Summary: Non se sabe cal foi a orixe do xoguete mais si hai conciencia do necesario que é. Forma parte dunha etapa da nosa vida e mesmo transcende idades. Non é exclusivo do ser humano mais si foi este quen o desenvolveu ao tempo que evolucionaba socialmente. Eses primeiros obxectos deseñados para gozar de momentos únicos hoxe forman parte de museos que chegaron a nós grazas ao traballo de persoas que dedicaron tempo e diñeiro na súa localización e conservación.

Cando chegan estas datas é inevitábel pensar na infancia. Nese tempo pasado no que o xogo e o xoguete enchían as horas que quedaban libres ao saír da escola. Desa lembranza, se cadra nostálxica, na Galiza existe memoria física grazas ao traballo de persoas que quixeron rescatar do esquecemento aquelas pezas, hoxe desaparecidas da vida cotiá, e ensinar como eramos nós e as persoas que viñeron antes ca nós nos anos previos á mocidade. Tres nomes propios dedicaron boa parte da súa vida a atesourar xoguetes que agora forman parte de espazos expositivos que figuran entre os máis visitados do país. Son Alberto Oro, Ricardo Pérez e Antonio Chaves. O Museo do Xoguete de Allariz inaugurouse en 1994 e non se entendería sen a doazón que fixo Alberto Oro da súa colección para goce de toda a sociedade A experiencia de Allariz O Museo do Xoguete de Allariz inaugurouse en 1994 e non se entendería sen a doazón que fixo Alberto Oro da súa colección para goce de toda a sociedade. Este médico allaricense iniciou a súa paixón polos xoguetes nos anos 70, mentres estudaba na Universidade de Santiago. "A primeira peza que iniciou a colección foi unha antiga máquina de coser, daquelas con pedais, de latón e ben pintadiña, que me achegou aos tempos en que eu pasaba o meu tempo con xoguetes", lembra para Nós Diario. Sen experiencia previa nin intención clara de coleccionar, comezou a adquirir outros que atopaba en comercios e mercados de segunda man. "Comezoume a gustar e tamén tiña éxito entre a xente que viña pola miña casa de visita", conta. Pola súa profesión, como el mesmo recoñece, "dispuña de tempo, algo de diñeiro e a posibilidade de viaxar moito". Ser médico axudouno, tamén, a atopar moitos xoguetes nas casas ás que acudía en visita profesional, sobre todo nas comarcas de Ourense onde traballou algúns anos. "Para min esas pezas son a parte máis entrañábel da miña colección por saír do máis íntimo das familias que coñecín nesa época", recoñece. Unha parte importante das pezas conseguiunas tamén no desaparecido Bazar Blanco, da céntrica rúa do Paseo de Ourense. "Tiven a fortuna de chegar nos seus últimos anos e por unha amizade familiar accedín ao seu interior para atopar xoguetes de folla de lata, cartón e madeira, os materiais cos que se elaboraban daquela", explica. Daquela poucas xogueterías había no país e a maior parte vendíanse en todo tipo de tendas, por exemplo nos ultramarinos. "Mesmo nas tabernas mudaban os escaparates en determinadas datas para ofertar xoguetes polo éxito que tiñan", conta Oro. Medrou, cos anos, o número de xoguetes na súa vivenda que chegou a ocupar, de maneira ordenada, toda unha parede. Daquela viaxa até a vila catalá de Figueres para coñecer de primeira man o Museu del Joguet, fundado en 1982. Nos 90, co cambio no Goberno municipal e a chegada do nacionalismo, xorde a posibilidade de crear unha instalación expositiva permanente en Allariz empregando o antigo edificio dos xulgados. A través da doazón de ao redor de 850 pezas comeza a súa andaina até hoxe, que conta con máis de 2.000 polas posteriores doazóns, factor que influíu na decisión actual de ampliar as súas dependencias neste 2021. Este mesmo ano recibiu a doazón de máis de 500 xoguetes do coleccionista asturiano Fernando Fernández Arias de Grado e atópanse inmersos no proceso da súa catalogación. O perfil das persoas que se achegan até Allariz para ver os xoguetes é moi variado tanto en idade como na procedencia. A maioría son familias galegas con nenas e nenos A conservación nun museo do xoguete O perfil das persoas que se achegan até Allariz para ver os xoguetes é moi variado tanto en idade como na procedencia. A maioría son familias galegas con nenas e nenos, como recoñece o técnico municipal responsábel dos museos, Juan Antonio Seara. "En todo caso tamén recibimos visitantes de Euskal Herria, Madrid, Portugal e Francia", sinala a Sermos Galiza. Os datos estatísticos evidencian o éxito de contar cunha infraestrutura cultural deste tipo. Desde que abriu as portas ao público, o 6 xaneiro de 1994, pasaron por el ao redor de 324.000 visitantes, cunha media de 12.000 visitas por ano. E neste 2021, a pesar da situación de pandemia da Covid-19 levan pasado polo Museo arredor de 7.000 persoas. O de Allariz é un exemplo da importancia de xestionar ben este tipo de coleccións que camiñan na fina liña que hai entre a recuperación patrimonial e a memoria sentimental. En materia de conservación, o Concello e a Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais da Galiza asinaron no curso 2019-2020 un convenio de colaboración para que aquelas pezas que precisan unha intervención para a súa conservación e restauración se realicen na escola. "A liña de actuación que se realiza no museo comeza sempre en xaneiro, cando fecha as súas portas aos visitantes para realizar tarefas de mantemento", explica Seara, "faise un seguimento do estado das pezas expostas e valórase se é necesario depositalas na Escola", engade. Ese mes tamén é no que aproveitan para revisar os xoguetes que se atopan no almacén do propio museo e ver a posibilidade de que pasen á exposición pública. O Melga presenta unha mostra significativa de xogos tradicionais da Galiza, así como doutros países O Museo Etnolúdico da Galiza Para referírmonos ao xogo e ao xoguete no país é imprescindíbel, tamén, achegármonos até Ponteceso. Na vila de Pondal nace en 2013 o Museo Etnolúdico da Galiza (Melga). O responsábel de que ese municipio conte cunha mostra importante que comezou con 5.000 pezas de varias épocas e procedencias para contar hoxe con máis de 14.000 é o coleccionista Ricardo Pérez e Verdes. El mesmo recoñecía na súa inauguración que o proxecto xurdía "coa vocación de recuperar e divulgar o patrimonio lúdico-deportivo da Galiza" coa ideas de "salvagardar a memoria colectiva". Creador dunha fundación coa que xestiona o proxecto, aos seus 78 anos segue moi activo. Doutor en Educación Física e ex seleccionador de voleibol, forma parte da entidade Patrimonio Lúdico Galego e conseguiu que o museo medrara en visitantes de ano en ano desde a súa inauguración. Así, remataba 2019, meses antes da chegada da pandemia da Covid-19, con 6.960 visitantes, o que supuxo unhas 2.160 persoas máis que o ano anterior. O Melga está situado dentro das instalacións da Casa da Cultura do municipio, no que outrora fora o campo de fútbol do S.D. Ponteceso, un edificio de recente construción. Conta con dúas salas de exposición, de catrocentos metros cadrados cada unha. A primeira delas dedicada á evolución histórica do xogo, desde a prehistoria até a actualidade. A segunda sala presenta unha mostra significativa de xogos tradicionais da Galiza, así como doutros países. Por último exhibe material deportivo moderno, achegado por destacados deportistas. O Pazo de Liñares, na parroquia de Prado na capital dezá, reúne uns 4.000 xoguetes e meses despois do seu inicio xa pensan en aumentar o espazo actual A colección da Fundación Raquel Chaves En Lalín, no mes de agosto deste ano, inaugurábase o Museo do Xoguete, colección A. Chaves, que se engade á sala Ludomar coa que xa contaba a Fundación Raquel Chaves no Museo do Mar de Vigo desde 2016. Na actualidade esta entidade dispón de máis de 12.000 pezas e aínda realiza adquisicións e recibe doazóns de moitos lugares do mundo. O Pazo de Liñares, na parroquia de Prado na capital dezá, reúne uns 4.000 xoguetes e meses despois do seu inicio xa pensan en aumentar o espazo actual. Antonio Chaves, o seu responsábel, leva media vida dedicada ao mundo da infancia, ao xogo e ao xoguete promovendo o seu coñecemento a través de proxectos como o Museo Castelán-Manchego do Xoguete, do que foi director entre 1997 e 2006, e do desaparecido Museo Galego da Infancia, Xogo e Xoguete en Vigo. "Meu pai era emigrante en Holanda e os xoguetes que tiña eu e meus irmáns por Reis non eran moi chamativos", conta este cambadés a Sermos Galiza, "mais cando viña de vacacións traía outros que si chamaban a atención pola súa construción e os seus mecanismos", rememora. Após reunir certa cantidade de pezas, decide organizalas por familias e con certa orde numérica para rematar clasificándoas. "Fíxenme tamén cunha importante biblioteca pola necesidade de ter un coñecemento histórico, mesmo das fábricas que os facían", relata. A súa paixón polo xoguete levouno a visitar as propias factorías, estabelecendo amizade cunha boa parte das persoas que protagonizaron a idade de ouro do sector a nivel galego e estatal. "Tiven relación cos responsábeis da fábrica Payá de Alacant, pioneira e toda unha referencia no mundo do xoguete", explica, ou coa familia Borrás, autora dos coñecidos xogos de maxia", engade. A súa paixón polo xoguete levouno a investigar a relación que tiña Galiza coa zona de Alacant, concretamente co municipio de Ibi, onde estaban situadas as máis importantes industrias do xoguete do Estado español. Descubriu, por exemplo, que "as follas de lata, as litografías, imprimíanse en factorías como Vigo Artística". Por este motivo no recentemente inaugurado museo de Lalín indica que "en todas as salas hai unha representación de xogos e xoguetes realizados na Galiza" e moitas concretamente de Vigo. Outros exemplos que se rescataron foron os de Industrial Maber, Penínsular, Manufacturas Juvers, Manuel Vázquez, Barrientos, Editorial Hergan ou Cartel SL. Na exposición permanente tamén pode verse unha fotografía de Anxo Chairos que inmortalizou nenos vigueses montados en carrilanas ou o xogo 'Vigo. O tesouro da baía', fabricado pola firma alemá Amigo Spiele, en alusión ao tesouro dos galeóns de Rande. Ademais de xoguete galego, en Lalín hai unha importante representación do xoguete portugués con máis de 200 pezas do outro lado do Miño. O Pazo de Liñares é unha gran oportunidade para esta colección que padeceu, durante anos, a mala xestión municipal de Vigo. "Os xoguetes sempre son xoguetes", indica Oro, "agora ben, os de agora son mil veces máis bonitos, pedagóxicos e ben elaborados, antes eran moito máis primitivos" Xoguetes de antes... e de agora A evolución do xoguete logrou un desenvolvemento inimaxinábel nos últimos anos coa chegada das novas tecnoloxías. Aínda así, estes coleccionistas atopan puntos en común cos de antes, aqueles que lles chamaron a atención desde pequenos e fixeron que protagonizaran a súa vida. "Os xoguetes sempre son xoguetes", indica Oro, "agora ben, os de agora son mil veces máis bonitos, pedagóxicos e ben elaborados, antes eran moito máis primitivos", engade. Esta opinión procede, en parte, de como estaban feitos aqueles que coleccionaron. "Eran de materiais moi ruíns, perecedoiros, mais tiñan en común cos de agora que o aprecio é o mesmo para as rapazas e os rapaces", opina, "a época do xoguete é unha moi concreta e sempre serán importantes", sentencia. Para Chaves é fundamental nun xoguete a mestura de tradición e modernidade. "Xoguetes que incorporan as novas tecnoloxías mais sen perder a identidade popular", razoa. Porén, admite que "non hai que darlle as costas aos novos tempos, iso si xogar sempre socializando". Lembra que cando organizou en 1994 o IV Congreso de Ludotecas en Vigo "xa había xoguetes que accedían á enerxía para crear movemento a través de placas solares". Un futuro prometedorOs museos dedicados ao xoguete na Galiza lograron situarse entre os máis visitados do país nos últimos anos e no só por estas datas., moi por diante dos considerados clásicos. Allariz, Ponteceso e agora Lalín están chamados a ser referentes do pasado lúdico e non pola súa propia relación con estes obxectos universais no tempo, máis ben pola sorte de contar co traballo destes coleccionistas e a habilidade dos seus responsábeis de cultura que viron as posibilidades que teñen de cara ao posicionamento no mapa museístico actual. "O Museo sempre xera interese nos visitantes, moitos deles incluso son coleccionistas", asegura Juan Antonio Seara. Aínda así, explica que polo de agora "a relación con outros Museos da mesma temática non é moi habitual" en parte pola distancia entre eles cando falamos dos que se atopan no Mediterráneo mais tamén dos que tratamos nesta reportaxe. Se preguntamos pola posibilidade de futuras colaboracións, Seara admite que "unir sinerxías sería interesante" e mesmo intúe que "non sería desencamiñado falar de que nun futuro se puidesen abrir liñas de colaboración entre todos eles".


Summary: Saúdos fascistas e cánticos racistas resoaron nas últimas noites en violentas mobilizacións que recorreron múltiples cidades do Estado español e, pese a que fontes institucionais e policiais apuntan con claridade a ultradereita como alentadora dos actos, segue callando o discurso mediático que mistura detrás da violencia un confuso conglomerado formado supostamente por mocidade "con ganas de saír", migrantes, traballadores, persoas en desemprego ou autónomas da hostalaría.

A fin de semana, alongada por ponte en seis comunidades do Estado español, deixou un camiño de protestos que remataron en actos violentos, rotura de mobiliario urbano e saqueo de tendas e doutros estabelecementos. Ás xustas reivindicacións de comerciantes, hostaleiros e autónomos de Barcelona e Oviedo na sexta feira seguiron disturbios que se estenderon na fin de semana a Zaragoza, Logroño, Bilbo, Vitoria, Santander, Burgos, León, Madrid, Sevilla, Málaga, Granada, Murcia... A acción policial, porén, contrasta en moitas destas urbes coas cargas vividas noutro tipo de protestos. O máis rechamante, desde logo, as imaxes da policía fuxindo do avance da mobilización a pasada sexta no barrio obreiro de Gamonal, en Burgos (Castel e León), onde na memoria da veciñanza continúan as brutais cargas vividas en 2014 pola mobilización de clase en plena crise capitalista. Perfís e estigmatización Das 33 persoas detidas o sábado nos disturbios de Madrid, dous eran menores de idade, oito tiñan entre 18 e 19 anos; 22 entre 20 e 30 e só un superaba esa idade. A este perfil agárranse medios conservadores, sinalando como cabeza de turco a mocidade "acostumada a saír até altas horas da mañá e cansa coas restricións". Mais hai un partido, Vox, que vai alén, servíndose da desesperación e precariedade da clase traballadora e do sector da hostalaría para tentar representar o descontento deste segmento. Eis o oportunismo recorrente dos movementos fascistas en tempo de crise e que segue un claro patrón novamente: Vox alenta as protestas contra as restricións de mobilidade, reunión e recoller obrigatorio e culpa dos disturbios que se producen a "extrema esquerda" e "migrantes" e pide man dura contra eles. Santiago Abascal, líder de Vox, pediu á policía que protexa o dereito de manifestación e que identifique e deteña "a extrema esquerda, 'menas' -siglas que emprega a ultradereita para deshumanizar as e os menores de idade migrantes- e infiltrados que provocan disturbios e saqueos". Con todo, o poder das imaxes rebate o discurso xenófobo e ultra de Vox que apunta a mocidade, migrantes e anticapitalistas como promotores da violencia. En Madrid, os vídeos das mobilizacións amosan numerosos brazos en alto facendo o saúdo fascista, cánticos de "esta tierra es nuestra y hay que defenderla" (esta terra -España- é nosa e hai que defendela), e en Valladolid houbo agresións a xornalistas mentres se axitaban bandeiras españolas aos berros de "Sieg Heil" (saúdo nazi). Aínda así, a ultradereita seguiu apuntando mesmo á esquerda independentista do vandalismo en Euskadi e Catalunya, ao que desde Sortu responderon nun comunicado emitido denunciando "enerxicamente" o "intento dos extremistas de dereita de utilizar a crise sanitaria, económica e social para fortalecer a súa axenda reaccionaria, disfrazada de discurso supostamente desobediente e antiautoritario". Nese comunicado, Sortu tamén responsabiliza os dirixentes políticos das Administracións "que fixeron e están facendo unha xestión miserábel da crise como responsábeis deste estado". Unha xestión que para Sortu "provoca o malestar da cidadanía. Sementa ira e desconfianza, aplanando o camiño a actitudes egoístas e individualistas, negacionismo e conspiración". O PP e Vox tiveron desencontros polas protestas. Os de Casado criticaron Abascal por apoialas. Con todo, estes días resoa o aviso da presidenta de Madrid, a popular Isabel Díaz Ayuso, após as mobilizacións da burguesía contra as restricións na rúa Núñez de Balboa da capital, asegurando que cando se puidese saír de casa, en comparación ao que se produciu nese barrio, "vailles parecer unha broma". Practicamente todas as comunidades viviron estas xornadas de violencia excepto a Galiza, casualmente onde o fascismo carece de forza e Vox ten cero edís e cero deputados.


Summary: Dende este martes a libraría compostelá expón sete balas Mauser que foron atopadas en Padrón na escavación dun espazo de represión de prisioneiros republicanos. A mostra servirá para reflexionar sobre a forma en que se conserva e investiga a memoria histórica e os seus elementos, en relación co sistema museístico galego

No ano 2003 unha escavación arqueolóxica nun predio en Iria Flavia (Padrón) achou sete balas Mauser, procedentes da Guerra Civil. Aquel soar -estudado por atoparse preto de varios elementos patrimoniais e da Colexiata de Iria Flavia- acollera entre 1937 e 1939 un campo de concentración franquista e a munición atopada era empregada polos fusís Mauser e as metralladoras Hotchkiss dos Gardas Civís que custodiaban o recinto e os seus prisioneiros. Os proxectís foron enviados ao Museo das Peregrinacións e de Santiago, onde se conservan dende entón. Dende este martes 17 as balas poderán verse na libraría NUMAX de Compostela, no marco da actividade Fóra dos museos, unha serie de mostras que serven para reflexionar sobre a rede museística galega e a forma en que protexemos e traballamos a nosa memoria e os nosos elementos patrimoniais. A munición atopada era empregada polos fusís Mauser e as metralladoras Hotchkiss dos Gardas Civís que custodiaban o recinto e os seus prisioneiros De feito, a exposición -comisariada por Sabela L. Pato- xira ao redor da pregunta "Onde gardamos a memoria?". Coincidindo coa inauguración desta nova mostra este martes a partir das 20 horas intervirá María Esperanza Gigirey Liste, directora do Museo das Peregrinacións. "Que acontece coa memoria material da guerra e da posterior represión?", "Por que están estas balas no Museo das Peregrinacións e de Santiago e que difusión poden ter nun museo onde o persoal técnico está especializado noutro tipo de pezas?" ou "Estase a recoller a memoria histórica nos museos galegos?" serán algunhas das cuestións que se tratarán nesta sesión. Sete balas En Galicia funcionaron durante a Guerra Civil e nos anos inmediatamente posteriores uns dezaoito campos de concentración, seis deles na contorna de Padrón No espazo que ocupou entre 1937 e 1939 o campo de concentración funcionara previamente a Azucreira, unha fábrica fundada en 1899. As escavacións arqueolóxicas realizadas en 2003 como paso previo á urbanización do lugar non facían referencia ao seu pasado como espazo de memoria e represión. En Galicia funcionaron durante a Guerra Civil e nos anos inmediatamente posteriores uns dezaoito campos de concentración, seis deles na contorna de Padrón, unha rede na que destacan os de Poio, Silleda, San Simón ou Lavacolla. As autoridades franquistas aproveitaban as boas comunicacións por tren para levar ata aquí prisioneiros republicanos procedentes de distintos puntos do norte de España. Dende Iria Flavia os presos redistribuíanse posteriormente aos centros de Muros, A Pobra ou Rianxo. Calcúlase que por aquí pasaron ao redor de 6.000 reclusos. No campo da Azucreira os presos non dispuñan de medios para o aseo. As necesidades facíanas en gabias e durmían directamente no chan con algo de palla. Os piollos e a fame eran un andazo e a tifo unha das causas de morte. A memoria da represión A mostra pregúntase entre outras cousas pola razón de que estes proxectís estean custodiados no Museo das Peregrinacións, especializado en principio nunha temática ben diferente. O motivo é que este Museo está autorizado como lugar de depósito arqueolóxico e a el chegan materiais procedentes de Santiago, da súa contorna e doutros lugares relacionados coa ruta xacobea. A actividade reflexionará, neste senso "se o Museo das Peregrinacións conta cos medios necesarios para a difusión de dito material". O conxunto non foi nunca exhibido e, de feito, está catalogado como non museable, o que quere dicir que é de escaso interese para a exposición permanente", destácase. "Non existe en Galicia ningunha unidade especializada. A situación dificulta enormemente a recuperación, protección e divulgación deste tipo de pezas. Así como a reparación moral das vítimas" Sinálase que a situación se repite noutros lugares de Galicia e que elementos materiais que dan conta da represión franquista (proxectís atopados nos lugares empregados para execucións, por exemplo) son enviados ao Museo de Pontevedra ou ao Museo Quiñones de León para a súa conservación. "Estes centros tampouco están dedicados ao tema, e non existe en Galicia ningunha unidade especializada que asista os técnicos nestes casos, que unifique os criterios de documentación e facilite as consultas", sublíñase. "A situación dificulta enormemente a recuperación, protección e divulgación deste tipo de pezas. Así como a reparación moral das vítimas. A experiencia acumulada en Europa tras as grandes guerras do século XX ofrece múltiples posibilidades", conclúe Sabela López Pato na presentación desta mostra.


Summary: O Ministerio de Medio Ambiente sinala a vixencia da concesión da pasteira, o que lle permitirá á empresa solicitar unha prórroga que lle permita manter o seu actual emprazamento ata o ano 2078. Costas ignora as alegacións presentadas pola APDR, que anuncia que recorrerá a resolución.

A Dirección Xeral de Costas, dependente do Ministerio de Medio Ambiente, vén de ratificar a vixencia da concesión de ENCE en Lourizán, tal como fixera xa no Informe propuesta de resolución inicial, aínda que sinala a caducidade da concesión nalgúns elementos secundarios. Un novo paso que achega a continuidade da pasteira na súa actual localización ata o ano 2078, ao abeiro da nova Lei de Costas. ENCE ten agora a posta aberta a solicitarlle ao Goberno central a prórroga da concesión. ENCE ten agora a posta aberta a solicitarlle ao Goberno central a prórroga da concesión Costas rexeita as alegacións presentadas pola Asociación pola Defensa da Ría (APDR), Salvemos Pontevedra e mais o propio Concello e declara a legalidade das instalacións da fábrica, incluídas a planta de coxeración de enerxía eléctrica de biomasa, a planta de tratamento de augas residuais da fábrica e as súas balsas de decantación. O informe de Costas si obriga a empresa a mudar a localización dalgunhas instalacións secundarias (coma un campo de fútbol) ou de legalizar outros (coma o comedor). Tamén se obriga á Xunta a legalizar a situación da depuradoras dos Praceres. A resolución de Costas nin sequera entra a valorar as alegacións presentadas pola APDR, con respecto ao incumprimento dos niveis máximos de contaminación, afirmando que foron entregadas fóra de prazo A pasada semana a APDR xa anunciaba a súa vontade "de recorrer calquera resolución contraria ao interese xeral" e mesmo valoraba "acudir á vía xudicial por se de tal decisión puidera desprenderse a comisión dun delito de prevaricación". Destacaba que "no que fai á caducidade da concesión, o que está en litixio non é se ENCE cumpre ou non as condicións esixidas na súa Autorización Ambiental Integrada (AAI); nin sequera se cumpre ou non a lexislación ambiental hoxe vixente. Trátase de avaliar se ENCE cumpre ou non cos niveis esixidos na concesión no que ao parámetro DBO (Demanda Bioquímica de Osíxeno) se refire; é dicir, se ENCE superou ou non este nivel de DBO fixado". A DBO é un parámetro utilizado para medir a contaminación orgánica. A entidade concluía que "cos datos elaborados pola propia empresa, a fábrica de Lourizán incumpriu sistematicamente –e incumpre aínda hoxe en ocasións- esta condición; xa que logo, a caducidade da súa concesión é evidente". Porén, a resolución de Costas nin sequera entra a valorar as alegacións presentadas neste senso pola Asociación, afirmando que foron entregadas fóra de prazo. O Ministerio sinala que esta documentación lle chegou o día 25, pero a APDR entregouna na Subdelegación do Goberno o día 20, dentro dos prazos fixados. Antón Masa, voceiro da APDR, confirma que a entidade recorrerá a resolución de Costas, e salienta que o Ministerio non pode ignorar o incumprimento dos niveis de DBO, pois é "o único parámetro que nas condicións de concesión está fixado de forma concreta". Antón Masa, voceiro da APDR, confirma que a entidade recorrerá a resolución de Costas, e salienta que o Ministerio non pode ignorar o incumprimento dos niveis de DBO Nas súas alegacións, a APDR facía fincapé, sobre todo, naqueles aspectos relativos aos incumprimentos de carácter medioambiental incluídos polo Ministerio como causas de posible caducidade da concesión. A entidade lembraba que a condición 8ª do título concesional obriga a empresa a "adoptar todas as medidas que se lle impoñan para reducir a toxicidade das augas residuais ata os límites que permitan a vida do marisco e da pesca" e así mesmo, "todas as precaucións necesarias para evitar malos cheiros, fumes, pos, gases tóxicos e cantas circunstancias poidan ser molestas para o veciñanza e nocivas para a saúde", unhas obrigas "que foron –e continúan a ser- incumpridas case sistematicamente ao longo da existencia da empresa na enseada de Lourizán", destacaba a APDR. Apoio das organizacións de empresarios Este martes, ademais, representantes organizacións empresariais da provincia de Pontevedra (Aempe, Aje Pontevedra, Cep, Club Financiero e Proindustria) reiteraron nun acto celebrado na Cámara de Comercio da cidade o seu apoio á permanencia de Ence no interior da ría. Ademais, celebraron a posición favorable manifestada pola Xunta de Galicia á continuidade da pasteira en Lourizán. "Dende o punto de vista económico, Galicia non se pode permitir maior destrución de emprego e é necesario apoiar empresas que cren emprego de calidade e manteñan os seus investimentos, ademais de crear riqueza", sinalaron.


Summary: As inscricións para as visitas abren a cuarta feira. A programación procura descentralizar as actividades da zona vella e promover formas sustentábeis de xestión do patrimonio.

A próxima semana apunta como unha ocasión case irrepetíbel para (re)descubrir Compostela e os seus recunchos agochados. Será grazas á iniciativa Patrimonio Invisíbel, un programa que, segundo destaca o deputado de Cultura da Deputación da Coruña, Xurxo Couto, resulta "singularmente interesante en canto dirixe a mirada a destinos non habituais, patrimonio descoñecido mesmo por quen habita a capital galega". Así o declaraba na rolda de conxunta coa concelleira de Acción Cultural de Santiago, Mercedes Rosón, e César Abella, director de Trivium, responsábel da xestión do evento. A Noite do Patrimonio, unha cita que o 12 de setembro abre as portas en múltiples cidades de diferentes edificios históricos e museos con visitas guiadas e outras actividades, terá este ano en Compostela especial protagonismo do arquitecto barroco Domingo de Andrade, transcendental na construción da cidade e con destacada relevancia alén das fronteiras galegas, homenaxeado en 2020 (e ampliado a 2021) pola Real Academia Galega de Belas Artes. Ademais, esta noite servirá en Compostela de punto de saída da Semana do Patrimonio Invisíbel, que afronta xa a súa terceira edición. De 14 a 18 de setembro poderán visitarse algúns dos grandes tesouros da capital galega: a casa gótica de San Miguel, o pazo de Amarante, o colexio dos Irlandeses, o hospital de San Roque, a capela das Ánimas... Entre os dez espazos que conforma a programación deste ano, algúns mantéñense por aclamación popular en relación ao seu éxito en xornadas previas. Con todo, tamén se suman catro novas propostas: a sede da Sociedade Xeral de Autores e Editores (SGAE), o colexio de Fonseca, o edificio da Fundación Laboral da Construción e a antiga curtidoría da Pontepedriña, así como unha visita aos mananciais da cidade que recolle a información de toda esa "arquitectura da auga" que se mantén na actualidade, explicou Abella. Hai nesta escolma unha procura de descentralizar o programa da zona vella e relacionalo co maior número de barrios. O calendario pode verse na web oficial, a través da que se terán que inscribir, a partir de cuarta feira, as persoas interesadas, cun límite de tres espazos. Detrás da iniciativa, Couto colocou a necesidade de debater arredor da xestión do patrimonio e dos modelos turísticos cos que este se xestiona. Entre as propostas Rosón destacou a estrea absoluta do espectáculo Conxurando o invisíbel, de Aida Colmenero, acompañada por cantos populares en diálogo co patrimonio inmaterial no Museo do Pobo Galego.


Summary: Montse Prado lembrou que se trataba "dun acto do PP, non da Xunta, por moito que queiran que pareza o mesmo"

A Corporación de Radio e Televisión da Galiza (CRTVG) retransmitiu en directo a intervención do presidente do Partido Popular (PP) na Galiza, Alberto Núñez Feixoo, durante o transcurso da Xunta Directiva dos populares que decorreu nesta cuarta feira no multiusos Fontes do Sar de Santiago de Compostela. O ente público galego conectou a sinal en directo co acto partidista do PP, pese a non tratarse dunha intervención institucional de Feixoo como presidente do Goberno galego. A deputada do Bloque Nacionalista Galego (BNG) no Parlamento galego Montse Prado, sinalou nas súas redes sociais que "a TVG interrompe a programación e retransmite en directo e integramente o mitin de Feixoo". "Era un acto do PP, non da Xunta, por moito que queiran que pareza o mesmo", engadiu a nacionalista, quen lembrou que "a TVG pagámola os galegos e as galegas cos nosos impostos". Denuncia ante a xunta electoral Non é a primeira vez que o BNG denuncia o uso "partidista". Durante a campaña electoral das eleccións galegas de 2020, Montse Prado anunciou que o BNG "ía denunciar a TVG polo silencio ao que somete á candidata á presidencia da Xunta, Ana Pontón". O PP, explicou, tenta anular ao contrario e para iso non dubidou en "quitarlle a voz" á portavoz nacional do BNG e candidata á Xunta, Ana Pontón. Durante días, explicou Prado, "observamos a escasa información do BNG, con imaxes e unha "voz en off" mentres son emitidos os totais completos das outras forzas políticas". Para a nacionalista, o control do PP sobre os medios públicos galegos e a súa conversión "nunha terminal de propaganda do PP" quedou de manifesto ao longo destes once anos, pero agora acentúase "até a náusea" cando en plena pandemia da COVID-19 houbo máis de "40 comparecencias televisadas de Feixoo" convertidas en "40 mitins encubertos" en horario de máxima audiencia e superando 40 horas de pantalla con máis de 2.400 minutos. "Nin franco saía tanto no NO-DO como Feixoo na TVG".


Summary: En Hanau, a 20 quilómetros de Frankfut. Nove persoas morreron polos disparos contra dous locais frecuentados por persoas de orixe árabe. O corpo do presunto autor apareceu sen vida nunha vivenda canda o da súa nai, tamén falecida. Segundo medios alemáns, deixou unha carta e un vídeo con argumentario da ultra dereita. A Fiscalía apunta a unha "motivación xenófoba".

Once persoas mortas nunha noite de ataques en Hanau, Alemaña: nove tiroteadas en dous bares desta localidade alemá perto de Frankfurt, e dúas falecidas atopadas nunha vivenda, unha delas o presunto autor dos disparos contra os locais hostaleiros. A outra persoa sería a súa nai, segundo medios alemáns, que tamén apontan que o presunto responsábel dos disparos deixou unha carta e un vídeo con argumentos da ultra dereita. A Fiscalía xeral alemá apunta a un ataque por "motivación xenófoba". Os seus ataques foron contra dous locais , un kebab e un 'shisha' (local de consumo de cachimbas de auga), que estaban no centro da cidade. En ambos os dous faleceron nove persoas, No primeiro, asasinou cinco mozos, unha delas unha muller. O alcalde de Hanau, o socialdemócrata Claus Kaminsky, dixo estar "moi afectado" e fixo un chamamento á veciñanza a que "non contribúa a alimentar as especulacións. A policía debe agora clarificar a situación e até entón, debemos ser prudentes". Unhas afirmacións feitas horas antes de que xornais xermanos informasen de que se atopara material de extrema dereita na vivenda do presunto autor, de orixe alemá e identificado como Tobias R por eses medios.


Summary: Malia a retirada de bastantes doentes das últimas listaxes, as usuarias afectadas seguen a estar por riba das 400. Ademais, hai un número moi importante de persoal empregado en situación de corentena.

Cos datos de afección do coronavirus disparados en toda Galiza, non é de estrañar que un dos núcleos onde se concentran máis casos positivos sexa o das residencias destinadas ás persoas maiores. O país leva varios días lamentando números elevados de falecementos e, lamentabelmente, tamén están relacionados con estes centros nos que agora hai 408 maiores infectados, así como 252 traballadores. O cómputo global parece moi elevado, mais hai que ter en conta que segunda a Xunta hoxe houbo máis baixas do total por dar negativo nas novas probas PCR que altas. Segundo os datos, por exemplo, xa hai curadas e curados ou causaron baixa 51 residentes das instalacións Nosa Señora dos Miragres de Barbadás, se ben parte poden ser porque se contabilizaron algúns pasamentos nestes días. Con esas contas, a Consellaría de Política Social fala de 408 residentes afectados, coa DomusVi de Ribadumia (74); a residencia de Salvaterra do Miño (64), protagonista de denuncias anónimas e orixe dun surto polo que faleceron varias persoas; a de Nosa Señora das Virtudes (42) en Pontedeume; a San Cibrao (35) e a de Nosa Señora dos Anxos de Ribadavia (31) como puntos máis destacados da evolución dos contaxios. Porén, a situación en Barbadás continúa sendo preocupante, pois hai 24 persoas enfermas, e na Ballesol de Vigo a Xunta informa de 22 positivos. Xa na Domusvi Coruña, en Oleiros, mantéñense 19 casos activos entre as residentes; e hai 16, 15 e 13 no Fogar San Miguel, a residencia Santa Olalla e o centro As Fragas, respectivamente. O resto das enfermas e enfermos repártense entre 14 xeriátricos de toda Galiza, dous do criticado grupo DomusVi e outro que estivo intervido en Pereiro de Aguiar. Gran cantidade de traballadoras e traballadores No que respecta aos cadros de persoal, os contaxios de 252 persoas son moito máis repartidos. No entanto, hai especial atención posta no gromo de Nosa Señora dos Miragres, en Barbadás, onde hai 37 operarias afectadas. Na Domusvi de Ribadavia quedan 28 casos activos, un máis que en Salvaterra do Miño. No fogar Nosa Señora das Virtudes, de Pontedeume, víronse afectadas 19 empregadas e empregados, e en Santa Olalla e San Miguel hai 13 e 10, respectivamente. En San Cibrao o gromo nos usuarios tamén pasou a 14 persoas do cadro de persoal. No caso da Ballesol de Vigo mantén en corentena a unha ducia de expertas. O resto das traballadoras contabilizadas polas autoridades públicas repártense entre 44 infraestruturas máis, algunhas ben coñecidas por pertencer aos grupos Ballesol, Domusvi e Orpea, entre outros. Aqueles espazos especializados na atención á discapacidade teñen 38 beneficiaras co virus e 22 empregadas. As usuarias están entre a Domusvi Bóveda (23) e a San Vidente de Paúl (15).


Summary: A dirección provincial do PPdG solicitou proceder do mesmo xeito con outr@s tant@s edís que apoiaron a expulsión do alcalde, o nacionalista Manuel Antelo. Elevaron a petición ao comité de garantías

Tal e como anunciou o sábado, cando edís desta formación política apoiaron en Vimianzo a moción de censura contra o alcalde, Manuel Antelo (BNG), o PSdG-PSOE tramitou xa esta segunda feira a expulsión da concelleira Montserrat Vázquez e do seu compañeiro de grupo e candidato a ocupar a alcaldía de triunfar a moción, José Manuel Rodríguez Blanco. Asinaron o documento coa oposición da dirección galega e do secretario da agrupación local, José Antonio Miñones, quen se posicionou "radicalmente en contra". Para alén d@s tres edís de Independentes, a moción ficou ratificada tamén por dúas edís do PP. A dirección provincial do PP na Coruña, que mantivo unha xuntanza co grupo municipal de Vimianzo para decidir o procedemento a seguir, solicitou xa súa expulsión ao Comité de dereitos e garantías do PPdG. Malia os contactos, amb@s decidiron seguir adiante coa moción de censura, desautorizada pola dirección galega.


Summary: Malia que a reapertura da pista estaba prevista para a segunda feira, o problema resolveuse na tarde deste domingo, polo que non se seguirán a desviar voos a Compostela.

O aeroporto de Peinador, en Vigo, xa está de novo operativo após reparar Aena a fochanca situada na pista, segundo confirmou o ente público nas súas redes sociais. Aínda que a previsión manexada tanto por Aena como pola Subdelegación do Goberno en Pontevedra apuntaba a que o aeroporto reabriría nesta segunda feira, finalmente fíxoo na tarde do domingo. A subdelegada do Goberno en Pontevedra, Maica Larriba, desprazouse na sexta feira ao aeroporto para coñecer o estado das actuacións xa iniciadas para a reparación da pista. A fochanca, explicou a Delegación, medía aproximadamente sete metros de lonxitude e dous de amplitude, e estaba situado a 200 metros do limiar da cabeceira 19 da pista. Segundo explicou a representante do Executivo estatal na Galiza, a fochanca foi detectada na quinta feira nunha revisión rutineira levada a cabo por operarios do aeroporto. "Nun primeiro intre era de pequenas dimensións e non comprometía a seguridade das operacións". Mais na mañá do día seguinte, após unha nova revisión, detectouse un aumento "considerábel" das dimensións do buraco e a pista foi inmediatamente fechada. Voos desviados a Compostela Durante esta fin de semana, e ante a imposibilidade de aterrar en Vigo, algunhas compañías optaron por desviar os seus voos ao aeroporto Rosalía de Castro de Compostela, onde se rexistrou un maior tráfico. Algunhas delas foron Binter Canarias —concretamente un procedente de Tenerife norte—, Iberia —desde Madrid— ou Ryanair —un voo procedente de Barcelona—. Moitas foron as persoas pasaxeiras que mostraron en redes sociais o seu descontento pola confusión e falta de información tanto por parte de Aena como das propias aerolíneas. Por outra parte, na mañá deste domingo tamén se desviou cara ao aeroporto da capital galega o voo VY1290 da compañía Vueling, que partira ás 7 horas de Barcelona con destino A Coruña. A decisión, segundo informou a aerolínea, debeuse a un "problema técnico" na aeronave.


Summary: Un dos maiores orgullos das telecomunicacións na Galiza, R Cable, volve ter un futuro incerto ao pasar a depender de MasMovil, propiedade de varios fondos de investimento. A representación sindical analizou a pouca información que teñen e opinou sobre as intencións desta empresa con sede en Madrid.

A Oferta Pública de Adquisición (OPA) de MasMovil ao Grupo Euskaltel, anunciada o 28 de marzo e aprobada pola compañía vasca este pasado 12 de xullo, continúa a causar incerteza entre o cadro de persoal de R na Galiza. A compra contou, daquela, con informes favorábeis que decantaron a súa aprobación por parte da Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) e a propia Euskaltel, co aval de importantes asesores como JP Morgan e Citi, mais non acabaron de convencer á representación sindical que decidiu facer unha valoración ben diferente. "MasMovil non dá ningún tipo de garantía efectiva sobre o emprego polo que sabemos", explica o presidente do Comité de Empresa de R, Javier Gómez, a Nós Diario, "por este motivo decidimos emitir o noso propio informe en base ao que nos comunicou a CNMV", engade. Na actualidade o cadro de persoal que traballa na Galiza é de 150 traballadoras e traballadores directos e ao redor duns 1.000 indirectos, unha cifra non menor que depende das decisións que tome agora MasMovil, unha compañía que non conta consindicatos nas súas filiais. Valoración da información de MasMovil No informe da representación do cadro de persoal do Grupo Euskaltel, ao que tivo acceso Nós Diario, as e os responsábeis sindicais valoran "como positivo a unión dos Grupos MasMovil e Euskaltel" como unha decisión que facilita "un maior e mellor posicionamento no conxunto do territorio estatal" e sempre mantendo "as marcas Euskaltel, R, Telecable e Virgin Telco" mais observan "elementos altamente preocupantes" nos termos aos que se compromete esta empresa en relación ao emprego e as súas condicións para o futuro. Aínda que MasMovil recoñece "a implantación das marcas nos seus respectivos territorios", como é o caso de R Cable na Galiza, e a importancia do seu persoal "como un dos seus activos principais", a representación sindical detecta "certa indefinición ao falar de Euskaltel como empresa ou como Grupo (neste caso afectando tamén á marca galega). Botan en falta unha aposta seria de manter os postos de traballo por parte de MasMovil cando asegura "esperar manter os postos de traballo do Grupo Euskaltel", unha afirmación que, para as e os traballadores, "mal se considera un firme compromiso". Polo contido do folleto informativo facilitado por MasMovil, única información até o momento da representación laboral, "resulta inadmisíbel que o compromiso de non execución de expedientes de regulación de emprego (ERE) non inclúa ao persoal da Galiza e Asturies, tanto pola discriminación que implica como pola infravaloración que delas se fai" cando as compara coas da empresa Euskaltel. Tampouco se fían da afirmación de MásMovil de non realizar un ERE "no prazo de cinco anos" e sinalan que o compromiso que aquí se analiza faise descansar no que denominan "suxeición ás condicións do mercado", o que é tanto como "estar suxeito á interpretación e intención que en cada momento teña a hoxe oferente, con independencia do prazo comprometido". O persoal exixe garantías O informe da representación sindical remata coa exixencia por parte da representación sindical de que "non se extingan os contratos de traballo por causas económicas, técnicas, organizativas ou de produción", apelando ao Estatuto da e dos Traballadores, coa excepción dos "negociados e acordados coa Representación das e dos Traballadores". Ademais rexeitan "procesos de externalización de actividades que impliquen unha diminución do volume de emprego actual" e "manter os actuais centros de traballo" evitando a "mobilidade xeográfica provincial e interprovincial con carácter forzoso, non abordándose procesos de deslocalización ou concentración de actividades". Por último demandan manter "as actuais condicións laborais" a non ser que se inicie "a negociación colectiva". Gómez recoñece que agora o proceso está en mans dos accionistas. En todo caso resérvanse a posibilidade de mobilizacións no caso de que desde a nova dirección decidan realizar despedimentos.


Summary: O presidente da Deputación de Lugo, José Ramón Gómez Besteiro, presentou na Comisión dos orzamentos 2013 unhas contas "austeras" e reclamou da Xunta máis diálogo. PP e AGE coincidiron en atacar os gastos en promoción da institución. O BNG cuestionou a existencia das deputacións e salientou o traballo realizado estes anos en Lugo.

José Ramón Gómez Besteiro, presidente Deputación de Lugo, presentou hoxe diante da Comsión dos orzamentos de 2013 unhas contas que calificou de "austeras" e que son un 4,7% menos en relación coas presentadas no 2012. "Sempre dixen que os proxectos eran a longo prazo", asegurou. Nas preguntas dos voceiros parlamentarios coincidiron PP e AGE en atacar os gastos en promoción da institución e en persoal. "Non é responsabilidade das administracións públicas sanear as contas dos clubes deportivos", aseguraba Ramón Vázquez, voceiro de AGE. Ao seu entender gastos como os que se realizaron nos polígonos industriais "hoxe vemos que non serviron de nada". Polo seu lado José Manuel Balseiro, voceiro do PP afirmou que Besteiro "gasta en autobombo para facerse coa secretaría xeral do PSdeG". Cosme Pombo, voceiro do BNG, cuestionou a propia institución provincial e salientou o traballo realizado estes anos e que diferencia esta deputación das anteriores. Gómez Besteiro respondeu que "os gastos en promoción son a política turística da deputación, non queremos que Lugo sexa un segredo". Insistiu no problema de "diálogo" que hai coa Xunta en relación cos 15 residencias que a institución que preside pensa construír na provincia "e que a Xunta non quere concertar e aínda non sabemos porque". Sobre o debate da propia existencia das deputacións aberto por BNG e AGE, Besteiro apoiou estas institucións "ou outras que fagan o mesmo servizo".


Summary: O único xacemento paleolítico atopado no noroeste peninsular está en Cancelo (Triacastela). Os seus segredos, a dificultade das súas excavacións e as pinturas ruprestres que agocha no seu interior centran Cova Eirós, o documental. Vídeo no interior.

A Cova Eirós foi descuberta nos anos 80 por un grupo de espeleólog@s que ficaron abraiad@s pola súa composición xeolóxica. Ao entraren acharon restos óseos que posteriormente foron catalogados como esqueletes de ósos cavernarios. Un mamífero desaparecido hai millóns de anos e do que non se tiña constancia no noso país. Anos máis tarde as universidades de Compostela, Tarragona e Coruña decidiron regresar para continuar a investigar os segredos que gardaba a Cova Eirós. Para alén do máis, no Cancelo atopáronse restor humanos con máis de 200.000 millóns de anos de antigüidade pertencentes a dúas especies até o momento non rexistradas no noroeste peninsular: o Homo Neandertal e o Homo Sapiens. Xunto a eles, ficaban soterrados numerosos úteis, o testemuño dun lume neandertal que @s arqueólog@s coidan unha reliquia histórica e pinturas ruprestres semellantes ás dalgunhas das salas que compoñen Atapuerca. Únicas no noroeste peninsultar. Os segredos que garda esta cova serán dados a coñecer através dun documentario producido e co-dirixido por Xosé González Varela. Cova Eirós, o documental vén de iniciar a súa campaña de promoción após finalizaren a rodaxe iniciada en agosto de 2011. Entrevistas, ensaios de laboratorio e unha ollada subxectiva aos labores de excavación compoñen esta "procura das nosas orixes", explican os seus autores, arredor "desta cova convertida nun fenómeno xeolóxico, histórico e social" que continúa a demandar ser recoñecida como Ben de Interese Cultural. A Deputación de Lugo e diversos colectivos entre os que se atopan Adega e a Asociación de Amigos dos museos de Galicia demandaron a catalogación deste espazo como BIC mais até o momento a solicitude non foi resolta. Teaser, Cova Eirós 2014 from Xose Varela on Vimeo.


Summary: Os bancos estarán obrigados a traspasar os seus activos inmobiliarios "tóxicos" (cuxo valor ronda os 180.000 millóns de euros) a sociedades especializadas.

O goberno español vén de presentar no Consello de Ministros o decreto que regula a segunda reestructuración financiera en tres meses (a cuarta desde o inicio da crise). A norma aprobada polo ejecutivo central endurece as provisións das entidades e os bancos españois deberán mobilizar en torno a 30.000 millóns de euros adicionais para cumplir cos novos requerimentos. Mais estas disposicións contemplan unha nova inxeción de cartos públicos (non a fondo perdido, senón como un empréstito ao 10%) que podería rodnar os 15-000 millóns de euros, segundo recoñeceron desde o Ministerio de Econom´ñia español Os bancos estarán obrigados a traspasar antes de que remate o 2012 todos os seus activos inmobiliarios "problemáticos" a sociedades especializadas na súa xestión. Coa fianldiade de axilizar a venda destes activos tóxicos, esas sociedades deberán de colocar anualmente polo menos o 5% dos mesmos para que o banco afectado poida ir desvinculándose dese lastre- Mais no caso daquelas entidades financieras con axudas públicas, o prazo é de tres anos para que a sociedade inmobiliaria quede fora do perímetro de consolidación do banco. 115.000 millóns de euros públicos para a banca Desde o inicio da crise, a remodelación da banca mobilizou máis de 115.000 millóns de euros procedentes do Estado. E o número de caixas de aforro pasou no Estado de 45 a 9. No que atinxe a Novagalicia Banco, o FROB inxectou perto de 2.500 millóns de euros, o que implica que o 93% da entidade pertence a este Fondo. Alén diso, as medidas aprobadas no Consello de Ministros semellan, segundo diversas fontes, que poñen en serio risco a continuidade de NCG coma entidade financiera independente.De feito, NCG terá que provisionarse de 1.000 millóns de euros máis


Summary: O portavoz do BNG considera que o esquema de primarias do partido de Pablo Iglesias non acae co pulo por unha candidatura de unidade decidida en Galiza e co compromiso de ter grupo parlamentar propio

O portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, entende que unha candidatura de unidade galega cara ás elecccións xerais pasa polo compromiso de contar con "personalidade xurídica propia" e grupo parlamentar nas Cortes españolas, cuestións que, considera, "son todo o contrario ao que propón Pablo Iglesias", segundo declaracións recollidas por EP. "os que naceron co respecto polo dereito a decidir, agora teñen unha estratexia chamativamente centralista en comparación incluso coas que había tradicionalmente no Estado". Vence pronunciouse deste xeito a preguntas dos xornalistas co gallo da visita que estes días está a facer a Galiza o secretario xeral de Podemos no marco do que denomina 'A rota do cambio'. Durante a súa estancia no país, Iglesias vai manter xuntanzas e reunións con alcaldes (A Coruña, Ferrol, Compostela), dirixentes políticos como Beiras ou Yolanda Díaz; e participarán en actos políticos. O portavoz do BNG reiterou que Galiza "precisa unha candidatura unitaria que permita unha representación dos intereses do país no Congreso", lembrando que o Bloque xa mostrou a disposición a renunicar as súas siglas "para compartir a elaboración dunha candidatura coas forzas e cidadanía que queira ter grupo propio e que responde ao que se decida en Galiza". Neste sentido, indicou que as propostas que se fagan desde forzas estatais "son lexítimas" mais considera que non se adecúan aos intereses de Galiza nestes momentos.


Summary: Máis de 75 hectáreas foron arrasadas en tres incendios producidos na tarde da segunda feira na parroquia de Calo, Teo, en Boborás e Sober.

O incendio comezou na parroquia de Calo, concello de Teo, declarouse ao longo da tarde da segunda feira un incendio que arrasou máis de vinte hectáreas de monte e fixo que se activara a alerta 2 polo perigo de vivendas próximas. Pasaban xa das cinco horas e media da tarde cando se detectou o lume que se propagou con grande rapidez, axudado polas altas temperaturas da que se está a definir como posibelmente a xornada máis cálida do verán. Segundo fontes presenciais, posibelmente o lume contara con varios focos o que explica a súa rápida propagación. Os efectivos desprazados por Medio Rural mostráronse insuficientes e tiveron que ampliar o dispositivo dada a dimensión do lume. O incendio divisábase desde moitos puntos de Santiago desde onde se albiscaba unha inmensa nube negra de fume. O alcalde, Rafa Sixto, e o BNG de Teo criticaron a tardanza e a insuficiencia dos efectivos que Medio Rural enviou ao lugar do lume. A tarde foi complexa tamén nos incendios de Sober, en Lugo e Boborás, en Ourense. Segundo a información oficial das 22.30 horas, o incendio de Sober atopábase estabilizado e procedíase a desactivara a alerta 2 que indicaba a posibilidade de afectar a vivendas e bens non forestais. A superficie afectada a tal hora, segundo información da Consellaría, era de 15 hectáreas. A última información proporcionada do incendio de Boborás falaba xa de 40 hectáreas ardidas nun lume que rexistrou catro focos. En Teo, pola súa parte, o incendio deuse por controlado ás 21.44 horas e desactivouse tamén a situación 2 nun lume que afectou a máis de 20 hectáreas.


A produción de cereais na Galiza leva descendido de maneira drástica nas últimas décadas e o trigo non é unha excepción. De acordo coa Enquisa sobre Superficies e Rendementos Cultivos (Esyrce, polas súas siglas en español), o territorio galego perdeu un total de 2.792 hectáreas dedicadas ao cultivo do trigo no período comprendido entre 2015 e 2021 (último ano para o que existen datos dispoñíbeis). De acordo con esta estudo elaborado polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, a Galiza contaba en 2015 con 15.176 hectáreas que estaban destinadas á produción de trigo brando (practicamente o único que se dá no país), mentres que en 2020, as hectáreas destinadas ao mesmo fin eran 12.384. Esta perda de terreo dedicado ao cultivo do trigo equivale a un total de 2.590 campos de fútbol aproximadamente. Outro dato de relevancia é a perda de produción de trigo brando de regadío no país en parcelas aforadas, é dicir, aquelas que se dedican á produción de cereal destinado á alimentación de gando. En 2015 rexistrábase na Galiza este tipo de cultivo, que xeraba perto de tres toneladas e media do cereal. En 2020, perdeuse por completo. Se ben non achegaba unha gran cantidade de cereal, é relevante a desaparición da actividade. En canto a esta produción en parcelas aforadas mais para trigo de secaño, a Galiza tamén perde produción. En 2015 o país tiña 49 parcelas aforadas e en 2020 o número reduciuse a 44. Mobilizar terras Desde sindicatos agrarios veñen denunciando a falta de medidas desde a Galiza e para a Galiza destinadas a mobilizar terras para a produción de trigo.A Federación Rural Galega (Fruga) considera que "a Galiza ten suficiente superficie agraria útil para a plantación de trigo, o problema", sinala Elías Somozas a Nós Diario, "é que non se planificou en base ás necesidades alimentarias do país". O Agro reclama da Xunta medidas para mobilizar terras cara á produción de trigo Desde o Sindicato Labrego Galego (SLG), pola súa parte, alertan de que as medidas que puxo en marcha o Executivo español a comezos deste ano que incluían cambios na xestión e uso da terra agraria para favorecer o cultivo de especies como o trigo, "non terían impacto significativo na Galiza" dado que só en "zonas como a comarca da Limia hai áreas de enfoque ecolóxico que son os terreos aos que van dirixidas este tipo de medidas". Unións Agrarias alerta que os baixos prezos aos que se pagan os cereais como o trigo, "poñen en perigo a continuidade de moiras explotacións gandeiras". Soberanía alimentar O economista Marcelino Fernández Mallo declara a este respecto a Nós Diario que "na Galiza temos recursos desaproveitados cando contamos cun gran solo. É necesaria a recuperación de cultivos para acabar coa dependencia". O lanzamento da nova IXP Pan Galego acrecenta o interese polo trigo do país Na mesma liña, o economista Bernardo Valdês ten apuntado a este xornal que a responsabilidade desta perda de soberanía alimentar débese "ao bloqueo no mercado de terras, a falta de ordenación territorial ou a carencia de políticas públicas destinadas a favorecer o aproveitamento produtivo das terras que som responsábeis do escaso peso da superficie agraria útil dentro da superficie total galega".


Summary: Unha das concelleiras directamente afectadas pola gravación ilegal do vídeo no despacho da alcaldía de Ponteceso, Ana Pérez Imia, quere enviar o seu comunicado sobre a crise que se vive no seo do PSOE pontecesán.

Xa hai 10 días que Ponteceso comezou a ser o centro de atención no tema político comarcal e seguimos sen aclarar ningún punto. A situación dentro do goberno é clara, Lois Carballido conta con 3 apoios de 13 dentro do pleno e segue optando polo silencio en lugar de aclarar os feitos ou de retirarse a docencia exclusivamente. Por parte do Partido Socialista a situación non mellora, optan por estar caladiños e mirar para outro lado, anuncian publicamente que se nos abrirá expediente aos protagonistas dos vídeos pero oficialmente aínda non nos consta ningunha notificación. O tema de Ponteceso non vai con eles porque, como ben nos dixo o Presidente do Comité Provincial no seu día, "Ponteceso es una casa de ..." e logo colgounos o teléfono, ata hoxe. Está claro que o que lle importa é o señor Carballido, e os díscolos, entre os que me inclúo, non somos máis ca unha tormenta que pasará como pasou o Hortensia no seu día. Despois de todos os episodios nos cales o protagonista usa uns métodos de goberno cuestionables e dictatoriais (agora con nós, na anterior lexislatura, cos empregados do Concello no seu momento e coa executiva local que deixou patas para arriba) siguen permitíndolle e apoiándolle todo coma se fora un deus e o socialismo na zona dependese solo del. Pero se pensan en volver a repetir o resultado mostrando ese apoio aos veciños permítame dicirlles que Ponteceso non merece a un ditador como alcalde e espero que non sigamos sendo vítimas del. Táchenme de interesada, agora xa case estou aprendendo a ser coma os políticos, coa única diferencia de que eu non antepuxen ningún interés persoal aos intereses do pobo, traballei o que vai de lexislatura de forma altruista coma se de unha ONG se tratase mentres Carballido embolsaba 4000€ mensuais. E, coma min, os meus compañeiros de vídeo. Apoiamos a baixada de soldo porque era desmesurada e certo é que nós a aprobamos no seu momento, sendo vítimas de como as gasta este personaxe. Invádeme a dúbida na estratexia que segue, cando aínda nos mantén no grupo de goberno, con áreas asignadas, a uns "chantaxistas" e "extorsionadores", sen denunciar tales feitos nun xulgado. Recordo moitas reunións para intentar endereitar o tren, moitas mensaxes sen resposta pedíndolle explicacións. Pero vostede é o Alcalde e para nada ten pensado cambiar. Nunhas declaracións comentaba que foi un erro levarnos la lista. Totalmente, para vostede e para nós, pero xa que iso pasou, a miña intención é seguir apoiando o mellor para os veciños, ser a súa voz nos plenos, aprobar e propoñer o desenvolvemento e unha boa calidade de vida no municipio e opoñerme a calidade duns poucos freando os procedementos turbios que este señor presente. Como din os compañeiros, agora hai que aguantar e pelexar así que, non queda outra. Ana Pérez Imia. Novas da crise do #PSOEPonteceso 29-10-2020: Os edís chantaxeados de Ponteceso queréllanse contra o alcalde e contra La Voz de Galicia . 27-10-2020: Carballido cambia a Xunta de Goberno e a Provincia Socialista abre expedientes aos 3 edís gravados con cámara oculta. 26-10-2020: Marco Varela: "Vergonza". 25-10- 2020: Chantaxe ou montaxe?. 23-10-2020: O PP de Ponteceso espera que os 6 concelleiros socialistas pasen ao grupo de non-adscritos para falar da moción de censura. 05-10-2020: 6 edís do goberno municipal de Ponteceso piden, por escrito, a dimisión do seu alcalde. 02-10-2020: A concelleira Raquel Fondo critica que o alcalde pontecesán se lembre tan tarde do seu grupo de goberno. 30-09-2020: 6 dos 7 edís socialistas do grupo de goberno de Ponteceso pídenlle ao seu alcalde que dimita. 29-09-2020: O alcalde de Ponteceso fica só ante a sombra dunha moción de censura. 28-09-2020: Os edís socialistas de Ponteceso critican que o alcalde está levando ao concello "á ruína". 01-08-2020: Os edís socialistas a Carballido: "A súa prioridade é máis económica que vocacional". 01-08-2020:Carlos Penedo a Carballido: "Está en politica por outros intereses que non son os intereses da veciñanza". 01-08-2020: Marco Varela a Carballido: "Non por estar no goberno es un Dios". 31-07-2020: Daniel Garcia Cotelo: "O de Carballido é a crónica dunha morte anunciada". 30-07-2020: Unha sentenza corrixe por fin a situación dos empregados do GES de Ponteceso. 29-07-2020: Carballido renuncia á súa minguada dedicación e pide o reingreso no Instituto. 28-07-2020: Mar de fondo nos grupos socialistas de Muxía e Ponteceso. 20-06-2020: 3 edís socialistas apoian a Faustino Lema, cesado "unilateralmente" polo alcalde por "opinar priorizando o interese dos veciñ@s". 14-06-2020: Faustino Santiago explica o seu cese como edil pontecesán: "Non é falta de confianza, é abuso de poder do alcalde". 28-05-2020: Carballido bota outro membro da súa corporación. 2019: Socialistas de Ponteceso critican ao alcalde 2019: Militantes socialistas de Ponteceso critican o incumprimento o procedemento na elaboración da lista.


Summary: O PP negouse a convocar un pleno para debater acordar medidas para o naval

O Parlamento de Galicia afirma que a industria da construción naval é "estratéxico e de vital importancia para Galiza" e pide, deste xeito, ao Comisario responsable da Competencia, Joaquín Almunia, que non se teñan que devolver as axudas do tax-lease. Perto de 3.000 millóns de euros que implicarían o afundimento do naval "Temos fundamentos xurídicos sólidos para apoiar esta proposta, pero tamén coa firme convicción de que a Comisión Europea non pode afundir toda unha industria dun Estado membro, as consecuencias multiplícanse a crise económica eo grave problema do desemprego, particularmente en GaliciaGaliza ", di a declaración oficial pactada por todos os grupos. Porén, desde o PP negáronse a convocar un pleno especial para debater e acordar medidas a respecto do naval. Para formacións como BNG ou AGE, esa posición do PP non ten xustificación algunha.


A dereita española sempre ten en mente como sacar do burato á cidadanía, isto é unha realidade evidente que se pode demostrar en cada caso. Como por exemplo na Coruña, onde dende a entrada do PP as cousas van moito mellor para as cidadás e cidadáns. Campañas publicitarias, cun contido que se nota que lle dan aos miolos durante semanas, fomentan o comercio e convídannos a comer Capón de Villalba ou a fomentar ese espírito coruñesista que tan ben se lle da aos políticos mediocres, aqueles que non pensan na globalización intelectual. É ben certo que en Laponia, a onde a CEOE quería enviar as persoas desempregadas nun paquete certificado, hai touradas É ben certo que en Laponia, a onde a CEOE quería enviar as persoas desempregadas nun paquete certificado, hai touradas. A tradición indica que ao lado dun poboado lapón, onde os seus habitantes visten como, trolls sempre ten que haber o impulso de políticas de pan e circo, e se hai sangue pois moito mellor. O Concello da Coruña subsidia touradas, a pesares das excusas e das mentiras piadosas do goberno local e dos grandes capacitados da demagoxia local O Concello da Coruña subsidia touradas, a pesares das excusas e das mentiras piadosas do goberno local e dos grandes capacitados da demagoxia local. Este ano 90.000 euros para que uns cantos foran ver como se tortura e desmembra a un ser vivo herbívoro, bravo segundo o seu concepto de selección pseudodarwiniano -Se Darwin e Lamarck levantaran a cabeza-. A Laponia cañí e casposa que invade unha instalación de titularidade pública, que pagamos todos e todas cos nosos impostos, que non son poucos, e que estes elementos ancorados no Século XVI empregan como se fora o seu cortello particular. Unhas instalacións que albergan unha sala (un suposto museo taurino) que representa á perfección como en Laponia ten que haber touradas. A plataforma Laponia, Mellor Sen Touradas reclamou os datos de asistencia das touradas, cun caso omiso por parte do goberno local, porque este goberno entende que a protección a unha empresa zamorana é superior ao interese superior dos lapóns por coñecer onde se gastan os seus cartos, os seus impostos. En Laponia, por tanto, non hai Dereito á Información, pero si para accións publicitarias que venden fume, neve e demais historias. Pero con iso dende logo non comemos. 2013 será o ano da rebelión lapona, as xentes deste pobo esixirán unha vez máis o fin das touradas Con todos estes antecedentes 2013 será o ano da rebelión lapona, as xentes deste pobo esixirán unha vez máis o fin das touradas, porque non representan o sentir xeral, porque son unha cruenta visión do que quere o goberno municipal e porque, de xeito presente, existen necesidades imperiosas que resolver.


Summary: O ente provincial lucense impón "cláusulas sociais" en todas as súas contratacións, nas que o número de contratos indefinidos ou a inserción de persoas con discapacidade contarán como méritos.

O pasado febreiro o persoal de seguridade do Museo Provincial e do Pazo dos Deportes de Lugo recibía unha nova pouco habitual. A empresa Alcor, concesionaria deste servizo, ía deixar de prestalo sen que isto significase a perda do seu posto de traballo. O motivo desta saída abrupta era que a Deputación lucense, titular destas instalacións, culminara o proceso para prescindir da compañía despois de que esta decidise, unilateralmente, rebaixarlle o soldo ao persoal coa aplicación da reforma laboral. O que daquela era unha excepción será, de agora en diante, norma na institución. A entidade lucense vén de converterse no primeiro do país en xeralizar a aplicación das denominadas "cláusulas sociais" en todos os pregos de condicións para contratar servizos con empresas privadas. Isto implica que quen estea interesado en asumir un contrato público coa Deputación non só terá que asumir o compromiso de blindar as condicións laborais dos seus traballadores e traballadoras ante o risco de, no caso de facelo, perder a concesión. As melloras nestas condicións serán tamén fundamentais á hora de gañar cada concurso. Así, por exemplo, de agora en diante o número de persoas contratadas de maneira indefinida será un criterio de valoración á hora de decidirse por unha ou outra empresa. Do mesmo xeito, explica a Deputación, "teranse en conta as propostas que impliquen unha mellora nas condicións laborais e salariais a respecto do Estatuto dos Traballadores e ao convenio que resulte de aplicación". Tamén se valorará a "inserción de persoal con discapacidade" e quedarán prohibidas as rebaixas de prezos "desproporcionadas ou anormais" cando estas impliquen "reducir en gastos laborais". O incumprimento das cláusulas sociais "pode levar consigo a resolución do contrato" e "penalizacións" económicas Unha vez conseguido o contrato as empresas "deben cumprir as condicións laborais que ofertaron" e, ademais, asumir a todo o persoal que ata o momento prestaba o servizo, "respectando os dereitos laborais que tivesen recoñecdios na súa anterior empresa, incluída a antigüidade". E, que pasa se as normas se vulneran? Isto "pode levar consigo a resolución do contrato" e "penalizacións" de entre o 3% e o 10% do orzamento total. "Mesmo pode ser causa de prohibición para contratar coa administración", aseguran. Besteiro avanza que as novas normas xa se aplican a cinco contratos en marcha Segundo o presidente da institución, José Ramón Gómez Besteiro, o seu gabinete toma esta decisión porque "a contratación pública é unha política pública máis" e, polo tanto, "unha ferramenta para acadar os obxectivos que temos marcados como institución progresista". "A política non debe estar nas mesas de contratación, senón no deseño e control das políticas de contratación", as cales "xa están en marcha" en "cinco pregos" que xa inclúen as novas cláusulas, cun total de 83 postos de traballo.


Summary: O prezo do barril Brent, de referencia en europa, fechou esta quinta feira moi próximo aos 91 euros, en máximos de hai 8 anos.

O prezo dos carburantes está a punto de bater os seus máximos históricos e acumula no que vai de ano unha suba de 4,4%, que ascende a 24,18% no caso da gasolina e a 26,16% no do diésel se se compara cos valores da mesma semana de 2021. Con esta son xa catro semanas consecutivas de ascensos. O prezo medio da gasolina, que aumentou 1,19% respecto á semana pasada, sitúase nos 1,52 euros, a só dúas centésimas do seu máximo histórico (1,522 euros), rexistrado en setembro de 2012, segundo os datos do Boletín Petroleiro da Unión Europea. Pola súa parte, o prezo medio do litro de gasóleo situouse nos 1,403 euros, 1,66% máis que a semana pasada. Porén, está algo máis lonxe de bater récords. Aínda que non superaba a cota dos 1,4 euros o litro desde finais de outubro de 2012, o máximo histórico, de setembro dese mesmo ano, está nos 1,444 euros. Este novo encarecemento dos combustíbeis prodúcese á sombra da escalada no prezo do cru ante a incerteza xeopolítica alimentada polas tensións na fronteira entre Ucraína e Rusia e nun escenario de baixa oferta global, que levou a cotización do barril de petróleo Brent, o de referencia en Europa, a superar os 90 dólares por primeira vez desde outubro de 2014. A este respecto, a banca de investimento alerta de que o prezo desta materia prima pode dispararse nos próximos meses por riba dos 100 euros, como prevé Goldman Sachs, e mesmo alcanzar os 150 euros, tal e como agoira JPMorgan. Implicacións económicas A suba do prezo do petróleo non afecta só aos combustíbeis da automoción, senón que golpea no resto de sectores económicos que dependen do transporte ou do gasóleo nas súas actividades. De feito, o encarecemento dos combustíbeis está, xunto coa alza no prezo da enerxía, detrás do aumento da inflación, que disparou o custo de vida 6,7% en decembro na Galiza con respecto ao mesmo período de 2020. Esta reacción en cadea explica que a suba de prezos non afecte só ao petróleo, senón tamén a alimentos, o aceite ou a electricidade, para cuxa produción ou transporte fai falta tirar desta fonte de enerxía. A incidencia da Covid Na fixación dos prezos, a demanda xoga un papel importante. Coas restricións pola Covid, o consumo de combustíbel non logrou alcanzar os valores previos ao inicio da pandemia. Aínda así, como destaca a Axencia Internacional da Enerxía, "pese a que o número de casos de Ómicron está a aumentar en todo o mundo, a demanda de petróleo desafiou as expectativas no cuarto trimestre de 2021". A AIE prevé que o consumo de cru diminúa nos tres primeiros meses do ano "por máis teletraballo e menos viaxes aéreas", mais revisou á alza as súas estimacións de crecemento para 2022 á vista do relaxamento nas devanditas restricións.


Summary: O grupo de Maternidades Feministas en Compostela presentou o 'Observatorio das violencias machistas cotiás que afectan á maternidade e ás súas crianzas'. Nos vindeiros meses levará a cabo un cuestionario para diagnosticar os principais problemas e presentar propostas de solución

O grupo de Maternidades Feministas en Compostela (Materfem) presentou este mércores o 'Observatorio das violencias machistas cotiás que afectan á maternidade e ás súas crianzas', unha iniciativa que busca visibilizar e denunciar a discriminación laboral que sofren as mulleres que son nais, así como as dificultades para conciliar. Igualmente, pon o foco na violencia obstétrica, nos limitados permisos de maternidade, nas eivas para cobrar as pensións de manutención, ou nos Puntos de Encontro Familiar que vulneran os dereitos de mulleres. Pero tamén sinala aspectos máis cotiáns, coma os obstáculos no uso do transporte público ou as barreiras de acceso a edificios oficiais. Un primeiro informe de resultados será presentado o vindeiro 8 de marzo e a partir del o grupo de Maternidades Feministas elaborará un diagnóstico que posteriormente presentará ás institucións Para iso, o Observatorio vén de poñer en marcha un cuestionario online anónimo que recolle preguntas cuantitativas así como a posibilidade de describir experiencias concretas en profundidade. Un primeiro informe de resultados será presentado o vindeiro 8 de marzo e a partir del o grupo de Maternidades Feministas elaborará un diagnóstico que posteriormente presentará ás institucións competentes en cada materia xunto coas propostas recollidas "para que se adopten as medidas oportunas e se lexisle en consecuencia". Ademais, o cuestionario seguirá aberto coa intención de seguir presentando informes de periodicidade anual. O cuestionario ten en conta, ademais, "as dificultades engadidas que padecen as mulleres non heterosexuais, racializadas, con algún tipo de discapacidade e/ou monomarentais, entre outros parámetros", sinala o colectivo. Ademais, Materfem tamén anunciou que levará a cabo un acto público no mes de decembro co que se pretende difundir este cuestionario e denunciar as situacións obxecto de estudo. Falamos con Sabela Losada, unha das integrantes de Materfem.Cal é o obxectivo do Observatorio?"O obxectivo primeiro é ter un estado da cuestión, un diagnóstico sobre cal é a realidade que enfrontamos a distintos niveis. Sobre todo porque sen datos é difícil facer políticas adecuadas"O pasado ano lanzamos o grupo de Maternidades Feministas a partir dunha necesidade que eu percibía en moitas mulleres nais coas que me ía cruzando: a falta de espazos para charlar, para reflexionar, para expresar as nosas demandas, inquedanzas e problemas. Durante un ano tivemos un gran número de reunións, nas que agromaron varias ideas. E unha delas era a conclusión de que necesitabamos un estudo no que aparecese reflectida a realidade que vivimos e as violencias que enfrontamos as mulleres nais e as nosas crianzas. Este é un estudo pioneiro e está feito directamente por nós, por mulleres nais. O obxectivo primeiro é ter un estado da cuestión, un diagnóstico sobre cal é a realidade que enfrontamos a distintos niveis. Sobre todo porque sen datos é difícil facer políticas adecuadas.Poñedes o foco en moitas cuestións: dende discriminacións e obstáculos máis sutís e cotiáns ata outros aspectos que son constitutivos de delito. É importante entender o problema na súa integridade?Tentamos abranguer distintos niveis. Evidentemente, é moi distinto que eu non poida subir co meu carriño as escaleiras da Comisaría de Policía de Santiago para poder renovar o DNI que sufrir unha violencia máis visible. Pero todas son violencias, precisamente porque algunhas son cotiás: moitas destas violencias son invisibles ou están normalizadas. O mesmo pasa na violencia obstétrica, que abrangue dende intervencións innecesarias a comentarios ofensivos ou o trato ás mulleres como se fosen un obxecto ou unha nena pequena. "Moitas destas violencias son invisibles ou están normalizadas"Outra das violencias que está invisibilizada é a institucional: a que recibimos por parte de institucións que teoricamente deberían protexer e garantir os nosos dereitos. Por iso tamén incluímos cuestións sobre a realidade dos puntos de encontro familiar ou a realidade dos avogados e avogadas de oficio, que moitas veces non contan con formación específica en xénero, o mesmo que sucede con persoal médico e con outro funcionariado. Está tamén a cuestión da discriminación laboral que sufrimos as mulleres nais, unha discriminación exercida polo sistema contra as mulleres que teñen crianzas e mesmo con aquelas que non son nais pero que están en idade de ter fillos e fillas.Chama a atención a contradición que se dá entre os discursos que gobernos e partidos sobre o "problema" da baixa natalidade, que practicamente acaban por culpabilizar as mulleres de non teren fillos e fillas, e a falta de medidas reais para apoiar as mulleres que teñen crianzas. Máis aló dos discursos cómpre poñer en práctica medidas reais?"Hai unha violencia que as mulleres recibimos por non ser nais, que nos fai responsables da baixa natalidade. Pero despois non se nos escoita cando temos unhas demandas claras"Hai unha violencia cultural que as mulleres recibimos socialmente e nos medios de comunicación por non ser nais, que nos fai responsables da baixa natalidade, do non sostemento das pensións, etcétera. Pero despois non se nos escoita cando temos unhas demandas claras. A partir das respostas que obteñamos no cuestionario, queremos elaborar un informe, cuxa primeira versión presentaremos o vindeiro 8 de marzo e que despois faremos chegar ás institucións. Queremos amosar a realidade que teñen quen enfrontar as mulleres nais e as súas crianzas, pero tamén as propostas que nós facemos. Algunhas serán máis sinxelas de aplicar e outras necesitarán o apoio de varias administración. Queremos ir máis aló do laio e adoptar unha actitude activa para acadar estes cambios.O ano pasado botastes a andar o grupo de Maternidades Feministas. Como foi a vosa actividade ata agora?O que máis estivemos facendo ata agora foi traballo de reflexión, de diagnóstico e de autoformación. No 8 de marzo deste ano saímos á rúa coa idea de visibilizar o traballo dos coidados. Estamos colaborando con outros colectivos que tamén traballan nesta liña de pór en valor o labor de coidar doutras persoas, un labor que é invisibilizado pola sociedade e que non é valorado. Valórase máis calquera traballo fóra da casa que o de encargarse de que unha vida saia adiante. O próximo ano queremos organizar unhas xornadas que traten todos estes temasO feminismo deixou de lado ata agora o debate sobre os coidados e a maternidade? Pódese entender que a prioridade lóxica era dar a batalla pola igualdade no espazo público e no mundo laboral. Pero isto tivo como resultado que os disrcusos sobre a familia e maternidade fosen hexemonizados pola dereita?"É certo que ás veces falar de maternidade é complicado dentro dos propios espazos feministas, porque parece que cando se fala da crianza o que se quere é volver atrás"A maternidade ten sido un tema polémico dentro do feminismo e entendo os motivos, hai unhas décadas o feminismo tiña outras prioridades, foi un camiño que fomos percorrendo. O máis importante na maternidade, para que sexa feminista, é que ten que poder ser elixida. Si que é certo que ás veces falar de maternidade é complicado dentro dos propios espazos feministas, porque parece que cando se fala da crianza o que se quere é volver atrás. Pero é un desafío e temos que seguir traballando neste sentido. As mulleres somos as que parimos, pero sobre todo somos as que nos encargamos maioritariamente da crianza dos fillos e das fillas, e é necesario ter en conta esta realidade e que a poñamos ao noso favor. Debemos reapropiarnos da maternidade. As mulleres podemos ou non ser nais, pero se decidimos selo, temos que ter unha serie de dereitos. O que non pode ser é que o patriarcado se apropie dos nosos fillos e fillas, dende o apelido ata a maneira de parir. E tamén en sentenzas que seguen insistindo no chamado síndrome de alienación parental." As mulleres podemos ou non ser nais, pero se decidimos selo, temos que ter unha serie de dereitos. O que non pode ser é que o patriarcado se apropie dos nosos fillos e fillas"Todo isto son razóns de peso para que sexa necesario reapropiarnos da maternidade, porque doutro xeito van seguir sendo outros os que teñan o discurso dominante sobre a maternidade, aqueles que precisamente nos queren dentro da casa, abnegadas e sometidas. Ninguén ten que decidir sobre nós, porque somos nós as que estamos levando adiante ese traballo e queremos que se recoñeza.Cambiando a maneira en que a maternidade se leva a cabo pódese cambiar o mundo. As crianzas poden medrar nun ambiente non patriarcal, non autoritario, non sexista, un ambiente de coidado e non violento. Por iso a feminismo ten que estar aí, na primeira liña, pelexando por ese modelo de crianza, no que se valore o coidado e non a competitividade.Cal é o papel que deben cumprir os homes na crianza feminista?"É importante que os homes deades un paso atrás e escoitedes, porque iso si que é necesario para o feminismo: que os homes paren a escoitar"Nós non temos que dicirlles aos homes cal é o seu papel, porque esa é unha reflexión que teñen que facer os propios homes. Pero creo que con isto hai unha certa confusión: ás veces parece que un home feminista ten que facer todo o que facemos as mulleres para ser feminista. Os homes que se queren aliar co feminismo o que teñen que facer é tomar os espazos que xa teñen polo feito de ser homes e convertelos en feministas. É importante que os homes deades un paso atrás e escoitedes, porque iso si que é necesario para o feminismo: que os homes paren a escoitar. E é importante que as crianzas teñan outros referentes masculinos: homes que non resolven todo coa violencia, que non necesariamente queren ter a razón, que non lles explican ás mulleres as propias vivencias das mulleres... Non se trata só de que encargarse de forma igualitaria das tarefas da casa, senón tamén do traballo mental de facelo, unha carga mental que sempre cae sobre as mulleres e que os homes non teñen porque sempre hai detrás unha muller.


Summary: O PP considera que a volta de Manuel Cabezas ao grupo municipal provocou o colapso do Goberno local.

A decisión do alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Xácome, de rachar o acordo de Goberno asinado o pasado ano entre Democracia Ourensá (DO) e o Partido Popular (PP) a dez meses das eleccións municipais, provocou diversas reaccións entre as formacións que conforman o Consistorio ourensán. [VÍDEO] Xácome racha o pacto de goberno co PP: "Non nos deixaron outra opción mais agora quedamos liberados" O primeiro en reaccionar foi o grupo municipal do Bloque Nacionalista Galego (BNG), para exixir que "PP e DO deixen de xogar co Concello". Os nacionalistas pediron "respecto aos veciños" e lamentaron o "continuo despropósito" dos "socios de goberno centrados en réditos electorais e cuestións partidistas", porque consideran que o sucedido esta terza feira é "unha nova mostra" de que "nin a uns nin aos outros lles interesa Ourense absolutamente nada". A incerteza paira sobre o Goberno de Ourense a menos dun ano das eleccións Valoración similar a que fai a executiva municipal do Partido Socialista de Ourense, que demandou que a cidade "deixe de ser o xoguete roto" das dúas formacións que compartían o Goberno local até hoxe mesmo. Os socialistas criticaron "sete anos de parálises irresponsabilidade política, intereses partidistas e vergoña", ao tempo que se presentaron como a "alternativa necesaria e imprescindíbel para defender os intereses dos veciños". Reacción do PP Pola súa parte, o PP de Ourense atribuíu o "motivo da saída" do goberno dirixido por Gonzalo Pérez Xácome á chegada de Manuel Cabezas ao grupo municipal dos populares ourensáns. Xácome cualifica de "inútiles" os edís do PP que o apoiaron para ser alcalde de Ourense "Mantivemos este pacto polo interese, por non paralizar o Concello de Ourense, polo interese en investir os recursos posíbeis en beneficios dos veciños. Sendo en moitos casos incomprendidos e cun importante desgaste persoal", afirmou o PP. Neste sentido, os populares afearon que "era moi difícil gobernar" en coalición con "quen falta ao respecto de forma constante" e con quen "non están de acordo na súa forma de facer política incluíndo agresións verbais", "liñas vermellas" que aseguran que o alcalde "rompeu" en numerosas ocasións. Que está a acontecer no Concello de Ourense? Finalmente, prometeron pór "toda a súa enerxía en elaborar un proxecto de cidade que encare o futuro do progreso que Ourense merece e que hoxe tristemente non ten".


Summary: A Irmandiña comezará xogando contra Ljubijlana (Eslovenia) esta vindeira quinta feira dentro da Fase Intermedia da Copa das Rexións UEFA. No mesmo grupo estarán Xenebra (Suíza) e Pest (Hungría).

Quedan poucas horas para que a selección galega de fútbol UEFA xogue como representante estatal na Fase Intermedia da Copa das Rexións UEFA ao ser a vixente campioa estatal na fase que se realizou antes da pandemia. Daquela, na final que tivo lugar nas Rozas (Madrid) no mes de marzo do ano 2020, e tras eliminar a Balears nas semifinais, o combinado galego dirixido por Iván Cancela derrotaba a Andalucía. Foi o último partido de carácter oficial que se fixo no Estado español antes do decreto do Estado de Alarma coa chegada da Covid-19. A Irmandiña de fútbol prepárase para loitar pola Copa das Rexións Como gañadora, a Irmandiña participará nesta competición amadora europea que leva máis de 20 anos organizándose. Nela interveñen equipos nacionais con xogadores que nunca participaran en ningunha proba a nivel profesional. Dispútase cos gañadores dos torneos estatais amadores e os países máis pequenos presentan os seus propios equipos oficiais. Ten carácter bianual e a fase final terá lugar en xuño de 2023. Unha pasaxe para a final En total, para esta edición inscribíronse 35 federacións, con Malta e San Marino sendo representados por equipos oficiais non profesionais. Os equipos das 30 federacións con maior coeficiente de competición comezan na rolda intermedia, e a eles uníronse os dous conxuntos que superaron a rolda preliminar de xuño deste ano en Azerbaiyán: o "Kolos" Cherven de Bielorrusia e o Basiani de Xeorxia. Os equipos compiten en oito minitorneos disputados nunha soa sede. Os gañadores dos grupos clasificaranse para a fase final. O Dolny Śląsk de Polonia, vixente campión, converteuse no primeiro equipo en lograr unha pasaxe por cuarta ocasión e uníuselle o Zenica-Doboj (Bosnia e Herzegovina). A Galiza xa coñece os rivais na fase intermedia da Copa das Rexións UEFA As seleccións gañadoras até agora foron Véneto (1999), Moravia (2001), Piemonte Valle d'Aosta (2003), Eukal Herria (2005), : Dolny Śląsk de Polonia (2007), Castela e León (2009), Braga, Portugal (2011), Véneto (2013), Eastern Region de Irlanda (2015), Zagreb (2017) e Dolny Śląsk de Polonia (2019). A Galiza disputará desde esta quinta feira e até o 12 de outubro a Fase Intermedia contra Xenebra (Suíza), Pest (Hungría) e Ljubjlana (Eslovenia). Este último será o primeiro rival dos galegos.


Summary: O secretario xeral de Sanidade evita concretar se as empresas do narco traballaron para o Servizo Galego de Saúde nos anos 90 escudándose en que a oposición pediu ver "a totalidade dos contratos", os mesmos que Feijóo asegurou que foran destruídos

O pasado 3 de abril o PSdeG rexistrou unha pregunta e unha petición de documentación no Parlamento. Coa pregunta cuestionaba o Goberno pola "relación de contratos de subministro enerxético, de combustible e informáticos da Consellería de Sanidade e dos centros hospitalarios dependentes do Sergas entre os anos 1992 e 1998, especificando as empresas adxudicatarias e os diferentes centros de gasto". Na petición de documentación pedía "copia da totalidade" deses contratos para coñecer se empresas ligadas a Marcial Dorado se beneficiaran dalgúns deles.. No canto de satisfacer o reclamado polos socialistas por escrito a Xunta enviou ao Parlamento ao secretario xeral da Consellería, Antonio Fernández Campa, quen tivo que navegar entre a afirmación de Alberto Núñez Feijóo, segundo a cal a documentación anterior a 2003 foi destruída, e a súa propia: a documentación solicitada é tan ampla que resulta "inmanexable". Que a oposición a solicite é "como se nos piden que traiamos todas as camas do Sergas ao Parlamento". "O que non pode ser non pode ser e ademais é imposible", ilustra. Pero, "hai ou non hai" contratos, insistiu dende a bancada socialista a deputada Carmen Acuña. O alto cargo volveu tentar navegar entre as múltiples versións oficiais deste conflito para rematar a sesión sen aclarar se o Sergas contratou subministros con empresas do narco nos anos en que este se relacionaba co presidente da Xunta". "O que nos piden é copia de todos os contratos realizados pola Consellería de Sanidade e os centros hospitalarios". "Non se menciona en absoluto nin a Marcial Dorado nin as empresas de Marcial Dorado" e por iso, argumenta, el non o especifica. A documentación, insiste, "ademais de inmanexable, non se conserva" na súa "maior parte". O único que pode explicar é que neses anos o Sergas realizou 16.108 operacións contables das que 11.000 corresponden a subministros enerxéticos, por importe de 67,3 millóns de euros. O secretario xeral escúdase en que na petición da oposición "non se menciona en absoluto nin a Marcial Dorado" nin as súas empresas "Nós non podíamos especificar as empresas do señor Dorado porque non as coñeciamos, vostede si, porque son moi listiños", retrucou a socialista Acuña, para quen "se hai documentos, mente o señor Feijóo" e "se non os hai, mente vostede". Ademais, subliña, "o costume parlamentario" dita que "cando hai moita documentación" se "facilita a visita" ao lugar no que se atopan os papeis "para que sexa a oposición a que decida cal é a que lle interesa". Do mesmo xeito, abonda, "o señor Feijóo, que está nervioso, afirmaba hoxe que os datos que reclama a oposición os tivemos á nosa disposición" cando "tivemos responsabilidade de Goberno na época do bipartito [2005-2009]". "Se daquela estaban os documentos e agora non están, cando se destruíron e por que? Teñen algo que ocultar?", inquire. A estupefacción non reinou só no Grupo Socialista, tamén no resto da oposición. Para Eva Solla, da AGE, a comparecencia de Campa non é máis ca "un lavado de cara" que se suma á "chapuza" que recibiu o propio grupo de Alternativa, ao recibir do Executivo "unha táboa feita cun procesador de textso sobre supostos pagamentos" e "en ningún caso, os contratos" que pedira. "Non sei se nos toman por parvos, pero non chuchamos o dedo", enfatiza Solla, quen ista o Goberno a aclarar "como nos puideron dar datos dende 1994" se o propio presidente "dixo que non había datos de antes de 2003. "Que pasaría se non fósemos nós, se fose a Fiscalía" quen pedise os papeis, pregunta. "Tamén lle ían dicir que teñen moito volume?", pregunta. Tamén o BNG, representado na comisión por Montse Prado, considerou "unha burla" o acontecido este xoves no Parlamento. Mentres, igual que o PSdeG, os nacionalistas tamén valoran a posibilidade de que este caso teña que rematar na Fiscalía, Prado dá por "suposto" que Campa acudiu ao lexislativo "nun intento de dicir que non teñen nada que ocultar". Pero "o que se lle piden son papeis". "Queren xustificar o inxustificable" centrándose "no procedemento administrativo" pero "estamos falando doutra cousa", da "indecencia política" que supón a relación con Dorado, di. Iso, conclúe, "non se soluciona con expedientes administrativos".


Summary: Um Governo cheio de militares, com um super-ministro de Finanças ultra-liberal e talvez com o juiz Sérgio Moro, o homem que levou Lula à prisão, como ministro de justiça. Na composição dum gabinete desse teor é no que está a trabalhar o presidente eleito do país, Jair Bolsonaro.

Sérgio Moro é o juiz da Operação Lava-Jato, o processo que resultou na detenção e posterior condenação do líder histórico do PT Inácio Lula Da Silva, o político que liderava as pesquisas de opinião e que finalmente foi impedido de competir pela presidência da República. A reação de Moro perante a vitória de Bolsonaro foi a de parabenizar o dirigente ultra. "Encerradas as eleições, cabe congratular o Presidente eleito e desejar que faça um bom governo", afirmou numa declaração. "São importantes, com diálogo e tolerância, reformas para recuperar a economia e a integridade da Administração Pública", acrescentou. As reformas que projeta Bolsonaro são a instauração dum único tipo no imposto sobre a renda —na esteira do legado de Margaret Thatcher— e cortes nas pensões públicas, já planificadas pelo governo de Michel Temer e não materializadas pela oposição quer da rua quer do congresso. A esposa de Moro foi muito além do seu companheiro e, nas suas redes, revelou-se como uma fan girl de Bolsonaro. Já na campanha pediu o voto para ele. Após o triunfo do filo-fascista, escreveu no seu Facebook "não ter medo da mudança" e acrescentou que o único medo que tem é que o Brasil continue "como está", "corrupto e sem esperança". Desde há semanas, o nome de Moro é indicado como uma das hipotéticas apostas de Bolsonaro para fazer parte do seu primeiro gabinete. Outra das opções que baralha a equipa de assessores do presidente eleito é que o juiz acusador de Lula não acabe no governo, mas sim aterre no Tribunal Supremo.


Summary: Que pasa con esas mulleres con traballo en precario, ou sen contrato algún, que nin en sonos se poden permitir o luxo de faltar a él, mesmo moitas veces estando enfermas ou tendo calquera outro problema?

Se hai algo positivo para min no paso dos anos, é que, despois de moitos , case unha vida, tentando agradar a quen non me valoraba, dicindo aquelo que se supoñía que era o correcto, e calando o que me queimaba por dentro, pero que sabía que, de sacalo fora, sería pouco menos que lapidada, por fin aprendín a dicir o que me pide o corpo.Sempre con respecto, por suposto, o mesmo respecto que me gustaría que me otorgaran a min, algo que non sempre ocorre, pero clariño, moi clariño, e sendo moi consciente de que é o meu dereito, un dereito que podo exercer con todo o orgullo do mundo sempre que a miña conciencia estea tranquila e a coherencia rixa as miñas verbas e os meus actos.Son moitas as veces que cando falo ou opino sobre algo se monta a revolución, porque teño que recoñecer que semella que teño unha especial facultade para ir pola vida contra corrente, e sei que non gaño amigos con moitas das miñas manifestacións.Sei que se me adherira ao que dí a maioría outro galo me cantaría, estaría moito mellor vista, ou, de non ser así, tal vez debera considerar algunhas veces a opción de ficar caladiña, como fan moitos e moitas, malia que as agochadas actúen dun xeito ben diferente, pero, teño que admitilo, non son quen, e creo, honestamente, que non hai, a estas alturas da miña vida, demasiadas posibilidades de que cambie.Acadar esta liberdade custoume, como digo, moitos anos da miña vida, moitas bágoas, moita dor. Un prezo, en definitiva, demasiado caro como para desprezar agora o que gañei con tanto esforzo.Pois ben,un ano mais, coa chegada do 8M, sinto rebulir en min ese ruxerruxe que me fai sentir que se calo, vaime mal, así de sinxelo.De novo nos chaman a todas as mulleres a folga, e vaia por diante que non teño nada en contra deso, nin moito menos, nin tampouco de quen organiza estas movilizacións, ou mellor debería dicir da maioría das que organizan estas movilizacións, porque se hai outra cousa que teño clara é que a intención e a vontade non son as mesmas en todos os casos, e nestas datas hai embigos que se convirten en obxecto de culto (o dito, non teño remedio!).Esa folga vai mais aló de non acudir ao posto de traballo. Suponse que o paro debe ser total, sendo unha parte moi importante deste a llamada "folga de coidados".E aquí é cando me dan a min desexos de berrar : "Ola, chamando a terra!, hai alguien realista por ahí?".Porque claro, é moi doado, e queda moi ben ademais, alardear de implicación, de activismo, de secundar a folga por riba de todo, e instar a todas as mulleres a facer o mesmo dicíndolles que é o seu dereito, cando as que o fan teñen o seu traballo ben asegurado, e saben que ao día seguinte vai seguir ahí, agardando por elas, e sen que ter parado lles implique problema algún, nin ninguén tome represalias.Pero, qué pasa con esas mulleres con traballo en precario, ou sen contrato algún, que nin en sonos se poden permitir o luxo de faltar a él, mesmo moitas veces estando enfermas ou tendo calquera outro problema, por moi grave que sexa,porque saben que poden acabar na rúa, e eso implicaría perder o único sustento co que contan elas e tal vez os seus fillos?.É de recibo pedirlles que paren a esas mulleres que o único traballo que conseguiron é facer unhas horas aquí e outras alá, gañando unha miseria, e que semella que deben ser inmunes a calquera circunstancia que poida implicar a súa ausencia un só día, unha soa hora, pero as que o panorama laboral non lles brinda outra oportunidade?.Acaso elas son menos feministas que as que as instan a non acudir aos seus traballos?.Ou é que teñen a posibilidade de garantirllos, ou mellor ainda, de ofrecerlles outros en condicións dignas?.Son menos bravas, elas, que loitan cada día por sobrevivir, que as que enarbolan unha pancarta?.Penso que a resposta é obvia, e quen non o entenda así ten, na miña opinión, un grave problema.Esquecía, eso si, que se lles brinda outra opción, a de colgar un mandil na fiestra.Seguro que os seus respectivos xefes llo permiten encantados!.Sexamos realistas, por favor, e intentemos ofrecerlles, polo menos, o apoio e a comprensión que merecen.E qué dicir de tantas e tantas mulleres que teñen ao seu cargo persoas dependentes, ou nenos pequenos?.Evidentemente, para as que están soas, é totalmente impensable o feito de parar, e tampouco a situación das que teñen parella, ou polo menos da maioría delas, difire moito.Francamente, por mais que o tento, non imaxino a maior parte deses compañeiros, por moito que compartan a causa e apoien a folga, pedindo no traballo o día libre, ou unhas horas, para substituir as mulleres, e menos ainda alegando que a razón é que estas van a exercer o seu dereito a folga, e, no hipotético e mais que improbable, por non dicir imposible, caso de que o fixeran, ainda menos me imaxino a certos empresarios, non poucos, dicíndolles que fiquen na casa tranquilos mentras elas van a folga, que non pasa nada.......E entón espertamos!.Por favor!. É que vivimos nas nubes?.Por outra banda, cústame moito identificar co feminismo o que soa a imposición, o que semella excluir a quen non se axusta a determinados parámetros, parámetros, ademais, impostos por mulleres, e que non distan tanto do que din condear.Hai moitos xeitos de loitar, tamén no feminismo, e non respectalos, ou non tentar sequera entendelos, non é, na miña opinión, o mellor dereito de exercelo. Pola contra, dí moi pouco no seu favor.Falamos de igualdade, de liberdade, de tolerancia......con quen, con todo o mundo ou tan só con quen opina e actúa coma nos?.Francamente, paréceme unha incoherencia, ademais dunha falta de respecto enorme hacia moitas mulleres e as súas complicadas circunstancias, esa sensación que se transmite de que, aquelas que, pola razón que sexa, non se unen a esta folga, son excluídas dese "feminismo" que certos grupos predican.Lamento, pero non o comparto.Alégrome polas mulleres que poden exercer o seu dereito a folga sen medo as consecuencias ou a perder o seu traballo.Respecto profunfamente as que se van unir a ela, e as que non o van a facer, sexa cal sexa a razón. Que alguien me corrixa se estou errada, pero creo que isto, o respecto, e algo que si ten moito que ver co feminismo.


Summary: Rogelio Martínez está acusado de desviar máis de 51.000 euros de fondos europeos e de certificar obras xa realizadas.

O representante de Feijóo na provincia de Ourense, Rogelio Martínez, terá que ser sentar no banco dos acusados para ser procesado por sposta malversación de fondos e falsidade documental. O xuíz sostén que Martínez, na súa etapa de alcalde de Arnoia, recibiu máis de 51.000 euros de fondos estruturais da Unión Europea para proxectos que non se realizaron. Ademais, está acusado de certificar obras que xa estaban feitas. Falsidade documental. O BNG do Ribeiro, que foi quen iniciou proceso contra Martínez pola suposta malversación de fondos, pide a Núñez Feijóo que cese ao seu delegado en Ourense. Até o de agora, e ao longo dos anos de proceso, o presidente da Xunta mantivo o seu apoio a Rogelio Martínez.