Summary: Os sindicatos do ensino convocan esta mañá en Compostela (11.30 horas) a segunda das mobilizacións en contra do protocolo deseñado pola Consellaría de Educación para adaptar o inicio do curso escolar ás circunstancias que impón a Covid-19.

A Xunta publicábao, con mínimas modificacións, o pasado día 23, na mesma xornada na que familias, docentes, estudantes e persoal dos centros se concentraban por centos diante de San Caetano para amosar a súa oposición ao documento e reclamar a súa retirada e unha nova redacción consensuada coa comunidade educativa, na que se inclúan medidas como a contratación de persoal, docente e non docente, e a redución de alumnado por aula, coas que poder ampliar as distancias mínimas nos centros para reducir o risco de contaxios. Nesta ocasión, as organizacións convocantes –CIG, UXT, CCOO e ANPE– chaman a formar unha cadea humana que arrodee a sede da Xunta en San Caetano, nun acto simbólico co que "confinar" o protocolo dentro da Consellaría que se acompañará, de novo, dunha cazolada na que facer notar o rexeitamento aos plans da Xunta para a volta ás aulas. Non será o único acto do día en contra do protocolo: en Cangas, o Consello Escolar Municipal en pleno convoca, ás 21 horas, un novo acto de protesta diante do Concello para exixir a negociación dun protocolo que garanta a saúde do alumnado, mentres que en Vigo, a Federación de Nais e Pais de Alumnado da comarca, Foanpas, chama as familias a escenificar na rúa (20 horas, en Urzaiz) unha aula nas condicións que estipula o protocolo da Xunta, dentro do seu calendario de mobilizacións en contra da planificacion do Goberno galego, elaborado en contacto coa Confederación de Anpas Galegas, Confapa e outras federacións de nais e pais. Comparecencia no Parlamento Mais a oposición ao documento non chega unicamente desde a comunidade escolar. O BNG e o PSOE rexistraban onte unha petición conxunta para solicitar a comparecencia da conselleira en funcións de Educación, Carmen Pomar, na Deputación Permanente do Parlamento galego para dar explicacións sobre o protocolo e a súa aplicación nos centros de ensino do país. Nunha comparecencia pública, a deputada electa nacionalista Olalla Rodil, portavoz parlamentaria de Educación na pasada lexislatura, lembrou a oposición xeneralizada que suscita o plan da Xunta, que "deriva a responsabilidade aos centros educativos e non prevé nin contratación de persoal nin medios para a súa implantación". "É necesario máis investimento público e que o protocolo vaia acompañado de orzamento porque a Consellaría pretende aplicar medidas a custo cero, sen contratar máis docentes nin reducir a ratio de estudantes por aula, como recomendan as institucións sanitarias internacionais", denunciou Rodil, quen critica ademais que o Goberno galego estea recomendando que limitar as reunións familiares ou de ocio a 25 persoas, "pero vexa normal ter 30 estudantes nunha aula durante horas". Na mesma liña, o deputado electo do PSdeG Luis Ávarez reclamou onte un "marco estábel, seguro e dotado dos recursos humanos e materiais necesarios" para o inicio do curso e tamén para os servizos complementarios de comedor e transporte e emprazou a Xunta a "deixar de repartir responsabilidades e sinalar ás demais Administracións e aos centros escolares para afrontar a súa responsabilidade de Goberno". Na Coruña, tamén a Marea Atlántica demandou do Goberno galego "os fondos necesarios para que a volta ás aulas sexa segura desde o punto de vista sanitario e para impedir que os centros de ensino se transformen en focos de rebrotes", fronte a un protocolo que pretende aplicarse "a custo cero" e deixando "toda a responsabilidades aos centros". Igualmente, a Marea de Vigo posicionouse onte contra a "imposición" do protocolo sen negociación algunha coa comunidade educativa. "De nada vale estabelecelo de forma unilateral sen dotalo nin de orzamento nin de persoal, deixando coma sempre nas mans da comunidade educativa e das familias cuestións tan relevantes como a garantía de comedor escolar para todo aquel alumnado que así o precise", advertiu. Na plataforma Change.org, unha petición particular leva recollidas máis de 6.100 sinaturas para exixirlle á Xunta "saúde nas escolas" e demandar que asuma as súas responsabilidades na política educativa galega. Brión, contra o fechamento da unitaria da Luaña A corporación municipal de Brión vén de emitir un comunicado conxunto no que insta a Xunta da Galiza a "adoptar as medidas precisas" para garantir a continuidade da escola unitaria da Luaña de durante o curso 2020-2021, "con independencia do número de alumnas e alumnos matriculados". Con esta reclamación, únese á acción das cinco familias que solicitan unha moratoria á aplicación da normativa que fixa en seis o mínimo de escolares neste tipo de centros, en atención á situación sanitaria "excepcional" e á falta de recintos para a socialización de menores nesta parte do municipio. Para os grupos municipais, a supresión da unitaria suporía "dar as costas" a un modelo educativo de proximidade e eliminar "un dos poucos servizos que axudan a fixar poboación no rural". A corporación apela tamén á cuestión sanitaria e á masificación que suporía para o CEIP que recibiría este alumnado. Este posicionamento súmase ao da comunidade educativa de Brión –as ANPA da escola de Sabaxáns, a dos Ánxeles e a dos CEIP de Pedrouzos e Brión, ademais das familias da Luaña–, que tamén se pronunciou contra a decisión de fechar a unitaria, denunciando que os criterios da Xunta "priorizan o economicismo fronte ao dereito constitucional de protección da saúde das crianzas". Tamén o BNG censurou onte, por boca da deputada electa Olalla Rodil, a situación deste centro. Ademais, na Coruña, familias do CEIP Salgado Torres están a recoller sinaturas en contra da decisión da Consellaría de Educación de fechar unha unidade de educación infantil por non alcanzar, por un, o mínimo de 25 matrículas.


Summary: A meirande parte da tripulación de orixe peruana ten familia na Galiza. As autoridades aínda non confirmaron o achado de ningún dos mariñeiros do país andino.

A comunidade peruana na Galiza está en ascuas coas noticias que chegan desde o Canadá, onde esta terza feira desapareceu o pesqueiro 'Vila de Pitanxo' a 450 quilómetros da costa de Terranova con 24 tripulantes a bordo, dos cales unha decena son de orixe peruana ou proceden do Perú. A maioría dos tripulantes peruanos están asentados en Vigo, onde a comunidade do país andino ten unha forte presenza na Galiza. Só un dos tripulantes que vivía en Vigo non ten familia en territorio galego, mais a comunidade peruana púxose en contacto coa súa nai no Perú. De feito, o vindeiro domingo, 20 de febreiro, celebrarase unha misa en memoria da tripulación peruana do barco que terá lugar na igrexa Nosa Señora da Paz, en Vigo. En declaracións á axencia Europa Press, o presidente da Asociación de Peruanos na Galiza, Pedro Guillermo Arana Rojas, mostrou a consternación de toda a comunidade peruana, que se mantén en contacto coas autoridades locais. Tamén está en contacto co consulado en Barcelona, do que dixo que "puxo a camiseta do Perú" para traballar neste caso, pendentes tamén da posíbel "repatriación" do cidadán que non ten familia na Galiza, malia que aínda non hai confirmación de que o seu corpo fose atopado. A tripulación peruana é nova, a maioría de entre 20 e 30 anos ou 30 e poucos anos, e entre eles, explicou, estaban embarcados un tío e o seu sobriño, afincado en Vigo. Alén dos residentes na cidade olívica, tamén hai cidadáns afincados na comarca do Morrazo. No operativo de busca rescatáronse tres persoas e outros dez corpos foron recuperados, de entre os cales, segundo as fontes familiares conxultadas, habería varios cidadáns peruanos. Pedro Arana lembrou que 50% dos cidadáns peruanos na Galiza chegan para traballar no sector do mar. Neste senso, segundo os datos da Seguridade Social, a decembro de 2021, só en afiliacións de estranxeiros contabilizáronse 92 cidadáns de orixe peruana anotados no sector do mar.


Summary: Dous viños do sur: Bruña 2021 e O Mare Namorado.

Os encantos do noso sur Rosal e Condado son subzonas de Rías Baixas na xeografía vitivinícola oficial. Teñen o interese de conservar, con dificultade, a elaboración de tintos e brancos plurivarietais. Aquí non sempre o albariño está só. E non debería. Algunhas producións ofrécennos plurivarietais de interesante complexidade e equilibrio xa desde a viña. Bruña combina albariño, caíño branco, treixadura e loureira, que tamén coñecen como marqués. Un branco delicioso. Elegante e fresco. Un salto adiante prometedor neste novo proxecto vitivinícola. Novidades na revolución. Bruña 2021 / O Rosal fóra de DO / Sergio Álvarez e Roberto Bruña / 12,75€ Namorado da mítica tinta femia No val de Cela en Bueu cultivan secularmente a tinta femia. Nas adegas desas casas conseguen uns viños dunha sublime singularidade, loubados en cada furancho e mesmo na nosa literatura. Son tintos lixeiros e incisivos, expresivos e cantareiros, saborosos e finos. Antonio Portela decidiu poñerse a vogar entre as viñas incomparábeis do mar do Morrazo con esforzo, paixón e coñecemento. Nós namoramos este verán do seu rosado. Logradísima interpretación dun caíño costeiro que nos devolve aos ancestrais aromas e sabores roubados. Tan nosos e tan alleos. O Mare Namorado / Rose Femelle 2019 / Morrazo fóra de IXP / Antonio Portela / 25,50€


Summary: "Cal é o prezo medio dun gramo de cocaína na rúa?" foi a pregunta que o programa 'Atrápame se podes' formulou este sábado a dúas concursantes.

A CRTVG pediu desculpas esta segunda feira pola inclusión no concurso 'Atrápame se podes' emitido o pasado sábado, día 5 de marzo, dunha pregunta na que se interpelaba a dúas concursantes sobre o prezo actual dun gramo de cocaína e ofrecía como resposta dúas opcións: 60 euros e 6 euros. A respecto desta cuestión, a CRTVG sinalou nun comunicado publicado na súa páxina web que "non estaba no ánimo do programa infravalorar o grave problema que supón a drogadicción" e afirmou que a formulación desa pregunta "non era a axeitada, máxime tratándose dun programa de cuestións sobre cultura xeral". O Comité Intercentros da CRTVG pide explicacións sobre o "inaceptábel" programa 'TanxuFesta' A corporación pública, que eliminou o programa das súas plataformas online, subliñou que o compromiso dos medios públicos na loita contra a drogadicción é "incuestionábel". "E así o deixa claro tanto no seu labor diario como nas diferentes accións e alianzas institucionais en vigor coa fin de eliminar este grave problema social", apuntou. Pola súa parte, a produtora do programa, Voz Audiovisual, considera que a pregunta "nunca debería terse exposto" da forma que apareceu en pantalla. "O contamos todo": A CRTVG volve bater co galego Aliás, explicou que o dato que respondía á pregunta "Cal é o prezo medio dun gramo de cocaína na rúa?" aparece recollido no informe do Observatorio Español das Drogas e as Adiccións (CEDA), que elabora cada ano o Ministerio de Sanidade do Goberno de España, pero "foi trasladado aos concursantes cunha formulación inoportuna". Por iso, desde a produtora piden "desculpas" por "esta lamentábel equivocación" da que deron conta nas últimas horas centos de galegas e galegos a través das redes sociais.


Summary: O 'sindicalismo galego na transición' poderá verse até o 31 deste mes no Pazo de Fonseca da USC. "O sindicalismo nacionalista naceu dunha necesidade da clase obreira galega", afirmou na inauguración Suso Seixo, secretario xeral da CIG.

Era 1972 e, embora a represión, o asfixiante control e a violencia da ditadura franquista, agromaban xermes como o da Fronte Obreira da UPG ou, no campo estudantil, ERGA. Cinco anos despois, 1977, no estado asínábanse os pactos da Moncloa e en Galiza creábase a ING (Intersindical Nacional Galega), unha ferramenta sen a que non se pode explicar a clase traballadora galega. 1972 e 1977 son os anos nos que se centra a mostra 'O sindicalismo galego na transición', título da exposición que a Fundación Mocho Reboiras, en colaboración coa Deputación da Coruña, a USC e O Galo pode verse en Santiago de Compostala, após o seu paso por Ferrol e A Coruña. Trece paneis e proxección permanente de vídeo a través dos que adentrármonos na xénese, desenvolvemento e consolidación do sindicalismo nacionalista no contexto de pulo do movemento obreiro galego nos últimos anos do franquismo e na transición. Estará no Pazo de Fonseca, a biblioteca xeral da USC, até o vindeiro 31 de marzo. Manuel Mera, presidente da Fundación Moncho Reboiras, convidou a tirar aprendizaxes daqueles anos. Así, lembrou que nos sucesos de Ferrol en 1972 e a conseguinte represión, o movemento obreiro ficou enfraquecido. "porén, ao pouco tempo naceron novos movementos e organizacións con máis vitalidade". María Antonia Pérez, da AC O Galo, lembrou o peso de Compostela naqueles anos de forxa do sindicalismo galego e quixo ter unha lembranza e un agradecemento a "todos os galegos e galegas" que ao longo dos anos "estiveron sempre a carón das causas que supuxeron un avanzo para a clase traballadora". Importancia De por parte, Suso Seixo, secretario xeral da CIG, quixo incidir na importancia desta exposición por varias cuestións. Unha delas, a de divulgar o acontecido naqueles anos, algo fulcral para entender a Galiza da actualidade. "O sindicalismo nacionalista naceu por unha necesidade da clase obreira galega de ter organizacións que deran resposta ás súas problemáticas". Situacións como o "expolio, a emigración, ter industrias de enclave". Outro aspecto a salientar da exposición, proseguiu, é a de permitir valorar como dereitos e avances na calidade de vida se gañaron a base de mobilizacións, loitas e sacrificios por parte da clase traballadora. E son conquistas que se están a perder nestes anos, de aí a importancia da mobilización social para recuperalas. Pereira Fariña, vicereitor de Comunicación da USC, instou a "coñecer a historia" para así evitar "repetir erros" ao tempo que se "Valoran" as cousas que se fixeron ben. Parabenizou a exposición e afirmou que "actividades como esta non son só looábeis, matén imprescindíbeis".


Eu nom sou hooligan e nunca o fum. Nom sou umha pessoa com umha condiçom física que me permita umha forma tam "intensa" de viver os espetáculos desportivos. Assim como nas manifestaçons nom sou dos mais valentes, porque sou fisicamente torpe e as corridas com a polícia costumam saldar-se com com algum golpe e com algumha lesom para mim, quando um é hooligan sabe que sempre encontrará alguém que seja mais hooligan. Quanto mais te meteres no papel, evidentemente mais riscos corres, agora que o tema da violência no futebol nom é cousa unicamente de "claques radicais". Há políticos e dirigentes do mundo do futebol que incitam à violência e ao ódio (e praticam-nos) numha maior medida inclusso, e ainda por cima com a mídia fazendo-lhe de amplificador, e inclusso fazendo-lhe coro. Casos patéticos como o de Leri ou o de Paco Vázquez estám aí, o seus anedotários estám registados nas hemerotecas. Na liga espanhola, casos de diretivos, jogadores e algum ténico que tenham encorajado a agredir a torcidas rivais há a eito, e nom apenas na primeira divisom. Mesmo em ligas modestas e de base, um pode ver episódios de violência. Isso sim, acontecem factos como o registado nas cercanias do estádio Vicente Calderón de Madrid, e parece que há um rejeitamento unánime por parte da maioria social, que naturalmente nunca tivo nada a ver com a violência no futebol ou qualquer outro desporto. Naturalmente, no estádio os violentos só som os que se situam numha parte determinada da bancada, e o resto de espetadores e espetadoras jamais coream os seus cánticos e palavras de ordem. Estamos seguros dessa afirmaçom? Um escuita as declaraçons feitas por vizinhança da Corunha ou siareiros habituais de Riazor, e algumha cousa cheira mal. Algumha cousa nom encaixa, definitivamente. Ou as pessoas mentem, ou nom tenhem memória. Toda a gente na Corunha via os Riazor Blues como umha claque perigosa, equiparável a claques violentas como Ultras Sur, Frente Atlético, Supporter Sur ou Brigadas Blanquiazules? A resposta é nom, hipocrisias à parte. Todo corunhês ou corunhesa da minha geraçom conhece a algum Riazor Blues. Som todos gente violenta? Som todos gente pacífica? Há de tudo? Há mais de uns que de outros? É a violência a moeda de cámbio habitual nas relaçons entre eles e com outras claques? Todos os episódios violentos que acontecerom à volta dos Riazor Blues tinham a ver com a atividade dos Riazor Blues? Perguntas para reflectir...eu particularmente nom vejo que os Riazor Blues nos seus comunicados oficiais incitem a agredir, nem vejo umha forma de se expressar que se poida equiparar a outras claques que sim que tenhem a violência como prática habitual. Esse discurso de que os Riazor Blues som "de extrema esquerda" e outras claques som da outra beira, e que os extremos tenhem um inevitável ponto de colisom, enfim...som relatos que afinal tenhem umha finalidade; a de justificar a repressom. Eu conheço a várias pessoas dos Riazor Blues e dos Celtarras, algumhas com militança política, sindical e cultural; outras, nom. Conheço numha claque e na outra pessoas com um considerável nível cultural e de instruçom, e conheço pessoas que andam em níveis bastante escassos de ambas cousas. Conheço pessoas em situaçom de precariedade laboral ou desemprego, e gente que aprovou oposiçons. Simplesmente, som gente do povo, tam diversa entre ela, como diverso pode ser qualquer coletivo humano. Os Riazor Blues, nom som nem de longe umha claque politizada, salvo que evidentemente rejeitam a presença de fascistas na sua bancada, porque de facto nascerom da unidade entre vários sectores dessa bancada para expulsar a elementos que pretendiam utilizar o estádio como ponto de captaçom da extrema direita. Quem nom lembra aos famosos Niki Sur? A memória enfraquece nas cabeças de alguns. É muito cómodo dizer que "tam bons ou tam maus som uns como os outros", mas nom é assim. Eu pessoalmente agradeço que no seu dia os heavies do "Komando Barricada" ou o pessoal da "Frente Foucellas" lhe dessem umha boa marimba aos Niki Sur e lhes deixaram claro que nom tinham cabimento em Maratón. Sobre tudo porque estas cousas, trascendem as portas do estádio. E se um dia temos a cem ou duzentos fascistas organizados na Corunha, ainda que seja desde o futebol, havemo-nos inteirar. Conheço gente de Madrid que pode falar do que significa ter um núcleo fascista a agir no seu bairro. Os nazis tenhem a violência como méio de propaganda. Onde há nazis há sempre violência. Há sempre agressons. Ameaças, provocaçons e caçarias. Isso de que os extremos colidem por atraçom necessária e de que dous nom brigam quando um nom quixer, é umha mentira, simplesmente. O que pense que vou fazer umha enéssima análise do acontecido nas proximidades do Vicente Calderón, erra. Nom é o meu cometido e nom poderia aportar nada a esse tema, chegamos a um ponto no que cadaquem interpreta as cousas como lhe convem. Simplesmente quero afirmar, ainda que me chovam as críticas, que nom todas as claques som iguais. Riazor Blues, Bukaneros, Celtarras, nom é igual do que Frente Atlético, Ultras Sur, Ultra Boys ou Ultra Violetas. As caçarias sistemáticas e os crimes do segundo grupo respondem a umha questom doutrinária; tem que haver um bode expiatório no que experimentar a propaganda do facto. E isto é no contexto das rivalidades futebolísticas ou nom. Agredir inmigrantes, indigentes ou gente de esquerdas, é necessário da óptica dos fascistas para transmitir presença e domínio no território. E sobre tudo, supremacia e poder. Quando as claques do primeiro grupo tenhem enfrentamentos com as do primeiro, costuma ser bem porque a claque fascista organizou umha operaçom de caça, ou bem porque se produz umha "visita" dos fascistas à cidade onde está sediado o clube da claque antifascista. Pode haver problemas mesmo entre seçons de umha mesma claque ou indivíduos de umha mesma claque; o que nunca vim é que membros de Riazor Blues ou dos Celtarras saissem pola cidade na procura de vítimas sobre as que praticar essa violência doutrinária que praticam desde as claques fascistas. Nom é igual, digamos o que digamos. Outra cousa é que agora prefiramos olhar para outro lado. De súvito resulta que há umha morte violenta e já os mesmos que imitavam os cánticos e as palavras de ordem dos Blues, olham para eles como se fosse um elemento estranho que cresceu à margem do corpo social. Nom. Um pode ser crítico com atitudes, com atuaçons, que também nom digo que haja que aplaudir-lhe tudo a ninguém. Atos criticáveis dos Blues? Muitos. Som iguais do que as claques fascistas? Quem conheça umha claque fascista de perto sabe que nom. Conheço siareiros do Madrid e do Atleti que o podem certificar.


Summary: A Asociación Cultural A Revira presentará un escrito no Concello para demandar o cumprimento da Lei de Memoria Histórica e a supresión de varias placas da Delegación Nacional de Sindicatos e un escudo franquista co lema Una Grande Libre rua Michelena

A Asociación Cultural A Revira presentará este 20 de novembro, aniversario da morte do ditador Francisco Franco, un escrito no Concello para pedir que se retiren os últimos símbolos franquistas na cidade de Pontevedra. Demandan o cumprimento da Lei de Memoria Histórica e a conseguinte supresión de varias placas da Delegación Nacional de Sindicatos e un escudo franquista co lema Una Grande Libre na rúa Michelena. A Revira explica que "afortunadamente a cidade conta com poucos símbolos franquistas, em comparaçom com o que acontece noutras urbes galegas, mas é tempo já de proceder à definitiva eliminaçom destes vergonhentos resíduos do totalitarismo". O colectivo lembra que "a eliminaçom destes símbolos nom só representa um acto de higiene democrática que já chega muitos anos tarde, senom que é umha obriga legal que tenhem as administraçons públicas, segundo afirma o artigo 15 da Lei de Memoria Histórica aprovada no ano 2007". Ademais, A Revira organizará o vindeiro 6 de decembro un roteiro urbano sobre a represión franquista na cidade, dentro das actividades do seu IX aniversario, "coa intención de afondar no coñecemento histórico deste negro periodo". A Revira pretende contribuir "á reivindicaçom das liberdades e à necessária concienciaçom contra a ameaça fascista, que sempre retorna em tempos de crise profunda como os que vivemos".


Summary: A Galiza ten 1.720 km de costa, unha frota pesqueira de máis de 4.200 embarcacións, 128 portos e perto de 20.000 traballadores e traballadoras no sector do mar. Mais non ten un órgano propio para a investigación de sinistros marítimos e as competencias en Salvamento Marítimo seguen en mans do Goberno español.

A traxedia do Vila de Pitanxo vai ser investigada pola Comisión de investigación de accidentes e incidentes marítimos (CIAM), adscrita ao Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana. Xa acordou a apertura da investigación e designou un equipo de investigadores. Este organismo, creado en 2008 ten recibido máis de 2.500 notificacións de accidentes marítimos e publicou 400 informes das investigacións, moitas delas sobre sinistros de buques galegos en augas galegas, xa que a Galiza non ten un órgano propio neste eido malia ter as competencias en rías e augas interiores. A propia Xunta de Alberto Núñez Feixoo desbotou no seu día que a Galiza tivese un organismo con esta finalidade argumentando que xa existía o do Goberno español e mesmo que cabía a posibilidade de que se nomeen para el membros das comunidades, se ben esta actuación corresponde ao Executivo estatal. Voces como a de Xabier Aboi, da CIG-Mar, entenden que un país mariñeiro como a Galiza debería contar cun órgano de seu para estes cometidos e apunta a Nós Diario , a respecto do existente a nivel estatal, que "debería funcionar ben, con claridade e sabendo o que é a pesca na Galiza". O pasado mes de abril, o Colexio de Oficiais da Mariña Mercante (Comme) presentou un recurso de reposición contra a decisión do Ministerio de nomear como membros da CIAM persoas que dependían laboralmente "dunha navieira que, ademais, protagonizou varios sinistros que foron obxecto de investigación por accidentes". O presidente da Federación Galega de Confrarías, José Antonio Pérez Sieira, considera en conversa con este medio que é bo maior "proximidade" na investigación aos sinistros no mar na Galiza mais lamenta que "desde os despachos" —e estean onde estean estes despachos, acrecenta— "non sempre se entende que como é o mar e a pesca". "En augas galegas" Se a consulta sobre a necesidade dun órgano propio para investigar accidentes marítimos se fai a pé de peirao, voces como a do mariñeiro José Martínez, que pasou pola pesca no sur de África, a mercante e agora está enrolado na baixura, entende que "sería o propio para os naufraxios ou sinistros que pasen nas augas galegas". O debate chega tamén a Salvamento Marítimo, unha materia que segue a ser competencia do Goberno español. No artigo 29 do estatuto de autonomía figura como unha das materias á que lle corresponde a execución da lexislación á comunidade. Os votos en contra do PP no Parlamento galego impediron até en tres ocasións (2010, 2014 e 2019) que se pedise a transferencia desta competencia a Galiza. Para Aboi é "inxustificábel" e "non ten sentido" que non estea transferida". "Na Galiza hai medios de salvamento da Xunta e hainos do Estado, deberían estar todos baixo o mesmo goberno, aquí", afirma.


Summary: O paro rexistrado volve subir no país, desta vez en máis de 7.000 persoas. O mercado laboral galego calca os malos datos de xaneiro de hai un ano, ao perder case o mesmo número de afiliados á Seguridade Social e sufrir un idéntico aumento relativo do desemprego.

Nin recuperación, nin emprego, nin expectativas. O paro volveu crecer en xaneiro, mes tradicionalmente malo para as cifras do desemprego. Foi a suba menos forte nun primeiro mes do ano no conxunto do Estado desde o comezo da crise, un triste consolo que non é tanto en Galicia, onde os datos case calcan aos de hai un ano, cun aumento relativo do 1,42% con respecto a decembro (fronte ao -1,45% de xaneiro do ano pasado) e unha perda de afiliados á Seguridade Social practicamente idéntica: 13.183 cotizantes menos agora fronte aos 13.249 que se rexistraran hai doce meses. O aumento relativo do paro é case idéntico ao de xaneiro de 2014, ao igual que o descenso do número de cotizantes En concreto, Galicia rexistrou no pasado mes de xaneiro 7.084 parados máis con respecto ao mes de decembro, o que deixa o número total de desempregados nas oficinas de emprego do país en 259.002, 22.075 menos que hai un ano, pero unha cifra inasumible nun contexto no que os dirixentes políticos se atreven a falar de recuperación e dun futuro esperanzador no plano laboral, onde a emigración, temporalidade e precariedade son norma. O mercado laboral galego destruíu máis de 13.000 empregos en xaneiro De feito, se os datos do paro volven ser negativos en Galicia -que teima en rachar o seu feble e escaso diferencial positivo co Estado- as cifras da afiliación á Seguridade Social son aínda peores. O mercado laboral destruíu máis de 13.000 empregos en xaneiro no país tras o remate da campaña do Nadal e a Xunta non se pode agarrar, nin tan sequera, aos últimos datos da EPA, que en España supuxo unha ridícula mellora pero que na comunidade autónoma supuxo pechar 2014 con 2.200 ocupados menos. En xaneiro, o número de cotizantes sitúase nos 913.329, máis de 242.000 menos que cando Feijóo chegou á presidencia da Xunta, aínda que 11.952 máis que hai un ano. Porque, unha vez máis, a diferenza entre o dato do paro e de afiliación non é pequeno: de máis de 6.000 persoas, o que indica que hai máis persoas cuxos postos de traballo desapareceron que persoas que se apuntaron nas oficinas de emprego. Isto pode ser debido a que moitos cidadáns renuncian a apuntarse ao paro -porque xa non o ven útil, non teñen dereito a prestación ou porque traballan na economía paralela- ou porque abandonan a busca de emprego. Galicia perdeu 424 empregos ao día neste primeiro mes do ano, onde cada xornada sumou 228 parados máis De feito, tanto nos datos de paro rexistrado ultimamente como nos da EPA revélase que Galicia non fai máis que perder poboación activa: a poboación que busca emprego cae, xa sexa porque emigra, deixa o mercado laboral ou volve aos estudos. Tal e como detallou Praza, case a metade das persoas que causaron baixa no paro durante 2014 non atoparan traballo. Producíronse case medio millón de baixas de persoas demandantes de emprego no país, das que algo máis de 274.000 tiveron como causa a colocación. As restantes, practicamente o 45% do total, producíronse por "non renovación" da demanda, isto é, porque a persoa demandante de emprego non selou a popularmente coñecida como tarxeta do paro na data correspondente, ou por "outras causas", entre as que figura de forma destacada a realización de cursos de formación e doutro tipo de estudos. E o ano que vén de comezar non parece mudar a pésima tendencia. As cifras volven ser duras. Tanto como que Galicia perdeu 424 empregos ao día neste mes de xaneiro. E cada xornada sumou 228 parados máis. No conxunto do Estado, o paro creceu tamén en 77.980 persoas (+1,75%), ata alcanzar os 4.525.691 desempregados. Ademais, o final da campaña das festas provocou tamén unha forte destrución de emprego, ao perder a Seguridade Social case 200.000 persoas, concretamente 199.902. O Ministerio do Emprego xa intentou presumir aclarando que tanto un como outro dato son os mellores rexistros desde 2007, sendo esta a menor suba do paro nun mes de xaneiro e o segundo menor descenso da afiliación da Seguridade Social. Máis do 90% de contratos temporais Se debullamos as cifras do paro en Galicia, do total de desempregados apuntados nas oficinas de emprego, máis de 135.000 son mulleres polos case 124.000 homes, mentres que uns 14.000 son menores de 25 anos. Ademais, foi o sector servizos o que rexistrou unha maior destrución de emprego, ao incrementarse o número de parados en 7.389 persoas, alcanzando un total de 161.474. Na industria, pola contra, descendeu en 623 persoas e na consrución, 256, metnres que na agricultura incrementouse en 161. Por outra banda, o 90,5% dos contratos rexistrados son temporais (56.510) fronte ao 9,5% indefinidos, tan só 5.911 dun total de 62.421. Xa hai máis parados que cobran subsidio por desemprego que dos que reciben unha pensión contributiva Ademais, no mes de decembro de 2014 había 128.998 persoas cobrando unha prestación por desemprego, pero xa hai máis persoas que perciben un subsidio por desemprego que unha pensión contributiva. En concreto, a distribución é de 57.137 con prestacións contributivas, 58.847 xa con subsidios por desemprego e 13.014 cunha renda activa de inserción. Para afondar nos malos datos, a cobertura do sistema de protección por desemprego durante decembro -último dato facilitado- foi do 55,6%, mentres que un ano antes era do 60 %, case cinco puntos máis. Así, en Galicia xa hai unhas 100.000 persoas paradas que teñen experiencia laboral mais non cobran prestacións por desemprego. A contía media da prestación contributiva percibida por persoa foi de 780,2 euros ao mes, fronte aos 815,3 euros da media do Estado.


Summary: En novembro de 2014, o seareiro deportivista Jimmy foi asasinado nunha emboscada dos ultras atléticos aos riazor blues. O asasinato pode ficar impune. O xuíz decide non imputar ningunha das 5 persoas acusadas pola fiscalía.

A Fiscalía dá credibilidade ás investigacións policiais que sinalan como autores materiais do asasinato de Jimmy cinco ultras do Frente Atlético, mais o titular do Xulgado de Instrución número 20 de Madrid considera que as pesquisas se basean nun testemuño non críbel, o achegado por unha testemuña menor de idade. O xuíz decide fraccionar a causa en dúas pezas distintas, unha polo homicidio de Jimmy e o intento de homicidio de outro riazor blues (sen que neste momento haxa ningún imputado por tais cargos) e outra pola rifa multitudinaria que se produciu á beira do Manzanares horas antes de se disputar no Calderón un partido entre o Atlético e o Deportivo. Os cinco ultras sinalados pola Fiscalía como presuntos autores da morte de Jimmy si serán procesados por rifa multitudinaria. Xa en abril pasado, a fiscalía considerou que existían indicios razoábeis para acusar os cinco ultras do Atlético do asasinato de Jimmy, mais a Audiencia Provincial de Madrid refutou as teses do ministerio público por xulgar que se baseaban nun testemuño non críbel, o do menor que presenciou os feitos.


Summary: O xigante de Vilalba, 16 veces campión Estatal, pon o foco nos Xogos

O deporte na era poscovid-19 está implicando cambios en practicamente todas as disciplinas, pero hai unha modalidade que conta cunha proba que permanece inmutábel: o Campionato de España de Loita Libre Olímpica na categoría de menos de 125 quilogramos, que un ano máis, e van dezaseis, gañou o galego José Cuba Vázquez. Este xigante de 1,87 metros de altura e máis de 100 quilos de peso da aldea de San Simón, en Vilalba, revalidou hai menos de dúas semanas no Centro de Tecnificación Deportiva de Los Alcázares (Murcia) a súa condición de campión estatal absoluto por décimo sexta vez aos seus case 40 anos, algo que, como recoñece a Nós Diario "nin en soños" se lle pasaba pola cabeza cando se introduciu "de forma tardía" neste deporte, cando contaba xa con 18 anos de idade. Cuestionado pola chave do seu rendemento nunha modalidade deportiva na que xa hai tempo que compite con deportistas moito máis novos que el, o galego responde que non hai máis segredo que "o traballo", que este ano se viu especialmente condicionado pola pandemia da Covid-19, o que lle obrigou a "afrontar un tipo de preparación bastante diferente á habitual, dadas as circunstancias que estamos a vivir". Sen competir desde o mes de febreiro, e adestrando con contacto tan só desde mediados de setembro, Cuba recoñece que non foi o Campionato de España no que se sentiu "máis cómodo", pero móstrase satisfeito tanto co resultado individual como co nivel colectivo dos seus rivais. "Dadas as circunstancias, a xente adaptouse bastante ben e desenvolvemos unha boa competición", engade. Tras os pasos de Kristin Amstrong A pesar de que o seu estado de forma e os seu éxito no último Campionato de España poidan indicar o contrario, o tempo -e a estatística- xogan en contra do loitador galego para alcanzar o seu soño de participar nuns Xogos Olímpicos. Despois de estar a piques de conseguilo, aínda que sen éxito, nas tres últimas edicións -Beijing 2008, Londres 2012 e Río 2016-, a de Tóquio será a derradeira opción para un home que, de logralo, entraría na selecta lista de deportistas que foron capaces de participar nuns Xogos con 40 anos, e na que están lendas como a ciclista estadounidense Kristin Armstrong, quen con 42 anos proclamouse en 2016 a muller con máis idade en gañar un ouro olímpico contra o reloxo. Cuba explica que, logo de que se suspendera o circuíto internacional a piques de disputarse o preolímpico europeo de Budapest, previsto para marzo pasado, agora as súas ocasións de chegar a Tóquio pasan por facerse "cunha das catro prazas que quedan en xogo nas dúas quendas clasificatorias, unha a nivel europeo e outra a escala mundial". E, como el mesmo indica, "se non hai nada que o impida, estarei nas dúas, porque teño moita ilusión por conseguir este reto tan difícil no que levamos máis de catro anos traballando". "Estamos moi ben, e agardamos que o día da competición se nos dean todas as circunstancias para clasificarnos. Por esforzo da nosa parte non quedará", conclúe este 'Sansón' da Terra Chá.


Summary: Segundo informe de transparencia da Fundación Praza Pública, que actualiza os datos do anterior, publicado hai un mes e medio.

Dando continuidade á política de transparencia e prestación de contas á comunidade de lectoras e lectores, Praza Pública publica o segundo informe de transparencia, no que se actualizan os datos incluídos no anterior, evitando repetir as informacións redundantes a respecto daquela primeira entrega. Informe xurídico e organizativo Os aspectos novidosos no plano organizativo desde o anterior informe son dous. O primeiro, que a comisión de recursos económicos, creada no seo do padroado da fundación, deu comezo ás campañas de captacións de novos doadores e de inserción de publicidade. O segundo, a asinatura dun convenio de colaboración con eldiario.es, que inclúe a publicación da sección Galicia desde o día 04 de outubro e sendo a primeira edición territorial nese xornal de ámbito estatal. A comunidade de Praza en cifras (actualizadas a 06/11/12) Mantense o compromiso de crear o Consello Asesor antes do primeiro aniversario do lanzamento do xornal, que se cumprirá o próximo 1º de febreiro. Ademais, estase a enviar información regularmente a todas as persoas doadoras e encóntrase en proxecto a campaña de nadal e fin-de-ano, coa cal esperamos poder alargar o número de persoas implicadas ao tempo que retribuír o voso apoio. En cifras, esta é hoxe a dimensión da comunidade de Praza Pública (entre paréntese, a variación entre o 18/09/12 e o 06/11/12): Sistema de comentarios Disqus: 2.283 usuarios rexistrados (+28,7% no último mes e medio) | 19.053 comentarios (+26,7%) | 61.072 gústames (+31,2%) Twitter: 6.357 seguidores (+17,2%) | 19 novos seguidores/día | entre o 0,37% das contas máis retuiteadas | alcance directo de 11.577 persoas e indirecto de 75.678 persoas (o 64,6% delas, en máis de 1 ocasión só nos últimos 50 tuits) Facebook: 4.906 seareiros (+8,7%) | até 37.094 lectores/semana Chuza: 350 novas publicadas (+11,8%). Menéame: 13 novas publicadas (+30%). Datos de audiencia (actualizados a 31/10/12) Nos meses de setembro e outubro, o incremento da audiencia foi moi notable, como se pode comprobar nas cifras a seguir e mais nos gráficos que acompañan este informe. De feito, neste período Praza Pública vén de bater as súas mellores marcas de audiencia, tanto na media como nos picos máximos –coa única excepción dos días iniciais do lanzamento do xornal. Praza Pública vén de bater as súas mellores marcas de audiencia I. Datos acumulados (do 1º de febreiro ao 31 de outubro) Audiencia total 3.450.815 páxinas vistas + 97,531 páxinas vistas do Obradoiro (comunidade de blogs) 1.684.058 visitas + 61,909 visitas do Obradoiro 428.943 lectores únicos + 30,885 lectores únicos do Obradoiro Procedencia das visitas Xeograficamente: 73,73% Galicia | 19,79% resto do Estado español | 6,48% outros 146 países. Fontes: 45,33% webs de referencia | 33,71% acceso directo | 20,95% procuras na web. II. Datos do período entre 01/09/12 e 31/10/12 Seccións máis lidas: Portada 43,61% | Política 21,92% | Movementos sociais 6,99% | Opinión 6,70% | Fálase 6,10% | Economía 4,29% | Cultura 2,67% | Ciencia e Tecnoloxía 2,35% Novas máis lidas: entrevista a Miguel Quinteiro (9.375 lecturas) | portada do Especial Eleccións 2012 (7.439) | artigo de Anxo Quintana sobre o resultado electoral (6.212) | a crónica sobre as pezas do taboleiro electoral (5.109) | a crónica das declaracións de Feijoo sobre a privatización de servizos sanitarios (4.351) | a primicia sobre o desmentido de Feijoo por parte de Pemex (4.085) | a nova sobre a decisión de CxG de participar na AGE (4.019) | o test de afinidade electoral (4.011) Outro dato relevante é a incorporación de eldiario.es entre as principais fontes de tráfico (0,81% entre 04/10/12 e 31/10/12), aínda que por agora a moita distancia das redes sociais Facebook, Twitter, Chuza e Menéame –que seguen a liderar, por esa orde. Informe económico (actualizado a 31/10/12) No gráfico nº 1, pódense consultar todos os datos de ingresos e gastos desde o lanzamento do xornal até o final de outubro. En só dous meses, o xornal deu un salto de xigante cara á súa sustentabilidade: os ingresos pasaron de representar o 19,5% dos gastos a cubrilos nun 72,1% A principal noticia é que no conxunto de setembro e outubro, os ingresos subiron até representaren o 66,9% dos gastos, porcentaxe que considerando só o mes de outubro ascende ao 72,1%. No período anterior (febreiro – agosto), os ingresos só equivalían ao 19,5% dos gastos, o que significa que en só dous meses o xornal deu un salto de xigante cara á súa sustentabilidade. Con todo, para conseguir o obxectivo é necesario non só manter senón incrementar o ritmo de doazóns e de ingresos por publicidade, polo que reiteramos o noso chamamento para podermos seguir a facer un xornal libre, independente e plural, cuxa principal fortaleza radique nunha comunidade –o máis ampla e comprometida posible– de lectoras e lectores que exerzan como auténticas(os) propietarias(os) do xornal. Desde o anterior informe de transparencia, pasamos de 235 a 320 persoas doadoras, un incremento importante (do 36,2%) mais que aínda representa somente unha pequena porcentaxe en relación coa audiencia de Praza. Precisamos da implicación de moita máis xente, primeiro para equilibrar as contas –estamos no bo camiño– e despois para pensarmos en crecer e ofrecervos un xornal cada vez mellor. Estamos no bo camiño e convídamosvos a dar un paso adiante para atinxir o noso común obxectivo.


Summary: Dépor e Celta mídense hoxe en Riazor nun encontro de máxima rivalidade que significará un punto de inflexión para o conxunto derrotado logo de que ambos equipos cheguen ao clásico nun bo momento de xogo e resultados.

Certo é que se trata dun derbi, polo tanto é un encontro que se xoga fóra do tempo, nos que case nada do anterior ten peso unha vez comeza levar patadas a bóla. Pero o que ocorra despois xa é outra cousa. Deportivo e Celta, que se miden esta noite na Coruña (22.00 horas. Cuatro) afrontarán o resto da tempada moi marcados polo que suceda hoxe, tanto pola enorme influencia anímica que provoca o resultado dun choque destas características como pola súa actual situación na táboa, algo indefinida e que dependerá moito da sensación -e os puntos- de cadaquén unha vez o colexiado asubíe o final do encontro. Lucas Pérez ou Nolito semellan chamados a ser protagonistas nun partido de alta tensión nun Riazor ateigado Día de máxima tensión futbolística para os dous grandes do fútbol galego. Por unha banda un Dépor no seu mellor momento do curso, con certo colchón respecto á zona baixa e que vén de amosar unha notábel imaxe no Bernabéu malia perder. Porén, unha derrota co Celta en casa abriría de novo a caixa dos medos e fulminaría o optimismo que se respira agora pola Coruña, que mesmo alcanza para considarse favoritos esta noite. Polo outro bando, como se demostrou coa fantástica vitoria ante o Atlético de hai seis días, o Celta recuperou a imaxe do comezo de campaña, cando soñou con postos europeos, unha meta difícil que regresaría ao imaxinario celeste de sumar os tres puntos en Riazor. Hai moito en xogo. Máis que a liga persoal entre ambos clubs. Que xa non é pouco. O Dépor segue con baixas pero recupera a Sidnei para a defensa e volve confíar nos reforzos de verán como Borges e Riera e en dous coruñeses nun grande momento de forma: Álex Bergantiños e Lucas Pérez. Quere poñerse a un só punto do Celta e seguir lonxe do pozo. Contará ao seu favor cun Riazor ateigado, que sempre impón. E coa tradición recente como local, que fala de vitorias ante os vigueses. O Dépor gañou os últimos derbis disputados na Coruña; o Celta venceu os dous que xa se xogaron este ano O Celta confiará nos homes que se exhibiron na última xornada ante o campión de Liga e lembra que xa lle gañou dúas veces aos branquiazuis esta tempada (na ida en Balaídos e no amigábel de Pontevedra en verán). Terá o apoio de 1.000 seareir@s. E conta coa súa principal baza -ademais dun trivote de esforzo- nese ataque demoledor e variado no que Nolito segue a ser estrela indiscutíbel e pesadelo para o Dépor, ao que lle adoita marcar. Chega unha nova edición da que din grande festa do fútbol galego. Que así sexa.


Summary: Adrián Canoura e Breixo Llano, ex alumnos da Escola de Imaxe e Son de Lugo, preparan o documental Escamas, sangue sobre o enfrontamento que en 1994 se produciu entre a flota artesanal española coa industrial de Francia, Irlanda e Inglaterra, e que tivo en Burela un dos seus epicentros.

A década dos noventa foi un tempo de enfrontamento entre dúas formas de pescar o bonito e, en xeral, de relacionarse co mar, a loita entre as frotas artesanais (maioritarias en España) que pescaban os peixes un por un, cun anzol, e as frotas industriais inglesa, francesa e irlandesa, e as súas redes de deriva e volantas, ás veces de dez quilómetros de lonxitude, e que provocaban un grave prexuízo aos fondos mariños e a determinadas especies protexidas. A crise foi máis intensa ao longo do ano 1994, sobre todo durante o verán, cando os pescadores de Burela, convertida en epicentro das loitas, fixéronse co pesqueiro francés La Gabrielle, que fóra abandonado polos seus tripulantes, e que levaba redes ilegais no seu interior. Francia considerou este feito como un secuestro e a armada española interveu para tentar recuperar a embarcación, aínda que a oposición dos pescadores impediu que o conseguisen. O barco foi levado ao porto de Burela escoltado por toda a frota boniteira española, composta por 350 barcos, para mostrar que as súas redes eran ilegais. Unha vez que isto foi demostrado, a armada española fíxose cargo da embarcación o 21 de xullo. Adrián Canoura e Breixo Llano, ex alumnos da Escola de Imaxe e Son de Lugo, preparan o documental Escamas, sangue sobre este enfrontamento, e do que xa se pode ver un teaser promocional, á espera de que o traballo, que conta co apoio da Deputación de Lugo, estea rematado ao longo de 2014. Breixo Llano destaca a importancia de que se coñeza, en Burela e en toda Galicia, esta historia: "Nós tivemos unha constancia mínima, como moito algunha mención nas clases, e supoño que ter un documento audiovisual completo lles gustará ás xeracións que veñan". O traballo inclúe imaxes de arquivos e un gran número de entrevistas a algúns dos e das protagonistas dos feitos, así como testemuñas do sucedido. "Tiñamos medo de que pasara algo, de que tiraran tiros e de que matasen a alguén, porque eles traían armas. Pero non, eles non se meteron con ninguén", destaca Gloria do Cornete sobre o momento en que a Armada Española entrou no porto. "Burela ten as súas rúas asfaltadas con escamas e sangue de bonito, e por iso todo o mundo era moi sensible con este tema, porque o bonito deulle moito pan a esta vila e axudou a formala" Ao longo de 1994 houbo máis protestas, bloqueos de portos, interveu o Rainbow Warrior de Greenpeace en apoio das frotas artesanais..., e finalmente foron prohibidas as volantas peláxicas na pesquería do bonito. Como destaca o alcalde de Burela, José María González Barcia, "a Guerra do Bonito foi un exemplo significativo da preocupación das xentes do mar pola sostibilidade da pesca, defendendo as artes tradicionais e garantes da sostibilidade do recurso e esixindo a erradicación de prácticas pesqueiras nada acordes coa preservación dos stocks". Ou, como sinala un dos mariñeiros entrevistados para o documental: "Burela naceu do mar e Burela é mar". Unha importancia que outro dos protagonistas do filme exemplifica afirmando que "Burela ten as súas rúas asfaltadas con escamas e sangue de bonito, e por iso todo o mundo era moi sensible con este tema, porque o bonito deulle moito pan a esta vila e axudou a formala".


Summary: Alcoa dá seis meses para desmantelar as fábricas e facilitar a súa venda.

A paralización do ERE de despedimento para os operarios das plantas da Coruña e Avilés así como seis meses máis de prazo para atopar unha solución que evite o fechamento de ambas as dúas factorías. Son dúas propostas recollidas no documento de mínimos elaborado esta terza feira após a xuntanza en Madrid de representantes da empresa, do goberno español, dos sindicatos e das administracións galega e asturiana. A ministra de Industria, Comercio e Turismo, Reyes Maroto, nunha entrevista concedida á Cadena Ser recollida por Europa Press, afirmou que piden que se poida traballar cun escenario temporal máis amplo para atopar solucións ao problema. "Hai solucións e estamos a avaliar proxectos", asegurou a titular da carteira de Industria. "Onte Alcoa desmentía que estivese a bloquear a situación, iso non é certo. O bloqueo é certo e constátase cada día nas mesas que estamos a levar a cabo. Por tanto, se hai vontade por parte da empresa, o Goberno xa demostrou nos casos de Vestas e Cemex que se pode buscar unha solución de reindustrialización a calquera peche de empresa que se produza neste país", engadiu. A dirección de Alcoa vailles propoñer os traballadores manter parte da actividade nas fábricas da Coruña e Avilés durante seis meses, un desmantelamento progresivo, para dar máis facilidades a que apareza un posible comprador. Con todo desbotan retrasar a negociación do ERE como lles pedía o ministerio.


Summary: Montecubeiro queda a uns 20 quilómetros de Baralla. Montecubeiro foi un inferno naquel 1937 no que se produciu a matanza de quince mulleres e homes asasinadas polo franquismo. Con biografías que desdín ao alcalde de Baralla. Nada fixeran. Montecubeiro é, por iso, o lugar elixido para honrar as vítimas e reclamar xustiza pola represión que comezou co golpe militar do 36.

Unha grande pedra de dez toneladas de peso recolle o nome das quince persoas asasinadas en Montecubeiro. Tres son mulleres. Ao pé do monumento promovido por Manuel Sarille, irmá de Carme, unha das asasinadas, vaise realizar este día 13 de outubro o acto nacional convocado pola Iniciativa pola Memoria en desagravio e homenaxe ás vítimas, de condena da impunidade e contra a apoloxía do franquismo. Reclamarase, máis unha vez, a derrogación da Lei de Amnistía do 77 que ergueu un muro de silencio e deixou libres aos asasinos. "As mozas Virxinia Meilán, Manuela Graña e Carme Sarille foron das primeiras asasinadas" En Montecubeiro a memoria das quince persoas asasinadas latexa aínda, ao pé da antiga casa da Unión de Labradores na que se quería montar unha biblioteca durante a República. O franquismo cebouse con saña nesta parroquia de Castroverde de onde era viciño Bonifacio Sarille Lenceiro, líder da Unión de Labradores que canda dous compañeiros fuxiron ao monte despois do golpe militar, o que alertou aos sublevados da posíbel creación dun grupo de resistencia na zona. O masacre veu despois, para rematar con calquera fasquía dun tempo no que en Montecubeiro se soñaba coa forza revolucionaria dunha biblioteca. As tres mulleres foron das primeiras vítimas do masacre. A costureira Virxinia Meilán -acusada de ter un amante- a moza que intervira nun acto dun primeiro de maio, Manuela Graña e mais Carme Sarille Lenceiro, irmá de Bonifacio, o mozo fuxido, mais tamén de Manuel, o supervivente que perseguiría unha teima o resto da súa vida: recuperar a memoria das vítimas. "Entre os toxos, sobre a neve, na seca e nas enxurradas, / tres mapoulas iluminan/ noite e día Montecubeiro:/ Virxinia, Carmen, Manuela./ Eran fermosas como pétalos. / Perduran como penedos". Son versos de Claudio Rodríguez Fer dedicados á memoria das tres mozas masacradas na parroquia de Castroverde, unha das voces que se sentirá na homenaxe ás vítimas do franquismo deste domingo. O sobriño de Carmen e Bonifacio e fillo de Manuel, Xosé Manuel Sarille -ex-presidente da Mesa- escribiría a historia dos seus na novela Polos fillos dos fillos, publicada en 2004, aínda vivo seu pai, testemuña de excepción do masacre. Ao mestre Arximiro Rico "cortáronlle os testículos. Quitáronlle os ollos. Cortáronlle a lingua. E rematárono a paus e a tiros de escopeta" Canda as tres mulleres, quitáronlle a vida a dous irmáns de Manuela, Manuel e Xosé Graña Rico, ao directivo da Unión de Labradores, Antonio Pereira, ao fillo dun mestre paseado tamén no 36, Xosé Palmeiro, ao labrego Manuel López, ao barbeiro Xosé Freire, ao mestre de San Bernabé, Arximiro Rico ou ao muiñeiro Xosé Veiga López: até quince nomes de vítimas que non cometeran máis delito que o de confiar nun mundo mellor. Entre eles, Arximiro Rico, mestre e promotor do teatro popular, unha figura que ten estudado o profesor Narciso de Gabriel nun libro sobre a súa figura no que narra o brutal asasinato. "E na serra de Montecubeiro aconteceu o que resulta máis estremecedor. Cortáronlle os testículos. Quitáronlle os ollos. Cortáronlle a lingua. E rematárono a paus e a tiros de escopeta," escribe de Gabriel do mestre exemplar que foi substituído pola filla dun dos que participou no seu "paseo". Por que Montecubeiro? A só vinte quilómetros de Baralla sitúase esta parroquia de Castroverde na que os anos non poden cunha memoria tráxica e inxusta que masacrou a quince veciños e veciñas, xente nova e con ilusións das que ninguén foi quen de transmitir maldade algunha. Montecubeiro, porque ao pé da grande pedra cos seus nomes o "será porque o merecían" do alcalde de Baralla síntese aínda máis lacerante.


Summary: Unha moción do partido de Albert Rivera procura derrogar varios artigos da ordenanza de normalización lingüística de 1997, denuncia o BNG, coa desculpa da "imposición do galego".

Unha moción de Ciudadanos para o debate no pleno do Concello de Ferrol, onde este partido ten 1 concelleira, procura derrogar varios artigos da Ordenanza de normalización lingüística do 27 de xuño de 1997, denuncian desde o BNG da cidade departamental. Na súa proposta, apontan os nacionalistas, Ciudadanos pide que se supriman até 6 artigos da actual ordenanza, entre eles o que indica que o galego, como lingua propia de Galiza, é o idioma oficial do Concello de Ferrol ou que as actuacións administrativas realizadas en galego en territorio municipal terán plena validez e eficacia. Na súa proposta Ciudadanos pide que se supriman até 6 artigos da actual ordenanza de normalización lingüística Eva Espiñeira, concelleira do BNG, afirmou que con esta proposta Ciudadanos procura converter á vítima en verdugo, e situou esta iniciativa na liña de asociacións como Galicia Bilingüe. "A realidade paralela e inventada sobre a imposición do galego non ten nada que ver coa realidade existente. A actual situación do galego é cada vez máis dramática, e os datos móstrannos que o monolingüismo en castelán segue medrando entre os galegos e galegas, mentres a porcentaxe de nenos e nenas que non falan nunca o galego incrementouse nos últimos anos en 18 puntos. Só un 13% dos nenos se expresan en galego". Cumprimento da Ordenanza De por parte, o BNG considera que o actual goberno municipal de Ferrol "carece dun compromiso real e efectivo" coa promoción do galego e instouno a desenvolver unha acción decidida para lograr "unha normalización real da lingua galega no concello de Ferrol".


Summary: O informe do Consello de Contas sobre farmacia hospitalaria subliña a mala praxe á hora de optimizar a compra de fármacos, segundo vén de denunciar Esquerda Unida.

O último Informe do Consello de Contas recolle como gasto farmacéutico da Xunta vai aumentando gradualmente nestes anos, pasando de 30% en 2014 a 36% en 2016), "con opacidade e incumprimento os procedementos establecidos na Lei de Contratos Públicos", segundo denuncia Esquerda Unida. O informe do Consello de Contas sobre farmacia hospitalaria indica, explica EU, que á hora de adquirir produtos, "malia a existencia de protocolos ou instrucións internas, estas non se cumpren". Por iso o sistema de información sobre a adquisicións e consumos de fármacos, (coñecido como a Aplicación SINFHOS), "non proporciona información sobre os prezos ofrecidos por diferentes laboratorios, e non conserva o historial", o que imposibilita unha posición vantaxosa de cara a optar por fármacos máis accesíbeis. Ao non cumprirse o protocolo, "isto xera unha falta de homoxeneidade nos datos rexistrados", en consecuencia, "non é o suficientemente efectivo e non permite a optimización de recursos", así como o control do gasto. Ademais, prosegue afirmando Esquerda Unida, a documentación relativa ás adquisicións e condicións de subministración dos produtos carece de sistematización, o que impide un cumprimento efectivo dos trámites establecidos na normativa reguladora dos contratos do sector público. Aínda que o que máis chama a atención, dentro destas malas prácticas de acordos con laboratorios, é que "nalgún caso rexístranse pagos por outros servizos, tales como "becas, cesión de equipos o mantemento dunha páxina web" así como unha "práctica estendida por parte dos laboratorios de ofertar bonificacións consistentes nun abono contable en función do volume de adquisicións, sen que isto se recolla de forma axeitada.


Summary: Chegou o Barcelona coa versión B a Balaídos -sen sombra de Messi nen Iniesta nen Luis Suárez-, mais non hai Barça mao. O Celta pelexou até a extenuación, porén só arrincou un empate. De todos xeitos, coa versión A ou B do Barça sobre o campo, a eliminatoria aínda non está resolvida.

En liga, no Camp Nou, só unha equipa foi quen de puntuar no presente exercicio 2017/2018. Foi o Celta de Unzué e Iago Aspas. Faría mal o Barcelona en se relaxar após o valioso empate colleitado esta quinta feira cunha equipa inzada de suplentes. O Celta interpreta á perfección a arte do contra-golpe e é moi quen de dar un susto dentro dunha semana no feudo blaugrana. En liga foi quen de o facer, e con Messi e demais estrelas sobre o relvado. Coa versión A ou B, o Barça é sempre o dono da bola. De acordo, mais o Celta tampouco descoñece o bon trato do balón. Demostrárono tipos como Wass, Aspas ou Emre Mor nos poucos minutos en que este estivo sobre o campo (o turco, en canto acade a plena forma física, aponta para xogador grande). As eliminatorias de Copa son partidos a 180 minutos, así que ningunha das dúas equipas quiemou en Balaídos todas as naves. En algúns momentos o ritmo de xogo foi até lento, ao Barça xa lle ía ben e o Celta -após encaixar excesivamente cedo o 0-1- tampouco quixo ir ás tolas a polo empate e deixar desguarnecida a portería de Sergio. Apareceu daquela, mais unha vez, Aspas, para colocar unha bola na trabe da baliza rival. E apareceu Sisto para, oportuno, cazar o rexeitamento e anotar o gol local cun disparo sen demasiado ángulo. A partir daí, o Barça foi o Barça e o Celta foi o Celta, o que significa que a equipa viguesa practicou unha presión alta até o último instante e procurou sempre a elaboración a partir das botas de Aspas e, desde o minuto 67 en que ingresou no campo, do sempre exquisito Emre Mor, a quen, excesivamente cruzada, se lle foi fóra unha boa bola de gol perante Cilessen. Asinadas as táboas, nunha semana o Camp Nou ditará sentenza. De se repetir o resultado da liga (2-2) pasaría o Celta. Celta: Sergio, Hugo Mallo, Sergi Gómez, Fontàs, Jonny (Roncaglia, min.81), Lobotka, Jozabed, Wass (Brais Méndez, min.67), Iago Aspas, Sisto (Emre Mor, min.67), Maxi Gómez. Barcelona: Cillessen, Semedo, Piqué, Vermaelen, Digne, Busquets, André Gomes, Denis Suárez, Paulinho (Rakitic, min.71), Aleix Vidal (Sergi Roberto, min.75), Arnáiz (Dembélé, min.71). Goles: Arnáiz (min.15, 0-1); Sisto (min.31, 1-1). Árbitro: Martínez Munuera, do comité valencián. Cartóns amarelos para Fontàs (Celta) e André Gomes (Barça). Campo: Balaídos. 21.338 espectadores.


Summary: A nova liña que une Vigo e A Coruña exclúe do seu trazado a conexión con Ferrol e coa fronteira portuguesa, o que supón un 64% do percorrido previsto no proxecto inicial.

Nin Eixo Atlántico nin liña de Alta Velocidade. O novo trazado ferroviario entre Vigo e A Coruña entrou en funcionamento este sábado, após 15 anos de investimentos, excluíndo a conexión con Ferrol e coa fronteira norte de Portugal. Unha cuestión que obviaron tanto os responsábeis da Xunta como do Goberno central na presentación do proxecto. "O Eixo Atlántico, o corredor ferroviario que decorre de norte a sur polo litoral atlántico entre Ferrol e a fronteira con Portugal ao longo de 241 quilómetros, porase en servizo esta mesma semana", anunciaba o Ministerio de Fomento en nota de prensa. Na mesma liña insistiu o presidente galego, Alberto Núñez Feijóo, durante a viaxe inaugural do trazado. A liña que une Vigo e A Coruña non acadará velocidades de 300 quilómetros por hora, como si ocorre noutros corredores do Estado. Nada máis lonxe da realidade. O chamado Eixo Atlántico que se inaugura cubrirá só 158 quilómetros, un 64% do percorrido proxectado inicialmente. Desta forma, o tempo de viaxe para facer os 63 quilómetros que separan Ferrol e A Coruña, que hoxe supera os 72 minutos, será similar ao que tarde un usuario ou usuaria en viaxar entre Vigo e A Coruña coa nova conexión, a máis do dobre de distancia. As obras arrancaron en 2001, pero ficaron varadas coa crise económica, o que serviu de escusa para recortar o plan orixinal. Durante case 15 anos, os investimentos superaron os 180 millóns de euros, parte deles aportados pola comunidade autónoma malia ser unha obra considerada de "interese xeral", que obrigaría a ser financiada por completo polo Estado. Tampouco será de Alta Velocidade Foi en 2013 cando se desbotou a posibilidade de renovar o tramo entre Ferrol e A Coruña, que data do ano 1912. Fomento consideraba que "non estaba confirmada a viabilidade económica da actuación a curto prazo". Durante máis dun século, non se fixo ningún investimento para mellorar un trazado, cheo de pendentes e curvas, cuxo deseño é do século XIX. Neste senso, foron rexeitas as peticións de melloras da liña actual entre Betanzos e Ferrol. Cun investimento de pouco máis de tres millóns de euros, podería reducirse un cuarto de hora o tempo entre cidades e mellorar as frecuencias, segundo os estudos presentados. Outra das grandes críticas, fronte as declaracións dos líderes do PP en Santiago e Madrid, é que o proxecto de Alta Velocidade non será tal. A liña que une Vigo e A Coruña non acadará en ningunha parte do percorrido os 300 quilómetros por hora, como si ocorre noutros corredores de Alta Velocidade do Estado español. Defiencias graves no trazado O comité de empresa de Adif e o sindicato CGT denunciaron este sábado as "deficiencias" do novo traxecto que unirá A Coruña e Vigo. Alertaron de "perigos potenciais" na estación de Arcade, onde se permite a circulación dos trens a 180 quilómetros por hora. Ademais, advirten de que a nova estación de Urzaiz, en Vigo, abriuse tras una inversión "faraónica" malia ter "graves deficiencias estruturais en humidades, así como incluso de salubridade". Tamén na estación de Redondela, onde non hai persoal asignado. Consideran que a celeridade da posta en marcha do servizo "obedece unicamente a motivos electorais". Sobre este tema, publicamos no Sermos Galiza 141 unha reportaxe e un artigo de opinión da autoría do xornalista X.Lorenzo e de Francisco Rodríguez, portavoz do BNG no Congreso dos Deputados entre 1996 e 2008, respectivamente.


Summary: Logo dun parón en 2015, volve o 16 de xaneiro o Festival da Lusofonía que presenta un cartel con Jorge Palma, un dos piares da música rock portuguesa, o dúo galego Uxía&Narf, e dúas artistas para descubrir: a brasileira Thaïs Morell e a africana Karyna Gomes.

Cantos na Maré, o Festival Internacional da Lusofonía, suma ao seu cartel o nome de Jorge Palma, un dos piares da música rock portuguesa, que marcou toda unha xeración de artistas no seu país e que será a primeira vez que actúe en Galiza. Como xa se anunciou no Culturgal, esta duodécima edición inclúe tamén dous novos descubrimentos, a brasileira Thaïs Morell e a africana de Guinea Bissau Karyna Gomes, xunto a dous músicos galegos de recoñecida traxectoria, Uxía&Narf, que levarán o seu último proxecto, 'Baladas da Galiza imaxinaria'. A duodécima edición de Cantos na Maré será no Pazo da Cultura de Pontevedra o 16 de xaneiro de 2016. Así o anunciaron onte en rolda de prensa a concelleira de Cultura de Pontevedra, Anxos Riveiro, a directora artística do festival, Uxía, e o produtor de Nordesía, Vítor Belho, quen indicou que "logo dun ano no que por diferentes circunstancias foi imposible realizar a edición correspondente volvemos á nosa casa, Pontevedra, para asentar os valores do proxecto, as relacións de ida e volta que se teñen establecido cos diferentes territorios que están presentes no festival". Belho anunciou tamén a vontade de sumar un nome máis ao cartel, un convidado especial de gran repercusión internacional, que o festival xa ten en trámites e que se espera dar a coñecer a comezos de ano. "En 2016 Nordesía cumpre o seu 20 aniversario e queremos achegar o noso gran de area para celebralo con esta nova incorporación", comentou. Uxía foi a encargada de presentar aos diferentes artistas desta edición, dos que salientou que "cada ano supón unha nova ilusión poder mesturar artistas consagrados con novos descubrimentos e que os días de convivencia sirvan para que autores tan singulares creen xuntos". Falou de Jorge Palma como un autor de culto, gran pianista, guitarrista e orquestrador, cunha morea de discos ás costas, moi coñecidos polo gran público. "É unha das figuras máis importantes da música portuguesa de todos os tempos, que marcou toda unha xeración e mesmo integrou o grupo Rio Grande con outros grandes nomes de Portugal, como Rui Veloso, que tamén estivo en Cantos na Maré", resumiu. No apartado de descubrimentos Cantos na Maré trae a Thaïs Morell e Karyna Gomes. Da brasileira Uxía destacou a súa formación nunha das escolas de música máis prestixiosas do mundo, a Sibelius en Finlandia, que logo viviu en Ghana tomando contacto coa música africana, para finalmente establecerse en Valencia. "É unha creadora única, moi orixinal, unha compositora brillante e unha guitarrista excepcional, que vai presentar aquí o seu novo disco, "Amaralina, unha xoia". Definiu a Karyna Gomes como a gran revelación da música da África lusófona, cun primeiro disco, "Mindjer", producido polo director musical de Cantos na Maré, Paulo Borges, que tivo un grande éxito de crítica e público. "Investigadora da música de raíz do seu país, Guinea Bissau, de seguro vai sorprender ao público", valorou. Por último, falou da súa colaboración don Fran Pérez Narf. "Imos presentar as "Baladas da Galiza imaxinaria", que son aquelas que están no corazón das persoas que temos espalladas polo mundo, sexan ou non de orixe galega", explicou. En formato dúo, reúnen as músicas máis representativas de cada un deles nun traballo en común.


Summary: No certame organizado por Igaciencia, que chega xa á súa sexta edición, participaron 1.200 alumnos e alumnas e 64 mestres de 32 centros de ensino de toda Galicia.

1.200 alumnos e alumnas de 32 centros de ensino de toda Galicia, acompañados de 64 mestres e mestras, participaron este luns na Coruña na sexta edición do Concurso Galego de Robótica, organizado pola Institución Galega de Ciencia (Igaciencia). O evento, que acolleu a Fundación Barrié, tivo como título este ano La magia de la robótica, e busca achegar a mocidade e a cidadanía en xeral, "ao mundo da robótica, facéndoo comprensible e salientando a súa importancia e as implicaciones no seu propio futuro". Nesta ocasión, os gañadores nas tres categorías foron os alumnos e alumnas do IES Perdouro de Burela (no apartado de Bacharelato e FP), do IES A Cachada de Boiro (no grupo 2º a 4º de ESO) e do CPI de San Sadurniño (na de Primaria a 1º de ESO). O IES Ramón María Aller de Lalín, o IES Otero Pedrayo de Ourense, o IES San Tomé de Freixeiro de Vigo e o IES Francisco Asorey de Cambados foron finalistas nas distintas categorías. Durante varios días estes e estas estudantes tiveron que demostrar os seus coñecementos de robótica, superando unha serie de obstáculos e desafíos cuns robots predeterminados. Os centros gañadores e finalistas recibiron un premio en metálico (de 150, 100 e 50 euros), nun certame no que se valoraron entre outros aspectos o número de probas realizadas e a súa dificultade, a organización e funcionamento do equipo, e a presentación dos resultados do traballo realizado. Ao tempo que se pretende que sintan a paixón pola aprendizaxe, os rapaces e rapazas participantes intégranse nun grupo no cal deben compartir obxectivos e realizar un traballo colaborativo para poder resolver os desafíos que se lles propón ao longo da experiencia. Dun xeito sinxelo e divertido o alumnado participante familiarizarase tanto cos robots como coa linguaxe da robótica. Non é necesario ter coñecementos en programación electrónica, pois a electrónica está integrada nun ladrillo intelixente e a programación realízase nun contorno visual sinxelo para que ata os máis pequenos poidan construír e deseñar os seus robots dando paso, despois da montaxe, á parte de programación.


Summary: Case 600 sinaturas piden que non se derrube esta edificación de carácter racionalista construída nos 50 e que se rehabilite o conxunto para diversas utilidades. O Concello quer tirala para facer prazas de aparcamento.

A Lonxa Vella de Malpica foi construída na década dos 50 do século pasado, sendo o expoñente das primeiras lonxas modernas na comarca. Unha edificación de carácter racionalista que fixo parte dun conxunto formado pola vella fábrica de xeo e que é parte da memoria colectiva de Malpica, representante clara da auxe da pesca de baixura nunha vila de forte identidade mariñeira. O Concello baralla o derrubo desta edificación para construír 20 prazas de aparcamento e un espazo de lecer e esparcemento, argumentando a carencia na vila de lugares de estacionamento. Un proxecto que suporía o investimento de por volta de 250.000 euros e que conta co visto bo de Portos de Galicia. A obra, de feito, xa está adxudicada. Mais en Malpica non todos ven ben esta actuación. En poucos días xa se recolleron máis de medio milleiro de sinaturas en defensa da Lonxa Vella, á que consideran como "parte da memoria colectiva" da vila mariñeira e a contorna. Queren que este edificio se inclúa no patrimonio malpicán e, así pois, que pase protexerse. Mais non só demandan isto. Recoñecen que as instalacións están nun estado de abandono e deterioro, polo que urxen a acometer a rehabilitación do conxunto para que poida acoller diferentes usos. Un referente Na véspera de Reis (5 de xaneiro) Soledad Bugallo entregou un escrito no Concello no que advertía de que a "perda dun dos referentes do porto pode supoñer algo irreparable tanto para o conxunto das memorias coma para o posible desenvolvemento local a través de novas estratexias e marcos de acción". Un escrito do que agroma a campaña para recoller sinaturas. "Noutros núcleos veñen de retomar e rehabilitar parte do seu patrimonio industrial mariñeiro e reconvertelo en propostas produtivas e culturais. Porén, Malpica opta por derrubar parte dun dos elementos máis salientables do pasado século, que pode ter unha oportunidade de rehabilitación e ser parte dunha proposta alternativa".


Summary: A plataforma contraria á mina advírtelle de que os elevados niveis de arsénico na zona "son consecuencia das antigas labores mineiras" e de que o proxecto mineiro "contempla novos vertidos de arsénico ao medio por riba do límite permitido pola lexislación". Soledad Becerril xa abriu unha investigación de oficio sobre a mina.

A Defensora del Pueblo xa conta con máis información sobre as presuntas irregularidades cometidas polo Goberno galego á hora de autorizar os traballos sobre a mina de Corcoesto. Logo de que iniciase unha investigación de oficio sobre o proxecto e ante a alarma creada polo informe publicado pola Instituto de Investigacións Mariñas do CSIC e a Universidade de Vigo, que non se tivera en conta durante o proceso de avaliación de impacto ambiental, Soledad Becerril vén de recibir agora un completo dossier con información acreditativa "das moitas irregularidades cometidas pola Xunta de Galicia na tramitación do expediente para a autorización do proxecto de mina de ouro a ceo aberto" e que desmentirían á Consellería de Medio Ambiente sobre a procedencia do arsénico, segundo asegura a Plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños. A documentación alerta á Defensora de que os elevados niveis de arsénico "non só se atopan no Anllóns, senón en mananciais de Corcoesto" No dossier alértase á Defensora de que os elevados niveis de arsénico "non só se atopan no río Anllóns, tal e como acredita o estudo científico da Universidade de Vigo e do CSIC, senón tamén en mananciais que abastecen para consumo humano e animal a parroquia de Corcoesto". Esta información, que consta no propio Estudo de Impacto Ambiental elaborado pola empresa, foi posta polos veciños en coñecemento das autoridades sanitarias da Xunta, "sen que estas adoptasen ningunha medida tendente a solucionar o grave problema de saúde pública que se está a producir, xa que se trata de un elemento químico altamente canceríxeno". Así, a Plataforma denuncia que hai mananciais que rexistran niveis de arsénico de 118,77 microgramos litro cando o límite está en 10 microgramos para consumo humano e en 50 microgramos para o medio receptor, e que ante esta grave situación, o órgano responsable da saúde pública "mira para outro lado obviando as súas responsabilidades". "Por se estes niveis fosen pouco, o proxecto mineiro prevé verter ao medio receptor 77 microgramos litro a maiores, comprometendo así a saúde dos veciños e contaminando o río Anllóns e a ría de Corme e Laxe por centos de anos", denuncia o colectivo. A plataforma desminte o informe remitido por Medio Ambiente á Defensora del Pueblo Ademais, a plataforma desminte o informe remitido pola Consellería Medio Ambiente á Defensora del Pueblo, no que sinala que os niveis de arsénico na área de Corcoesto non son consecuencia das antigas labores mineiras, senón da litoloxía da zona. Para apoiar a tese de que o arsénico é causa directa da antiga explotación de ouro, o colectivo remítese ao artigo científico da Universidade de Vigo e do CSIC e achega a maiores unha tese doutoral da Universidade de Santiago, que en relación ao arsénico e ao chumbo no río Anllóns, sinala que "estes elementos se acumularon en los sedimentos de fondo como consecuencia de la removilización de las venas piríticas de la cuenca durante las épocas de extracción de oro". "Las actividades mineras han producido, principalmente, un importante incremento del contenido de arsénico en los sedimentos en la zona de Corcoesto, extendiéndose esta contaminación hasta la línea de costa, unos 15 kilómetros más abajo", aclara. Alén disto, a plataforma remite á Defensora información detallada das irregularidades cometidas pola Xunta na tramitación do procedemento administrativo, como é a" ausencia no trámite de información pública de elementos esenciais que son causa de nulidade absoluta e radical do mesmo, tales como a memoria do proxecto industrial estratéxico, a relación de bens e dereitos afectados, e a falta de notificación aos interesados, entre outros". En canto ao Estudo de Impacto Ambiental, tamén denuncia que este foi "sometido a exposición pública sen estar conformado de acordo co establecido pola lexislación de avaliación ambiental", cuestión que xa foi posta de manifesto polo Valedor do Pobo de Galicia ante a Consellería de Economía e Industria á que mesmo advirte de que avalíe as consecuencias xurídicas de aprobar así o proxecto mineiro de Corcoesto. A Xunta recorre ao Igape A Plataforma tamén tivo coñecemento de que a Dirección Xeral de Minas, "en aras a tratar de arranxar unha nefasta tramitación do procedemento, está recabando de novo informes sobre o proxecto de outras consellerías e de outros órganos da Xunta como o Igape, neste último caso para que avalíe a viabilidade económica do mesmo". Ante esta situación, o colectivo vén de remitir un escrito ao director xeral do Igape con documentación técnica que "pon en dúbida a viabilidade económica do proxecto e pídelle que faga un informe serio e rigoroso no que se contemple tamén o custo de oportunidade do mesmo, medido en termos da riqueza que se destruiría nas actividades agrícolas, gandeiras, de pesca e marisqueo, no caso de que fose autorizado".


Summary: O BNG aposta por activar integramente a carteira de servizos para aliviar o persoal médico de familia e resolver o colapso das listas de agarda. Demandan ademais un plan de recursos humanos e recalcan que si hai alternativas fronte á non substitución de profesionais ou aos fechamentos de centros de saúde polas tardes

O BNG presentou iniciativas no Parlamento galego para achegar solucións á situación de "deterioro" en que, denuncian, está a Atención Primaria e que, segundo a portavoz nacionalista de Sanidade, Montse Prado, "vén de lonxe a consecuencia dos recortes levados a cabo polo PP durante os últimos 12 anos, mais que ficou ao descuberto con toda a crueza coa pandemia e, agora, coa chegada do verán, os problemas vense agravados". "Fronte á inacción do Goberno do PP", Prado indica que é posíbel articular alternativas e facelo no curto prazo, polo que no paquete de medidas rexistradas na Cámara, o BNG propón a incorporación á carteira de servizos de Atención Primaria das categorías imprescindíbeis para "prestar unha atención integral e descolapsar as listas de agarda", entre as que Prado cita as e os profesionais de psicoloxía clínica, terapia ocupacional, traballo social, logopedia ou podoloxía, e que, segundo recalca, "hai moitas e moitos nas listas de contratación". Nesta liña, tamén avoga por pór en marcha a carteira de servizos de todas as categorías de Atención Primaria (enfermaría, fisioterapia, psicoloxía, matronas...), tal e como recolle a Lei 44/2003 de ordenación das profesións sanitarias (LOPS), que lles permite ter, como persoal cualificado, capacidade e autonomía "para exercer a súa propia carteira de servizos de forma autónoma e así desconxestionar as axendas de medicina de familia e contribuír a unha mellor calidade asistencial". A deputada nacionalista considera prioritario e urxente que a Xunta elabore xa un plan de recursos humanos "para rematar coa política de precariedade e explotación na contratación" e ofertar contratos dignos que eviten a marcha de profesionais "ben cara á sanidade privada, ben ao estranxeiro". "É inaceptábel que só 30 dos 70 profesionais que realizaron o MIR de Familia se incorporen á Atención Primaria", exemplifica. Prado advirte das protestas que se están a multiplicar por todo o país exixindo solucións e, neste sentido, reproba a actitude do Executivo galego que, na contra de corrixir políticas erradas, "non só non está a rectificar, senón que, polo contrario, persiste en non substituír persoal, en fechar centros de saúde pola tarde ou, en concellos turísticos con aumento de poboación no verán, xa non é que non reforce persoal, que sería o normal, senón que o reduce drasticamente". A portavoz nacionalista de Sanidade cualifica de "letal" a posición do PP de "non facer nada" e alerta das súas consecuencias: "doentes desatendidos; a non continuidade da asistencia, porque cada día son atendidos por unha ou un profesional distinto; listas de agarda de semanas para a atención telefónica e presencial; e persoal esgotado". "O PP ten que deixar de mentir aos galegos e ás galegas ao dicirlles que nada se pode facer, porque si hai alternativa e no curto prazo", conclúe.


Summary: Historia, arte, tradición, etnografía e natureza xúntanse neste paseo por Ribadavia.

Ribadavia, centro da comarca do Ribeiro, vila de longa tradición e historia, ten unha morea de atractivos polos que ben merece unha visita: historia, ligada ao seu castelo e aos xudeus, arte de diferentes épocas, tradicións e saber, ligados á etnografía e ao viño, e natureza e lecer á beira do Avia. Paraxe: O Ribeiro / Concello: Ribadavia / Percorrido: 10 km / Dificultade: Baixa Comezamos o percorrido na praza Maior achegándonos á oficina de Turismo, porta de entrada para poder facer a visita, con audioguía, ao castelo e ao museo sefardí, ambos os dous sinais distintivos e significados da historia e da vida da vila: o castelo, que é máis que un castelo, acolle dentro das súas paredes, a maiores dos elementos defensivos, unha área arqueolóxica na que destaca un bo número de sartegos antropomorfos escavados na pedra; e o museo achéganos á vida e os costumes dos antigos poboadores da vila. Logo deixámonos ir polas encostas rúas da contorna para ir descubrindo a estrutura da vila, as edificacións singulares, os numerosos, estreitos e recollidos recantos, as igrexas -entre as que sobresaen as románicas de San Xoán e de Santiago, de feitura antiga e rica decoración en ventás e canzorros-, o museo etnolóxico, que garda memoria de saberes e faceres xa esquecidos e unha ampla e curiosa colección de libros de "San Cipriano". Como o espazo urbano tradicional non é moi grande completamos a viaxe saíndo extramuros para baixar á beira do Avia e percorrelo augas arriba até a Veronza, área de lecer e deportiva, ou augas abaixo até a desembocadura no Miño, gozando do seu camiñar, da súa voz -cando baixa entre as pedras ou cae nos atrancos- ou da súa calma cando está retido polas paredes que antigamente o contiñan para levalo a traballar aos muíños; da tranquilidade do espazo e da natureza propia da contorna. Facendo un percorrido amplo -achegándonos á parte alta da vila para coñecer as igrexas da Virxe do Portal e do convento de San Domingos, e as tilleiras da súa contorna protexidas como árbores senlleiras no catálogo da Xunta de Galiza- e indo pola beira do Avia até a desembocadura, uns 2 quilómetros ida e volta, e á Veronza, uns catro quilómetros ida e volta, máis os entre 2 e 3 quilómetros de percorrido polas rúas da vila e as visitas, completamos unha boa xornada de andar e ver. Para completar o día, aproveitando que estamos perto, e que o seu contido ten moito que ver co ser de Ribadavia, podemos achegarnos ao Santo André do Campo Redondo, uns 6 quilómetros, para coñecer o Museo do Viño de Galiza, no que ademais do interese do contido podemos gozar dunha fermosa panorámica da contorna e descubrir, con sorpresa, a magnitude da importancia do cultivo da vide na zona. Aínda que para chegar a el botamos de menos uns sinais indicadores que nos sirvan de guía.


Summary: Após un consello de ministros extraordinario, Rajoy anuncia que o Goberno español presenta recurso ante o Tribunal Constitucional contra a Lei de Consultas e o decreto de convocatoria,.

A consulta catalá prevista para o 9 de novembro é ilegal. Así se expresou Mariano Rajoy na súa declaración institucional após o Consello de Ministr@s extraordinario decorrido esta segunda feira na Moncloa. O presidente do goberno español anunciou que o seu executivo presentará dous recursos de inscontitucionalidade perante o TC, contra a Lei de consultas aprobada polo Parlament de Catalunya e contra o decreto de convocatoria da consulta por consideraren que ambos os dous instrumentos "atentan gravemente" contra a Constitución de 1978, a xuízo do goberno español. A admisión dos recursos por parte do Tribunal Constitucional supón a suspensión automática da Lei de consultas e do decreto de convocatoria O dereito a decidir reside "no conxunto dos españois" Segundo Rajoy o seu goberno "non pode nen debe facer algo distinto", asegurou, fronte o que tildou dunha privación do "dereito a decidir do conxunto dos españois". Neste senso, o líder do executivo español reiterou en diversas ocasións que "nada nen ninguén" pode "privar a todos os españois do dereito a decidir", para logo asegurar que "a ninguén se lle impide falar nen expresar a súa vontade" algo que, dixo, "levamos facendo desde hai décadas". Os recursos de inconstitucionalidade que presentará o goberno español suporán --unha vez sexan tomados en consideración polo TC-- a suspensión da Lei de Consultas e máis do decreto de convocatoria do referendo, durante 5 meses, de acordo co fixado no propio texto constitucional. O Pleno da máxima instancia reunirase ás 19.00h para estudar os recursos rexistrados. Neste senso, a Assemblea Nacional Catalana xa avanzou esta segunda feira que convocarán concentracións perante os concellos cando isto se producir. Quan el TC suspengui la llei de consultes i la consulta #9N2014 us convoquem a tots a les 19h00 davant dels Ajuntaments. Ara és l'hora!— Assemblea Nacional (@assemblea) 29 setembro 2014 Unha "obriga": "defender a Constitución" "Hoxe cumprimos coa nosa obriga", enfatizou Rajoy nunha intervención que non sorprendeu nen se saíu da folla de rota marcada polo propio goberno español desde decembro de 2013. Ora ben, o líder do executivo salientou en diversas ocasións durante a leitura do seu discurso que "a Constitución" e "a lei" son "modificábeis". Porén, ha de facerse através das vías que contempla a Carta Magna e non cunha "política de feitos consumados" como a que lle atribuíu á Generalitat de Catalunya. No entanto, cando foi inquirido pol@s xornalistas ao remate da súa declaración, Rajoy asegurou que "agora" non é tempo de reformas constitucionais senón de "defender a Constitución" e a "unidade da nación" [España] fronte aquelas comunidades que reclaman o dereito de autodeterminación dos pobos.


Summary: "As ordenanzas de uso do galego dos concellos de Galiza discriminan as persoas que prefiren usar e ser atendidas en español", afirma.

A asociación Hablamos Español presentou alegacións contra a nova ordenanza que regulará o uso do galego no Concello da Coruña e que foi aprobada en pleno o pasado mes de febreiro. Nun comunicado, cualifica esta ordenanza de "nacionalismo infame" e argumenta tamén que contén "artigos ilegais". "As ordenanzas de uso do galego dos concellos de Galiza discriminan as persoas que prefiren usar e ser atendidas en español", manifestan. Da ordenanz da Coruña, asegura que só puideron alegar contra algúns aspectos da mesma por ser a maior parte do seu contido "legal", recoñece a asociación que, porén, cuéstionao. Sobre as súas emendas, explican que se focalizan "naqueles aspectos da normativa que exceden mesmo a lexislación que en materia lingüística está en vigor".


Summary: GALERÍA DE IMAXES | Traballadores e traballadoras da CRTVG e da delegación en Galicia de CRTVE converteron este sábado os seus 'venres negros' nunha longa manifestación na que tinguiron de escuro as rúas de Santiago HEMEROTECA | O director da CRTVG nega "valentía" do persoal mobilizado nos 'venres negros' e dá por "moi cumprida" a lei de medios

HEMEROTECA | O director da CRTVG nega "valentía" do persoal mobilizado nos 'venres negros' e dá por "moi cumprida" a lei de medios Tras 16 venres negros, este sábado persoal da CRTVG, co apoio de compañeiros e compañeiras da delegación en Galicia de CRTVE, tinguiron da mesma cor as rúas de Santiago en defensa duns medios públicos sen interferencias políticas. Durante máis de dúas horas de percorrido, unha manifestación a cuxo paso se foi unindo a cidadanía así como profesionais doutros medios de comunicación e representantes de todas as forzas políticas da oposición, dos sindicatos e de diversos colectivos sociais, rematou na praza das Praterías aos berros de "non á manipulación", "aquí está, aquí se ve, o xornalismo galego en pé", "non pode ser, teñen a galega ao servizo do PP" ou "non nos mires, únete, a tele e a radio de todas é". Traballadores e traballadoras da CRTVG e da delegación en Galicia de CRTVE converteron este sábado os seus 'venres negros' nunha longa manifestación na que tinguiron de escuro as rúas de Santiago A manifestación comezou en San Marcos, ás aforas de Santiago, onde están as sedes da CRTVG e da delegación en Galicia de CRTVE, e tras percorrer o coincidente último treito do Camiño de Santiago rematou na praza das Praterías preto da unha da tarde. Alí, por boca das xornalistas Marga Pazos e Rita Alonso, de CRTVG e CRTVE respectivamente, puxéronse en evidencia as diversas presións que sofren os profesionais dos medios públicos e léronse diversas reivindicacións contidas tamén nun manifesto divulgado este venres no que se salienta que "a CRTVG non forma parte do botín que se levan os partidos que gañan as eleccións". Por iso, volveuse instar ao Goberno galego e á dirección do ente público a que cesen nos seus intentos de controlar os contidos en función dos seus propios intereses. Os manifestantes apelaron a que a cidadanía sinta como seus os medios públicos para que axude a defendelos de interferencias políticas Os convocantes apelaron tamén ao conxunto da cidadanía: "Señoras e señores espectadores e oíntes da Televisión e da Radio Galega e tamén todos os que non nos ven nin nos oen: poden esixirnos máis, deben pedir que o fagamos mellor [...]Non nos dean por perdidos. Podémolo facer." A manifestación rematou na praza das Praterías con diversas actuacións musicais. A marcha, baixo o lema Pola dignidade dos medios públicos, chega despois de que os convocantes constatasen o inmobilismo do Goberno galego e da dirección dos medio autonómicos ante as súas reclamacións, que pasan polo cumprimento da lei autonómica impulsada polo propio PP hai xa sete anos. Partidos da oposición, sindicatos e diversos colectivos sociais amosaron nos últimos días o seu apoio á manifestación e participaron nela este sábado A reacción ás protestas nas últimas semanas pasou por parte dos responsables dos medios públicos autonómicos por novas represalias e declaracións contra os mobilizados, ao tempo que todos os partidos da oposición e os sindicatos se uniron ás súas reclamacións e participaron este sábado na manifestación cos seus principais líderes, que coincidiron en atribuír ao propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, a responsabilidade da degradación dos medios públicos galegos. O portavoz de En Marea, Luís Villares, salientou que "non hai sociedade democrática libre sen uns medios libres. O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, censurou que "o PP non pode falar de liberdade" ao tempo que intenta controlar os medios públicos. E a portavoz do BNG, Ana Pontón, pediu a dimisión do director xeral da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, e atribuíu a Feijóo ser o "xefe desa banda de secuestradores que teñen secuestrados os medios públicos". Nos últimos días a mobilización deste sábado foi recibindo numerosos apoios. Alén da oposición parlamentaria galega, adheríronse ás reivindicacións comités doutros medios públicos do Estado como TVE, TV3 ou Telemadrid, así como a Academia Galega do Audiovisual e outras organizacións do sector das artes escénicas. Tamén chegaron apoios dende diversos concellos, por parte dos principais sindicatos, de entidades como A Mesa pola Normalización Lingüística e de xornalistas de diversos medios de comunicación, así como de cidadanía a título individual. Unha das pancartas da manifestación na súa saída desde San Marcos Catro meses de protestas Os venres negros, a protesta simbólica vestindo desa cor do persoal dos medios públicos en reclamación dunha maior independencia no seu traballo, comezáronos os traballadores e traballadoras de CRTVE en toda España o venres 27 de abril. Un mes despois, o 25 de maio, só un día antes de que se coñecese o intento da CRTVG de limitar a 40 segundos a información sobre a sentenza do caso Gürtel que acabou durando 76 segundos, o persoal do ente galego sumouse aos venres negros con convocatorias que foron gañando en seguimento, especialmente despois de que a mediados dese mes dimitisen os presentadores do Telexornal Serán, Alfonso Hermida e Tati Moyano. O presidente Feijóo tentou desentenderse da cuestión: "Eu non dirixo a TVG", chegou a dicir, obviando que el impulsou hai sete anos a lei de medios públicos que aínda non está cumprida A xestión por parte da compañía da crise interna que se desencadeou foi acollida con malestar no Goberno galego ata o punto de que o presidente Feijóo tentou desentenderse da cuestión. "Eu non dirixo a TVG", chegou a dicir, ante o aumento das críticas internas e externas contra o control que o seu Goberno mantén sobre a información dos medios públicos galegos. Porén, unha das principais reivindicacións do persoal é o cumprimento da lei sobre os medios públicos galegos que o propio Feijóo impulsou en 2011 e que sete anos despois aínda non está aplicada entre outras cuestións na creación dun Consello de Informativos do que o presidente se desentende. A lei, salientan os representantes do persoal, tampouco se cumpre no referente ao esixido incremento da produción propia, na creación dunha autoridade audiovisual independente ou na propia elección do director xeral da CRTVG por unha maioría cualificada do Parlamento. O director da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, chegou a negar "valentía" ao persoal mobilizado dez días antes de que a compañía apercibise a unha presentadora crítica Desde a dirección da compañía o seu máximo responsable, Alfonso Sánchez Izquierdo, deu por "moi cumprida" a lei de medios e negou que o aínda non creado Consello de Informativos sexa "o bálsamo que vaia garantir a calidade dos contidos". Nesa comparecencia ante o Parlamento de Galicia a mediados de xullo, Sánchez Izquierdo chegou a negar "valentía" ao persoal mobilizado. O contraste a esas palabras evidenciouse só dez días despois, cando se soubo que a compañía viña de apercibir, e posteriormente ameazar de despido, á presentadora que dimitira do Telexornal, Tati Moyano, despois de que esta criticase o uso partidista da TVG ante Feijóo nun acto benéfico ao que asistiu o presidente e que ela mesma presentaba de xeito desinteresado. Por parte do Goberno galego, a resposta habitual que verbaliza o propio presidente Feijóo é que a situación da CRTVG non era mellor durante o goberno bipartito de PSdeG e BNG ata o punto de asegurar que a "manipulación" nela rematou coa súa chegada á Xunta en 2009.


Summary: A viguesa Fundación Laxeiro presenta a obra da malagueña Elisa Terroba (1986), que regresa á Galiza onde realizou un mestrado de arte contemporánea en 2014.

Escultura, instalación, libros intervidos e papel tecido serven para unha reflexión crítica sobre o rol do libro como materia de coñecemento. Deconstruíndo e pervertendo as estruturas do texto escrito e da imaxe reproducida, a artista xera discursos e formas mutantes que nos recordan a realidade híbrida que vive na actualidade o libro e a maneira en que a linguaxe se ve modificada na sociedade dixital. Tecer os referentes / Elisa Terroba / Yaiza González / Pedro Gallego de Lerma / Fundación Laxeiro, Vigo / Até 4 de outubro Elisa Terroba afronta o feito creativo como un intento de dar solución a un reto (plástico e temático) unindo motivos de intenso contido cultural e vivencial, que lonxe de coartaren a liberdade formal, funcionan como liberadores e enriquecedores, como pulo para indagar na comprensión e na interpretación do mundo, e producen, por tanto, unha interrelación entre logros visuais e desenvolvemento temático. Tecer os referentes parte dunha actitude conceptual intensa, unida á pulcritude formal, para transmitir unha preocupación por traballar nos límites do libro que, máis que propoñer solucións, apunta cara á idea de crise dunha narratividade que xa non consegue explicar o mundo. Elisa Terroba sitúase, daquela, nun territorio fulcral entre o narrado e o acontecido. Do punto de vista conceptual, a obra ten unha forte vontade de discurso, de carga semántica. Parte da ligazón entre o feito cultural e o eu e actúa entrelazando os temas –as obsesións da autora- conseguindo daquela modular o sentimento coas pulsións que nunca son completamente representábeis na concreción plástica. Mais o que si logra é transmitir unha sensación que subxace detrás, no fondo da comunicación discursiva da obra. Elisa Terroba demostra que a arte sempre ten un compoñente de pulsión e con temas como os presentes na exposición viguesa este aspecto fica aínda moito máis resaltado, coa historia da arte e o libro cun protagonismo singular, como preocupación relevante, entendida desde toda a súa pluralidade, mais especialmente como fonte de reflexión sobre os diferentes papeis e comportamentos, desde o máis cotián ao máis transcendente. Concibe a creación artística como ligada á intimidade do eu –cos seus silencios e angustias–, expresada nunha linguaxe plástica e reflexiva. Consegue así reter a súa análise na soidade da súa intimidade, mais que precisa e adquire todo o seu sentido como forma artística con vontade de comunicación.


Summary: Ferrolán da colleita de 1935 estivo nas loitas de marzo de 1972 na súa cidade, cando foi detido e torturado, e xa tras a morte do ditador, foi membro da Corporación municipal.

Faleceu Fernando Miramontes, outro deses nomes que, como o tamén recentemente falecido Luís González 'Ferreiro', foron refrentes na loita obreira e antifranquista. Miramontes, nado en 1935, tamén foi membro do Partido Comunista e soubo o que foi o cárcere e a tortura. Estivo nos sucesos do 10 de marzo de 1972 no naval ferrolán, o que lle custou detención e tortura. Antes, estivera emigrado en Francia. Foi ao volver, a finais dos 60, cando se uniu á actividade antifranquista na Galiza. Xa na etapa democrática, foi edil comunista e de Esquerda Unida e exerceu como primeiro tenente de alcalde de Ferrol en coalición co PSOE. A súa formación, Esquerda Unida, definiuno como "compañeiro e un dos referentes da loita obreira da nosa cidade". Nun comunicado, mostrou as "condolencias á súa familia". En redes sociais, a ministra de Traballo, Yolanda Díaz, lamentou a súa morte e escribiu que en Miramontes "todo era unha lección de vida, compromiso político e alegría". "Foi tan valente como xeneroso e íntegro", afirmou. O ex alcalde, Jorge Suárez, tamén lamenrou o pasamento do histórico militante ("que a terra te sexa leve, camarada Fernando". "O gavilán; referencia de clase obreira e coherencia, humildade e clarividencia". escribió el edil ferrolano, que afirmó que se pierde a «un dos maiores referentes da nosa cultura política, un amigo».