Summary: O acordo foi asinado pola Consellaría de Educación e fixa de maneira xeralizada un incremento do 20% do custe do servizo para aqueles centros que muden a xornada partida pola intensiva. A medida garántelle prórrogas ao sector até 2020.

A central sindical nacionalista denunciou a través dun comunicado de imprensa o contrato asinado entre a Consellaría de Educación e a patronal do transporte en relación ao servizo escolar que esta desenvolve. Neste senso, de acordo cunha cláusula recollida no concerto-marco aprobado en 2010 "polo procedemento negociado" e "sen publicidade", advirten desde a CIG-Ensino, o transporte escolar poderá incrementar o prezo do servizo nun 20% naqueles casos en que o centro mude o seu horario de xornada partida a continuada. Esta medida, que poderá ser prorrogada até decembro de 2020 --segundo o disposto na Lei 5/2009-- resulta para a central nacionalista "inxustificada" e "abusiva" polo que exixen a súa retirada. Aumentar os beneficios empresariais sen mellorar o servizo Para a CIG-Ensino "esta cláusula" permitirá ao sector ampliar "de maneira automática a súa facturación un 20%, aínda que o custe do servizo, na realidade, sexa menor ou idéntico ao producido pola xornada partida" e condicionará os horarios de moitos centros por se atoparen de fronte "co rexeitamento das Xefaturas territoriais, debido a que teñen que facer fronte a un gasto dun 20% máis". Aliás, explican desde o sindicato, a mudanza no horario non varía os itinerarios nen tampouco as paradas ou o número de autocarros que continuarán a ser os mesmos que no horario intensivo. Desde a CIG-Ensino afirman que "estamos ante un feito gravísimo e abusivo, amais de tramposo e inaceptábel" e denuncian que o acordo asinado pola Consellaría "só se pode explicar pola submisión" desta "aos intereses da patronal do transporte que procura acrecentar máis os seus beneficios sen mellorar nin ampliar o servizo". Así pois, exixen "urxentemente" a anulación do contrato.


Summary: Decorrerá o vindeiro 19 de xuño na Nave de Vidán, en Santiago de Compostela.

A Plataforma Galega contra a OTAN vén de publicar o programa da "contracimeira de carácter internacionalista e antiimperialista e na defensa da soberanía dos pobos" que decorrerá na Nave de Vidán, en Santiago de Compostela, o vindeiro 19 de xuño. O acto, baixo o nome 'Galiza contra a OTAN. Contracimeira galega', comezará ás 9.30 horas, coa intervención do licenciado en Xeografía e Historia e experto en política internacional e xeoestratexia Duarte Correa, que falará da "OTAN ao longo da historia". Nace a Plataforma Galega contra a OTAN A continuación, ás 10.15 horas, será a quenda do enxeñeiro, escritor e profesor Alberte Blanco, quen tamén colabora con Nós Diario escribindo artigos de opinión, coa palestra 'Cara un mundo menos unipolar e máis multicéntrico'. O sociólogo e docente da Universidade de Berkeley (California), Ramón Grosfoguel, intervirá por por videoconferencia para falar das "consecuencias dunha escalada militar a nivel mundial". Lectura dun manifesto Ás 12 horas está previsto que os representantes da Plataforma Galega contra a OTAN Susana Méndez e Oscar Valadares fagan lectura dun manifesto contra a cimeira da OTAN que decorerrá en Madrid os días 29 e 30 de xuño. A Coruña berra nas rúas "non á guerra" Despois da lectura do manifesto terá lugar a presentación da campaña mundial #No+OTAN. A presentación correrá a cargo do Licenciado en Filosofía e avogado Fernando Rivero Osuna, un dos impulsores da campaña, quen tamén intervirá por videoconferencia. Ás 13 horas será a quenda da doutora en Ciencias Políticas e Socioloxía da Universidade Complutense de Madrid, Ángeles Diez Rodríguez, quen conversará do "papel da OTAN no contexto mundial actual". Programa do acto en Santiago de Compostela Finalmente, a clausura deste acto, sobre as 14 horas, será guiada pola representante da Plataforma Galega contra a OTAN Susana Méndez. Actos en xuño Con motivo do encontro da OTAN en Madrid, a Plataforma Galega contra a OTAN convocou durante todo xuño diferentes actos contra a cimeira da organización atlantista. A Plataforma Galega contra a OTAN mobilízase contra o cumio de Madrid As máis dunha trintena de organizacións integradas nesta entidade convocan estas actividades, afirman nun comunicado remitido aos medios, "co obxectivo de difundir os verdadeiros obxectivos da OTAN, denunciar o seu carácter agresivo e expansivo, rexeitar o papel dos seus membros, en particular do Estado español, e o uso de infraestruturas e equipamentos en territorio galego".


Summary: O escritor Suso de Toro foi recoñecido coa Creu de Sant Jordi otorgada pola Generalitat, unha das máximas distincións que concede o goberno catalán pola súa "visión positiva da identidade catalá".

A súa "visión positiva da identidade catalá" ademais de que a súa obra e o seu traballo como articulista "exploran vías de diálogo sobre a realidade política española" xunto co seu "activismo cívico a través de plataformas de reivindicación ambiantal", son as razóns que o goberno catalán dá para concederlle ao escritor Suso de Toro un dos seus máximos galardóns, a Creu de Sant Jordi, concedida maiormente a personalidades de Cataluña. Canda o escritor galego, nesta edición foron galardoados o escritor Jaumem Cabré, filólogo José Manuel Blecua, a xurista Alegría Borrás ou o compositor Xavier Berenguel. Nunha entrevista recente, publicada por Sermos Galiza, de Toro afirmaba que sempre admirara "a dignidade cidadá que se dá en Catalunya". ·"Desde moi novo tiven claro que o que precisaba o meu país era esa conciencia de cidadanía. Avanzan construíndo. España non é democrática mais a sociedade catalá si. É unha sociedade que debate, con moita diversidade, que é quen de pactar, de negociar e ter un entendemento colectivo, profundo, de seren unha nación", engadía o escritor, deixando á vista a a súa admiración polo proceso que se está a desenvolver en Catalunya. "España non é democrática mais a sociedade catalá si. É unha sociedade que debate, con moita diversidade, que é quen de pactar" " A prensa de Madrid foi a peor. Teño publicado en cabeceiras madrileñas artigos que defendían o recoñecemento das nacionalidades mais hoxe xa non é posíbel. O españolismo é descarnado e vai acompañado dunha desinformación absoluta. O que pide esa prensa é a ocupación militar de Catalunya e oculta aos seus lectores a existencia das nacións. España é Madrid, a corte, a oligarquía madrileña. Logo están os vascos e cataláns e aquí temos a Feijóo, un chico de provincias que responde a esa oligarquía madrileña", explicaba Suso de Toro, a quen tamén se lle recoñece co Creu de Sant Jordi a súa activa participación na plataforma Nunca Máis, sendo o primeiro autor que publicou un libro sobre o atentado do Prestige sobre as costas galegas, a donde se dirixiu cun caderno de notas nada máis chegar o chapapote ás praias.


Summary: Unha aplicación incluída no popular Google Maps rexistra a ubicación física dos terminais móbiles coa autorización das persoas que os utilizan, presentando de novo o debate entre privacidade e servizos en Internet. Iago Varela, editor de Mallandroid, explica as súas vantaxes e problemas.

Hai pouco máis dunha década, mentres o Mundial de fútbol se estaba a xogar entre Corea do Sur e o Xapón, entre as curiosidades que chegaban daqueles países eran os avances tecnolóxicos que lles permitían aos seareiros, por exemplo, ter imaxes en cor dos xogadores nos seus teléfonos móbiles. O que daquela eran modernos terminais semellarían hoxe reliquias tecnolóxicas ao seren comparados cos trebellos que moitas persoas manexan de maneira cotiá. Entre as prestacións que ofrecen na actualidade moitos destes equipamentos móbiles están os vinculados ás aplicacións de mapas que, como a popular Google Maps, serve para localizar lugares concretos e trazar rutas, pero que tamén lle permite ao xigante tecnolóxico rexistrar e lembrar a posición das persoas que a utilizan sempre que estas llo permitan. Aínda que moitos usuarios e usuarias de Google e do seu sistema operativo para móbiles, Android, descoñecen que a empresa está rexistrando os movementos dos seus dispositivo poden comprobar que isto acontece accedendo á páxina de consulta do historial de localizacións co seu nome e contrasinal. Aí atoparán plasmados sobre o mapa e organizados por días e horas os movementos que realizaron en compaña do seu teléfono móbil, tableta ou ordenador con gran detalle, xa que non só especifica a cidade, vila ou barrio, senón a rúa ou lugar concreto. Pero, para que fai isto Google? E, sobre todo, é unha ameaza para a privacidade? Quen responde a estas preguntas é Iago Varela, editor de Mallandroid, o espazo galego de referencia sobre Android e outros produtos de Google. "O rexistro de localizacións é algo que o usuario pode aceptar ou non durante o proceso de configuración inicial do seu terminal ou en calquera momento a través dos menús de axustes" e faino ademais "nunha pantalla específica e non agochada nunha longa listaxe de termos de uso", polo que "a cuestión da privacidade" fica, neste caso, "nas nosas propias mans". E, que función ten ademais de refrescarnos a memoria a respecto dos lugares polos que andamos? Os datos, sinala Varela, sérvenlle a Google para, por exemplo, "precidir onde imos ir, avisándonos para que chegemos a tempo, detectar onde deixamos aparcado o coche ou achegarnos resultados de busca determinantes nos nosos arredores". "É algo que o usuario pode aceptar ou non", polo que "a cuestión da privacidade fica nas nosas mans", di o editor de Mallandroid Unha vez recompilados, os datos de localización pasan "do noso smartphone á nube de Google, onde son replicados en diferentes servidores da empresa repartidos por todo o mundo, de xeito semellante ao resto de datos que manexa Google, como o correo de Gmail". O seu obxectivo úlitmo é alimentar un dos produtos estrela da compañía, Google Now, que para o editor de Mallandroid é "un dos mellores asistentes que existen" porque "actúa intelixentemente" e é quen, por exemplo, de "detectar os nosos eventos para avisarnos da hora á que debemos saír da casa para chegar a tempo" ou "amosarnos os cinemas máis próximos cos horarios cando buscamos información unha película en carteleira". "Un smartphone coa localización desactivada perde moitas posibilidades", di. Os datos almacénanse en servidores de todo o mundo e utilízanse para ofrecer servizos personalizados Iago Varela explica, así e todo, que estas vantaxes tecnolóxicas non están exentas de "problemas" cando "se dan casos como os recentes da NSA, con espionaxes por parte de entidades gobernamentais". "Porén -abonda- se nos quixésemos tomar o tema da privacidade tan en serio como deberíamos, veríamonos obrigados a renunciar á meirande parte dos servizos e aplicacións que usamos a diario en Internet". "Persoalmente -afirma- prefiro compartir ese anaco da miña privacidade con Google a cambio deses servizos extras". Con todo, abonda con desconectar eses servizos de ubicación no teléfono móbil ou na páxina de Google Location para que se "deixe de rexistrar" unha ubicación que en determinadas ocasións pode ser errónea e chegar, por mor das "triangulacións das redes de telefonía móbil", a rexistrar lugares nos que non estivemos, algo que non adoita acontecer cando entran en xogo os satélites GPS. Páxina de Google co historial de localizacións


Summary: No verán soben as temperaturas e baixan as listas de persoas rexistradas no desemprego. O descenso estacional do paro na Galiza coa chegada de vacacións (verán, semana santa...) indica que o turismo é cada vez máis un alicerce de peso no seo da economía galega. Xa representa máis do 11% no conxunto do PIB de Galiza. Un sector que xera beneficios e ganancias que non chegan a gran parte das traballadoras e traballadores, nunha situación de precariedade. Publicamos un extracto da reportaxe recollida no semanario Sermos Galiza 256.

O de camareira ou camareiro é un emprego con demanda nas Rías Baixas tan pronto comeza a achegarse o verán. Este ano non é unha excepción. Concellos como Sanxenxo, O Grove ou Cambados figuran entre os municipios onde máis contratos se asinaron no pasado mes de xuño. Refórzanse os cadros de persoal de todo canto estabelecemento haxa. Mais son traballos duros. Recoñecíao Juan Suárez, que ten traballado de camareiro en xullo e agosto en lugares como Sanxenxo, O Grove e Cambados. "Nalgún sitio teño currado seis días á semana, de once da mañá a unha da madrugada con pausa dunha hora, como moito, para comer. E o salario aínda non chega aos mil euros. Iso si, os xefes dicíanche todos cheos que a clientela daba boas propinas. O contrato, a media xornada, por suposto". Aínda así, Suárez sostén que mesmo para traballar na hostalaría "hai sitios peores". O traballo nos locais de praia na Galiza vai a máis a medida que, a cada verán que pasa, o número deste tipo de instalacións vai en aumento. De feito, e en canto a 'chiringuitos' de praia, a comunidade 'Playea' sitúa Galiza como líder no Estado español, con máis de 260 destes tipos de estabelecementos, por diante de Andalucía e Catalunya, que teñen por volta de 250 cada unha. Un 30% dos areais galegos conta con 'chiringuito' ou quiosco de praia. "Trabállase desde que chega o primeiro cliente até que marcha o último", recoñecen no areal do Bao, na Arousa. "Antes era un traballo moi de familia, con todos a botar unha man porque son moitas horas. É dicir, que iso de salario,contrato e tal... pois que non. Mais cada vez máis cóllese xente, e o soldo para as horas que mete é baixo, non imos dicir o contrario". [Podes ler a reportaxe íntegra no número 256 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: A economista Miren Etxezarreta (Gipuzkoa, 1936), profesora da Universitat de Barcelona, actualmente xubilada, vén de visitar Galiza para participar nas xornadas convocadas por GUE/NGL e promovidas pola eurodeputada Lídia Senra "O futuro das pensións. Galiza, Estado español e Europa". Eis un extracto da entrevista publicada no número 316 de Sermos Galiza.

Comezamos polo título da súa intervención nas xornadas organizadas por GUE/NGL, "Reparto ou capitalización". Que hai que facer para garantir as pensións públicas? A recapitalización non ten nada que facer, é fraudulenta. Entón o sistema ten que ser de reparto, mais non só reparto, porque con reparto hai problemas financeiros. Ten que ser reparto e fiscalización, é dicir, ten que pagarse o que faga falta con impostos. As pensións teñen que pagarse como todos os demais dereitos da cidadanía, con impostos xerais. Creo que hai que revisar totalmente o sistema de pensións e financialas como se financian todo tipo de gastos colectivos nun país, como se financian as estradas, as escolas, a sanidade… por que non financiar as pensións do mesmo xeito? E por que non se fixo até o de agora? Porque non hai vontade para o facer. Hai razóns moi potentes desde o sistema financeiro que queren absorber os fondos que se manexan para pensións, o mesmo que queren absorber os fondos que se manexan para a sanidade e para a educación. Queren privatizalo todo e queren privatizar as pensións tamén. Amósase crítica co feito de que no actual sistema de pensións só as persoas traballadoras paguen as pensións. Eu digo que por que teñen que ser só os traballadores. Por que non pode ser a poboación no seu conxunto? Calquera outro gasto social, pensa no Exército, na Casa Real, as infraestruturas… todo se paga con impostos. Por que non se pagan as pensións tamén? É porque historicamente se empezaron a pagar con cotizacións mais ese é un sistema que agora, como os salarios son baixos e ademais son precarios, non chega. Se os salarios fosen decentes, chegarían. As pensións non teñen que financialas só os traballadores. Non hai ningunha razón para iso. Por esa regra de tres, a Coroa terían que pagala só os monárquicos e o Exército, os coroneis. As pensións son un dereito social. Como son un dereito social, manter os anciáns é un gasto colectivo como as estradas, xa por non falar do Exército… Hai que desvincular os dereitos sociais do traballo? Hai que facelo gradualmente, porque agora é moi prematuro. De cara ao futuro, vai ser imprescindíbel porque cada día hai menos postos de traballo. De feito, no futuro haberá xente que non traballe nunca. As amas de casa traballan moitísimo mais non o fan como asalariadas. [Podes ler a entrevista íntegra no número 316 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Enfermeiras en Loita denuncia que hai compañeiras que fixeron máis de 500 contratos pero só cotizaron seis anos. O BNG destaca a decisión de Europa de pór en dúbida o sistema do Sergas.

A Comisión de Peticións do Parlamento Europeo vén de pedir á Comisión Europea información sobre a investigación que ten aberta en España polos supostos contratos laborais abusivos ao persoal de enfermaría na Galiza. A Comisión de Peticións do Parlamento Europeo, presidida por Dolors Montserrat (PP), demandou a información após decidir que a cuestión debe seguir aberta. De feito, a vicepresidenta da Comisión, Tatjana Zdanoka defendeu que se abra un procedemento de infracción e tamén se mandará unha carta ao Goberno galego para intentar solucionar o conflito. A representante de Enfermeiras en Loita, Catuxa Lagarón, comentou en Bruxelas a situación na que se atopan, pois as contratacións laborais por parte da Xunta son constantemente por prazos temporais. "Moitas compañeiras teñen máis de 500 contratos firmados na súa vida laboral e só seis anos cotizados. O Goberno galego non aporta datos sobre os traballadoras sanitarias e vulnera a lei da transparencia", engadiu Lagarón. Non hai conclusións definitivas pero o estudo da situación continúa aberta. "Que a propia Comisión Europea recoñeza o abuso da contratación temporal significa que desde Europa se pon en cuestión o modelo de contratación do Goberno na sanidade pública", destacou a portavoz do BNG en Europa, Ana Miranda. Para a nacionalista esta decisión de seis grupos políticos da Eurocámara, que apoian una denuncia contra a precariedade laboral no Sergas, é un "feito histórico". O socialista Nicolás González Casares resaltou que esta estratexia de incorporación de persoal "é un mal endémico" do Sergas que "burla o dereito laboral". "Non se precariza algo eventual senón a atención continuada da saúde, que é un dereito da cidadanía", insistiu. Pola súa parte, o europarlamentario popular Francisco Millán defendeu que o "73% dos empregados do Sergas son fixos".


Summary: O Fondo Galego está cofinanciando actuacións de ONGD galegas neste eido en Guinea-Bissau, Mozambique, en Honduras, Nicaragua, Perú, Cuba e Cabo Verde

O acceso á auga limpa é esencial para vivir e hai suficiente auga doce no planeta para abastecer a todos os seus habitantes. No entanto, o reparto actual non é o axeitado e a escaseza do líquido elemento afecta a máis do 40% da poboación mundial O acceso á auga limpa é esencial para vivir e hai suficiente auga doce no planeta para abastecer a todos os seus habitantes. No entanto, o reparto actual non é o axeitado e a escaseza do líquido elemento afecta a máis do 40% da poboación mundial. Un problema sobre o que Nacións Unidas chama a atención no Obxectivo de Desenvolvemento Sostible número 6, de entre os 17 ODS fixados en 2015 polos Estados membros, co que avoga por "garantir a dispoñibilidade de auga e a súa xestión sustentable e o saneamento para todas as persoas". Unha reivindicación que sacamos á palestra coincidindo co Día Mundial do Urbanismo, que hoxe se conmemora en aras de concienciar sobre o impacto que o desenvolvemento dos territorios ten sobre a sociedade e o medio ambiente. A planificación dos asentos humanos ha de ser contemplada desde unha perspectiva global e os servizos de subministro e saneamento son clave nestes plans a longo prazo. As administracións locais teñen moito que dicir na súa implementación no eido municipal, pero tamén noutras latitudes onde a seca agrava a pobreza e a desnutrición. Así o fan preto dun cento de concellos, coma o de Silleda, e mais as deputacións de Pontevedra, A Coruña e Lugo, participando no Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade. Entre os últimos proxectos da entidade, cómpre destacar o levado a cabo na vila mozambicana de Nhamayábue, onde a construción de dous pequenos sistemas de abastecemento de auga contribuirá a reducir as numerosas mortes que se viñan producindo polos ataques de hipopótamos e crocodilos cando as mulleres ían encher as garrafas no río Zambeze. O acceso a auga potable mingua tamén a incidencia de doenzas como a diarrea, que cada día provoca o falecemento de máis de 800 nenos e nenas menores de cinco anos. O Fondo Galego está cofinanciando ademais actuacións de ONGD galegas neste eido en Guinea-Bissau, con Asemblea de Cooperación pola Paz, e en Honduras, canda Enxeñería sen Fronteiras. Iniciativas todas elas que teñen en conta a participación da comunidade na xestión dos recursos hídricos. O Fondo Galego está cofinanciando actuacións de ONGD galegas neste eido en Guinea-Bissau, con Asemblea de Cooperación pola Paz, e en Honduras, canda Enxeñería sen Fronteiras Nicaragua, Perú, Cuba e, sobre todo, Cabo Verde, son outros dos países onde o Fondo Galego ten actuado a prol do abastecemento auga e o saneamento, mesmo coa dotación de baños e latrinas. Unha acción da que calquera concello galego pode participar uníndose a esta rede municipalista, tendo en conta ademais que, de aquí a 2030 a ONU propón no ODS 6 aumentar a cooperación internacional e o apoio a países en vías de desenvolvemento para a creación de programas de captación de auga, uso eficiente da mesma, desalinización ou depuración. A día de hoxe, máis do 80% das augas residuais resultantes da actividade humana vértense nos ríos ou no mar sen ningún tratamento e aproximadamente un 70% de toda a auga extraída dos cauces, lagoas e acuíferos se empregan para regar. Nicaragua, Perú, Cuba e, sobre todo, Cabo Verde, son outros dos países onde o Fondo Galego ten actuado a prol do abastecemento auga e o saneamento O Dereito Humano á auga e ao saneamento foi recoñecido pola Asemblea Xeral de Nacións Unidas en 2010, de xeito que "toda persoa ten dereito a dispoñer de auga suficiente, salubre, aceptable, accesible e asequible para o uso persoal e doméstico". Cada unha e cada un de nós, pero tamén cada administración, pode tomar medidas para realizar un consumo racional, evitar a contaminación e protexer os ecosistemas vinculados á auga. Un xeito de actuar con impacto na nosa contorna inmediata, pero que tamén pode telo máis alá. Publicidade


Summary: O presidente da Xunta volve reclamar unha reforma electoral que remate co actual modelo de elección parlamentaria da presidencia dos gobernos. Durante unha visita a Madrid reclama "máis presenza do Estado nas comunidades autónomas" Feijóo di agora que o Estado financiará o centro de discapacidade que a Xunta mantén rematado e pechado dende 2013

O presidente di agora que o Estado financiará o centro de discapacidade que a Xunta mantén rematado e pechado dende 2013 A 'tregua' electoral está a finalizar. O 2017 foi en Galicia o primeiro ano sen chamada ás urnas tras un intensísimo trienio e aínda que neste 2018 tampouco se celebrará -agás sorpresa maiúscula- comicio ningún, as forzas políticas -moi especialmente o PP- teñen xa en marcha as súas maquinarias coa vista posta nas municipais de maio de 2019 entre ecos das eleccións catalás de decembro. Neste marco encádrase o novo ruxerruxe sobre un eventual paso de Alberto Núñez Feijóo á política estatal e no mesmo, o cuestionamento do sistema parlamentario vixente que o presidente da Xunta realizou aproveitando a súa estancia deste martes en Madrid. Agora tanto ten "gañar ou perder", dixo. Vinte e catro horas despois de non acudir á Xunta Directiva na que Mariano Rajoy explicou o seu plan para "rearmar" o partido tras o pau catalán e fronte ao ascenso demoscópico de Ciudadanos, Feijóo despregou unha intensa axenda madrileña que incluíu xuntanzas cos ministros de Facenda, Sanidade e Agricultura, a participación en actos vinculados á feira turística Fitur e intervencións en varios medios de comunicación. Unha delas foi unha entrevista en Televisión Española, onde o actual xefe do Goberno galego teimou en cuestionar as actuais regras electorais e de conformación de maiorías parlamentarias. Tras laiarse en varias ocasións que C's non vaia gobernar Catalunya malia ser o partido que sumou máis votos, Feijóo respondeu con afirmativo entusiasmo á pregunta de se "é necesario modificar a lei electoral". "Téñoo clarísimo", proclamou, porque "se é igual gañar que perder, isto é un problema". Igual que "na noite electoral das municipais en Portugal todo o mundo sabe quen é o alcalde", afirma, no conxunto do Estado hai que "cambiar a lei electoral" porque "non pode ser o presidente dunha comunidade autónoma quen perdeu", di en referencia á elección para a presidencia do Goberno dunha persoa que non sexa da forza política cuxas candidaturas sumaron máis votos. Isto é, do actual modelo parlamentario no que se elixen deputadas e deputados por circunscricións que, á súa vez, determinan a presidencia do Executivo. Feijóo volve reclamar unha reforma electoral que remate co actual modelo de elección parlamentaria da presidencia dos gobernos Segundo o presidente, a reforma ten que comezar precisamente polas institucións cuxa renovación está máis próxima. Ou, o que é o mesmo, o que Rajoy amagou con facer antes e despois das municipais de 2015. "Isto ten que vir dende os municipios", sinalou antes de suxerir cal sería a súa aposta para os parlamentos: un "plus de representación ao partido que gañou", en referencia ao máis votado. Isto é, un modelo semellante ao vixente en Grecia, onde a primeira forza parlamentaria suma automaticamente 50 escanos aos obtidos nas urnas. O líder dos conservadores non cuestiona, non obstnate, ningún dos elementos que actualmente máis distorsionan o sistema, como a sobrerrepresentación que obteñen as forzas máis votadas por mor das circunscricións provinciais. Remuda de Rajoy e Catalunya Como era previsible, no seu periplo madrileño o presidente da Xunta tivo que responder en varias ocasións á posibilidade de se postular como remuda para Mariano Rajoy. O actual xefe do Goberno de España "ten máis claros que escuros", defendeu, e no seu caso "o meu contrato cos galegos remata en outubro de 2020" e "vouno cumprir" ."O meu traballo está en Galicia", subliña, nun contexto no que di non "verse" optando "a unha cuarta" reelección. Así e todo, admite, durante anos mantivo que "ía estar oito anos" e finalmente reformulou ese compromiso. O presidente volveu suxerir que non se volverá presentar e reivindica máis "presenza do Estado nas comunidades autónomas" Na mesma intervención televisiva Feijóo reiterou o seus eloxios á candidata de Ciudadanos en Catalunya, Inés Arrimadas, quen representou nos comicios cataláns unha formación que, afirmou, foi quen de "rendibilizar" o traballo do Goberno de España na aplicación do artigo 155 da Constitución. Segundo Feijóo, o proceso soberanista debe servir para reflexionar sobre a "retirada" da "presenza do Estado" en territorio catalán", onde "o Estado ten os carteiros, a Axencia Tributaria e pare de de contar". "Non ter Policía nunha comunidae autónoma, se todos fósemos corresponsables coa lealdade constitucional é posible; pero cando alguén é un desleal, é un problema serio" e diso "deberíamos decatarnos PP e PSOE". "A presenza do Estado nas comunidades autónomas é importante e o Estado non pode dimitir das súas responsabilidades nunha comunidade autónoma para conseguir acordos políticos", reflexionou nun contexto no que chama a "solucionalo" mediante acordos entre "os partidos que cremos nun proxecto para o noso país". A lei de Policía de Galicia, que contempla o despregamento dun corpo policial propio, está vixente e incumprida dende o ano 2007.


Xulio Ríos publica China pide paso, unha análise dos cambios que vive a nova superpotencia, nun momento de cambios políticos e económicos e un novo líder: Xi Jinping. Na actualidade as preocupacións centrais dos dirixentes chineses céntranse en catro aspectos: como garantir o alto ritmo de crecemento económico, como garantir a estabilidade social, como garantir a preservación da soberanía nacional e como garantir a hexemonía política do PCCh. Xulio Ríos é un dos meirandes expertos na política chinesa. É director do Observatorio da Política China e tamén dirixe o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional desde a súa fundación en 1991. Quen é Xi Jinping? Como pensa? Como realmente pensa non é doado sabelo. Na cultura política chinesa non é que un destaque sobre os demais en función dun determinado ideario ou carisma. É o colectivo quen decide quen destaca e este debe expresar un certo consenso. O ideario dese colectivo saído do congreso de novembro, apunta a un nacionalismo moderado, de signo conservador no político e reformista no económico. "O ideario do colectivo saído do congreso de novembro, apunta a un nacionalismo moderado, de signo conservador no político e reformista no económico" Que loitas de poder hai no seo do PCCh? Podemos distinguir dous grandes polos: os que suman liberalismo económico e conservadorismo político e os que apostan por unha política máis social con avances reformistas no sistémico? Nos últimos anos tense producido unha ampla dispersión do poder cunha incidencia crecente de lobbies territoriais, clánicos e sectoriais. No PCCh sempre houbo dúas liñas recoñecibles, mesmo na etapa maoísta, entre os que se deron en chamar voluntaristas e os pragmáticos. Hoxe é moito máis complexo. Poderíamos diferenciar primeiro entre os partidarios e os contrarios á reforma, estes sen proxección apenas nos liderados esenciais. E dentro dos partidarios, os máis adeptos de axustar o paso entre as reformas políticas e económicas, e aqueles que seguen primando as segundas sobre as primeiras. Pero esta distinción, que nos pode axudar a ver as cousas con certa claridade, pode inducirnos a unha excesiva simplificación. Os matices son moi ricos na política chinesa. "China quere deixar de ser o taller do mundo e dotarse dunha economía moderna e desenvolvida que reforce a súa soberanía" Pódese dicir que o crecemento económico chinés entra agora nunha nova fase? Sen dúbida. O modelo que primou ata aquí (man de obra barata, investimento exterior, e orientación da produción cara os mercados internacionais) está esgotado. Os salarios deben medrar neste lustro a unha media do 13 por cento anual. O investimento exterior baixa. A crise global reduce as capacidades exportadoras. O novo modelo de desenvolvemento prima outras variables. O fomento da demanda interna é unha delas, pero a cuestión clave é que China quere deixar de ser o taller do mundo e dotarse dunha economía moderna e desenvolvida que reforce a súa soberanía. Continuarán as privatizacións? A última gran vaga de privatizacións en China produciuse nos anos 90 e tivo como soporte esencial a transformación da propiedade colectiva en propiedade privada. Así, os xerentes do PCCh convertéronse na columna vertebral da nova clase empresarial. Pero quedou un sector público importante. Aínda hoxe, a planificación desempeña un papel clave e o PCCh detén o control básico sobre a economía. Os dez primeiros grandes grupos chineses son todos públicos. En 2011, os beneficios rexistrados polas 500 maiores empresas privadas chinesas non chegaban aos obtidos por China Mobile… Na banca, na enerxía, na comunicación, nos transportes…. o predominio público é absoluto. Na maior parte deses grupos, todos eles estratéxicos, existe participación privada en diverso grao. Agora podería agrandarse nun 20 ou 30 por cento, en principio sen mudar a naturaleza pública da propiedade. Pero este proceso está a xerar moito debate interno. Algúns temen que leve ao PCCh a perder o control desa base produtiva que xunto ao exército constitúen os dous piares esenciais que lle garanten a capacidade de incidencia efectiva no signo desta transición. "Os datos amosan que a corrupción segue medrando, ao igual que a desconfianza pública. As redes sociais están a desempeñar un papel clave a favor dunha maior transparencia" Até que punto é un problema a corrupción? Moi serio e preocupante. E de moi difícil solución en tanto non se admitan controis independentes. O PCCh é o principal protagonista da corrupción e tamén quen o combate. Os datos amosan que segue medrando, ao igual que a desconfianza pública. As redes sociais están a desempeñar un papel clave a favor dunha maior transparencia. A súa denuncia contribúe a limpar as estruturas pero afea ao poder instituído e este témelle porque son difíciles de controlar. En moitas ocasións, a corrupción é a escusa para dirimir controversias políticas internas. O actual proceso aperturista desembocará nun sistema formalmente democrático? Hai quen así o considera. Non obstante, na axenda do PCCh do que se trata é de apurar medidas que abran espazos a unha maior participación social, controlada, na toma de decisións (democracia deliberativa ou consultiva) sen alterar as bases esenciais do sistema, nomeadamente o monopolio do PCCh. China ensaia unha reforma política que tenta operar coa democracia do mesmo xeito que fixo co mercado: adaptación e instrumentación para dinamizar a economía ou a vida política pero sen substituír o esencial. Esta concepción impón límites severos. "O PCCh dificilmente admite que a sociedade poida ir por diante. Isto percíbeo como un fracaso propio polo que toda iniciativa independente interprétase como un desafío" Hai espazo para a sociedade civil baixo o poder do PCCh? Tenta emerxer de diversas formas, especialmente arredor dos problemas sociolaborais e ambientais, tamén nas redes sociais. O problema do PCCh é que ten un afán de control desmedido e non ten intención de ceder. Ao contrario, é probable que vaia a máis pois crecen os medos ante os signos de inestabilidade. Dificilmente admite que a sociedade poida ir por diante. Isto percíbeo como un fracaso propio polo que toda iniciativa independente interprétase como un desafío. Nesas condicións, o diálogo é complexo e a maior parte da enerxía diríxese a ocupar e fagocitar todo canto manifeste sinais de vida autónoma. Que papel xoga actualmente China na xeopolítica internacional? Polo momento é limitado, aínda que medrou considerablemente nos últimos anos, á par do seu protagonismo económico. Segue apostando polo desenvolvemento pacífico, a multipolaridade, etcétera. Pouco a pouco está conformando as bases dun novo tempo, dando azos a novos acrónimos como a OCS ou os BRICS, pero eludindo sempre a confrontación con EEUU e o mundo occidental, xa falemos de xeoeconomía ou xeoestratexia. O previsible é que desempeñe un papel cada vez máis activo e incisivo pero sen perder de vista que as súas prioridades están na fronte interna. "Asia-Pacífico converteuse na zona de maior vitalidade económica do mundo" O crecemento chino provocará tamén que os Estados Unidos miren máis cara ao Pacifico que cara ao Atlántico? Asia-Pacífico converteuse na zona de maior vitalidade económica do mundo. Segundo o Banco de Desenvolvemento de Asia, a mediados do presente século, a rexión representará a metade da economía global. EEUU precisa recuperar posicións nesa área e puxa por pilotala con iniciativas de integración como o TPP (que non inclúe a China), terciando nas desputas da zona ou revalidando as alianzas tradicionais (Xapón, Filipinas, Australia) e novas (India, Vietnam, Myanmar). De todos os países da área, China asoma como principal rival estratéxico de EEUU, esencialmente, porque insiste en non renunciar á súa soberanía e non se somete de boas a primeiras aos requirimentos do hexemón. "Os problemas ambientais, os déficits tecnolóxicos, as desigualdades sociais, os desequilibrios territoriais, os problemas demográficos, as carencias políticas… constitúen desafíos inmensos" Cales son as debilidades chinesas? Moitas e moi importantes. Pese aos números absolutos, as bases da súa economía son febles. Os problemas ambientais, os déficits tecnolóxicos, as desigualdades sociais, os desequilibrios territoriais, os problemas demográficos, as carencias políticas… constitúen desafíos inmensos. Quedan mais de 150 millóns de pobres na segunda potencia económica do planeta... "China non está interesada en exportar o seu modelo nin aspira a exercer a hexemonía global" Será China nas vindeiras décadas a potencia hexemónica no planeta? De non derrapar, será unha potencia importante, pero tardará décadas en resolver os seus problemas estruturais internos. Por outra banda, China é consciente de que o seu auxe económico a vai converter nun país central do sistema, pero non existe unha vocación mesiánica no seu proxecto. China non está interesada en exportar o seu modelo nin aspira a exercer a hexemonía global. A multipolaridade é inevitable, ademais de desexable.


Summary: Agadic presenta un circuíto que pretende incrementar a oferta cinematográfica nos lugares sen sales e achegar máis títulos galegos ás pantallas. A rede comeza en catro concellos que proxectarán un mínimo de oito películas, cando menos cindo delas galegas.

A Consellería de Cultura e Educación, a través de Agadic, pon en marcha o circuíto Cinemas de Galicia. A aposta supón unha nova rede municipal de espazos de exhibición cinematográfica que nace coa idea de achegar o cine a localidades que non dispoñen de salas comerciais e de incrementar as posibilidades de distribución dos filmes galegos. As Pontes, Foz, O Carballiño e Sanxenxo serán os concellos nos que comece esta iniciativa Así, o proxecto arranca de principio cunha fase inicial de implantación en catro concellos, un por cada provincia. As Pontes de García Rodríguez, Foz, O Carballiño e Sanxenxo son os titulares dos cinco espazos que acollerán a programación inaugural da rede e a través dos que se achegan 1.232 novas butacas para o audiovisual galego: Casa do Peso e Cine Alovi nas Pontes, Salón de Actos do Cenima de Foz, Auditorio Municipal do Carballiño e Pazo Emilia Pardo Bazán en Sanxenxo. E cunha entrada para as proxeccións cun prezo único de 3 euros. Na presentación deste proxecto, o conselleiro de Cultura e Educación, Jesús Vázquez, advertiu que esta primeira experiencia ata final de ano pretende ser tan só o inicio dun circuíto "chamado a medrar en número de socios municipais, a incrementar a cifra de público galego para os produtos audiovisuais e a ampliar a oferta cultural e de ocio en Galicia". A alcaldesa de Sanxenxo, Catalina González Bea; o alcalde do Carballiño, Argimiro Marnotes Fernández; o alcalde de Foz, Javier Jorge Castiñeira; a concelleira de Cultura das Pontes, Sara Ramos, e o presidente da Academia Galega do Audiovisual, Antonio Mourelos, interviñeron tamén na presentación desta iniciativa, que xorde a partir dun proceso consensual cos principais representantes do sector en Galicia, así como da colaboración entre a Xunta, as administracións locais, as produtoras e as empresas distribuidoras. Proxectaranse un mínimo de oito filmes en cada concello e cinco delas, cando menos, serán galegas En canto ao desenvolvemento práctico do programa, que Cultura e Educación xestiona a través da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), o conselleiro explicou que esta primeira programación bimestral de Cinemas de Galicia incluirá a proxección en cada un dos catro concellos dun mínimo de oito películas, das que cando menos cinco serán galegas. Os programadores están a traballar xa na configuración das súas carteleiras, para o que na web de Agadic teñen á súa disposición un catálogo de 18 longametraxes de moi diferentes estilos e xéneros, entre os que se atopan 11 destacados títulos galegos en fase de explotación comercial: Inevitable, de Jorge Algora; La tropa de trapo en la selva del Arco Iris, de Álex Colls; El árbol magnético, de Isabel Ayguavives; Arraianos, de Eloy Enciso; O ouro do tempo, de Xavier Bermúdez; Costa da Morte, de Lois Patiño; 9 ondas, de Simone Saibene; A cicatriz blanca, de Margarita Ledo Andión; Meñique, de Ernesto Padrón; Los increíbles, de David Valero, e Encallados, de Alfonso Zarauza. Esta oferta galega, conformada polas propostas recibidas nunha convocatoria aberta a filmes rexistrados no ICAA (Instituto de la Cinematografía y de las Artes Audiovisuales) con data de estrea posterior ao 30 de xuño de 2013, compleméntase con sete fitas europeas, seleccionadas en colaboración co CGAI (Centro Galego de Artes da Imaxe) e avaladas por festivais e premios internacionais: 10.000 KM, de Carlos Marqués; Guillaume y los chicos, ¡a la mesa!, de Guillaume Galiene; Ida, de Pawel Pawlikowski; La gran belleza de Paolo Sorrentino; Le week-end, de Roger Michell; Madre e hijo, de Calin Peter Netzer; e Stockholm, de Rodrigo Sorogoyen. Ademais de promover o hábito de ver cinema en pantalla grande, outra das finalidades desta rede é "servir de complemento á actual oferta dos circuítos comerciais". Neste sentido, segundo explicou Vázquez Abad, as películas proxéctanse baixo condicións económicas de contratación estandarizadas, cun custo regulado de 300 euros por pase, de xeito que a produtora ou distribuidora que posúe os dereitos de explotación do filme percibirá a mesma contía que se a exhibición se realizase nunha sala convencional. Respecto ao financiamento, a Consellería –a través da Agadic– asume a metade deste custo regulado para os oito pases obrigatorios que ofrecerá cada concellos. Pola súa banda, os catro concellos participantes nesta fase inicial asumirán o 50% restante deses pases, así como o 100% no caso das proxeccións que decidan facer a maiores no marco deste programa. A recadación da billeteira será integramente para os concellos.


Summary: A feira gastronómica, celebrada este domingo, relizou unha das súas actividades no interior do espazo sanitario. A Xerencia de Xestión Integrada respondeu ás críticas da CIG afirmando que o centro pecha as fins de semana e que os actos non se realizarían "en zonas asistenciais".

A localidade ourensá de Oímbra celebrou este domingo a súa tradicional Festa do Pemento, que xerou importantes críticas pola realización dunha das súas actividades no interior do Centro de Saúde da vila. Xa o pasado venres a CIG denunciara que no programa figuraba unha degustación de pratos de pementos nas instalación do centro sanitario. O sindicato remitiulle un requirimento á alcaldesa de Oímbra e á Xerencia do Sergas en Ourense para que a actividade non se instalase nas dependencias do ambulatorio, senón que se buscase unha localización alternativa. "Esa actividade choca tanto coas normas de saúde pública como coas de prevención de riscos laborais que se deben observar nos centros sanitarios", criticou a central. "Esa actividade choca tanto coas normas de saúde pública como coas de prevención de riscos laborais que se deben observar nos centros sanitarios", criticou a CIG A exposición de pratos de pementos tivo lugar finalmente no Centro de Saúde de Oímbra. E, nunha resposta á CIG, a Xerencia de Xestión Integrada xustificou a escolla argumentando que o espazo sanitario pecha nas fins de semana, polo que "a celebración da festa local non afecta ao dispositivo" e afirmando que a actividade non se levaría a cabo "en zonas asistenciais", nin de consultas nin administrativo. Sinalou ademais que a actividade se limitaría "á exposición de produtos, quedando a súa degustación para o final da xornada e sempre fóra das instalacións". A CIG amósase moi crítica coa contestación da Consellería de Sanidade, subliñando que "reflicte o ínfimo niveliño dos que nos gobernan que, para agachar o inxustificábel, non reparan en acudir á postverdade, vendéndonos unha realidade falsa". O Sergas xustificou a escolla argumentando que o espazo sanitario pecha nas fins de semana e afirmando que a actividade non se levaría a cabo "en zonas asistenciais" O sindicato rexeita a afirmación de que a degustación de pementos non se levou a cabo en espazos asistenciais. "Abonda con visualizar as fotos da festa celebrada en anos anteriores para constatar que a Xerencia falta á verdade", di. E, sobre todo, critica que a outra xustificación utilizada sexa que o centro pecha nas fins de semana. "Non sería máis lóxico que a Xerencia do Sergas pensase en abrir o Centro de Saúde nas fins de semana, que en organizar festas nel?". "A CIG estudará as accións que caiba exercer contra esta chocallada da Xerencia do Sergas que só pode ter cabida nun país gobernado por chocalleiros", conclúe.


Summary: O alcalde do Concello, David Rodríguez, que xunto con outros veciños tivo que traballar para frear o lume, denuncia que durante horas non apareceu ningún efectivo dos equipos de extinción. A Xunta négao e cifra en 400 as hectáreas queimadas, unha cifra que algúns dos afectados eleva a 1000. Audio no interior.

A chuvia evitou un desastre en Manzaneda. O lume que dende o mediodía afectou tres núcleos rurais do concello: Langullo, Cimadevila e a explotación gandeira da Mata, quedou finalmente controlado despois de queimar cando menos 400 hectáreas, segundo os datos oficiais da Xunta, que os veciños e veciñas poñen en dúbida. De feito, en declaracións á Cadena Ser, un adegueiro que viu a súa propiedade en perigo elevaba a superficie queimada ás 1000 hectáreas. O alcalde do Concello, David Rodríguez, non quixo dar unha cifra exacta pero confirmou que os habitantes dos núcleos máis próximos ás chamas cren que o espazo afectado é moi superior a esas 400 hectáreas. Rodríguez foi unha das persoas que deu a alarma polo lume, ao redor das doce do mediodia, e denuncia que durante horas ningún dos medios terrestres cos que conta a Consellaria de Medio Rural participou nos traballos de extinción. Segundo a Xunta nos labores de extinción traballaron un técnico, nove axentes forestais, 28 brigadas, 8 motobombas, 3 pás, 10 helicópteros e 7 avións, aínda que non indicaron a partir de que hora o comezaron a facer. David Rodríguez responde a iso que "na explotación gandeira da Mata non houbo medios, dende logo" e engade que "ali estivemos traballando os veciños e unha parella da garda civil tragando fume". Rodríguez maniféstase "ofendidísimo pola falta de resposta da Xefatura de Medio Rural en Ourense máis tendo en conta que foi unha comarca absolutamente castigada polos incendios o ano pasado" e fronte ás declaracións dalgún membros do PP que o acusaron de "oportunismo" declarou que "oportunismo é o que fixo Feijoo ao estar con castellanos botando auga cunha mangueira". A Xunta tamén indica que a meirande parte do queimado corresponde a monte raso, pero os veciños confirman que tamén arderon moitos carballos nun espazo de repoboación e un bosque autóctono de castiñeiros. David Rodríguez cualificou a Xunta de "oficina de extinción de emprego público" motivo polo que "non hai xente traballando no monte" David Rodríguez fixo un chamamento a "poñer en valor o monte" e a "incrementar as penas para os culpables" pero tamén cualificou a Xunta de "oficina de extinción de emprego público" motivo polo que "non hai xente traballando no monte". A Alternativa Galega de Esquerdas, partido ao que pertence o alcalde de Manzaneda, lembra que o Partido Popular diminuiu drasticamente os medios para a prevención e loita contra os incendios forestais. AGE afirma que "só no ano 2012 (ao que hai que engadir o acumulado nos ejercicios anteriores) a Xunta recortou 2.000 postos de traballo dos servizos de extinción (302 traballadoras/es do Servizo de defensa contra incendios forestais (un 41% menos, case a metade do operativo) e 1.725 traballadores/as da empresa SEAGA (un 77% menos, polo que queda menos dun cuarto do operativo en servizo)". O total recortado, segundo AGE, sería dun 68%, quedando menos dun tercio do persoal do que había no ano anterior. Este luns preséntase precisamente a Plataforma en Defensa do Servizo Público de Prevención e Defensa contra Incendios Forestais e darase a coñecer o calendario de mobilizacións que o colectivo de traballadores e traballadoras da prevención e extinción de incendios forestais ten previsto realizar nas vindeiras semanas. Nun verán con pouca calor e polo tanto escasos lumes forestais foron moitas as voces que acusaron a Xunta de falta de planificación e de debilitar os servizos de prevención e extinción. As crítícas chegaron sobre todo despois dos lumes que afectaron á comarca de Valdeorras. Daquela acusouse á Xunta de "impor un sistema fragmentado que provoca que a coordinación entre todos os medios presentes sexa unha quimera".


Summary: Nova xornada do ciclo organizado por Adega.

A Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega) organizou na tarde desta cuarta feira unha nova xornada do seu ciclo de conferencias Proxectos eólicos e os seus impactos na Galiza, desta volta centrada nas afeccións destes proxectos sobre a biodiversidade. O encontro decorreu da man da enxeñeira ambiental de Adega Lucía Álvarez Anido, que exerceu de moderadora nunha mesa na que interviñeron Ernesto Díaz, da Plataforma en Defensa da Cordilleira Cantábrica; Óscar Chao, do Proxecto Rebinxe; Roberto Hermida, de Morcegos da Galiza, e Óscar Rivas, da Sociedade Galega de Ornitoloxía (SGO). "A implantación eólica no país, tal e como se está a desenvolver, ten efectos moi negativos para a biodiversidade galega", sinala Rivas a Nós Diario, e salienta que as grandes dimensións das poligonais dos parques eólicos "están a destruír áreas de repouso" das especies autóctonas. Neste senso, o presidente da SGO fai fincapé na "exigua" Rede Natura 2000 da Galiza, que só inclúe 12% do territorio galego, menos da metade da media estatal. "Desde os inicios elixiron para os eólicos enclaves pouco axeitados como a serra do Xistral, onde prosperaron diferentes proxectos porque daquela aínda non estaba desenvolvido o Plan Director da Rede Natura, e esta tendencia continuou malia a entrada en vigor do mesmo", censura. Aliás, apunta que "moitos espazos cun alto valor ambiental fican fóra da Rede", e lamenta que algúns dos novos parques que se atopan en fase de tramitación estean proxectados en zonas limítrofes a estes espazos protexidos. "Entendemos que non se deberían permitir estas instalacións en lugares como as montañas orientais ou zonas emblemáticas da costa atlántica coma Os Penedos de Traba e Pasarela (Laxe e Vimianzo), polo seu alto valor ambiental e os ecosistemas peculiares que os conforman", explica. Rivas sostén que o impacto dos parques eólicos sobre a biodiversidade do país é "moi amplo" e pode supor "un alto risco" para a fauna e a flora autóctonas. "No Xistral tense visto como influíron no sistema hídrico e as turbeiras, que son o seu hábitat principal", afirma. Os animais, engade, tamén padecen as consecuencias dunha exposición "cíclica e constante" á contaminación acústica proveniente dos aeroxeradores.


Summary: Manuel Valls, o primeiro ministro francés, coñecido por declaracións achegadas á xenofobia e que vén de teimar nos recortes sociais no seu país, comparte acto co PSOE catalán, que segue perdendo apoios.

O primeiro ministro francés, Manuel Valls, intervirá no acto central da campaña das eleccións europeas que farán os socialistas cataláns en Barcelona o vindeiro mércores 21 de maio, segundo informaron fontes da organización, que segundo as enquisas segue perdendo apoio pola súa negativa a acompañar o proceso de autodeterminación catalán, así como por teimar en políticas neoliberais que denominan "socialdemócratas". De feito, o reclamo electoral de Valls lembra tanto ás súas declaracións a prol da expulsión de ciganos de Francia e de poñer límites á migración -para competir no espazo electoral de Le Pen- como os recortes socias que implementou ás poucas horas de entrar no Goberno de París. No anunciado mitin, tomarán a palabra o candidato á presidencia do Parlamento Europeo, Martin Schulz, a cabeza de lista do PSOE ás eleccións europeas, Elena Valenciano, e o expresidente do Goberno español entre 1982 e 1996, Felipe González, dende hai anos conselleiro dunha multinacional eléctrica. Tamén se dirixirán ao público o primeiro secretario do PSC, Pere Navarro, a número 2 na candidatura d@s socialistas cataláns ao Parlamento Europeo, Esther Niubó, e o cabeza de lista que representa ao PSC, Javi López, nun acto que se fará no polideportivo da Vall d'Hebron, ante aforo limitado.


Summary: Os dados do paro rexistrado reflicten un descenso de 3.340 persoas no mes de agosto. A maior parte das contratacións foron de carácter temporal. No conxunto do Estado español o número de persoas sen emprego aumentou en 8.070.

O Ministerio español de Emprego fixo públicos esta terza feira (2 de setembro) os dados do paro rexistrado relativos ao mes de agosto. Nesta estatística, Galiza sitúase entre os territorios onde máis descende o número de persoas rexistradas nos servizos de búsqueda de emprego. No concreto, o número de desempregad@s redúcese en 3.340 persoas no mes de agosto e en relación co mes anterior. En agosto creáronse 72.038 novos contratos dos que 67.919 foron temporais Neste senso, no noso país 236.939 persoas atópanse sen traballo. Porén, o númerode contratos creados (72.038) durante este período reflicten a crecente temporalidade dunhas cifras marcadas pola estacionalidade propia dos meses estivais. E é que a maior parte das contratacións foron temporais (67.919) fronte aos pouco máis de 4.000 contratos indefinidos (4.114). Por sectores, o descenso de desempregad@s salienta no sector servizos onde se rexistraron 1.299 parad@s menos. A industria e a construción continúan, seguidamente, a ser os ámbitos profesionais máis atinxidos polo paro con 32.815 e 32.205 persoas sen emprego, respectivamente. No tocante á agricultura e embora reducirse en 273 persoas o número de desempregad@s 7.839 persoas continúan sen traballo. En relación ás provincias Pontevedra rexistra o maior número de parad@s (95.846), seguida da Coruña (93.098), Ourense (25.404) e Lugo (22.591). O paro aumenta no Estado español No conxunto do Estado español o paro rexistrado marca un novo repunte no mes de agosto e increméntase en 8.070 persoas o que deixa 4,427.930 persoas sen traballo. Aliás, o número de filiacións á Seguridade Social descendeu en máis de 92.000 persoas.


Summary: A Illa de San Simón acolleu, máis un ano, a homenaxe ás persoas vítimas e represaliadas a mans dos falanxistas e do terror nun acto en que as protagonistas foron as persoas exiliadas, as invisíbeis, carentes de relevancia política.

Pasaban das 11h cando perto de 400 persoas embarcaban cara á Illa de San Simón baixo un ceo que ameazaba con chuvia. Nada podía deslucir o acto da Iniciativa Galega pola Memoria –coordinadora nacional das entidades memorialísticas- que reclamaba verdade, xustiza e dignidade. Tanto tiñan as inclemencias do tempo para esas persoas que sufriron nas súas casas o terror. Entre estas, atopábanse hoxe as protagonistas desta homenaxe: as persoas exiliadas por razóns de supervivencia e ausencia de medios económicos. As persoas exiliadas "invisíbeis" son aquelas que carecen de relevancia política. Son aquelas que, sen seren conscientes até non hai moitos anos, tiveron que partir de Galiza en busca dun futuro mellor. Estas persoas, anónimas na súa meirande parte, foron encarnadas hoxe na figura de Darío Rivas, un dos promotores da querela arxentina contra os crimes do franquismo, co que conversou Sermos Galiza. Na illa da memoria, Darío Rivas, presentado por Baldomero Iglesias "Mero", reviviu a súa historia e a de tantos outros exiliados e exiliadas. O protagonista deste acto transmitiu a súa traxectoria vital, nomeadamente a historia do seu pai, Severino Rivas, alcalde de Castro de Rei asasinado a mans dos falanxistas en Portomarín cando levaba tres meses á fronte da Alcaldía. Darío Rivas, promotor da querela arxentina contra os crimes do franquismo, aproveitou a intervención para cargar contra a xustiza española, da que dixo que non respectara a petición ao dereito de buscar a verdade, e agradeceu que as súas peticións puidesen ver a luz na Arxentina. Fernando Souto: "Os represores queren unha folla en branco na que poder relatar a súa propia historia, por iso hai que convocar este tipo de actos" A presentación do acto correu a cargo de Fernando Souto, presidente da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, quen advertiu de que "o esquecemento é unha forma de represión". "Os represores queren unha folla en branco na que poder relatar a súa propia historia e por iso a recuperación da nosa memoria é a razón pola que convocamos este acto nacional de homenaxe e dignificación das vítimas", sinalou. Souto apelou á "verdade, xustiza, reparación e garantías de non repetición" e reivindicou o apoio da sociedade para logralo. Finalizou, apelando ás Irmandas da Fala, "polo que máis quero, prometo ser dos bos e xenerosos". Non faltou a música nunha xornada tan especial. Nesta ocasión, amenizou o roteiro pola illa o gaiteiro Raúl Galego e Zurrumalla encargouse das pezas musicais entre as intervencións. Á hora da ofrenda floral soou na Illa de San Simón o Himno do Antigo Reino de Galiza. Pechouse o acto coa interpretación do Himno nacional.


Summary: Hungría recibiu 365.000 euros pola venda e transporte dos antíxenos.

O ministro dos Negócios Estrangeiros de Portugal, Augusto Santos Silva, eloxiou o "espírito da cooperação europeia" que permitiu a Portugal comprar a Hungría 200.000 doses de vacinas contra a Covid-19 para reforzar a cooperación cos países lusófonos. O acordo "mostra bem o espírito da cooperação europeia", sinalou desde a Base Aérea de Figo Maduro, en Lisboa, acompañado polo seu homólogo húngaro, Péter Szijjártó, que chegou nas últimas horas á capital portuguesa para unha visita de traballo. Szijjártó aterrou arredor dunha horas despois de o facer un avión procedente de Budapest coas vacinas. "Nos termos deste acordo, Portugal adquire 200.000 doses de vacinas AstraZeneca à Hungria que serão usadas para reforçar as nossas doações de vacinas aos países africanos de língua portuguesa e a Timor-Leste", declarou Santos Silva. O ministro recordou que o primeiro ministro, António Costa, anunciara na recente cimeira da Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP) que Portugal tiña previsto triplicar as doazóns de vacinas a estes países. "Isto significa doar três milhões de vacinas e, para isso, temos em conta não só as contratações directas que fizemos de vacinas, mas também as compras que podemos fazer a outros países Estados-membros da União Europeia", precisou Santos Silva. Até 20 de xullo, Portugal cedera 196.000 doses de vacinas contra a Covid-19 a Países Africanos de Língua Oficial Portuguesa (Palop) e a Timor-Leste. Szijjártó destacou que o acordo con Portugal se alcanzou "hai menos de tres semanas" e que a entrega se fixo tras recibir a autorización da Comisión Europea. O pago pola compra e transporte das vacinas foi de 365.000 euros. "Estratexia diferente" Por outra banda, defendeu a "estratexia diferente doutros países da UE" levada por Hungría, que incluíu a adquisición de vacinas a farmacéuticas occidentais, mais tamén ─malia non ter a aprobación da EMA─ de Rusia e China. Szijjártó sostivo que esta estratexia fai de Hungría "un dos países mais seguros da Unión en termos de saúde", e que dispón vacinas suficientes para axudar outros países. Até agora, dixo, Budapest vendeu ou doou mais de 1,3 millóns de doses a oito Estados, incluíndo o portugués. Portugal, cunha poboación de 10,1 millóns de persoas acumula desde o inicio da pandemia 955.000 casos e 17.307 mortes, con 53% dos habitantes totalmente vacinados. Hungría, cunha poboación de 9,6 millóns de persoas, suma 810.000 contaxios e 30.000 mortes, e ten 55,3% dos habitantes coa pauta completa.


Summary: O ciclo de concertos Butaca de Jazz celebrarase na Coruña no mes de novembro, con catro eventos que traerán o cuarteto de María Toro; Chicuelo e Mezquida; Carmona, Colina e Serrano e Jeff Ballard Trío.

A Coruña acollerá o ciclo Butaca de jazz, cun cartel de catro concertos organizados baixo a dirección artística de Inés Portela, que traerán á cidade herculina influentes artistas do panorama internacional. Terá lugar de 8 a 28 de novembro, mais as entradas e abonos están xa dispoñíbeis. Artistas O cuarteto da coruñesa María Toro inaugurará o ciclo na sexta feira 8 de novembro. Cunha traxectoria marcada pola sólida formación e múltiples colaboracións, presenta na súa cidade natal o seu último traballo, Ararás, no que destaca a influencia musical brasileira. A quinta feira 14 de novembro a guitarra flamenca de Chicuelo e o piano de Mezquida exporán tamén o seu álbum máis recente, No hay dos sin tres. Acompañaraos o percusionista Paco de Mode, con quen xa compartiron escenario en Alemaña, Austria ou Xapón. A harmónica de Antonio Serrano, o contrabaixo de Javier Colina e a guitarra de Josemi Carmona traerán na quinta feira 21 de novembro o seu son entre jazz e flamenco, que xoga coa maxia intuitiva da improvisación, cunha técnica depurada e cargada de experiencia. Jeff Ballard, músico recoñecido internacionalmente, dará peche á programación do Butaca de jazz. Batería habitual de Brad Mehlday, compartiu escenario con grandes nomes do jazz como Ray Charles, Chick Corea, Pat Metheny ou Joshua Redman. A súa música móstrase ateigada de improvisacións e toques sutís doutros xéneros, que se moven desde os grooves máis funkies até o ambiente minimalista. Nesta ocasión estará acompañado por David Virelles no piano e Seamus Blake ao saxofón.


Summary: A proposta para a reforma da Lei de Normalización recolle propostas que buscan asentar o uso do galego por parte das administracións públicas, o ensino, a xustiza ou os medios. Pídese que os funcionarios empreguen o galego ou que a Xunta faga cumprir a radios e televisións os minimos de emisión na nosa lingua.

O BNG presentou este luns unha Proposición de lei de normalización de usos sociais e públicos da lingua galega co obxectivo de completar o desenvolvemento dos preceptos recollidos do Estatuto de Autonomía e anovar e reformar a Lei de normalización lingüística de 1983. A proposición recolle numerosas propostas que buscan asentar o uso do galego por parte das administracións públicas, o ensino, a xustiza ou os medios de comunicación. A presentación das propostas foi realizada pola deputada Ana Pontón e as profesoras da UDC e especialistas en Sociolingüística, Pilar García Negro e Goretti Sanmartín. Pontón denunciou que o galego pasa por unha "situación crítica" polo que resulta necesario dar un salto a nivel "lexislativo" para "revisar e modernizar" o marco legal. Pola súa parte, as profesoras Goretti Sanmartín e García Negro indicaron que a planificación lingüística debe contar cun armazón para camiñar "a par coa sociedade" e avaliar o que se leva feito durante anos para que a lei non se converta en "papel mollado". Os nacionalistas pechan a exposicións de motivos da súa proposta afirmando que "a sociedade e as necesidades comunicativas viaxaron a moita máis velocidade do que a implantación progresiva e constante da lingua galega" O Bloque afirma que "a ausencia de prescritividade e a vaguidade dos obxectivos" desta lei "non pode dar resposta ás actuais necesidades de potenciar o uso da nosa lingua. Tres décadas de vixencia desta lei aconsellan a súa actualización". Engaden que "en trinta anos, a Comunidade Autónoma ampliou as súas competencias, en materias como a sanidade, as políticas activas de emprego, ou a función pública autonómica", e do mesmo xeito "estes trinta anos coñeceron unha abondosa produción científica que vén certificar unha evidencia alarmante: unha acusada e persistente perda de falantes da lingua galega nas xeracións máis novas". A proposta recolle que "todos os cargos públicos da Xunta de Galiza, no desempeño da súa función, utilizarán oralmente e por escrito a lingua galega" Finalmente o BNG argumenta que "todos os estudos de campo e todas as prospeccións demoscópicas abonaron a idea de que o público preguntado demandaba máis presenza do galego en publicidade, medios de comunicación, ensino o oferta cultural" e sinala tamén "o extraordinario desenvolvemento que adquiriron novos medios e soportes de comunicación como a informática, a comunicación na rede ou na telefonía móbil". Os nacionalistas pechan a exposicións de motivos da súa proposta afirmando que "a sociedade e as necesidades comunicativas viaxaron a moita máis velocidade do que a implantación progresiva e constante da lingua galega". Esta nova norma tamén incorporaría os proceptos derivados da asunción por parte do Estado español da Carta europea para as linguas rexionais ou minoritarias e da Declaración universal de dereitos lingüísticos. Uso oficial da lingua A proposta recolle que "a Xunta da Galiza, as demáis administracións galegas e entes que delas dependen empregarán a lingua galega nas súas actividades internas e externas" e que "todos os cargos públicos da Xunta de Galiza, no desempeño da súa función, utilizarán oralmente e por escrito a lingua galega" ao igual que "todos os impresos ou documentación". O BNG tamén pide que "a documentación que a Xunta da Galiza dirixir ás restantes administracións públicas actuantes na Galiza redixiranse en galego". Ademais, "no desempeño da súa profesión, os/as funcionarios/as dirixiranse á cidadanía, nas súas comunicacións orais, en galego". En canto á contratación pública, a proposta prevé que "os pregos de contratación e os anuncios redactaranse, aprobaranse e publicaranse en lingua galega sen prexuizo da publicación tamén noutra lingua oficial se así o esixir a lexislación de contratos do sector público nos contratos sometidos a publicidade comunitaria" e qus "as persoas físicas ou xurídicas concesionarias ou contratistas da Administración deberán respectar os usos lingüísticos da Administración na execución do contrato e, nomeadamente, na atención ás persoas usuarias e na documentación e publicidade dirixida ao público". En canto ao ensino, a proposta defende que "na educación primaria, secundaria obrigatoria, bacharelato e ciclos formativos garantirase que, como mínimo, o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego" A proposta contén asemade que "as comunicacións e notificacións dirixidas a persoas físicas ou xurídicas residentes no ámbito lingüístico galego faranse en lingua galega, sen prexuízo do dereito das cidadás e dos cidadáns a recibilos en español se así o solicitaren". En canto á sanidade, a proposta recolle que "en todos os centros sanitarios dependentes da rede pública ou utilizados por ela, implantarase o uso do galego como lingua de comunicación normal en todas as súas rotulacións documentación, historiais e atención ao/á paciente". Ensino En canto ao ensino, a proposta defende que "na educación primaria, secundaria obrigatoria, bacharelato e ciclos formativos garantirase que, como mínimo, o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego". Ademais, na etapa de educación infantil, "o profesorado usará na clase a lingua de instalación predominante entre o alumnado, terá en conta a lingua do contorno e coidará de que o alumnado adquira, de forma oral e escrita, o coñecemento da outra lingua oficial da Galiza". A proposta insta á Xunta a facer cumprir "a todas as emisoras de radio e de televisión cuxa licenza de emisión depende de concesión autonómica o mandato de programación, información e publicidade en lingua galega, nunca inferior ao cincuenta por cento do total da súa emisión" En canto á universidade, o BNG propón que a Xunta, en colaboración coa Comisión Interuniversitaria de Política Lingüística, "elaborará un plano de uso da lingua galega no Sistema Universitario Galego, que inclúa ferta docente universitaria que teña o galego como lingua vehicular". Ademais, quérese asegurar que "o profesorado dos corpos docentes universitarios e das categorías laborais nos que o contrato teña unha duración superior a dous anos das universidades públicas debe acreditar o coñecemento suficiente do galego nos concursos de acceso convocados polas universidades". Medios de comunicación A Xunta "disporá axudas, subvencións ou convenios cos medios de comunicación privados que utilizaren a lingua galega nos seus produtos" pero "esta colaboración económica estará sempre supeditada ao aparecemento non residual e fragmentado da lingua galega". En canto aos medios de comunicación, a proposta insta á Xunta a facer cumprir "a todas as emisoras de radio e de televisión cuxa licenza de emisión depende de concesión autonómica o mandato de programación, información e publicidade en lingua galega, nunca inferior ao cincuenta por cento do total da súa emisión". E especifica que "disporá axudas, subvencións ou convenios cos medios de comunicación privados que utilizaren a lingua galega nos seus produtos" pero que "esta colaboración económica estará sempre supeditada ao aparecemento non residual e fragmentado da lingua galega". Uso na Xustiza Tamén se prevé que a Xunta adopte "medidas para impulsar a reforma da Lei orgánica do poder xudicial co fin de que xuíces, xuízas e maxistradas/os estean capacitados para desenvolveren en galego a súa función dentro da Galiza" A proposta incorpora igualmente numerosas previsións para garantir os dereitos lingüísticos dos cidadáns e cidadás nos xulgados. Por exemplo, especifica que a Xunta "ditará as medidas de protección do uso do galego por parte das persoas administradas nas súas relacións de todo tipo coa Administración de Xustiza e con todos os actos que teñen a ver coas relacións laborais"e "impulsará o coñecemento e o uso do idioma galego por parte do funcionariado de Xustiza", ao tempo que "impedirá a discriminación das persoas utentes do galego nas actuais xurídicas e de relacións laborais de toda clase". Tamén se prevé que a Xunta adopte "medidas para impulsar a reforma da Lei orgánica do poder xudicial co fin de que xuíces, xuízas e maxistradas/os estean capacitados para desenvolveren en galego a súa función dentro da Galiza". Descarga aquí a Proposición de lei de normalización de usos sociais e públicos da lingua galega


Summary: Unha iniciativa dun grupo de estudantes para que este termo sexa aceptado pola Real Academia Galega reúne en poucas horas centos de apoios.

'Barra de labios' ou 'Lapis de labios'. Son as fórmulas admitidas no dicionario da Real Academia Galega (RAG) para se referir á "barra de material cosmético usada para pintar os labios. O que en portugués é 'batom' e en castelán 'barra de labios' ou 'lápiz de labios'. Un grupo de estudantes de Filoloxía Galega considerou que era unha mágoa que unha palabra tan propia do galego como 'beizos' ficase fóra do termo. Por iso puxeron en andamento en instagram a conta @pintabeizosfiloloxico. "O noso primeiro obxectivo é integrar o termo 'pintabeizos' no Dicionario da RAG, En menos de 24 horas xa conseguiron centos de apoios. Recoñecen que esta iniciativa ten un valor simbólico " orientada a futuros retos dirixidos á normalización do uso da nosa lingua en todas as funcións e ámbitos".


Summary: Galinhas do mato (1985) foi o derradeiro disco en vida de José Afonso. Xa moi enfermo, a súa voz apenas comparece en dúas cancións. O seu testamento ficou así demediado. Mais os arquivos, oficiais e oficiosos, adoitan agochar sorpresas. O vindeiro 6 de abril publicarase a gravación de dous concertos inéditos do Zeca, un de 1968 e outro de 1980.

En 1968, José Afonso (Aveiro, 1929-Setúbal, 1987) atopábase en transición. Vital -viña de regresar dun estadía no Moçambique colonial como mestre- e musical: Cantares do andarilho (1968), o seu primeiro traballo editado por Orfeu, recuperaba aires tradicionais e fornecíaos de lírica alegórica e antiautoritaria. Ao ano seguinte, Contos Velhos, Rumos Novos funcionaría, xa desde o título, como o primeiro dos seus varios manifestos fonográficos. José Afonso ao vivo, así se titula o rescate da discográfica Tradisom, inclúe un rexistro daquela etapa. Era o día 4 do mes de maio de 1968, tan convulso, e o cantor actuaba no Teatro Avenida de Coimbra acompañado unicamente de Rui Pato. Na audiencia camuflábanse non poucos axentes da policía secreta do salazarismo, a PIDE. O documento existe porque o profesor agora xubilado Jorge Rino gravouno en bobina. Foi o editor José Moças quen achou a peza, ao pescudar a partir dunha fotografía pendurada en Internet. Antes fixera o propio coa actuación de 1980, un 23 de febreiro na Sociedade de Instrução e Recreio de Carreço, ao carón de Viana do Castelo. "Un amigo do Júlio Pereira, de Carreço, gravara o concerto", relatou Moças ao xornal portugués Público, "pedinlle o contacto, e todo comezou así, nun encontro ocasional". Aquel 1980, o sexto ano despois da Revolução dos Cravos, o Zeca deixaba atrás o tramo máis politizado da súa obra. Entre Cantigas do Maio (1971) -que contén o Grândola, Vila Morena- e Fura fura (1979), sucedéronse elepés esteticamente avanzadísimos, politicamente radicais, cumios da música de intervención europea: Eu vou ser como a toupeira (1972) -en que colabora Benedicto, de Voces Ceibes-, Venham mais cinco (1973), Coro dos tribunais (1974), Com as minhas tamanquinhas (1976) e Enquanto há força (1978). Poucos músicos poden presumir dunha secuencia de traballos desta envergadura artística. Incorpora influencias africanas, brasileiras, experimenta coa poesía, celebra a emancipación dos pobos e a unidade proletaria, e nútrese das achegas de José Mário Branco, o seu estreito amigo e autor dos fundamentais Mudam-se os tempos, mudam-se as vontades (1971), Margem de certa maneira (1973) ou Ser Solidário (1982). No concerto de Carreço subiron ao palco como banda do Zeca o mesmo Júlio Pereira, Guilherme Inês e Henrique Tabot. O organizador foi o fan Manuel Mina, empeñado en presentalo na súa terra. Empregara un curioso método. "Andou pola freguesía cunha folla de papel a recoller os nomes de quen asistiría ao espectáculo sen sequera ter unha data, só para garantir a billeteira", contou Moças á Axencia Lusa. José Afonso ao vivo, en prevenda no web de Tradisom ate o 20 de febreiro, sae en formato caixa, con dous cedés, un vinilo e un libro de máis de 80 páxinas redactado polo xornalista Adelino Gomes, que en 1967 foi o primeiro en entrevistar José Afonso ao seu retorno de Moçambique. A presentación será o 6 de abril no mesmo local do concerto de 1980. Nota: arriba, imaxe do concerto de José Afonso (esquerda) con Rui Pato no Teatro Avenida de Coimbra en 1968. Abaixo, a edición de José Afonso ao vivo.


O Museo de Pontevedra acolle a exposición Sombras Atlánticas con rostros da pintura e da escultura galegas fotografados por Anxo Cabada. Nos últimos catro anos, o propio Cabada percorreu os estudios de 34 artistas por toda a Galiza acompañado dun pano negro para fotografar no seu contexto as persoas que configuraron a imaxe plástica do país nos últimos 50 anos. O resultado dese traballo pode verse desde onte no Edificio Castelao do Museo de Pontevedra. A mostra reúne retratos en branco e negro de artistas de distintas xeracións, modalidades artísticas e territorios, todas e todos con nacemento ou residencia na Galiza. "Unha homenaxe" José Manuel Rey, director do Museo, destacada que "a exposición é unha homenaxe ás persoas que crean beleza a través dunha serie de magníficos retratos que funcionan de maneira illada pero que gañan presenza no diálogo que se estabelece entre eles". O Museo de Pontevedra estréase como sede da Bienal de Vilanova de Cerveira Nas fotografías en gran formato que compoñen a mostra poden verse as e os artistas nalgúns casos na compañía dalgunha das súas obras, noutros casos cos materiais que empregan no seu traballo. Tamén hai imaxes tomadas en lugares de inspiración ou referencia. Polo obxectivo de Anxo Cabada pasaron un número parello de mulleres e homes artistas que marcaron a arte galega nas últimas décadas do século XX e no que vai do XXI. O Museo de Pontevedra supera as 108.000 entradas no que vai de ano e bate récord de visitantes Como sinala José Manuel Rey, "a mostra dialoga coa exposición permanente do Museo, na cal podemos encontrar a obra de varios dos e das artistas retratadas, como Acisclo Manzano, Ánxel Huete ou Almudena Fernández Fariña. Os proxectos de Anxo Cabada Anxo Cabada, natural de Sabucedo (A Estrada). Leva fotografando o territorio galego durante anos en proxectos nos cales abordou diferentes temáticas como, entre outras, o mar, a terra e as vilas galegas. NAlgúnoutro dos seus proxectos tamén se centrou en retrar escritoras e escritores galegos.


Summary: O custo da vida medra a un ritmo moi superior ao que o fan as contías dunhas prestacións sociais que, se ben chegan a cada vez máis xente, deixan fóra milleiros de persoas que afrontan situacións límite. A Galiza é o territorio do Estado con maior falta de cobertura á poboación máis vulnerábel: 52% dos fogares en situación de pobreza non recibe nin a Risga nin o IMV.

A pobreza segue a constituír un importante problema na Galiza aínda pendente de resolver. Segundo a Enquisa de Condicións de Vida publicada recentemente polo Instituto Nacional de Estatística, referido a 2021, un de cada cinco galegos e galegas (20,2%) está en situación de pobreza, e até 25,2% da poboación conforma a taxa Arope —risco de pobreza e exclusión—, un valor superior ao rexistrado nos anos posteriores á recesión económica de 2008 e unha porcentaxe que a Rede Galega contra a Pobreza (EAPN Galiza) traduce en pouco menos de 700.000 persoas. Delas, até 250.000 estarían en situación de pobreza severa. Porén, a meirande parte das persoas potencialmente beneficiarias non perciben subsidio social ningún. Segundo o último Informe sobre a aplicación da Lei de Inclusión Social da Galiza, difundido recentemente pola Xunta con datos a 31 de decembro de 2021, Galiza concedéranse entón 7.211 prestacións da Renda de Inclusión Social da Galiza (Risga), unha cifra que continúa en descenso debido á incompatibilidade co ingreso mínimo vital (IMV), se ben o número de solicitudes presentadas si se incrementou en varios centos a respecto do ano anterior. Unha de cada catro persoas atópase en risco de pobreza ou exclusión social Pola súa parte, segundo os datos máis recentes, outorgáronse unhas 28.000 peticións do IMV, polo que se estima que entre esta prestación e a Risga a cobertura achegaríase ás 70.000 persoas. "O IMV permite chegar hoxe a catro veces máis persoas que a Risga anteriormente, mais queda aínda moitísima xente con pobreza severa sen cubrir", expón a Nós Diario o director de EAPN Galiza, Xosé Cuns. Segundo un recente informe da Autoridade Independente de Responsabilidade Fiscal (Airef), 52% dos fogares galegos vulnerábeis non recibe ningunha destas prestacións, sendo deste modo o territorio do Estado español cunha maior falta de cobertura. De feito, o Ministerio de Inclusión xa avanzou a súa intención de "buscar" potenciais persoas beneficiarias en lugares como comedores sociais a partir deste mes de setembro. A excesiva burocracia na tramitación destas prestacións segue a ser un dos principais atrancos na concesión. De feito, ao remate de 2021 quedaran pendentes de resolver 1.592 solicitudes dun total de 6.938, isto é, 23% delas. "Se algo aprendemos da crise da Covid-19 é que, cando se quere, pódense facer as cousas sen unha gran burocratización, con medidas específicas como a Tarxeta Básica, que permitiu ás familias acceder dunha forma áxil a alimentos e bens básicos", di Cuns, que incide na necesidade de que a Xunta recupere esta axuda cancelada en xullo, se ben "ten que ser un medio, nunca un fin en si mesmo". Esa será unha das demandas que EAPN Galiza trasladará ao Goberno galego no encontro que prevé manter nas próximas semanas, así como a demandada compatibilidade co IMV para "chegar onde esta axuda non chega" e reiterar o compromiso alcanzado, de cara á modificación da Lei de Inclusión Social, de axilizar os trámites e reducir —cando menos— á metade os prazos de resolución. Unha das demandas que a Rede si logrou facer efectiva, celebra, é a gratuidade das gardarías. A desigualdade que deixa Feixoo en 8 datos O impacto da inflación Nun contexto no que unha inflación desbocada ascende por riba de 10%, estas prestacións fican insuficientes para moitas familias, pois o importe medio da Risga foi en 2021 de 435,21 euros mensuais por persoa beneficiaria, por volta duns 520 euros no caso do IMV. Aliás, o informe da Xunta mostra un dato rechamante: 2,8% das prestacións da Risga concédense a persoas que xa teñen un traballo. "Pénsase que o emprego é a solución a todos os males, mais non é certo. Hai unha porcentaxe importante de perceptoras [das axudas] que queren traballar e non poden pola precariedade das condicións laborais ou por motivos de idade", sostén Cuns, en alusión a que máis de 61% das persoas beneficiarias da Risga ten máis de 45 anos, e até 39,3% do total, incluídas estas persoas, supera os 55. Os cursos de inserción laboral que se promoven desde as administracións semellan non ser, pois, a resposta ao problema: "Fai falta menos burocracia e facilitar unha formación oportuna para postos de traballo dignos e estábeis". "Cústanos moito transmitir esta realidade, que o acceso á vivenda é unha auténtica emerxencia" Porén, as dificultades para acceder á vivenda seguen a ser o principal reto, pois, insiste Xosé Cuns, "é imposíbel pensar en reducir de forma estábel e sistemática a pobreza na Galiza se non se avanza en políticas de vivenda pública de alugueiro social, en medidas de rehabilitación e illamento enerxético de edificios que cheguen aos fogares en pobreza severa…". "Cústanos moito transmitir á Xunta e a moitos concellos esta realidade que vemos no día a día, que o acceso á vivenda é unha auténtica emerxencia", conclúe.


Summary: Asociación proCentenario de Nós 2020 celebra este martes en Ourense unha completa xornada de actos para conmemorar o aniversario do nacemento da revista, en 1920.

En 2010 o Concello de Ourense e a Deputación Provincial de Ourense, co gallo de se cumprir daquela o noventa aniversario da publicación da revista Nós (1920-1935) no prelo de La Región, declarou o día 30 de outubro "festa local de interese cívico-cultural" na cidade de Ourense. Dende estón esta data dedícase a lembrar e poñer en valor a actividade do grupo cultural xurdido ao redor da revista e, sobre todo, quentar motores para as grandes celebracións que terán lugar en 2020, no seu centenario. Nesa data quérese celebrar un Congreso Global da Cultura Galega no que participen todos os sectores concernidos, neste eido, tanto do interior coma da diáspora. Para esa data hai tempo que se vén difundindo o Manifesto Ourense 2020, que promove Ourense como capital galega da Literatura e tamén como candidata a capital europea da Cultura. Hai tempo que se vén difundindo o Manifesto Ourense 2020, que promove Ourense como capital galega da Literatura e tamén como candidata a capital europea da Cultura A Asociación proCentenario de Nós 2020 conta coa participación de Concello de Ourense, Deputación Provincial de Ourense, do Liceo-Recreo de Ourense, Sarabela Teatro, Grupo AuriaNós de Ourense, A.C. Bela Auria, Círculo Poético Ourensán, Gremio Literauria, Fundación Uxío Novoneyra e CIG-Ourense, entre outras entidades. As actividades deste 30 de outubro comezarán ás 12.30 nos Xardíns e Praza do Padre Feijoo cunha lectura pública de páxinas da revista Nós, a cargo dos directivos, socios e compromisarios da ApCNós2020. Actuará como mantedor Uxío Novoneira, directivo da ApCNós2020, e intervirán como lectores convidados especialmente nesta edición os actores de Sarabela Teatro, de Ourense pondo en voz textos dramáticos publicados na revista Nós. Un representante da Corporación Municipal de Ourense lerá unha declaración institucional exaltando os obxectivos da celebración. E procederase tamén á Lectura do Manifesto Ourense 2020, iniciándose a campaña de recollida de sinaturas dos cidadáns a prol do manifesto. O acto rematará cun Roteiro-memorial, guiado por Camilo F. Valdehorras, escritor e presidente da Asociación proCentenario de Nós 2020 Pola tarde, entre as 17.30 e as 18.30 no Camposanto de San Francisco de Ourense realizarase a ofrenda cívica aos escritores e artistas ourensáns, a cargo da directiva da ApCNós2020 e representantes de institucións e entidades locais e provinciais. O acto rematará cun Roteiro-memorial, guiado por Camilo F. Valdehorras, escritor e presidente da Asociación proCentenario de Nós 2020. A Asociación proCentenario de Nós 2020 dirixe ademais un chamamento ás institucións da cidade, ás entidades públicas e privadas compromisarias e á cidadanía en xeral para "sermos conscientes do magno patrimonio literario-cultural que Ourense e Galicia atesouran e do imperativo de inverter a tendencia imposta polas trabucadas políticas vixentes de relear recursos públicos para o desenvolvemento dos sectores educativo, mediático e creativo".


Summary: Os organismos provinciais só rebaixaron un millón de euros o seu gasto en órganos de goberno malia á crise. A de Pontevedra segue a ser a máis cara.

Son obxecto de horas de debates e de non poucas reflexións en etapa electoral pero, cando menos polo momento, a maioría das deputacións seguen coa súa estrutura decimonónica e, moitas delas, reflectindo nas súas contas moitos dos vicios adquiridos durante décadas, como o enorme peso orzamentario dos órganos de goberno ou do gasto de persoal. A presentación dos Orzamentos Xerais da Xunta para 2013 permite coñecer de maneira homoxénea as cifras que manexaron os organismos provinciais galegos no ano que remata, uns números polos que pasou a crise, aínda que non igual por todas as partidas e moito menos por todos os gobernos, cuxo custo para os e as contribuíntes é dispar, sumando en conxunto 12,2 millóns de euros. O goberno da Deputación de Pontevedra é o máis caro Malia á dureza da crise económica, con especial impacto nas administracións locais, as deputacións apenas rebaixaron nun millón de euros os 13,3 que gastaron en 2011 na partida de "órganos de goberno". Así e todo, como en anos anteriores o gasto en gobernarse a si mesmas non é o mesmo nos catro organismos, cun rexistro no que a Deputación de Pontevedra segue a ser, con diferenza, a máis cara das catro. Así, o goberno que encabeza Rafael Louzán custou 4,5 millóns en 2012, apenas 500.000 euros menos que en 2011, moi por riba dos 2,9 millóns de Lugo -o mesmo que hai un ano-, dos 2,5 de Ourense -baixa 300.000 euros- e dos 2,3 da Coruña -aforrou outros 300.000-. Así as cousas, e ao contrario do que adoita figurar nalgúns imaxinarios políticos, a institución provincial máis custosa está gobernada por un só partido, o PP, e non por unha coalición. Ourense, á cabeza en peso do gasto de persoal Unha das partidas polas que si que se nota o paso da crise é outra das tradicionalmente máis observadas, a de persoal, aínda que a retallada vai tamén por provincias. Neste apartado, como adoita acontecer, a Deputación de Ourense segue a ser a líder no que atinxe ao peso do gasto en nóminas no conxunto do Orzamento. Así, no ano da retirada de José Luis Baltar e da chegada do seu fillo ao poder, o 42,5% do orzamento de gastos tivo como destino o capítulo de persoal, superando moi notablemente as outras tres deputacións, que quedaron no 28,2%, no caso da Coruña, no 26,8%, en Lugo, e no 26,1%, en Pontevedra. En Ourense, os gastos de persoal son o 42,5% do total Así e todo, os técnicos da Consellería de Facenda reflicten tamén estes gastos en termos absolutos, un apartado no que todas as deputacións aforran pero non con igual intensidade. Deste xeito, nos cadros orzamentarios é posible observar que a que máis cartos gasta en persoal é a Deputación de Pontevedra, cunha achega de 39,8 millóns de euros -en 2011 foron 44,5-. A continuación está a Deputación da Coruña, que ten 38,6 millóns no seu orzamento de persoal, cun aforro de algo máis dun millón a respecto de 2011. Neste indicador o organismo ourensán está no terceiro posto, con 30,3 millóns -31,8 en 2011- e péchao a Deputación de Lugo, que con 25,1 millóns -1,1 menos que hai doce meses- a propia Xunta recoñece o carácter "austero" do seu proceder nesta partida. Á marxe destas dúas partidas, as contas da Xunta reflicten que as deputacións manexaron neste 2012 un total de 454,8 millóns de euros, o que supón unha caída do 4,7% a respecto do ano anterior. Nestas cifras globais A Coruña perde a súa posición de liderado e é Pontevedra a que maior peso relativo ten. O organismo pontevedrés, xunto con Lugo, incrementou o seu orzamento para investimentos en 2012 -suman 2,5 e 8,3 millóns, respectivamente- mentres que as outras dúas o baixaron. En xeral, os gastos correntes supoñen o 62,7% do total do orzamento.


Summary: A Xunta xustifica o peche da sala de partos aludindo a unha guía que recomenda non ter maternidade nos hospitais con menos de 600 partos anuais, cifra que non cumpre ningún centro comarcal. Persoal do centro apunta a criterios de "comodidade" e "económicos" e recea do alto número de bebés derivados a Ourense nos últimos tempos

A cidadanía de Verín continúa en pé de guerra tras o peche definitivo do paridoiro e do servizo de urxencias pediátricas do seu hospital comarcal. Continúa acoa denuncia que rebordou as rúas da localidade nunha manifestación histórica que implicou toda a comarca. Desde este mes de decembro, as mulleres de calquera localidade de Monterrei terán que ir parir ao Complexo Hospitalario de Ourense (CHUO) nunha viaxe de arredor dunha hora de duración por estrada no mellor dos casos. O Sergas xustifica a polémica medida co baixo número de nacementos; persoal do centro ve un paso máis no "desmantelamento"O Sergas xustifica a polémica medida no baixo número de nacementos atendidos no hospital, o que derivaría en problemas de "seguridade" para os pequenos e as nais pola falta de "pericia" e "perda de experiencia" dos traballadores, uns argumentos desmentidos por un persoal indignado que leva tempo acusando a Consellería de Sanidade de agochar as verdadeiras motivacións do peche: a deficiente organización, a falta de pediatras derivada desta e unha xestión baseada na rendibilidade económica e nos recortes.No fondo, advirten do "desmantelamento" dos centros comarcais en beneficio das grandes áreas urbanas mentres se preguntan se é esta "a política do Executivo para evitar o despoboamento no rural". Fontes profesionais advirten mesmo de toda unha estratexia do Goberno galego, "propaganda incluída", para intentar convencer dos supostos riscos que tería dar a luz en Verín. Que di a Xunta para xustificar o peche da atención ao parto no Hospital Comarcal de Verín?O Sergas xustifica o peche no baixo número de partos e na falta de "pericia" dos profesionais, que din sentirse "agraviados e ofendidos" e negan as acusaciónsA Xerencia da área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco xustifica o peche no baixo número nacementos no hospital, o que suporía a perda de experiencia e pericia dos profesionais de xinecoloxía e obstetricia e o conseguinte risco para nais e bebés. O Sergas asegura que haberá uns 60 partos ao finalizar este ano, pero persoal do hospital aclara que o número sería moito máis alto de atenderse todos os nacementos previstos e de non derivarse a Ourense casos que non terían por que seren atendidos fóra do centro. A Consellería alude, ademais, ao "consenso" de profesionais e sociedades científicas, que recomendarían "non dotar de maternidade" a aqueles hospitais que non cheguen a 600 partos anuais, unha cifra que non alcanzaría ningún centro comarcal en Galicia. "Péchase por unha cuestión de xestión, de recortes, de quitar un dereito a unha zona rural e deprimida polo custo que supón", di Javier Castrillo, xefe de xinecoloxía do hospital comarcal. "Se argumentasen que o peche é unha cuestión de gasto, de querer aforrar, eu oporíame frontalmente pero non me sentiría agraviado, pero cando aluden a unha cuestión de baixa calidade ou inseguridade, síntome agraviado e ofendido", engade. Que di o documento de expertos co que o Sergas xustifica o peche?A guía Maternidad Hospitalaria, Estándares y Recomendaciones, elaborada pola Axencia de Calidade do Sistema Nacional de Saúde para o Ministerio de Sanidad en 2009 recolle no capítulo sobre "organización y gestión" un epígrafe sobre a atención hospitalaria ao parto no que di que "parece prudente non dotar de Maternidade Hospitalaria aqueles hospitais que non teñan unha área poboacional de referencia (ou cuxo estudo de mercado non prevea) que xere unha demanda superior aos 600 partos ao ano", pero engade a continuación que é recomendable "agás por razóns de tempos de desprazamento ou accesibilidade que así o aconsellen". A Xunta alude a un documento que recomenda non dotar de maternidade aos hospitais con menos de 600 partos anuais, cifra que non cumpre ningún centro comarcalAdemais de que o Sergas evita destacar esa excepción e que non advirte de que esa cifra de 600 partos é tamén inviable en calquera outro hospital comarcal, esquécese de que esa única recomendación que achega é destinada á optimización de recursos e non á seguridade, como destacan varios profesionais e os colexios de Enfermería de Galicia. Alén disto, como destaca persoal do hospital de Verín, obvia tamén que a recomendación é unicamente no caso de "querer abrir" un novo centro, pero en ningún caso para "pechalos". "Estanse baseando nun parágrafo ambiguo e pouco claro dun documento de 200 páxinas", lembra Castrillo. A Consellería de Sanidade obvia tamén outras recomendacións, do Ministerio de Sanidad ou da OMS, que recomendan ratios de unha muller/unha matrona na atención aos partos, algo que si se cumpre en Verín, ou que advirten do valor engadido para a calidade e seguridade asistencial que supón a proximidade da cidadanía ao hospital onde recibe as atencións. Cal é o motivo real segundo o persoal do hospital en Verín?Advertírono as matronas e outros profesionais: "O Sergas está claudicando á presión dos pediatras de Ourense, que non queren ter que estar desprazándose ata Verín aínda que estean obrigados; a solución máis sinxela que tiñan era pechar o paridoiro", explica un traballador na atención aos partos de Verín. A obriga á que se refire deriva dunha sentenza xudicial que obriga o persoal a ter que traballar, se así é requirido, nos diferentes centros da área sanitaria. "Como o Sergas non dá incentivo ningún, nin quere gastar en contratacións... Tiraron polo fácil e radical, por moito que supoña deixar sen un servizo fundamental unha zona coma esta", destaca outro membro do persoal. "É unha cuestión de comodidade", engade Castrillo, que advirte de que Ourense ten "o mesmo problema" que Verín e O Barco ao "ter caído número de partos a máis da metade na última década". "O servizo de xinecoloxía e de pediatría do CHUO ten moito máis persoal e precisa rabuñar partos e atención pediátrica de onde sexa", explica. Persoal de Verín apunta a criterios de "comodidade" e "económicos" e advirte de que o Sergas "claudicou á presión dos pediatras que non queren desprazarse"De aí derívase outra cuestión aínda máis complexa e polémica. Segundo din desde o hospital comarca, as derivacións de partos e neonatos á capital provincial nos últimos meses sufriu un espectacular aumento, incluíndo "casos nos que non era preciso". Todo, denuncian, para xustificar o labor dos que alí traballan e o peche de servizos nos centros comarcais. "En Verín teríamos acabado o ano cuns 100 partos se non fose porque os pediatras que aquí viñan fixeron xa o seu labor enviando todo canto podían a Ourense", explica unha fonte do hospital comarcal. "Ao Sergas non lle compensa manter o paridoiro por unha cuestión puramente económica e non mira máis aló", insiste outra. Persoal acusa o Sergas de usar a TVG para xustificar o pecheA esta acusación engádeselle outra moito máis grave feita tamén por varios profesionais do hospital de Verín. "Usan os medios públicos para intentar xustificar o peche ante a opinión pública", contan. Refírense, sobre todo, a unha nova do Telexornal do pasado xoves 28 de novembro. "O último bebé nado no hospital de Verín tivo que ser trasladado de urxencia ao CHUO", comezaba a información, con detalles sobre un leve problema cun neonato que foi trasladado a Ourense malia que, segundo estas mesmas fontes, puido ser atendido sen problemas no centro verinense e despois de que a propia familia quitase importancia ao problema. Xusto despois, outra información trataba a polémica polo peche do paridoiro. "Foi unha cousa bastante fea, porque mesmo responsables do CHUO recoñeceron que lograran o seu obxectivo de xustificar o peche por unha falta de seguridade que non é tal", din outras fontes. Profesionais do hospital comarcal alertan do elevado número de derivacións inxustificadas ao servizo de pediatría e xinecoloxía e obstetricia de OurenseQue o aumento das derivacións produciuse sobre todo nos últimos meses dá conta algún dato, neste caso en referencia ao Hospital do Barco. "Nos últimos cinco anos debeu haber unha quincena de traslados, pero unha ducia deles foron nos últimos seis meses, coincidindo coa chegada dos pediatras de Ourense a esta localidade", din profesionais comarcais. No caso de Verín, nos últimos catro meses, e coincidindo coa xubilación do anterior pediatra titular con praza, as derivacións de neonatos ao CHUO mutiplicouse por sete con respecto ao primeiro semestre. Foi xusto despois de que empezasen a prestar servizo os especialistas que eran enviados desde Ourense. A última polémica chegou co último neno nado no centro comarcal, cando o xefe de Xinecoloxía se negou a un traslado ordenado polo servizo de pediatría da capital. O apoio de persoal de Ourense á decisión do SergasUnha corentena de facultativos de Ourense asinaron apoiando a decisión do SergasMentres a mobilización da cidadanía e dos profesionais do hospital comarcal aumentaba, uns 40 facultativos dos servizos de pediatría e obstetricia e xinecoloxía de Ourense –todos menos os que non estaban traballando por baixa ou vacacións-- asinaron un escrito apoiando a decisión do Sergas. "Todos os profesionais implicados no asunto", aclaran desde Verín, onde unha traballadora asegura que mesmo un pediatra quen lle recoñeceu que lle fora moi difícil negarse a firmar un documento "promovido polos xefes". Desde Verín, persoal lembra tamén que, malia os intentos da Xunta, ningunha sociedade profesional amosou o seu apoio á decisión de pechar o paridoiro. "Nin sendo verdade o que argumentan, que non o é, uns compañeiros se atreverían a asinar algo que cargue contra os seus compañeiros e poña en dúbida a súa profesionalidade e capacidade", destacan.