Summary: O departamento de Recursos Humanos reenvía ao persoal unha circular sobre normas, comportamento e presenza das profesionais do ente público. Nela indícase que aínda que o xornalista estea fóra de cámara, debe absterse de levar unha indumentaria reivindicativa.

Unha circular interna da CRTVG dirixida ao seu persoal volveu facer saltar a alarma entre traballadoras e traballadores do medio público. A circular, remitida este 1 de abril, é un recordatorio dunha anterior mais que agora cobra unha dimensión especial. A dirección do ente enumera unha serie de consideracións e puntos sobre "as condicións e circunstancias que deben presidir a actuación de todos os profesionais da TVG". Fálase na nota, á que tivo acceso Sermos Galiza, da necesidade de que a imaxe do traballador "non atraerá a atención do espectador de modo decisivo", de que o xornalista "en ningún caso" pode ser o "protagonista" ou de que "a imaxe e o vestiario serán acordes e adecuados" ao programa a desenvolver. Puntos que non xeran oposición e todos asumen como inherentes ao desenvolvemento do labor xornalístico. Porén, hai outras cuestións que si que xeran malestar e preocupación entre o persoal. Como que se estenda a fóra da pantalla a norma pola que o persoal da TVG deba absterse "especialmente [...] da utilización de calquera tipo de símbolos que poñan de manifesto a súa filiación ou proximidade cunha opción política, sindical, social, deportiva ou económica". Esa consideración, sinala a circular, "será de aplicación tamén ao exercicio profesional de todo o persoal de TVG en entrevistas, roldas de prensa, ou outras actuacións nas que, non saíndo en pantalla, proxecten a imaxe da CRTVG". Fontes do persoal consideran que esta restrición ten no punto de mira as protestas do persoal contra a manipulación e censura, centrada nos venres negros, nas que o persoal loce indumentarias desa cor e tamén coa frase Defende a Galega. Desde a conta nas redes sociais de Defende a Galega ironizan e pregúntanse se "estará pensando a CRTVG en sancionar centos de traballadores por vestir unha camiseta? Seríamos noticia polo primeiro expediente colectivo da historia dos medios públicos...". "A inobservancia ou incumprimento por parte dos traballadores das anteriores instrucións será corrixida disciplinariamente de conformidade coas previsións do Convenio Colectivo", advirte o ente.


Summary: A iniciativa dos veciños de Queiruga comezou no ano 1968 cando decidiron tomar as rendas da xestión da auga ante a inactividade na provisión deste servizo básico por parte do Concello de Porto do Son. Queiruga, ó igual que moitas parroquias da comarca, non necesita ter cacique.

Na novela O porco de pé, ambientada a principios do século XX, Vicente Risco satiriza a sociedade galega da época, caracterizada pola hipocrisía e o caciquismo. O protagonista, Don Celidonio Latas Tinajero, vai ascendendo na escala social ata chegar a converterse no alcalde da vila. Representa un tipo de home materialista que se acomoda ao grupo político que máis lle convén en cada momento, movido só polo diñeiro. É o cacique. Existen parroquias onde os veciños e veciñas non están sometidos ao poder dos caciques porque non os necesitan Así era a Galicia da época e tamén o segue sendo hoxe en día nalgunhas zonas. Digo nalgunhas porque, aínda que moitos pensen que na Galicia rural o caciquismo é a única forma de artellamento social e político, non é así. Existen parroquias onde os veciños e veciñas non están sometidos ao poder dos caciques porque non os necesitan. É xente que artellou a súa propia forma de organización veciñal e, sen sabelo, conseguiron adiantarse ao seu tempo e realizar iniciativas das que se oe falar moito ultimamente grazas a proxectos políticos como Podemos, que naceron do 15 M, do drama da crise, da corrupción e do abandono dos poderes públicos e das institucións e da auto-organización cidadá. Cando eu tiña 22 anos, e pese a estar rematando a carreira, inxenuamente pensaba que non existían estes personaxes tan escuros —máis alá de Baltar que era o gran arquetipo de "cacique amigo"—. Ata que fun facer enquisas a pé de urna, nas eleccións xerais do 2004, a unha parroquia de Laxe chamada Serantes. Esa xornada vin actuar a un destes escuros personaxes e fun testemuña dos sentimentos de complicidade que amosaban parte dos veciños ante a súa figura e, tamén, dos sentimentos de medo que amosaban outros no momento de exercer o seu dereito a voto. Vin a súa autoridade coercitiva en silencio. Sentín un profundo impacto. Nunca vira un cacique. Eu medrei en Queiruga acostumada a ver á miña familia e aos veciños auto-organizarse para solucionar os seus problemas: limpar o monte comunal, abrir e arranxar camiños... Para explicar este descoñecemento teño que remitirme ao lugar onde nacín, unha fermosa parroquia mariñeira chamada Queiruga, na comarca do Barbanza. Eu medrei en Queiruga acostumada a ver á miña familia e aos veciños auto-organizarse para solucionar os seus problemas: limpar o monte comunal, abrir e arranxar camiños, construír pozos de regadío, organizar as festas do verán, e un longo etcétera de actividades. A xestión da auga A iniciativa dos veciños de Queiruga comezou no ano 1968 cando decidiron tomar as rendas da xestión da auga ante a inactividade na provisión deste servizo básico por parte do Concello de Porto do Son. Decidiron comezar a traballar no abastecemento da auga cunha achega inicial de 35.000 pesetas por familia para a construción da arqueta, pagar os impostos e dereitos da auga, o sistema de abastecemento, etc. Seguiron xestionando e mellorando este e outros servizos a través da creación da Asociación de Veciños de Queiruga. E así ata o día de hoxe, cunha xestión de gran eficiencia e calidade; arranxando as avarías en tempo récord, pagando entre todos as melloras, a ampliación da arqueta orixinal, a organización da limpeza desta dúas veces ao ano, etc. O máis chamativo é que todo isto se financia pagando unha cota de 15 euros por familia ao ano. Si, ledes ben, só 15 euros ao ano para gozar dunha agua de mellor calidade e un mellor servizo que en Vigo. Distintos alcaldes tiveron en axenda a intención pouco ética de apropiarse da xestión da auga de Queiruga para poder facer negocio. Non tiveron ningún éxito ante a unión dos veciños De feito, ante tal xoia, distintos alcaldes tiveron en axenda a intención pouco ética de apropiarse da xestión da auga de Queiruga para poder facer negocio. Non tiveron ningún éxito ante a unión duns veciños que non van permitir que lles expropien algo tan prezado e tan seu, que naceu da súa unión, da súa achega económica en tempos moi difíciles e do seu traballo. A agua de Queiruga é nosa. Queiruga, ó igual que moitas parroquias da comarca, non necesita ter cacique. Os veciños teñen un singular nivel de implicación entre todos, non só para este tipo de planificacións ordenadas, se non tamén para situacións de urxencia, onde son capaces de auto-organizarse e apagar os continuos incendios forestais que asolaron o monte comunal durante décadas. Qué é o máis importante desta forma de sociedade ademais de conseguir auto-organizarse e axudarse? Que a xente de Queiruga exerce seu dereito a voto con liberdade. Queiruga, ó igual que moitas parroquias da comarca, non necesita ter cacique Isto amosa que outra forma de organización política e social en Galicia é posible, que esta xa existe, e se nos esforzamos porque esta sabedoría popular sexa coñecida noutras partes do rural galego, perderemos o medo e a dependencia ás habituais figuras caciquís que crean unha política tóxica baseada nun sistema de favores totalmente inxusto. Os cidadáns sabemos o que precisamos e os políticos deben ser un instrumento ao servizo da xente. Non é unha utopía nin unha ilusión. A xente da nosa terra é traballadora e honrada. Somos supervivintes natos e temos coraxe. Xuntos e unidas, da man das persoas que representan a nova política —ás que temos que darlles a oportunidade de chegar ás institucións democráticas—, viviremos cun gran benestar e cunha liberdade real na nosa marabillosa Galicia.


Summary: Será na primeira fin de semana e nela a formación que lidera Beiras e integra a Encontro irmandiño, FPG e MpB procurará unha "actualización" das súas estratexias políticas e "medidas de reforzo organizativo"

Anova-Irmandade Nacionalista convocou para a fin de semana do 8 e 9 de xuño a súa primeira asembleia nacional, que chegará após outra xuntanza de carácter "deliberante" que se realizará no mes de abril. Na asembleia, en que participarán con voz e voto todas as persoas afiliadas, que poderán facer aportacións ás teses desta formación política. A organización que lidera Xosé Manuel Beiras constituíuse o 14 de xullo de 2012 e nela integráronse Encontro irmandiño, FPG e MpB. Após un proceso de "maduración, práctica política e aprendizaxe urxente", Anova sinala nun comunicado de imprensa que encara a asembleia "con ilusión" por ter superado as espectativas "máis ambiciosas" e na procura dunha "actualización de estratexias" e "medidas de reforzo organizativo".


Summary: Descobrir unha das grandes figuras da nosa historia é o obxectivo da exposición Ben-Cho-Shey. 50 anos de maxisterio cultural (1918-1968). A música de Mini e Mero e a lectura dramatizada do seu Diario de Lugo abrirán a mostra hoxe día 14 ás 20 horas no Museo de Lugo

No verán de 1937 Xosé Ramón Fernández Oxea, Ben-Cho-Shey, vese obrigado a abandoar Galiza para comezar o seu desterro en Cáceres cun expediente de depuración ás costas. Deposita os mobles da súa casa de Lugo na de Maruxa Domínguez e Uxío Campo, un casal amigo do Val do Incio. Son agora eles os que regresan á exposición que hoxe día 14 abre o Museo de Lugo para recuperar a inmensa figura de Ben-Cho-Shey, pedagogo, xornalista, etnógrafo, poeta e político galeguista e antifascista que deixou fonda pegada en quen tivo a sorte de telo tratado. Promovida pola Vicepresidencia da Deputación de Lugo na súa liña de actuación dirixida a recuperar a memoria histórica, a mostra está comisariada por Xan Ramiro Cuba que artellou o espazo expositivo en catro apartados, unha fotobiografía que ofrece un percorrido cronolóxico pola súa vida, un espazo titulado "Andar e aguzar" que nos achega as súas múltiples facetas, un terceiro que mostra o seu papel no Partido Galeguista de Lugo que el presidiu e o cuarto que vencella a súa traxectoria coa vida social e cultural de Lugo entre os anos 1918 e 1968, desde a celebración da Asemblea Nacionalista na cidade até que declara no Tribunal de Orde Pública afavor de tres mozos lugueses detidos en Madrid. Tamén fotógrafo Imaxes, documentos e obxectos persoais constrúen a memoria de Ben-Cho-Shey, esquecida para a maioría mais de grande impronta para as persoas que o coñeceron en vida. Entre algunhas das descobertas, a súa faceta de fotógrafo de grandes acontecementos, que retratou coa súa cámara momentos únicos como mítines de Lois Peña Novo ou Vicente Bóveda no fervor do apoio ao Estatuto de 1936 do que lle debemos algunhas das máis singulares imaxes que serven de pórtico para a exposición de Lugo "Nos seus labres o tema da Galiza era inesgotábel" escribiu Ánxel Fole Case vintecinco anos despois da súa morte en Madrid en 1988, a desmemoria teceuse sobre Ben-Cho-Shey, un home que tiña desenvolvido un intenso labor en defensa da nosa lingua e dos dereitos nacionais de Galiza tanto co seu traballo intelectual como de activismo cultural e político. Membro da Irrmandades da Fala, do Seminario de Estudos Galegos e do Partido Galeguista que chegou a presidir na súa agrupación local de Lugo, Ben-Cho-Shey sería recoñecido como grande mestre non só pola súa vinculación co maxisterio senón pola lección constante que transmitiu as novas xeracións -en especial na súa etapa en Madrid nos anos sesenta e setenta- dun ideario que puña Galiza no centro. "Nos seus labres o tema da Galiza era inesgotábel" deixou escrito o seu amigo Ánxel Fole e a lenda acae á imaxe que deixou en mozos e mozas ás que lle pasou a tarefa de tentar construír un futuro de seu para o país. A organización da exposición enmárcase dentro do Ano Ben-Cho-Shey no que a Área de Cultura da Deputación de Lugo quere recuperar a memoria do galeguista, en especial, dos anos nos que residiu na cidade, en especial neste 2013 no que se fan 75 anos do seu desterro a Estremadura. A lectura dramatizada do seu até agora inédito "Diario de Lugo" no que narra en páxinas dramáticas o terror da represión do golpe militar a cargo de Tareixa Campo e Paloma Lugilde xunto coa actuación musical de Mini e Mero abrirán a exposición no acto de inauguración.


Summary: O presidente da MNL, Marcos Maceira: "O San Xoán é unha das nosas festas máis senlleiras e populares e non precisa disfrazarse de Fallas valencianas para atraer visitantes".

Unha festa con tanta tradición e arraigo na Coruña como é a do San Xoán 'disfrazada' de falla valenciana por un alcalde "acomplexado que non cre de verdade nos valores da cidade". A Mesa pola Normalización Lingüística critica que Carlos Negreira relegue "de novo"a lingua galega "mesmo en festividades tan tradicionais como o San Xoán". Para a entidade presidida por Marcos Maceira, non hai xustificación posíbel a esta actitude de "desprezo sistemático á realidade galega da Coruña" que demostra que Carlos Negreira. "O San Xoán é unha das nosas festas máis senlleiras e populares e non precisa disfrazarse de Fallas valencianas para atraer visitantes", enfatiza Maceira. "Teiman en excluír o galego" A Mesa denuncia que, pouco máis dunha semana despois da presentación das actividades municipais para o San Xoán, e malia as críticas recibidas, o Concello "teime en excluír o galego de forma sistemática, tanto do espazo web como dos espazos promocionais". En palabras de Marcos Maceira, "Negreira quere relegar o galego ao anecdótico, e por iso en todos estes materiais só aparece un rastro residual da nosa cultura: o adxectivo meiga". O presidente da Mesa insta o alcalde coruñés a que "deixe de ser un acomplexado" e "recoñeza a nosa cultura, as nosas tradicións e as nosas festas", pois "é ben triste encontrarnos con que a Administración que máis debería coidar e potenciar o próximo é a que máis despreza o que nos identifica, que pensa que o noso é menos polo feito de ser noso".


Summary: A Baña, Carballo, Carnota, Ferrol, Narón, Negreira, Ourense, Pontevedra, Redondela, Rois, Santiago de Compostela e Vigo inician en maio unha iniciativa en rede que busca a socialización en galego dos máis pequenos e a implicación das familias na valoración positiva da lingua propia.

Durante o pasado Curso de verán de dinamización lingüística celebrado en Carballo e centrado na transmisión interxeracional da lingua, varios técnicos de normalización lingüística preguntáronse que podían facer desde o seu ámbito profesional para facilitar a socialización en galego dos pequenos desde a infancia. Á marxe da iniciativa política que recae en máis altas instancias e do impulso familiar de cadaquén, estes traballadores prepararon un proxecto ante a preocupante situación do idioma entre os máis cativos. Presentárono e propuxéronllelo aos arredor de 40 concellos que aínda manteñen en Galicia o seu Servizo de Normalización Lingüística (SNL). Doce foron os que aceptaron e os que arrancarán a principios de maio coa iniciativa Apego. Doce concellos galegos uníronse ao proxecto en rede para garantir a transmisión do galego entre os máis pequenos A Baña, Carballo, Carnota, Ferrol, Narón, Negreira, Ourense, Pontevedra, Redondela, Rois, Santiago de Compostela e Vigo son os municipios que deron o paso ante a preocupante situación da adquisición, socialización e uso do galego nas idades máis temperás. Ante esas estatísticas que aclaran que tres de cada catro rapaces de menos de 15 anos é castelanfalante, ao igual que dúas de cada tres persoas entre 15 e 29 anos. Porque o galego xa só é maioritario entre os maiores de 50 anos e transmisión interxeracional ten moito que ver. "Hai medidas que podemos facer e impulsar nós", insiste Nel Vidal, presidente da Coordinadora de Traballadores de Normalización da Lingua (CTNL), que asegura que nunha iniciativa como Apego "é fudamental que participen as entidades locais por ser as máis achegadas á cidadanía". Este pasado luns, os doce concellos implicados asinaron a posta en marcha do proxecto, que busca a socialización en galego desde a primeira infancia e que "procurará implicar as familias na valoración positiva da lingua propia". A idea, tal e como explica a CTNL, é "tecer redes de apoio para a transmisión do galego como idioma de relación, descuberta do mundo e identificación coa familia e coas raíces, co propio". E os obxectivos non son outros máis que incrementar a porcentaxe de nenos e nenas que adquiren o galego como lingua inicial, así como "promover que o usen de maneira habitual e que teñan espazos, situacións e recursos para facelo", polo que incluirá accións dirixidas ao ámbito familiar e social das crianzas ata os seis anos e cun método de continuidade que se irá enriquecendo en rede, coa colaboración de todos e todas. Apego pretende que os nenos "usen de maneira habitual o galego e teñan espazos, situacións e recursos para facelo" "Os materiais que achegaremos son moi útiles, pero a clave é o contacto personalizado, a posibilidade de axudar e colaborar coas familias", di Vidal, que aclara que os técnicos serán tamén como "unha especie de guía ou titor" para aquelas persoas que busquen a maneira de manter a transmisión interxeracional do galego cos seus fillos, así como materiais, ideas e fórmulas para a socialización na lingua propia. Entre as accións de Apego que foron comprometidas polos doce concellos participantes está o deseño dunha imaxe común para o programa -na que un polbo será o símbolo-; a edición dunha campaña informativa con material para distribuír nos espazos que habitualmente atenden ao embarazo e á adopción; a produción e distribución de 5.000 caixas con materiais como un libro de recomendacións, un álbum de primeiras experiencias, unha manta-apego, un medidor.... Todo para entregarlles ás persoas que agardan un fillo ou filla coa finalidade de "preparar a acollida das crianzas, dende a perspectiva da responsabilidade da transmisión da lingua". Entre os materiais a repartir entre as familias atópanse libros, álbumes ou discos con cancións infantís Tamén se producirán e distribuirán 5.000 discos con cancións infantís en galego de grupos variados para diferentes momentos e con diferentes motivos, ademais de crearse unha rede coas familias interesadas en recibir información e recursos de apoio para a crianza en galego. Todo completado con obradoiros formativos, actividades dirixidas aos pequenos (cantos de erce, xogos...) e a creación dun espazo-web para informar do desenvolvemento do programa e aglutinar o acceso á información, recursos e redes de apoio á transmisión da lingua. Apego creará unha rede coas familias interesadas en recibir información e recursos de apoio para a crianza en galego A implementación do programa Apego comezará na primeira semana do vindeiro mes de maio e arrancará con estes doce municipios, pero a idea é estendelo a moitos máis, de principio -e como mínimo- aos 40 que aínda contan con cadanseu Servizo de Normalización Lingüística. Será un proxecto coa idea fundamental que se expresa na súa propia denominación: a de fomentar o apego ou, xa que logo, a "afección, inclinación ou amor por algo ou alguén". O vínculo, a sintonía e empatía co idioma propio. "O apego é necesario para o desenvolvemento social e emocional. E o apego é fundamental para a lingua", remata a CTNL.


Summary: A líder do Bloque defende que o galego ten futuro revertendo as políticas "lingüicidas" do Goberno de Núñez Feixoo e logrando que avance entre a xente moza, a quen fai unha apelación directa: "Quero dicir á mocidade que o galego é útil para todo, para relacionarse, para xogar, para comunicarse, para ligar, para trapear, para o reguetón...".

A sede da Real Academia Galega (RAG) acolleu este 30 de xuño un encontro entre a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e o presidente da institución, Víctor Freixanes, e membros da comisión executiva, como Margarita Ledo e Marilar Aleixadre; para partillar análises sobre a situación da lingua galega. A líder nacionalista amosouse convencida de que o galego ten futuro revertendo as políticas "lingüicidas" do Goberno de Núñez Feixoo e logrando que avance entre a xente moza, a quen fixo unha apelación directa: "Quero dicir á mocidade que o galego é útil para todo, para relacionarse, para xogar, para comunicarse, para ligar, para trapear, para o reguetón...". Pontón puxo en valor o papel das persoas neofalantes, "que son motivo de esperanza", dixo, "nun momento en que as políticas contra o galego do PP levan o idioma a unha situación crítica, á que se lle pode dar a volta sempre que haxa vontade en apostar pola normalización da nosa lingua en todos os ámbitos". No encontro abordouse a repercusión que está a ter no ensino a aplicación do decreto do galego da Xunta. Precisamente, un estudo realizado pola propia RAG amosa que 40% do alumnado castelanfalante remata a ESO cunha escasa competencia en galego, sobre todo á hora de falalo. "Un PP ao que se lle enche a boca falando de liberdade, no caso da lingua o que provocan as súas políticas é privar miles de mozas e mozos da liberdade de poder escoller o idioma que queren utilizar posto que dificilmente se vai optar por unha lingua que non se domina", alegou Ana Pontón. Na práctica, denunciou, "iso significa frear o uso do galego e incumprir o Estatuto e a Lei de normalización lingüística que di con claridade que é obriga do sistema educativo conseguir que as nenas e nenos acaben a súa escolarización obrigatoria co mesmo dominio das dúas linguas, mais hoxe iso non se cumpre en 40% do alumnado que vén dun entorno castelanfalante", explicou Pontón. Por iso urxiu a mudar a situación derivada da aplicación do decreto no ensino e propuxo a posta en marcha dunha mesa, integrada por todos os sectores e axentes sociais, para articular unha nova política lingüística na educación "capaz de frear a desgaleguización dos últimos anos" e que favoreza o avance do idioma. "O galego ten que ser lingua vehicular no ensino", recalcou Pontón, sen esquecer a importancia de ter referentes en galego, en particular para as novas xeracións, "referentes no social, no ámbito deportivo ou nos medios públicos de comunicación que deben apostar por unha canle en galego para o público infantil e xuvenil con contidos específicos".


Summary: Medicina a distancia no canto de gardas presenciais nas urxencias de Atención Primaria. A proposta parte da Consellaría de Sanidade, que a semana pasada defendeu a necesidade de avanzar en "servizos de atención continuada en remoto" ante a dificultade de manter a longo prazo as gardas físicas.

O debate sobre o incremento da telemedicina na Galiza non cesa. A crise sanitaria provocada pola pandemia da Covid foi a primeira en mover os marcos da accesibilidade á atención primaria, un dos alicerces do nivel asistencial máis básico do sistema público de saúde. Tras reducir ao mínimo as consultas presenciais durante os meses críticos do coronavirus, a Xunta restabeleceu o pasado mes de setembro o acceso de doentes aos centros de saúde co obxectivo de alcanzar 60% de atención presencial. Medio ano despois, desde a Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública aseguran a Nós Diario que, de media, 70% das axendas diarias do persoal médico resólvese por teléfono. "A xente aínda ten medo e o Sergas non axuda", afirman. O modelo telemático chegou para quedar nun momento en que a Covid agravou a sobrecarga asistencial e fixo máis evidente a falta de persoal. De feito, a escaseza de profesionais e a necesidade de reter ese talento na Galiza, atópanse entre os argumentos empregados polo conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, durante a súa participación na sesión 'Innovación no cambio de modelo', dentro do ciclo 'Transformacións e melloras do sistema de saúde' a pasada sexta feira. Comesaña afirmou nese foro que "o modelo de atención de garda con presenza física, posibelmente non o podemos manter" polo que propón avanzar en "servizos de atención continuada en remoto". Neste sentido, salientou a vantaxe de contar con "pacientes, dispositivos e profesionais dixitalizados" como acicate para "dar mellores servizos e mellor calidade na atención aos pacientes". A extensión da telemedicina afectará, neste suposto, as consultas de urxencia dos Puntos de Atención Continuada (PAC). "Coa desculpa da mellora sanitaria, están dándolle forma a algo que vai ser outro pau no desmantelamento da Atención Primaria, para engorde da privada, prescindindo das gardas presenciais", sinalan desde a entidade para a defensa da sanidade pública, a falta de máis detalles. Servizo complementario En vez de solucionar os problemas a través das conclusión do Consello Técnico de Atención Primaria, di Xosé María Dios, o que promoven son "unha serie de ocorrencias que son un despropósito: a contratación de médicos xubilados, de facultativos sen especialidade, o feche de centros de saúde e de servizos". O servizo remoto de atención continuada existe e funcionan desde hai tempo. Contribúe fundamentalmente ao intercambio de coñecemento entre especialistas de distintos centros e áreas sanitarias, o que amplía, remarca o Sergas, "a capacidade diagnóstica" do servizo público. Esa función é chave, mais debe ser complementaria e non a escusa para desmantelar un servizo de consultas urxentes e presenciais como os PAC. "Cando ten unha urxencia, o doente o que quere é ser atendido por persoal sanitario, sexa médico, enfermeiro ou traballador social, conclúe Dios. Máis recursos, non menos Desde a Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria, Jesús Sueiro pon en valor a utilidade das consultas telefónicas e alude ao servizo sanitario de urxencias 061. "Funciona". O que hai que entender, di, "é que son un filtro, un medio de triaxe necesario para saber que paciente se poden atender de forma telemática e cales de forma presencial. Mais un dispositivos de atención telefónica é un dispositivo de atención asistencial". Pola súa experiencia , a consulta telefónica na Atención Primaria incrementou a demanda. "Hai máis consultas e a queixa habitual das usuarias é que non conseguen cita, porque os recursos son os mesmos". Cando se monta un sistema novo "non se valora esa necesidade", censura, polo que advirte de non caer na trampa de crer que "a dixitalización dos PAC vai permitir aforrar efectivos". Ao contrario, "deberían aumentar os recursos sanitarios e de administración, tamén porque moitas consultas precisarán unha valoración presencial", resolve.


Summary: A última hora deste domingo entrou en vigor un cesamento do fogo acordado polo Goberno israelí e Yihad Islámica.

Decenas de persoas perderon a vida en Gaza desde que a pasada sexta feira o Exército israelí lanzase unha serie de ataques sobre este territorio. En concreto, segundo vén de informar o Ministerio de Sanidade de Palestina, o número de vítimas mortais ascende a 44. Entre os falecidos atópanse 15 crianzas e, aliás, resultaron feridas até 360 persoas de todas as idades. As Forzas de Defensa de Israel, pola súa parte, cifran en 35 as vítimas, e recoñecen que, delas, 26 eran civís. Contra as 23.30 horas deste domingo entrou en vigor un alto o fogo acordado polo Goberno israelí e a Yihad Islámica, organismo que anunciou que este pacto inclúe o compromiso de "traballar para lograr a liberación de prisioneiros", entre eles o seu líder en Cisxordania, Al Sadi, cuxo arresto foi o principal detonante destes enfrontamentos. [VÍDEOS] Acusan Israel de asasinar 8 persoas, unha delas menor, nun bombardeo na Franxa de Gaza Porén, previamente Gaza foi obxecto de fortes bombardeos que foron respondidos polas milicias palestinas con senllos ataques sobre Xerusalén e Tel Aviv, polo que as cifras de vítimas poderían ascender nas próximas horas. Esta escalada bélica provocou que o Consello de Seguridade da ONU acordase reunirse esta segunda feira para "discutir o desenvolvemento actual e as formas de apoiar os esforzos internacionais para lograr unha paz integral e xusta". Cómpre lembrar, con todo, que o primeiro ministro israelí, Yair Lapid, afirmara a primeira hora deste domingo que a operación 'Amencer' lanzada polo seu Exército sobre o territorio palestino "prolongarase o tempo que for preciso". Israel detén no seu domicilio o gobernador palestino de Xerusalén "O Exército, o Shin Bet e as forzas de seguridade seguirán a actuar contra a Yihad Islámica até que restabelezamos a paz e eliminemos a ameaza para os nenos que viven na rexión fronteiriza de Gaza", dixo.


Summary: Carvalho Calero morreu o domingo 25 de marzo de 1990. Na imprensa escrita a nova e as necrolóxicas correspondentes non apareceron até a terza feira día 27 posibelmente debido á hora de se producir o óbito, por volta das 11 da noite.

Pasaron trinta anos antes de a celebración do Día das Letras recair na súa figura. Unha celebración que podería ter sido hai vinte anos. Mais non, foron trinta, os mesmos que duraron aquelas guerras europeas do século XVII que libraron batallas menos feroces que as libradas contra a persoa, a obra e o pensamento de Carvalho. Curioso o contraste desas batallas coas sentidas "laudatio funebris" dos periódicos daquela semana de marzo que, en xeral, consideran Carvalho un intelectual honesto, un investigador serio e unha persoa comprometida co seu país. Ou é que só se trataba das elexías póstumas interpretadas por carpideiras de pago? Os quiosques Entramos nos quiosques da Galiza de aquel 27 de marzo. Procuramos as principais cabeceiras. E lemos. La Región informa, na capa, media columna con foto, da hora do enterro de quen considera "una pérdida insustituible". Dedica tamén a contracapa a recoller reaccións de forzas políticas, de entidades culturais, de asociacións e de personalidades e, fala da " valiosa aportación de Ramón Carballo" ao panorama das letras galegas. Ramón Carballo, curioso lapso, é o protagonista dunha Cousa de Castelao que, xa morto, acaba en mans de M. Lavalet, un traficante de restos humanos. El Ideal Gallego segue o mesmo esquema: noticia na capa e reaccións na contracapa, neste caso salientando a reacción dun "impresionado" García Sabell e os eloxios de Ramón Piñeiro. Artigos de fondo sobre Carvalho só os achamos en Faro de Vigo, El Correo Gallego e La Voz de Galicia, cabeceiras que tamén dan a información e recollen as reaccións de diferentes personalidades. Filgueira Valverde escribe en Faro de Vigo un artigo titulado "Carballo Calero". Lembra os tempos do Seminario de Estudos Galegos e fai un repaso pola súa produción literaria e científica para acabar concluíndo que en Carvalho Calero predominou "a entrega á máis estrita ética cultural". E xa está. Neste día 27 e na mesma páxina 9, en La Voz de Galicia escriben Carlos Casares (á altura director de Galaxia), Constantino García (director do Instituto da Lingua Galega) e Domingo García-Sabell (presidente da Real Academia Galega). Casares, como era habitual nas columnas que publicaba neste medio, céntrase en desenvolver unha anécdota: como de simpático e alegre era Don Ricardo. Exemplifica cun acto no Pazo de Mariñán en que xuntos cantan o Romance de Don Gaiferos. Na mesma liña van as declaracións de Casares a La Región acrecentando ademais que Carvalho tería un carácter "serio e pouco fácil", o que facilitaba que o seu "talento fose dirixido máis ao terreo investigador do que ao creador". Constantino García lembra como coñeceu Carvalho nos días previos ao proceso de solicitude da cátedra de Filoloxía Galega que logo ía ocupar Don Ricardo e descóbrenos unha curiosa mudanza na perspectiva que cada un tería con respecto á posición do galego dentro da romanística: segundo o artigo, cando Constantino chegou a Compostela era unha persoa máis próxima ao mundo lingüístico "galaicoportugues" do que Carvalho, que sería partidario de "afastar o galego do portugués" e algúns anos despois "Don Ricardo abandonou o meu mundo de entón e de agora e pasou á postura que eu tiña cando cheguei a Santiago: o mundo galaicoportugués". García-Sabell, que no momento do enterro de Carvalho asistía ao programa de Jesús Hermida "A mi manera", nun artigo bastante máis amplo que os anteriores, envolve nunha arrevesada reflexión, case metafísica, o que non deixa de ser outra simples anécdota que o sitúa como o bon samaritano. Conta que visitou Carvalho no "Sanatorio" estando un, Carvalho, ignorante da doenza que tiña e o outro, García-Sabell, sabedor da gravidade da mesma e como desenvolveu con el unha sesión de "psicoterapia" despois da cal Carvalho "rematou rindo" e García-Sabell satisfeito de ter feito unha boa obra. Tamén en La Voz de Galicia do día 27, Álvarez Pousa escribe sobre Carvalho considerándoo "un exiliado interior" cun traballo insubstituíbel como conferenciante, articulista, poeta, fabulador e catedrático. E non desaproveita a ocasión para censurar "o seu posicionamento a prol do reintegracionismo, que a moitos nos segue parecendo un desatino". En El Correo Gallego escribe Agustín Sixto Seco, un texto de título "Na memoria de Don Ricardo, mestre e amigo". Despois de lembrar un par de anécdotas relativas ao seu propio expediente académico, Sixto Seco torna ao tema lingüístico para afirmar ser depositario dunha confidencia de Don Ricardo: "Eu son, con unha das miñas colaboradoras profesionais que o estimaba cordialmente, testemuña excepcional do impacto anímico que derradeiramente lle tiña producido o sempiterno e incómodo conflito lingüístico no que el se sabía parte comprometida. En obrigada louvanza da súa memoria, algún día poderase divulga-lo impresionante relato do que somos casuais depositarios a miña colaboradora e máis eu mesmo, e que recolle a confidencia dunha entenrecedora ensoñación que Don Ricardo tivera a noite anterior". Ignoro se esta confidencia se fixo pública ou se é o cuarto misterio de Fátima, mais parece que desde o mesmo momento da morte de Carvalho se albisca a intencionalidade de quen na altura ostentaba a dirección en ambientes académicos ou editoriais aos que Carvalho estivera moi ligado: ao tempo que se enterraba o seu corpo en Boisaca quérese enterrar tamén o seu pensamento e a súa obra, especialmente a científica, tomando como pretexto a disputa normativa. Mais non nos enganemos, pois a obra de Carvalho, mesmo a científica, non está exenta de ideoloxía, unha ideoloxía que chocaba frontalmente co concepto que da Galiza tiña, e ten, aquel poder político e académico de hai trinta anos, e que, antes e agora, se une para lexislar contra a nosa lingua, para borrar a nosa cultura, para privarnos de sermos nós. Pasado o día 27 e enterrado Carvalho, aínda houbo algún eco na imprensa, até que, finalmente, desaparece, voltando nos derradeiros anos cada vez que a RAG elexía persoa en quen celebrar as Letras Galegas. Trinta anos durou esa guerra. A COVID-19 trouxo un armisticio. E quen fixo o pranto fúnebre e nunca aceitou a coherencia intelectual de Carvalho é hoxe un fío de fume perante a súa memoria, ignorante de que "aquel que no horizonte duas vezes enxergou o cometa" vive longamente.


Summary: As eleccións galegas de 2016 estiveron inevitablemente condicionadas pola repetición das xerais daquel ano; agora, aínda que cunha marxe temporal a priori maior, o escenario estatal vólvese impoñer. Así o afrontan as forzas políticas

En abril de 2016 Alberto Núñez Feijóo escenificaba o sacrificio de volver ser candidato do PPdeG á Presidencia da Xunta mentres, no escenario estatal, todo apuntaba que o Congreso saído das eleccións xerais do 20 de decembro de 2015 non ía dar composto unha maioría de investidura. Efectivamente, así foi. A comezos de maio quedaron convocados os novos comicios xerais para o 26 de xuño, marcando irremediablemente a fin da lexislatura galega, que acabaría rematando tres meses despois, cando Feijóo chamou ás urnas para o 25 de setembro. Naquel 25S o PPdeG revalidou a maioría absoluta e o único cambio foi o da composición dos 34 escanos da oposición. Tres anos e medio despois do que daquela foi unha inédita repetición electoral, o vindeiro día 23 quedarán convocadas outras eleccións xerais por non haber acordo para formar Goberno sobre o xogo de maiorías ditaminado polos comicios do pasado 28 de abril. No 28A o PSOE de Pedro Sánchez impúxose á dereita máis esfarelada das últimas tres décadas e, en Galicia, o PSdeG logrou unha histórica primeira posición en votos e escanos. O bo resultado das xerais animou os de Gonzalo Caballero a soñar cun cambio político na Xunta á fronte dunha maioría de esquerda, aspiración reforzada tras o veredito das urnas nas municipais e europeas de maio, impulsado polo éxito de Sánchez.As eleccións galegas de 2016 estiveron inevitablemente condicionadas pola repetición das xerais daquel ano; agora, aínda que cunha marxe temporal a priori maior, o escenario estatal vólvese impoñer no remate da lexislatura galegaPero, como en 2016, o escenario estatal imponse no remate da lexislatura galega neste 2019. Hai tres anos as xerais repetidas foron catro meses antes do límite para celebrar eleccións galegas. Agora a marxe é só un chisco maior: Feijóo ten legalmente ata dez meses a partir do 10N para elixir o punto do calendario no que sitúa os comicios galegos. Non obstante, case ninguén se atreve xa nas principais forzas políticas do país a desbotar a posibilidade dun adianto electoral para a primavera de 2020. Influirá o que suceda nas urnas de novembro e a decisión de Feijóo sobre se recunca como candidato. Tamén a avaliación que o PPdeG faga das potenciais feblezas da esquerda e os plans do lehendakari Urkullu para chamar ás urnas en Euskadi.O derradeiro debate, primeiro asalto e con Caballero a debutarCon todos estes elementos sobre a mesa, o primeiro asalto duplamente preelectoral comezará o vindeiro mércores no Parlamento cando, xusto no terceiro aniversario da terceira maioría absoluta de Feijóo, bote a andar o derradeiro debate de política xeral da lexislatura, o primeiro con Gonzalo Caballero como líder da primeira forza da oposición. O PP situouno na xornada seguinte á convocatoria formal do 10N cando xa apuntaba á repetición das xerais. Fixérono, aseguran, para afastar o debate galego do estatal.Como era de agardar, o PPdeG apela a contrastar a "estabilidade" da Xunta coa "inestabilidade" á que, acusan, Sánchez conduciu a política españolaComo era de agardar, nas súas primeiras valoracións do adianto, os principais dirixentes do PPdeG apelaron a contrastar a "estabilidade" do Goberno galego coa "inestabilidade" á que, acusan, Pedro Sánchez conduciu á política española. España está xa no "club de países inestables da UE" por culpa do líder socialista, dixo Feijóo dende a Arxentina, onde está de viaxe oficial. En Galicia, mentres, continúa a "estabilidade", agregou o vicepresidente Rueda.Gonzalo Caballero agarda que o 10N "referende a posición maioritaria" do PSOE e os "avances sociais fronte á ultradereita"A esta "inestabilidade" ligará Feijóo no debate os contenciosos que permanecen abertos entre a Xunta e o Goberno central, a comezar polos fondos pendentes de transferir. Con eles procurarán diluír o debut de Caballero no seu primeiro gran debate no Pazo do Hórreo. O líder socialista, que nos últimos días tentou avanzar un argumentario en clave social con propostas como a recuperación da gratuidade universal para os libros de texto, afirma que a convocatoria do 10N "non era o escenario que nós queriamos", senón ao que "estamos abocados polo bloqueo". Os novos comicios serán unha caste de "segunda volta" na que, avanza, o PSdeG pedirá apoio para "referendar a posición maioritaria" de Sánchez e os "avances sociais fronte á ultradereita".En Común e BNG"Sánchez levaba tempo en campaña electoral", reprochan os 'comúns'Dende Galicia en Común a súa deputada Yolanda Díaz di ver clara a responsabilidade de Sánchez nas novas eleccións. Díaz, do equipo negociador de UP co PSOE, acusa o líder socialista de non querer "negociar con ninguén". "O señor Sánchez levaba tempo en campaña electoral", acusa. Na formación ven os socialistas escorados cara á dereita no inicio dunha precampaña exprés que se prevé notablemente máis dura entre dos de Iglesias cara ao PSOE ao ficar desbotada a posibilidade de coalición. Neste mesmo ámbito político, no grupo Común da Esquerda no Parlamento de Galicia témese que a falta de acordo no Estado dificulte que a cidadanía galega poida percibir a existencia dunha alternativa en Galicia.Pontón observa unha "oportunidade" de que o BNG volva ao Congreso porque "a cidadanía galega tomou nota" da "inutilidade das forzas estatais"Pola banda do BNG a súa portavoz nacional, Ana Pontón, reitera que volver ás urnas é "unha oportunidade". Tras ficar "constatada" a "inutilidade e a incompetencia das forzas estatais", considera, "Sánchez, Casado, Iglesias e Rivera" van "recibir unas urnas o que merecen". "A cidadanía galega tomou nota" e o "problema" vai tornar na "oportunidade" de "garantir a defensa de Galiza ante Madrid" da man dun Bloque que agora si, augura, retornará ao Congreso.Mentres, dende En Marea, Luís Villares tamén asegura percibir como o 10N como unha "oportunidade" de "ter representantes" nas Cortes. En clave galega o agora deputado do Grupo Mixto coida que "tanto o PSOE como Podemos" van ter de agora en diante a "dificultade" de "convencer de que son capaces de chegar a acordos para construír unha alternativa cooperativa a Feijóo". "Tan cómodos están Gonzalo Caballero e Yolanda Díaz con Núñez Feijóo? Se non o están deberían demostralo amosando vontade de acordo no Esatdo para poder facelo mañá en Galicia"; afirma.


Summary: No país moran 90.354 persoas migrantes, 12.099 menos que no 2013. A maior parte delas proceden de Portugal, Romanía, Brasil, e Marrocos.

A exclusión de Djiby Fall e Cheikh Faye da candidatura do BNG-AA da Coruña para as eleccións municipais puxo o foco de atención na realidade que atinxe as persoas migrantes que residen na Galiza. Estes dous senegaleses de orixe e coruñeses de residencia súmanse ás 90.354 persoas extranxeiras que moran no país. Coma eles, moitas non contan con dereitos políticos recoñecidos por mor dunha lexislación electoral que nega o sufraxio activo e pasivo a quen non conte con nacionalidade española/comunitaria ou non proveña dun dos 13 estados cos que o Reino de España asinou convenio bilateral para tales efectos. En total, na Galiza, hai 81.497 persoas migrantes en idade de votar (máis de 20 anos, segundo o IGE). Aínda así, nas vindeiras eleccións municipais só poderán exercer ese dereito migrantes procedentes dos Estados membros da Unión Europea, Bolivia, Cabo Verde, Chile, Colombia, Corea do Sur, Ecuador, Islandia, Noruega, Nova Zelandia, Paraguai, Perú e Trinidade e Tobago, que estivesen inscrit@s no censo electoral antes do 30 de decembro de 2014 e manifestasen antes desa data a súa vontade de participar nos comicios. Esta realidade normativa --fixada na Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral-- exclúe as persoas que, como no caso de Djiby Fall, embora levaren 13 anos residindo e traballando na Galiza, non cumpran cos requirimentos exixidos por seren oriondos de Senegal, Marrocos, Bolivia ou Guatemala, por exemplo. A estas persoas só se lles recoñecerá o dereito de sufraxio activo e pasivo de solicitaren e sérelles concedida a nacionalidade española. Un feito ao que só poden acceder após 10 anos --acreditados-- de residencia no territorio español e logo dun longo proceso burocrático. O pobo migrante e un país con cada vez menos xente Galiza é un pobo emigrante. Así o reflicten os dados demográficos que ao longo da historia rexistraron o éxodo masivo de poboación cara á Latinoamérica, o centro de Europa ou outras formacións sociais inseridas no Estado español, como Euskal Herria e Catalunya. De Bos Aires mesmo se chegou a dicir que era a 'quinta provincia' cando en 1950 acollía 100 mil galeg@s chegad@s de todos os recunchos do país. Por áreas xeográficas son A Coruña (32.412) e Pontevedra (31.924) as provincias que maior densidade de poboación migrante A situación non ten mudado moito nos últimos anos. Neste senso, desde que estourou a crise económica en 2008 cóntanse por centos de miles as persoas que se viron abocadas a abandonar o país na procura dun posto de traballo e un proxecto de vida. Os dados sinalan que nestes sete anos 142 mil persoas entre os 20 e os 34 anos tiveron que emigrar, o que agudizou a crise demográfica que atinxe Galiza. Ao contrario do que ten acontecido noutros lugares, como Barcelona ou Madrid, o país non ten sido destino de grandes migracións. Porén, si que se contan por miles as persoas procedentes doutros territorios do mundo que viñeron a Galiza á procura dunha mellor vida. No concreto, o Instituto Galego de Estatística (IGE) cifra en 90.354 persoas a poboación extranxeira o que representa o 3,6% do conxunto da poboación (2.731.406 habitantes). Cifras moi afastadas da realidade que atinxe, por exemplo, o distrito de Ciutat Vella en Barcelona, onde o 40% da poboación (46.070 persoas) é migrante ou El Raval onde ascende ao 47,11%. Por áreas xeográficas son A Coruña (32.412) e Pontevedra (31.924) as provincias que maior densidade de poboación migrante posúen cuxa orixe é, principalmente, da UE (13.390), Suramérica (9.566) e África (4.675). Por nacionalidades, para alén da cidadanía comunitaria --nomeadamente Portugal(6.434) e Romanía (2.753); son o Brasil (2.637) e Marrocos (2.447) as máis numerosas. Nos últimos anos, o número de persoas migrantes que residen no noso país descendeu de maneira notábel (12.099 menos que no 2013) revertendo na queda da poboación e afondando na crise demográfica.


Summary: O portavoz nacional do BNG remitiu esta segunda feira unha carta ao líder de Anova como convite formal para ambas as dúas organicións se reuniren visando a constitución dunha candidatura "unitaria" ás eleccións europeas.

Xavier Vence convidou formalmente á dirección de Anova a se reunir para abordar a posibilidade de sumaren forzas a unha candidatura galega ás eleccións europeas. Após Anova comunicar a pasada fin de semana un acordo dos seus órgaos de dirección segundo o cal visan a constitución dunha "fronte ampla non excluínte", aberta a formacións de ámbito estatal (basicamente Izquierda Unida), o líder do BNG insistiu en que o momento actual exixe "que a representación directa da Galiza" sexa "de crucial importancia". Neste senso, "é a hora das nacións en Europa", afirma Vence na misiva, e é tempo de que "Galiza estea presente directamente" con "voz propia" e "erguendo a bandeira da soberanía dos pobos e das nacións sen estado", subliña. Vence salienta que ningunha forza nacionalista catalá ou vasca "vai ir en coligación con forzas estatais" Así, e sendo que nas eleccións ao Parlamento europeo a circunscrición electoral é estatal, Xavier Vence lembra que "pode resultar acaído conformar unha grande coligación coas demais forzas nacionalistas de esquerdas" operantes nas nacións sen estado e salienta: "Ningunha forza nacionalista en xeral" --catalá ou vasca-- "vai ir en coalición con forzas estatais", algo que desde o BNG din partillar. O lider da organización frontista empraza ao portavoz nacional de Anova na súa carta a considerar a proposta lanzada polo Bloque após o acordo adoptado polo seu Consello Nacional e na que promoven a configuración dunha candidatura soberanista na Galiza que abranga todas as forzas que visen unha ruptura democrática co Estado e pule por "unha representación forte para defender os dereitos do país" e da que non ficaría excluída ningunha forza política galega que poida partillar as liñas básicas da coalición", salienta Xavier Vence. Neste senso, empraza á dirección de Anova a tomar en consideración a proposta lanzada polo BNG e a acollela con interese para abordar "coa maior brevidade posíbel", din, a iniciativa.


Summary: Un total de 4.913 estudantes teñen acceso aos estudos nesta lingua segundo os datos facilitados esta sexta feira polo secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, que compareceu a petición propia na Comisión 4ª do Parlamento. Estremadura conta con máis de 10.000.

Case 5.000 persoas estudan portugués de forma oficial na Galiza ao abeiro das medidas postas en funcionamento pola Xunta en 2014 coa denominada Lei Paz Andrade. Seis anos despois de aprobarse, a promoción do portugués no país camiña a paso lento. Numerosas organizacións denunciaron no seu momento a falta de profesorado para facilitar a chegada do portugués aos centros de ensino. Datos de 2021 En concreto, Galiza conta cun total de 4.913 estudantes desta lingua segundo os datos facilitados esta sexta feira polo secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, que compareceu a petición propia na Comisión 4ª do Parlamento. Segundo as cifras reportadas, 3.897 alumnas e alumnos de ESO e Bacharelato, pertencentes a 75 centros educativos de toda a comunidade, estudan portugués como primeira ou segunda lingua estranxeira neste curso 2021-22. A cifra supón 482 estudantes máis que o pasado curso e un incremento de 3.036 desde que entrou en vigor dita lei en 2014. Escolas de Idiomas e Instituto Camões A este dato, tal e como sinalou o representante da Consellaría de Cultura, Educación e Universidade, súmanselle as 1.021 alumnas e alumnos que estudan lingua portuguesa nalgunha das escolas oficiais de idiomas, alcanzando un total de 4.913 estudantes da lingua veciña de forma oficial. Ademais, dentro do marco da colaboración entre a Xunta e o Instituto Camões, este 2021 comezouse a implantar nos centros de Secundaria o programa Camões Júnior, mediante o cal o alumnado de ESO e Bacharelato pode realizar en liña o exame homónimo. Esta é unha proba que permite avaliar a competencia global na lingua portuguesa e obter o nivel de competencia correspondente no Marco Común Europeo de Referencia para as Linguas (MCER), desde o A1 ata o B1. Máis de 10.000 estudantes en Estremadura Na Estremadura, desde que en 2009 se asinou o primeiro Memorando de Entendemento con Portugal, o número de estudantes foi exponencial. En datos de 2019, e dentro do denominado Plan Portugal, 36 docentes imparten portugués a uns 8.400 estudantes de Primaria de 55 centros educativos estremeños; e o Programa de Lingua e Cultura Portuguesa, no que participan 3.200 estudantes de Primaria e Secundaria, de 25 colexios e institutos, aos que imparten clase 12 docentes portugueses. Ademais, no ensino regrado, o ensino do portugués ten un peso moi importante. Tres centros contan con sección bilingüe de Portugués. Ademais, 82 centros educativos imparten a lingua portuguesa como segunda ou terceira lingua estranxeira. En total, nestes ensinos 10.600 estudantes estudan portugués, unha lingua que é impartida por 139 docentes. A estes súmanse os 1.660 estudantes que cursan portugués nas 9 escolas oficiais de idiomas e nas 7 aulas adscritas. Case 200 deles están a estudar este curso o nivel C1, implantado no curso 2018/19.


Summary: O músico Seso Durán (Marín, 1969) intérnase por territorios inexplorados, pescuda na combinación de linguaxes antes non artelladas, asómase a audiencias inéditas. Son da memoria (2017) é o disco no que, a partir do "rock americano da Costa Leste", se debruza "sobre o que aconteceu tras o golpe de 1936. As vítimas, os verdugos, os lugares, o cable eléctrico que conecta o pasado co presente".

"Non estamos afeitos ao rock con contido político", explica ao teléfono Durán, "pero iso é unha característica nosa, porque noutras tradicións, como a británica, é o habitual". Máis que "rock político", etiqueta elástica e unha miga imprecisa, o singular de Son da memoria é o tratamento clasicista -eléctrico, con órgano hammond e coros soul rock- da memoria histórica. "Si, é certo. Débese á falta de madureza do rock que facemos aquí", insiste, "en Arxentina, por exemplo, hai temazos sobre os desaparecidos". As 11 cancións do traballo escribiunas e compúxoas Durán, agás a Pregaria de San Simón, realizada a partir dun texto do preso republicano Eduardo Pantaleón: "San Simón, San Simonciño, / San Simón, santo da serra, / quero pregarche santiño, / que nos saques d'ista terra". Na caixa de ferramentas, ese "rock americano de Nova York, Sonic Youth, os Pixies". Ou, como modelo confeso de fondo e forma, o estarrecedor Let England Shake (2011) co que a inglesa PJ Harvey atacou o imperialismo de Gran Bretaña. O músico reside en Redondela, onde imparte clases de música, desde hai anos. "Eu veño do folk, do grupo Liorna, e teño formación clásica", autoanalízase, "porén, o rock é o terreo en que me sinto máis cómodo". E que cadra mellor coa temperatura da súa lírica: "Gústame aquel rock que non quere ser poético no sentido literario do termo, senón directo". Como en O fillo asasino, inspirada en Nature Boy de Nick Cave & the Bad Seeds, na que fala a nai dun falanxista: "Vai facer a distancia o que ninguén / quere, o que hai que facer, / a exterminar os inimigos da democracia occidental". Rock adulto e, por veces, de ecos setenteiros, Seso Durán non se formulou moi concretamente a quen se dirixe. "Non o sei, sei que pode ser unha música transversal", di, aínda que engade unha reflexión: "Se cadra, para un rockeiro é un disco raro, polos temas que trata, e para outro tipo de público de máis idade, ou máis cultivado, tratar estes temas así renxe". E lamenta que aínda sexa unha opinión estendida aquela que infravalora "a música que se percibe con algo máis que co que está da cabeza para arriba. Non asimilamos a música como cultura e iso é un problema". Son da memoria, editado e distribuído polo selo Inquedanzas Sonoras, está a percorrer o circuíto de locais musicais. Esta quinta feira, Durán e a súa banda lévano á Disco Tasca de Redondela. E en xaneiro anuncian concertos en Compostela, Ferrol ou A Coruña.


Summary: Nos Almorzos do Galicia por Diante asegurou que está a piques de culminar e que "as portas para o BNG non están fechadas".

En conversa co xornalista Kiko Novoa nos Almorzos do Galicia por Diante (Radio Galega) un dos portavoces nacionais de Anova e alcalde de Compostela, Martiño Noriega, anunciou un inminente acordo entre as direccións políticas da súa formación, Podemos e Esquerda Unida de cara ás eleccións ás Cortes españolas. Noriega asegurou que levan "semanas traballando nun documento para achegar posicións" e "parece ser que está a ser perfilado nestes días" polo que "agás sorpresas" poderá ser anunciado de maneira inminente. Ora ben, afirma que non será presentado como un acordo "definitivo" nen "excluínte" senón como garante da "acumulación de forzas" entre a "esquerda partidaria". "Parece que [o acordo] está a ser perfilado nestes días, agás sorpresas poderase anunciar" Noriega considera este acordo entre Podemos, Anova e Esquerda Unida como un "paso necesario" ao se amosar "un pouco canso do minuto partido resultado". Preguntado pola exclusión do BNG, o portavoz de Anova asegurou que "sempre" defendeu a existencia dun "espazo" para o Bloque na "unidade popular" ao entender que "non acabaremos de fechar ese espazo de encontro" se "non está o BNG". A respeito do nome desa posíbel candidatura resultante do acordo e se aceptaría un "Podemos algo máis" Martiño Noriega sinalou que "o importante non é a etiqueta" senón "o contido". Porén, acrecentou, "supoño que é unha cuestión que non está resolta". "Haberá que traballar".


Summary: O xornal The New York Times verificou nas últimas horas as imaxes difundidas por un canal ruso de Telegram onde se ven militares ucraínos masacrando prisioneiros rusos

O diario estadounidense The New York Times confirmou esta cuarta feira a autenticidade dun vídeo difundido nas redes sociais a pasada segunda con imaxes da guerra en Ucraína. Segundo informa Russia Today, a secuencia amosa soldados ucraínos executando militares rusos, feridos, tendidos no chan e coas mans atadas ás costas. Que sabemos do acontecido en Bucha? Segundo recolle o medio encargado de verificar o vídeo, as imaxes "parecen mostrar a un grupo de soldados ucraínos matando a efectivos rusos capturados nos arredores dunha localidade ao oeste de Kíiv". Sinala The New York Times que os feitos foron documentados na contorna do 30 de marzo a uns 11 quilómetros ao suroeste da cidade de Bucha, durante a retirada das tropas rusas da zona próxima á capital de Ucraína. "Estes nin sequera son humanos" No cinta pódese ver como os militares ucraínos disparan dúas veces contra un soldado ruso supostamente ferido que "aparentemente está vivo e aínda respira". Cando ven que segue vivo volven dispararlle e entón o soldado deixa de moverse. Xunto a el, obsérvanse os corpos de polo menos outros tres soldados, supostamente asasinados; un deles ten unha ferida visíbel na cabeza e as mans atadas ás costas. Cargos da UE piden novas sancións a Rusia sen o consenso dos Estados Todos os falecidos levan uniforme de camuflaxe, e tres deles teñen nos brazos os sinais distintivos brancos que usan as tropas rusas, afirma The New York Times, agregando que parece que a algúns lles quitaron as chaquetas, os zapatos ou os cascos.O xornal indica que as vítimas están tendidas nunha estrada a poucos metros dun BMD-2, un vehículo de combate de infantería utilizado polas unidades aerotransportadas rusas. Máis lonxe, pódense ver outros vehículos destruídos. De acordo co medio estadounidense, pódese escoitar un soldado ucraíno dicir: "Estes nin sequera son humanos", mentres camiña entre os vehículos esnaquizados. Emboscada ucraína The New York Times explica que os soldados ucraínos son identificábeis polos parches coa bandeira e os sinais distintivos azuis, e tamén porque repiten varias veces "gloria a Ucraína". Crónica desde o Donbass: "What the fuck" "A súa división non está clara, pero no vídeo dos asasinatos, un dos homes refírese a algúns deles como 'mozos de Belgravia', probabelmente referíndose a un complexo de apartamentos chamado Belgravia, situado a uns centos de metros do incidente", precisa. Os asasinatos foron o resultado dunha emboscada ucraína, supostamente levada a cabo o 30 de marzo, apunta o xornal, citando o xornalista independente Oz Katerji, quen o 2 de abril escribiu en Twitter que soldados ucraínos dixéronlle que os rusos foran emboscados 48 horas antes, e publicou vídeos e imaxes da columna destruída. 👌🏻Ювелірна робота українських захисників на Київщині. Командир підрозділу розповідає деталі бою, під час якого українські танкісти "прийняли заліки" у російських загарбників Приємного перегляду 🎥 pic.twitter.com/uLm4ANgvt5— Defence of Ukraine (@DefenceU) April 2, 2022 O Ministerio de Defensa de Ucraína tamén chiou en Twitter sobre a destrución do convoi ruso, cualificándoo de "traballo preciso" das forzas ucraínas.


Summary: O deste venres foi o Día dos Traballadores e Traballadoras máis atípico das últimas décadas. Non houbo manifestacións nas rúas e a escasa actividade foi virtual. Con todo, sindicatos e partidos galegos da oposición elevaron as súas demandas e propostas a través das redes

O deste venres foi o Primeiro de Maio máis atípico das últimas décadas. Non houbo manifestacións nas rúas e a escasa actividade foi virtual. Con todo, sindicatos e partidos galegos da oposición elevaron as súas demandas e propostas a través das redes, nun momento ademais no que a crise provocada polo coronavirus comeza a amosar os seus efectos, que se prolongarán durante os vindeiros meses.A CIG fixera un chamamento "a manter o carácter combativo e reivindicativo da data", a que se penduren das xanelas e balcóns "bandeiras da patria e vermellas" e a cantar a Internacional ás 12 horas do mediodíaA CIG fixera un chamamento "a manter o carácter combativo e reivindicativo da data", a que se penduren das xanelas e balcóns "bandeiras da patria e vermellas" e a cantar a Internacional ás 12 horas do mediodía. Así mesmo, Paulo Carril, secretario xeral do sindicato, alertou de que o impacto desta crise resulta especialmente virulento en Galiza, pois "xa estabamos a vivir unha auténtica emerxencia por causa dunha crise industrial, social e demográfica, con altos porcentaxes de emigración, precariedade, pobreza e desigualdade". Ademais, criticou que "ante as inxustas e insuficientes medida aplicadas" lamenta que o Goberno de Feijóo "siga máis preocupado por afondar nun modelo de dependencia a Madrid e a Bruxelas, por sacar rendemento electoral, que por frear os abusos patronais, reforzar os servizos públicos ou exercer as competencias, as capacidades propias que temos como pobo galego e como nación para afrontar esta situación". CCOO-Galicia e UGT-Galicia emitiron un video.homenaxe ás traballadoras e traballadores destes sectores e, igualmente, un concerto dedicado aos traballadores e traballadoras dos servizos esenciaisPola súa banda, CCOO-Galicia e UGT-Galicia levaron a cabo unha "manifestación virtual" entre 12:30 e 13:00, que acompañou a unha intensa actividade dos seus secretarios xerais, que emitiron senllas conferencias de prensa a través das redes sociais e, ademais, mantiveron o xoves un encontro telemático co secretario xeral do PSdeG-PSOE, Gonzalo Caballero. CC.OO e UGT dedicaron a convocatoria "ás persoas que están a traballar en primeira liña; sector sanitario, servizos de limpeza, forestais, loxística, supermercados, comunicacións, agricultores, pescadores, industria alimentaria, asistencia á domicilio e residencias". Así mesmo, as dúas centrais emitiron un video homenaxe ás traballadoras e traballadores destes sectores e, igualmente, un concerto homenaxe aos traballadores e traballadoras dos servizos esenciais.PSdeG-PSOEO secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, destacou que "neste momento de crise económica e social, é máis necesario que nunca defender os dereitos dos traballadores, un modelo produtivo acorde aos dereitos sociais e o estado do benestar". A través dun vídeo que subiu ás súas redes sociais, o máximo dirixente do PSdeG sumouse así a unha celebración "distinta" do Día Internacional dos Traballadores por mor do confinamento.Ademais, Caballero fixo especial fincapé no "compromiso" dos socialistas cos dereitos das mulleres traballadoras, que "sofren unha fenda salarial que evidencia a desigualdade" que aínda existe. Finalmente, o líder do PSdeG dedicou "un recoñecemento especial" aos traballadores e traballadoras da sanidade pública, que hoxe máis que nunca "están defendendo a nosa saúde".Galicia en ComúnO portavoz de Galicia en Común-Anova Mareas, Antón Gómez Reino, invitou á cidadanía a reivindicar "a solidariedade e a vida". "Afrontemos unidas a necesidade dun modo de produción e de existencia máis humano, rematemos coa precariedade como forma de vida e explotación, e preocupémonos de coidar de quen nos coida", dixo.O voceiro da coalición lembrou ás miles de familias traballadoras e autónomas galegas "que non poden ir traballar porque a epidemia obrigou a pechar grandes e pequenas empresas e negocios". E fixo unha mención especial para as traballadoras da sanidade e dos coidados, ás produtoras, transportistas e empregadas da cadea de distribución de alimentos. BNGFinalmente, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, reclamou derrogar as reformas laborais que precarizan o emprego e un "gran acordo de país" para saír da crise creando emprego de calidade. Pontón destacou que nestas últimas semanas "puidemos constatar como o emprego máis precarizado foi o emprego máis importante para enfrontar a crise e a maior parte dese emprego ocupado por mulleres no ámbito sanitario, nos supermercados ou no ámbito da limpeza e coidados". "Hai que traballar nunha alternativa social para superar a crise do coronavirus e facelo confiando e apostando polas posibilidades e potencialidades que ten Galiza", engadiu.


Summary: Os Grupos de Acción Local do Sector Pesqueiro (GALP) continuarán co programa iniciado en 2020 de información e valorización dos oficios do mar en centros de ensino. O obxectivo é conseguir reducir a falta de relevo xeracional, un dos factores que máis preocupa ao sector que ten que procurar man de obra fóra.

A falta de relevo xeracional preocupa ao sector do mar. Aos problemas propios relacionados cunha actividade laboral dura e que ten nos últimos anos que facer fronte ás estritas regulamentacións das Administracións e un mercado cada vez máis competitivo, tamén se lle engade a dificultade para atopar persoas que continúen cos oficios que fan que o produto chegue ás nosas casas. "Estamos vendo como non hai continuidade no futuro por falta de incorporación da xente nova", explica María Calvo, oceanógrafa e asistente técnica do programa Relevo2 que puxeron en marcha, por segundo ano consecutivo, os Grupos de Acción Local do Sector pesqueiro (GALP) da Ría de Pontevedra, Ría de Arousa, Mariña Ortegal, Golfo Ártabro Norte, Golfo Ártabro Sur e Ría de Vigo-A Guarda. Estas entidades idearon un proxecto de colaboración de carácter formativo e divulgativo, coa pretensión de "trasladar ao alumnado de centros de ensino de Secundaria as posibilidades que ofrece ou sector pesqueiro e marisqueiro na Galiza". Calvo indica a Nós Diario que as redeiras e o sector bateeiro son algúns dos ámbitos onde teñen constancia da dificultade de atopar continuidade laboral. A información, neste caso é primordial. "Hai certo descoñecemento de que na Galiza contamos con escolas náutico-pesqueiras ou o propio Centro de Acuicultura situado na Illa de Arousa que son referentes europeos", sinala. Segunda edición do programa Relevo Co inicio do novo curso centros de ensino de todo o litoral galego incorporarán esta campaña que, segundo indican desde os GALP, persegue "poñer en valor o sector pesqueiro entre a comunidade escolar en idade de traballar ou de escoller estudos superiores, valorizar o sector pesqueiro en termos económicos e dar a coñecer a demanda real existente para diferentes postos de traballo no mar e as saídas profesionais". Alén diso, queren ofrecer "unha formación máis cuantitativa, que pretende achegar a realidade do sector en termos de oportunidades laborais", co propósito final de conseguir "captar" persoas que garantan a substitución xeracional. O programa que ofertan consta de contidos específicos en acuicultura, transformación e comercialización, e turismo. As aulas, que comezarán este mes de setembro, compleméntanse con varias visitas a profesionais do sector e están impartidas por un equipo de docentes expertos en oceanografía. As razóns da falta de persoal no sector A falta de relevo xeracional ten varias causas. María Calvo pon enriba da mesa unha relacionada coa falta de información. "Segue a idea de que o que vale, vale, e o que non, vai para o mar polo que non hai incorporación nova", opina esta oceanógrafa. Porén, hai casos que evidencian unha tendencia que constataron na edición do ano pasado do proxecto "con moitas rapazas e rapaces que tiñan interese en tentar vivir do mar" unha vez que saben que hai certos postos de traballo "con bos salarios". Andrés García, voceiro da Asociación de Armadores do Cerco da Galiza (Acerga) en declaracións a Nós Diario, confirma esta situación. "Non atopamos tripulación galega e temos que botar man de estranxeiros que son os que cobren as vacantes que hai", asegura. A maior dificultade téñena "na mariñeiría" ao coincidir que "o armador é o patrón do barco no 99% das veces e ten un técnico mecánico de confianza". Preguntado polas razóns para esta situación é expeditivo e afirma que "a xente non quere ir ao mar, teno como un último recurso" malia que non é unha cuestión de salarios baixos por coincidir que "todos os barcos teñen ese mesmo problema, gañen máis ou gañen menos". Unha bolsa de emprego en Acerga O sistema que empregaban para atopar mariñeiros era de maneira informal. A falta de persoal foi a razón pola que na Asociación de Armadores do Cerco da Galiza (Acerga), como parte do seu Plan de produción e comercialización 2020, optaron por crear en decembro do ano pasado unha bolsa de emprego a través do portal dixital www.empleo.acerga.com dirixida a todas aquelas persoas que teñan interese en traballar no sector do cerco, tendo ou non experiencia previa. Funciona creando un perfil de usuario que se completa cos datos referentes á formación e traxectoria no sector pesqueiro. Esta información pode ser vista polas empresas que forman parte de asociación para facilitarlles o contacto directo coa candidata ou candidato para ofertarlle un posto de emprego.


Summary: Desde 2008 só se protexeu a zona húmida do parque nacional das Illas Atlánticas.

Ecoloxistas en Acción vén de lanzar a campaña de sensibilización 'Humidais para a vida', a través da cal pretende concienciar a poboación sobre "a importancia das zonas húmidas e as agresións ambientais que sofren constantemente", malia seren "zonas de alto valor ecosistémico". As zonas húmidas, afirma a organización, son "indispensábeis" polos "innumerábeis beneficios ou servizos ecosistémicos que brindan á humanidade, desde subministración de auga doce, alimentos e biodiversidade até o control do aumento do caudal dos ríos, recarga de augas subterráneas e mitigación do cambio climático". En declaracións a Nós Diario, Roberto Vilela, portavoz de Ecoloxistas en Acción, explica que na Galiza hai moitas zonas húmidas "que están en risco pola proximidade de prospeccións mineiras, plantacións de eucaliptos e mesmo en zonas que figuran en proxectos eólicos". Isto débese a que o Inventario de Humidais da Galiza, creado pola Xunta en 2008, só incluíu neste tempo unha única zona húmida con réxime de protección: o parque nacional das Illas Atlánticas. A Xunta non cataloga ningún espazo natural no Inventario de Zonas Húmidas Desde 2003, porén, o Instituto de Biodiversidade Agraria e Desenvolvemento Rural (Ibader) tiña elaborado un inventario propio con "máis de 1.100 humidais galegos", subliñan desde Ecoloxistas. En consecuencia, e no marco desta campaña, presentan un catálogo de zonas húmidas "avaliadas en catro fases distintas, unha para cada provincia". Na primeira fase ponse o foco nos humidais coruñeses que requiren de protección. O inventario do Ibader catalogaba en 2003 máis de 1.100 zonas húmidas no país Trátase das Brañas do Ceo (Aranga, Curtis e Oza Cesuras), as Brañas de Valadares e Banzas (Outes), as Brañas da Serra (Santa Comba e Coristanco), as Brañas do Monte Inxerio (Ordes), as Brañas da Calzada (Zas), as Brañas do Espindro (Laracha), e as Brañas do Torreiro (Culleredo e Cerceda). O obxectivo é, precisamente, pór en valor estes espazos naturais para lograr a súa catalogación e o consecuente réxime de protección. "A perda e degradación dos humidais tradúcese nun enorme impacto social e económico como, por exemplo, o aumento do risco de inundacións e diminución da calidade da auga, alén de impactos sobre a saúde, a identidade cultural e os medios de subsistencia", insisten desde o colectivo.


Summary: O comité de empresa do hospital de Vigo iniciará de novo as concentracións perante o complexo após as presións exercidas desde a dirección de Povisa a algunhas das traballadoras que secundaron a folga indefinida desenvolvida o pasado mes de agosto.

O plantel de traballador@s do hospital Povisa retomarán as mobilizacións esta semana. Após desconvocaren a folga indefinida iniciada o pasado mes de agosto logo de que unha sentenza xudicial fallase no seu favor e obrigase á dirección do centro a manter en vixencia o convenio colectivo, traballador@s do hospital denunciaron presións por parte de Povisa sobre algunhas das persoas que tomaran parte da greve. A dirección do hospital non retomou as negociacións do novo convenio após desconvocaren a folga Neste senso, desde a CIG denunciaron que "a directora de Enfermería está a chamar as traballadoras/es de xeito individual para asegurarlles que pase o que pase co recurso xudicial á sentenza non van volver á xornada laboral de 40 horas semanais e pídelles que asinen por 35 horas". Así, máis dun cento de traballador@s viron reducida a súa xornada laboral. Aliás, o xefe de Radioloxía reunise a todos os integrantes do seu servizo "para darlles un mitin sobre a folga e as súas consecuencias e para deixarlles moi claro que van premiar ás persoas" que tomaron parte da loita, aseguran desde o comité de empresa. Responsábeis do centro médico presionan @s traballador@s para asinaren reducións na xornada laboral Perante esta situación e a negativa da dirección de Povisa de retomar as negociacións do novo convenio colectivo, a CIG anunciou que retomarán as concentracións semanais fronte ao centro médico; a desenvolver cada quinta feira ás 16.00 horas. Asemade, desenvolverán unha vez á semana asembleas coas traballadoras e traballadores para os informar da nova situación. Recollida de alimentos para as familias sen recursos de VigoPara alén das mobilizacións, o comité de empresa acordou desenvolver unha romaría solidaria o vindeiro 5 de outubro no Parque de Castrelos. A iniciativa, que incluirá xogos populares e actuacións musicais, recollerá fondos e alimentos para a Asociación Freixeiro de Axuda aos Necesitados (Afan) que presta servizo a medio milleiro de familias sen recursos. Afan perdeu boa parte das axudas públicas que percibía e denuncia a escaseza de recursos cos que conta para facer fronte a cada vez máis persoas. Os fondos obtidos tamén se repartirán entre @s traballador@s que participaron na folga.


Summary: Este 12 de xullo de 2020 2.7 millóns de galeg@s escolleron a nova composición do Parlamento Galego nunhas novas Eleccións Autonómicas.

Na Laracha, como a nivel municipal, maioría absoluta popular. O BNG supera ao PSOE como segunda forza. Resultados das #ElecciónsGalegas2020: O PP gaña en 18 dos 19 concellos da Costa da Morte As promesas do 2020 As promesas do #12X (III): O BNG reparte promisións. As promesas do #12X (II): O PP confía na súa supremacía na Costa da Morte. 06-07-2020: As promesas electorais (I): Xustiza democrática. Outras accións da campaña 19-06-2020: O BNG tamén abriu a campaña dende unha granxa de Mazaricos. 17-06-2020: O PP abríu a campaña do #12X visitando á industria agroalimentaria da Laracha. 15-06-2020: Gonzalo Caballero abre a campaña costeira do #12X.


Summary: O acto de conciliación, no que a empresa esixiu unha rectificación pública, finalizou sen acordo entre as partes.

Manuel García, o ecoloxista que acusou Coren de realizar verteduras de xurros, mantense firme: "Non houbo acordo, non aceptei as condicións que me puñan e por suposto non concordo con que atentase contra a honra desta empresa". O agricultor e activista do Movemento Ecoloxista da Limia (MEL) acudiu esta segunda feira aos xulgados de Xinzo ao acto de conciliación coa compañía, que o denunciou por suposta falsidade nas súas declaracións e esixiulle unha rectificación pública sobre as súas críticas. O denunciado chegou arroupado por varios compañeiros e compañeiras, agricultores e gandeiras que o esperaban ás portas dos xulgados que acudiron a trasladarlle o seu apoio e para deixar claro que "non son culpábeis, son vítimas". O programa 'España directo' emitiu en setembro un espazo dedicado á situación do encoro das Conchas, pola presenza de cianobacterias, e os efectos da sobreexplotación das granxas, as verteduras indiscriminadas e a contaminación das augas. Neste espazo, ademais de veciñanza da zona, interveu o activista de MEL, mostrando un vídeo dunha cisterna dunha granxa, supostamente propiedade de Coren, regando con xurro unha pradaría nun monte comunal, e advertindo das consecuencias que teñen estas sustancias (antibióticos, químicos, restos de produtos de limpeza) cando se filtran ao subsolo, tanto nas augas subterráneas como polos excedentes que chegan aos ríos e aos encoros. Todo iso derivou nunha demanda civil interposta pola empresa contra o ecoloxista, que considera, en declaracións a Europa Press, que Coren está a tentar "poñer unha cabeza de turco para tratar de silenciar as protestas e o movemento social que está a emerxer" na comarca da Limia e en Galiza contra as prácticas e as consecuencias da sobreexplotación e mala xestión de residuos. "Todo o que digo ten unha base científica e unha base real. Toda a xente veo a diario nesta comarca, isto é así", insistiu García, quen advertiu de que "hai cinco denuncias ante a Fiscalía de testemuñas directas que viron camións vertendo a caño libre"". García denunciou que estas zonas teñen "un grave problema de saúde pública" por permitir que este tipo de industrias realicen as súas verteduras "sen ningún tipo de control". En concreto, sinalou á "irresponsabilidade" tanto da Xunta e da Confederación Hidrográfica, sobre todo no caso da Consellería de Medio Rural, posto que é consciente e coñecedora xa desde 2004 da "sobrecarga" deste tipo de modelo produtivo e que, a pesar diso, seguiu autorizando novas ampliacións, "ata duplicarse a carga gandeira".


Summary: A ministra de Sanidade, Carolina Darias, sinalou que é preciso contar cun informe persoal do tratamento contra a Covid-19, mais considera que debe ser unificado e non dar pé a "un cúmulo de certificados autonómicos". Ante esta afirmación, o presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feixoo, reprochou ao Estado español que "se opoña" á súa idea "sen ningunha proposta".

Novo choque de posturas entre a Xunta e o Goberno do Estado español pola diferencia de pareceres sobre o sistema que debe empregarse para que as e os cidadáns certifiquen a vacinación contra a Covid-19 e poidan gañar mobilidade. A ministra de Sanidade, Carolina Darias, rexeitou dunha forma indirecta o certificado que propuña a equipa de Alberto Núñez Feixoo, ao que este respondeu reprochando que "se opoña" á medida "sen ningunha proposta alternativa". A responsábel da carteira sanitaria no Executivo estatal de Pedro Sánchez, Carolina Darias, avisouno. O Estado español quere unha sorte de pasaporte Covid pero unificado e a Xunta xa fixera a proposta de crear o seu propio documento que certificase a inoculación dalgún dos fármacos en cada persoa. Darias sostén que non pode haber "un cúmulo de certificados autonómicos" por cuestións prácticas, pero Feixoo reprochoulle esta mesma xornada que "se opoña" sen concretar máis a súa proposta ou como se artellaría a ferramenta de control. O representante do Goberno galego dixo estar sorprendido pola decisión ministerial porque non só a Xunta, senón outras zonas xa traballaban na mesma liña cando chega a nova. "É curioso que, cando as comunidades autónomas imos avanzando e propoñemos avances que garanten a seguridade durante a pandemia, se opoñan sen ningunha proposta alternativa", incidiu ante as preguntas dos medios de comunicación. Desde o seu punto de vista, ten sentido que haxa un documento unificado para Europa pero mentres non existe sería positivo emitir o informe territorial. Así, afirmou que polo de agora van seguir expedindo a documentación que demostra que as e os habitantes do país foron vacinados coas dúas doses (ou, no caso de vacinas como a de Janssen, cunha soa inoculación). Os problemas da lei de saúde Precisamente nese clima de confrontación co Estado español aberto hai uns días pola decisión do Tribunal Constitucional de paralizar a obrigatoriedade de vacinarse na Galiza que recolle a nova lei de saúde, Feixoo asegurou que se podería "concretar" de forma conxunta ese "parágrafo". No entanto, mentres en Madrid se pon en dúbida a súa constitucionalidade, o político galego di estar "tranquilo pola súa legalidade". "A lei é perfectamente constitucional", defende.


Summary: Alberto Núñez Feixoo insiste en que "se debería poder actuar con contundencia e con garantías" fronte á pandemia "sen ter que recorrer a un mecanismo extraordinario e excepcional" como o estado de alarma.

Un Consello de Ministras extraordinario abordará hoxe a declaración dun novo estado de alarma co obxectivo de controlar o avance do virus, unha medida que non gusta ao Executivo galego, que se ben se amosa "a favor" de estabelecer restricións á mobilidade e en determinadas actividades, é partidario de actuar "con contundencia" mais "sen ter que recorrer" ao estado de alarma. Así o manifestan fontes da Xunta, que se desmarcan doutros territorios como Asturias, Estremadura, A Rioxa, Castela-A Mancha, País Valenciá e Nafarroa, gobernados todos eles polo PSOE, así como Melilla, Euskadi, Catalunya e Cantabria, que reclaman a activación do estado de alarma. Para apoiar a súa postura, fontes do Goberno galego argumentan tamén que este "ten un custo reputacional enorme para unha España xa moi danada pola pandemia e a súa xestión". Reforma da Lei Ao fío diso, lembran que a Galiza leva "meses defendendo o mesmo": cambios da lexislación sanitaria para poder tomar medidas "coas máximas garantías". Estes tamén son, engaden, "case un clamor no ámbito xurídico". De feito, a Xunta enviou unha proposta de reforma da Lei Orgánica de Saúde ─unha das promesas de Feijóo durante o seu último discurso de investidura─ para "evitar a situación de incerteza" actual, que, segundo argumentan, é "consecuencia da inacción" do Goberno estatal por non acometela. "Perdemos seis meses nos que poderiamos estar listos para actuar ante esta segunda onda. Necesitamos unha lei sanitaria para resolver un problema sanitario, unha lei para a pandemia", remarcan as mesmas fontes. Tras reiterar a súa negativa a que as limitacións para frear ao coronavirus pasen por un novo estado de alarma, a Xunta insiste en que "sempre" foi "partidaria de anticiparse e de tomar as medidas que sexan necesarias" con "importantes restricións" no territorio galego, a pesar de que a incidencia de casos era "moi inferior" na Galiza que noutros territorios. Acougo e xestión Segundo palabras do presidente Feixoo, esta decisión tería "unha enorme transcendencia" non só sanitaria, senón tamén económica e social, polo que insistiu en que "os acordos non se improvisan". E é que aínda que Feijóo remarcou que Galicia "está a favor das restricións horarias diúrnas e nocturnas, a limitar mobilidade polo día e pola noite, con procedementos proporcionais" e "criterios epidemiolóxicos previos", avogou por facelo "sen alarmar como lamentablemente estamos a alarmar ao mundo". "Nós pedimos acougo e un pouco de profesionalidade na xestión, abandonar as teses de só estado de alarma ou toque de queda, e irnos cara a leis coas que podamos xestionar a pandemia sen tensionar de forma innecesaria á poboación", dixo, antes de volver pór o foco tamén no "custo reputacional" fóra do Estado español.


Summary: Representantes dos distintos territorios do Estado español sentaron hoxe co Ministerio de Sanidade para revisar o coñecido como "semáforo Covid-19", que levaba sen actualizar desde outubro. A medida consensuada afectará, de momento, a Madrid, Catalunya, Euskadi, Ceuta e Melilla.

As zonas do Estado español consideradas de alto risco pola evolución epidemiolóxica do coronavirus terán que impoñer ao sector da hostalaría o fechamento do interior dos locais ao público, se ben poderán seguir dando servizo nas terrazas. Polo momento esta medida non afecta a Galiza, que xa ten unha política de limitacións en marcha segundo o nivel de afección de cada concello, pero podería ter un efecto nun futuro próximo no caso de producirse a cuarta onda da pandemia da que xa se fala desde distintos sectores. A este acordo chegouse no día de hoxe no marco dun encontro da Comisión de Saúde Pública, na que están representados tanto o Ministerio de Sanidade como os distintos territorios do Estado español. Todos xuntos aprobaron a actualización da folla de ruta titulada "Actuacións de resposta coordinada para o control da transmisión da Covid-19", ou o que é o mesmo, o "semáforo Covid-19". Na realidade, as prohibicións vanse producir cando unha zona estea en nivel de alerta alto ou moi alto chegando a unha incidencia superior aos 150 contaxios por cada 100.000 habitantes. Outro dos indicadores que se terá en conta é a presión hospitalaria. "Nos niveis de alerta moi altos o feche de interiores da restauración é importante debido á importancia da transmisión nestes lugares, onde o número de persoas que se relacionan teñen un risco alto de transmisión. Cada vez dáse máis importancia á transmisión por aerosois, esa foi unha das claves para ser máis estritos cos interiores", indicaron desde o Goberno de Pedro Sánchez. O documento, que non era modificado desde o 22 de outubro, incorpora esa novidade que agora afecta directamente á Comunidade de Madrid, Euskadi, Catalunya, Ceuta e Melilla. Polo tanto, foi recomendado que fechen ao uso da clientela o interior de bares e restaurantes. Aliás, a incorporación ao escrito implica que onde o risco sexa máis baixo a ocupación será do 50% e isto si se aplica na Galiza, nos casos que xa estaban máis avanzados. En canto ás áreas exteriores dos negocios, deuse luz verde a que non haxa restricións cando a incidencia do virus sexa inferior a 50 persoas por cada 100.000, mentres que quedarán nun 75% nos niveis medio e alto e nun 50% cando se fale de risco extremo. Iso si, Sanidade considera que o máximo de lados fechados ao aire é de dous para "garantir que a ventilación é permanente". Nestes momentos a taxa de incidencia no país está por debaixo dos 100 casos por cada 100.000 veciñas a 14 días. Hoxe anunciouse que a partir da segunda feira só se manterá o fechamento perimetral en Beade, o que implicará igualmente que non se poida acceder aos estabelecementos.


Summary: O fútbol, como unha céntrica rúa dun núcleo urbán, continúa lenta pero implacablemente o seu proceso de xentrificación -máis evidente en campos como o do Madrid e o Barcelona- con novas prohibicións que afastan o seu público tradicional. Da última poden dar boa fe as seareiras do Lugo, en pé de guerra a causa da actuación policial.

O estadio Ángel Carro de Lugo tivo no partido da pasada segunda feira un aspecto moito máis sombrío do habitual, pois un importante número de peñas e agrupacións que conforman a masa social da escuadra albivermella decidiron non animar ante a "criminalización" que están a padecer como seareiras. A razón detrás deste acto de protesta é a prohibición do uso de megáfonos, bombos e outros aparellos similares no interior do coliseo lucense por non contar cunha "bancada de animación", lugar no que está restrinxido o seu uso nos estadios de fútbol segundo o artigo 3.2.f da Lei 19/2007 e o Real Decreto 203/2010 e que a directiva do Club Deportivo Lugo non habilitará por resultar "inviábel a nivel económico". En declaracións a Nós Diario, a Federación de Peñas do Lugo explica que a responsabilidade desta situación recae, principalmente, "na Policía Nacional", por realizar unha "nova interpretación e con falta de transparencia" da Lei do Deporte e estipular "as mesmas normas" para Primeira e Segunda División". "Non ten moito xeito que o Camp Nou e o Bernabéu teñan as mesmas esixencias que o Anxo Carro", din. Desde a Federación consideran que existe un "agravio comparativo" con outros estadios nos que a Policía Nacional -coa que xa falaron, e que afirma que "as normas son claras para todos"- si permite a introdución dos bombos ou os megáfonos. Con todo, tamén consideran que o club ten a súa parte de responsabilidade pola "falta de previsión" por non crear unha bancada de animación "que estaba prometida xa en 2018 e que non se executou". Por iso, defenden que "terá que haber algún tipo de exención cos clubs que non teñan bancada de animación e que non acumulen sancións nos últimos anos". Apostilan que os seareiros e seareiras levan esta situación "con resignación", e que esta é "unha pinga máis que está a piques de desbordar un vaso no que non queda moita paciencia", polo que anuncian futuras accións de protesta e conversas con outras afeccións sobre este tema.


Summary: O profesor da Universidade de California en Berkeley Ramón Grosfoguel prosegue co ciclo de análises de Nós Diario.

As 'revolucións de cores' son a modalidade contemporánea da CIA para derrocar gobernos que non son do seu agrado. Non importa se son gobernos democraticamente electos, as 'revolucións de cores' buscan evadir eleccións e derrocar gobernos por métodos ilegais. Esta estratexia foi vital desde a guerra fría. O laboratorio destas estratexias foron os países do bloque soviético en Europa do Leste na década dos oitenta do século pasado. As rebelións contra os gobernos do bloque soviético foron deseñadas desde Washington pola CIA coa participación activa de George Soros e a fundación que leva o seu nome, así como a National Endowment for Democracy e outras organizacións que funcionan como frontes da CIA. A modalidade de golpes de Estado para impor ditaduras militares probouse ser moi custosa tanto económica como politicamente. Moito máis efectivo é mobilizar o descontento popular xerado por sancións, bloqueos económicos e hiperinflación (provocada pola desvalorización da moeda nacional) acompañada de fake news para derrocar gobernos usando o parlamento ou o que se coñece como "golpes brandos" para instaurar gobernos monicreques. Os programas do Departamento de Estado estadounidense para adestrar activistas no uso de medios sociais para difundir a falsa propaganda probaron ser vitais. No que vai do século XXI vimos 'revolucións de cores' que terminan en golpes de Estado derrocando gobernos democraticamente electos en Exipto (2013), Bolivia (2019), Brasil (2016), Xeorxia (2003), Ucraína (2004 e 2014) ou Kyrgyzstan (2006). Intentos de 'revolucións de cores' fracasadas vímolos en Cuba, Venezuela e, máis recentemente, en Irán. O caso de Irán é emblemático porque houbo varios intentos fracasados nos últimos 20 anos. A participación dos medios de desinformación masiva na difusión de mentiras é fundamental nesta estratexia imperial para derrocar gobernos. O caso recente da morte da nova iraniana Mahsa Amini (quen tivo unha cirurxía cerebral aberta uns anos antes) é un bo exemplo. A pesar do vídeo que demostra que esta moza nunca foi encarcerada, arrestada, agredida, esposada nin custodiada pola policía e que se trata dunha morte repentina produto dun infarto, a prensa imperial e ata algunhas esquerdas confundidas difundiron e seguen difundindo a mentira de que foi asasinada a golpes nun cuartel da policía. O operativo desinformativo foi dirixido nos medios sociais e a prensa imperial desde Washington pola recoñecida axente da CIA de orixe iraniana Masoumeh "Masih" Alinejad-Ghomi. O interese de Washington e Tel Aviv por derrocar a república democrática islámica de Irán é de todos coñecido. Irán supera de lonxe as monarquías petroleiras do Golfo Pérsico en porcentaxes de participación das mulleres nos mercados laborais, en educación, incluíndo a educación universitaria, na ciencia e tecnoloxía, nos empregos públicos, nas eleccións, na xurisprudencia (lembremos que en Irán hai mulleres Ayatollah) e en número de deputadas parlamentarias. Un país como Arabia Saudita, onde as mulleres non poden nin sequera conducir un automóbil, non é obxecto de denuncia sistemática pola prensa imperial. Obviamente, as monarquías petroleiras son réximes autoritarios subordinados aos intereses dos imperios occidentais, mentres que Irán é o centro do eixo da resistencia rexional contra o imperio estadounidense e o estado sionista/xenocida de Israel. O goberno iraniano nacionalizou os pozos petroleiros sacando as transnacionais petroleiras europeas e americanas do seu territorio. De aí o ataque sistemático e o desexo continuo de derrocar o seu goberno. Como loitadores anti-imperialistas temos que prestar moita atención para non repetir os falsos relatos dos imperios occidentais con obxectivos perversos. Non se trata de ser acrítico fronte a Irán ou a calquera outro país anti-imperialista, senón de non repetir as mentiras do imperio que soamente buscan xerar 'revolucións de cores' para derrocar os seus gobernos. Non é inocente nin casual que a prensa imperial se dedique a criticar Irán de maneira distorsionada e falsa mentres garda silencio fronte ás atrocidades de países veciños como Arabia Saudita, Kuwait ou Qatar. Non sexamos inxenuos.


Summary: Un dos netos do ditador iniciou os trámites para vender a parte que herdou do pazo a unha das súas empresas. "Esiximos que as institucións democráticas se xunten para impedir que sigan utilizándose os métodos da ditadura e que o pazo pase a ser propiedade pública", subliña a Deputación HEMEROTECA | As 'doazóns' para entregar Meirás a Franco: patrullas polas casas coa supervisión da Falange

HEMEROTECA | As 'doazóns' para entregar Meirás a Franco: patrullas polas casas coa supervisión da Falange A inmobiliaria cántabra Mikeli segue a ter á venda por 8 millóns de euros o Pazo de Meirás, cumprindo así a encomenda da familia do ditador Francisco Franco. Iso non impide, así e todo, que os herdeiros do xeneral golpista especulen co histórico edificio entregado ao seu avó en 1938 mediante doazóns forzosas en plena represión tras a sublevación militar contra a II República. Un dos netos, Francisco Franco Martínez-Bordiú, vén de cumplimentar o trámite da lei de patrimonio cultural que obriga a comunicar á Xunta a intención de vender calquera propiedade declarada Ben de Interese Cultural (BIC). Pero a operación comunicada non é a da inmobiliaria: o alcumado como Francis Franco quere vender a parte que herdou de Meirás a unha das dúas empresas. A operación, confirmada pola Xunta ao xornal La Voz de Galicia, ten como destinataria a compañía Pristina S.L., unha empresa con sede en Madrid que ten o neto do ditador como administrador único e cuxos activos ascenden a uns 18 millóns de euros, compostos fundamentalmente por patrimonio inmobiliario. Esta comunicación á Xunta abre, segundo o marcado pola lei, o prazo legal de tres meses para que o propio Goberno galego exerza o dereito de tanteo, isto é, para presentar unha oferta para comprar o pazo que tería prioridade. Así e todo, dende a Administración galega xa se desbota pagar cantidade ningunha aos Franco, na liña do acordo parlamentario unánime sobre a recuperación de Meirás. Un dos netos do ditador iniciou os trámites para vender a parte que herdou do pazo a unha das súas empresas Todo semella indicar que a intención última dos Franco con esta pretensión de autovenda do Pazo de Meirás é a de atrancar as accións legais que poida poñer en marcha o Estado para recuperar o edificio e por isto tanto o Concello de Sada como a Deputación da Coruña instan o Goberno de Pedro Sánchez a se poñer en marcha de inmediato. Non é posible esperar "un minuto máis", reivindican dende o goberno local que encabeza Benito Portela. Como lembrou recentemente en entrevista con Praza.gal, o propio rexedor dirixiuse por carta a Sánchez en dúas ocasións e reclamou que a reforma da lei de memoria histórica para sacar a Franco do Valle de los Caídos atinxa tamén a Meirás. "Supoño que o conxunto de todas as forzas democráticas intentarán recuperar o Pazo para o patrimonio público antes de que os herdeiros do ditador poidan especular cun ben que ten que ser de todos", subliñara. "Esiximos que as institucións democráticas se xunten para impedir que sigan utilizándose os métodos da ditadura e que o pazo pase a ser propiedade pública por xustiza e limpeza democrática" Neste sentido, tamén a Deputación coruñesa, que impulsou a Xunta pro Devolución do Pazo xunto a concellos e entidades de recuperación da memoria histórica, insta os gobernos galego e central a "actuar de maneira urxente e iniciar o proceso xudicial para recuperar o Pazo de Meirás". A présa ten que ser "especial", sinala a vicepresidenta do ente provincial, Goretti Sanmartín, "ao se saber que un dos descendentes pode tentar unha nova operación ficticia para blindar a propiedade". O informe xurídico elaborado polo profesor da USC Xabier Ferreira sobre o espolio de Meirás, lembra Sanmartín, xa detallaba a "operación ficticia de Franco para facerse co pazo e abriu as portas para a súa recuperación pola vía xurídica". "Temiamos que se puidese producir outra operación ficticia como a que agora se anuncia" e por iso, sinala, a Xunta pro Pazo fai un chamado á rapidez e á unidade. "Esiximos que as institucións democráticas se xunten para impedir que sigan utilizándose os métodos propios da ditadura e que o pazo pase a ser propiedade pública por xustiza e por limpeza democrática, conclúe.


Summary: Desde finais do mes de xullo, o departamento dirixido por Carmen Pomar anunciou en varias ocasións a contratación de docentes polo programa ARCO e a raíz da habilitación e creación de unidades escolares, unha medida habitual. En tanto, o protocolo de adaptación ao contexto da Covid da Xunta segue sen contemplar o reforzo do persoal ou a diminución das ratios nas aulas.

A conselleira de Educación, Carmen Pomar, avanzou na sexta feira en declaracións aos medios a contratación de arredor duns 1.000 novos docentes que se incorporarán ao sistema educativo galego no vindeiro curso. Un anuncio que se repite desde o departamento que dirixe Pomar desde a publicación do Protocolo de adaptación ao contexto da Covid-19 dos centros de ensino non universitario, que non contempla a contratación específica de profesorado de reforzo a raíz da actual situación sanitaria. Precisamente a ausencia dese reforzo de profesionais, docentes e non docentes, motivou as críticas da comunidade educativa. Desde entón, os anuncios e avances da incorporación de docentes para o vindeiro curso sucedéronse. Así, o 31 de xullo o departamento dirixido por Carmen Pomar anunciou a incorporación de cara a setembro, de profesorado "de apoio e reforzo" nos centros de ensino, a través de contratos-programa, un mecanismo que permite aos centros, de forma autónoma, dotarse de accións de apoio. O programa de Apoio, Reforzo de Competencias e Orientación (ARCO) é unha vía habitual para a contratación de profesorado de reforzo a media xornada, segundo sinalou a CIG-Ensino, que este ano achegará 543 profesionais de apoio. Tamén o é a contratación de profesorado a raíz da creación e habilitación de novas unidades escolares, publicada a mediados de agosto, e que implicará a contratación de 240 mestres e mestras. A maiores, Pomar reiterou que a Xunta apostará pola presencialidade, a diferenza doutros territorios, e que se as autoridades recomendan o ensino a distancia este se aplicara en alumnado "de maior idade".


Summary: O candidato de CxG, Xoán Bascuas, tamén quixo estar no debate entre Feijóo e Pachi Vázquez. Non foi presencialmente, mais si mediante a achega das propostas de CxG en contraposición aos discursos de populares e socialistas

Compromiso por Galicia non estaba convidado ao debate desta segunda na TVG entre o candidato popular, Núñez Feijóo, e o socialista, Pachi Vázquez. E non estivo presente. Cando menos no plató da Televisión da Galiza. Mais CxG si que quixo coarse no debate. Para iso, optou por simular como se estivese alí, debatindo con Feijóo e Vázquez. Fíxoo mediante un comunicado en que o seu candidato, Xoán Bascuas, foi debullando as propostas do programa de CxG en contraposición aos discurso de populares e socialistas. Deste xeito, no primeiro bloque do debate, centrado na economía, Bascuas criticou a Feijóo por duplicar o desemprego na Galiza durante o seu mandato, alén de reprochar a Pachi Vázquez por non ser quen de dar alternativas reais e críbeis neste aspecto. Fronte a eles, o candidato de Compromiso afirmou que a formación galeguista apuntou que apoiaría proxectos empresariais de menores de 35 anos, así como pular por un Instituto de Crédito que permita que flua o crédito a pemes e autonómos. O mesmo esquema foi seguido por Bascuas nos outros dous bloques. A idea mantíñase: contrapoñer aos feitos e/ou promesas electorais de Feijóo e Vázquez as alternativas que CxG leva no seu programa para o 21-O. Xa fose en benestar, en autogoberno, sanidade ou educación.