Summary: Así se presenta a axenda para esta fin de semana na Costa da Morte, que vén marcada polas numerosas verbenas repartidas ao longo de toda a bisbarra, así como por dúas citas ineludibles: o Asalto ao Castelo de Vimianzo e a Festa do Percebe de Corme.

ARTE DE METEOGALICIA: TEMPO INESTABLE E TORMENTAS OCASIONAIS Meteogalicia avísanos que o venres un embolsamento de aire frío ó oeste de Portugal ocasionará en Galicia, un día máis, inestabilidade atmosférica. Deste xeito os ceos estarán parcialmente anubrados, con máis nubes ao principio do día polo oeste e máis claros en xeral durante a tarde. A medida que avance o día medrarán nubes de evolución que poderán deixar chuvascos treboentos. O sábado persistirá o aire frío en altura sobre Galicia. Deste xeito, os ceos estarán parcialmente anubrados, con nubes de evolución ao longo do día que deixarán chuvascos localmente treboentos máis probables no interior. As temperaturas estarán en lixeiro descenso. O vento soprará frouxo de dirección variable. Xa para o domingo, situación semellante a de días anteriores, con anticiclón en superficie, pero aire frío en altura. Isto deixará unha situación con ceo parcialmente anubrado, con néboas e nubes baixas pola mañá no litoral; pola tarde medrarán nubes de evolución que de novo poden deixar algún chuvasco tormentoso pola tarde. Venres 5 de xullo -Festas do Rosario de Serantes, en Laxe. -Festas de San Cristovo de Corzón, Mazaricos. -Cea Irmandiña no Asalto ao Castelo de Vimianzo. -Festa da Virxe do Corpiño en Oca, Coristanco. Sábado 6 de xullo -Festas do Rosario de Serantes, en Laxe. -Festa da Virxe do Corpiño en Oca, Coristanco. -Asalto ao Castelo de Vimianzo. -Noite de regueifa en Buño, Malpica. -Andaina polo roteiro dos pescadores de Corcubión. -Festa do Percebe do Roncudo en Corme, Ponteceso. -Entroido de verán en Fisterra. -XI Festa Africana en Mazaricos. -Festas de San Pedro na Ponte do Porto. Domingo 7 de xullo -Festas da Virxe do Carme en Freixeiro, Santa Comba. -Festas do Rosario de Serantes, en Laxe. -Festa da Virxe do Corpiño en Oca, Coristanco. EXPOSICIÓNS As Torres do Allo, en Zas, de luns a venres dende as 11:00 da mañá ás 20:00 da tarde; e o sábado e domingo amplíase este horario ata as 21:00 horas. A programación habitual:- Visitas Guiadas: ás 13h e 17h. Permitirán coñecer o conxunto etnográfico que inaugurou unha tipoloxía edilicia en Galicia.- O Xogo de Pistas "Os secretos Ocultos nas Torres: deforma continuada durante o horario de apertura (sen necesidade de reserva previa).- Visitas teatralizadas todos os domingos de xullo e agosto ás 19:30. Castelo de Vimianzo. A fortaleza así como a súa mostra de artesanía ao vivo pódese visitar martes a domingo de 10:30 a 14 e de 16 a 19 horas. Conxunto etnográfico do Mosquetín. O conxunto de muíños e batáns do Mosquetín abre as súas portas todos os días da semana dende as 11 horas ata ás 18 horas. Os sábados e os domingos hai visita guiada ás 13 e ás 18 horas. No dolmen de Dombate ofrécense visitas guiadas, en temporada baixa, de venres a domingo de 10:30 a 14:00h e de 16:00 a 18:30. En temporada alta (Semana Santa, e do 1 de xullo a 16 de setembro), visitas guiadas todos os días. A Tenda Turística Stoupa acolle a exposición "Mar de Crebas". TODA A INFORMACIÓN DEBULLADA NA #AXENDACOSTADAMORTE


Summary: Foron íntimos amigos. Partillaron viaxes en iate e festas en datas tan sinaladas como as nadalencas. Agora un é o presidente da Xunta e o outro está a ser xulgado por narcotráfico na Audiencia Nacional. Pídenlle 15 anos de cadea.

"Os xuíces han decidir o que consideren oportuno". Esa foi a frase, obviamente unha fórmula preparada pola súa equipa de asesores, coa que Feijóo despachou as perguntas da imprensa após o consello da Xunta. Nada máis. Ningunha valoración. Simplesmente unha frase retórica, unha forma de solemnizar o obvio. Feijóo avala @s concelleir@s do PP A situación de Santiago, 7 concelleir@s do PP serán procesados por prevaricación ao autorizar o pagamento con fundos públicos da defensa dun seu compañeiro de partido e tamén edil imputado na Pokémon, foi asemade obxecto de interpelación ao presidente da Xunta por parte dos meios. A este respeito, Feijóo avala que continúen no seu cargo, isto é, non ve motivos políticos para que demitan. Dixo enigmático que formulará unha "proposta" arredor da situación das e dos concelleiros do seu partido na capital de Galiza cando se coñeza a sentenza.


Todas e todos os conselleiros do Goberno galego deixarán o seu escano no Parlamento, a excepción dos dous vicepresidentes, o primeiro, Alfonso Rueda; e o segundo, Francisco Conde. Así o anunciou este 15 de agosto o titular da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, na Cámara galega. En total, son sete as e os conselleiros que deixan o escano e, por tanto, empezarán a correr as listas do PP para dar cabida no Hórreo a sete substitutos. Como debido ao seu cargo no Executivo as e os conselleiros non cobran do Parlamento, e sempre que os sete novos teñan dedicación exclusiva -como se prevé que aconteza-, o movemento de escanos de Feixoo incrementará o gasto público actual en parlamentarios en 450.00 euros anuais (60.000 euros anuais por deputado, 420.000 polos sete, o que dá uns 450.000 coas cargas sociais a maiores). Así, o aforro público de gasto en deputados cos conselleiros desaparece precisamente nun momento de crise económica. Alén dos vicepresidentes, a marcha tampouco afecta o titular de Sanidade, Julio García Comesaña, e á de Emprego e Igualdade, María Jesús Lorenzana; únicos membros do Executivo que non eran deputados esta lexislatura. Por contra, abandonan o hemiciclo Fabiola García (Política Social), Valeriano Martínez (Facenda), Rosa Quintana (Mar), José González (Medio Rural), Román Rodríguez (Educación e Cultura), Ethel Vázquez (Infraestruturas e Vivenda) e Ángeles Vázquez (Medio Ambiente). Todos os conselleiros que concluíron na pasada lexislatura obtiveron escano ao figurar en postos de saída. A maioría deles continuaron no cargo fóra da ex titular de Educación, Carmen Pomar, e o ex responsábel de Sanidade Jesús Vázquez Almuíña. A primeira saíu do Goberno pero mantense como deputada, mentres que o segundo deixou o seu escano para asumir a presidencia da Autoridade Portuaria de Vigo. O BNG corrixe a Feixoo Após facer o anuncio, o presidente da Xunta espetou que BNG e PSdeG "serían incapaces" de que un Executivo presidido por eles "puidese entregar as actas para dedicarse ao Goberno". Inmediatamente o BNG corrixiu Feixoo e enviou aos medios as renuncias ao escano rexistradas na Cámara en 2005 pola ex conselleira de Cultura, Ánxela Bugallo; e o de Industria, Fernando Blanco; nada máis estes dous nacionalistas entraren a formar parte do Goberno da Xunta naquel ano.


Summary: O PSOE coloca un alcalde imputado na cabeceira da carreira á presidencia da Deputación de Lugo. O alcalde de Becerreá, Manuel Martínez, impúxose ao secretario xeral do PSOE provincial Juan Carlos González Santín, na asemblea na que se elixiron os 5 deputados provinciais polo partido xudicial de Lugo.

O alcalde de Becerreá, Manuel Martínez, albíscase como candidato do PSOE á presidencia da Deputación de Lugo, en substitución do secretario xeral do partido en Galicia, López Besteiro, unha vez se impuxo por 59 votos a 37 ao secretario provincial do partido na provincia Juan Carlos González Santín, tamén deputado no Parlamento galego. A derrota do máximo responsábel orgánico na provincia deixa o partido nunha situación conflitiva, unha vez que a falta de apoios ao cargo que fora respaldado polo propio Besteiro mostra a ausencia de unidade na provincia que upou o secretario xeral e da que, até o momento, se gababa de ser a máis cohesionada do PSOE. A votación conduce á cabeceira da carreira cara á Deputación de Lugo ao alcalde de Becerreá, Manuel Martínez, imputado por unha obra da Deputación tras a investigación do Xulgado de Instrución número 1 de Lugo pola denuncia presentada polo alcalde de Portomarín. A imputación de Martínez, que tivo que declarar o pasado ano nos xulgados, debíase a malversación no seu cargo de deputado de Obras. "O rexedor de Becerreá contou para a votación co apoio de alcaldes críticos coa xestión da Deputación e, en especial, de funcionarios e asesores próximos a Besteiro" Santín, derrotado O rexedor de Becerreá contou para a votación co apoio de alcaldes críticos coa xestión da Deputación e, en especial, coa acción de funcionarios e asesores próximos a Besteiro mais tamén cun núcleo que se posicionou da súa parte para manter a súa posición no organismo provincial. A listaxe de Martínez fíxose con catro dos cinco postos do partido xudicial de Lugo, entre os que se atopaban Pablo Rivera Capón, de Láncara, asesor de novas tecnoloxías, da Deputación, Álvaro Santos de Friol e Sonsoles López Izquierdo de Paradela. Da lista de Santín é só el o que entrará na Deputación polo partido xudicial de Lugo, mais no ar está aínda se toma a decisión de se converter en deputado provincial ou opta por continuar no seu posto do Parlamento galego. A derrota de González Santín mostra, segundo fontes próximas, o pouco peso político do máximo cargo orgánico do PSOE na provincia e tamén a falta de implicación do secretario xeral, López Besteiro na defensa da súa candidatura.


Summary: Francisco Vilariño, portavoz do BNG en Lalín, insiste en que se trata dunha demanda histórica e asegura que se non houbo máis mortes antes "foi por pura sorte".

"Foi por pura sorte", repite Francisco Vilariño en conversa telefónica con Sermos Galiza. O BNG vén de presentar unha moción nos seis concellos da comarca do Deza reclamando una ambulancia medicalizada que reforce o fraco servizo sanitario. Esta segunda feira coñeceuse que un home falecera en Dozón despois de que o vehículo de urxencias -un dos dous que dispón o Sergas no Deza- chegase 46 minutos despois de que se dese a alerta. "Xa se sabe que neste tipo de emerxencias os tempos son cuestión de vida ou morte. Até o domingo houbo sorte, pero é algo que ía pasar antes ou despois", conta Vilariño. O portavoz do BNG en Lalín explica que a comarca ten unha extensión "enorme" [máis de 1.000 quilómetros cadrados] cunha "alta dispersión e unha poboación moi avellentada". Sinala que o servizo de urxencias está atendido por dúas ambulancias RTSU, as convencionais, e por un helicóptero que na práctica "intervén polo día e só cando as condicións de voo son favorábeis". Unha das ambulancias dá cobertura a Silleda (onde ten a base) e Vila de Cruces; a outra, Lalín (a base), Agolada, Rodeiro e Dozón. "Desde hai moitos anos vimos reclamando unha ambulancia medicalizada, que reforce o servizo e que permita prestar certas atencións urxentes. Pero a política do PP mata. Dígoo así de claro, porque cando estás na Administración e non pos os medios, estás condenando a morte a algunha persoa", quéixase Vilariño. O edil ofrece algúns datos: "as posibilidades dunha atención eficaz empezan a reducirse segundo pasa o tempo, a partir dos 15 ou 20 minutos en casos de parada cardíaca, a partir dos 20 minutos nos politraumatismos, dunha hora nun ictus". "Xa protestamos en maio pasado cando se licitaron as novas ambulancias e volveron excluír Deza. Non entendo que si aumentaran o número de vehículos en Carballiño ou Monforte, do que por suposto me alegro, mais non o fixeran aquí", conclúe Vilariño. A nova licitación, por un período de 4 anos máis un de prórroga deixa á comarca sen nova ambulancia polo menos até o 2024.O BNG presentará mocións pedindo ese reforzo para que se debatan nos plenos dos seis concellos. O primeiro, a próxima semana en Lalín. Tamén levou a iniciativa no Parlamento para forzar a comparecencia do conselleiro de Sanidade polo caso do falecido en Dozón. E Ana Pontón interpelará ao presidente Feixoo na próxima sesión de control.


Summary: Lucía Veciño Souto é graduada en Historia, na especialidade de Historia de Xénero Contemporánea e é quen asina os textos do A Fondo18, o caderno de análise que acompaña o Sermos280, ao redor das mulleres labregas da primeira metade do século XX. Unha ollada necesaria sobre os casos de resistencia e de oposición en que as mulleres foron protagonistas.

-Por que xorde este A Fondo? -A idea deste A Fondo xorde da necesidade de instalar outro foco á hora de ver a realidade das labregas galegas que nos precederon para entender a realidade rural dos nosos días. Mais tamén de visibilizar as nosas devanceiras e pór en valor a actitude dunha parte da poboación que non se caracterizou pola pasividade e a submisión aos gobernos caciquís e á Igrexa como a Historia nos quixo facer pensar. Intentar demostrar que non eran aqueles suxeitos pacíficos, submisos e carentes de personalidade, ao contrario, foron moitos os exemplos de resistencia e de oposición pacífica e violenta nos que as mulleres foron protagonistas. Neste senso, o A Fondo ten como obxectivos ver en que maneira as mulleres do rural tomaron parte nestes episodios, tanto de forma directa como indirecta; profundizar nos principais motivos que as levaban a tomar partido deles e analizar os resultados transversais que tivo o feito de que as labregas se introducisen nas loitas agrarias, de subsistencia e contra os poderes reais. -Que te leva, como investigadora, a narrar os episodios máis relevantes en que as labregas galegas foron protagonistas? -Mais que a parte investigadora, coido que o que máis influíu en min á hora de abordar este tema é o feito de ser unha moza criada no rural galego. Son neta e filla de labregas, e sen elas ser conscientes fóronme achegando referentes de mulleres ao contarme historias de veciñas que tiña porta con porta, iso por un lado. E por outra parte está o feito desa versión estereotipada e uniformada da "muller labrega galega" que segue a transmitirse aínda en pleno século XXI, a imaxe dunha labrega dominada, atrasada e ignorante, esmagada baixo un feixe de leña, con pano á cabeza e vestido negro. Unha imaxe inexistente no rural galego, pero que aínda segue vixente no imaxinario colectivo de moita xente. Como sempre é un discurso que sitúa as mulleres do rural tomando como referencia as mulleres urbanas (occidentais, brancas, de clase media e con estudos) como modelo de representación universal. É hora de que a historiografía galega aborde o rural galego e o Agrarismo desde unha perspectiva moito máis ampla para crear referentes femininos. Neste senso, hai moito camiño aínda por andar. "É hora de que a historiografía galega aborde o rural galego e o Agrarismo desde unha perspectiva moito máis ampla para crear referentes femininos" -En qué conflitos se centra o estudo? -A investigación céntrase en tres focos de conflitividade nunha época moi concreta, a primeira metade do século XX. Un período de inestabilidade política mais tamén de importantes cambios no rural galego. Por un lado analizamos o Agrarismo cos casos de Nebra (Porto do Son) e Guillarei (Tui), probabelmemente dous dos conflitos máis coñecidos do noso país, mais non se lles pon nome e apelidos aos seus protagonistas, e moito menos ás mulleres que neles participaron. En segundo lugar os conflitos contra á Igrexa, nos que atopamos o caso de Sofán e Oseira, nos que a participación das mulleres foi vital pola estreita relación que sempre tiveron coa Igrexa. Non tanto por unha cuestión espiritual, senón porque era das poucas actividades lúdicas e de reencontro que tiñan. E por último, aqueles conflitos que os historiadores catalogaron como de subsistencia, Barallobre e O Saviñao, este último tivo lugar a mediados do século XX e ben podería encaixarse nos motíns e revoltas do s. XVII, exemplo do atraso que se vivía na Galiza naquela altura. "En xeral, xustifícase a participación das mulleres neste tipo de conflitos pola función social e de xénero que transformaba a nai en provedora das necesidades familiares" -No A Fondo fas fincapé en que aínda que os conflitos se presentaban como motíns relacionados coa fame, tiñan outra natureza, máis global. -Si, eu considero que nos casos de Barallobre ou O Saviñao influíu máis o feito de que a poboación e en concreto as mulleres, que foron as verdadeiras protagonistas, foron conscientes de que o que estaban cometendo era unha inxustiza, roubarlle ao pobo o froito do seu traballado durante todo o ano. En xeral, xustifícase a participación das mulleres neste tipo de conflitos pola función social e de xénero que transformaba a nai en provedora das necesidades familiares e en defensora da familia. A min persoalmente, paréceme unha lectura moi paternalista e simple da cuestión, coido que hai un compoñente de reafirmación de clase moi importante. -Cal era o papel da labrega na época en que te centras? -Para empezar, eran elas as que articulaban as comunidades, aspectos da división sexual do traballo como o coidado das crianzas, ou a responsabilidade sobre a economía do fogar, facilitaban a aparición de redes. En moitos casos para sobrevivir encargábanse do estraperlo, dos traballos de axuda mutua no campo... Hai que ter en conta que moitos homes emigraran, e elas quedaban cos fillos, coa casa e coas débedas. Mais a desigualdade comezaba na propia casa, pois as nenas ían moito menos a escola que os seus irmáns e a formación que tiñan era moi escasa en comparación aos homes. "A situación das nosas labregas non mudou moito" -Existe algún paralelismo entre as labregas da época que abrangue o A Fondo e as actuais? -A situación das nosas labregas non mudou moito, falamos noutros parámetros e noutras latitudes mais a situación segue a ser pouco ou máis a mesma. Malia o peso que teñen no sector primario galego e mesmo estatal, seguen a ser marxinadas e invisibilizadas por mulleres, labregas e claro está, por galegas. Son invisibilizadas polo simple feito de ser mulleres, porque o patriarcado como sistema de dominación social exerce unha violencia simbólica que distorsiona a visión das mulleres, facendo invisíbeis as súas actividades e experiencias, algo que aínda é máis perceptíbel cando se trata de labregas galegas, por estar as aldeas consideradas como espazos marxinais dun territorio xa de por si periférico e colonizado. Isto converte as mulleres labregas galegas en triplamente marxinais e triplamente invisibilizadas. [Este A FONDO fai parte do Sermos280, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Compañías galegas, venezolanas, brasileiras, arxentinas ou do Estado español enchen o programa da XXIII edición do Festival Galicreques. Será entre o 13 e o 21 de outubro en Compostela e integrará máis de 25 espectáculos, 13 deles dirixidos ao público máis novo.

A Asociación Cultural Barriga Verde organiza o xa veterano encontro en colaboración co Concello da capital, o Agadic, a Deputación provincial e a Fundación SGAE. "Reeditamos o noso duplo compromiso", sinalan desde a organización, "achegarlles aos novos espectadores o xénero escénico dos títeres e a creación de novos públicos para a escena". Así, centos de rapaces e rapaces asistirán ás funcións de Galicreqeus, afirman. Farano en espazos como a Fundación SGAE, o Teatro Principal ou o Centro Cultural Santa Marta. Os maiores de catro anos verán obras como Orellas de Trapo, de Títeres Brincadeira, en una canasta, dos arxentinos Uluria Teatro, La caperucita, dos tamén arxentinos Tres Tigres Teatro ou ¿Quién soy?, dos aragoneses Teatro de Medianoche. Para audiencias un pouco máis maiores -a partir de 10 anos e estudantes da ESO e o Bacharelato- os madrileños Mazzú Teatro representarán Home, Os Monicreques de Kukas farán o propio con Requiem por un monicreque -escrito por Roi Vidal Ponte- e a alianza arxentino galega de Tres Tigres, Chachakün e Títeres Cachirulo, Viaje a un país de Cortázar.


Summary: A Fiscalía ve indicios de 21 delitos de homicidio por imprudencia grave e contra os dereitos dos traballadores.

A Audiencia Nacional vén de aceptar a petición da Fiscalía de retirar o pasaporte ao patrón do Vila de Pitanxo, Juan Padín, afundido o pasado 15 de febreiro a 450 quilómetros da da costa do Canadá, no mar de Terranova. Segundo apuntan fontes xurídicas a Europa Press, o Ministerio Fiscal propñía esta medida cautelar contra Padín para evitar unha hipotética fuxida do país. A Audiencia Nacional ve indicios de 21 delitos de homicidio por imprudencia no 'Vila de Pitanxo' Así, ademais da retirada do pasaporte, a Audiencia tamén aceptou a petición da Fiscalía de que o patrón, único investigado polo naufraxio do pesqueiro galego, compareza ante sede xudicial cada 15 días. As familias dos 21 mariñeiros falecidos no sinistro marítimo levan semanas a demandar que se apliquen medidas cautelares contra Juan Padín, co obxectivo de que non aproveitase o seu traballo faenando en augas internacionais para fuxir. Declaración dos tres sobreviventes Contra as 9.30 horas desta segunda feira principiou na sede da Audiencia Nacional (AN) a toma de declaracións polo afundimento en augas de Terranova do pesqueiro marinense Vila de Pitanxo, unha causa na que comparecen os mariñeiros Samuel Kwesi e Eduardo Rial e mais o patrón do barco e tío deste último. Kwesi, segundo vén de informar RNE, defendeu ante o xuíz que se produciron "irregularidades" no naufraxio acontecido o pasado 15 de febreiro. Reiterou, máis unha vez, que fallaron as máquinas que subían as redes e que o capitán se negou a parar o motor. Tamén insistiu en que a tripulación, na que se atopaban os 21 mariñeiros desaparecidos, non portaba o chaleco salvavidas. Si o levaban o patrón e mais o seu sobriño, sostén Kwesi. A xustiza mostra "dúbidas" sobre a versión do patrón do 'Vila de Pitanxo' Foi precisamente a declaración "contraditoria" de Samuel Kwesi perante a Garda Civil, que se contrapuña coas versións ofrecidas por Rial e Padín, a que motivou a imputación do patrón. O mariñeiro de orixe ghanesa, que nun primeiro intre apoiara as palabras dos outros dous tripulantes, mudou o seu testemuño após denunciar "presións" para non actuar nunha liña discordante. 21 homicidios imprudentes O xuíz da AN Ismael Moreno emitiu a primeiros de abril un auto asegurando a existencia de indicios que permitirían imputar "polo menos 21 delitos de homicidio por imprudencia grave e contra os dereitos dos traballadores" a Padín, xa que na traxedia faleceron 21 dos 24 mariñeiros que viaxaban no buque. As familias do 'Pitanxo' avanzan nas querelas contra o patrón, o seu sobriño e o Grupo Nores Desta maneira, a Audiencia Nacional puxo en "dúbida" a versión ofrecida por Juan Padín, indicando que a velocidade do buque ás horas da traxedia "suscita dúbidas" sobre a declaración do capitán acerca da parada dos motores por avaría como causa determinante da escora e posterior afundimento do barco.


Summary: O Goberno galego opina que incluír a especie na listaxe do réxime de protección especial sería unha decisión "claramente contraria aos intereses" das comunidades do norte do Douro, onde hai importantes poboacións destes animais que causan danos ao sector gandeiro.

A Xunta da Galiza remitiu unha misiva dirixida á ministra do Goberno español para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, Teresa Ribeira, para censurar e rexeitar a inclusión do lobo ibérico na listaxe de especies silvestres en réxime de protección especial. A carta, asinada pola conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, Ángeles Vázquez, en nome do Goberno galego, advirte de que sería unha decisión "claramente contraria aos intereses" das comunidades do norte do Douro e que contan con importantes poboacións desta especie asentadas no seu territorio, con grandes consecuencias sobre o sector gandeiro debido aos ataques puntuais destes animais. A prol da caza O reforzo á protección do lobo suporía, di a carta da conselleira de Medio Ambiente, a prohibición xenérica da súa caza e unicamente permitiría a captura excepcional dalgún exemplar de lobo ibérico. A Xunta advirte na misiva de que a proposta do Ministerio de Teresa Ribera vai na liña "totalmente contraria" ás políticas desenvolvidas na Galiza nos últimos anos para "buscar a compatibilidade" entre a existencia de mandas de lobos coa gandaría extensiva e a viabilidade das explotacións agrogandeiras nestas zonas. Doutra banda, a titular de Medio Ambiente anunciou a próxima posta en marcha dos primeiros grupos de traballo vinculados á Rede de Reservas da Biosfera da Galiza. O obxectivo destes grupos é o de afondar en temas concretos e de interese común para os seis espazos que contan actualmente con esta declaración no territorio. Son os denominados área de Allariz, as Mariñas coruñesas e terras do Mandeo, Gerês-Xurés, os Ancares e montes de Navia, Cervantes e Becerreá; río Eo, Oscos e terras de Bourón; e mais terras do Miño.


Summary: Unha iniciativa veciñal, apoiada pola totalidade dos grupos que forman parte da corporación municipal, homenaxearán o 13 de xaneiro a Siervo González Rivas, Graciano Paz Amieiro e Manuel Rodríguez Núñez, militantes da CNT e a Unión Socialista Galega asasinados hai oitenta anos

Unha iniciativa veciñal, apoiada pola totalidade dos grupos que forman parte da corporación municipal, homenaxearán o 13 de xaneiro a Siervo González Rivas, Graciano Paz Amieiro e Manuel Rodríguez Núñez asasinados hai oitenta anos Siervo González Rivas, Graciano Paz Amieiro e Manuel Rodríguez Núñez eran tres mindonienses "bos", cun "compromiso social" e " entrega a un Mondoñedo mellor, socialmente máis xusto, desenvolto culturalmente e democraticamente avanzado", segundo a iniciativa veciñal que promove a homenaxe a estas persoas. As tres foron asasinadas en 1937 polos franquistas, nun episodio sanguento máis da represión fascista nesa comarca. O colectivo promotor considera que "hai razóns dabondo para homenaxear a estes tres veciños de Mondoñedo e na súa persoa a todos aqueles que na cidade foron vítimas da represión franquista, atendendo ao noso firme convencemento de que a democracia ten unha débeda impagábel con estas persoas". A homenaxe será o vindeiro 13 de xaneiro. Empezará ás 12:00 no parque da Travesía, detrás do cemiterio vello, a carón do lugar onde foron asasinados, onde tomaran a palabra, entre outros, familiares de Siervo González e Graciano Paz, representantes dos grupos que fan parte da corporación municipal, o cronista oficial de Mondoñedo e rematando cunha actuación musical. Ás 13:00 h, realizarase unha mesa redonda coa participación de persoas que coñecen e teñen estudado a figura dos homenaxeados e o contexto social, cultura e político de Mondoñedo nese momento histórico. A xornada rematará cun xantar de confraternidade. Quen eran? Siervo González Rivas (Mondoñedo 1886-Mondoñedo 1938), funcionario municipal, directivo da Sociedade de obreiros católicos, presidente da sección local da Confederación Nacional do Traballo (CNT, militante do Partido Sindicalista e da Unión Socialista Galega, sendo cabeza de lista desta forza política nas eleccións ao congreso de 1933. Graciano Paz Amieiro "O Latoeiro" (Mondoñedo 1893-Mondoñedo 1938), tesoureiro da Sociedade de obreiros católicos desde 1926 até 1932, directivo do Sindicato de oficios varios da CNT e militante da Unión Socialista Galega. Manuel Rodríguez Núñez(Mondoñedo 1893-Mondoñedo 1938), comerciante residente na rúa Febreiro, ocupou responsabilidades directivas na Sociedade de obreiros católicos, de cuxo orfeón fixo parte, militou ao tempo na CNT, no Partido Sindicalista e na Unión Socialista Galega.


Summary: Ilustrador, historietista, editor... Kiko Da Silva (Vigo, 1979) é o nome propio sobre o que pivota a XX edición de Viñetas desde o Atlántico, a cita nacional do cómic. Pai do célebre Fiz, de Fiz nos biosbardos, foi creador da publicación BD Banda e da revista satírica Retranca. O autor, que conta con múltiples recoñecementos, fai un alto nos compromisos do Salón do Cómic da Coruña para conversar con Sermos Galiza sobre a banda deseñada e a ilustración. Eis un extracto da entrevista publicada no semanario.

Que podemos atopar na túa exposición de Viñetas? Son 70 orixinais. Participo en dúas exposicións, na miña, como autor convidado, e na de 20 anos de BD. Na exposición persoal quixen amosar, máis que unha especie de antoloxía, traballos que estaban sen publicar, traballos que estou a facer agora: A sombra das pedras flotantes, libro que está na recta final, ou Castelao, alma galega, que estou facendo para Galaxia con axuda de cinco alumnos do Garaxe Hermético. Tamén o último libro de Fiz, un personaxe que creei para Golfiño e que segue a gustarlles aos rapaces. É un libro curioso porque é un curso de cómic feito historieta. E quixen amosar ilustracións tridimensionais que quixen facer para Kalandraka, para Galaxia, para algún xornal... Tamén preparei sorpresiñas para o público, como unha escultura de Fiz, unha pedra flotante, unha recreación do meu estudo... Facías mención a Castelao. Que supuxo para a historia da ilustración na Galiza? Aquí os galegos non valoran o suficiente o talento de Castelao, que é a gran figura galega da ilustración. Admírano todos. Eu cada vez que traio un convidado de fóra, sexa español, portugués ou francés, todos me preguntan por Castelao e todos queren ir ao Museo de Pontevedra a ver a obra de Castelao. Realmente, temos moito que aprender dunha visión nun momento difícil, o que fixo ten o valor de facelo nun momento tan duro como a represión. Ten unha visión galega, pero europea e mundial, acabou marchando a outros países e traía ao que el lle interesaba de alí, e reconvertíao, e enriquecía a nosa Galiza con cousa de Sudamérica, Alemaña, Francia... [Podes ler a entrevista íntegra no Sermos Galiza 258, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Decreta o peche da actividade económica non esencial. O Goberno do estado desbota polo de agora o confinamento domiciliario

O Goberno do Principado de Asturies decretou hoxe o peche de toda a actividade económica non esencial do territorio, entre ela a hostalería. Así o decidiu o comité de seguimento da Covid-19 reunido esta mañá cunha resolución que se publicará mañá e que entrará en vigor a cuarta feira, 4 de novembro. Ademais o Goberno asturiano pedirá ao Ministerio de Sanidade que se aprobe un confinamento domiciliario de 15 días. Unha petición que é desbotada desde o Goberno español. O ministro de Sanidade, Salvador Illa, afirmou que coas medidas actuais "hai suficiente" e chamou a evitar unha carreura por ver quen toma medidas "máis duras". Esta é unha das principais medidas de calado para evitar as interaccións sociais e a mobilidade entre os concellos asturianos dada a alta incidencia do coronavirus no territorio. Ademais o Goberno asturiano tamén decidiu adiantar o toque de recollida ás 22:00. Segundo o Goberno asturiano, estas medidas están orientadas a "intensificar a diminución da mobilidade e da interacción persoal" nun momento "crítico" no que se disparou a presión asistencial e o índice de positividade mantense entre o 6 e perto do 10%. O pacientes hospitalizados xa superan os 625 e deles, case un cento ocupan camas de coidados intensivos, servizo no no que máis do 30% das prazas xa son para pacientes con covid. Desde a semana pasada, en Asturies hai establecido un peche perimetral de toda a comunidade autónoma e dos seus tres principais municipios, Oviedo, Xixón e Avilés, hai toque de recoller entre as doce da noite (que agora se vai adiantar ás dez) e as seis da mañá, hai prohibición de manter reunións con máis de seis persoas e está decretado ás once da noite o peche da hostalería, que non ten permitido servir en barra.


Summary: A cabeza de lista de Nós-Candidatura Galega por Lugo asegura que a percepción do día a día da campaña difire dos resultados que agoiran as enquisas.

Como estás vivindo os últimos días de campaña? Con moito ánimo. Estamos a percorrer a provincia de arriba a abaixo. Estamos vendo moita receptividade da xente e iso danos moita forza. Que pode aportar Olalla Rodil como deputada e máis unha candidatura como a de Nós? Unha voz propia e un proxecto político para Lugo e para Galiza, que é o que marca a diferenza entre Nós-Candidatura Galega e outras forzas. Eu a nivel persoal, quizais a frescura pola miña idade e por ser unha persoa que se incorpora nova. Pero tamén por ser xornalista creo que unha perspectiva bastante ampla e diversa da realidade do país. "A única forma de frear a crise demográfica pasa por garantir unha vida digna no rural e unha aposta política decidida polos nosos sectores produtivos" Es a cabeza de lista máis nova do país. Cales son os retos para a mocidade? A emigración xuvenil que estamos a vivir nos últimos anos, agravada despois do estoupido da crise. A pesar de que non está na axenda política como debera, como un eixo central de todas as institucións, esa é para nós unha cuestión fundamental. Galiza non pode seguir aguantando a sangría na que nos atopamos, con esas taxas de emigración entre os menores de 35 anos. Nese sentido, traballando para freala, poderemos reverter outra das cuestións básicas que atinxen a Galiza como a crise demográfica e o avellentamento da poboación, que no caso das circunscricións de Lugo ou Ourense é máis patente. É un elemento chave do noso programa e do proxecto político que representamos. Como reverter esa situación? Garantindo unha vida digna no rural. É a única forma de evitar que a xente siga marchando e poda desenvolver o seu proxecto de vida. para iso hai que garantir un posto de traballo e uns servizos mínimos, que agora están sendo desmantelados. Moitos xa foron anavallados nos últimos anos. E despois é precisa unha aposta política decidida polos nosos sectores produtivos. No caso de Lugo, especialmente do sector lácteo, o de produción de carne de vacún e coello ou o sector pesqueiro da Mariña. Desde Nós-Candidatura Galega apostamos en defender os nosos sectores produtivos e poder ter un posto de traballo vinculado a eles, o que garantiría frear ese despoboamento rural. "Lugo é a eterna esquecida en materia de infraestruturas" Un dos eixos da túa campaña son as infraestruturas. Que precisa a provincia? Lugo é a eterna esquecida en materia de infraestruturas. É a única provincia practicamente sen tren. Non estamos nin conectados coa capital de Galiza. É imposible ir de Lugo a Ribadeo sen pasar por Ferrol ou as poucas liñas que van de Lugo a Monforte nin sequera conectan a súa poboación, porque a pesar de existir infraestruturas están infrautilizadas. Por iso reclamamos as competencias en materia de transporte, para poder deseñalas de acordo coas necesidades da nosa poboación. E non como nos anuncia agora o señor Feijóo, cunha liña de alta velocidade que conecte Lugo con Madrid en tres horas. O que queremos é que a poboación teña dereito á mobilidade e responder ás súas necesidades, e non aos intereses do presidente da Xunta. Máis ben semella que quere levar ao seu deputado ou deputada a Madrid con todas as comodidades. Tres mulleres encabezan as lista de Nós. Como persoa vinculada ao movemento feminista que valor ten? Que as mulleres ocupen o oco que lles corresponde. Somos a metade da poboación e ficamos excluídas dos procesos de toma de decisión. Que tres mulleres sexamos cabezas de lista é un reflexo desa realidade social. Nós facemos unha defensa decidida contra as desigualdades, e especialmente as relacionadas co xénero. É fundamental que as mulleres teñamos o espazo que nos corresponde por dereito. E despois temos que garantir unha vida libre de violencia. É moi importante conceptualizar e visibilizar o que está a acontecer. Non é unha lacra social, como nos din, se trata dun problema político, polo que urxen medidas para rematar con esa situación. "Que tres mulleres sexamos cabezas de lista é un reflexo da realidade social". Unha situación que non se limita ás relacións de parella. As desigualdades e a violencia contra as mulleres atopámolas en outros espazos como a fenda salarial no ámbito laboral ou, por exemplo, nesa visión estereotipada e a cousificada das mulleres. Propoñemos un estatuto de vítima do feminicidio para garantir que as mulleres poidan acceder a medidas de protección con denunciar o seu caso nos servizos sociais, sen necesidade de que acudan a unha comisaría. E que se protexan e se recoñezan como vítimas tamén ás crianzas, tantas veces excluídas. Nos últimos días fálase moito de sondaxes. Que valoración fas delas? Eu ás enquisas non lles dou máis valor do que teñen. Tratan de tomar o pulso á campaña electoral. Pero nós seguimos traballando e a percepción que temos é outra. Estamos notando un cambio para mellor nesta recta final, tanto nas redes como no día a día cando nos achegamos ás localidades e comarcas. Hai moito ánimo e cada vez teñen mellor acollida as propostas de Nós-Candidatura Galega. Por iso imos tratar de pegar un golpe na mesa o 20 de decembro e sorprender a todo o mundo cos resultados.


Summary: Substitúe na Alcaldía a Fátima Abal, quen o pasado sábado 8 anunciou que renunciaba ao cargo por razóns de saúde, aínda que permanecerá na corporación como concelleira.

Samuel Lago Ozón converteuse este sábado no novo alcalde de Cambados, nun pleno extraordinario celebrado ao mediodía, no que o candidato do PSdG obtivo 9 dos 17 votos dos concelleiros que compoñen a corporación. A favor da súa candidatura votaron, ademais do seu propio grupo, os dous edís de Somos Cambados e os dous do BNG. En contra situáronse en Partido Popular e o único concelleiro de Cambados Pode. Samuel Lago substitúe na Alcaldía a Fátima Abal, quen o pasado sábado 8 anunciou que renunciaba ao cargo por razóns de saúde, aínda que permanecerá na corporación como concelleira. Após tomar posesión do bastón de mando, o novo rexedor cambadés sinalou que afronta esta nova etapa con toda a ilusión coa que se afrontan os grandes retos. "Con moitas ganas de facer o mellor para os veciños. Motivado e, honestamente, considero que tamén preparado", indicou. O novo rexedor avanzou que este vai ser un goberno "progresista, galeguista e feminista. "Traballar de maneira incansábel" Lago manifestou tamén o seu compromiso de "traballar de maneira incansábel" para conseguir as maiores metas, para gobernar para todos, "escoitar a todo o mundo que teña algo que dicirme e axudar a quen o precise", antepondo sempre o interese xeral sobre o particular e os intereses de Cambados sobre os de calquera partido. "Sempre coa máxima honestidade, humildade e diálogo", engadiu. O novo rexedor avanzou que este vai ser un goberno "progresista, galeguista e feminista. "E tamén transparente, social e sustentábel", apostilou. Tamén avanzou o novo alcalde cambadés algúns dos proxectos nos que vai a focalizar a súa xestión. Entre eles destacou a execución da nova praza de abastos, a construción do novo cuartel da Garda Civil e a reforma da fachada litoral da ribeira de Fefiñáns. Aínda que engadiu que ademais destes grandes proxectos, "imos concentrar esforzos en dotar a toda a poboación dos servizos máis básicos e elementais, como son accesos dignos ás súas vivendas, o abastecemento de auga e unha rede de saneamento". Outras das tarefas que subliñou o novo rexedor foron a conservación e mantemento dos centros escolares, os investimentos en reformas e equipamentos para instalacións deportivas e parques, e as re formas de prazas públicas como as de Fefiñáns, A Xuventude e San Gregorio. "O turismo, a viticultura, a horticultura, a pesca, a acuicultura e as industrias de transformación destes produtos contarán co noso apoio para servir como locomotoras na recuperación económica", engadiu Lago. No terreo da igualdade e a loita contra a violencia de xénero, o novo rexedor asegurou que o seu goberno manterá e potenciará as políticas activas de concienciación e de prevención. Loita contra a violencia de xénero No terreo da igualdade e a loita contra a violencia de xénero, o novo rexedor asegurou que o seu goberno manterá e potenciará as políticas activas de concienciación e de prevención. Así mesmo, expúxose como obxectivo lograr que o resto das administracións colaboren e se impliquen no desenvolvemento de proxectos estratéxicos e na captación de fondos europeos. E, por suposto, concluíu, "imos recuperar a grandiosidade da festa do Albariño en canto a pandemia o permita".


Ademais da capacidade organizativa xustamente recoñecida fóra e do esforzado traballo militante tan autoloado dentro, e máis, claro, dos erros organizativos e políticos dos alternativos, algunha outra cousa hai que ter en conta para explicar o triunfo da UPG. Compre ir avanzando na análise que debe ser complexa e sempre caleidoscópica. Deixando á parte razóns de memoria sentimental mui poderosa, das que haberá que falar, outras tres son esenciais: centralismo democrático, silencio e autoaxuda. Cando a maioría do central da U toma unha decisión, dende ese órgano trasládase aos 8.000 militantes do BNG e aos 300.000 votantes a decisión Pola primeira, aplicación do centralismo democrático, a UPG logra que as posicións maioritarias nos organismos de dirección da U, que poden ser representativas de 500 dos seus 800? militantes (pero tamén só de 400 ou menos porque nunca se expresan todos á vez, claro, senón cunha xerarquía piramidal) son defendidas, unha vez adoptadas, por todos de forma absoluta e militantemente disciplinada. Antes aínda, son os derrotados (os máis contrarios á medida adoptada) os que máis e primeiro deben defendela, porque niso se basa a unidade e a garantía de non traizón. Non é preciso remitirse á historia do século XX para fundamentar esta afirmación. Cando a maioría do central da U toma unha decisión, dende ese órgano trasládase aos 8.000 militantes do BNG e aos 300.000 votantes a decisión. Como o garanten? efectivamente coa disciplina militante dos seus cadros. Para iso é fundamental: o silencio, tamén chamado de guasa Lei do silencio (E.Kazán) ou omertá (ver Wikipedia), tantas veces disfrazado de discreción. Nunca os militantes da U, non digamos os dirixentes, trasladan nada dos debates internos, a non ser con muito secretismo, por muita confianza persoal e as máis das veces seguindo a util táctica do rumor interesado ou filtración cara outros afiliados do BNG en círculos sucesivos de proximidade á U. Nunca para fóra. Aí chega xa trabucado o rumor no xogo orella a orella. O silencio, esencial en toda organización política clásica, é garantía de poder aplicar as tácticas decididas; decote funciona tan ben que ten como efecto colateral que unha parte do BNG pase o tempo xogando -na lóxica do axedrecista- a deducir que vai facer a U? Atinar nunca ten premio. Garánteselle a colaboración e o soporte a todos os militantes. Búscanlle solidariamente apoio aos seus e máis aos que están peor e teñen menos capacidade para saír adiante Tamén a autoaxuda é do máis importante, especialmente nesta conxuntura. Practícase como en todo grupo humano que posúe identidade e ética propia: como nas aldeas que xestionan comunais, nas agrupación de veciños, nos grupos relixiosos, nos bos grupos de amigos, nas familias ou en case todos os partidos que se precen. Garánteselle a colaboración e o soporte a todos os militantes, en especial a aqueles que pasan por dificultades. Nunca se abandona a ninguén. Búscanlle solidariamente apoio aos seus e máis aos que están peor e teñen menos capacidade para saír adiante. Estas non son todas as razóns que explican o seu éxito, o da U, muitas veces pírrico pero sempre traballado. Non xaora. É por ir afondando no asunto. Tamén está a capacidade para usar como pantalla á xente magnífica que teñen, capaz e boa a carta cabal, tamén o manexo dese victimismo antropolóxico ou a capacidade para presentarse sempre como os agredidos, enganados e traizoados... E por suposto, as incapacidades ou dificultades dos seus contrincantes. Pero podedes seguir...isto é unha obra colectiva.


Summary: 1% da poboación mundial posúe máis do dobre da riqueza con que contan 6.900 millóns de persoas. Co gallo do inicio do Foro Mundial de Davos, a ONG internacional Oxfam fixo público o seu informe anual. O Fondo Monetario Internacional e o Banco Mundial, din, teñen boa culpa deste "sistema económico errado e sexista".

Se cada habitante do planeta sentase sobre o diñeiro que posúe, amoreado en billetes de cen dólares, a maior parte da humanidade sentaría no chan; unha persoa de clase media dun país rico, á altura dunha cadeira, e os dous homes máis ricos do mundo faríano no espazo. Este é un dos exemplos cos que a ONG internacional Oxfam quere denunciar a desigualdade existente na nosa sociedade e que ilustran o seu informe de 2019 sobre o reparto da riqueza no mundo. Un informe que anualmente publica coincidindo co Foro Mundial de Davos, que hoxe comeza nesta localidade suíza. En 2019, os 2.153 milmillonarios que había no mundo posuían máis riqueza que a que acumulan, todas xuntas, 4.600 millóns de persoas. Ademais, 1% da poboación máis rica posuía máis do dobre de riqueza que 6.900 millóns de persoas, segundo recolle o informe de Oxfam, titulado Time to care (xogando co carácter polisémico da palabra inglesa care, "preocuparse", "importar" e "coidar"). "No máis alto da economía global atópase unha pequena elite de persoas con fortunas inimaxinábeis, que van incrementando exponencialmente a súa riqueza sen apenas esforzo, independentemente de se achegan ou non un valor engadido á sociedade", apuntan desde a ONG internacional FMI e BM, "culpábeis" Nunha recente entrevista, a directora executiva de Oxfam, Winnie Byanyima, lamentaba que institucións como o Banco Mundial (BM) e o Fondo Monetario Internacional (FMI) "sexan gran parte do problema" cando "poderían ser parte da solución porque teñen moito poder". A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: O BNG presenta mocións nos concellos galegos para declarar "persoas non gratas" aos parlamentarios populares que "avalaron o atraco sobre os aforros de milleiros de galegos".

O BNG promove en numerosos concellos do país mocións coas que pretende "declarar persoas non gratas" os deputados galegos que aprobaron a quita das participacións preferentes. Os grupos municipais nacionalistas de Compostela ou A Coruña, pero tamén doutros moitos municipios, xa anunciaron a súa intención de levar esta proposta aos vindeiros plenos coa que pretenden a reprobación dos quince parlamentarios do PPdeG que no Congreso "avalaron co seu voto" o que o Bloque considera "un atraco a man armada". "Os quince deputados do PPdeG incumpriron os seu compromisos co pobo", denuncia o BNG "Estes 15 deputados e deputadas do PP incumpriron os seus compromisos co pobo ao votar a favor deste Real Decreto que supón un atraco sobre os aforros de centos de persoas na nosa cidade e milleiros en Galiza que tiñan cartos investidos nas antigas caixas de aforro e hoxe ven como desaparecen", indicou este mércores Avia Veira, concelleira do BNG na Coruña, nunha declaración idéntica á que xa fixera Rafa Vilar, concelleiro nacionalista en Compostela. As mocións que o BNG irá presentando nos vindeiros días nos municipios galegos defenden que cada un dos concellos "rexeite o Real Decreto 6/2013 que autorizou as quitas e as canxes, que supoñen a perda do 43% dos aforros". "Parécenos un feito gravísimo o feito de expropiar o peto de pequenas aforradoras", asegurou Avia Veira, que cre que a quita "ten unha grave consecuencia na economía local e galega porque son cartos que se perden". O Bloque considera esta medida un "escrache institucional" para "sinalar os responsábeis" desta medida que cren un engano. O BNG ve nas súas mocións "un escrache institucional" para "sinalar os culpábeis da estafa" "O PP pasou de ser cómplice da banca especuladora a culpábel do espolio do aforro dos galegos e das galegas e os responsábeis teñen nomes e apelidos", asegura o BNG, que inclúe na sua protesta carteis nas que se acusa de "cómplices" aos deputados do PP. Ademais, o Bloque enumera os responsables de "legalizar esta estafa". Son: Antonio Eiras, Antonio Pérez, Tristana Moraleja, Juan De Dios Ruano, Joaquín García, Jaime de Olano, Olga Iglesias, Celso Delgado, Guillermo Collarte, Ana Belén Vázquez, Ana Pastor, Irene Garrido, Paz Lago, Telmo Martín e Marta González Vázquez.


Summary: Quen visite a Casa Museo Cunqueiro en Mondoñedo debe facer parada obrigada ao final do percorrido, no vello faio, cabo da mesa onde se expón a Smith Premier nº 10, a máquina de escribir que acompañou o escritor ao longo da súa vida como ferramenta imprescindible que, de falar ou ditar unhas memorias, podería contar os mellores e meirandes segredos do mestre.

O modelo nº 1 da Smith Premier deseñouno Alexander Timoty Brown en 1889 e produciuno a Smith Premier Typerwriter Company, en Syracuse, USA. A este modelo fórono sucedendo outros mellorados pero todos co defecto de que o escribinte non podía ver o que escribía, un problema que se solucionou coas modificacións que fixeron posible que o modelo nº 10 da Smith Premier, que comezou a comercializarse en 1908, se convertese na primeira máquina de escritura visible, ademais de ser máis lixeira, elegante e moderna que as anteriores. Este modelo comeza a aparecer en anuncios na prensa española e galega a partir de 1902 e seguirá estando presente en páxinas de revenda ata mediados do século XX. A partir de 1910 distribuíaas en exclusiva desde Barcelona Otto Streitberger. Se atendemos á publicidade comercial, nos xornais españois da época, a Smith Premier foi "La máquina de escribir mejor del mundo", "Grandioso invento nuevo", "La reina de las máquinas de escribir", "Insustituible e indispensable para toda persona culta". Wenceslao Fernández Florez, porén, tiña unha Smith Premier que non usaba. Prefería escribir coa pluma, pois pensaba que dentro da máquina habitaba un espírito burlón que era o que provocaba ruído ao pulsar o teclado e o causante de que as letras impresas no papel non se correspondesen coas que el desexaba ver. En 1953 organizouse unha exposición de "maquinas de escribir antediluvianas" en Xixón na que unha Smith Premier Typerwiter nº 1 de 1885 cotizaba como gran antigüidade. Pertencera ao xeneral cubano Maceo, fóralle requisada polo español Weyler e seica a atoparan nunha palleira asturiana. A Smith Premier nº 10 de Cunqueiro mercouna o seu pai o 1 de agosto de 1916 e, segundo o propio Cunqueiro, "o que primeiro que escribiu foi unha carta (do pai) a miña nai". En xaneiro de 1959, nunha entrevista de Pedro Rodríguez publicada por El Pueblo Gallego, Cunqueiro fala das súas rutinas diarias e menciona como invento imprescindible para os seus quefaceres a Smith Premier nº 10 que usa a diario. Pouco despois no artigo "Una ventana" publicado en La Voz de Galicia o 22 de marzo de 1959, escribe: "Un petirrojo enamorado canta, a dos varas de mi vieja "Smith Premier número 10", doble teclado, en una rama florida de ciruelo". Nunha carta un pouco posterior, dirixida neste caso ao seu amigo, Alberto Casal, datada o 30 de abril de 1959, escribe: "Aquí vino ya la primavera. Es algo tan hermoso, tan alegre, tan coloreado que le obliga a uno a andar de pasmarote. Las rosas llegan, por la ventana, hasta la Smith Premier". Nunha carta de Cunqueiro a Fernández del Riego, datada en xullo de 1960, di "A miña vella Smith Premier nº 10 vai dada. Terei que ver de mercar urxentemente unha nova máquina. A Smith brinca, non podo apurar, desaliña, etc". Todo se deteriora e fatiga, tamén as máquinas de escribir. Esta, porque o merece e polos milleiros de folios que produciu, sempre atenta ás ordes da prodixiosa inventiva dun xenio, ben merece o lugar de honra que se lle reservou na Casa Museo Cunqueiro de Mondoñedo.


Un ex-mecánico de Talgo xurou en outubro que tras o accidente se ocultaron avarías do tren, pero os interrogatorios non se realizarán ata marzo tras seis anos de demoras e erros xudiciaisO pasado 10 de outubro a plataforma de vítimas do accidente de Angrois, no que o 24 de xullo de 2013 morreron 80 persoas, rexistrou no xulgado de Santiago que instrúe o caso unha declaración xurada dun antigo mecánico de Talgo na que este asegura, seis anos máis tarde, que media hora despois do sinistro "varios directivos" da empresa "deron a orde taxativa de borrar todas as avarías que tiña o tren da base de datos". A investigación dese feito non comezará ata o 13 de marzo, coas comparecencias no xulgado como testemuñas do ex-mecánico e os tres responsables de Talgo aos que identificou no seu escrito. Eses interrogatorios veñen de ser adiados por segunda vez nunha causa que acumula diversas demoras e erros do sistema xudicial nos seis anos e medio que xa pasaron desde o accidente.A declaración xurada do ex-mecánico de Talgo, que a empresa negou anunciando unha querela contra o seu antigo empregado, chegou cando a Audiencia Provincial da Coruña estaba a piques de decidir se avalaba a proposta do xuíz instrutor de levar xa a xuízo como únicos responsables do sinistro ao maquinista do tren, Francisco José Garzón, por despistarse e non frear a tempo antes da curva de Angrois, e ao daquela director de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, por non avaliar e paliar o risco que alí existía como esixía a normativa. As declaracións foran fixadas para o 12 e 13 de decembro, pero ao pedir varios avogados que se unificasen nun só día foron adiadas ao 23 de xaneiro e agora, tras unha nova petición, ao 13 de marzoAo coñecer a denuncia do mecánico do 10 de outubro, a Audiencia, tras consultar ás partes persoadas no caso e co apoio do fiscal, pediu o 12 de novembro ao xuíz instrutor que a investigase. Tres días despois o maxistrado fixou que o mecánico e os tres directivos de Talgo comparecesen no xulgado de Santiago dous deles o 12 de decembro ás 9 e as 10 da mañá e os outros dous ao día seguinte nos mesmos horarios. Varios avogados de Madrid solicitaron ao xuíz que concentrase nun único día as catro declaracións para facilitarlles e acurtar os desprazamentos, ao que o instrutor respondeu fixando esas declaracións o 23 de xaneiro, máis dun mes máis tarde, ás 9, 10, 11 e 12 horas. Posteriormente o avogado da plataforma de vítimas solicitou unha nova reprogramación das comparecencias por coincidirlle coa celebración dun xuízo oral por outra causa noutra cidade, cuestión á que este luns o instrutor accedeu. Agora os interrogatorios veñen de ser adiados outros dous meses, ao 13 de marzo, máis de cinco meses despois de coñecerse a denuncia que os motivou. Seis anos de erros e atrasos do sistema xudicialNestes máis de seis anos o caso cambiou de instrutor e fiscal, os maxistrados cometeron erros nos seus autos e a Xunta impuxo dous peritos sen experiencia en materia ferroviariaO novo atraso na investigación prodúcese despois de máis de seis anos dunha instrución na que o sistema xudicial evidenciou diversas eivas e demoras. Os propios maxistrados implicados na causa cometeron en varias ocasións erros nos seus autos ao citar normativa ferroviaria ou nomes que eles mesmos acabarían corrixindo posteriormente en novos escritos días, semanas ou mesmo meses despois.Os peritos xudiciais encargados de analizar o accidente tardaron medio ano en comezar a traballar porque dous dos inicialmente elixidos polo xuíz por sorteo de entre os mellores profesionais de cada colexio de enxeñeiros foron substituídos pola Xunta por dous funcionarios seus sen experiencia previa en materia ferroviaria. Posteriormente un deles plaxiaría partes da súa peritaxe da investigación oficial realizada por Fomento que facía responsable só ao maquinista. E os outros peritos terían que pedir en varias ocasións ao xuíz que lles axudase a reclamar a varias empresas públicas e privadas documentos que non lles querían facilitar.O actual xuíz vén de obter praza noutro xulgado, pero o poder xudicial permitiralle rematar a instrución do accidente de Angrois para evitar as demoras que se producirían cun novo cambioUn ano despois do sinistro o primeiro xuíz instrutor, Luis Aláez, conseguiu un cambio de xulgado e un novo maxistrado, Andrés Lago Louro, tivo que tomarse varias semanas para facerse cun sumario que xa daquela acumulaba máis de 40 tomos. Posteriormente o segundo instrutor tomaríase o seu tempo para ir chamando a declarar aos peritos (cinco meses desde que entregaron os seus informes ata que os ratificaron verbalmente). E en maio de 2017 cambiaría tamén o fiscal do caso, despois de que o primeiro, Antonio Roma, centrado só en investigar o maquinista, conseguise outro posto. Agora Lago Louro vén de obter tamén praza noutro xulgado, pero o poder xudicial permitiralle rematar a instrución do accidente de Angrois para evitar as demoras que se producirían cun novo cambio de xuíz.Á folga do persoal da Xustiza de comezos de 2018 engadiuse a demora dun ano en obter un informe relevante da Unión Europea tras trabucarse o xulgado no enderezoA principios de 2018 unha folga do persoal da administración de Xustiza en Galicia provocaría demoras de catro meses nas declaracións de varios imputados, testemuñas e peritos previstas para comezos daquel ano. Foi nese mesmo ano cando quedou en evidencia unha das demoras máis significativas do caso. En xuño de 2017 o xulgado pedira á Axencia Ferroviaria da Unión Europea un informe para aclarar varias cuestións sobre a normativa a aplicar nas análises de risco ferroviarias nas que discrepaban dous peritos. Pero o xulgado trabucouse inicialmente de enderezo e enviou a súa petición á estación de tren de Valenciennes (Francia) en vez de á sede da axencia europea noutra rúa desa mesma cidade. A petición tardaría cinco meses en chegar ao ente comunitario, que elaborou o seu informe en dous meses e o entregou o 15 de xaneiro de 2018 ao sistema xudicial francés para que o remitise ao español. Porén, non foi ata cinco meses máis tarde, en xuño, que o xuíz informou ás partes de que ese informe aínda non lle chegara.Ao coñecerse a demora, vítimas do sinistro e a eurodeputada do BNG Ana Miranda puxéronse en contacto coa axencia ferroviaria, que en só dous días fixo chegar o seu informe de xeito directo ao xulgado de Santiago. Nel desmontábanse boa parte dos argumentos que viñan empregando Fomento, Adif e Renfe para facer responsable do sinistro só ao maquinista e sinalábase que eran preceptivas varias análises de risco que, segundo declararon no xulgado varios técnicos da consultora pública Ineco, non se realizaron na curva de Angrois.Coa causa xudicial centrada desde aquela na responsabilidade do director de Seguridade de Adif por non realizar correctamente esas análises de riscos na liña de AVE Ourense-Santiago na que ocorreu o accidente, a declaración xurada do ex-mecánico de Talgo pon agora o foco no tren, no que os peritos xudiciais non atoparan ningunha eiva que considerasen causa do sinistro.


Summary: Unha denuncia cidadá afirma que desde principios de ano están cun só médico, cuxo traballo se complementa de maneira puntual polas visitas doutro doutor. Porén, están recollendo sinaturas para conseguir unha segunda praza fixa.

Usuarias do centro de saúde de Monfero comezaron unha campaña de recollida de sinaturas para protestar ante o Sergas polo que consideran unha deficiente atención sanitaria. Ademais das reclamacións, algunha persoa presentou, a nivel particular, a súa protesta ante a Valedora do Pobo. Segundo informa un representante do colectivo, até finais de 2020 había dous médicos no cadro de persoal do ambulatorio. Un xubilouse e "a xerencia da área sanitaria intentou cubrir a súa vacante cun médico que ven unhas horas un par de días á semana", explican. No entanto esa atención xa era complexa e, ademais, desde mediados deste mes desaparece ese segundo facultativo da programación. "Podemos entender que un médico polo ratio pode ser suficiente mais o problema que vemos é que o concello de Monfero presenta dúas características que fan inviábel ter un bo servizo con un so médico: a súa extensión e a idade das doentes", indica. Así, percorrer a xeografía do municipio non é algo rápido e, ademais, moitas persoas son dependentes e non teñen facilidades para achegarse ao centro de saúde. En consecuencia, se só hai un doutor que sae ás visitas a domicilio, o ambulatorio queda "sen médico e a xente citada ten que agardar a que volva". Malia que o Sergas estipula "o tempo dunha visita a un domicilio de 15 minutos contando o desprazamento", cando o tamaño do concello fai imposíbel eses máximos. A xestión das reclamacións, para unha soa administrativa "poco a poco" "Que pasaría se por un casual se dan dúas urxencias ao mesmo tempo?", preguntan como problema engadido, a maiores da "saturación mental e física". "Ante a avalancha de reclamacións presentadas no centro, a administrativa vendo que si se centraba en facelas segundo o protocolo non podería atender as necesidades do centro decidiu mandalas nun sobre e cal é a nosa sorpresa que llas devolveron cunha nota que dicía "gracias, pero tienes que hacerlo poco a poco", engade o voceiro. Esta demanda de persoal para a Atención Primaria dos concellos máis rurais ou afastados non é nova, pois Guitiriz ou A Guarda, entre outros teñen protagonizado queixas similares. Porén, o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, advertía esta cuarta feira no Parlamento que a Xunta non tiña culpa de que as profesionais non quixeran ir, por exemplo, a traballar na Guarda. "Se non o quere ninguén, será culpa nosa tamén?", ironizou en referencia a un contrato de 60.000 euros anuais na vila.


Summary: Namentres mantén unha taxa de reposición de 10% e un recorte de 14% en 'recursos humanos' nos orzamentos, coa Lei de Garantías Sanitarias o Sergas vende o sistema público aos centros concertados.

Foi en outubro de 2012 cando os hospitais privados fixeron público o seu órdago á Xunta. Polas boas, á maneira dunha oferta, a Asociación de Hospitais Privados da Galiza emitiu un informe, Sanidad Privada en Galicia: importancia y áreas de colaboración con la Administración, onde reclamaban que se estabilizasen os convenios co Sergas "para a redución dos tempos de agarda". Mais a focaxe non estaba colocada na mellora da atención a doentes. Por se houber algunha confusión, o propio documento aclara cal é o obxectivo: que a consellaría de Sanidade "asegure aos nosos centros unha actividade regular predecíbel". Quen rexeita unha operación ou consulta nun centro concertado, previa oferta do Sergas, perde o dereito aos tempos máximos. Chegad@s a este punto, cómpre achegar dous dados: que son derivad@s polo Sergas 47% d@s pacientes atendid@s nos centros Grupo Hospitalario Modelo, Instituto Médico Quirúrgico San Rafael, G.H. Quirón-USP Santa Teresa, Hospital Nuestra Señora de Fátima, Instituto Policlínico La Rosaleda, Sanatorio Nosa Señora dos Ollos Grandes, Cooperativa Sanitaria de Galicia -Cosaga-, Centro Médico El Carmen, Policlínico Lucense -Polusa-, Hospital Miguel Domínguez, Povisa e Hospital Nuestra Señora de la Esperanza; e que, en total, facturan 740 millóns ao ano. Malia este volume de negocio, a Xunta claudicou perante a 'oferta' e tardou seis meses en aprobar o anteproxecto da Lei de Garantías Sanitarias. En só tres meses máis, o PP pasou o rolo da súa maioría e quitou a lei para adiante no Parlamento, en contra da vontade das forzas políticas con representación e da comunidade sanitaria. A 3 de marzo de 2014 entrou en vigor. "FRAGA, ESTA LOSGA, NON SE TRAGA" "É a mesma lei que a Losga, recupera aquel texto e vulnera a Lei de Saúde da Galiza, que sinala expresamente que a privada sempre será secundaria face a pública". Fala María Xosé Abuín, secretaria xeral da CIG-Saúde, da Lei de Ordenación Sanitaria da Galiza, aprobada en 2003 e que recibiu unha forte contestación nas rúas con lemas contra o daquela presidente da Xunta, Manuel Fraga, por abrir as portas á privatización. E é que a lei que o PP vén de aprobar vincula o dereito á sanidade á alta na seguranza social, de tal maneira que quen non cotice será beneficiari@, mais non usuari@ de pleno dereito. "É unha lei demagóxica porque non se pode dicir que se van garantir os tempos máximos nas listaxes de agarda cando se está a desmantelar o sistema público", acrescenta Abuín. Namentres se estabelecen tempos de non máis de 60 días para as operacións cirúrxicas e 45 para consultas e probas diagnósticas, desde a Xunta mantéñense unhas taxas de reposición de 10 por cento do persoal e os hospitais abren só de mañá. "Cae de caixón que se na pública non somos quen de cumprir uns obxectivos o que hai que facer é buscar as causas. Iso é o que nos venden nos cursos internos, calidade da xestión", explica Jesús Sueiro, médico de Atención Primaria e presidente da Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria. Neste sentido, recalca que os centros hospitalarios "poderían funcionar ás tardes cando o horario ordinario non sexa suficiente" e quéixase, aliás, da "excesiva mecanización na recitación de pacientes". Defende que as patoloxías crónicas requiran atención en función das necesidades d@ doente, e non "por sistema, dentro dun mes, dentro de seis, dentro dun ano...", pois tal rutina "atasca" os hospitais con revisións que en moitos casos poderían realizarse nos centros de saúde. Con todo, Abuín pon o foco no afastamento entre sanidade e pacientes que trae canda si esta lei, ao poder dispor que as operacións se realicen fóra da área sanitaria de referencia. CALES SON AS GARANTÍAS SANITARIAS? Para alén das taxas de reposición e dos horarios dos hospitais galegos, os orzamentos da Xunta para 2014 incluíron 14 por cento menos no capítulo de recursos humanos. "O que a consellaría está a facer con esta lei é recoñecer unha incapacidade só para contentar a cidadanía", subliña Sueiro. O departamento que dirixe Rocío Mosquera fai pública a súa consciencia de non ser quen de respectar as listaxes de agarda e escolle o vieiro da privatización para solventar este escollo "cando o que fai falla é repensar de arriba a abaixo o sistema sanitario público". Unha persoa cun xoanete e diñeiro poderá operarse na privada; unha persoa cunha hernia e sen diñeiro terá que agardar na pública. Di Sueiro que a solución do Goberno galego é "pan para hoxe e fame para mañá" e cuestiona que se coloquen á mesma altura doenzas que non teñen a mesma gravidade: "unha persoa cunha hernia discal require atención de maneira máis urxente que outra que ten un xoanete, que só manifestará unha certa molestia e lle apertará o zapato". Eis onde está a trampa, a sanidade de ric@s e pobres. A lei do PP permite que @ doente co xoanete, se ten diñeiro, poida pagar a operación na privada e despois o Sergas reembolsará a factura. Pola contra, @ afectad@ pola hernia, se non ten diñeiro, terá que agardar para ser atendid@. Hai máis. Quen é chamad@ para se operar e lle ofrezan facelo na privada, de o rexeitar, "o seu nome acabará nunha gaveta", anticipa María Xosé Abuín. E Jesús Sueiro confirma este punto: "un paciente meu que se negou a ir a un centro concertado perdeu o dereito dos tempos máximos. Iso é chantaxe, unha actitude case, case delitiva". Son as "garantías sanitarias" que carrexa esta eufemística lei. Esta reportaxe apareceu no número 88 de Sermos Galiza, publicado o 13 de marzo de 2014.


Summary: O presidente da Xunta considera que a decisión que se tomou onte no Consello Interterritorial da Saúde é "de alto risco" e quere que en Galiza haxa un maior control.

Na Galiza non convence a proposta acordada onte no Consello Interterritorial da Saúde. Polo menos así o manifestou hoxe o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, que asegurou que as reunións de "dez persoas achegadas" van ser "de alto risco" para a expansión dos contaxios por coronavirus. Para o responsábel do Executivo galego o país debería contar cunhas medidas que supoñan ser "máis estritos" á hora de permitir as ceas e comidas de Nadal. Desde o seu punto de vista contar con estas recomendacións é "mellor" que non ter un marco para as celebracións pero o ve "difuso". Para o comité clínico que asesora á Xunta sobre a evolución da pandemia e para a propia Administración "o máis seguro é non mesturar unidades convivenciais". En calquera caso, de facelo opina que non deberían de ser máis de dous fogares os que se xuntaran. "Nós seguimos a propoñer ser un pouco máis rigorosos coas recomendacións que se fixeron na pasada xornada", incidiu. Por iso, seguirán recomendando "de forma intensa" que non queden para as festas máis de dúas unidades familiares. Feixoo sostén que da mesma forma que as crianzas son "vectores de risco menores que os adultos", un encontro "de dez persoas achegadas, é dicir, coñecidas" sería de "alto risco". "Trátase da responsabilidade individual de cada persoa ou familia para non tentar á sorte", advertiu en rolda de prensa. O responsábel insistiu: "Aínda valorando positivamente a recomendación conxunta, eu lle diría a un galego que o máis seguro é celebrar a festa coa mesma familia coa que un celebra os días ordinarios".


Summary: Feijóo defende con vehemencia ante Rajoy o plan para ilegalizar os gobernos locais de coalición. O presidente do Goberno de España eloxia á "maioría silenciosa" ante os seus recortes na "apertura do curso político", que o dirixente conservador volve situar en "Sotomayor".

Tres 'Sotomaior', dous 'Sotomayor', ningún Soutomaior Duplamente encastelados. Mariano Rajoy e Alberto Núñez Feijóo déronse este domingo o seu habitual baño de dirixentes do seu partido para escenificar o que se vén dando en chamar "apertura do curso político". Fixérono, como vén acontecendo dende a desaparición das romarías populares do Monte Faro ou do Monte do Gozo, ao pé do Castelo de Soutomaior, desta volta para poñer o acento en dúas ideas forza: a recuperación económica xa está aquí e quen o nega faino por partidismo e a reforma electoral executarase caia quen caia. A segunda idea, a da ruptura unilateral da baralla electoral, foi axitada con máis contundencia por Feijóo que polo propio Rajoy: "Contra un PP unido non hai forza política que nos pare", proclamou o líder da dereita galega para resumir a axenda dos vindeiros meses. Mentres ultima o recorte ao Parlamento de Galicia, tan unilateral como a reforma de Rajoy, Feijóo reivindícase como pai da idea de ilegalizar os gobernos locais de coalición, a cal leva defendendo "dende que é presidente do partido". Ademais, asegura, co seu plan o PP "non inventa nada", porque "a proposta do Goberno ten precedentes no programa electoral do PSOE de 2004", asegura, obviando que aquel documento propuña un sistema de dobre volta avalada polo consenso entre os partidos. "Espero que ninguén se desdiga", reta, para "convidar" os "partidos da oposición" a que "se esforcen menos en rebelarse contra algo tan democrático como é que quen gañe, goberne" e se "esforcen algo máis en gañar a confianza maioritaria dos cidadáns". O presidente da Xunta defende a reforma electoral de Rajoy como un "principio democrático sólido, básico" Feijóo presenta a conversión do 40% dos votos en maioría absoluta como un "principio democrático sólido, básico" e o PP galego no seu conxunto alenta a Rajoy para que non dea marcha atrás asegurando que se comprometen a non gobernar en ningún concello no que non sexan a lista máis votada. "Por suposto, abrimos e imos continuar abrindo un debate sobre a necesidade de establecer a posibilidade de fortalecer o vínculo democrático a nivel local mediante a elección directa de alcaldes", asegurou Rajoy, máis centrado no discurso económico. "Imos falar", di, "e quen non o queira faer, que llo explique ao conxunto dos cidadáns". De realizarse, a súa aposta é ter a lei electoral reformada en decembro, cando resten apenas cinco meses para os comicios. Eloxios a Rajoy e á "maioría silenciosa" Como vén acontecendo ao longo do verán o acto de Soutomaior converteuse tamén en toda unha cerimonia de eloxios dos dirixentes do PP galego a Mariano Rajoy, a quen Feijóo considera que é "xusto" agradecerlle a súa "actitude dialogante con Galicia". O Goberno de España, afirma o presidente da Xunta, é "consciente e consecuente" e "sempre ten en conta o que se lle di dende Galicia", tamén para os sector naval, xa que "hoxe están a construírse os dous floteis e hai novos pedidos militares", di, obviando o malestar en Ferrolterra polo veto ao dique flotante de Navantia. "Sobran palabras porque falan os feitos", gaba Feijóo, quen asegura que o seu partido non se dedica a "desmontar as provocacións do fanfarrón de turno" porque " a cidadanía non reclama un Goberno respondón, senón un Goberno responsable". Feijóo di botar en falta o "PSOE de Felipe González" Mentres Feijóo bota en falta "o PSOE de Felipe González" e reivindica o apoio de Galicia como "nacionalidade histórica" á "unidade de España" Rajoy aproveitou o seu discurso para lanzar agradecementos noutra dirección, o da "maioría silenciosa de españois, que son moitos, moitos máis dos que pensan algúns", abstracto colectivo que "entendeu as decisións qeu tivemos que tomar; que as entenderon, que as comprenderon e que hoxe se decatan de que tiñan o seu sentido". "España é unha democracia avanzada e, senón, comparen", retou.


Summary: O lehendakeri vasco Iñigo Urkullu convocou as eleccións para o próximo domingo 12 de xullo. Defende que a data que máis garantías ofrece pero recoñeceu que cabe a posibilidade de volver suspendelas. A maioría da oposición critica que o PNV priorice o confronto electoral á loita contra o coronavirus.

Iniciaba a segunda feira, 18 de maio, cunha convocatoria do Consello do Goberno vasco para as 13 horas. Remataba así a incertidume sobre cando votaría a sociedade vasca, pois esa reunión de urxencia do Executivo deixaba claro que a data escollida polo lehendakari Iñigo Urkullu non era outra que o vindeiro domingo 12 de xullo. O mandatario vasco comparecía finalmente cara ao medio día na sede da Lehendakaritza para desvelar a súa decisión final. Anunciaba así a data dos comicios e daba a coñecer que procedía a asinar o decreto de eleccións que na terza feira precisamente publicará o Boletín Oficial do País Vasco. "Os comicios vanse realizar con todas as garantías para as persoas", aseverou Urkullu, ao tempo que describiu a situación sanitaria actual como "significativamente mellor", en comparación a cando se declarou a emerxencia sanitaria, o pasado 13 de marzo. Porén, en Euskadi, e pese a estaren na fase inicial do desconfinamento, nin tan sequera poden grupos de persoas reunirse en domicilios. A pesar desta situación, para que as eleccións vaian para adiante, e alén de que se manteña o estado de alarma, cumpriría deixar sen efecto a declaración de situación de emerxencia sanitaria decretada polo Goberno vasco en marzo. O acordo asinado para a suspensión dos comicios do 5 de abril recollía precisamente que para volver convocar non podía haber emerxencia sanitaria. Precisamente hoxe Euskadi pasa da fase de emerxencia á de vixilancia sanitaria. O propio Urkullu afirmou que se atopan "nunha nova etapa de vixilancia e control". A duración da campaña podería reducirse a unha semana, mais o lehendakari deixou esta decisión en mas dos partidos vascos. O presidente vasco afirmou que se manterá aberto a suspender a cita coas urnas por segunda vez se for necesario en función da situación sanitaria. Mais, nese caso, xa sinalou que as urnas ficarían para o mes de setembro ou mesmo de outubro. A maioría da oposición, mesmo o PP, critica a decisión de Urkullu A segunda forza por detrás do PNV, EH Bildu (18 escanos), está en contra de votar o 12 de xullo, pois defende que a prioridade sexa a loita contra o virus, previr o contaxio e facer fronte á crise económica, en lugar da pugna electoral. Coincide nos argumentos con Elkarrekin-Podemos, terceira forza con 11 actas. Mesmo o candidato de Cs+PP (9 escanos), Carlos Iturgáiz, criticou nunha entrevista radiofónica o adianto electoral sinalando que se debía a intereses electoralistas de Urkullu. "O PNV propuxo as eleccións en xullo porque estamos vendo o que acontece co partido. Ese mito da súa boa xestión estase a esborrallar", dixo. Idoia Mendia, candidata do PSE-PSOE (9 escanos), que partilla o Executivo co PNV, amosouse preparada para a cita electoral e sinalou que "máis que nunca Euskadi necesita un Goberno forte e estábel".


Summary: A dirección do grupo reuniuse en Madrid coa representación social. O pacto de investimentos que publicita Ferroatlántica é de 55 millóns de euros. A venda das centrais reportaríalle 600 millóns

A dirección de Ferroatlántica reuniuse en Madrid coa representación social. A segunda xuntanza que ten após a realizada o pasado 28 de outubro, cando saltara a nova de que Villar Mir quería vender as centrais hidroeléctricas. Foron dous meses, como teñen recoñecido desde o comité de empresa, de se enterar das novidades pola prensa. Na reunión desta terza feira, e segundo un comunicado dos representantes da CIG presentes na mesma, viviuse un 'déjà vu'. A empresa, afirman, "soltou o discurso do plan industrial co que vén facendo propaganda nos medios de comunicacións dende hai un mes e que, a forza de repetir, pretende que os traballadores acepten". Para a central nacionalista, esas propostas publicitadas desde a empresa (a factoría de silicio solar e a planta de carbón vexetal) poñen en cuestión as factorías de Cee e Dumbría e os seus postos de traballo na Costa da Morte. Tamén indican que dos datos achegados pola empresa nesa xuntanza pódese deducir que a venda das centrais hidroeléctricas reportaríalle uns beneficios de entre 500 e 600 millóns de euros. Porén, explica o sindicato, o pacote de investimentos que o grupo anuncia para 2017-21 non superaría os 55 millóns de euros. "Esta disparidade non pode menos que confirmar que estamos ante unha operación especulativa por parte do Grupo Villar Mir, para resolver os problemas financeiros das empresas do grupo relacionadas coa construción", considera a CIG. Para a central, as propostas do grupo máis que un plan industrial son un plan de "reconversión e desmantelamento". "Calquera proxecto que supoña a creación de postos de traballo é benvido, pero o plan industrial prometido por Ferroatlántica non pode ser sobre a base de vender as centrais hidroeléctricas, que significa[...] na práctica facer deste plan industrial un verdadeiro plan de reconversión e desmantelamento das fábricas


Se a pornografía é machista, violenta e brutal e xera o modelo, pois algo terá que ver coa violencia machista. Non é necesario chamar a Althusser para deducir isto. Pero o feminismo mira para outro lado, con algunhas excepcións, naturalmente. Non se toca, ou lóase, porque o lúdico, ao ter aparencia liberadora, na nosa civilización considérase que é sempre liberador e a pornografía forma parte do lúdico. Como o liberador é inatacábel, a pornografía non se combate. O individualismo feroz e a produción capitalista brincan entón por riba do discurso coherente.(Unha parábola sobre moralismo e para moralistas:O actual director xeral de tráfico é magnífico; reduciu de xeito espectacular o número de mortes nas estradas. Tomou medidas moi duras contra os temerarios.A garda civil de tráfico sancionou ao director xeral de tráfico durante o seu primeiro período no cargo, por exceder a velocidade de maneira temeraria. Esa conduta individual é rexeitábel pero non mingua a súa autoridade nos asuntos da súa competencia profesional. Para resolver o problema das mortes na estrada necesítase quen saiba organizar e logralo, non monxes que comulguen espiritualmente con nada. Pasa o mesmo cando a pneumóloga é boa e fuma.Isto é serio. Parece que en certos asuntos a inhibición persoal e até colectiva, depende da conduta particular de quen debe formular iniciativas. Pero nunha sociedade libre, cadaquén fai coa súa vida privada o que lle peta, sempre que non delinca, claro está). Búscase refuxio na escola e ultimamente tamén se culpa da traxedia ao "amor romántico". Divúlgase esta idea, vulgarízase. E arguméntase así:O amante ve na amada un compendio de virtudes que non existe; esaxera, divinízaa, perde a cabeza. Idealizar é irracional e trae malas consecuencias. O arrebato, a desproporción do sentimento, o idilio, o non ter medida, pode levar á traxedia, aos malos tratos e ao crime. Volverse tolo por alguén, era unha marabilla pracenteira e dolorosa que até agora nos gustaba a todos e a todas, polo menos en Occidente. Era necesario mergullarse ser atrapado por el algunha vez, como se a vida estivese incompleta sen esa experiencia. Mergullarse nunha paixón, afogarse no padecemento (que iso quere dicir paixón), era a froita máis deliciosa da existencia. E de súpeto...! deixa de selo porque ten consecuencias negativas, ofende, agride, mata. E ademais para rematala, é unha falsidade, porque se idealizan as virtudes atribuídas ao outro ou á outra. Para nada serviría replicar que non todos os que enlouquecen de amor matan, igual que non todos os que conducen atropelan. Porque esta chamada á moderación é tan confusa como contraditoria, e por suposto, antagónica coa mentalidade das que o propoñen. Morrerían de tedio se pola causa que for, se producise un revulsivo contrario á paixón, ao pracer sen límites, á superación de marcas, contrario á novidade compulsiva, que debe ser sempre extraordinaria. Se alguén lles propuxera, a todos e todas, o "Nada en exceso" que estaba gravado no dintel do Oráculo de Delfos, dáballes un cachucho que non volvían máis en si. De reacción neoclásica ou de algo parecido contra o amor romántico, nada. Chama a atención que haxa mulleres de ideoloxía nacionalista opostas ao amor romántico (coa vehemencia romántica de sempre) xa que a arquitectura política que comparten, a concepción estética, a idea que teñen da nación, infórmanse esencialmente no romanticismo. A posmodernidade é iso, a aceptación do mundo fragmentario. O único que posúe firmeza en todo isto é o trunfo do individualismo, cada vez máis feroz. Nunhas xornadas celebradas en Galicia en 2009, fixeron unha presentación que negaba a posibilidade da confianza mutua da parella e concluía que a maneira de defenderse contra esa lacra era impoñendo con crueza a presenza de cada un, memorizando os dereitos, desenfundándoos. O amor era, nese texto, unha ilusión criada nos palacios provenzais da Idade Media, que debe ser destruída.O poeta Lucrecio falaba dos excesos amorosos, da loucura do amor, xa antes de nacer Cristo. Confunden pois o amor coa súa ritualización provenzal e queren poñerlle portas ao campo, porque o colgue amoroso, a loucura de amor, ten máis que ver coa química, é unha constante da existencia humana. En Occitania aparece o amor, non como un delirio individual, ou un extravío, senón como un ideal de vida superior. O rito occitano florece precisamente porque a muller daquelas terras conquista novos dereitos. É aceptábel preguntarse se este ocaso, tan real, tan concreto, ten vínculo coas outras crises, a ecolóxica, a demográfica, a humanista, a bélica, a nuclear, a da inviabilidade do propio capitalismo, desquiciado e autodestrutivo, que parece a piques de colapsar e de levarnos por dianteA praia na que agora se quere desembarcar, cando se abandone o chamado amor romántico, é a dos éxitos particulares, a compartir relativa e desconfiadamente, a do turboconsumismo. Unha aparencia de cambio por diante, que alegremente se demanda, sen nada positivamente transformador por detrás. Esaxerando algo: A monetarización do sentimento. Non sempre con consciencia, claro está, só que as cousas flúen e a imitación pasiva funciona. Esa factoría de conciencia ten o seu xerador de forza motriz nos EEUU. As televisións divúlgano ben, en mil lugares. A víbora e o tubarón da serie House of cards, Claire e Frank, por exemplo, funcionan como dous países aliados e limítrofes, di unha crítica en Internet.Sen esaxerar case nada: unha relación adaptada a este tempo, cuxo valor supremo é a competencia durísima. Incorpórase o novo individualismo ao máis íntimo. Igual as xeracións novas xa traen ese software instalado. Por aí debe ir a cousa, porque é difícil que sigan os pasos marcados por San Tomás de Aquino, un relixioso do S. XII: "O amor ten sempre unha dupla dimensión: unha o ben que se quere para alguén; outra, aquel para quen se quere o ben. Pois nisto consiste propiamente amar a alguén: querer para el o ben. Se alguén ama a outro está querendo o ben para ese outro, e, consecuentemente trátao como se for el mesmo... Neste senso o amor é chamado forza de fusión, porque se funde con outro considerándoo como se for el mesmo".Octavio Paz cre que o ocaso da nosa imaxe do amor (esa provenzal e romántica) sería unha catástrofe maior que o derrubamento dos nosos sistemas económicos e políticos, sería a fin da nosa civilización, ou sexa da nosa maneira de vivir e sentir. Igual é aí onde estamos. Hai síntomas en todos os ámbitos. É aceptábel preguntarse se este ocaso, tan real, tan concreto, ten vínculo coas outras crises, a ecolóxica, a demográfica, a humanista, a bélica, a nuclear, a da inviabilidade do propio capitalismo, desquiciado e autodestrutivo, que parece a piques de colapsar e de levarnos por diante.


Summary: Alertan de que se están a realizar "preparativos" en segundas vivendas.

"Non intenten vir porque non van poder entrar". Eis a mensaxe coa que o alcalde do Grove, José Cacabelos (PSOE), en declaracións a Nós Diario, quere evitar a chegada de persoas de fóra que teñen no Grove unha segunda vivenda e que están pensando trasladarse a ela con motivo da Semana Santa. Concellos da costa galega como o do Grove recibiron estes días avisos veciñais alertando de que inmóbeis vacacionais están a ser preparados polos seus coidadores para recibir os donos, razón pola que algúns Gobernos municipais xa demandaron ás forzas policiais aumentar os controis de acceso. De feito, o alcalde do Grove vén de pedir á Garda Civil que esta fin de semana incremente a vixilancia nas entradas ao seu concello para evitar a chegada de xente foránea. "Non queremos turismo bacteriolóxico, que queden nas súas casas", di Sandra Fernández Ante a alarma, desde a Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) solicitouse tamén á Delegación do Goberno central na Galiza que se "reforcen os operativos". En Sanxenxo tamén están a ver como "preparan segundas residencias. Persoas que coidan destes inmóbeis durante o ano están a acudir a eles para abrir ventás, arranxar patios… Veciñas da Lanzada están a alertar destes movementos", sinala a Nós Diario a portavoz municipal do BNG en Sanxenxo, Sandra Fernández. "Non queremos turismo bacteriolóxico, que queden nas súas casas", di a edila, ao tempo que reclama "blindar Sanxenxo". Nós Diario dirixiuse ao alcalde desta vila, Telmo Martín (PP), para coñecer que medidas hai de cara á Semana Santa, ao ser Sanxenxo un dos concellos galegos con maior número de vivendas de recreo. Desde a Alcaldía remitiuse un comunicado en que o rexedor afirma que "os controis se intensificaron desde hai dez días". Na nota, Martín salienta o seu convecemento en que "non hai ningunha posibilidade de que ninguén se poida desprazar desde os seus respectivos destinos a outras cidades tanto polas medidas de control como porque 99% dos españois son responsábeis". A Mariña é outro dos concellos onde persoas de distintos puntos do Estado español teñen segundas vivendas. A alcaldesa de Barreiros, Ana Ermida (BNG), pide a través de Nós Diario que se reforcen os controis tanto nos accesos de entrada como nos de saída. Ermida sinala ademais que en localidades como Barreiros, "onde non temos policía local, a capacidade de impedir a chegada destas persoas non pode recaer nos municipios, polo que blindar Galiza é moi necesario". Precisamente sobre a previsión de blindar Galiza na Semana Santa preguntou Nós Diario onte ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo. O mandatario puxo a pelota no tellado do Goberno estatal, afirmando que "Galiza debería estar xa blindada desde o 15 de marzo". Con todo, Feixoo non demandou en ningún momento o feche da Galiza, como si fixeron outros presidentes cos seus territorios, como o catalán Quim Torra (Junts) mais tamén o seu homólogo en Murcia e compañeiro de filas no PP, Fernando López Miras. Tanto a alcaldesa de Barreiros como o do Grove agardan que non se reproduza a afluencia de visitantes de Madrid que se deu na primeira fin de semana da emerxencia sanitaria e na ponte do Día do Pai, o pasado 19 de marzo. Interceptan un coche cheo de maletas que viña de Madrid A Garda Civil parou onte en Begonte, na Terra Chá, a condutora dun vehículo que, repleto de maletas, se dirixía á costa galega desde o centro da península pola A-6. A patrulla estaba controlando os accesos no sentido da vía que leva cara a Madrid, mais ao veren que o automóbil circulaba en dirección A Coruña e que estaba cheo de bolsas de equipaxe, os gardas cambiaron de sentido e procederon a interceptalo. Salvo o espazo reservado para a condutora, que viaxaba soa, todo o interior do vehículo se atopaba cheo de bolsas, mochilas e maletas, o que supón un risco para a circulación. Así, a muller foi denunciada tanto por incumprir a restrición de illamento e movemento no estado de alarma como por infrinxir as regras de tráfico. A condutora adquirira o vehículo coa finalidade de realizar o desprazamento á costa galega.


O 5 de xaneiro facía 80 anos o cidadá Juan Carlos Borbón, máis coñecido como Juan Carlos I ou Rei Emérito. Moita atención porque estamos ante o inicio dunha nova campaña, perfectamente orquestrada, para que Juan Carlos recobre prestixio social e consolidar así a monarquía borbónica. Despois da celebración do cumpreanos con máis de 70 invitados, Felipe VI e o Emérito protagonizaban o 6 de xaneiro a Pascua Militar. É difícil atopar tanta unanimidade en medios de comunicación, editoriais, reportaxes, artigos de opinión etc sobre a figura de Juan Carlos, así que vou dar dúas versións para que a cidadanía teña varios elementos de xuízo. A primeira corresponde ao publicado nos medios estes días e a segunda son verdades, bastantes silenciadas, que ampliarei nos próximos meses coa publicación dun novo libro. Versión A 1. Figura clave de la Transición y la democracia española, que ha situado a nuestro país en la senda de la prosperidad (Mariano Rajoy). 2. Marcó el camino hacia la paz, la democracia y la libertad que pedían los españoles. Su reinado será recordado como uno de los más relevantes en la Historia de España (José María Aznar). 3. Astuto, intuitivo, valiente y popular. 4. Reinado fructífero. 5. Una vida al servicio de España. 6. El hombre que restauró la Monarquía tras un paréntesis de 44 años, que trajo la democracia tras casi cuatro décadas de dictadura. 7. Puso en marcha la maquinaria del cambio tras la muerte de Franco. 8. La intervención del Rey fue clave para desactivar el golpe militar de 1981. Versión B 1. Foi elixido polo ditador Franco como o seu sucesor en 1969.. 2. Xurou fidelidade ao Caudillo e ás leis da ditadura: "Sí, juro lealtad a Su Excelencia el Jefe del Estado y fidelidad a los Principios del Movimiento Nacional y demás Leyes Fundamentales del Reino". 3. No seu discurso ante as Cortes o 23 de xullo de 1969, Juan Carlos aceptaba a lexitimidade da ditadura, resultado da sublevación militar e fascista, que xustificaba así: "Quiero expresar en primer lugar que recibo de Su Excelencia el Jefe del Estado y Generalísimo Franco, la legitimidad política surgida del 18 e julio de 1936, en medio de tantos sacrificios, de tantos sufrimientos, tristes, pero necesarios, para que nuestra patria encauzase de nuevo su destino". 4. Sempre manifestou que tiña un gran afecto e admiración polo ditador: "El general Franco es verdaderamente una figura decisiva, histórica y políticamente para España. Supo resolver nuestra crisis de 1936. Desempeñó un papel político para sacarnos de la Segunda Guerra Mundial. En los últimos treinta años, ha echado las bases del desarrollo. Para mí, es un ejemplo vivo, por su dedicación patriótica diaria al servicio de España. Le tengo un gran afecto y una gran admiración" 5.Estaba con Franco na praza de Oriente nas grandes concentracións de apoio á ditadura. 6. Durante os anos como Príncipe de Asturias dedicouse a vivir ben e non se coñece ningunha actividade para conseguir a democracia. 7. O rei Juan Carlos, o mesmo que Franco, concedeu distincións e títulos nobiliarios a fascistas, golpistas e criminais, que aínda conservan. 8. Dous días despois da morte de Franco define a ditadura como unha "gloriosa etapa histórica" no Decrero-lei que concede a Carmen Polo, esposa do ditador, o título de Señorío de Meirás, con Grandeza de España. Tamén concede a Carmen Franco, filla do ditador, o Ducado de Franco, "en atención a las excepcionales circunstancias y merecimientos que en ella concurren". 9. É tan grande o agradecemento de Felipe VI e Juan Carlos I a Franco, que nunca condenaron a ditadura criminal que este presidiu durante case 40 anos. 10. O rei Juan Carlos foi o inspirador do golpe de Estado do 23 F, coa implicación dos servizos de intelixencia e do comandante José Luis Cortina, compañeiro de promoción de Juan Carlos, ex–dirixente do CESID, que estivo once veces na Zarzuela no mes de febreiro de 1981, e o 19 de febreiro tivo unha reunión con Tejero para concretar a operación. 11. Despois do fracaso do 23F, continuou mostrando simpatía polos golpistas, como recollía un informe de Lothan Lahn, embaixador de Alemaña en España, dando conta dunha conversa con Juan Carlos pouco despois do 23F: "Non mostrou nin repulsa, nin indignación; aínda máis, mostrou comprensión, cando non simpatía". 12. Defendeu aos golpistas. Dous días despois do asalto ao Congreso, o rei recibe aos líderes dos partidos políticos e manifestaba: "Sería poco aconsejable una abierta y dura reacción de las fuerzas políticas contra los que cometieron los actos de subversión en las últimas horas". 13. Reconverteron o golpe de Estado nun "éxito" político para a monarquía e reforzaron a imaxe do rei. 14. A historia oficial do 23F é un conto de fadas. 15. Eu non votei a ningún rei. 16. Na Santa Transición Monárquica non se convocou nunca un referendo sobre a forma de Estado porque a maioría estaba pola República. 17. Juan Carlos era o "xefe" da trama corrupta do Instituto Nóos, segundo manifestou o propio Iñaki Urdangarín. 18. A chamada dinastía borbónica non existe e ten pouco de exemplar. 19. Dadas as numerosas relacións de reis e raíñas con amantes é moi difícil saber historicamente quen é o pai ou a nai de moitas infantas e infantes. 20. Nos seus anos de xuventude, Juan Carlos alternaba as relacións sexuais entre a nobreza e os prostíbulos. Antes e despois de casar con Sofía de Grecia tivo numerosas amantes: Gabriela de Saboya; a condesa Olghina Nicolis di Robilant (desa relación nacería en 1958 Paola Nicolis di Robilant, que sería a primoxénita de Juan Carlos); María Basch Ramon; Liliane Sartiau; Sandra Mozarowski, actriz de 18 anos, arroxada polo balcón do seu piso e que falecía despois de dúas semanas en coma; Marta Gayá; Roswitha Bertasha Smid Honczar, coñecida artisticamente como Nadiuska; María Margarita García García, coñecida como Bárbara Rey, tiña numerosas fotografías e películas das súas relacións co monarca, que utilizou para conseguir bos contratos en televisión española e millóns de euros a cambio do silencio. 21. A princesa Corinna zu Sayn-Wittgenstein, "amiga entrañable" do rei, viviu durante varios anos na casa forestal La Angorrilla, próxima ao palacio da Zarzuela, reformada a conta de Patrimonio Nacional. Por outra parte, o Sindicato Unificado de Policía difundía que a citada princesa tivo escolta. Tiña negocios con Juan Carlos e declaraba que "me han pagado algunas empresas privadas que querían expandirse globalmente". Corinna conseguiu unha gran fortuna durante os dez anos que viviu aquí e abandonaba España en 2013, previo pago de 30 millóns de euros polos "servizos prestados" e polo seu silencio. 22. Temos unha monarquía borbónica corrupta, cunha tradición de reis e raíñas implicados en negocios e que utilizaron o trono para o seu enriquecemento. 23. O rei Juan Carlos fixo unha gran fortuna, que The New York Times cifraba en 1.800 millóns de euros. 24. Sempre defendeu os intereses das forzas políticas conservadoras e por iso despois da primeiras eleccións democrática de 1977 pediu 10 millóns de dólares para UCD ao Xa de Persia, nunha carta que enviaba o 22 de xuño de 1977 e que comezaba así: "Querido hermano". 25. Abdicou no seu fillo Felipe para preservar a monarquía e perpetuar o dominio do gran capital e das forzas da dereita. 26. Tivo e ten amizades perigosas. Metido en diversos negocios, Juan Carlos cobraba comisións, a través de Manuel Prado y Colón de Carvajal, polo petróleo que mercaba España. Algunhas das súas amizades empresariais pasaron polo cárcere como Javier de la Rocha, José María Ruiz Mateos ou Mario Conde. 27. Foi denunciado pola súa implicación no roubo da colección de arte do duque de Hernani. 28. Concedeu 56 condecoracións entre 1976 e 1983 a integrantes da Xunta Militar e altos mandos do exército da ditadura arxentina do xeneral Videla, responsábel do secuestro, tortura e asasinato de 30.000 persoas. 29. O CESID e o Congreso secuestran información comprometedora sobre o monarca. 30. A monarquía está blindada informativamente e hai numerosas sancións por "inxurias contra a Coroa". 31. O coronel Amadeo Martínez Inglés, enviaba un escrito ao xuíz do Xulgado Central de Instrución número dous da Audiencia Nacional o 5 e novembro de 2012 con graves acusacións contra Juan Carlos I polos presuntos delitos de golpismo de Estado, terrorismo de Estado, malversación de caudais públicos etc. Entre os "Documentos a interesar de entes, instituciones u organismos del Estado", solicitaba ao ministerio de Defensa, entre outros, "Documentos audiovisuales sobre las salidas extramaritales del rey de España (DIEME, División de Iteligtencia del Estado Mayor del Ajército, años 1984-1996)". Este coronel foi condenado en marzo de 2013 a unha multa de 6.480 euros por inxurias graves contra a Coroa. 32. Juan Carlos e os borbóns viven como dios. O Rei recibe 7,8 millóns de euros dos Orzamentos do Estado para o sustento da súa Familia e Casa. Pero o gasto anual da Casa Real é moito maior. Así, en 2011 foi de 561 millóns de euros, estando aquí incluídos, entre outros, 80 millóns para o rexemento da Garda Real; 110 millóns para o Grupo de Forzas Aéreas; 28 millóns para o Parque Móbil, con 300 vehículos adscritos á Casa Real etc. 33. O Emérito recibe anualmente case 200.000 euros dos Orzamentos Xerais do Estado de 2016 para viaxes, asistencia a carreiras de Fórmula 1, navegar e outras actividades recreativas. Como entre o 1 de xaneiro de 2015 até marzo de 2017 participou en 44 actos ou viaxes oficiais, percibindo case 400.000 euros, sae a 9.000 euros por acto, que non está nada mal como dieta. 34. E para rematar, esta definición que facía o cantautor Luis Pastor do Emérito: "Juan Carlos es un pelele, un prisionero de Franco. Un niño sacado de Estoril y educado bajo las faldas del dictador para quitarle la corona a su padre y restaurar la monarquía en España" (público.es, 14-12-2017). Pastor engadía: "Si me quieren llevar a juicio, que lo hagan".