Summary: ENTREVISTA Antía Yáñez analiza as continuidades na violencia de xénero ao longo da Historia en Senlleiras, a novela coa que gañou o premio Illa Nova.

Dúas mulleres, Alana e Alda, son manipuladas, illadas e sometidas polos seus maridos. Sepáraas case un século. Mais ambas foron socializadas de xeito semellante. Ensináronlles a tentar agradar. A calar. A asumir a súa suposta inferioridade. Inoculáronlles dependencia. Inseguridade. Alana e Alda son as protagonistas de Senlleiras (Galaxia), a última novela de Antía Yáñez, gañadora do premio Illa Nova de Narrativa. Dúas mulleres maltratadas que atopan, malia todo, a forza para rebelarse. Apoiándose noutras mulleres. A autora cóntanos a súa historia a través dunha narración que non deixa de revelar os paralelismos entre a sociedade patriarcal de antano e a de hoxe. Malia que algunhas cousas teñan mudado. Mais, nin de lonxe, as suficientes. Senlleiras é un libro sobre a violencia de xénero pasada e presente. Hai algunha razón especial polo que decidiras empezar a historia coa morte dunha influencer? A morte da influencer era o único que tiña claro desde o comezo. Sabía que quería partir dunha foto misteriosa e a morte posterior, para logo atrapar ao lector ou lectora co misterio de quen, como e por que a matara. Ía escribir unha novela de intriga e logo saíu o que saíu. Falar da violencia de xénero non foi algo planificado cando me puxen diante do ordenador. "Falar da violencia de xénero non foi algo planificado cando me puxen diante do ordenador" Simplemente, foi a evolución natural. Témolo todos os días na televisión e nos xornais, na sociedade. E eu busco inspiración, moitas veces, no meu día a día. A iso xuntouse unha pregunta para a que non tiña resposta: por que unha muller maltratada non é quen de rachar co home que a maltrata e lisca do seu lado? Se eu me preguntaba iso, era moi probable que máis xente tivese a mesma dúbida. Comecei a documentarme e saíu Senlleiras. No libro están presente varias mulleres escritoras que, tal como defende unha das protagonistas cos seus actos, merecían ser lembradas. Que relación ten o título Senlleiras con elas e por que escolliches ese título? Senlleiras é feminino intencionadamente. Senlleiras son elAs, porque a literatura (en realidade, poucas cousas) case nunca vai de nós. Cando lía libros de pequena, os mellores personaxes, os protagonistas, eran elEs. "A miña novela vai de mulleres, mulleres senlleiras, porque as temos que lembrar a elas, e non a eles" As mulleres eran as amigas de, as nais de, as curmás de. Na violencia de xénero pasa un pouco o mesmo: falamos do maltratador, pobre, que tivo un ataque de nervios, ou que estaba pasando por unha depresión, ou vai ti saber. E elas son mortas, cifras. A miña novela vai de mulleres, mulleres senlleiras, porque as temos que lembrar a elas, e non a eles. Nós somos as protagonistas. Na narración dos feitos teñen bastante importancia unha serie de recortes de prensa que tratan a violencia de xénero desde o punto de vista da crónica de sucesos e, normalmente, culpando as mulleres. Moitos deles son reais. Con que criterios os buscaches e por que decides contar, en boa medida, a historia a través deles? Non tiña pensado incluílos nun principio. Só quería documentarme sobre como era tratada a violencia machista na época, e quedei tan impactada polo que atopei, e máis aínda ao confrontalo co que acontece agora, que decidín que era importante que aparecesen. "A min interesábame, dos recortes, as mulleres que saían. Os seus nomes. Deixar de tratalas coma cifras" Con isto retomo un pouco a idea anterior: a min interesábame, dos recortes, as mulleres que saían. Os seus nomes. Deixar de tratalas coma cifras. Que elas fosen as protagonistas. Tamén son reais os artigos dunha das personaxes Corona González, publicados en A Nosa Terra, en defensa da igualdade -en favor da educación das mulleres e da súa independencia económica-. Por que escolles introducir este personaxe na novela? E O Barbeiro de Castelao? O artigo de Corona, Pros pais que tein fillas, pareceume moi valente: escrito por unha muller, falando de que había que mandar as mulleres a estudar, e aínda por riba en galego!. Incluílo foi unha especie de homenaxe, unha testemuña de que xa daquela as mulleres galegas cuestionaban o suposto sitio que lles correspondía. "Corona González é unha testemuña de que xa daquela as mulleres galegas cuestionaban o suposto sitio que lles correspondía" No relativo ao semanario El barbero municipal, non me parecía de todo xusto cos lectores e as lectoras que, tendo un dos homes principais da novela un pai tan mediático, a escritora non fixese ningunha referencia a el. Gústame xogar cos datos históricos e metelos polo medio da ficción. Seguindo coa técnica narrativa, hai unha narradora que nos conta a historia en terceira persoa, outra que se dirixe directamente en segunda persoa ás mulleres maltratadas...; vanse intercalando dúas historias acontecidas en distintos períodos de tempo, o tempo non é lineal… Como pensaches isto? Como foi xurdindo? O do narrador en segunda persoa sempre me chamara moito a atención, porque case nunca leo nada así nin escribira nada con esa técnica. Pareceume interesante incluílo para que quedase claro que se establecía un diálogo entre dúas mulleres do que os lectores e as lectoras só eran meros observadores. As importantes eran elas; unha fálalle á outra, intenta consolala. Despois, os narradores cambian segundo quen conta a historia ou en que parte da mesma nos atopamos. De Navia quería destacar os seus pensamentos, os seus sentimentos, así que a primeira persoa era necesaria. Despois, buscar o resto de puntos de vista foi case como un xogo, encaixar as pezas dun quebracabezas ata atopar o resultado buscado. Alana, na primeira metade do século XX, e Alda, na século XXII -na actualidade-, sofren un problema semellante. Ambas foran socializadas en certas ideas sobre o amor e sobre o papel dunha muller na sociedade. Mas as dúas reúnen, tamén, forzas para rebelarse. En que medida quixeches tamén poñer a atención sobre a educación emocional das mulleres e esa idea do amor que serve para sometelas? Iso é primordial, por iso a novela comeza falando de Disney. Adoraba esas películas de nena, pero nun momento da miña vida atopeime pensando: se algún día teño un fillo ou unha filla, poñeríallelas? Películas nas que ela sempre ten que ser salvada? Nas que ela ten que cambialo a el pola forza do amor? Nas que elas a única expectativa que teñen na vida é atopar o seu príncipe azul? E a resposta foi non. "A medida que maduras e les cousas sobre o feminismo, decátaste de que regalarlle un coche a un neno e unha cociña a unha nena pode parecer unha parvada, pero non o é" E pouco a pouco, a medida que maduras e les cousas sobre o feminismo, decátaste de que regalarlle un coche a un neno e unha cociña a unha nena pode parecer unha parvada, pero non o é, porque todo nos dirixe unha mensaxe oculta: el ten que ser valente, atrevido, aventureiro. Ela amable, tranquila, cariñosa. El, destacar. Ela, todo o contrario. E se destaca, só pode ser porque é guapa. "Pasas da cociña de xoguete aos sets de maquillaxe, que xa non sabes se son de xoguete ou de verdade" E pasas da cociña de xoguete aos sets de maquillaxe, que xa non sabes se son de xoguete ou de verdade. Todo suma gotas na construción patriarcal do home e da muller. Ata que rachemos cos roles de xénero, estaremos condicionados, en maior ou menor medida, polo que a sociedade lle presupón a un home por nacer home, e a unha muller por nacer muller. Así que si, poñer un pouquiño o foco sobre a educación emocional que se nos dá foi totalmente intencionado. Hai un paralelismo entre os personaxes de Bieito -o marido de Alda-, e Bernabé -o marido de Alana-. Ambos poderían ser o arquetipo do maltratador. Mais hai outros personaxes masculinos que contrastan con eles: Xosé, o amigo de Alana, ou André. Tamén Navia, a amiga de Alda, serve de contrapunto dela. En que sentido está a novela armada sobre estes paralelismos e contraposicións? Nalgunha crítica da novela dixéronme algo así como que os malos eran demasiado malos, que todo o mundo ten as súas luces e sombras. Non podo estar máis de acordo, pero eu non concibín a Bernabé e a Bieito como personaxes individuais: xunto con Xosé e André forman un todo, digamos, unha representación da masculinidade. Por iso hai homes maltratadores -malos, por suposto- e outros opostos: porque non todos son iguais. "Eu non quería amosar o lado bo dun maltratador, que de seguro algunha cousa faría boa na vida -seguro que Hitler tamén-" Pero hai que lembrar que na miña novela as protagonistas son elas, e que eles son meros instrumentos que explican a situación das súas esposas. Eu non quería amosar o lado bo dun maltratador, que de seguro algunha cousa faría boa na vida -seguro que Hitler tamén-, senón poñelas a elas no centro. Si, Bernabé e Bieito son malos malísimos, que diríamos, e por iso teñen o seu contrapunto en Xosé e André. Non hai que miralos como se fosen catro personaxes distintos, senón a representación do mesmo. O contraste entre Alda e Navia non ten ningún interese particular. Sempre me pareceu interesante poder meter dentro das miñas historias personaxes que se saen do típico canon -brancas e heterosexuais-, e poder xogar co moito que quería Navia a Alda serviume para explicar outras realidades. Hai outro tema importante na novela, que son os silencios. E, sobre todo, o xeito no que o silencio, a vergoña, a culpa… evita moitas veces que as mulleres se alíen, que se apoien entre si. De que xeito isto afecta á relación entre Alana e a súa nai? Para que o patriarcado funcione, o silencio é indispensable. Antes o maltrato machista era algo que se arranxaba de portas para dentro, non incumbía aos de fóra, dicían. Mentira. É cousa de todos, porque se ese home nos ve como obxectos a culpa é, en maior ou menor medida, tamén da sociedade na que medrou. E a sociedade construímola entre todos. "Para que o patriarcado funcione, o silencio é indispensable" A sororidade, rachar co silencio, é primordial. Por que sempre se nos di que as mulleres, entre nós, somos o peor? Porque o patriarcado non funciona se estamos unidas. Por que tivo tanto éxito o movemento Me Too? Porque, entre todas, fomos quen de denunciar que polo simple feito de nacer mulleres nos pasan cousas que a eles non. Sororidade. Unión. Son palabras que esgazan en mil anacos o patriarcado, o machismo. Sometemento é sinónimo de silencio. Mais hai tamén, na novela, un compoñente de reflexión, penso, sobre a alianza entre o clasismo e machismo. Bernabé xunta o seu machismo co seu desprezo de clase. Ou máis ben quixeches apuntar a que o machismo está presente en todas as clases sociais, só que pode reforzarse co clasismo en certas circunstancias? Máis ben isto último, si. O machismo ten a súa razón de ser en que un home ve ás mulleres como inferiores. No clasismo, un grupo de xente crese por riba doutra. En certa maneira, ambas cousas son moi parecidas. Ás veces converxen e outras non, pero a súa razón de ser é crerse superior. Cara ao final comezan a aparecer elementos que poden resultar menos "cribles" -elementos sobrenaturais, decisións con consecuencias fatais das dúas mulleres maltratadas...-. Por que resolver así a historia? En realidade non é que a resolva así, é que parto do sobrenatural: a man fantasma da foto. Parto desa idea para construír todo o demais, non é que se me ocorrese iso como resolución do conflito. Lembro cando no instituto estudamos o realismo máxico dos escritores como Gabriel García Márquez e o asombrada que ficara: sabía que había fantasía e logo tamén novelas realistas, pero mesturar ambas? Encantárame. "A diario, a esperanza somos nós e os nosos actos. A diario, temos que loitar, porque ninguén o fará por nós" Logo, con películas como El laberinto del fauno confirmei que, se podía, algún día incluiría iso en algo que eu crease. E aquí está. O feito de incluír unha pantasma é tamén unha chamada á concienciación: aquí, neste libro, hai esperanza grazas a un ente sobrenatural, pero con iso non contamos no noso día a dia. A diario, a esperanza somos nós e os nosos actos. A diario, temos que loitar, porque ninguén o fará por nós. Na literatura podemos permitirnos certas concesións. É unha novela de lectura fluída, con ritmo, con intriga. Como traballaches ese aspecto? (Tamén, supoño, con aspectos como contar o calvario de Alana a través dunha especie de diario, ou mesmo coa introdución de elementos propios da comunicación das redes sociais..) Escribo así porque eses eran os libros que me gustaba ler de nena: os que non podía soltar, nos que había un misterio que resolver, os que mesturaban tipos de textos e caligrafía... Eran os meus favoritos, e agora encántame cando me din que o meu libro "engancha". Non sabía se o conseguiría, e ver que foi así é moi satisfactorio. Como o traballei? Nin eu mesma sei moi ben como explicalo. Imaxinando que eu podería ser a lectora final, supoño. Odio as novelas nas que no terceiro capítulo xa se sabe como vai rematar. Eu sempre quero sorprender, darlle unha volta ao predeterminado e ao que parece que vai ser. Sempre estou pensando en posibles por ques e por que nons, como lles chamo. Por que a mataron? E por que non se suicidou? E por que a pantasma é importante? Así constrúo eu as miñas obras, facéndome preguntas a min mesma. Iso axúdame a detectar os fíos soltos que poida deixar. Ao final quedamos coa idea de que, en canto á consideración social -e mediática- da violencia de xénero, poucas cousas mudaron desde hai cen anos. Ti crelo así? Non, mudaron moitas, pero non son suficientes. Aínda queda moito por andar. Agora denúnciase (aínda que moitas veces non serve de nada), hai casas de acollida, hai máis concienciación. Pero o camiño é moi longo aínda. Cando alguén di que as feministas non temos de que queixarnos, que agora traballamos fóra da casa, por exemplo, sempre me dan ganas de berrar: faltaría máis! "Os que pretenden que quedemos así como estamos, que xa melloramos moito, son os mesmos que non queren que as mulleres teñamos os mesmos dereitos que os homes" E teño dereito a ter a miña propia conta no banco tamén, claro! Debería conformarme con iso? Por suposto que non. Supuxo un cambio moi grande na vida das mulleres? Por suposto que si. Os que pretenden que quedemos así como estamos, que xa melloramos moito, son os mesmos que non queren que as mulleres teñamos os mesmos dereitos que os homes.


Summary: A muller asasinada pola súa parella este luns en Barro é a sexta vítima mortal da violencia de xénero en Galicia no que vai de ano. A Marcha Mundial das Mulleres e outros colectivos chaman a rexeitar as agresións de xénero na rúa con mobilizacións convocadas para a tarde deste martes.

Adela, María Luisa, Elena, Belén, Sara e Mónica. Son as mulleres que, no que vai de ano, foron asasinadas en Galicia polo feito de séreno. O asasinato de Mónica Lorenzo, veciña de Barro de 38 anos, é o sexto deste 2014 e, ademais de evidenciar unha vez máis os efectos mortais do machismo, dá lugar a unha preocupante cifra: no que vai de ano as vítimas mortais das agresións de xénero xa son o duplo que en todo o 2013, segundo datos oficiais. As bases de datos do Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade amosan que, cando menos polo momento, non hai tendencia ningunha que convide a baixar a garda, máis ben ao contrario. Nos últimos cinco anos pasouse dun 2010 sen asasinatos machistas a 3 en 2011, 4 en 2012, outros 3 en 2013 e os 6 rexistrados ata este 25 de agosto. Os seis casos deste ano dan lugar a que haxa no país tantos casos como noutros territorios como Catalunya, con moita máis poboación, e un só caso máis que na Comunidade de Madrid, comunidade con máis do duplo de habitantes que Galicia. No conxunto do Estado os datos tampouco convidan, nin de lonxe, ao optimismo. Mentres sucesos como presuntas agresións sexuais dan lugar a saídas de ton de diversos dirixentes políticas a realidade indica que xa houbo cando menos 37 asasinados machistas, os mesmos que o pasado ano nestas datas, os cales poden chegar a 39 se as investigacións en curso en San Roque (Cádiz) e El Escorial (Madrid) conclúen que as mulleres que alí faleceron fixérono a causa da agresión das súas parellas ou ex parellas. Como resultado destes asasinatos 24 menores de idade ficaron orfos. No que vai de ano 24 menores ficaron orfos a causa de asasinatos machistas Todo isto sucede nun contexto no que os estudos máis recentes indican que unha parte considerable da sociedade aínda xustifica as agresións machistas ou os comportamentos que as alentan. Así, segundo o Centro de Investigacións Sociolóxicas, máis dun terzo da poboación do Estado aínda culpa as mulleres que sofren violencia de xénero e case un 30% considera que determinadas actitudes violentas, como as ameazas, non terían que ser castigadas pola lei. Neste contexto a Delegación do Goberno central en Galicia expresa a súa "condena enérxica" deste feito e fai "un reiterado chamamento a todas as mulleres que sofren malos tratos e aos seus familiares e achegados para que denuncien os agresores". "Lémbrase tamén a necesaria implicación de toda a sociedade" na loita contra esta violencia, sinala nun comunicado o que tamén recorda a "importancia de usar o teléfono 016, que é de balde e garante a confidencialidade da chamada, xa que non fica rexistrado na factura telefónica". Pola súa banda, a Marcha Mundial das Mulleres condena o sucedido e chama a amosar esa "repulsa" nas concentracións convocadas para este martes en diferentes puntos do país. Concentracións contra a violencia machista convocadas para este martes, 26 de agosto


Summary: O evento celebrarase co 21 ao 23 de xullo no IES de Rodeira, con competicións e premios en metálico, demostracións de Realidade Virtual, presentacións de empresas independentes de creación de videoxogos ou unha zona retro con torneos de varios títulos clásicos e unha mostra de consolas e ordenadores de distintas épocas.

Do 21 ao 23 de xullo Cangas acollerá un grande evento de gaming, con competicións de eSports, mesas de debate, unha sección retro e moitas outras actividades. Faneka Gaming, que conta coa colaboración do Concello e da Deputación de Pontevedra, nace con vocación de continuidade e co obxectivo de converterse no referente galego do sector, ante a ausencia no noso país de competicións de eSports consolidadas. O Faneka Gaming celebrarase no IES de Rodeira e o custo da entrada é de 13 euros por día (ou 35 euros os tres días). Faneka Gaming "é o proxecto duns fanekeiros aos que lles gustan os videoxogos e que tiñan ganas de ter en Galicia o seu propio evento Gaming sen ter que saír da praia no verán" Faneka Gaming "é o proxecto duns fanekeiros aos que lles gustan os videoxogos e que tiñan ganas de ter en Galicia o seu propio evento Gaming sen ter que saír da praia no verán. Con esa idea crearon un evento que mestura os eSports, as demos, obradoiros, cosplays e unha chea de cousas máis para xerar unha identidade propia dentro deste tipo de eventos", explican. A diferenza do que é habitual nas party, os e as participantes non teñen que traer os seus equipo A Zona de eSports inclúe un escenario dedicado a torneos, con premios en metálico e con competicións de League of Legends, Counter-Strike: Global Offensive, ou Hearthstone, entre outros xogos. Noutra das seccións do evento haberá presentacións de empresas independentes de creación de videoxogos, onde as persoas interesadas por coñecer por dentro esta industria poderán afondar nos seus secretos e características. Na zona retro renderase "tributo ás plataformas e xogos clásicos", con torneos en consolas, arcades e ordenadores retro, exposicións temáticas e tendas de produtos retro; de feito, RetroGalaicos amosará un conxunto de 200 consolas dende os anos 70 á actualidade. A Zona VR amosará as últimas novidades no campo da Realidade Virtual e da Realidade Aumentada aplicadas ao ocio electrónico, con postos de HTC Vive, PlayStation VR ou Oculus Rift. Haberá, finalmente, espazos de práctica libre de videoxogos, de xogos de rol e obradoiros de maquillaxe e cosplay.


Summary: O alumnado vén de sumarse ás protestas contra o parque eólico Pena do Corvo. Por outra parte, algunhas veciñas falan da falta de implicación do Concello na loita contra este polígono enerxético malia os anuncios do alcalde. Mentres, o vicepresidente segundo da Xunta, Francisco Conde, sinala o Estado español como culpábel da proliferación de proxectos.

"Eu non quero ser unha nena Iberdrola". Con esa frase tan curiosa pronunciada por unha alumna o profesorado do CEIP Virxe da Cela do Xestal, en Monfero, deuse conta de que a mobilización cidadá polo parque eólico Pena do Corvo estaba a chegar ás crianzas. De feito, o persoal non coñecía o plan que ameaza o municipio nin a protesta da plataforma Monfero di non, pero esa preocupación da estudante e o temor doutro neno, que confesou á mestra que a eléctrica lle "ía quedar coa casa", animaron a dúas docentes a investigar máis sobre o proxecto do polígono de aeroxeradores. Á vista de que a iniciativa industrial da multinacional afecta a tres das parroquias con máis poboación de Monfero -Vilachá, San Fiz e Queixeiro- e un total de "35 núcleos habitados", as profesoras pediron permiso á dirección para sumarse á protesta social. De feito, confesan que foi a "concienciación do alumnado" a que as animou a seguir adiante, mesmo chegando a programar modelos de alegacións para que as crianzas leven á casa e as súas familias teñan información das implicacións do parque. Aliás, as e os estudantes xa claman por un futuro sen eólicos na zona, como demostran as palabras que trasladaron ao profesorado, así como a preparación de cartaces para realizar "unha concentración simbólica diante do centro". Unha carta a Yolanda Díaz e críticas ao Concello O acto, previsto para o día 22 de xuño, aproveitarase para recoller sinaturas en contra deste plan industrial. "O tema das enerxías renovábeis traballouse nas aulas e son moi conscientes do que significa este proxecto", destacou a profesora Carmen Espiñeira. De feito, as e os alumnos tamén escriben unha carta que farán chegar á ministra de Traballo, Yolanda Díaz. Neste contexto de aumento da preocupación no municipio, algunhas veciñas que forman parte da plataforma Monfero di non denunciaron a Nós Diario a suposta "falta de implicación do Concello coa presentación de alegacións e a loita contra o proxecto". "O prazo para as alegacións caduca en quince días e o tempo aprema, temos que pasar das palabras aos feitos", instaron ao rexedor, co que xa falara este diario. A culpa do 'boom' é do Estado español Dáse a circunstancia de que hoxe mesmo o conselleiro de Economía e vicepresidente segundo da Xunta da Galiza, Francisco Conde, responsabilizou o Goberno do Estado español de alentar un "efecto chamada no sector eólico" ao aprobar o decreto 23/2020 en xullo do ano pasado, porque nel se aprobar medidas "en materia de enerxía e reactivación económica".


Summary: Con 475 millóns de euros.

O Goberno español aprobou rescatar Air Europa con 475 millóns de euros. O Consello de Ministros de hoxe acordou conceder dous préstamos, un por 240 millóns de euros e outro por 235 millóns. O período de amortización será de seis anos. Trátase de préstamos concedidos a través do fondo para apoiar a solvencia de empresas estratéxicas, dotadas con dez mil millóns de euros, e xestionadas pola Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI). A portavoz do Goberno español, María Jesús Montero, explicou que se trata da primeira operación deste fondo e xustificou o carácter estratéxico' da compañía aérea. A decisión coñeceuse no meso día en que o comité de Alcoa cargou contra o Executivo español por se desentender e deixar "en mans dos traballadores" o futuro da planta de San Cibrao e que non dea pasos cara á intervención da factoría. O presidente do comité de empresa de Alcoa San Cibrao, José Antonio Zan, confesou que a "espera" dunha solución ante o peche que pretende a multinacional estadounidense está a facerse xa "bastante longa". "De momento, cos únicos que temos contacto é coa Xunta. Co Goberno estatal hai máis dun mes que prometeron unha reunión e desde entón nin collen o teléfono", afeou


Summary: O director xeral da CRTVG explica a eliminación de programas como Reporteiros da grella da televisión pública por requerir dun custe "inadmisíbel do punto de vista económico e de recursos humanos".

O director xeral da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, defendeu a achega do 50% do financiamento que o ente público galego fixo a El Faro, un culebrón cuxa rodaxe se realizará en plena crise e onde as condicións laborais ofrecidas aos e ás traballadoras foron denunciadas pola Coordinadora de profesionais do audiovisual galego. Para alén de defender a partida destinada, permitiuse ironizar sobre as críticas que a deputada do PSdG Concepción Burgo López, autora da pregunta, realizou: "non reflicte en ningún momento a identidade cultural galega e tamén fica afastado da nosa lingua". Na súa quenda de resposta, Sánchez Izquierdo resumiu o argumento como un romance onde a filla e o fillo de dúas familias enfrontadas acaban por namorar. "Non sei se lle soa galega ou allea esta problemática", dixo entre risos. Aliás, afirmou que "non vexo ningunha liña vermella que acoute os escenarios nin os argumentos a Galiza se o proxecto é bon". Ao redor da polémica que agromou coa denuncia da Coordinadora, situando as rebaixas salariais entre o 30 e o 50%, o director do ente público dixo ter coñecemento unicamente "das tensións propias de cada negociación entre traballadores e empresa". 'Reporteiros' desaparece da grella por falta de orzamento Na mesma comisión de control, a deputada do Bloque, Montse Prado, preguntou a Sánchez Izquierdo pola caída da produción propia na televisión pública e acusouno de "deixar o persoal sen carga de traballo para dar pasos aparentando que a CRTVG é inviábel". Segundo os dados expostos pola nacionalista, no primeiro trimestre de 2007 emitíanse 40 programas de produción propia, mentres que na actualidade "a cifra baixou a bastante menos da metade" malia que, tal e como sinalou, a dirección do ente incha os dados cuantificando como produción da casa "os programas informativos e a produción externa que se contrata". Na súa quenda de réplica, Sánchez Izquierdo falou un a un de todos os programas que o Comité interempresas da CRTVG dixo que serían eliminados: Eirado "non desaparece"; A Revista Tarde abandonará as emisións "pola má acollida de audiencia, polo que é lóxico que desapareza"; Heiche cantar queridiña e No bico un cantar "esgotaron o seu ciclo"; e Reporteiros sairá da grella por ser "moi intensivo en carga redaccional e imposíbel de manter ao ter un custe inasumíbel, dun punto de vista económico e de recursos humanos". A respeito desta última explicación, cómpre sinalar dúas cuestións. Dunha banda, @s traballador@s quéixanse de que coa caída da produción propia ficarán sen carga de traballo. Da outra, que o ente público achegará o 50% do financiamento para El Faro, un culebrón en español que nada ten a ver coa realidade da Galiza e onde o outro 50% o achegan entre 16 televisións doutros tantos territorios.


Summary: O número de casos activos sitúase na contorna dos 60.000. Ademais, Sanidade confirmou o falecemento de 11 persoas con Covid, polo que a cifra total de mortes é de 2.950.

Os contaxios de Covid na Galiza experimentaron unha repunta nas últimas horas e volven roldar os 6.000 casos novos, se ben tanto a presión hospitalaria como o número total de infeccións activas polo coronavirus SARS-CoV-2 descenderon. Así se reflicte no informe publicado esta cuarta feira pola Consellaría de Sanidade. Segundo o último balance con datos até as 18 horas desta terza, detectáronse 5.963 contaxios novos, o que supón 1.386 máis que os rexistrados a xornada anterior. As novas infeccións detectadas soben en todas as áreas sanitarias, especialmente na de Vigo e a da Coruña, onde se rexistraron, respectivamente, 1.590 e 1.275 contaxios novos. Na área sanitaria de Santiago notificáronse 1.065 contaxios novos; na área de Ourense son 608 as novas infeccións, na área de Pontevedra hai outras 583 persoas máis contaxiadas, na área de Lugo rexistráronse 582 novos contaxios e na área de Ferrol hai 260 novos infectados. Casos activos Con respecto ao cómputo global de casos activos, o Sergas confirmou que na Galiza 60.277 persoas con Covid, 443 menos que o último día. Os casos baixaron en todas as áreas sanitarias: en Vigo hai 15.610 casos activos (51 menos), na Coruña,13.275 infeccións (48 menos); na área de Santiago, 9.821 casos (118 menos); en Pontevedra, 6.564 casos (221 menos); en Lugo hai 6.148 persoas con Covid (57 menos), en Ourense son 6.015 (114) e en Ferrol baixaron a 2.844 (70 menos). Presión hospitalaria A ocupación hospitalaria derivada d pandemia baixa. Sanidade confirma que hai 681 persoas con Covid nos hospitais galegos (23 menos que hai un día), das que 40 están en Unidades de Coidados Intensivos (unha menos) e 641 en camas convencionais (22 menos). Por áreas, a da Coruña e a Vigo rexistran o maior número de enfermos en coidados críticos, con 12 e sete respectivamente. Así, aínda que a primeira ten un paciente máis en UCI, na área de Vigo a ocupación reduciuse en dous. No resto de áreas sanitarias galegas non se produciron cambios na ocupación da UCI. Na área de Lugo hai seis pacientes, nas de Pontevedra e Santiago hai cinco doentes con Covid, na de Ourense hai tres e na de Ferrol, dous. Falecementos Desde o inicio da pandemia superaron a Covid na Galiza 367.209 persoas, das que 6.395 recibiron o alta epidemiolóxica nas últimas horas. Pola contra, faleceron co virus 2.950 persoas. Os últimos decesos comunicados polo Sergas son os de 11 persoas (seis homes e cinco mulleres), que morreron entre o sábado e a segunda feira, con idades comprendidas entre os 69 e os 95 anos.


Summary: Vivemos na sociedade da apariência. Muitas das nossas decissões quotidianas são tomadas em função da contingência mental na que nos situam as mensagens prevalentes e difundidas desde os alto‑falantes mediáticos predominantes, sem aprofundar na realidade subjacente aos fenómenos sociais. Somos refens da superestrutura ideológica imperante que estabelece as normas do consenso social e até demarca os limites do disenso. Eis un extracto da análise publicada ao respecto no número 363 do semanario en papel Sermos Galiza

Asolagando baixo essa maré de tendenciosidades informativas, chegamos a dar por bom qualquer boia salva‑vidas que se nos atire desde a mesma nau que nos lançou à deriva. Até acreditamos na ilussão de um capitalismo de "rosto humano", que renúncie a sua finalidade lucrativa e que permita conseguirmos a desaparição da pobreza e das desigualdades sociais. Grande erro. O celme do capitalismo é a acumulação continuada de capital. As crises são provocadas pela queda tendencial da taxa de lucro que paralisa o investimento produtivo, destrue emprego, desvaloriza a força de trabalho e impulsa um novo giro a porca da "austeridade", que sempre sofrimos exclussivamente deste lado do cenário. Qualquer medida que ouse impugnar o roteiro de acumulação ampliada bate de frente com a própria lógica do capital. Daí as rebaixas e concesões dos modestos programas da socialdemocracia, que remata por desmovilizar à classe trabalhadora, quando accede ao poder político. Desde os anos setenta do passado século diversas iniciativas financiadas por importantes grupos empresariais transnacionais recolheram e impulsaram as teorias hoje agrupadas baixo o que conhecemos como "neoliberalismo". Promovem‑se think‑tanks, financiam‑se instituições do ensino universitário e publicam‑se numerosos informes e estudos que recomendam implementar as políticas económicas que interessam o capital e criticam o modelo do estado do bem‑estar funcional desde os anos quarenta. "Monetaristas" e "austriacos" são encumiados, tambêm no ámbito das universidades privadas mais prestigiosas, para assentar não apenas mais um paradigma económico, senão o único supostamente válido hoje. O seu objetivo é a procura de novos espaços para obter mais‑valor reduzindo os custos laborais e minorando a despesa social. As privatizações e as reformas laboral e tributária tornam‑se em mecanismos que provocam o aumento da desigualdade social, uma distribuição mais regressiva da renda e aumentam o desemprego para presionar à baixa os salários. Reforçam assim a função do estado como garante do processo de acumulação capitalista, embora erodam a sua própria legitimação assentada nas políticas sociais, e reduzem a economia a uma disciplina de gestão, técnico‑engenheril, profusamente formalizada em modelizações matemáticas de escasso valor preditivo, que não ressistem o mais mínimo contraste empírico. Condenam a economia a um papel meramente propagandístico e apologético das bondades da "liberdade" económica. Tencionam justificar sua ideologia através de equações. Um verdadeiro asalto à mão armada Os serviços públicos não são nenhum presente, derivam do apoderamento popular resuldado do confronto social de classe e constituem salário indireto na sua condição de serviços essenciais de oferta pública. Ante a queda da rendibilidade do capital na validação dos seus produtos e serviços nos mercados, é que são percurados novos cenários de valorização antes inexplorados. Os activos e serviços públicos básicos, para viver dignamente e compensar a exploração laboral, são alvo a alcançar pelos capitalistas. Um ataque amparado pelo controle burguês das próprias instituições do estado e legitimado baixo o guarda‑chuvas da superestrutura ideológica. Mais uma vez torna‑se patente a coerção do estado para avalizar o acrêscimo de capital: do combate ideológico à repressão frontal das actividades do movimento trabalhista. Um verdadeiro asalto à mão armada ao património de todas e todos. [Podes ler a peza íntegra no número 363 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Unha ILP reclama o retorno a Galiza do cadro A derradeira leición do mestre. Á venda xa na nosa loxa.

Máis un número do semanario que vai no prelo. Esta semana focamos a atención nun dos cadros centrais da obra de Castelao, A derradeira leición do mestre. Un óleo de dous metros de altura co que o de Rianxo homenaxeou Bóveda, que se atopa nas dependencias privadas do Centro Galicia en Bos Aires mentres o sector cultural no país reclama a súa volta e a diáspora defende o contrario. Acompañamos a reportaxe central cunha entrevista a Carlos Valle, director do Museo de Pontevedra que acolle dúas exposicións do rianxeiro. Na sección de Social afondamos nas alternativas educacionais que están a agromar na Galiza. Proxectos centrados na autoaprendizaxe, o respeito aos ritmos das crianzas e no contacto coa natureza. Aliás, falamos da iniciativa posta en andamento pola Deputación de Pontevedra, a primeira entidade en impulsar un proxecto formativo para profesionais na xestión do lixo. En Política, entrevistamos o alcalde de Oleiros, Ángel García Seoane cuxo proxecto político, asegura, "pode sacar 40 mil votos nas galegas". Así mesmo, revisamos os acordos alcanzados pola militancia de Compromiso por Galicia na súa convención política apostando, entre outras cuestións, no mantemento dunha candidatura propia de cara aos comicios parlamentares de 2016. Nas páxinas de Internacional analizamos a situación na rexión do Donbass dous anos despois do golpe de Maidan e revisamos a outra face da maior filtración sobre o capitalismo offshore. Luces e sombras dos Panama Papers. Na sección de Traballo falamos das consecuencias que tiveron as reformas laborais de 2011 e 2012 na negociación colectiva, afastándoa da capacidade de decisión dos cadros de persoal e minguando a marxe para negociar convenios de sector na Galiza. Asemade, rematamos coa publicación da reflexión do economista Aleixo Vilas na Semana Galega de Filosofía arredor das consecuencias económicas da dependencia de Galiza. En Cultura falamos de Joam Faras, o galego na escuadra de Alvares Cabral e viaxamos ao Ecoespazo de Rexo onde arte e natureza se dan a man de maneira respectuosa. Todo isto e moito máis no número 192 do semanario. Á venda xa na nosa loxa e a partir da quinta feira nos puntos habituais.


Summary: As traballadoras son maioría nas franxas salariais maís baixas e minoría nos soldos superiores aos 15.000 euros anuais. As mulleres que non poden cotizar o ano enteiro á Seguridade Social son máis que os seus compañeiros.

As mulleres galegas cobran, de media, un 23% menos que os homes nos seus postos de traballo por conta allea. Ademais, as novas empresas creadas no país teñen, no 70% dos casos, fundadores masculinos. Isto sucede nun contexto no que as cifras oficiais de poboación indican que en Galicia viven máis mulleres ca homes, no que o alumnado dos estudos superiores é maioritariamente feminino e no que as estudantes protagonizan os galardóns de excelencia académica. Malia estas circunstancias nos postos de traballo mellor pagados do país a presenza de homes practicamente duplica á de mulleres, mentres que nos postos de traballo máis precarios o persoal feminino é maioría. O Instituto Galego de Estatística (IGE) vén de publicar un estudo que, baseado na mostra continua de vidas laborais da Seguridade Social, ofrece unha reveladora fotografía, correspondente ao ano 2012, da desigualdade de xénero no mercado laboral galego. As cifras indican que nese ano, en plena crise, a media de persoas afiliadas foron unhas 894.000 e, delas, apenas o 11% superaban os 30.000 euros de salario anual. Son, en total, unhas 97.000 persoas das que practicamente sete de cada dez son homes. Nomeadamente, situáronse nesta franxa salarial 63.550 homes e 33.535 mulleres, pouco máis da metade. As mulleres son maioría nas franxas salariais máis baixas e son minoría nos soldos superiores aos 15.000 euros anuais Fronte á preponderancia masculina nos soldos máis altos, as mulleres son maioría ao ollar á banda baixa das remuneracións. Así, no grupo salarial máis numeroso, o das 192.000 persoas que percibiron menos de 6.000 euros ao ano, atópanse uns 87.000 homes e algo máis de 105.000 mulleres. Tamén hai máis traballadoras que traballadores entre os grupos de poboación que nese ano percibiron entre 6.000 e 8.000 euros, entre 8.000 e 10.000, entre 10.000 e 12.000 ou entre 12.000 e 15.000. É xustamente a partir dos 15.000 euros ao ano cando a relación se invirte. Así, no segundo grupo de persoal afiliado máis numeroso, o de remuneracións de entre 15.000 e 20.000 euros ao ano, atopáronse 102.000 homes e pouco máis de 63.000 mulleres. No grupo de persoas afiliadas que cobraron entre 20.000 e 30.000 euros a proporción é semellante: 80.850 homes fronte a 49.700 mulleres. De 30.000 euros cara a arriba prodúcese o devandito desequilibrio, de case o duplo. As mulleres que non cotizaron o ano enteiro son máis que os homes que non o fixeron Ademais de nas cantidades percibidas, as mulleres tamén saen prexudicadas noutra das variables analizadas neste estudo: o tempo que puideron estar cotizando á Seguridade Social, un indicador que volve confirmar que a temporalidade afecta máis ás traballadoras que aos traballadores. Así, por exemplo, no conxunto do persoal afiliado un 38% dos homes non o estiveron durante todo o ano 2012, mentres que esta proporción é case catro puntos superior nas mulleres, cun 41,9%. Na franxa do persoal que cobra máis de 30.000 euros, pola contra, a relación prodúcese á inversa. Entre as persoas que cobran os salarios máis altos, onde as mulleres son minoría, as traballadoras que non cotizaron todo o ano foron o 4,4%, mentres que os homes que non o fixeron foron o 5,5% do total.


Summary: Reclaman "diálogo" e "altura de miras" para que desde a administración local e autonómica atopen unha saida ao problema

O grupo municipal do Partido Popular de Carballo trasladou este xoves a súa preocupación logo de coñecer o peche temporal da escola infantil Os Pequerrechos, debido ás obras de reforma que a dirección ten que acometer para mellorar a calidade das instalacións. Segundo puideron constatar os populares, a actuación, que podería durar varios meses, deixará sen praza a máis de vinte nenos que a estas alturas do ano atoparanse con moitas dificultades para poder matricularse no centro. Por tal motivo, desde o Partido Popular de Carballo instan ao goberno local a que medie para tratar de buscar acomodo a estes nenos nalgunha das outras escolas infantís municipales ou de titularidade autonómica que hai no municipio carballés. "Non se trata de buscar culpables ao peche, nin de alarmar á xente, o importante é tratar de encontrar unha solución para unhas familias que se ven cun problema a unhas alturas do ano no que as prazas son escasas", indicaron os populares. Ante esta situación, e siendo conscientes de que o executivo local no é responsable desta situación, desde o PP carballés reclaman "diálogo" e "altura de miras" para que desde a administración local e autonómica atopen unha saida ao problema.


Summary: As candidaturas de confluencia pegaron con forza nas cidades. Porén, tamén en concellos das áreas metropolitanas, moitas vilas e mesmo algúns concellos da zona rural, houbo listas enmarcables neste espazo político que conseguiron importantes resultados.

As mareas, candidaturas de confluencia, de unidade das esquerdas, ou como se poidan denominar pegaron con forza nas cidades. Porén, tamén en concellos das áreas metropolitanas, moitas vilas e mesmo algúns concellos pequenos e da zona rural, houbo candidaturas que representan este espazo político que conseguiron importantes resultados. A Pobra do Caramiñal, Ames, Cangas, Teo, Val do Dubra, Mugardos... son algúns exemplos. Noutros casos listas cidadás que nos últimos meses levaron a cabo un intenso traballo de organización, coma a Riada do Tea, a Riada Cidadá do Barco, GañaMOS, Xinzo Aberto, Rianxo en Común, Sadamaioría ou as listas do Carballiño, Marín O Carballiño, Ribadavia, A Estrada, Lalín, Neda ou Boqueixón, acadaron resultados máis modestos (ás veces en prazas moi difíciles, iso si), pero conseguiron representación e poden xogar un papel importante apoiando os respectivos gobernos municipais ou na oposición. Na Pobra do Caramiñal, por exemplo, onde o PP perde a maioría absoluta coa que contaba, pasando de 7 a 5 concelleiros, a alcaldía podería corresponder a Nós-Pobra, que acadou 4 edís Na Pobra do Caramiñal, por exemplo, onde o PP perde a maioría absoluta coa que contaba, pasando de 7 a 5 concelleiros, a alcaldía podería corresponder a Nós-Pobra, que acadou 4 edís, por diante de BNG (3) e PSdeG-PSOE (1). En Ames, tamén as listas cidadás e de confluencia obtiveron un bo resultado, nunha corporación caracterizada sobre todo pola fragmentación. Se en 2011 o PP acadara a maioría absoluta, con 11 concelleiros, fronte a 6 de PSdeG e 4 de BNG, nos vindeiros catro anos haberá sete forzas con representación. O PP volveu ser a lista máis votada, pero perdendo sete edís e a metade dos seus votos; PSOE (4), Ames Novo (4), Contigo Pódese (3) e BNG (2) aseguran unha maioría de esquerdas, na que Ames Novo confirmou as súas boas expectativas e Contigo Pódese, a lista impulsada polo círculo de Podemos, irrompeu con forza. Pacto por Ames (3) e Ciudadanos (1) completan a corporación. En Ames, tamén as listas cidadás e de confluencia obtiveron un bo resultado, aínda que o máis probable é que a alcaldía corresponda finalmente ao PSdeG-PSOE, nunha corporación caracterizada sobre todo pola fragmentación Na área metropolitana da Coruña atopamos varos casos de candidaturas independentes de signo progresista, como a Alternativa dos Veciños de Oleiros ou a Unión por Cambre (UxC). En Oleiros, a Alternativa dos Veciños retivo a maioría absoluta, con 14 concelleiros. Mentres, en Cambre, UxC poderá gobernar sumando os seus cinco edís aos cinco do PSdeG-PSOE e aos 2 de Son (que mantén a representación que en 2011 tiña EU). Tamén en Culleredo a Marea Veciñal obtivo tres concelleiros, nun concello no que o PSdeG-PSOE repetirá mandato, pero sen maioría absoluta. En Sada, o bo resultado de Sadamaioría (obtivo catro concelleiros e foi a segunda forza máis votada) foi insuficiente para gañar a alcaldía. Previsiblemente os 7 edís do PP e os 2 de P.D.S.P. serán suficientes para asegurar unha maioría conservadora. No Val do Dubra a candidatura de SON obtivo 5 dos 11 concelleiros, quedando a un dunha maioría absoluta que ata agora posuían os populares En Teo Anova-SON repetirá goberno, sendo a forza máis votada aínda que igualando con sete concelleiros os acadados polo PP. No Val do Dubra a candidatura de SON obtivo 5 dos 11 concelleiros, quedando a un dunha maioría absoluta que ata agora posuían os populares; PP (3), TEGA (2) e Independentes por Dubra (1) completan unha corporación que esixirá acordos. En Dodro a Unión Veciñal de Dodro foi a segunda forza máis votada, con 3 dos 11 edís, pero non puido evitar unha nova maioría absoluta do PP. En Mugardos, a alcaldía podería corresponder a EU-SON (3 concelleiros), que superou de fora axustada á Iniciativa Cidadá de Mugardos, tamén con tres edís En Mugardos, a alcaldía podería corresponder a EU-SON (3 concelleiros), que superou de fora axustada á Iniciativa Cidadá de Mugardos, tamén con tres edís. Os dous representantes de BNG e máis o acadado polo PSdeG-PSOE aseguran unha maioría de esquerdas. En Fene, Somos Maioría obtivo dous concelleiros, mentres que Esquerda Unida quedou con 1 e Avante (impulsada polo círculo de Podemos da localidade) ficou ás portas do 5%. Haberá maioría de esquerdas no Concello e, a través de pactos con estas forzas e co PSdeG-PSOE, o BNG podería regresar ao goberno. En Cangas, a candidatura de SON (anteriormente ACE) obtivo catro concelleiros nun concello moi fragmentado politicamente, no que o PP perdeu a maioría absoluta En Cangas, a candidatura de SON (anteriormente ACE) obtivo catro concelleiros nun concello moi fragmentado politicamente, no que o PP perdeu a maioría absoluta. Os 4 edís de SON, os 4 do BNG, os 3 de Asamblea pola Unidade e mesmo o obtido por Cangas Decide deberían darlle a Xosé Manuel Pazos a alcaldía. En Gondomar, moita fragmentación: o PSdeG-PSOE e o PP empatan con catro edís cada un e irrompen as listas cidadás de Manifesto Miñor (3) e Gondomar Concello Aberto (3), que terán a chave do goberno. En Mos o bo resultado acadado por GañaMOS-SON, que foi a segunda forza máis votada, con catro concelleiros, non puido evitar unha maioría absoluta do PP. En Arbo a Agrupación de Electores de Arbo, liderada polo anterior candidato do BNG, obtivo un excelente resultado, con 5 dos 11 concelleiros en xogo. Porén, quedou a 40 votos dun PP que acadou a maioría absoluta. De igual xeito, en Pazos de Borbén, a Alternativa Veciñal tamén quedou ás portas de facerse coa alcaldía: obtivo 4 concelleiros, insuficientes (mesmo co edil acadado polo PSdeG-PSOE) para superar os 6 conseguidos polo PP. En cambio, en Mondariz Alternativa por Mondariz (tamén liderada por un antigo militante do BNG) foi a forza máis votada, obtendo catro concelleiros que lle poderían permitir gobernar. Tamén en Salceda de Caselas, o Movemento Salceda, liderado polo ex-BNG Marcos Besada, se fixo coa vitoria, con 5 dos 11 concelleiros e, previsiblemente, poderá gobernar. Alternativa por Mondariz (liderada por un antigo militante do BNG) foi a forza máis votada, obtendo catro concelleiros que lle poderían permitir gobernar. En Redondela a Agrupación de Electores obtivo catro concelleiros, multiplicando a representación acadada en 2011. Eses votos, xunto co edil acadado por Poder e o conseguido polo BNG poderían conformar unha maioría de esquerdas, sumándose aos 6 concelleiros do PSdeG-PSOE. En Vilagarcía, EU-SON (3) e Somos Maioría (1) tamén obtiveron representación, nunha localidade que presumiblemente será gobernada polo PSdeG-PSOE. En Manzaneda, David Rodríguez (SON) mantén a alcaldía, ao sumar 5 dos sete concelleiros en xogo En Manzaneda, David Rodríguez (SON) mantén a alcaldía, ao sumar 5 dos sete concelleiros en xogo. En Monterrei a agrupación de electores Veciños de Monterrei converteuse na segunda forza máis votada, con 3 edís, pero lonxe dos 7 do PP, que mantén a maioría absoluta. Salientable foi tamén o resultado de Xinzo Adiante, en Xinzo de Limia, que obtivo tres edís; mesmo así os populares mantiveron a maioría absoluta. As listas de confluencia de esquerdas conseguen tamén representación en Marín (3), Boqueixón (3), Agolada (3), Cambados (3), Baiona (2), Betanzos (2), As Pontes (2), Ponteceso (2), Bergondo (2), Cedeira (2), Narón (2), Neda (2), O Grove (2), Nigrán (2), Noia (2), Rianxo (2), Veciñanza (2), Sober (2), Ponteareas (2), Piñor (2), Punxín (2), Boiro (1), Ares (1), Abegondo (1), Cabanas (1), Carral (1), Lousame (1), Oroso (1), Padrón (1), Rois (1), Valdoviño (1), A Estrada (1), Bueu (1), Lalín (1), Vilalba (1), Viveiro (1), O Porriño (1), Ribadumia (1), Sanxenxo (1), Tui (1), Vilanova de Arousa (1), Chantada (1), Folgoso do Courel (1), Monforte (1), A Pobra de Trives (1), Amoeiro (1), Beariz (1), Boborás (1), O Barco de Valdeorras (1), O Carballiño (1), O Irixo (1), Pereiro de Aguiar (1), Ribadavia (1), Taboadela (1), Toén (1)


Summary: Pódese coñecer a historia galega a través de viaxes pola xeografía? A Asociación Cultural A Pomba do Arco coida que se pode e por iso bota a andar o programa "Descubre Galiza. Viaxa con nós pola historia, a cultura e a xeografía do país", un singular proxecto para difundir a nosa historia de maneira lúdica.

Cada unha das etapas será visitada por medio dunha aula sobre cada período histórico, a lectura de textos sobre a época e unha excursión relacionada co tema tratado. Serán máis de 2000 anos de historia polos que se viaxará a través da Idade Antiga, a Alta Idade Media, a Baixa Idade Media, a Idade Moderna e a Idade Contemporánea visitando o mundo castrexo, a romanización, o Reino, o Priscilianismo, os Suevos, Os Irmandiños, Pardo de Cela, os século escuros, a colonización, os Provincialistas, Rosalía, Curros ou Manuel María, como figuras e fitos históricos relacionados de maneira especial cos territorios visitados. O programa comezará cun percorrido pola Idade Antiga con aulas de Marcos Loureiro e o historiador Anselmo López Carreira coa visita ao Castro de Vilalonga, a Santalla de Bóveda do século IV e á Casa Museo de Manuel María. A segunda visita dirixirase á Igrexa Sueva de Santa Comba de Bande (S VI), ao Mosteiro de Celanova coa vinculación con San Rosendo, Bispo que foi de San Martiño de Mondoñedo e ás orixes do reino de Galiza e rematará na Casa dos Poetas de Celanova, coa evocación de Curros. Unha viaxe a Betanzos, para coñecer a fidalguía e a figura de Antolín Faraldo que rematará en Pontedeume, terra dos Andrades e Roi Xordo para se atopar cos Irmandiños será o traxecto pola historia da terceira xornada do programa. Os séculos escuros serán motivo da cuarta xornada coa visita ao Mosteiro de Samos e ás terras de Fiz Vergara Vilariño en Loúzara. O programa rematara co achegamento á época contemporánea coa visita ao Padrón de Rosalía, berce tamén do primeiro camiño de ferro financiado polo capital inglés, o Rianxo de Castelao, Manuel Antonio e Dieste para finalizar no grande mirador de Galiza no monte da Curota. As viaxes comezarán en novembro e terán carácter mensual. Para participar é preciso reservar praza no 606630113. "Trátase de seguir todo o proceso da nosa historia nacional desde o convencemento que só o coñecemento da mesma é esencial para querer e valorar o País", defenden desde A Pomba do Arco.


Summary: Publicáronse 17 fascículos e podcast sobre a monarquía galega.

O pasado 1 de setembro estreouse o proxecto Os reis e raíñas da Galiza. 1.000 anos dun reino de seu, promovido por Sermos Galiza S.A. ao abeiro do certame "Fondo de proxectos culturais Reino de Galicia 2021-22" convocado pola área de Cultura da Deputación da Coruña. A empresa editora de Nós Diario pretende con esta iniciativa, coordinada polos investigadores Héitor Picallo Fontes, Xosé Ramón Ermida Meilán e Alexandre Peres Vigo, pór en valor un período da historia do país que non resulta o suficientemente coñecido para a poboación. Sermos Galiza S.A. dá a coñecer as figuras de 40 monarcas do antigo reino galego a través dunha proposta multidisciplinar, que percorre as dinastías rexias que gobernaron na Galiza entre o ano 409 e finais do século XV, mediante catro liñas de accións diferentes: un coleccionábel, un podcast, un banco de datos e oito rutas culturais. O coleccionábel chegou esta semana ao seu ecuador. Son xa 17 os números publicados entre as terzas e sextas feiras do mes de setembro. Neles repasouse a biografía dos primeiros reis e raíñas da Galiza, a comezar por Hermerico, fundador do reino. En total, serán 34 os fascículos que chegarán ás rúas até finais de outubro. Ao remate dos mesmos, as persoas interesadas poderán reunir nun cartafol as 136 páxinas. As subscritoras poderán obtelo de balde, enviando un correo a subscricion@nosdiario.gal antes do 30 de setembro. As persoas non subscritoras poderán encargalo, por 7 euros, nos quioscos até o 7 de outubro. 17 'podcast' publicados Ao tempo que os números do coleccionábel son publicados en papel e na versión dixital de Nós Diario para as persoas subscritoras, Sermos Galiza S.A. saca en formato podcast unha versión con información complementaria de cada fascículo, dispoñíbel tanto na páxina web do xornal como na plataforma de contidos iVoox. Ao igual que o coleccionábel, serán 34 os capítulos do podcast publicados ao remate de outubro. Grande acollida A iniciativa promovida por Sermos Galiza S.A. está a contar cunha gran acollida entre as persoas lectoras e subscritoras de Nós Diario, que agradecen o labor de difusión e promoción dunha etapa histórica do país.Outro dos aspectos destacado por subscritoras e lectoras do xornal é que Os reis e raíñas da Galiza. 1.000 anos dun reino de seu está a ser un proxecto desenvolto con perspectiva de xénero, un elemento transversal na totalidade dos contidos. Os 34 números do coleccionábel e os capítulos do podcast afondarán nas biografías de 17 raíñas galegas, estudando o seu papel no reino da Galiza. O proxecto contempla a elaboración dun banco de datos dixital con información complementaria á publicada nos cadernos e nos podcast, ademais de oito rutas culturais en Compostela, Cambre, A Coruña, Culleredo, Betanzos e Pontedeume.


Summary: A Asociación Cultural Chuza! anuncia ademais que, por mor dos atrancos impostos pola chamada Taxa Google, deixa de prestar servizo ao agregador de noticias, que pasa a ser xerido por unha persoa non residente no Estado español.

Chuza! cambia e amplía as súas actividades. Os atrancos impostos pola chamada Taxa Google, que o pasado ano introduciu a obriga para as páxinas web do pagamento dun canon por enlazar contidos protexidos por dereitos de propiedade intelectual, obríganlle a realizar certos cambios na xestión. E é que a pesar das moitas críticas recibidas, a reforma da Lei de Propiedade Intelectual segue adiante e dificulta moito a actividade dos agregadores de novas, moito máis no caso de Chuza!, xestionada por unha asociación cultural sen ánimo de lucro, e que como sinalaba hai uns meses "non podemos permitirnos taxación de ningún tipo, xa que todos os nosos esforzos tanto humanos como económicos están enfocados a actividades sen rendemento económico". "Unha vez aclarada a súa situación legal, a intención da Asociación é reintegrar Chuza con Menéame, mantendo as nosas características propias e a nosa marca" Por este motivo a Asociación Cultural Chuza! anuncia que deixa de prestar servizo ao agregador de noticias, que pasa a ser xerido por unha persoa non residente no Estado español. Así mesmo, sinala que por este motivo desenvolvemento de Chuza! "fica parado temporalmente" e que "unha vez aclarada a súa situación legal, a intención da Asociación é reintegrar Chuza con Menéame, mantendo as nosas características propias e a nosa marca, e ao mesmo tempo beneficiándonos do desenvolvemento de Menéame e incluso colaborando nese desenvolvemento". "Nestes momentos danse as condicións técnicas para lograrmos ese obxetivo, que sería o desexábel para asegurarmos o futuro da web", engade. Aínda que a Asociación naceu co fin manter Chuza!, a entidade está en proceso de converterse nunha plataforma de apoio e difusión dos proxectos de código aberto galegos. Xa o pasado ano lanzou un certame de aplicacións de software libre e agora bota a andar outro proxecto: impulsa a posta en marcha dunha web colaborativa de preguntas e respostas, ao estilo de Quora ou StackOverflow e orientada ao público galego. Impulsa a posta en marcha dunha web colaborativa de preguntas e respostas, ao estilo de Quora ou StackOverflow e orientada ao público galego A asociación vén de abrir unha lista de correo para todo o mundo que queira colaborar nesta nova iniciativa. Tamén habilita un novo wiki para este propósito. "A nosa idea é involucrar ao maior número de persoas posíbel. Todo tipo de contribucións son ben recibidas", destaca. Sinala que a web de preguntas e respostas ten unha certa complexidade "ainda que cremos que é moi interesante e que actualmente está tendo bastante éxito a nivel internacional". "O éxito do proxecto depende de todos vós", conclúe.


Summary: O Festival de Teatro Galego chega no 2014 ao seu 25 aniversario. Durante catro días poderanse ver no Carballiño os principais espectáculos teatrais das compañías galegas.

O Festival de Teatro Galego, que con carácter anual decorre no Carballiño, chega neste 2014 á súa 25ª edición e para celebralo reunirá entre o 2 e o 5 de setembro ás principais compañías das artes escénicas de toda Galiza. O Festival contará cunha programación nocturna, dirixida ao público adulto, na que cunha entrada de 8 euros os asistentes poderán desfrutar de montaxes de gran categoría como 'Bye, bye honey', da compañía Obras Públicas, galardonada con 2 premios María Casares este ano. Tamén pasarán polo Auditorio do Carballiño a compañía Lagarta Lagarta co seu espectáculo 'O país do Pato Donald'. E 'Misterio Cómico', de Teatro do Morcego, será outro dos espectáculos que forman parte desta 25ª edición precisamente no momento en que esta compañía teatral tamén cumpre un cuarto de século nos escenarios. O último día, 5 de setembro entregaranse ademais os Premios FETEGA 2014, nunha gala na que Pistacatro deleitará aos asistentes co seu espectáculo de malabares e teatro Impreuna. O Festival complétase ademais cunha detallada programación de carácter gratuito na súa maioría, diaria e diurna para o público máis novo. Así, Teatro Ghazafelhos, Fantoches Baj, Magín Blanco, Raquel Queizás, A Tropa de Trapo e Martín Camiña ofrecerán diferentes espectáculos dirixidos ao público infantil e familiar, algún deles incluso específico para bebés, en horario de mañá e de tarde no Anfiteatro e na Casa da Cultura do Carballiño. Obradoiros de malabares e instrumentos do mundo na praza do Concello, magos e algunha que outra sorpresa máis redondearán a programación.


Summary: O Supremo Tribunal Federal delibera sobre a propiedade das terras nun proceso histórico, mais adía a decisión até a vindeira cuarta feira.

"A questão ideológica, que é muito forte, precisa ficar menor que os interesses da economia do Brasil", sostiña na cuarta feira Neri Geller, vicepresidente da Frente Parlamentar da Agropecuária (FPA), nunha entrevista para o dixital Notícias Agrícolas. O representante do agronecocio a grande escala tamén recoñecía que se puxara por que o Supremo Tribunal Federal (STF) adiase a decisión acerca dos dereitos sobre as terras dos pobos ancestrais. Acerca do "marco temporal". Mais en que consiste este proceso xudicial que as organizacións indíxenas consideran "o máis importante do século"? Desde o pasado domingo máis de seis mil indíxenas de 170 etnias diferentes acampan no centro de Brasília, a capital. A mobilización busca que a xustiza recoñeza o dereito dos pobos orixinarios sobre as súas terras, algo que choca frontalmente cos intereses das grandes compañías do agronegocio, que contan ademais co amparo do Goberno de Jair Bolsonaro. A Constitución brasileira de 1988 asegurou o dereito dos indíxenas a habitar e preservar as súas terras ancestrais, mais os chamados "ruralistas" defenden que só se deben recoñecer como indíxenas as terras que ocupaban cando se promulgou a Carta Magna, o 5 de outubro daquel ano. Os defensores dos pobos orixinarios sosteñen que a Constitución non prevé ese "marco temporal" e que foron desprazados dos seus territorios ao longo da historia, especialmente durante a ditadura militar (1964-1985). Así é que un dos lemas da campaña da protesta, impulsada pola Articulação dos Povos Indígenas do Brasil (APIB), é "Nossa história não começa em 1988". Adiamento O STF debíase ter pronunciado esta semana. Nomeadamente, sobre unha reserva no Estado meridional de Santa Catarina, mais a decisión repercutirá noutros terreos en disputa. Tal é así, que Bolsonaro advertiu na cuarta feira que no caso de o STF rexeitar o argumento do "marco temporal", poderíase desatar un "caos". É por iso que o presidente e os seus aliados impulsan no Congreso a tramitación dun proxecto para instaurar o criterio do "marco temporal". É por iso que ─segundo denuncian desde as organizacións indíxenas─ o STF, supostamente presionado polo lobby do agronegocio, está a adiar a súa decisión sobre a reserva habitada polo pobo Xokleng, un dos poucos superviventes do brutal proceso de colonización desenvolvido a mediados do século pasado. Nas últimas horas o STF anunciaba que retomaría as deliberacións a vindeira cuarta feira. Os intereses económicos son xigantes. Tanto que malia ser a maior mobilización indíxena da historia do país apenas tivo cobertura nos principais medios brasileiros. Canles alternativas como Mídia Ninja si que están a facer un seguimento do que no campamento "Luta pela Vida" se debate. "Ao sair de nossas aldeias, de nossos territórios, de nossas comunidades, todos nós indígenas temos em mente que Bolsonaro é pior que o vírus. Porque ele assassina não só os corpos indígenas, ele assassina também o espírito, a memória e a luta de quem quer continuar semeando vida sobre a terra", relataba a este medio a antropóloga e arteducadora Tai Kariri. E sobre o "marco temporal", aseguraba: "O Brasil inteiro é terra indígena. Nunca saímos dessa terra, sempre estivemos aqui". Actualmente hai 310 terras indíxenas pendentes do proceso de demarcación. De se rexeitar o "marco temporal", serán protexidas; de se aprobar, abrirá a porta ao paseniño mais inexorábel exterminio dos que a ONU recoñece como os primeiros e mellores defensores do ambiente: os pobos orixinarios que nelas habitan. Ruralistas, evanxélicos ou monárquicos, na marcha proBolsonaro Coincidindo co Día da Independencia, o próximo 7 de setembro, está convocada no Brasil unha gran manifestación de apoio a Bolsonaro e en protesta contra o Parlamento e a xustiza. Evanxelistas, ruralistas, monárquicos, mais tamén policías e militares, estarán presentes na marcha, á que xa anunciou que acudirá o propio presidente. O que os une a todos: o apoio á reelección do ultradereitista e o repudio á volta da esquerda ao poder, representada polo expresidente Lula da Silva.


Summary: A asociación destaca Galiza como o quinto territorio do Estado onde se dan, sempre segundo as súas afirmacións, estos supostos erros. O ano pasado terían chegado, din, aos 709 casos.

A Asociación do Defensor do Paciente vén de facer pública a súa memoria anual de presuntas neglixencias médico-sanitarias, segundo a cal este tipo de casos aumentan na Galiza. Sempre atendendo ás consideracións da entidade, o país sería o quinto territorio do Estado español onde máis se producen erros nun contexto sanitario. En concreto, falan de 709 presuntos casos decorridos o ano pasado, o que implicaría un incremento do 28% respecto das estatísticas do exercicio anterior. Ademais, engaden, que 44 deses episodios tiveron o resultado de morte da persoa doente. A Asociación do Defensor do Paciente traballa coas denuncias que lle chegan da cidadanía, que en todo o Estado español foron 13.156 pertencentes tanto ao contexto da sanidade privada como da pública. Isto implica, aseguran, que tamén se notase un aumento a nivel global do 20%. Por territorios, os primeiros serían a Comunidade de Madrid (3.226 supostos casos), Andalucía (2.420) e Catalunya (1.704). O colectivo tamén tramita queixas e reclamacións e indica que estas veñen dadas, sobre todo, polas listas de agarda. Así, alude aos servizos que provocan máis protestas entre a cidadanía: Cirurxía Xeral, Urxencias, Traumatoloxía, Xinecoloxía, Odontoloxía, Ambulancias, Cardioloxía, Oncoloxía e Anestesia e reanimación, por ese orde, son sobre as que abren máis expedientes. Os hospitais peor valorados Respecto as reclamacións polos servizos de Urxencias, o Hospital da Paz de Madrid é o peor parado, aínda que fai fincapé na "caótica" situación do Complexo Hospitalario Universitario A Coruña (Chuac), seguido do Complexo Hospitalario Universitario Insular en Las Palmas de Gran Canaria e o Hospital Virxe da Saúde en Toledo, dos que destaca unha "xestión deficiente". "A escusa da Covid-19 xa non serve debido a que o sistema sanitario segue sen ser idílico pola falta de recursos persoais e materiais. A pandemia deixou ao descuberto as vergoñas do sistema nacional sanitario", lamentou a presidenta da asociación, Carmen Flores.


Summary: O premio organizado anualmente pola Deputación de Ourense distingue a primeira obra editada baixo o selo dos Libros de Praza & Meubook por ser un libro "elaborado, crítico e moi documentado" no que ademais destaca a "calidade estilística e xornalística".

Primeiro libro e primeiro premio. O xurado do premio de xornalismo Xosé Aurelio Carracedo, que convoca anualmente a Deputación de Ourense, decidiu este mércores que o galardón de 2014 sexa para David Reinero pola súa obra Angrois. O AVE en anacos, o volume que o pasado febreiro inaugurou a colección de Libros de Praza & Meubook, promovida por Praza Pública en colaboración co selo editorial. Para o xurado, o libro fíxose merecente de ser premiado pola "fonda e pormenorizada análise da traxedia ferroviaria de Angrois, abordada dende todos os aspectos, cunha visión ampla, crítica e obxectiva". Mentres o accidente acontecido o pasado 24 de xullo en Compostela segue a ser obxecto de investigación xudicial e as súas consecuencias seguen a ser múltiples a valoración do xurado analiza que o traballo de Reinero parte do propio sinistro para "ir percorrendo as consecuencias e o futuro que se formula a partir do accidente". A obra é "elaborada, crítica, moi documentada e reflexiva", di a acta do premio, na que tamén se resalta a "calidade estilística e xornalística" do texto. O libro, explican, permite que o público "se informe e, á vez, tire as súas propias conclusións". O xurado destaca que a obra é "elaborada, crítica, moi documentada e reflexiva" e resalta a súa "calidade estilística e xornalística" Tras coñecer a concesión do premio, que lle será entregado nun acto público o vindeiro día 3 de maio en Ourense, o autor amosou, en conversa con este diario, un triplo agradecemento. "Ao xurado", pola concesión do galardón, "a Praza Pública, por apostar por este formato de información, en libro e en papel, no qu ese poden contar máis cousas e de xeito máis demorado que no día a día da información" e ao diario El País, "polo apoio nesoutro traballo diario sen o que o libro non sería posible". Nas páxinas de Angrois. O AVE en anacos, Reinero explica que "hai unha clara responsabilidade técnico" no accidente do Alvia, que "era evitable de varias maneiras" e tras o cal "os grandes partidos pretenderon taparse entre si". Xunto a este volume tamén viu a luz baixo o selo dos Libros de Praza & Meubook a obra Dajla. Apuntes desde o Sáhara, de Héctor Juanatey, e nas vindeiras semanas incorporaranse novos títulos á colección.


Summary: O arqueólogo e museólogo Felipe-Senén aproxímase á figura do arquitecto Domingo de Andrade (1639-1712) con motivo do Día das Artes Galegas, que se conmemora mañá, 1 de abril. É o artista escollido pola Academia Galega de Belas Artes para protagonizar unha xornada que empezou a celebrarse hai cinco anos.

Desde 2015 a Academia Galega de Belas Artes propuxo e vén celebrando cada 1 de abril como Día das Artes Galegas. Data escollida en memoria daquel día do ano 1188, cando o mestre Mateo ultima a colocación dos linteis do Pórtico da Gloria na catedral compostelá, tal como consta en epígrafe sobre os mesmos. Desde entón e nesa ansia de consolidar esta nova advocación no calendario civil, varios creadores das diferentes artes da Galiza tiveron a súa homenaxe: Mateo, Castelao, Maruxa Mallo, De la Sota, Seoane... e nesta longa coresma e confinada primavera de 2020, o celebrado será un arquitecto que entendeu a estética dun confín do mundo, de pedra, de bosques, de labirintos, mestre construtor capaz de erguer torres e escaleiras do caos ao cosmos, que abriu solemnes pórticos ao todo, fachadas e balcóns, enmarcadas entre sartas de froitos e volutas labrados nas súas pedras... Referímonos ao mestre de obras Domingo de Andrade, singular onde os haxa, cargado pois de esencias propias, comúns e do seu tempo, un estilo barroco con marca de terra, o barroco galego. "Días" non so para celebrar a eses outros "santos" terreais , artistas galegos, senón tamén para exemplarizalos. Cómpre pois afondar non só en aspectos da súa vida, na súa obra e milagres, senón tamén no estado da cuestión do seu legado e dos estudos sobre eles. Neste caso sobre Domingo de Andrade e o seu tempo. Sabemos que naceu en Cee nunha data arredor de 1639 e que si finou en Compostela en 1712. Persoeiro con inquietudes cultas en anos de virtuosismos artísticos, das primeiras bibliotecas e gabinetes de curiosidades, inquedanzas que abrirán a unha Ilustración de curiosos impertinentes, cando se levan, traen e se fan ver achados e ouro das colonias, das Américas, do oriente... Andrade inicia estudos en Compostela, ansioso de transmitir e facer ver o que sabe, teórico, autor do libro Excelencias, antiguedad y nobleza de la Arquitectura (1695), como un Vitrubio da preilustración: páxinas básicas que partindo do clasicismo introdúcennos no coñecemento das súas inquietudes e nas do seu tempo. Ensaio científico no que interacciona xeometría e número, como algo divino, áureo. Libro posto en relación coa literatura apoloxética do seu tempo, disertación sobre a nobreza da arquitectura analizada por estudosos da arte como Bonet Correa e máis modernamente por Leopoldo Fernández Gasalla (2007). Coñecemos que Andrade mesmo tentou escribir outro tratado, este sobre arquitectura e enxeñaría militar. A Berenguela O seu nacente prestixio levouno, desde 1662, a ser requirido polo cabido compostelán para complementar a sempre inacabada catedral. Fábrica onde se fai querido e imprescindíbel, para ser mecenado polo bispo mexicano Monroy. En 1676 é nomeado mestre de obras da catedral, a un tempo que se lle encarga a súa grande e primeira obra arquitectónica, erguida sobre o vello torreón medieval dos tempo do bispo Berenguel de Lendoire, a Torre da Berenguela, logo chamada do Reloxo, por incluír a entón novidade mecánica de dar as badaladas das horas. Torre rematada en 1680, caracterizada por esa exuberancia de ciprés, erguida ao ceo e ás horas do tempo, repartida en altura en catro corpos superpostos, en harmónica diminución, para rematar no octógono da lanterna, dar paso ao círculo, á esfera, culminado polo pináculo, a bóla e a cruz: do caos ao cosmos, da cuadratura ao círculo. Pétreos paramentos nos que alterna o liso coa característica decoración de herdos "orien tais", traídos e tamén levados ao alén mar crioulo que aumentan en medida que ascende: contraste de vans e cornixas, festóns, varandas con balaustres, volutas, miradoiros... Harmónica fermosura enxalzada na sobriedade rectangular da Quintana de Vivos e Mortos, a que obrigou a aplicar o termo berenguela para algo ben feito, "pareces unha Berenguela", que non pasou desapercibida a quen ten algo de poeta. Da pedra á madeira: os retablos A obra de Domingo de Andrade non só se reduce a proxectos arquitectónicos en pedra, senón que, como entallador de oficio que era, dedícase tamén a outros compositivos e á decoración en madeira, os retablos. E sempre na súa obra, a súa pegada, como unha marca que deixará influencias: as labras de sartas de froitas, as pomas entre follas atadas con lazos, as columnas salomónicas cargadas de acios de uvas, na madeira sobredouradas polos especialistas batioxas, cunha ansia de aproximar ao ceo. Velaí o modélico tabernáculo da catedral compostelá, co seu grande baldaquino sostido por catro xigantes anxos ou o da exuberante capela do Cristo de Ourense, o que nos remiten ao perdido -en dramáticas circunstancias nos acontecementos de abril de 1909 - do mosteiro de Oseira (Cea). Tamén se lle atribúen retablos como o que existiu en San Domingos de Bonaval, hoxe na parroquia de Santiago de Carril e o das Clarisas de Compostela, o mesmo órgano da catedral, o relicario da igrexa de San Paio na mesma Compostela. En 1695-1696 o bispo Monroy encoméndalle realizar unha vella teima súa en relación coa "hispanidade": converter a antiga sancristía da catedral compostelá en capela do Pilar, para compracer o promotor cargará a cúpula de símbolos xacobeos. Andrade proxectou tamén pazos e en Compostela mansións urbanas modélicas, como a Casa das Pomas da Rúa Nova ou a Casa das Parra, asomando á Quintana, a da paza de Feixoo, a casa da Conga pechando a Quintana... unha e outras destacando no interior solemnes escalinatas. Así mesmo deixou obra na catedral de Lugo: a sancristía e a sala capitular, así como a igrexa do convento das dominicas de santa María Nova. Trazas. En Melide da igrexa de San Antonio de Melide... As pegadas A pegada de Andrade bateu nos arquitectos que lle seguen, como Diego de Romay (1641- 1694), Fernando Casas Novoa (1670-1750), Simón Rodríguez (1679-1751), Lucas A. Ferro Caaveiro (1699-1770), Clemente Fernández Sarela (1716-1765)... marcando ese particular estilo na pedra e na cultura galega, denominado barroco compostelán ou galego, en contraste con nacentes presupostos academicismos neoclásicos metropolitanos. Sánchez Cantón, Chamoso, Filgueira, Fraguas, Socorro Ortega Romero, M. C Folgar de la Calle singularizaron a Andrade ao tratar o barroco. O ceense Francisco F. Mayán Fernández, Sebastián González-García adiantaron tamén pequenos monográficos que abrirán a máis amplos estudos. Andrade deixou abundantes documentos, fundamentalmente nos arquivos da catedral da Universidade e no municipal de López Ferreiro de Compostela: planos, proxectos, debuxos, monteas... estudadas polo profesor Miguel Taiz Guzmán, por Ana Goy, Vigo Trasancos... Un traballo sempre inacabado. Sabemos que o día 12 de novembro de 1712 , aínda co remol das fogueiras dos magostos, finou en Compostela, para ser enterrado cos honores de gran mestre construtor na capela da Concepción da catedral que el aínda singularizou máis... ao cabo dos anos os seus restos mortais quedaron confundidos entre outros anónimos defuntos... Agora, por iniciativa da Fundación da Catedral e da Academia Galega de Belas Artes porase un epitafio. Quedou en min, entre outras, nos anos de estudo na Facultade de Xeografía e Historia compostelán a pegada daquel retrato imaxinario de Domingo de Andrade feito polo pintor Felipe-Criado, recollendo o arquitecto, apoiado en si mesmo, mirando por unha xanela aos volumes verticais e horizontais de Compostela, como un novo pensador... e así o imaxinamos, como caviladora sombra, seña entre as luces do seu ouridourado Barroco, onde mellor pousar un eterno outono que diría Cunqueiro.


Summary: O goberno ucraíno concentrou tropas das forzas armadas no leste de Ucraína. Deu até as 8:00 horas aos rebeldes pro-rusos para que deixen os edificios gobernamentais que ocuparon nestes días. De non facelo, advirten, intervirá o exército. Mais @s ocupantes non deixan as instalacións e din que alí seguirán.

Dous mortos e media ducia de feridos é o resultado dos intercambios de disparos en Salianks entre forzas ucraínas e rebeldes pro-rusos nesta fin de semana. Mais o que neses días foron escaramuzas, pode a partires desta segunda feira derivar en situacións moito máis graves. Kiev deu de prazo ate as 8:00 de hoxe aos activistas que ocupan edificios gobernamentais en Donetsk e outras zonas. De non facelo, advirte dará orde ás tropas das forzas armadas que nestas horas foi acumulando no leste de Ucraína de intervir. Moscú xa cualificou de "criminal" a decisión de Kiev "de empregar o exército para sufocar protestas cidadás". A petición de Rusia, esta madrugada houbo xuntanza do Consello de Seguridade da ONU (a décima sobre a crise ucraína). Estados Unidos acusou a Moscú de "prefabricar" a situación "Escrita e coreografiada por Rusia" A embaixadora estadounidense ante a ONU, Samantha Powll, acusou a Rusia de "escribir e corografiar" o que pasa en Donetsk. Unha acusación partillada por UE e OTAN. A OTAN mesmo advertiu que non vai permitir un "despezamento" de Ucraína de ningún xeito. O representante permanente de Rusia ante a ONU pediu a Ucraína, países europeos e EUA que "eviten unha guerra civil, de vostedes depende". Resistencia Os e as ocupantes de edificios gobernamentais, que piden ás autoridades que recoñeza a auto-determinación dos territorios do leste, manteñen desde hai días ocupadas as dependencias. Desde comisarías de policía até sedes de goberno rexional. Aos pés destes edificios foron concentrándose cidadáns para mostrarlles o apoio e facer de 'escudos humanos' ante unha eventual intervención do exército ucraíno. Paramilitares fascistas Desde medios de Donetsk e axencias rusas alertouse da presenza de 150 ultras da organización fascista ucraína 'Sector Dereito' fortemente armados. Denuncian que xa actuaron en determinados barrios de Slavianks contra manifestantes e activistas pro-rusos.


Summary: A británica Liberty House presentaba esta segunda feira o seu plan industrial á Xunta e ao comité de empresa das factorias de San Cibrao. Desde Alcoa anunciaban alternativas sempre e cando se fechen as cubas, unha situación que eliminaría calquera oferta de compra. Os sindicatos seguen a pedir a intervención das Administracións.

Arnaud de Weert, responsábel de Operacións de Alvance Aluminium, grupo que pertence á multinacional británica Liberty House, mantivo onte dúas reunións en Compostela nas que ratificou o interese da compañia por adquirir Alcoa San Cibrao ao tempo que presentaba o plan industrial que faría realidade a continuidade do proceso produtivo de aluminio nas factorías situadas na Mariña. As xuntanzas comezaron pola mañá co responsábel de Industria da Xunta, Francisco Conde, e continuaron pola tarde cunha reunión co comité de empresa. Das reunións trascendeu, entre outros temas, que Liberty House aceptaría a compra dunha das factorías, tal e como quería Alcoa, e non das dúas como era su intención inicial. Liberty House non compra coas cubas paradas Segundo publica El Confidencial, Liberty House estaría disposta a chegar a un acordo con Alcoa nun prazo de "entre catro e seis semanas" e quedarse con todo o persoal que estea traballando agora. En todo caso non estarían interesados en mercar se as factorías non están en funcionamento. O fechamento das cubas, daquela, sería o impedimento máis serio entre as dúas multinacionais para chegar a un acordo. Na mesma carta sinalábase que, en relación ao prezo da enerxía, xa estaban en contacto co Goberno español para tratar ese tema. A multinacional británica pensa, ademais, empregar outros activos do grupo que agora mesmo están a traballar con fontes de enerxía limpa que poderían participar, tamén, no plan de Liberty House para San Cibrao. A Xunta pide frear o ERE unha vez coñecido o plan A primeira das reunións de Arnaud de Weert foi pola mañá na Consellaría de Economía, Emprego e Industria. Segundo o propio conselleiro a información recibida e o plan industrial presentado abondan para para permitir que a autoridade laboral volva a facer unha advertencia a Alcoa para que retire o expediente de regulación de emprego (ERE) e haxa unha "solución ordenada que garanta o mantemento do emprego", segundo afirmaba Conde. Co informe de Liberty House na man o conselleiro instaba ao Goberno español a convocar "de maneira urxente" unha mesa multilateral que revise as necesidades enerxéticas que ten o novo plan para darlle o visto e prace, ademais de avaliar a actual situación coa postura de Alcoa que continúa a insistir no feche das cubas e en rematar o ERE. Alcoa insiste en parar as cubas para poder vender Tamén onte, na penúltima reunión entre Alcoa e o comité de empresa con motivo da negociación do ERE, a multinacional norteamericana puxo enriba da mesa dúas novas propostas, ambas coincidentes na premisa de parar as cubas. Na primeira, "prioritaria" segundo explicaron aos sindicatos, sería executar o ERE coa parada inmediata das cubas e nun posterior proceso de venda exixirlle ao novo comprador que incorpore ao persoal despedido. Na segunda introduciría a posibilidade dun expediente de regulación de emprego (ERTE) até o 31 de xullo de 2022 e as cubas hibernarían "nun período estimado de até 120 días" cun proceso de venda da factoría de até nove meses. Alcoa, neste caso, comprometeríase o custo de re-arranque até 35 millóns de dólares. Desde o comité de empresa esa petición é "unha liña vermella" que "o único que se busca é atacar á fábrica". San Cibrao é rendíbel "O plan que presentou Liberty House demostra que as factorías son rendíbeis", aseguraba a Nós Diario Paulo Carril (CIG) á saída da reunión coa multinacional británica. Os sindicatos tomaron con precaución, aínda que de maneira positiva, o plan presentado por Liberty House que explicou que levaba dous meses negociando con Alcoa. Victor Ledo (CCOO) non ocultaba o seu disgusto a Nós Diario por constatar que a Alcoa "agardou até última hora cando se está a rematar o período de consultas para facer propostas". Desde o comité agardan que convencer a Alcoa de que non siga adiante co ERE e entre a negociar.


Summary: O maxistrado mantén que non concorren outras causas no descarrilamento do tren en Angrois máis alá do exceso de velocidade

Lago Louro, titular do Xulagdo de Instrución nº3 de Compostela, desestimou todos os recursos presentados en contra do peche da instrución polo sinistro do tren Alvia que tivo lugar o 24 de xullo de 2013 en Angrois e no que faleceron 80 persoas. O pasado mes de outubro, no auto co que deu por pechada a investigación xudicial, o maxistrado estableceu o maquinista, Francisco Garzón Amo, como único imputado polo sinistro. Doce representacións legais interpuxeron recursos en contra deste auto e agora, noutro auto, Lago Louro, en 32 folios, rexeita, un por un, a ducia de recursos- E faino botando man de argumentos comoque "o obxecto da instrución non é o de efectuar dilixencias, senón exclusivamente aquelas que (...) permitan preparar o futuro xuízo oral". Este é un dos preceptos máis repetidos polo xuíz, ao que as distintas partes posicionadas na causa demandan novas probas e testificales. "O obxecto da instrución non é o de efectuar dilixencias, e cantas máis mellor", chega a apuntar. "Senón o esclarecemento duns feitos que revisten aparencia penal de cara á preparación dun futuro xuízo oral", agrega. Tanto o avogado do maquinista como asociacións de vítimas xa amosaron a súa disconformidade e malestar co auto do xuíz, do que discrepan abertamente.


Summary: O Concello de Santiago presentou o seu primeiro Informe Anual da Cultura, un traballo pioneiro en España dirixido por Marcos Lorenzo que analiza indicadores estatísticos e que inclúe unha enquisa realizada a 300 traballadores, empresas ou artistas, que reclaman mellor coordinación e máis apoio.

O Concello de Santiago presentou o seu primeiro Informe Anual da Cultura, un traballo pioneiro en España de recompilación de datos municipais en relación ao sector cultural dirixido por Marcos Lorenzo. O documento, que inclúe unha completa análise de estatísticas e tamén os resultados dunha enquisa a 300 axentes culturais da localidade, senta as bases para a xeración de información periódica sobre o sector cultural da capital de Galicia.A cultura representa o 5,2% do PIB da cidade, fronte ao 3,1% de Pontevedra ou o 2,9% da CoruñaCompostela conta con 422 empresas do sector da cultura (a maior parte unipersoais ou cun máximo de dous traballadores) que conforman un peso do 5,2% no PIB da cidade, fronte ao 3,1% de Pontevedra ou o 2,9% da Coruña, por exemplo. Hai algo máis de 1.200 persoas afiliadas á Seguridade Social neste ámbito, que representan o 3'2% do total de empregos do municipio, e un 9,5% do total de afiliacións relacionadas coa cultura en Galicia. As 422 empresas culturais de Compostela representan o 11,7% das empresas culturais galegas, non lonxe do 13,9% que supoñen as de Vigo e o 15,3% das da Coruña. Así mesmo, o informe salienta que o gasto municipal en cultura sobre o gasto liquidado total, que en Compostela foi do 9,5% no ano 2016, só é superado nas cidades galegas polo da Coruña (11,1%) e sitúase por riba do de Pontevedra (7,1%) e Ferrol (6,8%) e moi por riba do de Vigo (4,4%), Lugo (4,2%) e Ourense (3,8%). Así mesmo, o indicador compostelán e coruñes sitúase no mesmo nivel que cidades que no Estado español destacan pola súa actividade cultural, como Oviedo, Alcobendas ou Donosti.O gasto municipal en cultura, que en Compostela foi do 9,5% no ano 2016, só é superado nas cidades galegas polo da Coruña (11,1%)O apartado que recolle as valoracións efectuadas por un amplo grupo de axentes da cidade permite tirar interesantes conclusións sobre a visión que o tecido cultural compostelán ten sobre o sector e o papel que nel cumpren as administracións. Destacan, en primeiro lugar, a grande importancia que a cultura ten na vida da cidade e sobre todo na súa proxección exterior, tanto a nivel galego como a nivel internacional e no turismo (é dicir, en termos de imaxe ou marca), ademais de servir como reforzo da identidade local.Os axentes destacan que se está a vivir un bo momento creativo na escena local, uns aceptables consumos, prácticas e hábitos culturais da poboación, pero na parte negativa sinalan as malas condicións laborais de artistas e creativos.Destácase a grande importancia que a cultura ten na vida da cidade e sobre todo na súa proxección exteriorA programación cultural do Concello de Santiago é mellor valorada que as súas liñas de apoio aos axentes, que reciben as puntuacións máis baixas, sobre todo por parte dos axentes privadas e algo mellores por parte do tecido asociativo. En canto á programación cultural do Concello, destácase sobre todo o bo facer na incorporación de artistas e creadores locais e tamén da muller e, igualmente, celébrase o esforzo en descentralizala. Sinalan tres debilidades: a escasa coordinación entre os axentes culturais, as deficiencias na comunicación da oferta e os impactos negativos derivados do turismo masivoTen unha puntuación algo máis baixa a coordinación e colaboración entre o Concello e outras institucións e entidades e neste senso destácanse tres principais debilidades da cultura en Santiago: a escasa coordinación entre os axentes culturais da cidade, as deficiencias na comunicación da oferta cultural e os impactos negativos derivados do turismo masivo.Finalmente, para os axentes entrevistados os acontecementos culturais máis destacados do último ano foron: o festival Cineuropa, a programación das Festas do Apóstolo–O Apóstolo das Mulleres, o festival Son do Camiño, o remate da restauración e a abertura ao público do Pórtico da Gloria, o WOS Festival, a feira SELIC (Semana do Libro de Compostela), o festival Curtocircuíto, a Festa do Banquete de Conxo, o festival Feito a Man e as Festas da Ascensión.


Summary: Pedro Jesús López-Toribio completou o Camiño de Santiago, dende os Pireneos até Compostela sen deterse, como forma de promoción dos hábitos e valores veganos

O domingo, pasadas as nove da mañá, Pedro Jesús López-Toribio, ciclista vitoriano residente en Murcia, iniciou o Camiño de Santiago en bicicleta dende Roncesvalles. Isto non sería noticia se non fose porque o seu obxectivo era completar o percorrido até Compostela nunha soa etapa, sen deterse, un total de 784 quilómetros. E porque López-Toribio buscaba con este reto promover os hábitos e valores do veganismo, que rexeita o uso de animais para a alimentación ou o vestido. E para demostrar de igual xeito que mesmo para un esforzo deste calibre existen fontes proteicas alternativas ás procedentes dos animais. O ciclista partiu dos Pireneos con moito ánimo e bo tempo, que afortunadamente o acompañou até Galicia. Chegou sen incidentes (aínda que se trabucou nunha parte do Camiño á altura de Logroño) a Burgos, onde caeu a noite, pero el seguiu pedaleando na escuridade, até León, onde viu amenceu. A partir de aí comezaron os problemas: fallos no GPS (que deixou finalmente de funcionar) e, sobre todo, na súa roda traseira, ascendendo precisamente as montañas previas á entrada en Galicia. Ademais, o cansazo acumulado comezou a facer efecto, despois de máis de 30 horas de percorrido. Mesmo así López-Toribio puido continuar, superando o Cebreiro ás tres da tarde do luns. Ás oito da tarde chegaba a Portomarín, co convencemento de completar o seu reto, aínda que fose de madrugada. Nas redes sociais, onde os amigos que o acompañaban nun coche ían relatando o percorrido, os últimos quilómetros parecían unha conta atrás: 35 quilómetros a Compostela, 18 quilómetros, 10 quilómetros... O esgotamento e o habitual trazado rompepernas das estradas galegas dificultaban este último esforzo. Pero finalmente, case ás dúas da madrugada -despois de máis de 40 horas de pedalear sen descanso- o activista entraba na Praza do Obradoiro, onde agardaban por el algúns amigos e outras persoas, que foran seguindo o seu reto a través da rede. Hai uns días, nunha entrevista publicada no medio especializado Ciclosfera, López-Toribio destacaba que o seu obxectivo era "derrubar o mito de que os veganos temos unha alimentación deficitaria, que nos faltan nutrientes, que nos faltan proteínas, cando é precisamente todo o contrario e ademais non adoitamos padecer enfermidades claramente aparelladas ás dietas baseadas en produtos animais, como enfermidades cardiovasculares, hipertensión, diabetes, osteoporose, arterioesclerose...". Engadía que "moitas persoas poden ter empatía e sentir compaixón polos animais que acaban no seu prato fisicamente ou en calquera caso sofren un inferno para a obtención de produtos como lácteos ou ovos, pero se seguen pensando que se deixan de comelos enfermarán e morrerán, será difícil que dean o paso. Para iso debemos traballar en derrubar eses mitos en diversos ámbitos, e o deporte ofrece unha fiestra marabillosa para amosalo". "Existe unha gran desinformación tanto na cantidade coma na calidade das proteínas que necesita o corpo humano. O mundo vexetal ten tanto en cantidade como en calidade o nivel de proteínas para nós", engadía nesa conversa


Summary: Segundo publica hoxe El País, Esperanza Aguirre afirmou onte, na reunión da dirección do PP madrileño, que ela tería cesado xa a ministra de Sanidade, Ana Mato, por ter recibido regalos millonarios da trama Gürtel.

Fontes próximas a Mato informaron á Cadena SER que a ministra mentiu ao dicer que se divorciara do seu marido en 2000. En realidade, fíxoo en 2004. De 2000 a 2004 foi cando o matrimonio, que tiña rexime de gañanciais, recibiu as dádivas. Mato perde pé e intensifícase a presión sobre Rajoy para que a cese. Esperanza Aguirre deulle onte un empurrón na reunión da cúpula do PP madrileño. Alén de criticar a que cualificou de "xestión horríbel" de Cospedal, afirmou que ela tería cesado a Mato, en clara alusión crítica á inacción de Rajoy, que até agora veu protexendo á ministra de Sanidade. Pero hai máis: hoxe coñeceuse, de fontes próximas á ministra, que en realidade Mato estivo casada con Sepulveda, empregado do PP, até o ano 2004 e non até o 2000 como ela ten declarado. O dato é moi relevante, posto que os agasallos -viaxes, bolsos de luxo...- que tería recibido a parella da Gürtel fóronlles entregado precisamente entre os anos 2000 e 2004, cando o matrimonio, en réxime de gañanciais, aínda non rachara.


Summary: Rivais de alto nivel para os representantes galegos.

A Liga ACB, máxima categoría do baloncesto Estatal -agora tamén coñecida por razóns comerciais como Liga Endesa- conta con dous galegos entre os seus 18 integrantes, logo do ascenso logrado polo Leite Río Breogán a pasada campaña, que se une así a un Monbús Obradoiro que disputará a súa décima tempada consecutiva na elite. O primeiro en saltar ás pistas será o conxunto lucense, pois abrirá a xornada ás 18 horas da tarde deste sábado ante o Lenovo Tenerife nun choque que se desenvolverá no Pazo. O rival non é en absoluto doado, pois como destacou o técnico do Breogán, Paco Olmos, "o Tenerife ten un dos cinco mellores cadros de xogadores da Liga". Con todo, e recoñecendo que os canarios "son superiores" a todas as escuadras coas que se prepararon durante este verán, o adestrador valenciano -que se estreará oficialmente logo de substituír no cargo Diego Epifanio, o heroe do ascenso- agarda que a "ilusión" e o factor diferencial que poidan representar as preto de 2.000 persoas que se congreguen no Pazo representen senllas "armas secretas" que poidan decantar ao seu favor unha balanza que aparentemente parece demasiado inclinada do lado do Lenovo Tenerife. Dura visita do Obradoiro ao Martín Carpena Un escenario non menos complicado que o do Breogán afrontará o Monbus Obradoiro xa o domingo -ás 20 horas da tarde- no Martín Carpena de Málaga ante un Unicaja que tamén é outro dos equipos destinados a finalizar a competición instalado na zona nobre. Tanto é así que o galego do Unicaja, Alberto Díaz, sinalou que aspiran a rematar "quintos ou sextos", polo que será vital que superen un Obradoiro que tratará de comezar con bo pé un proxecto con moitas caras novas.


Summary: En Galiza hai máis de 250.000 persoas en situación de discapacidade "e pagan os medicamentos", denuncian desde o PSOE

Só o 0,25% das persoas que teñen recoñecida algunha discapacidade (por volta de 250.000 en Galiza, 4 millóns no conxunto do Estado español) están exentas do copagamento farmacéutico. Unha situación que foi denunciada pola deputada socialista Laura Seara no Congreso dos Deputados no transcurso da presentación dunha proposición non e lei. PNL que insta ao executivo a promover "as reformas precisas" para garantir que aquelas persoas cun grao igual ou superior o 33% estean exentas dese pagamento. "Malia as mentiras do goberno e da ministra Ana Mato, a realidade é que só un 0,25% están exentas dese pagamento. Na Galiza hai 250.000 persoas dependentes que si que saben o que é o copago".


Summary: A mobilización terá lugar o vindeiro venres. O día 7 de maio está prevista unha manifestación

A plataforma "En Defensa do Común" da Coruña ten programado para o vindeiro venres unha acampada diante da sede da Autoridade Portuaria herculina co obxectivo de paralizar a venda da Solana, un proxecto do ente que preside Enrique Losada e que ten por finalidade recadar cartos -calcúlanse uns dez millóns de euros- para reducir a débeda que supuxo a construción da dársena exterior de Punta Langosteira, valorada nuns 300 millóns de euros. A acampada principiará o vindeiro venres, día 21, ás 16,30 horas y rematará até as 12,30 horas do día seguinte. Non será esta a única acción de protesta da comisión aberta En Defensa do Común, integrada e apoiada por máis de 60 entidades, xa que para o domingo 7 de maio está convocada unha manifestación. A plataforma coruñesa defende a devolución de balde á cidade dos terreos da Solana e o Hotel Finisterre, dos peiraos interiores, do cárcere provincial e dos terreos do Campo da Estrada para o seu uso público. Para acadalo queren que o goberno local, en mans da Marea Atlántica, convoque unha consulta popular, opción que xa está a ser explorada polos servizos xurídicos do propio Concello. A Autoridade Portuaria da Coruña cifra en dez millóns os beneficios que lle reportaría a privatización dos terreos e equipamentos afectados.


Summary: A Asociación Profesional de Bibliotecarios Municipaisde Galicia reafirma que non pode facer fronte a ese custo e teme que o que se procure sexa unha privatización encuberta.

O goberno español inaugurou as vacacións de agosto publicando un decreto polo que se fixa unha taxa para as bibliotecas a pagar por cada libro que se preste e cada usuario que se teña. Unha decisión que impacta de cheo nas bibliotecas municipais. Segundo a Asociación Profesional de Bibliotecarios Municipais de Galicia, a medida é todo un "mazazo", segundo recolle La Voz de Galicia. En declaracións neste xornal, cifran en 113 as bibliotecas municpais que van estar en xaque con este decreto (a maioría delas nas provincias de Coruña e Pontevedra). Desde esta asociación lémbrase que as bibliotecas veñen sofrendo desde hai anos recortes nos orzamentos, polo que ter que pagar esas taxas ven ser unha nova volta de porca nas contas. Segundo contan en La Voz, pagar as cantidades que lles obriga o decreto suporía destinar até un terzo do seu orzamento para adquirir libros e facer actividades a esas taxas. Entre os e as bibliotecarias existe a sensación de que o goberno español está a procurar unha privatización encuberta desta servizo. Por mor da crise, nestes tres anos o servizo de empréstito de libros aumentou un 15%.