Summary: O presidente da Xunta foi abordado á entrada do mitin do PP en Carballo. Os concentrados que xa tentaran falar con el en Marín ou Lalín, acusárono de non defender o sector. Núñez Feijoo respondeu que "sei de que vai isto" e que o actual reparto se "pactou" entre os barcos. Vídeo no interior

Os mariñeiros do cerco, que dende hai máis de 50 días, permanecen concentrados ás portas de San Caetano e noutros lugares en defensa do sector, conseguiron por fin falar con Alberto Núñez Feijoo. Tentárano antes en Marín ou Lalín, pero o presidente da Xunta evitáraos. Este xoves pola noite, en Carballo, á entrada do mitin do Partido Popular, unha representacións dos mariñeiros abordou a Feijoo, para entregarlle un documento de reivindicacións e pedir que se reúna con eles. O líder dos populares galegos respondeulles que el xa se reunira co sector e, ante as críticas, subliñou cunha certa arrogancia que "sei de que vai isto" e que o actual reparto se "pactou" entre os barcos. Os mariñeiros, nunha discusión de foi subindo de ton, pedíronlle a Feijoo que mirase "á cara a esas 1.200 familias" e despedírono dicindo "ti non es galego nin nada" e "vostede non nos representa". Os mariñeiros estiveron concentrados ás portas do lugar onde o PP levou a cabo o seu acto electoral en Carballo, cunha faixa na que se podía ler "Eu apoio o cerco galego" e na que mesmo se situou o alcalde de Malpica, Eduardo Parga Veiga (Partido Popular), que mesmo así defendeu a Núñez Feijoo en declaracións aos medios. No propio mitin o presidente da Xunta destacou que "por moito que digan algúns, somos os que máis sabemos de mar e os que máis defendemos o mar".


Summary: Os dous grandes galegos sitúanse entre os dez equipos preferidos para os afeccionados ao fútbol en España e entre os que teñen seareiros que amosan maior lealdade ás súas cores, segundo o estudo European Football Benchmark 2018.

Celta e Deportivo sitúanse entre os clubs preferidos da Liga española, son tamén dos que levantan maior simpatía e as súas afeccións están entre as que maior lealdade amosan ao seu club. Son algunhas das conclusións que se tiran do estudo European Football Benchmark 2018, un completo informe no que se comparan as cinco grandes ligas europeas centrándose nos seareiros, as entidades e os seus patrocinios. Celta e Deportivo sitúanse entre os dez clubs preferidos para os afeccionados da Liga española Segundo o informe, publicado este martes por Statista, os dous grandes clubs galegos sitúanse entre os dez preferidos polos afeccionados ao fútbol en España. O estudo, baseado nunha enquisa interactiva a máis de 3.000 seareiros no conxunto do Estado, indica que o Celta é o oitavo equipo en canto a preferencia (cun apoio do 1,9% dos participantes na consulta), seguido polo Deportivo, co 1,3% e só por detrás dos dous xigantes (Real Madrid, con máis do 38%, e Barcelona, co 28%) e doutros equipos de cidades importantes como o Atlético, o Athletic de Bilbao, o Valencia e o Sevilla e o Betis. Tal e como destaca o estudo, a Liga española "ten unha gran diferenza na concentración de afeccionados" con outras competicións, especialmente coa inglesa. Mentres que en España case o 67% dos enquisados elixiu ou Barça ou Real Madrid como preferencia, na Premier League tan só o 51% optou por un dos tres equipos principais (Manchester United, Liverpool e Arsenal) mentres que ata 18 equipos recibiron máis de 25 respostas como "equipo preferido". En España, pola contra, tan só dez equipos da Liga recibiron máis desas 25 respostas como "club preferido", sendo Deportivo e Celta dous dos incluídos nese top ten, no que tamén entra a Real Sociedad, e sendo o equipo coruñés o único que na actualidade milita na Segunda División que aparece en todos os ránkings destacados. Club preferido da Liga española Real Madrid 38,6% FC Barcelona 28% Atlético de Madrid 9% Athletic Club 4% Valencia CF 3,4% Real Betis 3,2% Sevilla FC 2,4% RC Celta 1,9% RC Deportivo 1,3% Real Sociedad 1,3% En canto ao sentimento dos afeccionados ao fúbol cara ao conxunto de clubs, a enquisa --elaborada en setembro pasado-- preguntou aos participantes a opinión sobre os diferentes equipos. Os resultados son contundentes en canto a que o Real Madrid é o preferido polo 46% das persoas consultadas, seguido polo Barcelona (36%) e o Atlético de Madrid (21%), situándose o Celta na oitava posición de novo (5%) e o Deportivo no posto 12º, co 3% de apoio. O Real Madrid é o equipo que máis simpatía esperta e o segundo que menos gusta aos afeccionados O estudo tamén se pregunta polos equpos que menos gustan, destacando o Barcelona entre o que menos afinidade esperta (o 35% dos enquisados aseguran que non lles gusta), seguido do Real Madrid (30%) e doutro equipo catalán, o Girona (24%). En canto a Celta e Deportivo, o 5% sitúan o equipo vigués como o seu preferido, o 23% asegura que lle gusta, o 59% declárase neutral e o 10% indica que non lles gusta. No caso do conxunto coruñés, o 3% sinálao como o seu preferido, o 19% aclara que lle gusta, o 61% amósase indiferente e o 13% colócao entre os que menos afinidade lle producen. O estudo sitúa as afeccións de Deportivo e Celta entre as que maior lealdade amosan aos seus equipos Ademais, as afeccións de Celta e Deportivo sitúanse entre as que amosan maior lealdade aos seus equipos. Segundo o estudo, están entre as dez con maior porcentaxe de seareiros que animaron desde sempre ao seu club. Case o 70% dos deportivistas consultados recoñece que foi sempre do Dépor fronte ao 31% que asume que mudou a súa afinidade desde outra anterior. No caso dos celtistas, esa lealdade rebáixase un pouco ao recoñecer máis do 40% que cambiaron ao Celta malia ter animado antes outro conxunto. Segundo o estudo de European Football Benchmark, o 25% dos afeccionados ao fútbol en España mudou de equipo preferido nalgún momento da súa vida. Alén disto, e debullando outros aspectos da enquisa. o Celta destaca tamén ao situarse como o segundo equipo ao que os afeccionados ven como máis "enraizado na súa rexión", só por debaixo do Athletic Club e por riba da UD Las Palmas, o Girona ou a Real Sociedad. En canto a outros aspectos, como a posesión dalgún tipo de merchandising ou símbolo do seu club, os seareiros deportivistas e celtistas son tamén dos que máis destacan, ao situarse entre as cinco afeccións onde máis xente recoñece contar con algún obxecto ou prenda identificativo da entidade. Tamén é destacable que os dous principais equipos galegos colócanse tamén entre os dez primeiros en canto á consideración de "internacionais" por parte dos afeccionados ao fútbol. Por último, si hai unha cousa na que Deportivo e Celta son imbatibles segundo o estudo: no coñecemento e aprecio cara ao seu pricipal patrocinador. A marca de cervexa galega que ambos locen nas súas camisetas é o patrocinador máis recoñecido de toda a Liga española, cun 80% de coñecemento. En canto á simpatía que esperta, esa mesma marca sitúase como a máis destacada no ránking, con case 30 puntos de diferenza sobre a segunda clasificada. Ademais, a combinación de Estrella Galicia con Deportivo e Celta é recoñecida entre os afeccionados como unha das mellores identificacións entre marca e entidade deportiva de toda a Liga.


Summary: BNG e PSOE queren que o presidente da Xunta "pase polo Parlamento" para informar de como afectará a Galiza "o saqueo" de Rajoy. O noso País conta co maior número de pensionistas do estado, e máis de 276.000 persoas están no desemprego

A comparecencia de Mariano Rajoy no Congreso colleu no Parlamento @s deputad@s galegas, en plena sesión da Deputación Permanente, o órgano que substitúe os plenos nos periodos inhábiles. A ausencia do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, que andaba pola localidade española de Aranjuez pronunciando unha conferencia, aproveitouna o PSOE. Dixo Pachi Vázquez que Feijóo "fuxe da realidade malia unhas medidas que van directamente ao corazón da estrutura socioeconómica da Galiza". Pola súa banda, Ana Pontón, voceira do BNG, queixouse de que os recortes "o único que ofrecen son menos dereitos sociais, unha suba de impostos inxusta e un importante recorte ás persoas desempregadas". Así, Vázquez tildou o anuncio de Rajoy de "fraude electoral masivo", por achegar "xusto as medidas contrarias" das que facían parte do seu programa co que venceu nos comicios. Máis crítico do que foi Alfredo Pérez Rubalcaba en Madrid, o PSOE galego deixou claro que os cambios anunciados para os concellos afectarán de maneira máis intensa á Galiza, con 315 municipios e 34.000 núcleos de poboación. "Hoxe é un día que todos lembraremos. Imos intentar que o presidente da Xunta pase polo Parlamento para explicar como nos afectará todo isto aos galegos", concluíu o carballiñés. Tamén con Galiza no albo, Ana Pontón espetou a Rajoy que as propostas son "medidas erradas que só van afundirnos máis na crise". Un Goberno ao servizo dos intereses da banca está, a xuízo da nacionalista, detrás deste "saqueo" ao pobo e, retomando as palabras de Francisco Jorquera no Congreso, Pontón recalcou que España é xa un estado intervido, tal e como queda de manifesto coa aplicación duns recortes "xemelgos" aos asestados en Grecia, Irlanda e Portugal. Precisamente por termos tres espellos, "o grave" é que "xa se sabe que teñen uns efectos devastadores" para a cidadanía, nomeadamente ás clases máis desfavorecidas --Galiza é o país con máis poboación xubilada e a cifra de desempregadas acariña os 286.000 segundo os datos de xuño--. "Provocarán desigualdades sociais moi fortes", dixo Pontón. Mentres, Compromiso por Galicia --Ecogaleguistas, Acción Galega e Máis Galiza-- expresou o seu rexeitamento aos recortes a través dun comunicado no cal Manuel González, da executiva nacional, falou do "ataque máis grave á convivencia social nas últimas décadas". Entendeu González que o Goberno do estado está a procurar "cabezas de turco" para a crise, como @s traballador@s públic@s, e apuntou cara a "outras alternativas, como a eliminación das deputacións", medida coa que se aforrarían máis de 20.000€. Porén, coas medidas anunciadas por Rajoy, os entes provinciais adquiren máis poder aínda, en detrimento dos pequenos concellos.


Summary: O Banco de España cargou esta cuarta feira contra a subida do salario mínimo pactada polo Goberno Sánchez con Unidos Podemos e as súas confluencias, entre elas En Marea. Ficaría situado en 900 euros en 2019. A autoridade bancaria alertaba sobre os efectos que o incremento podería ter na destrución de emprego. Sobre o incremento das rendas dos ricos non dixo nin chío. Por exemplo, o medre dos dividendos de Amancio Ortega.

Arriba e abaixo. A economía funciona por parroquias. Vexamos. Abaixo O Goberno Sánchez e Unidos Podemos pactan o incremento do salario mínimo para o situar en 900 euros (neste momento está en 735, o aumento sería 22,3%). O acordo non é do agrado do gobernador do Banco de España, Pablo Hernández de Cos, quen esta cuarta feira se empregou a fondo contra el na súa primeira comparencia perante o Congreso dos Deputados. O responsábel do supervisor financeiro dixo que o incremento do salario mínimo resultaría nun aumento do gasto público superior a tres puntos percentuais do PIB, por volta de 1.161 millóns de euros. A subida tamén foi criticada, en termos moi semellantes, polo FMI. Para a autoridade bancaria española, a subida do salario mínimo terá como efecto máis prexudicial a destrución de empregos nos sectores de ocupación de menor produtividade e máis baixa cualificación profisional. Segundo as súas estimacións, porá en risco por volta de 156.000 empregos, ou sexa, arredor de 0,8 de toda a forza laboral (hai 19,5 millóns de persoas ocupadas) no conxunto do estado. Arriba En troca, o Banco de España non parece especialmente preocupado sobre os efectos negativos da extrema concentración de capital en poucas mans que se ten producido nos últimos anos. Destarte, ao día seguinte de Hernández de Cos mallar na subida do salario mínimo, sóubose por un despacho de axencias que Amancio Ortega ingresará este 2018 1.386 millóns de euros en dividendos, 693 dos cales xa os embolsou esta sexta feira. Os dividendos son o produto da súa condición de accionista maioritario de Inditex, á compañía que el fundou e da que posúe 59,294% do accionariado. En 2018 percibiu un total de 1.256 millóns de euros, isto é, 130 millóns de euros menos. A taxa de incremento de ganancia dun ano para outro sitúase desta volta en 10,3 por cento. O IRPF, mellor para o capital Por cobro de dividendos tribútase en concepto de ganancias do capital no IRPF. No caso de Ortega, o imposto élle aplicábel no tipo máximo, 23 por cento. As rendas do traballo están máis gravadas neste imposto. O tipo máximo para os ingresos das e dos traballadores no IRPF está en 45 por cento.


Summary: BNG, CDC, ERC, PNV e Amaiur mostraron o seu apoio á Vía Catalana por medio do despregue dunha faixa portada por representantes de todas as forzas nacionalistas co lema "Tothom a la Vía Catalana".

As forzas nacionalistas con representación no Congreso dos Deputados de Madrid reclamaron co acto simbólico o apoio á cadea humana a prol da independencia que a Asemblea Nacional Catalana ten convocado para o próximo día 11 de setembro, coincidindo co día da Diada. A deputada do BNG, Rosana Pérez, sumouse ao acto reivindicativo no qe participaron deputados e deputadas das outras forzas nacionalistas. Consulta soberanista Pola súa Parte, Arthur Mas reafirmouse diante do Consell Nacional de CDC reunido en Bellaterra no seu compromiso de celebrar a consulta pola autodeterminación no 2014 no que chamou "un marco legal", é dicir, "acordada ou tolerada" polo Estado.Arthur Mas manifestou a vontade de acordar antes de fin de ano a data e a pregunta ou, no seu caso, preguntas da consulta "Co máximo consenso posíbel" e repetiu que, de non ser posíbel, convocaría eleccións plebiscitarias.


Summary: A presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, súmase ás críticas de Abel Caballero contra Leiceaga polas modificacións das listas. "Non respecta a democracia".

Que o feito de que Ferraz modificase as candidaturas ás autonómicas do PSdeG aprobadas nos comités provinciais para introducir nomes próximos á xestora galega ía ter consecuencias era algo que se daba por descontado. O difícil é prever o alcance do malestar con esa decisión, que nestas horas estase a estender poñendo o PSdeG ás portas dunha monumental lea interna cando fica un mes para as eleccións. O primeiro en protestar publicamente foi o alcalde de Vigo, Abel Caballero, a cidade coa agrupación socialista máis grande de Galiza. Caballero acusou Leiceaga de marxinar Vigo na configuración das listas e advertiulle que non estaba disposto a permitir iso. Ao rexedor próelle, e non pouco, que entre as modificacións feitas por Ferraz estea a de colocar a Gonzalo Caballero, co que leva anos duramente enfrontado, de número 5 na lista do PsdeG por Pontevedra. Mais non só protestou Caballero. Carmela Silva, presidenta da Deputación de Pontevedra, acusou o candidato socialista á Xunta de practicar "a vella política" e de "non respectar a democracia cando perde". As candidaturas aprobadas polos comités provinciais de Pontevedra e Ourense non eran do gosto dos partidarios de Leiceaga, pois excluían as persoas cercanas a este sector e daban ampla representación aos críticos. Rebelión de alcaldes Ademais, 14 dos 17 alcaldes do PSdeG na provincia de Pontevedra manterán en breve unha xuntanza da que podería saír unha expresión pública do seu malestar para coa decisión adoptada polo Comité Federal do PSOE de modificar as candidaturas. Son os 14 rexedores que subscribiran un escrito pedindo a Ferraz que non modificase as listas, algo ao que, e os feitos así o amosan, desde a dirección socialista española ben pouco caso lle fixeron. Mais este malestar non se focaliza unicamente na provincia de Pontevedra. Tamén en Ourense hai malestar en certos sectores polos retoques introducidos na candidatura. Un malestar que se concretou en que nin Raúl Fernández, nº2 da lista e líder do PsdeG na provincia, nin María Quintas, tamén integrante da candidatura, acudiron á presentación da mesma en Compostela. Fernández e Quintas son representantes do sector máis cercano a Pachi Vázquez, ex-secretario xeral do PsdeG.


Summary: O salto á bolsa foi unha das aspiracións de Abanca nos últimos anos. Tivo a posibilidade de debutar no parqué da man de Liberbank, pero a operación non chegou a bo porto. Agora, o banco pode respirar tranquilo mentres outras entidades do sector ven caer á metade o seu valor no parqué pola crise derivada da COVID-19.

Abanca e o seu presidente, Juan Carlos Escotet, teñen desde hai anos a pretensión de dar o salto aos parqués. En 2017, mesmo marcaron o prazo de dous anos para estar cotizando en bolsa. A compra frustrada de Liberbank era o camiño máis rápido para facelo, mais esa opción foi desbotada polas reticencias do consello da entidade asturiana para seguir adiante coa operación. Abanca cambiou o rumbo e apostou en Portugal para seguir medrando. E parece que a xogada non lle saíu mal. Hai tres anos, Escotet sinalaba como premisas para comezar a cotizar a de contar cun historial de bos resultados e boa xestión e asegurar o maior valor ás accionistas. Tamén indicaba a necesidade de que as curvas de tipos mudasen, cuestión que parece que non vai acontecer, cando menos a curto prazo. Abanca sempre presumiu de ter un perfil prudente e baseado no modelo de banca tradicional. Esa cautela, tamén no que atinxe á saída á bolsa, evitou que a entidade correse a mesma sorte que boa parte do sector. Bancos como o Santander, Bankia, BBVA, ou Sabadell están a pagar no parqué as consecuencias da crise económica derivada da COVID-19. Até o 20 de maio, Sabadell encabeza as perdas anuais, cunha depreciación de 75%. A súa capitalización pasou de 5.852 millóns de euros a feche de 2019, aos 1.492 desta cuarta feira. En Bankia a caída é de 54%. Santander, a segunda entidade na Galiza por oficinas e número de clientas, ve reducido o seu valor á metade no que vai de ano. Perde 30.664 millóns de capitalización, que se sitúa en 31.321 millóns de euros. Outro dos grandes bancos, o BBVA, perde 45% e ve baixar o seu valor en bolsa en 16.000 millóns. E Bankinter máis do mesmo. Depréciase 44% e deixa a súa capitalización nos 3.196 millóns. Todos eles están entre os 10 valores que máis caen do Ibex35. "O accionariado non ten ningún tipo de présa e pode esperar a que as condicións cambien para saír a cotizar", sinalaba Escotet hai agora un ano. E parece que vai tocar esperar.


Summary: Os tres políticos reclaman que despois do 25N se inicie un proceso de construción dunha nova esquerda nacional que sexa alternativa de goberno e "decisiva" no debate soberanista.

O ex vicepresidente da Generalitat por ERC Josep Lluis Carod-Rovira, o ex conseller socialista Ernest Maragall e o eurodeputado de ICV Raül Romeva enunciaron este luns unha proposta conxunta para conformar unha nova esquerda nacional catalá despois das eleccións do 25N. Nun debate celebrado no Col.legi de Periodistes de Catalunya, os tres políticos salientaron a necesidade de reformular este espazo para construír unha esquerda "forte e sólida", que sexa "decisiva" no debate soberanista e que aspire a ser "alternativa". Os tres definiron a intervención deste luns como un acto "político" pero "non electoral" co obxectivo de "construir" decisións de futuro despois das eleccións. Os tres políticos salientaron a necesidade de reformular este espazo para construír unha esquerda "forte e sólida", que sexa "decisiva" no debate soberanista e que aspire a ser "alternativa" O tres coincidiron na importancia de votar nestas eleccións para "xerar a semente dunha alternativa catalá de esquerdas que poida ter moito que dicir no proceso de construción dunha Catalunya-Estado". Alertan do perigo que CiU se apropie "do feito nacional' e por iso cren que fai falta unha nova esquerda na cal poidan confluír partidos e sensibilidades diversas para discutirlle o liderado político á dereita. Carod-Rovira denunciou que o erro da esquerda catalá foi "regalar" a cuestión nacional á dereita "que acabou identificándose co país" Carod-Rovira denunciou que o erro da esquerda catalá foi "regalar" a cuestión nacional á dereita "que acabou identificándose co país" e reclamou unha esquerda "soberana, é dicir, non dependente de Madrid", "soberanista" e con vocación de goberno. Pola súa banda Maragall destacou que a esquerda debe participar no proceso soberanista como "protagonista" e non como un socio "supeditado". Mentres, Romeva situou o debate no contexto europeo e chamou a "reconstruir" o espazo de esquerdas. Ernest Maragall puxo en marcha hai unhas semanas un novo partido, Nova Esquerra Catalana, soberanista e de esquerdas. Pola súa banda, o dirixente do PSC e impulsor do movemento Avancem, Joan Ignasi Elena, avalou a proposta. Elena defendeu esta confluencia dos sectores progresistas con independencia do resultado das eleccións catalás de novembro: "É un reto da esquerda en Cataluña e estou seguro que o imos conseguir". En declaracións a Europa Press, defendeu que esta alianza debe ser un movemento que naza da sociedade, e non unha "coalición fría de siglas" dos principais partidos de esquerdas de Cataluña.


Summary: O Consello de Contas alerta do incremento das reclamacións e da súa "xudicialización", que pode levar a practicar unha "medicina defensiva". Entre 2011 e 2016 foron presentadas 1.233 demandas por erros, atrasos, mala praxe e outros motivos.

Entre os anos 2011 e 2016 foron presentadas 1.233 reclamacións por danos derivados da asistencia sanitaria en centros do Sergas ou concertados, dende erros ou atrasos a mala praxe ou infeccións. Estas demandas sumaron en conxunto máis de 170 millóns de euros en peticións de indemnizacións. Aínda que unha parte importante destas reclamacións foron desestimadas ou a súa indemnización final reducida, en total o Sergas tivo que pagar xa máis de 14 millóns de euros dende o 2011, contando unicamente os procesos xa pechados.Contas alerta do incremento das reclamacións e da contía esixida, o que unido a un aumento da súa "xudicialización", pode levar a practicar unha "medicina defensiva" para evitar demandasSon algúns dos datos que figuran no informe de fiscalización da responsabilidade patrimonial do Sergas, un dos 17 documentos entregados este venres ao Parlamento polo Consello de Contas. O ente fiscalizador das contas públicas galegas salienta de que o número de reclamacións presentadas (e as contías esixidas) vén experimentando un crecemento, observándose igualmente "unha tendencia crecente á súa xudicialización". O Consello de Contas alerta de que isto pode levar "á práctica dunha medicina defensiva por parte dos facultativos que non sempre redunda en beneficio do paciente", prescribindo o persoal sanitario máis probas diagnósticas das necesarias "coa finalidade de protexerse ante as posibles reclamacións que se formulen". O Consello de Contas advirte así mesmo contra a xudicialización das reclamacións de menor contía, "unha forma pouco eficiente de resolvelas ao levar asociados importantes custos de representación e defensa xurídica que, nalgúns casos, se aproximan ou mesmo exceden do importe das indemnizacións", sinala. No período 2011-2017 o custo medio das indemnizacións en vía xudicial foi de 79.767 euros fronte aos 18.934 euros que representa o custo medio das indemnizacións en vía administrativa. Este incremento dos custos únese ao derivado da devandita "medicina defensiva" e a realización de probas e procedementos innecesarios para evitar futuras reclamacións. O número de reclamacións no período 2011-2016 ascendeu a 1.233, cunha contía económica total que supera os 177 millóns de euros, ao redor de 30 millóns de euros cada ano, unha cantidade que se foi incrementando, dende os 25 a 27 millóns nos anos 2011, 2012 e 2013 ata os 38 millóns do ano 2016. O 41% das reclamacións corresponden a centros e servizos da provincia da Coruña; o 10% aos de Lugo; o 11% aos de Ourense; o 28% aos centros de Pontevedra e un 9% a centros concertados. As indemnizacións esixidas ao Sergas por erros, atrasos e mala praxe superan os 30 millóns de euros ao anoOs servizos cun maior volume de reclamacións patrimoniais son os de Traumatoloxía (13%), Urxencias (12%) Obstetricia e Xinecoloxía (11%), Cirurxía Xeral e Dixestiva (8%) e Análises Clínicas (7%). Mala praxe e os erros ou atrasos no diagnóstico foron as causas de dano máis alegadas polos e polas pacientes afectadas.Unha boa parte destas reclamacións non son finalmente estimadas. O número de sentenzas estimatorias (total ou parcialmente) en primeira instancia no período 2012-2016 representa o 27% do total de reclamacións formuladas. O Consello de Contas detalla que do total de reclamacións formuladas no período 2011-2017, o 47% dos expedientes atópanse pechados, e destes, o 40% pechouse con resultado a indemnizar. Dos ao redor de 96 millóns de euros esixidos polas persoas demandantes, o Sergas tivo que aboar finalmente algo máis de 14 millóns de euros (14.410.696).O Consello de Contas destaca que a pesar do incremento das reclamacións, "o grao de confianza" dos e das paciente nos profesionais sanitarios do sistema público de saúde "é elevado"O Consello de Contas recomenda finalmente "un maior esforzo por parte da Administración Sanitaria en orde a adoptar medidas que permitan reducir os prazos de tramitación do expediente, evitando unha prolongación innecesaria do procedemento administrativo", sinalando ademais que se produce "unha excesiva dilación na remisión ao CCG daqueles expedientes que requiren o preceptivo ditame desta institución". Igualmente, subliña que se debería promover "unha maior implicación dos servizos clínicos afectados polas reclamacións patrimoniais para obter tempos de resposta máis curtos na emisión dos informes facultativos necesarios". O ente fiscalizador conclúe tamén que a pesar do incremento das reclamacións e da súa importante contía, "o grao de confianza" dos e das paciente nos profesionais sanitarios do sistema público de saúde "é elevado".


Summary: Alcanzou o mar esta noite, nove días despois de comezar a erupción

O Instituto Español de Oceanografía(IEO) advirte de que se está xerando un "impresionante depósito" de máis de 50 metros de altura na costa. A lava que emerxe da erupción volcánica da Palma chegou esta noite ao mar nunha zona de cantís na costa de Tazacorte. A lava foi caendo de forma lenta e o único que se puido ver de lonxe son pedras candentes que caen ao mar, segundo a retransmisión que realiza a Televisión Canaria desde un barco e as imaxes facilitadas desde o buque do Instituto Español de Oceanografía Ramón Margalef. A escuridade da noite non permitía ver as columnas de vapor de auga que supostamente se deberon formar polo choque térmico de lava co mar, columnas que levan uns gases que poden resultar tóxicas para os ollos, os pulmóns e a pel. Si se constata un fume negro, que forma parte do proceso que se produce cando a lava cae ao mar. Desde un cantil a lava caeu ao mar desde unha altura duns cen metros por un cantil situado nas proximidades da praia El Guirre, en Tazacorte. Momentos antes de que a lava chegase ao mar, pasadas as 23 horas, evacuouse a zona do porto de Tazacorte, no que se congregaban traballadores de medios de comunicación, que se desprazaron até o miradoiro da montaña El Time. Desde alí divísase desde a distancia a caída de lava polo cantil, situado lixeiramente ao norte do lugar onde caeron as coladas de lava do volcán de San Juan en 1949.


Summary: Plantarán árbores autóctonas como acivros e carballos.

A asociación montes veciñais do Cha convoca para este sábado, 12 de marzo, unha "ocupación activa" do espazo que lles dá nome, e invita a todos a tomar parte nun acto no que reivindicarán o seu carácter como monte veciñal. A veciñanza de Brión e San Román de Doniños leva décadas loitando polo monte de seu e por iso organiza esta acción, co obxectivo de implicar á cidadanía na defensa do carácter comunal dese monte". O monte Cha sitúase no cumio da montaña entre a entrada da ría de Ferrol e o val de Doniños. Conta con 230 hectáreas que na actualidade están xestionadas polo Concello de Ferrol. Ten unha altura de 260 metros sobre o nivel do mar e dende aí pódense ver as rías de Ares,de A Coruña, e de Ferrol. A comunidade veciñal quere que o seu monte teña a mesma condición que outros tantos 3.000 montes veciñais en man común en Galiza, n"o que a propiedade do monte recae nos veciños e veciñas que residen de forma habitual nese territorio. Así poderían autoxestionar o monte dunha forma sustentable e entre todas as mans". O encontro comezará ás 10:30 no lugar de O Confurco, entre Cariño e Doniños (Ferrol). Alí plantaranse acivros, carballos e outras árbores autóctonas, ademáis de haber música, un xantar e refrixerios para os que colaboren c"on esta ocupación simbólica e temporal dun monte veciñal".


Summary: Para o ministerio público, a xuíz de Madrid Carmen Rodríguez Medel non ten razón ao imputarlle dous delitos. Persoas nas mesmas circunstancias de Casado si que están a ser investigadas. Rodríguez Medel traspasou o asunto ao Supremo dado que o líder do PP goza de aforamento pola súa condición de deputado.

Para a Fiscalía Xeral do Estado —órgao nomeado directamente polo executivo, embora formalmente teña autonomía de decisión— non existiría prevaricación por parte do líder do PP na obtención do máster na Universidade Juan Carlos I porque non existe ningún dado que permita prexulgar que o político presionou os responsábeis do mestrado. A prevaricación en todo caso afectaría os profesores responsábeis do máster, estima o ministerio público. Canto ao delito de suborno, apontado tamén pola xuíz de Madrid Carmen Rodríguez Medel, os maxistrados do Supremo entenden que en todo caso estaría prescrito porque os feitos se remontan a 2008, isto é, xa pasaron máis de 5 anos desde que tiveron lugar. A decisión do Supremo supón un balón de oxíxeno para Casado nun momento en que, aliás, a atención está posta na apropiación dun texto sen cita por parte de Pedro Sánchez no libro en que recolleu as conclusións da súa tese.


Summary: 17-M? Non, 15-A! Desde este ano, as nosas letras teñen un novo día para conmemorar. Trátase do Día das Galegas nas Letras que inicia a súa andaina cunha festa feminista e colectiva promovida pola plataforma de crítica A Sega e que se desenvolverá no Areal de Berres, A Estrada.

A plataforma literaria feminista A Sega elixiu á investigadora Dorothé Schubarth como a primeira homenaxeada no Día das Galegas nas Letras. Unha xornada na que celebrar á figura da muller na cultura e literatura galega que terá como acto central unha romaría que se desenvolverá na Estrada. O escenario da conmemoración será o Areal de Berres, na Estrada, un espazo natural á beira do río Ulla que a veciñanza recuperou para uso comunal. A festa vai ser colectiva á maneira das populares romarías e comezará por volta das 13.30 coa presentación do acto e a lectura do manifesto por parte das integrantes d´A Sega. Para media hora despois está previsto o inicio do "xantar compartido" ao que convidan a quen queira participar nunha convocatoria que se presenta como aberta e participativa coa alegría do canto e do baile. A festa iniciarase ás 16:00 horas e está prevista a intervención da contadora Paula Carballeira, a música Mercedes Peón, a guitarrista Isabel Rei e as pandeireteiras de Habelas Hainas. O micro permanecerá aberto para quen queira tocar, cantar e contar nun programa no que se agardan aínda novas incorporacións. De estadía curta a investigación profunda Dorothé Schubarth chegou á nosa terra en 1978 e por entón era xa catedrática na Academia de Música de Lucerna. Buscaba descanso, logo de publicar unha inxente obra sobre a música popular europea. Do que ía ser en principio unha estancía curta, de meses, rematou nun traballo que hoxe se considera "a Biblia da lírica de tradición oral galega". A musicóloga suíza percorreu cada recuncho da xeografía galega ao longo de seis anos, onde tomou centos de gravacións e testemuñas que manteñen vivo o legado da lírica popular. En sete volumes baixo o título Cancioneiro Popular Galego, recolleu a maior cantidade, e que se manteñen en mellor estado, de melodías e letras. A importancia do traballo de Schubarth destaca ademais pola profundidade da análise e polos métodos de traballo utilizados. Parámetros de clasificación descoñecidos en Galiza que articularon unha nova visión da lírica popular. Os anteriores estudos, segundo A Sega, ficaran na superficie, non máis alá da compilación de cantigas. "Vimos dunha estirpe de mulleres que crearon textos para cantalos, que compuxeron música de palabras", destaca a plataforma no manifesto do acto.


Summary: O sindicato denuncia a exclusión no xulgado.

A sección sindical da CGT en Navantia Ferrol denunciou que a empresa pública excluíu un candidato que se presentou ás prazas de técnico superior junior na convocatoria do 2019 por "exceso de madurez persoal" e por exceso de coñecemento". A través dun comunicado o sindicato incide en que desta situación hai "probas documentais e o caso xa está no xulgado". Critica que a dirección de Navantia manifeste que "escollen os mellores, tanta dinámica de grupo, tanta entrevista persoal, tanto vender imaxe e ao final resulta que se exclúe á xente por ser demasiado madura e saber demasiado do seu traballo". O sindicato considera que foi o departamento de Recursos Humanos o que excluíu esta persoa, e que "se está rexendo nos procesos de selección por criterios que non teñen nada que ver coa profesionalidade". Ademais, apuntou que algúns xefes "queixáronse de que as persoas que lles mandaba desde RRHH, para a entrevista profesional, que non cumprían os requisitos profesionais que eles necesitaban". Aseguran por parte de CGT que este tipo de actitudes nunha empresa pública "é especialmente escandalosa" e pregúntanse "onde queda aquilo da "igualdade, mérito e capacidade?".


A saída sur ferroviaria de Vigo, que poría fin á situación da cidade nun fondo de saco e que evitaría rodeos por Redondela aos trens que circulan cara ao sur (Portugal, pero tamén Ourense e a Meseta pola liña convencional da beira do Miño), é unha actuación planificada hai dúas décadas pero que sucesivos gobernos foron adiando con todo tipo de argumentos. O último, ofrecido polo anterior Goberno central do PP, condicionaba o proxecto a que Portugal amosase interese por el. Este luns, segundo vén de comunicar o Eixo Atlántico de cidades de Galicia e o Norte de Portugal, o ministro de Infraestruturas luso, Pedro Marques, comprometeuse ante a asociación municipal a "falar co ministro español" sobre a cuestión. Pedro Marques comprométese co Eixo Atlántico de cidades de Galicia e o Norte de Portugal a "falar co ministro español" Nos últimos meses o Eixo Atlántico de cidades vén realizando unha intensa campaña de sensibilización das diversas administracións sobre as potencialidades que tería esa saída sur, que cuantifica en algo máis de 400 millóns de euros. Unha actuación que permitiría que os trens puidesen circular de xeito directo entre A Coruña e Lisboa ao pasar sucesivamente por todas as cidades intermedias e acumular así potenciais pasaxeiros. Ese novo trazado tamén facilitaría que o tren deixase de pasar polo centro do Porriño, onde hai dous anos un accidente provocou a morte de catro persoas. Nos últimos anos a crise económica e a decisión de priorizar as obras xa en marcha da conexión coa Meseta e o remate do resto do Eixo Atlántico entre A Coruña e Vigo foi deixando aparcado ese extremo meridional desa última liña que na súa orixe foi pensada como Ferrol-Tui. Pero a medida que se foron rematando esas actuacións o Ministerio de Fomento foi quedando sen eses argumentos e pasou a escusarse en que Portugal decidira cancelar a súa parte do proxecto, a construción dunha nova vía de alta velocidade entre Porto e a fronteira do Miño. Porén, as obras xa en marcha do país veciño para mellorar as prestacións da liña convencional volveron poñer a pelota no tellado do Goberno español, que durante o último mandato do PP pediu que Portugal amosase de xeito expreso o seu interese pola conexión Porto-Vigo para retomar o proxecto da saída sur viguesa. En febreiro o secretario de Estado portugués xa manifestara o seu apoio á saída sur de Vigo nunha carta, e agora é o ministro quen o comunica directamente ao Eixo Atlántico En febreiro, a través dunha carta remitida ao Eixo Atlántico, o secretario de Estado portugués xa manifestara "o seu apoio à realização da Ligação Vigo-Porto via nova entrada a sul da Galiza, para potenciar a ligação à Corunha". Este luns o interese, segundo o Eixo Atlántico, foi expresado directamente polo ministro luso, Pedro Marques, que recibiu en Lisboa á vicepresidenta da asociación de municipios e alcaldesa de Matosinhos, Luísa Salgueiro, e o secretario xeral da entidade, Xoán Vázquez Mao. Segundo informa o Eixo Atlántico, no encontro os representantes dos concellos galegos e do Norte de Portugal fixéronlle ver ao ministro cales son as súas prioridades en materia de infraestruturas. Durante o encontro "o Eixo Atlántico solicitou ao ministro que se interesara ante o Goberno español pola saída sur de Vigo xa que ese interese de Portugal é determinante para que Madrid retome esta actuación". Segundo o Eixo, Marques "comprendeu perfectamente o interese da obra e os seus obxectivos e comprometeuse a falar co ministro español". O Eixo Atlántico tamén insistiu na importancia que para a eurorrexión terían actuacións a debate en Portugal como a conexión da liña Vigo-Porto tanto co aeroporto Sá Carneiro desa última cidade como con Braga No encontro o Eixo Atlántico tamén insistiu na importancia que para a eurorrexión terían actuacións a debate en Portugal como a conexión da liña Vigo-Porto tanto co aeroporto Sá Carneiro desa última cidade como con Braga, cidade que ao igual que Vigo tamén é fondo de saco ferroviario. Agora, o Eixo Atlántico está pendente de concretar un encontro co novo ministro español de Fomento, o socialista José Luis Ábalos, para trasladarlle o interese portugués pola saída sur de Vigo e coñecer de primeira man a visión do novo Goberno central sobre ese proxecto.


Summary: Unha revisión de todas as análises sobre a posible relación entre a vacinación e os transtornos do espectro autista conclúe que non existe "ningunha evidencia" de nexo entre ambos.

É algo que xa se sabía, pero unha revisión de todo o publicado sobre o asunto é o peche cuantitavo á falsa relación entre vacinas e autismo. Un equipo de investigadores da Universidade de Sydney repasou todos e cada un dos traballos científicos sobre o posible nexo entre a vacinación de nenos e nenas e a aparición de trastornos do espectro autista. En total, revisaron máis dun milleiro de estudos, e tras pór o foco nos máis robustos e completos, a conclusión é diáfana: "Esta metaanálise non proporciona ningunha evidencia dunha relación entre as vacinas e o autismo ou os trastornos do espectro do autista e, por tanto, defende que se continúe cos programas de inmunización de acordo coas directrices nacionais". Este tipo de estudos, denominados metaanálise, céntranse en revisar a metodoloxía, a calidade e as conclusións de todos os traballos realizados sobre un tema, para tratar de realizar unha fotografía máis ampla. Tras repasar todos os números achegados por estes estudos científicos de calidade, e descartar os nesgados ou pouco fiables, o resultado mostra que entre os grupos de nenos vacinados o risco de autismo sería mesmo inferior. O equipo liderado por Guy Eslick centrouse nunha decena de estudos, cinco deles sobre grandes poboacións de nenos e cinco de casos de control, para extraer as conclusións cuantitativas. Todos estes estudos abranguen case 1,3 millóns de nenos en Reino Unido, Xapón, Polonia, Dinamarca e EUA, e a robustez das súas análises aséntase en que de media seguiron aos grupos estudados durante máis de oito anos despois da inmunización. Os resultados son tan concluíntes como seguen: Non hai relación entre vacinación e autismo. Non hai relación entre vacinación e trastorno do espectro autista. Non hai relación entre autismo ou trastorno do espectro autista e a vacina tripla vírica [sarampelo, papeiras e rubeola]. Non hai relación entre autismo ou trastorno do espectro autista e timerosal [un conservante de vacinas derivado do mercurio]. Non hai relación entre autismo ou trastorno do espectro autista e o mercurio [axente ao que os antivacinas acusan de provocar autismo]. Os resultados desa metaanálise suxiren que as vacinas non están asociadas co desenvolvemento de autismo ou trastorno do espectro autista. Son conclusións que as organizacións médicas de todo o mundo xa coñecían pero Eslick e o seu equipo veñen desmontar definitivamente, cun torrente masivo de datos, o bulo sobre o que cabalgaron os nocivos movementos antivacinas desde que en 1998 o doutor Andrew Wakefield publicase un estudo "deshonesto e irresponsable" que relaciona vacinas e autismo co único obxectivo de facerse rico. O seu traballo foi retractado e desmontado, pero as consecuencias dese falso nexo entre as vacinas e o trastorno perviven aínda. A partir de 1998, o número de vacinacións nos países desenvolvidos esborrallou notablemente e aínda hoxe non se recuperaron as taxas de inmunización previas á fraude de Wakefield, xa que os movementos antivacinación lograron asentar ese medo infundado no imaxinario colectivo. Nun caso moi peculiar dentro da literatura científica, o propio Eslick conclúe este estudo, que se publica en Vaccine, cun epílogo en primeira persoa no que expresa as súas preocupacións como pai: "Como epidemiólogo créo os datos que se presentan nesta metaanálise. Con todo, como pai de tres fillos teño certa comprensión cos temores asociados ás reaccións e efectos das vacinas. Os meus dous primeiros fillos sufriron brotes febrís despois da vacinación rutineira, un deles grave. Estes casos non me impediron vacinar o meu terceiro fillo, e con todo, leváronme a tomar algunhas medidas preventivas para reducir o risco de efectos adversos similares. Vacineino pola mañá, así estabamos preparados para calquera reacción adversa durante o día e tamén lle dei ao meu fillo unha dose de paracetamol media hora antes de que se vacinase para reducir a febre que pode aparece despois da inxección. Como pai coñezo os meus fillos mellor que ninguén e atribúo as súas reaccións ao aumento da temperatura corporal por efecto da vacinación. Para os pais que notan un cambio significativo no comportamento dos seus fillos despois dunha vacinación, anímoos a informar de inmediato o seu médico de familia." Como ben explica Eslick, a vacinación é un método de inmunización que pode ter efectos secundarios. Pero segue sendo a mellor maneira de combater terribles enfermidades que causan dolorosos padecementos e mortes. E, como vemos, podemos estar seguros que entre eses efectos non está o autismo.


Summary: Milleiros de persoas maniféstanse en Compostela baixo o lema "pan, traballo e teito". O bombeiro Roberto Rivas, convertido en símbolo da loita contra os desafiuzamentos, ponlle voz ao manifesto e chama á unidade da esquerda social e política. Galería de imaxes e audio no interior.

"Seguiremos a loitar e a medrar e aquí, ninguén sobra". Quen fala é Roberto Rivas, o bombeiro da Coruña cuxo nome saíu do anonimato ao negarse a desaloxar a anciá Aurelia Rey e a quen este sábado, convertido nun símbolo da loita contra os desafiuzamentos lle tocou, nas súas propias verbas, o "marronazo" de poñerlle voz ao manifesto das Marchas da Dignidade que confluíron na compostelá Praza do Obradoiro. "A unidade dános forza", "cada enfrontamento entre nós, as organizacións sociais e políticas da esquerda, é unha vitoria para o réxime", proclamou Rivas ante unha praza que tornou nunha caste de mar de bandeiras de tantas cores como loitas confluíron, de novo, baixo o lema "pan, traballo e teito". Na estela das mobilizacións iniciadas a pasada primavera as cinco columnas que camiñaron cara á capital transitaron polas rúas de Compostela xunto a persoas diversas que, a título individual ou colectivo, decidiron secundar a convocatoria contra a que, din, é unha "gran estafa provocada polo poder económico para manter os seus insultantes privilexios". Bandeiras galegas con e sen estrela e enseñas da II República Española mesturáronse cos símbolos de organizacións políticas como Anova, Esquerda Unida ou Podemos e sindicatos como a CUT, o STEG ou a CNT. Ao seu carón, a Marcha Mundial das Mulleres, o movemento veciñal ferrolán que se opón á permanencia de Reganosa na ría, persoal da CRTVG e de Correos na loita polos seus dereitos, traballadores afectados polo amianto, colectivos de defensa das persoas con discapacidade, a Plataforma de Afectados pola Hipoteca ou Stop Desafiuzamentos, entre outros grupos. Todos xuntos encheron boa parte da céntrica praza compostelá -o Concello colocou valados para impedir que os manifestantes se achegasen ao Pazo de Raxoi-, á que acudiron nun ambiente a medio camiño entre a reivindicación e a festa, ingrediente que se ocuparon de poñer artistas como o grupo Habelas hainas ou os xa míticos Mini e Mero, así como o dramaturgo e actor Cándido Pazó, que actuou como mestre de cerimonias para lembrar algunhas das causas polas que, di, paga a pena entregar tempo e traballo. As verbas de Pazó suscitaron os primeiros aplausos que medraron aínda máis ao chegaren á praza os bombeiros da Coruña. "Os bombeiros si son compañeiros", aclamaron. O bombeiro Roberto Rivas púxolle voz ao manifesto e diversas persoas achegáronse a el para darlle as "grazas" Despois de que varios grupos de persoas se achegasen a el para, simplemente, darlle as "grazas", Rivas accedeu ao escenario para poñerlle voz ao manifesto contra "este sistema ruín e perverso" contra o que, di cómpre "loitar para cambialo". "O inimigo non é pequeno" e "ten o coñecemento científico, a educación e a xustiza" pero "nós temos a nosa dignidade e unidade para derrotalo". "Mentres non o derrotemos seguiremos a padecer os seus crimes", tales como "nenos e nenas que pasan fame" ou "bancos que botan á xente á rúa". "Estannos a deixar sen pan, traballo e teito e non debemos nin o imos permitir, temos a obriga de rebelarnos", tamén contra os que "non lles importa levar por diante paraxes naturais únicos, facer minas descomuniais e perigosas ou autoestradas que destrúan paraxes tan importantes como a Ribeira Sacra". "Estannos a deixar sen pan, traballo e teito e temos a obriga de rebelarnos" Nesta "loita", explicou Rivas, os "antagonismos" son un "freo". Por iso, alén do manifesto, o bombeiro coruñés achegou o relato de Eduardo Galeano sobre a Tecnología del vuelo compartido que, ao seu xuízo, ben podería marcar o vieiro polo que o traballo da esquerda social debería transitar. Nese texto o escritor uruguaio explica o xeito en que os parrulos voan en forma de letra uve: "o primeiro parrulo que levanta o voo ábrelle o paso ao segundo, que lle despexa o camiño ao terceiro" e "cando cansa, o parrulo que fai punta baixa á cola e déixalle o seu lugar a outro". "Todos se van turnando" e "ningún se cre superparrulo por voar adiante, nin subparrulo por marchar atrás". As Marchas preparan novas mobilizacións para o vindeiro mes de marzo A música ao vivo de Ataque Escampe serviu para poñerlle o ramo -e para facer bailar a moitos e moitas das presentes- a unha mobilización que terá o seu seguinte capítulo o vindeiro mes de marzo. "A próxima cita é o 22 de marzo de 2015", confirma un dos voceiros das Marchas en Galicia, Manuel Camaño, da CUT. Esa xornada "vai ser a seguinte referencia de mobilización" nun formato aínda por determinar pero coa intención de "sumar", que "é a única maneira de acabar coas medidas destes desvergoñados". "Estamos chegando a unha istuación sen precedentes á que lle hai que poñer couto" e "ese couto tenllo que poñer a clase traballadora e os sectores populares de Galicia e do Estado" mediante a "acumulación" das súas "forzas", reclama.


Summary: Propostas concretas. Iso reclama o electorado comicio tras comicio fronte a choiva de titulares e slogans fabricados polos equipos de campaña. Esmiuzamos os programas electorais das principais forzas políticas cando a carreira cara ao 25S esgota xa as súas últimas 24 horas.

A principal preocupación dos galegos e das galegas segundo todas as enquisas: o emprego e o desemprego. Na última sondaxe elaborada polo Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), sete de cada dez persoas consideran o desemprego o problema prioritario do país. Que solucións traen os partidos? Emprego 25S Despois do paro, a sanidade preséntase coma unha das inquietudes prioritarias entre a xente do país. Mobilizacións e protestas ao longo da última lexislatura dan boa conta da importancia que lle outorga o electorado ao capítulo sanitario. Eis algunhas das propostas e compromisos das forzas políticas nesta materia: Sanidade 25S Que competencias debe xestionar directamente Galiza? Cal é o modelo territorial, o encaixe do país con respecto o Estado español? Que medidas propoñen os partidos este 25S para avanzar ou retroceder no autogoberno? Autogoberno 25S Un dos temas recorrentes en campaña electoral. O ensino como materia pendente para as forzas políticas. Igual que na sanidade, os programas dos partidos que concorren ás eleccións galegas presentan dous modelos contrapostos para a educación en Galiza. Ensino 25S O agro, o leite e a gandaría, a política forestal... Que proxectos para o medio rural teñen os partidos políticos? Que propostas para poñer fin a crise dos seus sectores produtivos? Rural 25S Do campo ao mar. Outro dos sectores fundamentais da economía galega, a pesca e o marisqueo, que reclama solucións aos paulatino descenso da frota e da actividade no país. Aquí algunhas das respostas que ofrecen os partidos para os próximos comicios autonómicos: Mar 25S O aumento da pobreza durante os últimos anos de crise económica situou as medidas para combater a exclusión no centro do debate político. Desafiuzamentos, cortes de suministros básicos, o funcionamento dos servizos sociais e os trámites para prestacións e axudas. Que propoñen contra a pobreza? Pobreza 25S E como non a corrupción, tan presente nos discursos desta campaña. Medidas de transparencia e participación cidadá, incompatibilidades e códigos éticos. Como pretenden poñer fin a lacra da corrupción? Corrupción 25S Preme no logo de cada partido para ollar os programas completos:


Summary: Após os resultados electorais do 26M Luís Villares despexou dúbidas sobre o seu futuro e comprometeuse a continuar como deputado de En Marea até o final da lexislatura. Mentres, Gonzalo Caballero chega ao Parlamento Galego para presidir o grupo do de deputadas e deputados do PSdeG.

O compromiso adquirido polo portavoz de En Marea é rematar a lexislatura como deputado do Parlamento Galego, tal e como afirmou esta sexta feira o propio Luís Villares, quen descartou así dimitir após os malos resultados das eleccións xerais, as municipais e europeas. "o meu compromiso é até o final da lexislatura", explicitou Villares Non abandonará tampouco o escano durante o tempo que queda até a celebración dos comicios galegos (outono 2020). "O meu compromiso transcende a cidadanía que confiou en nós, e o meu compromiso é até o final da lexislatura", explicitou Villares nunha entrevista na televisión galega.Lamentou o xuíz en excedencia que a súa formación foi "colocada nun discurso de Podemos no que non quería estar", porque En Marea quería "formular políticas en positivo, sen enfados" e cun ton "máis amábel" ao contrario do que acontece no partido liderado por Pablo Iglesias. En Marea quería "formular políticas en positivo, sen enfados" e cun ton "máis amábel" ao contrario do que acontece en Podemos, afirmou Villares Así, Villares asegurou que "as teses impostas" por Iglesias desde que venceu a Errejón no congreso de Vistalegre II provocaron un repregamento en Podemos e fixo que non se optase por "tentar estenderse a todo o ámbito progresista". Sobre a situación interna do grupo parlamentario, Villares asegurou carecer "dunha bola de cristal" para adiviñar que acontecerá e se o grupo se manterá unido até a fin da lexislatura. Villares asegurou carecer "dunha bola de cristal" para adiviñar que acontecerá e se o grupo se manterá unido até a fin da lexislatura De feito, as e os parlamentarios de En Marea están inmersas nun novo conflito con motivo da designación da persoa que se incorporará como senadora desta formación á cámara alta do Estado. A En Marea de Luís Villares propuxo a Mariló Candedo, mais o seu nome non gosta á maioría das e dos deputados de En Marea, que pertencen a Podemos, Esquerda Unida e Anova, xa que a ven como unha "proposta dunha parte". Con todo, Villares defende que debe ser a dirección política da organización En Marea e non o grupo parlamentario quen propoña, en virtude da aplicación do resultado das primarias, a persoa que se converta en senadora porque así o estabelecen "as normas" do partido instrumental. Podemos, EU e Anova optan porque sexa o grupo parlamentario quen acorde esta decisión, xa que a dirección da formación En Marea xa non os representa, sobre todo após teren competido nas urnas nas tres últimas eleccións. Villares defende que debe ser a dirección política da organización En Marea e non o grupo parlamentario quen propoña á senadora "As cousas hai que facelas segundo mandan as normas. As normas son necesarias sempre, e cando hai problemas hai que observalas aínda con máis detalle", engadiu Villares na entrevista televisada. Gonzalo Caballero presidirá o PSdeG no Parlamento sen desprazar a Leiceaga Nos próximos días incorporarase ao Parlamento Galego o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, e será quen exerza a presidencia do grupo parlamentario. Así, Caballero aclara o seu papel, e con el tamén aclara cal será o de Xoaquín Fernández Leiceaga, que poderá continuar sendo o portavoz do grupo. Caballero agradeceu a Losada que puxese "a disposición a súa acta para permitir" a súa chegada ao Hórreo No transcurso dun acto político en Ferrol, aproveitou Caballero a este respecto a súa intervención para realizar un recoñecemento especial a Abel Losada, deputado no Parlamento Galego que vén de resultar electo concelleiro polo PSdeG na cidade de Vigo e que coa súa marcha do Hórreo facilita a entrada do secretario xeral ao ser que o substitúe. Caballero agradeceu a Losada que "desde o primeiro momento" puxese "a disposición a súa acta para permitir" a súa chegada ao Hórreo.


Summary: A aseguradora británica resístese a pagar e blindouse no Reino Unido de posibles reclamacións directas de afectados pola marea negra. Algúns prexudicados piden ao Goberno de España que adiante as indemnizacións e evite que teñan que acudir en solitario á Xustiza británica

O 13 de novembro de 2002, un día cun temporal intenso, o petroleiro Prestige comunicou que tiña unha vía de auga e estaba a perder fuel fronte á costa galega. Tras seis días de desastrosas decisións por parte do Goberno de José María Aznar, o barco partiu en dous e afundiu. Asolagou a costa con 77.000 toneladas de cru nun dos maiores desastres ecolóxicos da historia recente. Dezaseis anos despois, o Estado español e os prexudicados non cobraron un euro da indemnización.A Audiencia da Coruña fixou hai máis dun ano a indemnización en 1.573 millóns de euros para España, 61 millóns para Francia e 1,8 para a XuntaA Audiencia da Coruña fixou hai máis dun ano esa indemnización en 1.573 millóns de euros para España, 61 millóns para Francia e 1,8 para a Xunta. Ese pago téñeno que afrontar o capitán do buque, Apostolos Mangouras, e a compañía aseguradora The London Steamship Owners Mutual Insurance Association até un límite de 1.000 millóns.A principal dificultade para cobrar esa cantidade é que a aseguradora ten sede no Reino Unido e o Dereito dese país non contempla -como si fai o español- a denominada 'acción directa'. É dicir, segundo a lexislación española -en concreto, a Lei do Contrato da Seguro Responsabilidade Civil- un prexudicado pode dirixirse directamente á aseguradora para esixirlle a indemnización.Chapapote nunha praia tras o afundimento do Prestige / Stephane M. GruesoEn Reino Unido é distinto. Os particulares prexudicados terían que dirixirse aos tribunais británicos con avogados pagos do seu propio peto e sen garantías de éxito. A aseguradora realizou nos últimos anos varios movementos para tratar de impedir que lle reclamen esa indemnización millonaria.O tribunal británico fixou que a aseguradora tería que pagar se así o establecía a Xustiza española, pero o trámite non pode ser a acción directa: os afectados debían iniciar un proceso no Reino Unido sen o paraugas da Avogacía do EstadoA aseguradora acudiu aos tribunais inglesesA compañía xa iniciou esta estratexia durante o proceso xudicial. A aseguradora non se presentou ás sesións do xuízo pensando que así evitaría unha sentenza en contra, pero ao ser responsable civil a súa presenza non era necesaria. Non se librou da condena.En lugar de acudir ao xuízo celebrado na Coruña, a aseguradora dirixiuse a un tribunal inglés. Alí informou en 2013 de que en España se iniciou un proceso para reclamar a cantidade de 1.000 millóns de euros e pediu unha aclaración sobre que facer no caso de que a Xustiza española os obrigase a pagar.A marea negra do Prestige / GreenpeaceEse tribunal inglés estableceu que si, que terían que pagar se así o establecía a Xustiza española. Pero aclarou que o trámite non podía ser a acción directa que contemplaba a lexislación española, senón que os afectados debían iniciar un proceso xudicial no Reino Unido.Esa circunstancia complica enormemente reclamar a indemnización. Os prexudicados teñen que pagar os seus propios avogados -non poden acudir baixo o paraugas da Avogacía do Estado- e nada lles garante que a Xustiza inglesa lles dea a razón.Fontes do caso apuntan ao Brexit como dificultade engadida para o cobro das indemnizaciónsAdemais, fontes do caso apuntan a unha dificultade engadida. O Brexit, o proceso iniciado polo Reino Unido para desvincularse da Unión Europea, podería complicar o cobro da indemnización se xorden problemas cos tribunais ingleses.Segundo esas fontes, traballar fóra do espazo de xustiza europeo porá trabas ao proceso porque non se disporá dos mesmos mecanismos para reclamar. Co Brexit pérdense instrumentos de cooperación xurídica que fan máis sinxelo recorrer unha decisión adversa dos tribunais británicos. Ao saír do espazo común de xustiza da Unión Europea, perderase unha vía impugnatoria. "Se ese alicerce comunitario non existe, complícase todo", insisten fontes do caso.Unha tutela xudicial do EstadoAcción do colectivo Burla Negra na Coruña tras o afundimento do Prestige / Unha gran burla negraDespois da sentenza da Audiencia Provincial, a Fiscalía presentou un recurso contra esa decisión para que o tribunal estableza que é o Estado español quen debe, da forma que sexa, amparar ao resto de prexudicados e exercer as accións en Reino Unido no seu nome. Que garanta que ningún dos reclamantes particulares teña que pór o seu diñeiro para avogados coa incerteza de non saber se terá éxito.A Fiscalía pediu que o Estado ampare o resto de prexudicados e exerza as accións no Reino Unido no seu nomeA Audiencia da Coruña ten que garantir "unha tutela xudicial efectiva até o final", apuntan fontes da Fiscalía. Lembran que a Avogacía do Estado tentou que o tribunal decrete unha execución provisional da sentenza, para que polo menos páguese unha parte da indemnización, pero non o conseguiron por agora.Jaime Fernández-Posse é o avogado da conserveira Isidoro de la Cal, unha das principais prexudicadas: "O tema alí é moi complicado, moi custoso, inasumible para os os particulares". Así que este avogado apunta a unha solución que tería que partir do propio Goberno."Coa cantidade que hai na Audiencia da Coruña, 20 millóns de euros e o que ten que resarcir o Fondo Internacional de Danos por Hidrocarburos, outros 20, pódese comprar a reclamación de todos os afectados particulares e subrogarse o Estado español""Coa cantidade que hai na Audiencia da Coruña, 20 millóns de euros -a cantidade consignada polo seguro-, e a cantidade que ten que resarcir o Fondo Internacional de Danos por Hidrocarburos (Fidac), outros 20, pódese comprar a reclamación de todos os afectados particulares e subrogarse o Estado español", explica. Isto é, que o Goberno pague aos afectados a súa indemnización e despois vaia el a reclamala como Estado ao Reino Unido.Con 11 millóns de euros emendaría as indemnizacións dos particulares e co resto podería financiar "a aventura británica", apunta Fernández-Posse. O Estado xa fixo esa oferta hai anos -aínda que con cantidades limitadas porque aínda non se fixaron as definitivas- pero non todos os prexudicados se acolleron. O avogado pide que se volva ofertar esa posibilidade, porque para os particulares é "impensable" iniciar pola súa conta unha reclamación en Reino Unido."Agora a Audiencia puxo cifras, a solución honrosa que o Estado español ofrecese esas cantidades aos afectados""Agora a Audiencia puxo cifras, a solución honrosa que o Estado español ofrecese esas cantidades aos afectados, se subrogase e España fose a Londres", resume. O Goberno tería que acudir xunto co francés e coa Xunta de Galicia porque "se o tema de Londres é complicado xa de seu", o Brexit só engade "máis complicacións".Fernández-Posse lembra que é a mesma solución que se estableceu tras o desastre do mar Exeo, e a única viable. Para que se inicie e os afectados que faltan cobren a indemnización 16 anos despois teñen que pecharse os últimos flocos en España e que haxa "un Goberno definido" e estable, apunta este avogado, ao que dirixirse para negociar.


Summary: Javier Espinosa, Ricardo García Vilanova e Marc Marginedas recibiron este mércores en Ferrol o premio José Couso, polo seu labor como reporteiros en zonas de conflito, un traballo cada vez peor pagado e con máis riscos polo que permaneceron secuestrados durante meses en Siria. Falamos con eles.

"A precariedade é moitisimo maior do que era antes. Estanse pagando cantidades ridículas en conflitos que esixen un investimento moito maior. É o caso de Somalia, por exemplo. Alí a situación é tan violenta que necesitas levar permanentemente un escolta, que cobra tres mil euros ao mes. Un xornalista freelance, que cobra catro ou cinco veces menos que esa cantidade e non pode pagala, non sei como pode sobrevivir día a día. É un milagre". Javier Espinosa, xornalista de El Mundo, foi recoñecido este ano co Premio José Couso de Liberdade de Prensa, xunto con Ricardo García Vilanova (video-reporteiro freelance) e Marc Marginedas (xornalista de El Periódico). Foron secuestrados o pasado ano en Siria mentres facían o seu traballo, permanecendo durante máis de seis meses retidos e con escasas informacións sobre o seu estado. Nunca foi doada a profesión de xornalista de guerra, pero as condicións empeoraron moito nos últimos anos. Por un lado economicamente, con soldos máis baixos, unha menor achega de elementos de apoio, e cada vez máis freelances, xornalistas que acoden a un conflito cos seus propios medios e despois negocian a venda de informacións concretas. No marco da crise que sofren as empresas xornalísticas estas levan anos desfacéndose de correspondentes no estranxeiro, de enviados especiais, de reporteiros en áreas de conflito, daquilo que podía achegar unha información especializada e propia a un medio de comunicación, daquilo que constitúe (ou así debería ser) o cerne do seu negocio. "Precarizouse a reportaxe de conflitos até o extremo de que haxa medios que digan que non queren traballar con freelances polo risco que poden correr. Non o risco persoal dos freelances, senón o risco para os medios de que poidan incorrer nalgún tipo de responsabilidade legal, se o xornalista morre", sinala Javier Espinosa. O galardón, de feito, conta cunha mención especial a Ricardo García Vilanova, polo seu traballo como reporteiro freelance "sen ter a cobertura dun gran medio detrás". Sorprende que nun tempo no que se multiplicaron os medios tecnolóxicos para elaborar e difundir a información, haxa cada vez máis conflitos dos que se informa peor do que se facía hai dez, vinte ou trinta anos. A premiada o pasado ano, a tamén reporteira de guerra Mónica García Prieto (dona de Javier Espinosa), destacaba que "a única forma de reducir a propaganda nunha guerra é que haxa moitos xornalistas sobre o terreo". Doutro xeito, ausentes os xornalistas, o que domina é a propaganda dun ou doutro bando, difundida a través dos seus medios oficiais, de dúas ou tres axencias de información, e moitas veces a través das redes sociais polos propios activistas dun e doutro bando. "Facebook ou Twitter nunca serán xornalismo, simplemente son vías de comunicación. Pero a xente comeza a aceptar iso como información, como xornalismo" "Banalizouse moito a información. Estase confundindo o feito de comunicar, a través das redes sociais, con facer xornalismo" -denuncia Espinosa- "Facebook ou Twitter nunca serán xornalismo, simplemente son vías de comunicación. Pero a xente comeza a aceptar iso como información, como xornalismo. E tamén os grandes medios, por exemplo a BBC, que instan á xente a que envíen fotos dos conflitos. Como podes comprobar que esa foto é real, foi obtida nese lugar ou non foi manipulada? E iso pode aplicarse tamén ao activismo da xente que escribe en facebook ou twitter: 'Houbo un ataque e morreu tanta xente'. Como podes asegurar que iso é certo?". Espinsa engade que "evidentemente o feito de que sexas xornalista non significa que sexa 100% real todo o que escribes, porque hai xornalistas que son uns golfos. Pero sobreenténdese que o xornalista ten unha formación e unha honestidade que non buscan nin o activista nin o cidadán de a pé". Espinosa denuncia que "máis do 90 por cento da información en Siria é realizada por freelance", no mellor dos casos ou por "activistas comprometidos cunha que ás veces difire coa honestidade do informador". O xornalista advirte nos últimos anos "un retroceso moi acentuado" da calidade e da liberdade do xornalismo en España "que debilita a democracia" e que é consecuencia, ao seu xuízo, "das presións tremendas do establishment político e económico sobre os medios e os xornalistas". Espinosa advirte nos últimos anos "un retroceso moi acentuado" da calidade e da liberdade do xornalismo en España "que debilita a democracia" e que é consecuencia "das presións tremendas do establishment político e económico sobre os medios e os xornalistas" Por que seguir facéndoo, entón? Este mércores todos e todas as xornalistas preguntámoslles a Javier Espinosa e a Ricardo García Vilanova se despois do que sucedera tiñan intención de regresar a Siria ou de seguir cubrindo conflitos bélicos. "Javier ten que preguntarllo á súa muller e eu ao meus pais", dixo Ricardo García Vilanova. Pero a resposta de ambos era un rotundo "si". "Ti vas alí a explicar o que sucede, o que lles pasa a esas persoas. Se ti non tes esa motivación, non estarías alí", sinala García Vilanova. "Hai que darlles ás vítimas dos conflitos a posibilidade de queixarse. E documentar o que pasa, para que polo menos se saiba quen son os responsables deses conflitos", engade Javier Espinosa: "No caso de Iraq sábese quen foron os responsables, aínda que non foran xulgados e sigan dando conferencias por aí e gañando millonadas. Pero sabemos os seus nomes, sabemos que foron George Bush, Tony Blair e José María Aznar, e sempre que van a un sitio hai alguén que lles lembra que foron os responsables". "No caso de Iraq sábese quen foron os responsables, aínda que non foran xulgados e sigan dando conferencias por aí e gañando millonadas. Pero sabemos os seus nomes, sabemos que foron George Bush, Tony Blair e José María Aznar" Durante o tempo que durou o seu secuestro, Mónica García Prieto, dona de Espinosa, gravou un difundido vídeo, dirixido aos seus captores, no que lembraba o traballo que ela e Espinosa levaban meses realizando en defensa do pobo Sirio, dos seus habitantes: "a pesar do risco, antepuxemos a vosa traxedia á nosa propia vida co único obxectivo de erguer a conciencia colectiva sobre os acontecementos en Siria. Dedicamos os últimos tres anos a darlles voz ás vítimas". Siria, guerra esquecida Hai xa un tempo que o conflito sirio non ocupa as portadas dos medios. Foi substituído por Ucraína e outros temas de máis actualidade, e máis adiante será outra guerra a que ocupe este lugar. Javier Espinosa denuncia que, en realidade, "o que segue pasando en Siria preocúpalle a moi pouca xente en España", e apunta a que se trata dunha tendencia reproducida en moitos outros conflitos cuxa duración se estende no tempo: "pasou en Iraq e noutros, a partir do segundo ou terceiro ano, os xornalistas comezan a marchar, e a guerra queda totalmente esquecida". "Creo que a guerra vai durar moitos anos e que Siria necesitará máis de medio século para recuperarse. Agora a única solución é o tempo, que a xente se canse de matar e de que os maten" É, ademais, moi pesimista con respecto ao futuro do país: "Creo que a guerra vai durar moitos anos e que Siria necesitará máis de medio século para recuperarse. O país está asolado, é un caos absoluto. Vino noutros conflitos: agora a única solución é o tempo, que a xente se canse de matar e de que os maten. Os señores da guerra, tanto do réxime coma da oposición non teñen intención de parar de momento, así que a guerra continuará". Couso, presente Espinosa e García Vilanova recolleron o galardón nunha cerimonia que se celebrou no Teatro Jofre (Marginedas non puido acudir por problemas de axenda). Previamente, realizaron unha ofrenda floral ante a estatua Ás Ceibes (da que se lles entrega unha réplica aos premiados), dedicada á Liberdade de Prensa e, moi especialmente, á memoria de José Couso, o cámara ferrolán asasinado en Iraq polo exército norteamericano hai 11 anos. "Couso era un xornalista que estaba facendo o que nós cremos que ten que facer un xornalista: estar sobre o terreo para contar o que pasa e para documentar os terribles efectos que pode ter un conflito" Na rolda de prensa que pola mañá os dous premiados ofreceron no Concello de Ferrol xunto cos representantes do Colexio de Xornalistas, Xosé Manuel Pereiro, e do director territorial de La Caixa en Galicia, Marc Arthur Benhamou, o alcalde de Ferrol, José Manuel Rey Varela, referiuse ao caso Couso, destacando que "a información é máis que un dereito democrático, é unha necesidade de vital importancia". Rey Varela denunciou a "impunidade" e esixiu que "se esclarezan dunha vez por todas as causas da súa morte". O rexedor do Partido Popular parecía esquecer ou ignorar que a investigación, iniciada polo xuíz Pedraz, foi obstaculizada durante anos pola acción dos gobernos de PSOE e PP, e máis recentemente pola reforma da xustiza universal impulsada polos populares, que limita de forma legal as opcións de xulgar este caso dende España. Ricardo García Vilanova e Javier Espinosa destacaron que, precisamente, pola homenaxe a José Couso "este é un premio moi especial, que valoramos máis que outros". Espinosa engadiu que "Couso era un xornalista que estaba facendo o que nós cremos que ten que facer un xornalista: estar sobre o terreo para contar o que pasa e para documentar os terribles efectos que pode ter un conflito".


Summary: Os Colectivos Cidadáns pola Renda Básica Universal, organizados en Santiago de Compostela, A Coruña e Betanzos, veñen de publicar un vídeo no que economistas, docentes e persoas do ámbito da cultura como Quico Cadaval ou Patricia de Lorenzo explican o seu apoio a esta proposta

A proposta de poñer en marcha unha renda básica universal leva anos enriba da mesa. O debate medrou durante a anterios crise económica iniciada no ano 2008 e en xaneiro de 2014 rexistrouse no Congreso a Iniciativa Lexislativa Popular que pedía a aprobación deste mecanismo de redistribución, impulsada polo Movemento contra o Paro e a Precariedade. Foi fundamental o traballo de divulgación e análise desenvolvido por entidades como a Rede Renda Básica, que publicou propostas de financiamento deste instrumento, enmarcadas nunha ampla reforma fiscal. Houbo tamén unha Iniciativa de Cidadanía Europea a prol da Renda Básica Incondicional, que agora vén de poñerse de novo sobre a mesa.Os Colectivos Cidadáns pola Renda Básica Universal, organizados en Santiago de Compostela, A Coruña e Betanzos, veñen de publicar un vídeo no que explican o seu apoio a esta proposta A nova crise económica provocada pola pandemia de Covid-19 semella ter achegado novos argumentos a prol desta iniciativa en todo o planeta. En abril trece colectivos sociais galegos lanzaron a campaña Renda Básica Xa, que busca impulsar a proposta, subliñando as limitacións que presentan outras axudas, como o Ingreso Mínimo Vital, que nos seus meses de aplicacións arrastra moitas eivas, sobre todo na súa tramitación.Agora os Colectivos Cidadáns pola Renda Básica Universal, organizados en Santiago de Compostela, A Coruña e Betanzos, veñen de publicar un vídeo, que acumula máis de dúas mil reproducións en só tres días, no que activistas a prol da renda básica, economistas, educadoras sociais, docentes e tamén persoas do ámbito cultural (como Patricia de Lorenzo, Quico Cadaval, Oli Xiráldez ou Xacobe Martínez Antelo) explican o seu apoio a esta proposta e os beneficios sociais que podería achegar a súa aprobación. Os colectivos piden tamén o apoio para unha iniciativa de cidadanía europea que pide a "Implantación de rendas básicas incondicionais (RBI) en toda a UE" e que necesita acadar un millón de sinaturas antes do remate deste ano 2021."Eu creo que o dilema do século XXI é renda universal ou barbarie, renda universal ou falla absoluta de futuro", dise no vídeoO vídeo 'RBU, unha idea deste tempo' debulla algunha das características desta iniciativa, incidindo no incremento do benestar xeral da poboación: "Por que vivir para traballar? Coa renda básica traballaríamos para vivir mellor", sinala a docente Olalla Liñares e no carácter case que inevitable da súa posta en marcha para a propia pervivencia do actual sistema de consumo, como explica o economista Gonzalo Rodríguez: "A renda básica vén resolver un problema evidente, que é que o mercado necesita consumidores. E a actual lóxica económica leva ao contrario, con traballadores cada vez máis excedentarios e consumidores escasos fronte á produción. Temos que buscar solucións. A pregunta non é tanto por que apoiar a renda básica, senón por que opoñerse".O avogado Xoán Antón Pérez-Lema resume o seu apoio dicindo que "eu creo que o dilema do século XXI é renda universal ou barbarie, renda universal ou falla absoluta de futuro". E Patricia de Lorenzo pecha o vídeo animando á cidadanía a saber máis sobre esta proposta: "A xente o que ten que facer é ler sobre o tema, falar e informarse".A proposta busca reducir as desigualdades sociais a través dunha maior redistribución da riqueza existente na sociedade, cunha única prestación que todo o mundo recibiría independentemente da súa renda previa e que as persoas con máis ingresos terían que devolver a través do IRPFA proposta da RBU busca reducir as desigualdades sociais a través dunha maior redistribución da riqueza existente na sociedade, cunha única prestación que todo o mundo recibiría independentemente da súa renda previa e que as persoas con máis ingresos terían que devolver posteriormente a través do pagamento do IRPF. A renda básica universal substituiría ás demais axudas e prestacións, simplificando os trámites e procedementos, pois a súa percepción sería incondicional. Entendida como un dereito e non como unha prestación, achegaría un ingreso mínimo para quen non tivese ingresos nestes momentos e completaría os salarios dos traballadores e traballadoras máis precarias, ofrecendo deste xeito unha maior liberdade para a escolla dun emprego. Pola contra, reduciría nunha pequena parte as rendas da minoría social con máis ingresos, a través dun aumento nos impostos directos que pagan."A Renda Básica dános liberdade para escoller empregos que de verdade lle dean sentido ás nosas vidas", incidía neste senso David Casassas Márquez, profesor de Teoría Social e Política na Universidade de Barcelona e vicepresidente da Rede Renda Básica, nunha entrevista con Praza.gal. Unha idea semellante á apuntada por Jorge Moruno nestoutra entrevista: "Non estaría mal ter un mínimo de seguridade para poder rexeitar traballos polos que che pagan 600 euros". Pola súa banda, a activista Koldobi Velasco, indicaba que "é necesario que vaia da man doutras ferramentas nunha verdadeira política de benestar, que ten que ver con fortalecer o público, desprivatizar, regular e xerar as condicións para que o Estado poida redistribuír a riqueza".


Summary: ENTREVISTA Marleen MaLone publica o seu primeiro libro, un catálogo de amantes que é crítica ao machismo e, ao mesmo tempo, autocrítica das mulleres que, no seu camiño cara ao empoderamento, tropezan coas súas propias carencias.

Hai uns días que Iolanda Zúñiga comparte nas súas redes sociais as reflexións sobre os homes, tan directas, potentes e cheas de humor, da súa amiga -ou ex-amiga- Marleen MaLone: unha muller que cansou de ser, no ámbito da sedución, suxeito pasivo. Que decidiu saltar os roles impostos polo patriarcado e tomar a iniciativa. Cazar. Depredar. Empoderarse. Mais, nese proceso, atopouse coas súas propias contradicións. Cos seus medos e inseguridades. Coa súa atracción momentánea -tamén- polas vantaxes vendidas pola convención. A estabilidade. O amor. Marleen cóntao todo, a través da redacción de Iolanda, en 'Noites de Safari' (Xerais). Sen agochar nada. Conseguimos falar con ela -con Marleen- para coñecela mellor. Es novidade na literatura galega. Quen es? De onde vés? Antes de nada, eu a verdade é que escribir non escribo. En realidade son pintora. O que pasa é que pasei un tempo en Vigo e Iolanda Zúñiga e eu fomos amigas. E digo fomos porque hai moito tempo que non a vexo e que non sei nada dela. Pero naquela época na que as dúas faciamos vida nocturna en Vigo, pedinlle que ela escribise as miñas historias, os meus avatares sexuais cos homes. Como escribir non é o meu, preferín que redactase ela o que eu lle contaba. "Pedinlle a Iolanda que ela escribise as miñas historias, os meus avatares sexuais cos homes" En calquera caso, aínda que a redacción non sexa túa, é un libro de avatares sexuais no que se conta que moitos te trataron bastante mal. Non todas as persoas quererían presentar en público esa parte das dúas vidas… O libro leva o subtítulo de 'Manual sobre amantes desorientados' e a verdade é que eu tamén tiven amantes moi ben guiados e orientados que me produciron moita satisfacción, non só sexual senón tamén a nivel de coidados: que me respectaban.... O que pasa é que Iolanda escolleu redactar as historias dos desorientados. Eu tampouco lle vou preguntar por que fixo esa escolla. Mais, en calquera caso, non foi algo que pactase con ela. Pensaba, ao lelo, que se tivese sido escrito hai 20 anos, podería ser un escándalo. Unha muller que vai polas noites de safari, de caza. Que se comporta como se supoñía que só podían comportarse os homes… Iso mudou moito pero, cando nós estabamos no instituto, unha muller tiña moi difícil saír do rego nese sentido. Claro, a min mesma pasoume. Houbo moito tempo no que eu tamén me comportaba coma un suxeito pasivo. Quero dicir, que agardaba a que os homes me entrasen, segundo a convención: é o macho o que ten que tomar a iniciativa, pois da boca dunha muller non pode saír un convite, unha proposta… Pero farteime diso. Non quixen seguir agardando a ver se había sorte e me entraba o home que me enchía o ollo. Decidín empoderarme. Pero no camiño tamén tropecei. A verdade é que non foi fácil, porque ao meu arredor eu vía, como ti dis, que non eran as mulleres as que normalmente levaban a iniciativa. Pero un día lanceime e non me foi mal. Só que despois o que pasou é que me atopei con homes cos que non cheguei a bo porto… "Non quixen seguir agardando a ver se había sorte e me entraba o home que me enchía o ollo. Decidín empoderarme" Os amantes desorientados teñen moitas eivas como homes e como persoas, pero unha das cousas que teñen en común é que son egocéntricos, infantís, moi pouco empáticos e bastante machistas. Como dicía antes, foi a escolla de Iolanda falar dos desorientados. Pero si, son inmaturos, egocéntricos… O que pasa é que tiven momentos de certa... desesperación, -podería dicir-, debido á soidade. E iso levoume a ligar con homes para os que, seguramente, en épocas mellores da miña vida, non tería mirado. E ademais o que pasa tamén é que moitos deles, de cara a fóra, parecían outra cousa. Pero cando os coñecías mellor, e sobre todo na intimidade, mostraban o que eran realmente. "Moitos deles, de cara a fóra, parecían outra cousa. Pero cando os coñecías mellor, e sobre todo na intimidade, mostraban o que eran realmente" Por certo, case todos falan castelán -e Iolanda recolleuno nos diálogos-. Terá que ver con que vivías, daquela, en Vigo? Supoño que si. É a realidade. Eu non neofalante e non sempre falo en galego. Os amantes que coñecín en Vigo non falaban galego, pero a verdade é que tampouco castelán: máis ben castrapo. Non dominaban as artes do amor nin as da lingua -por partida dobre-. Noutros sitios, coma en Santiago, si que atopei amantes galegofalantes. "Os amantes que coñecín en Vigo non falaban galego, pero a verdade é que tampouco castelán: máis ben castrapo" Iolanda conta todo con moito humor. E co estilo, tan fresco, que a caracteriza, xa desde 'Vidas post-it'... Si, ela cóntao con humor, pero eu sufrín. O que pasa é que, cando eramos amigas, eu contáballe a Iolanda os meus problemas cos homes, e ela ría. Por iso, da miña traxedia, ela sacou unha traxicomedia. Comedia só non é, e drama tampouco. Pero para min foron dramas. Para a miña entreperna e para o meu corazón. Porque eu ía con intención de depredar, de cazar, pero ao final, por soidade, acabábame enganchando a homes que non me achegaban nada, que eran bastante mediocres… "Eu ía con intención de depredar, de cazar, pero ao final, por soidade, acabábame enganchando a homes que non me achegaban nada, que eran bastante mediocres" O libro está cheo de machismos -non sei se micro ou, quizais, algo máis-. Ti non tes a culpa de que os amantes che saísen así. Mais supoño que o que pasa, tamén, é que, coma todas, tratas de empoderarte, pero segues arrastrando roles femininos impostos polo patriarcado… Fomos educadas para ter parella, para que a nosa felicidade dependa, en boa medida, de ter a alguén ao noso lado... Claro! É a educación patriarcal que recibimos, que nos pesa moito. Empezando pola influencia do catolicismo. Eu non fun a un colexio de monxas, pero iso está aí. Despois, tamén, claro, pola influencia familiar. Meu pai é puteiro. Miña nai tamén tivo problemas de dependencia emocional e foi maltratada psicoloxicamente. Ela era independente ata que casou. Pero deixou de traballar para coidar dos fillos. Cando quixo separarse, os seus pais dixéronlle que había que apandar. Non conseguiu separarse ata ter máis de 60 anos. É todo: a relixión, a familia, os homes que te rodean… Todo o ambiente no que medras. O libro critica os homes, que presenta como tipos, case como caricaturas. Pero tamén fai autocrítica, no sentido que estamos a falar. Fala da túa dependencia emocional, da soidade que te leva irte con badulaques… Nese sentido, Marleen podería ser moitas Marleens, independentemente de que sexan cazadoras ou non. Supoño que si. Cando eu falaba con Iolanda, decatábame de todas esas cousas: a dependencia emocional… E ela reflectiuno no libro. Ademais, hai cousas no libro que non son miñas, que son de Iolanda ou doutras mulleres que coñecemos. E Iolanda reflectiu, seguramente, no libro, os seus propios medos, as súas carencias, os seus traumas... Mais, e iso quero deixalo claro, moita xente confúndeme con Iolanda, pero eu son Marleen. Non somos a mesma. Eu son nocturna e Iolanda é diúrna. Eu son cazadora e Iolanda non sabe nada diso. Eu son promiscua e ela non. Eu bebo e drógome e Iolanda non pode porque ten unhas resacas terribles. Eu son heterosexual e Iolanda non o ten moi claro… "Iso quero deixalo claro, moita xente confúndeme con Iolanda, pero eu son Marleen. Non somos a mesma" O vocabulario sexual do libro, por certo, é moi rico. Sabes como o traballou Iolanda? Pois eu penso que, se algún valor teñen os textos -porque a miña vida tampouco é tan interesante- é precisamente o feito de volver sobre eses termos, que están un pouco en desuso. Iolanda utilizou palabras que eu non uso nin coñezo. Pero quixo botar man delas para enriquecer o relato. E si que me falara dun recurso que había en Vieiros: o Vocabulario Sexual Galego. E despois hai outra cousa: Iolanda fora unha das autoras do guión de 'O Divino Ferrete', unha película porno galega que quedou en proxecto porque non deron atopado unha actriz porno que falase galego. Así que, dalgunha maneira, podo supoñer que 'O divino ferrete' levou a 'Noites de Safari'... Pero terías que preguntarlle a Iolanda. "Iolanda utilizou palabras que eu non uso nin coñezo. Pero quixo botar man delas para enriquecer o relato" 'Noites de safari' non é pornográfico, pero si ten partes bastante eróticas. Non hai moita narrativa en galego na que o sexo estea tan presente -si hai máis, quizais, en poesía-, mais hai algo que tiña que preguntarche: como imos superar que o teu mellor amante fose un facha? -Un auténtico facha-. (Ri). Pois é que foi así. Era un amante de primeira. Era totalmente retrógrado, pero moi bo na cama. Un amante de manual. Tamén pasa un pouco o contrario. Tiveches amantes cun discurso moi de esquerdas que non eran nada xenerosos na cama. Poderían ser representantes doutro xeito de entender a masculinidade… que non se afasta tanto da de antes. Un exemplo é o gaiteiro. Uff, si. Pode pasar iso que dis. No caso do gaiteiro, ademais, o que quería era ser admirado polas súas destrezas coa música. Quería unha espectadora, non unha persoa coa que compartir nada. Mais, falando de masculinidade, tamén hai homes aos que non lles apetece ser cazadores e depredadores, e o machirulismo dominante tampouco consente iso. Son considerados, por iso, menos homes… E logo tamén hai homes con pouca habilidade para a sedución que tentan enmascarala con ferramentas intelectuais. Que están moi centrados en proxectar unha determinada imaxe… Eu prefiro que non anden con tanto rodeo. "Tamén hai homes aos que non lles apetece ser cazadores e depredadores, e o machirulismo dominante tampouco consente iso" A redacción do libro leva a pensar, se cadra, que vives unha contradición constante entre o teu proxecto empoderador e o teu desexo de non estar soa, de ter parella estable. Pero se cadra non é tan fácil. Unha muller con parella tamén pode sentirse soa e ter dependencia emocional e sentirse mal polo que a súa parella lle fai ou di. E tanto! Quero dicir que, se non nos decatamos disto, o libro podería ata interpretarse coma unha sorte de fábula de advertencia contra a promiscuidade, no sentido de: se non segues o camiño marcado, vas acabar soa, humillada… Entendo o que dis e estou de acordo. Mais eu engadiría algo, que é a importancia, no libro, da nosa parte animal. Da bioloxía. -E Iolanda xa falou nalgunha entrevista de Félix Rodríguez de la Fuente, que tanto lle gustaba. Da homenaxe a el que dalgunha maneira tamén contén o libro….-. A ver, eu penso que conservamos algo en nós moi cavernario. Eu decido empoderarme, saír cazar. E que viva a promiscuidade, que hai que desfrutar da vida. Pero é un pouco como o anxiño e o diaño dos debuxos animados. Tampouco podo esquecer que son femia, que levo en min o instinto reprodutivo, e que iso me fai quizais proxectar nos meus amantes ideas de estabilidade, de futuro… Ese debate existe en min. E penso que non ten sentido negalo. Porque falamos de empoderarnos e é moi necesario, claro, pero iso está en nós tamén. "Tampouco podo esquecer que levo en min o instinto reprodutivo, e que iso me fai quizais proxectar nos meus amantes ideas de estabilidade, de futuro..." Co argumento da bioloxía tamén hai que ter coidado, porque o utilizan moitos machistas para xustificarse: o macho que vai poñendo a súa semente por aí... Mais o que quería dicir é que ti, como muller cazadora, tes contradicións, igual que as mulleres con parella estable, que tamén as temos. E moitas. Claro! Mesmo hai moitas mulleres con parella estable que tamén son promiscuas. Que senten, dalgunha maneira, necesidade de buscar fóra. Hai mulleres con parella que teñen unha relación que é máis fachada ca outra cousa… E a promiscuidade non ten que ser ademais algo só físico. Podes estar implicada emocionalmente con outra persoa, aínda que non sexas o que se entende normalmente por "infiel". Ademais, por moito que nos conten do amor, cantas parellas hai cun amor "puro", tal como nos venden? "Por moito que nos conten do amor, cantas parellas hai cun amor "puro", tal como nos venden?" En cantas se respecta a liberdade do outro, non hai celos…? Cantas están xuntas por certa inercia, ou porque se meteron nun embrollo de fillos e compromisos e xa non dan saído? Por certo, Iolanda contárame que houbera un libro que a influíu para escribir este: 'Como ser mujer', de Caitlin Morán. Houbo unha época que Iolanda deixou de escribir os meus relatos. O que dicía esta autora era moito máis interesante. O libro sobre min estivo, así, gardado nun caixón bastante tempo. Despois Iolanda retomouno, decidiu acabalo. En relación co que estabamos a falar, sobre todo ao final do libro fálase de que as mulleres que non seguen as normas son, un pouco, consideradas mulleres de segunda. As que non teñen parella estable, nin traballo estable… Mesmo algunha vez temos caído nosoutras na trampa de dicirlles ás nosas amigas promiscuas "é que non te fas respectar". Si… Mesmo podo dicirche que ás veces che dá a impresión de que envexan a nosa liberdade…. Nós escollemos un camiño, que é rebelarnos, como dis, contra o camiño marcado. Contra un proxecto de estabilidade na vida, en xeral: o traballo estable, o piso, o marido… E é como, si, nos considerasen mulleres de segunda. A propia Iolanda, cando eramos amigas, tense posto paternalista comigo, no sentido que ti contas: dicirme que tiña que ser doutra maneira, que tal… "A propia Iolanda, cando eramos amigas, tense posto paternalista comigo" De feito, Iolanda e eu tivemos un conflito e acabamos mal. Mais si, non é a primeira vez que oio que unha muller non debe andar por aí de noite borracha e drogada, que iso nunha muller non queda ben -nun home si-. Pero tamén é certo que nós, ao vernos no noso propio futuro, tampouco nos percibimos tan libres. Quero dicir, que nós tamén podemos pensar que, ao cabo, as que escolleron o camiño convencional son tanto ou máis libres ca nós. Porque nós estamos soas, sen cartos… Outra cousa que pode deducirse da lectura é que pode ser un reflexo, tamén, diso que chaman "poliamor". Da busca doutras maneiras de relacionarse… Coas súas trampas e contradicións -igual que a maneira tradicional de entender as relacións amorosas-. Que opina Marleen do poliamor? Ben, en realidade o que conta o libro non ten que ser iso necesariamente, porque non queda claro que parte dos amantes sexan simultáneos, que coincidan no tempo, aínda que se pode deducir que si. Tampouco os relatos están organizados por orde cronolóxica, senón pola letra do apodo do amante. Iolanda pensa, -é que dicía cando falabamos-, que o do poliamor ten bastante de mentira… "Temos contradicións, claro, escollamos o camiño que escollamos" Pero ben, indo á pregunta. É que eu realmente non tiña un pacto de fidelidade cos meus amantes. Eles non a querían tampouco. Eu estou moi a prol de que cadaquén faga o que queira, da promiscuidade se quere, de vivir a vida. Pero, como xa falamos, o que pasa é que ás veces acábaste enganchando e chorando… A min mesma parecíame que os casados podían ser os amantes ideais, porque suporían a liberdade máxima no meu proceso de empoderamento, no meu rol de cazadora: nunca me ían pedir compromiso. Pero tenme pasado de acabar pedíndolles que deixasen á súa muller… Temos contradicións, claro, escollamos o camiño que escollamos. En relación con iso, os amantes son un pouco imbéciles e insensibles -e axentes do chamado micromachismo, e ás veces de algo máis-. Pero quizais ti tamén proxectas as túas inseguridades neles. Por iso che sentan tan mal cousas que che din, que son comentarios dun idiota… Seino. Eu sei que teño unha autoestima baixa, que no meu proceso de empoderamento aínda me queda camiño por andar. Por iso me xorden conflitos como os que dis. "No meu proceso de empoderamento aínda me queda camiño por andar" Por certo, conta Marleen no libro dun día que se meteu nun "sarao" intelectual tras presentarse, polos cartos, a un certame literario. E o que viu alí non lle gustou moito. Por que? A verdade, e supoño que pode pasar en calquera gremio "intelectual", é que o que vin alí foi un mundo endogámico, narcisista, con personaxes, incluso, con grande habilidade para o servilismo. Uns discursos cheos de tópicos: os escritores, os de discursos máis afectados. Os do audiovisual, os máis narcisistas… Tamén se comenta no libro -iso será seguramente achega de Iolanda- que é unha babecada admirar alguén só polo feito de que escriba libros. Quizais, na cultura galega, a posición dos escritores no proceso de construción nacional tamén tendeu a situalos un pouco nun pedestal.. O escritor como militante, case como salvador da patria… Non quero xeralizar con iso. Pero baixar do pedestal o que antes se subiu, leva tempo. Mais ti pensas que é só en Galicia? Se cadra noutros lugares importan máis outros factores. Mais aquí, por exemplo, e iso téñoo observado moito, é máis tendencia dos escritores homes pensar que son moi importantes e que merecen que todo o mundo lles faga moito caso. Ás escritoras chámalas e moitas veces non queren falar porque se senten inseguras… Non o sabía, mira. Pero o que si penso, respondendo á túa pregunta inicial, é que por ter as catro ferramentas para xuntar letras e que quede algo que non sexa moi mediocre, non mereces admiración. Non sei por que os oficios intelectuais deslumbran máis. "Non sei por que os oficios intelectuais deslumbran máis" Debes sabelo ben, porque traballaches bastante de camareira. Seguramente non te tratan igual se saben que tes un libro -aínda que non o escribiras ti- que se pensan que es camareira. O trato é diferente, si. A primeira reacción é a sorpresa. Se tes un libro, que fas traballando de camareira? E non, non é igual ir de escritora -e eu teño dito que o son para ligar- que de camareira. Acabo de lembrar o último libro de Pati Janeiro. Fala da vida dunha camareira. De precariedade, vamos. 'Noites de safari' tamén fala de precariedade. Pois non hai tantísimos libros tan directos, tan auténticos, na nosa literatura, nese sentido, coma os vosos, por exemplo. Se cadra a literatura precisa máis proletarios, porque hai un desequilibrio en favor das chamadas profesións liberais. Mais, imaxino, ser obreira e escritora debe ser difícil… Si, hai moita maior presenza, na literatura, de intelectuais, profesores… E si, eu sei o que lle pasou a Iolanda. Tivo, por exemplo, que dedicar todo un paro, ata esgotalo, para acabar 'Noites de safari' e escribir outro libro que ten sen publicar. É moi difícil: se es camareira, non podes pedir uns días para acabar outro traballo, non podes planificar con antelación as vacacións para organizarte para escribir… Non é o mesmo. A Iolanda preguntábanlle por que non publicaba máis, despois de 'Periferia'. Pero é que é moi difícil sendo unha traballadora precaria. Se non tes diñeiro para poñerte como autónomo, se non preparas unha oposición… E preparar unha oposición tampouco che garante nada. "Son consciente da miña dependencia, mais tamén de que eran uns badulaques" No teu discurso salientas moito a falta de empoderamento. Mais se cadra es máis libre do que ti mesma cres. Coas túas contradicións. Sabes perfectamente que te liaches con badulaques. E penso que nunca namoraches de ningún deles. Aínda que en certos momentos pensases que si, levada pola "soidade", por eses roles de dependencia que herdamos. Mais, moitas veces, es ti quen os afasta. Non creo que os precises. Podería ser. Tamén se cadra por iso a dificultade de atopar algún que me encha o ollo. Mais si, son consciente da miña dependencia, mais tamén de que eran uns badulaques. É por exemplo o que me pasou co meu amante futboleiro… Nun momento pensei que sentía amor, pero acabei esquecéndome del. Se cadra non os necesito, non. Se cadra non preciso a estabilidade que parece buscar todo o mundo…