Summary: Máis da metade dos 7.600 casos novos rexistrados no conxunto de Galicia o pasado martes, día 10, eran resultados de probas feitas na casa. Os casos activos superan os 76.000 (entre eles, 412 residentes en centros de maiores), pero o total baixará apreciablemente dende este día 13 ao reflectir xa os datos a redución dos illamentos a 7 días para persoas asintomáticas. As hospitalizacións coa COVID roldan as 500 e as camas de UCI ocupadas por pacientes coa doenza seguen arredor do medio cento

Os protocolos de detección e seguimento da COVID-19 vixentes dende finais de decembro implican que o Servizo Galego de Saúde dea por válidos a todos os efectos os positivos rexistrados mediante autotest, isto é, os detectados a través de test de antíxeno feitos na casa, sen necesidade de confirmación posterior por parte do persoal sanitario. Como vén informando Praza.gal, en apenas unha semana o peso destas probas xa era tal que un de cada cada catro casos novos rexistrados polo Sergas procedían de autotest. A tendencia non fai máis que medrar e así, nos últimos días, a maioría dos positivos das dúas áreas sanitarias máis poboadas, as da Coruña e Vigo, xa chegan por esta vía.Máis da metade dos 7.600 casos novos rexistrados no conxunto de Galicia o pasado martes, día 10, eran resultados de test feitos na casaO cómputo xeral de Sanidade incorporou este 12 de xaneiro algo máis de 8.300 casos novos da COVID-19, os rexistrados entre as seis da tarde do luns e a mesma hora do martes. É unha cifra inédita nestes ciclos de vinte e catro horas. En termos de días naturais, o pasado luns 10 marcou outro máximo, con máis de 7.600 dos que máis da metade, case 4.500, eran positivos de autotest e os restantes 3.170, casos detectados mediante probas de infección activa (PCR ou antíxeno) realizadas por persoal sanitario.Os casos activos superan os 76.000 (entre eles, 412 residentes en centros de maiores), pero o total baixará apreciablemente dende este día 13 ao reflectir xa os datos a redución dos illamentos a 7 días para persoas asintomáticasA Consellería de Sanidade ten previsto que, dende este 13 de xaneiro, o seu sitio web de seguimento da pandemia amose directamente unhas cifras absolutas de positivos mediante autotest que tamén contribúen a engrosar o cómputo total de casos activos, que ás seis da tarde do mércores superaban xa a cifra dos 76.000. Entre eles compútanse 412 persoas que viven en residencias da terceira idade -105 da residencia propiedade da Xunta en Bembrive (Vigo), xestionada por DomusVi- e 11, en centros de atención á discapacidade. A maioría dos casos nestas instalacións son leves ou asintomáticos grazas á vacinación, subliña Sanidade.O volume de casos activos, non obstante, está a piques de diminuír de xeito apreciable porque Sanidade se dispón tamén a aplicar aos seus datos outra das mudanzas dos novos protocolos, a redución de illamentos de 10 a 7 días para positivos asintomáticos. Deste xeito, un bo número de positivos considerados activos deixarán de ter tal consideración aos sete días de ser notificados.Sete de cada dez dos case 2.000 positivos notificados pola área viguesa o día 10 foron de autotestComo amosan os gráficos sobre estas liñas, o impacto dos autotest nos datos xerais de casos novos detectados en Galicia empezou a ser significativo dende o pasado 7 de xaneiro. Ao poñermos o foco nestes últimos cinco días -cómpre ter en conta que os datos do martes 11 chegan, polo momento, ata as seis da tarde dese día- e desagregarmos os datos por áreas sanitarias xa é posible observar como as áreas sanitarias da Coruña e Vigo acumulan xa tres días completos consecutivos con maior cantidade de casos procedentes de positivos en autotest que de probas realizadas no sistema sanitarioAsí, por exemplo, sete de cada dez positivos notificados pola área viguesa o pasado 10 de xaneiro (en total foron case 2.000) chegaron pola vía dos autotest. Nese mesmo día, a área da Coruña-Cee rexistrou case 1.500 casos novos e máis do 60% foran probas realizadas na casa. Tamén ese 10 de xaneiro as áreas sanitaria de Ferrol, Lugo, de Pontevedra - O Salnés rexistraron máis positivos en autotest que en probas do Sergas e o mesmo sucedera no día anterior na área de Santiago - Barbanza. Polo momento, a única área onde non aconteceu é na de Ourense.A extensión dos autotest é unha das medidas que tanto a Consellería de Sanidade como o Consello Interterritorial de Saúde -que xunta o Ministerio de Sanidade coas comunidades autónomas- defenderon para procurar descargar elos do sistema como os centros de saúde ou os laboratorios. Ante o gran número de casos, sinalaron, o plan foi "priorizar" as persoas con síntomas ou en situacións vulnerables (de idade avanzada, pacientes inmunodeprimidos ou mulleres embarazadas nas probas PCR. Mentres, no caso galego, os test de antíxeno voluntarios vólvense realizar tamén en puntos habilitados polo Sergas ao efecto nos últimos días.MAPA INTERACTIVO | A Xunta recupera os puntos de test voluntarios da COVID en 32 instalaciónsAs persoas hospitalizadas coa COVID roldan as 500 e as camas de UCI ocupadas por pacientes con esta doenza seguen arredor do medio centoO gran número de casos que seguen a agromar, en boa medida polos test feitos na casa, provocou que as incidencias acumuladas da COVID-19 abandonasen os sinais de posible descenso para continuar aumentando, cando menos polo momento, aínda que a un ritmo máis contido que en semanas anteriores. Na actualidade, a incidencia acumulada a 14 días vai camiño dos 3.000 casos novos por cada cen mil habitantes e a sete días achégase aos 1.400.Neste contexto, nos últimos días o incremento da incidencia tradúcese nun aumento do número de pacientes coa COVID-19 que requiren hospitalización, se ben ata niveis moi inferiores aos de hai un ano, cando a incidencia acumulada non era nin un terzo da actual. Ás seis da tarde do martes eran 508 as persoas ingresadas con test positivo do coronavirus, 154 máis que hai unha semana. Dentro do total, eran 55 as que estaban na UCI, unha menos que sete días antes.Ao tempo, os datos de mortalidade seguen trazando un lixeiro ascenso e a media a sete días marca uns 6 falecementos diarios de persoas que deran positivo por COVID-19. Son algo menos dunha cuarta parte que hai un ano e o total chega a 2.829 dende o comezo da pandemia.


Summary: Populares e socialistas céntranse no mal resultado do seu rival para sacarlle consecuencias positivas aos seus malos datos nas europeas, malia que din "tomar nota", e coinciden co BNG nas dúbidas sobre o futuro de Podemos, no que AGE ve unha oportunidade para unir forzas.

Todos "toman nota" pero poucos fan unha verdadeira autocrítica ante uns resultados das eleccións europeas que volven mover os marcos da política galega. A perda de 220.000 votos do PP e as súas peores cifras; a constancia de que o PSdeG xa non é a referencia principal do progresismo e que é superada pola suma da esquerda rupturista en todas as cidades; o mal resultado do BNG, que ve como segue tocado pola desintegración do nacionalismo e a irrupción de alternativas; ou mesmo o descenso de AGE, que se mantén como terceira forza pero que ve no seu aliado Podemos unha ameaza que aínda pode converter en compañeiro fundamental. Galicia remexeu o panorama e os seus principais partidos aínda están en shock. O PPdeG cre que Galicia "desconfía da esquerda parlamentaria" malia que PSdeG, AGE e BNG superan os votos dos populares As formacións parlamentarias fan análise tan só un día despois de coñecer o resultado dos comicios. O PPdeG, logo do seu comité de dirección, recoñece que debe "reflexionar e mellorar", pero segue a presumir de que Galicia "confía no PP" e que, non obstante, "desconfía da esquerda parlamentaria". Así o asegura o seu secretario xeral, Alfonso Rueda, malia que esa "esquerda parlamentaria" (PSdeG, AGE e BNG) supera en bastante máis de 50.000 votos os dos populares galegos. E ese precisamente o dato ao que se agarra o PSdeG, que destaca o "positivo" de que a suma dos partidos de esquerdas, incluíndo a Podemos, supere en máis de 120.000 votos o PP. "Hai unha clara maioría de esquerdas e o PP rexistrou o seu peor dato en 30 anos", dixo o secretario xeral dos socialistas galegos, José Ramón Gómez Besteiro, logo de analizar coa cúpula do partido uns resultados que recoñece que "nin son satisfactorios nin os agardados". Aínda así, prefire centrarse nese "repunte" que supuxo "un punto e medio máis" que "non é suficiente". PPdeG e PSdeG centran o seu éxito no fracaso do seu rival mentres ambos seguen a perder apoios Populares e socialistas céntranse no mal do seu veciño para alixeirar a dureza dun resultado que golpea claramente o bipartidismo. Tamén en Galicia. Así, Rueda insistiu en destacar a vantaxe de máis de 13 puntos que o PPdeG saca ao PSdeG en Galicia e en destacar que o PPdeG "ten mellor resultado que o PP e o PSdeG teno peor que o PSOE". "Os galegos desconfían maioritariamente dos socialistas", insistiu. Os socialistas galegos perderon case 200.000 votos, practicamente os mesmos que suman AGE e Podemos Na outra banda, e malia que a suma de AGE, Podemos e BNG xa o supera en 50.000 votos, o PSdeG ten a súa vitoria no descenso da dereita. Malia descender en 14 puntos o seu apoio e deixar polo camiño case 200.000 votos con respecto ás anteriores eleccións europeas. Case os mesmos que suman AGE e Podemos, dúas forzas das que aínda non había noticias hai cinco anos. Por iso, di, "toma nota" e promete traballar para "recuperar" os votos que marcharon a outras opcións ou á abstención. Tamén o BNG promete tomar nota, tras recoñecer que o resultado non é o que lles "gustaría" malia destacar que "cumpriu o obxectivo de garantir a representación directa de Galiza na Eurocámara". O seu portavoz nacional, Xavier Vence, cre "especialmente meritorio" un dato que sitúa o BNG como quinta forza política logo de perder máis dun punto de apoio e uns 25.000 votos. A fragmentación sufrida polo nacionalismo explicaría este descenso, segundo o Bloque. O BNG considera "asumible" perder un punto tras a fragmentación do nacionalismo e a "censura" dos medios públicos "Somos perfectamente conscientes de onde vimos, de onde estamos e a onde queremos chegar", insistiu Vence, que tamén destacou a campaña "marcada pola austeridade" da súa formación, así como "a censura nos medios públicos e o intento de criminalización" que sufriu a súa coalición con Bildu. "Perder apenas un punto en porcentaxe de voto é asumible", engade. Pola súa banda, AGE, que analiza este luns os seus resultados, xa avanzou a súa satisfacción por unhas cifras que consolidarían a coalición e a súa terceira posición no panorama político galego. Pero Alternativa ve en Podemos unha oportunidade máis que unha ameaza ao seu liderado da esquerda rupturista. Así, Martiño Noriega, coordinador nacional de Anova, ve na irrupción desta formación unha oportunidade para continuar a traballar no que cualifica como "concentración parcelaria da esquerda". De feito, o líder de Podemos, Pablo Iglesias, colaborou na anterior campaña de AGE para as autonómicas e sempre se mostrou moi achegado, tanto aos métodos da coalición como ao seu líder, Xosé Manuel Beiras. Non obstante, quen coincide na súa análise deste novo fenómeno son Alfonso Rueda e os críticos de Anova. O secretario xeral do PPdeG considera que "os que quixeron manifestar o seu desencanto votando a AGE en 2012 mostrárono agora votando a Podemos". PSdeG e Bloque dubidan de que o fenómeno Podemos perdure no tempo Case todos os partidos coinciden en restar importancia á irrupción de Podemos. Besteiro di ter "máximo respecto" polos seus resultados pero dubida que o seu éxito perder máis "dunha ou dúas convocatorias". Ademais, o BNG cre que "non se poden extrapolar os resultados a outros comicios". "Hai forzas que xorden en tres meses pero que en tres meses tamén poden ter un resultado moi diferente", dixo Vence, que no entanto lembra que o Bloque "quere ser o referente en Galiza de todas as persoas que apostan por proxectos de esquerda e contestatarios".


Summary: O alumnado galegofalante domina galego e castelán, mentres que máis dun 35% do castelanfalante ten unha escasa competencia en galego. Esta é unha das conclusións do proxecto de avaliación da competencia bilingüe do alumnado de 4º da ESO realizado polo Seminario de Sociolingüística da Real Academia Galega e que se presentou hoxe na Deputación de Pontevedra.

O alumnado galegofalante ten un dominio similar nos dous idiomas, galego e castelán, mentres que máis dun 35% do castelanfalante ten unha escasa competencia en galego. Esta é unha das conclusións do proxecto de avaliación da competencia bilingüe nos idiomas galego e castelán do alumnado de 4º da ESO realizado polo Seminario de Sociolingüística da Real Academia Galega e que se presentou hoxe na Deputación de Pontevedra. O traballo permitiu constatar que, aínda que de forma global a xeración Z ou dos centennials remata a Secundaria obrigatoria cunha competencia aceptábel nas dúas linguas oficiais, este retrato xeral oculta unha realidade ben diferente na que se constata un acusado desequilibrio en detrimento do galego. O presidente da Real Academia Galega, Víctor F. Freixanes; o coordinador do Seminario de Sociolingüística da Academia, Henrique Monteagudo; e a investigadora María López Sández, profesora da Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela (USC) e coordinadora do grupo de traballo do proxecto; xunto coa deputada de Lingua da Deputación de Pontevedra, María Ortega Iñarrea, expuxeron en rolda de prensa os principais resultados do estudo, desenvolvido co apoio da Deputación de Pontevedra e recollido nun volume dispoñible en versión dixital na sección de publicacións de academia.gal. "Non podemos aceptar a situación actual, que conduce na práctica a un abandono progresivo do galego. Por moitos discursos e moita retórica que fagamos, a escola segue sendo o alicerce do futuro do idioma, moi principalmente nos primeiros niveis do ensino", concluíu Freixanes Os resultados desta investigación poñen de relevo a importancia da escola para a adquisición das competencias escritas e o coñecemento do código, mentres que a lingua familiar se revela como o contexto de maior importancia para o desenvolvemento da oralidade. O presidente da RAG advertiu que o informe constata que o modelo lingüístico vixente no sistema educativo está consolidando os desequilibrios existentes no canto de compensalos e reclamou medidas de diversa natureza para reverter o retroceso do galego na mocidade. Na privada, peor nivel en galego O dominio parello dos dous idiomas está relacionado cun perfil de estudante que ten a lingua galega presente na súa vida cotiá, dende a familia até a escola. Outro factor determinante é a titularidade do centro: o estudo conclúe que os centennials dos institutos públicos rematan a ESO cunha competencia semellante en ambas as linguas, en contraste co que acontece na rede privada, onde se gradúan cun dominio bastante máis deficiente en galego ca en castelán. "Non podemos aceptar a situación actual, que conduce na práctica a un abandono progresivo do galego. Por moitos discursos e moita retórica que fagamos, a escola segue sendo o alicerce do futuro do idioma, moi principalmente nos primeiros niveis do ensino", concluíu Freixanes. A deputada de Lingua María Ortega, pola súa banda, destacou a importancia de fomentar o uso do galego noutros ámbitos da vida máis alá do desenvolvemento e aprendizaxe na escola, e manifestou que a Deputación de Pontevedra sempre apoiará as iniciativas daquelas entidades "que traballan a prol da defensa da nosa lingua en ámbitos tan diferentes como a ciencia, a economía, no ocio, no dereito, no deporte…", dixo. Mellores resultados no rural e nos centros públicos Case o 44% dos preto de 600 estudantes de 26 centros de secundaria participantes na mostra sinalaron que tiñan tanto o galego como o castelán por lingua inicial, o 36,1% indicou o castelán e, nunha proporción menor, o 18,1% sinalou o galego. En canto á lingua de uso maioritario, case o 70% respondeu que fala única ou preferentemente o castelán, mentres que só fai un uso similar do galego o 30%. O traballo describiu a presenza dun importante sector de alumnado cunha escasa competencia en galego. Esta febleza atinxe fundamentalmente á capacidade para comunicarse oralmente e á comprensión léxica, e afecta sobre todo a mozos e mozas principalmente castelanfalantes que residen no urbano ou periurbano galego. A porcentaxe de estudantes con este perfil acada cifras entre un 35% para a competencia léxica e un 40% para a oralidade, se ben existen notábeis diferenzas de xénero na expresión oral, máis pobre entre os rapaces. Segundo o perfil lingüístico, a mocidade galegofalante tende a unha competencia bilingüe máis equilibrada nas dúas linguas, mentres que na castelanfalante constata a existencia dun perfil dominante en castelán nas competencias comunicativas orais, léxicas e gramaticais. Porén, a lingua habitual non afecta ás capacidades escritas da tamén chamada xeración Z. Canto á titularidade do centro de ensino, os resultados son claros: non se manifestan diferenzas nas competencias en castelán, pero esta variábel si que inflúe no dominio do galego. Arredor dun 55% do alumnado dos centros privados e un 40% dos concertados remata o ensino obrigatorio cunha aceptábel capacidade para se expresar por escrito en castelán pero con problemas para facelo en galego, mentres que nos institutos de titularidade pública esta porcentaxe se reduce a menos da metade.


Mentres aquí surfeabamos na seca, no sur a auga apagaba as lapas da excitación cristiá. E se acolá cubriron os pasos procesionais con plásticos e tan só teñen que agardar un ano para repoboar a súa fé, aquí precisaremos séculos para atopar as sementes de fieitos milenarios que enmoquetaban o Eume. A chuvia caeu tarde, pasou de nós e preferiu incomodarlle os plans a ese turismo tan reportaxeado no Telexornal en vacacións. O mesmo que vén a fotografarse co verde que nos arrebatan; o que tanto nos enriquece (o turismo, digo). Máis de trece horas sen valoracións oficiais da catástrofe que estamos a sufrir indican que seguramente precisemos dunha nova cor primaria que nos defina. Se nos deixan sen o verde na paisaxe, se lle rouban o azul á marea e o vermello está deslucido, igual chegou o momento de apostar por Coalición Canaria. Algo así. O caso é que mentres a Xunta calaba e tan só escoitabamos o renxido da natureza morrendo, as redes sociais convertéronse dende o minuto un no almacén de descarga da carraxe O caso é que mentres a Xunta calaba e tan só escoitabamos o renxido da natureza morrendo, as redes sociais convertéronse dende o minuto un no almacén de descarga da carraxe. Os timelines tamén ardían. En pouco tempo, os trending topics permitíannos albiscar que as Fragas derretíanse. Nunca houbo intención política no hastag #SOSFragasdoeume, simplemente estabamos a pedir axuda. Quizais de xeito quimérico, pero ao noso xeito. Así e todo, tamén era evidente que nacionalistas e banqueiros, camareiros, mestres, socialistas e bombeiros, notarios, populares, charcuteiros e avogadas, comezaban a precisar que os responsables da administración que nos goberna nos explicara que estaba a acontecer. Entrabamos na páxina da Xunta e mirabamos a axenda oficial, algunha festa gastronómica había no calendario. Nada grave. Era sábado. Entrabamos na páxina da Xunta e mirabamos a axenda oficial, algunha festa gastronómica había no calendario. Nada grave. Era sábado. Ao día seguinte, a primeira reacción da Xunta chegaba pola mañá, antes de misa de once, cando xa arderán 750 hectáreas de vida. "90 veces a alameda de Compostela", apuntaba alguén de letras no Twitter. E cando @raulsalgado e @xurxomar repartían os caracteres e as imaxes do rigor sobre o terreo, e @prazapublica facía o seu traballo sen acougo, alguén premeu o botón de cámara lenta. Pause. Feijóo estaba na Capela. Está claro que un presidente da Xunta non é tal ata que cheira a fume, dá igual se é dun incendio forestal ou da Festa do Cabrito ao espeto Feijóo estaba na Capela. Está claro que un presidente da Xunta non é tal ata que cheira a fume, dá igual se é dun incendio forestal ou da Festa do Cabrito ao espeto. É coma querer ser xornalista de dereitas e non lembrar á plataforma "Nunca Máis" cada vez que alguén protesta por algo neste país. "Los de siempre", en fin, unha biosfera degradada e vantaxista, unha especie de comuna hippie que só pensa en gañar as autonómicas. "Los gallegos de Madrid debéis saber que el NeoPrestige está en marcha. Huele a quemado", tuiteáballe Xosé Carlos Caneiro ao director de ABC Bieito Rubido. Mentres @sihomesi lanzaba consellos irremediables para levar a cabo en situacións catastróficas como esta e @Rafiklalin dába coa "lóxica destrutiva de país", a Xunta comezaba a dar datos que non se correspondían coa realidade e cubríase as costas da dignidade afirmando que "o único inimigo é o lume". Concordo con isto último, aínda que sexa unha lectura simplista. E entre a información que ía chegando, unha nova palabra percorría os perfís dos agregados á traxedia: andalucita. Unha mina deste mineral saltaba á lista negra dos posibles culpables do lume. Os desinformados non entendíamos nada. Unha mina deste mineral saltaba á lista negra dos posibles culpables do lume. Os desinformados non entendíamos nada. E chega o luns, e alguén rescata da memoria da rede unha nova de El País do 30 de marzo de 2009 na que, baixo o título "Problemas ambientales en As Fragas", advertíasenos de que unha empresa con sede na Coruña, de capital británico e surafricano, quería explotar andalucita en As Pontes e que o bipartito –aquel bipartito- lle negou o permiso. Tamén di que a responsable da empresa estaba tranquila porque o novo goberno prometéralle que ían aprobar o seu proxecto. E todo queda inundado de fume; outra causa sospeitosa que irá parar ao río, como a cinza. E todo queda inundado de fume; outra causa sospeitosa que irá parar ao río, como a cinza. Se Rajoy dicía en 2006 "en situacións coma esta é onde se mide a eficacia dos Gobernos" gostaríame saber entón se chamou a Feijóo para abroncalo.


Summary: Ortega Smith afirma que o español está en perigo en Galiza e que nas escolas galegas é "imposíbel" educar as crianzas en castelán-

O secretario xeral de Vox, Ortega Smith afirma nunha entrevista que "nas escolas galegas poder educar os teus fillos en español é case imposíbel" e que en Galiza "hai unha imposición do galego". Unhas afirmacións que provocaron múltiples reaccións e respostas nas redes, moitas deles de galegos españolfalantes que acusaban Smith de "mentir". Entre estas reaccións tamén houbo un reto, o formulado desde a Semente de Trasancos: atopar 100 crianzas galegofalantes en Ferrol. Tarefa ben sinxela se é certo que nas escolas se impón o galego aos nenos e nenas e que o español está "desaparecido" en Galiza como sostén o de Vox. Mais de non ser así e non poder atopar ese cento de nenos e nenas galegofalantes, Ortega Smith deberá doar o seu salario ao proxecto 'Vamos polo Primário' que impulsa este centro de A Semente. Olá @Ortega_Smith,Repetimos reto: se como dis o espanhol está em extinçom na Galiza, nom te será difícil encontrar nas escolas de infantil de #Ferrol 100 nenas galegofalantes. Se nom atopas donarás o teu salário a https://t.co/Jj9w7mhJV9. Ah! Toni Canto nom os encontrou 😊 pic.twitter.com/H73TmIv528— Semente Trasancos (@SementeTR) 18 de xaneiro de 2019 Non é a primeira vez que A Semente de Trasancos emprega estes retos para desmentir aquelas persoas que presentan unha realidade lingüística falsa e terxiversada de Galiza, onde o castelán é un idioma oprimido: fíxoo en setembro asado con Toni Cantó a raíz de que o de Ciudadanos afirmase que "ninguén pode negar que o castelán desapareceu en Galiza".


Summary: O secretario provincial do PSdeG di supoñer que "se está a procesar" toda a información por parte do PSdeG-PSOE sobre o 'apadriñamento' polo ex-alcalde coruñés do desembarco de Movimiento Ciudadano en Galiza, cara a ver "o que se fai".

A presenza destacada de Francisco Vázquez no acto de Movimiento Ciudadano na Coruña, escenificando o desembarco desta plataforma de Albert Rivera en Galiza, non pasou desapercibida para ninguén. E menos para o PSdeG, formación da cal o ex-rexedor coruñés continúa a ser militante. "Supoño que se está a procesar a información (sobre o acto) e despois verase o que se fai ou non, ver se procede ou non" Preguntado por Sermos Galiza, o secretario provincial dos socialistas na provincia da Coruña e ex-ministro de Xustiza, Francisco Caamaño, declinou facer unha valoración da presenzade Vázquez no acto do Palexco. "Para valoracións, remítome á feita polo secretario xeral do PSdeG, Gómez Besteiro". Besteiro afirmara había unhas horas que descartaba sancións a Paco Vázquez e mesmo avalaba que seguía a ser socialista'. Diferencias Mais á marxe das valoracións, Caamaño sinalaba a preguntas de Sermos Galiza que "supoño que se está a procesar toda a información" (relativa a este caso) e que unha vez compilada a mesma, engadía, "verase o que se fai". A preguntas de se este era o procedemento 'standard' no PSdeG ante situacións deste tipo (presenza dun coñecido militante en actos doutras formacións), Francisco Caamaño limitábase a reiterar que primeiro había que coñecer ben todo o acontecido e, despois, "imos ver o que hai". Outras voces do socialismo galego, como Mar Barcón, secretaria xeral do PSOE na cidade da Coruña, afirmaron que Vázquez comunicara á organización, con carácter previo, a súa sistencia ao acto de MC, organizado por Unión Coruñesa. Na outra banda podemos situar a Laura Seara, que nas redes sociais amosaba o seu fartazgo co que entende que son actitudes inxustificábeis de Vázquez para co PSdeG.


Summary: Hai 116 anos, falamos de 24 de febreiro de 1903, a Guarda Civil deixaba mortos a tres veciños de Vigo que participaban nunha concentración diante da Casa do Concello. A lembranza do "martes de Entroido sanguento" ficou na memoria popular como outro exemplo da brutalidade das forzas da orde.

A masacre do martes de Entroido de 1903 en Vigo foi consecuencia da brutalidade das forzas da orde, ao servizo da política do réxime da Restauración, nunha situación moi conflitiva na cidade con motivo dunha folga dos ferroviarios. O malestar das clases populares viguesas contra a Guarda Civil e a policía municipal manifestouse en repetidas ocasións nos anos iniciais do século XX. Tanto é así, que no verán de 1902 o alcalde veuse obrigado a cesar ao xefe dos gardas locais Prudencio Contreras, por disolver unha foliada na noite de San Xoán a golpe de sable. A brutalidade das forzas da orde Prudencio Contreras exemplificaba a perfección o perfil medio do mando das forzas de seguridade nos tempos da I Restauración. Duro cos humildes, servil cos poderosos, sempre ao servizo dos intereses das elites locais, próximo ao rexedor da quenda e disposto a facer negocios a conta da súa responsabilidade, xogou un papel chave á hora de prender a mecha naquela revolta do Entroido que rematou cun baño de sangue. As organización sindicais explicaron o acontecido como unha vinganza das forzas da orde pola vitoria dos ferroviarios na súa folga tan só uns días antes A actitude do brazo executor da masacre, a Guarda Civil gardou semellanzas co acontecido naquel período noutras localidades galegas, como Oseira, Nebra ou Sofán. O proceso de branqueado da mesma, no marco da operación de lexitimación do modelo político institucionalizado na constitución de 1978, tenta camuflar as responsabilidades da institución como actor decisivo da represión nos últimos 175 anos. Porén, como xa demostrou Diego López Garrido, na súa tese de doutoramento dedicada a Benemérita, esta foi unha ferramenta chave para asentar o poder dos sectores oligárquicos, centralizar o Estado e pór freo ás demandas populares. A media tarde de 24 de febreiro de 1903 produciuse un enfrontamento entre un grupo de persoas disfrazadas e algún número da policía local de Vigo. Mentres xente enmascarada entrou na sé da sociedade Ximnasio para saudar a unhas coñecidas, o axente Rafael Contreras tentou disolver a comparsa botando man do sable. A resposta dos presentes non se fixo agardar, increpando ao policía e esixindo que abandonase o lugar e cesase na súa actitude. Alertado, Prudencio Contreras non tardou en aparecer aumentado a carraxe popular. A Casa do Concello cercada polas e polos manifestantes Contreras, após advertir aos asistentes do carácter ilegal da súa presenza na rúa sacou o sabre da vaina e comezou a golpear coa arma ás persoas que se amoreaban nas portas do Ximnasio, véndose obrigado o xefe da policía municipal de Vigo a resgardarse no interior do local, de onde puido saír tras as xestións de dous concelleiros. Outra vez na rúa, ducias de persoas seguían a Contreras, insultándoo e afeándolle a súa actitude autoritaria porén o policía retornou a facerlles fronte, unha vez que se atopou con novos efectivos da garda local. Cosme García Pinilla, Rogelio Rey Valiente e José Lorenzo Iglesias foron as tres persoas asasinadas pola Guarda Civil no marco das protestas A cidade ferve. Mentres o mando policial caeu na conta de que nada podían facer contra un grupo cada vez máis numeroso de persoas que o perseguían, dirixiuse cara a Casa do Concello co obxectivo de protexerse. A multitude non paraba de amorearse diante do edificio, onde se refuxiaba a práctica totalidade dos efectivos do corpo, tentando mesmamente de botar abaixo ás portas do inmóbel. As persoas, que na súa marcha recolleran pedras nunha obra en construción, non cesan no seu cerco, malia a actitude desafiante de Contreras. A Guarda Civil non tardou en aparecer para disolver a masiva manifestación. O máximo responsábel da benemérita en Vigo, o capitán Millán, enviou á praza do Concello, unha sección co obxectivo de pór remate á concentración. Á fronte deles situou ao tenente Joaquín Macías, número ao mando dunha unidade destinada na estación de ferrocarril, con motivo da folga dos traballadores dos camiños de ferro e centrada na represión ao movemento obreiro. Acompañábao tamén Gumersindo Salinas, na altura destinado en Baiona e que pasado o tempo foi o responsábel directo da masacre de Oseira. A Guarda Civil dispara sen previo aviso A presenza de efectivos da Guarda Civil non fixo decaer a protesta. Malia as versións posteriores do tenente Macías, que tentou exculparse acusando aos manifestantes de non facer caso ás súas ordes de desaloxo, as testemuñas sinalaban que os gardas abriron fogo sen previo aviso, canda as presentes agardaban a falar co alcalde para esixirlle a dimisión de Prudencio Contreras, fechado canda el na Casa do Concello. A represión tivo un carácter indiscriminado. As diversas descargas efectuadas pola Guarda Civil provocaron ducias de feridos de bala, aos que se deben sumar outras persoas ingresados nos hospitais a consecuencia das cargas con sable. Ao tempo, o gobernador civil incoou no primeiro momento diversos expedientes administrativos a algunha das participantes na mobilización, que non tardaron en ser paralizados ao ser cesado o delegado do Goberno en Pontevedra, con motivo da presión social e institucional. A actuación das forzas da orde provocou tres mortos. O primeiro deles, Cosme García Pinilla era un mozo de 12 anos, de extracción social moi humilde e que axudaba aos ingresos da casa como vendedor ambulante nas rúas da cidade. O segundo, Rogelio Rey Valiente, natural de Gondomar pero criado na Casa da Caridade de Vigo, traballaba nunha empresa de transporte e só contaba 20 anos. O terceiro, morto unha semana após dos sucesos era un ferreiro de Teis, José Lorenzo Iglesias ferido moi grave polas descargas dos mauseres. Folga xeral en Vigo A resposta do pobo non se fixo agardar. A Federación Local de Traballadores de Vigo convocou un paro xeral para o sábado 28 de febreiro que resultou masivo, tras cualificar os feitos como "un crime contra toda a clase traballadora". As organización sindicais non dubidaron en explicar o acontecido como unha vinganza das forzas da orde, en resposta pola vitoria dos ferroviarios na súa folga tan só uns días antes. Os traballadores dos camiños de ferro declararan un paro en 8 de febreiro, ao incumprir a empresa as condicións laborais, respondendo o Goberno coa militarización do funcionamento do ferrocarril e a concentración na cidade unidades da Guarda Civil de toda a area de Vigo e Pontevedra para tentar romper a folga, sendo, precisamente, estes números os que executaron a masacre. Finalmente, en 22 de febreiro, coa folga estendida a outras localidades, e empresa viuse obriga aceptar parte das reivindicacións operarias. A folga xeral de 28 de febreiro en protesta pola actitude das forzas da orde e do Goberno local e estatal resultou un éxito. A xornada de protesta desenvolveuse sen incidentes, paralizándose a actividade no comercio, nas fábricas, na flota de baixura, nos mercados e na propia prensa, razón pola cal non hai excesiva información sobre a mobilización. Os acontecemento do martes de Entroido de 1903 chegaron ao Congreso. As actas do diario de sesións daban conta dos duros enfrontamentos entre a maioría gobernamental e as forzas da oposición sendo obrigado o ministro a comparecer en diversas ocasións. Malia o compromisos do Executivo estatal de asumir responsabilidades , estas limitáronse a cesar o alcalde de Vigo, Prudencio Nanín, responsábel e protector de Contreras. Porén, os mandos da Guarda Civil non sufriron ningún tipo de castigo, pola contra Joaquín Macías continuou unha carreira de chea de éxitos e ascensos, até acadar o grao de tenente coronel.


Summary: O paro era a "obsesión" de Feijóo durante a campaña electoral de 2009. Chegou a dicir que ía eliminar o desemprego en 45 días, xa cando o número de parados rexistrados superaba as cotas de toda a década. E hai máis de 61.000 galegos que están sen traballo desde hai dous anos ou máis

1. "Combater o paro como máxima prioridade do Goberno e recuperar a senda de creación de emprego garantindo a igualdade de oportunidades entre mulleres e homes" 2. "Estratexia económica. Loitar contra a crise apostando polos nosos sectores produtivos cun plan estratéxico a desenvolver por un Goberno unido, coordinado e que saiba establecer prioridades" O ano 2007 foi o que rexistrou un maior descenso do número de desempregados rexistrados nos servizos públicos de emprego. A economía española, botando man de capital fundamentalmente exterior, sufragou unha expansión económica que se baseou no consumo interior. A construción, agora demonizada, chegou a supoñer máis do 12% do Produto Interior Bruto (PIB) a nivel estatal. Pero esa dependencia do mercado interno tamén se evidenciou co excelente comportamento de actividades económicas como a hostalaría, a banca, o comercio polo miúdo ou as actividades de manufacturas. Iso si, vencelladas a industrias máis potentes. Unha economía satélite dunha estrela que non estaba en España. En maio de 2009 había máis de 207.000 parados rexistrados en Galicia. Xa se rexistrara un incremento a nivel interanual. Se se toman os datos da Enquisa de Poboación Activa (EPA), desde a chegada de Alberto Núñez Feijóo a Monte Pío só se reduciu o número de desempregados galegos entre o segundo e o terceiro trimestre (de 2009 e 2010) e no Nadal de 2011. O efecto estacional destes datos, así como a progresiva destrución de emprego industrial, deixan ver un deterioro do mercado laboral de Galicia que se iniciou con anterioridade á chegada do PP á Xunta. Hai 70.000 parados máis en Galicia hoxendía que no momento en que o líder do PP galego asumiu os mandos da Xunta Feijóo marcou o paro como o problema principal a combater, ao igual que fixo Mariano Rajoy antes das pasadas eleccións xerais. Ambas as dúas mensaxes, alén doutros aspectos políticos, ergueron aos dous galegos até o poder. Os dous botaron man, tamén, dunha mensaxe de menor imposición fiscal. Feijóo prometeu rebaixar o tramo galego do IRPF (e non o fixo) e Rajoy incrementou esta mesma taxa directa, que grava a renda do traballo. Non é posible desvincular a realidade e deterioro do mercado laboral galego do estatal, pero a estratexia económica do PP en Galicia penalizou certos sectores como a industria, o agro ou a enerxía. Acabar co paro en 45 días Na campaña electoral de 2009 Alberto Núñez Feijóo prometeu finiquitar o problema do desemprego en 45 días. Unha afirmación que se volveu rapidamente contra el tendo en conta os datos do Ministerio de Trabajo, da propia Xunta ou do Instituto Galego de Estatística (IGE). "Con Feijóo máis emprego, seguro", era unha das frases que se incluían nas mensaxes de campaña para Feij009. Ou "son mileurista pero Feijóo baixará os impostos", dicía outra. Dacordo coa Enquisa de Poboación Activa (EPA), máis fiable segundo os expertos, hai 70.000 parados máis en Galicia hoxendía que no momento en que o líder do PP galego asumiu os mandos da Xunta. O número de persoas que buscan activamente emprego sen éxito desde hai máis de 24 meses aumentou en 38.000 desde a vitoria dos conservadores E hai un dato moi severo que evidencia que a crise laboral de Galicia nunca se resolveu malia a eses picos mencionados nos que se reduciu o número de persoas sen traballo. O número de persoas que buscan activamente emprego sen éxito desde hai máis de 24 meses aumentou en 38.000 desde a vitoria dos conservadores na comunidade. En total son 61.600 os galegos que levan dous anos ou máis no paro con escasa ou nula cobertura económica. Tras a chegada de Feijóo á Xunta, e durante catro meses, os datos do paro rexistrado eran máis positivos no marco galego que no conxunto do Estado. Esta dinámica mudou drasticamente en setembro de 2009 cando o desemprego aumentou un 2,69% en Galicia, por riba da media española. Esta tendencia repetiuse en outubro, novembro, decembro e xaneiro de 2011 con picos de incremento intermensual do paro de ata o 3,9%. En setembro de 2010 volveu repetirse esta tendencia, o cal mostra en parte como o mercado laboral galego tamén fluctúa coa estacionalidade da demanda do sector servizos.


O Diario Oficial da Galiza (DOG) publicou no día de hoxe a puntuación provisional do proceso selectivo, polo sistema de concurso, para o acceso como persoal fixo á categoría de facultativo especialista de Atención Primaria. En total, participaron 355 aspirantes para 106 prazas ofertadas. Alertan das consecuencias de non cubrir as vacantes na Atención Primaria: "A dotación xa é precaria todo o ano" A medida busca diminuír o "o moi grave déficit" de persoal de médico de familia existente na Atención Primaria galega mediante a incorporación urxente do primeiro grupo de profesionais da nova categoría, a través dun sistema de concurso sen realización de exercicios de oposición. Segundo o Goberno galego, con este sistema conséguese a incorporación do persoal "en prazos moi breves", de forma que está previsto "resolver o proceso a finais do mes de setembro". O Goberno galego, o único do Estado que recorta en Atención Primaria Do total de persoas aspirantes, 74 non teñen vinculación actual co Servizo Galego de Saúde (Sergas). Contra os resultados do baremo provisional, os aspirantes dispoñen dun prazo de reclamacións de cinco días hábiles, do 3 ao 9 de agosto, ambos incluídos. "Sen médicos" de Primaria nas listas O pasado 15 de xullo, o xerente do Sergas José Flores, defendeu que existe unha "planificación" a respecto das contratacións para cubrir as vacacións do persoal médico —12.802 entre xuño e setembro de 2021—, mais recoñeceu que non é o caso dos médicos de Atención Primaria porque "non os hai". O PP rexeita dotar de máis recursos a Atención Primaria "Non os temos para as listas", insistiu Flores, en resposta a unha pregunta formulada polo deputado do PSdeG Julio Torrado durante a última sesión da Comisión 5ª de Sanidade, Política Social e Emprego do Parlamento da Galiza no actual período de sesións. O parlamentario socialista fixo lectura de varias novas de medios de comunicación e advertiu que a Atención Primaria galega "probabelmente está a sufrir o peor dos veráns históricos". "Pero é que o verán que vén vai ser mesmo peor. E en catro ou cinco anos vai ser imposíbel", engadiu.


Summary: A necesidade dun ente ferroviario nacional "de proximidade, interior e de calidade", a debate

O BNG proporá na vindeira sesión plenaria do Parlamento Galego "crear un ente ferroviario que garanta un tren de proximidade, interior e de calidade". O proxecto coñecido como Galtren será a resposta ás demandas dos galegos e galegas "a un problema que arrastramos desde hai moito tempo, como é a situación na que se atopa o sistema ferroviario galego". Recentemente, explicou a viceportavoz do BNG, Olalla Rodil, "víamos esa viaxe inaugural a Madrid, a segunda vez que se inauguraba o AVE a Galiza, acompañada de grandes pompas da Xunta para festexar 20 anos de atraso e incumprimentos dos gobernos de PP e PSOE". "Pero o AVE -dixo Rodil- non resolve todos problemas e agravios de infraestruturas, e moi especialmente no tren". "Sen ir máis lonxe, o exemplo máis evidente, palmario e groseiro témolo en Lugo, única capital sen conexión directa con Santiago de Compostela, que mantén unha liña sen electrificar e cun único servizo con Santiago de Compostela que foi eliminado a semana pasada", apostilou Olalla Rodi. A maiores, a nacionalista cualificou como "o colmo do indecente" o suceso acontecido a pasada semana, cando as persoas usuarias do traxecto Lugo-Ourense quedaron "tiradas" na estación pola falta de maquinista. O tren, un aliado contra a crise climática Por iso, e porque a formación considera o tren como "unha peza chave na loita contra a crise climática, na descarbonización e na economía, pero tamén factor para garantir a cohesión e vertebración territorial e o impulso da mobilidade colectiva", no vindeiro pleno a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, preguntará a Núñez Feixoo "se cre que está sendo útil para enfrontar os problemas que ten Galiza".


Summary: O Concello de Lalín apresentou esta quinta feira día 21 de xullo a peza audiovisual "Lalín, un lenzo natural". Esta será a primeira dunha serie de cápsulas audiovisuais cuxo obxectivo é facer chegar o atractivo turístico da vila a milleiros de persoas.

Esta primeira entrega trata sobre os espazos naturais da zona e nela realízase un percorrido pola riqueza ambiental e paisaxística de Lalín. O traballo oferece, en palabras do concelleiro de Turismo do concello Francisco Vilariño (BNG), "unha perspectiva descoñecida" de lugares como Ponte Taboada, Mouriscade ou Zobra, entre outros. O vídeo busca sorprender e que quen o vexa sinta ganas de coñecer Lalín. Ao longo do ano iranse publicando outras pezas temáticas que terán unha duración de un minuto aproximadamente sobre gastronomía, cultura, castros e centro urbano. Esta iniciativa persegue popularizar a vila empregando as posibilidades que oferecen as redes sociais. A intención é "movelo e que se viralice a través das redes sociais" explica Vilariño, "que funcione como reclamo de maneira moito máis eficaz que as típicas campañas ou publicacións en papel". A produción correu a cargo da produtora Arthur Gordon.


Summary: Mentres a Xunta insiste en que os centros de ensino contarán este curso "co profesorado preciso", as familias e os sindicatos alertan da "irresponsabilidade" que supón non manter as ratios do pasado ano, xa que, malia os avances na vacinación, "a Covid-19 segue a ter un risco moi elevado para o alumnado".

O vindeiro 9 de setembro dará comezo na Galiza un curso escolar "de transición", segundo o definiu na Conferencia Sectorial de Educación decorrida na cuarta feira a ministra responsábel desta carteira, Pilar Alegría. O Estado ratificou o protocolo do pasado ano mais deixando a porta aberta aos Gobernos das autonomías para reduciren o distanciamento entre pupitres de 1,5 a 1,2 metros —ou 1 metro cunha pantalla—, unha medida que a Xunta xa confirmou e que a comunidade educativa entende como unha "escusa" para reducir o profesorado. "Antes de se aprobar en maio o novo distanciamento, a Consellaría de Educación xa enviara aos centros un requirimento para calcular a capacidade das aulas con 1,2 metros entre cada estudante, cunha clara intención de xustificar os recortes no cadro de persoal que vimos denunciando", advirte a Nós Diario Suso Bermello, secretario nacional da CIG-Ensino, o sindicato maioritario no sector. Algúns territorios como Andalucía ou Cantabria xa anunciaron a contratación de mestres para reducir as ratios, unha cuestión que o Goberno galego supedita á chegada de fondos extraordinarios procedentes do Estado. "Está na man da Xunta reforzar o persoal, mais a súa pretensión é volver encher as aulas e non desdobralas", di Suso Bermello (CIG-Ensino) "Os fondos estatais son os mesmos para todos os territorios e está na man da Xunta contratar docentes para manter as ratios do curso pasado", replica Bermello. Pola súa banda, o conselleiro, Román Rodríguez, emprazaba nesta quinta feira, en declaracións aos medios a "non mesturar debates" no que atinxe aos reforzos no profesorado, e defendeu que a Xunta xa logrou o pasado curso "a plena presencialidade en todo o ensino obrigatorio". "Alédanos que outros territorios reforcen os seus centros para atender ratios semellantes ás que temos na Galiza, que vai contar cos profesores precisos para cumprir cos mandatos sanitarios [un máximo de 25 alumnos en primaria, 30 en secundaria e cinco en cada mesa de infantil, segundo ditou a Xunta]", expuxo. Para o responsábel da CIG-Ensino, a "pretensión" da Xunta é "volver encher as aulas con trinta e pico alumnos", xa que fecharán "máis dun cento de unidades escolares". "Con esta medida, os desdobramentos de aulas que antes eran obrigatorios agora deixarán de selo. É unha irresponsabilidade, unha decisión económica fronte á saúde pública, porque aínda que esteamos vacinados o risco da Covid-19 segue a ser elevado", afirma o presidente da Confederación de Anpas de Centros Públicos (Confapa), Rogelio Carballo. Na mesma liña incide o presidente da Confederación de Anpas Galegas, Fernando Lacaci: "O ano pasado, cunha redución forzosa das aulas, os resultados foron claramente positivos malia as dificultades da pandemia. Resulta incríbel que a Consellaría queira apertar o alumnado para aforrar en docentes, non aprenderon nada neste tempo", censura. "Como lle explicas a un rapaz que na aula está a un metro de distancia mais ao saír ao patio debe ficar a 1,5 metros dos seus compañeiros?", engade Lacaci. Cómpre lembrar, a este respecto, que este ano o alumnado de diferentes aulas poderá mesturarse no tempo de lecer mantendo o citado distanciamento. Recortes no rural Suso Bermello lamenta que a Xunta "encha a boca" falando de potenciar os concellos rurais mentres "desmantela" os servizos públicos: "Cando fechas un colexio ou un centro de saúde, ou reduces o seu persoal, estás convidando a poboación a abandonar o lugar". "Desde 2009 aplicouse unha política de recortes que deteriora a calidade do ensino, fecha escolas no rural e ten aulas saturadas nas cidades", conclúe Fernando Lacaci.


Summary: Bandeiras da Patria requisadas e as súas portadoras e portadores sancionados. Isto é o que acontece, segundo denuncia Esculca, no Pontevedra C.F. por orde da súa presidenta, Lupe Murillo, parlamentar do PP no Hórreo.

Censura e arbitrariedade no Pontevedra Clube de Fútbol, presidido por Lupe Murillo, empresaria e deputada do PP no Parlamento de Galiza. É o que denuncia Esculca, que advirte de que a dirixente do clube ordenou confiscar todas as bandeiras da Patria e sancionar as persoas que as exhibiren. "Nos accesos ao campo, os traballadores da empresa de seguranza privada contratada polo clube dedícanse a levar a cabo inspeccións corporais e preguntar a siareiras e siareiros se levan algunha bandeira constitutiva de delito", denuncia o Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades. Na temporada presente foi sancionado un seareiro por portar unha bandeira de Galiza e aínda o domingo 7 de abril un seguidor foi ameazado por levar unha bandeira comunista. 500 euros de multa Na temporada 2017-2018, un mozo fora sancionado con 500 euros de multa e coa prohibición de acceder a un recinto deportivo durante tres meses por levar unha bandeira da Patria, mais este caso non foi o único e desde 2016 véñense producindo casos semellantes. É algo que tamén acontece coas outras nacións sen Estado. De feito, na fase de ascenso á segunda división, no encontro que enfrontaba en Pasarón o Pontevedra CF e o Real Murcia, diversas persoas foron ameazadas de expulsión e sanción por exhibiren bandeiras galegas –coa estrela ou coa serea de Castelao–, bandeiras das nacións celtas, bandeiras da República Árabe Siria e mesmo bandeiras do colectivo 'Que Voltem para a Casa', advirte Esculca. "Curiosamente, nese mesmo xogo, as bandeiras do Reino de España e as bandeiras con símbolos militares que portaban seareiros do Murcia non foron confiscadas e puideron ser exhibidas sen problemas", engade o observatorio.


Summary: Convocatoria unitaria das diversas forzas palestinianas perante unha decisión "con consecuencias de longo alcance, advirten.

Donald Trump cumpriu a súa promesa: Estados Unidos recoñece Xerusalén como capital do Estado de Israel e deu orde a que comecen os preparativos de traslado de Tel-Aviv a esa cidade da embaixada estadounidense. O paso dado polo presidente (apoiado polos republicanos e un bo número de demócratas) é unha importante volta de porca no apoio de EUA a Israel, apostando nun feito consumado que xerou críticas e rexeitamento na comunidade internacional. En Palestina, a resposta concrétase nunha greve xeral, mobilizacións e protestos, convocados unitariamente polas diversas forzas palestinianas, quer laicas quer confesionais. A greve abrangue desde o comercio até o sector educativo. Israel respondeu reforzando a presenza e control policial e militar en torno aos territorios palestinianos ocupados. Para os palestinianos, a decisión de EUA é unha afrenta insorportábel, para alén dunha violación de acordos internacionais, e un paso de cara a tentar impedir calquera posibilidade dee xistencia dun Estado palestiniano. "A decisión é unha declaración de guerra de Estados Unidos contra o pobo palestiniano", manifestaron desde o movemento Hamas. "Non hai paz baixo a ocupación". Desde Al Fatah xa sinalaron que con esta decisión, Estados Unidos perde o rol de mediador, para alén de abrir as portas a un escenario de máis conflito.


Summary: Máis recortes e maior dose de austeridade se o executivo de Passos Coelho quer que a Troika desbloquee o segundo tramo do resgate.

Polo de agora Bruxelas avanza que representantes da Troika viaxarán ao país veciño para avaliar o cumprimento dos acordos asinados no Pacto de Agressao. A sentenza adoptada pola xustiza lusa comeza a espertar a desconfianza nas institucións comunitarias. Neste senso, representantes da Comisión europea urxiron ao executivo portugués apresentar o plan de medidas alternativas que compensarán o "buraco orzamental" xerado após a decisión do TC de declarar inconstitucionais os cortes nos subsidios de ferias a fuincionar@s e pensionistas (1.300 millóns de euros). Malia que Passos Coelho apurou o seu discurso do domingo e pronunciou as verbas que gostan de ouvir en Bruxelas "recortes" e "redución do gasto público", as esfameadas institucións internacionais (BCE-FMI-UE) --ávidas de diñeiro público-- advertiron ao goberno portugués que "unha desviación do axuste prolongará as dificultades" e, quen sabe, quizais exixa da aprobación dun segundo resgate, como en Grecia, que pague as débedas contraídas co primeiro. Mais para Bruxelas o aumento exponencial do desemprego, a redución da calidade de vida do pobo portugués e as masivas manifestacións non son consecuencia das imposicións económicas da Troika. Segundo a Comisión europea, o programa de axustes está a contribuír para "aliviar as consecuencias sociais da crise" e exixe ao goberno de Passos Coelho a continuar adiante coas reformas e recortes no sector público para paliar os efectos negativos que, di, traerá nun futuro a decisión do Constitucional. O novo chivo expiatorio de Bruxelas e Lisboa. Porén, para as forzas da oposición as verbas do primeiro ministro son só "excusas" para continuar a implementar a "política de austeridade" deseñada pola Troika co visto e prace da coalición PSD/CDS. "O que queren é á forza e á marxe da lei" continuar adiante coa "liquidación das funcións sociais do Estado" asegurou en comparecencia de imprensa Jorge Cordeiro, do PCP, quen acusou a Passos Coelho e o goberno luso de continuar a "impor a austeridade" tirando "as súas responsabilidades para cima doutros".


Summary: Denúnciano desde Cultura do Grove, que tivo que chamar á Policía.

Unha actuación ao ar libre que estaba a ter lugar no Grove estivo a piques de ter que suspenderse pola irrupción de varios mozos, "algún deles madrileño, bébedos e sen máscara polo medio do público asistente. Así o denuncia Cultura do Concello do Grove no seu facebook, indicando que tivo que chamar á Policía. "Un grupo de mozos, algún deles madrileño, gritando "Viva el coronavirus" y "vais a morir todos" coas copas na man, sen máscara e por medio do público que si cumpría coas normas de distanciamento social e máscara". Neste post indícase que tras a marcha da Policía "eles quedaron alí provocando e gritando "vais a morir todos" e sacando as máscaras e tosendo riba de nós que estabamos. A piques estaba de subir ao palco para suspender cando deron volta e se foron, sen as máscaras postas e coas copas na man. Descoñecemos se lles tomaron os datos, pero sospeitamos que non, nin tampouco os multaron".


Summary: Os positivos activos chegan este 13 de abril aos 5.939 en Galicia, que segundo o Sergas xa rexistrou 369 falecementos pola covid-19. O número de persoas na UCI polo virus baixa por noveno día consecutivo

O ritmo da pandemia do coronavirus en Galicia tende a estabilizarse. Iso é, cando menos, o que cabe deducir dos datos divulgados pola Consellería de Sanidade para este luns, 13 de abril. O número de positivos activos da covid-19 medra dende hai unha semana na contorna do 2% diario cun ritmo lixeiramente decrecente e chega este luns aos 5.939 casos, un 1,82% máis que na xornada previa e un 11% máis que unha semana antes, cando o incremento en sete días superaba o 50%.Os positivos activos chegan este 13 de abril aos 5.939 en Galicia, que segundo o Sergas xa rexistrou 369 falecementos pola covid-19Mentres as autoridades sanitarias estiman que o país transita polo pico do andazo, os datos do Sergas indican que as altas de pacientes diagnosticados por coronavirus chegan xa ás 1.186, un número polo momento escaso pero cun crecemento que duplica aos dos novos casos coñecidos tanto en hospitais como en residencias de maiores e dependentes. Así, mentres que o incremento de positivos activos é do devandito 1,82%, o das altas achégase ao 3,8%, un ritmo de incremento superior tamén ao dos falecementos, que xa chegan aos 369. [O coronavirus remite en toda Galicia agás na provincia de Ourense, que duplica a incidencia do resto de áreas sanitarias].Á espera de coñecer o efecto das xornadas festivas na detección do virus -segundo o Sergas, realizáronse xa en Galicia 43.992 probas PCR, cifra que o pasado xoves, primeiro festivo da Semana Santa, estaba en 36.799-, a tendencia á estabilidade na propagación do virus provoca que medre un chisco o peso dos casos das residencias de maiores e dependentes no total. Dos 5.939 de toda Galicia, o 22,5% rexístranse nestes centros. Deles, 923 son persoas residentes e 416, persoal que as atende.A hospitalización segue á baixaO número de persoas na UCI polo virus descende por novena xornada consecutivaA tendencia que semella aínda máis consolidada que a diminución dos novos positivos activos é a da mingua na hospitalización por covid-19. Así, o número de persoas que precisa de asistencia en unidades de coidados intensivos por este motivo descende por novena xornada consecutiva, desta volta un 2,86%, e queda en 136. Este luns tamén baixa -aínda que levemente- o número de persoas hospitalizadas polo virus en unidades ordinarias, 735, sete menos que un día antes.Mentres, por primeira vez dende o inicio da pandemia o Sergas rexistra máis de 5.000 persoas en illamento domiciliario tras daren positivo pola covid-19. Son, en concreto, 5.068 persoas infectadas e illadas na casa, un 2,36% de aumento en vinte e catro horas e arredor do 85% do total de positivos activos.Ourense segue a destacar e Santiago supera os milPor áreas sanitarias, a incidencia -número de casos por cada 100.000 habitantes- segue a destacar na de Ourense por riba de todas as demais [O coronavirus remite en toda Galicia agás na provincia de Ourense, que duplica a incidencia do resto de áreas sanitarias], se ben o seu incremento modérase tras as fortes subas da pasada semana. Tras eses crecementos, en termos absolutos a área de Ourense consolídase como a segunda con máis positivos activos por tras da Coruña e por diante de Vigo. Menres, a área de Santiago supera este 13 de abril por primeira vez a barreira dos mil casos activos.


Summary: O 38% das xefaturas de servizo aínda son discrecionais, estima CSIF despois de que o Tribunal Superior anulase catro desas prazas a petición de CCOO porque o Goberno galego non argumentou a súa excepcionalidade A Xunta non convocou un terzo das 714 prazas da oferta de emprego de 2016 a tres meses de que caduque

CSIF cuantifica no 38% as xefaturas de servizo que aínda son discrecionais Hai agora catro anos, en decembro de 2014, a daquela conselleira de Facenda, Elena Muñoz, acompañada do presidente Feijóo, anunciou como unha das novidades da lei de emprego público que a Xunta estaba a tramitar que as xefaturas de servizo deixarían de ser elixidas por libre designación, isto é, a dedo por parte do Goberno galego de entre o persoal funcionario. A norma entrou en vigor a finais de maio de 2015, hai xusto tres anos e medio, e o sindicato CSIF cuantifica agora en 344 as xefaturas de servizo cuxa forma de provisión segue a ser a libre designación, o 38% do total, segundo datos comprobados por Praza.gal. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) vén de anular catro delas a petición de CCOO porque a Xunta non argumentou a excepcionalidade dos seus cometidos para poder seguir cubríndoas a dedo. Cando en marzo de 2015 o sucesor de Muñoz en Facenda, o actual conselleiro Valeriano Martínez, defendeu no Parlamento a nova lei asegurou que "os cidadáns non entenden que os postos técnicos vaian elixidos por libre designación" e asegurou que co cambio no sistema de cobertura das xefaturas de servizo, "máis de 500 na Administración galega, pasarán a proverse por medio dun concurso público específico con convocatoria pública". Só uns días despois desas verbas, o Goberno galego creaba catro novas xefaturas de servizo e determinaba que se cubrisen por libre designación. Tres anos e medio despois, segundo as cifras recompiladas por CSIF, as xefaturas de servizo só da administración xeral galega xa ascenden a 897, das que 344 seguen a ser de libre designación. A lei só contempla como unha excepción as xefaturas de servizo que "polas súas especiais características, deban proverse polo sistema de libre designación", pero a Xunta debe xustificalo Segundo establecía a nova lei "as xefaturas de servizo ou os postos de nivel equivalente proveranse" por "concurso específico", "agás aqueles que, polas súas especiais características, deban proverse polo sistema de libre designación". Para aplicar esa medida, a lei establecía que a Consellería de Facenda "procederá á modificación das relacións de postos de traballo (RPT)" para establecer nelas o novo sistema de provisión deses postos. Ese proceso de modificación das RPT está completado ao 80%, pero a revisión desas relacións de postos permite comprobar, segundo evidencia CSIF, que o 38% desas prazas seguen a ser de libre designación. Fragmento da sentenza do TSXG anulando catro xefaturas de servizo de libre designación O TSXG vén de anular catro desas prazas a petición de CCOO porque o Goberno galego non argumentou a súa excepcionalidade Unha das relacións de postos de traballo que xa modificou o Goberno galego é a da Consellería de Sanidade e o Sergas, publicada no Diario Oficial de Galicia en agosto de 2017. O sindicato CCOO levouna aos tribunais e o TSXG vén de anulala porque o Goberno galego non xustificou a excepcionalidade necesaria para poder seguir provendo catro das súas xefaturas de servizo por libre designación e non por concurso. A Xunta limitouse a argumentar que eran postos de especial responsabilidade pero non o probou.


Summary: A pesar de que o subdirector xeral de Saúde Pública, Jorge Suances, adiantara que o programa pasaría a detectar unicamente "12 ou 14" doenzas, finalmente o SERGAS manterá probas para 29 enfermidades. Profesionais, sindicatos e pacientes realizaron unha forte presión para evitar o recorte.

Nas últimas semanas pairou sobre o programa galego de cribado prenatal a sombra do recorte. Este servizo ten demostrado nas últimas décadas unha grande efectividade na detección precoz de moitas enfermidades e, en concreto, o galego é un dos programas con mellores resultados no Estado. Porén, ao abeiro da modificación da carteira básica de servizos comúns do Sistema Nacional de Saúde, que garante unicamente a detección precoz en neonatos e neonatas de sete enfermidades, o SERGAS barallaba a posibilidade de recortar o programa, eliminado probas coma a análise de urina e reducindo de 40 a 12 o número de enfermidades detectables. O subdirector xeral de Saúde Pública, Jorge Suances, adiantara que o programa contería entre 12 e 14 enfermidades Aínda que tanto a conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera coma o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, rexeitaron confirmar ou desmentir estes rumores, o propio subdirector xeral de Saúde Pública, Jorge Suances, confirmou que o programa contería entre 12 e 14 enfermidades. Finalmente, a Xunta semella ter dado marcha atrás nos seus plans e este martes vén de anunciar o mantemento das patoloxías que se viñan cribando ata o de agora, e que sumando as sete previstas polo Ministerio de Sanidade, fan un total de 29. No modelo actualmente vixente analízanse 24 doenzas e, a través de diagnóstico diferencial, pódense detectar ata 40 problemas. Nas últimas semanas a presión de profesionais, sindicatos e pacientes foi moi importante. CESM-Omega e CIG-Saúde amosáronse moi críticos, o mesmo, que entidades coma a Asociación Fenilcetonuria e Outros Trastornos do Metabolismo de Galicia (Asfega) ou persoas moi respectadas neste campo, coma José Ramón Alonso, antigo xefe da Sección de Metabolopatías do CHUS e un dos promotores deste programa, xubilado dende hai dous anos, que lanzou unha petición en Change.org que sumou máis de 20 mil sinaturas. O propio José Ramón Alonso escribía esta mesma tarde: "Noraboa, conseguíchedelo, coa colaboración dos medios de comunicación, a implicación dos que traballan e traballaron no Programa e o bo criterio das Autoridades". Semella que a opinión -practicamente unánime- dos mellores coñecedores do programa, que desaconsellaban o recorte proposto, ten pesado moito no cambio de posición da Consellaría A propia Consellaría de Sanidade, na nota de prensa distribuída aos medios, destaca que para chegar á solución finalmente aprobada "traballouse conxuntamente cos profesionais o deseño conxunto do programa, de xeito que se mantén a súa elevada calidade". Semella que a opinión -practicamente unánime- dos mellores coñecedores do programa, que desaconsellaban o recorte proposto, ten pesado moito no cambio de posición da Consellaría.


Summary: A Xunta pretende tombar a esixencia de consensuar o novo director xeral da CRTVG no Parlamento a través dun cambio lexislativo na lei de acompañamento que permite que o mandatario nomeado polo PP siga no cargo se non hai un acordo entre partidos Feijóo incrementa o gasto en salarios do seu Goberno nun 23%

En novembro de 2011 o pleno do Parlamento aprobaba a lei dos medios públicos de comunicación audiovisual de Galicia cos votos do PP e tamén do PSdeG, que impulsara o acordo, tras dous anos de negociación entre os dous partidos. En aras da "pluralidade", a "desgobernamentalización" e a independencia da CRTVG, aprobouse o nomeamento por maioría reforzada da Cámara do seu consello de administración e do director xeral. Agora, o Goberno galego disponse a tombar esa esixencia coando unha nova norma na lei de acompañamento dos Orzamentos de 2016. A Xunta disponse a tombar a esixencia de nomear o director xeral tras acordo no Parlamento coando unha nova norma na lei de acompañamento dos Orzamentos de 2016 O cambio legal chega través da cuarta e penúltima disposición que "modifica a disposición transitoria terceira da lei 9/2001, do 9 de novembro, dos medios públicos de comunicación audiovisual de Galicia para asegurar o funcionamento da nova Corporación RTVG, no que atinxe a súa dirección xeral". A modificación supón que, mentres que no anterior texto se especificaba que o consello da administración da CRTVG e a súa dirección xeral continúan no exercicio das súas funcións "ata que se proceda ao nomeamento dos órganos de dirección da Corporación RTVG", algo que xa sucedeu, o actual aclara que será "ata que se inicie pola Corporación RTVG a súa actividade de prestación do servizo público de radio e televisión". E engade, ademais, que "se neste momento non estivese elixida a persoa titular da súa dirección xeral, o exercicio das súas funcións corresponderá transitoriamente á persoa que fose titular da dirección xeral da Compañía". O cambio normativo abre a porta a que o director nomeado polo PP siga no cargo se non hai un acordo entre partidos Esta modificación lexislativa abre a porta a que se ao longo do ano que vén, e mesmo despois das eleccións, non hai un acordo entre partidos, o director nomeado polo PP podería continuar indefinidamente á fronte da CRTVG. Fontes sindicais da Compañía cualifican de "escándalo" esta variación legal feita "ás agachadas" e cren que pretende "limitar o aspecto máis democrático da nova norma para manter sine die o actual director xeral". "A falta de acordo cos socialistas, buscan manter a manipulación a través deste cambio", insisten. Esta silenciosa iniciativa levada a cabo polo PP chega logo de que en setembro de 2014, o Parlamento aprobara o "cumprimento inmediato" das previsións da nova lei dos medios públicos. Meses máis tarde, no verán deste 2015, un pacto entre PP e PSOE -duramente criticado por AGE e BNG- permitiu a elección dos novos membros do consello de administración da CRTVG, un total de seis en lugar dos doce anteriores, cumprindo así o mandato da nova normativa pero deixando fóra do pacto o resto da oposición. Nada se avanzou, no entanto, para a elección do director xeral ante a falta de acordo entre populares e socialistas. Catro anos despois de aprobarse a lei dos medios públicos, mantense o seu incumprimento ao non consensuarse na Cámara o nomeamento do director da CRTVG Así, catro anos despois de que o Parlamento a aprobase, séguese a incumprir unha lei que obriga a que o director da Compañía sexa elixido co apoio dos dous terzos do Parlamento en primeira votación ou, de non acadárense, tres quintos en segunda volta. E non se cumpre tampouco da lei a parte que contempla que a elección do director debe ser simultánea á dos novos membros do consello. O texto aprobado en 2011 fixaba prazos moi claros para o despregamento da nova normativa. Así, o 17 de xuño do ano seguinte tiñan que estar nomeados por maioría cualificada do Parlamento o novo director ou directora xeral da radio televisión pública e tamén o novo consello de administración. Pero nada diso se fixo. En seis meses, a norma xa estaba incumprida. Catro anos despois, segue sen cumprirse. E, de saír adiante a modificación lexislativa inserida pola Xunta nos orzamentos, o nomeamento do director pode adiarse indefinidamente. Sánchez Izquierdo mantense na dirección xeral da CRTVG desde 2009, cando Feijóo o elixiu ao chegar ao poder O bloqueo mantense e no posto mantense tamén o actual director xeral da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, elixido polo presidente Feijóo en 2009, nada máis chegar á Xunta, e entre acusacións de "manipulación informativa" por parte da oposición e dos seus propios traballadores. Acumula máis de seis anos no cargo malia que a lei para a súa elección consensuada remóntase a 2011. Ante esta parálise, o PP pareceu atopar unha nova fórmula para blindar o actual máximo mandatario da Compañía no seu cargo: a través da lei de acompañamento dos Orzamentos Xerais e dunha norma que permitirá aos populares seguir controlando a dirección dos medios públicos.


Summary: O Consorcio Augas do Louro restrinxe en 20% o subministro de auga a 85 empresas da contorna de Vigo.

O Consorcio de Augas do Louro, que abrangue parques empresariais de importancia, como o de Mos ou o da Granxa, acordou restrinxir en 20% o subministro de auga diario a 85 grandes empresas, unha medida que afecta os concellos de Tui, Salceda, Mos e O Porriño. A decisión adoptada con carácter de urxencia para cumprirse nun prazo de 10 días. A grave situación de alerta por seca comeza a deixarse notar no sector industrial e xa non só no primario. Así, estas 85 grandes consumidoras terán unha restrición de 20% no volume diario de auga e aqueles que consumidores máis de 2 millóns de litros en 2016 pasarán a pagar a tarifa de usuario non doméstico. Aliás, hai restricións no rego de parcelas e xardíns privados á veciñanza dos concellos que fan parte do Consorcio. Unha medida que amplía a restrición aplicada desde hai un mes en zonas públicas.


Summary: Cando bebemos, bebemos. Gozamos e punto. Cando catamos, cando facemos a proba dun viño, buscamos unha análise sensorial. Interpretamos o viño á luz das percepcións que extraemos do seu tránsito polos nosos sentidos. Destacan os aromas que vimos de destripar e os sabores e sensacións que percibimos na boca. As fases clásicas da cata son a visual, a aromática e a gustativa. Imos desvendar os factores relevantes que as rodean.

Hai quen cata por motivos profesionais, hai quen bebe catando por puro pracer, e hai quen empeza catando e despois segue bebendo con despreocupación. O certo é que a iniciación á proba do viño adoita cambiar en diante o noso xeito de achegarnos a un. Para analizar sensorialmente un viño, imos precisar un chisco de concentración, ulir o viño prestando atención aos matices e probalo movéndoo ben por toda a boca Fagamos como fagamos, de partida só debemos ter en conta que para catar, para analizar sensorialmente un viño, imos precisar un chisco de concentración. Poderemos tomarnos máis ou menos tempo, poderemos tomar notas e gardar foto da etiqueta no móbil ou fiar sensacións, marcas e anadas á nosa memoria, pero será preciso cando menos ulir o viño prestando atención aos matices e probalo movéndoo ben por toda a boca. Fase aromática Co viño na copa, meteremos o nariz dentro da copa parada, sen airear. Aquí sacaremos unha primeira impresión. Poderemos ter xa unha percepción agradábel ou apreciar algunha nota defectuosa. E poderemos tamén detectar algún aroma dominante. Resulta xa moi primario? Afroitado, por exemplo? Acaso é evidente a crianza en barrica xa de golpe? Os viños, novos ou vellos, veñen de pasar unha boa condena de reclusión nunha botella, e poida que antes nunha cuba de inox, illados do osíxeno. Polo xeral van precisar algo de aireación para abrirse e amosarnos o que agochan. Tendo tempo, a mellor aireadora sempre é unha copa de cristal. Así que movemos a copa, para que o viño circule e osixene dentro dela. E volvemos meter o nariz dentro para aspirar. Esta operación pode provocar algo de vergoña inicialmente. É cousa de pensar ou dicir en alto: "estou seguindo un curso de cata". Xa foi. É moi probábel que nesta segunda aspiración após airear, aumentase a intensidade aromática. Con algo de concentración, e en sucesivas aspiracións, poderemos ir botando man da roda dos aromas, e de todo o que xa sabemos sobre solos, clima, variedades e factor humano para ir tirando as primeiras conclusións. Da nosa memoria gustativa, creada por ter probado distintos viños, poderemos tamén percibir diferenzas. É recomendábel que as vosas prácticas de cata sexan sempre comparativas, cando menos con dúas copas con dous viños distintos Temos que ter en conta que unha parte maioritaria dos compostos aromáticos detectábeis nun viño son comúns a moitos deles. Se nos preguntamos "a que ule?", a resposta "a viño" ten todo o sentido. Por isto é recomendábel que as vosas prácticas de cata sexan sempre comparativas. En solitario, en compañía mellor, ou en grupos e cursos de cata comentada presenciais, poderedes ter diante cando menos dúas copas con dous viños. Por exemplo un branco da costa e outro branco do interior. Os dous van ulir a viño, claro, pero van ser tan distintos entre si que poderemos empezar a identificar descritores diferenciais e a sacar conclusións relacionadas, por exemplo, co clima das zonas e as maduracións da uva. E só co nariz! Aínda non o metemos na boca, ou ti xa estás tragando?! Na fase aromática ademais imos valorar dous factores de calidade ou, se queredes, de potencial virtuoso: a complexidade e a sutilidade. Se dun viño só podemos dicir froita, ou madeira, carece de complexidade. Con independencia disto, pode ser agradábel aromaticamente e poderá acabar gustándonos en conxunto igualmente. Mais a priori contará con máis virtudes e potencial gastronómico un viño coa capacidade de despregar unha paleta aromática máis diversa. Se mentres está na copa, con calma, cada vez que volvemos a el notamos unha evolución e novas notas aromáticas, temos un bo sinal de complexidade. Veremos maior potencial e virtudes nun viño de aromas máis sutís e elegantes; a intensidade impresiona, mais cansa Tamén adoitan impresionar as intensidades aromáticas moi elevadas, os viños moi perfumados. Boa parte das variedades de uva galegas e as características das nosas zonas de viño teñen un potencial aromático destacado. Porén, veremos maior potencial e virtudes nun viño de aromas máis sutís e elegantes. Resultarán sempre máis harmoniosos no acompañamento gastronómico, uso frecuente do viño, ao non competir tan agresivamente co gusto dos pratos. A intensidade impresiona pero cansa. Fase gustativa Nesta fase avaliamos o viño na boca. Facémolo dando un pequeno grolo. Retemos o viño na boca, sen tragar, e movémolo durante uns segundos por toda a boca. Do paso do viño pola boca volveremos detectar novas sensacións aromáticas. Haberá compostos que se volatilicen pola nosa maior temperatura corporal e chegarán ao noso bulbo olfactivo vía retronasal, é dicir, pola conexión interna que temos entre a boca e o nariz. Lembra que o sabor a amorodo é un aroma. Da boca tamén sairán sensacións táctiles, outro sentido que entra en xogo nesta fase. Referímonos á temperatura do viño, ás cóxegas das burbullas dos espumantes, á densidade fluída e lixeira dun viño novo ou máis cremosa e untuosa dun crianza sobre lías, á adstrinxencia dun tinto con taninos secantes ou á sedosidade e suavidade doutro. Cando traguemos, dese paso por boca imos detectar os sabores básicos polos estímulos das papilas gustativas da lingua. Obviaremos o umami e centrarémonos nos catro sabores básicos clásicos: doce, salgado, ácido e amargo. Detectámolos cando sentimos o estímulo das papilas, a xeito de reacción ou lixeira sensación de proído, en distintas zonas da lingua. Na punta da lingua detectamos a dozura, que no viño está proporcionada polos azucres residuais en viños non secos e polo alcol procedente dos azucres na fermentación. Nunha franxa que bordea inmediatamente a punta da lingua polos laterais e por enriba, detectamos o sabor salgado. Non é nada frecuente nos viños, aínda que poden aparecer pequenas notas salinas nalgúns. Nos laterais do centro da lingua notamos o sabor ácido. E no fondo da lingua, antes de tragar, percibimos o sabor amargo. Este sabor atopámolo habitualmente nos viños da variedade godello, deixándonos unha lembranza final do paso por boca. Podemos experimentar estas sensacións de xeito moi evidente disolvendo azucre nun vaso de auga, sal noutro e un zume de limón nun terceiro, e probando a mover eses líquidos pola boca para notar onde "marcan" a lingua. Evidentemente non hai sabores bos e sabores malos. Estas "marcas" no paso pola boca definirán aparentemente distintos traxectos dos viños. Por exemplo, os costeiros con máis acidez semella que transitan polos laterais, e os do interior parece que van polo medio. Os viños que nos deixan pegada na boca de principio a fin dan tamén sensación de seren máis longos, con maior lonxitude. E outros, combinando corpo e intensidade gustativa, semella que enchen a boca. Chegados a este punto imos anotar outros dous factores do potencial virtuoso dun viño: a persistencia e o equilibrio. Un viño persistente é aquel que deixa lembranza gustativa na boca despois de tragalo. Cantos máis segundos pasen sen que desapareza o seu rastro na boca, máis persistente é. Por contraposición, os viños que tragamos e desaparecen coñécense como viños de "trago largo", para gozar tamén neles ampla e folgadamente sen interferiren gastronomicamente e habitualmente máis sinxelos. Finalmente un viño equilibrado é o ideal buscado por moitos proxectos de produción de viño. Na boca existe un equilibro básico entre os sabores doce e ácido. Non ten que ver coa composición de cada elemento senón coa sensación que provoca a súa combinación. Un branco de acidez moi elevada non nos dará esa sensación con azucre residual por parada fermentativa. Dous iogures naturais da mesma marca e lote terán exactamente a mesma acidez, pero resultados sensoriais distintos se un leva mel. Un viño seco sen acidez e cun grao alcólico elevado non será equilibrado. Será plano, abocado (de entrada doce) e poida que alcólico. Teñen o seu público, pero non entra na zona alta da nosa puntuación de potencial virtuoso. A presenza de acidez, equilibrada e ben integrada achegará frescura e potencial de lonxevidade. O equilibrio tamén é unha sensación de conxunto harmoniosa, non só gustativa, senón cunha xusta proporción de intensidade entre aromas e gusto, entre nariz e boca, sen que ningún elemento desentoe e se forme un todo agradábel. O desequilibrio dun elemento non ten que ver coa súa presenza marcada. Un viño equilibrado pode ter chispa e personalidade grazas a unha sensación gustativa ou aromática marcada e destacada. E agradécese. Catamos para comprender, para gozar, para elixir distintos perfís de viños en función da apetencia para cada ocasión. Facelo debería levarnos a ampliar padal, a diversificar hábitos e memoria gustativa. Non catamos para buscar os viños que máis se asemellan a aquela marca que xa nos gusta e desbotar os outros. Se seguimos este camiño, atoparemos viños raros, estraños, alleos ao que levamos probado. Mais esa condición non equivale a unha calidade baixa ou mala. Adentrámonos no túnel do viño para coñecer máis interpretacións de vellas paisaxes, novos viños. Probar polos ollos A fase visual é a primeira na cata. Coa copa de viño diante: miras, oles e sorbes. Por esa orde. Coa diversidade de viños actual en oferta e co grao de evolución da súa produción, esta fase perdeu parte do protagonismo e da función que tivo noutros momentos. A profesionalización do sector e o acceso ao coñecemento para a elaboración de viños, levou a que o seu aspecto se homologase no que se refire a parámetros como a limpidez, transparencia e brillantez. É difícil atopar xa viños que pola súa presenza delaten elaboracións consideradas defectuosas. Por outra banda, diversificáronse as elaboracións. No mercado hai viños brancos macerados coas súas peles ou tintos de baixa extracción, por exemplo. Intencionadamente e ben elaborados. Tamén sabemos que hai variedades de uva que achegan menos cor aos viños tintos, e o proceso de recuperación de variedades acompañado da produción de monovarietais, tamén diversifica os perfís visuais dos viños dispoñíbeis. Que queremos dicir? Pois que outro parámetro avaliado e puntuado na cata clásica, a intensidade de cor, hoxe está moito máis condicionado pola elaboración e pola variedade. A intensidade de cor está moi condicionada pola actual diversidade de elaboracións e pola variedade de uva usada na vinificación Sería xusto darlle menos mérito a un tinto de merenzao por ter cor asalmonada e capa baixa? Categoricamente, non! A capa de cor avalíase inclinando a copa sobre unha superficie branca e, con iluminación neutra adecuada, determinando o grao de transparencia ou opacidade do viño no seu centro. Unha capa baixa permitirá poñer un dedo debaixo e velo a través do líquido, ten máis transparencia. E unha capa alta é a dun viño de cor opaca. Nesta mesma posición determinamos a cor do viño, mirando o seu reberete, o bordo do viño coa copa inclinada, non o centro. No caso dos brancos tamén detectamos os matices de cor movendo o viño na copa e vendo os seus brillos. Tendo en conta os condicionantes de elaboración e variedade que acabamos de mencionar, podemos dicir xa que a cor dos viños pódenos axudar a determinar tamén se son novos ou vellos. Co paso do tempo, os brancos aumentan e os tintos diminúen a súa intensidade de cor Os viños brancos evolucionan de novos a vellos pasando de cores palla ou verdosas a tonalidades amarelas, douradas e finalmente á gama de marróns que poden indicar o seu deterioro. É dicir, co paso do tempo os brancos incrementan a súa intensidade de cor. Como xa advertimos, certas elaboracións poden levar a que un branco novo teña xa unha cor máis intensa, mais seguirá evolucionando cara máis intensidade igual. Nos tintos as notas máis xuvenís aparecen en reberetes violáceos vivos e intensos que lembran a cor do viño nas cubas despois da fermentación. Pouco a pouco irá transitando na gama do vermello para acabar collendo, co paso dos anos, tonalidades de cor tella. Co paso do tempo os tintos reducen a súa intensidade de cor. E será así sempre, tamén coas variedades e elaboracións que xa parten dunha intensidade baixa. A vista tamén nos permite obter unha impresión sobre a densidade do viño ao movelo na copa ou sobre a presenza de carbónico, por exemplo, algo que tamén detectamos co oído cando retiramos a rolla dunha botella con presión. Oído, vista, tacto (na boca), gusto e olfacto. Velaí os cinco sentidos centrados na nosa copa de viño. Saúde!


Summary: A Sociedade de xestión de activos procedentes da reestruturación bancaria segue a manexar centos de propiedades no país froito da crise do ladrillo que comezou en 2008. A maioría dos apartamentos que quedaron sen comprador foron aqueles pensados como segundas vivendas en zonas do litoral.

A irrupción da crise actual cando a economía da Galiza e da súa poboación aínda se estaban a recuperar daquela recesión que comezou en 2008 fai moi difícil, senón imposíbel, que a Sociedade de xestión de activos procedentes da reestruturación bancaria (Sareb) poida dar saída aos centos de propiedades inmobiliarias que ten en carteira. O valor do patrimonio que controla na actualidade o tamén coñecido como 'banco malo' no país supera os 47 millóns de euros e, incluso, podería chegar ao medio cento de millóns se temos en conta que algúns dos prezos que propón son só de partida e non fai públicos o custo de locais de uso terciario nin de terreos. A maior parte dos inmóbeis están nas vilas litorais da Coruña. O 'banco malo' posúe unhas 250 propiedades entre pisos, garaxes e rochos. Malia que se poden atopar bens abandonados por todo o territorio polas ansias de promoción –incluso de xente non especializada no tema– que houbo no seu momento, entre o enorme patrimonio que xuntou a Sareb e que permanece público destacan os apartamentos na costa. En Ares, na comarca de Ferrolterra, ten 45 vivendas; en Corcubión 44 cuxos prezos van desde os 34.000 euros; e en Ribeira a cifra colócase nos 29 bens abandonados en distintos edificios sen ninguén que os queira mercar. En Sada, o que quedou descolgado foron as prazas para os coches. Nas Rías Baixas repítese a dinámica. A explosión da crise do ladrillo na cara da poboación galega fixo que as entidades financeiras tiveran que desfacerse de patrimonio invendíbel en Barro, Covelo, Soutomaior, O Rosal e, mesmo, Sanxenxo. A localidade na que fan turismo as persoas chegadas desde fóra da Galiza por excelencia non deu sacado de enriba todo o stock de casas. O valor do patrimonio que ten alí a Sociedade de xestión de activos procedentes da reestruturación bancaria abeira os 3,5 millóns de euros. Só nunha vila. Concellos como O Carballiño, A Rúa ou O Barco foron salvando a situación pola súa condición de territorios de interior, mais aínda así por aquela zona hai 878.700 euros dos que se desfixeron os bancos ou as empresas que quebraron. O Vicedo e Viveiro O caso máis curioso é, quizais, o da Mariña. En todo Lugo hai unha bolsa de bens de carácter inmobiliario que ascende ás 158 unidades. Pero dese total a gran maioría están pegados ao mar Cantábrico. Na páxina web da organización atópanse 26 apartamentos en Viveiro, oito en Burela, 11 en Foz e 24 en O Vicedo. Nesta última localidade, sen sumar rochos nin garaxes, as vivendas que xa teñen un prezo rebaixado sobre o que lle marcaran na súa orixe alcanzan un custo de 1.467.700 millóns. Os fogares sen dono de Viveiro están preto do millón de euros. Á marxe destas peculiaridades, a Sareb divide outras propiedades mediante o sistema provincial, colocando na Coruña 27 locais comerciais e oficinas e 98 fincas. En Pontevedra habería 40 espazos para montar un negocio e 31 terreos dispoñíbeis nos que non se chegou a edificar. En contraposición co que ocorre na vivenda, en Ourense si quedan 31 soares en carteira.


Summary: A relaxación do teito salarial ou a elección do cartaz eleitoral como parte dunha lista fechada separan o partido morado da reestruturación orgánica recentemente adoptada polo marca que lidera Xulio Ferreiro.

Podemos Galiza non avala as mudanzas introducidas na reorganización interna da Marea Atlántica. Nen partilla a hipótese de incrementar o teito salarial dos cargos públicos -o partido morado ten como tope 3 veces o salario mínimo interprofesional- nen comparte que non se poda elexer o cabeza de lista nunha votación separada da do resto da candidatura. O conflito advén pola dificuldade de harmonizar os acordos adoptados polo partido de Pablo Iglesias en Vista Alegre II coa organización interna das mareas municipalistas, a comezar pola Atlántica. En conferencia de imprensa convocada esta segunda feira, a secretaria xeral de Podemos Galiza, Carmen Santos, fixou o criterio de que ningunha persoa da organización participe como tal en candidaturas que non respeitan o código ético do partido. Os militantes de Podemos que vaian en listas municipais que non cumpran cos criterios marcados en Vista Alegre II terán de abandonar a formación morada e integrárense na confluencia a título individual, enfatizou Santos. "Ser de Podemos non é obrigatorio", dixo a dirixente. Fontes de Podemos Galiza consultadas por Sermos Galiza mostraron a súa "preocupación" polas mudanzas organizativas introducidas pola Marea Atlántica: "Representan obxectivamente un retroceso en termos democráticos". Aliás, isto non significa que Podemos Galiza vaia retirar o seu apoio a estas mareas. Manteno, embora con certa distancia, mesmo do ponto de vista da linguaxe: no canto de "confluencia" Carmen Santos prefire falar de "alianza" para designar o vínculo do partido morado coas plataformas locais.


Summary: No passado treze de março, após um incêndio iniciado o dia dez, o cargueiro italiano Grande América naufragou em La Rochelle, na costa francesa. Mas o alvo informativo não foi a poluição nem os quarenta e cinco contentores com substâncias perigosas, como ácido sulfúrico e ácido clorídrico que o barco transportava. Não, o foco informativo deste incidente foi uma única palavra: PORSCHE

No passado treze de março, após um incêndio iniciado o dia dez, o cargueiro italiano Grande América naufragou em La Rochelle, na costa francesa. Os 27 tripulantes a bordo foram todos resgatados a tempo e, como sempre acontece, o combustível do navio espalhou-se na zona e causou uma mancha de poluição no mar com cerca de 10 quilómetros que as autoridades francesas continuam ainda a tentar limpar e que põe de novo na mesa a questão da segurança e dos riscos associados ao transporte marítimo que representa quase o 90% do transporte total de mercadorias no mundo. Mas o alvo informativo não foi a poluição nem os quarenta e cinco contentores com substâncias perigosas, como ácido sulfúrico e ácido clorídrico que o barco transportava. Não, o foco informativo deste incidente foi uma única palavra: PORSCHE. A bordo do navio italiano havia mais de dois mil veículos, agora estão todos no fundo do mar, a cerca de quatro mil metros de profundidade, e entre eles várias dezenas de carros de luxo exclusivos, como os quatro 911 GY2 RS da Porsche, cada um deles com um custo de 267 mil euros. A Porshe confirmou que trinta e sete carros da sua marca, incluindo quatro dos seus exclusivos modelos 911 GT2 RS, estavam a bordo do cargueiro italiano. Os Porsches seguiam de Hamburgo para o Brasil, para o porto de Santos, onde deviam ser descarregados, para serem entregues a clientes "altamente valiosos para a marca" como informa a carta que a empresa enviou às pessoas que adquiriram os automóveis e que os deviam ter recebido. A Porsche já não fabrica os modelos 911 GT2 RS, mas dadas as circunstâncias, vai produzir novos carros para os clientes lesados e voltará à sua produção na sua fábrica de Hamburgo, prometendo ainda que os automóveis deverão estar prontos em Abril, para serem entregues no Brasil em Junho. O mar para cima das casas Apenas uma semana após este naufrágio outra palavra, noutra parte do mundo, deixou milhares de pessoas sem casa, sem terras, sem utensílios para cozinhar, sem nada, sem... vida. A palavra agora é IDAI, nome com que foi batizado o ciclone que converteu em mar e destruiu boa parte de Moçambique, Zimbabué e Maláui e atingiu pelo menos 2,8 milhões de pessoas. Mia Couto, o escritor, natural da cidade da Beira, que ficou completamente inundada, descreve a situação como apocalíptica e escreve a seu editor: "Todo o centro de Moçambique está por baixo de água: estradas, casas, torres de energia e de telecomunicações estão destruídas. Não consigo saber dos meus amigos que vivem na Beira. " A notícia, recolhida em Sermos Galiza, não foi muito habitual na imprensa e nos noticiários desta parte do mundo e teve mais repercussão o afundamento de La Rochelle. A razão é óbvia: essa parte do mundo não oferece "clientes altamente valiosos". Tanto que a ajuda internacional prometida é menor que o valor da mercadoria transportada pelo Grande América! Mas resulta bem curioso que para solucionar ambos os episódios se utilize uma única palavra: RECONSTRUÇÃO. No caso da Porsche reconstrui pondo de novo em funcionamento uma linha de produção já paralisada; no caso da África, a reconstrução consiste no envio de palavras bonitas de solidariedade, em equipas de recolhida de cadáveres e em culpabilizar a Natureza de desastres que, sabemos, têm clara origem na agressiva actividade humana contra ela, se calhar mesmo na actividade desenvolta pelos destinatários desses exclusivos Porsches.


Summary: Segunda derrota consecutiva en Riazor (0-1, face o Murcia). Partido xemelgo ao do Córdoba. O Dépor encaixa un gol nunha xogada de estratexia e logo non sabe como negociar o asunto.

Hai un feixe de factores que explican por que este Deportivo aínda está por estrear en Riazor. Primeiro, a equipa ten varios novatos en postos chave (hoxe, aliñou unha inédita dupla na frente da defensa, Insua-Uxío). Frescura a esgalla, si, mais ás veces falta madurez para ler os partidos cando veñen mal dadas. Segundo, todo apunta a que os resultados van depender de máis da puntería de Borja Bastón. En Sabadell estivo espléndido. Perante o Murcia, no seu debut ante a súa freguesía, o avanzado madrileño fallou de máis nos mans a mans con Casto, o soberbio garda-redes do Murcia. O choque co Murcia foi un decalque, unha copia do encontro co Córdoba. O Murcia limitouse a despregar unha intensa presión en tres cuartas partes do campo durante os primeiros 45 minutos de xogo. Na segunda parte, despois de o Murcia cazar un gol (m. 24, Dorca) nun novo erro defensivo do Dépor á hora de defender unha falta, todos os visitantes colocáronse detrás da pelota, tres fileiras de morcegos prestos a se penduraren da trabe da súa baliza. Non é casual que os mellores momentos do Deportivo chegaran na primeira metade, cando máis se despregou o Murcia ao longo de todo o campo e, por tanto, máis metros separaban o seu home máis avanzado do seu gardamallas. Cando a equipa visitante se achicou, e os espazos comezaron a brillar pola súa ausencia, a produción ofensiva do Depor caiu en picado. No debate Lendoiro-Fernando sobre se hai que exixirlle a este Deportivo o ascenso xa, a bancada está claramente co de Castrofeito. Aínda é cedo de máis para tirarmos leituras talvez precipitadas, mais dá toda a impresión de que este Dépor prefire o contra-ataque ao ataque posicional e estático fronte defensas ultra-fechadas. Isto explicaría o seu comportamento bifronte. Implacábel lonxe de Riazor (0-1 en Las Palmas, 0-3 en Sabadell) e romo e languido na casa (0-1, face o Córdoba e o Murcia). Outro elemento adicional para a reflexión de Fernando Vázquez: a equipa acusa unha preocupante falta de carácter cando se ve por debaixo no taboleiro de marcas. Até o de agora, sempre que encaixou o primeiro golpe findou por perder o xogo. Riazor estivo, como sempre, combativo e acarón da equipa, tamén moi comprensivo na hora da derrota. No debate Lendoiro-Fernando sobre se hai que exixirlle a este Deportivo o ascenso xa (o treinador é muito máis prudente do que o presidente e pensa máis nun proxecto a medio prazo), a bancada está claramente co de Castrofeito.


O TTIP é un Tratado de Comercio, Inversión e Servizos, que pretende eliminar calquera tipo de limitación normativa ou lexislativa dos países afectados polo ámbito do Acordo, pensado fundamentalmente para liberar de prohibicións as prácticas e actuacións contra dereito das Transnacionais Americanas e Europeas. As negociación comezaron no ano 2013 entre representantes da Comisión Europea e dos EUA, que están asistidos por máis de 600 asesores privados representantes das Grandes Transnacionais. Os Parlamentos, tanto Europeo como os dos propios países afectados polo Acordo non participan das negociacións, non coñecen o alcance real das materias en discusión nin tampouco está previsto que o Acordo teña que ser referendado por estas Cámaras. En definitiva, a soberanía dos países queda en suspenso para non interferir nos intereses do Gran Capital, deixando en evidencia onde reside o verdadeiro poder político; exactamente nas elites económicas. Os Parlamentos, tanto Europeo como os dos propios países afectados polo Acordo non participan das negociacións, non coñecen o alcance real das materias en discusión nin tampouco está previsto que o Acordo teña que ser referendado por estas Cámaras As razóns deste Tratado están fundadas na actualidade do Capitalismo e na necesidade e urxencia do Gran Capital para manter a súa taxa de lucro. O volume de capital que precisan para rendibilizar as súas actividades ten que crecer na medida en que o capital é maior, e a competencia das novas potencias económicas representadas por China, India, Brasil ou Rusia ameaza aos seus propios escenarios naturais e territoriais de negocio. Esta é a loita contemporánea do capitalismo pola acumulación e a concentración da riqueza, é a lei que somete a pobos e civilizacións. Por esta causa, os nosos dereitos no traballo, na saúde, no ensino, na seguridade alimentaria, medio ambiente; dereitos que asisten ao principal dereito á vida, quedan subordinados ao instinto de ser máis ricos daqueles que xa son inmensamente ricos. É a desposesión da humanidade para a acumulación duns poucos. Que consecuencias terá este Tratado no caso de ser aprobado? Sen salario mínimo, sen vacacións regulamentadas, sen Seguridade Social e sen Pensións, dependendo as coberturas do pacto individual do contrato Que consecuencias terá este Tratado no caso de ser aprobado? Nos dereitos do traballo a libre concorrencia de Empresas americanas sen dereitos sindicais, xa que EUA non asinou os Acordos da OIT sobre dereitos Internacionais no Traballo; sen salario mínimo, sen vacacións regulamentadas, sen Seguridade Social e sen Pensións, dependendo as coberturas do pacto individual do contrato, provocará unha competencia que afectará aos nosos dereitos. Os servizos e prestacións públicas perderán o seu carácter universal, xa que as Corporacións privadas poderán atacar as coberturas prestadas polo Estado alegando competencia pública coas súas actividades Na seguridade alimentaria xa que os EUA permiten a comercialización sen límites de produtos transxénicos sen contraste de afección á saúde. En Europa contrariamente so esta autorizado un transxénico. O tratamento masivo das carnes de ave con cloro para branquealas e facelas máis atractivas para o seu consumo e outra das prácticas comúns nos EUA. Os nosos produtos e os nosos labregos estarán seriamente ameazados polas Grandes Transnacionais. Os servizos e prestacións públicas perderán o seu carácter universal, xa que as Corporacións privadas poderán atacar as coberturas prestadas polo Estado alegando competencia pública coas súas actividades. A ofensiva por facerse co espazo público para negocio privado será unha constante na penetración destas Transnacionais. Todo vale, dende os servizos prestados polos Concellos ata a Sanidade e o Ensino. Resulta grotesco ver como os Estados que conforman a UE entregan voluntariamente a súa soberanía ao gran capital, e enfrontan como Patriotas esquizofrénicos os intentos de Soberanía de Nacións como Cataluña, Euskadi ou Galiza Resulta grotesco ver como os Estados que conforman a UE entregan voluntariamente a súa soberanía ao gran capital, e enfrontan como Patriotas esquizofrénicos os intentos de Soberanía de Nacións como Cataluña, Euskadi ou Galiza. O noso Pobo non terá futuro se non decidimos nós mesmos o noso destino e deberemos exercer inicialmente a nosa vontade opoñéndonos a este Tratado; mobilizando ao noso Pobo chegando a todos os lugares coa nosa palabra, as fábricas, as Universidades, ao noso agro, a todos espazos sensibles da vida social. Trátase de evitar o ocaso da nosa civilización, da desposesión do propio e singular que nos identifica como Galegos e Galegas.


Summary: Festival solidario en Teo contra a instalación dunha planta de tratamento de residuos.

O festival solidario e reivindicativo "DesPlanta Sons" terá lugar esta sexta feira 7 de setembro. Un festival pensado para todos os públicos que comezará ás 20.30h con inchables gratuítos para os máis pequenos quenes poderán disfrutar da música que lles trae o Capitán Garfo. O grupo coral de mulleres Son Elas continuará amenizando a festa para dar paso logo á música tradicional e folk a cargo de Tres Pesos e Os D'Abaixo. Rematarase o festival con música de Deseqilibrio Mental e os John Derees. A plataforma 'Casalonga Limpa de Residuos', sinala que "temos a esperanza de ser quen de enfrontarnos aos poderosos e impedir a construción da planta. Si o conseguimos teremos gañado a primeira batalla, mais non a guerra. A guerra so a gañaremos cando a canteira e a súa contorna, sexan quen sexan os propietarios, acompañen as nosas vidas no canto de ameazalas".