Summary: A implantación (non o modelo) de Boloña nas universidades galegas deixa moito que desexar. É certo que non todo é negativo e que na filosofía de promover a autonomía dos estudantes, a división de clases expositivas, interactivas e titorías, serviu para deixar un pouquiño atrás o sistema absurdo de aulas maxistrais

Nos últimos días véñense escoitando voces críticas coa aplicación do modelo de Boloña nas universidades galegas. Por non ser menos, pretendo neste artigo amosar a miña opinión ao respecto; opinión construída a partires da experiencia como docente universitario e non – téñase en conta- como experto ou estudoso do tema. O detonante parece ser que foi a data dos exames da convocatoria do primeiro cuadrimestre, xusto á volta das vacacións do Nadal, unha cuestión illada que nada ten que ver coa filosofía do modelo universitario Europeo. De feito en cursos pasados non acontecía así, senón que os exames desa convocatoria comezaban na terceira semana de Xaneiro. Así acontece este mesmo curso noutras universidades españolas, polo que semella ser unha opción escollida no sistema universitario galego, por moito que algúns opinadores aproveitaran para pontificar sobre os males da universidade española en xeral (si, tamén para equivocarnos debería servir a Autonomía da que nos dotamos). O detonante parece ser que foi a data dos exames da convocatoria do primeiro cuadrimestre, xusto á volta das vacacións do Nadal, unha cuestión illada que nada ten que ver coa filosofía do modelo universitario Europeo Efectivamente, non semella ter moito sentido realizar as probas de avaliación xusto á volta dun período de teórico descanso, pola mesma razón que era aínda peor o sistema que imperou durante varias décadas e que foi substituído polo actual, que fixaba os exames de recuperación a primeiros de setembro, logo dunhas vacacións tres veces máis longas que as de Nadal. Non pasou tanto tempo. Se falamos de datas de exames, a miña experiencia dime que a celebración dos exames de recuperación entre finais de xuño e primeiros de xullo, é un grande acerto pois entre outras cousas evita o "desconecte" estival dos estudantes (e profesores). Quen lles escribe tampouco entende cal é o problema de concentrar en seis meses tódolos exames do curso (cun período de catro meses polo medio). Poderemos discutir o sistema de avaliación, pero o anterior aspecto paréceme trivial. A implantación (non o modelo) de Boloña nas universidades galegas deixa moito que desexar Todo o anterior non é óbice para afirmar que a implantación (non o modelo) de Boloña nas universidades galegas deixa moito que desexar. É certo que non todo é negativo e que na filosofía de promover a autonomía dos estudantes, a división de clases expositivas, interactivas e titorías (que case en ningures son presenciais, por falta de capacidade), serviu para deixar un pouquiño atrás o sistema absurdo de aulas maxistrais onde a avaliación de coñecementos consistía en reproducir non exames o exposto polo profesor coa mínima desviación posible, sen reflexión algunha. Se non se avanzou máis neste eido foi por dúas razóns, en primeiro lugar pola inexistencia de recursos suficientes que posibiliten unha atención máis personalizado ao alumnado e, en segundo lugar, polas resistencia a mudar o chip por parte do noso gremio. Se as aulas seguen a impartirse á maneira de sempre, o sistema seguirá sendo o de sempre e dando os resultados de sempre. Mais non se trata unicamente dunha cuestión de recursos ou de mudanzas de rutinas, senón tamén de ordenamento dos plans de estudo. O número de materias dos grados é excesivo, canto menos en comparación coa media Europea, ao igual que tamén o son as horas de docencia presencial. Como consecuencia elévase a carga docente dos profesores. Unha redución de materias e das horas presenciais axustaría tamén a carga lectiva, resultando en máis tempo para a atención personalizada dos alumnos e para a investigación. Trátase dunha cuestión de eficiencia. Na miña opinión, se non se camiñou nesa dirección foi por unha resposta ate certo punto racional dos departamentos e facultades diante da lóxica institucional existente. Así, os plans da Xunta de Galicia e do Ministerio de Educación foron e van (agora con máis forza se cabe) no sentido oposto: cargar aos profesores de máis horas, baixo a filosofía de que sobra profesorado e de que traballamos pouco. Diante deste escenario non é raro que os departamentos loitaran para encher ás titulacións de materias (as súas), e dese xeito evitar reducir dimensión e capacidade de incidencia. É importante reflexionar sobre cal é o modelo máis acaido para equilibrar e compaxinar a labor docente coa investigadora Finalmente, aínda que este é un tema diferente e máis profundo, coido que é importante reflexionar sobre cal é o modelo máis acaido para equilibrar e compaxinar a labor docente coa investigadora. Mesmo se é pertinente manter como figura principal a do profesor docente e investigador cando en moitos casos só se realiza convenientemente unha das funcións. Do mesmo xeito, é moi necesario facer valer os resultados da avaliación tanto da calidade docente como da calidade investigadora para incrementar a eficacia do sistema. Se hai algún sector do sistema público onde iso non debería resultar complicado, este é o da educación universitaria. Poñámonos a iso e deixemos discusións de cafetería (universitaria).


Summary: O Colexio de Educadoras e Educadores Sociais de Galicia denuncia que o veto prexudica os intereses laborais dos e das traballadoras e tamén "algo moito máis importante", a calidade dos servizos públicos socioeducativos

"Están en xogo non só os intereses laborais das/os profesionais, senón algo moito máis importante: a calidade dos servizos socioeducativos que se ofrecen dende a administración pública"As educadoras e educadores sociais de Galicia levan moito tempo demandando que a Xunta regularice e "dignifique" a súa profesión a través dunha reforma da Lei de emprego público e da convocatoria de postos de traballo desta especialidade (educación social). O pasado 6 de novembro publicouse no DOG a convocatoria da especialidade 'Educadoras/es', con 90 prazas, sen esixir nesa convocatoria como requisito a titulación de Educación Social. Esta semana o PSdeG-PSOE levou á cámara as reivindicacións deste colectivo, presentando unha moción para regularizar a profesión. A iniciativa contou co apoio dos restantes grupos da oposición, pero foi rexeitada pola maioría absoluta do Partido Popular. Ante o bloqueo exercido polo PP, o Colexio de Educadoras e Educadores Sociais de Galicia (CEESG) alerta de que "están en xogo non só os intereses laborais das/os profesionais desta disciplina, senón algo moito máis importante: a calidade dos servizos socioeducativos que se ofrecen dende a administración pública".O PP rexeitou promover unha Lei de Profesionalización da Educación Social para "visibilizar, dignificar e reivindicar o papel destes profesionais como axente de cambio na nosa sociedade"A proposta socialista apostaba por promover unha Lei de Profesionalización da Educación Social para "visibilizar, dignificar e reivindicar o papel destes profesionais como axente de cambio na nosa sociedade". A deputada Noela Blanco salientou a importancia desta profesión para "abordar necesidades sociais ás cales dan solución con actuacións específicas", como por exemplo fronte aos problemas de convivencia, as novas modalidades de exclusión ou a necesidade dun reparto máis equitativo dos bens. E advertiu de que a ausencia de regulación desta profesión "fai que non estean claros os límites e o alcance da mesma, tanto nas entidades públicas, nas entidades privadas como no terceiro sector"."Tendo en conta que nos encontramos ante servizos públicos que en moitos casos atenden a persoas en situación de vulnerabilidade, cobra aínda máis importancia garantir que ditos servizos sexan prestados por profesionais acreditadas/os", sinala o Colexio, que engade que en Galicia "existe unha titulación universitaria, a de Educación Social, implantada dende mediados dos anos 90".O CEESG subliña que a aceptación doutras titulacións distintas de educación social "é un agravio e discriminación para as educadoras/es sociais, así como un factor que incide na calidade dos servizos socioeducativos ao non garantir o carácter interdisciplinar que debe caracterizar os equipos profesionais e a especialidade neste campo". E lembra que a creación do título de Educación Social tivo lugar "ao detectarse dunha necesidade de formación universitaria especializada á que non daba resposta ningunha titulación das existentes con anterioridade".A día de hoxe, hai máis de 4.000 persoas tituladas en Educación Social en Galicia"A Xunta de Galicia debería dar exemplo na defensa do dereito da cidadanía a recibir unha atención especializada, así como na defensa dos dereitos das persoas que investiron esforzo, tempo e cartos nunha formación universitaria oficial, recoñecida pola administración pública", di o Colexio, que salienta que a día de hoxe, hai máis de 4.000 persoas tituladas en Educación Social en Galicia.O CEESG afirma que seguirá defendendo "que a única titulación que debe ser admitida no proceso selectivo de "educador/a" é a de Educación Social (diplomatura ou grao)" ante a Dirección Xeral de Función Pública e as organización sindicais, ás que critica a súa negativa a defender as súas reivindicacións.Ademais, mantense aberta a campaña online que lle reclama á Xunta o recoñecemento profesional da Educación Social, e que xa recolleu máis de cinco mil apoios.


Summary: O candidato do PSOE pola Coruña pide explicacións polas concesións da Xunta á empresa da irmá do líder do PP. Pachi Vázquez amosouse convencido de que, malia ás enquisas, serán quen de mobilizar o electorado indeciso.

O cabeza de lista pola provincia da Coruña polo PSOE, o ex-ministro Francisco Caamaño, asegurou na Coruña durante un acto sobre servizos sociais que "Feijóo debe saber que non convén mesturar a política cos negocios". Fixo alusión así ao repunte das informacións relativas á adxudicación por parte de Xunta de contratos á empresa da irmá de Feijóo -Eulen- por un importe de 1,4 millóns de euros, boa parte deles sen concurso público. Caamaño cualificou os datos como "inquietantes" e reclamou unha resposta do candidato do PP, do que dixo agardar "que dea explicacións", e insistiu: "Espero que non faga como os contratos de Pemex". "Quero que non volva ocultarnos cousas, como xogar co de Pemex, do que aínda non sabemos nada malia que dixo que o ía amosar todo, espero que non vaia pasar o mesmo que coa auditoría a favor da fusión das caixas galegas que tampouco vimos. Esa non é a forma de gobernar, nin de ser coherente", engadiu. O candidato socialista pola Coruña sinalou que hai noticias que sorprenden en relación a Feijóo "porque por exemplo, paseou nun avión privado dun millonario, cando el criticaba doutros situacións semellantes". Pachi Vázquez quere mobilizar indecisos Pola súa banda, o candidato á presidencia da Xunta do PSOE, Pachi Vázquez, fixo un inciso na preparación do seu debate con Feijóo e atendeu as cámaras dunha emisora de televisión estatal, onde amosou de novo a súa aposta por conseguir o voto das persoas que aínda non o teñen decidido. "Hai un 40% de indecisos. Moitos deles estanse decantando polo PSOE así que temos moita esperanza nun bo resultado", dixo. En relación á crise, o líder socialista fixo fincapé en que con Feijóo a débeda de Galiza multiplicouse por dous e que o desemprego na comunidade está entre os máis altos do estado. Por iso, dixo defender que "a crise débena pagar os que máis teñen, non espremendo as familias ou recortando pensións". Pachi tamén defendeu a dimisión do alcalde de Ourense, Francisco Rodríguez, malia a crer na súa "inocencia".


Summary: 'O libertador ibérico' liderou o secuestro do barco luso 'Santa María'.

A sala MBA da Cinemateca Nacional de Caracas (Venezuela) proxecta na tarde desta terza feira, 11 de outubro, o documental Xosé Velo. O libertador ibérico, dirixido por Aser Álvarez, de Arraianos Producións, coa colaboración da Deputación de Pontevedra. Esta obra audiovisual repasa a vida de Velo (Celanova, 1916; São Paulo, 1972), coñecido por liderar o secuestro do navío luso Santa María co fin de chamar a atención sobre as ditaduras que daquela rexían o Estado español e Portugal. Aser Álvarez recupera do esquecemento os escritos do "libertador" Xosé Velo A censura evitou, durante décadas, que na Galiza se soubese máis desta figura transcendental para a cultura galega, mais agora, da man de Aser Álvarez, podemos coñecer o seu labor colaborando co exilio galego no Brasil ou Venezuela, así como a súa infatigábel loita antifascista e na procura dunha sociedade democrática e xusta. Vocación de poeta Mais a verdadeira vocación de Xosé Velo, apuntaba recentemente Álvarez nunha entrevista en Nós Diario, era a de poeta: "Pero o seu compromiso non lle deixou desenvolver esa parte da súa obra; vivía nun perpetuo estado de emerxencia, no que sempre había outras tarefas que resolver", sostiña. O cincuentenario do pasamento de Xosé Velo descubrirá a súa obra inédita Velo militou durante a II República nas Mocedades Galeguistas canda Celso Emilio Ferreiro. O golpe de Estado de 1936 sorprendeuno en Compostela e, após ser detido polas tropas fascistas, foi obrigado a combater no bando do xeneral Franco. A imposición do réxime fascista non supuxo un impedimento para seguir a loitar pola liberdade, e en 1945 foi novamente apresado en Vigo e acusado de participar de movementos antifranquistas e galeguistas. Aproveitando un permiso de liberdade condicional, foxe e en 1948 chega a Portugal, paso previo a asentarse en Venezuela.


Summary: CON VÍDEO O comité de folga reclama a "inmediata convocatoria da mesa de negociación" tras máis de dous meses de paro indefinido e despois de ser expulsado da sede da Xunta A Xunta rexeita reunirse co persoal de Xustiza en folga tras case tres semanas sen facelo

A Xunta rexeita reunirse co persoal de Xustiza en folga tras case tres semanas sen facelo A axenda oficial do presidente da Xunta incluía este sábado un único acto público. A asistencia contra as sete e media da tarde no teatro Principal de Pontevedra ao acto central do Día das Artes Galegas, dedicado neste 2018 pola Academia de Belas Artes ao arquitecto Alejandro de la Sota. O xefe do Goberno galego estaba na cidade dende últimas horas da mañá, xa que acudiu a mediodía a un acto do PP, e á hora anunciada dirixiuse ao teatro. Pero, cando estaba a apenas 200 metros, na contorna da Praza de España, decatouse de que ás portas do acto o agardaba unha vintena de representantes do persoal da Administración de Xustiza que leva máis de dous meses en folga. Como recolle Diario de Pontevedra, o presidente deu media volta e marchou para esquivar a protesta e non "boicotear" o evento, segundo recolle este xornal. O conselleiro Román Rodríguez quedou como representante do Goberno galego nun acto ao que si asistiron con normalidade membros doutras forzas políticas e que se celebraba apenas vinte e catro horas despois de que a propia Xunta decidise non sentar, o pasado venres, á mesa de negociación que o comité de folga reclamaba retomar. O persoal pedía que a Vicepresidencia explicase o suposto aumento de 300 euros ao mes ao que aludiu en varias ocasións Alfonso Rueda e por iso acudiu á sede central da Xunta, en San Caetano. Pero o Goberno "non só non compareceu, senón que utilizou a Policía para botar fóra" a delegación sindical, denunciaron. @ARueda68 eres moi valente cando estás coa policia. Pero NON tes valor a pasar por diante d@s camisetas azuis. #folgaxustiza pic.twitter.com/xQDGkdEVy5 — @pablovaleiras (@pablovaleiras1) 14 abril 2018 Membros do comité de folga ás portas do Teatro Principal de Pontevedra, onde conversaron co deputado do BNG Luís Bará Con este pano de fondo e mentres o atasco de asuntos pendentes non deixa de medrar nos xulgados o comité rexistrou este sábado unha nova solicitude formal de negociación. "Tras dous meses de folga o comité continúa a ser avalado polas traballadoras e traballadores da Administración de Xustiza para continuar coa negociación en defensa dos seus dereitos", sinala o escrito, no que os sete sindicatos dan "resposta ás declaracións da Administración realizadas en diversos medios estes últimos días", así como ao "escrito remitido pola Dirección Xeral de Xustiza" na que apenas dous días antes se "manifestaba vontade negociadora". O comité de folga rexistrou unha nova solicitude formal de negociación tras ser expulsado da sede da Xunta Aínda que esa vontade "non se correspondese coa posterior actuación, onde por parte da Xunta se impediu a entrada aos membros do comité de folga ao recinto de San Caetano", a represntación do persoal "solicita a inmediata convocatoria da mesa de negociación para retomar" as conversas que, lembran, foron "rotas por parte da Administración". O vicepresidente Rueda, pola súa banda, reiterou a preguntas da prensa tras o devandito acto de partido en Pontevedra que o seu departamento está a "facer todo o posible" para poñer "fin ao conflito". Este último desencontro produciuse tras unha semana no que, alén de non retomar as negociacións, o Goberno galego apostou pola crítica frontal aos representantes do persoal. Así, despois de que o comité de folga trasladase as súas reivindicacións ao Congreso dos Deputados e llas fixese chegar ao ministro de Xustiza tras manter senllos encontros con En Marea e PSOE, o propio Feijóo instou a "todos os galegos" a "ver" que "esta folga deixou de ser unha reivindicación sindical" e que o persoal mobilizado "empeza a ter relación con determinados grupos políticos". Mentres, calcúlase que os xuízos suspendidos poden superar xa os 20.000 e os salarios perdidos polo persoal en folga indefinida suma uns 3 millóns de euros dende o pasado 7 de febreiro. O atoamento pode ser aínda maior se finalmente se concretan os paros anunciados por membros da xudicatura e mais da fiscalía en reclamación de máis independencia xudicial e de melloras condicións laborais. Ao tempo, cunde entre o colectivo a sensación de que o Goberno galego apostou pola estratexia do esgotamento dos folguistas para buscar a fin do conflito.


Summary: O Parque Natural Baixa Limia-Serra do Xurés perdeu máis de 2.000 hectáreas nos últimos días. O lume arrasou case por completo a súa reserva integral mentres segue á espera da aprobación dun novo Plan reitor de uso e xestión complementario do Plan de ordenación dos recursos naturais revisado en 2009 após a súa creación en 1993.

No ano 1993 declarouse o parque natural Baixa Limia-Serra do Xurés, un espazo protexido que superaba as 20.000 hectáreas repartidas entre os concellos de Entrimo, Lobios e Muíños. A canda a súa creación aprobouse o Plan de ordenación de recursos naturais (PORN) á espera dun Plan reitor de uso e xestión (PRUX) que chegou en 1998 e que quedou obsoleto tres anos máis tarde. Desde entón, o espazo protexido espera un novo plan. Un marco obrigatorio por lei e necesario para a planificación dos usos que se poden dar sobre o territorio e os requirimentos baixo os que se deben desenvolver para facelos compatíbeis coa conservación da área e das especies protexidas. Segundo Serafín González, presidente da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), o PRUX "ten un valor real, malia o desinterese da Administración por concretar as normas que determinen o que se pode e o que non se pode facer dentro dos sus límites". O parque natural é a máxima figura de protección na Galiza. En 2018, máis de dúas décadas despois da declaración do parque natural, a Xunta iniciou o procedemento para a aprobación do PRUX. "A Lei de conservación da natureza de 2001 derrogada pola Lei de patrimonio natural e da biodiversidade da Galiza, de 2019, estabelecía dous anos para a aprobación dese plan principal desde a creación dun parque natural. Un prazo que desapareceu da última norma e que parece querer restarlle responsabilidade á Administración, por máis que segue sendo preceptivo e esencial para a xestión e conservación destes espazos protexidos", sinala Beltrán Puentes, investigador predoutoral da Universidade de Santiago de Compostela no ámbito do Dereito Público. Abandono e desprotección O parque natural da Baixa Limia-Serra do Xurés non é o único que bota en falta o seu Plan reitor de uso e xestión. "Dos seis parques naturais cos que conta Galiza na actualidade, tutelados directamente pola Xunta, só tres dispoñen de PRUX, os tres aprobados no último ano", afirma Fins Eirexas, secretario xeral da Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega). Os PRUX dos parques naturais do Invernadeiro e Serra Enciña da Lastra aprobáronse en setembro de 2019. O do parque natural Monte Aloia actualizouse en febreiro de 2020. "O parque natural Complexo dunar de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán foi declarado en 1992. Suma case tres décadas de espera para saber cales son os límites que rexen o aproveitamento dos seus recursos", salienta Eirexas. "O parque natural das Fragas do Eume creouse en 1997 e non foi até 2017 que se iniciaron os trámites para dotalo dun plan reitor, agora paralizado". Galiza non só ten poucos parques naturais, e pequenos, senón que é o territorio do Estado con menos porcentaxe de superficie protexida pola Rede Natura. O parque natural é a máxima figura de protección na Galiza. "E malia a riqueza de hábitats e a diversidade de especies, contamos cun número ridículo de espazos protexidos que, ademais, se xestionan sen as ferramentas necesarias para a súa conservación, mesmo con medidas prexudiciais para a súa custodia", inciden desde Adega. Neste sentido, Fins Eirexas sostén que "o uso e ordenamento dos parques naturais colide cos intereses turísticos e urbanísticos que se dan a contorna do parque de Corrubedo ou cos intereses do sector da madeira que operan nas Fragas do Eume. O Goberno galego prefire sacrificar a xestión dos espazos protexidos, tamén no Xurés e noutras áreas de valor, onde ten consentido carreiras de 4x4 que arruinaron especies custodiadas". Obrigas legais "Non pode ser que, nin para os espazos naturais de maior interese nin para as especies en perigo, a Xunta estea a incumprir a súas obrigas legais, que pasan pola creación dos plans de uso e xestión e os plans de recuperación e conservación das especies ameazadas", engade Serafín González. Plans que non teñen carácter de lei, apunta Puentes, pero que poderían ter "carácter normativo sempre que impoñan obrigas e cargas sobre os suxeitos. O que sucede é que son máis ben descritivos, e calquera sinal de norma queda nunha mera declaración de intencións". Para o presidente da SGHN a desidia da Administración galega a respecto do patrimonio natural de máis valor tamén se advirte na "insignificante" dotación orzamentaria que adxudica a cada espazo e na supresión das direccións dos parques naturais. "Non hai unha vontade real de que os parques funcionen ben. Dunha banda, falta investimento para poder executar medidas beneficiosas para o desenvolvemento sustentábel e a conservación eficaz de cada espazo, que a Xunta obstaculizou ao eliminar as súas direccións particulares, instaladas sobre o terreo, e crear unha superdirección única en Santiago, afastada da realidade e das necesidades dos distintos territorios". Custodia fronte aos lumes "Galiza non só ten poucos parques naturais, e pequenos, senón que é o territorio do Estado con menos porcentaxe de superficie protexida pola Rede Natura", engade Beltrán Puentes. "Como figura de protección é menor, pero á vista do noso patrimonio é un dato significativo. Hai 15 anos que nin se amplía a superficie protexida nin se declaran novos espazos". A raíz do problema dos lumes é social, e segue sen abordarse. Insistir na intencionalidade e dedicar todos os esforzos á extinción non resolve o problema nin exime de responsabilidade. Na práctica, sinalan unha pasividade administrativa que impide a consolidación dunha planificación eficiente dos recursos e usos dos parques naturais, así como das medidas necesarias para a súa conservación, cuxas consecuencias se observan, unha vez máis, no incendios forestais. O lume arrasou en días pasados a reserva integral da Baixa Limia-Serra do Xurés. No que vai de verán arderon máis de 3.000 hectáreas nunha zona "declarada reserva da biosfera, de interese comunitario e de especial protección para as aves; mais sen rastro de actuacións propias dun territorio de especial protección", asevera Serafín González. "O Xurés arde desde hai 50 anos, ao igual que o Macizo Central. Zonas de montaña, afectadas polo despoboamento, onde se privou a xente do uso do monte como ferramenta agrícola e gandeira sen brindarlle alternativa, onde as repoboacións forestais forzosas iniciadas polo Estado hai xa perto dun século desataron unha conflitividade que deu pé ao emprego do lume como protesta", e que se estendeu no tempo como solución para todo, afirma González. "A raíz do problema dos lumes é social, e segue sen abordarse. Insistir na intencionalidade e dedicar todos os esforzos á extinción non resolve o problema nin exime de responsabilidade", engade. "Urxe un plan de desenvolvemento que garanta unhas condicións de vida dignas tamén desde o punto de vista ecolóxico", conclúe.


Summary: A valedora do Pobo considera que 2020 foi "un ano difícil para os dereitos humanos" e reclama que "a realidade poscovid" sexa "mellor que a anterior".

A valedora do Pobo, Dolores Fernández Galiño, recoñeceu que 2020, co impacto da pandemia, foi "un ano difícil para os dereitos humanos", como ocorre, dixo, cando hai algún "desastre" deste tipo. "A realidade poscovid debe ser mellor que a anterior", reclamou esta sexta feira, 2 de xullo, na súa comparecencia na comisión de Peticións da Cámara galega en que presentou o informe da Valedoría. "As dificultades na procura dos dereitos humanos non nos deben levar ao desánimo, senón a reforzar o noso compromiso. Non deixaremos de prestar atención aos problemas anteriores, que se agudizaron coa situación da pandemia como a desigualdade de mulleres e homes, a violencia de xénero, violencia e acoso, explotación humana, persoas con discapacidade, discriminacións, colectivos desfavorecidos, dereitos dixitais, medio ambiente", citou a valedora. Evidenciou, ademais que a pandemia obrigou a incidir especialmente en aspectos como o sistema sanitario, servizos sociosanitarios, traballo decente e fenda dixital. Un ano duro Desde 14 de marzo de 2020, día en que foi declarado o primeiro estado de alarma para facer fronte á crise sanitaria, até 21 de xuño, día en que decaeu; o alto comisionado xestionou un total de 222 asuntos relacionados coa pandemia e abriu 33 actuacións de oficio, unha tendencia á alza con respecto a 2019 que se mantivo até final de 2020. Os asuntos totais nese ano alcanzaron os 2.912, é dicir, 28% máis que en 2019, incremento similar ao rexistrado no número de persoas que se dirixiron á valedora para solicitar asesoramento, que creceu 27%, até os 7.526. Na quenda de intervención dos grupos políticos, a deputada do PP Paula Prado destacou a "boa dinámica de traballo" na relación entre a Valedoría e as Administracións, que non a viron como "unha policía, senón colaborativa". "Parécenos ben que siga nesta liña", remarcou. O deputado do BNG Daniel Castro puxo o acento na necesidade de reforzar a "Valedoría do Pobo no mundo rural" e en que se faga fincapé en temas como vivenda e sanidade e perspectiva de xénero". Pola súa banda, a socialista Noelia Otero pediu "ambición" para a resolución dos problemas das galegas e galegos e advertiu de que "non hai sociedade que resista sen a solidez dun sistema baseado na xustiza social".


Summary: Os equipos galegos do Noia, Burela e O Parrulo Ferrol xa coñecen os seus rivais para a Copa do Rei de fútbol sala. A competición será os días 15 e 16 de novembro.

Esta terza feira tivo lugar no salón Luís Aragonés da Cidade do Fútbol das Rozas, en Madrid, o sorteo de todos os emparellamentos referentes á cuarta eliminatoria da Copa do Rei de Fútbol Sala, nos que xa entran os equipos da Primeira Federación Futsal, coa excepción do FC Barcelona e Mallorca Palma Futsal, que participan na UEFA Futsal Champions League. No bombo estaban tres clubs galegos: o Noia Portus Apostoli, o Pescados Rubén Burela e O Parrulo Ferrol. Un Noia de Primeira en fútbol sala Emparellamentos a partido único O sorteo resolveu que o Noia, ao estar na máxima categoría estatal, sexa o único galego en ter que desprazarse ao xogar co Sala 5 Martorell FS en Catalunya. O equipo catalán milita na Segunda División, na que ocupa a quinta praza na súa tempada de regreso á categoría de prata con dez puntos. O Pescados Rubén Burela recibirá na Mariña ao Viña Albali Valdepeñas. O equipo de Castela-A Mancha, pola súa parte, vén de ser derrotado na última xornada na súa casa polo Noia Portus Apostoli, a formación rebelación do campionato. O Parrulo Ferrol tamén xogará na casa, neste caso no Polideportivo da Malata, contra o Xaén Paraíso Interior FS. O Parrulo e Valdetires potenciarán o fútbol sala feminino en Ferrol O equipo andaluz ten experiencia nesta competición na que conseguiu un subcampionato na tempada 2018-2019. Na actualidade está oitavo na clasificación da Liga Nacional de Fútbol Sala. A rolda da Copa do Rei será a través dun partido único e constará de tres equipos de Segunda B, once equipos de Segunda Federación Futsal e catorce de Primeira Federación Futsal. Todos os encontros terán lugar entre os días 15 e 16 de novembro, quedando emparellados con equipos de Primeira os clubs de menor categoría, que gozarán da condición de local.


Summary: O goberno da Xunta introduce dúas modificacións á Lei de Patrimonio Cultural a través da Lei de Acompañamento dos Orzamentos que levarán a unha maior desprotección dos bens de interese cultural.

A través da Lei de Acompañamento dos Orzamentos, a Xunta introduce dúas modificacións da Lei de Patrimonio Cultural que conducirán a unha maior desprotección dos bens patrimoniais. Unha delas afecta ao planeamento e outra directamente á protección dos bens. Coas modificacións o goberno de Feijóo dá pasos atrás na protección do patrimonio e faino a través dun mecanismo de rápida tramitación e sen debate social. Até agora, a Lei de Patrimonio contemplaba que a Xunta, a través da Dirección Xeral de Patrimonio, contaba con tres meses para elaborar un informe sobre sobre a afección aos bens patrimoniais. Se o informe non se emitía neses tres meses, a actuación non se podería levar a cabo xa que se consideraba unha resposta negativa até a emisión dun informe de carácter positivo. Coa reforma que a Xunta promove a través da Lei de Acompañamento, no caso de que a Xunta non emita o informe no prazo establecido considerarase automaticamente que é favorábel. O atraso administrativo que acumula unha Dirección de Patrimonio mermada de persoal contribuirá así a que os proxectos se desenvolvan sen o control que ate agora se establecía sobre os bens patrimoniais. Urxente e sen informe do CES A Xunta opta ademais para esta reforma por realizala a través da Lei de Acompañamento dos Orzamentos o que facilita unha rápida tramitación, pola vía de urxencia, sen informe ao Consello Económico e Social e sen o asesoramento de ningunha das instancias implicadas, nin sequera o Consello de Cultura Galega, organismo estatutario que ten como un dos obxectivos o asesoramento ao goberno e ao Parlamento en materia cultural e patrimonial. Ademais do artigo 32.4, a lei sufrirá tamén modificación no 53.1que ten a ver coa protección dos bens inmóbeis catalogados. Da mesma maneira, se o informe non se emite en tres meses, a resolución considerarase favorábel o que permitirá a calquera organismo ou particular efectuar un proxecto mesmo sendo afectado un ben patrimonial. O grupo parlamentar do BNG vai solicitar a retirada das modificacións que afectan á Lei de Patrimonio e reducen a protección sobre os bens patrimoniais.


Summary: A Plataforma Galiza con Catalunya denuncia que se está a "poñer en evidencia que se está aplicando o artigo 155 da Constitución de maneira encuberta".

Esta cuarta feira terán lugar en Galiza varais concentracións para denunciar e rexeitar o operativo que se está a desenvolver en Catalunya. "Están poñendo en evidencia que se está aplicando o artigo 155 da Constitución de maneira encuberta", afirma a plataforma Galiza con Catalunya, convocante destas mobilizacións. Por iso, reiterou, "queremos expresar a nosa máis rotunda condena a estes feitos". Hora e lugar: Ferrol: 20:30 h na praza Amada García Diante do edificio da Xunta Lugo: 20:00 h diante da Subdelegación do Goberno A Coruña: 20:00 h diante da Subdelegación do Goberno Compostela: 20:30 h na Praza do Toural Vigo: 20:00 h na Farola de Urzáiz Pontevedra: 20:00 h diante da Subdelegación do Goberno Ourense: 20:30 horas, Subdelegación do Goberno Manifestación o día 30 A plataforma Galiza con Catalunya -constituída por organizacións sociais, culturais, políticas e sindicais galegas en apoio ao proceso catalán- anunciou a convocatoria dunha manifestación que terá lugar en Compostela o vindeiro sábado día 30 de setembro, con saída ás 12:00 horas da Alameda, "en apoio á democracia e ao dereito a decidir do pobo catalán". En representación da Plataforma, Olaia Chaves sinalou que as organizacións que a conforman uníronse "por unha causa común que é a defensa dos dereitos colectivos dos pobos e a defensa da democracia". Denunciou que se cualifique como "referendo ilegal a un acto lexítimo de expresión da democracia" A preguntas dos xornalistas respecto da posibilidade de que se impida a saída da manifestación, a portavoz da plataforma lembrou que non houbo problema algún cunha manifestación de características semellantes que se fixo en Euskadi a semana pasada.O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, aclarou que xa está comunicada á delegación do Goberno e asegurou que "si ou si, o día 30 vai a haber esta manifestación á que chamamos a todas as galegas e galegos a participar".


Summary: A fronte nacionalista considera que a proposta do PP chega tarde coa Comisión e agarda que sirva para resolver problemas como a estafa das preferentes

O viceportavoz do grupo parlamentar do BNG, Carlos Aymerich, valora que o PP rexistrase finalmente a posta en marcha da Comisión de Investigación das Caixas mais advirte que chega tarde, "que os traballos xa tiñan que ter comezado, tal e como reclamou o BNG en reiteradas ocasións". Aymerich defende que estes traballos non só "miren ao pasado", que non servan só para facer "arqueoloxía" do que sucedeu senón que tamén achegen solucións tanto para evitar a liquidación de Nova Galicia Banco como para resolver asuntos como a estafa das preferentes. O deputado nacionalista lembra que o BNG sempre defendeu unha Comisión de Investigación que esclareza todo o que aconteceu coa xestión das Caixas e depure responsabilidades polas indemnizacións millonarias dos ex directivos, pero tamén unha investigación que evite que Galiza fique sen unha ferramenta como Nova Galicia Banco, que segue tendo o 40 por cento do negocio finaceiro galego.


Summary: A Orgaccmm exixe que declarar os montes veciñais como unha figura de protección ambiental e cultural e que se teña en conta que as comunidades de montes son en si mesmas dinamizadoras do rural.

Representantes da Organización galega de Comunidades de Montes (Orgaccmm) entregaron esta cuarta feira no rexistro do Parlamento da Galiza máis de 12.000 firmas que avalan unha iniciativa lexislativa popular (ILP) para protexer os montes veciñais como figura diferenciada tanto da propiedade privada como da pública, evitando así que poidan "privatizarse" para o seu uso comercial. Xosé Alfredo Pereira, presidente da Orgaccmm: "Pretenden roubar o monte ás persoas comuneiras" Esta iniciativa, tal e como explicou o seu presidente, Xosé Alfredo Pereira, ten como obxectivo preservar o carácter específico comunal dos montes veciñais, e que se recoñeza como tal este tipo de propiedade. Por outra parte, os promotores desta ILP exixen declarar os montes veciñais como unha figura de protección ambiental e cultural e que se teña en conta que as comunidades de montes son en si mesmas dinamizadoras do rural. Comuneiros piden que parte dos fondos europeos vaian a desenvolver a economía rural Para a entidade, é esencial que se manteña o carácter comunal da propiedade destes espazos, incluso traspasándoa a unha comunidade de montes contigua en caso de non existir poboación suficiente, pero evitando que poida pasar a mans privadas que dediquen estes espazos a explotacións comerciais, como a madeira ou a minaría, dixo Pereira "Dirección contraria" a Medio Rural. Neste sentido, apuntou o presidente da Orgaccmm, a iniciativa vai en "dirección contraria" ao borrador co que, critica, a Consellería do Medio Rural pretende modificar a lexislación dos montes comunais. Vía libre ás empresas madeireiras para ficaren coas terras comunais "Levamos anos denunciando que a Consellaría de Medio Rural pretende, mediante os cambios lexislativos promovidos polo Partido Popular (PP), que empresas de diversa índole, forestais, madeireiras, eólicas ou mineiras, poidan facerse coa xestión de montes veciñais e comunais", manifestou Pereira. Para o presidente da organización de montes veciñais, a posibilidade de xestión privada ou comercial destes montes en man común, ou que se dea acceso á súa xestión a persoas alleas á veciñanza dunha determinada zona implica "roubar" este terreo, concluíu.


Summary: Os orzamentos do Estado de 2021 recollían un investimento para Galiza de 832 millóns de euros. Malia que a cantidade consignada representaba unha baixa de 11% en relación con anterior anualidade, as partidas incorporadas ás contas públicas non foron investidas na súa totalidade. Segundo recolle unha liquidación orzamentaria remitida polo Goberno aos deputados do PP, o Estado só investiu na Galiza 69,7% do aprobado.

As contas públicas do Estado de 2021 destinaban para Galiza 832 millóns de euros. A contía significaba unha baixa de 11% do presupostado para o país en 2020 e significaba a cifra máis baixa desde 2004. Precisamente, desde esa anualidade o investimento previsto na Galiza superou en todos os exercicios os 1.000 millóns de euros, agás en 2017 que sumou 924, 6 millóns de euros e en 2019 cando se situou en 936, 7 millóns de euros. A caída dos investimentos provocou unha dura reacción do PP e do BNG e xerou grande malestar nas propias filas dos socialistas galegos, unha parte dos cales afearon a Gonzalo Caballero a súa posición submisa cara a Madrid. Un dos motivos centrais das queixas era que o retallo orzamentario producíase ao tempo que aumentaba o gasto no conxunto do Estado en 50%, chegando a un incremento de 83% en Murcia, de 63% en Asturias, de 57% en Valencia e de 56% en Nafarroa, O Goberno do Estado, nunha recente resposta a unha pregunta escrita dos deputados populares, recoñeceu que o Executivo de Sánchez só investiu na Galiza 69,7% do consignado para 2021. Segundo estes mesmos dados, ficaron sen executar na Galiza nese exercicio 260 millóns de euros, sendo transferida unha parte importante desta contía a financiar diversas actuacións na Comunidade de Madrid. A orientación das contas de 2020 situouse na liña dos fondos Covid e React-EU. O primeiro repartiu entre todas as comunidades 16.000 millóns, con Madrid á cabeza con 3.346 millóns e Galiza nos postos de cola con 735 millóns O criterio de reparto repetiuse co fondo React-EU, que reservou para Galiza 441 millóns, 4,4% do total do fondo de 10.000 millóns. Madrid gaña Madrid veuse favorecida en 2021 cun investimento de 800 millóns de euros, practicamente 600 millóns máis do previsto nos orzamentos do Estado. As novas partidas achegadas polo Goberno dirixíronse a diferentes actuacións, entre elas librar de peaxes as estradas A-2 e A-4 , a adquirir novos edificios públicos, aumentar as dotacións de centros de ocio ou museos e asignar máis fondos diversos programas gobernamentais como o Mecanismo de Recuperación e Resiliencia. A operativa aplicada en 2021 a execución das contas públicas non é un caso illado. A redución por parte do Estado do investimento inicialmente previsto ven sendo unha práctica habitual. Sen ir máis lonxe, o Goberno de Raxoi deixou sen executar na Galiza entre 2011 e 2018 actuacións aprobadas nos orzamentos por un importe de 2.590 millóns de euros


Summary: A recadación tributaria en España, e Galiza, descansa maiormente sobre as clases populares –clases de rendas medias e baixas-: case as súas tres cuartas partes.

Unha de tantas reformas pendentes no estado español é a reforma fiscal. España conta actualmente con un sistema tributario que amais de non seren o que correspondera a realidade económica e territorial española, de coadxuvar a desigualdade e os desequilibrios territoriais crecentes, de intensificar a crise económica na que seguemos inmersos non compre o mandato constitucional. "Todos contribuirán ao sostemento dos gastos públicos de acordo coa súa capacidade económica mediante un sistema tributario xusto inspirado nos principios de igualdade e progresividade que, de ningures, terá carácter confiscador" (Constitución Española, art. 31.1). O sistema fiscal español é, de sempre, un sistema deficitario dende o punto de vista da recadación. Un déficit que se reflicte en que a presión fiscal en España (32,5% do PIB) está situada 7 puntos por baixo da media na Unión Europea (39,5%) (GESTHA: www.gestha.es. Tódolos datos aquí utilizados son recollidos dos informes desta organización). Un déficit que, sen desbotar o impacto da crise sobre a recadación, deriva fundamentalmente de dúas circunstancias: 1. O elevadísimo nivel de fraude fiscal, 2. O trato extremadamente favorable as rendas de capital. En relación ao primeiro punto –fraude fiscal- os datos mais fiables sitúan o valor en España da economía somerxida nun 24,6%, en Galiza o 25,6% -equivalentes a 14.200 millóns de euros-, unha porcentaxe que está mais de 10 puntos por riba da media na Unión Europea (13/14%) -40.00 millóns de euros-, que en Galiza son 11 puntos –mais de 6.000 millóns de euros- (GESTHA). Como podemos veren a incidencia da fraude fiscal na recadación tributaria e, xa que logo, na baixa presión fiscal resulta indiscutible en España e, incluso mais, en Galiza. Unha fraude fiscal que, debe sinalarse, nun 72% procede das grandes fortunas. Pero sendo importante o peso da fraude fiscal na baixa recadación, así como os efectos propios da crise e a conseguinte caída dos ingresos, hai outro factor que coadxuva fortemente a este baixa presión fiscal e que non é o outro que a propia estrutura do sistema tributario español que como dixen antes non se corresponde nin coa realidade económica española nin tampouco coa equidade no tratamento fiscal. En España, en Galiza sucede algo practicamente similar, a recadación tributaria descansa maiormente sobre o IRPF -42% da recadación total-, o IVE -30%- e o Imposto de Sociedades -13%-. Como podemos ver so o IRPF supón case a metade da recadación tributaria total: un IRPF que nun 84% procede das rendas do traballo. Si a elo lle engadimos que o IVE grava mais as rendas medias e baixas (GESTHA) entón vemos que a recadación tributaria en España, e Galiza, descansa maiormente sobre as clases populares –clases de rendas medias e baixas-: case as súas tres cuartas partes. Poderase entón dicir que a caída na recadación tributaria influíu de xeito decisivo a crise económica coa conseguinte caída do emprego e do consumo. Pero si ben iso é certo esta caída non xustifica por se mesma a baixa presión fiscal: os datos que se manexan din que nestes anos de crise a caída na recadación por IRPF foi do 11% e no IVE do 40% pero no Imposto de sociedades foi do 60% -unha porcentaxe moi superior-. As caídas no IRPF non xustifican por si soas a baixa presión fiscal nin moito menos. Outros son os factores que, como dicía, están mais relacionados coa fraude fiscal e a estrutura do sistema tributario español. Un sistema tributario que veu desaparecer practicamente os Impostos sobre patrimonio e sobre sucesións, a aparición de múltiples formulas que permiten incrementar as deducións no Imposto sobre sociedades especialmente as grandes empresas, un tratamento moi favorable ao grande aforro, a aparición de novas figuras fiscais (SICAV, ETVE) que, de novo, permiten as grandes rendas do capital pagar menos: elisión fiscal (GESTHA). Incluso a propia estrutura do IRPF –que supón case a metade da recadación total- deixa en evidencia a falta de equidade do sistema tributario español. Ao analizar aquela obsérvase como a partir de determinados niveis –os mais altos- o tipo impositivo diminúe –pola dualidade do gravame e menor imposición as rendas de capital- converténdose así nun imposto regresivo (GESTHA). O mesmo sucede co Imposto de sociedades no que as grandes sociedades –aquelas que facturan por riba dos 1.000 millóns de euros- teñen uns tipos nominais claramente inferiores as propias pemes grazas a proliferación de deducións e réximes especiais de que as grandes sociedades poden beneficiarse (GESTHA). Logo do sinalado deberan quedar poucas dúbidas da urxente necesidade de emprender en España, e Galicia, una ampla, profunda e rigorosa reforma fiscal en aras tanto dunha maior democracia e equidade fiscal como dunha grande mellora na recadación. Unha reforma que reduza a carga fiscal das rendas baixas e garante un tipo efectivo para as rendas do capital –entre un 20 e un 30% en vez dun 5 ou un 6% como agora-. Unha reforma que fai imprescindible, para que sexa eficaz, unha nova estrutura da Axencia Tributaria Española con un maior protagonismo das Axencias e os Parlamentos Autonómicos e unha maior e mellor coordinación entre ambas axencias –central e autonómicas-. Velaí, agora que estamos en vésperas electorais, un elemento a considerar pola cidadanía galega encol das candidaturas: as súas propostas en materia de reforma fiscal. Unhas propostas que segundo sexan –en relación o fraude fiscal e ao tratamento das rendas de capital- marcaran non so a súa posición fronte a crise económica e os desequilibrios sociais e territoriais senón tamén os intereses que realmente defende cada candidatura.


Vanesa Sotelo acadou o Premio Mondoñedo 10 na modalidade de Teatro -galardón que distingue o máis destacado da década entre a produción literaria en todas as súas vertentes- polo seu texto dramático Nome: Bonita. "Manifesta o valor testemuñal ao respecto das mulleres represaliadas ao longa da historia, nun entrecruzamento de linguas e culturas, a partir da figura da cagançeira brasileira", sinalou o xurado do galardón, que tamén destacou o texto por revelar "unha voz dramática moi sólida". A historia de Nome: Bonita céntrase en Alma, unha botánica que viaxa ao Nordeste de Brasil para realizar unha investigación. Desapegada da súa terra e da súa familia, o encontro con Alba -unha actriz obsesionada pola figura da cangançeira María Bonita e neta dunha portuguesa e dunha exiliada galega- lévaa a indagar nas súas propias orixes. A obra, que emana dunha memoria que parece ameazada, deita unha mirada sobre o século XX e os seus silencios a través da historia de tres xeracións de mulleres. Praza.gal fala coa dramaturga Vanesa Sotelo sobre Nome: Bonita, pero tamén como directora da erregueté, a revista galega de teatro que neste 2018 cumpre 35 anos de traxectoria. Que significa recibir o Premio Mondoñedo 10 que distingue Nome: Bonita como o mellor texto dramático da década?En primeiro lugar, significa un impulso e un recoñecemento importante, sobre todo tendo en conta as obras que ficaron de finalistas. Todas elas contaban cunha traxectoria importante, foron premiadas ou foron representadas cun percorrido de éxito entre a crítica e o público. Nome: bonita foi un proxecto escollido en 2014 polo programa de desenvolvemento de Dramaturxias Actuais do INAEM (Instituto Nacional de Artes Escénicas e Musicais), polo que foi escrito cunha calma e nunha serie de anos pouco habitual. Síntome convencida e satisfeita polo resultado. Agora, o premio sacou a obra do esquecemento e suscita interese por coñecela.Saír do esquecemento ou, cando menos, dunha sorte de invisibilidade é difícil para os dramaturgos e dramaturgas. Non resulta fácil a edición dos seus textos nin a súa representación. É a dramaturxia galega invisible?"Vivimos en contradicións permanentes. Por un lado, podemos dicir que estamos nesa invisibilidade, pero ao tempo contamos cunha serie de nomes para ter moi en conta non só a nivel galego, senón a nivel estatal"Vivimos en contradicións permanentes. Por un lado, podemos dicir que estamos nesa invisibilidade, pero ao tempo contamos cunha serie de nomes para ter moi en conta non só a nivel galego, senón a nivel estatal. Contamos con universos moi fortes, con voces de moita potencia. Pero supoño que faltan apoios. Preguntámonos veces: "Para que creamos?" ou "Por que escribimos?" Non o sabemos, pero en realidade si: se non o facemos, desaparecemos. Pero, pola contra, cando o facemos non acabamos de ter a suficiente visibilidade. Todas estas contradicións permanentes responden a fraxilidade non só do sistema teatral, senón de todo o sistema cultural. Malia todo, dentro desa fraxilidade, temos moitas cousas polas que seguir adiante e moitas cousas que celebrar. Un premio como Mondoñedo 10 deixa ás claras o gran nivel dos nosos autores e autoras.Por parte das dramaturgas e dramaturgos facemos o que temos que facer: escribir. O que pasa é que, rara vez conseguimos as condicións máis propicias. Temos que reivindicar determinadas cousas. Por exemplo, que cando menos os textos premiados sempre sexan levados a escena. Ao final, esa é a única maneira de medirse co público, coa sociedade. Nós somos produto desta nosa sociedade e escribimos para ela. Precisamos que nos devolvan a mirada."O exceso de amor polo teatro acabará matándonos". Ese foi o titular que deu no Faro de Vigo nunha entrevista ao respecto deste premio Mondoñedo 10. O continuar facendo teatro a pesar de todos os pesares que se viven no sector resulta contraproducente?"Esta é unha pelexa pola supervivencia que leva á extenuación, á autoexplotación e a un queime de arelas que tamén pode conducir ao mesmo: a desaparición"A ver. É un asunto complicado. Antes referíame a necesidade de seguir facendo, aínda que pareza que as veces este traballo non ten un froito económico. E mesmo, en moitas ocasións, nin sequera un mínimo recoñecemento. Ás veces, simplemente estás ante o baleiro e non sabes quen está ao outro lado. Dá a sensación de facer as cousas malia todo e nas condicións que sexan. A situación empúrranos a pensar que o teatro non ten o suficiente peso na sociedade e deixa de ter presenza. E se non tes esa presenza, calquera cousa acaba desaparecendo e sen que pase realmente nada. Entón, tes certa obriga ou responsabilidade de seguir facendo, sobre todo por manter todo o que se conseguiu no pasado. Temos un teatro profesional, temos unha escola de arte dramática, temos unha mínima estrutura, pero non acabamos de ter normalidade nin unha programación estable. Nin sequera un reclamo claro por parte do público. Así, entramos permanentemente nunha especie de perigo de extinción, que empurra a facer, sexa como sexa. E facélomo precisamente para sobrevivir e para sortear a extinción. Esta é unha pelexa pola supervivencia que leva á extenuación, á autoexplotación e a un queime de arelas que tamén pode conducir ao mesmo: a desaparición. Resulta todo un chisco contraditoria toda esta lóxica, pero é a idea que estaba implícita nese titular do Faro de Vigo. Pero tamén hai que ter clara outra cuestión. Neste momento en que falamos sempre da rendibilidade nos campos do material e do económico, cómpre lembrar que hai unha serie de valores que son necesarios. Igual son menos útiles, materialmente falando, pero necesarios para que unha sociedade sexa crítica e creativa.No ano 2011, o Centro de Documentación Teatral do INAEM entrevistouna nun vídeo que se pode consultar na rede. Nesa conversa, vostede lembraba que ao longo dos textos que conforman a súa obra, atopábanse dúas grandes liñas de conexión: o encerro e a violencia. Sete anos despois, segue a ser así? "Vendo as noticias ou mirando un pouco o mundo que nos arrodea podes constatar o noso carácter violento e a nosa clara tendencia ao autodestrutivo"A verdade, é que ambas as dúas liñas seguen moi presentes. Agora mesmo estou deseñando un proxecto novo e decátome de que, malia que intento non me repetir, as dúas ideas continúan a ser persistentes. Hai cousas que nos atravesan e nos constitúen. A violencia, dende logo, é unha delas. Simplemente, vendo as noticias ou mirando un pouco o mundo que nos arrodea, podes constatar o noso carácter violento e a nosa clara tendencia ao autodestrutivo. Cando escribo, sempre me interesa abordar este mundo e poñer ao límite os meus personaxes.No caso do encerro, recoñézoo dende as miñas primeiras obras. Comecei deseñando espazos delimitados. Por exemplo, es Campo de covardes. Esa obra xeraba un espazo delimitado polas cerraduras. O encerro, en calquera caso, está ligado a outro elemento: ao silencio. Representa a incomunicación e a incapacidade das palabras para expresar determinados estadios. En Nome: Bonita, seguen a ser unha constante tanto a violencia coma o encerro. É algo esencial, desafortunadamente, ao ser mesmo da humanidade.Vinculado ao silencio, atopamos a desmemoria como outro elemento de violencia. Recollendo a pregunta dunha das personaxes da obra, que doe máis? A memoria ou a falta dela?Posiblemente, o que máis pode chegar a doer é a conciencia da falta de memoria. O texto, dalgunha maneira, resúmeo nun personaxe que sabe que vai perder a memoria. Despois, tamén está a certeza de que unha parte da memoria colectiva e da historia falta. Entón, Nome: Bonita está pensando non tanto para falar do pasado, senón para deitar unha mirada dende a muller do século XXI sobre o pasado, sobre a historia. Estamos ameazadas por iso: pola falta de memoria no futuro e pola certeza de que hai unha memoria que nos foi roubada. Debemos reconstruíla."O esquecemento non se impón, pero si o silencio". Esa é outra frase que recupero de Nome: Bonita para preguntarlle. De verdade o esquecemento non se impón? Esa cita xorde dunha conferencia en Vigo. Pareceume demoledora. Procedía das vivencias dunha muller represaliada. Dicía que o silencio se pode impoñer. A ela impedíronlle a voz, estaba estigmatizada como unha das perdedoras. Pero esa muller non esquecía a súa propia vida, non lla podían sacar da cabeza. Esa imposibilidade real de impoñer o esquecemento, dalgunha maneira ten que estar e ten que servir. Pode ser que o silencio impida que vexamos moitas cousa, pero hai unha verdade que ten que saír á luz. Eu vou poñer un pouco de esperanza, malia que temos moito esquecemento sementado na sociedade. E moito enterrado no silencio. Pero hai que manter a confianza e a esperanza en que esas vivencias, esas verdades, van loitar por emerxer e por ser recuperadas. Se conseguimos que algo quede, sexa nos textos, sexa contado de boca en boca, conseguiremos que o esquecemento non nos aniquile.En Nome: Bonita, atopamos unha escena dun grupo de muller que traballando nunha factoría deciden crear a súa propia empresa. Pero antes de dar ese paso, teñen que aguantar ao xerente dicíndolles unha frase: "Cando máis caladas, máis bonitas". O silencio, outra vez non?Si, pero realmente o importante desa escena é a organización destas mulleres, que deciden darlle a volta ao mundo. Por outra banda, neste 2018, entre o movemento feminista, a folga do 8 de marzo, a defensa do aborto en Arxentina ou a resposta contra Bolsonaro, atopamos unha serie de movementos globais que amosan que estamos a superar o silencio. Estamos superando o de "caladiñas". Son mobilizacións exemplares que teñen os seus antecedentes. E en Nome: Bonita lembramos esa loita.Neste 2018, a erregueté cumpre 35 anos de traxectoria. Que balance facemos da cabeceira? Sobre todo desta última etapa, na que vostede asumiu en 2016 a dirección."Para a erregueté, as administracións son un lugar ao que recorrer, pero tamén está o sector. E por suposto, o propio público"Os aniversarios sempre son motivo de celebración. Sobre todo, para celebrar que seguimos aquí. A nosa vontade é seguir existindo, pero sen esquecer que hoxe por hoxe é a única publicación de teatro que resiste. Hai un motivo de alegría, pero tamén de preocupación: celebramos 35 anos en soidade. Iso reflicte a situación delicada dos medios de comunicación, sobre todo nos especializados na cultura. En calquera caso, a revista segue existindo e conservamos o amor incondicional polo teatro co que naceu este proxecto. Cando tomei a dirección da revista, decidimos darlle renovación a imaxe e impulsar a difusión a través da nova páxina web. Tamén apostabamos por camiñar cara á profesionalización. Dous anos despois, esa meta segue no horizonte e segue bastante afastada.Precisa máis apoio a erregueté? Refírome non só ao apoio institucional, senón tamén ao propio sector teatral. Para a erregueté, as administracións son un lugar ao que recorrer, pero tamén está o sector. E por suposto, o propio público. O público debería, ou podería estar tamén interesado, en entender a revista como algo necesario. Para nós, toca traballar estas tres áreas: o sector, a administración e o público. Por outra banda, a erregueté conta cunha función esencial como editora de teatro. A cabeceira publica catro textos por ano e adoita propiciar a tradución de diversos textos. Todas estas son as liñas de traballo que temos abertas e coas que continuaremos. E se falamos do sector, sempre houbo un intercambio entre a revista e a profesión. É esencial e seguirá a producirse.


Summary: A Asociación de Actores e Actrices de Galiza (AAAG) vén de adiar a convocatoria dos Premios de Teatro María Casares, que neste 2021 acadan a súa 25ª edición. O aprazamento da entrega de premios xa ten un antecedente na entrega de galardóns do ano pasado, no que os gañadores se deron a coñecer no mes de novembro, e non o 27 de marzo, Día Mundial do Teatro, como é habitual. Non obstante, existe unha diferenza: no 2020, só se aprazou a cerimonia de entrega, xa que todo o proceso de votación tivera lugar durante os meses de xaneiro e febreiro. Desta vez, será todo ese proceso o que sufra un atraso por mor da pandemia e das medidas sanitarias tomadas para paliar as súas consecuencias.

O aprazamento da entrega de premios xa ten un antecedente na entrega de galardóns do ano pasado, no que os gañadores se deron a coñecer no mes de novembro, e non o 27 de marzo, Día Mundial do Teatro, como é habitual. Non obstante, existe unha diferenza: no 2020, só se aprazou a cerimonia de entrega, xa que todo o proceso de votación tivera lugar durante os meses de xaneiro e febreiro. Desta vez, será todo ese proceso o que sufra un atraso por mor da pandemia e das medidas sanitarias tomadas para paliar as súas consecuencias. A AAAG decidiu adiar a convocatoria ante a os sucesivos impedimentos creados pola situación sanitaria. Por unha banda, as sucesivas restricións á mobilidade e aos aforos dos espazos culturais alteraron dunha forma moi importante a programación teatral de 2020 e, en consecuencia, os votantes dos galardóns tiveron moitas dificultades para ver os espectáculos estreados nese ano e emitir os seus votos. Pola outra, a incerteza que se estende sobre o sector para os próximos meses é aínda maior. Xosé Barato, da xunta directiva da AAAG, afirma que "pola información que temos, todo apunta a que a situación non vai estar en absoluto normalizada e, mesmo poñéndonos no suposto máis pesimista, hai posibilidades de que os teatros estean pechados durante un tempo. Daquela non ten sentido facer plans para celebrar un acto que, por natureza, é a ocasión en que toda a profesión se xunta". A cancelación de todos os actos culturais en concellos como Ourense fai temer que outros sigan por esa vía. Un novo peche dos teatros? Non só se prevé que as restricións medren e que as dificultades para chegar ao público continúen a agrandarse, senón que a cancelación de todos os actos culturais en concellos como Ourense fai temer que outros sigan por esa vía. "É unha das ameazas que existen", continúa Barato. "Nós levamos desde marzo pensando nas distintas continxencias que se poden dar e, ata o de agora, as cousas se desenvolveron algo mellor do que imaxinabamos: en marzo estabamos convencidos de que non se podería facer teatro durante todo o 2020 e, aínda que a situación dista moito de ser normal, si que houbo algúns elementos que permitiron que a profesión fose defendéndose. Agora hai que valorar os escenarios posíbeis e é moi probábel que os teatros se pechen durante algún tempo de aquí ao verán". Algunhas voces suxiren que, para eludir o anunciado adianto do "toque de recoller" ás 20:00 horas, as funcións poderían adiantar os seus horarios para poder manter unha certa actividade, pero iso non evita máis que un dos problemas. "Todo vai moi unido", di Barato. "Agora o debate está posto nese hipotético adianto do toque de recoller e, efectivamente, ese adianto podería salvar algunhas funcións. Mais hai que ter en conta que as restricións á mobilidade seguen en activo, en moitos casos dun xeito aínda máis taxativas, e iso impide que o público poida moverse entre concellos para acudir ao teatro: hai que ter en conta que as cidades reciben moita audiencia dos concellos veciños". "A nosa loita está centrada en axudar ás persoas que fan posíbeis as artes escénicas e a Agadic, desde o principio da crise sanitaria, insiste en manter unha visión moi estreita do que é a profesión teatral", explica Xosé Barato, da AAAG O papel da Axencia Galega de Industrias Culturais Nesta situación, que de novo se prevé moi conflitiva para o sector, a Axencia Galega de Industrias Culturais (Agadic) segue mantendo unha posición que non coincide coas expectativas das profesionais: "A nosa loita está centrada en axudar ás persoas que fan posíbeis as artes escénicas e a Agadic, desde o principio da crise sanitaria, insiste en manter unha visión moi estreita do que é a profesión teatral", explica Barato. "Xa desde a presentación daquel famoso Plan de Reactivación Cultural criticamos que todas as medidas estean dirixidas á distribución, ao desenvolvemento de actividades. Mais existen outras posibilidades que axudarían a soster a investigación e as estruturas empresariais necesarias para a actividade escénica. Se o que se pretende é manter o emprego, propiciar que as persoas que traballan nas artes escénicas poidan superar unha crise de enormes proporcións, hai que ver máis alá das funcións concretas. Hai que entender que a creación escénica é moito máis que unha función de teatro, que un espectáculo xa rematado, e apoiar todo o traballo que hai detrás dunha obra, desde a investigación até a formación dos profesionais". Malia que moitos concellos fixeron un grande esforzo por "recolocar" os espectáculos suspendidos durante os meses de confinamento, a AAAG considera que o período de parada entre marzo e mediados de xuño é un tempo perdido para as artes escénicas: "esa recolocación de funcións suspendidas ocupou o espazo de novas funcións", continúa Barato. "Para actores e actrices foron meses perdidos e, aínda que a nosa profesión está moi afeita a moverse dentro da precariedade, a situación de moitas profesionais empeza a ser dramática. E a Agadic sempre se pechou en banda a poñer en marcha axudas ás traballadoras, non entende que a creación sen creadoras non é viábel". Os premios Os Premios de Teatro María Casares entregáronse por vez primeira en 1997 e dende aquela son o gran escaparate do teatro, así como a gran festa para todos os profesionais do sector. En total, os galardóns contan con 14 categorías: espectáculo, espectáculo infantil, actriz protagonista, actor protagonista, actriz secundaria, actor secundario, dirección, adaptación-tradución, texto orixinal, música orixinal, iluminación, escenografía, maquillaxe e vestiario. Durante a gala, entréganse o Premio de Honra Marisa Soto e lese o Manifesto Galego no Día Mundial do Teatro. "Os premios non son só uns galardóns entregados pola profesión: son a ocasión de xuntarnos e mostrarnos como un colectivo cohesionado. Non ten sentido celebrar unha gala que prescinda dese papel que xogan os María Casares dentro do noso sistem cultural", remata Barato.


Summary: Durante case 2 horas declarou como testemuña da Gürtel Mariano Rajoy, a primeira vez que un presidente do goberno en exercicio participa nun xuízo. A estratexia de Rajoy foi a de asegurar que ignorou e ignora como se xestionan as finanzas do Partido Popular. O presidente da sala da Audiencia Nacional considerou impertinentes un bon feixe das perguntas realizadas pola acusación, o que facilitou as cousas a Rajoy.

"Recórdoo perfeitamente". A estratexia de Rajoy na súa declaración como testemuña perante a Audiencia Nacional non foi a de se acubillar en eventuais lagoas da súa memoria. A declaración é histórica por ser a primeira vez que un presidente en exercicio comparece perante un tribunal como testemuña. Faino no caso Gürtel, unha causa de corrupción en que o propio PP está a ser imputado como tal, por presuntamente se ter beneficiado economicamente da trama investigada. As primeiras perguntas da acusación gravitaron arredor de cal era o organigrama do Partido Popular durante os primeiros anos da trama e que competencias tiña Rajoy durante a época en que asumiu a dirección de campañas eleitorais. Rajoy esclareceu que a última vez que dirixiu unha campaña foi "hai 17 anos largos" e enfatizou que as súas funcións eran estritamente políticas. "Coñecía vosté os aspectos económicos?" [da campaña], perguntou a acusación. "Absolutamente non". "As miñas responsabilidades son políticas. Non de contabilidade", respondeu tamén Rajoy á cuestión de se coñecía a existencia dunha contabilidade B, a que tería levado como tesoureiro Luís Bárcenas. Pablo Crespo No interrogatorio, a acusación interesouse por coñecer a relación entre o presidente do goberno e Pablo Crespo, figura central na trama da Gürtel e a finais dos 90 secretario de Organización do PPdeG. Rajoy dixo que no momento en que Crespo estaba ao mando do partido na Galiza el xa non tiña responsabilidades na organización galega, "eu estaba en Madrid". A súa relación -"política e nada estreita"- era só a que se producía ao coincidir en actos políticos do PPdeG cando Rajoy, ministro no Estado, voltaba a Galiza nas fins de semana. Asegurou a este respeito que non tivo nengunha relación con Crespo unha vez que este, xa desligado dos seus cargos no PPdeG, se mudou a Madrid para alí traballar con Francisco Correa, o cerebro da trama. Reaccións políticas A primeira no cenario estatal foi a do líder de Unidos Podemos, Pablo Iglesias. O secretario xeral da formación morada dixo que plantexaría ao PSOE -co que mantén un comité de coordenación no Parlamento- a petición de comparecencia no Pleno de Rajoy. Amagou, mais unha vez, coa formulación dunha nova moción de censura, a única forma de remover Rajoy da Moncloa porque, enfatizou, el non vai demitir. Por súa parte, Pedro Sánchez, secretario xeral do PSOE, reiterou a súa petición de demisión: "Hoxe, 26 de xullo, é un día negro para a historia da nosa democracia. Señor presidente, pense en España e dimita". O BNG marcou posición sobre asunto a meio dun comunicado en que a formación nacionalista tilda a declaración de Rajoy de "prepotente" e, afirma, supón un retrato dun PP "trufado pola corrupción". Anova, por súa parte, opta como valoración por dedicar grosos epítetos a Rajoy, de quen di que é un "presidente indecente, colaborador necesario da trama corrupta do Partido Popular. En Marea, nun comunicado xa vespertino, tamén avaliou o testemuño de Rajoy. De acordo con Luís Villares, o presidente do goberno español "ignora todo ou mente, se fose o primeiro caso está claro que un presidente non pode descoñecer todas as cousas que suceden baixo a súa responsabilidade; no segundo caso, no caso de mentir, Rajoy xa quedaría descualificado".


Summary: O pleno compostelań, con só catro dos 13 membros que debería ter o PP, oficializa as renuncias e dimisións e dálle luz verde á incorporación do gabinete de Agustín Hernández. Currás tenta adiar o pleno ordinario de xuño, que tería que afrontar de novo coa bancada do goberno practicamente baleira. Unha plataforma cidadá traballa en mobilizacións contra a corrupción. Audio no interior

Apenas dous minutos, tantos como edís sentaban na bancada do PP. Foi o tempo que o aínda alcalde de Santiago, Ángel Currás, precisou para oficializar nun pleno extraordinario as baixas dos sete edís do seu goberno condenados por prevaricación e a dimisión da edil de Educación, imputada na Pokémon. Mentres ao seu carón sentaba a súa número dous, Reyes Leis, que xunto a el mesmo aglutina todas as competencias do Concello da capital, Currás leu a que vén ser a acta de defunción política do seu gabinete e, ao tempo, a luz verde para a entrada no consistorio do equipo comandado por Agustín Hernández e composto, na súa maioría, por persoas que non foron elixidas nas urnas. Os asentos baleiros do pleno municipal fronte aos escanos ocupados pola oposición de PSdeG e BNG tornaron este mércores nunha crúa metáfora da situación do Concello santiagués, unha escena que Currás semella querer evitar a toda costa. Nun escenario de parálise política o rexedor convocou para este xoves unha xunta de portavoces na que, segundo foi transcendendo, lles proporá aos representantes socialista e nacionalista adiar o pleno de xuño, que debería celebrarse o xoves 26 e, polo tanto, que implicaría desenvolver unha sesión ordinaria cun goberno de catro persoas no que dúas delas acumulan a totalidade das responsabilidades. "Unha imaxe vale máis que mil palabras" Á espera desa Xunta de Voceiros as forzas da oposición, aínda sumidas nunha certa estupefacción, sitúan a imaxe ofrecida no pleno polos conservadores como mellor resumo do acontecido. "Unha imaxe vale máis que mil palabras", ilustra o nacionalista Rubén Cela, para quen a situación é xa "absolutamente patética e terríbel" e, ademais, pórtico dun episodio inédito, o que suporá que "por primeira vez na historia de Santiago e do municipalismo galego" haxa "o goberno dunha corporación municipal coa maioría dos seus membros como concelleiros non electos". Para o socialista Francisco Reyes o que vén agora é unha "intervención pola porta de atrás" na que, tras o "epílogo do drama", Hernández nomeará "dixitalmente a quen o van elixir como alcalde". A oposición ve a situación "patética e terríbel" cun goberno "non por vontade popular, senón do Partido Popular" "A decisión pode ser legal, pero a todas luces é unha auténtica fraude democrática", acrecenta Cela, quen apela a non concentrar toda a responsabilidade unicamente en Currás e nos seus colaboradores máis directas. Este "tristísimo final", di, deriva da "responsabilidade colectiva do PP" e da súa dirección, que "amparou e avalou unha candidatura encabezada por Gerardo Conde Roa sabendo quen era e o que podía saír de aí" e tamén "mirou cara a outro lado" ante "cada nova causa xudicial". Mentres uns e outros dubidan da capacidade para gobernar dun equipo que, entre outras cousas, estará limitado polas sentenzas xudiciais que impiden que os non electos formen parte da Xunta de Goberno, Reyes lamenta a "foto" que está a ofrecer Compostela: "Imos ter un goberno non por vontade popular, senón por vontade do Partido Popular". Plataforma cidadá A inédita situación municipal está a provocar consecuencias tamén fóra do Pazo de Raxoi, desta volta nunha non menos inédita de forzas políticas e sociais para censurar a actuación do PP. Xusto antes do pleno extraordinario unha ducia de organizacións -Anova, Asemblea Aberta, BNG, Candidatura do Povo, CxG, EQUO, Espazo Ecosocialista Galego, EU, NOS-UP, Podemos, Santiago de Corruptela e Stop Desafiuzamentos- anunciaron a súa intención de promover accións para procurar que a cidadanía se "impoña a estes déspotas coa protesta na rúa e tamén co traballo conxunto", a comezar pola organización dunha asemblea aberta o vindeiro día 25 na Praza do Toural como paso previo a unha "manifestación pola recuperación da dignidade compostelá e contra a investidura ilexítima de Agustín Hernández, a quen non consideramos o noso alcalde". Unha ducia de organizacións convocan unha asemblea aberta para o día 25 co obxectivo de emprender mobilizacións "A corrupción impregnou o goberno municipal", di unha das voceiras da plataforma, Mar Lopes, que no nome do conxunto das organizacións critica que "o goberno do PP decidise escapar cara a adiante, continuando coas prácticas corruptas" e actuando de forma "despótica". "Só dan conta ante os seus cómplices" mentres a veciñanza, di, "só contamos para pagar os impostos que financian as súas corruptelas". A situación, láianse, "tornou insostíbel" cun Concello "paralizado" pola "corrupción" e polas "loitas internas do PP". "Non renunciamos a sentirnos orgullosos deste concello, a cidade é de todas e todos, non do Partido Popular", conclúen.


Summary: Nova mobilización das Enfermeiras en Loita

Durante os anos máis duros da crise, o sistema galego de saúde deixou de contratar enfermei-ras. "Non se traballaba", asegura a Nós Diario Catuxa Lagarón, membro do colectivo Enfermei-ras Eventuais en Loita. "Daba igual que estiveras máis arriba ou máis abaixo na lista. Non se cubrían as prazas dispoñíbeis e polo tanto non había traballo". Aquela situación de máxima precariedade animou a moitas profesionais da enfermaría a probar sorte noutros territorios do Estado e tamén en distintos países de Europa. "Desde o ano 2009, produciuse unha fuga de Enfermeiras da Galiza que aín-da hoxe estamos padecendo", explica Lagarón. "Agora que a demanda é tan alta, traballamos todo o ano". Mais isto non significa que traballen en mellores condicións, recalca a enfermeira. Enfermeiras na emigración Non hai datos oficiais sobre o número de profesionais da enfermaría que emigraron ao longo da última década. "Estimamos que durante os anos de crise máis grave emigraron da Galiza 25% das promocións", sinalan desde Enfermeiras Eventuais en loita. Cantabria, País Vasco, Catalunya foron algúns dos destinos de referen-cia dentro do Estado español. O Reino Unido foi, de entrada, e até a consolidación do Brexit, o destino europeo preferido polas enfermeiras. "Na emigración atoparon unhas condicións descoñecidas aquí na Galiza: estabilidade, formación e especialización pagadas, investigación financiada, promoción laboral, unha mellor remuneración, vacacións retribuídas e un recoñecemento da súa valía profesional ", di Catuxa Lagarón. Polas que marcharon "Moitas están desexosas de volver", engade, pero as condicións laborais que se manteñen na Galiza non alentan o seu regreso. "Están dilatando o seu retorno á espera de que as mobilizacións contribúan a mu-dar a situación". Agora mesmo, incide "deixarían un contrato estábel por outro de días". O colectivo Enfermeiras Eventuais en Loita dedícalle o mes de febreiro a todas as colegas que tiveron que emigrar. Onte fixérono de forma expresa cunha concentración ás portas dos principais hospitais do país, con pancartas informativas e de denuncia, mais con cinta adhesiva sobre a boca en sinal de protesta polo veto do Sergas á liberdade de expresión dentro dos centros sanitarios. "Feixoo vén de anunciar que se prohibe a colocación de carteis que poden resultar inxuriosos ou ofensivos para determinadas persoas, colectivos ou institucións. Mais sacan a súa propia campaña publicitaria dos logros que din conseguidos", criticou o colectivo durante a lectura do seu manifesto. Fin da precariedade "Somos un dos colectivos pro-fesionais máis numerosos do Estado. Na Galiza gradúanse anualmente 500 enfermeiras, e a pesar disto, o Sergas ten cada vez máis dificultades para cubrir o persoal, sobre todo na época de vacacións", denuncia Catuxa Lagarón, quen sinala un sistema de traballo incompatíbel coa vida e coa conciliación de moitas profesionais. "Somos unhas 10.500 nas listas de todo o territorio e máis da metade están en suspensión de chama-mentos" porque non queren ser escravas dunha dinámica ineficaz que segue outorgando 80% de contratos precarios, insiste. "Pedimos que as cousas cam-bien e loitamos para facer posíbel que todas poidamos tra-ballar na nosa terra", conclúe


Summary: O estoupido foi ás catro da madrugada e causou danos materiais na porta do edificio. O alcalde de Beade, Senén Pousa, volveu recentemente ao albo da polémica por reiterar públicamente as súas simpatías franquistas.

A Garda Civil investiga unha explosión que, sobre as catro da madrugada deste luns, causou diversos danos materiais na Casa do Concello de Beade, segundo informa a Radio Galega. O alcalde da vila, Senén Pousa, volveu defender publicamente hai uns días o réxime de Franco. Este rexedor, do Partido Popular, ten organizado durante anos misas en honra do ditador para alén de defender o sistema franquista. Unhas declaracións e actos que non lle significaron reprimenda nin medida disciplinaria algunha por parte do seu partido. Alcalde: "Non sabemos se foron os mesmos que os da basílica do Pilar de Zaragoza" En declaracións a Europa Press, o rexedor e Beade afirmou que o estoupio "foi horríbel" e que se escoitou "en toda a vila" así como "na do lado". Preguntado sobre a posíbel autoría, Pousa afirmou: "Non sabemos quen foi, non sabemos se foron os mesmos que na basílica do Pilar e Zaragoza". Pola súa banda, o ministro do Interior, Fernández Díaz, atribúe os feitos a unha "operación radical".


Summary: A Mesa prepara a denuncia diante do Consello de Europa pola "vulneración" do Goberno español da Carta Europea das Linguas. O presidente da Mesa entrevistarase co Valedor do Pobo o próximo día 9 de decembro para lle solicitar que interveña no caso das discriminacións contra o galego.

A Mesa pola Normalización Lingüística suma coa entrevista co Valedor e a próxima denuncia diante do Consello de Europa dúas novas iniciativas na liña de "facer todo canto está ao seu alcance" para evitar a discriminación que sufriron as persoas que viron como as súas solicitudes de bolsas foron rexeitadas por teren presentado documentos en galego. "A actuación do Goberno español supón unha vulneración moi importante da Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias", sinala Carlos Callón, para explicar a presentación da denuncia diante do Consello de Europa, acción que non interfire coas posíbeis que se enceten nos tribunais de xustiza esixindo que se cumpra a lexislación. Carlos Callón valorou que, en vésperas do aniversario da Constitución, esta actuación do Goberno español semella como se "Mariano Rajoy quixese festexar a Constitución do 78 negando de facto a oficialidade do galego e, ademais, recoñecendo tamén de facto a oficialidade do inglés". Refírese o presidente da Mesa a que na convocatoria foron aceptados os formularios en inglés mais non en galego nin catalán nin vasco.


Madrid absorbe como un burato negro parte do potencial de crecemento de Galicia. É difícil explicar isto sen caer nunha certa tendencia a converter o discurso nun dogma. Mais é unha realidade que frea moito o crecemento de Galicia e a capacidade de xerar sinerxías de crecemento. A rexión da capital do reino de España non ten potencia económica propia; non xera enerxía, non ten mar, non ten materias primas, non transforma, case non ten agricultura pero embárgantes acumula o 31,8% de empresas do Estado e o 13,8 % do PIB relacionado coas exportacións, ten moito mérito se temos en conta que é un páramo que non ten capacidade de produción ningunha. Galicia sofre esta rémora en moitas das nosas principais empresas produtivas e tamén de servizos, sufrindo unha trampa mortal nas posibilidades de crecemento e de asentamento empresarial e sobre todo sufrindo os recortes e perda de servizos públicos aplicados dende a Xunta para cadrar as cifras. Un exemplo claro e o que sucede con Alcoa, multinacional americana que no seu día recibe o agasallo de Aznar para mercar a fábricas públicas de Alumina Aluminio presentes en San Ciprián e Coruña. Supón o 30% do PIB da Provincia de Lugo pero que ten o domicilio fiscal en Madrid. Outro exemplo moi significativo é o dos coches de renting e de flota empresarial, todos pagan a matriculación e o imposto nun pequeno concello madrileño, que se beneficia de todas as empresas de España. Segundo datos do Boletín Oficial do Rexistro Mercantil, no ano 2010, 170 empresas galegas mudaron o domicilio fiscal a Madrid movidas pola menor presión fiscal. Menos mal que ninguén declarou a independencia, logo falan da fuga de Catalunya. Madrid é xa que logo unha sorte de paraíso fiscal para as empresas galegas e un burato negro por onde se perde a calidade de vida e a capacidade de inversión do noso País. Ollo agora tamén empeza a atraer competencias. Moitos de estes cambios de domicilio fiscal non son reais, polo tanto existen mecanismos para denunciar este fraude, pero claro ós políticos dependentes da metrópole: xa sexa Génova, Ferraz, A Complutense ou a Rúa Alcalá non lles interesa que a capital imperial sufra en detrimento dos que somos de outra zona. Ó final Madrid concentra moito voto. Galicia precisa xa que logo políticos que non miren a Madrid e sexan capaces de reclamar o noso, non por teimas de independencia, simplemente para que os galegos e galegas vivan o mellor posible co que somos quen de xerar, e depós se sobra axudar ó resto. Publicidade


Summary: As vías do comboio deixan de ter instalado o sistema ERTMS, propio da alta velocidade, a catro quilómetros da chegada á estación de Compostela, xustamente á altura de onde se produciu o accidente ferroviario

"Outro sistema de freado no tren tería evitado a traxedia". Así o manifestou nun comunicado de imprensa o director xeral do sindicato de maquinistas e axudantes ferroviarios (Semaf), Juan Jesús García Frailes, convencido de que se o comboio sinistrado tivese instalado o sistema ERTMS, propio da alta velocidade "e que non depende tanto do factor humano" o accidente de Angrois non se produciría. "Non entendo por que" o Alvia que cubría o traxecto entre Ferrol e Madrid non tiña instalado este dispositivo, "máis efectivo e automático", fronte ao ASFA, máis antigo e que non é capaz de almacenar coa mesma precisión información referida á via, ás condicións de circulación e ao propio comboio. Malia que o condutor recoñeceu nunha comunicación coa estación de Compostela --realizada por radio e namentres se atopaba atrapado na cabina do vehículo-- que viaxaba a 200km/h no tramo anterior á curva onde se produciu o sinistro, polo que non lle deu tempo a frear e a tomou a 190km/h cando o linde de velocidade está fixado nos 80km/h, desde o sindicato Semaf informan de que o traballador non era unha persoa sen experiencia, senón que coñecía ben o trazado e que levaba facendo ese percorrido desde 2011, cando foi inaugurado polo ministerio de Fomento. García Frailes confirmou tamén que non foi posíbel abrir aínda a caixa negra do comboio sinistrado. "Fai falta tensión para a poder abrir" polo que o xuíz encargado das investigacións ordenou colocala noutro tren para poder dar leitura aos dados que almacena. O tramo en que se produciu o sinistro é liña de tren convencional. Porén, catro quilómetros antes, é alta velocidade.


Summary: Aliás, as autoridades israelís desaloxaron un centro deportivo social no que acampaban varias crianzas.

A policía de Israel accedeu esta segunda feira ao domicilio do gobernador palestino en Xerusalén, Adnan Ghaith, no barrio de Silwan para levalo preso, sen que nestes momentos se coñeza o motivo da detención, a número 17 desde que Gaith asumiu o cargo en 2018. Mohamed Safa: "Israel quere baleirar de poboación palestina Xerusalén" Segundo detallou a axencia de noticias palestina WAFA, integrantes dos corpos e forzas de seguridade do Estado de Israel rexistraron e "saquearon" a vivenda do gobernador nomeado pola Autoridade Palestina, antes de levalo con eles. Non é a única redada levada a cabo polas autoridades israelís no día de hoxe. A policía accedeu na mañá desta segunda feira ao local do Club Al Hilal de Xerusalén Este, para rexistrar e interrogar os traballadores e crianzas que se atopaban de campamento nos terreos deste colectivo deportivo e social. Novo ataque de Israel á poboación palestina na mesquita de Al Aqsa, en Xerusalén Despois de levar a cabo estes rexistros, os axentes procederon a expulsar estas crianzas sen que existise motivo aparente para facelo. Retención de fondos Por outra parte, a Autoridade Palestina denunciou o "roubo" realizado por Israel ao reter fondos por valor de 170 millóns de euros, procedentes dos impostos que Israel recada en territorio palestino é que transfire despois ao órgano de goberno do territorio ocupado de Cisxordania. Fayez Badawi: "O que fai Israel é unha limpeza étnica" Israel xustificou esta retención de fondos polo envío de recursos a presos palestinos e familias refuxiadas, e na capacidade que lle outorga unha lei aprobada en 2018 e que xa foi empregada en varias ocasións. Pola súa parte, o portavoz da Presidencia da Autoridade Palestina, Nabil abu Rudeina, denunciou que a decisión do Estado israelí "é contraria ao Dereito Internacional", polo que solicitou á comunidade internacional que "inste a Israel" para que acabe con esta práctica. Que papel xoga a UE en Palestina? Aliás, abu Rudeina asegurou que "o Goberno de Israel debe revisar as súas posicións e decisións para evitar que a situación chegue a un punto perigoso".


Summary: A presión hospitalaria descende. Hai 48 doentes Covid ingresados en UCI e 581 noutras unidades.

Os novos contaxios de Covid-19 soben na Galiza até os 7.005, 2.162 máis que a xornada anterior, mentres que os casos activos seguen en descenso e sitúanse en 65.841 -uns 1.500 menos-, e os pacientes hospitalizados baixan a 629 -nove menos-. Segundo os datos actualizados na mañá desta cuarta feira pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18 da terza, descenden a 48 as persoas ingresadas en UCI pola Covid-19 na Galiza -dúas menos- e a 581 as hospitalizadas noutras unidades -sete menos-, mentres que 65.212 permanecen en seguimento no seu domicilio. Con todo, en conxunto, hai 21 doentes ingresados máis que hai unha semana. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria só aumenta en dúas: na de Santiago e na de Ferrol, mentres que se alivia nas outras cinco: A Coruña, Ourense, Vigo, Lugo e Pontevedra. Presión hospitalaria En concreto, na de Vigo seguen oito pacientes Covid en UCI, pero baixan a 86 os ingresados noutras unidades -cinco menos-. Na de Pontevedra, aínda que aumentan a oito o críticos -un máis-, descenden a 84 os hospitalizados noutras unidades -sete menos-. Na de Ourense redúcense a seis o críticos -un menos- e a 72 os doutras unidades -un menos-. Na da Coruña seguen 11 en UCI, pero caen a 142 os ingresados noutras unidades -un menos-. Pola súa banda, na área sanitaria de Lugo aínda que se manteñen 57 pacientes Covid ingresados en hospitalización convencional, descenden a sete o críticos -un menos-. Pola contra, na área de Ferrol segue un paciente Covid en UCI, pero aumentan a 43 os hospitalizados noutras unidades -un máis-. Na de Santiago redúcense a sete o críticos -un menos-, pero increméntanse a 97 os doutras unidades -seis máis-. Caen os casos activos A Galiza mantén a tendencia descendente de casos activos por quinta xornada consecutiva con 65.841, que supoñen 1.509 menos que o día anterior. Por áreas sanitarias, os casos activos descenden en todas, coa de Ourense á cabeza (-278), seguida da da Coruña (-274), Lugo (-261), Vigo (-240), Pontevedra (-209), Santiago (-130) e Ferrol (-117). Con máis casos activos mantense a área sanitaria de Vigo, con 17.338; seguida da da Coruña , con 14.141; Santiago , con 10.158; Pontevedra , con 7.711; Ourense, con 6.767; Lugo, con 6.610; e Ferrol, con 3.116. Segundo os últimos datos actualizados polo Ministerio de Sanidade, a incidencia acumulada a 14 días segue á baixa na Galiza até situarse en 3.007,07 casos por 100.000 habitantes, fronte aos 3.267,21 de media estatal. Novos contaxios Os novos contaxios de Covid-19 volven aumentar. Soben até os 7.005, que supoñen 2.162 máis . Así, desde o inicio da pandemia ascenden a 393.068 os contaxiados por coronavirus, dos que 92.451 corresponden á área de Vigo; 83.062, á da Coruña; 59.604, á de Santiago ; 6.767, á de Ourense; 46.511, á de Pontevedra; 40.577, á de Lugo; e 22.875, á de Ferrol. O número de persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 sitúase en 2.897, despois de notificar a Consellaría de Sanidade catro novas vítimas. En concreto, Sanidade informou do óbito dunha muller de 92 anos no Chuvi de Vigo e de tres homes, dous deles no Chuac da Coruña de 74 e 90 anos, e outro de 95 anos no Hospital de Monforte de Lemos.


Summary: A 12ª edición do encontro, organizado tamén pola Facultade de Humanidades da UDC, estará dedicado a Alessandro Manzoni. Celebrarase do 23 ao 25 de abril, e será inaugurada por Giovanni Albertocchi, quen falará da relación entre o escritor e a poética da verdade.

A 12ª edición das Xornadas Literarias, organizadas polo Concello de Neda e a Facultade de Humanidades e Documentación da UDC, estarán dedicadas este ano ao autor italiano Alessandro Manzoni. O encontro celebrarase do 23 ao 25 de abril, coincidindo co Día Internacional do Libro e contan tamén coa colaboración da Embaixada de Italia en España e o IES Fernando Esquío. As xornadas abriranse o día 23, ás 20 horas, no campus de Ferrol, cunha conferencia de Giovanni Albertocchi, que falará da relación entre o escritor e a poética da verdade. Nos días seguintes as xornadas trasládanse á Casa das Palmeiras de Neda. O xoves, ás 20:00 horas, falarán Giovanni Albertocchi ("Os noivos: a construción da novela histórica") e José Manuel Sande, programador do CGAI ("Manzoni no cine"). A xornada inclúe a proxección do filme I promesi sposi, dirixido por Mario Camerini en 1941. O venres, ás 20:00 horas, o clube de lectura do IES Fernando Esquío renderá tributo a Alessandro Manzoni. Ademais, intervirá Xavier Rodríguez Baixeras, que falará sobre "Algúns aspectos en torno á traducción galega de Os noivos". Para rematar, os músicos Enrique Agrelo (violinista) e Andrés Pazos (pianista) ofrecerán un concerto de clausura con música italiana do século XIX. O encontro literario coorganizado polo Concello de Neda e a Facultade de Humanidades da UDC estivo dedicado en anos anteriores a autores como Julio Cortázar, Marcel Proust, Fernando Pessoa, William Faulkner, Fiódor Dostoievski, Franz Kafka ou Virginia Woolf, abranguendo a maior parte das grandes literaturas europeas, até chegar a este ano, consagrado ás letras italianas. En cada edición contaron coa participación de expertos académicos galegos e doutros países, así coa de escritores e tradutores, e actividades complementarias relacionadas co cinema e a música, así como coa participación do alumnado do clube de lectura do centro de ensino local. Alessandro Manzoni foi un escritor, poeta e dramaturgo italiano da época da Romanticismo. É coñecido sobre todo polo seu novela histórica I promessi sposi (Os noivos), ambientada entre 1628 e 1630 en Lombardía, e publicada en galego por Galaxia. Aínda hoxe está considerada unha referencia básica dentro da literatura italiana e na fixación dun canon para esta lingua.


Summary: Perto de 500 tractores e unha manifestación dunhas mil persoas exixen en Arzúa futuro para o sector lácteo.

Pasaba pouco das once da mañá cando os primeiros tractores saían de Arzúa en dirección a Melide. Sobre as 14:30 chegaban de Melide os primeiros tractores que abrían a marcha para unha manifestación en que participaron unhas mil persoas e que percorreu parte da vila para rematar diante do Concello. Representantes políticos dos concellos da comarca; algúns alcaldes na cabeceira xunto a representantes sindicais. Lectura dun manifesto en que se reivindicou o dereito a producir a prezos xustos e o queixo de Arzúa como un dos produtos de calidade incuestionábel que é necesario reivindicar. O comercio fechado desde as 12, mais tamén algunhas oficinas. E moitos romeiros a perguntar a razón da tractorada. A manifestación finalizou antes de que chegase a totalidade dos tractores procedentes de Melide. Entre os alcaldes o de Boimorto, Xosé Luís Rivas, Mini, fixo o percorrido cos tractores; outros estiveron na pancarta de cabeceira. A mobilización prodúcese despois de que o pasado día 6, a tractorada chegara a Chantada co mesmo obxectivo de reclamar prezos xustos para o leite. O vindeiro 12 de agosto, os tarctores dirixiranse a Lalín, nunha máis das manifestacóns convocadas para esixir futuro para o sector do leite.