enerxética é o enésimo negocio do capitalismo de amiguetes, no que os que antes tiñan térmicas que externalizaban os custes producidos pola contaminación, ou os que antes se lucraron coa burbulla inmobiliaria agora poñen as súas esperanzas de beneficios no sector das renovablesE con este panorama, é dicir, sen ningún tipo de planificación pública que sirva de protección para eses valores que deberían de protexerse si simplemente se cumprisen coas directivas europeas, estanse a tramitar máis de 80 parques, que suporán si se levan adiante, danos irreversibles na paisaxe , medio ambiente, e lonxe de ser unha solución económica para o noso desenvolvemento serán instrumentos de baleiramento demográfico do país, voando os beneficios lonxe dos habitantes do rural.A mal chamada Transición Enerxética que din defender está nas mans de bancos, fondos voitre, construtoras ou eléctricas, que só responden á lóxica da maximización do seu beneficio, e non á lóxica das necesidades humanas de preservación de valores imprescindibles para o noso futuro e do desenvolvemento económico endóxeno.A loita pola sustentabilidade e contra o cambio climático non se fai simplemente substituíndo centrais térmicas por muíños que se fabrican con materiais que non son ilimitados e que dependen aínda do petróleo para a fabricación e o transporte.Isto que vostedes definen como transición enerxética é o enésimo negocio do capitalismo de amiguetes, no que os que antes tiñan térmicas que externalizaban os custes producidos pola contaminación, ou os que antes se lucraron coa burbulla inmobiliaria agora poñen as súas esperanzas de beneficios no sector das renovables, axudadas por administracións que deberan velar polo interese xeral e que parecen empeñadas en darlle outra vez o temón e o lucro.Aínda que contemos cun goberno autonómico empeñado en que Galiza siga a xogar un rol colonial de produtor de electricidade a cambio de quedarmos cos impactos e non cos beneficios, moita xente reivindicamos que é preciso rematar xa con este modelo do espolio que se reproduce neste país sexa con térmicas, hidroeléctricas ou eólicos.Non queremos repetir a historia. Queremos respecto. Respecto á xente, á nosa paisaxe, á nosa natureza. Queremos decidir o destino dos nosos recursos naturais da terra dende o respecto a eles.Sabemos que calquera actividade económica pode ter un impacto no entorno, pero queremos que sexa o mínimo impacto para o máximo benestar da xente do común, e o que vemos en marcha é unha vez máis a destrución do noso entorno a cambio de que se beneficien uns poucos.Sabemos que con outra xeito de facer as cousas, un xeito máis democrático, loitaremos contra o cambio climático, desenvolveremos as enerxías renovables precisas, e ademais os beneficios que se obteñan reverterán localmente.Nunha sociedade onde a desigualdade, cada vez maior, é unha das principais ameazas para a democracia, o cambio de modelo enerxético debería de ser unha oportunidade para a democratización económicaNunha sociedade onde a desigualdade, cada vez maior, é unha das principais ameazas para a democracia, o cambio de modelo enerxético debería de ser unha oportunidade para a democratización económica, en vez dunha peza máis da acumulación do gran capital.Si non quere ser parte deste modelo aberrante que supón unha hipoteca para o noso futuro, ten que denegar a aprobación destes parques eólicos deter esta pillaxe eólica, e no que estea nas súas mans apostar pola democratización da economía e da enerxía.Si desgrazadamente e como semella, vostede e o goberno español fan o contrario, apoiando este tipo de actuacións, en pouco se diferenciarán dun goberno do PP que levamos sufrindo no noso país nos últimos 12 anos, un goberno para as elites. E só nos quedará, ante o abandono dos gobernos e institucións unha mobilización social para non chegar tarde, e impedir este proceso antidemocrático de espolio.


Summary: Quen non se comprometa por escrito a non cometer "desordes" durante o pleno poderá seguir a sesión a través dunha pantalla no grupo parlamentario que o convidase.

Normas sen acordo. A menos dunha semana de que se celebre o primeiro pleno ordinario do novo período de sesiósn a presidenta do Parlamento, Pilar Rojo, decidiu pechar o conflito das restricións aos convites á cidadanía ás sesións plenarias do mesmo xeito que o abrira: unilateralmente. Despois de manter tres xuntanzas cos voceiros dos grupos parlamentarios nas que, segundo manifestaron PSdeG, AGE e BNG, non houbo proposta ningunha por escrito, Rojo vén de optar por non agardar a pechar un pacto e a última hora deste xoves fixo pública a relación de sete normas que terán que acatar as persoas que desexen seguir ao vivo unha sesión do lexislativo galego. Como suxerira na Xunta de Portavoces do pasado martes a principal novidade da nova normativa radica en que "para o seu acceso ao salón de plenos, os convidados deberán asinar o escrito que se lles proporcionará á entrada da tribuna no que constan os deberes do público previstos no Regulamento". Se quen fose convidado ou convidada non asinase impediríaselle o acceso á tribuna, pero non sería expulsado do receinto. "Poderá seguir a sesión plenaria" a través dunha pantalla pero non nunha sala habilitada a tal efecto pola Presidencia nalgún dos espazos comúns do Pazo do Hórreo, senón "dende o espazo do grupo parlamentario" que o convidase. Segundo as normas de Rojo será responsabilidade de cada grupo "darlles cumprida información aos seus convidados do previsto no Regulamento" a respecto "da orde dentro do recinto parlamentario", polo que "no caso de expulsión do salón de sesións por desorde nas tribunas" o "grupo que convidou os expulsados deberá deixar transcorrer un pleno" para propoñer novas persoas convidadas, unha norma que xa rexía na actualidade pero que non figuraba por escrito en ningures. "En caso de reincidencia perderase o cupo, como mínimo, para un período de sesións ou tempo equivalente -uns catro meses-. Quen se negue a asinar as normas poderá seguir o pleno, pero a través dunha pantalla nas instalacións do grupo que o convidase E, que lle pasa a quen incorra no que a Presidencia considera "desorde", isto é, por exemplo, "portar pancartas, estandartes ou emblemas de todo tipo que conteñan mensaxes que non respecten o comportamento previsto no artigo 109 do Regulamento -dar mostras "de aprobación ou desaprobación" ou "faltar á compostura-"? Esas persoas "non poderán asistir á Cámara durante o período de sesións ou tempo equivalente, sen prexuízo doutras consecuencias previstas no Regulamento", é dicir, ser enviados á Xustiza. Para isto, "os servizos de seguridade remitirán testemuña dos feitos á Mesa para o seu traslado á autoridade xudicial". Malia non ser froito dun pacto, Rojo asegura que estas normas foron redactadas tras "valorar as opinións dos distintos portavoces parlamentarios" e "dende o convencemento de que todos buscamos o mellor funcionamento da Cámara". Ademais, e malia introducir novidades como a obriga de asinar as normas antes de acceder á tribuna, a popular mantén que "estes criterios non supoñena aplicación de novas normas", senón que só implica "poñer por escrito os criterios que xa se estaban a aplicar por acordo verbal". "Trátase de que entre todos sexamos quen de garantir o normal funcionamento da Cámara", resolve.


Summary: O Panteón de Galegos Ilustres acolle hoxe diversos actos en lembranza de Castelao con motivo do 146 aniversario do seu nacemento, o 30 xaneiro de 1884 en Rianxo. Un deles, estará protagonizado polo presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feixoo, e o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez.

Afirmaba Anxel Fole que Castelao "facía parte daquela pequena restra de galegos 100% da Galiza de antes de 1936". O escritor lembraba como nas súas intervencións públicas definíase como un patriota para afirmar, nun mitin celebrado en Lugo en 1932, "considérome galego quimicamente puro, infusíbel ao soprete e inatacábel polos ácidos". Xoán Carlos Garrido, no seu volume O pensamento de Castelao sinalou "cando Castelao quixo resumir o seu pensamento e definirse a si mesmo cunha soa palabra atopou que aquela que máis se lle axeitaba era a de patriota". O patriota Nunha liña semellante, Manuel Rei escribiu como Castelao á hora de facer repaso ao contido do Sempre en Galiza "que recolle no esencial a razón de ser da súa vida", afirmou: "ideoloxicamente eu non son máis que un patriota". O biógrafo de Castelao, Miguel Anxo Seixas, que ven de rematar de publicar a súa trioloxía imprescindíbel sobre a vida do rianxeiro, significa que "vai en liña recta desde o ano 14 en que toma consciencia de que hai que facer algo por Galiza. Houbo persoas que desertaron, que baixaron do galeguismo. El nunca claudicou" A forma de enfrontar a morte e os seus meses finais son outra mostra inequívoca desa perseveranza no compromiso con Galiza que o levou a morrer no exilio arxentino após fuxir dunha morte certa á mans do franquismo. Terra galega para Castelao A doenza de Daniel Castelao marcou a vida da súa familia biolóxica e ideolóxica a partir de 1949. Mentres algúns nacionalistas tentaron xestionar dos responsábeis políticos da ditadura, como Filgueira Valverde, unha autorización que permitise a Castelao regresar a morrer na Galiza, outros remitían terra galega a través do membro da Irmandade Perfecto López, naquela altura de visita a Galiza, para depositala no cadaleito de Castelao Rodolfo Prada Chamocín, dirixente do Partido Galeguista en Bos Aires no período republicano e persoa de máxima confianza de Castelao na súa etapa Arxentina, nunha carta dirixida a Ramón Otero Pedraio lembrou este momento. "O bo de Perfecto López chegou tres días antes da morte e fíxonos entrega da santa terra que, mans de irmáns, espallaron sobre o seu corpo envolto coa bandeira da patria. Solemne, emocionante e inesquecíbel escena". O nove de xaneiro de 1950 enterraron a Daniel Castelao no cemiterio de Chacarita. Após ser velado por miles de compatriotas nos salóns do Centro Galego, os seus restos mortais foron conducidos ao cemiterio de Bos Aires, onde se celebrou, en palabras de Rodolfo Prada, "unha das máis altas expresións da galeguidade na historia da Arxentina". "Cando a terra te poida recibir dignamente" Alonso Ríos, na súa condición de secretario do Consello da Galiza sinalou que "prometémosche Castelao que cando a terra te poida recibir dignamente, cando os galegos poidamos proclamar libremente os altos ideais que ti nos ensínache, daquela, e só daquela, teremos de levarte a descansar ao seo da patria galega, tal como foron os teus desexos". O proceso de ocultación e manipulación da figura de Castelao foi contemporáneo a súa morte. A este respecto, é ben significativa a circular remitida pola Dirección Xeral de Prensa da ditadura franquista aos medios de comunicación onde indicaban o tratamento que debían dar á nova da morte de Castelao. A resolución, asinada en 8 de xaneiro de 1950, afirma que "falecido en Bos Aires o político republicano e separatista Afonso Rodríguez Castelao, advírtese o seguinte: A nova da súa morte darase nas páxinas interiores e a unha columna. Eloxiaranse as súas características de humorista, escritor e caricaturista, destacando a súa personalidade política sempre e cando se mencione que aquela foi errada e que se agarda a misericordia de Deus e o perdón dos seus pecados".


Summary: Novos colectivos convocan paros tras deixar a Coordinadora Galega de Atención Primaria, onde entidades propoñen tamén novas mobilizacións tras a "ridícula e escasa" oferta de médicos por parte de Sanidade na última mesa sectorial. Os médicos de centros de saúde de Vigo farán folga o 21 e 22 de maio.

O conflito nunca cesou, senón que se dividiu en varias frontes. Hai menos dun mes, a Coordinadora Galega de Atención Primaria (CGAP) desconvocou a folga de tres días prevista nos centros de saúde galegos logo de que o Sergas aceptase un novo modelo de negociación, incluír os cinco puntos irrenunciables da entidade e a creación dunha gran mesa de diálogo, o denominado consello técnico, con todos os colectivos implicados. A desconvocatoria de folga provocara xa as primeiras diferenzas na Coordinadora Galega de Atención Primaria e un novo colectivo prevé xa unha nova folga para este mes de maioA desconvocatoria da folga na Atención Primaria, e posteriores declaracións de Feijóo e o conselleiro Vázquez Almuíña reducindo a importancia do acordo, provocaron o rexeitamento de Precarias pola Atención Primaria, de sindicatos que se declararon "arrepentidos" de non ter levado a cabo os paros ou, e especialmente, dos médicos da área sanitaria de Vigo. Estes, logo de desvincularse da CGAP e crear outra entidade (Asemblea de Áreas Sanitarias) xunto a asembleas doutras zonas, decidían na noite deste luns a data dunha nova folga xa confirmada e que terá lugar na mesma semana das eleccións municipais, os vindeiros 21 e 22 de maio.Será nos centros de saúde da área de Vigo e con ela, tras a decisión maioritaria da asemblea, solicítase a dimisión do xerente, Félix Rubial, e a negociacións cos seus superiores, ademais de que o tempo mínimo de consulta sexa de dez minutos e cun límite máximo de pacientes, a garantía de acceso de doentes ao hospital ou o cumprimento dos plans de necesidades e intrumental. Ademais, continúan coas mobilizacións nos centros de saúde. A todas estas protestas uniranse, presumiblemente, máis colectivos en Galicia, integrados ou non a unha CGAP da que tamén saíu Agamfec (Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria)."Ao conselleiro e a Feijóo volveulles funcionar o de divide e vencerás", explican fontes da CGAP a Praza.gal que, no entanto, sinalan que onde a Xunta tiña antes unha fronte agora terá varias. Porque á desconfianza e rexeitamento que moitos colectivos da Atención Primaria expresaron xa ante o inicio das negociacións únese agora o dos sindicatos e entidades que comprobaron as peores sospeitas. "Defraudados xa estabamos, pero o Sergas aceptou negociar os cinco puntos que marcamos como irrenunciables e estabamos á espera do que nos ofrecía, pero a oferta é ridícula e moi escasa", advirten as mesmas fontes, que aseguran que esta mesma semana a asemblea de Compostela e outros colectivos como AGDSP ou SOS Sanidade Pública debaterán tamén sobre a convocatoria de novas mobilizacións e outra folga. O acordo do incremento de prazas non recibiu o visto e prace de CIG e CCOO nin de varios colectivos profesionais que preparan xa novas mobilizacións e valorarán tamén convocar outra folgaA reacción chega logo da celebración da última mesa sectorial, previa á celebración do primeiro consello técnico, onde o Sergas acordou un incremento de 308 novas prazas para Atención Primaria, unha medida que contou co apoio dos sindicatos CESM, CSIF, UGT e Satse, pero non da CIG e de CCOO. Tampouco outros colectivos de profesionais médicos dan o visto e prace a unha oferta, para o período 2019-21, de 20 prazas de pediatría, 4 de farmacia de primaria, 130 de enfermaría, 40 de fisioterapia, 20 de matrona, 14 de traballador social e 80 de medicina familiar. A "ridícula e escasa" oferta de 12 prazas de medicina familiar para este 2019 rebordou a paciencia de colectivos profesionais que agardaban a comprobar a actitude do Sergas na negociaciónDesta última cifra xorde o principal rexeitamento. "Iso supón 12 prazas para 2019 para afrontar un conflito que comezou pola masificación de pacientes en centros de saúde de Vigo e que, con este número, non verían solucionados os seus problemas nin en dous ambulatorios", comentan fontes coñecedoras da negociación, que advirten de que as prazas pactadas son poucas máis das que os colexios de médicos conseguiran xa, nunha negociación particular, co Sergas hai tan só unhas semanas. Ademais, tampouco satisfan de todo ao colectivo Precarias pola Atención Primaria as medidas previstas para o persoal eventual, mentres que o conflito dos PAC está a expensas de que os profesionais decidan esta semana en votación dar ou non o apoio á última oferta do Sergas. Ditame sobre a posibilidade de limitar o número de pacientesPrecisamente, o Consello Galego de Colexios Médicos insiste en limitar o número do doentes non urxentes que cada día os profesionais reciben nas súas consultas. Logo de que o Sergas advertise de que adoptar esa medida podería conlevar sancións, a entidade que agrupa os diferentes colexios provinciais encargou un informe para ditaminar sobre a responsabilidade que terían os seus colexiados ante unha decisión así. Nun comunicado,o Consello advirte que a limitación do número de doentes non urxentes que poden ser atendidos en xornada ordinaria é unha demanda "de longo percorrido" coa que pretenden ter de "tempo suficiente" para atendelos "de forma apropiada" e desenvolver así a súa "práctica profesional con calidade e eficiencia".O Consello Galego de Colexios Médicos pide un ditame sobre a posibilidade de limitar o númer de opacientes non urxentes que atenden cada día os profesionaisAnte o posible "conflito ético e deontolóxico" na súa "obriga de velar polo dereito dos cidadáns a recibir unha axeitada asistencia", o Consello encargou un ditame ás súas comisións de Deontoloxía para determinar a súa responsabilidade ao limitar o número de pacientes non urxentes para atender. Mentres, o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, asegurou este luns que "a parte máis importante" do superávit, de ata 125 millóns de euros, que a Xunta obtivo en 2018 irá destinado á creación de máis de 300 prazas sanitarias para a Atención Primaria. Ademais, destacou que esas prazas "non son só a consolidación das xa existentes", senón que se crearán novas prazas "para seguir mellorando". Tamén indicou que "unha parte do superávit" investirase nos hospitais galegos.


Summary: Fica resolvido un vello misterio, unha peza máis por encaixar no puzzle rosaliano. En 10 de setembro de 1898 un xornal de Buenos Aires, El Eco de Galicia, aseguraba que a última vez -e talvez a primeira- que se vira a bandeira galega en público fora en maio de 1891, durante o acto de traslado dos restos da poeta nacional do cemiterio de Adina ao de Bonaval. El Eco de Galicia aludía a un colega xornalista como fonte da información, mais non a identificaba. Sermos está en condicións de despexar a incógnita: a noticia apareceu orixinariamente no xornal compostelán La Gaceta de Galicia.

En 10 de setembro de 1898, un xornal de Buenos Aires, El Eco de Galicia, publicou un artigo intitulado La bandera de Galicia en que se lamentaba do escaso emprego da enseña nacional galega en actos públicos e, a seguir, citaba unha excepción, a única que lle constaba. Tratábase do acto de traslado dos restos de Rosalía. Na cerimonia si tería ondeado a bandeira galega. "Sólo recordamos una solemnidad en que vimos el pabellón gallego desplegado a los vientos: fue cuando aquel puñado de escritores, en unión con la Sociedad Económica, llevaron a cabo la traslación de los restos de la gran Rosalía Castro desde el cementerio de Iria Flavia al templo de Santo Domingo de Compostela. Desde entonces no lo hemos vuelto a ver más", así rezaba o artigo de El Eco de Galicia. Mais o arxentino El Eco de Galicia non citaba a fonte da información. Ao longo do tempo, distintas investigacións sobre Rosalía tentaron identificar a orixe da noticia en van. O misterio fica agora desvelado: o artigo en que se facía constar o uso da bandeira galega no acto de traslado dos restos de Rosalía apareceu en xuño de 1898 nas páxinas do xornal compostelán La Gaceta de Galicia. Naquela altura dirixía ese rotativo Antonio Fernández Tafall, fillo de Manuel Bibiano Fernández, propietario e primeiro director do xornal. A referencia de La Gaceta de Galicia ao aparecimento da bandeira nacional galega nun acto público tan sinalado non pasou desapercibida na imprensa galega. Destarte, a Revista Gallega de A Coruña -no seu número 173, publicado en 3 de xullo de 1898- alude ao artigo do xornal de Fernández Tafall e, para restarlle importancia ao achado do rotativo compostelán, indica que a enseña galega tamén se exhibira en público na cidade coruñesa nun acto en 1893. E non só apareceu na imprensa coruñesa, en xullo de 1898 dúas publicacións de Lugo -El Lucense. Diario Católico e La Idea Moderna. Diario democrático de Lugo- tamén se fixeron eco da información de La Gaceta de Galicia, coa reprodución literal da noticia da publicación santiaguesa. Foi a consulta destes meios lucenses a que permitiu a Sermos estabelecer con certeza a fonte da que tirou a súa información o diario de Buenos Aires que á altura de 1898 se perguntaba por que na Galiza se facía un uso tan infrecuente da bandeira galega nos actos públicos, xusto nun momento -en plena guerra hispano-yankee polo control das colonias de Cuba e Filipinas- en que se producía unha sobre-actuación da enseña española. A publicación desta noticia en varios meios demostraría, segundo Xoán Costa, autor do achado, "que había un movimento organizado en algúns órgaos da imprensa galega que, fronte á exaltación da bandeira española, quixeron pór de manifesto a existencia tamén en actos públicos da bandeira galega". "Fai máis críbel a hipótese de que a primeira vez que se usase a enseña do noso país fose precisamente no acto de traslado dos restos de Rosalía, cuxo 126 aniversario comemoramos xustamente este 25 de maio".


Summary: Os conservadores ampáranse en cuestións formais para rexeitar a iniciativa para reclamar as unidades de hemodinámica, radioterapia e medicina nuclear no hospital de Lugo, prometidas por Feijóo

A finais de xaneiro de 2011 o Hospital Lucus Augusti convertíase no centro sanitario de referencia da provincia de Lugo. Dez anos e tres gobernos galegos despois o novo complexo hospitalario substituía o vetusto xeral e as súas carencias arquitectónicas e asistenciais, se ben mantiña algunhas materias pendentes, como a instalación das unidades de hemodinámica, radioterapia e medicina nuclear. De todas estas a máis urxente era a primeira, xa que dela depende a atención urxente de boa parte dos infartos de miocardio e a súa ausencia provoca que unha persoa residente en Lugo tarde 178 minutos tras sufrir este problema de saúde mentres que un coruñés ou coruñesa son atendidos en 98 minutos, segundo datos do hospital da Coruña. Esta diferenza e, polo tanto, este risco para a saúde dos habitantes da provincia territorialmente máis extensa do país estiveron este mércores presentes no pleno da Deputación provincial que, grazas á maioría que suman PSdeG e BNG, sacou adiante unha moción socialista para esixirlle á Xunta que "licite e adxudique de inmediato" estes equipamentos. Malia asegurar estar a favor desta reclamación o grupo do PP, único da oposición, votou en contra. Isto aconteceu aínda que, segundo asegura o grupo de goberno, os conservadores "coñecían a iniciativa dos socialistas" e mesmo "tiñan unha copia", se ben o Grupo Popular "decidiu presentar" unha moción propia por trámite de urxencia e cun texto "practicamente igual". Os pacientes de Lugo que sofren un infarto tardan case o dobre que os da Coruña en seren atendidos Nomeadamente, o texto do PP propuña "instar a Xunta de Galicia á posta en marcha da unidade de Hemodinámica (...), xa que se trata dunha actuación prioritaria para a provincia", e reclamaba que a Administración autonómica teña "especial consideración coa provincia de Lugo" na "aplicación dos criterios de organización de servizos" para dotar o hospital lugués de medicina nuclear e radioterapia. Dada a circunstancia, o presidente da institución luguesa, José Ramón Gómez Besteiro, propúxolles aos populares que sumasen a súa iniciativa á do PSdeG converténdoa nunha emenda, pero "o Partido Popular negouse", informan dende a Deputación, e votou en contra malia considerar, por boca do deputado Fernando Pensado, que a Hemodinámica "é unha prioridade" para Lugo. Así e todo, finalmente o PP retirou a súa moción de urxencia. "Rectificar é de sabios", apuntou Besteiro para defender o texto aprobado, no que se subliñaba tamén o "perigo para as vidas dos doentes" que supón ter que ser trasladados "a Santiago ou á Coruña" para recibir tratamento axeitado. Afectados polas preferentes Afectados polas preferentes censuraron que o PP non apoiase a devolución dos cartos O voto negativo do PP non se produciu só no referente ao hospital. Tamén se repetiu no debate doutra iniciativa, neste caso vinculada a que a Xunta "garanta a continuidade de Novagalicia Banco como unha entidade financeira pública" e "poña en marcha os mecanismos legais necesarios para que se lles reintegre aos afectados polas participacións preferentes o 100% dos cartos investidos". A iniciativa foi debatida e, á hora da votación, a posición do grupo da oposición foi rexeitada con berros dende as bancadas do público, nas que sentaban varias das persoas que consideran "estafados" os seus aforros.


Summary: Hai unha forma de o fechacancelas da liga tombar o Madrid en Riazor? Si que a hai: se é quen a xogar como o Milan AC face o Barcelona de Messi. Isto é, moita presión en toda a cancha e surprender nas contras. Duelo dramático este serán ás 20 horas. Evaldo, nen convocado.

O Depor non xogará de ti a ti ao Real Madrid porque as equipas que ousan facer tal cousa costuman saíren goleadas. Esa é a tese coa que Fernando Vázquez preparou durante a semana o choque co combo de Mouriño. En teoría, este non é un partido da liga do Deportivo. Non estaría entre as oito vitorias hipotéticas sobre as cales o treinador de Castrofeito quer construír a proeza da salvación (e a palabra proeza non é hipérbole se consideramos que a escadra galega enfrenta esta xornada a 8 pontos da fronteira que separa a Primeira da Segunda División). "Temos opcións se facemos ben o noso traballo", afirmou durante esta semana en conferencia de imprensa. "O fundamental é que a xente para a que traballamos se sinta orgullosa da súa equipa, gañar ou perder", engadiu. "Imos ter opcións contra o Real Madrid. Imos estar perto deles no taboleiro de marcas. E se estarmos perto deles no taboleiro de marcas, teremos opción de gañar". Como gañar o Real Madrid? A receita é sinxela: imitar o AC Milan, que esta semana bateu o Barcelona en Champions. Xogar con intensidade ("aínda que eu non sei moi ben onde está o intensómetro", dixo Fernando, nun ton que claramente evocou o inesquecíbel Arsenio Iglesias). Fecharse ben atrás e non deixar espazos. E surprender á contra. Fernando pasa por ser un gran psicólogo. Esta semana defendeu Evaldo perante @s xornalistas ("non se pode culpar Evaldo de todos os problemas defensivos que temos, os problemas defensivos que temos son de toda a equipa, comezan con Riki"), mas finalmente deixou Evaldo fóra da convocatoria. O carril esquerdo será para Ayoze.


Summary: CON VÍDEO O antigo secretario de organización do PP de Galicia, considerado 'número dous' da trama Gürtel, explica no Congreso que o partido "complementaba cun sobresoldo mensual" a remuneración de políticos e xornalistas HEMEROTECA | Gürtel tornou a Pablo Crespo no primeiro deputado da historia da autonomía galega encarcerado por corrupción

HEMEROTECA | Gürtel tornou a Pablo Crespo no primeiro deputado da historia da autonomía galega encarcerado por corrupción Pablo Crespo Sabarís foi secretario de organización do PP de Galicia de 1995 a 1999 e tamén o primeiro deputado da historia da autonomía galega encarcerado por delitos de corrupción. O considerado número dous das empresas da trama Gürtel por ser un dos máximos responsables da rede de compañías liderada por Francisco Correa cumpre condena por un amplo catálogo de delitos. Faino mentres segue inmerso en extensos procesos xudiciais que este martes se esforzou en deslexitimar no Congreso, onde reiterou que na súa etapa como terceiro cargo en importancia dentro do organigrama do PPdeG distribuíu sobresoldos con diñeiro negro entre cargos do partido e tamén a xornalistas. "No PP de Galicia complementábase dende o partido cun sobresoldo mensual. Non falo só de políticos, tamén se pagaba a xornalistas mensualmente" Como xa fixera en anteriores ocasións, Pablo Crespo mantivo que a "dinámica de doazóns e pagamentos en B", isto é, en diñeiro non reflectido na contabilidade legal da formación, era "algo instalado institucionalmente" no seo da formación. "Non sei se era ilícito ou irregular", matiza. Na "época na que eu tiña responsabilidades" na organización dos populares galegos, admitiu no marco da comisión que investiga o financiamento irregular do PP, eran abonados "sobresoldos" procedentes dese diñeiro 'B', financiamento que, ao seu xuízo, continuou cando el deixou o partido para integrarse no grupo Correa. "No caso concreto do PP de Galicia eran a persoas que, por razón do seu cargo, perdían cartos ao pasar a exercer a a actividade política" e "complementábaselle dende o partido cun sobresoldo mensual". Neste sentido, Crespo remítese ás súas propias verbas en anteriores intervencións públicas para advertir de que "non falo só de políticos", senón que naqueles anos o PPdeG "tamén pagaba a xornalistas mensualmente algunhas cantidades". Crespo reafírmase na súa descrición do financiamento irregular, pero tamén na súa negativa a revelar os nomes das persoas receptoras dos sobresoldos. "Non o vou dicir, porque son persoas nalgúns casos falecidas" e outras, "retiradas da política", polo que "non vén ao caso expoñer os seus nomes" porque non sería "elegante nin conveniente". O ex-dirixente do PPdeG negouse a revelalo a preguntas da socialista Soraya Rodríguez e tamén cando o cuestionou Carolina Bescansa (Podemos), a cuxas preguntas só especificou cun "non" que o ex-presidente Fraga ou o ex-conselleiro Cuíña fosen receptores deses sobresoldos. "Non vou citar nomes", limitouse a advertir cando Bescansa preguntou especificamente por cargos como José Manuel Romay Beccaría, Enrique López Veiga ou José Manuel Barreiro. Vinte millóns nun cartafol e Portos de Galicia Crespo, entrando no Congreso pola porta da Comisaría procedente do cárcere / eldiario.es Crespo reitera que entregou 21 millóns de pesetas en efectivo "procedentes de doazóns" como parte dunha débeda do PPdeG coa dirección central do partido Nun contexto no que aproveitou para presentarse como vítima dunha operación urdida polo ex-ministro Alfredo Pérez Rubalcaba contra o PP e para salferir as súas respostas a Podemos con mencións a Venezuela, Crespo volveu relatar episodios que xa especificara nos xulgados e tamén en diversas entrevistas nos medios. Así, insistiu en que "todos os secretarios xerais" do PP "coñecían a actividade" de Luis Bárcenas e restou importancia ás doazóns empresariais ao PPdeG porque eses empresarios "ían dun partido a outro" cos seus cartos. "Aparecía como conselleiro [de Portos], pero non asistín a unha soa xuntanza dende finais de 1999" Tamén volveu explicar como "entregou" a Álvaro Lapuerta, daquela tesoureiro da dirección estatal do PP, "21 millóns de pesetas en efectivo procedentes de doazóns para devolver un crédito do que se fixera cargo a dirección nacional do PP". Ese pagamento -equivalente a uns 120.000 euros-, con billetes nun cartafol, era parte da devolución da "débeda enorme" que, dixo, atopou no partido "cando eu me fixen cargo" da súa estrutura a mediados dos anos 90 do século pasado, a cal atribúe á "xestión do señor [José Manuel] Romay Beccaría e do señor [Jesús] Palmou Lorenzo". Repetiu tamén que o PPdeG "aínda a día de hoxe non pagou" outra débeda pendente doutros 20 millóns de pesetas a empresas da Gürtel. A preguntas dos deputados Pablo Crespo tamén rexeitou, como xa fixera, que "coñeza" o actual presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, baixo cuxo mandato como conselleiro de Política Territorial permaneceu no consello de administración de Portos de Galicia de 2003 a 2005, cando foi remudado tras a chegada do Goberno bipartito. Segundo a versión de Crespo, "presentei a miña dimisión como conselleiro de Portos" en 1999 e "non asistín a unha soa xuntanza máis", toda vez que "nin me convocaban". "Aparecía como conselleiro, pero non asistín a unha soa xuntanza dende finais de 1999", afirma.


Summary: Como cada agosto, a capital do Ribeiro acolle a festa que tenta recrear tradicións da época medieval, representando as diferentes culturas, relixións, oficios e estamentos da sociedade feudal.

A Festa da Istoria comezou da man da Escola Taller de Santo Andrés, e unha coordinadora veciñal tomou o relevo. No ano 98 constituíuse a Fundación Festa da Istoria, que xa foi declarada de Interese Turístico Nacional. Nas súas 24 edicións, consolidouse entre as festas do verán. Este ano houbo que axustar o orzamento (eliminou os certames de fotografía e pintura), pero segue a manter un programa cargado de teatro, música, gastronomía e actividades para @s máis pequen@s. Na tarde desta sexta xa haberá música medieval na Igrexa de San Domingos, alén dun concerto de Banda La Lira, no adro, a Procesión da Cruz Verde, polas rúas e prazas do centro histórico, e a peza de teatro "O Malsín", no auditorio do castelo, onde vari@s voluntari@s recrean a denuncia que o Malsín fixera perante o Santo Oficio dos seus familiares e veciñ@s. Xa este sábado, ábrese o mercado medieval, terán lugar o Gran Desfile e o clásico xadrez xigante ou a voda xudía. Ao longo da xornada actuarán Os Quinquilláns ou o grupo Acribeira, haberá torneo medieval e exhibicións de esgrima ou cetrería. Asemade, ambos os dous días está aberto o "recuncho infantil" na Alameda, mañá e tarde.


Summary: Unha orde do presidente dos EUA veta desde a sexta feira a entrada no país de inmigrantes e persoas refuxiadas de sete estados de maioría musulmá, nengún deles Arabia Saudita, aliado de Washington e de onde eran orixinarios, segundo a versión oficial, a maior parte dos terroristas que causaron o 11S. Unha xuíz deixou temporalmente sen efeito o veto presidencial.

O veto de Trump prevía a prohibición de entrada nos EUA de inmigrantes e persoas refuxiadas de 7 países de maioría musulmá (Irán, Irak, Libia, Somalia, Sudán, Siria e Iemen) por espazo de 90 días. A orde asinouna o presidente dos EUA a sexta feira e, en función dela, Washington informou á imprensa de que se detiveran 109 persoas visando a súa deportación. Mais os planos para repatriar as persoas detidas ficaron paralisados este sábado á noite a raíz dunha resolución xudicial ditada pola xuíz federal de Nova Iorque Ann Donnelly. En virtude da disposición adoptada por esta maxistrada, ningunha persoa que entrase legalmente no país podería ser deportada. Isto atinxe a persoas co estatus de refuxiadas e cidadás e cidadáns dos países devanditos que chegasen a solo norteamericano cos papeis -o visado de entrada- en regra. A resolución da xuíz Donnelly alerta de que existe un risco de "danos sustanciais e irreparábeis" ás persoas detidas e, portanto, dispón a súa non repatriación. A decisión xudicial chega no meio de masivos protestos ao longo e ancho do país, con miles de persoas a se manifestaren nos aeroportos baixo a palabra de orde "Deíxaos entrar". A Unión polas Liberdades Civís dos EUA (ACLU polas súas siglas en inglés) anunciou que ía apresentar un recurso contra o veto de Trump. O chefe do staff de Trump, Reince Priebus, negou que a introdución do veto fose producir o caos nos aeroportos e deu o dado de que o sábado entraron nos EUA 325.000 persoas e que apenas foron detidas 109. A orde de Trump desatou un alude de críticas sobre a Casa Branca. No Reino Unido, Jeremy Corbyn demandou a Theresa May, a premier británica, que suspendese a visita do mandatario estadounidense ao país, prevista para o verán. Non parece que May lle vaia facer caso.