Summary: Sete anos despois do último poemario de Pilar Pallarés (Culleredo, 1957), o editor de Chan da Pólvora, Antón Lopo, peta na súa gorxa. Logo da longa espera, chega aos andeis Tempo fósil, cunha delicada edición en azul prusia brillante deseñada por Manuel Martínez. No libro, a voz poética aborda –como un gato, con distancia e entrega absoluta–, a nada que, após erixirmos todo, imos deixar atrás.

"O incendio da memoria/mentres se parte o esternón da casa". Así acaba o primeiro poema, que marca o ton do resto do libro. Esa casa, en Culleredo, fíxoa o meu pai coas súas propias mans e traballamos nela absolutamente todos. Foi derrubada xunto con outras 70 en decembro de 2011, na terceira ou cuarta ampliación do aeroporto de Alvedro. Eu daquela acababa de publicar Leopardo son, entón estaba noutra cousa. Coincide cunha época na que me entrou moito a teima de anotar para gardar na miña memoria circunstancias ou persoas que coñecín, sen pensar en leitores nin en literatura. A finais dese ano escribín tres poemas. O primeiro ten a ver con ese feito. É como enumerar o dafne, a roseira brava... existían todos na horta, non hai nada inventado. E o segundo poema non tiña tampouco que ver de inmediato, era só pensar onde estaban os ósos dos animais da casa: son destruídos, remexidos, mesturados... Os poemas ficaron alí e un ano ou dous despois escribín o terceiro. A partir de aí, lentamente, continúo o libro. A destrución da casa é un punto de partida e vaise mesturando cun proceso de aniquilación dunha familia moi pequena, unha que non está desde hai moito tempo. Non é un pai simbólico, é o meu pai, que morreu hai 25 anos e que agora mesmo está soterrado no cemiterio de Culleredo, nunha igrexa románica preciosa que ten enriba un terraplén inmenso. Entón o pai está aí, como unha presenza… A morte, o paso do tempo e a irreversibilidade son constantes nas súas obras. En Tempo fósil, porén, esta visión é distinta, se callar máis en comuñón con outros seres? Chámame moito a atención que sempre se observe a morte como unha constante na miña poesía, porque para min o sorprendente é que a morte non estea presente. É unha constante na vida, está aí, todos os días. Vivimos nunha sociedade onde todos facemos como que non existe, e para min tampouco é algo especialmente dramático… Non creo en nada transcendente, mais si creo nunha especie de continuidade na materia. O libro leva unha cita de Jean Rhys de O Mar dos Sargazos no que fala de que as persoas que teñen sorte morren dúas veces, as que non morren, moitas máis. Está facendo mención aos mortos vivos, aos vivos mortos… desde unha perspectiva non negativa.Morremos, mais como materia continuamos. En certa maneira, nunca chegamos a estar completamente mortos. Unha persoa ou outros seres non morren se os gardamos na memoria, se están presentes na nosa vida, ou non morren se están soterrados e lles nace nova vida. Non é unha visión negativa da morte, para min é parte dun ciclo. En Tempo Fósil é unha casa, a aniquilación dun lugar… Téñenme dito que é no que o eu está menos presente. No fondo, estou eu completamente, o que pasa é que é unha experiencia moi persoal, un eu que está completamente formando parte dunha cousa. Penso que en ningún momento fago mención á desaparición das outras 70 casas que caeran coa miña porque dese núcleo de 70 casas non formabamos parte. Por iso non fago mención aos veciños, que tamén son exiliados e tamén perden, mais porque iso non existía na miña experiencia. Tamén fai referencia a restos concretos como vaixelas, ósos... É unha especie de obsesión miña que logo conflúe con outras cousas de xeito pouco consciente. É a destrución da casa, a obsesión por unha horta que é un camposanto… A casa onde eu nacín está moi presente no libro sen nomeala. É a casa que tivemos que deixar ao ir para a casa nova. Aínda existe, está nun lugar no medio doutras, con veciños. De súpeto, trasladámonos para unha casa que para os pais supón un progreso, que é ter unha casa propia, mais que está ao lado dun val no que non había absolutamente nada. Penso que xa na lapela di que non hai nostalxia no libro, porque é unha relación amor-odio cun lugar e cunha casa, porque para os nenos foi tamén un lugar de exilio, de desterro, para toda a familia. "Eles eran os primeiros poboadores/e este só chan de exilio". Exacto. Na casa inicial, na que nacín, sendo parte dunha familia de clase obreira con moi poucos obxectos, un xogo de café e máis nada, xogábamos moito a andar cachando na horta a ver que aparecía, e aparecían restos da xente que vivira alí antes. Sobre todo anacos de louza. Eu fun facendo o libro cando reparei que sempre vivín en casas que foran habitadas antes, mesmo na que vivo agora. A única casa que inauguramos foi precisamente esta, entón chegas a un lugar que é unha casa feita na aba dun val onde non hai nada, non hai restos, non hai vida anterior que ti percibas. Tampouco era moi consciente ao facer o libro, mais hai a sensación abismal de que logo tampouco vas deixar nada. Non tes tempo a que se vaian sobrepondo uns estratos sobre outros, a crear un sedimento. É a túa unha poesía da desposesión? Non son consciente de estar falando sobre a desposesión. Son consciente de estar falando sobre a perda, sobre a aniquilación e ten moito que ver tamén con procesos persoais. Sobre esa imposibilidade de deixar pegada, eu creo que está moi no mundo no que vivimos. Detrás de nós pouco vai quedar. Ese estar construíndo sobre nada e, en certa medida, para nada. Construíndo algo que logo, por causas totalmente alleas a ti, é derrubado e desaparece. Iso tamén ten que ver co social. Unha cousa é estar nun lugar que sabes que non vai desaparecer e outra cousa é estar neste bairro, que é estar nunha casa que foi o soño da túa familia mais que se nun momento determinado proxectan construír vivendas vai ser eliminada como se nada, como se todos os soños desas persoas non servisen para absolutamente nada. Eu iso estenderíao á vivencia das clases populares no noso mundo, ou da maior parte das persoas que viven nese planeta. O que construamos, os soños que teñan non valen para nada. Nun momento determinado poden desaparecer sen deixar practicamente pegada. Falas do trasfondo social que hai nese tratamento da casa. Chama a atención como en Entre lusco e fusco, o teu primeiro libro, si que había un carácter social marcado. Só volve emerxer neste libro? O primeiro libro non tiña pensado publicalo, eu ía a tertulias de Paco Pillado e alí el organizou para que lle lese poemas a Luís Seoane. Daquela, para min os poemas non tiñan maior importancia, porque eu durante toda a miña vida quixera ser pintora. Foi Seoane quen decidiu que había que publicar un libro e comprometeume a que lle levase o libro organizado o día da homenaxe a Lourenzo Varela no Ateneo da Coruña. El morreu a noite anterior e foron Isaac Díaz Pardo, Maruxa Seoane… quen seguiron co compromiso de que o libro saíse. O título ten moito a ver co que dis, porque eu era consciente de que había toda unha parte de poesía intimista, moi tremendista. De feito, lembro un día que estaba Rafael Dieste, que me rifou porque nun poema eu dicía que tiña apodrecida a alma. "Como unha rapaza de dezanove anos pode dicir iso?". Logo, a presenza do social ten moito que ver coa poesía galega que eu ía coñecendo, e unha das fascinacións da miña vida foi Longa noite de pedra, que lin cando facía COU. Ten moito a ver tamén coa descuberta deste país. Corresponde cun proceso que é real. Cando estaba nos finais do bacharelato, coñecín a Moncho Valcarce, o cura de Sésamo, e foi a primeira vez que tiven consciencia de que este país existía e tiven consciencia lingüística.O libro recolle iso, non é literatura, é un proceso que ten que ver co meu proceso vital. Nos seguinte libros non está presente. Porén, sempre penso que ao mellor sería interesante facer unha escolma dos poemas máis convencionalmente sociais que fomos facendo as persoas que en aparencia non facemos esa poesía. Porque logo eu paralelamente si que fixen moitos poemas que non cadran cun libro en concreto. Todos temos feito poemas sobre Palestina ou sobre Alexandre Bóveda ou sobre o Prestige, e non se teñen en conta porque non pintan nada se estás facendo unha obra que ten que ver con algo diferente. Hai moita tendencia na poesía intimista a pensar erroneamente que é autobiográfica, mais vostede di que cada libro, en certa medida, reflicte unha etapa vital. No meu caso, creo que todo o que fago si que ten que ver moito coa miña biografía, mais como punto de partida, porque a miña experiencia particular impórtalle ás persoas que me coñecen e que me queren, aos demais non. Do que se trata é precisamente de, partindo dun material que é biografía ou a túa visión do mundo, utilizalo como material construtivo, conseguir con iso unha reflexión que sexa en certa maneira arquetípica, que poida ser entendida e que diga algo que teña un significado nunha época, ou nunha circunstancia ou para persoas que en absoluto sabes como es ti como ser humano. Hai ese proceso de distanciamento, de universalización e de ficcionalización. Deixa pasar tempo entre un libro e outro. Como aborda cada poemario? Ten claro o conxunto, vai creando até ver un fío condutor…? Esta é a primeira vez que son consciente de estar a facer un libro non só sobre un tema, senón que ten unha unidade. Cada poema era como unha especie dun fragmento dun todo. Eu antes era fundamentalmente autora de poemas, e logo hai libros que chegan a ter unha certa unidade mais ten que ver cun proceso interno. Teño tempos moi lentos, estás nunha época dándolle volta a unhas cantas teimas e obsesións que logo aparecen no libro mais como unha unidade miña, do meu proceso. Mesmo no Livro das devoracións é iso. É un reflexo das etapas vitais. En Tempo fósil é unha obsesión sobre a desaparición da casa, a aniquilación da familia, mesmo a derrota para os soños dunha clase social. O que fixeron os meus pais é cumprir inicialmente o soño que seguen a ter as clases populares, e que está en moitas persoas que emigran, que é facer unha casa, acceder a outra forma de vida. Facer unha casa na que pasas, por exemplo, como na miña xeración, de ter un baño na horta a ter un baño onde te podes lavar en algo que non sexa unha tina. Ou ter mesmo obxectos ornamentais, cousas que non teñen por que ser útiles. Luciano Rodríguez ten dito que é "a dona da xusta medida". Como traballa os textos para chegar a unha poética tan contida? A min a poesía feita desde a racionalidade non me interesa nada. Desde o dominio da razón son previsíbel, entón claro que podes facer un poema en calquera momento, aplicas unha receita como se estiveses a facer lacón con grelos. Iso non me interesa porque eu basicamente son leitora. Como leitora a min non me enganan demasiado, entón tendo moito a verme a min desde fóra e ante un poema meu tamén son leitora. Se a min non me convence, xa me couta completamente. Tamén escribo nun proceso de ideas, obsesións que van levedando, mais teño que conseguir que non estea a razón dando a lata e moitas veces o detonante é unha imaxe ou un ritmo que está aí e fai que o poema se desencadee, non a inspiración, que é outro proceso diferente.Creo que se conseguimos adormecer un pouco a razón, os seres humanos sabemos máis e aparecen cousas ás que nun estado de dominio racional nunca chegariamos. Por exemplo, o poema meu que todo o mundo máis recoñece é o poema do escriba. Ese poema eu non sei moi ben como xurdiu, é un poema que se fixo case só. Nos primeiros versos –'a luz do escriba'– estou a facer mención a un escriba moi concreto, que é o escriba sentado que está no museo do Louvre. Moitos anos despois de ter estado alí, é como unha visión, o escriba cun resplandor que non existe, porque non está nunha sala onde haxa un resplandor de fóra nin nada. De súpeto hai unha imaxe que procede de moito tempo atrás que non sabes como se desencadea, ou un ritmo. É algo que a razón non está a controlar mais non é inspiración.


Summary: A Audiencia Nacional obriga a facer públicos os nomes dos viaxeiros pero só desde a entrada en vigor da Lei de Transparencia en decembro de 2014. Hai ano e medio Praza.gal publicou información previa a esa data facilitada polo Ministerio de Fomento de Ana Pastor. HEMEROTECA | Blanco e Pastor usaron sete veces avión oficial para voar a Galicia como ministros

HEMEROTECA | Blanco e Pastor usaron sete veces avión oficial para voar a Galicia como ministros O diario El País publica este venres un listado cos nomes dunhas 500 persoas que viaxaron a bordo de 220 voos oficiais realizados nos avións militares do Grupo 45, os coñecidos Falcon. A Audiencia Nacional, a petición da Fundación Civio, obrigou ao Goberno a facer públicos eses nomes en aplicación da Lei de Transparencia, pero o listado só inclúe datos desde decembro de 2014, cando entrou en vigor a norma. Porén, hai ano e medio o Ministerio de Fomento daquela dirixido por Ana Pastor facilitara información previa a esa data, publicada por Praza.gal e tamén requirida en aplicación da Lei de Transparencia, que reflectía que desde 2009 o ex-ministro socialista José Blanco empregara os Falcon cinco veces para desprazarse a Galicia por dúas da propia Pastor. A lista non contén datos dun voo do ex-ministro canario José Manuel Soria a Canarias facilitados a Praza.gal polo Ministerio de Industria, evidenciando os dispares criterios de transparencia do Goberno A información agora publicada por El País ratifica, como xa avanzara Praza.gal, a disparidade de criterios do Goberno á hora de responder a peticións de información en aplicación da Lei de Transparencia. O novo listado, ao contrario do facilitado a este diario, non indica as datas dos voos e só nalgún caso indica os destinos. No seu momento a información publicada por Praza.gal pretendía analizar que uso realizaran dos avións oficiais os ministros galegos de Fomento de PSOE e PP, que adoitaban axustar as súas axendas oficiais para ter actos en Galicia nas fins de semana. Para poder comparar, tamén se preguntara ao Ministerio de Industria polos voos a Canarias do ex-ministro canario José Manuel Soria. Daquela, mentres Pastor si ofrecera información sobre os voos do seu predecesor Blanco previos á entrada en vigor da Lei de Transparencia, Industria só os facilitara con posterioridade a esa data. Con ese criterio informara de que Soria só empregara unha vez un avión oficial para desprazarse a Canarias e explicaba que o fixera acompañado do embaixador dos Estados Unidos, James Costos. Porén, no listado agora facilitado polo Goberno co mesmo criterio de que sexan voos posteriores a 2014, o nome de Costos non aparece. O listado agora publicado por El País reflicte unha viaxe Madrid-Vigo co ministro de Xustiza da viguesa Lucía Molares, responsable da entidade estatal de solo Un dos poucos voos nos que se indica o destino no listado publicado por El País é un realizado polo ministro de Xustiza, Rafael Catalá, no que se di que no traxecto Madrid-Vigo foi acompañado pola viguesa Lucía Molares, responsable da entidade estatal de solo público (SEPES), organismo que nada ten que ver co seu ministerio. Molares, que foi concelleira en Vigo e delegada na cidade da Xunta de Feijóo, acompañou en outubro de 2015 a Catalá nunha visita que este fixo á sede local do PP no marco dunha viaxe do ministro a cidade na que tivo tamén axenda pública do seu departamento.


Summary: Pola República Galega é o lema escollido para este ano. O acto central do Día da Patria Galega terá lugar no Parque de galreas, Compostela. O 23, en Vigo, unhas xornadas sumarán voCes galegas e portuguesas "para manter a vixencia e a urxencia do internacionalismo".

O 25 de Xullo como una data "reivindicativa e lúdica" na que "galegos e galegas debemos cimentar un proxecto colectivo, un proxecto nacional" que debe estar articulado "nos valores e principios da esquerda". Así defindiu Antón Sánchez, portavoz nacional de Anova, a importancia desta data. "A cuestión nacional non deixa de ser outra cara da moeda da cuestión social, a cuestión da vida das persoas", incidiu, polo que desde Anova reivindican "a necesidade de que nós mesmas nos gobernemos para mellorar as condicións de vida das persoas deste país". Oriana Méndez, concelleira en Vigo, informou das xornadas 'Esquerda e República' que decorrerán en Vigo o día 23, coa presenza de voces como as de Joana Mortágua (Bloco de Esquerdas) ou Martiño Noriega (Compostela Aberta). "Mostrar o vínculo histórico entre Galiza e Portugal e facendo unha chamada conxunta para manter a vixencia e a urxencia do internacionalismo." Entende que este diálogo ten lugar nun momento no que "unha nova Internacional Reaccionaria, con tentáculos no Estado español, pretende unha involución en termos sociais e democráticos e un avance ao mesmo tempo na folla de ruta do neoliberalismo" Antón Sánchez afirmou que dende Anova "entendemos a cuestión nacional non tanto como unha cuestión identitaria senón como unha cuestión material, coa necesidade de decidilo todo. Por iso lanzamos este ano o lema de pola República Galega".


Summary: A xuíza Pilar de Lara considera que as condutas da voceira do PPdeG na súa etapa como edil "poderían ser constitutivas de infracción penal". O PP suspende un acto electoral no que participaba sen comunicalo previamente e despois atribúeo a un "erro".

O pasado marzo o levantamento parcial do segredo de sumario da operación Pokémon sacaba á luz un informe de case 120 páxinas dedicado ás actividades de Paula Prado, actualmente deputada e voceira do PPdeG, na súa etapa como edil no Concello de Santiago. Aquel documento, que sumiu no silencio a Prado no que á súa actividade política pública se refire -este mesmo xoves o PP supendeu un acto de campaña no que participaba sen comunicalo previamente e despois atribuíuno a un "erro"-, vén de ser ampliado na nova entrega deste sumario, a cuxo contido tivo acceso Praza Pública. Nos novos informes o Servizo Vixilancia Aduaneira, utilizado pola xuíza Pilar de Lara como corpo policial, ve a Prado "sabedora" de que lle pasou ao Concello compostelán cando menos unha factura "inchada", operación que, entre outras, levan á maxistrada a ver motivos para mudar a condición da conservadora de testemuña a imputada. A factura en cuestión é a cargada ao consistorio pola realización dun espectáculo sobre a Abella Maia no pavillón Fontes do Sar. A montaxe, di Aduanas no seu informe, "pasaría de 6.090 euros a 11.210 co IVE" e isto sucedería "con coñecemento e aprobación de funcionarios e/ou autoridades do Concello". "De ditos cartos -especifica- aproximadamente 3.000 euros serían para Jesús Fuentes Maceira", promotor de espectáculos imputado no caso, "como contraprestación a un acordo con Gerardo Conde Roa", ex alcalde da cidade. Paula Prado, continúa o informe, "decidiu pasar a factura para o seu pagamento co importe superior para que 3.000 euros os gozase" o devandito empresario, "sabedora do feito de que estaba a factura inchada" e aínda que o alcalde, Ángel Currás, era "coñecedor dos prezos do mercado" por ser o "anterior concelleiro de Cultura" e considerou que a factura "era cara". Os axentes cren que Prado "decidiu pasar a factura" malia saber que "estaba inchada" Os axentes ven "corroborados os feitos relatados" a través dos "correos electrónicos intervidos no Concello de Santiago" nunha das súas múltiples visitas ao Pazo de Raxoi. "Na bandexa de entrada de 'alcaldía' Aduanas "comprobou" que "tanto o orzamento como o contrato, así como a proposta de gasto asinada polo alcalde" foron realziadas "o mesmo día", o 3 de maio de 2012, aínda que "Paula afirma o día 7 de maio que todavía non estaba asinado". No entanto, sinala a investigación, "o contrato enviado ese día 3 de maio de 2012 aparece como data do mesmo o 24 de abril de 2012, é dicir nove días antes do orzamento", aínda que despois se cambiaría esa data". Así as cousas, Vixilancia Aduaneira ve probado o amaño do contrato. Ao Tribunal Superior Para a xuíza De Lara destes informes "resultaría a presunta comisión de certas irregularidades que poderían ser constitutivas de infracción penal" por parte de Paula Prado. Dada a súa condición de deputada e, polo tanto, de "aforada a efectos de instrución e enxuizamento", a maxistrada considerou pertinente abordar o asunto nunha peza separada que sexa elevada ao Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, órgano competente para enxuizar as persoas protexidas polo aforamento. A xuíza cre que as actuacións de Prado "poderían ser constitutivas de infracción penal" As investigacións, di este auto de decembro de 2012, "revelan a participación" da voceira do PPdeG, ademais de no "pagamento dunha factura inchada", en "actividades" como "influencias nas que interviría xunto a outros concelleiros" para "beneficiar economicamente o seu cónxuxe" ou "influencia na contratación de determinadas persoas afiliadas ou próximas ideoloxicamente ao PP en empresas concesionarias de obras e servizos do Concello de Santiago" no que Prado, destaca, "era, ademais de concelleira, responsable da Axencia de Colocación" municipal, contexto no que "chegou a adaptar os currículos aos postos de traballo". Tamén "tería enchufado supostamente algunha persoa para ser contratada pola empresa Sermasa, adxudicataria do concurso da escola infantil de Salgueiriños". As conversas Vixilancia Aduaneira e a propia xuíza tiran boa parte das súas conclusións das conversas telefónicas entre Prado e o ex xefe de gabinete da Alcaldía compostelá, Ángel Espadas, tamén imputado na causa e cuxo teléfono estaba intervido por orde xudicial. Nestas parolas Prado e Espadas abordan o asunto da factura supostamente inchada e, como nota anecdótica, empregan o galego para relatar algúns dos acontecementos. Este é un treito das transcricións incluídas no sumario: PAULA: La Abeja Maya , joder. Tengo ahí a Susito entregado a la causa... ¡Ostí! Le metí, le metí un gol a Currás, le ... bueno, aún no me lo firmó, hasta que me lo firm ... pero bueno, me dijo que sí; lo de la Abeja Maya , ¿a ti cuánto te dijo Susito que valía? ÁNGEL: Ocho quinientos creo que era. PAULA: Bueno, once mil más IVA o ocho quinientos más IVA, no sé si fueron once mil y pico .. . ÁNGEL: Ocho quinientos más IVA es... , eh, Paula ... PAULA: ¿Y dan los once mil? ÁNGEL : No, no da tanto, tía , ¡Hostiá! PAULA: Bueno, once mil y pico, yo creo que son once mil más IVA, eh, o los , once mil y pico con IVA... ÁNGEL : Yo creo que eran ... PAULA: Eso. ÁNGEL: No sé si eran ocho, ocho quinientos, por ahí eran , más IVA. .. PAULA: Once mil y pico con IVA. ÁNGEL: Y el IVA eran , eh ... mil y pico euros o así. .. "Que los disfrute (...), ha de ser o que leve porque non creo que lle contraten nada máis..." PAULA: No, once mil y pico todo , me decía Adrián , yo me escarallaba, me decía Adrián: "ahí están los tres mil euros pa Susito, hombre, hay tres mil euros pa Susito ... ", dijo yo : "¡qué carallo! , pues que los disfrute, hombre, ¡qué cojones!, ha de ser o que leve porque non creo que lle contraten nada máis ... " ÁNGEL: ¿Sabes lo que pasa? ... no ¿sabes lo que pasa? Que igual cambió el precio y ya sé yo por qué, me estuvo, me estuvo consultando a mí la semana pasada . Suso en Madrid le dieron un precio, pero era cobro previo a la actuación ... entonces .. .al no ... PAULA: No, no , ya lo sé, pero al pagar, pero ven ía igual ese contrato con el cobro previo a la actuación y venía el mismo precio con el cobro sin ser previo, eh .. . ÁNGEL: Lo que pasa que ya .... .. meten ese precio porque saben .. . PAULA: Porque Currás no lo quiso firmar .. . ÁNGEL: ... meten ese precio porque ya saben que no van a cobrarlos. ÁNGEL: De todas formas tengo que llamar a Suso y preguntarle el precio porque éste también a veces se calienta de más eh ... "No creo que el alcalde firme otra de éstas, eh... Así que... fai ben" PAULA: Pero ya está firmado , olvídate, ya hay retención de crédito y ya está todo firmado , eh . ÁNGEL: Bueno, bueno .. . PAULA: Déjalo, joder ... si es lo .. . es lo único que va a llevar, eh, porque no creo yo que el Alcalde firme otra de éstas, eh ... y yo no tengo presupuesto para esas cosas .. . así que ... fai ben ...


Summary: O lenzo, entitulado Árbore de montaña, estaba en posesión da familia Bustelo Calvo-Sotelo de Ribadeo e será restaurado no Museo de Belas Artes da Coruña.

A Fundación Rosalía de Castro vén de se facer co cadro Árbore de montaña, asinado por Ovidio Murguía, fillo da poeta nacional. O lenzo, que se atopaba en mans da familia Bustelo Calvo-Sotelo, en Ribadeo, é quizais un dos meirantes que pintou Murguía e, unha vez que remate o proceso para a súa restauración no Museo de Belas Artes da Coruña, pasará a facer parte do programa expositivo da Casa Museo xestionada pola entidade que preside Anxo Angueira. A obra non está catalogada porque nunca saíra da casa en que foi localizada. As primeiras informacións apuntan a que o cadro foi adquirido nas mesmas datas en que foi pintado, 1899, un ano antes da morte por tuberculose do seu autor, o único fillo varón de Rosalía de Castro. Ovidio Murguía faleceu con 28 anos e sen levar a termo a derradeira encomenda que lle foi realizada: un conxunto de pezas para o salón de fumar do pazo de verán de Montero Ríos en Lourizán. O encargo chegoulle na emigración, en Madrid, onde continuaba coa súa educación autodidacta encetada aos 24 anos e tutelada a distancia polo seu pai, Manuel Murguía. O meirande lenzo pintado polo fillo de Rosalía Cunhas dimensións de 190x130 centímetros, Árbore de montaña é, posibelmente, o lenzo de maior tamaño que pintou o fillo de Rosalía. A peza garda relación con outras dúas que recollen paisaxes da Serra do Guadarrama e que se conservan no Museo de Belas Artes da Coruña e no Museo de Pontevedra. Porén, a diferencia destas dúas obras, na que vén de ser adquirida pola Fundación Rosalía a cimeira das montañas pasa a un segundo plano e o autor recupera fórmulas onde as árbores cumpren o mesmo papel que as figuras nas obras de composición, tal e como acontece nas paisaxes de finais do século XIX. Localizada no Guadarrama, si, mais a protagonista é unha árbore senlleira, caducifolia, que desprega en maxestuosidade a súa copa ao pé dun regato. O propio Murguía chegara a escribir que "los paisajes con árbol son los que la gente entiende (...) y si puedes no dejes de poner aguas que ya sabes lo bien que hacen". Dous anos despois deste consello enviado a Madrid por carta, Ovidio Murguía pintou Árbore de montaña, peza que, segundo a Fundación Rosalía, tería sido unha encomenda da familia en cuxo salón estivo pendurada até hoxe.


Summary: Anos de abandono, proxectos orzamentados mais non executados. Ese é o retrato que a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, fai do estado das obras do AVE en Ourense. A líder nacionalista pisou o terreno esta cuarta feira e botou de menos unha presenza, a do ministro de Fomento, Íñigo de la Serna.

De la Serna estivo esta terza feira en Ourense, mais non apareceu polos tramos abandonados do AVE en Ourense. Quen si o fixo e precisamente para denunciar a ausencia do ministro nese enclave foi a líder do BNG. "Hoxe tiña que estar neste lugar o ministro de Fomento, Iñigo de la Serna, porque non hai obras do AVE neste tramo e son necesarias para modernizar o ferrocarril en Galiza", enfatizou Ana Pontón, quen estivo acompañada na visita pola tamén parlamentar no Pazo do Hórreo Noa Presas, ben como polos alcaldes de Allariz e Baños de Molgas -Francisco García e Xaime Iglesias, respectivamente- e responsábeis do BNG ourensá. Pontón ligou a parálise das obras do AVE co descenso dos orzamentos para Galiza, o que ten baptizado estes días como Recortazo, tesourada que é especialmente significativa na provincia de Ourense. Segundo a nota de imprensa servida polo Bloque, neste territorio galego o descenso das contas estatais é de 36 por cento, 274 millóns de euros menos (a parte do león da redución precisamente polo AVE). A líder soberanista puxo a énfase en denunciar que unha cousa é que nos orzamentos aparezan determinadas partidas -previsión de créditos a asinar pola administración do Estado para financiar a realización de obras- e outra ben distinta é que eses fondos finalmente se invistan e os proxectos se executen. Nun plano máis xeral, a portavoz nacional do Bloque criticou que, mentres o Goberno Rajoy retalla os investimentos na Galiza en 30 por cento, aumente, en troca, o orzamento de Defensa en 7 mil millóns de euros. Acordo das forzas políticas e plano de investimento para Ourense Avanzou tamén Pontón que no próximo pleno do Parlamento galego demandará a Feijóo que se sume a un pacto das forzas políticas galegas contra o Recortazo -o PP valenciano acaba de facer o propio na súa comunidade autónoma-, ao tempo que anunciou que o BNG proporá un plano de investimentos para Ourense "para atender á situación acelerada de despoboamento e precariedade no emprego. Con investimento público pode xerarse emprego de calidade no sector agrogandeiro, turístico ou termal así como riqueza cultural".


Summary: Os celestes puxeron vontade fronte ao Vilareal mais con iso non chegou. Perdeu (0-1) o partido, deixou marchar 3 puntos e afástase a posibilidade de se enganchar a prazas europeas.

Dúas derrotas consecutivas na Liga. A derrota perante o Vilareal (0-1) en Balaídos deixa o Celta a 13 puntos das prazas europeas. Os celestes non foron inferiores ao Vilareal mais tampouco foron quen de crear ocasións decisivas. Puxeron vontade e, sobre todo na segunda metade, intensificaron a visión de ataque sobre a área contraria, acabando coa lingua fóra mais sen os tres puntos. O gol de Soldado (que debería ser expulsado pola súa dura entrada a Marcelo), a piques de finalizar a primeira metade foi a balón parado. E esta é unha materia pendente do Celta desde hai xa demasiado tempo. O Celta puxo vontade mais faltaron as ideas. O partido non tivo na primeira fase un dominador claro. Ao Vilareal chegoulle cun punto de seriedade no xogo e acantoarse na defensa cando viñan mal dadas. Na segunda metade o Celta intensificou a tendencia ao ataque, con Beauvue e Aspas ao asedio do forte valenciá. Mais esa ansia non se deu concretado en ocasións e oportunidades claras. Ficha Celta (0): Sergio, Hugo Mallo, Roncaglia, Sergi Gómez (Wass, min.81), Planas, Marcelo Díaz, Radoja (Iago Aspas, min.69), Jozabed, Hjulsager (Beauvue, min.59), Bongonda, Rossi. Villareal (1): Andrés, Mario, Musacchio, Víctor Ruiz, Jaume Costa, Trigueros, Bruno, Dos Santos, Soriano (Rodrigo, min.88), Soldado (Sansone, min.70), Bakambu (Castillejo, min.81). Goles: Soldado, 0-1, min.44. Árbitro: Melero López, do comité andaluz. Amoestou Hugo Mallo, Planas, Bongonda, Aspas (Celta); Soldado, Dos Santos Mussachio (Villarreal). Campo: Balaídos (16.651 espectadores).


Summary: Este xoves deron comezo as fórmulas de flexibilidade horaria e teletraballo para os empregados públicos da Xunta. CIG-Autonómica saúda a medida, pero subliña que só unhas poucas persoas poderán traballar dende a casa e lembra o contexto de recortes no que se enmarca.

Este xoves deron comezo as fórmulas de flexibilidade horaria e teletraballo para os empregados públicos da Xunta. A flexibilidade, á que se poderán acoller os funcionarios que así o demanden, establece distintos tipos de xornadas e horarios laborais. Até o de agora tan só existía un horario ríxido, de 7.45 a 15.15 de luns a venres, e que só se permitía a flexibilidade por razóns de conciliación familiar para persoas con fillos menores de 12 anos ou maiores ao seu cargo. A partir de agora establécense tres tipos de horarios, un xeral, un flexible por conciliación familiar e outro de flexibilidade automática A partir de agora establécense tres tipos de horarios, un xeral, un flexible por conciliación familiar e outro de flexibilidade automática. O horario flexible por conciliación familiar e laboral continúa afectando a traballadores con fillos menores de 12 anos ou maiores ao seu cargo. Neste caso, dentro dunha marxe entre as 7.30 e as 18.30 horas, á petición da persoa interesada, fixarase un horario diario de referencia. A terceira modalidade é a flexibilidade automática. Neste caso o horario constará de dúas partes: unha parte fixa (de 9.00 a 14.30 horas) que será de presenza obrigada no posto de traballo. A parte flexible será de entre 7.30 a 9.00 horas de luns a xoves e entre as 14.30 a 18.30 horas, de luns a xoves, así como entre as 14.30 e as 15.30 os venres. En ambas flexibilidades (por conciliación e automática) o cómputo de horas traballadas efectuarase mensualmente e, en caso de eventuais incumprimentos, poderán compensalo dentro da parte flexible do horario do mes seguinte. Fernando García, secretario nacional da CIG-Autonómica, sinala que "a flexibilidade supón unha mellora para os traballadores, para a empresa e tamén para os cidadáns, é unha medida racional, non exactamente a que nos gustaría a nós, pero vai na boa dirección" Fernando García, secretario nacional da CIG-Autonómica, sinala que "a flexibilidade supón unha mellora para os traballadores, para a empresa e tamén para os cidadáns, é unha medida racional, non exactamente a que nos gustaría a nós, pero vai na boa dirección". Porén, tamén destaca que "non é nada extraordinario, está implantada en moitas empresas e tamén noutras administracións" e lembra que chega no marco doutras medidas moi prexudiciais para os empregados públicos, coma os recortes salariais, a perda de poder adquisitivo ou a redución de días de libre disposición. Teletraballo, para uns poucos Outra das novidades que introduce a normativa que agora entra en vigor é a posibilidade de que un empregado público se acolla á modalidade de teletraballo, é dicir, que realice as tarefas do seu posto fóra das dependencias administrativas. Estes empregados poderán acollerse ao teletraballo un máximo de tres días á semana e ademais deberán cumprir outros requisitos coma estar en servizo activo, ter unha antigüidade igual ou superior a dous anos no posto para o que se solicita o teletraballo ou acreditar experiencia en postos con tarefas análogas e que as características técnico-funcionais do posto o fagan susceptible de ser desenvolto baixo esta modalidade. Así mesmo, a persoa interesada deberá dispor dun equipo informático básico con acceso a internet, un lector de tarxeta e teléfono móbil (que non lle proporcionará a Administración) e dispoñer dos coñecementos informáticos e telemáticos necesarios para o exercicio das súas funcións. "O teletraballo é algo moi restrinxido, afecta a moi pouco persoal: letrados, informáticos, tradutores. A maior parte dos traballadores non van poder optar a el, para nós é coma se non existise" Segundo a Xunta, hai arredor de 2.500 postos de traballo repartidos en todas as Consellerías que reúnen os requisitos para o teletraballo. Porén .será necesario o informe favorable previo da dirección xeral de avaliación e reforma administrativa e de función pública que analizará a natureza e funcións do posto en concreto para o que se solicite o teletraballo. Pola contra, CIG-Autonómica sinala que "o teletraballo non vai afectar nin ao un 1% do cadro de persoal; sempre referido a persoal da Administración Xeral que non traballe a quendas, que non traballe en centros de ensino e que non teña algunha dispoñibilidade vía RPT". Para Fernando García, "o teletraballo é algo moi restrinxido, afecta a moi pouco persoal: letrados, informáticos, tradutores. A maior parte dos traballadores non van poder optar a el, para nós é coma se non existise". A CIG rexeita "o uso propagandístico do Goberno de Feijóo da flexibilidade e do teletraballo" A CIG rexeita "o uso propagandístico do Goberno de Feijóo da flexibilidade e do teletraballo" e lembra que "en menos de 9 meses fixo ata 3 veces un uso propagandístico da implantación da flexibilidade e o teletraballo: en abril cando se inciaron as negoaciacións coas organizacións sindicais, en outubro cando concluíron e a comezos do 2014, cando realmente entra en vigor". O sindicato denuncia que "este uso propagandístico dos dereitos das traballadoras e traballadores públicos só contribúe a promover unha visión sesgada do persoal dos servizos públicos desde o conxunto da sociedade".


Summary: Un terzo máis de casos que hai unha semana.

Os centros, institutos e escolas infantís galegas volveron a experimentar un repunte de casos positivos por Covid-19 nas últimas xornadas. Os contaxios detectados polas autoridades sanitarias alcanzan xa os 867, o que supón 138 máis que o sábado e que supoñen un terzo de incremento no últimos sete días. A situación epidemiolóxica obrigou a pechar unha nova escola infantil, a gardería Golfiños de Lugo, que conta con polo menos tres positivos confirmados. Este caso únese ao peche do punto de atención á infancia de Boborás, que conta con seis contaxios por coronavirus. Ademais destes dous centros, as autoridades sanitarias manteñen pechadas polo menos 36 aulas en toda Galiza. Con todo, este número poderían ser maior ás cifras da Xunta, posto que o balance recolle unicamente as unidades e escolas clausuradas por decisión do Sergas pero non outros peches que se producen no territorio por iniciativa dos equipos directivos, a pesar de que se apliquen seguindo o protocolo de acción ante a COVID-19. O incremento de casos detectados prodúcese, ademais, nun contexto de novas restricións e do decreto do estado de alarma por parte do Goberno estatal. Na área da Coruña hai 152 persoas contaxiadas e 5 aulas pechadas. Na de Ferrol, as cifras son de 70 e 4 respectivamente. Na área sanitaria de Santiago hai 137 contaxiados e as aulas que tiveron que pechar son 5. Os dados da área de Lugo son: 6 aulas pechadas, 90 contaxiados e 1 centro de ensino que tivo que pechar. Na de Ourense, 133 infectados, 4 aulas e 1 centro pechados. Na de Pontevedra: 98 e 3, mentres que na de Vigo as cifras son de 187 contaxiados e 9 aulas cerradas. Na ligazón externa a esta noticia pode accederse á listaxe de todos os casos detectados. O incremento de casos detectados prodúcese nun contexto de novas restricións e do decreto do estado de alarma por parte do Goberno estatal. Unha das características da evolución na Galiza é que os centros das áreas de Vigo, A Coruña e Santiago xa exceden a Ourense como os máis afectados de todo o territorio. O coronavirus na Galiza continúa a avanzar e se estender con cifras por riba dos 500 contaxios diarios. Nas últimas 24 horas detectáronse 525 positivos por Covid-19, deles 137 na área de Vigo, e xa superamos os 7.000 casos activos ao chegar a 7.074, o que supón un incremento de máis de mil desde a pasada sexta feira


Summary: As seleccións vasca e catalá conmemoran este domingo o centenario do primeiro encontro entre ambos equipos nacionais. Xogan un amistoso en San Mamés.

No estadio de San Mamés de Bilbao conmemorarase o vindeiro domingo día 28 o centenario do primeiro encontro entre as seleccións vasca e catalá que se desenvolvera o 2 de xaneiro de 1915. Será a terceira vez que ambas equipas se atopen en terreo de xogo neste milenio despois dos partidos do 8 de outubro de 2006 no Camp Nou de Barcelona e do 29 de xaneiro de 2007 no antigo San Mamés. O partido enmárcase no habitual amistoso que a selección catalá xoga desde hai dúas décadas por estas datas e cadra co centenario da estrea da selección vasca naquel histórico partido no que venceu seis a un á equipa de Catalunya, que levaba xa dez anos de existencia. Para o amistoso o seleccionador catalán Gerard López convocou nove xogadores do FC Barcelona (Masip, Jordi Alba, Marc Bartra, Montoya, Piqué, Sergio Busquets, Xavi, Sergi Roberto e Sergi Samper), catro dol Español (Kiko Casilla, Víctor Álvarez, Víctor Sánchez e Sergio García), dous que xogan na actualidade co Celta (Andreu Fontàs e Sergi Gómez), dous tamén do Sevilla (Gerard Deulofeu e Alejo Vidal) e un do Villarreal (Gerard Moreno), outro do Granada (Piti), un máis do Getafe (Álvaro Vázquez), un do Real Sociedad (Alberto de la Bella), ademais de Jonathan Soriano que xoga no Salzburgo austríaco. Por parte da selección vasca están chamados dez xogadores do Athletic de Bilbao, seis da Real Sociedad, cinco do Eibar e un do Osasuna. .


Summary: Ánxel Casal e o libro galego foi unha primeira aproximación á figura de Casal e ao seu tempo, cando moi poucas persoas sabían da súa existencia e do seu inmenso labor.

Francisco Fernández del Riego (Vilanova de Lourenzá, 1913 -Vigo, 2010) é unha personalidade que admiramos por toda a súa traxectoria humana, intelectual e política, desde os seus tempos de activista universitario até os últimos días da súa vida. A súa biografía é unha liña recta no compromiso coa cultura galega e con Galiza. Foi talvez don Paco del Riego unha das figuras que máis afecto, respecto e admiración mereceron sempre, e ademais -e o que é máis excepcional- desde diferentes visións e sentimentos de país. Ánxel Casal e o libro galego / Francisco Fernández del Riego / Ediciós do Castro / 1983 / 226 páxinas Poucas figuras coma el acadaron en vida o recoñecemento unánime daqueles sectores da nosa sociedade que desde moi diversas posicións acreditan no país, desde o galeguismo cultural ao nacionalismo político. E nin así fomos quen de tributarlle a homenaxe multitudinaria e plural que el merecía e que tanto nos honraría a nós como pobo. Un acto desas catacterísticas engrandeceríanos como país. O día que sexamos capaces de unirnos nun banquete para homenaxear a unha persoa ou a toda unha xeración pola súa dedicación ao país estaremos colocando a Galiza no centro das nosas prioridades e noutra relevancia política. Ese é o espírito co que traballou de maneira incansábel don Paco del Riego ao longo de toda a súa vida, tendendo pontes e sumando a prol do país. E ese é tamén o espírito co que debemos construír o futuro. Da amplísima bibliografía que nos deixou Francisco Fernández del Riego nós queremos traer hoxe a esta sección o volume Ánxel Casal e o libro galego, non só porque foi unha primeira aproximación á figura de Casal e ao seu tempo, cando moi poucas persoas sabían da súa existencia e do seu inmenso labor, senón tamén porque ese libro recolle unha primeira entrega das memorias de Del Riego, que terían continuidade noutros títulos como O río do tempo. Unha historia vivida, A Xeración Galaxia ou Camiño andado. Non negamos que eses textos quedaron superados por outros traballos de investigación que se publicaron posteriormente. Pero o valor deses libros hai que contextualizalo no momento en que saen á luz e en todo o que teñen de memoria vivida. E tamén coa inevitábel fraxilidade da memoria, que non sempre é fiel ao dato preciso como si o é o traballo de investigación. Mais o importante é o relato, a verdade e a emoción coa que se transmiten os feitos, e non tanto se aconteceron nunha data ou noutra. Para elaborar ese relato, tantísimos anos despois, Del Riego valeuse da súa propia memoria persoal, certamente prodixiosa, e mais das lembranzas dos seus amigos, de galeguistas como Isaac Díaz Pardo, Antón Fraguas, Manuel Beiras García, Luís Tobío ou Xoaquín Lourenzo. O resultado é un libro que nos ilustra e emociona, algo que dificilmente conseguen as obras de investigación histórica. Mágoa que libros coma este non chegasen aínda a todas as mans.


Summary: Feijóo gábase de que a economía galega está a recuperarse aínda que os indicadores económicos son practicamente planos. O principal imposto sobre o consumo acredita a súa atonía malia á suba de tipos de 2012.

O presidente da Xunta tivo que responder este mércores, por segundo pleno consecutivo, a respecto do estancamento económico de Galicia que revelan os diferentes indicadores do ano 2014. "Segue pensando que coas súas políticas Galiza está en mellores condicións para ser unha das primeiras comunidades en saír da crise?", cuestionouno o portavoz do BNG, Francisco Jorquera, parafraseando o discurso de investidura de Alberto Núñez Feijóo en 2012. Ante as acusacións de estancamento o xefe do Executivo esgrimiu datos como a leve baixada do paro rexistrado ou o comportamento do PIB para sentenciar que a economía do país vai por bo camiño. A oposición, di Feijóo, debe "aceptar" que os números xa permiten observar que "estamos recuperando o consumo", un dos principais termómetros do dinamismo económico que, malia á afirmación presidencial, está practicamente paralizado. Se ben é certo que, en rigor, o consumo si se recuperou un chisco en Galicia durante 2014 non o é menos que esa recuperación é tan leve que dá lugar a unha fotografía practicamente plana e que, ademais, deixa o país no furgón de cola das comunidades autónomas. Así, por exemplo, o IGE acredita que a achega do gasto en consumo final ao produto interior bruto galego durante o cuarto trimestre de 2014 experimentou unha levísima suba do 0,2%. Do mesmo xeito, un dos principais espellos do consumo, a recadación por IVE, amosou unha clara atonía. O Goberno gábase da recuperación do consumo, aínda que a tendencia é practicamente plana Os datos da Axencia Tributaria amosan que durante o pasado ano se recadaron en Galicia 2.480,6 millóns de euros en concepto de IVE, apenas 80 millóns e medio maís que un ano antes. Esta suba de apenas un 3% fai que a recadación galega do IVE sexa o segunda que menos se incrementa no conxunto do Estado, só por diante de Murcia. Ademais, unha ollada en perspectiva debuxa unha tendencia practicamente liñal. Non en van, a recadación do pasado ano foi practicamente a mesma que en 2013 e un 1,6% menos que en 2012. A recadación semellante en 2012, 2013 e 2014 malia á suba do imposto amosa a atonía do consumo A comparación entre estes tres últimos anos resulta especialmente elocuente porque foi en 2012 cando entrou en vigor a última suba do IVE. En virtude da decisión do Goberno central o tipo xeral deste imposto pasou do 18% ao 21% e o reducido, do 8% ao 10%. Ademais, o IVE cultural saíu do tipo reducido para incorporarse ao xeral e produtos como o material escolar sufriron unha escalada de 17 puntos, pasando do tipo superreducido, que ficou no 4%, ao xeral. Malia todos estes incrementos a recadación de 2013 e 2014 foi semellante á de 2012, o que amosa o estancamento do consumo. Si houbo crecemento na recadación, no entanto, no 2012 a respecto de 2011, último ano completo co IVE xeral ao 18%, e tamén se produciu unha suba relevante entre 2009 e 2010, ano no que se aplicou a anterior suba do imposto, do 16% ao 18%, ditaminada polo Goberno do PSOE ante o risco de rescate inminente. Nos anos anteriores, entre 2007 e 2009, a recadación do IVE en Galicia experimentara tamén notables caídas.


Summary: Apois unha nova reunión en Compostela da mesa industrial de Vestas, coaparticipación do comité, a empresa, a Xunta e o Goberno español, trascendeu o interese dalgunhas compañías pola factoría de Viveiro.

Até oito posíbeis compradores identificou a Xunta da Galiza que poderían encaixar nunha operación de venda da factoría de Vestas en Viveiro. Aínda así, segundo asegura a conselleira de Emprego, María Jesús Lorenzana, a marxe de manobra é nula ao ampliar a empresa o período de consultas do expediente de regulación de emprego (ERE) de extinción do 28 de outubro ao 4 de novembro. Foi a única novidade que se sacou tras unha nova reunión en Compostela da mesa industrial de Vestas na que tamén estiveron presentes o comité, a empresa e o Goberno español. Para o presidente do comité de empresa, David Mariño, esta foi unha reunión "infrutuosa" porque "hai unha serie de malentendidos entre a empresa e a mesa industrial". Indica que a compañía deu conta de que vai contratar a unha consultora para estudar "unha posíbel venda da fábrica", aínda que "non informa" diso á mesa industrial que "está a facer ao mesmo tempo esa mesmo labor desde antes". En palabras deste sindicalista as declaracións da compañía son "unha serie de incongruencias que non teñen nin pés nin cabeza". Por este motivo, Mariño cre que Vestas o único que persegue é "acabar de fechar o expediente do ERE", para o que "engadiron o tempo que lles facía falta para mandarnos á rúa". "Á empresa non lle interesa que salvemos a industria da Mariña, só lle interesa acabar con este expediente canto antes e esquecerse de que existe unha fábrica en Viveiro", reprobou o presidente do comité. Mobilización do persoal en Compostela Convocada polo comité de empresa de Vestas en Viveiro, esta segunda feira operarias e operarios desta empresa manifestáronse en Compostela coincidindo coa reunión da mesa industrial. Arroupando ao comité, a marcha desenvolveuse desde a Alameda compostelá até a praza do Obradoiro. Despois, o persoal da factoría trasladou a concentración até diante a Escola Galega de Administración Pública (EGAP), onde tivo lugar a mesa industrial. O obxectivo da mobilización, subliñou o comité, foi "defender" os postos de traballo, tendo en conta que perigan 150 empregos da fábrica unha vez anunciado o feche. Empresa e persoal reuniranse de novo esta sexta feira para tratar do ERE de extinción.


Summary: María Xesús Lama, profesora que atopou tres poemas inéditos da autora, cre "extraordinaria" a información que sobre a última etapa literaria da autora nos achegan os manuscritos.

A profesora da Universitat de Barcelona María Xesús Lama foi unha das investigadoras que participou no último achado de manuscritos inéditos de Rosalía de Castro. A Real Academia Galega (RAG) presentou hai unha semana un poema en galego e tres en castelán, unha descuberta "valiosísima" que indica que a escritora preparaba pouco antes da súa morte Postrimerías, o seu último libro. Son estes textos en español os que analizou Lama, que cualifica de "extraordinaria" a información que sobre a última etapa literaria da autora nos ofrecen estes escritos. Como atopou eses inéditos? Atopeinos percorrendo os arquivos. Fun ao da RAG para ver o que alí había e ensináronme unha carpeta cunha serie de materiais. O que me parecía interesante recibino en arquivo dixital, xa en 2012. A Academia ten o proxecto de facer un álbum cos manuscritos de Rosalía, revisaron todo o que alí tiñan e Henrique Monteagudo atopou tamén estes materiais e veu que había alí unha solicitude miña para dalos a coñecer e, respectando este proceso, chamoume para participar na presentación porque era un material que eu xa tiña traballado. "Non se espera que haxa moitos máis inéditos de Rosalía; algo pode aparecer, pero non se agarda" Agárdase que se atope algún inédito máis? Non se espera que haxa moitos máis. Algunha cousa máis pode aparecer, pero non se agardan moitos máis materiais inéditos por iso de que Rosalía mandou queimar as súas obras ao morrer. Como de importante é este achado? A importancia é a de ver que ela tiña un proxecto dun libro novo, máis aló de que atopemos dous ou tres poemas máis. O que é un milagre é que, igual que se retallaron noutros manuscritos outras partes, non se tivese retallado aquel pedaciño onde pon "del tomo inédito Postrimerías". Se fose retallado, non teriamos esa noticia. Serían tres poemiñas máis, algún fragmentario, e aínda por riba non saberiamos que formban parte dun libro novo. É algo extraordinario porque Rosalía publica o seu último libro en 1884 e morre en 1885, polo que todos tiñamos máis ou menos claro que todo o que escribira ao final o recompilara en En las orillas del Sar. "O importante do achado é comprobar que Rosalía preparaba un libro novo, algo extraordinario co que non se contaba" Cambia o concepto que se tiña do seu final literario... O que isto nos dá é unha noticia de que ela seguía escribindo e non só iso, senón que tiña o proxecto de acabar un volume. Se a enfermidade chegase a ser máis lenta, seguramente chegaría a haber un libro de poemas máis e creo que isto é o importante da descuberta. Os poemas foron cualificados na súa presentación como "terríbeis" ou "funestos". Isto se cadra temos que relativizalo porque o dixemos dunha maneira moi contundente. É certo que son versos descarnados, pero non moito máis que outros que coñecemos e que xa están publicados en En las orillas del Sar ou incluso en Follas Novas. Xa hai alí poemas moi contundentes no escepticismo vital. Estes tres descoñecidos están nesa liña basicamente, e tampouco é que acheguen nese aspecto unha gran novidade. "Pode que outros poemas que apareceron soltos formasen parte do que conformarían esta última obra, pero iso haberá que dilucidalo" É posible que aparezan máis poemas dese Postrimerías? É moi difícil. O que si nos serve isto é para recompoñer, entender e dar coherencia a outros poemas soltos que hai, ademais dos que Murguía introduciu na segunda edición de En las orillas del Sar. Seguramente formarían unha unidade nese libro con outros poemas que xa se atoparon en publicacións soltas. Pode que algúns poemas que apareceron soltos nalgunha publicación, datados nos últimos anos da súa vida, e que non se incluíron en En las orillas del Sar, están na liña que conformaría ese último volume, pero iso terémolo que ir dilucidando con calma. Por que Rosalía mandou queimar o que quedaba da súa obra? Iso non o saberemos nunca. Pertence aos misterios insondables. Era unha persoa moi independente e cun criterio moi claro e moi firme. Debía ter unha boa razón para facelo. Non a saberemos nunca e teremos que respectala. O presidente da RAG anunciou a posibilidade de atopar unha obra inédita de Rosalía, Historias de mi abuelo, que estaría en mans dunha familia de Compostela. Non teño nin idea de se é ou non probable que apareza ese manuscrito. Agardo que, se é verdade que hai unha familia que o ten, que se confirme, pero non sei se o dato é fiable ou ata que punto está comprobada a existencia dese manuscrito. Rosalía anunciou que estaba escribindo esta obra nunha notiña de Cantares Gallegos, pero moitas veces os escritores anuncian obras que logo non se fan realidade. Antes de que Alonso Montero anunciase isto, máis ben tendía a pensar que o probable é que non o tivese escrito nunca, pero a vida dános moitas sorpresas e oxalá esta sexa unha delas. "Atopar 'Historias de mi abuelo' claro que sería un acontecemento maiúsculo porque ademais sería un xénero diferente aos que Rosalía cultivou" Sería un "acontecemento maiúsculo" como o definiu Alonso Montero? Claro que sería un acontecemento maiúsculo. É un libro completo de Rosalía, pero ademais sería unha obra que pertence a un xénero diferente, que non é nin poesía nin prosa, que é o que maioritariamente escribiu, senón un libro de crónicas, de memorias... Sería moi, moi importante. Sería probablemente un testemuño sobre a súa historia familiar e do século XIX a partir da súa crónica familiar porque o seu avó foi militar. Sería moi interesante, por suposto.


Summary: En 2022 estréase a longametraxe Galicia 10 de marzo, dirixida por Roi Cagiao

A comezos deste mes rematou a primeira fase da rodaxe da longametraxe documental Galicia 10 de marzo, centrada nos tráxicos feitos acontecidos en Ferrol en 1972 nesa data, cando a policía franquista disparou contra unha protesta sindical nos estaleiros de Bazán, onde morreron dous responsábeis do comité ferrolán de Comisións Obreiras, Amador Rei e Daniel Niebla, e resultaron feridos ao redor de medio cento de manifestantes máis. Dirixido por Roi Cagiao e coa produción executiva de Emilio J. Fernández, funciona como díptico co seu anterior traballo, Vigo 1972, unha parte complementaria que non verá a luz até 2022. Que os moveu a pór en marcha este proxecto? Quer eu como director quer o produtor executivo, partimos dunha experiencia previa que foi o filme Vigo 1972, sobre a folga na cidade nese ano, que creamos en 2017. Obviamente toda a cuestión da loita antifranquista e do movemento obreiro é algo que me interesa. Meu pai foi traballador de Citroën no 72. É curioso como un se dá conta das cousas cando pasa o tempo. El viña do rural é a súa universidade foi a fábrica, onde se formou ideoloxicamente. Tanto el como miña nai pasaron de ser crentes a ser ateos, formáronse no marxismo e tomaron mesmo conciencia nacional, educáronse nese contexto de mobilización nos anos 70. Eu son unha persoa activa socialmente e en Vigo, se te moves nese ambiente, que saia o tema do 72 non é difícil, porque moitas das compañeiras e compañeiros vivirono. Iso lévanos, unha vez feito o traballo sobre esta cidade, do que quedamos satisfeitos en moitos aspectos, a comezar agora coa longametraxe dos sucesos do 10 de marzo. Teño que dicir que o proxecto inicial era facer un documental sobre o ano 72 na Galiza, o que pasa é que era demasiado extenso e moi complicado a nivel loxístico, por iso fixemos primeiro o de Vigo que este vén completar. Pódese dicir que compoñen un díptico. Todo o mundo sabe o que pasou aquel día en Ferrol, recuperouse a memoria desa loita heroica. Veñen de rematar a primeira parte da rodaxe, en que consistiu? O que fixemos basicamente foi gravar todas as entrevistas, con 11 dos protagonistas dos feitos: Ángel Porto, Ramiro Romero e Rafael Pillado (líderes sindicais na Bazán); Suso Díaz e Xan Carballal (de Astano); Fernando Miramontes, Sari Alabau, Fina Varela, Encarna Puentes e Ánxela Loureiro (dirixentes e activistas do Partido Comunista); Anxo Currás e Vicente Couce (os "cregos roxos"). Cada un ten a súa forma de traballar, pero no meu caso faise o guión a medida que vas editando. Unha vez iso fique fechado, é posíbel engadir algunhas dramatizacións, como xa se fixo no anterior, aínda que fose un pouco polémico. Por que é unha cuestión polémica? Entendo que as dramatizacións son unha cousa moi complicada, que moitas veces se emprega mal, hai que ter moito coidado de como se usan. Moitas veces o que fan é repetir o que che está a dicir a persoa narradora, en lugar de procurar que lle dea un contrapunto. Por outra banda, hai que ter coidado de que non dea pé a confusión no espectador co que é a imaxe de arquivo. É delicado. A estrea está pensada para 2022? Si, a nosa idea é esa, queriamos telo tamén algo antes para poder levalo por festivais. No de Vigo 1972 non se fixo dese xeito e funcionou moi ben, pero neste temos a oportunidade e decidimos facelo aí. Traballa con temáticas sociais. Cal é a concepción do audiovisual que manexa? No audiovisual, como en calquera outra forma artística, hai unha determinada ideoloxía. A incidencia que ten o audiovisual á hora de conformar modelos, valores, crear estados de opinión e puntos de vista, penso que é importante. Ten un peso e é efectivo, é un medio que chega, por iso tamén ten relevancia que as reivindicacións de determinadas cuestións existan nel, que estean aí.


Summary: María Pilar García Negro, Dolores Vilavedra e Xosé Ramón Pena abordarán esta faceta do homenaxeado nas Letras Galegas 2020 moderados por Marilar Aleixandre.

A Real Academia Galega (RAG) organiza mañá 15 de outubro, a partir das 19 horas, unha nova xornada do simposio arredor de Ricardo Carvalho Calero, homenaxeado no Día das Letras Galegas 2020. Nesta ocasión, afondarase no labor de Calero como crítico literario. A profesora honoraria da Universidade da Coruña María Pilar García Negro participará deste encontro xunto coa profesora de literatura galega da Universidade de Santiago de Compostela Dolores Vilavedra. Tamén intervirá o investigador Xosé Ramón Pena nunha sesión que estará moderara pola académica Marilar Aleixandre. Vilavedra porá o foco nas contribucións de Calero á canonización da narrativa galega, mentres que Pena fará o propio coa poesía. Pola súa banda, García Negro centrará a intervención nos estudos do escritor, docente e investigador galego sobre Rosalía de Castro,"unha achega maxistral". Nesas liñas, Calero conta entre as súas obras con Sete poetas galegos, Historia da literatura galega contemporánea, Versos iñorados ou esquencidos de Eduardo Pondal ou Arredor de Rosalía en 7 ensaios sobre Rosalía. A xornada poderá seguirse en directo a través do portal en liña da Real Academia Galega desde a sección dedicada ao autor.


Summary: Sobre 200 persoas protestan pola presenza do ex-presidente e Juan Luis Cebrián na Universidade Autónoma, onde ían tomar parte nunha conferencia que tivo que ser suspendida.

Felipe González e Juan Luis Cebrián acudían á Universidade Autónoma de Madrid para participar nun coloquio no marco das xornadas 'Sociedade e cambio global'. Nas escaleiras de acceso á Facultade de Dereito agardábanos por volta dunhas 200 persoas, que protestaban pola presenza do ex-presidente español e o presidente executivo do grupo Prisa. "Felipe González e Juan Luis Cebrián, non sodes benvidos. GAL, papeis de Panamá, censura, torturas, manipulación..." Protesta contra Felipe González y Cebrián en la UAM.Pancarta:"Tus manos están manchadas de cal viva".#Madrid #Ahora pic.twitter.com/ovanQSNKVW— Juan Miguel Garrido (@Juanmi_News) 19 outubro 2016 Algúns dos participantes no escracho levaban caretas brancas, nalgunhas das cales que figuraban os nomes de vítimas dos atentados dos GAL, como Joxean Lasa, Christian Olaskoaga ou Robert Caplanee. Ao berro de 'Felipe González, estás manchado de sangue', 'Fóra golpistas da universidade' ou 'Asasinos, non sodes benvidos', as concentradas protestaban contra "dúas persoas que representan o peor do vello e que non remata de morrer", como se explicaba nunha das voandeiras repartidas durante o protesto. "Consideramos un deber denunciar e incomodar a aquelas persoas que empregan o seu poder e influencia política en agrandar as desigualdades sociais mediante todo tipo de mecanismos", engadíase nese texto. "Cheira a cal vivo" foi outra das palabras de orde coreadas polos concentrados, referencia a Lasa e Zabala, membros de ETA asasinados polos GAL. O lapsus de Felipe González e as "cousas" que se fixeron en Euskadi A finais de setembro, nunha entrevista na Cadena Ser co debate interno do PSOE como elemento central o ex-presidente nun estraño lapsus, afirmou: "Nunca tivemos peor resultado no País Vasco a pesar das cousas que fixemos.. ta-pa-tá". A frase axiña se estendeu polas redes sociais e a interpretación maioritaria foi que se estaba a referir aos GAL e a época de terrorismo de estado baixo os anos de gobernos socialistas contra ETA.


Summary: O Goberno galego preguntará ao Consello Consultivo se é posíbel que a pasteira pase a formar parte dos terreos do porto de Marín

O vicepresidente económico da Xunta, Francisco Conde, avanzou que o Goberno galego preguntará ao Consello Consultivo de Galiza sobre se "é posíbel", desde o punto de vista legal, que a planta de Ence en Pontevedra pase a formar parte dos terreos da Autoridade Portuaria de Marín. En declaracións á prensa tras reunirse en Santiago cos comités de empresa de Ence -nun encontro o que tamén participou a conselleira de Emprego, Conde afirmou que traballadores e Xunta coinciden en que a "única alternativa posible para a localización da planta de Ence é en Lourizán". Por iso, o Goberno galego apoia a vía aberta polos traballadores para que Ence ise integre no chan portuario de Marín -forma parte de Puertos del Estado-, de modo que "podería avaliar a posibilidade de ampliar os seus terreos actuais". A este respecto, Conde di que Ence é unha empresa "moi vinculada coa actividade loxística do porto" e os servizos portuarios, polo que cre necesario "explorar desde o punto de vista xurídico" esa posibilidade. Defende identificar calquera alternativa para "evitar o peche". Unha vez se pronuncie o Consello Consultivo de Galiza, a Xunta remitirá o informe ao Ministerio para a Transición Ecolóxica coa fin de que poida analizalo xuridicamente. O vicepresidente económico galego explica que esta solución "implicaría diferentes departamentos dentro do Goberno", de forma que o Ministerio sería o encargado de "concretar" procedementos e trámites a seguir para facer posíbel esa solución. Respecto diso, Francisco Conde critica que "a única opción que expón" o Ministerio "é o peche de Ence en Lourizán". "Non o podemos permitir", deixa claro. Deste modo, demanda ao Goberno que "rectifique e se una á Xunta e ao comité de empresa para atopar conxuntamente unha alternativa" para a continuidade da pasteira. A argumentación que esgrime a Xunta é que os portos son dominio marítimo-terrestre, pero cumpren unha finalidade especial á hora de facilitar actividades económicas complexas e de interese xeral. Pola súa banda, a presidenta do Comité de empresa das oficinas centrais de Ence Pontevedra, Ana Cedeira, remarca que esta "é unha posíbel solución xurídica-administrativa" e valora que "a intención da Xunta é colaborar neste tema".


Summary: O pasado 20 de novembro, os gobernos do Estado con linguas propias facían público en Bilbo a súa decisión de conceder a Guadi Galego o premio á Promoción da Realidade Plurilingüe.

Guadi Galego recolle hoxe en Madrid o Premio á Promoción da Realidade Plurilingüe do Estado Español, un galardón outorgado polos gobernos de Nafarroa, Valencia, Galiza, Catalunya, Euskadi e Illes Balears. A entrega foi programada na véspera do Día Internacional da Lingua Materna, proclamado pola Unesco, que este ano se celebra co lema "Idiomas sen fronteiras" para resaltar o valor das linguas que son á vez locais e transfronteirizas. Trátase da primeira conmemoración conxunta destes gobernos, que para alén do acto axendaron un concerto da artista galega, no que estará acompañada das colaboradoras Mikel Urdangarin, Alidé Sans, Clara Peya, Silvia Quesada, Alfredo González, Vega, Javier Otero e Álex Ínsua nos Cines Callao de Madrid. Este recoñecemento nace coa vontade de destacar o labor de persoas, entidades ou empresas na defensa e promoción da diversidade lingüística. Desde a súa creación en 2008, foi outorgado a empresas como Microsoft ou Eroski, sendo esta edición a primeira que se concede a unha persoa a título individual. O premio, unha distinción honorífica sen contía económica, consiste nesta ocasión nunha escultura de Monique Bastiaans que representa un ramo de flores, en referencia á Árbore das Linguas (l'Arbre de les Llengües), na que cada flor é diferente. Así, a peza simboliza a "convivencia en harmonía e diversidade". A colaboración como chave O galardón xorde no marco dun protocolo de colaboración en materia de política lingüística, asinado en 2007 pola Xunta, a Generalitat e o Goberno Vasco, ao que logo se sumaron os demais organismos. O acordo persegue unir forzas para promover medidas e accións normativas para o uso das linguas oficiais distintas do castelán nas institucións. Un universo persoal e multilingüe Guadi Galego declaraba a Nós Diario que este premio é "o máis importante que me concederon nunca", polo que implica en relación coa súa maneira de concibir a música e a realidade, sempre desde a diversidade. De facto, o galardón non recoñece só o disco como resultado, senón todo o proceso que agocha detrás. Trátase dese contexto de creación conxunta, que levou a cabo a artista na súa particular Immersion, cantando temas vellos en sete linguas distintas: galego, euskera, catalán, aranés, astur, portugués e castelán. As colaboracións con 17 artistas levárona das "Fronteres" de Judit Neddermann e Clara Peya, á "Cedeira" compartida con Iván Ferreiro, pasando polo "Sen remordementos" con Xabier Díaz ou "Vas Entá Tú" con Alidé Sans. Toda unha aventura creativa que se insire no seu afastamento premeditado das etiquetas, na procura dunha música na que a identidade e o respecto son bandeira dunha personalidade única. Este universo íntimo e arriscado foi producido pola propia artista xunto a Vic Moliner, Carlos Abal e Pau Brugada.


Summary: O candidato do PSdeG á Xunta lanza os seus candidatos a percorrer as comarcas do país mentres asegura ver a Feijóo "desnortado" e pensando "só en salvar os compoñentes do Goberno" ante unha posible derrota

"Mobilización total". Deste xeito define o secretario xeral do PSdeG e candidato á Xunta, Pachi Vázquez, o estado interno do seu partido. A un mes e unha semana da cita coas urnas o líder dos socialistas xuntou este venres na sede nacional da súa formación a representantes socialistas no Congreso e no Senado, por unha banda, e a cargos da formación no ámbito local, por outra, para instalos a "elevar a tensión de traballo aos máximos niveis" ata o 21-O e encargarlles unha intensa axenda de traballo que inclúe percorrer todas as comarcas do país. Trátase, di, de "traballar todos unidos" ante a posibilidade de que, tras os comicios, en Galicia poida haber "un goberno de progreso". "Feijóo xa só está preocupado de salvar os compoñentes do Goberno" nas listas do PP, asegura Vázquez Asegura Vázquez que, ademais dun desexo, esta expectativa tamén está avalada polos "datos demoscópicos que manexamos" no seo do propio PSdeG. Eses inquéritos, di, "confirman a posibilidade dun cambio" e "cada día que pasa fano con maior intensidade", asegura. É por iso, na súa opinión, polo que o Goberno galego, ademais de "estar ausente" e "desnortado" agora xa "só pensa en salvar os seus compoñentes", situándoos en postos de saída das listas do PPdeG que garantan a súa presenza no Parlamento no caso de perder o poder, razoa. Mentres isto acontece, os "interese" dos socialistas é "sacar adiante propostas que evidencien que o engano e o sufrimento ao que nos someten Rajoy e Feijóo é reversible" e "ilusionar" con elas á cidadanía. Algunhas desas proposta serán expostas este sábado polo propio Vázquez no compostelań parque de Bonaval, onde presentará as candidaturas electorais do partido antes de partir a Arxentina e Uruguai. Mentres o candidato viaxa á outra beira do Atlántico en Galicia os cabezas de listas das catro provincias e cargos estatais do PSOE como Trinidad Jiménez, Antonio Hernando ou Jesús Caldera protagonizarán diversos actos e visitas. Así, por exemplo, o número un da Coruña, Francisoc Caamaño, achegarase á feira de Paiosaco, na Laracha, e visitará unha feira en Ferrol, entre outros actos. En Lugo a cabeza de cartel, Concepción Burgo, percorrerá a feira de Pedrafita e pola tarde reunirase con veterinarios en Chantada. Pola súa banda a número dous de Ourense, María Quintas, presenciará a saída da Volta a Galicia no Barco de Valdeorras e manterá unha xuntanza con veciños. En Pontevedra, Abel Losada realizará un percorrido pola capital da provincia e manterá un encontro con mariñeiros en Bueu.


Summary: A Axencia Ferroviaria Europea ten que entregar un informe ao respecto antes do 26 de xaneiro. As vítimas do sinistro de Angrois consideran que o Estado español non avaliou correctamente os riscos e incumpriu a normativa europea en materia de seguranza.

Bruxelas solicita a Axencia Ferroviaria Europea que prepare un novo informe para comprobar que a seguranza ferroviaria no Estado español cumpre coa normativa comunitaria. Así o comunicou a comisión de peticións do Europarlamento á plataforma de vítimas do accidente do Alvia. Bruxelas quere conclusións e unha resposta antes de catro meses. A Axencia Ferroviaria Europea, pois, terá que ditaminar se os trens que circulan actualmente pola rede ferroviaria española fano cumprindo coas medidas de seguranza establecidas en toda a Unión Europea ou non. Unha cuestión que formula a Comisión Europea mais que tamén levan tempo sinalándose desde os colectivos de vítimas do accidente de tren de Angrois. A Axencia Ferroviaria Europea concluía hai un ano que a investigación do accidente feita por Fomento non foi todo o imparcial que debería e a esa axencia o xuíz que instrúe o caso pediulle que analice se se tiveron en conta todos os riscos que había ou podía haber na curva de Angrois. "Hai vontade política en Europa" Para Ana Miranda, portavoz do BNG en Europa, este paso demostra que o en Europa "hai vontade política" para atender as demandas das vítimas e que se esclareza todo en torno ao sinistro de Angrois. "Comisión Europea, Axencia Ferroviario Europea e Parlamento europeo están pedindo que se abra unha comisión de investigación", indica en declaracións a Sermos Galiza.


Summary: O Executivo de Pedro Sánchez publicará unha orde do Consello Ministerial coa que se prohibe, salvo determinadas excepcións, os voos comerciais e privados e o desembarco de persoas nas Illes Balears, co obxectivo de conter o contaxio do coronavirus.

A presidenta balear Francina Armengol (PSOE) pediu o aillamento das illas para reducir o contaxio do coronavirus e o Executivo español aceptouno, segundo confirmou a propia Armengol esta terza feira, 17 de marzo, ao tempo que anunciou que se procederá ao de portos e aeroportos. Porén, o Goberno español continúa a desouvir a petición do Govern catalá de fechar confinar toda Catalunya así como a de distintas forzas políticas que piden tamén o feche de Madrid, ao ser o principal foco da COVID-19, e no caso do noso país, o Bloque tamén pediu blindar Galiza. Féchase pois Balears, que rexistra segundo os datos fornecidos polo Ministerio de Sanidade en 17 de marzo, un total de 92 casos de contaxio. Non se fecha porén, Madrid con 4.871 nin a Galiza con 292. A orde ministerial chega supón case o feche do espazo aéreo e marítimo de Balears, con fortes restricións e algunhas excepcións para garantir os desprazamentos por cuestións de necesidade, como son tratamentos médicos e traballo en servizos esenciais, mais tamén a saída de turistas e o retorno das e dos cidadáns das illas que se atopen no exterior. "Non poderá chegar ningún pasaxeiro a Balears por vía marítima", sentenciou Armengol En concreto, prohíbense todos os voos comerciais estatais con Balears e todos os voos privados, tanto estatais como internacionais. Isto afecta por tanto a servizos como os aerotaxis e os jets privados. Como excepción, permitirase un voo diario por compañía desde Madrid, Barcelona e Valencia con Palma, e un voo diario desde Barcelona e Madrid cara a Menorca e Eivissa. En canto aos traxectos entre cada illa, permitirase un voo diario por compañía en cada sentido entre Eivissa, Menorca e Mallorca. Nestes voos deberánse cumprir as restricións impostas polo Goberno, de maneira que non se poderán encher completamente os avións, senón que terán que voar a un terzo da súa capacidade. Ademais Balears está procedendo á 'operación retorno' das e dos turistas que aínda se atopan nas illas e que son perto de 25.000, á vez que suspende a actividade de hoteis e pisos vacacionais. Tamén se prohibe o desembarco de persoas de barcos de liña regular e as entradas, en todos os portos das illas, de embarcacións de recreo, xa sexan de particulares ou de aluguer. "Non poderá chegar ningún pasaxeiro a Balears por vía marítima", sentenciou Armengol. O Executivo español segue rexeitando que existan territorios na criseA pesar de blindar Balears e de que desde hoxe as fronteiras terrestres do Estado español fiquen fechadas, o Goberno de Pedro Sánchez continúa a negar "que existan territorios" na crise do coronavirus. Desouve así a petición de blindar Catalunya que fixo o Govern de Quim Torra, a solicitude de fechar Madrid para conter o contaxio no Estado e a posibilidade de blindar a Galiza, aproveitando ademais o bloqueo da fronteira sur con Portugal.


Summary: O noso mar é unha porta aberta, unha grande oportunidade para o progreso económico que merecemos. Hai que construír un novo modelo de Estado, plurinacional, si, pero sobre todo máis xusto e máis eficiente.

Dende os montes, pasando polas terras de labranza ata chegar ao mar, o goberno do PP parece empeñado en destruír todos e cada un dos nosos sectores produtivos. O último exemplo é a vergoña que supón que Europa devolvese estes días o Programa de Desenvolvemento Rural 2014/2020 á Consellaría do Medio Rural e do Mar por, entre outras neglixencias, facelo sen consultar aos axentes sociais implicados. Nada novo: alén da incompetencia, o PP desexa perpetuar o atraso económico de Galicia porque se nutre do caciquismo, que non é outra cousa que a administración da miseria. Pero eu quero hoxe poñer o foco sobre o noso mar. Por dous motivos; un, porque o fago dende Vigo, esta cidade á que o réxime caciquil lle roubou a oportunidade de consolidarse como a capital das Ciencias Mariñas e, dous, porque Galicia é un país eminentemente marítimo. Temos máis de 1500 quilómetros de costa, achegamos o 15% da produción mundial de mexillóns e o mar inflúe no 80% dos 56 sectores produtivos nos que se estrutura a nosa economía, contribuído, cando menos, a un 10% do P.I.B. Case o 60% da nosa poboación se asenta en concellos costeiros, que só representan o 16% do territorio. O noso mar é, pois, unha porta aberta, unha grande oportunidade para ese progreso económico que nos merecemos. Pero que nunca acadaremos se seguimos gobernados por intereses que non responden nin ao sentido, nin ao ben común. O noso mar é unha porta aberta, unha grande oportunidade para o progreso económico que merecemos O mar precisa recursos en investigación. As distintas Administracións públicas teñen investido nas últimas décadas en capital humano e infraestruturas adicadas á formación, investigación, desenvolvemento, xestión, innovación e divulgación das ciencias e tecnoloxías mariñas, sobre todo aquí, en Vigo. Sen embargo, a ciencia segue sen considerarse unha cuestión de Estado e aos recortes orzamentarios do Goberno central e á discriminación que sufrimos fronte á franxa mediterránea, hai que sumar que o goberno de Núñez Feijoo anulou o programa sectorial de I+D+i en recursos mariños e vetou o acceso dos organismos públicos de investigación de filiación estatal (CSIC e IEO) aos fondos competitivos de investigación, cando estas institucións son as que sostiveron a investigación mariña en Galicia durante décadas. Hai que construír un novo modelo de Estado, plurinacional, si, pero sobre todo máis xusto e máis eficiente Galicia, sendo a parte do Estado que máis recursos económicos xera das actividades pesqueiras, debería ter unha investigación acorde a este potencial. Pero o Goberno español sempre considerou xeoestratéxico o Mediterráneo e non o Atlántico. E, por outra parte, en zonas como Cataluña existe unha unión e uns poderes públicos que aquí non temos para facer forza e reclamar o que nos corresponde. Penso que hai que construír un novo modelo de Estado, plurinacional, si, pero sobre todo máis xusto e máis eficiente, capaz de identificar claramente cales son os seus sectores económicos relevantes e apostar por eles apostando pola investigación, que é o piar no que se asenta o progreso. O Goberno de España debe saber que o mar é estratéxico para Galicia pero tamén para o conxunto do Estado, e actuar en consecuencia.


Summary: A Marea Atlántica pecha o acordo de confluencia e aproba o calendario de primarias, que a Marea Pontevedra completa este sábado. Tamén Ourense en Común define hoxe a súa participación, e a Marea Ártabra aprobou o xoves presentarse aos comicios, como xa fixeran hai uns días Lugonovo ou a Marea de Vigo.

As eleccións municipais do 24 maio están cada vez máis preto, e os prazos límite para formalizar as candidaturas achéganse, o que está acelerando o traballo das distintas iniciativas políticas que concorrerán aos comicios. Sobre todo das máis novas, comezando polas candidaturas cidadás municipalistas. En paralelo, os círculos locais de Podemos deben decidir nos vindeiros días (o de Compostela celebrou votación esta mesma semana, cuxos resultados se coñecerán en breve). A Marea Atlántica pecha o acordo de confluencia con Anova, Esquerda Unida, Podemos, Equo, Espazo Ecosocialista e Compromiso por Galicia A coruñesa Marea Atlántica aprobou esta mañá por aclamación os tres documentos (Código Ético, a Forma de Goberno, o método de Primarias e o sistema de Programa Participativo) que guiarán o seu camiño até as municipais. Estes documentos configuran o marco de confluencia respaldado polo conxunto das sensibilidades que concorren no proceso, tanto as dos cidadáns sen adscrición partidaria como as das xentes de Anova, Esquerda Unida, Podemos, Equo, Espazo Ecosocialista e Compromiso por Galicia. Todas estas organizacións políticas terán que validar agora estas teses nos seus órganos internos, da maneira na que corresponda en cada caso. A Marea Atlántica presentarase ás eleccións municipais de maio coa súa propia marca e un partido instrumental do mesmo nome, descartando así facelo como coalición ou agrupación de electores. Calquera pacto postelectoral, segundo as teses aprobadas esta mañá, terá que ser aprobado pola Rede, a súa asemblea xeral, e referendado pola cidadanía. A plataforma acordou tamén cooperar, no ámbito metropolitano, con outras iniciativas municipalistas coas que comparta métodos e obxectivos. Así mesmo, e malia a ter unha posición crítica a respecto das Deputacións, procurará fórmulas para agregar os seus votos no partido xudicial da Coruña para facilitar tamén un cambio a nivel supramunicipal. A plataforma leva varias semanas inmersa no proceso denominado Marea Viva, que busca definir as ferramentas básicas coas que presentarse ás eleccións. Á Marea Alta deste sábado chegábase cunha proposta única para a Forma de Goberno, dúas para as Primarias e Programa Participativo (unha proposta de consenso entre distintos equipos e outra presentada polo Grupo10) e tamén dúas para o Código Ético (de novo, unha de consenso, e outra formulada polo Grupo7). Porén, non foi necesario proceder á votación aberta prevista para este domingo, pois na xuntanza celebrada esta mañá as persoas impulsoras dos documentos alternativos acabaron por sumarse ao consenso xeral ao redor de ambos os dous textos, que foron aprobados por unanimidade. A Marea Atlántica celebrará as súas primarias os días 7 e 8 de marzo, un proceso no que poderán votar todas as persoas residentes na Coruña (ou que residiran nos cinco anos anteriores) e que asinen o manifesto da Marea Atlántica antes do 2 de marzo. Para poder presentarse todas as candidatas e candidatos deberá presentar 5 avais de persoas asinantes (15 no caso das cabezas de lista) e asumir o Código Ético. Quedarán excluídas as persoas que ostentaran "algún tipo de responsabilidade como representante nos anteriores gobernos municipais do goberno da Coruña", as persoas imputadas por delitos relacionados con corrupción ou con racismo, machismo ou homofobia. As candidaturas deberán ser paritarias e votarase por separado a cabeza de lista (que deben presentarse a título individual) e os restantes candidatos, que si poden formar listas, pero que se votarán forma individual e aberta. Os seus cargos públicos non poderán exercer máis de dous mandatos e someteranse a un estrito Código Ético que tamén limita os seus salarios a un máximo de 40.000 euros brutos anuais (2.100 netos ao mes en 14 pagas). Os cargos serán revogables e estarán sometidos a esixentes mecanismos de rendición de contas, tanto na propia marea como no conxunto da cidadanía. Marea Pontevedra A Marea Pontevedra celebra este sábado as súas primarias, nas que a iniciativa cidadá escollerá os seus candidatos e candidatas para a conformación da súa lista electoral A Marea Pontevedra celebra este sábado as súas primarias, nas que a iniciativa cidadá escollerá os seus candidatos e candidatas para a conformación da súa lista electoral. As votacións en urna realizaranse entre as 10.00 e as 19.00 horas na casa sindical de Pontevedra (Rúa Pasantería, 1). Para as persoas que non puidesen achegarse este sábado ata alí, tamén se habilitou a posibilidade de votar por correo electrónico entre o mércores e o venres. Poden votar todas as persoas residentes en Pontevedra que se inscribiran na Marea antes do mércores 3 de febreiro, un total de 363 persoas. O escritor Luís Rei Núñez é o candidato de consenso para encabezar a lista e nas últimas semanas recibiu o apoio, ademais, de Esquerda Unida, Podemos, Anova, Espazo Ecosocialista e de varios colectivos sociais da cidade. Para os restantes postos hai 13 candidatos e candidatas, entre elas a radióloga María Luisa Lores, o arquitecto Guillermo Casalderrey ou a historiadora Vanessa Angustia Gómez. Ourense en Común Este sábado, no Centro Cívico de A Ponte, Ourense en común celebra unha nova xornada participativa para deliberar sobre o regulamento para as eleccións primarias das que deberá saír a candidatura cara as eleccións municipais de maio de 2015. O regulamento debe definir o calendario de primeiras, os seus censos (quen pode votar), as condicións esixidas ás persoas elixibles e a fórmula de confección das listas da candidatura. Segundo os responsables desta plataforma cidadá, este regulamento "dará reflexo da pluralidade de persoas que integran Ourense en común, ofrecerá un trato igualitario e xusto para todas as persoas que concorran ao proceso de primarias, garantirá que todo o poder de decisión recaerá no voto cidadán, establecerá un sistema de garantías axeitado que asegure o seu cumprimento". Marea Ártabra En Ferrol a Marea Ártabra decidiu este xoves en asemblea concorrer ás eleccións de maio, e facelo ademais baixo a fórmula de partido instrumental de carácter provincial e aberto a coalicións a nivel galego, rexeitándose a proposta de concorrer aos comicios como agrupación de electores. A coordinadora e a comisión de traballo da Marea reuniranse nos vindeiros días para dar de alta o partido, aprobar os estatutos e aprobar un código ético e un regulamento para celebrar primarias. A fórmula escollida permitirá, por exemplo, a participación de Esquerda Unida, que rexeitara participar nunha agrupación de electores. Outras candidaturas En Lugo, a pasada fin de semana os e as integrantes das plataformas Gañemos Lugo e Lugo en Común aprobaron en asemblea a súa confluencia En Lugo, a pasada fin de semana os e as integrantes das plataformas Gañemos Lugo e Lugo en Común aprobaron en asemblea a súa confluencia e integración nunha única plataforma, denominada Lugonovo. Fixérono case por unanimidade, agás dúas abstencións. E, ao tempo, ratificaron a súa vontade de esta candidatura concorra ás eleccións municipais de maio. Na mesma asemblea constituíuse unha comisión formada por unha vinte persoas, que estará encargada de elaborar un código ético, comezar a preparar o programa electoral e definir como se desenvolverá o proceso de eleccións primarias. En Vigo, o pasado xoves 29 150 persoas participaron na asemblea da Marea, na que aprobaron a fórmula para concorrer ás eleccións de maio: unha opción mixta partido instrumental-agrupación de electores. En Santiago, Compostela Aberta, que hai tres semanas aprobou o seu código ético, decidirá nos vindeiros días as fórmulas para concorrer aos comicios. A plataforma cidadá Ames Novo, que leva traballando boa parte da lexislatura, convocou para finais de febreiro (entre o 27 de febreiro e o 1 de marzo) primarias Máis avanzado está o proceso en Ames. A plataforma cidadá Ames Novo, que leva traballando boa parte da lexislatura, convocou para finais de febreiro (entre o 27 de febreiro e o 1 de marzo) primarias para elixir once candidatos e candidatas, o número equivalente á maioría absoluta na corporación municipal amiense. Estas persoas deben subscribir un código ético que foi aprobado hai unhas semanas e que leva por título "Gobernar obedecendo ao pobo". Son lista abiertas, pero establécense mecanismos de corrección: entre os dez primeiros postos haberá un 50% de mulleres e cando menos tres personas de Bertamiráns, tres de Milladoiro e tres das zonas rurais do concello. Poderá votarse de forma electrónica e tamén en distintos puntos das diferentes parroquias. Outras plataformas e iniciativas cidadás municipalistas, en concellos de vilas de todo o país tamén ultiman nestas semanas a súa participación nas municipais de maio Outras plataformas e iniciativas cidadás municipalistas, en concellos de vilas de todo o país tamén ultiman nestas semanas a súa participación nas municipais de maio. Dende Boqueixón (Agora vós-Veciñ@s de Boqueixón), a Padrón (Veciños de Padrón), pasando por Neda (Moveneda), Ribadeo (Ribadeo en Común), Noia (Marea Cidadá de Noia), Chantada (aínda en formación), Ribadumia (Somos Ribadumia) así coma as distintas iniciativas de Somos Maioría, entre moitas outras plataformas locais.


Summary: Un disparo raso de Ryan Babel lambendo o pau deulle o triunfo aos deportivistas fronte aos asturianos (2-1).

"Tiñamos que gañar, polo civil ou polo criminal, e fixémolo xogando ben" dixo Gaizka Garitano na súa comparecencia unha vez finalizado o partido no que o Deportivo se impuxo ao Sporting de Xixón por 2 goles a 1. O adestrador deportivista era consciente do importante de gañar este partido, e dar así un golpe sobre a mesa antes do parón obrigado polas citas da selección española e tras o cal lle espera un calendario exixente. O gol de Ryan no derradeiro suspiro de partido, minuto 89, dun tiro raso pegado ao pau deulle os 3 puntos a un Deportivo que dominou a bola e o espazo mais ao que lle faltaba ese último pase. O equipo medrou en torno a Emre Çolak, a máis en cada partido, pero non era quen de fiar esa xogada final. Tivo oportunidades, mais estas bateron con Pichu Cuellar, cunha tarde de boas intervencións. O Sporting plantou cara, mais esqueceuse da portería rival. Celso Borges marcou para os coruñeses no minuto 34 o primeiro gol do partido. Así se chegou ao descando. Na segunda metade, Sergio empatou para os asturianos no minuto 65. Mais o Dépor continuou insistindo e tivo premio, na recta final do encontro co tanto marcado por Babel.


Summary: "O PP segue sen entender que as sentenzas esixen renuncias reais e non en diferido", advirte Gonzalo Caballero sobre o posible impacto do caso da Valedora nas eleccións xerais. "Tampouco Rajoy quixo ver a importancia da sentenza da Gürtel", dille a Feijóo

A práctica totalidade das enquisas preelectorais cara aos comicios xerais do 28 de abril coinciden en sinalar que o PSOE será a forza máis votada cun ascenso potenciado pola división do voto da dereita que mesmo o PP sinalou nos seus argumentarios internos de precampaña. Pero esas expectativas optimistas infunden nos de Pedro Sánchez dous temores: un, que boa parte do seu ascenso traia consigo un devalo demasiado intenso de Unidas Podemos que dificulte a formación de Goberno. Outro, que deriven en desmobilización do seu potencial electoral.Cara a ese segundo risco, o da desmobilización, diríxense boa parte das mensaxes de precampaña dos socialistas, tanto dende a dirección federal do PSOE como en Galicia. Así, por exemplo, este mesmo sábado Sánchez advertía dende Andalucía de que "se non queremos involución" cómpre "mobilización" e tensión de campaña, a comezar pola propia militancia do partido para evitar un "retroceso de 40 anos". E case ao mesmo tempo, en Galicia, o PSdeG lanzaba advertencias no mesmo sentido.Diante das expectativas optimistas debuxadas polas enquisas nas filas socialistas detéctase o risco de relaxación da súa base electoral: "Cada voto é necesario", advirte Caballero"Non nos podemos permitir" o "modelo" de sociedade que traería consigo un Goberno da actual dereita española, reflexionou o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, durante o mitin de presentación da candidatura socialista ás municipais en Cangas, inevitablemente marcado tamén polo 28A. "Cada voto é necesario" para frear a dereita e tamén para "avanzar no modelo social que representa o soicalismo", afirmou Caballero.Nun sentido semellante o secretario provincial do partido en Pontevedra, o edil vigués David Regades, aguilloou os presentes no acto sobre o papel que deben xogar nas súas contornas máis próximas. "É fundamental que sexamos capaces de transmitir o importante que é ir votar", resaltou Regades, porque "de nada serve queixarse ao día seguinte se goberna a dereita, os resultados conséguense nas urnas", evidenciou entre lembranzas das eleccións andaluzas.O impacto do caso da Valedora"O PP segue sen entender que as sentenzas esixen renuncias reais e non en diferido"A xuízo de Caballero, na carreira electoral que oficialmente bota a andar a vindeira semana tamén van pesar contra o PP algúns dos últimos acontecementos en clave galega, como o caso da Valedora no que Feijóo, coida, está a tentar "poñerse de perfil". Pero o certo, lembra, é que o Supremo vén de rexeitar "o recurso sobre a sentenza do TSXG que sinalou a nulidade do nomeamento dun familiar dun alto cargo do PP", a irmá do voceiro parlamentario dos populares, precisamente nunha institución que debera ser "exemplo para todos os galegos".Para o líder do PSdeG a sitaución é "de máxima gravidade" e os movementos do PP e da propia Valedora para que a remuda no cargo non sexa inmediata deixaron a cidadanía "atónita". "O PP segue sen entender que as sentenzas esixen renuncias reais e non en diferido" e, igual que Rajoy "non quixo ver a importancia da sentenza da Gürtel e houbo que retiralo cos votos no Congreso", se a Feijóo "non lle importa a exemplaridade" en casos como o da Valedora, "terá un non rotundo da cidadanía galega" tras este "espectáculo pouco digno" en vésperas do 28A.


Summary: Sermos O Diario Galego ten caseta propia na 11 edición do Culturgal que está a ter lugar nesta primeira fin de semana de decembro. Podes adquirir os libros publicados por Sermos Galiza, S.A. e subscribirte ao proxecto para lanzarmos o diario en papel en 2019.

Máis un ano Sermos Galiza volta a estar presente na maior feira das industrias culturais de Galiza, o Culturgal, que neste 2018 fai 11 anos e que está a desenvolverse nesta primeira fin de semana de decembro no Pazo da Cultura de Pontevedra. Na caseta de Sermos O Diario Galego podes coñecer o proxecto para a saída do xornal en papel e asinar a subscrición para facelo unha realidade en 2019. Tamén podes subscribir a quen desexes como agasallo do apalpador. Seguimos sumando subscritoras e subscritores até o 31 de decembro e necesitamos 3.000! Aliás, no posto de Sermos O Diario Galego podes adquirir as novidades editoriais de Sermos Galiza, como o monográfico enmarcado na colección De Nós sobre o ano 1968. Tamén están á venda o monográfico sobre a loita labrega e sobre María Victoria Moreno, todos eles con fermosas capas ilustradas polo artista Leandro Lamas. O libro-DVD Peregrinaxes. Viaxando con Manuel María; As contas que nos contan; O monte galego. Caos ou aproveitamento multifuncional; Mortos por amor á terra e Os nomes do terror, editados todos eles por Sermos Galiza, S.A., poden mercarse na caseta que temos no Culturgal, á que podes achegarte para nos coñecer e para nos formular dúbidas ou suxestións sobre o proxecto para a saída dun diario galego. Ademais, podes facerte co monográfico sobre Sermos O Diario Galego de balde.


Pontón amósase convencida de que "desta vai" e presenta a formación nacionalista como a única garantía de que Galicia teña voz propia en Madrid"É a segunda volta para que Galiza poida ter voz propia en Madrid da man do BNG". Así presentou este sábado a portavoz nacional da formación nacionalista, Ana Pontón, as novas eleccións xerais que se celebrarán o 10 de novembro despois de que, segundo dixo, nos comicios de abril tivesen "na punta dos dedos" volver entrar no Congreso tras dobrar os resultados obtidos nas xerais de 2016.A presentación en Santiago das cabezas de lista do BNG (Néstor Rego pola Coruña, Carme da Silva por Pontevedra, Olalla Rodil por Lugo e Francisco García por Ourense) serviu para que Pontón apelase ao electorado a transformar o "cabreo" co bloqueo político dos últimos meses nunha "oportunidade" para que a súa formación volva ao Congreso. "Estamos convencidos de que desta vai", dixo, pero evitando pronunciarse sobre enquisas que avalarían esa posibilidade por "precaución". "Se algo necesitamos neste momento é menos Madrid e máis Galicia", di PontónNa súa intervención Pontón insistiu na necesidade de que Galicia teña "voz propia en Madrid" e lamentou que tanto "a vella e a nova política" coinciden en seguir discriminando a Galicia. Nesa liña, criticou que o pacto de Podemos co PSOE para os orzamentos do Estado, que finalmente non saíron adiante pola falta de apoios suficientes entre outros partidos, ían consolidar "os peores orzamentos en décadas para Galiza", algo que o BNG non secundaría, di, porque é unha forza "sen ataduras" que só pensa no país. "Cada vez hai máis galegos que son conscientes de que Galiza perde cando non está o BNG defendendo os seus intereses no Congreso", asegura Pontón, que tamén lanzou unha crítica ante a presentación tamén pola Coruña e Pontevedra da nova formación de Íñigo Errejón sinalando que "se algo necesitamos neste momento é menos Madrid e máis Galiza".