Summary: No documento organizativo que, con vistas a Vistalegre II, apresentou a candidatura oficial, a liderada por Pablo Iglesias, incorpórase o requisito de que calquera alianza sexa acordada no Consello Cidadán por dous terzos dos seus integrantes, unha demanda de Errejón.

Pablo Iglesias sabe que ten unha maioría precaria entre a nómina de persoas inscritas (gañou por apenas dous pontos o referendo sobre o sistema de votación de Vistalegre II) e, por tanto, está obxectivamente interesado en reducir os pontos de fricción con Errejón, nomeadamente porque en materia organizativa o secretario político tería o apoio da terceira corrente da organización, Anticapitalistas, interesada tamén en cortar competencias ao secretario xeral. Destarte, a corrente de Iglesias acabou por aceitar que as fusións con outras forzas políticas (Izquierda Unida, En Marea e o partido que prepara Ada Colau) teñan de pasar pola peneira dunha maioría cualificada no Consello Cidadán. Por exemplo, só prosperaría a constitución dun novo suxeito político con IU se fose aprobada por dous terzos das persoas integrantes deste órgao. Na práctica isto é darlle poder de veto a Errejón (a súa corrente vai ter máis dun terzo de votos na dirección), que se opón á fusión con IU e En Marea (prefire manter a forma de coligazón), o que constitúe unha indiscutíbel vitoria do secretario político fronte ao líder da formación morada. Iglesias surprende ao propor que @s moz@s podan acceder á condición de inscrit@s ao alcanzaren os 14 anos Hai outra cesión relevante: Iglesias renuncia á competencia de destitución de membros da Executiva (en uso desa faculdade cesou o secretario de Organización, o errejonista Sergio Pascual). En troca, continúa o disenso sobre quen debe ter a competencia de convocar as bases a un referendo. Iglesias tenciona manter esa competencia como secretario xeral, en tanto que Errejón (e Anticapitalistas) quer facer descansar esa prerrogativa no Consello Cidadán. Surprendeu outra proposta de Iglesias no documento organizativo da súa candidatura: a de que se podan inscribir no partido (e, portanto, ter plenos dereitos políticos) as persoas maiores de 14 anos. Neste momento para se inscribir en Podemos é requisito sine qua non ter maioría de idade. Nalgúns países está recoñecido o dereito de voto aos 16 anos.


Summary: Este 25 de novembro as últimas estatísticas xudiciais amosan que a eliminación dun mal estrutural como é a violencia machista está aínda lonxe e que cada vez afecta a idades máis temperás. Na Galiza, as denuncias seguen un ritmo ascendente que dificilmente poderá reverterse desde os propios xulgados.

Na Galiza conviven, segundo os datos do IGE correspondentes a 2018, 2,7 millóns de persoas, das que 1.397.772 son mulleres. No mesmo ano, os xulgados galegos recibiron 6.537 denuncias por violencia contra as mulleres e tramitaron 2.021 ordes de protección por esta causa (das que foron concedidas dous terzos). Ditáronse ademais 984 sentenzas condenatorias por delitos desta natureza, o que non significa que o resto das denuncias quedase en nada, senón máis ben –admiten desde a Fiscalía Superior da Galiza– que a tramitación dos procedementos non sempre se fai no mesmo ano, aínda que tamén hai asuntos que non chegan a xuízo. De feito, en 2018 o Ministerio Fiscal emitiu 2.204 escritos de cualificación para xuízo. Máis datos. Na primeira metade deste 2019, a Delegación do Goberno ten contabilizadas 3.343 novas denuncias na Galiza, 957 ordes de protección e 1.902 chamadas ao 016, o número gratuíto de atención e asesoramento a vítimas de violencia machista. Unha ollada ás cifras da década, cun mínimo anual de 4.788 denuncias en 2012 e o máximo de 2018, no que se deu un incremento a respecto do ano anterior de 1,6%, apunta á conclusión que trasladaba a Fiscalía galega hai unha semana, durante a entrega da súa Memoria anual no Parlamento: a imposibilidade de constatar unha diminución, nin no número de vítimas –máis de 6.000 o ano pasado–, nin de denuncias, nin de ordes de protección, e mesmo un aumento «preocupante» dos casos de violencia machista protagonizados por menores de idade, que se duplicaron nun só ano, dos 20 de 2017 aos 40. No mesmo sentido, o presidente do Tribunal Superior de Xustiza, José María Gómez y Díaz‑ Castroverde, na apertura do presente ano xudicial, en outubro, advertía tamén do aumento dos delitos en menores e apuntaba o camiño para acabar con este «grave problema social»: educación e traballo conxunto das institucións implicadas. Pero ese grave problema social, para a maquinaria xudicial, cínguese á violencia que sofren as mulleres no contexto dunha relación de parella, presente ou pretérita Pero ese grave problema social, para a maquinaria xudicial, cínguese á violencia que sofren as mulleres no contexto dunha relación de parella, presente ou pretérita. «É claro que hai que ampliar o concepto que engloba o que xudicialmente se considera violencia de xénero. Non é unicamente a que ten lugar no seo da relación de parella a ex parella, senón que existen outros, desde acoso laboral a violencia sexual, que tamén deben ter a mesma consideración», opina desde a Marcha Mundial das Mulleres Antía Pousa Pérez. A integrante na plataforma feminista alude ao triplo crime perpetrado en Valga o pasado 16 de setembro, no que as vítimas foron a ex muller do agresor confeso, a súa irmá e a súa nai. Por non ter as dúas últimas relación sentimental co atacante, as cifras oficiais non as consideran vítimas da violencia machista. Tipoloxías de delito Si collen, dentro das estatísticas xudiciais, delitos de consideración diversa, que van dos máis habituais, como son, segundo reflicte a Fiscalía no último informe anual, o maltrato ocasional –63,2% do total de delitos incoados, cun total de 3.642– aos máis graves, como foron en 2018 os asasinatos de María Magdalena Moreira Alonso, no Porriño, de María Judith Martins Alves, na Coruña, e de Ana Belén Varela Ordóñez en Cabana de Bergantiños. Sen nomes propios, as táboas numéricas dos delitos máis representativos en canto á súa tipoloxía falan tamén de 935 procedementos penais iniciados por maltrato habitual, ou dos 195 por ameazas ou 91 por lesións, e poñen de relevo as 660 incoacións por quebrantamento dunha medida de protección, xa sexa cautelar ou por condena. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 373 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Os incendios forestais que asolaron no pasado mes de agosto a Amazonia e a resposta da comunidade internacional, encabezada polos membros do G7, puxeron ao descuberto os intereses económicos en xogo e a delicada conxuntura política de Sudamérica. A análise do ensaísta boliviano Rafael Bautista, do que hoxe achegamos a súa segunda parte, ofrécenos novos dados para unha visión alternativa da situación na zona. Eis un extracto da información publicada ao respecto no número 363 do semanario en papel Sermos Galiza.

O último proceso electoral en Arxentina incidiu negativamente nos mercados, ao se estar configurando un novo equilibrio xeopolítico en Sudamérica. A tendencia crecente en Bolivia, Arxentina e Uruguai ameaza o propio Brasil, ao ficar rodeado de gobernos que influirían na súa propia situación política. Isto afecta os intereses dos poderes reais globais que se atopan en plena crise do seu proxecto histórico e deben enfrontarse ao fin da súa hexemonía centenaria. A expansión da nova da Rota da Seda que promove China ten Brasil e Bolivia como vértices da inclusión de Sudamérica nun proxecto de infraestruturas do comercio global que remataría por desprazar o dólar e o Atlántico como eixos do comercio mundial. Máis do 25% do osíxeno do planeta Se isto é así, unha crise ambiental estendida adía os plans de integración xeoestratéxica de Sudamérica cara ao pacífico. Curiosamente, non estamos diante de feitos casuais; aínda que os focos son illados, a sincronía destes e a configuración dunha mancha compacta entre Brasil e Bolivia conflúen en tres rexións estratéxicas: o Pantanal, a Amazonia, e a Chiquitanía, as cales deberían ser conectadas polo tren oceánico. As tres áreas achegan unha cantidade considerábel de osíxeno ao planeta, por riba do 25%, ademais dunha absorción importante de CO2. Unha catástrofe ambiental como a que se estaría producindo vénlle como anel ao dedo á proposta das potencias occidentais de "facerse cargo" da Amazonia, á marxe do Estado brasileiro; é dicir, a promoción dunha instancia supranacional que actúe de garda forestal global, reducindo as competencias estatais dos nosos países ao mínimo, conforme o plan imperial de acabar coa soberanía dos nosos pobos. As sospeitas duns incendios inducidos A potestade e a administración dos recursos hídricos, se finalmente perde o petróleo, é fundamental para a supervivencia do dólar; desde Bush xa é coñecida a importancia que o imperio lle dá aos acuíferos dos ríos Amazonas, Orinoco e Guaraní. Trátase da súa supervivencia. A guerra fría, de divisas e aranceis, que promove o dólar e que non resolve a súa decadencia estenderíase agora ao monopolio de áreas estratéxicas, e isto entra en concordancia coa nova colonización da diversidade biolóxica e da biomasa do planeta que propón a economía verde. Que o goberno brasileiro dispoña da loxística necesaria para conter a expansión do incendio, malia ter recortado nun 40% os orzamentos das forzas armadas, dá conta dunha complicidade que reafirma a hipótese dunha queima inducida. Bolsonaro xa anunciou en campaña o desaloxo das reservas indíxenas en beneficio do complexo agroindustrial. Mais se as cousas se complican, entón, como é costume na historia colonial, nin sequera as oligarquías locais sairían beneficiadas, senón os poderes foráneos, desprazando os capitais locais para, no momento axeitado, comezar un novo saqueo aínda máis perverso. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 363 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: É un dos símbolos máis representativos da Galiza e acolle os restos dos seus vultos máis ilustres, Castelao e Rosalía, mais o seu estado continúa a ser cuestionado. O Panteón de Galegos Ilustres permanece baixo a tutela da Igrexa e sen o recoñecemento institucional reclamado desde hai unha década.

Hai mañá 130 anos, o 25 de maio de 1891, os restos de Rosalía de Castro foron trasladados por un grupo de próceres, co apoio da Sociedade Económica de Amigos do País, desde o cemiterio de Adina, en Iria Flavia, Padrón, até o convento de San Domingos de Bonaval. Na capela lateral esquerda da igrexa, un mausoleo sufragado por emigrantes galegos en Cuba e esculpido por Jesús Landeira Iglesias acollía os restos de quen fora "groria da súa patria". Nacía así o xermolo do Panteón de Galegos Ilustres. Co tempo, foron trasladándose alí os restos Alfredo Brañas, Francisco Asorey, Ramón Cabanillas, Castelao e, finalmente, Domingo Fontán. A celebración do 130 aniversario podería ser festexada in situ pola cidadanía, mais as portas do Panteón permanecen fechadas desde que comezou a pandemia. O Arzobespado, propietario do lugar, alega cuestións de loxística para non abrir un espazo declarado Ben de Interese Cultural (BIC) que garda simbolicamente a memoria da historia e a identidade da Galiza. Unha proposta con máis de dez anos: un Panteón laico San Domingos de Bonaval pasou a ser propiedade do Concello de Santiago en 1837, grazas á Lei de Desamortización de Mendizábal, sen que durante máis dun século a Igrexa mostrase inconveniente ningún á nova titularidade. Mais á morte do ditador Francisco Franco iniciou un litixio que rematou, despois de tres décadas, cunha sentenza do Tribunal Supremo que lle permitía recuperar a propiedade do convento. O Museo do Pobo Galego xa se estabelecera alí e custodiaba as chaves do Panteón, ao que se accede a través do claustro. O primeiro que fixo o Arcebispado tras recobrar a titularidade do edificio foi fechar o Panteón durante semanas para forzar a Xunta de Galiza a asinar un pacto que regulase o seu uso. En xullo de 2010, o conselleiro de Cultura, Roberto Varela, e o arcebispo de Santiago, Julián Barrio, asinaban un convenio que permitía incluír a visita ao Panteón dos Galegos Ilustres dentro do funcionamento do Museo do Pobo Galego e dáballe a potestade á Xunta de utilizar o espazo para a celebración de actos institucionais durante cinco días ao ano dentro "do respecto á natureza da Igrexa". Desde entón, colectivos culturais e civís e partidos políticos veñen reclamando periodicamente que o Panteón pase a ser de titularidade pública e de libre acceso. O Consello da Cultura mesmo chegou a presentar no Parlamento unha Proposta de Lei do Panteón da Galiza que o configuraba como "unha Entidade de Dereito Público, parte do patrimonio inmaterial do pobo galego e elemento singular da súa identidade", adscrita ao Parlamento e que foi elaborada xunto coa Real Academia Galega, o Museo do Pobo e as fundacións Rosalía de Castro, Castelao e Alfredo Brañas. A proposta foi ben acollida polos distintos grupos políticos e polo mesmo Goberno de Alberto Núñez Feixoo, que anunciou que promovería esa lei. Mais a realidade foi outra: o proceso nunca chegou a culminar. O BNG fixo súa a reivindicación e en 2011 elevou unha iniciativa parlamentar na que lle reclamaba ao Goberno galego que negociase coa Igrexa a cesión do Panteón. A petición non foi apoiada polo PP nin polo PSdeG, que recoñecían así os dereitos da Igrexa sobre o recinto. En 2015 presentou outra iniciativa na que se reclamaba "adoptar as medidas necesarias para garantir a titularidade e uso civil do Panteón de Galegos Ilustres", por terse convertido nun espazo "no que lembrar digna e colectivamente a aquelas persoas máis relevantes na historia do pobo galego". Só recibiu o apoio de AGE. Sen solucións á vista Cesáreo Sánchez Iglesias, presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega, declaraba nun acto que celebrara o Día de Rosalía, en 2016, no Panteón: "Aínda que poida ser desolador estar nun lugar onde os nosos símbolos nacionais están materialmente ocultados e que só é accesíbel co permiso eclesiástico, trátase dun exercicio de inmersión na realidade máis cruel que temos que transformar". Esa cruel realidade permanece inmutábel: un dos símbolos máis representativos da nación permanece na escuridade e sen que se albisquen solucións pola determinación duns e a omisión doutros. O Panteón de Galegos Ilustres, escenario de momentos simbólicos na Historia da Galiza O traslado dos restos de Rosalía naquel mes de maio de 1891 adquiriu un carácter duplamente simbólico ao ser o primeiro acto coñecido en que a actual bandeira da Galiza ondeou por primeira vez. O simbolismo repetiuse máis de 90 anos despois, mais baixo outro signo radicalmente distinto, cando o traslado dos restos de Castelao desde o cemiterio bonaerense da Chacarita foi interpretado por moitos como unha operación política para lexitimar o novo réxime autonómico. Un sector do nacionalismo opúxose radicalmente a aquel regreso do rianxeiro -malia que a iniciativa partira do deputado, daquela de Esquerda Galega, Camilo Nogueira- e a cerimonia rematou cunha brutal carga das forzas da orde pública contra os manifestantes que protestaban pola utilización da súa figura.


Summary: O pasado ano o saldo vexetativo foi de -12.683, os datos máis negativos de todo o Estado. É a terceira comunidade cunha menor taxa de natalidade, que continúa o seu descenso.

Galicia foi en 2016 a comunidade autónoma cunha maior diferenza negativa entre nacementos (19.049) e defuncións (31.732), o que a converteu no territorio do Estado español cun peor saldo vexetativo (-12.683), que se converte ademais no peor da historia. En 2015 a fenda entre nacementos e mortes acadara xa un máximo (-12.269). 1987 foi o derradeiro ano no que en Galicia naceron máis persoas das que faleceron. No 2016 descendeu o número de nacementos en Galicia (dos 19.427 de 2015 aos 19.049), a pesar das medidas postas en marcha polo Goberno galego, coma o moi publicitado cheque-bebé, que tivo un custe de 9,5 millóns de euros. Os nacementos levan descendendo de forma constante dende o ano 2008 (23.175), último ano do empurrón á natalidade que supuxeron os anos fértiles da xeración do baby-boom. A crise económica dos anos seguintes e a redución na chegada de inmigrantes levaron ao descenso ao que asistimos dende entón. No 2016, segundo as cifras publicadas este xoves polo INE, o conxunto de España rexistrou un lixeiro saldo vexetativo negativo (-259). Porén, en sete comunidades autónomas segue habendo máis nacementos que defuncións, sobre todo en Madrid e na maior parte dos territorios mediterráneos. Pola contra, o norte do Estado, comezando por Galicia e seguindo por Castela-León, Asturias, País Vasco e Aragón, presenta os peores datos Galicia é a terceira comunidade cunha taxa de natalidade máis baixa, con 7,02 nacementos por cada mil habitantes, superando unicamente a Castelá-León e Asturias e a case dous puntos da media española (8,75). A taxa de natalidade galega leva dende 2008 descendendo de forma constante; naquel ano acadaba un valor de 8.4. Por provincias Pontevedra (7,25) e A Coruña (7,43) presentan datos algo mellores, pero moi por debaixo da media española. En cambio, Lugo (6,28) e sobre todo Ourense (5,67) están entre os lugares con menos nacementos por habitante, por diante unicamente de Asturias e de Zamora, que pecha a lista.


Summary: Após ser expulsada da tribuna do Parlamento di, "por incomodar ao Partido Popular" Ana Pontón denuncia a "leitura partidaria" que a presidenta da Cámara, Pilar Rojo, fai do Regulamento.

A deputada do BNG asegura que "a maioría absoluta" que goza o PP na institución parlamentar non conta co apoio das maiorías sociais polo que chama a saír á rúa o 15 de setembro porque "é unha oportunidade de ouro" para "reivindicar que existimos e que só desde Galiza poderemos pór solución aos múltiples problemas que temos" A pasada terza feira foi expulsada da tribuna do plenario. Como valora o acontecido?É un síntoma anti-democrático dun Parlamento no que a maioría do PP quere vulnerar o dereito máis básico que é a liberdade de opinión. Poder dicer o que moitas persoas pensan na Galiza, e é que foi absolutamente vergoñento que, após o acontecido en Angroi,s o PP --neste caso coa cumplicidade do PSOE-- pretendan evitar que os galegos e as galegas coñezan a verdade. Coido que é un síntoma do medo que ten o PP, o medo que o leva a aplicar a censura no Parlamento. Mentres vostede falaba na tribuna o xulgado imputou a 5 directivos de Adif e mesmo pediu identificar a máis responsábeis. Como valoran o rexeitamento á creación de senllas comisións de investigación na Galiza e en Madrid?O xulgado está a pór de manifesto que existen responsabilidades políticas no accidente, que non poden ser agochadas. Creo que é unha fraude, primeiro ás vítimas e segundo ao conxunto da cidadanía deste país, que non se permita abrir unha investigación no ámbito político. Se algún sentido ten o Parlamento de Galiza ou calquera outra institución representativa é que aí se respondan ás interrogantes e preocupacións en relación co acontecido en Angrois. Entendemos que a decisión do PP é unha maneira máis de degradar o Parlamento e as institucións. "A aplicación que está a facer Pilar Rojo do regulamento é unha leitura de parte" Díxose mesmo que o Parlamento non é "competente" nen ten "potestade" para investigar...É un argumento absolutamente insolvente. O único que hai detrás son dúas forzas políticas [PP e PSOE] que non queren que se coñeza a verdade. O regulamento da Cámara di que se pode iniciar unha comisión de investigación sobre calquera asunto de interese público. Se coñecer a verdade sobre o accidente de Angrois non o é, que o PP nos explique que pode ser. Isto dá boa conta da actuación de dúas forzas de ámbito estatal que non queren recoñecer a lexitimidade do Parlamento do que toman parte. Estase a facer unha leitura partidaria do regulamento?A aplicación que está a facer a presidenta é unha leitura de parte dun regulamento que coido ten moitas carencias desde o punto de vista democrático. De feito, calquera persoa que siga de maneira habitual as sesións pode ver como de xeito continuado os conselleiros non se cinguen á cuestión e mesmo se permiten o luxo de non responder ás cuestións que se lles formulan e nunca son chamados á orde, tampouco se lles retira a palabra. En todo caso, para min é unha honra que o PP se incomode por escoitar as verdades, aínda que me pareza patético e triste que iso poida pasar nunha institución que representa aá cidadanía galega. O día seguinte á súa expulsión foi sancionada a parlamentar de AGE, Chelo Martínez, que non poderá asistir á vindeira sesión. Existe un ambiente de crispación?Existe unha tensión na Cámara que en todo caso reflicte a que existe na rúa. Mais é a propia presidenta da Cámara a que está promovendo que se incremente o nivel de tensión. Dáme a impresión que esta é unha estratexia que ten plantexada o PP. "Sairemos á rúa para reivindicar que existimos e que só desde Galiza poderemos pór solución aos múltiples problemas que temos" Este domingo o Bloque convoca unha manifestación a prol dos dereitos nacionais para Galiza...Para nós é moi importante que as mobilizacións que se convocan, non só como resposta á crise económica, senón na procura de alternativas, teñan éxito. Coido que este domingo temos unha oportunidade para pór de manifesto que Galiza non é un pobo submiso, que Galiza non acepta as actuais políticas. Coa mesma dignidade que a amosada polo pobo catalán, sairemos á rúa para reivindicar que existimos e que só desde Galiza poderemos pór solución aos múltiples problemas que temos. Se algo pon de manifesto a realidade actual é que ou temos capacidade real de decisión e rescatamos a democracia ou continuará avanzando este marco de regresión e de ataque aos dereitos sociais. O día 15 temos unha oportunidade para amosar esa Galiza viva, rebelde que está orgullosa do que é e que expresa con clareza que este réxime político no que vivimos non nos serve. Desde o BNG defendemos unha alternativa democrática, xusta. Perante dúas maiorías absolutas --na Galiza e en Madrid-- é unha urxencia amosar o rexeitamento a este estado de cousas na rúa?Hai unha realidade institucional que lle confire unha maioría absoluta ao PP, mais non creo que a maior parte da sociedade deste país concorde co que está a facer. Neste senso, unha parte importante da oposición que podemos facer é estar nas rúas, nos conflitos sociais. A manifestación é unha oportunidade de ouro para iniciar o curso con mobilizacións sociais, reivindicando os dereitos nacionais e sociais que son dúas caras dunha mesma moeda.


Summary: No sector dos centros de chamada as mulleres son ampla maioría entre os seus 8.000 traballadores. Patricia Cordo traballa en Extel, na Coruña, e apoia o paro do 8 de marzo. Con ela encetamos unha serie de pezas protagonizadas por mulleres que secundarán a greve.

Patricia Cordo vai secundar a greve de mulleres do 8 de marzo… se lle toca traballar ese día. Operaria do sector do telemarketing, está pendente das quendas, polo que pode que non lle toque traballar o 8. "Se me toca, vou", afirma. Mais ese paro é tamén de consumo e coidados e ese vaise secundar tamén. "Hai motivos máis que suficientes para secundar a protesta", afirma Patricia con convencemento. Delegada sindical da CIG en Extel, sinala que o sector dos centros de chamada, ao ser maioritariamente feminino, ten que soportar "salarios máis baixos, tendencia a xornadas paciais…". Na Galiza son por volta de 8.000 persoas traballando nesta actividade, a inmensa maioría delas mulleres. E cunha gran capacidade de mobilización e loita polos seus dereitos, como demostraron nas greves e mobilizacións que protagonizaron en Galiza ao longo de 2017. "Sufrimos a fenda salarial, a desigualdade de xénero, somos as encargadas dos coidados, padecemos a precariedade….sobran razóns para ir a esta greve", sostén.


Summary: Erlantz Ibarrondo (Madrid, 1977) é o avogado que representa os afeccionados deportivistas que estiveron nas inmediacións do estadio Vicente Calderón cando membros do Frente Atlético asasinaron a Javier Romero Taboada (Jimmy). No último mes, estas persoas recibiron sancións de 60.001 euros polas que o BNG vén de reclamar explicacións no Congreso.

Cantos afeccionados do Deportivo defende en relación aos feitos do Manzanares? Ao redor de 70 persoas, contando tamén as 54 que veñen de recibir sancións administrativas cuxas resolucións se están a ditar. Ten elementos de convición que lle fagan pensar nunha quedada ou máis ben foi unha emboscada planificada contra a afección do Deportivo? Quedada non foi seguro. De feito, dentro do procedemento xudicial, no que xa levamos 17 tomos estudados, non hai ningún documento que diga que houbo quedada. A propia policía así o di. Non sei como definir o que alí aconteceu: houbo persoas gravemente feridas e un asasinato. A estigmatización que sufriu Jimmy só lles pasa ás vítimas da violencia fascista Porén, os grandes medios de comunicación trataron de darlle a volta ao que alí aconteceu… Houbo quen falou antes de tempo e sen coñecemento de causa. Pasado o tempo demostrouse que a información era incerta. Tense falado de que había afeccionados dos Bukaneros do Rayo Vallecano metidos no ataque cando a propia Cifuentes (ex delegada do Goberno en Madrid) recoñeceu que non estaban. Tamén se evidenciou, como comentaba antes, que non houbo quedada. Como valora o papel dos medios? O peor dos medios foi a estigmatización da vítima (Jimmy). A estigmatización que sufriu Jimmy non se fai con calquera outra vítima dun proceso violento. Un día despois do asasinato, cando non se coñecían as causas, medios de comunicación publicaron a vida privada do asasinado, mesmo os seus antecedentes. Para min, foi unha das cuestións máis desagradábeis e, curiosamente, isto só lles pasa ás vítimas da violencia fascista. A actitude do club cos afeccionados exemplar non foi, pois seguiu a corrente mediática e enrareceu o ambiente Pódese dicir que houbo certo xuízo paralelo… Houbo quen provocou que houbera un xuízo paralelo desde o principio, o que provocou certas actitudes, como a do club. A actitude do club cos afeccionados exemplar non foi. Pasase o que pasase e cando aínda non se tiña coñecemento dos feitos, o club debía apoiar os afeccionados e debía transmitirlle as condolencias á familia de Jimmy, pero preferiu seguir a corrente mediática e enrareceu o ambiente. Que opina das filtracións aos medios de comunicación? Do máis desagradábel que pode pasar. Nin a familia tivera acceso á autopsia nin os avogados tiveramos acceso ao atestado policial cando saíron publicados en determinados medios. El Mundo chegou a publicar unha imaxe da autopsia de Jimmy. Con outro tipo de vítimas estas prácticas non terían lugar. Chegamos a denunciar os feitos por delito de revelación de secretos pero o xuíz dixo que non era competencia de seu. Como valora que o partido entre o Atlético de Madrid e o Deportivo daquel 30 de novembro non fose declarado de alto risco? A propia Subdelegación do Goberno na Coruña e o Sindicato Unificado de Policías chegaron a admitir que sabían do desprazamento de afeccionados a Madrid. Non sei de quen é a neglixencia, pero un erro é evidente que houbo. Non hai que ser erudito no mundo do fútbol para saber que por moito menos se declaran os partidos de alto risco. No atestado policial afírmase que os axentes chegan a posteriori e aínda así a propia policía permítese enxuizar e sancionar persoas por participar nuns feitos que non presenciou Que criterios seguiu a policía para identificar e arrestar os afeccionados? Porque a policía recoñece que chegou ao lugar dos feitos con posterioridade… É o máis sorprendente. É difícil de aceptar, non só desde o ámbito xurídico, senón tamén desde o persoal, a sanción a unha persoa cando a propia policía admite que chegou despois. No atestado policial afírmase que os axentes chegan a posteriori e aínda así a propia policía permítese enxuizar e sancionar persoas por participar nuns feitos que non presenciou. É terríbel. Veremos que determinación tomamos cando remate o procedemento tendo en conta que as persoas que represento son humildes. Como valora as multas de 60.001 euros que lles están chegando aos afeccionados? Carecen de sustento xurídico. A propia Administración tiña que telas arquivado. De feito, penso que rozan a prevaricación, pois a propia policía recoñece no atestado que chega despois. Sanciónase as persoas en base a elucubracións porque nos procedementos administrativos a policía ten presunción de veracidade. É máis, as persoas multadas foron identificadas a quilómetro e medio do lugar onde se produciron os feitos. Hai quen ve certo impulso político tanto no cuantioso das multas como na celeridade coa que se están a tramitar as alegacións ás sancións. Efectivamente, existe un criterio político evidente de cara á opinión pública. Sanciónanse persoas as que non se lles viu participar en episodios violentos só para lanzar a mensaxe publicamente de que se é moi duro coas persoas que participan neste tipo de actos. Se a Delegación do Goberno e a Secretaría de Estado seguen adiante coas multas é por dúas vías. A primeira, porque non leron o atestado no que a policía recoñece que non presenciou os feitos ou a segunda, que o leron e lles deu igual. De aquí en adiante, se non se lle pon couto, estamos falando de que se sanciona en base a un acta de incidencia. Que recollen as actas de incidencia? Neste caso as actas de incidencia (as 54 que dan lugar ás multas) son exactamente iguais e están asinadas por dous policías que, a súa vez, no atestado di que chegan ao lugar dos feitos despois de que tiveran lugar. É máis, na actas de incidencia acúsaselles aos afeccionados de participar activamente en incidentes violentos cuxa consecuencia foron varias persoas feridas e unha persoa morta. Curiosamente, non se di que as persoas feridas e o asasinado eran afeccionados do Deportivo. Fronte ás 54 multas de 60.001 euros a afeccionados do Depor, hai cero a afeccionados do Atlético Polo de agora, hai 54 multas a afeccionados do Deportivo fronte a cantas multas a afeccionados do Atlético? Multas con resolución a afeccionados do Atlético non me constan. Hai 54 multas fronte a cero. A policía o que fixo foi embolsar todos os afeccionados do Deportivo e sancionou a todos, mesmo cinco membros da Peña Centenariazo, que viven en Madrid e que non se desprazaron desde Galiza. A idea xeralizada de radicais violentos perde todo sentido. Precisamente, se os afeccionados do Deportivo se agruparon foi porque así llo indicou a policía municipal porque estaban sendo vítimas e para preservar a súa seguridade. Que opina das contradicións das investigacións policiais e das novas liñas de investigación sobre inicialmente arrestados polo asasinato de Jimmy e os menores que se vinculan agora? Non o sei. Hai dúas persoas que son arroxadas ao río e por cuestión de sorte unha sobrevive. As liñas de investigación diríxeas a policía. Non saben quen é Jimmy, se o primeiro que lanzan ao río ou o segundo. Oxalá dispuxésemos de capacidade económica para poder pedir máis probas. O que está claro é que as persoas acusadas non poden selo só por participación en liorta, senón por tentativa de homicidio.


Summary: Feijóo mantén que "cumprirá a lei" que obriga a cobrar polos medicamentos dispensados nos hospitais mentres a número dous do PP anuncia que o Goberno de Castilla-La Mancha asumirá o custo da medida. Ao tempo, denuncian en Compostela e Burela falta de hixiene e carencias de material hospitalario.

O 1 de xaneiro foi a data fixada polo Ministerio de Sanidade para a entrada en vigor do novo repagamento, o que afecta a unhas 160 presentacións de case medio cento de medicamentos que os e as doentes recollen directamente no hospital e non nas oficinas de farmacia ordinarias. A medida, con moito máis impacto nos petos máis desfavorecidas que nas arcas públicas, foi rexeitada abertamente polas autonomías nas que non goberna o PP, como Andalucía, Euskadi ou Canarias, que se negan a aplicala, pero tamén foi recorrida por Castilla y León, que gobernan os conservadores. Tamén outras autonomías populares, como Extremadura, Balears ou La Rioja, se resisten a asumila alegando problemas de xestión. Ao contrario que os seus compañeiros de filas, o presidente da Xunta asumiu dende hai meses o repagamento, e agora disponse a cobralo aínda que non o fará nin a secretaria xeral do PP, a tamén presidenta de Castilla-La Mancha, Dolores de Cospedal. Nunha entrevista conxunta organizada polo seu gabinete, De Cospedal asegurou que o seu Goberno ten a "obriga de cumprir as leis do Goberno de España, pero tamén a de coidar das persoas da miña rexión, e non hai ninguén máis vulnerable que aquel que ten unha enfermidade grave". Por este motivo, explica, "non lle vou pedir a ningún cidadán cunha enfermidade grave [estes medicamentos tratan doenzas como o cancro ou a hepatite] que axude ao pagamento, aínda que sexa con catro euros como moito, de ningún meidcamento para unha enfermidade como un cancro". "En Castilla-La Mancha o copagamento hospitalario pagarao exclusivamente a Junta de Castilla-La Mancha, en ningún caso o cidadán cunha enfermidade grave", remachou. De Cospedal: "teño a obriga de cumprir a lei, pero tamén a de coidar as persoas da miña rexión" Mentres De Cospedal celebraba o seu encontro coa prensa, en Compostela Feijóo presidía a reunión semanal do Consello da Xunta. Ao seu remate, o presidente tamén foi cuestionado pola prensa, igual que a número dous do seu partido en Toledo. "As leis dítanse para cumprirse, con independencia da opinión de cada responsable político" e, dado que "temos unha lei que regula unha competencia estatal de carácter exclusivo", a política farmacéutica, "o que imos facer é cumprir a lei", isto é, cobrarlles aos doentes. Argumenta Feijóo que "non cumprir a lei supón unha responsabilidade dun cidadań", polo que cabe "imaxinar" o que acontecería "se un político se declara en rebeldía no cumprimento dunha lei" Feijóo insiste en que "cumprirá a lei" e reduce a "discusión" a cuestións técnicas Lonxe das reservas expresadas pola número dous de Mariano Rajoy no PP, Feijóo céntrase en "lembrar" que "temos 6.000 presentacións farmacéuticas idénticas a estas 147, con prezo reducido" e que "o novo sistema non afecta aos parados, non afecta ás pensións non contributivas" e, polo tanto, "non afecta aos límites que se teñen que pagar polos pensionistas", isto é, ao copagamento farmacéutico xeral que tamén implantou o actual Goberno de España. Ao seu xuízo, esta "discusión" pode "zanxarse no ámbito da oportunidade", cuestionando unicamente "se é anticipado ou non facelo nos hospitais sen previo acondicionamento para a facturación". A cuestión é, polo tanto, puramente técnica, vén dicir. O presidente "non ten a cabeza en Galiza" O entusiasmo de Feijóo na aplicación do novo repagamento foi acollido con duras críticas no seo da Iniciativa Galega pola Gratuidade da Sanidade, a plataforma xurdida en Riotorto tras a decisión deste Concello, seguida por outros, de asumir o custe destes medicamentos para a veciñanza que o precise. Para o alcalde desta vila luguesa, Federico Gutiérrez (BNG), "esta decisión dá mostra da catadura do Goberno galego, cuxo presidente non ten a cabeza en Galiza". A xuízo de Gutiérrez, "o presidente Feijóo está centrado no xogo da carreira sucesoria de Mariano Rajoy" e por iso encabeza a aplicación desta medida, aínda que supoña "un dobre castigo, unha dobre multa que está impoñendo o presidente, que opta por penalizar a enfermidade" e "incrementar as desigualdades entre o pobo". A Iniciativa pola Gratuidade insta os grupos do Parlamento a "impugnar" o decreto do repago Neste contexto, a plataforma disponse a solicitarlles aos grupos do Parlamento de Galicia "unha xuntanza para valorar as consecuencias" da entrada en vigor do repagamento e pedirlles que "impugnen" o decreto que o susteneta. "Nun país como Galiza, castigado polas rendas baixas, o avellentamento e a dispersión poboacional, o copagamento hospitalario supón que moitos pacientes se vexan na obriga de deixar tratamentos vitais por non poder pagalos", advirte Gutiérrez. Segundo Feijóo, estas e outras críticas semellantes son "unha demagoxia que non merece a sanidade pública".


Summary: As residencias de maiores e de atención á diversidade da área da Coruña rexistran un aumento de casos após o surto na residencia pública de Oleiros, do que a Xunta non ofreceu información detallada.

Por segunda semana consecutiva, o Servizo Galego de Saúde (Sergas), dependente da Consellaría de Sanidade, desbota ofrecer información detallada dos casos activos de Covid-19 nas residencias de maiores e de atención á diversidade, así como da situación nos centros escolares, limitándose a informar dos casos agrupados por áreas sanitarias. No que atinxe ás residencias de maiores e de atención á diversidade, o reporte do Sergas da cuarta feira revela que hai sete persoas máis coa doenza que hai sete días, até as 645 infectadas. A área sanitaria da Coruña e Cee sufriu o maior incremento, ao pasar de 181 doentes a 268, após o gromo na residencia pública de maiores en Oleiros, que afecta a arredor de 123 persoas, e que se fixo público grazas ás traballadoras e traballadores. Precisamente, na edición de onte, Nós Diario publicou, por erro, que a residencia Clece Vitam de Oleiros estaba sendo xestionada por DomusVi. Porén, a residencia na que se produciu o gromo é de xestión e titularidade pública. Unha traballadora da citada residencia incidiu en que "temos dúas plantas case cheas", definindo como "desastre" a xestión destas zonas. Aínda coa estimación de casos que transmite o persoal, 123 infeccións, a falta de información da Xunta impide saber a situación real nun centro con 284 prazas. Ao tempo, a CIG exixiu a comparecencia de Fabiola García, conselleira de Política Social. Tamén aumentou a Covid-19 nos centros da área de Lugo, A Mariña e Monforte de Lemos, que contan con 116 contaxios, sete máis que no anterior reporte. O mesmo aconteceu na zona sanitaria de Compostela e A Barbanza, con 52 persoas infectadas, 14 máis que no anterior reporte. Asemade, a outra área na que se elevaron os casos activos foi a de Pontevedra e o Salnés, con 29 infeccións, catro máis que a semana pasada. Pola contra, diminuíron na de Ourense, Verín e o Barco de Valdeorras, con 114 casos (52 menos), na de Vigo, con 60 casos (21 menos), e mais na de Ferrol, con 6 casos (32 menos). Centros de ensino Con respecto ás infeccións confirmadas hai unha semana, o número de casos activos reduciuse tanto na poboación vencellada a escolas infantís como na relacionada co resto de centros de ensino. Nas primeiras, Sanidade transmite que hai neste intre 431 persoas co virus, 99 menos que no anterior reporte, con dúas aulas fechadas (seis menos), mentres que no resto de centros a cifra de casos activos é de 6.470 persoas, 2.480 menos, con 97 aulas fechadas, 29 menos. O maior número de infeccións dáse nas áreas sanitarias da Coruña (1.433 casos e 35 aulas clausuradas), na de Compostela (1.433 casos e 30 aulas), e na de Vigo (1.648 casos e 25 aulas). A Galiza supera as 3.000 mortes por Covid A última actualización de datos da Consellaría desvela que desde o comezo da pandemia producíronse 3.008 defuncións con coronavirus na Galiza, nunha xornada na que se confirmou que os casos activos da doenza baixaron dos 50.000 por primeira vez desde comezos de xaneiro, sinala a Dirección Xeral de Saúde Pública. Ademais desta caída de arredor de 2.000 casos, até 49.376, tamén se rexistrou unha redución no número de contaxios, até 3.195, con datos recollidos entre as 18 horas da segunda feira e a mesma hora da terza feira. Outro dos valores que diminuíu é a presión hospitalaria, malia a repunta nas Unidades de Coidados Intensivos, nas que están sendo tratadas 48 persoas (tres máis que 24 horas antes), mentres que en unidades de hospitalización permanecen 646 persoas (dez menos).


Summary: O Concello das Pontes conta desde o pasado mes de novembro cun informe no que se analizan os recursos de xeración eléctrica para aproveitar os nodos de conexión á rede da central de Endesa. Soltec, autora do informe, destaca o potencial da enerxía solar flotante sobre a superficie do lago e os encoros do Eume.

O anuncio do fechamento da térmica das Pontes deixou a Xunta coa aposta pola queima de lodos de depuradoras e puríns xunto con combustíbeis fósiles como única alternativa industrial para As Pontes e a súa comarca. Porén o Concello xa se puxera a traballar noutras posíbeis alternativas para manter a actividade de xeración eléctrica. Un informe datado en novembro do ano pasado e ao que tivo acceso Nós Diario pon de manifesto o interese do Goberno local, presidido por Valentín González Formoso, de procurar o maior aproveitamento dos seus recursos. Como sinala o propio González Formoso, o obxectivo do informe, encargado á enxeñaría Soltec, "é buscar potenciais recursos enerxéticos de orixe renovábel sobre os que este municipio poida acometer unha reconversión industrial cara a un modelo máis sustentábel. Unha oportunidade para seguir á cabeza do sector enerxético deste país", engade o rexedor. O nodo de conexión eléctrica existente nas Pontes conta cunha capacidade de entre 1.160 e 1.180 megavatios (MW) dispoñíbeis. Á devandita capacidade habería que sumarlle os 1400 MW ocupados pola central térmica das Pontes, o que daría un total de aproximadamente 2.580 MW listos para aproveitar por distintas fontes de xeración. Alternativas analizadas O informe de Soltec contempla varias alternativas enerxéticas. Unha delas é potenciar a capacidade hidráulica existente, por exemplo aproveitando o caudal que agora se emprega para refrixerar a central térmica (2,6 m3/s) para elevar a 18,10 GWh/ano a capacidade de xeración eléctrica no encoro de Ribeira, no curso alto do Eume. Esta actuación, xunto coa creación de minicentrais en catro muíños en desuso no mesmo río e un bombeo forzado para derivar caudal do lago das Pontes ao encoro e aumentar a capacidade de xeración eléctrica levaría a aumentar de 26,68 MW a 44 MW a potencia instalada. Outras das alternativas analizadas é a produción de biogás, que permitiría ao Concello das Pontes o aproveitamento dos residuos agroalimentarios e dos lodos da EDAR e sumaría unha potencia de 0,87 MW. No caso da xeotermia, a explotación do gradiente xeotérmico do lago permitiría aumentar esa potencia en 1,51 MW. Pero o que máis chama a atención do estudo e a enorme capacidade de produción que ofrece a enerxía solar. Soltec avalía a súa implantación sobre a superficie do lago das Pontes, en solo na parte norte do mesmo, nos encoros de Eume e Ribeira e nas cubertas dos polígonos industriais, a zona de entullos, a Casa da Enerxía e outros edificios públicos das Pontes. Comezando por estas últimas, o potencial total de xeración mediante enerxía solar en cubertas de edificios é de 2,72 GWh/ano. Tendo en conta os terreos dispoñíbeis no vertedoiro e anexos á Casa da Enerxía, o potencial ascendería a 31,14 GWh/ano. No caso dos encoros, poderíase ocupar unha superficie de máis de 100.000 m2 (79.200 m2 no de Ribeira e 29.7300 m2 no do Eume). Cunha estimación de 1.500 horas equivalentes de irradiación solar ao ano, as instalacións fotovoltaicas nestes dous encoros posúen un potencial de xeración eléctrica de 5,94 GWh/ano no caso do encoro de Ribeira e 22,298 GWh/ano no encoro do Eume. Nada que ver cos 895,275 GWh/ ano que podería producir a solar na superficie do lago no caso de ocupar 90% da súa extensión. A mina volve estar no lago Con todo, a firma de enxeñaría recoñece que dita extensión é "bastante improbábel" por realizarse no lago, que cubre o oco da antiga mina de lignito (fechada en 2007), outro tipo de actividades complementarias. Empregando as mesmas constantes de partidas e o mesmo método de cálculo obtéñense 598,85 GWh/ano e 298,425 GWh/ano de enerxía eléctrica para unhas porcentaxes de cobertura de 60% e 30%, respectivamente, apunta o documento. No concello das Pontes, sen ter en conta os combustíbeis de orixe fósil, o consumo total de enerxía acada os 79,126 GWh/ano, unha cantidade que podería ser cuberta tan só con 5% da enerxía eléctrica xerada por un parque solar flotante que cubrise 30% da superficie do lago. Segundo o informe, a potencia instalada cunha cobertura solar de 30% do lago, incluíndo tamén a mesma porcentaxe en solo da superficie dispoñíbel ao norte do mesmo, sería de 575 MW e requiriría un investimento de 402 millóns de euros, cun retorno a 20 anos. Con 60% da superficie, o investimento elevaríase até os 686 millóns de euros e a potencia aos 980 MW. Se contamos ca dos encoros e cubertas, a potencia da solar instalada ascendería a 1.178 MW e 1.584 MW, respectivamente.


Ahistoria da cerámica en Sargadelos vén de vello. O propio Isaac Díaz Pardo recoñeceu que a idea de montar unha fábrica nesta parroquia do concello de Cervo xurdiu en 1946, lendo un libro do pintor Felipe Bello Piñeiro, La cerámica de Sargadelos, onde coñeceu o pasado da produción de louza nas terras mariñás e soubo da figura de Raimundo Ibáñez, natural dos Oscos, veciño de Ribadeo e moi influído polas ideas da Ilustración impulsou diversos proxectos empresariais, entre eles unha factoría para fabricación de cerámica que arrancou a súa actividade en 1806 e continuou o seu labor até 1832, 24 anos despois súa da morte, no contexto dunha revolta popular en Ribadeo no marco dos conflitos sociais vividos durante a guerra do francés. As seguintes etapas da cerámica de Sargadelos van continuar ligadas á familia de Ibáñez. A coñecida como segunda época de Sargadelos alongouse entre 1835 e 1842 baixo o impulso do fillo do fundador e do empresario sevillano Antonio de Tapia, cunhas pezas inspiradas nos deseños da fábrica Hartley Greens and Company de Leeds. A denominada terceira época, sen ningún membro da familia Ibáñez na xestión e co complexo dirixido polo empresario compostelán Luís de la Riva, desenvolveuse entre 1845 e 1862 con máis 1.000 traballadores e traballadoras na factoría, presentando a louza grandes semellanzas coas formas británicas. A cualificada como cuarta época, cun neto de Raimundo Ibáñez á fronte, limitouse ao quinquenio de 1870 á 1875, caracterizándose por recuperar deseños da primeira e da terceira etapas. Un proxecto de dúas vítimas do franquismo A proposta de recuperar a produción de louza en Sargadelos soñárona dúas vítimas do franquismo. Unha delas, Luís Seoane, definiuse a comezos dos anos 50, no seu exilio arxentino, como "contemporáneo ao deseño industrial e ao Bauhaus" e apostou por "elaborar unha Sargadelos, máis que cerámica Panorámica da factoría de Sargadelos, en Cervo. / Europa Press. A cerámica de Sargadelos cos seus debuxos xeométricos en azul cobalto e branco é un símbolo ineludíbel do deseño galego. Porén, a dimensión do proxecto de Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane López escapa ao ámbito artístico e empresarial e lígase cun proxecto de restauración da Galiza soñado no desterro arxentino. Texto Redacción cerámica coas ferramentas propias do tempo sen deixar de lado a identidade propia e a historia do lugar onde se realiza". Na mesma liña, insistiu anos máis tarde que "existen formas galegas inéditas que están na paisaxe, nas ferramentas, nos oficios e nos obxectos herdados". O outro, Isaac Díaz Pardo, após abandonar a súa carreira como pintor, ergueu unha fábrica de louza no Castro de Samoedo en Sada, onde ensaiou coas mesmas materias primas que traballou Ibáñez e soubo das dificultades que impuxo o réxime aos disidentes. O reencontro destas dúas persoas por volta de 1955 en Arxentina abriu a porta a posta en marcha do complexo cerámico de Sargadelos. A iniciativa enmarcouse nun proxecto máis amplo de restauración da personalidade da Galiza, onde se situaron outras iniciativas que viron a luz na segunda metade do século XX, como Cerámicas do Castro, Edicións do Castro, Museo Carlos Maside, Instituto Galego da Información ou o recuperado Seminario de Estudos Galegos. O intelectual orgánico de todo este edificio foi o Laboratorio de Formas, presentado polos seus fundadores como un sistema arborescente cuxas raíces se fundiron nas xentes da Xeración Nós e do Seminario de Estudos Galegos e formado por un conxunto de pólas que xurdiron do propio Laboratorio. A proposta programática e estética que guiou a cerámica de Sargadelos foi definida a comezos dos anos 60. A esa altura, Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo iniciaron os traballos para pór en marcha a súa factoría nas terras da Mariña, sinalando que a "orixe das formas non debe someterse ao cosmopolitismo por respecto ao home, analizando aquelas que distinguen de antigo a arte da Galiza, tendo en conta as experiencias anónimas que inventaron hai centos de anos formas aínda actuais e que adquiriron particularidade galega". Nunha liña semellante, Luís Seoane na súa intervención durante a inauguración da fábrica, en maio de 1970, afirmou que "nós propugnamos polo cultivo das características culturais constitutivas dun país ou dunha nación. Non se trata de repetir formas ou estilos do pasado nun país, senón da actualización para o presente daquelas formas características". Unha fábrica de feitura moderna ligada á tradición As obras da actual factoría de Sargadelos comezaron en 1968, porén a inauguración da planta non se fixo efectiva até maio de 1970. O edificio foi o resultado dun longo proceso de reflexión entre Seoane, Díaz Pardo e o arquitecto da obra, Andrés Fernández-Alabalat, co obxectivo de que respondese ao proxecto que ía albergar. Así, o inmóbel separouse da arquetípica imaxe da fábrica fordista e converteuse nun conxunto de espazos con significado, ligada á tradición pero de feitura moderna, con volumes rotundos e encravados na paisaxe, dunha pegada construtivista. Neste sentido, o arquitecto Daniel Beiras sinalou que "Sargadelos é efectivamente como un rueiro, unha estrutura espacial habitábel e produtiva organizada arredor dun camiño, cunha focalidade moi clara e ao mesmo tempo gran permeabilidade e apertura a paisaxe". Sargadelos é hoxe un espazo que liga a modernidade e a tradición na liña da proposta formulada polos seus impulsores. Seoane e Díaz Pardo negáronse a edificar as novas instalacións sobre as vellas construcións das factorías de Ibáñez, co obxectivo de preservar o pasado industrial da zona e ligala ao novo proxecto que arrancaron. Así, nas terras mariñas de Cervo atopámonos cos restos daquelas vellas cerámicas e siderúrxicas do século XIX, das dotacións a elas asociadas, como a presa ou o Pase dos Namorados, canda os inmóbeis dun novo espertar industrial galego pensado por dous significados membros de dúas xeracións galegas derrotadas en 1936. Luís Seoane Foi un home do Renacemento trasladado ao século XX. Artista plástico na Galiza republicana, a súa militancia nacionalista obrigouno a exiliarse na Arxentina e a dedicarse profesionalmente ao que era a súa afección, mais tamén parte do seu compromiso político. Figura de referencia da pintura galega da súa época, creador dunha ampla obra muralística espallada fundamentalmente no continente americano, é o impulsor de toda unha liña de renovación da nosa arte. Seoane, recoñecido poeta e dramaturgo, promoveu proxectos do máis diverso a prol da Galiza, destacando os impulsados no ámbito editorial e da comunicación. Isaac Díaz Pardo Naceu rodeado de arte nunha casa taller onde seu pai, o artista mártir Camilo Díaz Baliño criou algúns dos deseños de máis relevo da historia da Galiza. Artista plástico desde os seus anos xuvenís, encarreirouse primeiramente á pintura, mais non tardou en dar o salto á cerámica. Á fronte da fábrica do Castro en Sada, da Madalena en Bos Aires ou de Sargadelos en Cervo, achegou formas para un tempo e para un país. O legado de Díaz Pardo fica para sempre asociado a ducias de iniciativas sociais e culturais que marcan a segunda metade do século XX na Galiza. Esta peza publicouse con 'máis', suplemento de agosto de Nós Diario que podes adquirir en quioscos ou na nosa loxa.


Summary: O incendio declarouse ao mediodía desta quinta feira na parroquia de Cinsa e ás seis da tarde xa levaba arrasadas 350 hectáreas.

O conselleiro de Medio Rural, José González, viaxou até Monforte para seguir de cerca as labores de extinción do incendio máis grande da xornada. Pola mañá estivera en Porto do Son, onde se concentrou o operativo aéreo para frear un lume que ameazaba ás casas. Pola tarde, os alcaldes de Monforte e de Pantón informaban que se ordenara desocupar varias vivendas en aldeas das parroquias de A Vide e Mañente. "É unha medida preventiva", insistiron ambos para tranquilizar á poboación. A área na que se produciu o lume está ben comunicada pola súa proximidade á capital da comarca e hai moitas vías de acceso. Pola mañá desta quinta feira, os principais incendios estaban en Porto do Son e en Loberia. Os Foca con base en Lavacolla interviren xunto a outros medios aéreos, entre eles o helicóptero Kamov, e mesmo se desprazaron efectivos da UME á localidade costeira. A última estimación de Medio Rural era de 80 hectáreas perdidas. A BRIF de Laza combateu o lume de Lobeira, un incendio no Parque Natural do Xurés, que cada verán, malo ou bo, sofre polo seu abandono. Medio Rural informou que o incendio quedara estabilizado á unha da tarde e a estimación de danos era de 30 hectáreas. En Cenlle tamén quedou estabilizado un incendio activo desde a cuarta e que asolou unhas 40 hectáreas. A BRIF de Laza foi enviada a Monforte, que ao medio día xa se convertera no maior dos sinistros da xornada con 350 hectáreas queimadas e cunha fronte de varios quilómetros ao norte da capital da comarca avanzando en dirección sur-oeste cara Pantón. Este incendio concentrou xa pola tarde a maior parte do continxente de medios áreos -incluíndo, 4 focas das bases de Lavacolla, Matacán (Salamanca) e Torrejón (Madrid)- aos que se sumaron as unidades da BRIF de Tineo e Tabuyo, 51 homes a pé do lume entre as tres unidades, xunto ao resto de brigadas enviadas desde todos os distritos veciños.


Summary: A campaña para que se poida usar esta rede social na lingua propia de Galicia colle un novo pulo despois de poñerse en marcha os servizos en catalán e euskera.

Hai algo máis dun ano Twitter comezou a traballar nas versións da súa páxina noutros idiomas distintos do inglés. Escolleu a mesma fórmula que xa adoptara Facebook, de xeito que son os propios usuarios da plataforma os encargados de realizar a tradución á lingua que queiran. Porén, isto non é tan automático; digamos que Twitter ten que darlles acceso ás linguas aspirantes, en función do seu número de usuarios entre outros factores, ao servizo de tradución para que aí si, os tuiteiros completen o proceso. Na actualidade Twitter está dispoñible en 33 linguas, despois de que hai unhas semanas se incorporasen seis máis, entre elas o catalán e o euskera (ademais de afrikaans, checo, grego e ucraíno). Para o catalán, a pesar da súa forza desmostrada en moitos eidos, non foi un proceso doado. Naceu dende abaixo, pola presión dos propios usuarios, nomeadamente do xornalista Albert Cuesta, que hai algo máis dun ano comezou a reclamar que o servizo estivese en catalán; entre outras cousas levou a cabo unha recollida de sinaturas, até 7.300, e outras accións máis virtuais, coma a chamada a elevar un determinado hashtag reivindicativo a TT. Finalmente, en maio o catalán foi aceptado no servizo de traducións de Twitter e un mes despois o proceso estaba concluído. Hoxe, xa se pode usar twitter en catalán. A propia empresa destaca que "co apoio dos tradutores estamos cada vez máis cerca de facer Twitter accesible a máis cidadáns de todo o mundo" O obxectivo é acadar un apoio semellante ao que conseguiu a iniciativa catalá, para así presionar á empresa para que admita o galego como lingua para o seu servizo de traducións No caso galego vén de poñerse en marcha unha iniciativa de recollida de sinaturas en change.org, para pedir Twitter en galego, xa. Comezou este martes e achégase xa ao milleiro de apoios. O obxectivo é acadar un apoio semellante ao que conseguiu a iniciativa catalá, para así presionar á empresa para que admita o galego como lingua para o seu servizo de traducións: "se logramos supera-las 7.300 firmas acadadas a prol dun Twitter en catalán, esta empresa non poderá dicir que non a un Twitter en galego". Unha vez conseguido iso, o resto do traballo dependería dos propios usuarios e se cadra estaría rematado en breve. A campaña por un twitter en galego, con todo, vén de máis atrás. Máis ou menos cando a empresa comezou a falar da posibilidade de abrir o seu servizo a outras linguas, un grupo de internautas puxeron en marcha a iniciativa Twitter en Galego, co obxectivo de "activar a comunidade twitteira galega para reclamar a posibilidade de tradución ao galego facendo ver o peso que ten esta lingua no seu sistema e que hai un certo interese en dispoñer desta funcionalidade, ademáis de demostrar a dispoñibilidade dos usuarios para enfrontarse a unha tradución conxunta do sistema". A campaña por un twitter en galego, con todo, vén de máis atrás Nestes meses, conseguiuse que #twitterengalego fose TT a nivel estatal, e forxouse unha certa sensación de comunidade, ademais de quedar claro que existían mans e cerebros dispostos a traballar nas traducións: o proxecto creado en GalegoLab reuniu moi rapidamente as 130 horas de traballo voluntario que se calcula que serían necesarias. A conta da iniciativa conta con case doce mil seguidores e seguidoras, e os seus impulsores salientan que "Twitter en galego son todas aquelas persoas que reivindican unha rede social en galego, traballan día a día, aportando ideas e melloras e axudan a difusión da súa mensaxe na mesma lingua. Porque cada "tuit" que sexa en galego, contribúe un chisco máis, a crear unha normalización do galego nas redes sociais".


Summary: 'Gallaecia Petrea' inaugurarase en xuño e será sufragada ao 77% polas entidades que forman parte da Fundación Gaiás e nun 23% pola Xunta. Aprobouse o orzamento para a montaxe e desmontaxe da mostra, que supera os 800 mil euros.

O Museo de Galicia inaugurarase a finais de xuño coa exposición Gallaecia Petrea, que custará un millón e medio de euros, pagados ao 77% polas entidades que forman parte da Fundación Gaiás e nun 23% pola Xunta. Tan só o orzamento para a montaxe e desmontaxe da mostra, que vén de ser aprobado, supera os 800 mil euros. Gallaecia Petrea consta de duascentas pezas do patrimonio histórico galego, algunhas de gran tamaño, incorporando tamén mostras do norte de Portugal. A mostra ocupará unha superficie de seis mil metros cadrados e estará aberta ao público durante seis meses. A voceira do grupo parlamentario do BNG, Ana Pontón, cualificou o feito de "indecente" e "despilfarro" e comparou a cantidade que se vai gastar na exposición, un millón e medio de euros, coa que se destinará ao longo de todo o ano para dotar de novidades a todas as bibliotecas públicas do país, a mesma. Pontón súmase ademais ás críticas que veñen sendo expresadas nos últimos meses por distintos colectivos políticos, culturais e sociais, que acusan á Xunta de Galicia de non ter un proxecto definido para a Cidade da Cultura, a pesar de que estas instalacións, cun orzamento de 24 millóns de euros para 2012, continúan detraendo unha parte importante dos fondos que manexa a antiga Consellaría de Cultura. O orzamento para a produción, montaxe e desmontaxe, que supera os 800 mil euros, inclúe, por exemplo, unha mesa valorada en máis de vinte mil euros, varios cubos de tres metros de lado cun custe cada un de entre 10 e 20 mil euros, varias tarimas de máis de seis mil euros por unidade ou lonas de case doce mil euros. Orzamento detallado da produción, montaxe e desmontaxe da exposición Folla de condicións para a contratación da obra Web da Cidade da Cultura


Summary: O ex concelleiro de Infraestruturas, que denunciou supostas irregularidades na financiación de Democracia Ourensá e perdeu "a confianza" do alcalde, sostén que o rexedor non negou as acusacións na súa comparecencia de hoxe. Así mesmo pensa que debe dimitir ou "hai que botalo".

Miguel Caride, o que até onte era concelleiro de Infraestruturas en Ourense e un dos críticos coa xestión económica de Gonzalo Pérez Jácome en Democracia Ourensá (DO), respondeu ás acusacións do alcalde nas que o acusa de ter sido "comprado" polo PP. Para o edil, ao que o rexedor retirou as competencias por "falta de confianza", pensa que a teoría que explicou hoxe este último é un "conto chino" de alguén ao que cualifica de "personaxe deleznable". O que era a man dereita de Jácome hai non moito tempo analizou o discurso comentando que "non desmentiu nada, senón que até en tres momentos recoñeceu que o diñeiro que recibe DO desvíao á súa televisión privada (Auria TV)", na mesma rcomparecencia na que acusou ao PP de terlle preparado "un golpe de estado" e de "comprar" ao propio Caride. Intentar a súa renuncia "O que temos que facer é tratar de botalo", insistiu o que tamén era voceiro do grupo municipal de Democracia Ourensá a semana pasada. De feito, ao falar das presuntas ilegalidades na xestión do diñeiro do partido, incidiu en que tamén agarda a que o alcalde se adiante e dimita do cargo. Caride insistiu debe ofrecer explicacións sobre "se hai ou non desviación de fondos públicos á súa empresa privada" e sobre "cal é a situación cos asesores" -após ser acusado de reclamarlle parte do salario a estes para financiar DO- porque o declarado esta mañá foi "historia que parece 'As crónicas de Narnia' dentro do seu mundo onírico, non crible". "O tema é moi serio, isto non é ningún xogo de tronos, e eses discursos infantís, de barra de bar e de contos chineses supoño que haberá xente que os comprará, porque sempre a hai", lamentou. A ameaza á Deputación Respecto da ameaza do rexedor ao Partido Popular sobre a posíbel votación en contra dos orzamentos na Deputación, o representante dos edís de DO críticos foi moi claro. "O PP dixo que suspendía temporalmente o pacto mentres Jácome non aclarase o que ten que aclarar, como el non quere aclarar nin deixar o posto, quere dinamitar o pacto empezando pola Deputacion", abundou. En medio deste cruce de acusacións, pensan que Jácome debe abandonar a Alcaldía, pois conta únicamente co apoio do concelleiro Armando Ojea logo da ruptura co PP e con cinco dos seus seis compañeiros. "Nós o que non imos facer é irnos xa para que o noso posto sexa cuberto por outras persoas afíns a el e que no canto de ser dúas sexan sete en minoría, con xente que se siga encartando ás veleidades e ás excentricidades dun alcalde que ademais non é transparente", destacou Caride.


Summary: A deputada popular Paula Prado acusou a oposición de "oportunismo político" por pedir que se investigase o acontecido en maio, cando Isabel F.F foi acoitelada pola súa parella na habitación onde estaba convalecente.

O PP dixo 'non' a investigar os "erros" que se puidesen ter cometido e que tiveron como resultado o asasinato de Isabel F.F. pola súa parella durante o seu ingreso no Hospital de Ourense, tal e como solicitaba a deputada socialista Carmen Acuña, co apoio de toda a oposición. A parlamentar socialista defendeu unha moción que solicitaba á Xunta investigar o sucedido para "tratar de determinar os erros cometidos" en aspectos como os protocolos, ben como investigar todos os casos de violencia de xénero que acabaron en morte malia haber denuncia previa. Carme Adán (BNG) reclamou "mecanismos para que as mulleres se sintan seguras" e defendeu unha emenda para exixir o cumprimento e dotación orzamentaria da Lei de prevención e tratamento integral sobre violencia de xénero. Eva Solla (AGE) manifestou que hai que "coordinar os servizos e formar os profesionais" e que non abonda con poñer "un laciño violeta". Paula Prado, do PP, cualificou de "oportunismo político" a iniciativa do PSdeG e dixo que era "desolador" que presentasen iniciativas sobre violencia machista só cando hai mortas.


Summary: A deputada de AGE, Eva Solla, exixe que o goberno galego investigue o acontecido e adopte "medidas de xeito inmediato".

Desde que foi posto en coñecemento da Secretaría Xeral de Igualdade, o 20 de novembro de 2014, a Xunta de Galiza só contactou nunha ocasión coas deportistas do Leis 16 de fútbol sala para lles informar do traslado da súa denuncia á Secretaría de Deportes. Segundo a área de Igualdade do goberno galego o caso que lle foi notificado escapa das súas competencias por poder ser constitutivo de delito. Desde a coligazón Alternativa Galega de Esquerda a deputada Eva Solla lembra ao executivo de Alberto Núñez Feijóo e a secretaria xeral de Igualdade que "a Xunta ten competencias en materia de Igualdade e Deportes polo que está obrigada a investigar o acontecido e tomar as medidas que sexan precisas". Segundo a área de Igualdade do goberno galego o caso que lle foi notificado escapa das súas competencias por poder ser constitutivo de delito Neste senso, a parlamentar rexistrou unha pregunta para a súa resposta en sesión plenaria na que inquire o goberno galego a respeito das medidas que ten pensado adoptar "dende a súa responsabilidade" no caso das denuncias de acoso sexual presentadas polas xogadoras do Leis 16 contra o presidente do clube, José Antonio Nieto San Juan. No documento rexistrado perante a mesa do Parlamento, Solla sinala que "a Igualdade real entre mulleres e homes non se consigue simplemente con campañas publicitarias, consíguese educando e actuando con celeridade ante a mínima sospeita de violencia ou acoso por razón de sexo" polo que amosa a súa "preocupación" en relación coa "pasividade" da Xunta. Vexacións Nieto San Juan "buscaba escusas para quedar a soas coas xogadoras", instábaas "a probar camisolas" e proferíalles comentarios sexistas sobre a súa aperencia física, explicou o avogado Javier Picallo Cumpre lembrar que tres xogadoras do clube de fútbol sala pontevedrés denunciaron en outubro de 2014 perante a Audiencia Provincial de Pontevedra teren sufrido un tratamento "denigrante" e "vexatorio" por parte do presidente do Leis 16. Na demanda presentada a defensa asegura que Nieto San Juan "buscaba escusas para quedar a soas coas xogadoras", instábaas "a probar camisolas" e proferíalles comentarios sexistas sobre a súa aperencia física, explicou o avogado Javier Picallo nunha reportaxe publicada por Sermos Galiza no mes de decembro. Estas situacións prolongáronse durante 15 meses e extendéronse ao ámbito privado, máis alá do clube. Neste senso, unha das mulleres, de 19 anos foi "humillada" nun local de copas pontevedrés onde o presidente do clube lle tirou "un preservativo" cando esta se atopaba de festa. Nieto San Juan acudira ao estabelecemento acompañado polos xogadores da equipa masculina e achegouse a ela con "chulería". Mais non só. A outra das xogadoras, menor de idade, "pediulle fotos en bikini" através do Whatsapp e mesmo partillou con ela "imaxes pronográficas" através da aplicación de telefonía móbil. Aliás, nunha viaxe deportiva a Canarias chegou a lles afirmar que "no fútbol sala ou sodes todas putas ou lesbianas".


Summary: O cantautor compostelán presenta este sábado no Salón Teatro (Santiago) o seu novo disco, 'Virada por avante', con toda a banda ao completo nun escenario que arrecenderá a mar e introducirá imaxes de Urbano Lugrís.

– 'Virada por avante' parece o teu disco máis redondo, máis maduro...– Si, tanto desde o punto de vista técnico, onde traballei cun profesional que ten unha traxectoria importante, como Fredi Marugán, como a nivel artístico, creo que o resultado que presento eu non diría que máis maduro, porque non quero perder ese matiz da ollada do infante, do neno, pero si que con máis distancia, con máis tempo, menos imprudente, se cadra. – Segue patente a influencia dos cantautores latinoamericanos, pero esta vez ábreste tamén a outras sonoridades.– Pois si, o produtor comentábame que dalgunha maneira a tradición latinoamericana de cantautores formaba parte da miña xenética musical. Era complicado desprenderse dela, pero nos últimos tempos estiven escoitando outras músicas, abríndome a outras olladas, máis achegadas se cadra ao folk e ao rock americano e anglosaxón. E creo que se nota. Esa era un pouco a idea, abrirse a sons máis acústicos, a uns ritmos que non son tan melancólicos, que chaman un pouco máis á animosidade, á acción. – Tal e como o contas a man de Fredi Marugán é moi potente no disco, e nótase tanto na gravación como no directo. É un gran guitarrista.– O que fixo Fredi coas miñas cancións nunca rematarei de agradecerllo, porque colocounas nun lugar que eu só imaxinaba pero que non podería facer sen el. É unha especie de alquimista da música, porque el é o artífice de todos os arranxos e ademais gravou todos os instrumentos do disco. É un traballo superartesanal. Ademais, teño o privilexio de que me acompañe en directo nalgunhas ocasións. E disfrutar e aprender del está a ser toda unha experiencia. Sería tremendamente irresponsable poñerse de canto coas cousas que están a acontecer – Imos coa mensaxe. Ademais de algúns temas intimistas, véseche vocación de dar testemuño das coitas da túa xeración. Emigración, corrupción...– Pois si, un cando fai cancións, creo que sería tremendamente irresponsable poñerse de canto coas cousas que están a acontecer, ou polo menos eu pénsoo así. Mesmo algunhas propostas musicais que din non ser comprometidas acaban séndoo, pero á inversa. E no meu caso, cando fago cancións, eu son permeable ao que está a acontecer na sociedade e intento denuncialo. Coas cancións non se poden cambiar grandes cousas, pero si que pode ser unha mensaxe de empatía, de poñerte no lugar do que está sufrindo, e dalgunha maneira que lle chegue a solidariedade feita poesía ou feita música. Esa é un pouco a vocación. – No concerto do sábado vas coa banda ao completo. É todo un luxo nestes tempos convulsos, tamén para a música. – Pois si, a verdade é que non vai ser o habitual, agás que as condicións materiais se dean, o que pasa é que cando un se dedica a un oficio como este, impera o entusiasmo e a insistencia. E claro, sacar un disco e non sacalo relucinte da fábrica digamos que quedas a medias. Por iso para este concerto, e espero que para algún outro, saír cunha banda potente é un agasallo que lle quero facer á xente que me vén escoitar. E non vai ser só banda, senón que será un espectáculo de escenografía, de atrezzo e tamén de historias contadas. – Conta algo máis, ho.– A xente que se achegue ao Salón Teatro vai ter a posibilidade de observar desde unha atalaia a vida dun peirao mariñeira. Se cadra alí non arriban buques trasatlánticos, pero si chega a frescura do mar a diario, dun mar que dalgunha maneira se resiste a ser aniquilado. É como facemos iso? Cunha serie de aparellos mariñeiros no palco, pero ademais a obra de Urbano Lugrís, co seu surrealismo e a súa fantasía, vai estar presente, xa que conseguimos a cesión da súa obra dixitalizada en alta resolución e cada unha das miñas cancións vai estar proxectada a obra de Lugrís. Por tanto, vai ter ese carácter atlántico e mariñeiro, esas historias de peirao van estar presentes. Esa é un pouco a sorpresa que temos preparada para os que se acheguen. 'Virada por avante" está feito "con máis distancia, con máis tempo, é menos imprudente" – O mar está moi presente na túa obra...– Si, para min o mar é un berce próspero ao que retorno cando as cousas veñen mal ou ben dadas, e para min a teatralización na música é fundamental. Non se trata de botar alí as cancións, senón darlles un contexto e neste caso o contexto de 'Virada por Avante', desa manobra mariñeira que se non a fas con coidado podes saír mancado, creo que é importante poñela en primeira persoa, subliñala. – E, como navegante que es, como ves o estado do mar, referido ao mundo da música en Galiza?– O mar está sufrindo as consecuencias dunha sociedade que vive de costas a el. Aínda temos moi presente a protesta heroica das xentes do cerco, agora temos outra afrenta co de Ence, e a música afortunadamente si que recolle o sentir dos homes e mulleres do mar. E este disco é en boa medida un tributo a ese bálsamo de terra liberada que é o mar ás veces. - Preguntaba polo estado das cousas na música en Galiza…Precisamente con este proxecto queremos poñer en evidencia que a cultura que se fai en Galiza tamén á marxe de esforzos e axudas públicas ou privadas. Este é un proxecto que responde á xenerosidade de moitas persoas, e creo que hai que apoiar non só porque é o meu, senón porque hai centos de proxectos similares que non contan con ningún apoio de ningún tipo. – Que apoios botas de menos?– Eu creo que hai unha ausencia de industria musical no sentido de que non somos quen de coidar os nosos creadores, e iso non é só financialos, senón darlles acubillo, a importancia que merecen nunha sociedade madura. E, por outra banda, o gran reto de seguir creando un público crítico con conciencia que non sexa o cabeza de turco dunha proposta televisiva sen audacia, sen imaxinación, sen creatividade. Creo que a creación de públicos e o coidado polos creadores son dúas eivas moi evidentes a día de hoxe.


Summary: O prazo para solicitalas abre esta segunda feira e ficará aberto até o vindeiro 30 de setembro.

A Xunta da Galiza abre esta segunda feira o prazo de solicitudes para as axudas á rehabilitación enerxética de vivendas en edificios situados en municipios de "reto demográfico", no marco do programa PREE 5.000. O prazo ficará aberto até o vindeiro 30 de setembro, e o plan conta cun orzamento total de 3,8 millóns de euros. Quen pode recibir as axudas? As actuacións subvencionábeis serán aquelas en edificacións localizadas en municipios de menos de 5.000 habitantes, ou concellos non rubanos de menos de 20.000, toda vez que ningún dos seus núcleos de poboación supere os 5.000 veciños e veciñas. Aliás, só se aceptan os inmóbeis construídos antes de 2007, e poderán ser vivendas unifamiliares, edificios de tipoloxía residencial colectiva ou vivendas dun edificio consideradas de forma individual. Deste modo, as persoas físicas ou xurídicas de natureza privada, así como as comunidades ou agrupacións de comunidades de persoas propietarias que sexan titulares dos inmóbeis a subvencionar, poderán beneficiarse desta liña de incentivos. Que actuacións se subvencionan? Os traballos a executar, por outra parte, deberán pertencer a unha ou varias das seguintes tipoloxías: mellora da eficiencia enerxética da envolvente térmica; mellora da eficiencia e uso das enerxías renovábeis nas instalacións térmicas de calefacción, climatización, refrixeración, ventilación e auga quente sanitaria, e mellora da eficiencia enerxética das instalacións de iluminación. Que obxectivos debe cumprir a rehabilitación? As actuacións que subvencione o Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS) deberán lograr unha redución do consumo de enerxía non renovábel de 30% a respecto da situación actual do edificio e, ademais, mellorar a cualificación enerxética total do inmóbel en, cando menos, unha letra, agás se xa posúe a cualificación, máis alta, A. Que porcentaxe das actuacións cobren as axudas? Estas subvencións non terán unha contía fixa e partirán dun mínimo equivalente a 20% dos custos elixíbeis, podendo alcanzar 100%. Así, o importe concreto variará segundo o tipo de actuación, o inmóbel obxecto da rehabilitación ou os obxectivos de eficiencia enerxética alcanzados após a reforma. Cales son os criterios que determinarán a contía? A subvención concedida será o resultado de sumar a axuda base, que oscilará entre 20% e 50% dos custos, e a axuda adicional que corrresponda en cada caso en función do cumprimento dunha serie de criterios sociais—valorarase, por exemplo, que o edificio estea baixo algún réxime de protección pública—, de eficiencia enerxética —cando o inmóbel obteña unha cualificación A ou B, ou incremente en dúas letras a súa situación inicial— e se é ou non unha actuación que inclúe obras correspondentes a dúas ou máis tipoloxías.


Summary: A militancia do PSdeG vota este domingo as candidatas e candidatos ás alcaldías dos concellos de máis de 20.000 habitantes. A ollada está posta na Coruña –con catro aspirantes–, Ferrol e Ourense –con dous cada unha–.

É xornada electoral no PSdeG. A militancia socialdemócrata elixe este domingo as e os cabezas de lista nos municipios de máis de 20.000 habitantes. Todos os focos están centrados na Coruña, onde se presentaron catro aspirantes que reuniron o máximo número de avais permitidos, un total de 54. Mídense nestas eleccións primarias José Manuel García, o actual portavoz municipal e persoa de confianza da ex secretaria local Mar Barcón; a avogada Inés Rey; o avogado Rafael Arangüena, que é vicesecretario de Relacións Institucionais do PSOE coruñés, e Juan Ignacio Borrego, ex vicesecretario e ex portavoz do PSOE coruñés. En Ferrol, un acordo de última hora entre o senador Ángel Mato e Antonio Golpe provocou que de tres aspirantes fiquen dous, o propio Mato e Germán Costoya, concelleiro. Ourense contaba inicialmente con cinco aspirantes que se reduciron a dous: o actual portavoz municipal José Ángel Vázquez e a profesora Elena de Prada, que sumou á súa candidatura outro dos precandidatos, Antón Alonso. En Compostela só se presentou o ex alcalde Xosé Sánchez Bugallo logo dun acordo entre distintos sectores do partido, mentres que en Pontevedra fixo o propio o actual portavoz local, Agustín Fernández. En Lugo e Vigo repetirán como candidatos a actual alcaldesa, Lara Méndez, e o seu homólogo vigués Abel Caballero.


Summary: O novo director do CGAC vén de presentar a súa primeira programación: mostras individuais de Antoni Socías, Marisa González, Berta Cáccamo e da austríaca Eva Lootz e dúas colectivas: unha de artistas galegos contemporáneos e outra de fondos do propio centro.

O programa expositivo do 2016 contará con mostras individuais e colectivas de distinta natureza. Durante o primeiro semestre presentará o centro acollerá a retrospectiva Antoni Socias. Teoría e práctica do deserto (31 de marzo - 26 de xuño, comisario: Santiago Olmo); Marisa González. Rexistros domesticados (15 de abril - 19 de xuño; comisaria: Rocío de la Villa) e Agrupar_ Desagrupar: rupturas da representación (22 de abril - 3 de xullo; comisarios: Ángel Cerviño e Alberto González-Alegre), coa participación de seis artistas galegos: Jorge Barbi, Carme Nogueira, Simón Pacheco, Pamen Pereira, Isaac Pérez Vicente e María Ruido. A segunda parte do ano estará protagonizada por unha ambiciosa mostra con fondos de coleccións publicas e privadas de ámbito estatal (15 de xullo - outubro; comisario: Santiago Olmo), así como o universo creativo de dúas artistas: a austríaca Eva Lootz (28 de outubro - 12 de febreiro 2017; comisaria: Alicia Murría) e a galega Berta Cáccamo (4 de novembro - 15 de xaneiro de 2017; comisarios: David Barro e Santiago Olmo).


O cónsul honorario de Rusia na Galiza, Pedro Mouriño, afirmou amedios locais no día de onte ter recibido centenares de ameazas de morte desde o comezo da guerra en Ucraína. Pedro Mouriño: "Todo obedece ao interese dos Estados Unidos por desgastar a Rusia" A pesar de que a maioría tiveron lugar de forma anónima, lamentou que tres persoas de orixe ucraína presentáronse nunha das súas oficinas para asegurarlle que o ían matar. Unha das amezas que recibiu Pedro Mouriño. (Foto: Pedro Mouriño) O empresario explica que xa presentou unha denuncia ante a Policía española, dirixida a Fiscalía de Delitos de Odio, e que a Embaixada rusa tamén fixo traslado dos feitos ao Ministerio de Asuntos Exteriores español. Mouriño afirmou que todo comezou con chamadas nas que, despois duns segundos de silencio, colgaban. Porén, a violencia rapidamente escalou, até producirse o episodio dos tres homes que o ameazaron de morte. "Rusofobia" xeralizada Para o cónsul honorario, a guerra en Ucraína desatou un contexto de "rusofobia" xeralizada, non só contra el, senón que contra toda a colonia rusa residente no Estado español, a pesar de que, segundo el, "na súa maioría están en contra do conflito". Lamentou que en moitos casos, ese acoso chega até as crianzas, descendentes de matrimonios entre persoas rusas e españolas, que viven episodios de odio por parte de compañeiros e docentes. "Pregúntanlle a estes menores a súa opinión sobre os bombardeos en Ucraína", engade, para despois asegurar que instruíron os pais para que se poñan en contacto coa dirección dos centros educativos nos que ocorren estes feitos. "Se non fan caso, acudiremos á inspección da Consellaría de Educación". Mouriño sinalou que actualmente residen no Estado español unhas 90.000 persoas de nacionalidade rusa, "e non son culpábeis (da guerra) e participaron na recollida de alimentos e na solidariedade".


Summary: O orixinal conxunto de Betanzos sofre novos danos tras as chuvias dos últimos días, punto de inflexión para que partidos e administracións reclamen unha solución de vez para un espazo degradado polo desleixo e a falta de mantemento malia a súa importancia histórica e cultural.

As chuvias dos últimos días provocaron a pasada semana o grave derrubamento do muro dun estanque. Foi un golpe máis na continua degradación que desde hai tempo sofre o histórico Parque do Pasatempo de Betanzos. O último dano neste espazo parece ser o punto de inflexión que fixo agromar a un tempo voces sociais e políticas pedindo unha solución de vez a un lugar único en Galicia, precursor no seu tempo pero decadente desde hai anos. As últimas chuvias tiraron un muro, o último dano dun parque afectado polo desleixo, o vandalismo e a falta de mantemento A situación era sabida. Tamén desde hai meses, unha petición online dirixida ao Concello e á Xunta reclama con máis de 5.500 sinaturas que se "poña fin ao incomprensible estado de abandono e á constante neglixencia que se comete continuamente no parque". Á marxe do desleixo institucional, este conxunto único sofre o vandalismo a través de pintadas, vexetación que afecta muros e esculturas, acumulación de lixo ou oxidación en diferentes elementos. E o evidente reclamo turístico que é acaba por veces virando en rexeitamento. En Marea, logo da visita do seu voceiro e varios deputados á zona, anunciou que esixirá medidas no Parlamento para a protección dun parque "que é patrimonio de todos os galegos e galegas e que garda a memoria colectiva de Betanzos". O BNG da localidade pediu un pleno extraordinario para aprobar o proxecto e o financiamento para a rehabilitación do Pasatempo, mentres que o Concello anunciou medidas para arranxar os últimos danos provocados polas chuvias. Concello e Deputación piden a implicación da Xunta para que se ocupe do mantemento do Pasatempo logo da súa rehabilitación completa A administración local ten un proxecto de rehabilitación de todo o recinto histórico do Parque do Pasatempo valorado en 1,3 millóns para o que a Deputación da Coruña amosou xa a súa colaboración e futura achega. No entanto, tanto Concello como o organismo provincial piden á Xunta que se implique e lembran que, sen a súa axuda, será inviable. Queren que se faga cargo do seu mantemento no futuro. Desde o Executivo autonómico instan a Betanzos a que axilice a solicitude para que o espazo sexa declarado Ben de Interese Cultural (BIC), logo de que unha iniciativa anterior do pleno carecese dos informes técnicos correspondentes. "O Pasatempo é propiedade do Concello pero aquí, como noutros muncipios e máis en tempos de crise, os medios son limitados e precísase axuda tanto da Deputación como da Xunta porque require un mantemento importante", di Alfredo Erias, historiador, director do Museo das Mariñas e arquiveiro-bibliotecario de Betanzos. El, coma moitas outros, cre que "o eco mediático provocado polos últimos danos, pola caída do muro, pode axudar a que as institucións fagan de vez o que teñen que facer con esta grande obra". O Pasatempo, erguido sobre unha superficie total dunhas 9 hectáreas, foi construído inicialmente en 1893 e rematado en 1914, a instancias do benfeitor e emigrante na Arxentina Juan García Naveira. Falecido o impulsor antes da Guerra Civil, o Parque foise deteriorando e foi mesmo utilizado como campo de concentración para prisioneiros republicanos. Sufriu roubos, a construción dunha estrada polo medio e numerosos danos que estragaron varias pezas. En 1986, o Concello mercouno e levou a cabo obras de rehabilitacións durante anos. "Hai un problema de raíz: non é suficiente con arranxar os seus problemas, senón garantir o seu mantemento día a día" "Antes de que o Concello o mercase estaba absolutamente abandonado, logo rehabilitouse e renaceu, pero hai un problema de raíz: non é suficiente só con arranxar os seus problemas, senón garantir o seu mantemento día a día; faltou desde o inicio un programa de actuación a medio e longo prazo onde se deberían ter implicado diferentes administracións", insiste Erias, que destaca a relevancia dun parque único, peculiar e precursosr dos actuais parques temáticos. Xardíns, estanques, paseos, estatuas, construcións... Todo para reflectir lugares e feitos do mundo e da cultura universal que García Naveira e o seu irmán contemplaran nas súas múltiples viaxes. "O obxectivo era ensinar aos nenos como era o mundo; nel actuaron os irmáns García Naveira e algúns mestres das escolas que eles crearan e querían amosar o que eles viran nun mundo no que non había televisión nin internet", destaca Erias, que lembra que no Pasatempo "púidose ver o primeiro dirixible antes de que ningún voase antes sobre Galicia". Conta con relevos de gran tamaño representando elementos de Exipto, coa pirámide de Queops, a muralla chinesa e o canal de Panamá. E tiña ata un parque zoolóxico, ademais de reloxos con varios fusos horarios, estanques e labirintos vexetais. E os leóns que acabaron en Covadonga. "É unha miscelánea pero harmonizada para que os nenos aprendesen", insiste Erias, que lembra os "ecos clásicos" de numerosas representacións escultóricas, como os emperadores romanos que foron vendidos, pero tamén mesturadas con "elementos naïf". Como exemplo, as figuras que representan o mito da caridade de Roma, cunha muller dándolle de mamar a seu pai mentres, no Pasatempo, fala cun teléfono da época cos irmáns García Naveira que, pola outra liña. respóndenlle sinalando o que eles tamén consideraban caridade sinalando o asilo e as escolas construídas. É a estatua na que, agora na Praza do Campo, os irmáns García Naveira sinalan agora ao horizonte. "Estou seguro de que se reaccionará, pero as administracións teñen os seus tempos e pasos; estou convencido de que o Concello vai recibir axuda para que o Pasatempo quede e funcione como é debido", remata Alfredo Erias sobre un parque único e degradado.


Summary: Nen o muro de Trump nen o encerrramento de fronteiras de Le Pen terían impedido un atentado como o de Londres desta terza feira. Cometeuno un nacional do país agredido. Un inglés de Kent, nado hai 52 anos como Adrian Russell. Convertido ao Islam mudou o seu nome para Khalid Masood.

Segundo a BBC, Khalid Masood vivía de dar aulas de inglés, mais non en centros oficiais, confirmou a televisión pública británica. Todo indica que, ao se converter ao Islam, Adrian Russell, pai de tres fillos, foi asumindo os principios básicos da jihad nun proceso progresivo de asunción da violencia que o levou finalmente á comisión do atentado. A información de que se dispón neste momento permite afirmar que Masood tiña antecedentes penais -estivera en cadea en dúas ocasións en 1983 e 2003 por delitos comúns- e hai algúns anos foi investigado polo MI5 -a axencia de intelixencia británica que opera no interior do país- como sospeitoso de "violencia extremista". Porén, neste momento non pertencía á listaxe de 3.000 potenciais terroristas que manexa quer a policía quer o MI5 (só unha pequena fracción dese número ten asignada unha vixilancia permanente). Nese sentido, un portavoz de Scotland Yard afirmou: "Masood non era obxecto neste momento de nengunha investigación e non existía nengunha pesquisa previa de intelixencia sobre a súa intención de montar un ataque terrorista". A maior parte dos analistas en materia anti-terrorista opinan que Masood non actuou en coordenación co Daesh, embora o Exército Islámico reclamase para si a acción contra Westminster. Unha vítima máis O balanzo de vítimas mortais continúa a aumentar co paso das horas. O atentado deixou un bon número de persoas feridas en estado crítico. Unha delas non puido sobrevivir. Era un londinense de 75 anos, Leslie Rhodes. O atentado custou por tanto a vida a cinco persoas (o agresor, o policía e tres persoas civís) sen que se desbote que a cifra poda vir a se incrementar nas próximas horas.


Summary: Falamos cunha representante da plataforma Tren Digno, que dende hai máis de dous anos traballa na cidade a prol dunha estación intermodal que axude a solucionar os actuais problemas de conexión entre os barrios da Ponte e o Vinteún e que xestione de forma axeitada o crecente tráfico rodado na zona.

"Se resolvemos mal a intermodal, Ourense sufrirá as consecuencias durante cen anos". Así falaba no verán de 2017 Alberto de Paula, daquela presidente da delegación ourensá do Colexio de Arquitectos. A nova e custosa infraestrutura non só é fundamental para a conexión da cidade co resto de Galicia e coa Meseta, senón que a súa localización e as solucións escollidas serán fundamentais para modelar o urbanismo de varios barrios (nomeadamente A Ponte e o Vinteún) e a mobilidade en boa parte da urbe.A solución escollida é fundamental para modelar o urbanismo de varios barrios (nomeadamente A Ponte e o Vinteún) e a mobilidade en boa parte da urbeCualificada como "a grande obra do século XXI" na cidade, o proxecto depende do acordo entre tres administracións: Concello de Ourense, Xunta de Galicia (sobre todo no referido á estación de autobuses) e Goberno central (no que atinxe á propia entrada das vías ferroviarias e á construción da estación do tren). Unha das principais cuestións que o proxecto debe atender é a súa localización definitiva e a maneira en que una ou separe os barrios da Ponte e o Vinteún, na actualidade escindidos por unha gran barreira física. Tamén a xestión do crecente tráfico rodado que soportará esta zona, tanto cos usuarios das estacións de tren e bus como coas propias entradas e saídas de autocares (prevese un movemento de 261 ao día, tres por minuto).O Colexio de Arquitectos defende dende hai dous anos unha solución distinta ao proxecto escollidoDende a plataforma Tren Digno Ourense reclámase unha infraestrutura "digna" e que non supoña un maior illamento dos barrios nin incremente o actual tráfico, ruídos, contaminación e molestias na zona, na que se sitúa o Centro de Saúde da Ponte. A plataforma leva máis de dous anos mobilizándose e conta co apoio de numerosos colectivos veciñais, entidades sociais e tamén partidos políticos, ademais de persoas a título individual. Tamén do Colexio de Arquitectos, que hai tempo que se posicionou a prol dunha solución distinta ao proxecto escollido, ao que presentaron un gran número de alegacións. Xa en xuño do ano 2017, o COAG pediu "a revisión total da proposta, que en absoluto acadaba os obxectivos de permeabilidade e mobilidade necesarios". "Sobrados exemplos temos na historia da nosa cidade de obras e infraestruturas mal planificadas ou mal executadas que o paso do tempo deixou obsoletas", dicía nese momento Alberto de Paula en conversa con Praza.gal. Porén, as alegacións do COAG non foron tidas en conta."O proxecto inicial ubicaba as vías ao norte da actual estación, liberando espazo para a cidade e favorecendo a mobilidade e conexión entre os barrios"A plataforma Tren Digno Ourense (que está a recoller sinaturas en change.org) explica que "a actual mestura de tres proxectos distintos presentado por ADIF e a Xunta, condena ao barrio a permanecer dividido, e vai provocar un caos circulatorio na contorna da estación". "Está actuación propón grandes muros, escaleiras e circulación de autobuses ao redor dun centro de saúde", critica e reclama que se volva ao proxecto inicialmente previsto: "O proxecto inicial ubicaba as vías ao norte da actual estación, liberando espazo para a cidade e favorecendo a mobilidade e conexión entre os barrios"."Non favorece a mobilidade e lonxe de reverter os problemas de conexión que xa había entre A Ponte e o Vinteún, os consolida"A plataforma levou a cabo unha concentración no barrio da Ponte o pasado 7 de xaneiro. Na protesta reclamouse que "os ourensáns se poñan en pé por riba de ideoloxías e de cores políticas" en defensa dunha solución "digna" e beneficiosa para os barrios afectados e para toda a cidade. Con todo, as maiores críticas refírense aos prexuízos que sufrirían rúas como Eulogio Gómez Franqueira, que vería moi incrementada a súa saturación de tráfico, ou a Avenida de Marín, que ficaría separada por un muro de oito metros, que se pretende salvar con elevadores e con ramplas cunha pendente moi elevada."O obxectivo da nosa mobilización é a intermodal digna que Ourense merece e non esa monstruosidade que queren facer, unha monstruosidade carísima, por certo. A solución que escolleron non supón aforro de cartos ningún, é un desastre e un ridículo. Non favorece a mobilidade e lonxe de reverter os problemas de conexión que xa había entre A Ponte e o Vinteún, os consolida", explica Celia Pereira, unha das voceiras da plataforma."Non é unha cuestión partidista, é unha cuestión de cidade. A plataforma non vai contra ninguén; se alguén se sente atacado, ese é o seu problema"Celia Pereira aclara: "Non é unha cuestión partidista, é unha cuestión de cidade. Nós queremos que a cidade teña futuro. A plataforma leva dous anos constituída, formada por colectivos veciñais, sociais e persoas a título individual". "A plataforma non vai contra ninguén; se alguén se sente atacado, ese é o seu problema e terá que enfrontar cada un a responsabilidade que ten", engade.Neste senso, lembra que a solución depende da acción conxunta de todas as partes: "O PP goberna na Xunta e polo tanto é responsable da estación de autobuses. PSOE e Podemos gobernan en Madrid e son responsables de Fomento e de ADIF. O BNG, que facilitou a investidura, debería contarnos se a intermodal de Ourense forma parte da axenda galega. E o Concello de Ourense de Jácome é responsable do Urbanismo".En relación ao avance das obras de construción da nova terminal de autobuses ao redor do Centro de Saúde da Ponte, chaman á "cordura" da Xunta de Galicia para "replantexar" o proxecto: "Está fóra de toda lóxica ubicar unha dársena de autobuses ao redor dun Centro de Saúde".Tren Digno convocou unha nova concentración o vindeiro 28 de xaneiro ás 20 horas fronte á estación do ferrocarrilTren Digno, que celebrou unha asemblea hai uns días, prepara novas mobilizacións. Convocou unha nova concentración o vindeiro 28 de xaneiro ás 20 horas fronte á estación do ferrocarril. Dende a entidade búscase que estas accións sirvan para mobilizar á cidadanía e para que a poboación da cidade estea máis informada sobre o que se pretende facer coa Intermodal. "Hai moi pouca información. Na concentración do día 7 moita xente se achegou dicindo que non sabía nada do tema", sinalan, subliñando que "a información é o primeiro paso para a indignación e a mobilización, que é a clave para cambiar isto".E conclúen: "fálase moito das potencialidades de Ourense, coma o termalismo. Isto é certo, pero necesitamos unhas infraestruturas axeitadas que potencien as riquezas e as fortalezas da cidade. É a hora de que Ourense se mobilice polos seus intereses".


Summary: Aciencia ficción é o primeiro que lle vén á mente ao lectorado galego ao mencionar a Ramón Caride.

E é certo que o seu papel na aparición dun xénero comercial contemporáneo, que até daquela só tivera expresións puntuais e un pouco desnortadas na nosa lingua, é indiscutíbel desde aquel Soños eléctricos de comezos dos anos 90. Porén, aínda que o autor ten destacado neses territorios que non acabou de abandonar nunca, é tamén inxusto non recoñecer a súa versatilidade noutro tipo de expresións. Ramón Caride tamén ten sido un fecundo autor realista, cunha perspectiva histórica orixinal e innegabelmente actual e cunha mestría na administración da tensión que brilla, dunha forma moi especial, no relato curto. Historias (in)certas | Ramón Caride | Embora | 2020 | 88 páxinas | 12 euros Trátase dunha virtude esta última que non deixa de ser problemática: o relato, que en tempos pasados foi a estrela dun panorama editorial que ás veces escondía tras el a súa precariedade, pasou nos últimos anos a un evidente segundo plano. A pesar diso son varias as coleccións de relatos que ten sacado este autor na última década, que confirman a súa aposta no xénero. Historias (in)certas é unha máis delas, composta nesta ocasión por varios relatos que formaron parte de coleccións xa descatalogadas e cuxo eixo, como o título nos evidencia, xira ao redor da perspectiva realista. É un ton que de sete contos de ambientacións moi diferentes e nos que é doado atopar pequenos elementos que poñen en dúbida a vinculación do autor a un realismo clásico. Sen grandes alardes máxicos ou tecnolóxicos, si que aparece nestes relatos o peso da casualidade, a marabilla das coincidencias, a presenza do estraño, o retorno do pasado baixo novas formas ou a reviravolta argumental. Trátase dun ton que, lonxe de desentoar, concede ás narracións unha perspectiva orixinal, se cadra porque o autor sempre mantén os ollos abertos á posibilidade da marabilla no cotián, aínda que non bote man de explicacións tecnolóxicas ou fantásticas como ten feito noutras das súas obras. Relatos eminentemente urbanos, só rotos pola ambientación nunha pampa arxentina de bandoleiros e facendas do relato South Star, cuxo desenvolvemento non deixa de evocarnos unha certa influencia borxiana. Unha influencia baseada nas ironías do azar vital e que non sería exaxerado estender á concepción do resto de pezas que conforman esta colección. Un libro para reatoparnos cos relatos curtos e longos de Ramón Caride, testemuño da fertilidade dun xénero que demostra que aínda pode seguir marabillándonos.