Catro días despois de asinala, a Consellería de Sanidade fai oficial este martes no DOG unha orde para que todos os centros identifiquen todos os casos diariamente e as mortes en canto se produzanAs residencias e "todos os centros, servizos e establecementos sanitarios e sociosanitarios, públicos ou privados" de Galicia "estarán obrigados a declarar, con carácter urxente, os casos e falecementos relacionados co Covid-19" e, "no caso dos falecementos, estes deberanse notificar no prazo máximo de dúas horas a partir do momento en que se produzan". Ese é o acordo que o conselleiro de Sanidade asinou o pasado venres día 3 pero que a Xunta non fixo oficial no DOG, e polo tanto non entrou en vigor, ata este martes día 7, tras varias semanas de falecementos e versións contrapostas sobre a contabilización de casos en residencias, mortes que o Sergas non suma á súa estatística.Ademais de comunicar as mortes en dúas horas, desde as residencias teñen que facilitar datos "diariamente entre as 15 e as 18 horas" desde este martes, primeiro día en que antes das 21 horas a Xunta ten que darllos ao ministerioO acordo agora emitido por Sanidade concreta unha orde previa á pandemia de coronavirus, de decembro de 2013, pola que se viña regulando a rede galega de vixilancia en saúde pública e se establecían os criterios para comunicar ao Sergas de xeito urxente ou rutineiro distintos tipos de enfermidades. Agora o novo acordo concreta que todos os centros sanitarios ou sociosanitarios públicos ou privados deben comunicar todos os casos tanto en residentes como entre o persoal "diariamente" entre as 15 e as 18 horas mentres que os falecementos "que poidan estar relacionados co Covid-19, con independencia da súa causa inmediata", "deberanse notificar no prazo máximo de dúas horas a partir do momento en que se produzan". Nos dous supostos, identificando datos como nome e apelidos, DNI, data de inicio de síntomas ou existencia ou non de mostra.O acordo establece que "será responsabilidade da persoa titular da dirección ou xerencia do centro, servizo ou establecemento sanitario ou sociosanitario, público ou privado, asegurar que todos os facultativos médicos obrigados a declarar o fagan en tempo e forma, facilitando os medios para que poidan cumprir coas indicacións da autoridade sanitaria".Ata agora a Consellería de Política Social viña contabilizando os casos e falecementos atribuídos ao coronavirus nas residencias, pero o Sergas só incorporaba nos seus datos diarios oficiais as mortes de residentes que se producisen en hospitais, non os que falecesen nas propias residencias, divulgados pola outra consellería. Este domingo o propio presidente Feijóo acabou aclarando, tras varios días de versións contrapostas, que ata ese momento se producira o falecemento de 65 persoas residentes en centros sociosanitarios, das que 32 estaban xa contabilizadas nos balances diarios do Sergas mentres que 33 deixáranse á marxe malia si telas rexistradas Política Social, datos que agora o Sergas pide directamente ás residencias.O presidente concretou o dato dous días despois de dicir o venres que a Xunta "computa todas" as mortes das que ten constancia pero sen aclarar se se incluían nos datos que o Sergas fai públicos e comunica ao Estado. A concreción de Feijóo do domingo produciuse despois de que o sábado o Ministerio de Sanidade ordenase ás comunidades autónomas transmitirlle información concreta sobre a situación nas residencias antes deste mércores 8 de abril segundo un novo protocolo que as obriga a actualizar os datos "cada martes e venres" antes das nove da noite. Agora, o acordo da Consellería de Sanidade que xa entrou en vigor este mesmo martes obriga ás residencias a remitirlle os datos entre as tres e as seis da tarde.


Summary: O libro das Invasións, onde se cita por primeira vez Breogán, sairá de Irlanda para vir a Galiza con motivo da exposición Galicia, un relato no mundo na que a través de 3.000 pezas de elevado valor simbólico abordaranse as relacións internacionais da Galiza e o seu papel no mundo desde a prehistoria até a actualidade. A exposición inaugurarase o 8 de novembro no Museo Centro Gaiás e estará comisariada por Manuel Gago Mariño.

O papel da Galiza no mundo e as súas relacións internacionais desde a prehistoria até o presente serán as protagonistas da exposición Galicia, un relato no mundo. A mostra será a primeira gran exposición internacional dentro do programa Xacobeo 2021 e inaugurarase o vindeiro 8 de novembro no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura, en Compostela. A exposición, estará comisariada polo profesor, xornalista e divulgador Manuel Gago Mariño e reunirá 3.000 pezas cun "elevado valor simbólico" A exposición, estará comisariada polo profesor, xornalista e divulgador Manuel Gago Mariño e reunirá 3.000 pezas cun "elevado valor simbólico e que resultan esenciais para comprender a cultura e a identidade galega no marco histórico internacional e que nunca se exhibiron na Galiza", como sinalou o conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez durante a apresentación da mostra. Tamñén participou no acto de apresentación Rosario Álvarez, presidenta do Consello da Cultura Galega, institución colaboradora da mostra. Asinouse un acordo co Trinity College de Dublín para que por vez primeira saia de Irlanda o Libro das Invasións, obra onde se atopa a primeira mención coñecida a Breogán Neste senso, vense de asinar un acordo co Trinity College de Dublín para que por vez primeira saia de Irlanda o Libro das Invasións, a obra onde se atopa a primeira mención coñecida a Breogán, o personaxe lendario que avistou Irlanda desde o faro de Brigantia (cidade tradicionalmente identificada polas historiadoras e historiadores como A Coruña) e figura destacada no propio Himno Galego. O Libro das Invasións é parte do Book of Leinster, unha das principais compilacións da literatura medieval irlandesa onde se dá conta da invasión da illa por diferentes pobos, entre eles os conquistadores procedentes de Brigantia. Poderase contemplar un dos primeiros mapa mundi enciclopédicos europeos e que representa a Catedral de Santiago como o edificio máis importante de Europa Grazas a un acordo de préstamo entre a Xunta e o Cambridge University-Parker Library poderase contemplar, tamén por primeira vez na Galiza, o Mapa de Sawley, un dos primeiros mapa mundi enciclopédicos europeos, da época do Pórtico da Gloria (século XII). Esta cartografía representa a Catedral de Santiago como o edificio máis importante de Europa, ilustrándoa en maior tamaño que a Basílica de Roma, o cal achega unha idea moi precisa da relevancia de Compostela durante unha época coñecida como a Era Compostelana, un período de especial florecemento cultural, económico e institucional da nación galega. A exposición tamén contará con dous códices calixtinos A exposición tamén contará con dous códices calixtinos: o da Biblioteca Vaticana e o da Universidade de Salamanca, e do mesmo xeito poderase ver o Cancioneiro da Vaticana, que xunto ao Cancioneiro de Ajuda e o Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa constitúen o corpus máis valioso da lírica medieval galego-portuguesa. Tamén se poderá ollar o Itinerario de Exeria, un manuscrito procedente da italiana Biblioteca de Arezzo e que relata a peregrinación precisamente de Exeria, unha aristócrata galaicorromana, considerada a primeira escritora coñecida da Península Ibérica. Xunto a ela estará ademais o guerreiro de Lesenho, peza central para entender a Idade do Ferro no noroeste da Península, prestado polo Museu Nacional de Arqueologia de Portugal. A exposición baséase na idea de exploración por parte das persoas usuaria que, a través de solucións de montaxe gráficas e interactivas o público decidirá en cada momento canta información queren recibir. Tecnoloxías como sensores de movemento e presenza, sistemas inmersivos, proxeccións interactivas e realidade aumentada serán pezas chaves. A equipa Manuel Gago Mariño rompe co preconcepto dunha Galiza isolada na historia, explorando a profunda conexión da nosa nación con outros países e poñendo de relevo o seu impacto internacional. "Nun percorrido que nos leva desde a prehistoria até a actualidade, a exposición estrutúrase arredor dos mitos, a historia, as memorias e as vidas dos galegos e galegas en diferentes épocas e contextos xeográficos", explicou o comisario. Ademais de Gago, o comité científico da exposición está integrado por José Miguel Andrade Cernadas, profesor de Historia Medieval na Universidade de Santiago de Compostela, Beatriz Comendador Rey, profesora de Prehistoria da Universidade de Vigo e membro do Grupo de Estudos de Arqueoloxía, Antigüidade e Territorio, José Manuel Costa García, profesor do Departamento de Arqueoloxía na USC, Emilio Grandío Seoane, profesor de Historia Contemporánea na USC; Juan Manuel Monterroso Montero, director do departamento de Historia da Arte na USC; e Rafael Rodríguez Martínez, arqueólogo da Deputación de Pontevedra. Ademais, o proxecto conta cun asesoramento especial na área de Emigración por parte da profesora de Historia de América na Universidade de Santiago de Compostela, Pilar Cagiao. O Consello da Cultura Galega colabora tamén con asesoramento especializado e o préstamo de diversos fondos vinculados á diáspora e á emigración galegas. Tamén presta a súa colaboración a este proxecto a Secretaría Xeral da Emigración.


Summary: Galicia mellor sen touradas continúa a súa campaña Eu dou a cara pola abolición, na que o colectivo anima á xente a imprimir un cartaz con ese lema e tirar unha foto con el.

Galicia mellor sen touradas continúa a súa campaña Eu dou a cara pola abolición, na que o colectivo anima á xente a imprimir o cartaz con ese lema e tirar unha foto con el. Despois piden que as persoas que participen na iniciativa a colguen en Facebook ou a envien a info@galiciamellorsentouradas.org. Lembrando que "nos xogamos moito o 21-O", os abolicionistas lanzaron a proposta aos miles de internautas que seguen a alianza antitaurina nas redes sociais, colleitando polo momento medio cento de fotografías de persoas, e mesmo animais domésticos, que amosan a súa oposición á tauromaquia dunha forma diferente. Rubén Pérez, voceiro adxunto de Galicia, Mellor Sen Touradas, explica que "con esta campaña pretendemos animar á cidadanía a votar o vindeiro 21 de Outubro para desaloxar a quenes fixeron da tauromaquia unha bandeira de protección, a cal subsidiaron dende diferentes institucións e permiten que persoas de calqueira idade poidan contemplar imaxes dantescas mentras fan apoloxía da violencia contra os animais como forma de cultura ou arte". Consulta o album


Summary: O Campionato de España comeza mañá en Torrelavega

A selección galega de ciclocrós estréase mañá no Campionato de España da modalidade, que este ano se disputa na localidade cántabra de Torrelavega despois de desenvolver as súas dúas últimas edicións en Pontevedra. O combinado nacional desprazado a Cantabria está conformado por un potente e numeroso bloque de 34 ciclistas que teñen como obxectivo dar continuidade aos excelentes resultados asinados en anos anteriores, como certifican as once medallas conseguidas en 2020 no circuíto da Illa das Esculturas, que ao mesmo tempo representan un listón moi alto para os homes e mulleres dirixidas polo seleccionador Guillermo Sande. As condicións serán ben diferentes nesta ocasión, tanto por correr fóra da casa como pola pandemia da Covid-19, que impide a presenza de público e a adaptación da programación ás esixencias sanitarias, engadindo un terceiro día de competición aos dous que viñan sendo habituais. Logo de arribar a terras cántabras no día de hoxe, o Campionato de España de Ciclocrós 2021 dará o seu pistoletazo de saída ás 14 horas de mañá, nunha xornada inaugural na que a selección galega xa conta con varias opcións para conseguir apañar metal. Os primeiros en competir serán os cadetes masculinos, André Martínez e Martín Sestelo (Avanza-O Porriño), Danny Buba (Coruxo), Héctor García (Poio Bike) e Tomás Pombo (Cambre). Unha hora máis tarde, ás 15, chegará a quenda de dúas probas femininas: o sexteto da Galiza na carreira Cadete formarano María Filgueiras (Caimanes Betanzos), Claudia Pérez (Corbelo), Vania Gregores (Ponteareas) e Uxía Soto, Marta Estévez e Aroa Otero (Avanza-O Porriño). Ao mesmo tempo, terá lugar a competición das mulleres Máster, coa selección representada polas Máster-30 Eva Ortega (Biciosos Rías Baixas) e Montserrat Martínez (Oiense), e as Máster-40 Sonia Costoya (Corbelo) e Mónica Alarcón (Louriña). A programación do primeiro día en Torrelavega, localidade que acolleu este evento por última vez en 2016, fecharana os Júniors, entre eles seis corredores do combinado nacional: Miguel Rodríguez (Ponteareas), Ricardo Buba (Vigo-Rías Baixas), Anxo Carril (Coruxo), Zoe del Río (XSM), Martín González (Maceda) e Fabián Rodríguez (Caimanes Betanzos). Intensa fin de semana A xornada do sábado está reservada para os Máster masculinos. Así, Rubén Deaño (Ourense Termal) participará na carreira Máster-30; José Rodríguez 'Tami' (Norinver), na Máster-40); Juan José Saborido (Speedcross), na Máster-50; e Constante Lestido (O Trisquel), na Máster-60. Finalmente, o Estatal clausurarase o domingo, nunha xornada que abrirá a Sub-23 masculina, na que o alaricano Iván Feijoo (Nesta) defenderá a súa coroa estatal en compañía de David Fernández (Avanza-O Porriño), Ángel Maneiro (Vigo-Rías Baixas) e Borja Gómez (Ponteareas). As seguintes en entrar en escena serán as Elite/Sub-23 e as Júniors, con catro corredoras do combinado galego en liza: a Sub-23 Carla Fernández (Farto) e as Júnior Laura Mira (Avanza-O Porriño), Sofía Álvarez (Cambre) e Sonia Domínguez (XSM). Por último, Saúl López (Maceda) e Daniel López (Cambre) competirán coa camisola da delegación nacional na proba Elite masculina.


Summary: Após un ano do inicio do proceso de vacinación en todo o mundo, o repartimento das vacinas convértese nunha nova ferramenta de desigualdade.

O 11 de agosto de 2020, o ministro de Saúde de Rusia, Mikhail Murashko, anunciaba a autorización gobernamental para a vacina Sputnik V, desenvolta polo Centro Nacional de Investigación de Epidemioloxía e Microbioloxía Gamaleya. Era o primeiro composto contra a Covid-19 que un Estado aprobaba, cinco meses despois de que a expansión do virus fora cualificada de pandemia a nivel mundial. Nos países occidentais, a primeira picada non chegou até o 8 de decembro do ano pasado, cando Margaret Keenan, unha británica de 90 anos, recibiu a vacina de Pfizer-BioNTech no Hospital Universitario de Coventry. Tras un ano, inxectáronse 8,51 mil millóns de doses dalgunha das 28 vacinas que se están usando en todo o planeta para loitar contra o SARS-CoV-2. O 57,6% da poboación mundial recibiu a estas alturas cando menos unha dose, indica a ferramenta de seguimento impulsada pola Universidade de Oxford. Porén, o repartimento destas vacinas está a ser moi desigual, mentres que Europa ronda o 64% de poboación con cando menos unha dose, dato que aumenta até o 73% na rexión dos Estados Unidos e Canadá, en África só o 12% das persoas recibiron unha picada. Impulsada pola China, India e Australia, a rexión de Asia-Pacífico alcanza o 67% de poboación cunha inxección, ao tempo que América Latina inoculou cunha dose como mínimo ao 70% de habitantes. Con todo, as maiores diferenzas obsérvanse entre rangos de ingreso. The New York Times salienta que o 73% das picadas se produciron en países de ingresos altos ou medio altos. No que atinxe aos Estados de ingresos máis baixos, puxeron o 0,8% das máis de 8 mil millóns de doses aplicadas no mundo. Fracaso de Covax Esta situación amosa o fracaso do mecanismo Covax, auspiciado pola Organización Mundial da Saúde (OMS) para dotar de vacinas aos países menos desenvoltos. A pesar de que en teoría ten comprometidas máis de catro mil millóns de doses, en 12 meses foron repartidas 693,5 millóns, menos do 17% das comprometidas e arredor do 8% das utilizadas no mundo. E o continente máis afectado por isto é África. A súa porcentaxe de persoas coa pauta completa de vacinación, 7%, é sensibelmente máis baixa que a media dos países de ingresos medio baixos, que se sitúa no 28%. Con respecto ás e aos profesionais do eido sanitario, só un de cada catro está inoculado. Ao problema para acceder ás vacinas, hai que sumar as limitacións de subministracións, Unicef alerta dunha escaseza de dous mil millóns de xiringas dun só uso. Ademais, hai lugares que non contan coa infraestrutura precisa. "En áreas rurais e remotas a campaña de vacinación non mellorou como nos gustaría", sinala Richard Mihigo, coordinador do Programa de Inmunización e Desenvolvemento de Vacinas da OMS en África. O presidente chinés, Xi Jinping, prometeu na recente cimeira entre o país asiático e África que entregarían mil millóns de vacinas para acabar co coronavirus no continente. Ómicron Na rexión foi detectada a variante Ómicron, froito do bo facer de Suráfrica no proceso de secuenciación do virus. Mihigo sostén en Nature que é o resultado de telo circulando entre grandes poboacións, dándolle a oportunidade de mutar. Michael Marks, profesor asociado do Departamento de Investigación Clínica da Escola de Hixiene e Medicina Tropical de Londres (Reino Unido), acusa os países máis desenvoltos das restricións de viaxe en contra de Suráfrica, o que aproveitarán para aumentar a súa poboación inoculada. "Iso podería ser bo para estes países, mais a vacinación tripla dun pequeno número de persoas cando hai unha cobertura global non equitativa é probabelmente un factor importante na aparición de variantes", asegura Marks. 28 vacinas A aparición da Covid-19 deu comezo a unha carreira contra o reloxo para deseñar e desenvolver preparados que permitiran minimizar sobre todo os efectos mortais da infección, fomentando a investigación científica en laboratorios públicos e privados. Aínda que a OMS só brindou autorización para oito vacinas: Pfizer-BioNTech, Moderna, Janssen, AstraZeneca, a india Covaxin e máis dúas chinesas, dos laboratorios Sinovac e Sinopharm; até 28 vacinas foron aprobadas por cando menos un país e están sendo aplicadas. A nivel mundial, AstraZeneca (127 países), Pfizer-BioNTech (115), Janssen (89), Moderna (80), Sputnik V (74) e Sinopharm (73) son as máis utilizadas. Deixando a un lado países como a China, Rusia ou a India, con varios compostos en funcionamento, tamén o Xapón, Irán, Casaquistán ou Cuba puxeron en marcha as súas propias vacinas. O caso de Cuba é paradigmático, a nación caribeña conta con tres vacinas en funcionamento e é nestes momentos o país do mundo con máis doses inoculadas por habitante, 256 picadas por cada 100 persoas. Inxentes beneficios A creación das vacinas contra a Covid-19 permitiu aos laboratorios privados que as promoveron multiplicar o seu beneficio, após recibir investimento público para o seu desenvolvemento. Pfizer, BioNTech e Moderna subliñaron na súa última estimación de beneficios que obterán en 2021 arredor de 62.000 millóns de euros pola venda das vacinas.


Summary: Nova edición das 'Palabras con memoria' de Ramiro Torres.

arrieiro.- (Ademais de significados xa rexistrados) Menstruación das mulleres. Lugar de escoita.- O Courel. Fonte.- Dun vocabulario courelao. lapaceira.- (Ademais de significados xa rexistrados) Regra das mulleres. Lugar de escoita.- Ferreirós de Arriba (O Courel). Fonte.- Dun vocabulario courelao. mincha.- (Ademais de significados xa rexistrados) Vulva, parte externa do aparello reprodutor feminino. Lugar de escoita.- Corme. Fonte.- Vocabulario cormelán. Outros apuntamentos.- Asociación Veciñal de Corme. Usada correntemente en Corme, pero en especial por Tío Chuco, que lle dicía ás mulleres cando levantaban a saia para descargar a sardiña na praia: "Váiseche ver a mincha". Daí lle quedou o de Tío Mincho a el e Mincholos aos netos. Palabras con memoria: moito ou pouco pirica.- Menstruación. Lugar de escoita.- Aldán (Cangas do Morrazo). Fonte.- Sé Anxo Rosales González. pirucho.- Forma coloquial de nomear o órgano xenital feminino. Lugar de escoita.- O Incio. Fonte.- Xoán Manuel Pérez Fernández. xícara.- Órgano xenital feminino, vulva. Lugar de escoita.- Vilapedre (Terra Cha). Fonte.- P. G. G.


Summary: A residencia do Barco foi unha das tres intervidas pola Xunta da Galiza durante a crise sanitaria. Dez anos antes xa fora obxecto doutra intervención, xudicial, que destapou unha trama acusada de utilizar os xeriátricos con fins lucrativos. Nós Diario investiga a Fundación Fátima, cuxas irregularidades acabaron por desembocar na situación actual. A mesma Xunta que agora abre un expediente sancionador, era coñecedora da situación, eludiu responsabilidades na última década e consentiu a continuidade dos seus xestores.

A intervención da Fundación Nuestra Señora de Fátima por parte dun xulgado catalán a finais de 2009 sacaba á luz un entramado societario investigado por apropiación indebida de 8,4 millóns de euros, malversación de fondos públicos e fraude á seguridade social. Á súa fronte estaría o valdeorrés Gerardo Rodríguez Encinas, que era interceptado pola Garda Civil cando pretendía retirar 1,8 millóns de euros da fundación no momento en que as súas contas estaban a ser bloqueadas. Naquela altura, a actividade da residencia do Barco era aínda practicamente nula, así como a de varios dos centros de maiores que a mesma fundación levaba xestionando uns dez anos en Catalunya. Este feito chamou a atención do administrador xudicial que tomou as rendas da entidade, Carles Enric Moner i Codina, quen acabou considerando que, "sen a intervención xudicial", Rodríguez Encinas tería conseguido "espoliar a fundación, apropiándose dos centros por el construídos para dedicalos a hoteis", segundo consta no informe de rendición de contas da administración, ao que tivo acceso Nós Diario. 'Negocio redondo' Gerardo Rodríguez, coñecido popularmente como Cereixo, obtivo en 2007 unha vantaxosa cesión de terreos para a construción do xeriátrico, así como axudas comunitarias dos fondos Agader (nas cales participaron varios concellos da comarca) por valor de 1,4 millóns (que incluían exencións de IVE) e financiamento da Deputación. Aínda que a cesión de terreos, aprobada pola maioría plenaria do PSOE, era destinada á fundación, Rodríguez Encinas conseguiu escriturar no Rexistro da Propiedade a titularidade da parcela a nome da empresa Rodríguez y Dalila S.A., conforme consta no informe da administración xudicial, incorporando unha cláusula pola cal "se a fundación cesa na actividade xeriátrica", o edificio pasaría ás mans da citada sociedade patrimonial, ademais de estabelecer un "dereito de superficie a favor da fundación de 5 anos". [Nota aclaratoria: Nós Diario puido saber que 5 anos despois da construción da residencia as terras pasaban a ser escritas a nome da fundación, tal e como Nós Diario fixo constar na reportaxe publicada o 8 de xullo. Desta maneira, Rodríguez Encinas perdería os vínculos formais coa residencia. Porén, Política Social eludiu aclarar os datos reais sobre a composición do padroado actual da fundación] Os tribunais benefician a continuidade de Cereixo A intervención ditada polo Xulgado de Instrución nº19 de Barcelona tería paralizado a operación destinada a apropiarse de edificios construídos con fondos públicos á que apunta a Administración Xudicial, se ben Gerardo Rodríguez Encinas conseguiu salvar, até o momento, os diferentes obstáculos xudiciais que enfrontou, así como os seus litixios coa Seguridade Social e co propio Carles Moner. Cuestións formais, malentendidos e a actuación por parte da Fiscalía acabaron por incidir en sentenzas que absolveron o empresario e condenaron Moner. Segundo relata un dos avogados do administrador xudicial, "en 30 anos de exercicio nunca tiñamos visto que a Fiscalía designase un fiscal especial para seguir os asuntos particulares dun cidadán". As informacións obtidas durante a intervención, ás que Nós Diario tivo acceso, non foron tidas en conta en varias causas —considerando "ilícita" a súa procedencia— e acabaron por non ser investigadas polas autoridades xudiciais. No entanto, fontes do equipo de avogados do administrador, que foi presidente da Asociación Profesional de Administradores Xudiciais de Catalunya, comunicaron a Nós Diario que están a tramitar unha denuncia na oficina anti-fraude da UE en relación ao uso das axudas obtidas por parte dunha fundación que, ademais, consideran non rexistrada. A propia Xunta respondeu a este xornal que lle fora denegada a inscrición no rexistro de Fundacións de Interese Galego en 2010, se ben evitou pronunciarse sobre a modalidade de rexistro a partir da cal consentiu a súa actividade até o día de hoxe. Os avogados do administrador xudicial están pendentes da resolución dun recurso de casación presentado ante o Tribunal Supremo no proceso xudicial que cuestiona a validez xurídica da propia fundación por considerar que non está inscrita correctamente no Rexistro e "carece de bens fundacionais", polo que "non existe". Do 'Shangai' aos xeriátricos Rodríguez Encinas dedicouse presuntamente ao sector do 'alterne' no Barco durante os anos 80 do século pasado, conforme puido saber Nós Diario a través de tres fontes veciñais e xornalísticas, actividade que aseguran era vox populi na vila e que continuou até os 90. O citado informe do administrador xudicial recolle que "rexentaba un bar de señoritas, o Shangai", situado na rúa Real, antes de dar o salto aos xeriátricos. "Pregúntome canta xente tragou con este negocio 'xeriátrico', os que temos idade suficiente recordamos quen é dito ex presidente e nunca vimos outra cousa que intereses propios", escribía un internauta en obarco.com en 2010. Xa no ano 2004, o recoñecido proxeneta barquense Pablo Mayo anunciara a súa intención de abrir unha residencia de maiores no concello, nesta ocasión cedendo el mesmo os terreos. O proxecto, para o que solicitara apoio da Xunta, non fora adiante, mentres que Encinas administraba xa residencias en Catalunya. Mayo, hoxe falecido, fora presidente da Asociación Nacional de Empresarios de Locales de Alterne. [Podes ler a reportaxe íntegra en Nós Diario, á venda o 7 de xullo de 2020 nos quiosques e tamén na loxa. Podes subscribirte a Nós Diario nesta ligazón]


Summary: As bolsas de prácticas en formación son unha vía cada vez máis común de acceso ao mercado laboral para a mocidade. Implican unha ausencia de relación laboral e a incompatibilidade de percibir ingresos a maiores dos 500 ou 600 euros mensuais das axudas. Mozos e mozas entrevistados por este medio advirten das empresas que as empregan para cubrir postos estruturais. Tamén das dificultades para denuncialas ante o medo a engrosar as listas do paro.

A bolsa ou o paro. É a disxuntiva que se presenta ante as galegas e os galegos que rematan os seus estudos superiores, for en Formación Profesional for nunha universidade. Xa antes da pandemia e dos seus efectos sobre a economía a taxa de desemprego entre a mocidade situábase en 32,5% segundo Eurostat. Para quen se inicia no mercado laboral sen apenas experiencia as bolsas formativas son unha porta de entrada cada vez máis frecuente. A María Baamonde faloulle das bolsas da Fundación Empresa-Universidade Galega, Feuga, o seu orientador laboral. En 2010 finalizou os seus estudos de Belas Artes en Pontevedra e ante as escasas perspectivas decidiuse por esta opción. "Case un ano despois de graduarme comecei nunha empresa subcontratada por unha compañía importante do sector turístico", explica a Nós Diario. No seu portal, a fundación preséntase como promotora "da inserción laboral de estudantes e titulados universitarios, así como titulados de Formación Profesional". Na Galiza existen outras dúas similares, puntos de encontro entre o tecido empresarial e os centros de formación superior, a Fundación Universidade da Coruña (Fuac) e a Fundación Universidade de Vigo (Fuvi). De prácticas en prácticas As cifras da inserción serven de espello do actual mercado laboral. En 2019, foron beneficiarios dunha bolsa Feuga 1.136 titulados e tituladas universitarias. Do total, 66% atopou emprego e 77% na mesma compañía. De cada dez persoas, só unha o fixo cun contrato indefinido, mentres que entre catro ou cinco asinaron un contrato en prácticas, a pesar de ter pasado xa por un período formativo. Os restantes foron eventuais, temporais ou por obra e servizo. As proporcións son similares nos titulados en FP e nos anos 2018 e 2017, repetíndose na Fuac de 2017. Este foi o caso de Miguel Duarte, graduado en Deseño de Produto, e de Pablo Negreira, en Enxeñaría Forestal. Ambos os dous foron beneficiarios dunha bolsa Feuga. Están contentos coa experiencia, se ben admiten que as súas tarefas apenas diferían entre o primeiro e o segundo paso. Negreira foi beneficiario con 28 anos (unha cuarta parte dos titulados beneficiarios teñen máis de 26 anos). "Tiña claro que quería escoller a empresa de maior envergadura pola probabilidade de quedar", apunta. Conseguiuno xunto a 24 persoas máis. Ao rematar entrou no cadro de persoal e como contratado en prácticas tivo bolseiros ao seu cargo. Encadear bolsas As condicións das bolsas son bastante similares entre as fundacións. Non existe relación laboral entre o bolseiro e a empresa e as bolsas son incompatíbeis cun contrato de traballo. As e os beneficiarios reciben unha axuda de arredor de 600 euros na xornada completa da Feuga e de 500 na da Fuac, sen poderen percibir ingresos extra. "Están dados de alta na Seguridade Social, asimilados a contratos en prácticas aos únicos efectos da cotización", explica Feuga. Unha persoa pode ser beneficiaria de máis dunha bolsa na mesma empresa, sempre que non exceda un período máximo de formación de 24 meses no caso de Feuga e de 18 no da Fuac. As fundacións ofrecen cunha modalidade para estudantes, cun monto de axudas menor, e outra para titulados que tamén se poden encadear. Olaia Tubío soubo en 2018 da existencia dunha terceira opción. Analizaron as posibilidades de que entrase cunha bolsa para cubrir unha baixa laboral, di Olaia Tubío "Estudei xornalismo e fixen prácticas na TVG, primeiro curriculares coa universidade e logo a través de Feuga", di. Ao rematar, mudouse para estudar un mestrado. Chegoulle o anuncio dun xornal que procuraba un redactor. "Chamei e de seguida conseguín o posto, analizaron as posibilidades de que entrase cunha bolsa para cubrir unha baixa laboral e optaron pola que ofrece a Fundación Venancio Salcines", agrega. Tubío cubriu baixas en distintas seccións, asumindo funcións de coordinadora, ficando soa nas fins de semana. "Cobraba pouco máis de 500 euros. Nin os meus xefes nin os meus compañeiros sabían da situación, crían que tiña un contrato. Cando o descubriron a miña carga non diminuíu. Despois dun ano dixen que non podía seguir así. Ofrecéronme renovar cobrando 700 euros. Negueime, aí rematou a miña vida de bolseira", resume. Na Galiza, a taxa de temporalidade laboral sitúase en 58% para o conxunto dos menores de 30 anos segundo a EPA. As bolsas gañan en atractivo, pois serven para evitar o paro ou os anos en branco no currículo mais tamén para ficar nun mesmo lugar cuns ingresos mensuais asegurados. E non só as fundacións as ofrecen, as Administracións públicas galegas contan coas súas propias convocatorias. As condicións das bolsas en institucións públicas son moito mellores, asegura Cristóbal Cristóbal, nome ficticio, estudou filoloxía inglesa e filoloxía galega. En catro anos encadeou tres bolsas diferentes. A primeira realizouna a través de Feuga no departamento de Normalización Lingüística dun concello. A segunda, de investigación, decorreu no centro Ramón Piñeiro. A terceira, no Parlamento da Galiza. En ningún caso existiu relación laboral coas institucións. "As condicións nas institucións públicas son moito mellores", destaca el. Jon Santos, graduado en Ciencias Políticas, concorda. Na actualidade é beneficiario da súa segunda bolsa na Fundación Galicia-Europa. "Entro ás 8 e saio ás 15 horas, recibo 1.060 euros ao mes e teño días de vacacións. A nivel de formación estou contento", valora. Falta de supervisión Nos últimos anos, tanto a Unión Europea como o Estado español puxeron o foco nas prácticas non remuneradas, co obxectivo de pór fin a esta práctica. En 2019 as universidades amosaron resistencia a dar de alta na Seguridade Social o alumnado que as realizaba. As persoas entrevistas por este medio, tanto as que valoran de forma positiva a súa experiencia como as que non, piden ir máis alá e que se supervisen tamén as remuneradas. "Non é certo que estas fundacións fomenten a inserción no mercado laboral", asegura Santos. "Eu fíxenas só nunha oficina en Compostela, estando a sede da empresa no Porto. Fun autodidacta, non tiña a quen acudir e excedía a miña xornada de oito horas e no que a empresa me denegou días de descanso", relata. Non é certo que estas fundacións fomenten a inserción no mercado laboral, asegura Jon Santos Santos trasladou a Feuga a súa situación: "Dixeron que non había problema sempre que recibise indicacións por teléfono". Adrián Pardo tamén tivo unha mala experiencia coa bolsa, mais non advertiu a entidade. "É que tampouco tiña moitas máis opcións. Neses intres calas e pensas 'sorte que estou a traballar'. Agora non pecarei do mesmo'", conta. Neses intres calas e pensas 'sorte que estou a traballar', apunta Adrián Pardo Pardo estudou Enxeñaría Eléctrica en Ferrol. "Cando estaba rematando tiven a posibilidade de realizar prácticas en Elecnor, no polígono de Pocomaco, a través dunha bolsa da propia universidade da Coruña. Traballaba cinco horas ao día e cobraba uns 350 euros. Aos oito meses ofrecéronme continuar ben cunha bolsa de titulado ben matriculándome nun mestrado e facer as prácticas alí", relata. "Cando comecei non rendía ao 100%, pero aos dous meses facía tanto como calquera técnico. A compañía aproveitábase do recurso dos bolseiros e decidín marchar", continúa. A súa segunda experiencia foi cunha bolsa Feuga. "O único empregado na empresa era o meu xefe, ao mes eu realizaba inspeccións de instalacións sen supervisión, eu só", abunda. O seu xefe tivo problemas cunha axencia reguladora, pediu a Pardo que se o chamaban "mentise, que dixese que xa non traballaba con el". Daquela puxo fin á bolsa. Realizaba inspeccións de instalacións sen supervisión, eu sí, relata Adrián Pardo A esperanza dun contrato dificulta tramitar unha queixa. Iria, nome ficticio, foi bolseira a través da Fundación Pública Artesanía da Galiza, da Xunta. "Era unha bolsa de aprendiz, mais estiven todo un ano sen coller unha ferramenta. Ao xefe interesábanlle os meus coñecementos en deseño 3D. Non dixen nada porque de vez en cando falábame da posibilidade dun contrato. Cando rematei ofreceume traballar desde a casa cobrando 400 euros sen estar dada de alta", lamenta. Se queres seguir coa lectura non tes máis que procurar o Nós Diario de hoxe nos quiosques, librarías ou na nosa loxa online. Fai xa a túa subscrición para ter o xornal na casa!


Summary: Fracasada a reunión entre o sector e o Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, todo apunta a que terá lugar a folga a partir da noite do 19 de decembro. Algunhas fontes aseguran que podería ser indefinida até que se resolvan as demandas do ramo.

O sector do transporte por estrada está decidido a premer o acelerador das súas reivindicacións no momento máis delicado do ano: a semana anterior ao Nadal. A xuntanza entre o Comité Nacional do Transporte por Estrada (CNTC) coa Secretaria de Estado, Isabel Pardo, co fin de valorar o documento de traballo remitido desde o Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana (MITMA) non respondeu as peticións do ramo que mantén a convocatoria do paro anunciado para a noite do día 19 de decembro e que, segundo algunhas fontes, podería ter un carácter indefinido. O presidente da Asociación Coruñesa de Empresarios do Transporte, Antonio Señoris, explica que as reivindicacións que presentaron son de 2019 "aínda que veñen de lonxe". É o caso do control da carga e descarga, a harmonización fiscal e o intrusionismo. Outras foron introducíndose nos últimos anos, como é o caso da tarificación das autovías ou o empeoramento das condicións de traballo como consecuencia da chegada en 2020 da pandemia da Covid-19 e as súas consecuencias. Demandas irrenunciábeis A principal demanda ten que ver coa tarificación das autovías, unha medida que as e os tranportistas consideran que non contou co consenso efectivo na mesa de traballo. "Non se pode poñer un canon dunha infraestrutura que non está conservada en condicións", indica Señaris a Nós Diario, e lembra que xa se invisten 19.000 millóns de euros a través da taxa dos hidrocarburos, "tres veces máis do que se precisa para o seu mantemento", engade. Alén diso, demandan modificar a Lei de Contratos de Transportes en varios puntos. Un deles é o relacionado coa carga e descarga. "Cada día dexeneran máis os cargadores e descargadores que deixan esa responsabilidade ao transportista" cando, afirma Señaris, "é responsabilidade do cliente e non nosa". Outra das demandas é a busca dunha harmonización fiscal. "Pedimos que as e os profesionais do transporte, sexan persoas xurídicas ou autónomas, teñan as mesmas condicións de cara a Administración", e pon como exemplo que algunha gran empresa, a través dunha sociedade de investimento de capital variábel (Sicav), "só paga un 1% dos impostos cando unha sociedade limitada abona un 25% e un autónomo chega ao 45%". Outro problema que consideran "grave" é o intrusionismo. Denuncian que hai empresas que "empregan a fórmula dunha cooperativa de traballo social ou mesmo operadoras que tributan en países do leste ou en países con menor imposición fiscal", unha circunstancia que lles facilita contar con prezos moito máis competitivos que os que poidan proporcionar as empresas galegas. "Ademais, en materia laboral funcionan con convenios colectivos diferentes e moito menos restritivos", engade. Para atallar este tema solicitan a apertura dunha caixa de correo específica onde poder denunciar estas prácticas. Por último, "co aumento de surtos é imprescindíbel que se habiliten áreas de descanso vixiadas e seguras onde poidamos pasar a noite" e non ter que continuar parando en polígonos, fábricas ou nas rúas. O transporte non é o culpábel do aumento dos prezos O aumento do combustíbel, un dos maiores apartados de gasto no transporte por estrada, é un dos maiores problemas aos que se enfronta este sector pola imposibilidade de repercutilo no cliente final. "Non somos capaces de facelo por ser o elo máis feble da cadea loxística", afirma Antonio Señaris. Aínda así, algunhas marcas sinalan cara este ramo como o responsábel da alza nos prezos. "O 'tetra brik' de leite subiu 8 céntimos alegando que é culpa nosa", exemplifica Señaris, "cando aínda que lle incrementemos 1.000 euros nunha viaxe até Barcelona, levando 24.000 o aumento sería de menos de medio céntimo". Ao seu entender o relato que se difunde "en realidade é unha presión que exercen catro grandes operadoras que dominan o 60% do mercado estatal con prácticas mafiosas".


Summary: Baltar Blanco anuncia un recurso contra a resolución do Ministerio de Facenda que lle reclama á institución provincial as subvencións recibidas "indebidamente" para un plan de depuradoras investigado pola Oficina Europea de Loita contra a Fraude dende hai catro anos.

Outro atranco para o clan Baltar. Mentres o patriarca da saga ourensá, José Luis Baltar, se enfronta a senllos procedementos xudiciais por presuntos enchufes na Deputación e supostos subornos na Pokémon, o seu sucesor na institución provincial e no PP, o seu fillo Manuel Baltar Blanco, afronta unha herdanza de xestión complexa. A última dor de cabeza chega da Unión Europea canalizada a través do Ministerio de Facenda, que dende a Secretaría de Estado de Orzamentos que dirixe a ex conselleira Marta Fernández Currás lle reclama á Deputación a devolución de 10,1 millóns de euros de subvencións procedentes do Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional para un plan de depuradoras. A causa: "irregularidades graves" na súa xestión. Este procedemento, ante o que o propio Baltar Blanco xa anuncia recurso, remóntase a unha denuncia perante a Oficina Europea de Loita contra a Fraude (OLAF) no ano 2010. Como informou Praza Pública en 2012, paralelamente o PSOE comezou a realizar xestións en Bruxelas para instar as autoridades comunitarias a acreditar se Baltar pai xestionara correctamente estes fondos e, en abril do mesmo ano, a OLAF confirmáballe á eurodeputada do BNG, Ana Miranda, que estaba a investigar a Deputación ourensá por "sospeitas fundadas de fraude e corrupción" en, entre outros proxectos, as devanditas depuradoras. Naquela altura Baltar fillo restoulle importancia ao asunto, acusando á "eurodeputada española dos Verdes" -en referencia a Miranda- de "fabricar unha noticia que non existe". En 2012 Baltar acusou a Ana Miranda de "fabricar unha noticia que non existe" por consultar á OLAF sobre o caso Pero tal "noticia" era máis ca iso, a xulgar polo polo procedemento de reintegro de fondos que ten en marcha o departamento que dirixe Cristóbal Montoro. Facenda reclámalle os fondos a Deputación de Ourense -Orense, segundo o documento do Goberno de España- porque fai súa a apreciación da "concorrencia de irregularidades" no financiamento destas depuradoras. Como xa publicara este diario, estes cartos comunitarios pagaron 107 máquinas que foron parar a 62 concellos aínda que inicialmente estaban concibidas para seren instaladas en barcos da mariña de Noruega. As depuradoras nunca chegaron a funcionar como se prevía por ser demasiado custosas poñelas en marcha, chegando a supoñer uns 8.000 euros mensuais só en electricidade. Os argumentos da Oficina contra a Fraude Alén da escasa utilidade desta maquinaria, as "irregularidades" detectadas pola OLAF e que o Goberno de España asume céntranse no xeito en que foron adquiridas pola Deputación. Así, a OLAF coida que o ente ourensán estableceu "especificacións técnicas excesivamente detalladas" ou outros "requisitos non directamente vinculados co obxecto do contrato e que restrinxen a capacidade para concorrer á licitación". Por exemplo, os planos que a Deputación daba como referencia axustábanse ás dimensións "das plantas subministradas por un licitador", isto é, por unha empresa concreta. Asemada, impuña a obriga de "ter oficina en Ourense" e de prestar o servizo de mantemento. A OLAF observa un contrato a medida dun licitador e tamén ve "irregularidades" nas asistencias técnicas A OLAF coida tamén que algúns dos criterios que a Deputación fixou para valorar as ofertas eran "indeterminados" ou contribuían a "aumentar a subxectividade na valoración". Outros, directamente, di, eran "irregulares", tales como "aceptar como mellora un elemento que non estaba previsto no prego de condicións". O paquete de desviacións complétase, segundo o organismo comunitario, con que unha das empresas que optaban ao contrato manexaba de antemán "información confidencial relativa ao proxecto" e con "irregularidades nos procedementos de contratación de asistencias técnicas para a redacción de fichas técnicas, redacción de proxectos de obra civil e dirección técnica das obras". Facenda desoe as alegacións e Baltar recorre Ante estas acusacións o Ministerio desoe as alegacións formuladas pola Deputación, que van dende a "inexistencia de irregularidades" á "prescrición da acción de reintegro". Para o Goberno español o caso non prescribiu e as irregularidades existiron, polo que toca devolver os devanditos 10 millóns e facelo antes do próximo 20 de agosto. A Deputación tentará parar o proceso cun recurso contencioso-administrativo ante o Tribunal Superior de Xustiza de Madrid. Faino, di Baltar, porque "os técnicos" do ente provincial entenden "que non existiron as supostas irregularidades que se citan no expediente e que neste proceso se actuou conforme á legalidade". "A Deputación ten dereito a establecer as prescricións técnicas que considere", di Baltar Aínda que Facenda advirte de que cómpre devolver os cartos e que é "irrelevante" que o acontecido sexa ou non delito Baltar pon o acento en que "este proceso de adxudicación xa fora obxecto de investigación por parte da Fiscalía de Ourense no ano 2008" e que "ditas dilixencias foron arquivadas -o caso foi reaberto, precisamente, ao iniciárense as actuacións da OLAF". "Os argumentos da Deputación -informa a entidade- baséanse en que as prescricións técnicas do prego respectan escrupuosamente a lei" e, ademais, di, "a Deputación, como calquera outra Administración pública, ten dereito a establecer as prescricións técnicas que considere máis convenientes para garantir a máxima calidade dos subministros que adquire".


Summary: O alcalde lémbralles aos propietarios de montes próximos a vivendas que o 31 de maio remata o periodo voluntario para que desbrocen as faixas de protección de 50 metros e reitera que quen non o faga será multado. Reclama a colaboración do Goberno galego para facer cumprir a norma, aprobada hai unha década A chuvia arrastra no Courel cinza dos incendios do outono

A chuvia arrastra no Courel cinza dos incendios do outono O pasado 9 de febreiro o Concello de Ribadeo anunciou a súa intención de multar os propietarios que incumprisen a obriga de arrincar os eucaliptos próximos a vivendas. A medida respondía ao cumprimento da Lei de prevención e defensa contra os incendios de 2007, que obriga os propietarios de parcelas forestais a "xestionar a biomasa vexetal" nunha faixa de protección de 50 metros ao redor de edificacións situadas a menos de 400 metros do monte, subliñando a obriga específica de arrincar especies coma o eucalipto, o piñeiro ou a acacia. Nese momento Ribadeo identificara un total de 676 parcelas que estaban a incumprir a lei e instaba os seus propietarios e propietarias a "adaptarse á legalidade" antes do vindeiro 1 de xuño. De non facelo, advertía, poderían ser multados ou o Concello mesmo ordenaría execucións subsidiarias, co posterior cobro aos propietarios e propietarias. Suárez destaca que moitos propietarios e propietarias xa están a cumprir coa lei de incendios e anima ao resto a facelo tamén "canto antes" Dous meses máis tarde o Concello de Ribadeo volve facer un chamamento público, á vista de que un gran número de parcelas seguen sen cumprir a lei, e lembra que o 31 de maio remata o período voluntario para que desbrocen as faixas de protección de 50 metros. O alcalde, Fernando Suárez, destaca que cando chegue a calor e os incendios forestais "non queremos lamentarnos porque a vexetación chegue ás portas das casas, témolo que evitar". Suárez sinala que moitos propietarios e propietarias xa están a cumprir coa lei de incendios e anima ao resto a facelo tamén "canto antes", pedíndolles "que non o deixen para última hora, que logo non van poder atopar madeiristas dispoñibles porque van estar saturados con outros encargos". Suárez comenta que "vemos que hai algunha outra xente que quere cumprir as normas, pero algunha dela está receosa de se o fai o veciño tamén. A nosa opinión é que cada un atenda o seu, que cada un actúe como marca a norma e logo os que non o fagan xa se encargará a administración de que se cumpra a lei por unha vía máis amigable ou por unha vía máis coercitiva". Ademais, explica que "hai unha serie de propietarios aos que non puidemos notificar en período voluntario a día de hoxe porque non nos constan os datos correctos, ou porque non os teñen ben no catastro ou porque non están empadroados en Ribadeo. Para resolver isto nos vindeiros días publicarémolo no taboleiro dixital único para que logo non vaia coller por sorpresa a ninguén". "Levamos xa dúas comunicacións directas ao presidente da Xunta para que nos axuden a identificar que propietarios non cumpriron a partir do mes de xuño, e ata o momento de hoxe ninguén se dirixiu a nós" O alcalde de Ribadeo é máis duro coa Xunta de Galicia, á que lle esixe colaboración para facer cumprir a lei. "Levamos xa dúas comunicacións directas ao presidente da Xunta para que nos axuden a identificar que propietarios non cumpriron a partir do mes de xuño, e ata o momento de hoxe ninguén da Xunta se dirixiu a nós", di. "Queremos que a Xunta cumpra a súa propia lei e coordine con nós o requirimento", engade. "Dígolle á Xunta o mesmo que lle estou dicindo aos propietarios, non o deixen para o último momento. Aquí, por unha cousa ou por outra, imos ver dentro de ben pouco quen está preocupado de verdade polos lumes e a quen lle queima isto nas mans", conclúe. O rexedor destaca que "estamos servindo de modelo de actuación para moita outra xente, para moitos outros concellos", pero subliña que "tampouco pretendemos ser modelo de nada. O único que queremos é que os propietarios dos montes en Ribadeo cumpran coas normas que están establecidas desde hai moitos anos". "Non pretendemos ser modelo de nada. O único que queremos é que os propietarios dos montes en Ribadeo cumpran coas normas que están establecidas desde hai moitos anos" O pasado venres o Parlamento aprobou por unanimidade unha moción do BNG, transaccionada cunha emenda do PP, que insta o Goberno galego a "impulsar un plan de actuación en faixas secundarias de xestión da biomasa cunha participación maioritaria no financiamento desas actuacións pola Xunta". A Xunta comprométese a sufragar o 75 por cento dos custes das actuacións precisas en cada concello, correspondéndolle á Fegamp, aos concellos ou ás deputacións adheridas ao convenio o financiamento do 25 por cento restante. Na defensa da súa moción, Xosé Luis Rivas destacou que os concellos, sobre todo os de menos de 5.000 habitantes "non teñen capacidade para asumir un plan de actuación sistemático e continuado e tampouco contan con persoal persoal para vixiar e levantar actas que poidan rematar en sancións".


Summary: Pontevedra acolle estes días a rede estatal "Cidades dos nenos e das nenas", no marco do proxecto Tonucci, unha iniciativa promovida pola Deputación. Na xornada da quinta feira, representantes de concellos españois eloxiaron o modelo da cidade do Lérez.

Unha vez coñecida a cidade, o vicepresidente da Deputación de Pontevedra -organismo que promove o encontro-, César Mosquera, expuxo as motivacións políticas que levaron a facer os cambios urbanos na cidade do Lérez. O nacionalista sinalou que a relación do pensamento de Tonucci co modelo urbano de Pontevedra vai moito mais alá da inspiración puntual de certas medidas, "atreveríame a dicir que é unha profunda simbiose, unha enorme coincidencia nas bases que soportan ambos: a radicalidade democrática de integrar as necesidades de todos e todas… De eliminar privilexios tanto na escola como nos espazos públicos e promover un ambiente agradábel e á medida humana. Escoitar a todos, non só os que se erixen en portavoces". Mosquera: "A experiencia de Pontevedra demostra que coas ideas claras e a disposición a poñelas en práctica, as medidas e solucións concretas brotan, xorden, aparecen, encaixan" O vicepresidente da Deputación salientou que a transformación urbana de Pontevedra foi consecuencia do valor das ideas e principios sen aplicar ningún plan sofisticado, "poderíamos ser ou ter especialistas en todas as solucións técnicas de variados asuntos, pero sen as ideas de fondo, profundas, pouco ou nada se ía a avanzar. A experiencia de Pontevedra demostra que coas ideas claras e a disposición a poñelas en práctica, as medidas e solucións concretas brotan, xorden, aparecen, encaixan". Neste contexto, César Mosquera defendeu unha cidade "para nenos e nenas, en toda a súa amplitude: bebés en carriños, cando comezan a andar, cando van ao cole, cando van xogar, visitar amiguiños... Para todos: comercio, actividade residencial, persoas. Todos, en xeral, de toda condición. Resístome a usar o temo peón ou viandante; nace por oposición a automobilista ou motorista. E as demais actividades? A partir destas ideas, tan simples e lóxicas, comezamos o proceso de reconstrución da cidade". O vicepresidente da Deputación instou as persoas asistentes a tomar exemplo do modelo de Pontevedra, sempre "cunha mirada crítica sobre o que temos feito. Temos avanzado e desenvolvido moitas cousas, pero tamén hai que sacar conclusións non só do bo, senón tamén das limitacións". "Metédenos o dedo no ollo se fai falta para que a vosa viaxe sexa produtiva", dixo. Mosquera: "O pensamento Tonucci golpea conciencias" Filosofía Tonucci Mosquera destacou ante persoal técnico e cargos políticos que "declararse fan de Tonucci e non ter a decisión e o valor para aplicar as súas ideas, buscar subterfuxios evasivos, é o grande perigo que corremos e que xa estamos a vivir". "O pensamento de Tonucci ten unha dimensión acusadora, inquietante, desazonadora: ataca problemas actuais e da solucións de futuro. Propón a revolución educativa e urbana necesaria nestes tempos cunha proposta realizábel, cando menos en grande parte, que só necesita vontade para efectivizarse. Golpea conciencias e dinos: Pódese facer, se non se fai e porque non se toma verdadeiramente en serio o problema". Participantes de todos os recunchos Tamén tomou parte do encontro a presidenta da Deputación, Carmela Silva, quen, ao igual que Mosquera, apostou en que as administracións traballen para converter as cidades en espazos de convivencia "máis amábeis para vivir". Asistiron ao encontro representantes das universidades do País Vasco e Zaragoza, así como do Innobasque, do Parque das Ciencias de Granada, do MuseuBlau de Barcelona, e a Asociación Pedagóxica Frato. Tamén dos concellos de Granada, Picanya, Rubi (Barcelona), Bilbao, Aldaia, Lleida, Fuerteventura, Barcelona, Carbajosa de la Sagrada (Salamanca), Solasgune (Biscaia), Xaén, Erandio, Guipúscoa, Huesca, Tolosa, Ermua e outras localidades. Percorreron a cidade da man do intendente xefe Daniel Macenlle e do asesor de Mobilidade Jesús Fole. Lores: "Hai que ter claro que os modelos urbanos son decisións políticas" As persoas participantes tamén foron recibidas polo alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, quen sinalou que o goberno local leva traballando 18 anos nun modelo de cidade definido logo de estar 12 anos na oposición. "Após estudar tendencias sobre autonomía, capacidade ambiental, calmado do tráfico, coñecido a filosofía Tonucci… aplicámolo en Pontevedra, recuperándoa para as persoas como lugar de convivencia e cohesión social", asegurou, para deixar claro que non hai que ter medo politicamente a tomar decisións que beneficien o conxunto da cidadanía. "Hai que ter claro que os modelos urbanos son decisións políticas", concluíu.


Summary: Canda Elías Rozas foi pioneiro a finais dos 90 na estratexia antimilitarista da 'insubmisión nos cuarteis', que custou a ambos os dous 19 meses de prisión nunha cadea militar.

Os arousáns Ramiro Paz e Elías Rozas foron, a finais dos 90, os dous mozos que puxeron rostro ao movemento pola insubmisión na Galiza, un movemento que na loita pola abolición do servizo militar obrigatorio, mili, afrontou multas, inhabilitacións e penas de prisión. Ramiro, catoirense, faleceu aos 47 anos de idade. Tiña 2 fillos. "Hai que abolir os exércitos", afirmaba Ramiro en xaneiro de 1997 nunha entrevista en A Nosa Terra que lles fixo o xornalista Horacio Vixande. Resumía así o obxectivo final e estratéxico do movemento antimilitarista. A loita concreta, naquela altura, era acabar coa mili. Unha loita na que no Estado se implicaron miles e miles de mozos e que na Galiza se traduciu en que houbese centos de rapaces que se declararon insubmisos. Nin facer a mili nin tampouco a PSS, a prestación social substitutoria que fixaba o Goberno español como "alternativa" a cumprir para quen non quixese ir ao exército. Elías e Ramiro estiveron 19 meses presos na cadea militar de Alcalá de Henares. Os dous insubmisos galegos sufriron agresións por presos nazis e tentativas de agresións por parte dalgúns funcionarios Unha loita que na Galiza tamén se pode percorrer a través de nomes e rostros: o de César Aguiño, do Grove, ao que meteron no cárcere mesmo antes de xulgalo (1992), ou o de Ernesto Vázquez (A Coruña) e César 'Goldi', outros pioneiros neste movemento. Toribio, Manolo 'Pipas', Christian Ferreirós. Carlos Morais, Suso Domínguez, Bieito Lobeira, Mauri Castro, Paco Manrique, Luis Vilaverde, Miguel Anxo Abraira, Carlos Crestar, Alberte Naya, Joseph Ghanime, Carlos Sánchez, Asier.... e así até completar unha lista longa de nomes. Prisión En 1997 Elías e Ramiro deron un paso máis alá e protagonizaron unha estratexia pioneira no Estado no combate contra a 'mili': a insubmisión nos cuarteis. Xa non se trataba de se negar a facer a mili ou a PSS. Agora, cando o Estado te citaba para cumprir coa obrigación de te incorporar ao exército, aceptábase. Unha vez dentro, e cumprido o período de instrución, desertábase. Non era unha brincadeira: desertar era ser xulgado por un tribunal militar, co que iso significaba -e significa - no Estado Español. Elías e Ramiro estiveron 19 meses presos na cadea militar de Alcalá de Henares, a mesma onde se atopaban, entre outros, o xeneral da Garda Civil Rodríguez Galindo polas súas responsabildiades na guerra suxa en Euskal Herria e onde un bo número de encarcerados tiñan simpatías pola extrema dereita. Os dous insubmisos galegos sufriron agresións por presos nazis e tentativas de agresións por parte dalgúns funcionarios, tal e como denunciou a ANOC, a Asemblea Nacional de Obxección de Consciéncia, que agrupaba na Galiza boa parte da loita pola insubmisión. No exterior activouse un amplo movemento de apoio aos dous antimilitaristas arousás: manifestacións, recitais de poesía, concentracións, aprobacións en plenos municipais de mocións pedindo a súa liberación, pintadas en canto muro había de norte ao sur do país, concertos... A vaga de apoio e solidariedade reforzou o movemento pola insubmisión. O decreto do 9 de marzo de 2001 puña fin a máis de dous séculos de recrutamento militar forzoso para o Exército español. Unha conquista da loita antimilitar que se debe, entre outros e cun espazo de honra a Ramiro Paz.


Summary: O candidato do BNG á presidencia da Xunta sospeita que a UE condicionará o uso de fondos europeus para recapitalizar as entidades a que se fusionen, o cal podería levar aparellada a absorción de Novagaliciabanco por Bankia

O candidato do BNG á presidencia da Xunta, Francisco Jorquera, criticou a Mariano Rajoy por se preocupar só de salvarse el politicamente sen importarlle "nada" as contrapartidas que exixa "Bruxelas-Berlín" polo resgate da banca. "Rajoy está a negociar en Europa non para defender os intereses xerais, senón para defender os seus intereses particulares. O único que lle preocupa é salvarse politicamente el, custar o que custar ás cidadás e aos cidadáns do Estado español", afirmou Jorquera durante o acto público que o BNG realizou en Ames dentro da súa campaña a prol da Banca Pública Galega. Jorquera considera inconcebíbel que a "estas alturas" Rajoy aínda non teña comparecido de "urxencia" no Congreso dos Deputados para dar conta das súas xestións ante a Unión Europea". Depurar responsabilidades O líder nacionalista chama tamén ao PP a que erga o seu veto contra a constitución da comisión de investigación proposta no Congreso para analisar o que ten acontecido non só en Bankia, senón no conxunto do sistema financeiro no Estado. "Non é posíbel que se inxecten 118.000 millóns de euros no sistema financeiro e que iso non teña servido de nada. Non é posíbel que despois de fundirse esa enorme cantidade de diñeiro público resulte que segundo algunhas fontes as necesidades de recapitalización do conxunto do sistema bancario se sitúen case no entorno dos 100.000 millóns de euros", analisa Jorquera, para quen "é fundamental que se depuren as responsabilidades políticas ás que houber lugar". De por parte, o candidato do BNG á presidencia da Xunta, Francisco Jorquera, advirte sobre a hipótese de que a UE condicione o uso de fondos europeus para recapitalizar as entidades financeiras españolas a unha nova rolda de fusións. "Temos que saber se Europa vai impor a fusión Bankia-Novagaliciabanco, unha fusión polo demais apetecida polo PP de Génova desde o comezo da crise", afirma Jorquera, quen se pergunta "que di a este respeito o presidente da Xunta". "Seguramente nada, porque a súa pasividade está a ser absoluta", conclúe.


Summary: A vindeira terza feira bota a andar en Compostela o encontro "Literatura nas marxes" para debater, durante tres xornadas consecutivas, arredor da muller e a maternidade, o colectivo LGBTIQ+ ou a figura da autora homenaxeada nas Letras Galegas 2021, Xela Arias, entre outros temas.

Os días 16, 17 e 18 de marzo, a cidade de Compostela vai acoller as xornadas "Literatura nas marxes. A creación alén do canon", un proxecto que busca "a reflexión sobre cuestións que van máis aló da palabra escrita e a análise de temas como o tratamento e a figura da muller, a maternidade ou o tratamento e representación dos personaxes LGBTIQ+". As xornadas, que están organizadas pola Asociación O Arquivo das Trasnas e que contan co apoio da Xunta, desenvolveranse no salón de actos do Pazo de San Roque enmarcadas na "Semana da poesía", tal e como anunciaron en rolda de prensa o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, e Daniel Chapela, coordinador da proposta e representante da organización. As palestras buscan ofrecer unha análise de "metapoesía" ou de literatura e "o fin social" dunha obra, ademais de incidir en que se trata dunha proposta impulsada por persoas con vínculos cos estudos universitarios e pensada para a mocidade, segundo dixo Valentín García. Daniel Chapela, pola súa banda, explicou que a iniciativa se exporá cun formato "diferente", con intervencións, reflexións e mesas redondas nas que participarán diversos autores e autoras e expertas na materia. Entre as participantes atópanse, entre outras, Marga do Val, Mariña Area, Inma López Silva, Daniel Asorey, Nee Barros, Carlos Callón, Mario Regueira, María Reimóndez, Ana Romaní, Marga Tojo, Bieito Troncoso e Malores Villanueva. A programación prevista Xela Arias terá o protagonismo na primeira xornada, terza feira, nunha mesa redonda na que participarán Ana Romaní, María Xesús Nogueira e Marga do Val. Ademais, pronunciarán cadansúa charla sobre a poeta as escritoras Yolanda Castaño e Emma Pedreira. Na cuarta feira falarase arredor da "maternidade en Lupe Gómez", da man de Mario Regueira, Miriam Ferradáns e Marga Tojo; mentres a conferencia final correrá a cargo de Inma López Silva, e versará sobre "mover os marcos do feminismo". A xornada de clausura, quinta feira, centrarase nas personaxes LGBTIQ+ e na literatura xuvenil, e sobre o tema debaterán Eva Mejuto, Carlos Callón e María Reimóndez. O prazo de inscrición está aberto até o 15 de marzo.


Summary: Colectivos de afectad@s polas participacións preferentes denuncian o importante descenso no procedemento de arbitraxe após os comicios do 21-O. Consideran que esta queda nas tramitacións e laudos amosan que esta vía, apoiada por bancos e Xunta, tiña como finalidade desmobilizar os milleiros de afectados e afectadas pola estafa

A arbitraxe é a vía apoiada pola Xunta para que afectad@s das participacións preferentes e banca acorden á marxe dos xulgados solucións individuais para cada unha das situacións. Un procedemento que desde o inicio foi mirado con máis que desconfianza por non poucas plataformas de afectad@s, pois consideraban que se tentaba individualizar un problema común a perto de 90.000 galeg@s, buscando a desunión e desmobilización dun colectivo que estaba en pé de guerra. Algo moi perigoso en campaña electoral. NGB rexeitaba someterse á arbitaxe en tres de cada catro casos Pasada a cita coas urnas do 21 de outubro, desde varias plataformas denúnciase que se deu un parón nas arbitraxes, cunha queda moi importante na actividade e nos laudos. Non para tod@s O número de solicitudes de arbitraxe presentadas pol@s afectad@s das preferentes de NGB sitúanse nas 17.000, unha cifra importante, se temos en conta que o total de clientes da entidade financeira atrapad@s nestas participacións son 45.000. Mais Novagalicia Banco só aceptou someterse á arbitraxe en 4.000 desas 17.000 solicitudes, o que supón o 23,5%, case a cuarta parte das peticións. Así pois, en tres de cada catro solicitudes de arbitraxe o banco non admite someterse ao laudo, polo que estes e estas afectad@s veranse obrigad@ quer a optaren por recorrer á vía xudicial, quer a aceptaren o cambio que se lle propoña no FROB (Fondo de reestruturación ordenada bancaria). A entidade financeira galega botou man de PriceWaterhouseCoopers (PwC) como asesor á hora de estudar as peticións e solicitudes de arbitraxe. PwC é a empresa de servizos profesionais máis importante do mundo polo seu volume de facturación, que en 2011 superou os 29 mil millóns de dólares. É, canda Deloitte, KPMG e Ernst & Young, unha das firmas que integran as coñecidas como Big Four, as catro grandes que se reparten o mercado de auditorías de entidades financeiras. De feito, unha delas, KPMG, foi a empresa que contratou Núñez Feijóo para que fixese a auditoría e o informe sobre a fusión de Caixa Galicia e Caixanova. Recibiu por ese traballo por volta dun millón de euros e os resultados da auditoría avalaban plenamente a fusión, apuntando mesmo que nun breve período de tempo despois desa unificación, a nova entidade tería beneficios.


Summary: A asociación de mulleres en situación de violencia Ve-la luz reclamou axuda do goberno local co suministro eléctrico nas protestas convocadas co gallo do 25N. Nunha comunicación, o concello rexeita colaborar argumentando que co seu acto institucional "ya manifestamos nuestro apoyo"

O concello da Coruña, gobernado por Carlos Negreira (PP) en maioría absoluta, non quixo apoiar a asociación de mulleres en situación de violencia machista Ve-la luz para os actos do 25 de novembro. En concreto, o colectivo solicitaba axuda do goberno local para o suministro eléctrico, e Negreira emitiu unha comunicación para denegar tal solicitude. O argumento é o que segue: "les comunico que mañana viernes, día 23, se va a realizar un acto institucional en la Plaza de María Pita con este motivo, mediante la lectura de un manifiesto. Entendemos que con ello el Ayuntamiendo ya manifiesta su apoyo a la iniciativa". O documento aparece asinado por Ana María Fernández Gómez, vicepresidenta do Instituto municipal Coruña espectáculos. Pese á falta de apoio institucional, Ve-la luz reivindicou o Día internacional da non violencia contra as mulleres convocando unha concentración en repulsa polos asasinatos machistas e realizando actividades para crianzas e maiores durante todo o día nos xardíns de Méndez Núñez.


Summary: En moitas ocasións as mulleres votamos cos pés. Vivimos nunha sociedade patriarcal que xera numerosas situacións que son desfavorables para nós e ante a falta de poder para mudar o estado das cousas, moitas mulleres elaboran estratexias que lles permiten moverse a unha situación máis aceptable. Os datos anuncian resistencia a someternos a ese plan que nos relega a un rol que xa deixamos atrás; ante ese estado das cousas as máis novas, as máis listas, marcharán.

O Modelo Tiebout usa o termo votar cos pés, feet voting, referido aos cambios de domicilio que realizan algunhas persoas para achegarse a un lugar onde se senten ideoloxicamente cómodas, con gobernos próximos ás súas ideas, en lugar de votar ou promover o voto que faga cambiar o goberno ou as políticas do lugar de procedencia. Co tempo, este concepto tense ampliado e identifica condutas ou actuacións individuais e colectivas que mostran unha preferencia ideolóxica ou vital sen cuestionar explicitamente o marco político de fondo. Así votamos cos pés cando decidimos non mercar un produto porque estamos en desacordo coa política do país que o exporta ou da tenda que o vende, tamén cando mercamos comercio xusto e produtos locais. Actuacións que se realizan coa conciencia individual da falta de poder para mudar as cousas xunto coa decisión de non querer aceptar como son, dunha certa insubmisión. Vivimos nunha sociedade patriarcal que xera numerosas situacións que son desfavorables para nós e ante a falta de poder para mudar o estado das cousas, moitas mulleres elaboran estratexias que lles permiten moverse a unha situación máis aceptable En moitas ocasións as mulleres votamos cos pés. Vivimos nunha sociedade patriarcal que xera numerosas situacións que son desfavorables para nós e ante a falta de poder para mudar o estado das cousas, moitas mulleres elaboran estratexias que lles permiten moverse a unha situación máis aceptable. Cando a modernización-mecanización do agro fai desaparecer ou perder valor aos traballos tradicionais das mulleres labregas sen lles ofrecer un espazo protagonista nas explotacións, e tenta relegalas ao rol subordinado de ama de casa, moitas mulleres novas concéntranse en adquirir unha formación que as prepare para un traballo na cidade e vanse. Cando se produce un retorno masivo das mulleres ao emprego e os varóns non se corresponsabilizan do traballo reprodutivo e os coidados, e non hai servizos públicos que se fagan cargo, empuxando ás mulleres á dupla xornada, moitas mozas decide non casar, non criar, adiar o primeiro embarazo, reducir o seu tempo de fertilidade e ter menos descendencia. O que visto individualmente son estratexias vitais racionais e lóxicas, a reacción a condicións de vida concretas, vistas dende o colectivo, conforman variables cruciais para entender os actuais procesos O que visto individualmente son estratexias vitais racionais e lóxicas, a reacción a condicións de vida concretas, vistas dende o colectivo, conforman variables cruciais para entender os actuais procesos de deterioro da estrutura social, como o envellecemento e masculinización do rural ou devacle demográfica galega. O conflito do COF da Coruña é un chanzo mais do proceso de desmantelamento e privatización do coidado da saúde das mulleres As gafas de xénero, que nos permiten identificar estes procesos e propoñer solucións que os freen, son ferramentas imprescindibles para os gobernos: gafas de mergullo no dioivo. Permiten ver a necesidade de políticas de igualdade para saír da crise cun mínimo de dignidade. Pero este goberno reaccionario só propón ás mulleres volver ao pasado, un pasado que non queremos, que non nos ofrece mais que unha vida peor. O conflito do COF da Coruña é un chanzo mais do proceso de desmantelamento e privatización do coidado da saúde das mulleres, como foron antes a eliminación dos mamógrafos móbiles ou os cambios nas revisións xinecolóxicas; a disuasión sanitaria convirte ás pacientes en clientes. Só así se pode explicar que os seguros privados de saúde son os únicos que medran no medio da crise. O SLG advirte de que a desaparición de servizos públicos no medio rural afecta de maneira especial ás mulleres e que a paralización do desenvolvemento da lei de cotitularidade terá efecto disuasorio para a fixación de poboación no rural. Os datos anuncian resistencia a someternos a ese plan que nos relega a un rol que xa deixamos atrás; ante ese estado das cousas as máis novas, as máis listas, marcharán O informe da CIG sobre a situación laboral das mulleres galegas pon cifras ao que vemos ao noso redor, xunto co paro na industria e a construción, fundamentalmente masculino, o impacto actual da crise nos servizos públicos e privados provoca sobre todo paro e precariedade entre as mulleres que é na actualidade o que mais medra. Nos últimos anos 37500 mulleres entre 15 e 35 anos emigraron do país. Elas votaron cos pés. As que votamos cos pés estamos fartas. Os datos anuncian resistencia a someternos a ese plan que nos relega a un rol que xa deixamos atrás; ante ese estado das cousas as máis novas, as máis listas, marcharán. Se non hai futuro digno para as mulleres non hai futuro para o Pais.


Summary: Fontes da investigación desbotan que sufrise unha agresión sexual. O corpo apareceu nunha pista secundaria da parroquia de Cacheiras (Teo)

O cadáver da nena de 12 anos -de orixe chinesa, adoptada por unha familia de Santiago- presenta "evidencias" de morte violenta, apuntan fontes próximas á investigación. O xuíz de garda de Santiago, José Antonio Vázquez Taín, personouse na zona de madrugada para proceder ao levantamento do cadáver.


Summary: Galegas 8M, que xunta ducias de colectivos feministas de Galicia, celebra unha manifestación que chama a "sumarse" ao paro xeral do xoves e que reivindica a xornada "como día de loita, logo de anos de ser utilizada como mera conmemoración". Feijóo advirte de que o PP non utilizará o 8-M "para sacar pancartas" nin "para gañar votos" 8M: Un paro xeral para transformar a vida das mulleres

Unha manifestación unitaria do feminismo galego terá lugar este domingo 4 en Vigo, como previa e impulso da xornada histórica de folga convocada para este 8-M, Día Internacional da Muller. A marcha, descentralizada por primeira vez fóra de Compostela e co obxectivo futuro de que rote por distintas cidades de Galicia, busca difundir o paro xeral de mulleres do xoves que vén. A marcha está convocada por Galegas 8M, plataforma que xunta sobre uns trinta colectivos feministas, así como moitas mulleres a título individual, e chama a todas as que viven e están vinculadas ao país para saír á rúa só uns días antes de que se leve a cabo "a primeira folga de mulleres feminista" e á que chaman a "sumarse" a nivel "internacional, multilingüe e intersectorial, desde as nosas realidades, experiencias e vidas diversas, para dar un paso á fronte e transformar para sempre a vida de todas". A manifestación unitaria deste domingo en Vigo sae ás 12 do mediodía dende Vía Norte Tal e como se aclara no manifesto unitario, Galegas 8M apostan por unha xornada "como día de loita, logo de anos de ser utilizado como mera conmemoración" e "rescatando este día para a loita feminista arrancándoo dos rituais institucionais nos que pretenden encerralo". O texto reivindica as moreas de razóns polas que as convocantes chaman á folga e aposta por "facer que este mundo sexa tamén" das mulleres, "máis igualitario e mais xusto!". Cartel da manifestación e da folga de mulleres do 8M A marcha sairá dende Vía Norte (esquina Urzáiz) de Vigo ás 12 do mediodía e ten previsto a súa chegada ás 14 horas á Praza do Berbés, onde se lerá o devandito manifesto e onde haberá actuacións das batucadas galegas. Galegas 8M busca que o "protagonismo absoluto" da xornada sexa para as mulleres e para as organizacións feministas, polo que piden que se respecte "unha certa orde" que facilite esa "visibilización". Po riso, acordaron que en primeiro lugar da manifestación vaian os colectivos de mulleres e feministas non mixtos, para a continuación situarse as secretarías, vogalías e/ou representantes das mulleres das organizacións mixtas (sindicatos, plataformas, asociacións…). "Pregamos aos homes que veñan pola súa conta a respectar o espazo das mulleres e situarse neste bloco mixto", din. Vídeo da campaña de apoios á manifestación e á folga do 8M / Galegas 8M Galegas 8M anima tamén as asistentes a pasar a tarde no Berbés, onde haberá actuacións desde as 15 horas até as 18.30. Haberá un recital poético a cargo de Lupita Hard, Nuria Vil, Xina Vega, Neves Soutelo, Elvira Riveiro, Silvia Penas e Marta da Costa, co acompañamento de Señora DJ. Ademais, tocarán Su Garrido, As Punkiereteiras e As Ghatas Salvaxes.


Summary: A CIG impulsa estas mobilizacións "contra a estafa da luz e por unha tarifa eléctrica galega".

Continúan as mobilizacións para protestar pola suba do prezo da luz e denunciar o os beneficios multimillonarias das eléctricas". Se hai pouco máis dunha semana centos de persoas tomaban parte nas concentracións convocadas pola CIG contraese escenario, é tamén agora a central nacionalista quen impulsa unha nova dinámica: unha queima pública de facturas da luz en 24 cidades e vilas da Galiza. Será o 3 de outubro, domingo, nunha dinámica que se desenvolverá en boa parte das comarcas da Galiza. Unha iniciativa, sinala o sindicato, "contra a estafa da luz e por unha tarifa eléctrica galega". A central sindical chama a levar as facturas da electricidade para facer unha queima colectiva, simbolizando o queime das eléctricas que, mentres acumulan beneficios multimillonarios, abocan á clase traballadora á pobreza enerxética. O sindicato nacionalista carga contra "a impunidade coa que actúan" as eléctricas así como "o nulo papel que tanto o Goberno galego como o español están a facer para garantir, con políticas públicas, o acceso á electricidade do conxunto do pobo en condicións asequíbeis". Fronte a isto, a CIG demanda o recoñecemento da enerxía como dereito fundamental e exixe políticas públicas de intervención no sector eléctrico para garantir o acceso á electricidade ao conxunto do pobo en condicións asumíbeis. Hora e data: A Coruña, 11:30h, Obelisco Lugo, 12h, Subdelegación do Goberno Cee, 11:30h diante do Concello Monforte, 12h, diante do Concello Carballo, 11:30h diante do Concello Foz, 12h, diante da Delegación de Facenda Betanzos, 11:30h, Praza García Irmáns Sarria, 12h, Praza da Vila Santiago, 11:30h, Praza Roxa Vilalba, 12h, Praza da Constitución Ribeira, 11:30h, Praza do Concello Ourense, 12h Praza do Ferro Pontevedra, 12h, Praza da Peregrina Verín, 12h, Praza do Concello Vilagarcía, 12h, Praza de Galiza O Barco, 12h, Praza do Concello A Estrada, 12h, Praza do Mercado Vigo, 12h, Farola de Urzaiz Lalín, 12h, Praza da Igrexa O Porriño, 12h, Praza do Concello Ferrol, 12h, Cantón A Guarda, 12h, Praza de Avelino Vicente (As de Copas) As Pontes, 12h, Praza do Hospital Cangas, 12h Praza do Concello


Summary: 80.000 galegas e galegos de entre 16 e 29 anos marcharon ao longo da última década. O coronavirus non puido coa emigración. Malia que a pandemia limitou os movementos de poboación e mudou algunhas tendencias, un total de 21.001 persoas abandonaron a Galiza en 2020. O Estado español e o resto de Estados da UE foron os destinos de referencia.

O ritmo da emigración caeu en 2020. Segundo os datos achegados polo Instituto Galego de Estatística (IGE), un total de 21.001 persoas deixaron a Galiza en 2020, desprazándose 14.862 delas a diversos puntos do Estado español. Madrid, con 3.130 galegos; Catalunya, con 1.878 e Andalucía, con 1.708, encabezaron a lista de territorios receptores, ficando este ano fóra do podio as Canarias, moi golpeada economicamente pola pandemia. Por outra banda, outras 6.139 galegas e galegos puxeron rumbo a outras partes do mundo, estabelecéndose na súa práctica totalidade nos destinos tradicionais da emigración galega en Europa. A diferenza con 2019 resultou significativa. Mentres nesa anualidade marcharon da Galiza 28.853 persoas, 19.778 con destino ao Estado español; a cifra minguou neste exercicio en 7.853 persoas, situándose nos números dos anos iniciais do século XXI e rachando coa tendencia iniciada tras a gran recesión. Porén, os datos de 2020 resultaron especialmente duros por coincidiren cunha crise de dimensións descoñecidas que limitou en gran medida os movementos de poboación e paralizou a actividade económica a nivel internacional. Neste sentido, a Galiza representou unha anomalía nas nacións da Unión Europea e certificou tendencias descoñecidas no país até 2009. 319.727 novos emigrantes nunha década Un total de 319.727 persoas abandonaron a Galiza na última década. Os datos recollidos no histórico do Instituto Galego de Estatística rexistraron 209.567 emigrantes entre 2010 e 2020 ao Estado español e 110.160 a outros Estados do continente europeo, incidindo, especialmente, nas franxas de poboación de menor idade, até o punto de que, nese período, marcharon máis de 80.000 mozas e mozos de entre 16 e 29 anos. A maiores, o éxodo galego presentou unhas características novas, ao producirse a expulsión de residentes nunha etapa recesiva do ciclo económico internacional, momento noutras épocas históricas de retorno de emigrantes e que explicou as alzas de poboación nos anos 30, após o crack do 29, ou nos primeiros anos oitenta, tras o estoupido da crise do petróleo de 1973. A emigración das últimas décadas partillou os destinos do éxodo galego da segunda metade do século XX. Así, a 31 de decembro de 2020 residían no Estado español 337.984 galegas e galegos, atopándose a principal colectividade en Madrid, con 78.401 persoas, seguida de Catalunya con 60.058, e situándose a unha significativa distancia Euskadi, con 39.044, Canarias, con 23.158, Castela e León, con 22.976, Asturias, con 21.895 e Andalucía, con 21.601. Neste sentido, ao longo do século XXI gañou forza como foco de atracción Madrid, fenómeno reflexado na baixa media de idade da emigración galega á capital de España e advertido en diversas investigacións elaboradas nos últimos anos. O informe Madrid, capitalidade, economía do coñecemento e competencia fiscal, elaborado en 2020 por investigadores do prestixioso Laboratorio de Análise de Políticas Públicas do Instituto Valenciano de Investigacións Económicas (IVIE) e coordinado polos profesores Francisco Pérez e Ernest Reig, explicou que "o enorme poder de atracción de Madrid derívase, en boa medida, das economías de especialización e de aglomeración que goza". Asemade, advertiu das súas consecuencias, "influíndo no proceso de perda de poboación dos territorios do Estado" e "contribuíndo a drenar capital humano da maioría de rexións, ao converterse nun polo de atracción polas oportunidades derivadas da concentración en Madrid do 21% das ocupacións cualificadas de España". Os principais destinos da emigración galega a Europa na últimas década coincidiron con aquelas nacións onde as galegas e galegos se asentaron hai máis de medio século, sumando en xullo de 2020 un total de 93.886 persoas. Suíza contaba con 33.440 residentes ao fechamento do ano 2020, situándose a continuación Francia con 17.013, seguida de Alemaña con 14.842, Reino Unido con 13.097, Portugal con 3.648, Países Baixos con 3.162, Bélxica con 2.395 e Andorra con 2.392. A emigración a Europa recibiu un importante impulso a partir de 2008, colocándose por riba das 10.000 persoas cada ano a partir de 2013 e manténdose nesas cifras até 2018. Ao tempo, a partir de 2016 evidenciouse un proceso de retorno á Galiza dunha parte desa poboación, porén segue sendo unha cifra pequena e formada maiormente por poboación en idade non activa. A historia de nunca acabar Galiza leva séculos sangrando a través da ferida aberta pola emigración. Segundo estudou o catedrático da USC Isidro Dubert, "é unha realidade estrutural na nosa historia", con "cingo grandes vagas emigratorias de desigual intensidade e duración" entre finais do século XVI e comezos do século XXI.


Summary: O Goberno galego impón só a ferramenta de control telemático creada pola Consellaría de Sanidade. As distintas medidas que foi estabelecendo a Xunta nos últimos días quedan prorrogadas até o 18 de decembro após a autorización do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG). As e os xuíces consideran que a decisión está xustificada polo incremento dos contaxios.

Os locais do lecer nocturno seguirán obrigados a solicitar o Certificado Covid á clientela, polo menos, até o 18 de decembro. O Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) autorizou á Xunta a prorrogar este requisito para os estabelecementos de hostalaría nocturna, que só poderán validar o QR que aparece nos documentos coas aplicacións oficiais. É dicir, será preciso contar coa Passcovid da Consellaría de Sanidade."Esta condición introduce seguridade xurídica e certeza nas persoas encargadas de facer a comprobación e, ao mesmo tempo, disipa na persoa que exhibe o documento calquera suspicacia sobre a almacenaxe dos datos", destacan desde a sala terceira do contencioso-administrativo para xustificar o emprego dunha única ferramenta. Ademais, o Goberno galego foi o que pediu especificamente que a verificación sexa "exclusivamente" en soporte telemático mediante a lectura dos códigos QR que inclúen os pasaportes, o cal entra en vigor esta fin de semana, tras a publicación desta decisión no Diario Oficial da Galiza (DOG). Con esta modificación, mantense a vixencia da exixencia do Certificado Covid para acceder aos negocios de ocio nocturno. Igualmente, haberá que presentar a documentación nos hospitais, cando unha persoa sexa acompañante ou visita dunha doente, algo que precisamente criticaba esta quinta feira o sindicato de enfermaría (Satse) no país. Controlar o risco de transmisión Os xuíces basean a súa autorización á prórroga da exixencia de exhibir os datos "nunha tendencia epidemiolóxica de aumento de incidencia en todos os concellos da Galiza", polo que entenden que a aplicación resulta "xustificada e proporcionada". A sala tamén considera a medida idónea, é dicir, eficaz para impedir a transmisión do virus, pois, segundo numerosos estudos científicos, "a contorna de lecer en lugar fechado e o perfil de xente que acode a el, de menor idade, son factores de alta transmisión".Mentres a Xunta expón ampliar a demanda do papel a ximnasios, hospitais de día e outras actividades fechadas, tal e como avanzou o presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feijóo.O TSXG lembra que a sentenza do Tribunal Supremo do pasado 14 de setembro declarou que, aínda que este tipo de demandas poden supoñer "a limitación tenue dos dereitos fundamentais á intimidade e á igualdade", están xustificadas e son proporcionadas "pola concorrencia coa necesidade dunha forte salvagarda dos dereitos á vida, á integridade física e á propia saúde". Ademais, fai referencia á recente sentenza do Tribunal Supremo, do pasado 1 de decembro, na que anula unha resolución do Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco denegatoria destas mesmas medidas de control de acceso a empresas do sector.


Summary: A líder da oposición e portavoz nacional do Bloque Nacionalista Galego, Ana Pontón, compareceu esta mañá diante da prensa para pedir á poboación que afronte unha desescalada de modo seguro e mais para facerlle ao executivo de Núñez Feixoo dúas propostas de cara ao levantamento das restricións sanitarias coa fin do estado de alarma.

A portavoz nacional do Bloque Nacionalista Galego (BNG), Ana Pontón, compareceu para a prensa coa obxectivo trasladarlle o seu "recoñecemento aos galegos e ás galegas, que tiveron un comportamento exemplar" acatando as restricións sanitarias derivadas da pandemia da Covid-19. Ana Pontón referiuse ás "razoábeis cifras de contaxios" que permitiron que Galiza "sortease a cuarta vaga" do coronavirus máis pediulle á poboación responsabilidade para afrontar "unha desescalada segura e non botar pola borda o esforzo" realizado nos últimos meses. A líder da oposición tamén advertiu que até o momento "80% da poboación non ten aínda a inmunización completa". En canto ao Goberno da Xunta, Ana Pontón dirixiuse a Alberto Núñez Feixoo para trasladarlle dúas propostas. A primeira delas en relación coa mobilidade a partir do levantamento das restricións. Pontón pediulle ao executivo que se limite a mobilidade entre os concellos, de modo que sexa libre a circulación de persoas só entre os territorios cunha mesma incidencia de contaxios. A portavoz nacional do BNG, tamén reclamou da Xunta que "elimine a discriminación entre distintos estabelecementos hostaleiros". Ana Pontón asegurou que desde a súa formación non se ve xustificación para que os negocios da hostalaría non teñan un mesmo horario "e poidan traballar con seguridade, xa que son eles e elas os máis interesadas" en que así sexa.


Summary: O representante dos populares de Pontevedra, Rafael Domínguez, afirmou esta terza feira que o tempo extra na localización actual concedido polo Goberno español de Mariano Raxoi está "mal dado", como avala a anulación do mesmo pola Audiencia Nacional.

O presidente do PP de Pontevedra, Rafael Domínguez, vén de recoñecer esta terza feira que a prórroga que o Goberno español de Mariano Raxoi concedeu a Ence para permanecer máis tempo en Lourizán "está mal dada". Para iso aludiu á anulación que fixo deste tempo extra a Audiencia Nacional. "Se a prórroga estivese ben feita non tería unha sentenza en contra", asegurou o mandatario local do PP. "A prórroga está mal dada, claro que si. Todos os que fixeron no Partido Popular esa prórroga fixérono mal", insistiu "Máis claro non podo ser", engadiu Domínguez, que a pesar de todo insistiu en sinalar ao alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores (BNG), como o "máximo responsábel" de que o proxecto industrial de Ence na cidade estea "morto". Malia considerar que houbo un erro por parte do PP español, o político reiterou o seu discurso sobre a culpabilidade do actual Goberno municipal porque a sentenza está "motivada" polo recurso presentado polo Concello e, por iso, sen el "cincocentas familias non se irían ao paro" co fechamento da factoría. Domínguez considerou, con todo, que "se hai vontade política" pódese buscar "unha fórmula político-xurídica" para amparar a continuidade da pasteira na ría de Pontevedra creando un "marco legal". En caso contrario, entende que será a cidade de Pontevedra "a que perda" porque considera que "a fábrica se fechará e non se van a recuperar os terreos", como se está a ver co "caso de Elnosa". O popular secundou as palabras do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, sobre o bo recibimento a unha segunda industria deste tipo na Galiza. "Parece que é unha contradición", considerou, posto que o seu partido defende que o traslado de Ence non é posible ao carecer o país de terreos adecuados para construír unha planta nova. "Dinme que a segunda pasteira non ten as necesidades de auga que ten Ence, pero eu non o sei", matizou.


Summary: Son cifras dadas a coñecer nun informe elaborado por Amnistía Internacional a partir de datos de ACNUR, da Axencia da ONU para a Axuda aos Refuxiados Palestinos, de gobernos e ONG.

Como exemplo, o Líbano e Irlanda teñen unha poboación similar, por volta de 4.5 millóns de habitantes. A economía irlandesa é cinco veces maior do que a do Líbano mais mentres este país acolle 1.1 millóns de refuxiados Irlanda só 768. Nova Zelandia, con poboación similar e unha superficie de 268.000 km2, mais unha renda per cápita de 42.000 dólares ano, acolle 250. Só 10 dos 193 países do mundo albergan máis da metade das persoas refuxiadas. Uns poucos países vense obrigados a facer moito máis do que lles corresponde, simplemente, pola súa proximidade a zonas de crises. "Esta situación é intrinsecamente insustentábel e aboca a un sufrimento e miseria intolerábeis os millóns de persoas que foxen da guerra e a persecución en países como Siria, Sudán do Sur, Afganistán e Iraq", afirma o secretario xeral de Amnistía Internacional, Salil Shetty para continuar "É hora de que os líderes establezan un debate serio e construtivo sobre o modo en que a nosa sociedade axudará as persoas que se ven obrigadas a abandonar os seus fogares por mor da guerra e a persecución" O mundo rescata bancos, desenvolve novas tecnoloxías e participa en guerras, mais é incapaz de ofrecer un fogar seguro a 21 millóns de persoas refuxiadas, 0,3 % da poboación mundial. Unha crise para alén do Mediterráneo A crise de refuxiados non se limita ao Mediterráneo. En todo o mundo, as vidas das persoas refuxiadas corren perigo, xa sexa en embarcacións abarrotadas, vivindo en condicións abxectas, con risco de sufrir explotación ou emprendendo perigosas viaxes nas que están a mercé de contrabandistas e grupos armados. Os líderes mundiais deben establecer un sistema xusto de repartición da responsabilidade de as socorrer " declarou Salil Shetty. O informe incide na apremiante necesidade de os gobernos aumentaren substancialmente o número de persoas refuxiadas que reciben e documenta o drama dos refuxiados en todos os continentes. Devolucións a zonas de conflito Un crecente número de persoas refuxiadas foxen a Paquistán e Irán desde Afganistán debido á intensificación do conflito. Os refuxiados afgáns en Paquistán sofren unha fustigación cada vez maior por parte das autoridades, que xa obrigaron a máis de 10.000 persoas a regresaren a un país devastado pola guerra. En Kenia, as persoas refuxiadas no campo de Dadaab reciben presións para regresar a Somalia. O goberno pretende reducir en 150.000 persoas a poboación de refuxiados do campamento ao finalizar 2016. Máis de 20.000 refuxiados somalís provenientes de Dadaab volveron a Somalia. Máis de 75.000 persoas refuxiadas que foxen de Siria atópanse atrapadas na fronteira con Xordania nunha estreita franxa de deserto . Abusos e violacións para manter a xente fóra No sueste asiático, persoas refuxiadas e solicitantes de asilo de etnia rohingya procedentes de Myanmar viven co temor constante de seren detidas, recluídas, perseguidas e, nalgúns casos, devoltas. Nos centros de detención de Malaisia, os rohingya e outros refuxiados e solicitantes de asilo soportan duras condicións e corren perigo de sufriren enfermidades, abusos sexuais e físicos e mesmo a morte por falta de atención médica adecuada. O informe de AI acusa algúns países da Unión Europea, e a Australia, de empregaren "abusos e violacións sistémicos dos dereitos humanos como ferramenta política" para manter fóra á xente. En xullo de 2016, Amnistía Internacional concluíu que os 1.200 homes, mulleres, nenos e nenas que permanecen recluídos no centro de detención de Nauru, fóra do territorio de Australia, sofren abusos graves, trato inhumano e neglixencia. A Unión Europea está a tratar de pechar escuros acordos con Libia e Sudán, entre outros países, para limitar os fluxos de persoas refuxiadas e migrantes. As persoas refuxiadas sofren abusos xeneralizados nos centros de internamento de estranxeiros, onde son recluídas de maneira ilexítima, sen acceso a asistencia letrada, tras ser interceptadas pola garda costeira libia ou detidas por grupos armados e axentes de seguridade. Enfrontados a perigosas viaxes Desde xaneiro de 2014 até xuño de 2015, o ACNUR rexistrou no sueste asiático 1.100 mortes no mar, a maioría delas de refuxiados rohingyas, aínda que é probable que a cifra sexa moito maior. En 2015, máis dun millón de persoas refuxiadas e migrantes chegaron a Europa por mar; témese que case 4.000 morresen afogadas. Nos primeiros nove meses de 2016 xa houbo máis de 3.500 vítimas mortais. Mulleres que atravesaron Libia contaron que nas rutas de tráfico de persoas as violacións son tan habituais que, antes de emprenderen a viaxe, toman pastillas anticonceptivas para evitar quedar embarazadas. Refuxiados e migrantes denunciaron que os contrabandistas mantéñenos cativos para extorsionar as súas familias pedíndolles un rescate. Téñenos en condicións deplorables e, a miúdo, de auténtica miseria, privados de comida e auga e golpeados. As persoas refuxiadas e migrantes que foxen da crecente violencia no Triángulo Norte de Centroamérica son obxecto de secuestros, extorsión, agresións sexuais e homicidios na súa viaxe cara á fronteira de Estados Unidos a través de México. Europa, o lugar máis estable e rico do mundo Hai algún tempo, Jean-Claude Juncker, presidente da Comisión Europea, afirmou, no Discurso sobre o estado da UE, que é necesario acoller os refuxiados para ter "máis Europa e máis unión" para a continuación indicar que "os europeos non podemos esquecer o importante que é o dereito ao asilo, un dos valores máis importantes que existen. A pesar da nosa fraxilidade, da nosa propia percepción de debilidade, hoxe é Europa a que buscan como lugar para o refuxio e o exilio. Europa é, con moito, o lugar máis estable e rico do mundo" Mais unha cousa son as palabras e outra os feitos, como podemos ver. Ao lugar máis estable e rico do mundo non lle interesan nin refuxiados nin migrantes. Fonte: Amnistía Internacional/ Elaboración propia


Summary: Rotas as negociacións entre empresa e sindicato a ameaza de feche da dirección colle cada vez máis forza.

Esta cuarta feira dirección e UXT deron por rotas as negociacións en torno a Sargadelos embora os intentos de emdiación do Consello galego de relacións laborais e esta sexta feira hai asemblea de traballadores para revogar unha delegada de UXT. Dos 49 despedimentos anunciados a mediados de agosto polo administrador único, Segismundo García, xa se levaron a cabo case a metade. A UXT pide a intervención da Xunta e a dirección da empresa reitera ameaza de fechamento da emblemática factoría. Son días de preocupación e incerteza nos que parece que todo o que poida saír mal, sairá mal. E ese non é o mellor dos escenarios para saír da problemática actual. O sindicato socialista insiste en que a actitude de García é propia dun empresario do século XIX e que hai propostas que fai que non son legais. Este, o administrador único, carga contra o sindicato ao que responsabiliza da situación da empresa. Desde UXT sitúan a orixe deste conflito cando "O Amo", como designan a García, obrigou os empregados e empregadas a traballar media hora diaria máis e sen remunerar. Esta traballadora opúxose e foi despedida. Denunciou na xustiza e gañou: a empresa tivo que readmitila e indemnizala. Segismundo García, mariñao, tivo negocios en diversos campos, desde a construción e hotelería até nunha cadea de droguerías con presenza na Mariña e o Navia asturiano. O agora administrador único foi o maior accionista individual -20% da propiedade- e quen se opuxo a aquel proxecto de Isaac Díaz Pardo a inicios de século de concentrar a propiedade e dirección de todas as empresas do grupo nunha Fundación, que tería 51% das accións de todas