Summary: Lugo acollerá o vindeiro día 21 dunha "muralla humana de estreleiras", iniciativa que leva semanas cociñándose a lume manso e sumando apoios colectivos e individuais. O obxectivo, reunir de mans dadas centos de persoas procedentes das diferentes comarcas da Galiza na cidade máis antiga do país para reivindicar que "somos unha nación".

Projeto Estreleira quer que o vindeiro 21 de novembro a muralla de Lugo fique rodeada por centos de persoas que, man con man e portando simboloxía nacional galega, reivindiquen unha Galiza de seu. Con ese obxectivo leva semanas contactando con colectivos e persoas individuais, organizando xuntanzas en diferentes comarcas, sumando apoios e complicidades... "Nestes tempos de ofensiva do españolismo é bo mandar unha mensaxe clara: estamos aquí e non recuamos", indican. Como valorades a resposta que está a recibir esta iniciativa? A todos os que lles explicamos a iniciativa parécelles unha boa idea, ou polo menos iso é o que nos transmiten, o que notamos. Non atopamos voces discordantes ou desanimadas, ao contrario, chégannos sensacións moi positivas de moita xente e desde sectores diversos. A estas alturas hai por volta de 600 persoas anotadas para participar e somos conscientes de que haberá algunhas que 'caian' desa lista mais tamén que hai moita xente que vai dar o paso a medida que se achegue a data. Un acto, ademais, apostando por unha cidade que por estar, por dicilo así, á marxe do AP-9 semella que require un 'plus' de esforzo o de achegarse até aí. O que nós si que temos claro é que non hai unha razón para non ir! Detectamos moita disposición e colaboración, non podemos ter queixa. "A estas alturas hai por volta de 600 persoas anotadas para participar" Estreleira naceu hai uns meses, cunha presentación publica no Pico Sacro, e desde entón impulsou diversas iniciativas, coa visibilización e espallamento da simboloxía galega como principal obxectivo... A iniciativa naceu para iso, para difundir os nosos símbolos nacionais, pois entendiamos que había un déficit neste sentido. Mesmo parece que entre a propia base nacionalista ou soberanista existe, por dicilo así, certa inhibición neste aspecto, e máis nuns momentos duns anos para aquí en que vemos a proliferación da simboloxía española. Ante isto, consideramos que se debía de facer algo, activar unha iniciativa que apostase por propostas e accións imaxinativas, expansivas, audaces... Que sumasen e animasen a xente a participar e a que os símbolos nacionais non sexa algo exclusivo do Día da Patria ou das mobilizacións... que estean polo territorio, que estean presentes polo país adiante, mesmo nos sitios máis insospeitados. E que nos atopamos moitas veces cando colabamos bandeiras? Pois que duraban pouco, riscábanas, arrancábanas... Por iso decidimos que alí onde puñamos unha bandeira, facer unha foto e pasala ás redes sociais, acompañada de datos históricos, xeográficos, culturais.... do lugar onde se puxo Mais estamos nun contexto de 'ofensiva', por dicilo así, da simboloxía española, tamén na Galiza, onde xa non figura só nas institucións ou redutos reaccionarios moi minoritarios, senón que tamén se espallou na sociedade Hai esa ofensiva, si. Antes había unha exhibición de españolismo, por dicilo así, banal, ligada moitas veces á La Roja ou eventos deportivos. Iso xa non é así. O de agora é grave, é unha exhibición agresiva, ostentosa e ameazante e que non vén só pola extrema dereita. Lembremos o que pasou o Día da Patria Galega en Compostela, cos avións militares pasando por riba da capital coa bandeira española. E iso non o ordena Vox, non é? Iso estaba autorizado polo Goberno español. Cando puxemos en andamento esta iniciativa houbo quen nos dixo tamén o clásico de "a ver, pesados, xa estades co da bandeira" (ri). Para nós isto non é unha batalla de farrapos, de trapos. Cando os fascistas atacan a bandeira LGTBI non se di "atacaron un trapo", non. Todos entendemos que atacan o que representa, que atacan uns dereitos e un colectivo. As bandeiras representan algo, e a nosa representa uns valores e unhas reivindicacións que para nada 'casan' cos da simboloxía española. "A ofensiva da simboloxía española non é só cousa da extrema dereita: o dos avións militares coa bandeira española o 25 de Xullo sobre Compostela non o ordenou Vox, non é?" Elaborastes unha relación de 21 motivos polos que acudir á muralla de Lugo o 21 de novembro. Entre eles está o de, dicides, que "precisamos emocionarnos" No mundo do soberanismo apelamos á razón, á racionalidade. É o que ten que ser, a cultura de esquerdas e do soberanismo galego acreditamos niso, nos argumentos, porque témolos e cremos que o debate demostra eses argumentos fronte a hipérboles e irracionalismo do españolismo. Mais isto non debe de ir rifado coa capacidade de nos emocionar, para nada. Incidimos moito en que isto tamén é importante, porque establece ligazóns, conéctanos, crea sinerxias. Neste acto do 21 hai moito simbolismo: desde a data, centenario do primeiro izado nunha institución da bandeira galega, até o lugar, Lugo, a cidade máis antiga do país. Tamén o feito de facer unha cadea humana é un símbolo, é algo que xa se ten realizado noutros países e noutras reivindicacións. "O que se vai facer en Lugo é unha oportunidade para ver que somos moitos e moitas as que acreditamos que a nación galega existe" Pouco queda para o 21, como animariades a asistir ao acto a alguén que estea dubidando? O que se vai facer en Lugo é unha oportunidade para saírmos desta parálise na que estamos. É unha oportunidade para reaxir e tamén para xuntarnos, para vernos, para lembrar que somos moitos e moitas as que acreditamos que a nación galega existe. Unha oportunidade paravisibilizar que estamos aquí e non renunciamos ao dereito de autodeterminación do noso pobo. E é unha oportunidade de reivindicarmos o territorio, de demostrar que estamos dispostos a movernos, a saír á rúa. Neste sentido, temos pensadas novas propostas e ideas a desenvolver noutros puntos, desde Irimia, onde nace o Miño, até Fisterra... que xa iremos avanzando aos poucos.


Franciso Conde salienta "a aposta da Xunta por unha Galicia máis innovadora, máis preparada e máis verde" nun acto incluído na súa axenda oficial organizado por unha entidade que se declara continuadora de FAESHai un ano o PP creou a Fundación Concordia y Libertad como herdeira doutras fundacións previas ligadas ao partido como a FAES de José María Aznar. Este luns esa nova fundación organizou nun hotel de Santiago un foro denominado Industria 4.0: cara a unha industrialización inclusiva, sustentable e innovadora, evento ao que asistiu o conselleiro de Economía, Francisco Conde, dentro da súa axenda oficial da xornada. Alí Conde, segundo divulgou o seu departamento malia estar en campaña electoral, gabou "a aposta da Xunta por unha Galicia máis innovadora, máis preparada e máis verde, que compatibilice a sustentabilidade ambiental co desenvolvemento industrial", traballo que contrapuxo a un suposto rexeitamento do Goberno central socialista dunha "transición xusta e que non xere desemprego".A Fundación Concordia y Libertad preséntase como un lugar "onde o centro dereita liberal conservador teña o seu sitio" e na que teñan cabida "os estudos económicos que abandeirou FAES"Segundo salientou o propio PP hai un ano, a Fundación Concordia y Libertad pretende ser un lugar "onde o centro dereita liberal conservador teña o seu sitio" e na que teñan cabida "os estudos económicos que abandeirou FAES". O foro que celebrou este luns en Santiago foi inaugurado polo presidente da fundación, o deputado popular Adolfo Suárez Illana, e clausurado por Francisco Conde como conselleiro de economía, segundo se reflectiu na axenda oficial da Xunta e divulgou o Goberno galego nun comunicado de prensa. Nesa nota de prensa, a Consellería de Economía fixo fincapé no "apoio á industria electrointensiva, e a industria en xeral", dúas cuestións nas que o PPdeG e a Xunta están a centrar os seus ataques aos socialistas. A nota tamén gaba "o esforzo que fai Galicia para xerar confianza, cuns orzamentos en tempo e forma, ou sendo a comunidade que antes paga aos seus provedores". Estes eloxios a políticas do Goberno galego prodúcense despois de que a Xunta Electoral ordenase á Xunta retirar varias campañas propagandísticas nas que se divulgaban supostos logros do Executivo de Feijóo que se consideraron que podían interferir na campaña electoral. Iso non impediu que a Xunta divulgase o pasado xoves un inédito informe coas súas "demandas ao próximo Goberno de España".No foro deste luns participaron diversos cargos popularesNo foro deste luns participaron entre outros, segundo se encargou de divulgar a portavoz do PP no Concello da Coruña, Beatriz Mato, cargos populares como a deputada Tristana Moraleja ou o senador Miguel Lorenzo. A actividade recibiu financiamento do Ministerio de Asuntos Exteriores, departamento público que nos últimos anos xa concedera achegas á Fundación Humanismo y Democracia, da que Concordia y Libertad é herdeira, a través da súa liña de subvencións a fundacións e asociacións vinculadas a partidos políticos.


Summary: Anxo Iglesias, secretario da Asociación de Veciños de Teis, denuncia que o intento de privatización do Centro Cívico do barrio agocha unha manobra para controlar o movemento veciñal vigués no seu conxunto. Audio no interior.

Veciños e veciñas de Teis levan semanas protestando contra a intención do alcalde de Vigo, Abel Caballero, que privatizar o funcionamento do Centro Cívico do barrio, que dende a súa creación hai doce anos, é xestionado pola Asociación de Veciños a través dun convenio co Concello. Nos orzamentos municipais que socialistas e populares veñen de pactar este convenio desaparece, polo que o único Centro Cívico que na cidade non ten xestión privada podería pasar a unha concesionaria. A Asociación denuncia que detrás desta manobra está tamén o obxectivo de "castigar" unha asociación reivindicativa e crítica coa xestión municipal e, máis alá diso, un intento de controlar o movemento veciñal vigués no seu conxunto. Falamos con Anxo Iglesias, secretario da asociación. Como está a situación? Credes que ides poder manter a xestión do Centro Cívico? A pesar da intención do alcalde de expulsarnos, seguimos estando no Centro Cívico, na oficina que dende sempre tivo alí a Asociación de Veciños, pero este xoves xa nos cortaron o teléfono e a conexión a Internet. Nós imos seguir coas mobilizacións e de feito o martes que vén temos convocada outra manifestación. Estamos agardando a ver que sucede no vindeiro pleno municipal, que ten que ser o da aprobación definitiva dos orzamentos e aí imos aproveitar ao máximo as opcións que temos. Hai un período de alegacións aos orzamentos municipais e nós imos presentalas. "Quen mellor que os veciños pode coñecer as necesidades do barrio? Sobre todo neste caso, no que se conta cunha asociación dunha longa traxectoria de traballo e de reivindicación" A base do que defendedes é que o centro está mellor xestionado polos veciños que por unha empresa privada? Hai que destacar que é o único centro cívico de Vigo que tiña un modelo de xestión veciñal, o resto era un modelo de concesión a unha empresa privada. Nós imos seguir loitando, defendendo a xestión veciñal do centro cívico, e denunciando o plan de privatización do centro iniciado polo Concello. Hai dúas diferenzas importantes na xestión do centro: a primeira é o nivel de actividade, que no de Teis é moi superior o de calquera dos outros centros cívicos da cidade. E a segunda é o modelo de xestión. Quen mellor que os veciños pode coñecer as necesidades do barrio? Sobre todo neste caso, no que se conta cunha asociación dunha longa traxectoria de traballo e de reivindicación. "A intención de botarnos do centro cívico débese unica e exclusivamente a un intento de controlar o movemento veciñal de Vigo, a que Caballero non quere participación veciñal nos centros cívicos" Que argumento emprega o Concello para privatizar a xestión do centro? O argumento que utiliza Abel Caballero é basicamente un: "que somos uns privilexiados", porque o Concello nos dá todos os anos 55 mil euros. Pero eses 55 mil euros non son para a asociación, son para pagar os soldos das persoas que xestionan o centro e toda a actividade que alí se realiza. Ti tes que xustificarlle ao Concello cada céntimo que gastas, e hai unha fiscalización de todo o que se fai. Tamén dixo que "defendemos intereses particulares", cando na asociación ningunha persoa cobra absolutamente nada. Credes que a manobra de Caballero obedece a un intento de "castigar" a vosa asociación? O problema non é económico nin de xestión. A intención de botarnos do centro cívico débese unica e exclusivamente a un intento de controlar o movemento veciñal de Vigo, a que Caballero non quere participación veciñal nos centros cívicos, e a unha política de castigo á nosa asociación, porque somos unha entidade reivindicativa e que non calamos, nin ante este alcalde nin ante calquera outro. Curiosamente este mesmo convenio que el tanto critica, e que considera un privilexio, non só o mantivo durante os últimos sete anos, senón quen 2008 mesmo incrementou a súa contía nun 35 por cento. Nós, por suposto, a pesar da existencia dese convenio, cando tiñamos que falar dos problemas do barrio de Teis non calabamos. Somos das asociacións veciñais que máis elevan a voz, ante o Concello e ante calquera administración. O problema é que este é un alcalde tremendamente populista, tremendamente autoritario e que non asume o papel que deben cumprir os movementos sociais. E con respecto ás asociacións de veciños, en concreto, ten unha teima clara de controlalas e de cortar calquera tipo de crítica á súa xestión no Concello. "O movemento veciñal en Vigo sempre foi dos máis activos e fortes de Galicia e de todo o Estado, e nestes momentos o movementos non se atopa na súa mellor situación. E el quere aproveitala esa debilidade para facerse co control das asociacións" Para un alcalde a oposición é máis doada de controlar cando non hai un movemento veciñal forte? O movemento veciñal en Vigo sempre foi dos máis activos e fortes de Galicia e de todo o Estado, e nestes momentos o movementos non se atopa na súa mellor situación. E el quere aproveitala esa debilidade para facerse co control das asociacións. Nese obxectivo nós somos o inimigo a bater. Recentemente convocou as asociacións a unha xuntanza para tratar o tema da eliminación do partido xudicial, e convocou a unhas asociacións e a outras non, algo que non pasara con ningún outro alcalde. Este só convoca as asociacións que lle rin as grazas. Iso cos sindicatos non se atreve a facelo. "O pacto de goberno, ou pacto orzamentario, vai traer máis recortes, menos participación e menos democracia no Concello de Vigo" Como valorades o pacto entre PSdeG-PSOE e PP en Vigo? O pacto de goberno non é positivo, e temos que dicir ademais que no noso caso nós fomos enganados polo Partido Popular. Nós sempre mantemos contacto con calquera grupo municipal e mantivemos tres xuntanzas con eles para falar dos orzamentos, tratando problemas xerais do barrio e tamén a xestión do centro cívico. Eles garantíronos que o convenio se ía manter, a pesar de que xa sabiamos as intencións do alcalde. Despois de moitas declaracións de boas intencións, sentímonos enganados e utilizados. O Partido Popular é cómplice da decisión do alcalde. Ese pacto de goberno, ou pacto orzamentario, vai traer máis recortes, menos participación e menos democracia no Concello de Vigo. Que outras necesidades ten o barrio? Hai a necesidade de mellorar a situación da rede de abastecemento e saneamento do barrio, a situación do cemiterio, a apertura das instalacións deportivas da ETEA e a mellora na dotación de beirarrúas. A xestión de Caballero caracterízase por grandes humanizacións de rúas, que nós non cuestionamos, pero fronte a iso hai moitas rúas do barrio de Teis, un dos máis populosos da cidade, que non teñen beirarrúas.


Summary: A sentenza é certamente desproprocionada. Mais esta desproporción nace dun erro na aplicación da lei penal. Urxe a formación de xuíces e fiscais en perspectiva de xénero.

O xuíz do Penal nº 1 de Granada ven de condenar Juana Rivas por dous delitos de retención de menores do artigo 225 bis do Còdigo penal ( 225 bis CP) a cadansúas penas de dous anos e medio de cárcere e tres de privación da súa patria potestade a respecto dos dous menores. A sentenza é certamente desproprocionada. Mais esta desproporción nace dun erro na aplicación da lei penal. Neste caso hai unha única acción, un único ben xurídico protexido vulnerado (o mantemento dos menores na convivencia canda o proxenitor custodio) e, xa que logo, un só delito. En circunstancias normais, nas que non existisen outros elementos a considerarmos, a pena non habería sobardar os 28-30 meses. Mais neste caso hai outras cuestións absolutamente substanciais que non se tiveron en conta na sentenza. Porque exclúe este delito o feito de existir causas xustificadas para a retención ou subtracción. Causas que evidentemente van vencelladas á interpretación que a nai neste caso fixo do risco que vivían os seus fillos na compaña do seu pai, co e non só na condenado no 2009 por un delito de violencia machista e acusado dende xullo de 2016 polo mesmo comportamento (denuncia á que a xustiza italiana non lle deu aínda trámite). Unha interpretación apoiada polo criterio de xuristas funcionarias da Administración autonómica andaluza, quizais dun xeito irresponsábel nalgún intre concreto. Verdade é que a entrega efectuouse serodiamente, xa executiva a sentenza civil, cando llelo ordenou o xulgado de instrución penal. Mais fíxose sen necesidade de coerción policial, antes de rematar o prazo outorgado, polo que semella que habería terse acollido unha atenuante de reparación do dano. Botouse faltar un axuizamento dende a perspectiva de xénero. Dende a condena do 2009 Juana volveu vivir co pai dos seus fillos e e non denunciou até que volveu en 2016 a Andalucía. Desta omisión deduce o xuíz a inexistencia de violencia machista, cando esa falla de denuncia é característica de moitos procesos de maltrato, nomeadamente dos de anulación da personalidade por maltrato psicolóxico. A probabilidade desa violencia, conectado coa "causa xustificada" do 225 bis CP xustificaba considerar unha eximente incompleta que rebaixara substancialmente a pena imposta. A sentenza é desaquelada e xera unha grande alarma social. Urxe a formación de xuíces e fiscais en perspectiva de xénero. Publicidade


Summary: O 30 de agosto de 1938 eran agarrotados no cárcere de Lugo os militantes falanxistas Manuel Díaz Gómez "O Chaquetón" e Manuel Castro Castro "O Eirexalba", acusados do asasinato do dirixente dereitista sarriao Manuel Saco Rivera. Sería este crime un axuste de contas nos núcleos de poder franquista, o derradeiro cometido por esta parella de represores fascistas. Aproveitamos o 80 aniversario da súa execución para recuperar máis un capítulo da represión. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 314 de Sermos Galiza.

Manuel Díaz Gómez "O Chaquetón" e Manuel Castro Castro "O Eirexalba" foron parella de feito á hora de impor o terror nas terras de Sarria e da Ribeira Sacra. O primeiro, natural de Laiosa, no Incio, mestre, comerciante, concelleiro en Sarria e xefe local da Falanxe após a caída en desgraza en decembro de 1936 do grupo liderado por Mario González Zaera, exerceu como máximo responsábel da Escuadra Negra de Eirexalba nos momentos de máxima actividade represiva desde grupo paramilitar fascista. A participación deste grupo nalgúns dos crimes máis significados cometidos polos franquistas nesta zona están testadas nas propias causas militares, significándose entre outros o do médico do Incio Manuel Díaz González, o do dirixente libertario de Eirexalba Xesús Casás González ou do alcalde republicano de Monforte Rosendo Vila. O nome Manuel Castro Castro "O Eirexalba" ou "O Rei" aínda mete medo nas comarcas de Sarria e da Ribeira Sacra. Afiliado á falanxe do Incio a comezos de 1936, actuou sempre como fiel brazo executor de "O Chaquetón", chegando a ser premiada a súa lealdade co nomeamento en 1938 como policía local en Sarria. A executoria de "O Eirexalba", canda a doutros matachíns que formaron na Escuadra Negra de Eirexalba, como Xaime González "O Bombas" ou "Xaime de Agroxoi", Xosé Castro Castro "O Arturo", Ramón González González, ou Manuel Rodríguez Castro, arrepía. Un fillo dunha vítima, Ramón Rodríguez Mourelos, escribía en 1938 que "Manuel Castro Castro leva asasinados nesta poboación e noutras da provincia noventa homes. El mesmo non o agocha. Dillo a todo o mundo e parece que ten interese en que o saiban os seus superiores". [Podes ler a peza íntegra no número 314 de Sermos Galiza, á venda nos quiosques e na loxa]


Summary: Denuncian precariedade laboral e falta de compromiso por parte da patronal do sector.

O sector das autoescolas conta cada vez máis con precariedade entre as súas traballadoras e traballadores. Os últimos anos algunhas empresas decidiron ofertar á baixa as prácticas e os cursos de condución, poñendo horarios sen límite a gusto do clienta. Este é o motivo polo que o pasado 18 de xaneiro, nunha asemblea de afiliación da CUT, persoal deste sector decidiu convocar unha folga para o día 26 de febreiro entre as 10 e as 13 horas, ao tempo que fará unha manifestación rodada polas rúas de Vigo. "Teñen horarios moi dispares e obríganos a estar a disposición as 24 horas para facer prácticas en horarios imposíbeis", explica a Nós Diario Ricardo Castro, secretario xeral da CUT, "moitas veces só cobran pola práctica exercida e non lles dan as vacacións", engade. Coa intención de solucionar esta situación mantiveron unha reunión coa patronal de Pontevedra, que reúne 75% de todo o sector galego. "Responsabilizaron o propio persoal da situación", explica Castro, "propuxemos que vixiasen as academias e non quixeron polo que entendemos que non teñen intención de arranxar esta situación". Caso de non ter resposta anuncian que poderían convocar outra folga no verán. A Dirección Xeral de Tráfico sabe desta situación e podería valorar suspender os exames en agosto.


Summary: Esta mesma tarde de sábado, ás 17:00h, a sociedade carnotá concéntrase no Portocubelo de Lira.

O PSOE tamén leva ao Parlamento a petición de indulto de Manuel de TaleloEsta tarde de sábado 13 de abril a sociedade carnotá concéntrase para amosar o seu apoio e pedir o indulto para Manuel de Talelo. Paralelamente os grupos políticos tamén se mobilizar para elevar a petición o máis alto posible. O BNG xa enviou unha proposición non de lei ao Parlamento Galego, e hoxe tamén o fai o Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa das súasdeputadas Loli Toja Suárez, Patricia Vilán Lorenzo e Patricia Otero Rodríguez e dos seu deputado José Manuel Díaz Villoslada, os que fan unha nova proposición non de Lei. Así informa o candidato carnotán, José Manuel Saborido "Moma", que lembra que xa se teñen recollidos 2.000 sinaturas de apoio, que lembra que o expresidente dos percebeiros de Lira se enfronta a 3 anos de prisión, agora, tras 6 duros anos de litixio, denunciado por un home, que operaba como furtivo na Reserva Mariña dos Miñarzos, aproveitando que esta era unicamente vixiada polos profesionais da zona. Moma sinala que a situación da falta de vixilancia na reserva provocou unha situación complicada, que durou varios días, e que rematou finalmente coa agresión do condenado, quen sentíndose ameazado lanzoulle a raspeta ao furtivo provocándolle feridas". A defensa xurídica do procesado ten solicitado a posibilidade dunha concesión discrecional de indulto total ou subsidiariamente parcial á pena que lle foi imposta, tras a ratificación por parte do Tribunal Supremo da sentenza da Audiencia Provincial da Coruña. Xa que concorren razóns humanitarias, de rehabilitación ou de equidade, con suficiente entidade para que o Estado poidarenunciar ao exercicio do poder punitivo. Así, o PSOE tamén insta á Xunta a que realice as accións pertinentes ante o Goberno do Estado para poder lograr o indulto para Manuel Antonio Martínez Lustres.


O proceso da sociedade civil catalá cara ao recoñecemento do seu dereito de decisión, a desafección da maioría vasca a respecto da súa integración constitucional no Estado e máis a gravísima crise política xerada pola ocupación das institucións polo bipartidismo dinástico obriga a pensar en solucións xurídico-constitucionais que fagan coexistir o dereito a decidir coa estabilidade dos acordos constitucionais para a convivencia común das distintas nacións no Estado. Non por acaso foi a declaración parcial de inconstitucionalidade do actual Estatuto catalán e o inmobilismo do Goberno do Estado a respecto do cumprimento das súas disposicións financeiras o que moveu aló o actual proceso social a prol da autodeterminación. Obriga a pensar en solucións xurídico-constitucionais que fagan coexistir o dereito a decidir coa estabilidade dos acordos constitucionais para a convivencia común das distintas nacións no Estado Na propia Constitución existen dúas normas, a Disposición Adicional Primeira e a Disposición Transitoria Segunda, que permitirían garantir un estatuto especial a Cataluña, Euskadi -e Navarra- e Galicia (como de feito se tiña decidido no 1978), delimitando as nacionalidades das rexións que o artigo 2 da Constitución enuncia e non determina. A Disposición Adicional Primeira abeira e respecta os dereitos dos territorios forais e dispón a súa actualización estatutaria. A Disposición Transitoria Segunda acordaba o inmediato acceso ao máximo grao de autonomía constitucional dos territorios que tiñan plebiscitado durante a II República cadanseu estatuto (as tres nacionalidades). Trataríase de refundir dende o concepto de "dereitos históricos" o concepto máis limitado de "foralidade" para abranguer Cataluña, Galicia e quizais Canarias, incorporando á Disposición Adicional Primeira o seu estatuto xurídico, blindando as súas competencias exclusivas Trataríase, pois, de refundir dende o concepto de "dereitos históricos" o concepto máis limitado de "foralidade" para abranguer Cataluña, Galicia e quizais Canarias, incorporando á Disposición Adicional Primeira o seu estatuto xurídico, blindando as súas competencias exclusivas e financiamento automático, recoñecéndolles plenas facultades en lingua, cultura, educación, Dereito Civil e réxime local e deseñando un réxime federal asimétrico nas outras materias competenciais. A norma abriríase tamén a recoñecer o dereito a decidir, de xeito que estes países puidesen acceder a outros marcos de relación co Estado, a medio de referendums nos que se esixirían concretos requisitos de participación e a súa non repetición nun determinado período de tempo, ao xeito da lexislación que rexe no Quebec.


Summary: CON VÍDEO As deputadas de En Marea, PSdeG e BNG coidan que a "retirada" das palabras pronunciada por Feijóo no pleno non abonda: "O mínimo sería unha desculpa pública e sincera" coa líder do Bloque, afirman

"A verdade é que me parecía que a señora Pontón estaba moi necesitada; lle dixen que non se parecera a vostede. Pero, evidentemente que vostede aínda está máis, señor Villares". O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, iniciou nestes termos a resposta ao voceiro de En Marea, Luís Villares, no marco da sesión de control deste mércores. Inmediatamente despois Feijóo agregou: "señora Pontón, retiro o que acabo de dicir" sen aclarar a que 'necesidade' se refería e mentres, nas bancadas da oposición se estendían as protestas. A portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, reclamou sen éxito a aplicación do Regulamento ante o que considerou unha expresión de "machismo repugnante" que, como "mínimo", esixía unha petición formal de "desculpas". Esas desculpas non chegaron e agora quen as reclaman son todas as deputadas da oposición. Nun comunicado conxunto as 18 deputadas de En Marea, PSdeG e BNG expresan a súa indignación "como mulleres, despois da expresión machista usada polo presidente". A frase dirixida á líder do Bloque, afirman, resulta "inaceptábel" e "humíllanos a todas", máis aínda porque "se pronuncia polo presidente nunha sesión institucional do Parlamento". "Ante o machismo non podemos calar nin pasar páxina como se non pasase nada" e, xa que "o mínimo sería unha desculpa pública, o señor Feijóo aínda pode emendar o seu erro". As deputadas de En Marea, PSdeG e BNG coidan que a "retirada" das palabras pronunciada por Feijóo no pleno non abonda: "O mínimo sería unha desculpa pública e sincera" coa líder do Bloque, afirman "A igualdade e o respecto ás mulleres son principios básicos, que están recollidos no noso marco lega e político" e "se non son aplicados no noso día a día redúcense a papel mollado", resaltan todas as deputadas dos tres grupos da oposición. "No mesmo ano no que as mulleres galegas expresaron a súa inconformidade nas rúas contra o machismo", as persoas que compoñen as institucións do país "debemos reforzar o noso compromiso coa igualdade", reflexionan. E iso, resaltan, ten que "comezar polas nosas propias condutas". As deputadas de En Marea, PSdeG e BNG coidan que "o acontecido non pode pasar co noso silencio" porque o comentario de Feijóo sobre Pontón na resposta a Villares "transcende, con moito, o marco da disputa dialéctica" e "ofende a todas as mulleres". O presidente, afirman, "débenos unha desculpa a todas as que somos deputadas e ás que non" para así "emendar o acontecido que, por desgraza, vai máis alá do excepcional". As súas intervencións, salientan, teñen maior eco "pola súa responsabilidade e atribucións políticas e simbólicas" e por iso as desculpas tamén o deben ter, conclúen. Horas despois do lanzamento deste comunicado das deputadas da oposición, o PPdeG respondía á controversia mediática creada a través das redes sociais. Xunto cunha transcrición da frase de Feijóo, o gabinete dos conservadores indica que "unha cousa é facer oposición" e outra "manipular unhas palabras de Feijóo para acusalo do que non é, nunca foi e nunca será". "Non todo vale", agregan. Una cosa es hacer oposición a @FeijooGalicia y otra es manipular unas palabras suyas para acusarle de lo que no es, nunca fue y nunca será. No todo vale #respeto pic.twitter.com/10W0yCtVxM — PP de Galicia (@ppdegalicia) 7 de xuño de 2018


Summary: Nos anos electorais de 2015 e 2016. Hai un 'burato' de 300.000 euros detectado polo Tribunal de Contas.

A Embaixada española en Venezuela usou dólares do mercado negro para favores electorais nos anos 2015 e 2016, un asunto que afecta o PPdeG. É unha información que publica Eldiario.es asinada por David Lombao e Carlos Sosa . Segundo esta información, o PPdeG mobilizouse en decembro para tapar con fondos dunha fundación pública "o burato de 300.000 euros detectado polo Tribunal de Contas nas axudas a emigrantes españois nos anos electorais 2015 e 2016". De feito, un alto cargo da Xunta deseñou un plan para que unha fundación pública tape con fondos propios ese burato. Rodríguez Miranda, secretario xeral da Xunta de Núñez Feixoo, sería o que propuxo este plan nunha xuntanza na Embaixada española e na que estarían presentes o embaixador e o cónsul xeral, para alén de Miranda. Os tres fan parte da Fundación España Salud (FES), unha fundación pública para prestar cobertura sanitaria a emigrantes españois. Miras Portugal, home do PPdeG que foi conselleiro de Emigración con Manuel Fraga, sería quen advertiu a Xunta de que había que solucionar este tema sen facer ruído. Informes en poder do embaixador e do Ministerio de Traballo, sería o dirixente do PP Juan de San Genero, quen tería xestionado a adquisición no mercado negro dunha cantidade indeterminada de dólares, "produto de cambiar 300.000 euros, teoricamente destinados a axudas de emerxencia social para casos graves". O importe foi para a FES, mais o diferencial obtido mediante o cambio no mercado negro, "que podería ser 40 veces máis", foi para pagar actividades de "carácter electoralista". "A comunidade galega foi a que máis se mobilizou nas eleccións de 2015 e 2016", indican na reportaxe.


Summary: O feito de ter coñecemento das investigacións antes de regularizar o diñeiro no estranxeiro podería invalidar a exención penal.

A Fiscalía notificou formalmente o rei emérito español, Juan Carlos I, da apertura das investigacións sobre o seu patrimonio cando presentou unha regularización fiscal "sen ningún requisito previo", segundo El País. O feito de que a notificación se fixera antes da regularización é moi relevante, xa que invalida a exención dun delito. Juan Ignacio Campos, o tenente fiscal do Tribunal Supremo español e director de investigación sobre a fortuna do monarca español no exterior, notificoulle formalmente a apertura de cada investigación que lle afectaba, tres en total. As notificacións realizáronse en xuño, novembro e decembro de 2020 a través do avogado de Juan Carlos I, Sánchez-Junco. As dúas primeiras notificacións realizáronse antes da presentación dunha regularización fiscal de 678.393,72 euros, incluídos os xuros e recargas, o 9 de decembro. A terceira notificación realizouse antes da regularización de case 4,4 millóns de euros en febreiro de 2021. Segundo o artigo 305.4 do Código penal, a regularización neutraliza a acción penal contra o evasor sempre que "se faga un recoñecemento e pagamento íntegro da débeda tributaria antes de que a Administración tributaria lle notifique a iniciación de accións. De verificación ou investigación" ou a fiscalía "presente unha denuncia "ou" emprende accións que permitan [ao presunto defraudador] ter coñecemento formal da apertura do procedemento ". Fontes citadas por El País escusan a regularización tras a notificación formal das investigacións dicindo que eran notificacións "moi xenéricas". As cartas do fiscal ao avogado de Juan Carlos I informábano da apertura do procedemento, pero só se dicía que se trataba dunha investigación sobre feitos que podería ter "implicacións penais" para el, sen detallar se se estaba a levar a cabo unha investigación.


Summary: Desde o inicio da fin de semana producíronse dez novas mortes de persoas contaxiadas co coronavirus.

A Consellaría de Sanidade comunicou esta segunda feira, 2 de agosto, dez novos falecementos na Galiza de persoas contaxiadas co coronavirus. Estes decesos producíronse desde o inicio da fin de semana. Así, na sexta feira 30 de xullo faleceu unha muller de 93 anos de idade no Hospital Clínico Universitario de Santiago de Compostela. Ao día seguinte morreu outra muller, de 95 anos, no Complexo Hospitalario de Pontevedra; mentres que no domingo 1 de agosto faleceron cinco persoas: unha muller de 89 anos no Hospital Universitario de Lugo, un home de 94 anos no Complexo Hospitalario de Ferrol, un home de 79 anos no Hospital de Lugo e outro de 87 anos de idade no Hospital do Salnés. Ademais, esta segunda feira, 2 de agosto, comunicáronse os decesos dun home de 85 anos, no Hospital de Lugo, o dunha muller de 91 anos, no do Salnés; e a morte dunha muller de 81 anos de idade, no Complexo Hospitalario de Pontevedra. Segundo Sanidade, todas estas persoas tiñas patoloxías previas. A información destas mortes chega nun agosto que inicia cun descenso dos novos contaxios de Covid-19 a 939. Despois de 13 xornadas consecutivas por riba do millar, os novos positivos volven situarse por baixo desa marca. Porén, as e os pacientes hospitalizados por este coronavirus increméntanse a 328 -unha ducia máis-.


Summary: Galiza, o territorio con maior diversidade de lagoas, brañas, xunqueiras, bosques húmidos e turbeiras. Ocupan máis de 7.600 hectáreas. Adega advirte que a "xestión inadecuada" canda as "nulas políticas de protección e recuperación", provocou o desecado e desparición de varios destes ecosistemas.

O 2 de febreiro é o Día mundial das zonas húmedas, unha data que conmemora o aniversario da sinatura da convención Ramsar (Irán, 1971). Como lembran desde Adega, son aquelas áreas terrestres inundadas de xeito permanente ou estacional. Ademáis de reserva de auga, sumidoiros de carbono e fonte de biodiversidade, son a nosa defensa natural contra os desastres climáticos. "Galiza é o territorio do Estado con maior diversidade de lagoas, brañas, xunqueiras, bosques húmidos e turbeiras, que ocupan máis de 7.600 hectáreas", informa a Asociación para a defensa ecolóxica de Galiza. Porén só cinco zonas húmidas galegas (das máis de 1.100 inventariados pola Xunta) gozan de protección legal específica acollidos baixo o convenio Ramsar: as rías de Ribadeo e Ortigueira e a de Ribadeo, a lagoa de Valdoviño (Frouxeira), o Complexo Húmido de Corrubedo e o Complexo intermareal Umia-Ogrobe. Xestión inadecuada Unha xestión inadecuada destes ecosistemas , canda as "nulas políticas de protección e recuperación", levou ao desecamento e destrución dun bo número de zonas húmidas de Galiza. As lagoas de Pantín (Valdoviño) e Corme (Laxe), a degradación das turbeiras do Xistral ou da lagoa sacra de Olives (A Estrada) polos eólicos; ou a situación crítica das Gándaras de Budiño, no medio dun polígono industrial son algúns exemplos. Mesmo a Xunta chegou a aprobar un plano de conservación para o humidal da Frouxeira, un dos 5 humidais de importancia internacional de Galiza. Desde Adega instan aumentar a listaxe de humidais protexidos, cumprir estritamente coa lexislación ambiental, e ordenar o territorio para reducir a presión sobre estes espazos, alén de investir na restauración dos ecosistemas danados.


Summary: 'Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de 'Nós Diario' no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.

Nós Diario continúa a medrar e na súa liña de ofrecer novos contidos informativos para públicos máis amplos comezará a publicar cinco suplementos temáticos que se integrarán nos xornais de terzas feiras a sábados. Trátase de suplementos temáticos de catro páxinas a cor, deseñados por Pepe Barro, un dos máis destacados grafistas da Galiza, que incorporarán máis voces especialistas nos diferentes campos que integra cada unha destas publicacións, que verán a luz a partir da próxima semana.Patrimonio, historia, arte, memoria e máis Nós Diario incrementa os contidos no ámbito cultural co suplemento Coñecer, que se publicará todas as terzas feiras con informacións relativas aos ámbitos da historia, da memoria, do patrimonio e das artes plásticas. Un novo espazo que trata de dar resposta ás demandas de moitas lectoras e lectores que veñen solicitando un reforzo na atención a estas temáticas e que tamén expresa o compromiso de Nós Diario coa conformación da identidade galega. Estamos diante dun espazo en construción e aberto á participación de todas aquelas persoas interesadas nos citados campos. Entre as súas colaboradoras e colaboradores atópanse, a respecto das artes plásticas, o creador Daniel Río "Caxigueiro"; a recoñecida crítica de arte Mercedes Rozas; o profesor da USC Miguel Anxo Rodríguez e a comisaria Silvia Fiallega. A área de patrimonio vai contar coas sinaturas do escritor Lois Diéguez; do investigador e membro de Patrimonio dos Ancares Xabier Moure; da activista e directiva da asociación Colado do Vento de Sober Paula Vázquez Verao; do etnógrafo Calros Solla e do especialista en cultura marítima e patrimonio somerxido Fernando Patricio Cortizo. O suplemento 'Coñecer' terá informacións relativas aos ámbitos da historia, da memoria, do patrimonio e das artes plásticas Ao tempo, nas seccións de historia e memoria, escribirán a investigadora e xornalista Montse Fajardo; o profesor da Universidade da Coruña Uxío Breogán Diéguez; o secretario da revista Murguía Prudencio Viveiro; o historiador Carlos Méixome; o investigador Eliseo Fernández; o filosofo e activista de Iniciativa Galega pola Memoria Xoán Carlos Garrido ou o historiador experto no reino da Galiza Alexandre Peres Vigo. Ciencia, I+D+i, ensino, educación ambiental... Aprender xorde como un punto de encontro para a investigación e a divulgación, como lugar onde dar conta do labor que nestas esferas desenvolve o tecido social do país e como espazo aberto ás iniciativas que se realizan nos ámbitos científico-técnico; na investigación, desenvolvemento e innovación; no ensino; na educación ambiental; na formación... Un suplemento que rachará coa enorme distancia que existe entre o traballo das investigadoras e investigadores da Galiza e o que as persoas coñecen sobre o seu labor. Desta maneira, Nós Diario busca facer accesíbel o coñecemento especializado, é dicir, facer de ponte entre o mundo científico e o do ensino e as lectoras e lectoras. O suplemento, que se publicará todas as cuartas feiras, trata de dar difusión á importante actividade investigadora que ferve nos laboratorios e nas aulas da Galiza e á formación en materia de medio ambiente, co fin de aumentar a concienciación e o coñecemento a respecto da problemática ambiental e para fornecer ao público das ferramentas necesarias para actuar de maneira responsábel coa biodiversidade. Deportes e actividade física As quintas feiras é a quenda de Xogar, coa que Nós Diario achegará a súa particular visión do mundo do deporte. A actualidade deportiva, aínda moi condicionada pola pandemia da COVID-19, combinarase coa reportaxe e a opinión nun suplemento polo que desfilarán nomes recoñecidos do panorama deportivo do país. 'Xogar' porá o foco de maneira especial na muller e no deporte Deportes tradicionais como os bolos celtas, a chave ou a billarda; as múltiples seleccións galegas e a súa historia; o deporte de base, eterna escola de vida; o fútbol e todo o que implica; e disciplinas como o gaélico; o baloncesto; o balonmán ou o hóckey tamén contarán co seu espazo nun suplemento que porá o foco de maneira especial na muller e no deporte. Elas serán as protagonistas e porán en valor as grandes xestas das nosas deportistas presentes e pasadas. Viaxes, gastronomía, enoloxía, natureza... O suplemento Gozar acompañará Nós Diario todas as sextas feiras, con información sobre as grandes riquezas que ten o país e para dar conta da enorme oferta de lecer que teñen á súa disposición as galegas e galegos. A gastronomía será un dos eixos centrais deste suplemento, que dará a coñecer nas súas páxinas a profundidade da despensa, a calidade e a variedade da cultura culinaria. No primeiro número achegaremos a crítica gastronómica do xornalista e escritor Manuel Gago e nos seguintes será posíbel coñecer o intenso lazo de unión da Galiza co pan e descubrir como facelo nas casas. Tamén se recollerán os estabelecementos máis punteiros e aqueles que gardan a mellor tradición e que ao tempo tamén son vangarda, a través de reportaxes e artigos de blogueiras e blogueiros e xornalistas gastronómicos. A enoloxía e o mundo dos viños estará presente da man de Antón Portela, escritor, sumiller e viticultor do Morrazo, que abrirá o primeiro suplemento descubrindo algúns dos mellores viños da Galiza, convidando as lectoras e lectores a apostar por un dos sectores estratéxicos da economía galega nestes tempos de crise. Adegueiras, especialistas e catadoras irán, ao longo das semanas, dando a coñecer a enorme tradición e riqueza do viño e os proxectos máis innovadores. A natureza será outro dos eixos deste suplemento, en que escribirán ambientalistas, ecoloxistas e biólogos como Alfredo López para divulgar a inmensa variedade de especies que habitan a Galiza. Viaxar e descubrir, con guías turísticas e investigadoras, fará posíbel atopar, sen perdernos, os lugares con máis encanto da xeografía máis próxima. Cultivar, criar, pescar, transformar, fabricar... Os sábados será a quenda de Producir, representa un paso adiante de Nós Diario para ofrecer información económica nun momento en que resulta de especial importancia achegar análises á sociedade e espazos de reflexión para o contraste de ideas e a formulación de alternativas. Este suplemento pretende ser un espazo para analizar e divulgar con expertos e expertas de primeira orde a realidade dos sectores produtivos, do tecido empresarial e do mercado de traballo. Entre as colaboradoras e colaboradores atópanse docentes de economía das universidades galegas e persoas significadas no ámbito dos estudos económicos. En materia pesqueira o suplemento contará coas sinaturas de María do Carme García Negro ou Gonzalo Rodríguez; en políticas agrarias, de Edelmiro López Iglesias, Mar Pérez Fra, Bernardo Valdés, Xavier Simón ou Xosé Carballido; en cuestións industriais, de Adrián Dios ou Anxo Calvo e en políticas públicas e fiscalidade, con Xosé Díaz Antón Beiras Cal, Joam Romero Duram, Aleixo Vilas, Manuel Barbeitos, Xabier Pérez Davila ou María Cadaval. Como conseguilos? As persoas subscritoras, ben en papel ben na versión de acceso na nube, terán á súa disposición, nas páxinas centrais de Nós Diario, desde o 26 de maio, os suplementos temáticos de balde. As persoas que aínda non son subscritoras poden sumarse ou ben adquirir o diario en papel nos quiosques e puntos de venda habituais por 1,50 euros de terzas a sextas feiras e por 3 euros os sábados (día en que se inclúe o semanario Sermos Galiza) ou ben mercalo para a súa lectura na nube. Grande éxito na acollida do curso de lingua Nós Diario publica hoxe a última entrega do seu curso "Mellor uso, máis calidade" de lingua galega coa segunda parte destinada á fraseoloxía. Con esta lección 15 ponse punto final a unha das máis aplaudidas iniciativas coa que Nós Diario conmemorou o mes das Letras. Castelanismos, Cuestión de xénero, Pronunciarmos sen complexos, Uso e abuso dos pronomes, Interferencias lexicais, Interferencias sintácticas, Ortografía, Articuladores discursivos, De preferencia, Sen abusar, Falar e escribir ben, Futuro de subxuntivo, Fraseoloxía I e Fraseoloxía II foron os temas en que se dividiu o curso. Con esta aposta Nós Diario quixo contribuír a mellorar o uso e a calidade do noso idioma, así como a axudar a corrixir aquelas interferencias que dificultan o asentamento do estándar lingüístico.


Summary: O programa, conducido por Marga Pazos, estreouse hoxe con Mercedes Peón e Lucía Freitas

Elas, pioneiras. Elas, rompedoras. Elas, Referentes. Este é o título escollido para a nova iniciativa promovida pola área de Cultura da Deputación da Coruña, dentro da súa liña de acción A cultura é un dereito. Desta volta trátase dun programa de entrevistas pensado para a divulgación a través das redes, un formato que conduce Marga Pazos e que foxe do máis convencional para recuperar o espírito do diálogo. A primeira entrega estreouse hoxe, en Facebook e Youtube, iniciando un ciclo de balde que procura alimentar o debate e o pensamento crítico enfrontando as olladas de persoas de referencia da cultura galega: artistas, intelectuais e pensadoras de diversos ámbitos e disciplinas. Aínda que non só voces femininas, son elas as que dan o tiro de saída. Entre as maquillaxes previas á rodaxe arrinca o primeiro capítulo, no que nunha auténtica declaración de intencións se presenta unha conversa a tres bandas entre a condutora e dúas mulleres que abriron camiño: Mercedes Peón e Lucía Freitas. Desde dous eidos absolutamente diferentes, como son a música e a cociña, as convidadas atoparán puntos de conexión na vivencia do confinamento e a propia experiencia do feminino en sectores masculinizados, incluída a maternidade. Para Pazos foi "moi gratificante" gravar Referentes, pois non tiña que exercer "de xornalista nin de presentadora, simplemente tiña que presentalas e ver como se vai xerando a conversa", na que se atopa se cadra ese poder que "quizais botamos tanto de menos nestes tempos", explica a Nós Diario. Tamén había, por suposto, un punto de incerteza do que puidese acontecer, mais curiosamente acababan xerándose vínculos entre esas persoas que na maioría dos casos non se coñecían previamente. O confinamento "Até chama a atención ver a cara completa da xente ", comenta ao comezo Pazos, após concluír que poden quitar a máscara, pois realizaron momentos antes as probas pertinentes. Así, a repercusión da pandemia colócase como o primeiro gran tema, desde a realidade máis inmediata de como transcorreu até a reflexión do que puido ou pode traer. A aldea agroma como escenario dos confinamentos, ese espazo diferente e creativo que pode transformar a crise nunha oportunidade. Do desencanto coa política á esperanza no común De aí cabalgamos á importancia actual da política, na que o diálogo enfronta un certo desencanto coa posibilidade de transformar o presente coa crenza inevitábel de que está nas mans do colectivo. "Cando deixas de crer que se pode cambiar o mundo... é o peor que hai ", confesa Freitas. Pola súa banda, Peón vencella isto coa realidade da vida dentro dun sistema capitalista, onde a base da acumulación acontece precisamente porque consumimos. Nese contexto, chama a non esquecer que cos movementos sociais se poden mudar as cousas, pero a falta das relacións condena ao inmobilismo. Parte da solución a estas lóxicas, coa dificultade de educar as crianzas noutra maneira de pensar, atópase para a intérprete en "botarse a bailar " e pór unha pandeireta na man de cada cativa e cativo. Así, a cultura tradicional como espazo de interacción constitúe para ela todo un movemento social. A cultura é un dereito O interesante do programa era non facer falar as convidadas do seu último libro, disco, filme ou espectáculo, senón coñecer a súa visión sobre a familia, a saúde ou a morte, esoutras arestas que non adoitan aparecer nos medios de comunicacións e coas que "calquera pode empatizar". Pazos pregunta en certo punto sobre a premisa na que se enmarca o programa: é a cultura un dereito? Agora facémoslle a ela esta interrogación, que responde entendendo a cultura como un "ben" sen o que non nos poderiamos explicar a nós mesmas nin ao noso país. Sería moi difícil sobrevivir sen ela, polo que se existe un dereito á supervivencia, o da cultura debe estar aí, mais ao tempo tamén debe ser un dereito para as artistas poder vivir das súas creacións, non entender o seu traballo como "amor á arte".


Summary: O PP prioriza o concepto 'familia' ao de 'fogar'

Luz verde e definitiva á lei de impulso demográfico, unha norma que pretende reverter a perda poboacional da Galiza e que o PP cualifica de "pioneira" no Estado e en Europa, mentres a oposición a critica por fiar a recuperación demográfica ás políticas "natalistas". A norma, que unicamente contou cos votos do PP no pleno desta terza feira, 26 de xaneiro, no Parlamento, lexisla sobre reprodución asistida, introduce bonificacións de peaxes a familias numerosas en estradas galegas e amplía o concepto de 'familias monoparentais', para as que a Xunta deberá elaborar un plan de apoio -no prazo dun ano- e un rexistro -en seis meses-. O BNG pediu a devolución da lei por falta de concreción e por insitir en "políticas natalistas fracasadas", desatender "a realidade galega actual, na que medran os fogares unipersoais e monoparentais", e pola "ausencia de compromiso real cos dous elementos chave: a migración e a lonxevidade". Así o explicou a viceportavoz nacionalista, Olalla Rodil, que demandou unha "lei universal, inclusiva e que atenda as realidades múltiples e diversas que existen no país", non como a presente norma que "fronte ao concepto integrador de fogar, vertébrase desde a visión reducionista e conservadora do de familia", argumentou, logo de explicar que o 'fogar' pode ser unipersoal, mentres que a 'familia' ten que constar, segundo o Observatorio Demográfico da Galiza, de polo menos dous membros, e engadiu que cada vez son máis os fogares unipersoais e monoparentais". Tamén a deputada Marina Ortega (PSdeG) criticou o texto por "natalista" e carente de "compromiso real", porque non "blinda" servizos en educación e sanidade, e preguntouse "de que serve un cheque infantil se logo non temos pediatra para levar o noso fillo?". Recuperación de terras A lei de recuperación de terras, que busca dotar de máis base territorial as explotacións agrarias, comezou a súa tramitación no Parlamento. A deputada Elena Candia (PP) destacou que o proxecto se rexe por principios como o "absoluto respecto" á propiedade privada e ferramentas para aumentar a base territorial de explotacións e o reforzo da capacidade de investigación da Galiza para detectar terras abandonadas. A oposición lamentou que a lei non estea pensada para "mudar as cousas" e recriminou que as políticas do PP levan "un de cada tres concellos cara á desaparición", mentres os populares "falan de aldeas modelo". O PP rexeita a iniciativa para superar a fenda dixital O PP non se moveu do "non" no pleno, rexeitando coa súa maioría absoluta todas as mocións presentadas polo BNG, coas que pedían medidas para mellorar o emprego xuvenil e a dixitalización do rural, e votaron en contra tamén da inciativa do PSdeG sobre un novo modelo eólico. O deputado nacionalista Daniel Castro presentou unha iniciativa mediante a que propuxo actuacións para mellorar a dixitalización do rural e reducir a "fenda dixital". "As e os galegos non poden desenvolver o seu traballo, os seus estudos ou parte do seu lecer do mesmo modo que outros cidadáns do Estado español polo simple feito de vivir na Galiza", expuxo Castro, que denunciou un "déficit de banda larga", a baixa "alfabetización dixital" e a falta de cobertura de zonas do rural. Ante estas cuestións, instou a Xunta a aumentar o número de aulas CeMIT, levar a conexión de banda larga á totalidade do país, promover plans de conexión do rural, así como a impulsar os mecanismos necesarios, en colaboración co Goberno do Estado, para non deixar a Galiza atrás na repartición de fondos europeos para a dixitalización. Tras este debate, o deputado do BNG Paulo Ríos defendeu unha proposta con iniciativas orientadas a mellorar a empregabilidade da mocidade e reducir a precariedade. Así, propuxo realizar un estudo sobre a situación laboral deste colectivo, un novo plan dotado coas partidas orzamentarias que fosen necesarias para o desenvolvemento de programas que favorezan a creación de emprego xuvenil estábel, levar a cabo políticas de vivenda que permitan o acceso ás mesmas por parte da xente moza e adoptar medidas para reverter a "fuga de talento". O parlamentario denunciou a temporalidade do emprego xuvenil, os baixos salarios e a destrución de traballo. Novo modelo eólico Por último, na sesión, o deputado socialista Martín Seco instou a Xunta a "pactar un novo modelo eólico" para "corrixir as deficiencias" do sistema. Seco instou a Xunta a "negociar" este novo modelo "coa participación de todos os sectores implicados" e pór así "solución aos múltiples problemas de transparencia, participación, asesoramento e garantías ambientais, xerados polos consecutivos regulamentos do PP desde o ano 2010" e á indefensión da cidadanía no rural.


Summary: GRÁFICOS O balance oficial do incendios certifica o pasado ano como o peor da década cunha vintena de grandes incendios, os superiores ás 500 hectáreas, todos eles no outono. Ourense volve ser a provincia do Estado con máis monte arrasado polo lume HEMEROTECA | Os incendios de outubro en Portugal xeraron unha nube que evitou unha catástrofe maior en Galicia

HEMEROTECA | Os incendios de outubro en Portugal xeraron unha nube que evitou unha catástrofe maior en Galicia Apenas dous días tornaron o 2017 no ano máis destrutivo para os montes galegos nunha década. O Ministerio de Agricultura vén de pechar o seu primeiro balance dos incendios forestais no ano pasado e revela que en Galicia arderon case 62.000 hectáreas. Foron, concretamente, 61.901,67 das que practicamente o 80% quedaron arrasadas na vaga de lume do mes de outubro, na que segundo os datos provisionais revelados pola Xunta o pasado novembro, arderon 49.171. A superficie ardida durante 2017 en Galicia é a máis elevada nunha década e practicamente triplica a do ano anterior Mentres o Goberno galego ultima a presentación do seu plan contra incendios para 2018 -a Xunta adoita aprobar o Pladiga ás portas do verán pero desta volta, aguilloado pola catástrofe de 2017, prevé lanzalo esta mesma semana-, que cada ano inclúe as cifras do ardido no exercicio anterior, a estatística do Ministerio ratifica que os montes galegos viviron o peor ano dende a gran vaga de 2006, que á súa vez fora a máis intensa en dúas décadas. En Galicia ficaron calcinadas case o 40% das hectáreas ardidas en todo o Estado -166.902,47- cun balance que practicamente triplica o de 2016, cando arderan algo menos de 22.000 hectáreas. Na estatística destaca, ademais, a gran superficie arborizada que ardeu no país durante 2017, case 30.000 hectáreas -no ano previo non chegaran ás 9.000-, se ben cómpre agardar ata a estatística definitiva, dentro de tres ou catro anos, para coñecer polo miúdo que especies de árbores foron as máis afectadas polas lapas. Os grandes incendios forestais triplicáronse e neles arderon dúas de cada tres hectáreas Despois de que, un ano máis, a Consellería do Medio Rural optase por aplicar unha política informativa de ocultación parcial, silenciando os incendios de menos de 20 hectáreas e non ofrecendo partes completos con todos os puntos de Galicia afectados polo lume, os datos do Ministerio acreditan a magnitude do acontecido. Non en van, durante o ano pasado o país padeceu ata 22 grandes incendios forestais -cualificación técnica para os de máis de 500 hectáreas-, case tres veces máis que en 2016 e todos eles en outubro. Nestes grandes incendios arderon 40.898 hectáreas, isto é, dúas de cada tres hectáreas ardidas en todo o ano. O foco máis destrutivo foi o iniciado en Ponteareas o 15 de outubro Os datos oficiais reflicten ata que punto foi catastrófico o domingo, 15 de outubro, a xornada na que a mestura de lume e vento propiciou incontables focos por toda Galicia e practicamente unha vintena de grandes incendios forestais. O máis extenso, din as cifras, foi o orixinado no Concello de Ponteareas, no que arderon case 9.000 hectáreas. Destaca tamén o incendio que arrasou case 6.000 hectáreas en Melón e as practicamente 3.000 hectáreas de monte perdido nas Neves, o concello considerado 'zona cero' daquela vaga. Naquel día tamén arderon máis de mil hectáreas nun só incendio en Caldas de Reis, Baños de Molgas, San Cristovo de Cea, Nigrán, Gondomar e Parada de Sil. A incidencia destes grandes incendios forestais no balance total volve ser obvia un ano máis. Non en van, aínda que arderon case tres veces máis hectáreas que un ano antes o número de incendios non se incrementou na mesma medida: rexistráronse 3.249, un 35% máis que no ano previo. A cifra é, por exemplo, practicamente a metade que no ano 2011, cando arderan 20.000 hectáreas menos, e non chega nin ao 50% do número de incendios rexistrados no ano 2006, o ano con máis monte ardido en Galicia no que vai de século. Ourense é a provincia con máis superficie ardida foi a maior do Estado tras triplicar a de 2016; en Lugo ardeu dez veces máis monte que no ano anterior A combinación de meteoroloxía moi adversa, con moita calor e fortes ventos, en intervalos moi curtos de tempo -neste caso, a devandita fin de semana de outubro-, deixa un mapa do lume en 2017 no que o cadrante noroeste da península ibérica destaca sobre todos os demais territorios da contorna. As lapas golpearon con dureza o norte de Portugal -non en van, a enorme intensidade dos seus incendios chegou a xerar unha nube que evitou unha catástrofe maior en Galicia, segundo acredita a investigación oficial do sucedido- e fixeron o propio con Galicia, pero tamén con Asturias e as provincias de León e Zamora. No rexistro provincial, así e todo, Ourense volve destacar como a área con maior superficie ardida, 30.000 hectáreas que case triplican o ardido en 2017 e que están un chisco por riba das ardidas en Asturias, que superou as 27.000. As diferenzas no resto de Galicia con relación ao ano previo son tamén mostra da dureza da vaga de lume de outubro: en Pontevedra ficaron arrasadas máis de 21.000 hectáreas -en 2017 non chegaron ás 5.000-, en Lugo arderon 8.200, case dez veces máis que nos doce meses anteriores. Na Coruña, no entanto, ardeu menos que en 2017: 2.256 hectáreas fronte ás 3.900 do ano previo, e foi a única provincia galega sen ningún gran incendio forestal.


Unha vez ao día dende a implantación do protocolo de difusión de datos por parte do Ministerio de Sanidade no marco do estado de alarma, a Xunta remite á prensa e divulga no seu sitio web un balance sobre o impacto do coronavirus en Galicia. Galicia rexistra un total de 4.635 casos infectados por coronavirus sinalaba, por exemplo, o balance deste venres, 3 de abril, no que o Servizo Galego de Saúde especificaba que "polo de agora, en Galicia rexistráronse 435 altas de pacientes e 149 falecementos".Dende o inicio da crise sanitaria, o Sergas ofreceu datos da incidencia da covid-19 en Galicia referíndose ao conxunto do país, non só aos hospitaisEn todos eses comunicados dende o inicio da pandemia da covid-19 a información veu sendo referida a Galicia en xeral, non só aos hospitais, toda vez que por exemplo tamén indica o número de persoas illadas nos seus domicilios. Así e todo, nos últimos días fontes oficiais da Consellería de Política Social matizaron a varios medios de comunicación -entre eles, Praza.gal- que ese cómputo e, máis concretamente, o de persoas falecidas, non sumaba as mortes ligadas á covid-19 que se producen en residencias de maiores, un dos focos que concentran máis preocupación cidadá e institucional dende o comezo da crise sanitaria. Atendendo a esta versión, as persoas falecidas ata este venres non serían 149, senón máis de 180.Os datos do impacto do virus nos centros de maiores veñen sendo recompilados e divulgados á prensa pola Consellería de Política Social. Trátase dunha difusión paralela á de Sanidade, que difunde os seus datos como xerais do país. Esas cifras do Sergas son as enviadas para os balances estatais que fai públicos cada día o Ministerio. Así, tomando outra volta como exemplo este 3 de abril, a suma de positivos activos (4.635), altas (333) e falecementos (149) daba como resultado 5.219 casos acumulados. Son exactamente os mesmos que reflectiu a estatística diaria do Goberno central, construída sobre os datos autonómicos.Tras indicar Política Social a existencia dun cómputo diferenciado e despois remitirse a Sanidade, Feijóo asegurou que a Xunta "computa todas" as mortes por coronavirus das que ten constancia a través do certificado de defunción, tamén no caso das residenciasAnte a confusión creada, este venres Praza.gal contrastou con ambos departamentos do Goberno galego esta cuestión e, aínda que inicialmente Política Social mantivo o devandito matiz -un cómputo diferente para as persoas falecidas nas residencias que non chegan a ser hospitalizadas-, o departamento que dirixe Fabiola García deu finalmente en remitirse ás aclaracións ao respecto da Consellería de Sanidade. A área que encabeza Jesús Vázquez Almuíña, evidenciou unha fonte autorizada de Política Social, centra o cómputo de datos e ademais é a que os traslada ao Ministerio.Con este pano de fondo, a pregunta foi trasladada pola prensa ao presidente da Xunta tras a reunión do Consello do seu Goberno. Segundo Alberto Núñez Feijóo, o criterio para incluír ou non o falecemento dunha persoa na estatística do coronavirus é que o certificado de defunción indique a covid-19 como causa da morte. Así, "se nas residencias morre algunha xente con coronavirus e temos o certificado, dáse o falecemento por coronavirus". "Estamos computando a todas" esas persoas, reiterou o xefe do Executivo, quen especifica que "pode haber algunha persoa" contaxiada que faleza e cuxo certificado "non acredite se o ten ou non" e, só nese caso, non se computaría.Advirte ademais Feijóo, en resposta á mesma pregunta, de que "nalgúns lugares -en referencia a outras autonomías- nos din que non se computan as persoas que morren en residencias" polo virus e por iso "é necesario" que o Ministerio de Sanidade" unifique os criterios ao respecto. Tras estas declaracións do xefe do Goberno galego, Praza.gal púxose en contacto outra volta coa Consellería de Sanidade e un voceiro oficial asegurou que o procedemento descrito por Feijóo é o que se está a aplicar.39 residentes de centros de maiores falecidos ata o 3 de abrilCon todos os devanditos matices sobre a mesa, os datos ofrecidos por Política Social datados no 3 de abril indicaban que xa faleceran 39 persoas residentes en centros de maiores. As residencias con maior número de persoas falecidas polo coronavirus, segundo estes datos, son as dúas que foron intervidas pola propia Xunta por mor do alto número de contaxios, as da cadea DomusVi en Cangas -9 mortes- e Vigo -5 falecementos-, e unha terceira propiedade do mesmo grupo empresarial, DomusVi San Lázaro, en Santiago.A Consellería de Política Social, con datos actualizados tamén a 3 de abril, detalla tamén o contaxio de 165 persoas integrantes dos cadros de persoal dos seus centros, tanto de maiores como de persoas con discapacidade. Os centros con máis casos positivos entre o seu persoal, segundo estes datos, son a residencia San Carlos de Celanova e as devanditas da compañía DomusVi en Cangas e Vigo.


Summary: O balbordo político e mediático xerado pola proposta da dirixente do PP madrileño para computar os "concibidos e non nacidos" como membros da unidade familiar obviou, en case todos os casos, que a medida leva vixente en Galicia case unha década inspirada pola lei da Red Madre e plasmada de vez na lei de familia de 2011

O debate previo ás eleccións xerais do 28 de abril axitouse o pasado mércores coa proposta dunha candidata que nin sequera concorre a elas, a cabeza de lista do PP á Asemblea de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, de considerar un embrión como un membro da familia para conceder axudas públicas. O balbordo político e mediático foi enorme. Tamén, nalgúns casos, en Galicia. Pero obviando, en case todos eles, que a idea bosquexada pola dirixente conservadora madrileña leva vixente en Galicia case unha década, dende que a aprobou o Goberno de Alberto Núñez Feijóo, e ao seu abeiro xa foron concedidos máis de 400 dereitos a recibir axudas ou beneficios da Administración.O balbordo político e mediático xerado pola proposta da dirixente do PP madrileño para computar os "concibidos e non nacidos" como membros da unidade familiar obviou, en case todos os casos, que a medida leva vixente en Galicia case unha décadaEn Galicia a orixe política do recoñecemento dos nenos e nenas "concibidos e non nados" como membros da unidade familiar hai que buscalo na "lei pola que se establece e regula unha rede de apoio á muller embarazada", a tradución legal da iniciativa lexislativa popular impulsada pola Red Madre -organización ligada ao Foro Español da Familia- cuxa aprobación acelerou o PPdeG tras recuperar a maioría absoluta no ano 2009. Aquela norma fixaba entre os seus obxectivos a protección do "dereito á vida en formación desde a concepción".Na senda da norma inspirada pola Red Madre chegaron en 2011 algúns dos preceptos da "lei de apoio á familia e á convivencia". Esta norma regulou diversos aspectos da política social e por primeira vez estableceu a "asimilación a descendente" do "fillo ou filla concibido ou concibida" á hora de considerar a unha familia como numerosa "sempre que mediante a aplicación desta asimilación se obteña un maior beneficio". Esa lei tamén permite computar o "concibido ou concibida" para acreditar a condición de familia monoparental.Na primeira lexislatura de Feijóo o Goberno galego aprobou tamén o seu Plan integral de apoio á muller embarazada, que desenvolvía a lei da Red Madre. Unha das súas "áreas de actuación" foi "priorizar para acceder a axudas ou programas" autonómicos criterios como "valoración da vida en formación (nasciturus) como un membro máis da unidade familiar aos efectos das axudas previstas en materia de vivenda", en baremos para o acceso a prazas de colexios" ou outras "materias sociais".A orixe política do recoñecemento dos "nasciturus" como membros da unidade familiar está na lei inspirada pola Red Madre e quedou plasmada na lei de familia de 2011; Política Social confirma que "dende a entrada en vigor desta medida" xa foron concedidos "algo máis de 400 certificados"O propio Alberto Núñez Feijóo destacaba en 2013, no marco da presentación da súa "estratexia de apoio ás familias numerosas", que daquela o seu Goberno xa concedera "80 certificacións" para que fillos "concibidos e non nados" fosen "asimilados á categoría de descendente" a "efectos de todo tipo de axudas ou subvencións". Un ano despois, en 2014, gabábase ante a oposición parlamentaria de "estar a apoiar ás familias numerosas considerando a efectos fiscais a un nasciturus membro xa dunha familia".A Consellería de Política Social confirma, a preguntas de Praza.gal, que "desde a entrada en vigor desta medida" o Goberno galego xa concedeu "algo máis de 400 certificados" para que os "concibidos non nados" sexan "asimilados á categoría de descendentes". Durante a xestación as familias teñen a "obriga" de "comunicar calquera cambio", informan as mesmas fontes, por se o bebé non chega a nacer. Por exemplo, se se obtén por esta circunstancia o certificado de familia numerosa, "o beneficio perde a súa validez se o nacemento non ten lugar".Nestes anos a figura do "concibido e non na do" apareceu xa en numerosas ordes de axudas da Xunta e tamén foi inserida no vixente Plan Estratéxico para a Igualdade de Oportunidades entre Mulleres e HomesNestes anos a figura da filla ou fillo "concibido e non nado" apareceu xa en numerosas convocatorias de axudas da Xunta, como as destinadas á rehabilitación de vivendas ou ao alugueiro. Do mesmo xeito, foi inserido nalgunhas ordes de axudas municipais e computa, por exemplo, á hora de tramitar a reserva en escolas infantís dependentes do Goberno galego.Tamén, máis recentemente, esta filosofía política foi inserida no VI Plan Estratéxico de Galicia para a Igualdade de Oportunidades entre Mulleres e Homes 2017-2020. Este documento inclúe entre as súas medidas para "potenciar os recursos de atención e apoio para garantir unha asistencia integral ás mulleres embarazadas" a "valoración da vida en formación (nasciturus) como un membro máis da unidade familiar a efectos de acceso a axudas e outros recursos públicos".O líder do partido, Pablo Casado, defendeu a proposta da súa candidata horas despois como unha "reivindicación que lle fixeron a Isabel e a nós a asociación de familias numerosas". O PP de Madrid tamén lembrou xenericamente as medidas vixentes en Galicia e as aprobadas na Comunitat Valenciana en tempos do Goberno popular nun sentido moi semellante. Casado, non obstante, circunscribe a medida á "reserva da praza escolar", informa Sofía Pérez Mendoza para eldiario.es


Summary: Após deixar sen efecto a imputación dos cinco técnicos a pasada segunda feira, o tribunal revoga tamén a dos presidentes e demais membros do Consello de administración de Adif que foran chamados polo xuíz instrutor do caso en calidade de imputados.

Este último auto feito público pola Audiencia provincial da Coruña deixa sen imputacións a Adif. O xuíz instrutor do caso, Luís Aláez, chamara a declarar en calidade de imputados aos ex-presidentes do Consello de administración desde 2011 e demais responsábeis de Adif que tiveran a ver coa decisión de omitir o sistema de freado ERTMS no Alvia sinistrado o pasado 24 de xullo. Porén, e após resolver o recurso de apelación presentado por un dos imputados --e que se fai extensíbel aos outros 22 directivos-- a Audiencia da Coruña revogou o auto emitido previamente e deixa sen efecto as imputacións. Con este auto, a Audiencia provincial revoga as imputacións dos 22 cargos de Adif e deixa só ao maquinista Ao igual que no auto emitido a pasada segunda feira en relación cos cinco técnicos, a Audiencia provincial considera que "non bastaría" co feito de "desenvolver cometidos en materia de seguridade" para lles atribuíren a condición de imputados. Neste senso, o tribunal considera que a argumentación empregada polo xuíz Aláez é insuficiente e mesmo "prematura" polo que revoga o fallo emitido o pasado mes de setembro. Con este último auto fican levantadas as imputacións a Adif incluída a que atinxía ao actual presidente da xestora, Gonzalo Ferre. As vítimas agrupadas na Asociación de Afectad@s polo sinistro xa expresou a súa "perplexidade" após coñecer o fallo. O seu presidente di que, embora respectar a decisión, non comprenden o contido do auto e aseguran que as imputacións dos directivos de Adif contribuían a "esclarecer" o acontecido no accidente mais tamén, "a evitar que volva acontecer".


Summary: O anteproxecto remitido polo Goberno á CNC dispón que "as comunidades autónomas determinarán os modos de xestión do servizo público de comunicación audiovisual, que pode consistir na xestión directa, na xestión indirecta ou en diferentes instrumentos de colaboración público-privada". Así mesmo, a lei será reformada de maneira que as televisións públicas, tanto autonómicas como estatai poidan subcontratar a produción dos informativos

A Comisión Nacional da Competencia -ente que desaparacerá proximamente-, considera "positivo" o anteproxecto de lei de reforma da norma 7/2010 da Comunicación Audiovisual, o que pode abrir a posibilidade de que as comunidades autónomas privaticen as televisións públicas e subcontraten integramente a produción dos informativos. O Goberno quere introducir unicamente dous cambios na norma: un artigo e unha disposición final única, pero de grande importancia. En primeiro lugar, introduce un parágrafo ao segundo apartado do artigo 40 da lei. A intención é a de permitir a privatización das televisións públicas. "As comunidades autónomas determinarán os modos de xestión do servizo público de comunicación audiovisual, que pode consistir, entre outras modalidades, na xestión directa, na xestión indirecta ou en diferentes instrumentos de colaboración público-privada". Si se poderá ceder a produción e edición dos informativos e poderán subcontratar os programas que o consideren oportuno, sen límites Así mesmo, baixo o pretexto da "situación económica e a necesidade por parte do conxunto das Administracións Públicas de acometer actuacións que faciliten a consolidación orzamentaria e o saneamento das contas públicas", a lei será reformada de maneira que as televisións públicas, tanto autonómicas como de carácter estatal (RTVE) poidan subcontratar a produción dos informativos. Tal e como explica Competencia, suprímense dous estratos do mesmo artigo (o 40), que dicían o seguinte: "os entes que presten o servizo público de comunicación audiovisual e as súas sociedades prestadoras non poderán ceder a terceiros a produción e edición dos programas informativos". Doutra banda, establecía un marco de obligatoriedade para que os mesmos entes audiovisuais impulsaran "a produción propia da súa programación de forma que esta abarque a maioría dos programas difundidos nas cadeas xeneralistas". Estes puntos foron eliminados no anteproxecto analizado pola CNC, de maneira que si se poderá ceder a produción e edición dos informativos e poderán subcontratar os programas que o consideren oportuno, sen límites. A Lofaxga xa introduciu en Galicia un cambio substancial no modelo de financiamento do CRTVG A este respecto cómpre ter en consideración a observación da propia comisión. "En relación cos entes que prestan o servizo público de comunicación audiovisual (hai que entender que tanto estatais como autonómicos), suprímense os parágrafos terceiro e cuarto do apartado 1 do artigo 40". É a propia Competencia quen interpreta que a supresión de ese estrato da lei poderá afectar á TV pública estatal. O visto e prace da CNC "O Anteproxecto en cuestión valórase positivamente, considerándose que pode contribuír a introducir competencia nos devanditos ámbitos, ademais das vantaxes que supoña desde o punto de vista da xestión dos recursos públicos", interpreta Competencia. De feito a única recomendación deste organismo de supervisión é a necesidade de introducir no anteproxecto unha vía para garantizar a correcta privatización da xestión, de maneira que as comunidades autónomas utilicen o marco normativo de contratos do sector público "de maneira respectuosa cos principios de competencia libre e non falseada e igualdade de trato". O caso galego: a Lofaxga A Lei de Ordenación e Funcionamento da Administración Xeral e do Sector Público de Galicia (Lofaxga) transformou a a Compañía de Radio Televisión de Galicia (CRTVG) nunha "entidade pública empresarial", e obrigaba ao ente a adaptar os seus estatutos ao que marcaba a nova lei (aprobada en 2010). O artigo 92 da Lofaxga estipula que "as entidades públicas fináncianse, preferentemente, cos ingresos propios que perciban como contraprestación polas actividades que poidan realizar en virtude de contratos ou convenios". Pero segundo o último informe do Consello de Contas referido á CRTVG, do ano 2002, a canle pública só sufragaba mediante a publicidade e outros ingresos o 22% de todos os seus gastos. É dicir, que dos máis de 98 millóns que gastou o ente nese exercicio, máis de 60 foron achegados directamente desde as arcas públicas galegas. Só de maneira "excepcional", segundo a nova lei, "financiaranse [as entidades públicas empresariais] coas transferencias consignadas nos orzamentos xerais" de Galicia.


Summary: A emblemática navieira alemá Nord-Deutscher LLoyd decidiu despezar o Salier, antes de que este vello barco de pasaxe rendera a súa derradeira viaxe, recollendo os soños de moitas familias e de moitas persoas que abandonaban Europa para cruzar o Atlántico na procura dunha mellor vida nas Américas. A Coruña foi o derradeiro porto que tocaría este buque antes de internarse na escuridade da noite e do temporal que o agardaba, aconchándoo contra as Basoñas, uns temidos cons situados fronte á parroquia de Xuño (Porto do Son). A pasaxe durmía e a tripulación de garda foi testemuña muda da traxedia. Ninguén sobreviviu. Eran as 5:30 da madrugada do 8 de decembro de 1896…

O Salier parte do porto alemán de Bremerhaven o 28 de novembro de 1896 ao mando do capitán H. Wempe de 40 anos de idade que, curiosamente, fai a primeira viaxe a bordo ostentando dito cargo. O Salier contaba con portas estancas, balizas de salvamento e uns 450 chalecos e botes salvavidas suficientes para a pasaxe que levaría a bordo na súa derradeira viaxe. No porto alemán soben a bordo, a parte dos 66 tripulantes, 151 pasaxeiros procedentes principalmente de Rusia e da Galitzia polaca, agás dous que eran alemáns. Sesenta deles son nenos de curta idade, sendo 21 aínda crianzas. A segunda escala do Salier é o porto de Amberes, no que soben a bordo só tres pasaxeiros, abandonando este peirao o buque o mesmo 2 de decembro. A travesía dende a costa belga ao seu paso polo litoral bretón e o Golfo de Biscaia faise no medio dun grande temporal, no decurso dos días 5 e 6 onde un forte golpe de mar arrinca da cuberta dous botes salvavidas, pescantes, regala e varanda de cuberta na amura de estribor. O Salier, unha vez que o temporal amaina, arriba finalmente e sen novidade ao porto da Coruña o 7 de decembro ás 8:30 horas, onde subirán a bordo 52 persoas, das cales 51 son emigrantes: 40 galegos, 10 asturianos e un leonés e un cociñeiro, o coruñés Francisco Pena. Entre eles hai unha numerosa familia da aldea de Quende, no concello de Abadín. O Salier sae ao mar finalmente da Coruña as 16.30 do 7 de decembro con bo tempo, mais en canto anoitece desátase un gran temporal de suroeste. O fareiro de Corrubedo (Ribeira) ofrece un dato esclarecedor: deixa de ver as luces do faro de Fisterra e da illa de Sálvora á medianoite do 7 de decembro pola brétema, intre no que o Salier navegaba en demanda do porto de Vilagarcía, a onde nunca chegaría. O vello transatlántico alemán, afundirase tras petar co baixo Gallego, nos baixos de Corrubedo a madrugada do 8 de decembro de 1896 no medio dun forte temporal. A súa "carga" humana entre tripulación e pasaxe, ascendía a 281 persoas que perecerían na súa totalidade no seu arrepiante naufraxio, acontecido fronte a costa de Santa María de Xuño. Aparición das probas do naufraxio Ao abrente do 8 de decembro de 1896, un patrón dunha lancha de pesca arriba ao porto de Vilagarcía de Arousa e informa nada máis tocar terra que había unhas horas vira afundirse no cabo Corrubedo un buque de gran porte. Dende o porto arousán parte de contado un vapor no seu auxilio. Escribía a prensa da época que o único supervivente ao tráxico naufraxio fora un boi que saíra polos seus propios medios ao areal de Xuño. Os días seguintes ao naufraxio, dende esta praia até Queiruga (Porto do Son), o litoral estaba ateigado de restos do naufraxio e de cadáveres… moitos cadáveres que, na súa meirande parte foron soterrados nos areais onde o mar os depositou, polas xentes da contorna. "Telegrama: Puebla del Caramiñal, 10 de diciembre, 2:40 de la tarde. Urgente. El Salier se fue a pique frente a la playa de Juno, situada a pocos quilómetros de Porto do Son; sucedió el siniestro de madrugada, del lunes 8 al martes 9, antes de doblar el Cabo Corrubedo. Se desconoce el punto exacto dónde se hundió. Ayer se recogían diez cuerpos sin vida, cinco mujeres, tres niños y dos hombres. Salen efectos del buque hundido, baúles, maderas, y ganado. Desde el Cabo Corrubedo hasta el Son todo sembrado de restos del barco. Fuerte viento de sudoeste". (La Voz de Galicia). "Carril, 10 de diciembre, 3:10 de la tarde. Urgente. La embestida del Salier en los bajos de las Basoñas, hundido frente a Corrubedo debido al fuerte temporal y a la gran niebla reinante en la zona, se perdió el barco con la carga, con los pasajeros y tripulantes. El mar arroja muchos cadáveres. El impresionante temporal, cubierto por la noche hizo que los supervivientes de la tragedia en un primer momento tras el embarrancamiento fueran presa del pánico". (La Voz de Galicia). O naufraxio do Salier encheu estas paraxes atlánticas de cadáveres e de moitas historias nadas del e da súa carga O día 12 de decembro recollíanse 32 corpos no areal das Furnas, en Xuño, pertencentes á pasaxe e á tripulación do malogrado buque alemán. Mais catro deles aparecerían xuntos e afastados do resto. O primeiro, supúxose que pertencía ao capitán do Salier, o Señor Gerhard Wempe, de pelo vermello que vestía uniforme e traía o chaleco salvavidas posto. Os outros tres, correspondíanse a tres meniñas loiras de idades comprendidas entre os 2 e 10 anos que poderían até ser irmás. Levaban escasa roupa enriba que probaba que no intre do naufraxio ían durmindo. Estes catro cadáveres serían soterrados no cemiterio municipal de Santa Mariña de Xuño, mentres que o resto, a medida que foron atopados, se lles daba sepultura nos propios areais onde eran deitados polo mar. O reloxo do capitán do Salier tiña as súas agullas detidas marcando ás 5:30 horas, hora aproximada do naufraxio. O día 13 de decembro atoparíase unha morea de 35 cadáveres na praia do Son (outras fontes falan que foi na de Queiruga). Os alcaldes das vilas de O Son, A Pobra, Ribeira e Muros informaban ao cónsul alemán do soterramento das vítimas do Salier. Existe unha historia abraiante sobre a inmersión que fixeron ao pecio do Salier, días despois do seu naufraxio amainado o temporal, os buzos de escafandro, José Teira, o avó do Cabalán, quen descubriu o lugar exacto do naufraxio do buque de pasaxe alemán e Laurenano de Fisterra. Estando ambos os dous na cuberta do navío afundido e, cando venceron a porta que daba a un salón do barco, se lles botaron enriba ducias de cadáveres coas súas bocas e ollos abertos, pasaxeiros que afogaran seguramente, no intre de tentar gañar a cuberta para salvarse do naufraxio que non deixou sobreviventes. O señor Alejandro de Caamaño descubriunos ao meu amigo Tucho Parada de Aguiño e a min unha historia que lle contara o seu pai sobre o naufraxio do Salier. Tratábase da aparición dos cadáveres dun home con varios meniños de curta idade que o mar deitou abrazados os uns aos outros no areal do río Sieira (Porto do Son) e que serían soterrados posteriormente nun lugar lindeiro dunha antiga salgadura na zona leste da mesma praia. Seguramente sería un pai tentando salvar os seus fillos. O misticismo dunha sepultura O naufraxio do Salier encheu estas paraxes atlánticas de cadáveres e de moitas historias nadas del e da súa carga. Esta é unha delas. Un día solleiro de finais de marzo de 2018 coñecín o veciño de Santa Mariña de Xuño Pepe Vila e xuntos achegámonos até a igrexa parroquial. Alí, xusto na súa parte sur e pegadas ao muro traseiro do templo atopámonos con dúas lápidas de mármore branco que pertencen a familias prominentes da zona que emigraron aos Estados Unidos, as cales foron colocadas na súa situación actual décadas despois que a do capitán do Salier. Exactamente, no medio de ambas as dúas, estaba a da tumba dos catro náufragos do barco alemán. Cóntame Pepe que se lía perfectamente a inscrición da súa sepultura no chan, pero que despois dunhas obras que se fixeron no cemiterio, sacáronse as lápidas máis antigas, entre elas a do capitán do Salier e desapareceron todas coa reforma do camposanto en 1985 a pesares que Pepe pretendía conservalas todas. A noite de San Miguel, o 29 de setembro, érguese o santo e os nenos, mulleres e anciáns principalmente, pasan por debaixo del tres veces. Pepe nunca escoitara que nesta festividade os nenos foran deitados polas súas nais sobre a tumba do capitán e das meniñas do Salier, para lles curar as doenzas ou para protexelos contra as mesmas nun futuro. Pero si lembra que cando os veciños fan as procesións tentan non pisar o espazo onde se atopaba a tumba dos náufragos. Máis é de novo a hemeroteca a que nos vai permitir facer unha descuberta. En 1962 o xornal La Noche, nunha reportaxe que trata sobre as festas patronais no Barbanza, baixo o magnificado título: El capitán mercante que llegó a arcángel, atopámonos unha foto histórica na que se ve un meniño deitado boca arriba cos xeonllos facendo unha pirámide, xusto enriba da tumba dos náufragos do Salier. Despois de ler o pé de foto e ollando a fotografía, supoñemos a nai axeonllada ao seu carón e o seu pai de pé xunto a ela. Un pouco afastada deles, á dereita, hai unha nena ollando a cámara.


Summary: A permeabilidade entre as correntes artísticas e os discursos teóricos vén de vello, como é lóxico, e isto vese claramente no poemario de Alba Cid.

Ultimamente estanse a explorar nos estudos literarios as cartografías textuais. Non é máis (nin menos) que aproveitar novas ferramentas, tamén dixitais, para establecer os vencellos entre produtos culturais a través das conexións no espazo. Un mapa onde se gravan as redes, outro concepto moi contemporáneo, que suxeitan os desprazamentos cognitivos da estética. Neste sentido Atlas retrata moi ben o seu tempo, o que supón un dos méritos da obra. Atlas | Alba Cid | Galaxia | 2019 | 80 páxinas | 12 euros Proponse unha viaxe a través de seis capítulos, nomeados cada un deles como o ciclo dun dos continentes, e un epílogo que enceta o título coa palabra "ensaio" que, de maneira transversal, convértese nunha autopoética. O periplo da aventureira só se pode afrontar desde a pluralidade de voces e textos. De aí que se inclúan, desde o punto de vista da imaxe, fotografías, gravados, mapas ou debuxos propios da antropoloxía. A propia cuberta é unha declaración de intencións. Desde o punto de vista discursivo, teñen cabida instrucións propias dun manual, anotacións nas se indica como hai que recitar os versos, cancións de berce, citas, apócrifos, cartas, choivas de ideas e un longo etcétera que pasa pola descrición enciclopédica. De feito, a Wikipedia non deixa de ser unha cartografía dos coñecementos sobre o mundo. Tanta hibridación e movemento só poden andar a cabalo entre a lírica e a narración, outra constante da poesía última, e entre os mitos de oriente e occidente que se afrontan desde unha postura descolonizadora: "pequena occidental, / confías nas historias das palabras". A cita remite á voz da viaxeira que acaba impoñéndose na lea polifónica para xestionar o fluxo de información que levan os textos que carga na mochila, tan variados como as terras que percorre. Xa nacemos nun territorio marcado pola mestizaxe, desde que bebemos té ou ollamos as camelias pola fiestra. Tamén desde que lemos e construímos a percepción que nos relaciona coa realidade, que non pode prescindir xa do espectáculo, das "imaxes dos turistas que bourean detrás das balsas bebendo sake". A tendencia filolóxica de Atlas lembra outras propostas, entre elas a de María do Cebreiro. Pero neste caso incorpórase un tratamento renovado do espazo en movemento, tamén do espazo emocional, que usurpa o protagonismo do eu e que permite posicións lectoras diversas e moi suxestivas, sobre os percorridos múltiples que nos cruzan.


Summary: De entrada, 20 operadoras encárganse do seguimento de novos casos sospeitosos e dos seus contactos.

A Consellaría de Sanidade puxo en marcha onte a plataforma tecnolóxica de seguimento coa que rastrexará e monitorizará os contactos das persoas infectadas polo coronavirus. Segundo informa a Administración galega, o servizo estará integrado por un equipo de 20 operadoras mais prevé chegar aos 50 profesionais nas próximas semanas. Casos sospeitosos e contactos O sistema tecnolóxico de rastrexo empregado na Galiza para identificar posíbeis novos casos de infeccións por coronavirus contará cun protocolo único, e encargarase de localizar e falar con cada unha das persoas que mantivesen contacto cun caso positivo por COVID-19. Despois dunha consulta médica, presencial ou telefónica, na que o facultativo diagnostique o paciente como caso sospeitoso de coronavirus, solicitaráselle unha proba PCR. Sanidade non informa de quen se vai encargar de recabar a información orixinal nin desde onde. Entón, esta plataforma activará unha enquisa inicial a esta persoa con sintomatoloxía de COVID-19 e solicitaralle os datos dos individuos cos que puido manter contacto estreito desde dous días antes do inicio dos síntomas até o momento do seu illamento. No caso de que o resultado da proba PCR sexa positivo, pediráselles que garden corentena durante 14 días desde o último contacto con esta persoa. Seguimento diario Neste momento, comezaría, ademais, un seguimento diario co fin de detectar a posíbel aparición de sintomatoloxía compatíbel coa COVID-19. De se presentar estes síntomas, as operadoras derivarán as doentes ao seu médico. Estas persoas pasarían a ser casos sospeitosos e polo tanto activaríase de novo todo o protocolo coa solicitude da proba PCR, illamento e investigación de novos contactos. Sanidade asegura que o sistema de rastrexo galego será monitorizado diariamente por técnicos de Saúde Pública, mais non informa de quen se vai encargar de recabar a información orixinal nin desde onde, e tampouco do tratamento que van facer dos datos sociais e sanitarios da poboación.


Summary: A proba guardesa volve un ano despois de ser a escollida pola lendaria atleta galega para o seu regreso á competición.

O Trail do Trega, que se disputará este domingo 21 de novembro desde as 10.30 horas da mañá na localidade da Guarda, volve 13 meses despois de que no marco da súa sétima edición se producira o histórico regreso dunha das mellores atletas da historia da Galiza, Julia Vaquero. Con 50 anos, e tras unha década exacta sen disputar nin unha soa carreira, a aínda a día de hoxe recordwoman dos 5.000 metros lisos -plusmarca que conseguiu en Oslo o 6 de xullo de 1996- luciu o dorsal número un e finalizou o esixente percorrido de 14 quilómetros nunha moi meritoria terceira posición no seu grupo de idade. Agora, a proba decide dar un paso máis e aumenta a participación de 300 en 2020 a 450 participantes neste 2021, aínda que o percorrido será moi similar ao do exercicio pasado -sube até os 15 quilómetros e os 800 metros de desnivel- porque, como sinala Serafín Martínez -membro da entidade organizadora, Noko 360-, "o monte é o que é". Disputarase este domingo 21 de novembro desde as 10.30 horas da mañá na localidade da Guarda O deputado de Deportes da Deputación de Pontevedra, Gorka Gómez, puxo en valor durante a presentación desta edición do Trail do Trega o seu "valor paisaxístico". Tamén falou da importancia de apostar polo deporte "nuns tempos nos que aínda se fai difícil facelo a causa de todos os protocolos que implica a loita contra a Covid-19". Na mesma liña se manifestou, a concelleira de Deportes da Guarda, Montserrat Magallanes. Ademais da relevancia como proba deportiva tamén salientou o peso do Trail do Trega como pasarela "do buque insignia do Concello, o Monte Tegra, cos seus castros e espectaculares vistas".


Summary: Apropiga sinala que os traballadores da brigada municipal foron utilizados para a colocación de plantas ornamentais ao paso da Vuelta, un exemplo máis da utilización "irregular" e "ao servizo dos alcaldes" que se fai destes equipos

A asociación profesional Apropiga, que engloba os profesionais da prevención e extinción de incendios forestais do Servizo de Prevención e Defensa Contra os Incendios Forestais (Spdcif) da Consellería de Medio Rural, leva anos denunciando a "utilización fraudulenta" que se está a facer, en diferentes concellos de Galicia das brigadas municipais de prevención e extinción de incendios forestais contratadas para o período de alto risco de incendios. Segundo Apropiga, as dúas brigadas municipais "foron destinadas a colocar plantas ornamentais diante da Casa do Concello con motivo da saída da etapa número 18 da Vuelta Ciclista a España" Nesta ocasión chama atención sobre un feito que tivo lugar esta semana na Estrada, onde segundo a asociación as dúas brigadas municipais contratadas en convenio coa consellería para prevención e extinción de incendios forestais "foron destinadas a colocar plantas ornamentais diante da Casa do Concello con motivo da saída da etapa número 18 da Vuelta Ciclista a España". O colectivo explica que este é só un exemplo máis de prácticas que se están a repetir en todo o país, onde "abundan os exemplos de brigadas municipais destinadas a traballos que non lles corresponden: brigadas traballando nas festas gastronomicas, colocando mobiliario en eventos, pintando pasos de peóns, pintando edificios municipais, limpando glorietas, etc...". Para Apropiga "queda claro que o modelo de dispositivo de prevención e extinción de incendios forestais baseado na contratación a través de brigadas municipais consiste en que estas están ao servizo dos respectivos alcaldes que dedican ós profesionais contratados a labores que nada teñen que ver coas funcións que se establecían cando accederon a eses postos de traballo en convocatoria pública". De igual xeito, denuncia que "a consellería é cómplice do que ocorre", xa que "é coñecedora destas prácticas e as consente a pesar de que non ter nada que ver coas funcións encomendas nos convenios que firma cos diferentes concellos". "Queda claro que o modelo de dispositivo de prevención e extinción de incendios forestais baseado na contratación a través de brigadas municipais consiste en que estas están ao servizo dos respectivos alcaldes" A asociación repite a súa esixencia, manifestada xa en numerosas ocasións nos últimos anos, de que a Xunta "se deixe de inventos interesados dirixidos por escuros intereses e se retorne a un servizo público, único e profesional que remate coa utilización irregular dos profesionais da prevención e extinción de incendios forestais". Apropiga demanda "rematar cun modelo localista, fraccionado e privatizado de prevención e extinción de incendios forestais que redunda na súa menor eficacia".


Summary: De terzas a sextas feiras achegou o mundo vitivinícola galego.

Co exemplar desta sexta feira remata o coleccionábel A nación dos mil viños que achegou ás lectoras e aos lectores de Nós Diario a experiencia profesional dos sumilleres Martiño Santos e Xosé Gontá. Nun total de 16 entregas, das terzas até as sextas feiras de xaneiro, respondéronse dunha maneira amena e didáctica moitas das dúbidas máis comúns ao redor dos viños do país. A proposta do xornal foi pór a disposición de todo o público a posibilidade de apreciar o sabor e xulgar as calidades dos diferentes viños que se fan na Galiza. Este curso en 16 entregas descubriu nestes días de que viñas saen bos os viños e a relación entre como se fan e a que saben. Realizouse unha viaxe introdutoria polas diferentes Denominacións de Orixe (DO) galegas para coñecer as súas características e os matices de cada zona, facilitando datos de utilidade para descubrir, por exemplo, algunhas marcas de interese. O coleccionábel achegou as recomendacións máis prácticas vinculadas ao mundo da gastronomía, pensadas para a cata profesional, para o servizo en restaurantes ou para o envellecemento de botellas nas adegas. O acceso a criterios básicos serviu para que as persoas que seguiron A nación dos mil viños, puidesen aprender a harmonizar pratos e viños, temperaturas de servizo, cando hai que decantar unha botella ou que copas usar. O mundo da cata visto dunha maneira popular Entre as singularidades deste coleccionábel estivo a aproximación sen tecnicismos ao mundo da cata. Toda unha experiencia que puideron partillar no apartado de probar un viño tendo en conta os sentidos. A análise sensorial que percorre sentidos como o olfacto ou a vista pasando polo propio gusto foi outro dos aspectos en que se afondou, para coñecer en profundidade o viño que se ten diante. Este coleccionábel, da autoría de Martiño Santos e Xosé Gontá, evidenciou a pegada profesional do seu proxecto Vide, Vide! na cidade de Compostela. Os autores son dous expertos sumilleres que en 2013 deron vida ao espazo enocultural que procura achegar o coñecemento vitivinícola a toda a sociedade desde a capital galega. Da súa experiencia destes anos en numerosas actividades presenciais realizadas no seu espazo público ou online partiu a base dun coleccionábel único no seu xénero e pioneiro en tratar a información do viño adscrita xeograficamente á Galiza. O próximo coleccionábel, que verá a luz a próxima terza, afondará nos misterios dos naufraxios decorridos en augas galegas.


Summary: O espectáculo Zoo, de Yllana, foi premio MAX no pasado 2010, e dende entón leva xirando por todo o estado con grande éxito. A Estrada (2 de marzo), Vigo (3 de marzo) e Santiago de Compostela (4 de marzo) son as localidades que acollerán a obra en Galicia, despois do seu paso pola Coruña e Pontevedra.

"No máis profundo da xungla, uns intrépidos e chiflados exploradores afrontan a máis insensata das aventuras. A súa misión é capturar un exótico animal en vías de extinción para o ZOO dunha gran cidade. Os continuos despropósitos dos protagonistas desencadearán unha esperpéntica epopea visual na que a medio, aparentemente paradisiaco, convértese nunha trampa infestada de estraños animais e perigos ocultos. Aves, mamíferos, réptiles e insectos farán a vida imposible aos heroes da expedición". O espectáculo Zoo, de Yllana, foi premio MAX no pasado 2010, e dende entón leva xirando por todo o Estado con grande éxito. A Estrada (2 de marzo), Vigo (3 de marzo) e Santiago de Compostela (4 de marzo) son as localidades que acollerán a obra en Galicia, despois do seu paso pola Coruña e Pontevedra. Praza ofrécevos dúas entradas para o pase da obra este domingo 4 de marzo no Teatro Principal de Compostela. Para gañalas tedes que comentar nesta nova até este xoves ás nove da noite. Realizaremos un sorteo entre todos os comentarios e comunicaremos o gañador ou gañadora.