Summary: Montse Prado é directora de campaña do Bloque Nacionalista Galego e candidata ao Parlamento por Pontevedra. Sermos Galiza debullou con ela as primeiras semanas de precampaña e o panorama político de cara ao 21-O. Na entrevista dá resposta ás principais cuestións que envolven a intensa precampaña e sitúa cales son as chaves programáticas da alternativa nacionalista.

Veñen de presentar as candidaturas do BNG para as eleccións. En que clima interno se elaboraron?As listas do BNG son froito dun proceso envexábel, un proceso democrático e de participación de toda a militancia que nas asembleas comarcais achegou propostas daquelas persoas que consideraban debía formar parte das candidaturas. A executiva nacional elaborou con esas propostas a súa e logo volveu ser a propia militancia a que ratificou as listas. Disto, outras forzas políticas non poden presumir nin moitísimo menos. No BNG non só falamos de democracia senón que a practicamos coa participación directa da militancia. Están, logo, superadas as tensións xurdidas na Asemblea de Amio?O BNG é obvio que se atopa nun bo momento e temos referencias próximas no tempo que o constata, como pode ser a Convención Nacional celebrada en maio ou o 25 de xullo, onde se puido palpar con absoluta nitidez cal é o estado de ánimo da militancia, que está moi ilusionada e moi cohesionada. Contamos cunha organización moi engraxada e acorde coa liña política que está a levar o BNG. Esta situación é moi satisfactoria para nós. As listas do BNG son froito dun proceso democrático e de participación da militancia Novamente apostan por listaxes paritarias en xénero, porén nas candidaturas encabezan as listas tres homes. No BNG non só nos limitamos a cumprir os mandatos paritarios recollidos na lexislación, senón que imos, normalmente máis alá. É certo que temos un candidato á presidencia da Xunta mais a número dous pola circunscrición da Coruña, Ana Pontón, vai exercer practicamente como candidata e logo a dúas e tres de Pontevedra, Coruña e Lugo son mulleres, é dicir, que se botamos unha ollada ao primeiro tramo, as cinco primeiras persoas de todas as listas, no BNG temos unha proporción do cincuenta-cincuenta. Creo que é unha proporción moi satisfactoria tamén. Salienta a importante presenza de candidat@s que proveñen dos movementos sociais e do sindicalismo. Que mensaxe quere trasladar o BNG con esa decisión?O BNG non concibe a campaña electoral como un paréntese entre o que se fai antes da campaña e do que se pensa facer despois de se celebraren as eleccións. Non concibimos a campaña coma un proceso de amnesia ao querer trasladar aos galegos e galegas unha imaxe que non se corresponde co que vimos traballando. No BNG, levamos xa moitos meses cun traballo moi constante coa cidadanía encamiñado a estar do lado das maiorías sociais que están a padecer a crise, traballando con eles cóbado con cóbado. Neste senso, nos actos que estamos a desenvolver procuramos darlles voz a eses sectores, non só nos diriximos a eles senón que, desde a nosa capacidade para organizarmos actos tentamos que a cidadanía aproveite eses espazos para trasladar as súas reivindicacións e o traballo que están a facer. Desde logo nas listas tamén quixemos que isto se reflectise e que estivesen presentes. Jorquera sinalou estes días a necesidade dunha maior mobilización social, invocando o "Nunca Máis". Cal é o significado hoxe daquel espírito?É evidente que o necesario é sumar esforzos [referíndose á campaña electoral] como reflicte o lema elixido, ["En bloque podemos!"]. Somos conscientes de que en bloque, colectivamente, é posíbel derrotar esas políticas e actuacións que por parte da dereita e dos grandes poderes económicos e financeiros están tentando poñer en marcha. Neste senso, Nunca Máis foi un exemplo precisamente diso, dunha mobilización colectiva, dun pobo o galego, que se rebelou contra unha situación que era totalmente inxusta na que se vía unha deixadez por parte de quen tiña a obriga de actuar, e neste momento estamos a padecer esa situación. A realidade de miles de galegos e galegas é dramática, entrementres estamos a ver como por parte do Partido Popular na Xunta de Galiza non se está a facer nada. Polo cal, no BNG aspiramos a ser o referente da Galiza que se move, que se rebela e que se opón contra á privatización do ensino e a sanidade, que se rebela contra a estafa das preferentes, que demanda carga de traballo para os estaleiros... Por iso, facemos un chamamento a que a indignación e o cabreo que se sente, se converta en acción como se fixo no Nunca Máis. E para nós esa acción ten que ser apoiar ao BNG. A realidade de miles de galegos e galegas é dramática, entrementres o Partido Popular non está a facer nada Cales son as impresións e sensacións que tiran destas semanas de precampaña?Observamos unha moi boa aceptación das nosas propostas, pois está a acudir moita xente aos actos que organizamos, asemade tamén hai moita xente que nos traslada a necesidade dun cambio real, non só de goberno, senón das políticas que se veñen desenvolvendo, a necesidade de plantarmos cara a todas as medidas que rouban as conquistas alcanzadas ao longo da historia. Tamén observamos que o Partido Popular vai intentar ir cara a unha campaña que non estea centrada nas propostas pois non ten balance que presentar á cidadanía. Semella máis que obvio que en tres anos e medio de lexislatura o balance co que se presenta Feijóo é tremendo, co maior número de persoas desempregadas da historia de Galiza, intentando presumir do que non ten, de control do défice cando no primeiro semestre de 2012 Galiza é a quinta comunidade do Estado con maior défice, tenta presumir de control do gasto mais ao longo da súa lexislatura a débeda pasou de 3000 millóns de euros a case 8000, a realidade dun sector industrial practicamente esmorecendo, o sector leiteiro.... non ten balance que presentar polo que irá a unha campaña cun programa oculto como fixeron nas eleccións xerais, sen explicarlle á cidadanía o que teñen pensado facer e ao día seguinte das eleccións, se teñen capacidade para gobernar, aplicarán máis recortes e medidas lesivas para a cidadanía. Ademais cremos que están a levar a cabo unha campaña para "embarrar o campo" e intentar dispersar a atención cara a cuestións totalmente secundarias, no cal é experto o PP, xa o fixo en 2009 e a nosa impresión é que leva todo o camiño de facelo nesta campaña. Estades a lles dar moita importancia ás redes sociais na campaña, mesmo sacastes a serie #feijóomentirán que circula pola rede...As novas tecnoloxías son unha ferramenta que permite a inmediatez e polo tanto, o contacto directo con moitos cidadáns. En concreto, o BNG, tanto en Facebook coma no Twitter ten unha importante actividade se o comparamos coas outras dúa forzas políticas con representación parlamentar, e efectivamente, a nosa páxina web é tamén un elemento ao que lle damos bastante importancia como instrumento para darmos a coñecer as nosas posicións. Agora, vimos de quitar unha serie de videos cos que queremos evidenciar que este mantra que está a repetir Feijóo é unha mentira a todos os galegos e galegas. Cae antes un mentirán que un coxo e neses videos está a proba palpábel de que lle mente á cidadanía galega e parécenos que, ademáis de incumprir o seu programa electoral co que se presentou en 2009 como un compromiso con eles, agora procura volvelos enganar. Con esta campaña queremos que as galegas e galegos vexan cales foron as súas promesas e como as foi incumprindo unha por unha. Queremos evidenciar que cae antes un mentirán que un coxo e #feijóomentirán é a proba palpábel de que lle mente á cidadanía O Consello Nacional do pasado sábado aprobou tamén o programa electoral. Cales son as súas principais propostas?O fundamental é facermos unha oferta programática a Galiza, á súa xente, no sentido de termos confianza nas capacidades de Galiza e na necesidade de crermos nelas. Neste senso, reclamamos soberanía para alcanzarmos un maior desenvolvemento económico en beneficio das maiorías sociais. É fundamental en momentos coma estes, dunha recentralización brutal por parte do Estado onde as decisión se toman cada vez en ámbitos máis afastados da Galiza, o preciso é ter soberanía, capacidade de decisión e autogoberno real para poder pór en marcha desde os nosos intereses todas aquelas medidas encamiñadas a desenvolver as nosas potencialidades, que son moitas. Logo, apostamos pola confianza no público, é dicir, a defensa de todos os servizos sociais, imprescindíbeis para o equilibrio e a igualdade real entre as persoas. Tamén defendemos a intervención pública. É necesario que as decisións as tomen aqueles que se presentan ás eleccións, os representantes dos cidadáns e non os que non se presentan. No noso programa facemos moito fincapé no autogoberno real, pois está en xogo o futuro de Galiza como nación, e tamén, na rexeneración da democracia e o avanzo nas liberdades. O noso obxectivo é favorecer a participación cidadá, polo que propoñemos unha lei de consultas populares e a modificación da lei que rexe a CRTVG, cuestións arredor desa necesidade de que a democracia non sexa só unha palabra senón que sexa algo real.


Summary: A CIG-Ensino presentou un recurso de casación perante a máxima instancia e di confiar en que "volva darnos a razón" após o Supremo declarar contrarios a dereito estes concertos en 2014.

O Tribunal Superior de Xustiza declarou esta sexta feira legais os concertos, correspondentes a 2013-2017, da Consellaría de Educación con centros que segregan o alumnado por sexos. Desde a Confederación Intersindical Galega anunciaron a presentación dun recurso de casación perante o Tribunal Supremo en aras de que a máxima instancia declare de novo contrarios a dereito estes acordos. E é que en 2014 o Supremo tomou en consideración o recurso presentado pola central sindical nacionalista e declarou ilegais os correspondentes a 2007-2012. Contrarios á LOE Segundo a CIG-Ensino o propio TSXG recoñece na sentenza ditada que estes concertos foron asinados antes da entrada en vigor da LOMCE polo que contravirían o determinado na Lei Orgánica de Educación (LOE) que considera "ilegal" calquera tipo de discriminación entre o alumnado, incluíndo a razón de sexo. "Agardamos que definitivamente, despois de que se declararon ilegais os concertos educativos do ano 2009 ao 2013 neste tipo de centros, o Tribunal Supremo declare ilegais os do período 2013-2017" apuntou o secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao. Porén, acrecentou, "o combate da CIG-Ensino contra estes concertos educativos retrógrados e contrarios a un ensino coeducativo non vai parar até que se derrogue a LOMCE que pretende darlles cobertura legal".


Con certa frecuencia saltan ós medios de comunicación casos cualificados, con maior ou menor acerto, como de acoso escolar que producen alarma entre a comunidade educativa e na cidadanía. Mesmo, en ocasións, contribúen a dar unha imaxe distorsionada do que acontece nos centros de ensino. Compre reiterar que no contexto xeral da cantidade de alumnos e alumnas que acoden ós colexios e institutos, cada día, en Galicia, case que 400.000, o número de casos detectados de acoso son mínimos, aspecto que non consola, obviamente, a un pai ou a unha nai afectada. Moito menos á vítima. Tampouco ó profesorado. Na publicitación máxima de sucesos e incidentes escolares, cualificados, todos eles, como de acoso existen moitos intereses. Cando se refiren a centros públicos e ignoran o que acontece nos privados, resultan evidentes e non merecen maior comentario Na publicitación máxima de sucesos e incidentes escolares, cualificados, todos eles, como de acoso existen moitos intereses. Cando se refiren a centros públicos e ignoran o que acontece nos privados, resultan evidentes e non merecen maior comentario. O interese comercial dalgúns medios, hipnotizados polo amarelismo e por facer caixa, tamén está bastante claro. A culpabilización do profesorado, cualificado de incapaz para abordar esta problemática, tampouco é nova. Menos claros son outros intereses como, por exemplo, darlle un papel principal á policía nacional ou á garda civil á hora de informar ou formar ó alumnado sobre o acoso, o ciberbullying, ou sobre os usos e perigos das redes sociais..., unha moda que ven estendéndose como si fose algo espontáneo e natural. Parecera como que, para algúns, non existan saberes e fontes rigorosas no ámbito civil, académico ou non gobernamental para tratar estes asuntos nun centro de ensino. Falamos menos doutros intereses poderosos, por exemplo, dos farmacéuticos e clínicos que, dunha maneira crecente, tratan ó alumnado con fármacos diversos para síndromes cualificados mesmo de artificiais por moitos expertos, entre eles, o de hiperactividade Falamos menos doutros intereses poderosos, por exemplo, dos farmacéuticos e clínicos que, dunha maneira crecente, tratan ó alumnado con fármacos diversos para síndromes cualificados mesmo de artificiais por moitos expertos, entre eles, o de hiperactividade. Ou os das clínicas, gabinetes psicolóxicos ou psiquiátricos que veñen proliferando para tratar, desde esa perspectiva, a conflitividade do alumnado. Polo contrario, doutros factores como a crise, a pobreza, a exclusión, a marxinalidade, a desestruturación familiar ou das violencias no ámbito doméstico, e como inflúen no alumnado e na convivencia escolar, case que nada. Como tampouco dos recortes en educación e sobre como contribúen ó deterioro da convivencia escolar como consecuencia da diminución drástica do profesorado, do aumento progresivo das ratios e a masificación, dos macrocentros escolares, a supresión de axudas á diversidade, servizos complementarios, orientación, titoría, diversificación e adaptación curricular, apoios... Do traballo inxente e calado que fan os centros educativos, o seu profesorado, para abordar os conflitos, cada día, todos os días, de mediación, a pesares do maltrato que reciben das administracións e dos gobernos, do saqueo nos seus salarios e extras, nas súas condicións laborais, disto, tampouco se fala o suficiente. Convivir é compartir vivencias xuntos. E a solución ós problemas de convivencia nun centro escolar non poden ser, en ningún caso, retirar ó alumnado agredido da súa aula, cambialo de centro, ou tentar de protexelo e illalo na súa casa. Estas son falsas solucións que, ás veces, propomos, como pais, como profesores, como administración, con toda a boa vontade, pero erradamente. Para abordar os casos de maltrato entre iguais, vulgarmente coñecidos como acoso ou co seu termo en inglés bullying, o primeiro que debemos fomentar nun centro educativo que ten menores ó seu cargo, é a prevención Para abordar os casos de maltrato entre iguais, vulgarmente coñecidos como acoso ou co seu termo en inglés bullying, o primeiro que debemos fomentar nun centro educativo que ten menores ó seu cargo, é a prevención, é dicir, de acordo cun Plan Integral de Mellora da Convivencia Escolar de referencia, como o que temos vixente en Galicia, e activar e desenvolver Plans de Convivencia no propio centro, con protocolos claros de detección precoz e de intervención no seu caso, nos que a Titoría ten, loxicamente, un papel relevante, e con Equipas de Mediación e Tratamento de Conflitos onde colaboren e participen non só o profesorado senón -e sobre todo- o alumnado e tamén, si é posible, os pais e as nais, cunha dirección comprometida e dinámica. Non está demais lembrar aquí que as violencias, os maltratos, onde máis se producen é, precisamente, no ámbito familiar. Na escola, en moitas ocasións, se reproducen comportamentos vividos e aprendidos na casa A mellora da convivencia escolar non pode ser un obxectivo educativo só cando aparecen casos ou indicios de acoso ou maltrato. Temos que promovela de maneira sistemática, permanente, na aula e no centro, no patio de recreo e nos corredores, na cafetería, sempre e en todo lugar, na casa e nas familias. Non é posible abordar a prevención do maltrato entre iguais sen a participación activa das familias e, como sabemos, en moitos casos, este eslavón da cadea colaborativa contra o acoso, non existe ou é moi feble. Non está demais lembrar aquí que as violencias, os maltratos, onde máis se producen é, precisamente, no ámbito familiar. Na escola, en moitas ocasións, se reproducen comportamentos vividos e aprendidos na casa. Claro que, ás veces, tamén falla o centro, e o profesorado, como non, por razóns diversas, entre as que destacamos as carencias formativas específicas dos docentes en resolución e tratamento de conflitos nas aulas. Outro aspecto moi relevante ten que ver coa detección e o diagnóstico. Con frecuencia cualificamos de acoso escolar comportamentos e condutas que non o son. A confusión sobre isto ten consecuencias. Se diagnosticamos mal, os remedios e medidas que promovamos poden non ser as máis axeitadas. En moitas ocasións chamamos acoso a condutas disruptivas na aula, actos de indisciplina, unha pelexa, un calentón..., cando si algo caracteriza e distingue ó maltrato é, precisamente, a súa sistematicidade e permanencia no tempo. Ver, descubrir, desvelar a reiteración, a segregación, a persecución, temporalmente dilatada, dun agresor sobre unha vítima, resulta imprescindible para identificar correctamente o bullying. O que non significa, por suposto, que deixemos de penalizar e corrixir aquelas condutas ou comportamentos non sistemáticos citados. Ver, descubrir, desvelar a reiteración, a segregación, a persecución, temporalmente dilatada, dun agresor sobre unha vítima, resulta imprescindible para identificar correctamente o bullying No acoso sempre existe o que coñecemos como triángulo do maltrato o que forman o agresor, a vítima e os espectadores. Os tres vértices deste triángulo están integrados por alumnos e alumnas, que son menores e que conviven nun centro escolar. En consecuencia, os tres necesitan tratamento educativo. En primeiro termo, a vítima, á que debemo, antes que nada, protección, axuda, apoio psicolóxico e seguridade. O agresor sería o vértice a separar no seu caso, nunca a vítima, porque a impunidade sempre é a mellor maneira de que o acoso continúe e se reproduza no centro. Por último, os espectadores, o terceiro vértice do triángulo do maltrato, que poden ser activos, os que animan, acirran e protexen ó agresor, ou pasivos, os que simplemente aceptan aquela conduta violenta, calan ou miran para outro lado, por medo ou por complicidade. En calquera caso, como dixemos, os tres vértices deste triángulo do maltrato necesitan intervención, axuda e tratamento educativo. O agresor e os espectadores, ademais, teñen que reparar o dano causado, proporcionalmente. O agresor sería o vértice a separar no seu caso, nunca a vítima, porque a impunidade sempre é a mellor maneira de que o acoso continúe e se reproduza no centro Os conflitos, nos grupos humanos, nos colexios e institutos, existen, existiron e seguirán a existir, porque somos seres libres, con ilusións, desexos, aspiracións, intereses... distintos, ás veces contraditorios. Por aí empezan os conflitos. Do que se trata é de prevelos, de aprender e manexar técnicas de resolución pacífica, dotar ó alumnado, ó profesorado, ós pais e as nais, de recursos para abordalos con garantías. A conflitividade nas aulas non podemos vela como unha desgraza, como un mal co que temos que convivir resignadamente. Todo o contrario. Como educadores, como educadoras, temos que afrontala conflitividade como un desafío, como un reto, mesmo como unha maneira de medrar autonomamente, de cambiar as cousas en positivo. Para iso necesitamos técnicas, metodoloxías, recursos, experiencias, formación específica, porque non chega coa boa vontade. Sempre reitero que dedicamos moitas horas, días, meses, anos, á ensinarlle ó alumnado a resolver complexos problemas matemáticos, físicos, químicos... pero a penas minutos a ensinarlles a resolver os seus propios problemas, os de relación entre iguais, aqueles que atoparán, con maior frecuencia, nas súas vidas. E para isto, a educación afectivo emocional resulta imprescindible, na casa e na escola. Son os afectos e os sentimentos, os mellores antídotos contra das violencias. E os cambios curriculares e metodolóxicos, o currículum da nonviolencia e o traballo cooperativo, para desaprender as violencias. Non quixera deixar de mencionar que a responsabilidade última da política de recortes, da falla de formación axeitada, da demolición das estruturas formativas creadas nos últimos anos Por último non quixera deixar de mencionar que a responsabilidade última da política de recortes, da falla de formación axeitada, da demolición das estruturas formativas creadas nos últimos anos, do non coñecemento xeneralizado das experiencias e boas practicas que existen en Galicia e no Estado, que as hai, do esquecemento e ocultación do Plan Integral de Mellora da Convivencia Escolar de Galicia, do derrube controlado do Observatorio Galego da Convivencia Escolar, ou da desprotección que sente o profesorado, corresponde, estou canso de dicilo, á Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, quen ten as competencias plenas e os instrumentos en materia educativa, así como a máxima obriga de dar solucións políticas ós problemas de convivencia. E a crise, neste caso, non pode ser –tamén- unha escusa para declinar estas responsabilidades. As familias, o profesorado, os centros educativos, teñen as súas. Son as directas, a primeira liña contra dos problemas de convivencia, e o fan como mellor poden, razoablemente ben, dadas as circunstancias. As autoridades educativas, polo contrario, neste asunto, recortan, ocultan, ignoran, improvisan e, en moitas ocasións, dan paus de cego que fan moito dano.


Summary: Dinamarca concédelles máis poderes en seguridade e defensa.

O Goberno danés aprobou conceder a Grenlandia e ás Illas Feroe unha maior autonomía á hora de negociar as súas propias decisións en seguridade e defensa a través dun incremento do seu papel no foro intergobernamental do Consello Ártico. Así, prevese a formación dun grupo de contacto con ministros e representantes para que ambos os territorios teñan unha maior "marxe de manobra" en calquera negociación nestes eidos, segundo explicou a primeira ministra de Dinamarca, Mette Fredericksen, tras un encontro cos líderes de Grenlandia e as Feroe, Mute B. Egede e Bardur Nielsen. A mandataria planea ademais transformar a estrutura do Consello, o foro de cooperación máis importante das rexións circundantes ao Polo Norte, ao conceder a Groenlandia a potestade de falar e votar en nome da chamada Comunidade Imperial, a mancomunidade que forman Dinamarca e estas dúas rexións. O soberanismo ten un gran pulo nos dous territorios, semiautónomos mais que reciben unha importante axuda económica de Copenhague. Ademais, Grenlandia aumentou en prominencia. Os efectos do quecemento global abriron novas rutas comerciais, que agora atravesan lugares previamente inaccesíbeis polas baixas temperaturas do Ártico, e permiten reducir tempos de viaxe. China vs. EUA É ademais ─antes e agora─ un lugar de importancia xeoestratéxica. Washington leva anos tentando conter os esforzos da China para investir en Grenlandia. De feito, o Pentágono logrou impedir con éxito o ano pasado que Beijing financiase a construción de tres aeroportos na illa. China xa asinou acordos para a extracción de minerais con Grenlandia, mentres que Estados Unidos ─que conta cunha base militar chave durante a Guerra Fría e para o seu sistema de radar─ ofreceu as autoridades da illa axudas millonarias. En marzo deste ano, a alianza de intelixencia que integran Australia, Canadá, Estados Unidos, Nova Zelandia e Reino Unido coñecida como Five Eyes ("Cinco Ollos) acordou centrar os seus esforzos en Grenlandia con fin de reducir a dependencia destes países da China para a subministración de certos minerais. En 2019, o entón presidente dos EUA, Donald Trump, barallou a posibilidade de comprar Grenlandia, como fixera en 1946 o seu predecesor Harry Truman.


Summary: Nicolás Carrera defenderá este domingo en Gondomar a coroa que acadou na edición anterior. A convocatoria bateu record de inscricións con 300 riders.

Cinco anos despois, a Serra do Galiñeiro volve acoller o Campionato da Galiza de Enduro. Desde 2017 a montaña gondomareña e esta especialidade do BTT seguiron camiños moi diferentes. A tráxica vaga de incendios do outono daquel ano devastou a paisaxe na parroquia de Vincios e obrigou a rexenerar os seus montes, mentres que o Enduro nacional seguiu cun crecemento que só se detivo temporalmente por mor da pandemia. Este domingo, nun escenario renovado, 300 riders honrarán ao Galiñeiro ofrecendo espectáculo na proba organizada polo equipo + Enduro MTB. A selección galega volve do Campionato de España de ciclismo Enduro con tres medallas Xornadas de sábado e domingo O evento, apoiado polo Concello de Gondomar e a Federación de Ciclismo Galego, xa conta co récord de participación nunha proba desta modalidade na Galiza. A saída e a meta estarán situadas ao carón da Asociación de Veciños de Vincios e o percorrido presenta cinco treitos cronometados nos terreos da Comunidade de Montes de Vincios. A xornada do sábado estará dedicada aos adestramentos das e dos deportistas participantes e o primeiro competidor porase en marcha o domingo ás 8:30 horas. As cadetes femininas abrirán unha competición na que se porán en xogo un total de nove coroas nacionais e na que tamén haberá unha categoría de parellas e outra de e-bikes. Carrera defenderá o título O sub23 Nicolás Carrera (Justbikes-Transition), gañador absoluto nas tres últimas edicións do Campionato, preséntase como o rival a bater. Loureiro, a épica enriba dunha bicicleta O ano pasado fixéronse co resto dos títulos Lucía Piñeira (Pontebike) e Danny Buba (Coruxo) en cadetes, Anxo Carril (Coruxo) nos juniors, Isabel Castro (Condado Bike) e Mauro González (Salvaterra) en elites, Estefanía Cabarcos (Rocasport-Giant) e Santos Lemos (Grupetta Pan de Zarko) en máster-30, José Manuel López Vaqueiro (VK Bikes) nos máster-40 e Adolfo Gallego (Singletrack) nos máster-50. O nivel da quinta edición do Enduro Serra do Galiñeiro pouco terá que envexar ao do Campionato de España. A 'armada galega' ratificou o seu dominio no plano estatal o pasado domingo en Cidade Real, na apertura da Copa de España, adxudicándose a vitoria en seis das doce categorías existentes.


Summary: A concesionaria da AP-9 non ten ningunha muller en postos directivos

Autoestradas do Atlántico SA (Audasa), a concesionaria da AP-9, presentou as contas correspondentes ao exercicio 2019 a pasada cuarta feira. Non lle foi mal, xa que no período elevou o seu beneficio até os 42,3 millóns, en parte pola subida de 3,5% do prezo das peaxes, polas que ingresou 153,4 millóns de euros o pasado ano. Xunto a este documento, a concesionaria remitiu á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) a información financeira intermedia do segundo semestre do ano e o informe anual de goberno corporativo. Neste último figura un incremento de 23% na remuneración total do Consello, que o pasado exercicio ascendeu a 586.000 euros, un dato que contrasta co do ano anterior, no que a remuneración do equipo directivo foi de 450.000 euros. Cada un dos dez conselleiros con que conta a sociedade, entre os que figuran tres altos directivos de Itínere, a matriz de Audasa, ingresou o pasado ano unha remuneración de 54.000 euros por pertencer ao máximo órgano de decisión da concesionaria da autoestrada AP-9. Segundo explica a propia sociedade no documento remitido ao regulador, "a variación no importe total de remuneracións recibidas polos directivos respecto aos datos consignados a 31 de decembro de 2018 débese principalmente aos cambios producidos no equipo directivo derivados da reorganización interna da compañía". Iso si, os dividendos seguen destinándose a financiar a avultada débeda. Sen mulleres no Consello de Administración O Consello de Administración de Audasa está formado por dez homes. Nin rastro de presenza feminina. Para xustificar esta ausencia e a falta de cumprimento coa Lei Orgánica para a Igualdade Efectiva entre Homes e Mulleres, que recomenda unha representación de polo menos 30% nos Consellos das grandes empresas, Audasa escúdase na súa matriz, o Grupo Itínere. "A sociedade non ten estabelecida unha política de diversidade en relación co Consello de Administración. Porén, debe sinalarse que dita política de diversidade si se aplica na matriz do Grupo Itínere, onde 25% das conselleiras (3 de 12) son mulleres, as cales acumulan unha amplia formación e experiencia profesional", sinala a concesionaria da AP-9 no seu informe anual de goberno corporativo. "A política do Grupo é manter e, cando sexa posíbel, incrementar no futuro dita participación co obxecto de facela igualitaria, tanto na matriz como no resto das sociedades do grupo", engade Audasa, que nestes cinco anos desde a entrada en vigor da Lei de Igualdade non só non incorporou mulleres ao seu Consello, senón que tampouco existe representación feminina nos postos de alta dirección. Onde si medrou a presenza de mulleres foi no cadro de persoal da concesionaria. Segundo os datos presentados ante a CNMV, a sociedade tivo en 2019 unha media de 223 traballadoras fronte ás 209 que declaraba en 2018. Desas 14 novas incorporacións, que non detalla a que postos corresponden, 10 foron mulleres. Con todo, os homes seguen a ser maioría en Audasa, con 133 traballadores por só 90 traballadoras.


Summary: As potencias mundiais asinarán hoxe un documento de apoio ás medidas de crecemento en Europa. Obama e Merkel manteñen as súas diferenzas no xeito de afrontar a difícil situación económica

As potencias mundiais do denominado G-20, foro de 19 países, máis a Unión Europea, tentan salvar a debilitada economía da zona euro a base de declaracións de principios. Esta é a impresión que ten moita da prensa internacional que estes días segue o encontro en Los Cabos (México) despois de anunciarse que hoxe haberá un comunicado conxunto en favor do crecemento mundial. A propia comisión europea deixou clara a idea de que non lle gusta a inxerencia nos seus asuntos Mais as diferencias entre os diferentes gobernos seguen aí. A propia comisión europea deixou clara a idea de que non lle gusta a inxerencia nos seus asuntos segundo declarou o seu presidente, Durão Barroso e recolleron medios de comunicación como o xornal Público e o Corriere della Sera. É a resposta europea á reunión que por sorpresa tiveron o presidente dos EEUU, Barack Obama, e a canceleira de Alemaña, Ángela Merkel antes do cumio do G-20. Neste encontro evidenciáronse as diferenzas entre a aposta polo crecemento de Obama e a dura disciplina financeira que Merkel impón en Europa.


Summary: Campaña impulsada `polo movemento 'A Quinta', que defende que os 38 concellos da comarca berciana pasen ser unha provincia galega.

O movemento cidadá 'A Quinta' do Bierzo informa do inicio dunha campaña de recollida de sinaturas para demandar unha reforma do estatuto de autonomía galego que permita que, se así o deciden a maioría de bercianos e bercianas, esta comarca pase a facer parte de Galiza. "As persoas asinantes desta solicitude, todas maiores de 16 anos e veciñas no, senten a necesidade de constituír como provincia os 38 Concellos que conforman a actual Comarca administrativa do Bierzo e a súa posterior incorporación á CAG (Comunidade Autónoma de Galicia) de acordo ao marco constitucional vixente. O vixente Estatuto da Comunidade de Castela e León na súa "Disposición adicional terceira. Segregación de enclaves ", regula o procedemento para que os municipios ou agrupacións de municipios de Castela e León pasen a formar parte doutra comunidade autónoma. O Estatuto de autonomía de Galiza non fai ningunha referencia a posibles incorporacións á súa demarcación territorial, aínda que esta posibilidade si figuraba no Proxecto de estatuto elaborado en 1978". Isto é o que se plasma nas follas de recollida de sinaturas. "A campaña que iniciamos esta semana, con 3 meses de retraso por culpa da situación sanitaria, ten como obxectivo plasmar en demanda tanxíbel as simpatías existentes no conxunto da sociedade do Bierzo para converter a nosa Comarca na quinta provincia da Galiza", manifesta o movemento nun comunicado. Tamén ten como obxectivo, engaden, iniciar os contactos coas forzas políticas galegas presentes no Parlamento Galego. "Entendemos que antes de lograr un acordo de modificación das fronteiras interiores de España no Congreso dos Deputados faise imprescindíbel que as dúas partes (O Bierzo e Galiza) teñan acordo explícito de apoio á demanda, xa que o Bierzo non debería converterse en provincia galega sen o acordo maioritario da sociedade do Bierzo e Galiza"


Summary: A Xunta terá que achegarlle 68 millóns de euros á empresa concesionaria do Álvaro Cunqueiro en 2016 como pagamento do prazo da construción e polos servizos non clínicos que vén de comezar a prestar.

A factura comeza a incrementarse. O Goberno galego comezou a tramitar este martes os Orzamentos Xerais para 2016, que traen consigo unha suba de 139 millóns de euros no orzamentos sanitario, un 4,4% a respecto dun ano antes. No entanto, unha ollada máis polo miúdo a estas contas permite coñecer que o equivalente a practicamente a metade dese incremento, case 70 millóns de euros, van ir parar ás arcas do grupo empresarial que construíu o novo hospital de Vigo e xestiona os seus servizos non clínicos. Mentres continúan as protestas de persoal e doentes polas deficiencias do Álvaro Cunqueiro o erario público ten que comezar a afrontar os compromisos adquiridos, que implicaban non realizar desembolsos relevantes ata que o complexo estivese en marcha. Así, no 2016 Sanidade ten que achegarlle á empresa 42,09 millóns de euros, o prazo anual pola construción do hospital. Despois de que en 2015 a achega prevista fose de 14 millóns, nos vindeiros exercicios haberá que seguir pagando cantidades semellantes a eses 42 millóns de euros. O Goberno ten que achegarlle á empresa 68 millóns, 26 deles como canon pola prestación de servizos non clínicos Para os anos "2019 e seguintes" Sanidade indica estima o pagamento de máis de 600 millóns polos prazos da construción. Cando esas cantidades estean abonadas ficará aínda por satisfacer practicamente a metade da factura, 1.300 millóns de euros que os sucesivos Executivos terán que atender ata mediados da década dos anos 30 deste século. O outro montante que xa hai que pagar en 2016 á concesionaria ten que ver cun dos ámbitos máis polémicos: a privatización de servizos non clínicos como retauración, lavandaría, mantemento, limpeza ou transporte interno, entre outros. Neste caso, o importe a pagar é de 26,8 millóns de euros. Así as cousas, o sistema concesional implica achegar 68,17 millóns de euros nun só ano. Alén dos gastos derivados da concesión, a Xunta tamén ten que afrontar pagamentos propios da posta en marcha de calquera hospital, como é o equipamento. Neste caso, o prezo para o ano 2016 é de 14,9 millóns de euros, dos que case 12 proceden de fondos FEDER da Unión Europea. Esta cantidade é inferior á consignada en 2015, ano da apertura do complexo, cando Sanidade achegou 39 millóns para equipar o novo hospital, 31 deles de fondos comunitarios e os restantes, propios. Segundo os Orzamentos, este investimento beneficia 437.281 persoas usuarias do Sergas.


Summary: Un gran conxunto branquiazul imponse con merecemento en Mendizorroza a un Celta irrecoñecíbel. Adeus ao soño da Copa.

Un Alavés intenso, enchufado, crendo en si propio e un Celta irrecoñecíbel que parecía unha sombra da equipa que marabillou coa súa aposta no fútbol nestas últimas tempadas. Gañaron os gazteitarras e ademais gañaron merecidamente. Un simple gol na volta desta semifinal da Copa supuña todo ou nada. Ambas equipas asumían ese reto. E foi o todo para o Alavés e o nada para o Celta, que dixo adeus ao soño da Copa. Os celestes farían ben en non deixarse levar pola tristura da derrota: continúan vivos en Europa e na Liga. Desde o minuto 1 o Alavés deixou claro que ía a polo partido. Intensidade, presión, esforzo. O pulo da afección vasca, que fixo de Mendizorroza o xogador número 12, exemplar. O Celta non estivo cómodo e iso notouse. Non tiña a pelota e o Alavés afogaba. Non había grandes oportunidades mais o Alavés estaba máis cómodo sobre o céspede que os celestes. Cando o Celta logou fiar unha xogada, o perigo sobrevoaba a área vasca. Mais foron fabas contadas. A segunda metade mantívose nos mesmos parámetros. O Alavés semellaba non pagar o seu enorme esforzo físico e mantiña o xogo de presión e acoso, intenso. O Celta continuaba sen estar cómodo. A menos de dez minutos do final chegou o gol de Edgar, que acababa de entrar para substituír Toquero. O vaso medio cheo dicía que estabamos coma antes: un gol e pasaba o Celta; o vaso medio baleiro que había que dicir adeus á Copa. Entraron Guidetti e Rossi mais non houbo xeito. Tampouco foi desta o título que procura o Celta. Os máis de 600 seareiros galegos que se desprazaron até Mendizorroza para apoiar o Celta despediron con aplausos e 'A Rianxeira' un equipo que moitos apenas recoñeceron neste partido. Unha nova mostra de grandeza dunha afección sen a que non se pode entender o Celta, xogue este como xogue. Ficha técnica Alavés (1): Pacheco, Femenía, Laguardia, Feddal, Theo, Llorente, Camarasa, Manu, Ibai (Vigaray, min.86), Toquero (Edgar, min.78), Deyverson. Celta (0): Sergio, Hugo Mallo, Cabral, Roncaglia, Jonny, Marcelo Díaz (Guidetti, min.81), Radoja, Pablo Hernández, Wass (Rossi, min.85), Bongonda (Sisto, min.73), Iago Aspas. Goles: Edgar, 1-0, min.81. Árbitro: Mateu Lahoz, do comité valenciano. Amoestou Feddal (Alavés); Iago Aspas, Marcelo Díaz (Celta).


Summary: Sinalan que a falta de persoal fai que só estean a prestar servizo un médico e un enfermeiro, o que supón unha sobrecarga asistencial dado o incremento de poboación maior no concello.

A veciñanza de Monfero alerta da falta de persoal sanitario nos centros do municipio malia o incremento poboacion maior, ao que se suma a sobrecarga asistencial pola Covid-19. Segundo denuncia o crego da parroquia de Xestoso, varias traballadoras de atención primaria contactaron co Sergas para "solicitar reforzos" no ambulatorio do Concello pois, como relata, "non se substituíron ás persoas de vacacións, polo que está a traballar a metade do persoal: un médico e un enfermeiro". Porén, "non houbo resposta de ningún tipo, nin mostraron un mínimo interese". "Isto deriva en que cando o enfermeiro sae a atender os pacientes que están encamados (úlceras, controis de patoloxía crónica... e programados con antelación) o centro quédase cun só médico sen ningún apoio de enfermaría, co risco que isto supón se aparece unha emerxencia que haxa que abordar, ben no propio centro ou fóra del, na que se requira a actuación conxunta de médico e enfermeiro, poñendo en risco a saúde da poboación", abunda. A maiores, lamenta que esta situación de "estrés laboral" estea a afectar aos profesionais sanitarios que traballan un "exceso de horas" e teñen moito "cansazo. Inacción da Administración Neste senso, acusa a Consellaría de Sanidade de caer na "inacción", ao igual que a xerencia da área sanitaria, e lembra que a redución de Personal sanitario pode afectar á atención das e dos doentes, pero tamén ao estado de saúde das e dos profesionais sanitarias. "A situación é coñecida pola Xerencia de Área tanto médica como de enfermaría e tamén polo señor alcalde de Monfero, xa que o propio persoal do centro lle fixo entrega dunha escrita mediante rexistro de entrada na sede electrónica a principios do mes de agosto, onde, ademais, se lle solicitaba a súa intermediación coa Consellaría de Sanidade para a procura de recursos necesarios cara garantir a adecuada prestación. Na mesma liña, Iris Río, directora do centro de dia Xestal, manifesta o seu enfado por a situaciòn actual sanitaria que se está a vivir no concello por falta de persoal médico, e critica que o rural está a desaparecer. "Temos poucos servicios e os basicos que temos non se están a cubrir ben. Iso conleva non poder atender a xente maior como merecen. A xente maior é a que máis sufre isto, porque sempre teñen algún altibaixo e non hay un médico que os poida axudar nin orientar para poder levar mellor a sua vida".


Summary: En Marea ten este sábado Plenario Nacional, no que se debate regulamento e documento político. No primeiro é onde se centran as diferenzas no seo das partes que integran a formación

Xosé Manuel Beiras solicitou este sábado "deixarse de caralladas" e "arroupar a Villares". Unhas declaracións realizadas polo veterano político antes de que comezase o Plenario de En Marea, que este sábado decorre en Compostela e onde os máis de 1.000 inscritos debaten e votan regulamento e documento político coa vista posta na asemblea de comezos de 2017. Beiras terciou así no debate aberto sobre liderato da formación e fíxoo con contundencia: "Eu estou decidido absolutamente a darlle todo o meu apoio e Anova tamén", dixo. En Marea chega a esta cita cunha división sobre como debe de ser o liderato. Alcaldes como o da Coruña e Ferrol apostan por un "liderato colectivo", unha opción coa que esa responsabilidade non caia nunha persoa, atallando o paso así a Luis Villares, portavoz parlamentar e que xa anunciou o seu desexo, de así o permitir finalmente o regulamento, de dar o paso. Esquerda Unida e parte de Podemos alíñanse con esa postura dos dous alcaldes. Parte de Anova e Cerna, porén, serían partidarias de que a responsabilidade de máxima representación da organización política recaese tamén en Villares. As declaracións de Beiras deste sábado son a expresión máis clara dese apoio.


Summary: Un indicador máis da emigración que sofre o país ten a ver cos dados publicados polo INE sobre o censo de persoas electoras. En tan só cinco meses, aumentou en 3.548 o número de persoas con dereito a voto residente fóra do Estado español, mentres que caeu en 7.681 o número de persoas residentes no Estado

O censo de persoas electoras é outro indicador máis do aumento da poboación emigrante na Galiza, aínda que os cambios no censo non só se deben á emigración, xa que poden ter lugar outras circunstancias como as baixas por defunción, por duplicado, por omisión, por cambio de circunscrición... ou as altas pola maioría de idade; por cambio de circunscrición... Os dados do Instituto Nacional de Estatística amosan que en só cinco meses –desde as eleccións do 20 de decembro de 2015 ás do 26 de xuño de 2016- o país perdeu 7.681 persoas electoras residentes nas catro circunscricións, mentres que gañou 3.548 electoras alén das fronteiras estatais. Analizamos as catro circunscricións Por circunscricións electorais, A Coruña gaña 1.250 electoras alén do Estado español, á vez que perde 2.607 electoras residentes. Así, mentres que o 20D puideron votar 152.115 persoas non residentes no Estado, o 26X poderán votar 153.365 máis. A respeito das persoas residentes, estaban convocadas a votar 936.705 o 20D e para o 26X están chamadas a votar 934.098. O censo Lugo gaña 621 persoas a respeito das eleccións de 2015 no que ten a ver cos residentes fóra do Estado, mentres que perde 1.597 electoras residentes. O 20D formaban parte do censo de electoras que residían fóra do Estado 63.210 e agora forman parte do censo 63.831. Aliás, integraban o censo de residentes 286.322 persoas, cifra que cae ás 284.725 na convocatoria do 26X. Ourense gaña 600 persoas electoras fóra das fronteiras estatais e perde 1.647 no censo de residentes. E é que mentres que para o 20D estaban chamadas a votar 97.788 persoas que viven fóra do Estado, para o 26X están chamadas a votar 98.388. O censo de residentes era de 267.724 nas eleccións do 20D, cifra que descendeu até as 266.077 electoras no censo dos próximos comicios. Por último, o censo de Pontevedra segue a mesma liña que a das anteriores circunscricións analizadas. Gañou 1.077 votantes que viven fóra do Estado e perdeu 1.830 das persoas residentes. O censo do 20D recollía 126.905 persoas que residían fóra, mentres que o do 26X recolle 127.982. A respeito das persoas que viven no Estado, no censo do 20D había 775.061, cantidade que diminuíu a 773.231 no censo do 26X.


Summary: A decisión de indultar a membros da empresa Blackwater responsábeis dunha matanza de civís en Iraq causou garnde indignación.

O aínda presidente dos Estados Unidos de América (EUA), Donald Trump provocou indignación tras a súa decisión de indultar a congresistas republicanos corruptos e a exagentes da firma amiga Blackwater, condenados por matar a 14 civís nun masacre en Bagdad no ano 2007. A decisión fíxose efectiva esta pasada segunda feira aínda que transcendeu esta quinta. Fontes gobernamentais de Iraq expresaron a súa indignación pola liberación dos catro contratistas de seguridade da empresa Blackwater que foron condenados por asasinato e homicidio hai seis anos polo masacre da praza Nisur. Os catro condenados que sairán da cadea, todos exmilitares estadounidenses, abriron fogo sen provocación na concorrida praza en 2007 nun incidente que deixou polo menos 14 civís mortos -aínda que as autoridades iraquís elevaron o número de vítimas a 17-, á vez que feriron a varios máis. O ocorrido tensou profundamente as relacións entre EUA e Iraq. O dono desta empresa é Erik Prince, un coñecido aliado de Trump e irmán da secretaria de Educación do seu executivo, Betsy DeVos. "Sabía que nunca obteriamos xustiza", dixo á AFP Fares Saadi, o oficial de policía iraquí que dirixiu as investigacións. Mesmo desde o exército norteamericano xurdiron as críticas e un xeneral estadounidense retirado Mark Hertling, que serviu en Iraq, cualificou o indulto como "atroz e repugnante". Indultos a deputados e persoas de confianza Ademais, Trump tomou a decisión de indultar a Paul Manafort, condenado en 2018 como parte dunha investigación sobre unha suposta intervención de Rusia nas eleccións presidenciais de EUA en 2016. Manafort evitará cumprir a maioría dos sete anos e medio de prisión aos que fora condenado. Ademais queda en liberdade Charles Kushner, pai de Jared Kushner, conselleiro da Casa Branca e esposo da filla do presidente, Ivanka Trump. Kushner é un magnate dos bens raíces quen en 2004 foi sentenciado a dous anos de prisión acusado de evasión de impostos, delitos de financiamento de campañas e manipulación de testemuñas. Os cargos de manipulación de testemuñas xurdiron das represalias de Charles Kushner contra o seu cuñado, que estaba a cooperar coas autoridades na súa contra.


Summary: Aínda que non existise a súa obra científica, só a creación de Carvalho Calero como poeta, narrador, dramaturgo e ensaísta daría para celebralo como merece, non dándoo nunca por clausurado. Así pensa María Pilar García Negro, autora de Rectificar a historia: Escritos sobre Ricardo Carvalho Calero (Laiovento). Nesta entrevista, a profesora, escritora e política galega analiza a traxectoria do ferrolán e os motivos do afastamento do que foi obxecto, respondendo algunhas das críticas verquidas sobre el e conectando o seu legado co devir do galego nos últimos 40 anos.

X a publicara en 2010 o libro Ricardo Carvalho Calero: a ciencia ao servizo da nación, tamén en Laiovento. De cando vén esta nova obra? En 2010 publiquei, si, este libro coincidindo co centenario do nacemento de Carvalho Calero. Reeditouse en 2019. Este novo libro ía saír antes mais demorouse pola adversidade que padecemos. Eu tiña interese en dar a coñecer obra directa del, con documentación, con citas e inclusión de textos seus, porque o fundamental para coñecer un escritor é poder lelo. Fixen, así, unha compilación de traballos meus sobre a súa obra escritos nun tempo longo: o primeiro é de 1981, da primeira homenaxe que se lle fixo en vida, organizada pola Sociedade Cultural Medúlio, de Ferrol. Uns textos son máis 'académicos' e outros máis divulgativos. Quería dar unha visión de conxunto. Este libro contén, ademais, unha interpretación clara sobre o periplo da lingua galega nos últimos 40 anos. O estudo remóntase neste aspecto á Ley General de Educación e, a partir dela, á continuidade entre o rexime actual e o anterior, a ditadura, canto a un dispositivo de control e limitación da lingua galega como instrumento público. A política lingüística oficial española e autonómica pode resumirse na tríade "dominio, aprendizado e cultivo". Dominio prescritivo da lingua española, aprendizado obrigatorio dunha lingua estranxeira, o inglés, e cultivo optativo do galego, que pasa de ser definido como lingua "vernácula" a 'lingua propia', segundo o Estatuto, mais sen unha implantación xeneralizada, sen unha presenza normal e ubicua en todos os ámbitos. Este proceso non só non se iniciou, senón que a lingua galega foi reprimida e limitada constantemente. Nos últimos anos cun decreto que prohibe o seu uso en certas materias no ensino secundario e cunha absoluta ausencia de políticas normalizadoras no resto dos ámbitos. O proxecto político autonomista quixo rachar co pasado político nacionalista e Carvalho denunciou o afastamento do galego do seu sistema, o galego-portugués. Comenta vostede no libro que Carvalho Calero non foi apartado tanto por ser reintegracionista como por afastarse do pacto autonómico. Como foi isto? O que pasou foi que Carvalho Calero se mantivo firme nas súas ideas, a pesar das adversidades: da guerra, do seu encarceramento e da posguerra. Seguiu leal ao nacionalismo da preguerra, do Seminario de Estudos Galegos, do Partido Galeguista, dos mestres Castelao e Otero Pedraio. Na posguerra, con imposibilidade de publicar en galego, continuou a escrita en galego como exercicio solitario. Xa co novo réxime creado pola Constitución e o Estatuto, observou que o galego continuaba a ser obxecto de control, que non había vontade normalizadora nen diálogo a respeito da normativización. O proxecto político autonomista quixo rachar co pasado político nacionalista e Carvalho denunciou o afastamento do galego do seu sistema, o galego-portugués. E houbo un control ferreño para impoñer como único legal o denominado "galego normativo" como se fose unha lingua nova. Por iso digo que o seu apartamento foi netamente político, non redutíbel á súa opción ortográfica, que el nunca quixo impoñer ademais como única e absoluta. Mais finalmente a Real Academia dedicoulle un Día das Letras. Que mudou? A demanda exterior foi forte e perseverante e a Academia quixo tirar un problema do medio. Mais foi moi positivo o que se fixo desde o movemento asociativo, mesmo coas limitacións do ano de pandemia. Foi alentador o que fixeron centros de ensino, asociacións culturais… O Parlamento, que é depositario da súa biblioteca e do seu legado documental, promoveu a edición dun volume que recolle a súa faceta de orador e mestre. E realizou, alén diso, unha mostra bibliográfica. O Concello de Ferrol tamén organizou unha ampla exposición. A obra de Carvalho, científica, artística e divulgativa, é tan rica e fecunda que daría para que a celebración do Día das Letras continuase este ano. O meu libro tamén se encadra na decisión tomada por unanimidade na Federación de Asociacións Culturais Galiza Cultura para continuar a dar a coñecer a súa obra, sen dalo por clausurado. Eu estou a prol, na liña de Carvalho, de galeguizar o galego, de limpalo da erosión provocada polo español: de recuperar vocabulario histórico perdido, de modernizalo A Associaçom Galega da Língua defende o binormativismo. Que pensa desta proposta? Eu estou a prol, na liña de Carvalho, de galeguizar o galego, de limpalo da erosión provocada polo español: de recuperar vocabulario histórico perdido, de modernizalo… Pero iso non desemboca nunha solución binormativista. Agora fálase desde a oficialidade do boa que é a lusofonía, mais que significa na práctica? No ensino o portugués non debería ser tratado como unha lingua estranxeira e debería promoverse un labor de diplomacia constante, sobre todo con Portugal, para que coñezan a nosa lingua e cultura e, ademais diso, ir avanzando na normalización do galego para que teña unha presenza social real. Os datos do máis recente estudo da RAG non son bos: o 35% do alumnado castelánfalante de 4º de ESO ten escasa competencia en galego. O galego pasou en moi pouco tempo a deixar de ser a lingua maioritaria.... O de lingua maioritaria xa habería que matizalo porque o galego tivo unha masividade como lingua falada pero iso non se reflectía na escrita nen nos ámbitos que promoven a multiplicación do idioma. Porque o que se produciu foi un proceso de asimilación por parte do español que vén xa de moito antes da ditadura franquista. E este proceso non se detén, senón que aínda se favorece. No ensino, as aulas de lingua e literatura non son suficientes para axudar a normalizar unha lingua se non se acompañan dun proceso paulatino e gradual de uso do galego como lingua vehicular. Ademais da súa normalización nos diferentes ámbitos sociais, da televisión ao comercio… Porque, tras 40 anos de institucionalización autonómica, que balanzo podemos facer? O inglés ten hoxe máis oficialidade real no ensino que o galego. Algo que critica moito no libro é a adaptación da lingua dos clásicos da literatura galega á norma "oficial". Por que? Porque é un auténtico atentado. Poñer os clásicos en galego "normativo" é desfiguralos, impedir que os coñezamos debidamente. E é, por metonimia, unha vaporización da Historia da Galiza. Falamos dunha literatura que tivo o seu renacemento no século XIX. Pois resulta que o alumnado de secundaria que estuda literatura española le o Myo Cid ou Berceo tal como escribían, mais ten de ler Rosalía ou Castelao pasados polo fiscal normativizador. Da historia da literatura galega ocupouse moito precisamente Carvalho. Antes de publicar a súa grande obra, recentemente reeditada por Galaxia, xa escribira moito sobre o tema. Por que é tan importante a súa achega? Hai un principio epistemolóxico fundamental: a literatura galega é a escrita en galego. Este principio ficou estabelecido na Historia da Literatura Galega Contemporánea de Carvalho Calero. Mais el xa se ocupara da historia da literatura, como ben dis, desde as súas colaboracións na revista Nós. Tamén foi o tema da súa tese de doutoramento. Nos anos 40 e 50 practicou este principio, escrebendo literatura en galego. Estudou a literatura galega con todo o rigor científico e toda a honestidade intelectual, falando da súa excelsa calidade e das súas limitacións. Non practicou o ditirambo nen o desprezo. Subliñou que o grande espertar da conciencia galega tivera nome de muller, Rosalía de Castro, que ademais de facer un alegado patriótico compuxera unha obra de enorme calidade, variedade e profundidade. Por iso é abraiante que se reivindique como autora da literatura galega Emilia Pardo Bazán, que sempre manifestou a súa explícita vontade de ser unha gloria da literatura española. O que acontece é que usar o galego as 24 horas causa incomodidade porque non hai espello, non hai devolución no ámbito institucional, económico… Un dos principios da filosofía lingüística de Carvalho Calero era a imposibilidade do bilingüismo social -non do bilingüismo individual-. Este principio, que parecía unánime no galeguismo, foi cuestionado nos últimos anos desde o ámbito académico -no político xa o fora antes-. Que aconteceu? Pois a tentación permanente do escapismo. Como a realidade é doente, o máis fácil é inventar nomenclaturas, fantasías, ficcións consoladoras. Mais a realidade imponse. A cuestión aquí é analisar as novas formas de autoodio. Porque volve esa vella forma de hostilidade ante os usos rompedores do galego. E porque a desaparición de vellos preconceitos sobre o galego non implica unha reparación do seu uso. De igual xeito que o dominio formal do galego teoricamente facilitado polo ensino non se traduce no seu uso. Mais isto non se resolve maxicamente con novas nomenclaturas. Nen tampouco, só, cunha normativa que reintegre o galego no seu sistema. Claro que o galego ten que se reintegrar no seu proprio sistema, mais, como afirma Manuel Castelao Mexuto, queremos reintegrar un vivo ou un morto? E o que acontece é que usar o galego as 24 horas causa incomodidade porque non hai espello, non hai devolución no ámbito institucional, económico… Ademais, os propagandistas do bilingüismo caracterízanse por atacaren o galego onde timidamente existe, para eles non o usaren: exclusión do galego, pois. Citaba ao principio desta conversa a Ley General de Educación de 1970. Despois veu o chamado Decreto de Bilingüismo, de 1979, que permitía o ensino do galego como materia optativa. Mais seguiron sancionando docentes aínda despois, nos primeiros anos 80. Vostede foi unha delas. Que pasou? Os primeiros embates represivos viñeron co Decreto de Bilingüismo mais os posteriores chegaron xa coa Lei de Normalización Lingüística aprobada. Na etapa preautonómica a que se chamaba Consellería de Educación e Cultura participa da prevención, cando non dos ataques, contra o galego. É neste tempo cando se aproba un decreto de imposición normativa, o Decreto Filgueira, que marca unha norma concreta como única e absoluta. Este decreto é de 1982, un ano antes da Lei de Normalización Lingüística. Despois desta lei publicouse un decreto que estabelecía que as aulas de lingua e literatura galega tiñan que impartirse en galego e as de lingua e literatura española, en castellano. E eu nas aulas de lingua e de literatura española usaba o galego como lingua vehicular e por iso fun expedientada. Co ILG comezou a elevación do galego oral como única fonte de inspiración verdadeira. Xa Carvalho advertía de que non hai que confundir a dialectoloxía coa necesidade de reposición do galego xenuíno. Tamén fala no libro da creación do Instituto da Lingua Galega. Que consecuencias tivo a maneira na que foi concibido, ademais da súa influencia posterior? Co ILG comezou a elevación do galego oral como única fonte de inspiración verdadeira. Xa Carvalho advertía de que non hai que confundir a dialectoloxía coa necesidade de reposición do galego xenuíno. Porque ademais da base oral debería contar a recuperación escrita e literaria. O ILG promoveu unha santificación da lingua oral prescindindo da tradición literaria. E acompañou ademais iso dun control absoluto sobre os cursos de galego e dunha filosofía nefasta. Porque o primeiro que cumpría ter en conta era a situación prexudicada do galego como lingua a causa da imposición da lingua oficial do Estado, o español. A lingua galega estaba fondamente erosionada debido a ese submetemento. Mais todo ese ronsel de imposición do galego normativo, coa filosofía de mantelo nun plano secundario, podemos dicer que triunfou? Penso que non. O galego ten moita vida fóra do ámbito académico. Ten unha vida cultural, por exemplo. E houbo unha mobilización forte a prol do uso social e público da lingua ou pola restauración da toponimia. Mais a crise é grave... Protesta tamén vostede no libro polas acusacións de machismo contra Carvalho Calero. Analiza, por exemplo, a obra de teatro A sombra de Orfeu, na que todo tende a xirar arredor dun protagonista -machista- pero as mulleres teñen voz propia. Algo semellante pode pasar na novela Scórpio: todo acontece arredor del. Scórpio é unha novela escrita cunha técnica innovadora, cun enigma sobre a identidade da personaxe que se vai iluminando a través dunha pluralidade de voces. Mais as personaxes femininas de Carvalho falan en por si, non son obxecto de ventrílocuo. Tampouco podemos obviar que Carvalho é un varón do seu tempo, que viveu entre 1910 e 1990, criado nun ideario social e cultural determinado que pode transparecer na súa obra. Pero de aí a facer del unha caricatura antifeminista hai unha distancia grande. Apelo aquí á cultura xeral. Pensemos na cultura española, na misoxinia con exercicio intelectual de sexismo militante dun Marañón ou de Ortega y Gasset. Ou noutras literaturas europeas. Non teñen absolutamente nada que ver con Carvalho, que dedicou centos de páxinas a Rosalía de Castro e subliñou sempre a profundidade do seu pensamento e o carácter intelectual da súa obra, face a afirmacións no sentido contrario de autores bastante máis novos. Ademais, ese "deporte" tan común de bourar no proprio vai unha vez máis contra a Historia de Galiza. Porque hai que lembrar que xa na Asemblea de Lugo de 1918 se postulou a igualdade de dereitos de homes e mulleres. Non falo de feminismo, mais si dunha óptica humanista sobre as mulleres dun Castelao, un Maside, un Seoane e tantos outros. Tamén Carvalho. Carvalho foi tamén poeta, ademais de narrador e dramaturgo. Como resumiría a súa achega como creador? O que agardo conseguir modestamente con este libro é crear un pequeno 'arquivo portátil' de Carvalho Calero que permita achegarse á súa obra artística, científica e divulgativa. Mais aínda que non existisen estas dúas últimas, a súa obra como poeta, narrador, dramaturgo e ensaísta xa daría para celebralo como merece. Xa era poeta aos 17 e 18 anos. Xa o era cando publicaba poemas na revista Nós. Era un poeta de consumado manexo do verso e moi atento ás novas tendencias estéticas do seu tempo. Na súa última década de vida deu obras tan relevantes como Cantigas de Amigo e outros poemas ou Reticências, mais xa antes obras da importancia de Vieiros ou O silenzo axionllado, nos anos 30. A súa é unha poesía de grande calidade, fondamente humanista e moi moderna na súa forma. Como narrador publicou relatos ou as novelas A gente da Barreira (hai 70 anos), a primeira novela galega da posguerra, editada porque gañou o concurso de Bibliófilos Gallegos, sendo a súa a única escrita en galego de todas as finalistas, ou Scórpio. Scórpio tivo un grande éxito de crítica e público, con tres edicións entre 1987 e 1990. Como dramaturgo escrebe tamén desde os anos 30-40, sendo editada a súa obra despois. A súa historia biográfico-literaria merece ser resgatada e o seu labor debe ser continuado.


Summary: Presenta 6.000 sinaturas para optar por cuarta vez a liderar o PPdeG.

Un total de 6.119 sinaturas en 14 tomos son as que entregou Alberto Núñez Feixoo esta cuarta feira na sede do PPdeG para optar por cuarta vez a liderar a formación. Segundo as súas propias palabras, faino non polo que conseguiu até agora, senón "polo que queda por facer" e coas eleccións municipais como reto máis inmediato. En todo caso, Feixoo evitou atarse e aclarar se será candidato á Xunta por quinta vez no ano 2024. O seu compromiso, afirmou, é esgotar a actual lexislatura e, baixo o seu punto de vista, sería "un acto de soberbia" anticipar que sucederá antes das próximas eleccións galegas. Se ben os estatutos do partido dan lexitimidade ao presidente ante a chegada dun proceso electoral, concorrer "non é obrigatorio nin automático". Polo de agora, o que el quere é seguir "a liderar o partido" e "nada máis". Iso si, preguntado acerca de se é propio do século XXI un liderado que se prolonga desde o ano 2006, defendeu que el é partidario dos liderados que son "referendados" non só internamente, senón tamén nas urnas. Dito isto, interrogado ao respecto, aclarou que estas palabras non esconden ningunha mensaxe velada cara ao seu xefe de filas, Pablo Casado, xa que no Estado español "o normal" é non lograr a vitoria "nin á primeira nin á segunda". O hipotético quinto mandato no ar O Partido Popular galego camiña cara ao seu XVII Congreso. Ao plenario, que decorrerá 16 e 17 de xullo, sucederanlle os congresos provinciais en que se renovarán as direccións territoriais do partido. No resultado deses procesos estarán moitas das chaves do relevo de Alberto Núñez Feixoo que, polo de agora, segue sen aclarar se optará ou non a un quinto mandato na Xunta. No que si insistiu é en que, malia non dar avances sobre o seu futuro a medio prazo, "todo o seu compromiso, ilusión e experiencia" está para o que precise o PP. De momento "ten o corazón, a cabeza e os pés na Galiza", territorio para o que reclama un modelo de política "que defende o país" e que non ten que envexar ao coñecido en Catalunya. "O que queda por facer" Respecto desa candidatura interna "polo que queda por facer", o actual presidente da Xunta da Galiza recoñeceu que os populares teñen "moitos desafíos que afrontar". O principal parece ser chegar a liderar as principais institucións locais e provinciais. De feito, afirmou que o PP é "máis necesario que nunca" ante un BNG "cada vez máis radical e separatista" e un PSOE "cada vez máis esvaecido e balbucinte".Así afeou que os socialistas se dediquen a "cubrir as contradicións" do Goberno español de Pedro Sánchez e a súa relación de "submisión aos intereses dos partidos independentistas cataláns", mentres os nacionalistas galegos convidan Gabriel Rufián ao país para "tentar copiar o modelo rupturista e independentista de ERC".


Summary: Presentoulles aos grupos parlamentarios unha proposta de declaración, coincidindo co Día Mundial da Saúde Mental, que demanda "un compromiso real contra o estigma que sofren as persoas afectadas por trastornos psíquicos". Falamos con Miguel Anxo García Álvarez.

Coincidindo co Día Mundial da Saúde Mental, que se celebra este venres 10 de outubro, o Movemento Galego de Saúde Mental (MGSM) presentoulles aos grupos do Parlamento Galego unha proposta de declaración institucional, co obxectivo de elevar a cuestión "ao lugar que lle corresponde nas prioridades das institucións de Goberno de Galicia". O texto analiza "a grave situación na que se atopa a atención sanitaria, social e legal ás persoas que en Galicia sofren Trastorno Mental Grave", ao redor de 75 mil homes e mulleres, e realiza unha serie de propostas de solución. Ademais, este mesmo venres representantes do MGSM presentarán na cámara galega a súa propia declaración, coincidente en boa medida coa que buscan consensuar cos grupos parlamentarios, aínda que máis dura nas súas análises. A declaración lembra a situación na que se atopan estas persoas, cunha esperanza de vida 20 anos inferior á poboación xeral, a máis alta taxa de suicidios, sete veces máis risco de sufrir desemprego e os máis altos índices de exclusión social. E denuncia que "a crise económica veu actuar dramaticamente nun duplo fronte". Por unha banda, "a política de recortes nos servizos públicos, nomeadamente sociais e sanitarios, conlevou un deterioramento na atención especializada e da cobertura das necesidades sociais básicas destes doentes". E, ademais, aumentou a desigualdade e os niveis de pobreza. Miguel Anxo García Álvarez, psicólogo clínico do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago e portavoz da plataforma, sinala que "o colectivo de persoas con transtorno mental grave xa estaba moi prexudicado antes da chegada da crise e era inxustamente tratado pola sociedade e tamén polas institucións públicas". E subliña que "cando chega a crise, ao recortar os servizos públicos ou iniciar o camiño da súa transformación en negocio, o resultado é que as persoas que estaban mal agora están moito peor". García Álvarez afirma que "se seguimos o criterio de distribución equitativa do existente, a partir dunha posición neutra, debería recibir máis quen máis necesita e quen menos ten". Porén, a realidade é outra moi distinta. García Álvarez afirma que "se seguimos o criterio de distribución equitativa do existente, a partir dunha posición neutra, debería recibir máis quen máis necesita e quen menos ten". Porén, a realidade é outra moi distinta A declaración proposta polo MGSM insta "aos poderes públicos, institucións públicas e privadas, axentes sociais e económicos, e á sociedade no seu conxunto" a asumir "un compromiso real contra o estigma que sofren as persoas afectadas por trastornos psíquicos", que debe incluír "accións de discriminación positiva e un reflexo nos investimentos para facilitalo". Á Xunta demándalle especificamente que aumente "o seu esforzo, sensibilidade e compromiso coa atención á saúde mental", de xeito que "a atención á saúde mental debe ser prioritaria para as políticas sanitarias públicas", mediante o deseño e aplicación de estratexias e plans específicos. Demanda tamén "dotacións profesionais e materiais suficientes" e "unha organización de recursos axeitada"nesta atención sanitaria. Porén, a proposta do MGSM vai máis aló da atención sanitaria e pide tratar as doenzas mentais de xeito integral, potenciando as medidas de protección social ás persoas afectadas por trastorno mental grave e ás súas familias. E tamén desenvolver políticas activas de emprego dirixidas especificamente a promover a incorporación e sostemento na actividade laboral normalizada destas persoas. Neste senso, García Álvarez lembra que dentro das orientacións que se propoñen como vías de boa práctica clínica para atender as persoas con transtorno mental grave, unha parte refírense á incorporación destas persoas ao mercado de traballo. Esta inserción laboral forma parte do tratamento e encamíñase á normalización da súa situación. O portavoz do MGSM critica as posturas de quen propoñen diferenciar os tratamentos no ámbito sanitario "colonizados por tratamentos psicofarmacolóxicos dos que habería moito que dicir" -sinala- do resto das circunstancias do paciente, "dunha problemática social que, argumentan, xa non nos corresponde". García Álvarez critica que nas políticas de emprego non se considere a estas persoas "un colectivo prioritario", cando o emprego garántelles mellores posibilidades de evolución das súas doenzas. "A acción máis importante pro-estigma no último ano é o proxecto de reforma do Código Penal, que remove de forma moi prexuiciosa a perigosidade do enfermo mental a través dunha excepcionalidade xurídica" Miguel Anxo García Álvarez reclama tamén unha implicación activa da administración na loita contra o estigma, un compromiso que non sempre é tan forte como debería. Ademais, denuncia que "a acción máis importante pro-estigma no último ano é o proxecto de reforma do Código Penal, que remove de forma moi prexuiciosa a perigosidade do enfermo mental a través dunha excepcionalidade xurídica. Convértese nun Código Penal preventivo, antes de que se cometa o acto". Este proxecto de reforma do Código Penal "está aínda en marcha e segue constituíndo unha ameaza e probablemente é ilegal en relación cos convenios internacionais que ten asinado España", sinala García Álvarez. Proposta de declaración institucional do MGSM


Summary: Malia que o Día das Letras Galegas se dedique por vez primeira a un autor teatral, o fillo de Roberto Vidal Bolaño, Roi Vidal, afirma que este é o ano do "antiteatro". En declaracións á axencia EFE, estase a "desorganizar" o que se conseguiu até agora no teatro profesional galego.

Fillo de Roberto Vidal Bolaño e autor da obra BailadELAs, sobre textos de Roberto, que interpreta súa nai Laura Ponte, Roi Vidal sinalou que "as institucións que teñen que protexer a cultura celebran a un dramaturgo e se lle enche a boca de flores, mais nas cousas que verdadeiramente importan están facendo o contrario do que din". "Este acabará sendo o ano do antiteatro" lamentou en declaracións a EFE nas que fixo fincapé no descontento que está a vivir a xente do teatro na Galiza, onde se está desorganizando o conseguido no mundo do teatro profesional, que inaugurara, entre outros, seu pai coa compañía Antroido en 1974 que volveu agora aos escenarios con el e Laura Ponte. Definiu a obra de seu pai como "teatro da dignidade" xa que Roberto Vidal Bolaño dirixía a súa mirada cara distintos sectores da sociedade dos que non se falaba, coa súa imaxe imborrábel co nariz vermello de pallaso. "É unha forza, un valor de denuncia que el empregou para dicir as verdades que outros non se atrevían a expoñer" comentou. "O teatro non está a ser apoiado" senón "desmantelado" engadiu Laura Ponte, nai de Roi, que sinalou que, malia as homenaxes, que celebra, Roberto non está a ser "potenciado na medida en que o merece, nin el nin o teatro", nun ano afectado tamén, por outra banda, pola crise. Con Roi Vidal coincide en que a posición de Roberto Vidal Bolaño na vida situábase cos "perdedores, os malos tempos, os indignados". "Facía unha dignificación do máis baixo da sociedade" engadiu o fillo que quere non só difundir a obra de Roberto senón a súa actitude vital e a súa ética.


Summary: Imparte unha conferencia na Escola de Arquitectura da UDC. A palestra, Trascendendo a paisaxe, está programada para o vindeiro día 3 de decembro, terça-feira, ás 11.00 horas.

O salón de actos da Escola Técnica Superior de Arquitectura acollerá o vindeiro día 3 de decembro, terça-feira, ás 11:00 horas, a palestra do director de cine Oliver Laxe Trascendendo a paisaxe, organizada polo Grao en Paisaxe, primeiro grao interuniversitario en Galicia feito entre a Universidade da Coruña e a Universidade de Santiago de Compostela. Oliver Laxe (París, 1982) estréase na longametraxe en 2010 con Todos vós sodes capitáns, galardoada na Quincena de Realizadores do Festival de Cannes co Premio de la Crítica Internacional. Mimosas, o seu segundo filme, gaña o Gran Premio da Semana da Crítica do Festival de Cannes 2016 e é estreado en salas españolas. En 2019, con O que arde, distribuída por Numax, gañou o Premio do Xurado da Sección Oficial – Un Certain Regard no Festival de Cannes, certificando un doble logro: proxectar por primeira vez un filme en galego en Cannes e convertirse no único cineasta na historia ser premiado polas súas tres primeiras obras.


Summary: A formación galeguista non estará xunto a Anova e Esquerda Unida na fronte ampla. "A coalición xa estaba feita, o noso sería unha adhesión", asegura o secretario xeral, Xoán Bascuas, logo de longas horas de xuntanzas. Beiras encabezará a lista da fronte pola Coruña, mentres que Yolanda Díaz sería a número dous.

Compromiso por Galicia non formará parte finalmente da coalición de esquerdas que lideran Anova e Esquerda Unida de cara ás próximas eleccións autonómicas. Logo dunha xornada de longas e intensas reunións e contactos entre unhas e outras formacións, o partido liderado por Xoán Bascuas non participará na fronte ampla, malia que as súas bases deran o visto e prace a intentar o acordo tras as asembleas comarcais. A plataforma electoral, que finalmente se chamará Alternativa Galega, terá os partidos de Xosé Manuel Beiras e Yolanda Díaz como principais referencias, aínda que ambos os dous convidan a CxG a que se unan a este acordo bilateral a vindeira semana, como farían Equo e Partido Humanista, á hora de elaborar as listas para os comicios. Bascuas aclara que "a coalición xa estaba feita" e que a súa pertenza ela supoñía "adherirse" ao xa pactado entre Anova e EU "A coalición xa estaba feita, o noso sería unha adhesión a unha plataforma xa conformada; non haberá coalición con Anova e Esquerda Unida", confirmou a última hora deste venres Xoán Bascuas, secretario xeral de CxG, que este sábado dará unha rolda de prensa para explicar os detalles dunha decisión que pareceu sempre difícil polas reticencias iniciais de Compromiso a pactar con EU e da propia EU a compartir plataforma con CxG. O avanzado do programa e dos acordos entre dúas forzas claramente de esquerdas fixo moi difícil un acordo de última hora que supoñía superar demasiados atrancos, que se fixeron visibles incluso nas diferenzas amosadas por dirixentes de ambos os dous partidos nas redes sociais. Segundo varias informacións, Xosé Manuel Beiras ocupará o número un da lista pola Coruña, seguido de Yolanda Díaz, no que se interpreta como unha cesión de Esquerda Unida a Anova. Pontevedra sería liderada por EU, ao igual que Lugo, mentres que en Ourense sería a formación nacionalista quen designaría o principal candidato. Non haberá, no entanto, candidato oficial á Xunta. Alternativa Galega estará liderada por Anova e EU, pero contará co apoio de grupos como Equo ou o Partido Humanista Malia que desde un principio Compromiso amosara as súas reticencias a entrar nunha fronte "anticapitalista" e con grupos "co centro de decisión fóra de Galicia", un cambio de rumbo o pasado martes forzou o partido a deixar a decisión de intentar ou non unha unión nas súas asembleas comarcais. Estas decidiron apostar por unirse ao proxecto común, pero as dúbidas de EU e a premura de tempo -o prazo para conformar a coalición técnica remataba este venres- impediron o acordo. "Compromiso por Galicia concorrerá ás vindeiras eleccións galegas cun programa e unhas candidaturas propias, logo de que non fructificaran as negociacións ante a negativa de Anova e Esquerda Unida para formar unha coalición, decantándose por unha fórmula bilateral", asegurou a formación galeguista xa de madrugada. Se nada cambia, a Syriza galega estará conformada finalmente por Anova e Esquerda Unida, ás que se sumarán tamén grupos como Equo ou o Partido Humanista, mentres que Compromiso se presentará en solitario ás eleccións autonómicas. A dúbida agora é saber que ocorre con formacións como Espazo Ecosocialista, partido integrado en CxG e que aposta claramente por unirse a Alternativa Galega e que ameazaba incluso con abandonar a formación galeguista se esta integración non se producía.


Summary: Seok viaxa coa súa filla no tren Seúl-Busan para celebrar o aniversario da pequena coa súa nai biolóxica. Pronto descobren que todo o país está infectado por un virus zombi, e no tren tampouco están a salvo.

Un ano si, e outro tamén, a sección "Fantastique" do Cineuropa Compostela continúa a ser cita imprescindíbel para todo afeccionado ao cinema de terror. Nesta edición tampouco decepciona. Abrangue unha escolma ben xeitosa na que cabe destacar Train to Busan, unha dos filmes máis galardoados do pasado Festival Internacional de Cinema Fantástico de Sitges (Mellores Efectos Especiais e Mellor Director). Estamos ante unha peli de zombis ao uso máis coa acción centrada nun tren engadindo así un interesante grao de claustrofobia que mellora o asunto. É algo así como un suma e sigue de Snowpiecer (todo acontece nun tren) + The Host (no tratamento das persecucións) + 28 días despois (no referente aos contaxios) + Guerra Mundial Z (con zombies "amontoados" como naquela mais con mellor acabado que o refugallo protagonizado por Brad Pitt). Dirixe Yeon Sang-ho na súa primeira longametraxe fora do campo da animación para adultos. De feito Train to Busan é unha sorte de continuación, feita en acción real, de Seoul Station, fita animada presentada ao mesmo tempo e que conforma un díptico-precuela que matiza como se orixinou o virus... Como en todo filme oriental que se prece, a evolución no comportamento das personaxes é unha das bazas esenciais da trama. Do egoísmo inicial, o medo e as liortas por ver quen lidera a voz cantante, pasan ao colaboracionismo, o desapego e o sacrificio polo ben común. Conta cunha subtrama ben sinxela que sirve de mcguffin para situar a acción no medio do desastre. Pai e filla viaxan no tren de alta velocidade desde Seúl para festexar o aniversario da pequena xunto coa nai que vive en Busan, a máis de 400 quilómetros. Nada máis subir ao tren comezan a presenciar xente atacando a outra con extrema violencia. Ala! xa a temos leada, a apocalipse zombi está servido. Pronto aparecen outras personaxes que darán algo de vidiña ao asunto: un equipo adolescente de béisbol, unha moza embarazada, o seu mozo loitador, unha parella de señoras maiores e si, tamén un político malencarado para aportar a pertinente carga de crítica social. Hai que escapar dos zombis mais tamén lidar co peor do ser humano. Si, a trama discorre por camiños trillados até a saciedade e non aporta moito que non se vira antes, mais pouco importa xa que Train to Busan dá todo o que se pode agardar dun filme deste tipo: sangue, vísceras, canibalismo, infeccións sorpresa, pánico incontrolábel e moito suspense. Se a maiores engadimos uns logrados efectos visuais e un final que consegue aflorar a bágoa, pois xa paga a pena darlle unha oportunidade a este entretemento puro e duro con certo espazo para a reflexión... para afeccionad@s ao xénero, claro. TRAIN TO BUSAN Busanhaeng (Corea do Sur 2016, 118 min.) Dirección e guión: Yeon Sang-ho Fotografía: Lee Hyung-deok Música: Jang Young-gyu Elenco: Yoo Gong, Ma Dong-seok, Jeong Yu-mi, Kim Eui-sung, Ahn So-hee, Kim Soo-an, Choi Woo-sik


Summary: PP. AGE e PSdeG apoiaron a petición dos nacionalistas de reformar a lei que regula as ILPs para dar maiores facilidades e garantías. O portavoz do Bloque, Francisco Jorquera, advertiu ao PP de que non tente "desnaturalizar a proposta".

Todos os grupos parlamentares deron o apoio á remuda da lei que regula as iniciativas lexislativas populares proposta polo BNG coa finalidade de procurar unha maior garantía e facilidades aos promotores. AGE, PSdeG e PP mostraron o seu apoio a esta iniciativa nacionalista. A voceira popular, Paula Prado, aproveitou a xogada para dicir que este apoio indicaba que o PP "non é sectario", en contraposición ás actitudes "da esquerda". A iniciativa do BNG propón rebaixar das 15.000 actuais a 10.000 as sinaturas que fan falla para poder presentar unha ILP, que a idade para poder asinar sexa a partir de 16 anos, ben como diversas cuestións para axilizar os trámites das iniciativas. O portavoz do Bloque no Parlamento advertiu ao PP contra intentos de "desnaturalizar" esta proposta, durante o trámite parlamentar, através do debate das emendas parciais. "Oportuna e interesante" Para o PSdeG, a iniciativa é "oportuna e interesante", en palabras de Beatriz Sestayo. O voceiro de AGE, Xosé Manuel Beiras, expresou o voto "inequívoco" a esta reforma e apuntou a que desde Alternativa achegarán propostas e ideas para a mesma. A deputada do Grupo Mixto, Carme Iglesias, mostrou a súa preocupación polo "afastamento do pobo" da política e as institucións, e apoiou a iniciativa do BNG polo que implica de "máis democracia".


Summary: Os bombardeos sobre Shahaiya matan a un cámara de TV. Hai uns días, Israel atacou un vehículo claramenmte identificado como de prensa, matando a unha persoa e ferindo a oito.

Primeiro foi o persoal sanitario e os mestres. A súa morte nos bombardeos israelís era debido a que Hamas os utilizaba como 'escudos humanos'. Despois foron os civís, mesmo as crianzas. O IDF (siglas en inglés do exército hebreo) mantén que Hamas os usa como 'escudos humanos', de aí as vítimas. E agora, os xornalistas que están a cubrir sobre o terreo a agresión israelí en Gaza tamén son 'escudos humanos' da organización palestina. O goberno israelí fíxolle chegar os xornalistas que non se fai responsábel da súa seguridade en Gaza. Dillo despois de que un cámara de TV morrese, xunto un condutor de ambulancia, nun dos centos de bombardeos israelís sobre a Franxa. Hai uns días, o exército israelí atacou un vehículo que ía identificado como prensa, matando un dos ocupantes e ferindo oito persoas. Segundo informan os corresponsais e axencias de noticias, desde Tel-Aviv argumentan que a prensa que está sobre o terreo "está a ser usada como escudo humano polo movemento islamista Hamas". A comunidade internacional non pasa de pedir "contención" a Israel. Mentres, segue a aumentar a cifra de mortos, que xa rozan os 600, máis dun cento deles, crianzas.


Summary: A Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural presenta un documento que denuncia que os recortes poñen en perigo o dereito da cidadanía "a acceder de xeito igualitario á cultura e ao coñecemento" e provocan a desaparición de estructuras, iniciativas e redes "que será moi difícil recuperar".

A Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural vén de presentar un documento que alerta de que os recortes e o "desmantelamento" de redes e estruturas están poñendo en perigo "o dereito da cidadanía a acceder de xeito igualitario á diversidade cultural e ao coñecemento" O texto advirte tamén que "as medidas curtopracistas que se están a tomar non solucionan os problemas estructurais da economía e da nosa sociedade, todo o contrario, están a acelerar a desaparición de estructuras, iniciativas e redes que si funcionan ou funcionaban e que será moi difícil volver a recuperar". "As medidas curtopracistas que se están a tomar están a acelerar a desaparición de estructuras, iniciativas e redes que si funcionan ou funcionaban e que será moi difícil volver a recuperar" O documento presenta un amplo conxunto de reflexións arredor da situación actual da cultura en Galicia e busca ser compartido e debatido con máis colectivos e administracións públicas, cos que iniciarán contactos "para desenvolver propostas de acción na defensa do valor social do coñecemento, coa cultura como elemento esencial e non ornamental". A Asociación agrupa 61 xestores culturais privados, técnicos municipais e responsables de espazos culturais, tanto do eido público como do privado. Denúnciase a "improvisación" na xestión das administracións, a "falta de análise das súas repercusións, ausencia de estratexias alternativas e en demasiadas ocasións, un abandono de funcións" O texto salienta que os recortes se realizan "en áreas esenciais para unha sociedade que pretenda ser sostible, solidaria e con opcións de futuro", en referencia aos servizos sociais, á sanidade e "aos tres alicerces da sociedade do coñecemento: a educación, a ciencia e a cultura". E máis aló da diminución nos orzamentos, denúnciase a "improvisación" na xestión das administracións, a "falta de análise das súas repercusións, ausencia de estratexias alternativas e en demasiadas ocasións, un abandono de funcións". E sinala que aínda que as institucións públicas teñen a obriga constitucional de promover e tutelar o acceso igualitario á cultura e o coñecemento, "os axentes culturais debemos reflexionar tamén sobre os valores que hai detrás do noso traballo e o que aportamos á sociedade, co obxectivo de que a cultura recupere a súa función de motor social e económico". "Deben reorientarse os usos dos recursos non monetarios das administracións e abrir á sociedade a xestión de espazos públicos infrautilizados" O documento céntrase en tres demandas: "futuro", "diálogo" e "boas prácticas". No informe reivindicase que as políticas públicas "deben realizarse cunha planificación estratéxica a longo prazo e orientadas ás necesidades da sociedade e o territorio que ocupan". Tamén lembra que "debe escoitarse e facer partícipes das políticas públicas a profesionais, asociacións sectoriais e á cidadanía" e que "deben reorientarse os usos dos recursos non monetarios das administracións e abrir á sociedade a xestión de espazos públicos infrautilizados". Finalmente, sinálase que en tempos de reduccións orzamentarias, "debe extremarse a transparencia orzamentaria e de contratacións, priorizando as convocatorias abertas e a esixencia de responsabilidade na xestión económica e social dos nosos recursos". Descarga aquí o documento (.pdf)


Summary: Varios centos de persoas manifestáronse o sábado polo asasinato de Michael Brown, o mozo afroestadounidense desarmado ao que un policía disparou e que provocou fortes acusacións de racismo contra as forzas de seguridade nos Estados Unidos.

Con berros de "Mans arriba, non disparen!", centos de persoas saíron ás rúas da avenida Ferguson, en Misuri, para homenaxear Michael Brown, o afroestadounidense de 18 anos que, malia ir desarmado, foi asasinado por un policía. Este feito provocou unha vaga de acusacións de racismo contra as autoridades dos EUA. De feito, na propia avenida Ferguson producíronse violentos disturbios no pasado mes de novembro cando se tivo coñecemento de que un tribunal decidía non procesar Darren Wilson, o policía que asasinou a Brown. Ao asasinato de Brown sumáronse unha serie de afroestadounidenses abatidos pola policía entre o 2014 e o 2015, o que provocou un forte debate sobre a violencia exercida por axentes de raza branca contra mozos negros nos EUA. Así, tras a morte de Brown creouse o movemento "Blacks Lives Matter" (as vidas dos negros importan). Logo da morte de Brown, Ferguson conta cun novo xefe de policía, un novo administrador e un novo xuíz municipal, todos afroamericanos. Ademais, adoptáronse medidas como a colocación de cámaras corporais nos uniformes de todos os axentes de policía en Ferguson. O consello municipal de Ferguson tamén conta con novos membros, moitos dos cales son negros. Hoxe, cando se cumpre o cabodano do asasinato do mozo afroamericano de 18 anos, terá lugar un minuto de silencio durante 4,5 minutos, para lembrar que o corpo de Brown permaneceu boca abaixo na rúa durante catro horas e media despois de recibir os disparos.


Summary: Cen anos despois da publicación desta obra que revolucionou o mundo científico, publícase en galego grazas ao Consello da Cultura a 'Teoría da relatividade' de Albert Einstein

Esta edición galega inclúe a obra revisada, a edición facsímil e dous estudos que contextualizan a obra no mundo científico e no eido galego, e pode descargarse de balde desde a web desta institución. A edición en galego foi realizada a partir da primeira alemá de 1917 por Patricia Buján Otero e con revisión científica de Jorge Mira. A fonte de referencia empregada para esta obra foi a copia dixital publicada en liña polo Max Planck Institute for the History of Science (Berlín). "Tiñamos claro que tiña que ser a primeira, xa que non contén engadidos nin anotacións posteriores" explicou Mira na presentación da obra esta mañá. "Manuel Antonio dedicoulle unha poesía completa á teoría da relatividade", lembrou Díaz-Fierros A obra inclúe tamén dous estudos, un de Jorge Mira, que sitúa a obra no seu momento, e outro de Francisco Díaz-Fierros, que dá conta da repercusión que tivo na cultura galega. "Albert Einstein modificou o século XX" afirmou Jorge Mira na súa intervención, quen debullou a relevancia tanto do texto e do interese de Einstein de dar a coñecer os seus achados dunha forma comprensible. "Nos albores do século XX eran rara avis as achegas de divulgación científica. Se por riba engadimos o feito de que o autor é o científico máis relevante da época moderna, o valor engadido é enorme e fai desta un pequeno tesouro, tanto polo seu contido e autor como por ser pioneira no eido da popularización da ciencia". Einstein e a cultura galega No estudo que elaborou Francisco Díaz-Fierros recóllense as referenzas na Galiza daquel tempo a esta obra, desde os artigos de Wenceslao Fernández Flórez ou Julio Camba até o seu impacto entre a comunidade científica, como os matemáticos Juan Durán Loriga, David Fernández Diéguez e Ramón Aller ou o médico Roberto Nóvoa Santos; até os creadores novos como Rafael Dieste, Otero Espasandín ou Manuel Antonio que, alén da súa creación artística, tamén compartían unha acusada afección polas matemáticas. "Manuel Antonio dedicoulle unha poesía completa á teoría da relatividade", lembrou Díaz-Fierros.


Summary: Os Franco poden vendela, mais quen a adquirise ficaría desprotexido

O domingo 27 de decembro unha nova concentración tivo lugar fronte á Casa Cornide, no casco histórico coruñés. A xunta directiva do colectivo Defensa do Común tomou a decisión de exixir á familia Franco que restitúa este inmóbel ao dominio público logo de que a veciñanza da área advertise da retirada de móbeis do edificio. "A familia Franco non ignora que a condición de Ben de Interese Cultural (BIC) dificulta a venda do inmóbel, así como a prohibición de retirar calquera obxecto sen a previa autorización", lembrou Defensa do Común, sinalando un informe xurídico da Universidade da Coruña que avala a decisión avanzada polo consistorio coruñés de iniciar accións legais para que a Casa Cornide, como Meirás, regrese ao pobo. A venda e baleirado O pasado verán os herdeiros do ditador puxeron á venda o inmóbel. Nada o impide, lembra o profesor de Dereito da Universidade da Coruña, Carlos Aymerich. "Pero eses terceiros que a merquen e que eventualmente a inscriban no rexistro da propiedade ao seu nome non serían terceiros de boa fe, xa que saben as circunstancias nas que se produce a compra. Saben que hai procedementos en transo de iniciarse para que esa casa retorne ao patrimonio público, non gozarían da protección rexistral dos terceiros de boa fe", puntualiza en declaracións a Nós Diario. "No momento no que se inicie o proceso de declaración como Ben de Interese Cultural a Administración competente, nese caso a Xunta da Galiza, podería adoptar algunhas medidas cautelares. Cando estea rematado o procedemento e sexa declarada BIC poderanse aplicar os dereitos de tanteo e de retracto da lei de patrimonio histórico", agrega o tamén coautor do informe xurídico sobre o proceso de adquisición da Casa Cornide por Carmen Polo. Cuestionado polo baleirado do inmóbel, o profesor de dereito remítese a outro informe encargado, como o que el mesmo contribuíu a elaborar, polo Concello da Coruña. "O informe histórico artístico para a declaración BIC pode facer referencia a algúns bens de carácter móbel dentro da casa. Iso daría unha base para reclamalos despois. Pero o retardo na declaración BIC leva a estas cousas. Mentres non se inicie é difícil que se poida actuar nese sentido", apunta. Xunto con Carlos Aymerich, Carlos Amoedo e José Manuel Busto exploraron as distintas vías coas que contan o Estado español e mais o consistorio coruñés para recuperar a Casa Cornide ao patrimonio público. Se ben ambas as administracións poderían comezar procedementos de maneira paralela, o profesor da UDC valora que "o lóxico é que se poñan de acordo e que haxa unha mínima coordinación". "Cónstame que hai interese desde banda estatal polo noso informe", di. As bases do informe O informe xurídico foi entregado o 16 de decembro, un día despois de que a familia Franco dera as chaves de Meirás e que o pazo regresara ao dominio público. No documento, Aymerich, Amoedo e Busto repasan a historia de Casa Cornide e analizan o proceso de alleamento polo cal pasou a ser propiedade de Carmen Polo, muller de Francisco Franco. Revisando a documentación, conclúen que o procedemento de desafectación de Casa Cornide, a declaración pola que un ben de dominio público pasa a ser considerado ben público patrimonial, realizouse de maneira irregular, polo que é nula de pleno dereito. Esta primeira irregularidade é causa das restantes. Xa que a desafectación non se produciu nos termos marcados pola normativa vixente naquela altura, e que requiría un expediente do Ministerio de Educación Nacional, un informe preceptivo da Junta de Edificios Públicos e mais a autorización da Dirección Xeral de Belas Artes. A omisión destes trámites esenciais vicia de nulidade a venda en poxa pública do inmóbel tanto desde o punto de vista do dereito civil como desde o punto de vista do dereito administrativo. Nesa compravenda Pedro Barrié de la Maza adquiriu a Casa Cornide para, mediada unha fin de semana, venderlla a Carmen Polo por un valor 1.200% menor do que el pagou, 305.000 pesetas. Fronte as 25.000 pesetas que pagou a muller do ditador. Vías para a reversión "No informe destacamos a existencia de diferentes vicios de nulidade de pleno dereito. A acción de nulidade non prescribe, non está suxeita a un prazo determinado para o seu exercicio. Tanto o Estado como o Concello da Coruña poden iniciar unha revisión de oficio", lembra Aymerich. A maiores, fica a vía civil de maneira semellante á do Pazo de Meirás. O Concello da Coruña pode alegar que compravenda foi simulada e que mesmo así sufragou os gastos de mantemento.