Summary: A crise social que acompaña a pandemia do coronavirus está poñendo a proba as capacidades dos bancos de alimentos galegos, mais tamén está a demostrar o nivel solidario da sociedade, organizada e tamén a nivel individual, segundo constatan desde as entidades.

A semana pasada, a federación do bancos de alimentos de Vigo fechaba con 40.000 quilos de comida a súa primeira operación solidaria online, na que fixeron parte unhas 1.500 persoas. Este impulso testemúñano tamén Conchi Rey e Amadora Núñez, presidentas do banco de alimentos Rías Altas, que presta servizo nas áreas da Coruña, Ferrol e Compostela, e do de Lugo, dúas entidades que sosteñen a súa actividade no traballo voluntario de varias ducias de persoas. "Notamos moito as doazóns, tanto de empresas, moitísimas, e de asociacións como de particulares. Houbo quen nos ingresou toda a súa nómina dun mes", corrobora agradecida a fundadora do banco de alimentos de Lugo, que se declara "unha voluntaria máis", pero co coñecemento que dan trece anos xa de actividade. Se en 2007 a súa organización foi proba da crise "enorme" que se viña enriba da xente, hoxe Núñez lanza consignas optimistas ante a "preocupación" e o "medo" que volve ver en moitas das súas usuarias. "A cousa estábase estabilizando, a xente estaba atopando traballo...", reflexiona. Co confinamento, o volume de familias que precisan da axuda do banco subiu, desde as 1.200 que atendían na sede de Lugo cada semana até as perto de 1.500, que sobrepasan as 2.000 coas que atenden desde A Mariña e Monforte. "De aquí saen semanalmente entre 15.000 e 17.000 quilos de alimentos", cuantifica Núñez, sobre un banco que, malia o confinamento, mantén case intacta a súa fórmula de traballo: dúas xornadas de reparto –terzas feiras, para familias de Lugo cidade e arredores, en dúas quendas en función do número de membros, e sextas feiras, para a xente que vén doutras poboacións– e recollida na propia nave, coidando as medidas de prevención sanitaria, con distancias e tempos taxados e axuda de Protección Civil para axilizar as entregas, que realizan persoas voluntarias de dúas entidades sociais. Para aquelas que non poden saír da casa pola corentena, persoal da Cruz Vermella está a realizar repartos. No Banco Rías Altas teñen claro quen son as persoas ás que esta crise está deixando sen recursos básicos como os alimentos. "Familias que ían xustas e ás que agora non lles dá, porque están en ERTE, houbo despedimentos, hai atrasos nos cobros... Tamén autónomos que acababan de montar negocios. E despois está a economía somerxida, que estaba aí e agora sae a flote: mulleres que traballaban limpando casas, coidando persoas maiores ou crianzas... traballos sen regularizar", avalía Conchi Rey. Desde os seus catro almacéns da Coruña, Compostela e Ferrol, o banco Rías Altas traballa mediante convenios con 181 entidades sociais, que son as que entregan os alimentos. "Unhas 22.000 persoas", sinala a presidenta, que estima que a carga de traballo aumentou 50% no confinamento, até acadar os 15.000 quilos que entregan a diario. Nestes días, o banco tamén colabora cos servizos sociais municipais para prover de alimentos familias vulnerábeis. Ese aumento enfróntano grazas aos "centos e centos" de particulares que doan comida ou diñeiro, das Administracións e, tamén, das empresas e cadeas alimentarias, "que se están portando". Cubrir os almorzos e merendas para as crianzas no confinamento Aínda que a liña de traballo é similar á habitual, os bancos de alimentos teñen moi en conta que, polo confinamento, as nenas e nenos teñen que almorzar e merendar na casa. "Ademais do leite, que xa é de sempre, estamos repartindo moitísimo cacao e moita galleta", sinala desde o Rías Altas Conchi Rey, quen salienta tamén a salsa de tomate, como aderezo para os pratos de pasta e arroz das máis pequenas, con algo de proteína. Tamén no banco de alimentos de Lugo pensan estes días nas crianzas, e os seus repartos inclúen patacas fritidas ou algunha outra "chuche". "Hai que darlles algunha alegría", admite Amadora Núñez, quen engade o queixo, o mel e os xeados dos lotes. Estes levan tamén verdura fresca e varios tipos de froita –o de hoxe, mandarinas e plátano–, "porque nas casas con menores necesitan unha alimentación completa", recalca a voluntaria.


Summary: A parlamentar do Bloque acudirá a uxencias por mancaduras nas pernas e afirma que presentará denuncia pola "carga desproporcionada, non só contra min", sinalou, senón "contra tod@s". Vídeo no interior.

A deputada do BNG, Montse Prado, asegurou en declaracións a Sermos Galiza que acudirá a urxencias após recibir "uns cantos porrazos" por parte das forzas policiais. Neste senso, Prado confirmou a este medio que presentará unha denuncia polo tratamento recibido "non só cos mariñeiros tamén durante a concentración dos alcaldes" cando varias deputadas do BNG --Tereixa Paz, Carme Adán-- e o portavoz nacional da organización frontista, Xavier Vence, foron empurrad@s polos axentes. "O que aconteceu cos mariñeiros foi un ataque indiscriminado", conta a deputada do Bloque quen rexeita recibir un tratamento especial "por ser parlamentar", subliña. "Estaban cargando contra todo o mundo, contra min coma contra calquera outra cidadá". A parlamentar nacionalista, que se atopaba na manifestacións convocada pola frota do cerco, foi mallada polos axentes ao lles recriminar o tratamento que estaba a recibir un dos detidos. "Parece que non tratan con persoas", díxolle Prado ao axente, quen lle respondeu: "estamos aplicando el protocolo". ) O BNG pide que se interrompa a sesión parlamentar perante as cargas e o PP oponse Montse Prado considerou "tremendo" que o Partido Popular non se avise a interromper a sesión parlamentar. "Desde o BNG pedimos unha cuestión de orde e solicitamos a convocatoria dunha xunta de portavoces para demandarmos que cesasen as cargas policiais", explica a deputada. Porén, o Partido Popular rexeitou adiar a sesión. "Como diante do que estaba a acontecer se pode seguir con normalidade?", preguntouse a parlamentar do BNG, "os mariñeiros só queren comer, levan meses sen poder ir ao mar, sen gañar un euro", denunciou Prado. Após a negativa do grupo maioritario os grupos parlamentares do BNG, AGE e a deputada do Grupo Mixto, Carmen Iglesias, abandonaron a sesión en sinal de protesto pola actuación policial e do goberno galego. Suspendida a sesión parlamentar perante o protesto da oposición A deputada nacionalista asegurou que "o Parlamento ten que actuar e non quedar á marxe cando están cargando fóra", insistiu. A presidenta da Cámara suspendeu a sesión após decaeren as cinco proposicións iniciativas que serían debatidas esta tarde logo de que BNG e AGE abandonaran o Pazo do Hórreo. O pleno foi suspendido após a saída da Cámara d@s deputad@s do BNG, AGE e Grupo Mixto Os mariñeiros e armadores exixen manter unha reunión co presidente da Xunta de Galiza do que queren "un compromiso firme" para presionar a Madrid e reclamar un reparto das cotas "xusto". Segundo as fontes consultadas por Sermos Galiza, a delegación do cerco rexeita reunirse coa conselleira do Mar, Rosa Quintana. O BNG pide a comparecencia do ministro de Interior e exixe a demisión de Suárez As deputadas da organización frentista nas Cortes españolas demandaron a comperecencia do ministro español de Interior, Jorge Fernández díaz pola "brutal e desmesurada actuación policial contra mariñeiros do cerco, preferentistas, cidadáns en xeral, e alcaldes e parlamentares, diante do Parlamento galego esta tarde". Para a parlamentar do Bloque, Rosana Pérez , "o grao de represión policial é propio de tempos pretérixos" e insta o executivo de Madrid a render contas. Asemade, a organización nacionalista solicitou a demisión do delegado do Goberno español na Galiza, Samuel Juárez.


Summary: Os novos contaxios baixan a 145.

Os novos contaxios de Covid-19 detectados baixaron a 145 após a repunta rexistrada esta cuarta feira, e o número de casos activos reduciuse a 2.954, recuperando a tendencia do inicio de semana, cando se encadearon cinco xornadas consecutivas en descenso. En canto aos pacientes hospitalizados con este coronavirus, descenderon a 188 -tres menos-. De acordo cos datos actualizados na mañádesta quinta feira pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18:00 horas desta cuarta, recollidos por Europa Press, os pacientes Covid ingresados en UCI hospitalarias mantéñense en 40, mentres que os que permanecen noutras unidades de hospitalización descenderon a 148, tres menos. No relativo ás diferentes áreas sanitarias, a presión hospitalaria reduciuse en tres das sete, en concreto na Coruña e Cee, Ferrol e Pontevedra e O Salnés; mentres, subiu en Lugo e Santiago e Barbanza; e mantense sen cambios en Ourense e Vigo. En canto aos casos activos de Covid, despois da repunta desta cuarta feira, Galiza volve experimentar un descenso nas súas cifras. Así, no conxunto da Galiza baixaron a 2.954, que supoñen 98 menos que no día anterior. Iso débese a que houbo máis altas (241) que contaxios (145), ao que se engaden dúas persoas falecidas. Por áreas sanitarias, as infeccións activas descenden en todas elas, con 32 menos na Coruña, 29 menos en Vigo, 12 menos en Lugo, 10 menos en Pontevedra e O Salnés, 7 menos en Santiago e Barbanza, 6 menos en Ourense e 2 menos en Ferrol. Con respecto aos novos contaxios de Covid-19 detectados con calquera tipo de proba baixaron a 145, é dicir, 78 menos que na xornada previa. Desta forma, sitúase en cifras similares ao comezo da semana. Pola súa banda, a taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizado-- baixou a un 2,3 %, após subir a un 2,4 % na xornada anterior, de forma que volve ás cifras rexistradas ao comezo desta semana. Así, segue por baixo do 5 % que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada a pandemia. Galiza acumula desde o inicio da pandemia 2.397 persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19, após notificar esta terza feira a Consellaría de Sanidade dous novos óbitos.


Summary: Os foxos de lobos, construcións para atrapar e matar estes animais, son relativamente comúns nas montañas galegas, norte de Portugal e zonas limítrofes.

A súa construción adoita remontarse centos de anos, pois xa desde o medievo está documentado o seu uso. Porén, son un dos elementos da nosa etnografía menos coñecidos, debido ao moito tempo pasado desde que deixaron de empregarse. O seu estado de conservación, en xeral, é de total ruína e abandono, e os seus restos fican invisíbeis na paisaxe dos nosos montes. Porén, nos últimos anos algúns volveron aparecer entre a vexetación, mesmo se reconstruíron parcialmente e sinalizaron. É o caso do foxo de Entrecabezas, en Viana do Bolo. Paraxe: Terra de Viana | Concello: Viana do Bolo | Dificultade: Media | Percorrido: 3 quilómetros ida e volta Moi perto de Ardexarxe, aldea da parroquia de Fradelo, están os montes que separan os vales dos ríos Conso e Camba. Un pouco antes comeza a subida por unha pista sinalizada, de breve percorrido pero bastante pendente no seu treito final. Imos pola banda leste do monte, enxergando aos nosos pés os pastos das chairas de Val de Outeiros, nun segundo termo Viana e as localidades que se espallan ao seu redor e, finalmente, no plano superior, as serras que polo nacente culminan nas Trevincas. No medio desta ampla panorámica salientan as Borreas de Caldesiños, cos cortados vermellos das vellas minas de ouro romanas, ou tamén a actual explotación mineira da Penouta. Chegados ao alto, o horizonte abre tamén cara ao poñente, coa serra de Queixa estendida de norte a sur sobre o Conso. Nunha pequena chaira, significativamente chamada Entrecabezas, atopamos dous pequenos cumes: o Picoto e o Outeiro do Picoto. Este é o lugar onde se atopa o foxo de lobos, cunha situación estratéxica para recibir as batidas desde todos os puntos cardinais. A singularidade do de Entrecabezas é que ten forma de "X", componse de catro paredes converxentes de máis dun centro de metros. Ao escorrentaren os lobos cara a riba estes víanse abocados polas paredes de pedra a rematar caendo no buraco do centro, onde os mataban ou capturaban para seren levados polas aldeas e recibir a recompensa da veciñanza. Só outros dous foxos galegos teñen esta mesma estrutura, pois o normal é que sexan de só dúas paredes converxentes. O que tamén fai moi recomendábel a visita a este lugar é que se recuperou o ano pasado, coa reconstrución do propio foxo e de parte dos muros que o compoñen. O labor de cantaría permite decatarse de como serían estas trampas nos tempos en que estaban en funcionamento. A roza da vexetación da contorna tamén permite apreciar o conxunto do foxo e o lugar que ocupa na paisaxe. Isto contrasta coa situación que atopamos hai unha década, cando un mar de piornos medio queimados ocultaban as pedras dos muros tiradas no chan e o foxo central atuído. É de gabar a iniciativa de pór en valor este foxo.


Summary: A proposición de lei pretende modificar o artigo 4 do estatuto de autonomía de Asturies para facer "oficial no seu ámbito territorial" o galego-asturiano. No Principado hai por volta de 40.000 galego-falantes.

O galego – tal e como recolle o portal lingua.gal- ten falantes en 15 concellos que fan parte do Principado de Asturies: Allande, Boal, Castropol, Coaña, Eilao, El Franco, Grandas de Salime, Ibias, Navia, Pezós, San Martín de Ozcos, Santalla de Ozcos, Santiso de Abres, Tapia de Casarego, Taramundi, A Veiga, Vilanova de Ozcos e Villaión. O filólogo e membro correspondente da Real Academia Galega Henrique Costas apontaba en 2014 que entre o Eo e Navia asturiano había por volta de 40.000 galego-falantes. Malia esta realidade, o galego-asturiano ou galego-oriental apenas ten recoñecemento ou protección neste territorio. En febreiro de 2016 o concello asturiano da Veiga declaraba oficial o galego, o primeiro do Principado en dar o paso. Agora, catorce deputados asturianos (9 de Podemos e 5 de Izquierda Unida) rexistraron unha proposición de lei de reforma do estatuto de autonomía para outorgar oficialidade ao asturiano e ao galego-asturiano. Estes parlamentares apelaron ao resto de deputados no hemiciclo asturiano para se sumar a esta iniciativa. A reforma, rexistrada a pasada sexta feira, contempla unha modificación do artigo 4 do estatuto de Autonomía: "O asturiano e o castelán son linguas oficiais de Asturias. O galego-asturiano é tamén oficial no seu ámbito territorial e nas relacións da cidadanía coa administración autonómica. Unha lei da Xunta Xeral establecerá o réxime de uso e aplicación nas distintas administracións, tanto do asturiano como do galego-asturiano". Desde A Mesa pola Normalización Lingüística, e a través do seu presidente Marcos Maceira, xa mostraron o seu apoio a esta reforma.


Summary: O XIV Ciclocrós Castelo de Maceda-Copa Deputación de Ourense puxo punto final a unha edición 2021 do Campionato da Galiza de Ciclocrós que pasará á historia pola súa espectacularidade e no que Irene Trabajo e Iván Feijoo demostraron por que son non só futuro, senón tamén presente, desta disciplina no país.

O fin de festa da tempada nacional mesturou na localidade alaricana de Maceda todos os ingredientes característicos do ciclocrós para ofrecer un grande espectáculo deportivo: o mal tempo, a lama, a emoción e un circuíto do máis completo, que contribuíron a configurar neste 2021 unha das edicións máis potentes do Campionato da Galiza. Nunha xornada que honrou á especialidade invernal do ciclismo, as dúas principais referencias galegas nos últimos tempos, a elite Irene Trabazo (XSM) e o tamén elite Iván Feijoo (Academia Postal-Abanca), encabezaron o palmarés do XIV Ciclocross Castelo de Maceda-Copa Deputación de Ourense. Un total de 15 títulos puxéronse en xogo nun evento organizado polo Club Ciclista Maceda na décimo sétima e última cita dun calendario que arrancou a principios de outubro. Nesas primeiras carreiras deste curso non puido ser da partida Irene Trabazo debido a unha lesión, un contratempo que non lle impediu despedir o ano revalidando a coroa lograda en Ferrol no ano 2020. A marinense dominou con autoridade a proba elite/Sub-23 e júnior nun escenario enlamado, pero máis escorregadizo que pastoso. Trabazo impúxose en solitario, cun rexistro de 42 minutos e 14 segundos, acumulando case tres minutos e medio de vantaxe sobre a segunda clasificada e gañadora júnior, Laura Mira (Supermercados Froiz). Terceira rematou a elite Isabel Castro (Condado Bike) e cuarta, acadando o segundo posto entre as júniors, a local Sarela Conde (Academia Postal-Abanca). O conxunto anfitrión colleitou tres podios máis na carreira raíña feminina. Andrea García, quinta na táboa absoluta, venceu entre as Sub-23 logo de superar a súa compañeira de equipo Noela Saa. As cores do Maceda tamén as luciu a terceira elite, Xiana Conde, e as outras dúas medallas que se repartiron nesta quenda conseguíronas Uxía Soto (Supermercados Froiz), terceira júnior, e Laura Fernández (Avanza-O Porriño), terceira Sub-23. Altibaixos na proba Sub-23 masculina Despois de case tres meses de ciclocrós na Galiza, o derradeiro capítulo da competición elite/Sub-23 masculina resultou o máis emocionante da campaña 2021. O circuíto deseñado na ladeira do Castelo de Maceda, e no que leva anos acumulando éxitos, tornou de novo no coto privado de Iván Feijoo. O alaricano, defendendo o uniforme do equipo local, sufriu unha avaría na primeira volta cando rodaba a carón de Miguel Rodríguez perseguindo Samuel González (Máis Que Bicis) ao romperlle o cable do cambio electrónico como consecuencia de terse enganchado cunha vara. Feijoo perdeu posicións até poder cambiar de bicicleta, mentres por diante o Sub-23 Rodríguez situábase primeiro e abría oco. Obrigado a remontar, o elite do Academia Postal-Abanca foi adiantando rivais até que a falta de dúas voltas para a conclusión alcanzou o ponteareán do Supermercados Froiz. Deste modo, a vitoria absoluta decidiuse de modo épico nos metros finais da carreira. Feijoo cambiou o ritmo e dobregou Rodríguez por só seis segundos, festexando así o seu primeiro título como elite cun tempo de 53.22. O podio completouno o compañeiro de equipo do gañador, Saúl López, que entrou a 1.31 de Feijoo. As cadetes María Filgueiras e Tomás Pombo confirman a boa saúde da canteira galega A canteira do ciclismo de montaña galego continúa gozando de boa saúde, como confirmou a cadete María Filgueiras (Río Miera), quen se impuxo na súa categoría tras protagonizar unha soberbia actuación e cruzar a liña de meta por diante de Aroa Otero (Avanza-O Porriño), sendo terceira Lorena Patiño (Compostelano). Pola súa banda, Tomás Pombo (Cambre) ergueu os brazos na modalidade masculina, estando escoltado no podio por Martín Díaz (Caimanes) e Gael García (Compostelano).


Summary: A proposta activaríase cando se superase a incidencia acumulada de 100 casos por 100.000 habitantes por coronavirus e houbese unha presión asistencial considerábel nos hospitais.

A Comisión de Saúde Pública, na que están representadas as comunidades e o Ministerio de Sanidade, debaterá esta tarde se recomenda o peche do interior da hostalería a partir das 23 horas se se atopa nun territorio en risco medio de Covid-19 e con alta presión hospitalaria. A proposta, segundo confirmaron fontes sanitarias a Europa Press, activaríase cando se superase a incidencia acumulada de 100 casos por 100.000 habitantes por coronavirus e houbese unha presión asistencial considerable nos hospitais e nas camas de unidades de coidados intensivos (UCI). "Trátase de dotar de máis relevancia á situación hospitalaria na evolución da pandemia. O punto clave é o tema hospitalario, xa que agora mesmo a maioría de contaxios prodúcense en nenos menores de 11 anos, que non van ao hospital", explican estas fontes, que precisan que se trata "practicamente" do mesmo 'semáforo' de medidas que se debateu a semana pasada na Comisión, aínda que finalmente non se alcanzou un acordo. O documento que se debaterá nesta terza feira, proposto polo Relatorio de Alertas, recolle tamén a proposta de pechar o lecer nocturno ás 1 horas e bailando sempre con máscara. Nos locais de hostalaría, como restaurantes, bares ou cafeterías, tamén se debería restrinxir a ocupación máxima o 50% en zonas interiores. No caso de risco alto, cando se produce unha incidencia por riba de 300 e a presión asistencial é aínda maior, a proposta para debater expón que non se pecharían os interiores da hostalaría, senón que poderían abrir ao 2% de ocupación, con seis persoas por mesa pero pechando ás 23 horas. En risco extremo, cunha incidencia por riba de 500, si se pecharía o interior da hostalaría. Con esta actualización, o estado español atoparíase en risco medio en canto á incidencia acumulada a 14 días, xa que se sitúa por riba de 100, mais non cumpriría os parámetros na ocupación hospitalaria, que aínda se mantén no 2,33% no caso das camas hospitalarias e no 5,70% nas UCI.


Summary: A Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (ALEG) e a Asociación Galega de Editores publican de maneira conxunta un "Calendario profesional do libro e a lectura" que recupera o Día de Rosalía, eliminado do calendario oficial da Xunta.

O 24 de febreiro é unha das 35 datas que o "Calendario profesional do libro e a lectura" recolle para o ano 2014. O "Dia de Rosalía de Castro" volve estar sinalado despois de que o "Calendario do Libro e a Lectura" distribuído pola Consellaría de Cultura o eliminase das datas a celebrar no ano. A AELG e a AGE botan a andar de maneira conxunta un calendario no que se recollen 35 datas relacionadas co mundo do libro e a literatura. Desde o Día da Ilustración do 30 de xaneiro até o Día da Edición do 17 de decembro, o Calendario inclúe desde as feiras do libro, até citas e certa,es anuais de relevancia como o Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil, Gala das Letras, O Escritor na súa Terra, Viñetas do Atlántico, Día Internacional da Tradución, Día da Biblioteca, Culturgal ou o Día da Edición ademais de eventos internacionais nos que o mundo editorial e creativo galego están presentes como o Salón do Cómic de Barcelona, Liber ou Feira do Libro de Fránkfurt. Da autoría de Fausto Deseño Asociados, o calendario ten como obxectivo promover e coordinar conxuntamente as distintas celebracións arredor do libro e a litertura. Está disponíbel na páxina web da AELG.


Summary: Os alcaldables de PSdeG, BNG, Compostela Aberta, Compromiso e Ciudadanos acuden ao encontro convocado polo persoal do Concello compostelán, ao que o alcalde e aspirante do PP non foi por consideralo "un postureo político".

Coincidencia en evitar un goberno do PP agás en Ciudadanos, onde "xa se verá" Este martes estaba convocado un debate electoral en Santiago. Non o organizaba ningún medio de comunicación, nin o Colexio de Xornalistas ou outra institución. Quen emprezaban os candidatos á alcaldía a contrastar as súas propostas eran os traballadores e traballadoras do Concello, que a través dos seus representantes na Xunta de Persoal e no Comité de Empresa, convidaron as formacións políticas a explicarlles como queren abordar a cuestión laboral no consistorio. A data non foi unha elección ao chou: o debate foi un dos actos centrais da xornada de folga coa que o persoal do Concello de Santiago esixía a recuperación de dereitos "recortados" e a aplicación do convenio colectivo, entre outras cuestións. Todas as forzas políticas convidadas responderon afirmativamente agás unha, o PP, cuxo candidato e actual alcalde, Agustín Hernández, considerou o acto un "simulacro de debate" e un "postureo". Con estas condicións de partida os organizadores conseguiron sentar á mesma mesa os alcaldables de PSdeG, BNG, Compostela Aberta, Compromiso por Galicia e Ciudadanos. Nun ateigado salón os candidatos ofreceron o seu diagnóstico da situación da cidade en xeral e da política de persoal en particular, un dos ámbitos nos que, segundo os traballadores, os gobernos de Gerardo Conde Roa, Ángel Currás e Agustín Hernández conseguiron "romper a paz social". Reyes: "Catro anos de desgoberno están a piques de rematar" A defensa do público foi a nota dominante na maioría das intervencións. Tras "catro anos de desgoberno que, por sorte, están a piques de rematar", di o socialista Francisco Reyes, o que agora toca é revisar o "plan de axuste" aplicado polos alcaldes populares e aplicar os acordos previos, a comezar polo convenio colectivo. "É unha magoa" que Hernández "non vos diga á cara o que nos di a nós nos plenos" sobre o funcionariado, ironizou o candidato do BNG, Rubén Cela, para quen as escoitas do caso Pokémon son unha boa mostra da concepción que o actual goberno ten do persoal municipal: "Querían xente que asinase sen ler", resume. Cela: "É unha mágoa que non vos diga á cara o que nos di a nós nos plenos" Para o cabeza de cartel de Compostela Aberta, Martiño Noriega, o divorcio entre persoal público e dirixentes políticos no Concello compostelán ata chegar á folga é o enésimo capítulo dunha "concepción monárquica" do poder que, di, Hernández herdou dos seus antecesores que, coma el, sinala, desenvolveron unha "privatización partidaria" do goberno local. Practicaron a "desconfianza nos traballadores" como unha "consecuencia" máis das "corruptelas" e mesmo "maltrataron" funcionarios concretos, como o secretario e a interventora, relevados por Conde Roa dos seus postos, aos que veñen de retornar por orde do TSXG. Remunicipalización de servizos Noriega aposta por trasladar a Santiago o "gran reto" da remunicipalización da auga Neste contexto, unha das preguntas lanzadas aos candidatos por parte dos asistentes foi a respecto da posibilidade de rescatar servizos agora en mans de empresas privadas para facelos "retornar" á xestión directa municipal. Neste punto tanto os actuais grupos da oposición como Compostela Aberta e CxG apostan por avaliar as actuais concesións e comezar a reversión por aquelas nas que sexa máis doado facelo. Se del dependese, indica o candidato de Compromiso, Xosé Antón López, pasaríalles "algodón e lupa" a todas as concesións e tentaría de comezar a volta ao público polos centros deportivos e socioculturais, a auga e a limpeza. López tentaría comezar as remunicipalizacións polos centros deportivos e socioculturais e a limpeza A xestión das multas e da disciplina urbanística, por parte de PSdeG e BNG, ou o "gran reto da recuperación" da xestión da auga, para Compostela Aberta, serían os primeiros pasos dunha remunicipalización á que o candidato de Ciudadanos lle pon máis matices. Así, Javier Sánchez-Agustino pregúntase "que máis dá quen preste o servizo" mentres o faga con "eficiencia por riba de todo". Ante as críticas recibidas, o ex edil popular afinou un chisco a súa posición indicando que "o administrado é o máis importante" e que a súa aposta é por non "demonizar" nin a xestión pública ni a privada.


Summary: Ambos decorrerán en Vigo este domingo, 11 de outubro, unha data que o independentismo leva comemorando desde hai 14 anos.

O 11 de outubro, data na que sectores do independentismo celebran o Día da Galiza combatente, acollerá dous actos, un organizado por Primeira Linha e outro por Causa Galiza. Ambos coinciden en canto ao lugar de realización, Vigo. 'Anos 80, umha década de luita independentista' é a palabra de orde elexida por Causa Galiza para unha campaña na que realiza palestras informativas para poñer en valor, sinala, unha época de experiencias políticas e organizativas no independentismo. Para poñer o ramo, CG convoca para este domingo, ás 12:00 horas, unha cocnentración na Praza da Vila (oficialmente, Praza da Constitución) de Vigo. De por parte, Primeira Linha tamén escolle Vigo para a celebración deste 11 de outubro. 'Orgullo comunista. A luita é o único caminho' é o lema elexido por este partido, que organiza un roteiro polo monte Galiñeiro (Vigo) e un xantar de confraternidade. "Reivindicaremos o papel histórico dos comunistas galegos e galegas na luita em defesa dos interesses da classe obreira e do povo trabalhador desde a segunda década dos anos vinte", afirman no manifesto.


Summary: Antón Reixa enfronta nas vindeiras semanas dous retos. Un máis fugaz, pero se cadra máis emotivo: o regreso dos Resentidos nun concerto único, o 12 de maio en Ourense, que acompaña a publicación do disco de homenaxe A tribo toda baila. O outro, a posibilidade case segura de asumir a presidencia da SGAE co reto a adaptar a xestión de dereitos de propiedade intelectual a un novo contexto tecnolóxico e social ao que a industria cultural veu chegando tarde estes últimos anos. Audios no interior.

Antón Reixa enfronta nas vindeiras semanas dous retos. Un máis fugaz, pero se cadra máis emotivo: o regreso dos Resentidos nun concerto único, o 12 de maio en Ourense, que acompaña a publicación do disco de homenaxe A tribo toda baila. O outro, a posibilidade case segura de asumir a presidencia da SGAE co reto a adaptar a xestión de dereitos de propiedade intelectual a un novo contexto tecnolóxico e social ao que a industria cultural veu chegando tarde estes últimos anos. Cos Resentidos pasaba algo curioso. Parecía que ningún grupo os reivindicaba de forma explícita, parecía que non había unha ligazón clara co pop-rock que se fixo despois en Galicia, máis identificado co bravú nun casos ou con referentes foráneos noutros. A excepción era, por exemplo, Ataque Escampe, que xa no seu primeiro ep cantaba aquilo de Non teñas medo, así son as cousas. E que veña Antón Reixa e nos baixe a hostias!. Seguramente se debía en parte ao propio eclecticismo dos Resentidos, do punk ao pop, do rap á cumbia china. Ou á súa orixinalidade, difícil de imitar. Con este disco de homenaxe nas mans sodes máis conscientes do voso legado, da influencia que exercede no pop-rock galego? Nunca tivemos conciencia de ningún tipo de transcendencia do que facíamos, traballabamos sempre coa inmediatez e a enerxía de facer as cousas porque nos interesaba facelas, porque desfrutábamos. Nacemos no 82 e a partir do 84 vémonos abocados ao profesionalismo, co que non contabamos. E unha das alegrías deste tributo é ver como estas 19 cancións supoñen un punto de vista novo sobre parte do noso repertorio. Tiñamos unha carencia rara, que eramos moi pouco imaxinativos para tocar as nosas propias cancións de forma imaxinativa, gravábamos e tocábamos en directo de foma parecida. E despois tamén nos vemos reconfortados por unha cuestión de tipo estatístico: mentres nos anos oitenta nós eramos o único grupo de pop que cantaba en galego, agora hai moitísimas bandas que militan no rock, no pop ou no techno e tamén no galego, e iso é moi importante. Mentres nos anos oitenta nós eramos o único grupo de pop que cantaba en galego, agora hai moitísimas bandas que militan no rock, no pop ou no techno e tamén no galego, e iso é moi importante Chamaba a atención o coñecemento que tiñades, e como o aplicábades na vosa música, da música que se facía nese tempo: Devo, The Residentz, Cabaret Voltaire, Talking Heads... Tiñamos unha visión moi internacional da música, que estes grupos tamén comparten. Iso debeuse á riquísima discoteca de Rubén Losada, tamén á enorme xenerosidade de Julián Hernández de Siniestro, e despois había un rigor máis clásico de pop e de r&b de Alberto Torrado e Javier Soto, e todo iso conformou as influencias do grupo. Dialogábamos con moita sinceridade con ese repertorio, non nos sentíamos menos orixinais por facelo. Tamén facíamos o noso tributo a eses grupos que nos interesaban. Foi unha mágoa que non se aproveitase ese momento para crear unha industria musical potente en Galicia. Asúmoo como unha frustración. No ano 90 tentamos asumir ese papel producindo o primeiro disco dos Diplomáticos, pero foi un esforzo que non tivo continuidade. Antes era máis facil para un grupo ser coñecido? Era moito máis fácil antes, sobre todo porque nos anos oitenta os grupos de pop eramos unha novidade sociolóxica, despois da ditadura e da Transición, e despois de que nos anos setenta se levase máis o rock sinfónico cantado en inglés. Os oitenta foron unha conquista popular do lecer, despois dos anos Transición. Pero hai unha frustración, que xa detectamos daquela: toda a miña discografía, con Resentidos e con Nación Reixa, desenvolveuse en Grabaciones Accidentales e despois cunha compañía vasca. O que quero dicir é que non se xerou unha industria musical forte en Galicia que lle dera eco e resonancia á música que se empezou a facer nos noventa, que era bastante mellor en estética e en técnica do que fomos nós. Pero o que vexo dende o presente é que foi unha mágoa que non se aproveitase ese momento para crear unha industria musical potente en Galicia. Asúmoo como unha frustración. No ano 90 tentamos asumir ese papel producindo o primeiro disco dos Diplomáticos, pero foi un esforzo que non tivo continuidade. Nos 90 houbo un feliz rexurdir da música folk e o pop-rock quedou relegado, ao meu ver de forma inxusta. Sempre que se volve ao pasado hai unha mitificación. Pero hai unha cousa que segue sendo un valor e que se bota de menos: Aqueles foron tempos frívolos, moi frívolos, pero foron tempos dunha tremenda tolerancia e creatividade Canto hai de mito na imaxe que quedou da Movida? Sempre que se volve ao pasado hai unha mitificación, os retrovisores sempre producen unha certa distorsión do que reflicten. Pero hai unha cousa que segue sendo un valor e que se bota de menos: Aqueles foron tempos frívolos, moi frívolos, pero foron tempos dunha tremenda tolerancia e creatividade. Para nós foron os mellores anos da nosa vida. E esa liberdade e esa tolerancia é añorada por moitos artistas e afeccionados á música, e é lóxico que se volva a mirada atrás. Aquel contexto libertario e aberto de creación non se volveu repetir. En canto ao que é a pulsión creativa, había dúas cousas: a absoluta inocencia e espontaneidade de todos os que estabamos alí, non lle dabamos importancia; e tamén que todo o que agora se engloba como a movida de Vigo, ou a movida de Galicia, nós non o percibiamos como tal. Non tiñamos unha visión homoxénea nin trascendental. Ataque Escampe dixo nunha entrevista que a influencia que exerceran Os Resentidos neles se expresa na convición de que hai que tratar o público coma se fosen maiores de idade. Iso tiña moito que ver coas túas letras... O das letras era unha devolución que lle facía ao grupo por ser un analfabeto musical. Iso era moi típico das bandas punkies, o que non sabía tocar un instrumento, pero escribía as letras acababa cantando. Debe ser por iso que me preocupaba de traballar moito as letras. As letras eran importantes, pero tamén creo que a proposta dos Resentidos terá sido imposible sen esa proposta musical tan heteroxénea e tan internacional. Pero tamén grazas a esas letras Os Resentidos falaban do presente, adquirían ese compromiso: reconversión industrial, inmigración... Todas esas cuestións volven perversamente contra nós, como unha espiral. Fíxate onte, nas manifestacións do primeiro de maio un dos temas máis recorrentes era a crise do sector naval en Galicia, que foi unha das referencias épicas que tivemos os grupos nos anos oitenta. Ou Abdul, e a multiculturalidade na sociedade actual. Son as cousas que lle dan valor á música, a súa capacidade de permanencia e vixencia histórica. Fomos a primeira xeración de galegos e galegas sen complexos, asumíamos a nosa condición de ser de Galicia con absoluta naturalidade, con positividade Nos oitenta asistimos a unha actividade cultural que semellaba que tentaba construír unha modernidade galega con identidade de seu. Todo iso quedou truncado? Hai algo que nos marcou a todos, tanto os que utilizabamos o galego coma os que empregaban o castelán. Fomos a primeira xeración de galegos e galegas sen complexos, asumíamos a nosa condición de ser de Galicia con absoluta naturalidade, con positividade, e iso formaba parte da idiosincrasia de todo o movemento cultural de Galicia nos oitenta. Creo que o mellor diso permanece na colectividade creativa. Vós triunfastes en todo o Estado cantando en galego. Sería posible algo así hoxe en día? É máis difícil agora? Obxectivamente agora é máis difícil. Fundamentalmente debido á propia estruturación da industria musical e a unha certa desafección pola diversidade lingüística en España. Pero sempre hai excepcións esperanzadoras, como Manel ou o rock euskaldún, que se mantén vivo. Hai elementos para pensar que é posible.


Summary: Na súa primeira fin de semana na carteleira, 'Sicixia' logrou posicionarse entre os cinco filmes máis vistos en Galiza.

Segundo datos de Rentrak Spain, a estrea do último filme de Ignacio Vilar está a ser existosa. A longametraxe protagonizada por Monti Castiñeiras e Marta Lado (Premio Mellor Actriz, XXI Cinespaña de Toulouse) mídese esta semana a grandes filmes da factoría Hollywood e do cinema español sen complexos. Estreada na mesma semana que superproducións como 'Aliados' (protagonizada por Brad Pitt e Marion Cotillard) ou 'La Reina de España' (dirixida por F. Trueba e protagonizada por Penélope Cruz), 'Sicixia' non só se sitúa entre os 5 filmes máis vistos da carteleira na meirande parte das salas galegas senón que ocupa mesmo o primeiro posto en cinemas coma Numax (Santiago de Compostela), Compostela, Bergantiños (Carballo), Xunqueira (Cee), Dúplex (Ferrol), Seixo (Marín) e ocupa o segundo e terceiro posto respectivamente nos cines Norte (Vigo) e Os Cantóns (A Coruña), segundo informa a produtora.


Summary: A praia de Estorde recupera a calidade "excelente" das súas augas

O ano pasado eran 7 as praias da Costa da Morte onde non te deberías ter bañado. Segundo a Axencia Europea do Medio Ambiente, que vén de sacar o seu informe anual sobre a calidade das augas de baño, baseándose na presencia de bacterias de orixe fecal, procedentes habitualmente da falta de saneamento. Este verán poñen a axencia pon o foco en 5 areais, que volven suspender o exame de calidade: as praias camariñás de Camelle e Area da Vila; as ceeses de A Concha e Lires; e a muradá Praia Virxe do Camiño (Muros). Concretamente, na Concha (que tivo que ser limpada polo alumnado do Manuela Rial ante a parálise municipal) e Camelle, o cartel é rotundo: "Prohibición permanente do baño". Mentres, na Virxe do Camiño e Area da Vila, o Sergas é máis benévolo e sinala un "Recoméndase non bañarse". Imaxe aérea da Area da Vila Caso singular de Lires O caso de Lires é paradigmático, pois ademais de perigosa (véxase o rescate da semana pasada), a auga non está tan limpa como parece. O Mapa de zonas de Baño do Sergas xa non contempla a súa análise, despois de estar 5 anos con datos de mala calidade de augas sen que as administracións fagan nada por solucionalo. Só calidade "boa" Segundo o Sergas, a meirande parte das augas das nosas praias son excelentes. Pero ademais dos puntos vermellos das praias de Camelle, Camariñas, Cee e Muros, sinala como puntos amarelos (auga de calidade "boa") as praias malpicás Area Maior e Seiruga; a camariñá de Lingunde; a praia carballesa de Razo, as carnotás do Pindo e Corna Becerra (Quilmas); a pontecesá Arnela; e as muradás da Rocha e o Cabo. As conversións O ano pasado fora Sardiñeiro o que recuperara a súa excelencia. Este ano tamén Cee é protagonista das boas novas, da recuperación da calidade das augas de Estorde, que volve ter auga de calidade ˝excelente" tralas obras realizadas na desembocadura do regato.


Summary: Centenares de persoas maniféstanse en Compostela en contra dos plans de Toysal para levantar un "vertedoiro encuberto" na Casalonga (Teo).

Centos de persoas participaron este domingo nunha marcha que percorreu as rúas de Compostela para exixir a paralización dun proxecto que pretende instalar "un vertedoiro encuberto" na canteira de Casalonga, no municipio coruñés de Teo, a mans da empresa de residuos industriais Toysal. A Xunta estaría traballando durante un ano "ás agachadas" nun terceiro plan de restauración da canteira ─o primeiro e o segundo foron rexeitados por non contar con autorización ambiental─ para "uso forestal", unha afirmación que non se cre a Plataforma Casalonga Limpa de Residuos, entidade convocante. Ademais, os participantes protestaron contra as afirmacións de titularidade privada por parte de Toysal e a Deputación dun camiño arredor da canteira que, segundo o presidente da plataforma, Jaime García, "é público". Para demostrar a súa aseveración, parte dos manifestantes partiron ás 8,30 da mañá desde a canteira en dirección á capital galega atravesando este carreiro, nun percorrido no que "todo foron facilidades" por parte dos concellos de Teo, Ames e Compostela, apuntan desde a organización. Pancarta na Alameda Xa ao mediodía, concentráronse na Alameda compostelá ─ao berro de 'Toysal fóra'─ tanto as persoas que marcharon a pé desde a canteira como aquelas que decidiron subirse ao bus que habilitou a plataforma. Unha vez alí, a manifestación retomouse ás 12.30 horas en dirección ao centro histórico. Antes do seu inicio, procedeuse á instalación dunha nova pancarta co lema 'Casalonga Limpa de Residuos, Vertedoiro Non!!', en substitución á anterior que protestaba contra a mina de Touro-O Pino. A manifestación transcorreu pola Praza do Toural, rúa de Xelmírez e rúa da Conga, con cánticos como 'Casalonga residencial, paraíso natural', 'Lévannos a pedra e tráennos a merda' ou 'Se a canteira se explota, a xente non vos vota', para finalizar na Praza da Quintana. Lectura de manifesto Neste emprazamento, procedeuse á lectura dun manifesto que, entre outras cuestións, buscaba denunciar a consideración da Plataforma Casalonga Limpa de Residuos como "parte non interesada" no proceso da canteira tras varias solicitudes e a intención de Toysal de "verter 10 millóns de residuos cúbicos na lagoa". Ademais, desde a plataforma instaron a catro institucións a parar este proxecto. En primeiro lugar, á Dirección Xeral de Minas, para que declare "a caducidade mineira" da canteira; á Dirección Xeral de Medio Ambiente, co obxectivo de que declare como "espazos naturalmente protexidos" aqueles restaurados, como é o caso da lagoa de Casalonga; ao Parlamento galego, limitando os usos do chan rústico; e finalmente, ás Cortes Xerais, para que modifique o Decreto 975/2009 sobre rehabilitación de espazos mineiros. Para levar a cabo estas demandas, a plataforma contou co apoio doutras asociacións e organizacións, entre elas, a Plataforma Veciñal Mina Touro-O Pino Non, que conseguiu parar o proxecto de mina en Touro. Un veciña membro da plataforma afirmou que gañaron "unha batalla pero non a guerra" e que seguen "vixiantes". Por outra banda, a plataforma veciñal de Casalonga asegurou que contan co respaldo de entidades a nivel nacional como 'Bierzo Aire Limpo' ou 'Toledo Aire Limpo', entre outras.


Summary: Unha derrota deixaría os galegos fóra da Liga ACB

O Pazo Provincial dos Deportes de Lugo acolle nesta quinta feira ás 20.30 horas da tarde o partido máis importante no que vai de tempada para o Leite Río Breogán, un choque tan decisivo que, de perdelo, suporía dicir adeus definitivamente ao ascenso á máxima categoría do baloncesto estatal. Logo de caer derrotado no primeiro partido da derradeira eliminatoria da LEB Ouro ante Covirán Granada -verdugo do Leyma Básquet Coruña nas semifinais-, a escuadra lucense encara o encontro coa presión que supón a obrigatoriedade do triunfo, mais coa vantaxe e a tranquilidade que outorga afrontar un desafío de tal magnitude ante o propio público, que se reunirá nas bancadas do Pazo en número non superior a 1.500 persoas. Ademais, o Breogán ten na súa propia historia o modelo a seguir para lograr darlle a volta á situación, pois na tempada 1998/99 conseguiu o primeiro ascenso á ACB en toda a súa historia logo de superar unha derrota no primeiro partido da última rolda ante Melilla Baloncesto. E non só na casa está o espello no que mirarse, pois a pesar de que a estatística indica que 75% dos equipos que gañan o primeiro asalto rematan por facerse coa eliminatoria, nesta última década existen dous importantes precedentes, como son a remontada do Ford Burgos de Andreu Casadevall ante un Destino Palencia que comezara con firmeza no seu primeiro partido na casa durante a tempada 2013/14, e a xesta de Lucentum Alacante na 2012/13, onde anulou a vantaxe obtida por Morabanc Andorra no Poliesportiu e rematou igualando unha serie que se resolveu ao seu favor co plus de ter o factor campo na súa contra. Xa que logo, todos estes precedentes poderían ser empregados por Diego Epifanio para motivar os seus homes de cara a lograr un triunfo que desemboque nun hipotético terceiro e decisivo encontro o vindeiro domingo no Pazo Municipal dos Deportes de Granada. Sergio García, un ano máis á fronte do Leyma A derrota do Básquet Coruña ante Covirán Granada impediu que dous equipos galegos se disputasen a única praza en xogo na ACB na finalísima da LEB Ouro. Porén, este último tropezo non embazara gran tempada da formación laranxa, polo que a directiva tomou a determinación de renovar o contrato do técnico Sergio García. Deste modo, o preparador donostiarra volverá afrontar o reto do ascenso na inminente campaña 2021/22, que agarda que sexa "normal, é dicir, con público, sen pandemia, sen lesión, con dous ascensos e con máis certezas no modelo de competición". A Covid-19 deixa Tamara Abalde fóra do Eurobasket O baloncesto galego perde unha das dúas representantes coas que contaba no inminente Eurobasket, pois Tamara Abalde causa baixa por Covid-19. A pesar de estar vacinada, de non contar con ningún tipo de síntoma, de levar en illamento desde a pasada sexta feira e de dar negativo nos test desde antonte, o seleccionador Lucas Mondelo tomou a determinación de prescindir dos servizos da competidora galega, así como da manacorí Alba Torréns, tamén afectada polo virus. Afortunadamente, a súa substituta será outra galega como é Paula Ginzo, e isto non supón a exclusión de Abalde dos Xogos Olímpicos, pois reincorporarase á concentración o 5 de xullo.


Summary: Este ano cúmprense 20 anos da publicación do primeiro número de 'Feros Corvos', a revista do Batallón Literario da Costa da Morte que se fundara un ano antes. E quixemos lembrar aqueles tempos de axitación poética cun dos seus protagonistas, o poeta Miro Villar, que ademais foi tamén presidente da primeira xunta directiva da asociación.

- Como xurdiu o Batallón? - Xa había un humus, un caldo de cultivo, unha serie de colectivos que xa funcionaban na Costa da Morte, entre eles o colectivo "Un Medio" de Cee e o "Arre Sentelha" da Terra de Soneira, que estaban a funcionar de maneira autónoma. En determinado momento viuse que podiamos confluír e ampliar a base destes colectivos. E así naceu o Batallón Literario da Costa da Morte en maio de 1996. - E a idea de crear un medio de expresión como 'Feros corvos'? - Os primeiros meses de vida do Batallón eran moi intensos. Faciamos recitais en lugares de todo tipo, mesmo campos das festas, en bares ou alí en onde se nos convidase, en festivais antimilitaristas, onde cadrase naqueles momentos... E vimos unha necesidade de potenciar todo isto e dotarnos dun medio de expresión, polo que creamos un díptico, con catro páxinas, feito con escasos medios, en multicopia, a cor, que se distribuía de balde alá por onde iamos e nos bares da Costa da Morte. Esa era a nosa intención, chegar á maior xente posible, porque o obxectivo último do Batallón era levar a poesía a pé de rúa. Basicamente a poesía, porque a maioría eramos poetas, aínda que tamén había narradores. E aí confluiamos xente que xa tiñamos publicado, como eu mesmo, o meu irmán Rafa ou Marilar Aleixandre, con xente que non tiña nada na rúa e que, curiosamente, anos despois ten libros publicados. Fáloche de Modesto Fraga, os irmáns Creus -Estevo e David-, Alexandre Nerium, Xaime Trillo... O Batallón serviu para dar voz a moita xente que estaba empezando a publicar os seus textos en follas voandeiras que con posterioridade se incorporaron ao discurso literario galego - O Batallón trouxo un esplendor da poesía en movemento. - Si, aquela era unha época -a mediados dos 90- no que non era doado publicar poesía. Era un momento similar ao de hoxe, pecháranse coleccións e non era doado conseguilo, fóra de Espiral Maior. Entón aquela era unha maneira de levar a poesía a outros lugares onde nós criamos que tiña que estar, máis a pé de rúa. Pero non era algo que inventasemos nós. Collemos experiencias anteriores doutras épocas para buscar un maior contacto co público lector. Aquela era unha época -a mediados dos 90- no que non era doado publicar poesía. Era un momento similar ao de hoxe, pecháranse coleccións e non era doado conseguilo. - Coa perspectiva que dan os anos, cal cres que foi a incidencia do Batallón na vida cultural galega de hoxe? - Non creo que teña que ser eu quen calibre iso. Deberían ser persoas que non participaran da experiencia. Hai varios traballos sobre o Batallón que o calibran, pero na miña opinión serviu para dar voz a moita xente que estaba empezando a publicar os seus textos en follas voandeiras que con posterioridade se incorporaron ao discurso literario galego. E despois a darlle unha maior visibilidade á poesía cara ese público lector. Eu creo que eses son os dous principais éxitos do Batallón. Eu, desde logo, considérome satisfeito con que varias das persoas que participaron chegasen a ter unha obra propia consolidada. Para min iso xa xustifican os esforzos que tivemos nesta angueira. Eu observo que están a xurdir proxectos dun tempo a esta parte moi interesantes, como editoriais como Apiario ou Chan da Pólvora - E como ves o estado actual da poesía na Costa da Morte? - Nin mellor nin peor que noutras zonas do país. Hai iniciativas igual que noutros lugares e a poesía tamén está na rúa, como no Festival do Condado. É unha experiencia que é exportable e que hoxe podería ter un sentido tamén. De todas formas, eu observo que están a xurdir proxectos dun tempo a esta parte moi interesantes, como editoriais como Apiario ou Chan da Pólvora, que son pequenos pero teñen xa unha traxectoria e creo que un futuro de moita forza. Penso que é un momento moi bo para a creación poética no país, a pesar de que as grandes editoriais lle continúen a dar as costas. Por exemplo, Sotelo Blanco desapareceu do mapa e Xerais e Galaxia publican a 'contagotas'. Pero hai xermolos de actividades, outra vez, en lugares pouco habituais coma naquela época. Por tanto, eu son optimista neste momento.


Summary: BBVA Research prevé un crecemento do PIB de 3,4 en 2022 na Galiza, e de 2,3% en 2023.

A Galiza figura no furgón de cola do Estado español en canto ao crecemento da súa economía até 2023. Esta é unha das conclusións do último Observatorio Rexional de BBVA Research, que rebaixa as previsións tanto en 2022 como en 2023 polo impacto que vai ter a invasión de Ucraína, as sancións impostas á economía rusa e o incremento en prezos, sobre todo nos combustíbeis. A este respecto, o departamento de estudos do BBVA indica que os territorios cunha maior intensidade de uso da enerxía no seu Produto Interior Bruto (PIB) e máis dependentes de produtos importados serán os que menos crecerán no bienio, e cita Galiza, Aragón, Castela e León, Cantabria, Euskadi, Asturies, Nafarroa, A Rioxa e Castela-A Mancha. Segundo explican desde BBVA Research no seu informe, a volatilidade nos mercados internacionais e os custos da enerxía golpean máis nos territorios orientados á produción de bens, e en particular ás intensivas en produción de enerxía. O bloque de territorios industriais do norte vese máis afectado. A inflación leva por diante as melloras salariais dos últimos anos Por contra, o menor impacto da pandemia favorece en maior medida aos territorios cunha actividade máis orientada ao turismo e os servizos persoais, apunta o documento. Xunto a este factor, outro dos que condicionan a evolución futura da economía galega será a participación da enerxía e os combustíbeis no gasto familiar. Neste senso, BBVA Research argumenta que nos territorios coa poboación máis dispersa, como é o caso da Galiza e as dúas Castelas, o gasto en carburantes é maior, o mesmo que sucede nos que teñen unha elevada mobilidade, como é o caso de Madrid. Por baixo da media Así, o departamento de estudos do banco considera que a economía galega, na que a inflación supera con moito a media estatal ─10,5% en marzo fronte a 9,8% no Estado─ fechará 2022 cun crecemento do seu PIB de 3,4%, mentres que a media prevista para o conxunto dos territorios ascende a 4,1. Porén, a diferenza será aínda máis acusada en 2023, un exercicio para o que BBVA Research prevé unha taxa de crecemento de 2,3%, un punto por baixo da media estatal (3,3%), só por diante Asturias (2%), Castela e León (2,1%) e igualada con Cantabria. En materia de emprego, a previsión de crecemento é de 1,6% para 2022 ─a media estatal sitúase en 2,1%─, mentres que para 2023 estará en 1,2%, fronte 1,7% do conxunto de territorios.


Summary: As Xornadas Literarias do Concello de Neda, organizadas conxuntamente coa Facultade de Humanidades de Ferrol, estudan durante tres días unha figura da literatura universal, de Joyce a Virginia Wolf ou Kafka. Nesta ocasión, o protagonista será a poesía de Bob Dylan, que será analizada por Manuel Candelas (Universidade de Vigo), Vicente Araguas, que publicará este ano unha escolma de cancións de Dylan traducidas ao galego, César Candelas, ou o ex conselleiro de Cultura, Roberto Varela, recoñecido dylaniano.

En 1966 nun concerto en Manchester, despois de que un fan furioso lle berrase "Judas" cando Dylan colleu a súa guitarra eléctrica, o de Minnesota díxolles aos integrantes da súa banda "play it loud" (tocade forte). Desta vez trátase de quitarlle o volume a Dylan, de retirar a música toda para atopar o que hai debaixo: as letras, as cancións, os textos que para moitos dende hai anos o fan acreedor dun Premio Nóbel de Literatura, ou cando menos digno aspirante a el. O Concello de Neda acollerá a semana que vén as súas xa tradicionais Xornadas Literarias, que despois de ser dedicadas a Joyce, Kafka, Cortázar, Pessoa ou Virginia Wolf, na súa décima edición xirarán ao redor de Bob Dylan. Coma todos os anos, este evento, organizado pola Biblioteca Municipal de Neda e a Facultade de Humanidades de Ferrol (Universidade da Coruña), contará con expertos académicos, escritores, a colaboración do CGAI e coa participación do clube de lectura do Instituto Fernando Esquío, que leva semanas estudando a obra de Dylan. Entre os participantes destaca a presenza, por exemplo, de Manuel Candelas, profesor de Literatura da Universidade de Vigo, que ofrecerá a conferencia inaugural, o mércores 18 na Facultade de Humanidades. As xornadas contarán coa participación do ex conselleiro de Cultura Roberto Varela, recoñecido dylaniano E tamén de César Candelas, autor teatral e creador do blog +dylan, ou Vicente Araguas, que en breve publicará en Xerais unha escolma de 62 cancións de Dylan traducidas ao galego (co título de O meu amor fala caladiño, tradución do primeiro verso de Love minus zero), ou do ex conselleiro de Cultura, Roberto Varela, en calidade de dylaniano e fan incondicional do músico. Como salienta o propio Araguas, "Roberto Varela foi alumno meu de inglés en Lasalle en Santiago. Pensaba que aquel fora un ano perdido, por moitos motivos, pero non o foi tanto se conseguín introducir a Dylan a un rapaz de 14 anos da parte do Salnés. Roberto Varela é agora un gran dylaniano". "Se non foi máis coñecido como poeta foi porque quedou sepultado polo Dylan músico, algo que non lle pasou a Brassens porque Brassens era un músico máis limitado" Músico ou poeta? A primeira pregunta que se podería facer é sobre a altura literaria de Dylan, alén da calidade e complexidade das letras das súas cancións. Para Araguas, "por riba de todo está o música, pero hai un excepcional letrista, que se non foi máis coñecido como poeta foi porque quedou sepultado polo Dylan músico, algo que non lle pasou a Brassens porque Brassens era un músico máis limitado". En cambio, para Manuel Candelas é a presenza da música o que lle acabou dando aos textos de Dylan a súa dimensión actual: "a música amplifica por vía emotiva, xa que forma parte da educación sentimental de moitas xeracións", pero considera "natural, case obrigado", que Dylan sexa protagonista dunhas xornadas literarias: "a influencia de Bob Dylan na poesía contemporánea, por obvia, parece fóra de toda discusión. Non se explicarían moitos fenómenos literarios sen o seu concurso". En opinión de César Candelas, "Bob Dylan é un músico excepcional e nel a letra é a música e viceversa. Son inseparables. Se recitas en voz alta Once upon a time you dressed so fine, threw the bums a dime in your prime, didn't you?, entón estás cantando Like a Rolling Stone. Queras ou non". "Non é doado colocalo nunha soa liña poética" Non resulta doado situar situar o Dylan poeta nun estilo, corrente ou xeración. Como lembra Araguas, "aparece nas escolmas da xeración beat, aínda que moi collido polos pelos". Para Manuel Candelas, "non é doado colocalo nunha soa liña poética" pois "Dylan conta historias en moitas cancións, en forma de crónicas ou coma romances ou baladas de persoaxes derrotados. Noutras describe o mundo en forma de caos permanente, cun punto sicodélico, probablemente influido polos poetas norteamericanos beats (o Ginsberg que o acompañou no Rolling Thunder Revue) ou polo propio Kerouac. Outras veces, Dylan tira de simple resumo de relación amorosa (co seu engadido doloroso) co propósito de arrimarse ao espíritu do blues". Moitos Dylans nun só Bob Dylan ocúltase detrás de moitos personaxes, crea trampas para chegar á súa identidade real. "Dylan finxe, como todo poeta, citando a Pessoa. Pero é que Dylan é en si mesmo un home de mil pezas", lembra Araguas. E efectivamente, segue habendo zonas grises na biografía dun home que ocultou ou disfrazou parte da súa identidade e que nos seus 50 anos no mundo da música atravesou moitas e moi distintas etapas, tanto no estilo dos seus discos coma na súa actitude vital. No imaxinario popular quedou marcado o personaxe do cantante comprometido, do rapaz que tocaba a guitarra contra as inxustizas no Greenwich Village de comezos dos sesenta "O que si sei é que Dylan non minte nunca cando canta", salienta cun certo candor de fan César Candelas. E aínda que a inmensa maioría das súas cancións falan de amor, "da paixón amorosa", en palabras de Manuel Candelas, no imaxinario popular quedou marcado o personaxe do cantante comprometido, do rapaz que tocaba a guitarra contra as inxustizas no Greenwich Village de comezos dos sesenta. "Xa lle gustaría a el mesmo arrumbar con ese mito: leva toda a vida intentándoo, pero resulta imposible", di Manuel Candelas, e Araguas salienta que é curioso como ficou esa imaxe, cando a protesta en Dylan está "sobre todo no segundo e terceiro disco, e despois nalgunha canción solta máis adiante, en cancións dedicadas a algunha causa concreta" e cando "o gran Dylan chega máis tarde, con Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited e Blonde on Blonde". Un disco, unha canción, un verso Disco. Vicente Araguas: Blonde on Blonde. Manuel Candelas: Blonde on Blonde. César Candelas: "O que vai saír en maio" Canción. Vicente Araguas: Desolation Row. Manuel Candelas: Sad eyed lady of the lowlands. César Candelas: Mozambique Verso: Vicente Araguas: "My love, she speaks like silence". Manuel Candelas: ""With your mercurial mouth in the missionary times". César Candelas: "Someday, little girl, everything is gonna be new / Someday, little girl, you'll have a diamond as big as your shoe"


A primavera enforna unha revolta incandescente. Baixo a súa irreverencia non hai lugar para a represión. A submisión da beleza aos designios relixiosos da virtude é unha linguaxe incomprensíbel para a estación por excelencia. Un poeta galego, na sombra en retirada do século XIII, acendeu un facho para alumear esa beleza "mudando en clara luz a escuridade", tal e como prescribira ese precursor do racionalismo que é o poema do Gato Pángur do irlandés Libro de Kells . De Airas Nunez sabemos que foi autor dunha parte das Cantigas de Santa María e que era clérigo. Pouco máis De Airas Nunez sabemos que foi autor dunha parte das Cantigas de Santa María e que era clérigo. Pouco máis. A respecto deste último dato, a confusión terminolóxica é doada. Giuseppe Tavani, autor dunha monografía canónica sobre o poeta publicada por Galaxia, cuestiona tal condición apuntando á tradición europea do termo naquela altura. "O termo clérigo, máis ca no senso dunha pertenza precisa do poeta ó clero regular, debe ser entendido máis ben como indicativo da súa calidade de home de letras, como tal simple tonsurado,..." No rigor da cosmovisión medieval a ousadía de Airas dá en desatar o Renacemento. Nun entorno de oficial marxinación nas artes de calquera motivo non relixioso, a natureza ábrese camiño a través dunha lírica esplendorosa. As xeracións de magníficos poetas sucédense, facendo uso dunha abraiante versatilidade apreciábel na diversidade de rexistros, na brillantez e orixinal inspiración da súa obra, que transita no gume do tolerábel pola omnipresente teocracia. Airas sitúa na súa ao meu ver obra capital a tres mulleres novas que bailan á sombra das avelaneiras en flor. Recupera deste xeito unha liña directa coa tradición clásica. A cantiga é atípica. Non é de amor, non é de amigo en sentido estrito senón de maneira tanxencial. O amigo non se agarda. Ámase, mais non ten figuración. É posíbel mesmo que aínda non exista, que estexa por aparecer na vida das mozas. Elas falan de "se amigo amar", mais de existir tal amigo, non ronda polo aveledo. Así teiman, de feito: "Por Deus, ai amigas, mentr´al non fazemos/so aqueste ramo frolido bailemos". Airas sitúa na súa ao meu ver obra capital a tres mulleres novas que bailan á sombra das avelaneiras en flor. Recupera deste xeito unha liña directa coa tradición clásica A despreocupación da muller que baila en liberdade (o "bailas e faisme libre" de Uxío Novoneira ) ten sido unha recorrente fonte de preocupación para todas as expresións do fenómeno relixioso na Historia, obsesionadas co control da conduta moral feminina. Na cantiga de Airas as mozas florecen ao tempo que o fan as avelaneiras. Os seus corpos novos experimentan o indómito alporizar dos sentidos que provoca a primavera. Os adxectivos do Poeta – belidas, louçãas – acrecentan a connotación pecaminosa, convertida ademais en impúdico convite á transgresión ("quem for louçãa como nós louçãas / so aqueste ramo d´estas avelãas verrá bailar"). O baile supón, do mesmo xeito que o cabelo solto, a roupaxe ou a nudez, outro dos albos referenciais na represión relixiosa contra a muller. Boa fe dan ao respecto as moi detalladas actas procesais da inquisición, que debullan a delirante instrución, a repugnante tortura practicada nos interrogatorios e a depravación dos representantes da divindade ao se enfrontar á ameaza da identidade feminina. Airas sentiu esa fascinación pola beleza de seu, pola muller danzante, indómita, sen amigo, deleitada na cálida mocidade que a posúe Airas sentiu esa fascinación pola beleza de seu, pola muller danzante, indómita, sen amigo, deleitada na cálida mocidade que a posúe. Relacionou esa xuventude en flor coa natureza en fervor primaveral e ao facelo, puxo conceptualmente fin á Idade Media. Botticelli pintará na súa Primavera tres mulleres novas danzando baixo as ponlas dunha árbore, douscentos anos despois. Séculos máis tarde, un escritor francés recriará a súa frieza á sombra doutras mozas en flor. Ambos loitando contra a imposición dunha grisenta e desalentadora moral. Perdido no tempo, o noso Poeta aventaría neste maio con renovada fascinación a irrupción, un novo triunfo da invencíbel primavera.


Summary: A corporación buenense é a primeira da Galiza en pronunciarse ao respecto, uníndose a outros 15 municipios que aprobaron declaracións na mesma liña, todos de Catalunya

Anunciaran o debate para o primeiro pleno de xaneiro, mais non cumpriu tal debate. O Concello de Bueu aprobou por unanimidade unha moción presentada polo grupo municipal do BNG en que insta á Xunta de Galiza a demandar que o Goberno español proceda "á prohibición do uso de balas de goma" aos antidisturbios. Polo mesmo acordo súmase á campaña estatal Stop balas de goma e pasa a sumarse aos outros 14 municipios que quitaron adiante en 2012 un manifesto con similar obxectivo, todos en Catalunya. O BNG de Compostela solicitou xa a moción para presentala tamén á corporación que goberna con maioría absoluta o conservador Ángel Currás. No texto denúnciase que desde 1990 máis de 25 persoas perderon un ollo no Estado a causa destes proxectís. Tamén houbo mort@s. En 1995 o impacto no seu ventre producido por unha bala de goma disparada por axentes da Ertzaintza --colocándolle a pistola en contacto directo co corpo-- asasinou a Rosa Zarra namentres facía parte dunha mobilización contra a carga policial durante o enterro de Lasa e Zabala, asasinados polos GAL en 1983. Máis recentemente, en 2012, máis unha pelota de goma tamén disparada pola Ertzaintza matou o siareiro do Athletic Íñigo Cabacas, quen botou catro días en estado de coma a causa das lesións cerebrais que lle causou o impacto do proxectil. Así as cousas, o grupo que presenta a denuncia en Bueu, o BNG, salienta que algunhas forzas e corpos de seguridade do Estado "son das poucas policías que utilizan balas de goma en manifestacións e eventos públicos". "O Parlamento Europeo, tras uns feitos acaecidos en Irlanda do Norte en 1982, nos que morreron 12 persoas e sete delas menores de 15 anos, instou aos países membros á prohibición deste tipo de armas contra a poboación civil", e pronunciouse no mesmo sentido en 1984 e en 1997. Aliás, sinala o texto desta iniciativa que estes proxectís poden acadar unha velocidade de 720 quilómetros por hora. Alerta, así mesmo, de que poden danos permanentes en órganos vitais e que son dificilmente controlábeis, xa que ao seren disparadas defórmanse e non seguen unha traxectoria predefinida.


Summary: O seu Departamento de Audiovisual e Multimedia, creado por técnicos municipais, vén de crear unha nova APP para teléfonos móbiles

O Concello de Santa Comba é un auténtico pioneiro en materia de comunicación dixital. É, sen dúbida, o Concello que máis accións directas realiza para reducir a fenda dixital. A comunicación directa coa cidadanía a través das novas ferramentas dixitais son unha realidade. E ademais, sen gastar un duro. En calquera outro concello ter un servizo de comunicación municipal que inclúa un community manager, mensaxería instantéa, gravación e de plenos (unha TV online, vaia), creación de contidos para a web municipal, impartición de cursos de alfabetización dixital, e mesmo unha APP (a novidade da temporada, da que agora falamos), custaría un importante (pero seguramente rendible) investimento. Pero o de Santa Comba non é un concello calquera. Poucos concellos contan cun grupo de técnicos municipais tan comprometidos, traballadores e versátiles como os Marcelo Recarey, Manuel Vilariño, José María Suárez ou José Manuel Vázquez. Un grupo de profesionais entregados aos seus veciños, que saben o que significa reclicarsel aboralmente levando os seus hobbyes ao servizo do pobo. Eles son os responsables de toda esta marea de información. Como primeiro dato: cando calquera deles sube un documento ou anuncio municipal a dous servizos como Facebook ou wuasap chega de forma inmediata a máis de 8.000 usuarios. Si se utilizan todos os seus servicios telemáticos públicos poden chegar os 50.000 en só un mes. As fiestras dixitais do Concello de Santa Comba A nova APP "Concello de Santa Comba Xa tiñan unha dende hai anos, pero departamento de Audiovisual e Multimedia acaba de lanzar unha APP para teléfonos móviles xa dispoñible na playstore. Esquelas, traballo, prensa, farmacias, solicitar citas para o centro de saúde ou revisión da ITV, escoitar os plenos ou recibir ofertas de traballo entre outros… Diferentes empresas están ofertando apps similares a un coste que ronda os 6.000 euros que en Santa Comba gracias a maña dos seus traballadores saíulle gratis. Nun só día xa ten 300 descargas pero desde o concello non esperan que sexa o servizo máis demandado. Para os que a queiran disfrutar desde xa, deixamos aquí o enlace directo de descarga para subscribirse na Playstore. Redes sociais As súas redes sociais son seguidas dirariamente por preto de 6.500 personas. O Grupo de Facebook de "Avisos Concello Santa Comba conta con 1.617 usuarios. O máis popular con todo tipo de información é o Santa Comba Info+ con 4.864 seguidores. Whatsapp O departamento en cuestión xestiona seis grupos de avisos de wuasap que teñen 1.576 membros. Os usuarios reciben todo tipo de avisos de interese xeral, sobre todo de desenvolvemento de actividades, bandos, ofertas de emprego e alertas de temporais recibidas polo 112 Galicia. Televisión online Tamén teñen activo un canal de TV en Youtube con 598 suscritores. Santa Comba é un dos contados concellos que graba en video as sesións plenarias, e aínda que de momento non as emiten en streaming, en menos de 12 horas teñenas subidas a rede, incluso en fins de semana, nun exemplar xesto de transparencia. As sesión plenarias da nova lexislatura teñen preto de 5.500 visualizacións en cinco meses.Neste canal o concello publica todo tipo de videos promocionais das súas actividades como o autocross, rallymix, carreira popular, gala do deporte ou cabalgata de reis. En todo caso, cómpre asegurarse de ter unha velocidade conexión superior a 2Mbps para poder disfrutar de este contenido cunha mínima calidade. Os videos máis vistos son a charla técnico táctica co adestrador David Vidal, incluso dentro dos vestiarios e organizada conxuntamente polo propio concello Xalleiro e o medio Quepasanacosta, que supera as 20.000 visualizacións.Séguelle a entrevista con Marcos Rodriguez Pantoja "El niño Lobo de Sierra Morena", que veu a participar en Santa Comba nas xornadas do lobo con un total de 9.879 visualizacións. O terceiro video máis visto é o pleno da moción de censura a José Antonio Ucha con 5.346 visualizacións. Páxina web Si estos datos son espectaculares para un pequeno concello de algo máis de 9.000 habitantes os datos da súa páxina web non quedan atrás. A súa web santacomba.es ten 40.000 entradas mensuais. O meirande éxito da web e pódese decir que de todo o servicio de información público do concello son as esquelas. Creado en colaboración coas funerarias, as cales se lle facilitou un acceso directo da web para que poideran elas mismas subir os datos xa directamente, este servizo conta con máis de medio millón de entradas (exactamente 566.235) en algo máis de dous anos, está rondando as 350 entradas diarias. Cursos de alfabetización dixital O informático municipal leva a Aula CeMIT con paixón, e fai un verdadeiro uso de modernización e inclusión tecnolóxica con cantidade de cursos, como os exitosos cursos de formación a persoas maiores no uso dos teléfonos móbiles.


Summary: O Mareantes RCP celebra o seu 25º aniversario, o 17 de marzo, cun partido entre a selección galega absoluta e a de España Sub 19. O choque entre a selección nacional e a estatal será posíbel grazas á colaboración da Deputación de Pontevedra.

O rugby galego medirase contra España no amigábel que organiza para o vindeiro 17 de marzo o Mareantes RCP. O partido fai parte dos actos do 25º aniversario do clube pontevedrés e contará coa nosa selección absoluta e a de España Sub-19. O encontro poderá disputarse grazas á colaboración da Deputación de Pontevedra, que brinda as súas instalacións do Centro Príncipe Felipe, tanto para o partido como para que España poida concentrarse neste partido internacional. O día anterior, o 16 de marzo, xogarán os veteranos do Mareantes e o Arrasate.


Summary: Nun comunicado, o representante de Espectáculos Lito lembra que a súa forma de traballar é que as súas orquestras "non compartan cartel" coas formacións doutras empresas, pero ameaza con demandar o alcalde de Monforte polas súas declaracións.

Non gustaron nada en Espectáculos Lito (a axencia que xestiona as actuacións da Panorama e doutras 80 orquestras) as declaracións do alcalde de Monforte, que hai uns días acusou a empresa de "chantaxear" o seu Concello, tras anular a actuación prevista para o 12 de agosto por non ter obtido no concurso público a concesión para organizar o resto dos concertos das festas. Nun comunicado moi crítico remitido aos medios de comunicación, Ángel Pérez Martínez, administrador da empresa, nega que a súa axencia tentase "chantaxear" o Concello de Monforte e urxe o rexedor, Severino Rodríguez, a que rectifique publicamente as súas palabras, ameazándoo cunha posible demanda. A empresa esixe que, no caso de que se queira contar cun concerto da Panorama ou da París de Noia, o resto das actuacións do programa de festas tamén lle sexan contratadas No comunicado, iso si, o representante de Espectáculo Lito recoñece e defende o seu modo de actuar á hora de contratar as súas actuacións cos concellos e promotores de festas. En efecto, a empresa esixe que, no caso de que se queira contar cun concerto da Panorama ou da París de Noia, o resto das actuacións do programa de festas tamén lle sexan contratadas. No texto, Ángel Pérez lembra que a súa forma de traballar é que as súas orquestras "non compartan cartel" coas formacións doutras empresas. Esta condición, asegura, foille comunicada en todo momento ao Concello de Monforte, algo que nega o rexedor monfortino, Severino Rodríguez. E aquí é onde comezan as diverxencias entre as versións ofrecidas por Espectáculos Lito e o alcalde. Severino Rodríguez asegura que xa o pasado mes de setembro apalabrou unha actuación da Panorama para o vindeiro 12 de agosto, no marco das festas da vila, un acordo que -di- confirmou hai uns poucos meses. Porén, Ángel Pérez afirma que non existía compromiso ningún para que a orquestra tocase ese día, e que só reservaron a data até que se resolvese o concurso que adxudicaría o resto de días de verbena. Dado que que no concurso a oferta presentada por Espectáculos Lito non foi a escollida, a axencia descartou tamén a actuación do día 12. Ángel Pérez afirma que non existía compromiso ningún para que a orquestra tocase ese día, e que só reservaron a data até que se resolvese o concurso que adxudicaría o resto de días de verbena Outro punto no que difiren as dúas versións é nas ofertas que, segundo Severino Rodríguez, Espectáculos Lito lles realizou aos concellos de Sober, Chantada ou Sarria, para actuar o día 12 e cun prezo moi reducido con respecto ao habitual. Estas ofertas foron confirmadas polo propio alcalde de Sober, Luís Fernández Guitián. O representante de Espectáculos Lito non nega que ofrecesen o espectáculo a outros concellos, pero afirma que a oferta non se limitou aos limítrofes a Monforte. Ángel Pérez defende que non se produciu un intento de chantaxe e acusa o alcalde de Monforte de tentar obter "réditos políticos ou electorais a conta do bo nome da Orquesta Panorama e desta oficina de representación". Esíxelle a Severino Rodríguez unha "rectificación pública" e ameaza, no caso de non producirse, con adoptar medidas legais contra el.


Summary: Miguel Ángel Lumbres, tripulante peruano que residía en Cambados, e Juan Antonio Cordero, mariñeiro e patrón de pesca de 55 anos e veciño Lepe (Huelva), súmanse aos corpos identificados do naufraxio do 'Vila de Pitanxo'

O tripulante peruano Miguel Ángel Lumbres foi o segundo identificado do naufraxio do 'Villa de Pitanxo', o barco que naufragou o pasado martes fronte ás costas de Terranova, segundo confirmaron os familiares. Miguel Lumbres, que residía en Cambados, enrolouse no 'Vila de Pitanxo' no último momento, ao ser chamado polo armador debido a que un tripulante dera positivo por coronavirus na PCR previa que realizan todos os mariñeiros. De familia de pescadores en Perú, chegou a Cambados hai 14 anos, dous anos antes que o seu primo Miguel, quen atendeu esta semana aos medios, nunha conversa na que expresou a dor da familia ante o tráxico accidente. Miguel Lumbres comezou na pesca do cerco e levaba agora dous anos traballando para o Grupo Nores. "El sempre buscaba unha oportunidade", subliñou o seu primo, quen lembra que se dedicou xa antes ao cerco. Terceira vítima mortal Poucos minutos despois coñecíase o nome doutra das vítimas. Trátase de Juan Antonio Cordero, mariñeiro e patrón de pesca de 55 anos e veciño da localidade onubense de Lepe. O número de corpos identificados elévase, pois, a tres, após o de Rogelio Franco. Segundo indicaron as autoridades ás familias, os traballos de identificación dos sete corpos recuperados proseguirán ao longo deste sábado. Xunto aos sete corpor sen vida, que arribaron hoxe a porto a bordo do 'Praia Menduiña II', chegaron tamén os tres sobreviventes do naufraxio: o patrón do barco, Juan Padín, e o seu sobriño, Eduardo Rial Padín, así como o mozo ganés Samuel Kwesi, residente en Marín que se atopan "ben" pero "moi afectados animicamente", segundo lles trasladaron ás familias. Após a identificación, comezarase coa tramitación por parte das autoridades canadenses e españolas para a repatriación dos corpos.


Summary: De 73 anos, leva 16 retido sen cargos na súa contra.

Un home de 73 anos de nacionalidade paquistaní, o máis ancián dos que están encarcerados na prisión que Washington ten na illa de Cuba, na baía de Guantánamo, foi notificado nas últimas horas que se aprobara a súa liberación tras máis de 16 anos preso, informou a axencia de noticias Associated Press. Saifullah Paracha, que foi detido polos seus supostos lazos con Al Qaeda, nunca chegou a ser imputado por ningún cargo. Tal e como é habitual, a notificación da liberación carecía dunha explicación detallada. Simplemente comunicaba que Paracha "xa non é unha ameaza en curso" para os EUA, sinalou o seu representante legal, Shelby Sullivan-Bennis. Paracha, que tiña a súa residencia nos EUA e unha propiedade na cidade de Nova York, era un home de negocios adiñeirado no Paquistán. As autoridades argumentaron que se trataba dun "facilitador" de Al Qaeda que axudou cunha transacción financeira a dous dos organizadores dos ataques do 11-S. El sostén que non sabía que eran membros de Al Qaeda e nega calquera vínculo con organizacións consideradas terroristas polos EUA. Dereito internacional Washington, que capturou a Paracha en Tailandia en 2003 e trasladouno a Guantánamo en setembro de 2004, defende que o dereito internacional ampara a detención indefinida sen presentar ningún cargo. Porén, organizacións como Human Right Watch consideran que non se trata de prisioneiros de guerra ─non hai un conflito entre Estados─ e polo tanto Guantánamo é ilegal. Paracha, que padece diabetes e unha doenza cardíaca, compareceu en novembro por oitava vez ante a comisión que revisa a situación dos reclusos. Esta comisión foi instaurada polo presidente Barack Obama co fin de previr a liberación de presos que as autoridades consideraban que poderían levar a cabo accións hostís contra os EUA tras saíren de Guantánamo. 40 prisioneiros Ademais de Saifullah Paracha, o Goberno do presidente Joe Biden aprobou que outros dous presos de Guantánamo sexan liberados para a súa extradición a varios países que imporán medidas de seguridade na súa contra, segundo detallou The New York Times. Trátase de Abdul Rabbani, paquistaní de 54 anos, e Uzman Abdul al Rahim Uzman, un iemení de 40. Ningún foi imputado durante as dúas décadas que levan baixo custodia. En Guantánamo hai na actualidade 40 prisioneiros: 12 imputados por crimes de guerra e un condenado; outros 19 son considerados demasiado perigosos para seren trasladados a un terceiro país, e o resto agardan a extradición desde hai anos.


Summary: Tamén solicita autorización sobre as batidas autorizadas no último ano e o seu resultado. Lembra que a poboación do lobo en Galicia leva décadas estable e avoga por prácticas preventivas, información e por un pagamento de indemnizacións xustas. O Goberno galego recortou este ano un 25% o orzamento para compensar os danos provocados por este animal

ADEGA vén de dirixir un escrito á Dirección Xeral de Patrimonio Natural solicitando que suprima as autorizacións para cazar lobos. A entidade ecoloxista sinala que se trata "dunha práctica anacrónica, acientífica", que "non proporciona solucións de coexistencia coa gandería, condiciona a ecoloxía da especie" e que "perpetua unha visión negativa sobre o papel e función que o lobo xoga no medio natural". ADEGA solicitoulle tamén á Xunta información sobre o número de batidas concedidas no último ano e o seu resultado. En concreto, a entidade amosa a súa "preocupación" polas "condicións que poden estar detrás da autorización" das recentes batidas celebradas en Abadín e Vilalba, que non deron con lobo ningún. ADEGA solicitoulle tamén á Xunta información sobre o número de batidas concedidas no último ano e o seu resultado A asociación destaca que dende os censos dos anos 80 a poboación do lobo na Galica ofrece un tamaño semellante. O lobo está presente no 72,17% do territorio galego, máis en Lugo e Ourense e en menor medida na provincia de Pontevedra. Con todo, é o norte da provincia de Pontevedra e o sur da de Ourense a que presentaría concentracións maiores. O censo de lobo ibérico realizado entre os anos 2013 e 2015 cifraba as mandas de lobos existentes en Galicia en 90, 14 delas compartidas con Asturias, Castela-León e o norte de Portugal. O número total de lobos en Galicia situaríase así entre os 600 e os 800 exemplares. A asociación destaca que dende os censos dos anos 80 a poboación do lobo na Galica ofrece un tamaño semellante "Non hai máis lobos, a poboación non medra e mantense sumida nun control ilegal polo que morren de 200 a 300 exemplares anuais, practicamente o mesmo numero dos que nacen" sinala ADEGA. A entidade engade que si hai un incremento na contabilización dos danos debido á mellora no rexistro das comunicacións do 012 e á maior publicidade das axudas "e non por un incremento da poboación". "As axudas compensatorias e as que incentiven un maior e mellor manexo preventivo deben incrementarse, e non decaer coma acontece neste último ano", subliña a organización. En 2016 o número total de reses mortas por ataques de lobos (ou doutros animais) foi de 1.573, fronte ás 1.258 de 2015 e ás 1.466 de 2014, unha cifra que se mantén estable nesta década, e que tivo o seu máximo en 2010 (1.733). Neste tempo descendeu o número de ovellas mortas, pero incrementouse o de vacas. Lugo é a provincia con máis reses mortas, con máis dun terzo do total. As axudas convocadas pola Xunta para paliar os danos producidos polo lobo para o ano 2018, publicadas en xaneiro, achegan 279.958 euros, cen mil euros menos dos que se achegaban na orde correspondente ao pasado ano (379.958) e inferior tamén á convocatoria de axudas para 2016 (358.958 euros). Sobre as batidas, ADEGA lembra que aínda que están previstas no Plan de Xestión do Lobo de 2009, "precisan de informes técnicos e autorizacións rigorosamente xustificadas", algo que non sempre se cumpre Sobre as batidas, ADEGA lembra que aínda que están previstas no Plan de Xestión do Lobo de 2009, "precisan de informes técnicos e autorizacións rigorosamente xustificadas", algo que non sempre se cumpre. A entidade sinala que "unha aplicación rigorosa do Plan resultaría suficiente para proporcionar solucións sen necesidade de recorrer a unha medida tan drástica, polémica e daniña". Ademais, lembra que os controis "poden ter un efecto contrario ao pretendido e incrementar os danos. Non existe evidencia científica que demostre o éxito deste tipo de actuacións". "Pedímoslle á Xunta que poña en marcha un plan de divulgación e sensibilización sobre a especie, tal e como marca a normativa. Sobre o lobo infórmase con escaso ou nulo rigor, e só fai falta unha desas noticias para que a nivel local cause un impacto ecolóxico crítico para a especie", explica ADEGA. Prevención e pagamento xusto de indemnizacións "De manterse un presuposto anual acorde cos danos producidos, e de efectuarse os pagos en poucas semanas, así como simplificando o método de tramitación, avanzaríase moito na mellora de solucións para favorecer a coexistencia" "Matar lobos é algo anacrónico e as alternativas de xestión pasan por activar protocolos de manexo preventivo do gando, que vén mostrándose coma a maneira máis efectiva para reducir os danos", resume. Ademais, engade que as medidas preventivas "deben completarse cun áxil e xeneroso pago de medidas indemnizatorias por danos". "Unha insuficiente dotación, xunto cos atrasos acumulados e a tardanza en facer efectivas estas axudas son un problema que impiden alcanzar unha solución", sinala. "De manterse un presuposto anual acorde cos danos producidos, e de efectuarse os pagos en poucas semanas, así como simplificando o método de tramitación, avanzaríase moito na mellora de solucións para favorecer a coexistencia", din. Neste sentido, dende ADEGA avógase por cambios na tramitación. "Os danos que sexan certificados in situ polos Axentes de Medio Ambiente como ataque seguro de lobo, sexa suficiente dita acta pra resolver o pago en cuestión de días, sen necesidade de agardar ao ditame da comisión de valoración de danos. Só naqueles casos onde os Axentes puideran apreciar dúbidas razoables da orixe dos danos pois someter a verificación á comisión de valoración", sinala.


Summary: A bisneta de Manuel Rodríguez, alcalde asasinado polos fascistas, tomará parte n acto, e outros familiares de veciños represaliados polo franquismo estarán no acto, que será o sábado 31 de outubro.

O Mes da recuperación da Memoria Histórica de Cuntis vai ter un broche especial este sábado, 31 de outubro, coa celebración dun pleno simbólico para restituír a derradeira corporación da II República neste concello, destituída e represaliada polo golpe de estado franquista de 1936. O acto decorrerá na Casa da Cultura Roberto Blanco Torres. Estará presidido polo alcalde, Manuel Campos Velay, que abrirá unha quenda de intervencións dos portavoces dos grupos con representación na actual corporación. Posteriormente será a quenda de Vanessa Fuentes Guerra, bisneta de Manuel Rodríguez, Alcalde republicano en 1936 e asasinado polos franquistas, que abrirá unha posterior quenda de intervencións de familiares de cuntienses represaliados durante a ditadura. O acto, que estará acompañado pola música de Manoele de Felisa así como de Mini e Mero; rematará na Horta do Cura onde terá lugar a descuberta dunha placa que honrará a todas as cuntienses represaliadas durante a ditadura franquista.


Summary: Leilía, De Vacas, Xosé Lois Romero & Aliboria e Os do fondo da barra serán os pratos fortes da XII Festa Galega de Malpica

Este verán a música tradicional galega volverá a inunda as rúas de Malpica con motivo da celebración da XII Festa Galega, que terá lugar os días 16 e 17 de agosto. Unha festa que conxuga o mellor da música galega contemporánea, que este ano estará representada por bandas como Leilía, De Vacas, Xosé Lois Romero & Aliboria ou Os do fondo da barra. Non serán os únicos que convirtan Malpica no epicentro da música folk durante toda unha fin de semana. Pronto chegarán máis novidades, pero cómpre ir reservando a data. Leilía tocarán o venres 16 de agosto. O sábado 17 celebraranse os outros tres concertos, nos que reuniremos estilos moi diferentes da música galega de hoxe e de sempre.


Summary: Un grupo de militantes das xuventudes do Partido Popular apuparon @s estafad@s polo calote das preferentes que se manifestaban ás portas da Audiencia Nacional española coincidindo coa declaración de Cospedal. Vídeo no interior

Desprazáronse desde Castela A Macha para amosaren o seu apoio á secretaria xeral do Partido Popular. Ao berro de "Cospedal! Cospedal!" unha vintena de moz@s agardaban ás portas da Audiencia a chegada da líder popular. Xunto a el@s, estafad@s polo calote das preferentes manifestábanse tamén perante o Tribunal para denunciaren o roubo dos seus aforros por Bankia --entidade financeira resultante da fusión de Caja Madrid con outras caixas españolas. A mocidade de NNGG rematou por trocar os seus apoios a Cospedal en asubíos e mofas @s estafad@s. As risadas d@s simpatizantes do PP logo se moveron polas redes sociais que converteu oz hastag #NNGGdelPP e #NuevasGeneraciones en trending topic.


Summary: Na súa mensaxe de fin de ano o presidente da Xunta destaca o crecemento económico e a creación de emprego. Fai tamén referencias á mocidade e á lingua, a pesar das estarrecedoras cifras de paro e emigración moza, e do descenso de galegofalantes.

O presidente da Xunta pronunciou este mércores a xa tradicional mensaxe de fin de ano, e no conxunto das súas palabras a idea clave que podemos tirar é a do optimismo. Un optimismo desbordante ante o 2015, mesmo no referido á situación económica. Dende o Centro Tecnolóxico de Automoción de Galicia, no Porriño, Alberto Núñez Feijoo salientou que "a Galicia que decrecía economicamente é agora unha Galicia que aspira a crecer un 2% o próximo ano e a Galicia que destruía emprego é agora unha Galicia que está empezando a crear emprego". Engadiu, iso si, que isto "non é dabondo para levar a tranquilidade a tantos fogares con problemas" pero "é un limiar necesario". Para, a seguir, enumerar unha serie de vitorias estatísticas, coma a "mellor marca de exportacións e balanza comercial" ou o incremento da débeda pública por debaixo da media das autonomías. No seu optimista discurso non houbo mencións aos centos de milleiros de galegos e galegas en situación de pobreza, pero si pasaron dende as recentes cifras de visitantes ata os contratos en automoción e estaleiros No seu optimista discurso non houbo mencións aos centos de milleiros de galegos e galegas en situación de pobreza, pero si pasaron dende as recentes cifras de visitantes ("este ano batemos o récord de viaxeiros internacionais") ata os contratos en automoción e estaleiros ("os anuncios recentes de contratos e investimentos nestes sectores non son unha casualidade, nin un regalo. Competiamos cos mellores do mundo, e gañamos"). Tamén a corrupción, da que se limitou a afirmar que "xuntos podemos gañar unha batalla crucial que atinxe á limpeza da nosa vida pública" e que "existe a forza necesaria para vencer individuo que militan no seu interese persoal. Está na indignación cidadá que producen, tamén na dos cidadáns que nos dedicamos á política e que asistimos a como se desvirtúa o servizo público polo que tratamos de dar o mellor de nós mesmos". Sobre a corrupción política limitouse a dicir que "xuntos podemos gañar unha batalla crucial que atinxe á limpeza da nosa vida pública" Núñez Feijoo mesmo fixo referencias á mocidade, a pesar das estarrecedoras cifras de desemprego xuvenil e de emigración: "Galicia é a catedral de Santiago; Galicia é este Centro Tecnolóxico; Galicia son as mozas e mozos. Pasado, presente e futuro". E tamén ao idioma galego, sobre o que dixo que "Galicia é tamén unha lingua, unha lingua que expresa o que fomos, o que somos e o que queremos ser" e para o que pediu "recuperar" o clima de "complicidade afectiva que se sobrepuxo ás dificultades". Un discurso baleiro de contido no que non houbo mención ao descenso de falantes, nin a medidas concretas para reverter esa situación; tan só un "todos sabemos que o galego nos enriquece, e mesmo nos facilita estar no mundo con boas ferramentas expresivas". Núñez Feijoo gabouse igualmente de "dicir a verdade" sinalando que "mentres a demagoxia cae no simplismo e trata o pobo como menor de idade, a misión do gobernante democrático é dicir a verdade, con toda a súa complexidade, a unha cidadanía adulta". Núñez Feijoo: "A misión do gobernante democrático é dicir a verdade, con toda a súa complexidade, a unha cidadanía adulta" O presidente da Xunta abriu o seu discurso destacando que "nos transos máis aciagos, Galicia non parou de esforzarse, de investigar, de estudar, de emprender" e que "Galicia atravesou unha crise, pero o noso xeito de ser e de facer nunca estivo en crise. Os nosos valores mantivéronse en pé". E pechouno cunha mensaxe semellante, falando "dunha Galicia que nunca se resigna, dunha Galicia que escribe o seu destino. Seguirémolo facendo neste 2015" e concluíndo "que o xa avanzado foi na dirección axeitada".


Summary: O ex presidente da Confederación Hidrográfica do Miño e antigo edil en Lugo, Francisco Fernández Liñares, admitiu ante a xuíza os pagamentos que as empresas da suposta trama lle facían como "agradecemento" e que sumarían uns 300.000 euros. Audio da declaración no interior.

No inicio do outono de 2012 estouraba a Operación Pokémon. A xuíza Pilar de Lara ordenaba varias detencións e as primeiras en saltar aos titulares da prensa foron as dos alcaldes de Ourense e Boqueixón. Xunto a eles compartía protagonismo Francisco Fernández Liñares, ex presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil e antes home forte dos gobernos de Xosé López Orozco no Concello de Lugo. Ao ser chamado a declarar ante De Lara o que fora responsable en Lugo de áreas tan sensibles como Seguridade Cidadá, Urbanismo ou Economía admitiu que recibira pagamentos de múltiples empresas por importes que, sumados, achéganse aos 300.000 euros, pero antes quixo facer ver que, cando menos de palabra, estaba arrepentido do que fixera ata había pouco tempo. Despois de ser informado de que sentaba ante a xuíza como "suposto autor de varios delitos de suborno, prevaricación, tráfico de influencias, falsidade documental" ou "revelación de segredos", Liñares solicitou poder "empezar" por "manifestar" o "meu absoluto arrepentimento". Así consta na gravación desa declaración, incluída na parte do sumario sobre a que xa non pesa o segredo e a cuxo contido tivo acceso Praza Pública. O ex edil empezaba pedindo perdón porque "só faltaba que non o fixese". Esas desculpas, veu dicir, non chegaban tanto polo feito de que enriquecerse irregularmente sexa intrinsecamente malo, senón porque o fixo en plena crise económica. Liñares di estar arrepentido por enriquecerse "ilicitamente" nun "momento de tanta crise" El, admitiu no xulgado, fíxose "cun patrimonio indebido" mediante o "abuso" dos cargos que ostentaba e, polo tanto, "ilicitamente". E "nun momento de tanta crise", no que "tan mal o pasan moitas persoas", o que corresponde é "resarcir á sociedade" a través de Facenda, do Ministerio de Xustiza ou "onde proceda". No inicio desa longuísima declaración Liñares amósase disposto a devolver "a parte do meu patrimonio que corresponde ao que ilicitamente gañei", porque consideraba que "é o que procede e, en certa maneira, é o que pide a opinión social". "Iso é de agradecer e, cando menos, hónrao se o arrepentimento é sincero, como me dá a impresión", retrucoulle a xuíza. Pagamentos mensuais das empresas Tras o acto de contrición a xuíza entrou en materia instando a Liñares a ratificar se, como viñeran averiguando os investigadores, fora receptor de cartos de múltiples empresas concesionarias de servizos públicos. Lonxe de negalo, Fernández Liñares admitiu eses cobros e "a fórmula" a través da que se realizaban. "Todas eran empresas amigas miñas, coñecidas", evidencia o ex edil, e pagaban porque quedaban "moi agradecidas" por seren receptoras de contratos públicos. Esa, sinala, era a razón das súas "doazóns" e "compensacións". "Todas eran empresas amigas miñas, coñecidas" que quedaban "moi agradecidas" por ter contratos públicos, declarou Segundo Liñares non había "ningún pacto previo" ou "porcentaxe establecida" para os cartos que ía cobrar. Non obstante, "a través de Javier Reguera", funcionario do Concello de Lugo ligado a Liñares por, segundo o sumario, unha "excelente relación", recibía cada mes un sobre con 1.500 euros como contraprestación pola concesión á empresa Cechalva do servizo municipal de guindastre en Lugo. "De parte de quen" chegaban eses cartos? Preguntou a xuíza. "Non sabería dicirlle con exactitude". Ese diñeiro enviábao "a empresa en si mesma", respondeu o imputado. A través dun sistema semellante chegaban tamén os pagamentos de Doal, a empresa do grupo Véndex que xestiona a ORA en Lugo. Neste caso, a asignación eran 1.000 euros ao mes. Pero, "por que se estableceu esta retribución mensual, en vez dun pagamento único como noutras ocasións?", cuestionou De Lara. "Non sabería contestarlle", retrucou Liñares, quen explica que Doal realizaba ese "agradecemento por que se lle concedese a ORA", aínda que, asegura, "eu non fixen nada para que se lles dese" esa adxudicación. Se cadra, especula, os pagamentos periódicos realizábanse porque "lles parecería máis doado de camuflar, ofrecéronmo eles", afirma. "E vostede non dixo que non", abondou a xuíza.