Summary: A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público convocou xa unha concentración para o vindeiro 16 de setembro ante a Consellería. Denuncia "falta de profesorado, masificación nas aulas e perda de peso do galego", ademais do "desorde" que supón a aplicación da Lomce

O curso comeza de novo con reproches, queixas e protestas polos recortes e a degradación do ensino público en Galicia. A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público convocou xa unha concentración para o vindeiro 16 de setembro ante a Consellería de Educación ás 11.30. Será un día despois do inicio de curso en Secundaria, Bacharelato e FP cando o colectivo, un curso que, para o colectivo, vólvese caracterizar pola "falta profesorado nos centros, a masificación das aulas, a perda de peso do galego como lingua vehicular do ensino e a actitude autoritaria do conselleiro". Unha concentración o 16 de setembro protestará ante Educación contra os recortes, a masificación nas aulas ou a Lomce Así o asegurou Anxo Lorenzo, voceiro da plataforma, que acusa a Consellería de Educación de estar "ao servizo dos intereses da patronal do ensino privado e concertado, maioritariamente confesional, en detrimento do público". O colectivo, que agrupa varias anpas, partidos, organizacións xuvenís e sindicatos, denuncia o peche de 48 unidades e 13 centros no ensino público "mentres se abren 26 novas unidades no ensino concertado, ao que a Xunta destinou máis de 1.000 millóns de euros en catros anos mentres reducía en 181 millóns de euros os orzamentos de Educación". A plataforma exixe a fin dos recortes, así como a derrogación da Lomce e do decreto do plurilingüismo. Segundo Louzao, a aplicación da denominada lei Wert está a supoñer "desorde", provocado tamén polo feito de que Educación non publicara os currículos e o deseño das novas materias ata xuño e por non levar parella a normativa que ten que desenvolver a nova lei. "A Xunta pecha 48 unidades e 13 centros no ensino público mentres se abren 26 unidades no concertado" Tamén denunciou a plataforma a falta de prazas no ensino público, nomeadamente na FP, a suba das taxas e unhas bolsas que "lonxe de cumprir a función de garantir o acceso á ensinanza de todos", continúan premiando "estudantes con mellores notas". Segundo José Bustela, en representación das familias, o 40% das familias "non van ter acceso a ningunha axuda para os libros de texto e que a maioría terán que seguir soportando o custo de servizos como o de comedor e transporte escolar". Ademais, e tal e como adiantara Praza, as ANPAS alertan dun inicio de curso sen libros pola falta de organización da Xunta. Mentres a Consellería de Educación sinala que o seu novo "fondo solidario" xa recolleu 200.000 manuais, as asociacións de pais e nais aseguran que "de momento non se sabe nada" e advirten de que a implantación da Lomce incrementa a incerteza. Desde a plataforma engaden moitas máis eivas: máis de 300 centros sen a dotación de profesorado necesario, máis de 200 unidades con máis alumnos dos recomendados, profesores que seguen cos seus salarios e pagas extras recortadas ou a falta dun plan integrar para mellorar os centros, nos que -denuncian- tamén se atopan moita deficiencias. Ao tempo, o colectivo denuncia o aumento nas itinerancias dos mesters con estino provisional. "Un 35% do profesorado terá que impartir materias das que non é especialista, nalgúns casos até cinco diferentes" "Un 35% do profesorado terá que impartir materias das que non é especialista, nalgúns casos até cinco diferentes. Nos últimos cinco anos suprimíronse 3.000 postos docentes, xa que mentres se xubilaban máis de 4.000 só se convocaban oposicións para 993 prazas", insisten. A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público está integrada pola AS-PG, CIG-Ensino, BNG, Comités, Agir, Federación Provincial de ANPA de Lugo xunto con outras ANPAs, Liga Estudantil Galega, Sindicato de Estudantes ou Galiza Nova, entre outros.


As pasadas semanas algúns medios de comunicación daban a coñecer as manifestacións do Delegado do Goberno en Aragón, nas que responsabilizaba a Soraya, a muller asasinada pola súa ex parella en Zaragoza, do seu tráxico final. Cando fun quen de conter a duras penas o noxo e a carraxe ante este novo maltrato que se lle estaba a inflixir a esta muller mesmo despois de morta (porque eso, "Sr." Gustavo Alcalde é o que vostede está a facer: maltratar!), teño que confesar que me vin somerxida nun estado de total impotencia. De novo sentín esa indefensión aprendida que as vítimas de malos tratos sentimos, ou, mellor dito, nos fan sentir: Fagamos o que fagamos, loitemos o que loitemos, pouco ou nada acadaremos mudar, porque neste xuízo, un xuízo no que están en xogo as nosas vidas e quizais as das nosas crianzas, o veredito xa está decidido de antemán: Es muller e maltratada, ergo ti es a culpable e a única responsable da tua supervivencia. Neste xuízo, un xuízo no que están en xogo as nosas vidas e quizais as das nosas crianzas, o veredito xa está decidido de antemán: Es muller e maltratada, ergo ti es a culpable e a única responsable da tua supervivencia. O caso de Soraya non e, por desgraza, nin insólito nin infrecuente no eido da violencia machista. Soraya foi asasinada non soamente pola súa ex parella, se non por un sistema ineficaz, destrutivo, que a deixou a mercé do seu verdugo. Ela, coma moitas mulleres que están a vivir no inferno, coa espada de Damocles enriba das súas cabezas, levou a práctica esa prevención da que tanto se fala, pero que a vista está, de pouco ou nada serve. Fixo o correcto, denunciou, pero malia ter unha orde de afastamento, unhas mentes sisudas, desas que estudan moito, acumulan títulos, dominan estatísticas e que aínda por riba din protexernos, porque sempre actúan, como debe ser, seica, "polo libro", pero que non teñen nin a mais mínima idea de cal é a realidade, a dura e terrible realidade dunha vítima da violencia machista, decidiron que o risco que esta muller corría era "mínimo" Que eles saben moitísimo de baremos e valoracións, faltaba mais! Insisto, este non é un caso illado nin a única evidencia de que as vítimas da violencia de xénero nin estamos protexidas nin, e isto e tanto ou mais grave, se nos toma moitas veces en serio, polo que non é de estrañar que se nos siga matando dun xeito atroz e case indiscriminado. Este non é un caso illado nin a única evidencia de que as vítimas da violencia de xénero nin estamos protexidas nin, e isto e tanto ou mais grave, se nos toma moitas veces en serio, polo que non é de estrañar que se nos siga matando dun xeito atroz e case indiscriminado Por poñer un exemplo, e sen ir mais lonxe, a Si, hai saída, o colectivo contra a violencia de xénero que presido, non hai moito que nos chegou un caso no que o agresor, un virtuoso no maquiavélico arte do maltrato psicolóxico, que vén exercendo dende hai moitos anos, e que é obvio que representa un perigo tanto para a súa ex-parella como para seus fillos, que calquera pode ver que é un barril de pólvora a piques de estalar., pero que se atopa semella que blindado pola súa profesión e o seu status social. Pois ben, o letrado da muller, letrado que, por certo, cobra unha substanciosa minuta por "defendela", cando esta se decide, despois dun longo e doloroso proceso para tentar asumir a súa situación e saír dela, a tomar as medidas oportunas, reunindo un valor que lle custou anos conseguir, comeza, por fin, a propoñerse a posibilidade de denuncialo, novamente se atopa totalmente afundida ante a actitude do seu avogado, que lle recrimina duramente a súa decisión, e a culpabiliza de "provocalo"... Mellor deixalo estar!. Dito doutro xeito: Se finalmente te mata, a ti, ou aos teus fillos, que che quede clariño, a culpa será túa e soamente túa, por ter a ousadía de tentar defenderte, de tentar impedir que a vida de dous menores quede marcada para sempre, de exercer esa prevención que che aconsellan cando hai foto, cando unha muller máis perdeu a vida nas mans dunha mala besta, con perdón, e cómpre poñer cara de circunstancias diante das cámaras. Unha vez que a cámara se apague, cando retornes a realidade, unha realidade ben diferente, traxicamente diferente, daraste de bruzos coa mensaxe real, con esa mensaxe que se tenta disfrazar diso que se chama eufemisticamente prevención: "Muller, denuncia, pero que saibas que se espertas a fera, se te mata, a culpa será túa e soamente túa... Por provocalo, e a quen provoca, non se lle protexe, se acaso, e como moito, se lle aplica un baremo". Perdoade se soa moi duro, sinto. Se algo desexaría de corazón, sería albiscar un chisco de esperanza que me permitise expresarme doutro xeito,pero non son quen de velo. O peor de todo e que a quen cala, a quen consente, a quen, en definitiva tamén maltrata, tamén mata coa súa permisividade, co seu "buenismo" hipócrita, non se lle chama culpable. Sinxelamente actúa "correctamente". Non hai dereito!


Summary: A candidata número dous por Ourense na listaxe que a coligación de Anova e EU presentou ao Parlamento galego encetou este 9 de decembro a tramitación da súa acta de deputada e o 16 toma posesión do cargo.

A candidata número dous por Ourense na listaxe eleitoral con que AGE se presentou ao Parlamento galego, Carmen Iglesias Sueiro, solicitou a adscrición ao grupo desta coligación na Cámara. Na documentación que preencheu este 9 de decembro e que entregará o día 13 "puxen AGE e entre paréntese EU" na caixa correspondente á formación política da cal quere facer parte na Cámara galega. En conversa con Sermos Galiza o mesmo día en que encetou a tramitación da súa acta de deputada, Iglesias Sueiro recoñeceu que as declaracións realizadas por ela propia cando David Fernández Calviño comunicou a renuncia ao escano fixeron pensar que desenvolvería a súa actividade parlamentar como deputada non adscrita. Porén, desménteo: "pensouno moita xente, pero eu non son unha tránsfuga". Desde que Carmen Iglesias entregue os escritos que lle solicitaron, na sexta feira 13, o voceiro do grupo parlamentar de AGE, Xosé Manuel Beiras, disporá de cinco días hábiles para se pronunciar sobre se a ourensá senta ou non nas bancadas da coligación. "Ao mellor non é a opción persoal que máis me presta pero é a que debo escoller, por coherencia e porque as ideas de AGE son as que defendín na campaña eleitoral e son as que vou defender no Parlamento porque son as miñas". Prometerá o cargo o 16 de decembro Iglesias Sueiro destacou o "moi bo ambiente" que percibiu nesta visita á Cámara galega, a segunda que realiza. Así, a primeira vez que pisou o Parlamento foi só até a tribuna de convidad@s e foi en calidade de activista feminista, facendo parte dunha acción reivindicativa da Marcha Mundial das Mulleres. Xustamente no eido do feminismo e da equidade de xénero é onde considera que pode desenvolver mellor a súa actividade. "Tamén no ensino" porque "eu veño da rúa". Carmen Iglesias tomará posesión do cargo no pleno da segunda feira 16 en contra do criterio da organización política en que milita, EU. A súa líder, Yolanda Díaz, pediulle que deixase correr a listaxe un posto para que o escano fose para Iolanda Docampo, número tres por Ourense e segunda candidata de Anova despois de Fernández Calviño, para manter así o equilibrio parlamentar con catro deputad@s para Anova e cinco para EU. Porén, a ourensá declinou tal exixencia e manifestou sempre a súa intención de entrar no Hórreo, embora fose como única integrante dun grupo mixto.


Summary: No caderno Coñecer, que atoparás maña no quiosque xunto co teu Nós Diario de sempre e o semanario Sermos, vas descubrir a historia dun monarca que reinou contra a Galiza. Así mesmo, fornecémosche temas como a obra literaria de Concha Castroviejo.

Se na actualidade o mundo académico semella ter bautizando a nosa como a "era das comunicacións", sen dúbida un dos seus elementos máis icónicos e influentes son xa as coñecidas como noticias falsas ou fakenews. Porén, a intencionalidade presente detrás dos textos e a súa capacidade para mudar a sociedade representa unha constante na humanidade, mesmo desde os inicios da propia escritura na Antigüidade. Uns dos testemuños máis evidentes do poderío político-económico acadado polos reinos da Galiza e de Portugal ao longo dos séculos XII e XIII, as cantigas galegas e portuguesas, escritas e interpretadas ao longo da Idade Media, tampouco foron creacións alleas a este fenómeno. Abonda con botar a ollada cara aos louvores políticos que afloran nas cantigas de célebres trobadores, tales como Paio Gomes Chariño ou Pero da Ponte, onde se gaban as figuras de certos reis e as súas conquistas, especialmente contra o mundo andalusí. Con todo, na outra cara da moeda, non menos intencionadas resultaron as acedas críticas que inundan boa parte da produción lírica medieval, nas que se censuran defectos morais como a avaricia, a falsidade, ou a deslealdade, vicios que o rei castelán tradicionalmente coñecido como Afonso X "o Sabio", non dubidou en dedicar a boa parte dos nobres e cabaleiros dos seus reinos. Fortes tensións Non foi circunstancial, tras a sátira que envolve as cantigas anti-señoriais de Afonso X atopábase a existencia de fortes tensións entre un monarca que aspiraba a gobernar con man dura e un séquito de nobres que ansiaba un reparto máis favorábel do poder: un choque inevitábel que finalmente levaría a Sancho IV, primoxénito de Afonso X, a organizar unha conxura que acabou por derrocar o seu pai no ano 1282. Unha revolta na que participaría activamente Estevo Fernandes de Castro, pertigueiro da Terra de Santiago e a máxima autoridade política no reino da Galiza. Mais lonxe de motivacións persoais, a participación de Estevo Fernandes de Castro revelou a existencia dun sector da nobreza galega que, tras 40 anos de dominio castelán, estaba disposto a facer valer a súa posición e mesmo a recuperar a independencia perdida en 1230, cando o rei castelán Fernando III, pai de Afonso X, usurpara violentamente o trono de Compostela ás futuras raíñas galego-leonesas, iniciando deste xeito o dominio castelán sobre o reino da Galiza. Queres continuar con esta interesante lectura? Non tes máis que ir mañá ao quiosque ou acceder á nosa tenda online para facerte co Nós Diario e co caderno Coñecer. Tamén vas atopar artigos de opinión e reportaxes sobre as bandeiras e a autora Concha Castroviejo, entre outros contidos. Para que non o esquezas outra fin de semana, podes facer a subscrición xa!


Summary: O executivo de François Hollande dirixiu as súas hostilidades contra a cidade de Raqqa, reivindicada polo ISIS como a súa capital. Ao tempo, decorreron 168 operativos das forzas de seguridade en varias cidades francesas.

Este domingo o Ministerio de Defensa francés comunicou a súa decisión de intensificar os ataques que están a desenvolver en Siria após o acontecido en París na madrugada da quinta feira. No concreto, foron despregados 13 cazas cuxo obxectivo era bombardear diversos puntos do ISIS sobre os que caeron un total de 20 bombas, de acordo coas informacións recollidas na imprensa francesa. A operación, desenvolvida de maneira coordinada cos EUA, foi executada desde Xordania e os Emiratos Árabes e non visa, aseguran desde Defensa, levar a cabo "ataques espectaculares" mais si aumentar de maneira "gradual" a intensidade dos mesmos. En declaracións á canle de televisión francesa TF1, Manuel Valls, xefe de goberno francés, asegurou que o seu país está "en guerra" polo que responderían aos ataques de París do 13 de novembro nos que foron asasinadas máis dun cento de persoas. O contraataque francés", estaría ao "mesmo nivel" que os atentados, acrecentou. Cumpre lembrar que Francia iniciou ataques en Siria contra posicións do ISIS no mes de setembro. Redadas e rexistros Ao tempo que decorrían estes ataques aéreos, as forzas de seguridade francesas realizaban 168 operativos 'anti-terroristas' en cidades como Marsella, Jeumont, Toulouse ou Grenobel, entre outras, segundo informan medios galos. No transcurso dos operativos requisáronse 31 armas. O ministro de Interior galo informou esta segunda feira que desde os atentados foran arrestadas 23 persoas pola presunta vinculación con estes atentados que asasinaron 129 persoas en París e deixaron centos de feridas. Cinco dos sete 'yihadistas' suicidas que participaron nos atentados de París están xa identificados formalmente. Desde os ataques efectuáronse 23 arrestos, 104 persoas están baixo arresto domiciliario e foron incautadas 31 armas, 4 delas "de guerra", segundo o ministro francés do Interior, Bernard Cazeneuve.


Summary: O arquitecto Jorge Salgado Cortizas traballa coa mirada posta na paisaxe. Cada proxecto na súa contorna é unha maneira de ir arranxando aos poucos, e con modestia, o seu territorio máis próximo.

A patria máis prezada é a infancia, di o arquitecto. Os recordos gozosos dunha época feliz agroman ao rememorar as súas orixes. Naceu nunha aldea moi próxima ao río Eume, ao seu paso polo concello de Cabanas. Alí, o seu pai tiña un taller de carpintería onde facía modelos de madeira das hélices do barcos de Ferrol. A súa nenez transcorreu entre madeiras, debuxos a lapis no taller, as historias e lendas contadas polos avós, a escola en Pontedeume a os recreos no adro da igrexa de Santiago. Ese proceso ten como contexto un territorio e un val desenvolvido ao redor do río. O futuro arquitecto viviu intensamente unha paisaxe, aprendendo o nome de cada lugar, camiño e cruce. Ao medrar tivo que deixar a súa contorna para ir á Coruña. Tal como de neno cruzaba a ponte de pedra para ir á escola, de maior cruza a ponte de ferro para ir estudar arquitectura. Durante a carreira danlle clase referentes da profesión como Andrés Fernández-Albalat, Manuel Gallego Jorreto ou Alberto Noguerol. Aínda que algunhas das experiencias que máis fonda pegada deixaron nel foron as viaxes de estudos. En 1987 a Porto e dous anos máis tarde por Holanda. Xunto cos seus compañeiros estuda de primeira man o facer doutros arquitectos e descobre outras paisaxes. Rematada a carreira volta á casa e decide abrir o seu estudio na paisaxe que o viu nacer. Ir a unha gran cidade seguramente lle daría máis visibilidade e clientes pero intencionadamente exerce desde Pontedeume. O arquitecto non escolle o territorio polo rédito que poida obter del, ao revés, traballa desde ese lugar para cambialo. Salgado aséntase nunha terra á que está vinculado cultural e emocionalmente, e que coñece. Exerce o oficio mediante pequenos proxectos encamiñados a mellorar a súa contorna e país. Alén da calidade da arquitectura construída, o enfoque do arquitecto é máis ambicioso: "A miña primeira preocupación é o territorio. Non é facer só unha casiña ben feita, tamén é importante o que sucede ao redor. Hai que ter a mirada posta máis lonxe. Construíuse moi mal nas últimas décadas. Dá pena ver que nun núcleo rural o único edificio con licenza municipal é o máis inapropiado. Antes, con poucos recursos e sen practicamente normas facíanse as cousas con máis cabeza e ben resoltas. Esa filosofía é a que trato de aplicar no estudio, sen grandes proxectos, pero entendendo onde se está a traballar. Levo 30 anos exercendo no mesmo sitio, polo menos teño claro o que non se debe facer". Aínda que a maioría das súas obras están localizadas na súa comarca, desde o seu pequeno estudio de Pontedeume tamén ten transformado outros lugares. Xunto ao seu equipo vén de gañar o concurso para a Panificadora de Vigo, o edificio na antiga estación de autobuses de Santiago ou a rehabilitación dun palacio en Santander. Desde a paisaxe Nunha exposición en Pontedeume o arquitecto coñece a un escultor e ao pouco bromean coa idea de que no futuro faralle a súa casa. Pasan os anos, e o escultor e a súa parella que vivían en Jerez mercan unha parcela preto do Cabo Prior en Ferrol. O arquitecto foi ata Andalucía a explicarlles as ideas do proxecto. Xuntos marcaron sobre a area da praia a distribución da vivenda, así naceu o encargo. A vivenda tiña un orzamento moi limitado e unhas necesidades moi sinxelas: unha pequena casa ao tempo que taller de escultura. Salgado aproveitou o proxecto para facer un volume mínimo que non perturbara a paisaxe. A casa é un sinxelo prisma branco que se pecha ao camiño e aos fortes ventos, ao tempo que se abre ás vistas do cabo. Os espazos interiores son xustos mais con grandes ocos, como miradoiros sobre a paisaxe, fan que a sensación sexa de amplitude. Próxima ao parque das Fragas do Eume encargáronlle a Salgado a rehabilitación dunha casa tradicional en ruínas como vivenda de fin de semana. Fora una casa de labregos que traballaban as terras do mosteiro de Caaveiro, da que só quedaban en pé os muros perimetrais. Ademais de recuperar a vivenda, o proxecto tiña que paliar a falta de luz natural. Recuperou os niveis existentes na vivenda e os elementos tradicionais como a lareira. Para o problema lumínico, fixéronse pequenas aperturas en fachada e na cuberta para gañar luz, unha das novas fiestras ilumina á mesa do comedor. Os materiais empregados no exterior foron madeira de castiñeiro para as fiestras e zinc na cuberta. Na parcela mantivéronse as árbores vellas e plantáronse novas, para que a vivenda pase inadvertida dentro da paisaxe. Escala urbana O respecto ao territorio de Jorge Salgado Cortizas non só o exerce no mundo rural, tamén no urbano hai valores importantes a manter. Un deles é a escala, a relación do tamaño das cousas. Exemplo disto é o proxecto dunhas vivendas en fileira en Mugardos. A Consellería de Vivenda encargáralle unhas vivendas sociais no barrio de Santa Lucía, barrio humilde composto por casas de dúas plantas. O concello permitía construír tres plantas e baixo cuberta, polo que o novo volume estaría fóra da escala respecto ás casas da contorna. O arquitecto convenceu á administración de reducir o número e a altura das casas, a cambio de manter as características do barrio. Serán nove vivendas en fileira e un equipamento público o que finalmente se constrúa. Aproveitando ao máximo a parcela, as vivendas son moi estreitas e en dúplex, así todas as vivendas contan con dupla orientación, o que lles permite regular de forma natural a ventilación do interior. No centro de cada vivenda está a escaleira, iluminada por un lucernario en cuberta. A entrada ás vivendas prodúcese mediante un espazo común peonil e con zona verde. Está previsto que este espazo sexa o lugar de xogo dos nenos dos veciños, protexidos do tráfico da rúa. Para rematar o edificio, a esquina curva ocúpaa un equipamento público. O edificio podería recordar ao barrio de Kiefhoek, do arquitecto holandés Oud, que seguramente permanecía no inconsciente do arquitecto desde aquela viaxe de estudos de mozo. Moi próxima ao estudio do arquitecto, en Pontedeume, unha curmá encárgalle a rehabilitación dunha vivenda do casco vello para uso vacacional. Esta era unha humilde casa mariñeira moi estreita, do ancho dun remo. O interior atopábase moi deteriorado polo que tivo que baleirarse por completo, para construír un novo forxado de madeira. Aproveitáronse os muros de pedra existentes. Dada a posición da vivenda, con vistas privilexiadas, déuselle "a volta". Na parte baixa está a zona privada e na alta as zonas comúns da casa. Éntrase por un espazo limiar e logo ascéndese pola escaleira ata a última planta, onde se atopa o salón con vistas. Destaca o minucioso traballo de carpintería de madeira, algo moi presente antes nas vilas mariñeiras e que se foi perdendo co tempo. Esa perda é recuperábel en Pontedeume segundo Salgado que, co seu traballo, proxecto a proxecto, inténtao.


Summary: De xira por Galiza aceptaron o convite de falar antes de presentar en directo o seu novo traballo Vostè és aquí. Agora sabemos algo máis da súa música, do seu público, do seu mundo desde Compostela.

Pau Debon e Joan Roca, voz e baixo do grupo catalán Antònia Font, tiveron a posibilidade de falar con parte do seu público na Casa das Crechas (Compostela) nun encontro promocional ben particular. Están de xira por Galiza para presentar Vostè és aquí, o seu sétimo traballo discográfico. Ano e medio após o Lamparetes, os Antònia Font reinventan o seu propio estilo con 40 cancións de curta duración, pezas que condensan historias entre minuto e medio e dous minutos. "Unha canción de Pop pode ter calquera duración", aclarou o cantante da formación mallorquina. "O directo desta xira é difícil e diferente pola duración das cancións", admitiu Pau Debon no seu característico catalán de Mallorca, "por esta razón xuntamos tres ou catro temas seguidos para que o concerto tivera máis axilidade". O tema lingüístico foi o primeiro a tratar entre a vintena de privilexiad@s que asistiron á baiuca compostelá e por maioría pediuse que fose na lingua materna dos músicos. Como serán os concertos? O grupo mallorquín visitará Compostela (28 de febreiro), Vigo (1 de marzo) e A Coruña (2 de marzo) cun resumo da súa traxectoria "por se hai xente que veña a vernos por vez primeira" e traerá, por suposto, os temas do seu último traballo. Vostè és aquí comezou a súa andaina en Vic no mes de setembro do ano pasado. Desde o seu nacemento en 1997 continúan fieis coa investigación de "novos espazos e dando forma a novas ideas que non se poden facer nun formato máis radiofónico", segundo afirmou Joan Roca. A traxectoria de Antònia Font foi sempre a máis. "En Taxi non sabiamos cara onde tirar e eliximos o camiño de procurar un pouco a nosa propia filosofía, non pensamos en se sería máis ou menos comercial", explicou o baixista. "Desde Pink Floyd até música clásica ou jazz mais non temos unha tendencia clara, escollemos os elementos dos que gostamos" A súa lingua Cantar en catalán ten o seu prezo e os Antònia Font contan con experiencias singulares por dar a coñecer a súa música fóra dos Països Catalans. "A nosa fronteira é a catalano-falante", afirmou Joan Roca, "mais o tema lingüístico penso que é máis un problema dos políticos, non da xente que escoita música en moitos idiomas". Recoñeceron que "para nós é algo máis complicado fóra de Catalunya" e mesmo explicaron unha anécdota ben significativa. "Estivemos en Murcia hai un mes e o promotor recoñeceu que tiña problemas para contratar un grupo que cantara en catalán", asegurou o baixista, "a frontera das linguas existe aínda que o público que asiste aos nosos concertos non ten eses prexuízos". Cal pode ser a razón das dificultades e acceder a certas "prazas"? Para Pau Debon se falamos de programadores é que "non se atreven" aínda que recoñeceu certos cambios co tempo. "En Benicassim non había posibilidades de entrar se non cantabas en castelán e agora algo mudou". O seu público "Valórasenos máis na península", admitiu Joan Roca, "a xente sabe que estamos mais non vai máis alá dunha relación natural". Dezaseis anos na estrada e na súa Mallorca tocan de dúas a cinco veces ao ano. Pouco? Ao falar das outras illas recoñeceron que depende dunha relación humana directa para poder actuar. "En Menorca algunha vez e a Eivissa algo menos, tamén en Formentera, hai menos tradición de concertos nas festas". As súas influenzas Joan Roca e Pau Debon admitiron que no grupo escoitan moita música. "Desde Pink Floyd até música clásica ou jazz mais non temos unha tendencia clara, escollemos os elementos dos que gostamos". Entre os músicos que admitiron como referentes "en certas épocas do grupo" figuran Kiko Veneno "sobre todo nas letras". Pau Debon escoita a letristas como Rosendo ou Quimi Portet e Joan Roca o jazz clásico dos 60' e grupos como Beirut. A súa discográfica Os Antònia Font contan con discográfica propia, Robot Innocent Companyia Discogràfica, que estrearon co seu anterior álbum. "Se controlas todo o proceso, desde a gravación das cancións até a masterización, podes asegurar que ten o teu selo e a discográfica foi a última fase". Para Joan Roca o proceso "artesanal" de creación é imposíbel de realizar doutro xeito. "Tal e como está o negocio é mellor controlar todo". O encontro rematou cunha peza en solitario de Pau Debon. Agora a música vai ser de todo o grupo. Aqui tedes, como mostra, o videoclip Per jo i tots es ciclistes, unha das cancións do seu último disco que sairá nos seus concertos por Galiza.


Summary: Salvemos Cabana advirte de que "nons e realizaron tarefas que denoten ningún tipo de restauración" na zona afectada pola vertedura de 24.000 metros cúbicos de auga e lodos procedentes do rebentón dunha balsa mineira. Galería de imaxes no interior.

En febreiro de 2014 unha das balsas de residuos da canteira do monte Neme, entre Malpica e Carballo, rebentou e provocou a vertedura de máis de 24.000 metros cúbicos de auga e lodos. Nos seguintes meses, e mentres a Consellería de Industria atribuía o sucedido en exclusiva ao mal tempo, Sanidade confirmou a existencia de augas tóxicas na zona. Case un ano e medio despois a plataforma Salvemos Cabana alerta de que a todo o sucedido e ao "desentendemento dos efectos do accidente por parte da aseguradora" estase unir a pasividade da Xunta na aplicación do "pretendido plan de rehabilitación da contorna", ata o punto de que a auga tóxica segue a fluír polo Neme. En días pasados membros da plataforma comprobaron sobre o terreo como se seguen a "obviar os riscos aínda presentes nesta explotación abandonada". "Polo momento -advirten- non se realizaron tarefas que denoten de maneira significativa ningún tipo de restauración", ata o punto de que a actuación da Xunta "parece limitarse unicamente á instalación de dous carteis de advertencia á entrada do complexo, sen sinalizar en ningún caso as zonas de perigo", con cembas "cortadas verticalmente" que nalgúns puntos poderían provocar caídas de "varias decenas de metros". "Polo momento non se realizaron tarefas que denoten de maneira significativa ningún tipo de restauración", di Salvemos Cabana "O perímetro -detallan dende o colectivo- continúa completamente desprotexido e tampouco se procedeu á desecación das balsas mineiras, o que, alén da instalación de tubos de drenaxe no lugar do suceso, supón un perigo potencial" en caso de "incremento repentino" das chuvias. Isto sucede mentres a propia plataforma "constata novamente a vertedura de espumas e augas contaminadas na balsa situada ao leste da concesión mineira" denominada Reconquista. A empresa concesionaria desta explotación, Leitosa, "solicitou en 2011 autorización oficial para verter "augas residuais industriais e de escorregada depuradas", o que "en ningún caso ten relación coa situación observable sobre o terreo". Isto, para Salvemos Cabana, "confirma unha vez máis o escaso control que a Dirección Xeral de Minas exerceu até a data do accidente". "O perímetro continúan completamente desprotexido" Neste contexto, a plataforma lembra que "xa presentou no seu momento alegacións ao proxecto de abandono e clausura do grupo mineiro Monte Neme, ao considerar a rehabilitación proposta como incompleta". Este plan de restauración, resaltan, "deixaba completamente á marxe outras zonas do monte procedentes da antiga explotación de wolframio", contornas que "aínda que a Xunta considera restauradas, presentan un evdiente estado de degradación ambiental".


Summary: O letrado da demandante afirmou nun comunicado estar "un paso máis cerca dunha vista dos feitos en cuestión".

O xuíz do Tribunal Superior de Xustiza do Reino Unido Matthew Nickin rexeitou novamente nesta terza feira as alegacións presentadas polos avogados de Juan Carlos I en relación ao fallo da xustiza británica na que se nega a inmunidade do rei emérito, e insiste en que será xulgado por un presunto delito de acoso a Corinna Larsen. No seu auto, Nicklin sinala que "ningún dos fundamentos para defender a existencia de inmunidade de Estado logrou demostrarse, e polo tanto, a demanda debe seguir adiante", xa que os presuntos feitos cometéronse con posterioridade a 2014, momento no que Juan Carlos I deixou de ser monarca do Estado español, e o maxistrado entende que xa non contaba coa inmunidade da Coroa. Perante a decisión do xuíz británico, os letrados da defensa decidiron recorrela ante o Tribunal de Apelación, segundo apuntan fontes presentes na audiencia que recorreu esta mañá a Europa Press. Pola súa parte, o avogado da demandante, Robin Rathmell, rexeitou os intentos do rei emérito de non ser xulgado polos presuntos delitos cometidos, e afirmou nun comunicado que a súa defendida e el están "un paso máis cerca dunha vista dos feitos en cuestión". Acusado de vixilancia e ameazas Os letrados de Larsen presentaron unha demanda en 2021 contra o rei emérito por un presunto delito de "vixilancia ilegal" e ameazas por parte dos servizos de intelixencia españois (CNI). Segundo a versión da alemá, as ameazas comezaron en 2012, despois de finalizar a relación sentimental que os unía e do incidente de Juan Carlos I en Botsuana. A partir dese momento, Larsen denunciou ter sufrido as ameazas do monarca, quen chegou a empregar o CNI para espiala, tanto en Abu Dhabi, onde residía, como en Reino Unido. Nas súas declaracións afirmou que o rei emérito, despois de que ela se negara a devolverlle unha comisión de 65 millóns de euros procedentes de Arabia Saudí, comezou a fomentar unha campaña de descrédito e difamación entre os seus clientes. Incluso relatou que tanto ela como os seus familiares sufriron ameazas á integridade física, polo que ademais dunha indemnización, a demanda tamén recolle que se estabeleza unha orde de arredamento de 150 metros de distancia.


Eduardo Maroño analiza en Qadriños, o blog de Praza dedicado á banda deseñada, a situación da revista Oink! e a súa aposta polo cómic. Praza recollía a nova hai uns días: nun comunicado feito público na súa web, Agalip anuncia que carece de liquidez para asumir o custe de impresión e posterior distribución do quinto número da revista Oink!. A empresa presenta esta situación coma resultado de varios factores, nomeadamente a caída das vendas tras as boas cifras acadadas polos primeiros números e a demora no pagamento dos anunciantes, ao tempo que anticipa que emprenderá unha campaña de crowdfunding para obter un financiamento que asegure a viabilidade da publicación. O lanzamento de Oink! o verán pasado foi acollido con entusiasmo en medios dixitais e redes sociais, ao non existir no mercado ningunha revista en galego dirixida a cativos. Mais a lingua, que foi percibida coma o auténtico valor engadido da publicación, non é o seu único elemento diferencial. Tamén o é o tratamento que nas súas páxinas recibe a banda deseñada. A diferenza entre a banda deseñada desta publicación e as restantes non é cuantitativa senón cualitativa. E enorme. As tradicionais revistas de historietas, os tebeos editados en grampa co cómic coma contido esencial ou único, desapareceron do mercado xeneralista durante os anos 90 debido ao auxe doutras alternativas de ocio para cativos, nomeadamente as tecnolóxicas. O máis semellante que a día de hoxe podemos atopar en quioscos e librarías de prensa son certo tipo de revistas para cativos, tamén en grampa, vinculadas polo xeral a algún canal, programa ou personaxe de televisión, puro merchandising no que o cómic deixou de ser a substancia fundamental para ocupar un pequeno espazo canda outro tipo de contidos. É con estas revistas coas que compite Oink!, e faino adoptando uns contidos moi semellantes. Nas súas páxinas, a banda deseñada comparte espazo con reportaxes, pasatempos, entrevistas, axenda… Agora ben, a diferenza entre a banda deseñada desta publicación e as restantes non é cuantitativa senón cualitativa. E enorme. Posto que se trata de presentar unha marca televisiva baixo un novo formato, o que atopamos na maioría de revistas infantís actuais son cómics ferreamente estandarizados, elaborados baixo unha premisa estritamente comercial, que non pretenden ofrecer ao lector unha experiencia de seu senón unha nova faceta dunha experiencia maior. Un cómic de "Dora la Exploradora" non estará nunca ao servizo dun relato, senón do personaxe ou, para ser máis exactos, da marca. Como é obvio, a capacidade dun cómic elaborado nestas condicións para ir máis aló do anecdótico é moi limitada. Seguir lendo o artigo en Qadriños


Summary: Segunda feira chea de inquéritos. O de sigma 2 para El Mundo confirma o sismo eleitoral: Podemos sería primeira forza.

De acordo con un inquérito de Celeste Tel para eldiario.es, o nacionalismo galego conseguiría, por sexta vez consecutiva, representación no Congreso dos Deputados, ao obter entre 1 e 2 actas e o 0,55 % dos votos emitidos en todo o Estado. Esta percentaxe é inferior á lograda polo Bloque nas xerais de 2011 (0,77%), mais representa un incremento significativo a respeito dos últimos dados deitados polo CIS (0,4%). O BNG neste momento ten dous escanos no Congreso. Podemos continúa en forma nos inquéritos. É primeira forza, por primeira vez na súa corta historia, nunha proxección para as eleccións xerais realizada por Sigma Dos para El Mundo. Seríao co 28,3% dos sufraxios, mentres que o PP se fai co 26,3% dos votos e o PSOE co 20,1%. A enquisa de Celeste Tel para eldiario.es é pior para os de Pablo Iglesias. Neste inquérito sería primeira forza o PP, co 30,5%, inmediatamente seguidos de PSOE (24,5%) e Podemos (21,6%). Podemos sería tamén a primeira forza en Catalunya de se realizaren hoxe as xerais, de acordo cun inquérito publicado en El Periódico. Esta proxección rebaixa considerabelmente as espectativas do independentismo e mostra a enorme fragmentación da política catalá: até 8 forzas distintas teñen opción a se sentaren no Congreso dos Deputados. Os resultados serían: Podemos, 22,8% dos votos (10-12 escanos); CiU, 17,3% (10 escanos); ERC, 15,4% (8-9 escanos); Ciutadans, 10,5% (4); PP, 11,8% (6-7); PSC, 11,3 % (5-6); ICV, 5,2% (1-2); CUP 3% (0-1).


Summary: O director de cinema Oliver Laxe vén de se converter no "mellor embaixador" polo mundo de Navia de Suarna, segundo presumía onte o alcalde deste concello, José Fernández. E é que esta semana o pleno municipal acordaba por unanimidade outorgar o título de "fillo adoptivo" do Concello, tendo en consideración as orixes maternas do cineasta na parroquia de Son, no lugar de Vilela.

"É unha persoa que ten un grande apego ao noso concello. Retornou e volveu vivir aquí de onde eran as súas raíces", lembrou de Laxe, que naceu con todo ben lonxe, en París en 1982, mais voltaba á Galiza aos seus anos para emprender logo a marcha a Barcelona. Fernández puntualizou que o director da galardoada e celebrada O que arde que "desde a parte pública e política", entendían "que o mellor era nomealo fillo adoptivo". "Xa antes deste nomeamento é o mellor embaixador que temos por todo o mundo", proclamou Fernández. Ademais, destacou que "é un emprendedor, á parte dun grande director de cinema está "arranxando a vivenda de onde eran os seus sus avós e a súa nai e vai montar unha actividade para dar a coñecer a nosa zona". A pegada de O que arde O alcalde de Navia insistiu na importancia do propio filme, o último na lista do director, O que arde, xa convertido no que máis público conseguiu reunir na historia do noso cinema, mesmo malia o impacto da pandemia. "Veuno rodar aquí e saíu moi ben, gañou dous premios e desde o 29 de setembro do ano pasado deixou un impacto no noso concello e en toda a Galiza moi importante", valorou. "Destacou moito o que é Navia de Suarna", concluíu o socialista.


Summary: A proposta parte da asemblea de médicos de atención primaria.

A e os médicos de atención primaria propoñen unha folga en todas as áreas sanitarias da Galiza o vindeiro 19 de xuño. Un paro, indican, "con puntos reivindicativos comúns e logo específicos de cada área". Será, pois, unha folga "de toda Galiza de licenciados sanitarios pero co respaldo de cada área". Ademais, este colectivo de facultativos e facultativas mostra o seu apoio a folga de Vigo con concentracións nas diversas áreas os días 21 e 22 de maio co lema "Por unha primaria digna – Vigo somos todos". Por último, tamén decidiron non recoñecer o Consello Técnico de Atención Primaria.


Summary: Máis de 476.000 fogares recoñecen que acaban o mes "con dificultades" e case 138.000 con "moita dificultade". Nun de cada tres fogares de Galiza os seus ingresos proceden só de prestacións.

Seis de cada dez fogares de Galiza recoñecen que chegan a final de mes con dificultade ou con moita dificultade, segundo o informe publicado esta terza feira polo IGE. Un 58% das familias recoñecen esta situación, o que supón un aumento a respeito do ano anterior, en que a porcentaxe era do 57%. De cada 100 fogares galegos, 45 afirman que chegan a final de mes con "dificultade" e 13 con "moita dificultade". Na outra cara da moeda, os 42 que afirman que acaban o mes con facilidade ou moita facilidade. Así pois, hai 476.000 fogares no país que pasan dificultades para acabar o mes e 138.000 que pasan moitas dificultades. Esta radiografía do país que ofrece a 'Enquisa estrutural a fogares' tamén indica que nun 32% dos fogares os seus ingresos proceden só de prestacións. E para o 44,6% das familias as prestacións representan máis da metade dos seus ingresos. Aliás, o 22% da poboación que vive en Galiza está en risco de pobreza ou exclusión social. Dase un incremento na poboación entre 50 e 60 anos de idade, mentres que entre os de máis de 65 anos baixa lixeiramente.


Summary: Pintor e presidente da Academia Galega de Belas Artes, Quintana Martelo lamenta a situación no CGAC, que está a preparar a eliminación de dous novos postos de traballo, dentro dunha política de recortes que supuxo nos últimos 8 anos unha redución de 11 traballadores no principal centro de arte contemporánea de Galiza.

- Como se avalía desde a Academia de Belas Artes a sitaución que está a atravesar o CGAC neste momento, que vai amortizar dúas prazas e leva perdidos 11 postos de traballo en oito anos?- Como presidente da Academia a nós preocúpanos calquera debate dentro de todo o ámbito da cultura, porque temos seccións a todos os niveis: arquitectura, pintura, artes da imaxe, etc. Eu creo que a reflexión basicamente que facemos, eu persoalmente, e non dubido que o equipo o compartiría, é que o mundo da cultura está nunha situación bastante lamentable, non só en Galiza senón en todo o país, só hai que ver como mermaron os orzamentos para todos os centros. Probablemente aí está o centro do debate. Cal é a opinión nosa sobre a merma dos traballadores do CGAC? Pois, nós como Academia non tivemos un debate sobre isto nin desde o CGAC chegou ningún tipo de petición de reflexión sobre esta cuestión. Eu estou falando desde o punto de vista persoal, coa voz que implica a presidencia, e cunha preocupación, pero a todos os niveis. Hai moitas cousas do CGAC que non chegan a nós. Pedimos varias veces a incorporación dun representante, precisamente para ter unha voz e unha implicación pero non foi posible. - Vostede como pintor de relevancia supoño que terá unha opinión...- Como pintor e como presidente e como persoa da cultura transmito esta preocupación pola cultura. Neste país o primeiro que cae é a cultura. Sempre que hai problemas económicos o primeiro que cae son as entidades culturais, somos os que suscitamos o debate social menos evidente e cando hai situacións de paro tan grave, parece que reclamar para a cultura ponnos nunha posición de élite, e tampouco é así, porque un pobo maniféstase a través da súa cultura. Como pintor e como persoa independente, preocuparíame iso, como me ten preocupado outras veces o traballo -teño que dicir- deficiente que se ten feito desde o propio CGAC. Eu creo que a reflexión debería ser máis plural. Se falamos de postos de traballo, calquera merma en postos de traballo do país, paréceme lamentable, e se é en cultura, máis aínda, porque vai influír no funcionamento óptimo do centro. Sempre que hai problemas económicos o primeiro que cae son as entidades culturais, somos os que suscitamos o debate social menos evidente - Cales son as eivas do CGAC na súa opinión?- O CGAC leva bastantes anos nunha situación de distanciamento no ámbito social bastante importante. Pasou un momento bo no seu nacemento, aínda que tiña tamén os seus detractores. Logo tivo unha etapa bastante equilibrada, pero caeu absolutamente cando Manuel Olveira estivo á fronte, a uns niveis absolutamente lamentables. E a partir de aí está costando moito levantar ese centro, e para min había que quizais ter unha situación non só de pluralidade no que debe ter un centro galego de arte contemporánea, que non debe ser só arte máis ou menos radical ou máis ou menos marxinal, senón atender a todo o que se está a facer no mundo da cultura, pero si sobre todo, non ter unha dirección ou unha presidencia que teña o mando absoluto. Debería haber un colectivo máis amplo e unha maior reflexión do que debe ser un centro de arte contemporánea. - Unha das cuestións que esta reforma propón é que o director do CGAC sexa un funcionario. - Eu iso lino a través dun comunicado que nos chegou, pero non teño información fehaciente diso. Como artista pareceríame bastante lamentable que houbese intromisión política directa nun centro de arte, pero como presidente até que non teña información oficial, non debo opinar. Un modelo a observar sería o dos centros de arte nos Estados Unidos, onde a iniciativa privada, o altruísmo e a filantropía está moito máis implicada - O CGAC é un dos poucos museos da súa caste que depende directamente dunha administración. Cre que debería ser parte dunha fundación (ou calquera outro modelo máis independente) para que tivese unha certa autonomía do poder político?- Creo que eu entendo que ningún museo nin centro de arte debería estar baixo un control político. Debería haber independencia absoluta, porque entendo que é a única maneira de poder desenvolver a arte e a arte non atende a cores nin a normativas políticas de ningún tipo, entón aí si que debería estar fóra diso, pero tamén é que este tema é moito máis profundo. Por outra banda, tamén os centros dependen de subvencións e veñen a través de orzamentos públicos, e unha das cousas que a min me parecen penosas é que ningún centro se plantexe un modelo de pervivencia, que non sei se é posible, pero eu xa teño dito moitas veces que un modelo a observar sería o dos centros de arte nos Estados Unidos, onde a iniciativa privada, o altruísmo e a filantropía está moito máis implicada. Non teñen que ser os políticos os que resolvan todos os temas, tería que haber moita máis participación da sociedade e entendo que aquí non a hai. - En Estados Unidos non hai nin ministerio de cultura. Alí o modelo é completamente diferente. - Alí os centros de arte teñen un modelo case empresarial. Teñen unha organización extraordinaria, funciona por resultados, que teñen que ser positivos. Cal é un dos centros que mellor funciona en España? O Thyssen, porque ten un modelo que se achega máis ao americano en moitas cuestións.


Summary: Esta segunda feira (16 de decembro) o Parlamento europeo debaterá o informe elaborado sobre o estado das rías galegas elaborado pola misión de investigación enviada desde Bruxelas. O ton amábel do texto final contrasta coa realidade destes espazos e coa morea de emendas presentadas mesmo por integrantes da delegación enviada pola Eurocámara.

O pasado mes de febreiro, unha delegación integrada por tres europarlamentares visitaba as rías da Coruña, Ferrol e Vigo para valorar de primeira man o seu estado. A viaxe, que fora adiada en abril de 2012 a petición do Partido Popular, viña motivada polas múltiples solicitudes rexistradas na Comisión de Peticións do Parlamento europeo por asociacións ecoloxistas que denunciaban o mal estado das rías galegas. 84 emendas a un texto compracente coa actuación da Xunta Após a visita e longas conversas entre @s integrantes da delegación, o xefe da misión de investigación, o conservador Philippe Boulland, emitiu un informe final no que recolle as conclusións tiradas da visita. O texto será sometido a debate esta segunda feira (16 de decembro) na Eurocámara e conta mesmo con emendas presentadas polas outras dúas integrantes da comitiva, a austríaca liberal Angelika Werthmann e a letoa dos Verdes Tatjana Zdanoka. Aliás, das 84 emendas achegadas, 16 foron rexistradas pola deputada do BNG, Ana Miranda. As críticas chóvenlle ao texto pola súa condescendencia cunha realidade ecolóxica marcada pola grave contaminación denunciada mesmo pola propia delegación europea. As rías galegas, espazos naturais únicos dun alto valor medioambiental e económico, acaparan o 80% das zonas co nivel máis alto de contaminación fecal do Estado e mesmo unha delas, a de Ferrol, conta cunha zona categorizada como de exclusión na enseada de Carranza. Un espazo no que está prohibida a recollida de marisco e bivalvos por constituír un delito contra a saúde pública. O propio Boulland aseguraba no seu paso pola ría da Coruña que a situación era "escandalosa". Os lodos acumulados --cunha altura de até 2 metros de altura-- mesmo chegaron a causar a morte dun veciño. Porén, no informe redactado finalmente, o eurodeputado conservador facía unha concesión ás administracións galega e española ao valorar o suposto esforzo realizado por estas por mellorar o estado das rías. Lodos contaminantes, augas fecais, residuos urbanos e industrias perigosas No entanto, as cifras non concordan co expresado polo deputado. E é que desde a época de Fraga aínda non se cumpriron os compromisos alcanzados con Bruxelas para o saneamento das rías, malia os fondos europeos recibidos. Desde o Partido Popular teiman en asegurar que a situación mellorou mais o certo é que os colectores urbanos continúan a enviar residuos directamente á auga nunha ría de Vigo na que se está a construír, a día de hoxe, unha depuradora. Mais esta realidade non atinxe só a Vigo. A ría da Coruña conta con lodos de perto de 2 metros de altura, altamente contaminantes. En Ferrol, o perigo de Reganosa e as augas residuais deixan a ría nunha situación lamentábel. No caso de Pontevedra --espazo que non foi visitado pola misión de investigación-- é coñecida a presenza de vertidos procedentes das balsas de mercurio empregadas por Ence-Elnosa. Algo semellante ao que acontece na ría de Arousa, onde as mareas vermellas se mesturan co risco inherente ao almacenamento de residuos químicos decorrentes da actividade de Finsa-Foresa. En Foz xa está prohibido o marisqueo debido ás augas fecais e no caso de Muros, a contaminación por salmóns mortos froito dun proxecto acuícola experimental pon en risco esta actividade económica que move no país 68 millóns de euros (dados do 2009) e emprega a 4.000 galeg@s. Imaxes da ría de Ferrol (X. Lorenzo)


Summary: A Comisión de Centro de Atención Especializada da EOXI da Coruña di que é habitual que haxa pacientes nos corredores e afirma que as profesionais traballan en "condicións deplorábeis".

"Aínda que non comezou o "pico de gripe" mais a situación actual é tan crítica que se está a dilucidar por parte da Xerencia situar as e os pacientes nun corredor de saída á rúa que nunca foi utilizado para tal fin e que está nunhas condicións non acaídas para a atención de doentes, sen medios estruturais, con correntes de aire, sen un lugar de saída de pacientes, familias, persoal, etc". Esta é a denuncia que se fai desde a Comisión de Centro de Atención Especializada da EOXI da Coruña sobre o servizo de urxencias do HUAC, denunciando unha "situación de colapso". Esta comisión recoñece que "é un feito habitual o colapso do servizo de urxencias", derivada da "falta de previsión" por parte da Xerencia. A saturación do servizo non é un feito illado, critican, e afirman que é "habitual" dispoñer as e os pacientes "en corredores dentro do servizo de urxencias, algo intolerable desde o punto de vista do dereito á intimidade e a dignidade da/o paciente". Condicións "deplorábeis" "Os e as profesionais traballan arreo en condicións deplorábeis, co ratios de paciente por profesional dificilmente soportábeis para dar unha atención adecuada", acrecentan. A Comisión de Centro lembra que "ano tras ano" pide á Xerencia que teña un plan de continxencia que realmente evite chegar a esta situación.


Summary: A CIG, sindicato maioritario no sector, valora a convocatoria dun paro en todos os niveis educativos.

O inicio do curso escolar na Galiza podería estar marcado por unha folga, segundo avanzou a Cadea Ser Galiza. Segundo puido saber esta emisora, a CIG, sindicato maioritario na educación galega, exporá nos vindieros días aos demais sindicatos a convocatoria dunha folga en todos os niveis educativos se a Xunta non rectifica o seu protocolo para a Covid de inicio de curso Segundo as fontes consultadas, hai consenso entre os sindicatos da necesidade de mobilizarse ante a actitude da Xunta, "que se negou a acordar a normativa que regulará o acceso e a presenza dos alumnos nas aulas", indica a emisora. Noutros territorios do Estado, como é o caso de Madrid, a convocatoria dun paro no inicio de curso xa está en marcha por parte de diferentes sindicatos


Summary: A portavoz do BNG reivindica que se celebren dous debates, en horario de máxima audiencia

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, instou este domingo a Xunta Electoral da Galiza a emprender accións para evitar que o presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feixoo, poida seguir utilizando os medios públicos como "canle propagandística cun mitin diario de precampaña". Ao seu xuízo, a intervención sería unha forma de ofrecer "garantías democráticas" aos comicios que afronta a Galiza o próximo 12 de xullo, unha cita para a que pide ademais as debidas "garantías sanitarias". Pontón fixo fincapé tamén no dereito ao voto por correo e no desenvolvemento correcto do propio proceso electoral. "Non nos dá ningunha seguridade nin tranquilidade o que poida facer un Partido Popular experto en artimañas e malas prácticas", afirmou. "Desconfinar" a TVG Dentro das reclamadas garantías democráticas considera necesario "desconfinar" os medios públicos galegos e que a información sexa plural e ecuánime. Nesta liña, pide que se celebren dous debates, en horario de máxima audiencia, e unha cobertura plural nos espazos informativos, de opinión e tertulias. Pontón pide que se celebren dous debates, en horario de máxima audiencia A nacionalista criticou que a pandemia foi a coartada perfecta para xustificar a "presenza abafante de Feixoo na TVG a unha media de catro horas semanais e co desfile de conselleiros, conselleiras e cargos do PP de Galiza e o Estado". Desde a declaración do estado de alarma, o pasado 14 marzo, até o comezo desta semana, 18 de maio, Feixoo compareceu 31 veces en directo na televisión pública en horario de máxima audiencia, un total de 1.634 minutos. Tendo en conta que a duración media das novas do BNG son de 30 segundos, explica Pontón, "o Bloque necesitaría 4,5 anos para conseguir esta cota de pantalla".


Summary: Son as súas segundas eleccións galegas como candidato. En 2012, con el como cabeza de lista, CxG obtivo 14.600 votos. Xoán Carlos Bascuas (Alemaña, 1970) aspira a se situar no centro entre o bloco autonomista e o soberanista.

-Que tal está indo a campaña para Compromiso por Galicia? -Comezamos a precampaña moi cedo. Tiñamos os cabezas de lista xa no mes de maio. En xullo xa tiñamos efectuadas as nosas primeiras reunións para a elaboración do programa, xuntas con entidades do ámbito social. O noso traballo está a ser moi intenso desde o mes de agosto, non apañamos ferias, estamos pateando o país e dando a coñecer o proxecto de CxG. -E que receptividade estades tendo? -Pois a verdade é que moi boa, as cousas como son e non o digo porque esteamos en campaña. Penso que tamén se debe ao alto grao de civismo que hai entre a cidadanía galega por regra xeral. Estamos tendo unha moi boa, moi boa acollida. -E o obxectivo realista de CxG nestas eleccións onde o situarías? -O noso obxectivo é ser a forza política que achegue cordura e amalgame as forzas do cambio, isto é, cremos que nós podemos ocupar unha posición central, achegando coa nosa proposta progresista e socialdemócrata ao PSOE e no discurso galeguista, pois, achegando ao Bloque Nacionalista Galego. -Que che pareceu o debate da CRTVG? -Foi instrutivo. A cidadanía galega ten unha visión clara de cal é a carta de apresentación de cada unha desas cinco forzas políticas, non? Dito isto, que pode parecer positivo, lamentabelmente houbo ausencia de propostas. Máis que un debate houbo un intercambio de reproches. Creo que a cidadanía merecía moito máis que iso. -Un debate no que CxG non estivo presente… -A Xunta Eleitoral Galega actuou dunha forma arbitraria. Non ten ningún sentido que Cs - que nas pasadas municipais presentou 19 candidaturas, nen sequer presentou ningunha en Ourense, que obtivo 16 concelleiros e non accedeu a ningunha alcaldía- participe nun debate en que fica fóra unha organización que apresentou 41 candidaturas propias e participou en dúas coligazóns, obtivo 41 concelleiros e dous máis en cada unha desas coligazóns, e conseguiu 3 alcaldías. Creo que é manifestamente inxusto este criterio, non? Por certo, quero agradecer as mostras de apoio e solidariedade que recebemos, mesmo de persoas de diferentes forzas políticas, o cal mostra que aínda habita algo de democracia no noso país. -Entre as posicións digamos autonomistas ou que defenden que o Estatuto aínda está por completar -aí estarían Leiceaga e Villares- e as propostas soberanistas do BNG, onde se situaría Compromiso? -Pois xustamente nunha situación intermedia. Cando falaba de amalgamar as forzas políticas do cambio referíame a cousas deste teor. Entendemos que o Estatuto de Autonomía actual non está aínda esgotado, pero, con todo, despois de 8 anos sen que houbese unha soa transferencia de competencias, nós cremos que é posíbel acadar competencias como a de tráfico ou a da policía nacional galega e que a súa vez podamos seguir no camiño dunha reforma absolutamente necesaria. Pensemos que comunidades autónomas son as que xa teñen efectuado unha reforma estatutaria e cales non e atoparémonos con que -alén de Euskadi e Nafarroa, que son dúas comunidades cun status especial- veremos que Galiza e A Rioxa son das poucas que non teñen efectuado esa reforma estatutaria. Pensemos no significado que tería para a cidadanía entrar nun proceso de reforma estatutaria, basta con pensar que aconteceu en Catalunya no seu momento. -Por que cres que hai que votar CxG nestas eleccións? -Porque hai un espazo político que está por cubrir, que é o do galeguismo como tal. Existe unha forza nidiamente nacionalista como é o BNG e logo existen forzas políticas que ou ben son ambiguas no seu discurso para co país ou que son directamente forzas políticas de obediencia a Madrid e que, xa que logo, priorizan os mandados desde as súas sedes centrais antes do que é interesante para o proprio país. Nese sentido, pensamos que o discurso do galeguismo está aínda por construír e CxG estao a facer e faino investido cun discurso progresista e socialdemócrata, o cal demostra que Compromiso ambiciona ocupar o espazo no que se declara a maioría da cidadanía galega. -Vós insistedes moito na ideia de que CxG é un compromiso a meio prazo. Cando cres que chegará o voso momento? -Nós dicimos que é un proceso en construción. Igualmente que a loita pola defensa da identidade da nosa nación é un proceso continuado e en permanente construción, pois Compromiso leva unha historia paralela á do propio país, isto é, nós temos moito que facer, certamente, pero vaise organizar sempre ligado a unha consolidación territorial, a conseguir unha maior presenza. Queremos que CxG sexa esa forza que cando se estude a historia política do país se vexa que é protagonista, isto é, no futuro, cando se queira constituír un goberno galego, terá que pivotar sempre sobre Compromiso por Galicia. -Non vos arrependestes durante estes meses de non vos terdes integrados na Marea? -He, he. A pergunta está ben… Non nos arrepentimos de nada. Cando unha persoa desenvolve un proxecto no que acredita, sexa unha empresa, unha familia, un proxecto vital do tipo que sexa, ten que pelexar até o último segundo polo proxecto no que cre. E nós cremos sinceiramente que a este país lle fai falta unha forza política do noso teor, das nosas características. Esta é a razón pola cal estamos traballando cada día en alcanzar un obxectivo como o que acabo de mencionar, ser a forza que sexa a central e a protagonista á hora de desenvolver a política do país. -E, xa para rematar a conversa, nese medio prazo do futuro de Compromiso está como tarefa a reunificación do nacionalismo ou é un horizonte no que deixastes de pensar? -É que reunificar…Eu creo que nunca estivo unificado, estivo xunto, que é un conceito distinto, non? Eu non son pitoniso nen podo determinar o que poda acontecer no futuro. O que si digo é que nós traballamos na nosa propia folla de rota, que é a consolidación da nova forza política galeguista que este país precisa.


Summary: Clara Ponsatí está libre segundo ditou a xustiza escocesa, após entregarse na Policía de Edimburgo con motivo da euroorde emitida polo xuíz Pablo Llarena acusándoa de sedición pola súa suposta implicación no referendo de 1 de Outubro.

A xustiza escocesa deixou en liberdade Clara Ponsatí após a euroorde emitida polo xuíz Pablo Llarena, en relación coa sentenza do Tribunal Supremo contra as e os independentistas. Na orde é acusada de sedición polo referendo de autodeterminación do 1 de outubro en Catalunya. A ex consellera de Ensino no Goberno de Carles Puigdemont entregouse na mañá da quinta feira 14 de novembro na Policía de Edimburgo, Escocia, acompañada do seu avogado Aamer Anwar, reitor da Universidade de Glasgow. O propio Awnar escribiu nun chío: "Gañamos a batalla, pero non a guerra, aínda queda un longo camiño". A defensa de Clara lembra que en Escocia o delito de sedición hai moitos anos que foi abolido. Ponsatí fica en liberdade e co seu pasaporte para poder viaxar libremente. Reino Unido aceptou tramitar a nova orde de detención europea para Ponsatí polo presunto delito de sedición en relación coa súa participación na organización do 1 outubro. Porén, ao recibir a ode emitida por Llarena aseguraron desde a xustiza do RU que non atenderían a pertición por considerala desproprcionada. Finalemnte, accedeu a tramitala. Statement at 3.30pm outside the court as @ClaraPonsati is released on bail from extradition hearing -"Hem guanyat la batalla però no la guerra, encara queda un llarg camí!" 🎗Si us plau, doneu suport i compartiu el llançament del meu crowdfunding jurídi https://t.co/5UH3krTOcP pic.twitter.com/Grl8lhZaxZ— Aamer Anwar🎗✊🏽 (@AamerAnwar) November 14, 2019


Summary: A decisión de rexistar esta iniciativa no Congreso xa está tomada polo seu núcleo impulsor (o Podemos de Pablo Iglesias), mais En Marea quer consultar as súas bases sobre se a respaldan ou non.

A consulta vai ter lugar esta fin de semana e combinará a votación telemática e presencial, anunciaron esta segunda feira en conferencia de imprensa o portavoz e a viceportavoz de En Marea, Luís Villares e Ana Seijas, respectivamente. A corrupción xeneralizada en que se acha instalado o PP e o uso por parte deste partido de institucións do Estado como a fiscalía son os argumentos que esgrimiu Villares na comparecencia para xustificar a moción. Para os dirixentes da confluencia galega, esta iniciativa -formalmente do grupo confederal Unidos Podemos-En Comú Podem-En Marea- é unha "moción cidadá", polo que o lóxico é que se consulte a cidadanía sobre a súa pertinencia. Durante esta semana, a confluencia chamará á mobilización da súa base social para garantir a maior participación posíbel na consulta, que se convoca baixo o lema xenérico de #DecideAMocion.


Summary: A organización frontista clamará este 25 de xullo pola soberanía política para Galiza como único instrumento, din, para ter futuro

Con Galiza "como centro de actuación" e "única prioridade". Así será o 25 de xullo para o BNG segundo afirmaron o secretario de organización, Bieito Lobeira, e a responsábel de campañas do Bloque, Montse Prado. Con motivo da presentación do cartaz que este ano acompañará a campaña do Día da Patria, desde o BNG lanzaron un chamamento á cidadanía galega para secundar de maneira masiva a manifestación convocada para o vindeiro 25 de xullo. Ao igual que cada ano, a mobilización partirá da Alameda compostelá ás 12.00 e percorrerá as rúas da capital da Galiza até rematar na Praza da Quintana. Alí, tomarán a palabra 19 representantes das delegacións internacionais que acompañarán á organización frontista na conmemoración do Día da Patria. Aliás --e ao igual que o pasado ano-- representantes dalgúns dos sectores máis prexudicados polas políticas dun goberno "que nos leva ao abismo económico" --sinalou Prado-- tomarán a palabra xunto co portavoz nacional da fronte, Xavier Vence e o secretario xeral de Galiza Nova, Alberte Mera García. 19 delegacións internacionais, representantes do naval, da estafa das preferentes e desempregad@s intervirán no acto político da Quintana Bandeiras en todas as xanelas para reclamar "a soberanía para Galiza"Desde o BNG chaman a pendurar bandeiras galegas en todas as xanelas e balcóns do país para "popularizar a reivindicación da soberanía política de Galiza" como un dereito e necesidade contra a situación "dramática" que está a arrastrar o noso país. Un pobo, asegurou Lobeira, historicamente "maltratado, anulado e negado" por un marco político "que lastra a posibilidade de levantar cabeza" de Galiza. Neste senso, Lobeira vinculou a falta de soberanía aos problemas de moitos sectores produtivos galegos entre os que destacou o naval, pesqueiro, agrogandeiro, pequeno comercio e a fraude das preferentes. Así, @s nacionalistas exixen "a soberanía para Galiza" como único instrumento para non emigrar, para ter futuro, postos de traballo dignos nunha "Galiza rica en recursos". Mais, que, aseguran, debe "soltarse do lastre histórico" que supoñen a UE e o Estado español.


Summary: Na sesión plenaria da pasada sexta feira, a concelleira e tenente de alcalde de Pontevedra, Carme Da Silva, expuña os motivos que levaron o Goberno municipal a presentar un recurso contencioso-administrativo contra a prórroga da concesión de Ence en Lourizán aprobada cando o Executivo de Mariano Raxoi se atopaba en funcións. Conversamos con ela ao respecto.

A decisión do Goberno central de desistir de defender a prórroga a Ence na causa aberta na Audiencia Nacional despois da ampliación da concesión por parte do Executivo de Mariano Raxoi en xaneiro de 2016 -en funcións- "abre a porta a esperanza de que poidamos ver recuperada a ría". Así o expresa, en conversa con Sermos Galiza, Carme Da Silva, concelleira e tenente de alcalde de Pontevedra, que na pasada sexta feira. "Dixemos que traballariamos con todos os recursos á nosa disposición para que Ence saia da súa localización actual na ría, co fin de recuperala, e é o que estamos a facer. Cumprimos co compromiso que adquirimos coa sociedade", explica a edil nacionalista, que lembra que o Goberno municipal encabezado por Miguel Anxo Fernández Lores decidiu presentar un recurso contencioso-administrativo ante unha concesión "irregular" decidida "por un goberno en funcións". "Se o PP considera que se fixo todo ben e non cometeu irregularidade ningunha para beneficiar a empresa, que medo ten?" "Tanto o Goberno municipal como os servizos xurídicos do concello entendiamos que a decisión de ampliar a concesión tiña moitas irregularidades e de aí a presentación do recurso na causa aberta na Audiencia Nacional", sinala, "o que me pregunto é: se o PP considera que se fixo todo ben e non cometeu irregularidade ningunha para beneficiar a empresa, que medo ten?". Da Silva refírese á reacción "absolutamente desmedida" do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, e do portavoz e candidato do PP á alcaldía de Pontevedra, Rafael Domínguez, "parece que fan méritos para accederen ao Consello de Administración de Ence", chancea a concelleira, que acusa Feixoo de "estar ausente en todos os temas que afectan a Galiza", de "estar calado cando debería ter saído defender os intereses galegos" e de "ser sumiso ao que lle di o PP en Madrid" cando neste caso "salta como un resorte poñéndose a exercer de portavoz de Ence". A concelleira nacionalista dá conta do que considera unha "chapuza" do PP e de Ence. "O informe da Avogacía do Estado recolle expresamente o seguinte: na orde ministerial recorrida non queda xustificado que a localización da mercantil sobre dominio público marítimo-terrestre non poida ter outro emprazamento. Isto non sería conforme co réxime normativo aplicábel". "Estaban tan preocupados de darlle a prórroga que non se preocuparon de que no informe esqueceron explicar que non había posibilidade de facer esa actividade noutra localización que non fose dominio público", subliña. "A orde ministerial pola que se outorga a Ence a prórroga solicitada por un prazo de 60 anos a contar desde 2013 non sería conforme a dereito", mantén a Avogacía do Estado Da Silva cita outra das "chapuzas" que pon ao descuberto o informe da Avogacía do Estado, ao que tivo acceso Sermos Galiza, "o prazo máximo de 75 anos é o resultado da concesión inicial e o prazo da prórroga, non podendo superara no conxunto 75 anos. A orde ministerial pola que se outorga a Ence a prórroga solicitada por un prazo de 60 anos a contar desde 2013 non sería conforme a dereito". "Estes son argumentos que tamén esgrimía a asesoría xurídica municipal e que agora son motivo da solicitude de achantamento por parte da Avogacía do Estado", sinala. A concelleira do BNG pon de manifesto que a actual localización de Ence "é inadmisíbel en calquera outro Estado europeo". "Todas as instalacións industriais en espazos destas características están a ser trasladadas. Por que aquí temos que soportar a Ence?", pregúntase, "trátannos como colonia", denuncia Da Silva, que acusa o Partido Popular de acometer "todas as modificacións lexislativas necesarias" e de empregar "o aparato do Estado" para que Ence se manteña en Lourizán, no canto de buscar unha localización alternativa. "Todas as instalacións industriais en espazos destas características están a ser trasladadas. Por que aquí temos que soportar a Ence?", pregúntase Da Silva A concelleira insiste en apuntar que tanto o BNG como o Goberno municipal están do lado "da maioría da sociedade de Pontevedra, que leva moitísimos anos traballando para recuperar a ría". "O PP, en vez de posicionarse coa meirande parte da sociedade, ponse do lado do Consello de Administración de Ence", acrecenta. Unha dirección que, tal e como revelara Sermos Galiza no seu día, posúe vínculos co Partido Popular. Non é a primeira vez que Feixoo se pon do lado de Ence. A finais de 2018, o DOG publicaba unha actualización da autorización ambiental da que dispuña a factoría desde abril de 2008. O Goberno galego prorrogou a autorización ambiental logo de rexeitar todas as alegacións formuladas polo goberno municipal de Pontevedra (BNG) e de colectivos como a Asociación pola defensa da Ría (APDR), Confraría de Pescadores de Lourizán e a Marea local.


Summary: Tsipras exclúe as mulleres do seu primeiro goberno e si nomea un ministro de Finanzas que se di marxista, mais que confesa que desde o estourido da crise promove un "programa de actuación fundamentalmente burgués para salvar o capitalismo de si mesmo".

A estrela do primeiro Tsipras é indubidabelmente Yanis Varoufakis, un economista crítico que goza de grande prestixio académico e que se define como marxista. Aos seus 53 anos, Varoufakis, que ten a dupla nacionalidade grega e australiana, móvese nos meios audiovisuais como peixe na auga e ten publicado libros claramente críticos co nesgo neoliberal da globalización como O Minitauro Global. Varoufakis sostén, como Syriza, que foi un erro a entrada de Grecia no euro, mais acredita tamén que ese erro é irreparábel, non ten volta atrás, e que hoxe para o seu país abandonar a eurozona produciría máis danos do que beneficios. Nas súas primeiras declaracións como novo ministro de Finanzas, Varoufakis considerou que o programa de compra masiva de débeda pública por parte do BCE é unha medida que vai na boa dirección, se ben é un movimento insuficiente dada a entidade da crise. "A política monetaria non é suficiente", declarou. Cre que debe ser acompañada de políticas expansivas do gasto público, destinadas a incentivar a demanda. Varoufakis defínese como marxista e ten afirmado que un futuro "democrático, libertario e socialista é o único polo que merece a pena loitar", mais ao mesmo tempo ten dito que desde que estourou a crise global en 2008 "comecei a escribir artigos e a irromper máis ou menos atrabiliariamente nos meios, quer do sistema quer alternativos, para promover un programa de actuación fundamentalmente burgués ¡para salvar o capitalismo de si propio!" (neste sentido pronunciouse durante a súa intervención no l 6ª Festival Subversivo, Kino Europa, Zagreb, o 14 de mayo de 2013. Un goberno sen mulleres Syriza forma o seu primeiro gabinete e faino desde presupostos abertamente patriarcais: Tsipras non nomeou para o seu goberno a ningunha muller. Este xesto non debe sorprender, tendo en conta que o forte de Syriza non son as políticas de estensión das liberdades cívicas: a formación de Tsipras decidiu en última instancia retirar do seu programa eleitoral o dereito das parellas homosexuais á adopción. Aliás, Syriza partilla goberno cunha forza política -Independentes Gregos- de ideoloxía claramente conservadora e até integrista no plano relixioso. O líder desta excisión de Nova Democracia será o novo ministro de Defensa.


Summary: A liberdade de movemento esténdese a toda Galiza na fase 3 do desconfinamento, que estará activa desde o vindeiro día 8, e na que a Xunta asumirá a xestión.

Desde a vindeira segunda feira, Galiza pasa a ser considerada unha unidade territorial única, o que implica a liberdade de movemento por todo o seu territorio. Até a fase 2, a circulación estaba limitada por provincias. O Boletín Oficial do Estado (BOE) deste sábado recolle a orde do Ministerio de Sanidade que estabelece a flexibilización de medidas naqueles territorios do Estado que avanzan á fase 2 e á fase 3 do plan de transición cara á nova normalidade. Entre as unidades territoriais que pasan á última etapa atópase Galiza na súa totalidade e non as catro provincias, como foi habitual ao longo do proceso de flexibilización das restricións sociais e de mobilidade. Segundo esta orde, a liberdade para o tránsito interprovincial será efectivo en todos os territorios que pasen á fase 3 agás en Estremadura, que non o solicitou. A plena mobilidade dentro da Galiza foi unha petición recorrente do deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, que vinculou o seu voto nas sucesivas prórrogas ao estado de alarma decretada polo Goberno central á adopción desta medida, postergata até a data. A mobilidade interprovincial foi tamén unha das demandas da Xunta no proceso de desconfinamento. Esta sexta feira, o Goberno galego solicitou formalmente ao Ministerio de Sanidade que o incluíse expresamente na orde ministerial publicada hoxe. O BOE recolle ademais a última prórroga do estado de alarma, que sinala que a autoridade competente delegada para a "adopción, supresión, modulación e execución" de medidas correspondentes á fase 3 será, en exercicio das súas competencias, "exclusivamente" quen ostente a presidencia dos Gobernos territoriais.


Summary: O estudo liderado pola científica galega Marisol Soengas descobre novos "mecanismos" na metástase do melanoma e permite anticiparse á "colonización" doutros órganos. O traballo "pode adaptarse a distintos tipos de cancro, non só ao melanoma"

O melanoma cutáneo é un dos cancros máis agresivos. É un tumor da pel no que a detección precoz resulta esencial, porque cando mide pouco máis dun milímetro xa pode comezar a diseminarse e a "colonizar" outros órganos. Isto é, a desenvolver a metástase que complica moi notablemente o prognóstico dos paciente. Ata agora as investigacións oncolóxicas puideron paliar este proceso, pero de agora en diante teñen xa algunhas respostas para "unha das grandes preguntas; como se produce a diseminación tan rápida dos melanomas". Esa resposta vén de se publicar na prestixiosa revista Nature e é o resultado do traballo dun equipo de investigación internacional liderado pola investigadora galega Marisol Soengas. Soengas, bióloga experta en microbioloxía, dirixe dende hai case unha década o Grupo de Melanoma do Centro Nacional de Investigaciones Oncológicas e vén de presentar un traballo que, explican dende o CNIO, ten unha "dobre relevancia". "Puidemos descubrir mecanismos descoñecidos do desenvolvemento do melanoma -subliña Soengas- e identificar novos marcadores de metástase", novos sinais de que o tumor ataca outros órganos que "poden abrir novas vías para tratamentos farmacolóxicos". Boa parte da base desta investigación é o proxecto MetAlert, un traballo con ratos "nos que se pode ver, sen operación cirúrxica nin intervencións adicionais, como o melanoma actúa en todo o organismo desde antes que suceda a metástase". Para facelo contan coas modificacións xenéticas doutro grupo do CNIO, o liderado pola investigadora Sagrario Ortega, cuxo traballo "logrou que os ratos emitan luz" cando os seus vasos linfáticos son atinxidos pola enfermidade. "Estes ratos son idóneos para investigar o melanoma, porque a xeración de vasos linfáticos é un dos pasos iniciais do espallamento deste cancro". O estudo liderado por Marisol Soengas descubre novos "mecanismos" na metástase do melanoma e permite anticiparse á "colonización" doutros órganos Este avance abre a porta, daquela, a que a oncoloxía 'corra máis' que o melanoma e que ademais o faga con técnicas de seguimento moito máis "sensibles" que as actuais. "Os investigadores -sinala o CNIO- detectaron os mecanismos que os melanomas activan" nun momento "moi temperán" para "crearen as súas propias autovías de diseminación" polo corpo. "Sospeitábase -ilustran- que os melanomas, antes de se espallar, preparan o terreo dos órganos que van colonizar" e agora o grupo liderado por Soengas "descubriu o porqué". "Cando estes tumores son agresivos -sinala a científica galega- actúan a distancia moito antes do que se cría e fano sen necesidade de recorrer ás proteínas que se consideraban esenciais para activar a creación de vasos linfáticos no tumor". Trátase de todo "un cambio de paradigma no estudo da metástase do melanoma". Un rato MetAlert con melanoma agresivo antes da metástase (esquerda) e un rato con melanoma non agresivo (dereita), sen alerta luminiscente / CNIO Unha proteína clave no espallamento do cancro O traballo "pode adaptarse a distintos tipos de cancro, non só ao melanoma" Co estudo deste mecanismo sobre a mesa o grupo de investigación foi quen de trazar "un mapa completo de todas as proteínas" que interveñen nesta metástase e atoparon "moitas" ligadas a melanomas que "actúan a distancia". Unha delas é a MIDKINE, na que se centrou o traballo "pola súa novidade e potencial como diana terapéutica". A activación desta proteína en concreto é clave na "capacidade do tumor para espallarse polo organismo", como demostrou a parte do traballo realizado en colaboración con especialistas en dermatoloxía e patoloxía do Hospital Clinic de Barcelona e do 12 de Octubre de Madrid. "Con MIDKINE -conclúe Marisol SOengas- atopamos unha posible estratexia contra a que desenvolver fármacos". Esta non é a "única diana, por suposto", pero "como o melanoma é o cancro con maior número de mutacións descritas, atopar unha proteína que poida servir para bloquear a metástase é un paso importante". Este achado, asegura este equipo, é "só o principio", porque os seus descubrimentos "teñen unha enorme utilidade", toda vez que "poden adaptarse a distintos tipos de cancro, non só ao melanoma". Ciencia e tecnoloxía en Praza.gal ofrecida por


Summary: A organización sostén que "Galiza non ten rei" e protestará esta cuarta feira pola visita do monarca á Comandancia Naval da localidade. A concentración terá lugar ás 12 horas na praza dos Cabalos.

O colectivo Galiza Nova vén de convocar unha concentración contra a Monarquía para esta cuarta feira. Esta protesta coincide coa visita de Felipe VI á Comandancia Naval de Tui. A posición de Galiza Nova coa institución e coa figura do rei é moi crítica, polo que chaman a toda a cidadanía a protestar conxuntamente ás 12 horas. A convocatoria terá lugar na Praza dos Cabalos (Corredoira). "Non hai cabida para a monarquía nunha democracia, nós témolo claro", afirma o secretario xeral da organización, Paulo Ríos. Desde o punto de vista da organización que convoca esta protesta, esta institución "representa un dos piares da represión colonial que sufre o noso país. As mozas galegas farémoslle fronte, demostraremos que non o queremos aquí e que non somos súbditas de ninguén."


Summary: Boas noticias. O Deportivo está vivo. É mellor que iso: o Deportivo redescubriu o fútebol, o passing game, a posesión da bóla. Que nin a vexa o contrario. Fernando é fiel ao seu estilo. Até cando se pasea polo gume da navalla. Vitoria importantísima en Son Moix (2-3), a primeira fóra de casa en todo o campionato. A equipa está agora a 4 pontos da liña de salvación.

En fútebol o pior que che pode pasar é non saber a que xogas. O Deportivo, con Fernando Vázquez ao leme, xa sabe a que xoga. A que a pelota a teñan os mellores futbolistas. A que non a guinden caprichosamente. A que se asocien. A que a movan. Passing game. Ese é o estilo. Futebol combinativo. Posse da bóla. Que corran os contrarios. A pelota nunca se cansa. Juan Domínguez está no campo. Valerón está no campo. Riki está feito un rapaz. Manuel Pablo volta a crer en si mesmo. Abel Aguilar fai todos os quilómetros do mundo. Pizzi deita destellos. Aythami colle confianza. Silvio até golea... O resultado é moi enganoso. O normal tería sido un 1-4, mas o Deportivo nunca foi un killer, nunca, nen sequer nas épocas douradas, foi unha equipa exterminadora Alén das individualidades, o Deportivo foi unha equipa de futebol en Son Moix. O resultado é moi enganoso. O normal tería sido un 1-4, mas o Deportivo nunca foi un killer, nen sequer nas épocas douradas foi unha equipa exterminadora. Co 1-3 no taboleiro de marcas (1-0, m . 18: Víctor; 1-1, m. 25: Silvio; 1-2, m. 48: Marchena; 1-3, m. 60: Riki), e logo de o Mallorca non pór a proba nen unha soa vez a Aranzubia na segunda metade, o 2-3 asinado por Nsue a apenas 4 minutos do final tensionou o combo coruñés, que por vez primeira no partido comezou a deixar de ser el propio. Mas a escadra de Goyo Manzano non ten o que si tivo e ten este Deportivo, fútebol, xogo, e o partido morreu aí, cunha importantísima vitoria para a equipa de Fernando. Haxa o que houver, pasar o que pasar no que fica de campionato (9 xogos por diante), hai un estilo, hai un xogo, hai unha idea. Este 2-3 é a segunda das 8 vitorias en que Fernando cifrou a salvación cando apañou a equipa. Talvez agora con 5 máis sexan abondo.


Summary: A veciñanza do lugar de Mourelle desprazouse até San Caetano, onde solicitou do goberno galego que impida unha instalación nunha contorna natural e "moi preto das casas".

Veciñ@s de Santa Comba marcharon este sábado até Compostela para protestar ante a Xunta de Galiza contra a instalación dunha planta de gas no lugar de Mourelle, "a escasos 40 metros das casas" e nunha contorna natural. Cunha faixa na que se lía "Non á planta de gas ao carón das vivendas", @s veciñ@s berraron ante San Caetano contra a instalación desta factoría, facendo ruído e con lemas como "Alcalde, escoita aos veciños" ou "Gas Galicia non respecta o noso agro". En declaracións á axencia Europa Press, o presidente da asociación cultural para a defensa da contorna natural de Mourelle, Xosé Luís Pazos, explicou que acudiron até Santiago para "solicitar aos políticos que gobernan que axuden para cambiar a ubicación da planta que Gas Galicia pretende instalar". "Consideramos que non é o sitio adecuado, que hai outras alternativas e pedimos que interveñan para facer reflexionar á empresa e que busquen unha nova ubicación na que non exista ningún tipo de perigo para as persoas", reclamou Pazos.


Summary: Que é o que sostén a Breogán Riobóo ao fronte da secretaría xeral de Podemos Galiza após a disolución da súa dirección e do nomeamento dunha xestora, decisións decretadas desde Madrid? O secretario xeral, en declaracións a Europa Press, deixa entrever que conta cun apoio de peso: Carolina Bescansa.

"Non é unha cuestión de que non quera demitir, é que non debo. Primeiro porque os documentos que aprobamos 85.000 persoas en Vista Alegre [congreso do partido, reférese á consulta telemática posterior] din que non debo demitir; e segundo porque a política da chantaxe e da presión é algo do que Podemos ten que fuxir", afirma o aínda secretario xeral da organización podemita galega. Chantaxe e presión son termos duros e con eles reférese Breogán Riobóo a medidas adoptadas desde a cúpula estatal do seu partido para o forzar a deixar o cargo. El non o vai facer porque se sente lexitimado para continuar ao ter sido eleito en primarias. Riobóo sempre pasou por ser un dirixente próximo a Carolina Bescansa, a compostelá que ocupa a secretaría de programas estatal e que cofundou a organización con Iglesias e Errejón Riobóo sempre pasou por ser un dirixente próximo a Carolina Bescansa, a compostelá que ocupa a secretaría de programas estatal e que cofundou a organización con Iglesias e Errejón. El esfórzase agora por transmitir a idea de que mantén o seu apoio. E así, perguntado a respeito de se o respalda no confronto que dirime co líder do partido, o secretario xeral galego afirma que Bescansa "mostrou acordo no plantexamento de poder debater e poder decidir conxuntamente a rota de Podemos Galiza para as autonómicas". O conflito xurdiu ao non dar por suposto Riobóo a continuidade da fórmula de En Marea para as eleccións galegas e ao postular que debían ser as persoas inscritas en Podemos Galiza as que determinasen se a organización vai en coligazón a eses comicios ou os afronta coa súa propia marca.


Summary: A medida que avanza o xuízo polo pago en diñeiro negro de parte das obras da sede do Partido Popular en Madrid, máis antigos cargos públicos da formación recoñecen ter recibido fondos de xeito irregular que coinciden coas anotacións manuscritas de Luís Bárcenas na presunta contabilidade B do PP entre 1990 e 2008

O ex diputado do Partido Popular Jaime Ignacio del Burgo confirmou que José María Aznar autorizou o pago dunha "compensación económica" -que aparece nos papeis de Bárcenas- por 24000 euros a un cargo público entre decembro de 1991 e outubro de 1992. A declaración esta terza feira do ex deputado popular durante a sesión do xuízo polo pago en diñeiro negro dunha parte das obras na sede do PP na rúa Génova sinalou como o entón presidente do PP tramitou estes pagos para Calixto Ayesa cando asumiu unha Consellería no Goberno de Nafarroa, que dirixía Unión del Pueblo Navarro, naquela altura, a marca do PP no territorio. Del Burgo afirmou que despois de ter esa conversa con Aznar recibiu a chamada do tesoureiro do PP, Álvaro Lapuerta (xa defunto), quen lle comunicou que comezaría a entregarlle os cartos "en metálico e de forma periódica". Aproveitando as súas viaxes a Madrid pola súa condición de deputado, Del Burgo recollía os cartos e entregáballos a Ayesa. Ademais de Del Burgo, tamén o ex deputado do PP Eugenio Nasarre admitiu que os apuntes sobre entregas de diñeiro na presunta contabilidade B do PP nas que aparecen os seus nomes son verídicos. Súmanse aos de Luis Fraga -ex senador do PP-, Cristóbal Páez -ex xerente do partido- e Luis Bárcenas, que xa recoñeceron a súa validez. Negan as acusacións Nesta sesión do tribunal tamén declararon Javier Arenas, ex deputado e ex secretario xeral do PP, e Jaume Mata, ex ministro e ex presidente das Illes Balears, que negaron ter recibido os cartos ao seu nome nos papeis de Bárcenas, se ben o primeiro aceptou que algúns dos apuntamentos da contabilidade B poden ser certos. Despois chegou a quenda de declarar coma testemuñas de Pío García Escudero, ex presidente do Senado, Francisco Álvarez Cascos e María Dolores de Cospedal, ex secretarias xerais do PP, que negaron a existencia dunha contabilidade B no Partido Popular.


Summary: O feminismo compostelán repetiu este 18 de Xullo o acto en memoria das irmás Coralia e Maruxa Fandiño Ricart, máis un día para contar a historia das dúas mulleres da estatua da Alameda. Aliás, a asociación cultural O Galo e o Ateneo continúan co proxecto para lles ofrecer unha sepultura digna onde xaceren xuntas: unha foi enterrada na tumba da nai e a outra na da súa irmá Sara

A súa cara vende postais. A 40 céntimos nunha pequena tenda da Algalia de Arriba, en Compostela. Por mercar máis de tres, o encargado rebaixa o prezo e déixaas nun euro xusto. "As nosas mulleres", di, namentres mete a postal nun sobre de papel. Maruxa, a máis baixiña, tapa o corpo cun vestido de raias, vermellas e brancas, e cobre o lombo cun abrigo a xogo. Coralia, que desde moza quixo ser Rocío, tamén vai de vermello. Curiosa cor, pois o réxime e quen lle bailou as augas tivéronas sempre por 'roxas'. E por 'putas'. A súa cara tamén sae nas fotos d@s turistas que visitan a Alameda de Compostela. Collen unha da man ou agarran a outra polo van sen saber moi ben quen son, á parte de dúas mulleres con roupas rechamantes que dan ben en cámara. O 18 de xullo de hai dous anos, cadrando co 75 aniversario do levantamento militar do fascismo en 1936, a asociación cultural O Galo e o Ateneo de Santiago quixeron recordar estas dúas mulleres nun acto inzado de poesía e flores. Desde aquela, é o movemento feminista da cidade, nomeadamente a cooperativa As Dúas e a libraría Lilith, quen convocan unha mullerenaxe en que recordar a súa historia de resistencia. Volveu ser esta quinta feira, na Alameda. Ás dúas en punto. A mesma hora á que contan que saían de paseo polas rúas compostelás, ao pechar o taller de costura que rexentaban. Eran doce @s fill@s do zapaterio da rúa Espírito Santo, tres deles militantes da CNT. Un foi paseado. Os outros dous fuxiron e ficaron agochados varios anos, até que deron con eles e os encarceraron. A elas torturáronas. Querían información sobre os irmáns varóns. O vestir, a maquillaxe e a desafiaron o gris daqueles anos. Ás dúas en punto do día en que comezou a súa historia de represión pararon os reloxos. E diante da escultura que César Lombera ergueu para elas na Alameda @s asistentes, rodeadas de flores lilás e vermellas, recordáronas. Separadas despois de mortas A recuperación da memoria histórica de Compostela está detrás do proxecto que na primavera deste ano encetaron a asociación cultural O Galo e o Ateneo, coa colaboración da Asociación de marmoristas da Galiza. Procurar para As Marías, as mulleres máis coñecidas e retratadas da capital do País, unha sepultura que lles devolva, agora mortas, a dignidade que en vida lles fora arrebatada. Que se emprendera tal iniciativa neste ano non é casualidade, pois foi en febreiro de 2013 cando apareceu a tumba onde se pensaba que as dúas irmás xacían. A investigación dos mencionados colectivos, consultando os rexistros oficiais, permitiu coñecer que os tres anos de diferenza que separaron a súa morte, levou a que as enterraran por separado. Así, unha estaría nunha sepultura propiedade da nai, namentres a titular da outra sepultura era da terceira das irmás Fandiño Ricart, Sara, quen morreu moi nova. Así llo explicou a Sermos Galiza Pancho Candela, secretario do Ateneo compostelán, facendo fincapé nas dificultades burocráticas que se aveciñan para poder soterrar xuntas "estas dúas veciñas que nos fixeron libres". Aínda que de momento non é máis que unha idea e que require, en todo caso, do visto e prace, d@s familiares das Marías que aínda viven, Adrián Candela, secretario do Galo, explica que o que se pretende é a construción dunha lápida "parecida á de Valle-Inclán", realizada en granito rosado para xogar coa pedra de Compostela e coa cor que caracterizou sempre as dúas mulleres.


Summary: Logo de doce anos da promulgación da Lei de Memoria Histórica, os quinteiros de moitas vilas e cidades galegas seguen a homenaxear moitos afíns á ditadura. Na localidade do Barco dixeron basta e veñen de aprobar no pleno e por unanimidade unha moción na que informan o Concello da Coruña de que teñen unha rúa dedicada a Serxio Peñamaría de Llano, rexedor durante o franquismo que chegou a disparar "tiros de graza" na comarca de Valdeorras. Eis un estrato da peza publicada no número 368 do semanario en papel Sermos Galiza.

O Ventorrillo é un populoso barrio obreiro da Coruña que foi creado na segunda metade do século XX para dar acubillo á marea migratoria que protagonizou o éxodo rural. Cos anos, tanto a paisaxe urbana como a paisanaxe foron mudando, mostrando agora unha nova faciana marcada pola construción en altura, a falta de prazas de aparcadoiro e a multiculturalidade. O que non mudou foi o rueiro, que segue a presentar unha mestura de nomes onde abundan fundamentalmente os mosteiros (como os de Caaveiro, Toxosoutos, Monfero ou Sobrado) e os alcaldes franquistas (desde Jaime Hervada até Salorio Suárez, pasando por Peñamaría de Llano). A placa deste último leva anos sendo especialmente denunciada polas asociacións que traballan a prol da recuperación da Memoria Histórica, que agora veñen de atopar un aliado no Concello do Barco. Con votos a favor de todas as forzas políticas, incluído o Partido Popular, aprobouse no pleno municipal unha moción para informar o Concello da Coruña sobre as actuacións do "tenente da Lexión Serxio Peñamaría de Llano" na comarca de Valdeorras. Tiros na caluga Na devandita moción –presentada e defendida polo concelleiro nacionalista Suso Vilasánchez– explícase grazas ao traballo de historiadores, documentos e testemuñas como o alcalde da Coruña entre 1959 e 1963 fora dúas décadas antes tenente do I Terzo da III bandeira da Lexión destacada en Viloira, a unidade encargada da represión na comarca de Valdeorras. Xa rematada a guerra civil española, o tenente Peñamaría de Llano "participou directamente na execución de Domingo Rodríguez e Amalia López", dous veciños da aldea de Soulecín aos que "deu o tiro de graza". Asemade, logo de asasinalos, el e os seus homes "colleron as cousas de valor da casa e da corte, as vacas, os porcos e as galiñas que tiña a familia e, en carros, levárono todo". Tan só un día despois do suceso, o 19 de outubro de 1939, levou a cabo o "asasinato de Adoración Fernández Cardóniga e a súa filla Remedios pendurándoas dunha árbore, así como a queima da súa vivenda, obrigando os veciños a contemplar o crime". Como tenente do I Terzo da Lexión, Peñamaría de Llano "asasinou" unha nai e maila súa filla pendurándoas dunha árbore Memoria selectiva Todos eses feitos permanecen ocultos nas biografías e novas referenciais ao ex alcalde, até o punto que googleando o seu nome, o segundo resultado que ofrece o buscador é un obituario escrito polo seu xenro, antigo xefe do Servizo Municipal de Educación do Concello da Coruña, e publicado en La Voz de Galicia co gallo do seu pasamento a finais do ano 2004 co título Sergio Peñamaría de Llano: un hombre bueno. Enterrado con homenaxe solemne da Policía Local e a Garda de Honra nun acto organizado sendo alcalde Francisco Vázquez, da súa figura adóitase lembrar a autoría do slogan "La Coruña, ciudad donde nadie es forastero", a instalación da Coca‑cola, a construción da fonte de Catro Camiños ou a inauguración de Alvedro, pero non a súa outra cara. A moción aprobada no pleno muncipal do Barco de Valdeorras revela ese lado escuro, que inclúe a súa "participación como fiscal militar en Consellos de Guerra Sumarísimos", con solicitudes "inxustificábeis" de penas de morte, como o de 31 de xullo de 1947, con tres penas capitais e condenas de un a 30 anos para 47 procesados. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 368 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Os novos estatutos de IU-Madrid prohiben expresamente criticar en público as decisións da formación, segundo informa El Diario.Es, sob amenaza de suspensión de militancia. Os estatutos madrileños, informa o xornal madrileño, virían incluír unha fórmula xa existente a nivel de IU federal.

Prohibición expresa á militancia de facer críticas en público ás decisións da organización. Segundo informa El Diario, nos novos estatutos de IU de Madrid cualifícase como "infracción grave" que un militante faga "unha manifestación pública, por calquera medio de difusión, de opinións, ideas e comentarios contrarias ás decisións, acordos e resolucións dos órganos de IU Madrid". Sempre según o sinalado por El Diario, a sanción prevista nos estatutos para este tipo de "conduta crítica é a suspensión como afiliado durante un período que pode ir desde un mes até un año. A reiteración na crítica pública implicaría unha infracción moi grave, castigada con suspensión de militancia de ata 2 anos ou incluso a expulsión". Izquierda Unida a nivel federal xa inclúe esta mesma fórmula nos seus estatutos desde hai anos, afirma El Diario. Estas normas aprobáronse durante a Conferencia de Organización e Estatutos de IU-Madrid e foron impugnadas polo 49% d@s delegad@s.


Summary: Cunha carta dirixida ao Conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria Prolingua esixe que se fagan públicos os resultados da avaliación oficial da situación do galego no ensino non universitario e reclama que se tomen medidas perante un "retroceso sen precedentes".

De "alarmante" cualifican desde Prolingua a situación do galego no ensino, en especial nas primeiras idades educativas, que supón, ao seu ver, unha perda da "liberdade lingüística". A entidade de defensa do galego vén de remitirlle unha carta ao Conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Xesús Vázquez na que lle esixe que fagan públicos os resultados da avaliación e do seguimento dos tres últimos cursos nos centros educativos non universitarios que estaban previsto por decreto así como os efectos dos programas de fomento da lingua en cada centro. Prolingua solicita tamén a publicación dun mapa de uso das linguas nos centros non universitarios e os seus proxectos lingüísticos ademais a publicación dos criterios sobre os procedementos de avaliación inicial de competencias nas dúas linguas oficiais en Primaria e Secundaria Obrigatoria. A entidade remitiu o escrito tamén ao presidente do Consello da Cultura Galega, da Real Academia Galega e dos partidos políticos. "Está en perigo a liberdade lingüística de boa parte da cidadanía, de milleiros de nenos e nenas galegofalantes, esencial nunha sociedade democrática", afirman, no que cualifican como situación de "dramática incerteza".Consideran alarmante a porcentaxe de 10,4% de galego nos centros das sete grandes cidades que ofreceu o propio conselleiro no Parlamento galego o que supón, ao seu ver, "un retroceso sen precedentes no emprego da lingua galega nun período educativo decisivo para a consolidación das competencias de comunicación lingüística por parte de todo o alumnado". Para Prolingua o incumprimento da lexislación e as distintas normativas en materia lingüística queda á vista cando o 85 % do alumnado galego non pode desenvolver a súa etapa escolar en lingua galega.