Summary: O equipo coruñés culminou unha exitosa pretempada, con seis vitorias, dous empates e unha soa derrota, mentres o conxunto vigués rematou a súa preparación marcada pola falta de gol.

A unha semana para o comezo da tempada regular, o Deportivo da Coruña e o Celta de Vigo pecharon este sábado a súa preparación, que plantexou diferentes dúbidas en cada conxunto. O equipo coruñés presentouse en Riazor ante a súa afección cunha remontada ante o Gil Vicente. Unha victoria por tres goles a dous que se consumou nos últimos intres do encontro. O Deportivo completou así unha exitosa pretempada no futbolístico con seis vitorias, dous empates e unha soa derrota, aínda que marcada polos problemas económicos do clube. Peor sorte correu o Celta, que caeu ante o Marítimo por un gol a cero. Os de Luis Enrique foron superiores todo o partido pero demostraron de novo a súa principal debilidade, a falta de gol. A seca goleadora dos celestes preocupa en Vigo. En catro amigábeis de preparación non foron capaces de anotar un só tanto, agás o marcado por Augusto Fernández nun encontro de adestramento contra o Coruxo. Tres derrotas pola mínima e unha victoria por penaltis no Memorial Quinocho conforman o balance do novo proxecto celtista. Os dous equipos afrontan unha tempada vital para o seu futuro. Os coruñeses arrincarán na liga de prata contra As Palmas, onde recalou o histórico xogador deportivista Juan Carlos Valerón. Pola súa banda, o Celta repetirá enfrontamento en Balaídos ante o Espanyol, o mesmo rival ao que venceu na última xornada da liga para salvarse. A canteira pide paso en Riazor O Deportivo saltou onte a Riazor con dez xogadores formados en Abegondo no esquema inicial. O encontro serviu de escaparate para outros futbolistas da canteira, como Javier Fernández 'Bicho', o máis destacado da primeira metade. Tamén para Stefan Deak, que se convertiu no xogador decisivo. O serbio foi o autor dos dous goles definitivos, a falta de cinco minutos para o asubío final. Deak tivo un asistente de luxo no arxentino Juan Emmanuel Culio, que debutaba un día despois de ser presentado.


Summary: Quique dos Roxíos, Héctor Acebo, Viqui Veiguela, Crisanto Veiguela Martins, Aurora García Rivas, Moisés Cima ou Xavier Frías Conde serán recitados esta quinta feira, día 24, en Ribadeo. E é que a Agrupación Cultural Francisco Lanza convoca un recital con poemas de autoras e autores pertencentes ao chamado "galego exterior".

Dentro das actividades de verán dedicadas á historia, cultura e lingua da Comarca do Eo, a Agrupación Cultural Francisco Lanza organiza a próxima quinta feira, día 24, ás 19h, un recital poético nas escaleiras do parque de San Francisco, en Ribadeo, en que o protagonista será o chamado galego exterior. E é que a agrupación empraza as persoas participantes, que só terán que se apuntar a través deste enderezo de correo electrónico, a recitar poemas de escritoras e escritores da zona Eo-Navia, ou mesmo de León. "Queremos que poetas como Quique dos Roxíos, Héctor Acebo, Viqui Veiguela, Crisanto Veiguela Martins, Aurora García Rivas, Moisés Cima ou Xavier Frías Conde sexan tamén coñecidos na marxe esquerda do río Eo, e que todos e todas poidamos gozar coas súas composicións", sinala a entidade que preside Dores Fernández Abel. Aliás, algúns deses versos xa poden ser lidos estes días en varandas do centro da vila de Ribadeo, dentro da actividade Palabras no Balcón.


Summary: Profesionais e doentes relataron nunha comparecencia de imprensa que durou por volta de dúas horas e media a realidade que atoparon á súa chegada ao Hospital Álvaro Cunqueiro (Vigo) e as carencias que aínda hoxe persisten no que foi definido por unha paciente oncolóxica como "centro comercial da saúde".

As pingueiras que asolagaron algunhas zonas do novo hosital da área sanitaria de Vigo poucos días despois da súa inauguración eran só a punta do iceberg do que acontece no interior do que, segundo o presidente da Xunta, é o "mellor hospital de Europa". A falta de recursos e de espazos axeitados, así como as carencias en persoal e mesmo o intrusismo laboral permitido a empresas privadas, foi relatado --e denunciado-- por profesionais sanitarios e pacientes nunha extensa comparecencia de imprensa decorrida esta quinta feira. "Só lles interesan os prazos e cumprir o cronograma do traslado", afirmaron, "non podemos calar". Malia as queixas presentadas ao longo destas semanas desde a abertura do Hospital Álvaro Cunqueiro (HAC), quer verbalmente quer por escrito, a consellaría de Sanidade prevé o re-inicio do traslado de pacientes o 21 de setembro. Porén, "por non haber, non había nen follas de reclamación", denunciaron. Neste senso, urxen a creación dunha comisión de profesionais que avalíe a situación para tentar resolvela. Radioloxía: "Erros loxísticos" por "criterios economicistas" O doutor Saez, a primeira das persoas en tomar a palabra, describiu a realidade que atinxe o persoal médico no seu día a día. E é que o novo hospital de Vigo só conta con 2 TAC, un escáner preciso para a realización de probas diagnósticas, dos cales un se atopa --segundo o relatado por Saez-- con moi baixas prestacións. No HUAC só hai 2 TAC en funcionamento, cando remate a instalación dos restantes non chegarán para cubrir as necesidades asistenciais, denuncian Porén, embora estárense a montar os novos equipamentos --que non estarán listos até o vindeiro mes de outubro-- non será garantía dunha prestación sanitaria que cubra as necesidades da área pois, explicou o doutor, non haberá capacidade suficiente para atender tod@s @s pacientes. Neste senso, priorizaranse as persoas ingresadas e aquelas de carácter urxente mais demoraranse as persoas doentes de ambulatorio. As queixas por "erros loxísticos" que nalgúns casos responden a "criterios economicistas", sinalou Saez, foron trasladadas aos seus superiores a viva voz e tamén por escrito sendo rexistradas entre 400 e 500 incidencias no servizo. Así as cousas, estas foron "desestimadas sistematicamente". Mesmo, o informe asinado por 160 profesionais no que se recollían as máis importantes. Obstetricia/Maternidade: "Atravesar a sala de agarda para ir ao baño" Rosa Iglesias leva máis de 30 anos exercendo como matrona no Hospital Xeral. No seu testemuño foi taxativa ao afirmar que o Álvaro Cunqueiro "non cumpre os requisitos para garantir a calidade asistencial". Cando menos, non na área de maternidade. "As urxencias obstétricas son de pena" pois conta con "6 habitacións sen baño". Isto obriga as mulleres a "atravesar a sala de agarda para ir ao baño". E non só. Iglesias explicou como o proxecto anterior para o novo hospital prevía a construción dunha sala de partos "excelente". Porén, finalmente foron eliminadas dúas salas e as mulleres deben dilatar a catro andares de distancia do quirófano. "A sala de reanimación dos recén nados está fóra do bloque cirúrxico" "A sala de reanimación dos recén nados está fóra do bloque cirúrxico, cando a lóxica di que ten que estar no mesmo", entrementres, describiu a matrona, "onde se lavan as cuñas suxas" partilla espazo "coa zona onde se lavan os cirurxáns antes de practicar unha cesárea". Ás deficencias nas infraestruturas engádense as carencias de persoal. Rosa Iglesias reclamou "unha ou dúas persoas máis por quenda" que se sumarían ás 26 actuais pois, co número de traballadoras vixente as mulleres non poden estar acompañadas durante a dilatación, parto e post-parto, como cumpriría. Cardioloxía: "Puido morrer alguén" Cando o Álvaro Cunqueiro abriu as súas portas para recibir @s pacientes procedentes do Xeral e do Meixoeiro na área de cardioloxía "non había practicamente de nada: nen medicación, nen desfribilador, nen carro de parada, nen cuñas...". Así o relataba Inés Conde na comparecencia de imprensa. Esta enfermeira de coidados intermedios que traballou no Meixoeiro desde 1990 explicou como baixaron "en coches particulares" desde estoutro hospital "o que puidemos, medicación de urxencia". O persoal baixou en coches particulares medicación de urxencia pois o día de abertura non había "O primeiro paciente non puido ser monitorizado e o desfibrilador chegou co último, cando é vital neste tipo de unidades". "Puido morrer alguén, e se por desgraza tivese acontecido, botaríanlle a culpa a calquera antes de admitir a súa responsabilidade". "Estivemos abandonados polos responsábeis, só lles importaba cumprir os tempos", denunciou. Destarte, a situación actual non cumpre coas garantías pois, dixo, os pacientes non están ben monitorizados. Hematoloxía: "Non calo, xa non podo calar" Modesta López foi, quizais, o testemuño máis emotivo. Traballa desde 1974 como técnica de laboratorio e asegurou ter desaprendido "todo o que sabía" á súa chegada ao novo hospital de Vigo. "Sei facer o meu traballo", afirmou, mais "non teño espazo físico onde traballar aquí" xa que "non contemplaron a citoquímica de médula ósea". Neste senso, desenvolve o seu labor nun cuarto de 3x6 metros sen fiestras "no que van meter tres camas con enfermos", sinalou. "Non teño espazo físico onde traballar aquí" xa que "non contemplaron a citoquímica de médula ósea" "Levo 20 días así e a resposta dos xefes é 'búscate a vida'". "Non calo, xa non podo calar", afirmou con rotundidade antes de denunciar que durante o traslado foron desconectados os tanques onde estaban as células medulares. Oncoloxía: "Un centro comercial da saúde". María Jesús Rodríguez é doente de cancro. Cada sesión de quimioterapia sáelle a conta de 12 euros, só de aparcadoiro. Un custe que asume cada 21 días. Igual que o tratamento. Porén, as condicións nas que se atopa o Álvaro Cunqueiro van para alén dos seus accesos. Os baños, di, "dan pena" e a falta de intimidade que padecen @s doentes obrigaron mesmo a pinchala "detrás dunha columna" porque "non había cama". "Por non haber", salientou, "non había nen follas de reclamación" embora ir xa pola súa segunda queixa. A primeira dirixida á demora dos servizos, a segunda polo custe do aparcadoiro. Demanda xudicial por intrusismo Finalmente foron @s celador@s, através de Miguel Estévez, @s que tomaron a palabra para denunciar o "intrusismo laboral" que @s atinxe por mor da asunción das funcións por parte de persoal pertencente a unha empresa privada. As 450 persoas que traballan como celadoras na área sanitaria de Vigo presentarán unha denuncia xudicial por este feito logo de veren perigar os seus postos de traballo e o incumprimento do estatuto marco, segundo explicou Estévez. Aliás, revelou, está previsto que operari@s desa compañía privada desenvolvan funcións de celador@s tamén en hospitais públicos como o Meixoeiro.


Summary: Hoxe ten lugar o Día do Patrimonio. Moitos colectivos e organizacións aproveitan a data para propor reflexións ou actividades arredor deses tesouros vivos dos que moitas veces non somos conscientes. Este ano, a data vén marcada pola virtualidade na divulgación que fará a Rede do Patrimonio Cultural, mais tamén polo anuncio dun proxecto moi ambicioso do Consello da Cultura Galega. Descubre de que se trata!

As efemérides e os "Día de" corren con frecuencia o risco de ficar inútiles, baleirados de contido e esquecidos o resto do almanaque. Porén, para algunhas organizacións poden supor unha escusa ou unha oportunidade valiosa para achegar ese traballo que desenvolven de maneira incansábel baixo a superficie durante todos esoutros días que non son (declaradamente) o seu. Este parece ser o caso do Día do Patrimonio, que, mesmo coas actuais circunstancias e restricións, se resistea renunciar ás habituais actividades que arredor da data adoitan desenvolverse. Entre as diferentes propostas que atoparemos ao longo do país, a Rede do Patrimonio Cultural convida a unha serie de charlas para pensar o estado diso que chamamos patrimonio. É unha actividade tamén con carácter reivindicativo: máis de 100 entidades mobilizaranse na rede para dar visibilidade ao seu compromiso noso avervo material e inmaterial. Máis de 100 entidades mobilizaranse na rede para dar visibilidade ao seu compromiso noso avervo material e inmaterial Desde 2017 as entidades adheridas á Rede do Patrimonio enchen o mapa da Galiza con roteiros, conferencias, visitas guiadas e moitas outras alternativas. Ante a situación sanitaria actual, son conscientes de que teñen que adaptarse a unha nova maneira de incidir na cidadanía, nesta e outras datas, na defensa e posta en valor do legado de antano. As accións inicialmente previstas mudaron desde modo por un ciclo de videoconferencias públicas e por diversas actividades en liña orientadas ao intercambio de información e á formación no eido. Videoconferencias Concretamente, terán lugar hoxe unha charla de Xurxo Ayán que resume o título "Arqueoloxía nova que se chama Ribeira", que modera Pilar Sánchez Monje, da asociación O Sorriso de Daniel. O 19 de novembro será Rafael Quintía que partille os seus pensamentos sobre a tópica "O valor do patrimonio inmaterial e a súa relación co patrimonio material e natural". Neste caso a moderadora será Emi Cagiao, da asociación Entroido de Samede. Por último, o 26 de novembro Celtia Rodríguez achegarase ao tema "Campesiñas e loitadoras. Unha visión dende a Arqueoloxía de Xénero", acompañada por Soledad Felloza. A estas conferencias súmanse diferentes charlas, exposicións, presentacións de libros, vídeos de recollida de tradición oral, difusión do patrimonio local e moito máis, todas elas accións levadas a cabo por diferentes entidades do país. Destaca, aliás, a campaña a prol da declaración da casa de Ricardo Carvalho Calero como Ben de Interese Cultural, aproveitando que recae no autor outra efeméride, neste caso as Letras Galegas. As actividades poderanse seguir no Facebook da Rede do Patrimonio e na canle de YouTube de Roxin Roxal. Encontro 'Pecha Kucha' Outra das accións máis salientábeis, polo seu carácter integrador e de diálogo, está programada de cara ao día 30 de novembro. Trátase dun encontro "Pecha Kucha" no que as distintas entidades da Rede de Patrimonio porán en común proxectos e metodoloxías de acción empregados ao longo dos últimos anos. Neste 2020 faise ademais unha década da fundación de varias das asociacións, como O Sorriso de Daniel, Monte Pindo Parque Natural ou PatrimonioGalego.net. Outras son mesmo máis lonxevas: 12 anos de Mariña Patrimonio, 15 de Roxin Roxal, 25 de Ponte nas Ondas, 42 de Adega... Necesidade de políticas Desde a Rede do Patrimonio lembran a súa insistencia "na necesidade de levar a cabo políticas concretas que se traduzan nun reordenamento do territorio, en sancións máis graves ante as agresións e nun plan de educación en valores patrimoniais que garantan a supervivencia dunha riqueza que nos identifica como un pobo dotado dunha longa e rica historia". Foro do patrimonio Enlazando con esta idea, destaca a información que vén de facer pública o Consello da Cultura Galega sobre os primeiros avances do Foro Patrimonio e Sociedade. Esta proposta, coordinada por Rebeca Blanco-Rotea, coa participación doutros membros da sección de Patrimonio e Bens Culturais, é pioneira no campo e materialízase en tres mesas nas que participan unha trintena de especialistas durante un ano enteiro para analizar todas as caras deste fenómeno. Chegan hoxe os primeiros resultados deste proceso de reflexión, que leva traballando desde novembro de 2019 na busca de medidas e solucións que permitan unha maior e mellor comprensión, divulgación e gozo do patrimonio cultural. A pandemia alterou o calendario e atrasou seis meses todas as súas accións. Os resultados preliminares albiscan, xustamente, algunhas demandas que existen no eido a día de hoxe. Entre as máis urxentes, a necesidade dunha educación máis integral na materia. "Resulta esencial contar cunha formación patrimonial da cidadanía para a co construción dunhas políticas públicas axeitadas á nosa realidade patrimonial e dunha xestión patrimonial integral, aberta e inclusiva", asegura Blanco-Rotea. "Resulta esencial contar cunha formación patrimonial da cidadanía para a co construción dunhas políticas públicas axeitadas á nosa realidade", asegura Blanco-Rotea Pero hai máis aspectos: a posibilidade de creación dun observatorio galego do patrimonio, a difusión pública dun catálogo patrimonial aberto e de acceso (mesmo participado) para a cidadanía. Outras problemáticas e medidas aínda se están a perfilar, se cadra apuntando cara á necesidade dun plan galego de educación patrimonial. A xénese Rebeca Blanco-Rotea explica que o foro parte de tres demandas importantes. A primeira son as eivas e problemáticas "que nos fixeron chegar os e as asistentes ás diferentes xornadas dos 'Encontros monográficos co patrimonio cultural' que organiza o CCG desde hai máis de cinco anos e polos que pasaron uns 1.500 participantes". A segunda "é o documento que realizamos a petición da Xunta da Galiza como base para a elaboración da estratexia da cultura galega 2021", explica. E a terceira ten que ver co "incremento de peticións de elaboración de informes ao CCG por parte de colectivos cidadáns en relación con conflitos patrimoniais consecuencia dalgunhas prácticas da Administración, empresas ou outros organismos". Artellado en tres mesas, cada unha delas procura fomentar o debate e a reflexión sobre tópicas máis concretas. Cos resultados finais realizarase un foro de debate público que terá lugar no mes de abril de 2021. "De aí sairá un conxunto de documentos que esperamos servirán de marco de traballo para o patrimonio nos vindeiros anos na Galiza", apunta Blanco-Rotea. Principais avances por mesas No marco do deseño das políticas públicas e da normativa legal, os primeiros resultados da mesa coordinada por Teresa Nieto e Cristina Sánchez Carretero falan da necesidade de buscar un equilibrio entre as dinámicas interventoras dos organismos públicos no patrimonio e a reivindicación cidadá, cun protagonismo maior no deseño desas políticas. Esa gobernanza participativa permitiría amainar unha eiva que veñen detectando desde tempo atrás, que é o incremento de queixas e reclamacións (canalizadas a través da Valedoría do Pobo ou do propio CCG) sobre as actuacións da Administración e outros organismos. No ámbito da xestión patrimonial, onde Iago Seara e Carlos Nárdiz son os coordinadores, os primeiros avances indican unha liña clara: a necesidade da transversalidade. Ademais, neste grupo de traballo exponse a gravidade de que se estean a tratar os elementos patrimoniais como materia turística, coas conseguintes eivas para a súa conservacións e outros aspectos.No ámbito do patrimonio, educación, formación e cidadanía, obxecto de análise e reflexión por parte da terceira mesa, apúntase a necesidade de buscar un elemento vertebrador que permita coordinar o labor dos colectivos e asociacións civís. Entre as propostas desta mesa está a creación dun Observatorio Galego do Patrimonio, en cuxa estrutura as redes poderían ter a súa propia representación, e dun Consello de Cooperación Cultural que coordine os diferentes colectivos en materia de patrimonio.


Summary: A empresa tería trasladado ao cadro de persoal a súa intención de parar a actividade, o que suporía a perda de 70 postos de traballo.

A CIG vén de denunciar que a empresa Tegestacín ten previsto parar a súa actividade industrial en Outeiro de Rei, provocando a desaparición de outros 70 postos de traballo que se sumarían aos centos de empregos en risco polos despedimentos en compañías como Vestas. Segundo a central sindical, a firma xa trasladou ao cadro de persoal a súa intención de fechar a planta no municipio. Dáse a circunstancia de que Tegestacín comezara a operar na antiga factoría que Leite Pascual abandonou na localidade. Para a CIG, o proceso informativo á representación laboral fíxose "nun corto espazo de tempo", apenas sen marxe de maniobra. No entanto, nun comunicado puntualizou que aínda "non existe un anuncio formal por parte da dirección". Así, non se coñecen que datas se manexan para proceder aos despedimentos e, polo tanto, a destruír outros 70 empregos na Galiza. Impacto para toda a comarca En calquera caso, a entidade cualifica de "altamente preocupante" a intención da empresa. Xa non só polos postos que soporta de forma directa, senón tamén polo "gran impacto" que implicaría a desaparición da actividade na economía dos concellos limítrofes, que tamén viven indirectamente dos labores da compañía. Neste contexto, desde a CIG amosan gran desconfianza sobre as motivacións que poidan existir detrás deste anuncio extraoficial da compañía, pois o ERE para a fábrica de Outeiro de Rei xa foi unha ameaza con anterioridade. Este anuncio xurde en medio doutra onda de protestas no sector lácteo do país.


Summary: Analizamos o recurso de casación que a defensa d@s catro independentistas xulgad@s en xuño na Audiencia Nacional española presentará perante o Supremo; contámosche os intereses de Alemaña en Pescanova. Todo isto e moito máis, en 32 páxinas.

No Tema da Semana viaxamos até o Monte Pindo e andamos o que queda del após o lume arrasar este espazo natural, un dos máis importantes da Galiza, despois de que a Xunta negase a súa declaración como Parque Natural. Escribimos a crónica da destrución dun país Nas páxinas de Galiza analizamos o recurso de casación que presentará perante o Tribunal Supremo a defensa d@s catro independentistas xulgad@s en xuño na Audiencia Nacional española. Aliás, as familias valoran a sentenza que @s condena a 56 anos de prisión e outros 36 de liberdade vixiada E procuramos unha valoración da mobilización pola soberanía convocada polo Bloque e realizada este 15-S en Compostela. Falamos con Bieito Lobeira, secretario de organización e repasamos, en imaxes, o clamor pola independencia Nas páxinas de Social percorremos os ángulos mortos de Inditex e contámosche as condicións en que a multinacional que preside Amancio Ortega contrata traballador@s para a montaxe das tendas de Zara no estranxeiro Pescanova protagoniza máis unha vez a nosa sección de Economía. A multinacional afástase da Galiza cun novo consello de administración foráneo que a coloca perto de Alemaña Sabes que son os Wearables? Contámoscho na sección de Tecnoloxía A estratexia do Estado español contra o independentismo catalán pasa por unha alianza con Bruxelas. Todas as chaves, na páxina de Internacional En Deportes falamos co xadrecista galego Iván Salgado, campión do Estado. Queres saber algo máis sobre este deporte e sobre a súa situación na Galiza? Non perdas a conversa coa que nos agasallou Adiantámonos un chisco ao festival Espazos Sonoros e nas páxinas de Cultura sentamos diante dun órgano, patrimonio esquecido en moitos templos do País e precisan de atención urxente como primeiro paso para a súa conservación O entrevistado desta semana na sección de Cultura é Jorge Llorca, escritor ferrolán que vén de gañar o premio Blanco Amor coa obra O violín de Rembrandt A nosa Okapi xoga no Courel con xoguetes de refugallo da man da empresa Garabato de Xogos, dedicada á súa recuperación... ou a os inventar! Na Contracapa conversamos coa editora Gemma Sesar Crítica literaria [Os xornalistas utópicos, de Manuel Veiga], crítica cinematográfica [Baixo o peso da lei, filme de 1986], crítica musical para presentar un grupo descoñecido para moit@s, Le Green Notes; pasatempos; Viaxes na Miña Terra vai de visita a unha fábrica de carros en serie; artigos de opinión e a axenda cultural completan as 32 páxinas


Summary: O Consello cumplimenta o primeiro trámite dos Orzamentos de 2013, unhas contas nas que o Goberno perde unha capacidade de gasto de máis de 200 millóns. Os fondos para pagar débeda soben un 10%.

Cumprir o límite déficit como forma de vida. É o escenario ao que semella abocado o Goberno galego e, por extensión a cidadanía de Galicia. O Consello da Xunta deulle este xoves luz verde ao envío ao Parlamento dos Orzamentos Xerais para 2013, unhas contas que contan con ter en vigor o 1 de marzo e que consagran toda a política económica do Executivo a unha única finalidade: "rebaixar a metade o déficit nun ano", resume o presidente, Alberto Núñez Feijóo. O Estado impón que a diferenza entre ingresos e gastos ten que pasar do 1,5% de 2012 ao 0,7% e para iso toca sacar a pasear a tesoira. Máis aínda tendo en conta que, un ano máis, a Xunta renuncia a captar máis ingresos, isto é, a subir, por exemplo, os impostos ás rendas altas como lle vén solicitando a oposición. Ben ao contrario, a política tributaria seguirá encamiñada cara ás "rebaixas selectivas" e desta volta o proxecto de contas públicas trae consigo certas baixadas impositivas no ámbito dos actos xurídicos documentados, de certas compras de vivenda ou para quen invista en proxectos "emprendedores", entre outros. Neste contexto, o Goberno galego terá que funcionar con "2.500 millóns menos de ingresos que en 2009", un regreso a "niveis de 2006" que se concreta nunha perda 222 millóns a respecto de 2012. En síntese, o gasto fica limitado nos xa coñecidos 8.701 millóns de euros. Os 8.701 millóns de teito de gasto deixan a Facenda galega en niveis do ano 2006 O resultado concreto do axuste coñecerase este venres, cando sexan públicos todos os detalles do Orzamento, se ben xa é de dominio público o recorte do salario ao cadro de persoal da Xunta. "É verdade que se pide un esforzo aos funcionarios públicos", admite a conselleira de Facenda, Elena Muñoz, quen tenta, non obstante, suavizar a tesoirada enfatizando que a perda de soldo é "inferior á de 2012". Na mesma liña de procurar apaciguar os acendidos ánimos do persoal público, que protestou no exterior de San Caetano durante a reunión do Consello, semella ir o anuncio lanzado por Feijóo na mesma comparecencia, segundo o cal os empregados e empregadas da Administración poderán recibir en xaneiro un "anticipo" da recortada paga extra de xullo. Un 10% máis para a débeda Pero neste contexto de desplome do gasto público non todo son caídas. Como vén acontecendo nos últimos tempos tanto en Galicia como no Estado hai unha partida que se salva da queima, a destinada aos gastos financeiros, isto é, a pagar xuros e a devolver débeda. Desta volta é "só un incremento do 10%", explica Muñoz despois de admitir que, "fronte aos 271 millóns" de 2012, en 2013 sairán 299 millóns de euros das arcas galegas con rumbo aos bancos. Así e todo, a conselleira fai seu o lema que presidiu parte do PowerPoint co que explicou as contas, Non todas somos iguais, para especificar que "a comunidade de Galicia é na que menos se incrementa a partida dedicada a gastos financeiros" porque "é quen de controlar o nivel de endebedamento". A partida destinada a pagar débeda xa chega aos 299 millóns mentres Feijóo insiste en que "blinda" os servizos públicos Diante de todos estes indicadores presidente e conselleira aseguran, como xa vén facendo o Goberno galego dende 2009, que a "prioridade política" das novas contas é "o gasto social", que "pasa a ser o 77,1% do orzamento". "Quedan blindados os servizos esenciais", asegura Feijóo, que obvia neste caso a caída continuada no montante total de cartos dispoñibles para insistir en que "aumentamos en 10 puntos a participación dos servizos esenciais nos Orzamentos" dende que chegou á Xunta en 2009. Segundo Feijóo, as "prestacións esenciais" fican "blindadas" e mesmo "o poder adquisitivo dos empregados públicos" fica "reforzado". Os detalles e os números, este venres no Parlamento e en Internet. HABERÁ AMPLIACIÓN


Summary: Xavier Alcalá reeditará o seu romance Tertúlia, polémica nos anos oitenta polo contido crítico que o levou a perder o Premio Blanco Amor e o Premio Edicións Xerais, nunha versión en que actualiza o argumento desde a perspectiva actual. Será publicado en simultáneo por Praza Pública e Palavra comum en entregas semanais a partir do mes de febreiro

Alcalá é hoxe un autor consagrado que conta cunha lista moi nutrida de premios e obras relevantes, entre as que figuran auténticos long sellers como A nosa cinza, para moitos unha das biblias escolares na hora da primeira comuñón literaria en galego, xunto coas cantigas medievais e obras do teor d' A esmorga, Os vellos non deben de namorarse, Memorias dun neno labrego, O porco de pé ou Arredor de si. Mais este profesional das telecomunicacións e da xestión de recursos europeos desde hai tempo con barbas brancas, autor pispireto de artigos de opinión e ao tempo virtuoso narrador de novela histórica ten un pasado rebuldeiro froito do seu compromiso sincero coa liberdade creativa. E Tertúlia foi o epicentro da súa burlesca crítica a un sistema literario galego nacente, sendo por iso o albo do furacán que as "vacas sagradas" que el criticaba na obra mandaron, como deusiños furiosos contra as pretensións libertarias do escritor, para que a obra, que agora será reeditada e publicada en simultáneo por Praza Pública e Palavra comum, non puidese gañar o Premio Blanco Amor, tal e como semellaba cantado para varios intervintes. Efectivamente todo aconteceu así, como se chegou a saber por xente mais ou menos discreta e por algunha que sen ningún reparo difundiu as accións máis vergoñentas, para a súa indignidade. Ese foi o caso de Marino Dónega, membro da RAG e conselleiro de cultura no período preautonómico, quen se sentiu especialmente ofendido pola obra debido á crítica institucional que contiña, e que non parou até que sachou os tres votos que precisaba para vencer os dous sólidos votos a favor do resto do xuri. Mais a cousa non había de finalizar aí: cando mesmo os responsábeis dos suplementos literarios xa estaban a redactar que gañaba o seguinte premio, o Edicións Xerais, de novo no último momento ficou apartado. E cando finalmente o romance é publicado por Sotelo Blanco, o editor pasa a ser rixamente advertido de que se reedita a obra poderá verse sometido a unha seca de subvencións. A obra, como en poucas semanas terá o público novo a oportunidade de comprobar, introduce temas de interese perenne, por moito que nos pese, aínda que non todos os aspectos se poderán valorar de idéntico modo hoxe que nunha época que aínda arrastraba os modos franquistas como pallas coladas ao cu. Ou si? Vexamos: a xerontocracia dos axentes culturais institucionais; as capeliñas e cadeas de favores entre próceres e recomendados do sistema literario; a asumida españolidade e a pobreza intelectual de moitos vultos da cultura; unha reflexión sobre o plaxio ou a ética do escritor; a limpeza dos premios literarios; a cuestión ortográfica, pois usa catro normativas distintas; a cuestión da tradición literaria ideal, española ou lusófona. E isto sen contar que moitas das personaxes, algunhas baseadas en famosos factótums da cultura, serán facilmente recoñecíbeis polas súas funcións no sistema, outras coñecidas por un nome similar ao real e algunhas probabelmente ficarán ocultas para a maioría nunha primeira vista de ollos, até porque se trata de mesturas de atitudes ou de persoas reais da altura. A nova versión da obra, 'Tertúlia revisitada', será publicada en simultáneo por Praza e Palavra comum O propio Alcalá levaba desde os 70 tomando notas sobre a vida cultural galega, e aínda así quixo aclarar que nunca pretendeu usalas para escarnecer ninguén cos datos que lle terían servido para facer corar máis de un, senón que a súa vontade era apoiarse na realidade para crear un relato burlesco que se cinguise ao gozo literario e captase o lector cunha atrevida combinación do sério e do humorístico. Mais o poder, ese poderciño que podía presionar para que unha obra incómoda ficase na berma, detida propositadamente na autoestrada que un premio prestixioso supón, actuou como de todo autoritarismo se espera: usou as súas influencias políticas e as razóns extraliterarias lograron cortar o paso a unha obra singular. Porque o poder non ten sentido do humor cando a súa autoridade resulta cuestionada, como se na súa simpleza tivese presente, como Sócrates e os bufóns de toda época defendían, que son as cousas realmente serias as que deben ser tomadas con humor, xa que carecemos da profunda seriedade que a súa natureza na verdade impón. Mais como unha verdadeira atitude de out-sider nunca de todo se perde, agora o Alcalá está disposto a publicar unha nova versión so o título de Tertúlia revisitada. O plan de publicación inclúe ofrecer para consulta toda a batería de documentos da súa controvertida polémica, a disposición do autor para tratar estes temas e outros que foren pertinentes e a publicación dun cuestionario enviado a un grupo heteroxéneo de persoas, todo antes da publicación da obra en entregas semanais. Se ben a obra literaria de Alcalá por regra pode atoparse en galego na Editorial Galaxia, unha parte crecente da obra traducida ao castelán está a ser divulgada en formato dixital nas máis coñecidas plataformas de venda desde un blogue específico.


Summary: Unha semana despois da súa presentación, a campaña "Como cho digo ;-)" que botou a andar a Coordinadora de Traballadores e Traballadoras de Normalización Lingüística (CTNL) segue a sumar apoios na rede. En tres semanas, iniciarán unha xira de presentación por comarcas e localidades.

En tres semanas, a CTNL botarase á estrada para percorrer o territorio do país sumando forzas para reclamar a visibilización do galego nos medios de comunicación. Actos locais e comarcais convocarán a presenza de persoas coñecidas e colectivos e asociacións de cada lugar para esixir que a realidade que se produce en galego se recolla tamén na nosa lingua nos medios. Despois de cada acto, a proposta é que as diversas entidades se dirixan aos medios que traballan na localidade para remitirlle a súa declaración na que se solicita que as súas intervencións ou propostas fiquen reflectidas en galego nos medios Aos medios Cando este período, que durará entre catro e seis meses, finalice, a CTNL dirixirase directamente aos medios de comunicación facéndolle chegar os avais recollidos por todo o país para solicitarlle o compromiso de que a información que se xera na nosa lingua tamén se reproduza en galego. Especial atención terán na campaña os concellos que producen unha boa parte da información local que sae nas edicións de xornais e outros medios. A todos os concellos do país solicitaralle a CTNL que indiquen aos medios de comunicación que a información producida pola institución quede reflectida en galego. "Os concellos producen moita información cada día e a maior parte diríxense aos medios na nosa lingua, mais finalmente aparece traducido. Agardamos o seu compromiso para promover que o galego teña presenza nos medios", apunta Nel Vidal, presidente da CTNL. Co mundo da cultura Unha semana despois do seu inicio, entidades e particulares sumáronse xa á campaña promovida pola CTNL, avalada tamén polo grande suceso da súa anterior proposta "Gústame o galego", que conseguiu un forte impacto social na defensa da nosa lingua. Desde que está operativa, "Como cho digo ;:)" conseguiu a sinatura de grande número de persoas do mundo da cultura, da literatura, das artes escénicas ou da música. Escritores e escritoras como Manuel Rivas, Antonio Fraga, Helena Villar, Antía Otero, Mario Regueira, Marcos Calveiro, Xabier López López, Xosé Mª Lema, Anxos Sumai, Rosa Aneiros, Dores Tembrás, Francisco Castro, Xoán Carlos Domínguez, Antón Cortizas, María Reimóndez, Elena Gallego ou Yolanda Castaño ou Carlos Negro sumáronse a unha proposta que tamén avalaron cos seus nomes desde a música Xoán Curiel, Najla Shami, Uxía, Roi Casal, Mónica de Nut, Os da Ría, Sés ademais de Pedro Brandariz, María Mera, Mónica Camaño, Federico Perez ou Avelino González desde as artes escénicas, xunto con outros moitos nomes do ámbito cultural que queren que as súas intervencións sexan recollidas en galego nos medios.


Summary: A pesar da oposición dos veciños, do Concello, e da existencia de varios recursos xudiciais en marcha, o Club Náutico de Sanxenxo segue adiante (co apoio de Portos de Galicia) co seu proxecto de construción de 121 novos amarres. Denúnciase o uso de recursos públicos para o beneficio privado

O conflito xerado polo proxecto de construción de novos pantaláns por parte do Real Club Náutico de Sanxenxo, unhas obras autorizadas por Portos de Galicia coa oposición tanto do Concello coma de numerosos veciños, organizados na plataforma SOS Panadeira, vén de vello. As obras, iniciadas o pasado verán, paralizadas pola presión social e varios recursos xudiciais, e de novo en marcha, poden levar á práctica destrución de dous areais (Os Barcos e Panadeira), á perda de bandeiras azuis e a unha meirande contaminación polo movemento previsto de barcos nos 121 amarres previstos. O proxecto supón, en definitiva, unha ocupación do espazo público (porto e praias) para o beneficio dunha entidade privada, o Real Club Náutico de Sanxenxo. Os responsables deste club privado ofreceron este mércores unha rolda de prensa na que aseguraron que seguirán adiante coas obras, a pesar de que as actuacións están recorridas xudicialmente polo Concello, nunha demanda admitida a trámite polo Xuzgado do Contencioso-Administrativo de Santiago, e por Nauta Sanxenxo, a empresa municipal que xestiona o porto, ante o TSXG. Na rolda, que quixo ser unha demostración de forza por parte do clube, participaron dez colectivos, aínda que só un (a confraría) era de Sanxenxo. O presidente do Náutico, Pedro Campos, afirmou que "acabaremos as obras a pesar de quen recorren á coacción e ao insulto", en referencia á plataforma SOS Panadeira, e argumentou que "o Club está composto por veraneantes, que vimos aquí polo mar e as praias. Como iamos danalas se son o noso sentido de estar aquí?". Tamén sinalou que "o que está ocorrendo vai máis aló duns pantaláns" e que "se permitimos que a violencia se impoña, a próxima vez usarán este método para outra cosa, e así acábase co Estado de Dereito". En ton ameazante concluíu que "non confundan a nosa amabilidade con debilidade. Estamos presentando demandas polo civil e polo penal. E contaremos coas medidas de seguridade que sexan necesarias tanto para os traballadores do Náutico, como para os socios e os operarios que están facendo a obra". Tamén afirmou que "con Telmo e con Catalina", en referencia ao anterior alcalde Telmo Martín e a actual alcaldesa Catalina González, ambos do PP, "sempre houbo sintonía, pero pode vir outro alcalde e quen sabe. O futuro do Club estará mellor se ten as súas propias instalacións". "Sempre houbo sintonía, pero pode vir outro alcalde e quen sabe. O futuro do Club estará mellor se ten as súas propias instalacións" A rolda de prensa, na que participaron os regatistas Fernando Echávarri e Tamara Echegoyen e responsables doutros clubes náuticos privados de Galicia, foi interumpida polas protestas dos veciños de Sanxenxo agrupados en SOS Panadeira, chegándose a vivir momentos de tensión. Tamén hai unhas semanas un grupo de activistas denunciou unha agresión dun traballador de Portos de Galicia cando intentaba deter as obras de construción do pantalán. Un pantalán criticado por (case) todos "Se finalmente se executa esta obra tal e como está pensada, a praia de Panadeira, aínda se cumprise con todos os demais criterios imperativos, non podería ser considerada zona de baño" A oposición ao pantalán tamén chegou por parte do Colexio Oficial de Biólogos e pola Asociación de Educación Ambiental e del Consumidor (Adeac), integrante da Foundation for Environmental Education, a entidade responsable da concesión das bandeiras azuis. "Se finalmente se executa esta obra tal e como está pensada, a praia de Panadeira, aínda se cumprise con todos os demais criterios imperativos, non podería ser considerada zona de baño, ao ser incompatible coa zona portuaria", sinalou Adeac que asegura "non estar en contra das ampliacións de portos deportivos", iso si, "sempre que haxa unha necesidade xustificada, uns estudos de impacto ambiental e un consenso social", aspectos que, nesta ocasión, "non se cumpren". Tamén lembraba que "os pantaláns están en contra das orientacións xerais do propio Concello e de Nauta Sanxenxo" e dicía descoñecer "cales son os argumentos que puidesen xustificar unhas obras aparentemente en contra do desenvolvemento sostible de Sanxenxo". "Só hai un culpable deste malestar xerado entre os veciños, a administración local e outros colectivos co Náutico de Sanxenxo, e este é Portos de Galicia, xa que autorizou a súa situación desoíndo o Concello" O malestar no Concello é visible, igualmente, pois denuncia que a actuación incumpre a normativa urbanística vixente, tanto o Plano de Utilización de Espazos Portuarios de Sanxenxo aprobado por Portos de Galicia, coma o Plano de Ordenación del Litoral de Galicia. O concelleiro de Medio Ambiente, José Luis Rodríguez (VIPS), amosouse nos últimos días moi crítico coa actuación da Xunta: "só hai un culpable deste malestar xerado entre os veciños, a administración local e outros colectivos co Náutico de Sanxenxo, e este é Portos de Galicia, xa que autorizou a súa situación desoíndo o Concello". Sos Panadeira leva meses traballando en distintas accións de información e protesta. Organizou concentracións e manifestacións, cadeas humanas sobre a praia, accións reivindicativas ao paso da Volta a España, buscou paralizar as obras establecendo quendas de vixilancia, organizou un festival de música e estableceu contactos con grupos políticos e distintas administracións para frear o proxecto. A súa actividade continúa e aseguran que non se deterá até a retirada do proxecto. Como dixo este mércores o presidente do Club Náutico "o que está ocorrendo vai máis aló duns pantaláns". En efecto, trátase da defensa do espazo público, e de frear un proxecto de utilización dos recursos de todos para o beneficio, privado, duns poucos.


Summary: Un informe do centro Delàs de estudos pola paz indica que a despesa militar real é 10 mil millóns de euros superior á que di o goberno español.

O Estado español destina a gasto militar real máis de 16.955 millóns de euros, unha cifra que supón o 1,6% do PIB; e que é moi superior á que recoñece o propio goberno e que anda nos 6.900 millóns. Un informe do centro Delàs de estudos pola paz debulla cal é a realidade e o calado desa despesa militar e conclúe que esta supón un gasto de 47 millóns de euros diarios, un gasto por habitante e ano de 376 euros. Delàs sinala que Defensa "amaga sistematicamente" cos orzamentos para presentar un gasto menor do que realmente é. Unha manibra, indica este instituto, para tentar escapar do "escrutinio da opinión pública". Así, Defensa fala dun gasto de 6.900 millóns de euros. Mais deixa fóra toda unha serie de despesas a engadir. Desde as operacións militares no exterior até a R+D militar ou o que se gasta nas 'clases pasivas' militares, así como en departamentos como o CNI. E outras como os intereses da débeda por compra de armas, e que supón máis de mil millóns de euros. En total, máis de 16.955 millóns de euros. Exportadores de armas Recentemente Delàs tamén adicou un estudo á realidade do Estado español como exportador de armas. España é sexta na clasificación de exportadores de armas. Nos últimos dez anos pasou de vender armamento ao estranxeiro por valor de 406 millóns de euros (2004) a máis de 3.200 millóns (2014). Ademais, o 16% das exportacións de material militar feitas o ano pasado polo Estado español serviu para "alimentar conflitos no Oriente Medio".


Summary: Organizacións integrantes de SOS Sanidade Pública de Compostela consideran que está a ser "correa de transmisión" do Partido Popular.

Organizacións sanitarias, sociais, sindicais e políticas que conforman a Plataforma SOS Sanidade Pública de Compostela solicitan do goberno galego a inmediata recusación da Valedora do Pobo" pola súa actitude "submisa e mesmo belixerante coas diferentes organizacións". O portavoz da plataforma, Xosé Dios, explicou que acordaron solicitar a recusación para que o goberno lle lembre que a súa responsabilidade é "defender á sociedade civil e non ás administracións". Segundo informou, no último informe presentado ante o Parlamento, recibiu 64.937 queixas en 2016. Destas o 98,3% (63.095) do total correspondíanse con competencias da Xunta e, 50.000 delas referíanse ao mal funcionamento da Sanidade Pública. Desde a Plataforma SOS Sanidade Pública de Compostela presentáronse 6 queixas e que outras entidades e colectivos como a Asociación de Diabéticos/as de Santiago: O Movemento Galego de Saúde Mental; a Asociación de usuarios/as de oncoloxía; a plataforma Galega de Afectados/as pola Hepatite C; o MGS; o concello de Compostela; Médicos do Mundo ou persoas particulares como Lola Outeiral, que tamén estivo presente, expuxeron as súas respectivas queixas e as respostas recibidas. Todas elas, segundo sinalaron iguais que as dadas desde a Consellaría de Sanidade. En todos os casos, as persoas representantes destes colectivos e organizacións denunciaron a tardanza das respostas, a falta de dilixencia e a ausencia de medidas concretas contra a administración. A resposta da Valedora likitárase a reiterar a resposta xa dada pola propia Consellaría. A secretaria nacional de CIG-Saúde, María Xosé Abuín que falou en representación da asociación de diabéticos/as e do Movemento Galego de Saúde Mental denunciou que "a Valedora non exerceu a súa capacidade investigadora, e amosou unha absoluta tolerancia coa resposta da Consellaría de Sanidade, e cos tempos que a consellaría tardou en responder".


Summary: O fotógrafo Vari Caramés é o novo gañador do Premio Bienal Internacional de Fotografía Contemporánea Pilar Citoler, fallado en Córdoba e considerado o de maior dotación dos do xénero.

O xurado do premio recoñeceu na obra de Caramés a súa capacidade para "propoñer unha poética fotográfica do instante fugaz, tanto en branco e negro como en cor, alternando visións da súa terranatal galega e outras que denotan a súa vontade de errancia". O galardón consisten nun premio en metálico de quince mil euros, unha exposición individual do gañador na Sala PuertaNueva de Córdoba no 2015 e a edición no próximo ano dunha monografía da obra do fotógrafo na colección "El ojo que ves", no que xa apareceron os volumes dos seis gañadores anteriores. O premio leva o nome de Pilar Citoler, grande coleccionista de fotografía que preside a súa vez o xurado do que tamén forman parte o galerista Rafael Ortiz, o fotógrafo e gañador da anterior edición Jorge Yeregui e os críticos Juan Manuel Bonet e Alfonso de la Torre. "Na miña fotografía hai inevitablemente unha fixación, a xanela que é, na maioría dos casos, imaxinaria. Xanela como símbolo do mirar, do esculcar, do ver o mundo, ou a vida "a través de", "de dentro cara a fora", "de fora cara adentro"", preséntase na súa páxina web o fotógrafo, na que podemos atopar boa parte das súas series fotográficas.


Summary: A falta do reconto total o novo presidente de México é Enrique Peña Nieto. A esquerda calificou os comicios de "pouco constitucionais" e denunciou irregularidades.

Horas despois do peche dos colexios electorais as primeiras noticias apuntan a unha participación superior ao 62%, o que sinala que máis de 49 millóns de persoas votaron nestas elecciones. Enrique Peña Nieto, candidato do Partido Revolucionario Institucional (PRI), seria o vindeiro presidente de México segundo o resultado das primeiras actas elaboradas polo Instituto Federal Electoral (IFE). Estes datos corresponden ás actas de 7.597 mesas electorais das case 143.000 que se instalaron en todo o país. Os datos que se coñecen corresponden ás actas de 7.597 mesas electorais das case 143.000 que se instalaron en todo o país. Neses datos facilitados polo IFE o PRI conseguriría entre o 37,93 e o 38,55% dos votos, e ol aspirante da esquerda, Andrés Manuel López Obrador, obtería entre o 30,9 e o 31,86% dos votos. No terceiro lugar estaría a candidata do Partido Acción Nacional (PAN), Josefina Vázquez Mota, que chegaría ao 25,10 e o último posto ouparíao o Partido Nueva Alianza (Panal) de Gabriel Quadri, con entre 2,27 e 2,57% dos votos.


Summary: Os organizadores da protesta sinalan que o tráfico na autoestrada se reduciu ao redor dun 15% este martes, segundo os sensores da DGT, e denuncian a "falta de sensibilidade" da empresa concesionaria, á que lle seguen esixindo que rebaixe os prezos ao igual que o fixo noutras comunidades autónomas.

Notouse a protesta contra as peaxes da AP-9? Tivo efecto o chamamento a non utilizar estas vías este martes para protestar contra os seus crecentes prezos? Parece que si, se atendemos aos datos dos sensores da DGT, facilitados polos organizadores da iniciativa. Os promotores da desmobilización contra as peaxes "lamentan" que a empresa concesionaria "ignore o malestar dos seus clientes" e se negue a facilitar datos. Estes sensores da DGT, situados nos quilómetros 66 e 76 da AP-9, zonas libres de peaxe nas entradas e saidas de Compostela, amosan unha redución media do uso desta vía de ao redor dun 15%: 15,5% menos vehículos menos pola mañá e 13,3% menos pola tarde. As medicións tomáronse nas "horas punta", nos momentos de maior tráfico do dia. dia 29 dia 30 diferenza 66 mañá 950 vhs/hora 690 vhs/hora -27% 66 tarde 630 vhs/hora 680 vhs/hora +7,9% 76 mañá 1.200 vhs/hora 980 vhs/hora -18% 76 tarde 800 vhs/hora 710 vhs/hora -11,25% Os organizadores da protesta cualifican de "auténtico exito" a iniciativa. "Xa o termos demostrado a Audasa a sensibilidade que existe contra a súa política de subir os prezos de forma indiscriminada é un éxito en si mesmo", manifestou Nacho García, un dos voceiros da plataforma, que salientou, igualmente, o apoio recibido por parte de moitas entidades, coma a plataforma catalá #NoVullPagar. A plataforma denuncia que "a concesionaria Audasa continúa sen dar respuesta ningunha, una falta de sensibilidade cara aos seus clientes que lamentamos profundamente". E salientan que "nin sequera quixo ofrecer datos sobre a intensidad do tráfico rexistrado nos seus diferentes treitos". Anuncian nova accións para as vindeiras semanas e non descartan convertela nunha "acción reiterativa para todos os martes" ou mesmo amplialo "a algunha semana completa, no mes de novembro" A plataforma tamén destaca que foron "numerosas" as que ao longo do dia lles indicaron "o incremento do tráfico nas estradas convencionais, nas que se rexistraron importantes retencións". En zonas como Pontedeume, Ordes, Padrón ou Redondela "producironse caravanas". A plataforma expresa que a protesta "non vai quedar nun día simbólico", e que "imos continuar activos mentres Audasa non rebaixe os seus prezos e aplique os mesmos descontos que outras empresas do seu mesmo grupo, Itínere, levan a cabo noutras comunidades autónomas". Deste xeito anuncian nova accións para as vindeiras semanas e non descartan convertela nunha "acción reiterativa para todos os martes" ou mesmo amplialo "a algunha semana completa, no mes de novembro". Engaden que "non estamos dispostos a que Galicia, unha vez máis, siga sendo discriminada, e que os galegos, unha vez máis –e, de novo, no ámbito das comunicacións– suframos este agravio comparativo". A Coruña-Vigo-A Coruña: máis de 40 euros de peaxe "Non estamos dispostos a que Galicia, unha vez máis, siga sendo discriminada" Viaxar entre A Coruña e Vigo xa custa máis de vinte euros, só ida, e sen ter en conta o gasto en gasolina. E Audasa, a empresa concesionaria controlada dende hai tres años por un fondo de investimento de Citigroup, tivo no primeiro semestre deste ano uns beneficios de máis de 22 millóns de euros, o que non lle impediu reducir o cadro de persoal en seis persoas ao tempo que incrementaba nun 31% a remuneración aos seus directivos. A AP-9 é unha das autoestradas que máis beneficios por quilómetro xera para os seus propietarios. En concreto en 2010 obtivo uns 430.000 euros por quilómetro. Esta cifra, por riba da media española, está lonxe da marca de ACESA, concesionaria de moitas das vias catalás, e que nese ano se situou nos 804.000 euros por quilómetro. A diferenza é que a concesión de ACESA rematará dentro de nove anos, no 2021. Mentres que a concesión tantas veces prorrogada de Audase se estenderá até o 2048, completando 75 anos de concesión. O PP quere cambiar a lei para protexer as concesionaria e evitar a "insubmision" O Goberno incluíu nas súas emendas aos Orzamentos Xerais do Estado medidas para reforzar o pago dos usuarios das autoestradas de peaxe e facer fronte ás campañas de insubmisión O Goberno incluíu nas súas emendas aos Orzamentos Xerais do Estado medidas para reforzar o pago dos usuarios das autoestradas de peaxe e facer fronte ás campañas de insubmisión. O artigo 29 da lei 8/72 de conservación e explotación de autoestradas xa recoñecía para casos excepcionais, temporalmente e en ausencia de axentes públicos, o carácter de autoridade para o persoal de autoestradas. Agora coa emenda do PP esténdese esa situación e engádese o carácter probatorio das denuncias do persoal da empresa concesionaria. A emenda aos Orzamentos que modifica esa lei asegura que "as denuncias formuladas polo persoal da empresa concesionaria terán valor de medio de proba para acreditar os feitos denunciados". Nas emendas aos Orzamentos Xerais o PP tamén introduce novas garantías para tentar salvar as empresas concesionarias das autoestradas de peaxe en situación de quebra. Estas sociedades teñen acumuladas perdas que superan os 4.000 millóns de euros e agora por lei asegúranse axudas directas ou garantías para que renegocien a súa débeda cos bancos e evitar así a súa quebra.


Summary: Manuel Domínguez Sardiña, membro da Asemblea de Médicos e un dos xefes de servizo que dimitiu, ve "positiva" a marcha do xerente e agarda do novo "non só boas palabras nin boa actitude, senón solucións" aos graves problemas que denuncian na Atención Primaria en Galicia

A pouco de empezar este mes de xullo, a Consellería de Sanidade anunciaba a mudanza nas xerencias de dúas áreas sanitarias. O ata daquela xerente da EOXI de Vigo, Félix Rubial, pasaba a dirixir a de Ourense, mentres que o responsable da ourensá, Julio García Comesaña, ocupaba o cargo do discutido responsable da área viguesa. Dominguez Sardiña, membro da Asemblea e un dos xefes de servizo dimisionarios, cre que a marcha de Rubial é "un intento da Xunta por reconducir o conflito". "Pero chega tarde", diO troco chegou logo de meses de conflito na sanidade galega, nomeadamente na área viguesa, e con continuas peticións de dimisións que afectaron a Rubial, sinalado nas manifestacións en defensa do sistema público, nos conflitos con diversos colectivos sanitarios, nas folgas nos centros de saúde, nas múltiples controversias arredor do método público-privado co que o Hospital Álvaro Cunqueiro foi impulsado ou na dimisión conxunta de case todos os xefes de servizo dos ambulatorios da zona de Vigo. Foron eles quen deron pulo ás protestas pola sobrecarga asistencial e a falta de recursos na Atención Primaria, xeneralizadas tamén en toda Galicia.Manuel Domínguez Sardiña, membro da Asemblea de Médicos de Vigo e un dos xefes de servizo que dimitiu en decembro de 2018, considera que a marcha de Rubial é "positiva" para tender "pontes que estaban rotas". E mesmo considera "reversibles" as dimisións del e dos seus compañeiros no caso de que as cousas muden de vez a partir de agora. "A decisión é positiva porque Félix Rubial non só non tiña sensibilidade coas nosas reclamacións, senón que mesmo as negaba; non vía os problemas que había", explica Domínguez Sardiña, que considera "bo" que chegue á xerencia "unha persoa cunha actitude distinta", pero que advirte de que "non só se lle pide iso". "Queremos solucións e non só boas palabras e boa actitude; precisamos mudanzas de verdade, obxectivables", insiste. "Queremos solucións e non só boas palabras e boa actitude; precisamos mudanzas de verdade"Para Domínguez Sardiña, a marcha de Rubial da área sanitaria de Vigo é "un intento da Xunta por desbloquear ou reconducir" o conflito e por "establecer pontes de diálogo que co anterior xerente estaban rotas". No entanto, cre que a decisión da Consellería "chega moitos meses tarde". Agora, con todo, a Asemblea de Médicos daralle un tempo a García Comesaña para que "faga unha análise da situación" antes de retomar as negociacións. "Esperamos reunirnos antes de que finalice o verán", engade. Será daquela cando formulen as demandas e reivindicacións que levan meses facendo, tamén a través de folgas e masivas manifestacións xunto á cidadanía. Máis medios, máis recursos, menos sobrecarga asistencial e máis persoal para a Atención Primaria, ademais de procurar solucións ás longas listas de espera ou impulsar as consultas preferentes. "Pero tamén máis recursos na Atención Hospitalaria", aclara o doutor. "A situación segue a ser mala. en verán non hai substitutos e chéganse a atender 60 pacientes ao día nunha consulta"Con todo, Domínguez Sardiña espera que "a Atención Primaria sexa unha prioridade" para o novo xerente porque "a situación segue a ser mala". "Pode que mellorase algo ultimamente polas teleconsultas, pero en verán o problema agrávase, non só na área de Vigo, senón en toda Galicia. Faltan compañeiros, non hai substitutos e estanse chegando a atender ata 60 pacientes nunha consulta durante unha mañá", explica quen cre que unha mudanza na actitude por parte do novo responsable e a chegada de "cambios obxectivables" podería mesmo reverter as dimisións masivas de xefes de servizo. "Non é bo para os centros de saúde estar sen xefes porque así as cousas non funcionan ben. Todo é reversible se a situación se arranxa ou se ven os cambios porque nos centros ten que haber xefes, sexamos nós ou outros", aclara quen di tamén que é necesario que estes postos sexan ocupados por xente "recoñecida polo persoal, con prestixio ou liderado". "Non pode ser que ocorra como cando Rubial nomeou algún que carecía do perfil necesario para exercer esa función", aclara.


Summary: O seu secretario xeral, Xoán Báscuas afirma que malia a estarmos "noutra fase" a respecto de Catalunya e Euskadi non cómpre "deslindar a crise económica da cuestión nacional".

Nun acto organizado polas mocidades de Máis Galiza (MNG) e decorrido na Facultade de Ciencias Políticas, Compromiso por Galiza actuou de anfitrión nunha palestra na que participaron representantes de Amaiur e CiU. As tres formacións analizaron no relatorio Galeusca, configurando unha nova Europa os procesos soberanistas iniciados en Catalunya e Euskadi nun momento en que "o debate público está hexemonizado pola crise económica", asegurou Xoán Báscuas. Neste senso, Jon Iñarritu e Carles Campuzano avaliaron os escenarios políticos abertos apelando á "democracia e o diálogo" como ferramentas na procura do dereito a decidir dos pobos. "O que non se pode é negar á cidadanía que opine", aseverou o catalán quen lembrou o masivo apoio social manifestado nas rúas de Barcelona e mesmo no Parlament, á consulta soberanista convocada para o vindeiro ano. Báscuas: "Non se pode deslindar a crise económica da cuestión nacional" Pola súa banda, o líder de CxG considerou que a realidade galega --malia a ser distinta e atoparse "noutra fase"-- exixe "pesagoxía, vontade construtiva" por parte das "organizacións galeguistas" pois, asegurou "canto máis poder teñamos, mellor viviremos". O acto, que se enmarcou no seo dunhas das IV Xornadas da Mocidade galega, procura "tecer pontes e procurar fórmulas de colaboración futuras" entre as forzas políticas que tomaron parte na palestra a través, afirmou Báscuas "do recoñecemento mutuo". Neste senso, as mocidades anuncian a celebración dunha outra actividade con representantes de PNV e Compromís.


Summary: O Consello de Ministros aprobou unha modificación da Lei de costas que salva a milleiros de vivendas e instalacións ilegais e recorta a idea de litoral como patrimonio público e común de toda a cidadanía. Colectivos ambientalistas denuncian que a nova lei beneficia a especuladores e contaminadores.

O Consello de Ministros español aprobou esta sexta unha nova Lei de costas, unha norma impulsada polo ministro Arias Cañete e que, como el mesmo recoñeceu, vai "xerar a confianza dos inversores extranxeiros". Esta lei derroga a que está en vigor, de 1988, e que en certa forma "garantíu até o de agora a protección ambiental e o uso público do litoral fronte á especulación e os intereses dos grandes grupos inmobiliarios e industriais", segundo colectivos como Adega. A nova lei salva milleiros de vivendas ilegais existentes no litoral do estado español, alén de 3.000 chiringuitos e centos de instalacións de empresas e industrias, moitas delas responsábeis de episodios de contaminación e degradación ambiental. Con esta norma, amplíase a 75 anos as licenzas que impiden a demolición de todas estas edificacións. O propio ministro afirmou que esta prórroga, que ule a sine die, adoptouse tamén para evitar o dano a imaxe de España de demolicións de centos de instalacións ilegais. A prórroga, logo, semella non terse adoptado para protexer ás familias que viven nas vivendas, senón para non prexudicar a marca España ante mercados e inversores estranxeiros. As rías galegas, no ponto de mira A nova lei xa foi respostada por colectivos e organizacións ambientalistas e de defensa da costa e o litoral como un patrimonio público e común de toda a cidadanía. Neste sentido, desde entidades como Adega considérase que a Lei de Costas vai beneficiar a especuladores e contaminadores e que supón antepoñer os intereses "privados aos públicos e condenar ao ladrillo a milleiros de quilómetros de costa, comezando polas rías galegas". "É xusto o que quería ENCE para botar outros 70 anos máis emporcando a ría de Pontevedra", afirma Adega ENCE A Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza tamén afirma que coa reforma aprobada polo actual goberno, favorécense os intereses privados en detrimento do ben público mediante a modificación do dominio público marítimo-terrestre (DPMT), a redución da servidume de protección e a ampliación do prazo das concesións. "É xusto o que quería ENCE para botar outros 70 anos máis emporcando a ría de Pontevedra", alertan.


Summary: Din que en casos de necesidade é cando xorde o enxeño. De aí que coas restricións impostas polo coronavirus brotasen na Galiza varias plataformas que permiten ao pequeno comercio facer da adversidade unha oportunidade para seguir adiante cos seus negocios e mesmo gañar clientela e aumentar a facturación.

Milleiros de persoas viven na Galiza do pequeno comercio. Son autónomas que en moitos casos non poden levantar as reixas dos seus negocios polas restricións aparelladas ao estado de alarma e que dependían dos seus ingresos para manter a economía familiar. Durante anos foron os grandes esquecidos por unha sociedade que primaba as compras nas grandes superficies. Pero a COVID-19 fixo mudar os hábitos de compra e tamén fixo ver a moita xente que o produto de calidade non é tanto o que leva unha marca como o que pode ofrecer a tenda da esquina. O problema é que o reducido tamaño destes estabelecementos e as escasas marxes que manexan failles moi complicado ter presenza en internet para colocar os seus produtos. Por sorte, nos últimos tempos xurdiron varias plataformas no país que tratan de salvar esta eiva e, ao tempo, axudar as pequenas empresarias nun momento en que o están a pasar realmente mal. Como explica a Nós Diario Pablo Sánchez, impulsor de DBarrio, unha plataforma xurdida en Vigo como punto de venda para estes negocios, "ao principio non querían nada online. Metíanse, pero non pensaban que fosen vender, pero unha semana despois xa recuperaran o investimento inicial". DBarrio xurdiu en Vigo, pero hoxe xa teñen presenza en Pontevedra, A Coruña e Tui. Pablo Sánchez cre que "nunha semana ou dúas" poden cubrir xa toda Galiza. Están a buscar socios locais que se encarguen da atención ao cliente e de xestionar as entregas, que tamén se fan con repartidoras locais. "A xente quere comprar no pequeno comercio, mais queren que llo poñan fácil" Precisamente, a rapidez é un dos seus puntos fortes. A diferenza das grandes plataformas, estas empresas poden entregar os produtos en menos de 24 horas. E cantos máis comercios se sumen, máis variedade haberá. "A xente quere comprar no pequeno comercio, mais queren que llo poñan fácil", apunta Sánchez. Os comercios poden vender online pese a estar fechados, pero hai outro tipo de negocios que non o teñen tan sinxelo para conseguir ingresos coa reixa baixada. Voltaremos, outra das plataformas galegas de nova creación, xorde para dar resposta a esta cuestión. Como sinala a este medio Roberto Amor, un dos seus impulsores, a xente pode agora comprar un vale ou un bono na cervexaría do barrio (sempre que estea na plataforma, claro está) para ir tomar as cañas cando abra, unha vez remate o confinamento. Ao igual que DBarrio, teñen un lado solidario tamén, xa que parte das vendas van destinadas a fins sociais. No seu caso, cobran 4 euros por negocio até cubrir os custos da propia plataforma, e o resto vai para Unicef e a loita contra o coronavirus. A súa iniciativa, que xa conta con preto de medio cento de comercios adheridos, moitos deles na área metropolitana da Coruña, onde xurdiu, mesmo chegou a oídos do presentador catalán Risto Mejide, que non dubidou en darlle difusión nas súas redes sociais. Me encanta esta iniciativa, ojalá triunfe: (gracias @srcastelo)Todos volveremos, eso está claro, pero hay muchos negocios que han cerrado y no saben si podrán volver. Seguro que entre ellos está la peluquería… https://t.co/QMrMNau3sN— Risto Mejide (en casa 🏰) (@ristomejide) April 1, 2020 DBarrio espera cubrir toda Galiza en cuestión de días e seguir crecendo polo Estado español. Voltaremos, pola súa banda, céntrase só no mercado doméstico galego. Outras plataformas, como Eprox, que xa operaba antes da crise do coronavirus, tamén pensan en ofrecer os seus servizos fóra da Galiza, pero o primeiro é consolidar a súa presenza no país. De momento están na Coruña, Ourense e Vigo. Eles, como indican a Nós Diario, non están a cobrar a cota ás súas usuarias durante o confinamento. Tamén, a diferenza das outras, devolven ás clientas 2% das compras para que poidan gastalo dentro da plataforma e así incentivar as vendas. No que todas coinciden é no enorme potencial do pequeno comercio e en que a venda online "veu para quedar".


Summary: Os exministros de Fomento compareceron no Congreso mentres ás portas da Cámara protestaban vitimas do sinistro que o 24 de xullo de 2013 deixou 81 persoas mortas e 144 feridas. José Blanco negou un "pacto de silencio" co PP e recoñece "arrepentirse" de non ter aceptado a comisión de investigación nun primeiro momento.

O exministro de Fomento e eurodeputado do PSOE José Blanco compareceu esta segunda feira na comisión de investigación sobre o sinistro de Angrois que se desenvolve no Congreso cunha idea clara: negar responsabilidade algunha en decisións (ERTMS, adianto na inauguración da liña) que puidesen estar relacionadas co sinistro ferroviario de xullo de 2013 que deixou 81 persoas mortas e 144 falecidas. A tamén exministra de Fomento Ana Pastor compareceu co mesmo obxectivo. Ás portas da Cámara onde decorrían ambas as dúas comparecencias, vítimas do sinistro exixían saber "a verdade" e a asunción de responsabilidades. Blanco negou que como ministro quixese cambiar, altertar ou mofificar a data establecida de inauguración do traxecto onde finalmente tivo lugar o sinistro para adecuala a intereses electorais ou partidistas. O calendario de prazos para esta liña de alta velocidade, dixo, estaba fixado antes de ser el ministro. O exministro tamén se desvinculou de calquer decisión sobre a seguridade da vía, nomeadamente a refrente ao ERTMS. "Non tiven coñecemento" sobre a modificación deste sistema de seguridade, dixo, un sistema que, de dispoñer del o tren como se prevía nun principio, podería evitar o accidente segundo opinan expertos. Na quenda de preguntas, Alexandra Fernández (En Marea) tentou que Blanco respondese ao que a deputada cualificaba como "a proba do algodón": "Cre que de ter o ERTMS habería máis probabilidades de que o tren non pasase a máis de 80 quilómetros por hora por aquela curva?". Gabriel Rufián (ERC), lamentou que, como despois tamén lle reprochou o independentista a Ana Pastor, dera a impresión de que ambos os dous "fosen 'ujieres' no Ministerio" no canto de ministros. Rufián mostrou a súa sorpresa polo feito de que tanto Blanco como Pastor derivasen responsabilidades cara a outros estamentos. Pilar Cancela (PSOE) preguntou o exministro socialista se había pacto de silencio sobre este accidente co PP e tamén se presionara Adif ou Renfe para acelerar as obras e os prazos por interess electorais. Ambas as dúas foron, loxiamente, un negadas por Blanco qwue en máis dunha ocasión reprochou a algúns representantes da oposición que fosen á comisión co veredicto xa adoptado. "Decisións técnicas" Ana Pastor negou tamén, ao igual que fixera Blanco, calquera responsabilidade sobre a eliminación do ERTMS. "Son decisións técnicas", dixo, apontando que tomalas era competencia dos directores xerais de Seguridade de Renfe e Adif. A presidenta do Congreso dixo tamén que "nunca din unha instrución para que non se facilitase toda a información" que pedía o xuíz instrutor, negando calquera obstrución. Negou tamén que desde Fomento, canda ela o dirixía, se tentase favorecer un relato no que o accidente ferroviario era responsabilidade única do maquinista. A eurodeputada do BNG, Ana Miranda, esixiu que Blanco e Pastor asuman as súas responsabilidades políticas polo incumprimento da normativa europea de seguridade ferroviaria. "É lamentábel que despois da apertura de procedemento infracción contra o Estado por parte da Comisión Europea, Blanco no asuma as súas responsabilidades", dixo.


Summary: Coa elevada abstención como un dos puntos máis rechamantes da xornada, o PS gaña 21 escanos e a principal forza da dereita perde 22. Costa anuncia contactos para "renovar" as alianzas con outras forzas da esquerda, pero reflectindo que agora o PS é "máis forte"

"Sim, sim, é geringonça, mas funciona. É uma grande vantagem, estão a ver? É geringonça mas funciona". En abril de 2016, cando transcorrera menos dun ano do pacto da esquerda que converteu a António Costa en primeiro ministro de Portugal, derrubando o Goberno da dereita que encabezaba Pedro Passos Coelho (PSD), o líder do Partido Socialista ironizaba deste xeito nunha resposta parlamentaria a respecto da alianza que o levara ao poder. Botando man do cualificativo que, parafraseando unha crónica xornalística, utilizara a dereita para descualificar o pacto, Costa valorizaba o seu pacto co Bloco de Esquerda e o Partido Comunista.Catro anos despois daqueles acordos as urnas veñen de referendar a geringonça. E, moi especialmente, ao seu líder. O PS logrou este domingo, 6 de outubro, unha cómoda vitoria nas eleccións lexislativas. Os de Costa non lograron a maioría absoluta coa que soñaran nalgúns puntos da carreira electoral, pero si conseguiron unha folgada primeira posición que muda o mapa das negociacións, mentres que un eventual goberno da dereita non é viable sobre fórmula ningunha.Coa elevada abstención como un dos puntos máis rechamantes da xornada, o PS gaña 21 escanos e a principal forza da dereita perde 22Coa elevada abstención, de case o 46%, como un dos puntos negativos máis rechamantes dos comicios -a practicamente segura vitoria socialista é apuntada por algunhas análises no país veciño como unha das causas da pouca mobilización- e á espera da asignación dos 4 escanos da emigración, o PS recupera o dominio parlamentario na Assembleia da República con 106 representantes fronte aos 85 cos que contaba na anterior lexislatura. Mentres, a principal forza da dereita, o PSD, sofre un duro pau con Rui Rio á fronte e pasa dos 99 asentos logrados coa súa coalición de 2015 aos 77 deste domingo.Pola banda da esquerda os dous socios que foron indispensables para chegar ao poder en 2015 tiveron sortes dispares. Tanto o Bloco de Esquerda como a CDU perden porcentaxe de voto, pero mentres o Bloco mantén a súa representación parlamentaria no voto interior, 19 escanos, a alianza nucleada en torno ao Partido Comunista perde cinco e queda con 12.No que atinxe ás pequenas forzas, alén do crecemento dos ambientalistas do PAN (de 1 a 4 escanos), unha das principais novas deste 6 de outubro en Portugal foi a irrupción da extrema dereita na Assembleia da República. CHEGA, a escisión pola dereita do PSD, chega por primeira vez ao Parlamento, aínda que cun único escano e o 1,3% dos votos. Tamén debuta no lexislativo portugués unha nova forza de esquerda, o Livre.Reaccións dos partidosCosta anuncia contactos para "renovar" as alianzas con outras forzas da esquerda, pero reflectindo que agora o PS é "máis forte"As primeiras reaccións pola banda da esquerda tiveron unha nota común: volverá haber acordos, pero non será como os de hai catro anos. "Os portugueses gostaram da geringonça", afirmou Costa tras coñecer o escrutinio, pero cun matiz: a aposta do electorado é a "continuidade da atual solução política", mais "agora com um PS mais forte". Neste sentido, ratifica que o PS vai "procurar renovar" as alianzas co BE e o Partido Comunista, así como procurar apoios no PAN e no Livre. Trátase, di, de lograr "um reforço da solução política que produziu boas políticas e, sobretudo, bons resultados".Alén do triunfo do seu propio partido e das forzas da esquerda, Costa pon o foco noutro aspecto dos resultados do 6 de outubro: a dereita sufriu "a maior derrota histórica". Nos mesmos termos se expresa Catarina Martins dende o Bloco. Os socialistas, constata Martins, teñen unha "larga maioria" e, daquela, "todas as condições para formar governo". Pola banda do BE, "consolidado como terceira força política do país", é clara a "disponibilidade" negociar co PS sempre e cando pida os seus votos para continuar a "reposição de direitos" da cidadanía iniciada no pasado mandato. Por iso ofrece negociar un acordo de lexislatura ou "negociações ano a ano para cada orçamento".O Bloco amosa disposición a acordos puntuais ou de lexislatura cos socialistas; o PSD gábase de non sufrir "a grande derrota que alguns previam" e carga contra os medios de comunicaciónPola banda da CDU, o secretario xeral do Partido Comunista, Jerónimo de Sousa, salienta que o resultado deixa claro que non haberá atrancos para que Costa recunque como primeiro ministro, aínda que tras o seu retroceso electoral tamén advirte de novas condicións para acordos. "A CDU cá estará, como sempre esteve, honrando os compromissos com os trabalhadores e o povo", di o líder do PCP, pero desta volta "não haverá repetição da cena do papel". Isto é, non existirá a sinatura dun acordo de lexislatura co PS.Mentres, na dereita, Rui Rio tivo que dedicar a súa primeira intervención a tentar amortecer o devalo da súa formación. Entre outras, atribuíu aos medios de comunicación, á "prolongada publicação de sondagens" que auguraban unha vitoria socialista, así como aos problemas internos, a desmobilización de parte do electorado do PSD. Alén disto, Rio considera que o resultado que acadou "não é a grande derrota que alguns previam e desejavam", senón un resultado practicamente "idêntico ao alcançado em 2015".


Summary: Galicia en Común- propón un gran "pacto por Galicia" na defensa e fortaleza do público.

A formación liderada por Antón Gómez-Reino, Galicia en Común, urxiu esta terza feira, 5 de maio, ás forzas políticas e sociais a alcanzar "un grande acordo de país" para a reconstrución logo da pandemia, impulsar a economía e garantir a protección sanitaria. A coalición de Reino xa presentou a súa proposta para chegar a ese acordo, e denominouna "A Galicia do futuro". "Propoñemos un grande acordo de país, polo futuro, polo público e polo común. Isto é o que nos demanda a sociedade, un acordo que nos integre a todas e a todos e afastado dos intereses e lóxicas partidistas", manifestou o voceiro da coalición. Reino fixo fincapé na urxencia de defender o público e o común "fronte á fraxilidade na que fica Galiza logo dunha década de recortes". A proposta de Galicia en Común está fundamentada sobre cinco piares fundamentais. O primeiro pasa polo reforzo inmediato dos recursos orzamentarios para blindar o público, esencialmente a sanidade e a protección social. En segundo lugar, a reactivación da economía galega e a modernización do modelo produtivo; o fortalecemento dos coidados; a mellora do sistema fiscal e do reparto de fondos e, por último, un amplo consenso político e social para potenciar a posición de país no Estado e ante as institución europeas.


Summary: O Ministerio de Industria, Comercio e Turismo fará máis dun cento de accións de promoción exterior do Xacobeo 2021 e adicará 92 millóns de euros a mellorar as infraestruturas do Camiño.

O Goberno español empeza a dar conta dos seus apoios á celebración o vindeiro ano do Xacobeo. Após unha xuntanza en Madrid co rexedor compostelán, Xosé Sánchez Bugallo, a ministra de Industria, Comercio e Turismo, Reyes Maroto, comprometeuse a realizar este ano máis dun cento de accións no exterior para a promoción do Xacobeo 2021, ás que o ministerio engade un investimento de 92 millóns de euros para acondicionar edificios e infraestruturas. Segundo explicou Maroto na rolda de prensa posterior á xuntanza co alcalde de Compostela, desa cantidade, 24 millóns de euros corresponderán aos traballos de mellora que se están a acometer na Catedral compostelá, mentres que o resto irán destinados a traballos de rehabilitación de edificios e melloras das infraestruturas do Camiño, entre outras cousas. Epicentro en Roma A ministra asegurou que o Goberno español traballa en coordinación coa Consellería de Turismo da Xunta no desenvolvemento destas accións promocionais no estranxeiro, que terán na oficina de turismo de Roma o seu punto neurálxico. Nesa oficina, Turespaña instalará unha pantalla interactiva cun mapa dos distintos itinerarios do Camiño. O ministerio tamén ten previsto realizar presentacións multimedia ao público final, medios de comunicación e profesionais do sector, ademais de levar a cabo accións con axentes de viaxes e "dinamizar" toda esa información nas redes sociais. Como soportes complementarios, Turespaña habilitará un sitio web, e distribuirá material escrito e vídeos de produción propia en varios idiomas. Pola súa banda, o alcalde de Compostela celebrou a xuntanza de traballo mantida onte na sede do Ministerio coa titular de Industria, no que abordaron as accións que leva a cabo o Goberno español na promoción dos camiños, e amosouse satisfeito pola "dispoñibilidade" do Executivo español.


Summary: Ao PP galego tampouco lle fai graza que o Goberno do Estado retire os restos do ditador Francisco Franco da basílica do Val dos Caídos. Segundo o seu secretario xeral, Miguel Tellado, non se trata "dunha prioridade para a maioría de españois e galegos".

Para Tellado, que así o manifestou nunha entrevista en Radio Nacional de España, a exhumación de Franco apenas responde máis que á "campaña electoral do PSOE" e só é "unha prioridade para o presidente do Goberno [Pedro Sánchez]". Na versión do secretario xeral do PP galego, non hai sitio nin para as familias das vítimas do fascismo, nin para a maior parte dos historiadores, nin para as asociacións de recuperación da memoria histórica. Miguel Tellado argumentou que "a retira dos restos de Franco do Val dos Caídos non é prioritaria para Galiza porque esta vive unha das peores crisis industriais da súa historia". Mais o recoñecemento desa crise non supuxo ningunha autocrítica, malia que os datos industriais atópanse en declinio practicamente desde que Núñez Feixoo chegou a San Caetano. Tellado descargou toda culpa no Executivo central e a súa "actuación irresponsábel".


Summary: A reivindicación xorde após o levantamento do veto á entrada de mulleres no templo de Sabarimala en Kerala. As cifras que se manexan apuntan a un número entre catro e cinco millóns de mulleres.

Historicamente as mulleres en idade de menstruar —intervalo definido polo estado entre os 10 e os 50 anos— tiñan prohibida a entrada ao templo de Sabarimala no estado de Kerala (India). Dende que o Tribunal Supremo do país asiático levantase esta prohibición, centos de persoas en desacordo intentaron evitar a entrada de mulleres pola súa conta. A pasada terza feira 2 de xaneiro, millóns de mulleres formaron unha cadea humana de até 620 km de lonxitude. Durante perto de quince minutos, mulleres de todo o estado agarradas das mans e espalladas polas autoestradas protestaron polos ataques as mulleres que intentan entrar no centro e reclamaron maior igualdade no país. As protestas contra este acto deixaron decenas de feridos e vehículos destruídos, contou a CNN.


Summary: Algunhas praias da Pobra do Caramiñal e de Boiro apareceron tinguidas de cor negra.

O pasado mes de agosto, un incendio na comarca do Barbanza queimou 2.200 hectáreas de terreo forestal, afectando os concellos da Pobra do Caramiñal, Ribeira e Boiro. Un mes despois, as fortes precipitacións desta segunda feira na Galiza arrastraron e seguen arrastrando toneladas de cinza cara ao mar. Preocupación por que se repita o que pasou en 2006 e 2013: as cinzas dos incendios no mar Así o denuncia veciñanza de Boiro e da Pobra, que vén como os seus ríos e as súas praias vanse tinguindo de cor negra a medida que a choiva leva consigo os restos deixados polas lapas. A Consellaría do Mar asegurou na tarde de onte que nin Augas da Galiza nin o servizo de gardacostas da zona recibira notificación algunha de que isto estivese sucedendo. Porén, Nós Diario púxose en contacto cun veciño da zona que confirmou esta información e detallou que, desde o día de onte, a auga dos ríos presenta un estado de turbiedade pola saturación das cinzas arrastradas polas precipitacións. As cinzas dos incendios, o novo risco Polo de agora, as cinzas non avanzaron máis alá dunhas decenas de metros da liña de costa na Pobra en Boiro, pero os bateeiros e mariscadoras da zona ven con preocupación a situación, ante a posibilidade de que as cinzas poidan danar e matar o marisco. Falta de medidas Pese a que a Xunta, a través das Consellarías de Medio Rural e de Mar, asegura que levou a cabo medidas como o engadido de palla para evitar que as choivas non arrastrasen a cinza e degradasen o solo forestal, as imaxes e os testemuños de veciñas e veciños do Barbanza mostran que estas medidas foron, cando menos, insuficientes. Neste sentido, o xeólogo da Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega) Fins Eirexas explicaba a Nós Diario a importancia de desenvolver diferentes accións "canto antes" para evitar este arrastrado de cinzas. As chuvias arrastran cinzas do monte queimado degradando solos, ríos e rías As chamas teñen un efecto sumamente lesivo no solo forestal, xa que destrúen a súa estrutura compactada e eliminan as propiedades que favorecen a súa rexeneración. "A biodiversidade pode recuperarse en 10, 20 ou 30 anos, dependendo da zona e de cal fose a súa situación antes do incendio", explicaba Eirexas, "pero para que un solo recupere o seu estado anterior ao paso do lume teñen que pasar centos de anos". Aliás, ao destruírse a estrutura que conformaba o solo forestal, despréndense diferentes sedimentos que, arrastrados polas precipitacións, afectan tanto a contorna natural do territorio calcinado como espazos rurais, urbanos e mesmo laborais. Cinzas no Courel O pasado 19 de agosto, veciñanza do Courel denunciou que as precipitacións daquela altura arrastraron "toneladas" de cinzas e terra polas ladeiras do Courel, até chegar ás casas e ríos da contorna. A Xunta nega que as choivas estean arrastrando cinza no Courel pese ás imaxes compartidas Pese a que a agrupación Courel Vivo compartiu varias imaxes, a Xunta negou que isto tivese lugar, e apuntou que, segundo a información que lle trasladaba o Centro de Investigación Forestal de Lourizán, "non é certo que se produciran arrastres de toneladas de cinzas no Courel". "Máis ben ao contrario, a choiva caída estes días contribuirá favorabelmente á recuperación do chan afectado polos incendios forestais", afirmou a Consellaría de Medio Rural.


Summary: O presidente responde ás mobilizacións dos traballadores da Xunta advertíndoos de que a baixada de salarios é a única "alternativa" á reforma que implica eliminar beneficios sociais, ampliar xornadas aos funcionarios ou reducirlla aos interinos

A Xunta non afrouxa. Con máis de 2.000 traballadores públicos -funcionarios e persoal laboral- ás portas de San Caetano, o presidente do Goberno galego puxo en práctica un discurso de man de ferro en luva de seda para defender o seu paquete de medidas de recorte para o cadro de persoal da Administración. "A Xunta non se erguerá da mesa ata finalizar a negociación", asegura o xefe do Executivo, pero, a continuación, lanza unha advertencia aos sindicatos en forma de disxuntiva irresoluble que se podería resumir en que deben elixir entre perder dereitos ou perder salario. Se ben o plan que impulsa a Consellería de Facenda tamén supón, na práctica, unha perda de ingresos para o persoal -pola vía da redución de xornadas, por exemplo- Feijóo ampárase no feito de que a súa reforma non toca os soldos en si mesmos, senón os complementos dos mesmos. "Comprendemos perfectamente que a ninguén lle agrada que lle modifiquen as condicións de traballo que se concretaron en momentos de bonanza económica", asegura o presidente, convencido de que o "rexeitamento" que este xoves se manifestou en forma de marcha ás portas da Xunta se transformará en comprensión. "A única alternativa realista -reitera- é unha diminución das retribucións", que "xa diminuíron bastante por decisións alleas á Xunta", di, en referencia aos recortes aprobados polo Goberno central en 2010. Neste contexto, Feijóo sitúa a xestión como referencia no ámbito do Estado para sinalar que a súa intención é seguir "traballando" para "finalizar a lexislatura sen reducir" salarios dos empregados públicos, "medidas que en comunidades cun produto interior bruto superior ao noso xa se están aplicando", como Euskadi, La Rioja ou Madrid, refire. A protesta sindical continuaba fóra entre fortes medidas de seguridade e unha presenza policial redobrada no interior do complexo administrativo da Xunta. Mentres, Feijóo anunciaba que a negociación continúa cun "prazo de alegacións" ampliado". O luns, presentaralle as medidas ao presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias, o alcalde de Ferrol, José Manuel Rey. En opinión do presidente, a redución de dereitos laborais que prevé aplicar a Xunta sería un alivio para aqueles concellos que "están facendo expedientes de regulación de emprego" ou "manifestan dificultade para poder pagar as nóminas".


Summary: Non se pode historiar o xornalismo español das últimas décadas sen contar coa figura de Pedro Jota Ramírez. Agora dirixe un dixital, El Español, claramente ancorado en latitudes conservadoras e españolistas. Este domingo este meio publicou un texto intitulado "Os españois cómplices co independentismo".

No texto aparecen citados dous colaboradores de Sermos Galiza, o escritor Suso de Toro e o profesor de políticas da USC Antón Losada. Ambos moi activos nos meios e tamen nas redes sociais. Que os leva a ser postos baixo o foco de El Español? Basicamente non partillar o discurso hexemónico, o pensamento único, dos mainstream media sobre a batalla de Catalunya. Claro que a súa disidencia non é glosada como o sería se as súas críticas se dirixisen a, poñamos por caso, Nicolás Maduro ou Raúl Castro -daquela serían louvados como heraldos da liberdade-, senón que máis ben é considerada como oportunismo ao servizo dos meios soberanistas. Vaiamos á fonte. "Os españois cómplices co independentismo", titúlase a peza, escrita cunha carga semántica -"cómplices"- propia dos autos xudiciais. E o subtítulo deita luz sobre o que atoparemos: "Intelectuais, profesores e xornalistas que rexeitan o goberno do PP son buscados polos meios cataláns para apuntalar o secesionismo". Si, a liña argumental de fondo é máis menos a de ver en De Toro e Losada -nomes aos que El Español suma tamén os de Ramón Cotarelo, Jorge Vestrynge, Ernesto Ekaizer e Beatriz Talegón- unha sorte de parvos úteis da confabulación independentista. Pobres xentes sen criterio aos que é doado seducir cunha columniña no Ara. Mais menos dese teor é o retrato que pintan deles no dixital de Pedro Jota. "Son activos nas redes sociais e reproducen as mensaxes nacionalistas. O soberanismo apláudeos", lese na crónica, texto que a seguir fai unha especie de radiografía dos cómplices un a un. Suso de Toro Do autor de Polaroid El Español lembra que é "autor da biografía de Rodríguez Zapatero (sic) Madera de Zapatero", ao tempo que afirma que o escritor compostelán é "aloumiñado tamén nos meios da Generalitat" e no diario Ara. El Español relaciona a seguir distintas opinións de De Toro, que cualifica de "música celestial para o soberanismo". A investigación do diario de Pedro Jota é tan exhaustiva que lle permite consignar que o colaborador de Sermos Galiza foi, como Cotarelo, entrevistado no programa da TV3 El Diván. Gravísimo delito! Aos ollos dos fiscais de El Español, pouco menos que unha proba definitiva do contubernio. Antón Losada O dixital de Pedro Jota tamén submete a escrutinio Antón Losada, de quen destaca que "rexeita unha e outra vez todas as operacións xudiciais en contra do proceso soberanista" e de quen lembra que fixo parte do goberno da Xunta "como colaborador estreito do líder do BNG Anxo Quintana". El Español, en todo caso, xulga que nas posicións de Losada hai máis "matices" e "sutileza" do que nas de De Toro. Xa se sabe, divide et impera. O texto detense en parecidos termos nas obras e opinións de Cotarelo, Vestrynge, Ekaizer e Talegón. Todos eles, conclúe un inquisitorial El Español, "son os españois que, directamente ou seducidos pola presenza nos meios, se prestan ao independentismo".


Summary: Liadh Ní Riada só falará en gaélico durante 2 semanas nas institucións da UE para visibilizar así as pexas existentes ao uso deste idioma. Unha decisión motivada após lle negasen a palabra nunha reunión parlamentar por facer uso dela en irlandés.

Liadh Ní Riada comezou a súa intervención nunha reunión do comité do Parlamento europeo. De inmediato, a persoa que presidía esa xuntanza (Roberto Galtieri), dirixiuse á eurodeputada irlandesa e advertiulle: "Ou usa outra lingua ou, lamentabelmente, non podo darlle a palabra", Ní Riada falaba en irlandés, o idioma propio do seu país, mais non estaba previsto o servizo de tradución simultánea. "Avisei que falaría en irlandés na reunión", explicou a deputada do Sinn Féin, e a resposta que me deron foi porque o ía facer se xa falo inglés". Ní Riada decidiu non continuar coa súa exposición na comisión de non podía facelo no seu idioma. A intervención era a primeira que a parlamentar da República de Irlanda fai dentro da súa greve lingüística que vai manter até o 17 de marzo. Non falará nin unha palabra que non sexa gaélico irlandés nas sesións parlamentares. "Fágoo para chamar a atención sobre o feito de que non podo usar a miña lingua nativa no Parlamento". Esta deputada republicana irlandesa destaca que desde 2007 o irlandés é idioma oficial da UE. Mais tamén desde 2007 está vixente unha derrogación -pactada entre Bruxelas e Dublín- segundo a cal as institucións europeas none stán obrigadas a garantir o dereito de uso do irlandés, no mesmo grao en que o fan con outrias linguas oficiais na UE. O Sinn Féin e colectivos e plataformas en defensa do irlandés, como Conradh na Gaeilge , demandan a fin desa derrogación. Noticia tirada de Nationalia


Malia as prohibicións, ameazas e represión o pobo catalán realizou, hai case que un ano, unha mostra de dignidade das que escasamente se teñen observado nos lugares centrais do mundo occidental desde que deu comezo este novo século. O pobo respostou pacificamente, e desobedeceu maioritariamente, á intransixencia, autoritarismo e despropósito dun Reino que vulneraba os máis elementais principios democráticos ao se negar terminantemente, mesmo a falar da posibilidade, a que ese pobo puidera expresar a súa opinión mediante unha consulta. O pobo desobedeceu e, máis alén que dentro das fronteiras do Reino, a xente que acredita no diálogo, na negociación e na democracia entendeu que ese acto brutalmete reprimido era un acto de desobediencia civil fronte o fuscallo e obcecación dun rexime que resolve os seus conflitos políticos coa prohibición e a represión. Porque ese acto de desobediencia masiva, que debería aledar as conciencias de quen arela ampliar as democracias deficitarias, fai parte dunha resposta cidadá contra os modos inxustos e arbitrarios do poder, e que filósofos e xuristas coma Arendt, Raz, Dworkin, Rawls ou Habermas, entre outras e outros moitos, teñen reflexionado e formulado coma desobediencia civil recollendo a expresión que Thoreau nos legou en 1846. Deste xeito, a valentía de incumprir a prohibición, de transgredir unha decisión abertamente inxustificábel, remitía a unha sociedade civil que apelaba ao sentido de xustiza de toda a poboación e, ao mesmo tempo, actualizaba os contidos e principios que dan sentido aos sistemas democráticos. Coa desobediencia, o pobo recuperaba a esperanza e a ilusión na expresión e na participación; confiaba na súa capacidade para corrixir os defectos desas empresas deficitarias na protección das garantías xurídicas das minorías e dos desposuídos e, xa que logo, necesitadas de revisións periódicas, que son os Estados e as súas Constitucións. A desobediencia civil é un instrumento que axuda a ir resolvendo a tensión dialéctica entre seguridade e liberdade, entre legalidade e lexitimidade, e onde a procura de xustiza agroma para reparar as fendas e carencias que dificultan o avance cara un mundo expansivo de recoñecemento e aplicación dos dereitos. E cando a concordia parece romperse a responsabilidade non recae sobre quen protesta para que se estendan os dereitos e as liberdades, senón sobre quen tendo o monopolio do poder e da violencia fai uso e abuso dos mesmos para negar tal posibilidade e impór un único modelo de convivencia. Pensar que a lei se ten que obedecer cegamente, pase o que pase, custe o que custe, diga o que diga, retrotraenos a tempos escuros, e recentes, nos que un groseiro positivismo constituiu a arma perfecta para someter, dominar e xustificar o exterminio. Así pois, a desobediencia civil é un correctivo fronte á parálise e ao retroceso democrático, así coma resulta un incentivo na mellora legal, moral e política cando os mecanismos institucionais das sociedades non son quen de recoller as demandas de recoñecemento dunha parte da sociedade, limitando a universalización da dignidade. Tal e como se desenvolveron os feitos, non temos dúbida de que a cívica e masiva mobilización popular da cidadanía catalana, para seren escoitada no outubro pasado, superou o test moral para ser calificada como unha manifestación de desobediencia civil. En primeiro lugar foi un acto contrario a unha prohibición que suscitaba unha fonda discrepancia sobre a xustiza e a razoabilidade da mesma. Un pobo que quería ser consultado sobre unha cuestión que consideraba dunha enorme relevancia para o seu futuro, contemplaba como o que podía ser negociado, pactado e realizado noutros Estados, apelando precisamente a criterios de democracia e dereitos fundamentais, a eles se lles negaba até o ponto de rexeitar calquera vía de diálogo sobre o tema. Foi, tamén, un acto político dirixido á maioría que exercía o poder político e guiado e orientado por principios políticos de xustiza, sobre todo cando relevantes xuristas consideraban a posibilidade de variadas interpretacións do ordenamento xurídico para dar cabida a esta consulta. En terceiro lugar foi un acto feito con conciencia, con coñecemento de que se desafiaba unha decisión do poder, percibida como atentatoria aos máis elementais criterios democráticos, razón pola que se considerou necesario recorrer a esta medida unha vez comprobada a imposibilidade de diálogo ou negociación por parte do Estado. O acto cumpriu o requisito de ser público, tanto no sentido de apelar a un sentimento público e compartido de xustiza coma de realizarse co propósito de dirixirse á maioría social para amosar a diverxencia moral entre as normas imperantes e o respecto á vontade dun pobo que quere convivir en paz e con liberdade. Foi a expresión dun pobo que demanda ser recoñecido coma suxeito político con capacidade de decisión. En último lugar, o referendo foi unha demostración de autoorganización, civismo e non violencia, só alterada pola tremenda intervención policial. E, neste sentido, son varios os autores que consideran que a desobediencia civil só ten eficacia e cabida nun estado de dereito, xa que nun estado totalitario estas manifestacións lexítimas son rapidamente sofocada pola autoridade; análise que debería dar para reflexionar colectivamente sobre a calidade democrática do reino de España. O referendo de outubro tivo como bandeira a defensa da dignidade fronte a intolerancia e o desprezo que supón a falla de recoñecemento dunha cidadanía que pretendía ser consultada. O referendo foi, ademais, un acto representativo de todas as minorías que nunca poden adoptar decisións sen a tutela, o control ou o consentimento dunhas maiorías que, pola contra, sempre gozan da capacidade para impór o modelo de relación, independentemente do sentir maioritario daquelas. Minorías que, baixo o xugo do formalismo procedimental, fican permanentemente ao arbitrio da maioría, o que acaba convertindo a regra maioritaria nunha inaceptábel e humillante situación de dominio e opresión. Naquel 1 de outubro a frescura da liberdade e da esperanza impregnou o ar dun rexime gris e obsoleto. Obrigado, pobo de Catalunya! Publicidade