Summary: BNG e PSdeG pedirán a transferencia de novas competencias á Galiza na próxima sesión plenaria, que decorrerá a semana que vén. Anunciárono hoxe ambas as forzas políticas. Galiza non recibe ningunha nova competencia desde 2009. Após un inicial empuxe nos anos inmediatamente posteriores á aprobación do Estatuto de Autonomía e unha segunda vaga na década dos 90, o traspaso de competencias mantense estancado, até o punto de que o Goberno galego continúa a día de hoxe sen xestionar materias atribuídas como exclusivas no texto estatutario de 1981. Analizamos as chaves desta situación con motivo do 40 aniversario da proclamación do Estatuto.

Os grupos da oposición, BNG e PSdeG, anunciaron hoxe que volverán pedir no Parlamento o traspaso de competencias á Galiza. O groso das actualmente xestionadas pola Xunta da Galiza transferíronse nos primeiros anos do réxime autonómico. Malia que con anterioridade á aprobación do Estatuto de 1981 cedéronse á Galiza atribucións en materia de turismo, urbanismo ou transporte, foi unha vez aprobado o texto estatutario cando o Estado levou adiante o maior número de transferencias. Así, en 1982 cedéronse un total de 20 competencias, en áreas de relevo como o ensino, a pesca, a agricultura, o comercio ou as estradas interiores. Porén, a súa negociación deixou déficits no financiamento dos servizos recibidos. Galiza recibiu o 44% das súas competencias actuais entre 1982 e 1985. Nese período formalizáronse 68 traspasos, a razón de 20 en 1982, 18 en 1983, 17 en 1984 e 13 en 1985. Á volta de 1987, o Estado cedeu a formación profesional e as universidades, completando a xestión educativa. En 1990 concretáronse as transferencias en materia sanitaria. Precisamente, nese exercicio, o naquela altura ministro de Administracións Públicas e futuro candidato socialista á presidencia do Goberno, Joaquín Almunia, entregou á Galiza as funcións desenvoltas até o momento polo Instituto Nacional de Saúde (Insalud), onde anos despois se iniciou Alberto Núñez Feixoo na política estatal. A avalancha dos 90 A segunda metade dos 90 foi escenario doutra manchea de transferencias. A ausencia de maiorías absolutas no Goberno do Estado e a necesidade dos apoios das forzas nacionalistas obrigou primeiro o socialista Felipe González e posteriormente o popular José María Aznar a ceder un importante paquete de competencias ás autonomías. Neste contexto, Galiza recibiu entre 1994 e 1999 transferencias en 46 áreas de xestión gobernamental así como novas atribucións en materia fiscal, a día de hoxe unha das materias onde resulta máis evidente o grao de centralización do Estado español. Galiza recibiu o 44% das súas competencias entre 1982 e 1985 As últimas cesións de competencias fixéronse efectivas en 2008. Após unha primeira metade do novo século sen transferencias, marcada pola política centralizadora de José María Aznar, a correlación de forzas e a necesidade dos apoios parlamentarios do BNG obrigaron José Luis Rodríguez Zapatero a acordar coa Xunta da Galiza traspasos en diversas materias. Neste contexto, o presidente español, e o vicepresidente galego Anxo Quintana pactaron a cesión de nove competencias, deixando para a seguinte anualidade a transferencia do salvamento marítimo. Porén, o novo tempo político iniciado na Galiza coa derrota do Goberno bipartito e a chegada á presidencia de Feixoo supuxo o fechamento do proceso aberto. O actual xefe do Executivo galego non negociou o traspaso de ningunha competencia non seus 12 anos á fronte do Goberno galego e prescindiu de continuar a tramitación daquelas acordadas en 2008 pola Xunta da Galiza e o Goberno do Estado referidas á Inspección de Traballo, á titularidade patrimonial dos bens da Tesouraría da Seguridade Social ou aos centros de investigación de Estado con sede na Galiza. A este respecto, o secretario xeral de Relacións Institucionais da Vicepresidencia do Goberno bipartito e persoa chave no proceso de transferencias de 2008, Xoán Antón Pérez Lema, lembra a Nós Diario que en 2009 entregou a Alfonso Rueda, vicepresidente da Xunta, "un documento sobre o estado dos traspasos". Asegura que a súa posición inicial era "favorábel aos mesmos", mais "non tardei en comprobar que o meteron no caixón e que se esqueceron del". A paralización das transferencias desde 2009 Os dirixentes do Partido Popular explicaron a decisión de paralizar as transferencias a partir de 2009 como consecuencia da crise económica. A este respecto, en xaneiro de 2019, a parlamentaria popular Paula Prado afirmou, na Cámara galega, que "na época da crise ocupámonos do urxente e deixamos de lado o importante, pero seguimos considerando importante a transferencia de competencias". Nunha dirección semellante, en abril dese ano, Feixoo reiterou a mesma liña argumental, salientou que a "Galiza acumula un atraso nos traspasos como resultado da difícil conxuntura económica" e reclamou "o mesmo trato para Galiza que para Euskadi", que viña de recibir 30 novas competencias como resultado das conversas entre o PNV e Pedro Sánchez. As declaracións de Feixoo de abril de 2019 non implicaron un cambio de postura dos populares galegos. A maiores, as palabras do mandatario galego foron desautorizadas ao momento polo presidente estatal do Partido Popular, Pablo Casado, quen sinalou que "España non pode transferir máis competencias ás comunidades autónomas", porque "isto xa non se aguanta". "Somos o país máis descentralizado da nosa contorna. Non hai que reforzar as autonomías, sobre todo as desleais, senón reforzar o Estado. Hai que reforzar a nación", acrecentaba. Neste sentido, o PP galego continuou sen mover ficha até marzo de 2021, cando levou ao Parlamento da Galiza a solicitude da transferencia á Galiza da xestión do dominio público marítimo terrestre. O tempo dará ou quitará razóns sobre a vontade do Goberno para obter competencias A proposta, finalmente aprobada por unanimidade, xerou dúbidas entre as filas da oposición, quen vinculou a iniciativa ao interese do PP por garantir a continuidade da factoría de Ence na ría de Pontevedra e non por conseguir unha competencia demandada desde hai anos pola Galiza. Neste sentido, desde as filas do BNG, o deputado Luís Bará sinalou que a proposta "ten catro letras: Ence" e acusou os populares de "travestismo político" ao entender que o fortalecemento do autogoberno nunca estivo entre as súas prioridades. Nunha liña semellante, o parlamentario socialista Pablo Arangüena cuestionou a sinceridade da proposta dos conservadores e cualificouna de "escapismo político competencial". O tempo dará ou quitará razóns sobre a vontade do Goberno galego de avanzar na consecución de novas competencias que fican pendentes de transferir após 40 anos e a disposición do Executivo estatal en camiñar na descentralización recollida no texto estatutario. Corenta anos de transferencias pendentes Transcorridos 40 anos da aprobación do Estatuto de Autonomía existen competencias exclusivas recollidas no mesmo que continúan sen traspasar á Galiza. Así, entre estas sinálanse "a creación dunha Policía Autónoma", "o salvamento marítimo" ou as atribucións en materia laboral, da que se deriva a cesión á Galiza da Inspección de Traballo, acordada co Goberno do Estado en 2008 e pendente de facerse efectiva. Ao tempo, fican se transferir competencias parciais en materia educativa, como as bolsas e as axudas aos estudos non universitarios, en materia cultural, como algúns museos, arquivos ou bibliotecas, e en materia de ordenación hidráulica, como a xestión da bacía do Miño-Sil. O BNG cifra en 70 as competencias pendentes de cesión á Galiza por parte do Estado. Neste sentido, a portavoz nacional da organización, Ana Pontón, considera "imprescindíbel" abrir xa "a transferencia de todas as competencias pendentes no actual Estatuto. É o mínimo que se pode exixir, que cumpran a lei". O secretario xeral dos socialistas, Gonzalo Caballero, reclama o traspaso de 30 novas competencias. Algunhas delas refírense "á xestión do litoral", "ao tráfico", "ao Catastro" ou "á FP náutico-pesqueira" e están recollidas no anexo segundo do acordo de investidura asinado entre socialistas e nacionalistas en xaneiro de 2020. O voceiro do grupo parlamentario popular, Pedro Puy, no contexto dos actos do 40 aniversario do Estatuto de Autonomía e após reclamar o BNG a superación do marco autonómico e o PSdeG a súa reforma, sinalou que "aínda fican por transferir competencias " e destacou que "se Galiza non conta con máis competencias" a día de hoxe "non ten que ver co Estatuto" senón coas "actitudes mantidas desde o Goberno" estatal.


Summary: Despois de tres décadas á fronte do país, a presión popular nas rúas, especialmente das mulleres, conseguiu a saída do Goberno de Omar Al Bashir en 2019. Tras dous anos de transición, cun poder compartido entre militares e civís, o Exército resístese a ocupar a posición que lle corresponde nun Estado democrático.

O presidente do Consello Soberano de Transición do Sudán, Abdel Fattah Al Burhan, anunciou a disolución deste organismo mixto (militares e civís) e do Goberno de transición, ratificando o golpe de Estado iniciado á primeira hora desta segunda feira coa detención do primeiro ministro, Abdalla Hamdok, e varios ministros. O xeneral Al Burhan anunciou a suspensión de varios artigos do Documento Constitucional pactado en agosto de 2019 entre civís e militares. Meses antes, o 11 de abril dese ano, o entón presidente, Omar Al Bashir, víase forzado a presentar a renuncia ante a presión do Exército e, especialmente, das intensas manifestacións populares. A internet foi cortada e os militares bloquearon vías de comunicación e pontes, segundo a páxina de Facebook do ministerio de Información sudanés. Miles de persoas saíron ás rúas ante as chamadas dos principais partidos democráticos. O Partido Comunista chamou á folga xeral dos traballadores e acusou a Al Burhan de orquestrar o alzamento militar. Polo menos tres persoas morreron e 80 resultaron feridas por disparos dos militares. En setembro pasado produciuse outra tentativa de golpe de Estado, co islamismo máis conservador avogando por un Goberno militar no canto da transferencia do poder ao movemento civil que logrou derrocar a Al Bashir. A asonada de onte prodúcese a poucas semanas da entrega da Presidencia do Consello aos civís. Líderes mundiais e ONG polos dereitos civís condenaron a detención dos membros do Goberno sudanés. Unión Africana A través dun breve comunicado publicado en Twitter, o presidente do secretariado da UA, Moussa Faki Mahamat, pediu "retomar inmediatamente as consultas entre civís e militares", e exixiu a "liberación de todos os líderes políticos detidos". Nacións Unidas O representante especial da Secretaría Xeral da ONU para Sudán, Volker Perthes, cualificou as detencións de "inaceptábeis". Nunha mensaxe en Twitter, urxiu todas as partes implicadas á "contención", a "regresar ao diálogo" e a "restaurar a orde constitucional" no país. Liga Árabe "Non hai problema que non poida ser resolto a través do diálogo", declarou o secretario xeral da Liga Árabe, Ahmed Abul Gheit, nun comunicado publicado na web do organismo, avogando por "respectar todas as decisións e acordos asinados sobre o período de transición, que levará á celebración de eleccións nas datas elixidas". Organización para a Cooperación Islámica O organismo multilateral con sede en Arabia Saudí tamén urxiu os líderes sudaneses a "respectar o documento constitucional e o acordado durante o período de transición", segundo un comunicado recollido pola axencia saudita SPA. Unión Europea O alto representante comunitario para a Política Exterior, Josep Borrell, tamén se expresou en Twitter. "A UE fai un chamamento a todos os actores e aliados rexionais para volver encarreirar o proceso de transición", manifestou. Alemaña e Francia O ministro de Exteriores alemán, Heiko Maas, exixiu nun comunicado "continuar coa transición á democracia e respectar a vontade do pobo". O presidente francés, Emmanuel Macron, condenou en Twitter "a tentativa de golpe de Estado" e manifestou o apoio de Francia ao Goberno de transición. Estados Unidos O enviado especial estadounidense para o Corno de África, Jeffrey Feltman ─que na fin de semana estivo na capital sudanesa, Khartún, para mediar─ considerou o golpe "totalmente inaceptábel" e asegurou que "calquera mudanza pola forza no Goberno de transición pon en risco a axuda dos EUA". China O portavoz do Ministerio de Exteriores chinés, Wang Wenbin, avogou polo "diálogo" para que as partes "resolvan as diferenzas" e para "manter a paz e a estabilidade no país". Ademais, asegurou que se garantirá a seguridade das institucións chinesas e do seu persoal no Sudán. Consello Noruegués para os Refuxiados A ONG exixiu a protección da poboación civil e que se manteña o acceso á axuda humanitaria dos millóns de persoas que fuxiron da guerra. Nun comunicado, e posteriormente nunha entrevista na BBC, o seu director no Sudán, Will Carter, pediu ás autoridades que cumpran coas promesas previas e aseguren que esa axuda da que depende 13 millóns de persoas non será bloqueada. Amnistía Internacional "O pobo sudanés está de volta nas rúas para protexer a transición democrática. Estará o mundo ao seu carón?", cuestionábase en Twitter a secretaria xeral de Amnistía Internacional, que nunha entrada previa salientaba ─sen desenvolver─ a circunstancia de que o golpe chegaba xusto tras a visita de Feltman. Datas no camiño do Sudán á democracia 2018, decembro: Represión mortal das protestas contra a pobreza e a corrupción. 2019, 11 abril: Al Bashir abandona o poder tras 30 anos e o Exército impón tres meses de estado de emerxencia. 2019, xuño: Intervención militar ante os acampados que piden un Goberno civil. 2019, agosto: Acordo militar-civil para compartir o poder tras a intervención da UA. Eleccións para 2023. 2019, decembro: Al Bashir, condenado por corrupción. Rexéitase a extradición á Haia polo xenocidio en Darfur. 2020, primavera: A crise agrávase pola Covid. Intento de asasinato de Hamdok. 2020, outubro: Acordo de paz interna. EUA retira da lista de "países terroristas" o Sudán, que accede a iniciar relacións con Israel. 2021, febreiro: Fractura interna no movemento civil. 2021, setembro-outubro: Golpe frustrado. Marchas pro e contra un Goberno militar.


Summary: A nena pasou a COVID-19 xunto á súa familia e deu negativo nun test no mes de maio, agora está hospitalizada por outra doenza e deu positivo nunha nova proba de coronavirus.

Unha menor permanece hospitalizada en Ourense cunha proba PCR positiva en COVID-19 despois de pasar a infección xunto co seu núcleo familiar, após o que deu negativo noutro test realizado o pasado mes de maio. O caso desta menor inclúese entre as dúas persoas hospitalizadas con PCR positiva por COVID-19 na área sanitaria de Ourense, onde outras 41 doentes fican en seguimento domiciliario. Así o confirmaron a Europa Press fontes desta área sanitaria, que indicaron que a nena, que ingresou por criterio de pediatras, volveu dar positivo na PCR que se lle pediu, entre outras probas, ao ser hospitalizada recentemente por síntomas non vinculados ao coronavirus. As mesmas fontes lembraron que unha PCR pode dar positivo "aínda que o virus estea inactivo" porque poden quedar "trazas" no organismo. A respecto diso, insistiron en que posibelmente o virus estea "inactivo" no caso desta menor porque xa superou a infección. No entanto, segundo resaltaron estas fontes, ao volver dar positivo na PCR aplicóuselle, como ao resto de pacientes, o protocolo de seguimento e rastrexo de contactos.


Summary: Aos seus 34 anos e no poder desde 2011, Kim Jong-un, o líder norcoreano, aínda non se reunira con ningún estadista estranxeiro. A súa visita a Beijing, precedida dun alto grao de secretismo, remarca o carácter estratéxico que para Pyongyang ten a súa alianza con China, co que mantén 90 por cento do seu comercio. Kim teríase comprometido a avanzar na desnuclearización, mais cunha condición: que o desarmamento implique tamén a Washington e Seúl.

Nos últimos anos, e moi nomeadamente desde Kim Jong-un alcanzar o topo do poder en Corea do Norte, os lazos entre Pygongyang e Beijing fóronse afrouxando, até o ponto de China ter apoiado sancións económicas, no Consello de Sguranza de Nacións Unidas, contra o seu tradicional aliado. O encontro de Beijing abre un novo capítulo nas relacións e ten a ver con dous factores básicos. O primeiro, a ofensiva diplomática lanzada desde o comezo deste 2018 por Kim Jong-un, e que se ten saldado coa organización de cimeiras co líder sul-coreano Moon Jae-in (prevista para comezos de abril) e co presidente dos EUA Donald Trump, aínda por axendar mais todo apunta a que será a finais de maio. O segundo, a necesidade de Beijing de xogar un papel decisivo na pacificación da península coreana, unha das prioridades estratéxicas da axenda de Xi Jinping. A segunda feira ruxe-ruxes chegados desde Beijing apuntaban a unha visita surpresa de Kim Jong-un. A chegada dun tren blindado desde Pyongyang e as impresionantes medidas de seguranza adoptadas na capital chinesa abonaban a sospeita. Foron as axencias oficiais Xinhua -chinesa- e KCNA -norcoreana- os meios que finalmente confirmaron esta terza feira a presenza de Kim en Beijing. Xinhua rebaixaba a "privado" o carácter de visita -que non ten rango oficial- e informaba de que o líder norcoreano -acompañado da súa esposa- ficaría en territorio chinés por espazo de 4 días. Mais por moito que Beijing quixese enfatizar o carácter privado da visita -que respondería a un convite realizado por Xi Jinping, a cimeira tivo un enorme impacto mediático, até o ponto de ser noticia de capa en meios globais de Occidente como The New York Times ou The Guardian. A intención de Xi Jinping -reforzado como líder após a Asemblea Nacional Popular ter eliminado a limitación de mandatos na Constitución chinesa- é a de remarcar perante o mundo que non vai aceitar ningún avanzo da influencia norte-americana na zona. Nese sentido, para Pyongyang non foi un suceso menor combinar a súa entrevista con Donald Trump. En boa parte esa cimeira obrigou China a facer un movimento e a retomar o control do taboleiro. A intención de Xi Jinping é a de remarcar perante o mundo que non vai aceitar ningún avanzo da influencia norte-americana na zona A partir daí, as fontes oficiais diferen un tanto no relato da cimeira. Xinhua enfatiza a aposta de Kim Jong-un e Xi Jinping pola desnuclearización da península coreana. A KCNA, en troca, elude na súa información calquera alusión a este asunto. Mais non hai dúbida de que o dossier nuclear foi o tema central das conversas. Segundo fontes chinesas, Kim Jong-un si tería dito a Xi Jinping que está disposto a eliminar o seu armamento nuclear -Pyongyang realizou o pasado mes de setembro o seu sexto test con míseis inter-continentais- sempre e cando Washington e Seúl tamén avanzasen no desarmamento. Para Pyongyang non foi un suceso menor combinar a súa entrevista con Donald Trump. En boa parte esa cimeira obrigou China a facer un movimento e a retomar o control do taboleiro "Se Corea do Sul e os EUA responden con boa vontade aos nosos esforzos e crían unha atmosfera de paz e estabilidade, e toman medidas progresivas e sincronizadas para alcanzar a paz, o asunto da desnuclearización da península podería atinxir unha solución", tería afirmado Kim Jong-un segundo a axencia Xinhua. Pyongyang -segundo fontes norteamericanas- dispón dun arsenal de por volta de 1.000 míseis de longo alcance, algúns deles -os Taepodong 2- con capacidade para atinxir obxectivos situados en solo norteamericano, a 8.000 quilómetros de distancia da península norcoreana.


*Texto publicado no IGADI Paper nº 82 Silenciada e escasamente atendida polos mass media, a peculiar revolución popular que vive Islandia a resultas da crise financeira de 2008 desenvolveuse a través dunha masiva e pacífica rebelión cidadá destinada a reconducir os poderes públicos nacionais e sanear a súa economía mediante a nacionalización do seu sistema financeiro, a negativa a pagar a débeda externa e a vontade de reescribir a Constitución nacional. Aínda que non é un país membro da Unión Europea, o exemplo islandés serve como referencia de participación democrática cidadá no actual contexto de tensións económicas e financeiras na zona Euro, con especial atención cara países como Grecia, Portugal, Irlanda, Italia e España. O impulso democrático islandés contrasta notoriamente coa preponderancia dos designios políticos e económicos emanados das elites comunitarias á hora de acometer os cada vez maiores problemas socioeconómicos europeos, intensificando o descrédito e a desconfianza cidadá ante a clase política europea. As incertezas sobre o futuro islandés seguen centradas na persistencia dun escenario de suxeición e práctica "hipoteca" económica do país perante os organismos internacionais. Con pouco máis de 320.000 habitantes, Islandia figuraba entre os países con maior renda per cápita a nivel mundial e, segundo un estudo da ONU de 2007, como "o mellor país do mundo para vivir". Pero o colapso financeiro desatado a partir de outubro de 2008, coa masiva retirada cidadá dos seus aforros reproducindo escenas similares á acontecidas durante o "corralito" na Arxentina de decembro de 2001, deu paso á abrupta caída da economía islandesa e a volatilización da súa pretendida estabilidade social e política. Dende entón, a popularmente denominada "revolución das cazolas e tixolas" deu paso a unha inédita rebelión cidadá que levou á caída do goberno islandés e á aprobación parlamentaria dunha Lei para a Asemblea Constituínte que impulsa a democracia participativa a través da redacción dunha nova Constitución. Non obstante, as incertezas sobre o futuro islandés seguen centradas na persistencia dun escenario de suxeición e práctica "hipoteca" económica do país perante os organismos internacionais. Os alcances dunha rebelión cidadá Outubro de 2008 marcou unha referencia clave na historia contemporánea de Islandia, unha illa atlántica de só 320.000 habitantes habitualmente considerado como un dos países con mellores condicións socioeconómicas e saudable e democrática estabilidade política. Tras unha intensa e expansiva privatización do seu sector económico público e, especialmente, bancario a partir de 2003, os efectos da crise económica global de 2008 sacudiron fortemente en Islandia, unha vez a bancarrota financeira deu paso á nacionalización do Landsbanki, Kaupthing e Glitnir, os principais bancos do país, que contaban cunha enorme preponderancia de capital exterior, principalmente británico e holandés. Os efectos da crise económica global de 2008 sacudiron fortemente en Islandia, unha vez a bancarrota financeira deu paso á nacionalización do Landsbanki, Kaupthing e Glitnir, os principais bancos do país, que contaban cunha enorme preponderancia de capital exterior, principalmente británico e holandés A bancarrota financeira islandesa evidenciouse a través de diversos indicadores, como o seu elevado nivel de endebedamento (calculado nun 33% do seu PIB), déficit externo (30% do PIB) e presión fiscal (42% do seu PIB, entre as mais altas dos países membros da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico, OCDE), que repercutiron na caída do valor monetario da coroa islandesa e a suspensión das actividades da Bolsa de Valores de Reikjavik, cunha dramática caída do 76% das súas accións. Compre sinalar outros factores que canalizaron a crise islandesa: case un 70% da débeda dos bancos islandeses estaba concentrada en moeda estranxeira, principalmente euros, libras esterlinas, dólares e coroas norueguesas. Se ben unha parte desta débeda foi pagada a bancos estranxeiros, outra porción moi significativa foi canalizada a través dunha masiva expansión de créditos internos, principalmente cara os sectores da minería e da construción. Isto provocou un alarmante desequilibrio na balanza comercial e fiscal islandesa tendo en conta que a emisión de créditos era escandalosamente superior á produción económica real do país. A reacción cidadá islandesa deu paso, dunha forma sucinta e inesperada, a unha mobilización popular inducida pola bancarrota e a indignación, levándose por diante o primeiro goberno a raíz da crise económica global Moitos analistas consideraron que o colapso bancario islandés de 2008-2009 constituíu o mais grande sufrido por país algún na historia económica mundial, obviamente con repercusións noutras economías, como a británica. Por tanto, a reacción cidadá islandesa deu paso, dunha forma sucinta e inesperada, a unha mobilización popular inducida pola bancarrota e a indignación, levándose por diante o primeiro goberno a raíz da crise económica global. Entre 2008 e 2009, milleiros de cidadáns islandeses tomaron as rúas en sucesivas protestas, con medios de expresión tan elementais como a utilización de cazolas e ovos contra os parlamentarios e as elites políticas, responsabilizados directamente pola crise financeira. Igualmente, organizáronse asembleas populares nas rúas de Reikjavik, como elemento inicial e referente das posteriores manifestacións dos "indignados" en varias capitais europeas ou do movemento "Occupyng Wall Street" en EUA durante o 2011. Estas mobilizacións e protestas nas rúas deron paso á renuncia do entón primeiro ministro Geir Haarde en xaneiro de 2009 e á convocatoria dun referendo popular en abril seguinte, no que o 93% dos islandeses decidiron non pagar a débeda externa do país, en gran medida en mans de bancos ingleses e holandeses. Se ben Islandia forma parte do Espazo Económico Europeo (EEE) e do Espazo Schengen, noutro referendo celebrado en 2009, a maioría dos islandeses votaron en contra da súa adhesión á Unión Europea. En abril de 2009 realizáronse eleccións parlamentarias que deron a vitoria ao actual goberno de Jóhanna Sigurðardóttir, ex ministra de Asuntos Sociais que formou un goberno de coalición na denominada Alianza Socialdemócrata, incluíndo ao Movemento Esquerda-Verdes e o Partido Progresista No transcurso de 2009 e 2010, as novas autoridades islandesas emanadas das asembleas cidadás e das eleccións parlamentarias apresaron a políticos, banqueiros e altos executivos responsabilizados pola crise, entre eles o ex primeiro ministro Haarde, mentres Interpol ditou orde de arresto contra eventuais fuxitivos. En abril de 2009 realizáronse eleccións parlamentarias que deron a vitoria ao actual goberno de Jóhanna Sigurðardóttir, ex ministra de Asuntos Sociais que formou un goberno de coalición na denominada Alianza Socialdemócrata, incluíndo ao Movemento Esquerda-Verdes e o Partido Progresista. Como elemento simbólico que realza aínda mais os efectos da "revolución islandesa", Sigurðardóttir converteuse no primeiro caso dunha xefe de goberno de orientación sexual homosexual, xa que posteriormente casou en 2010 coa escritora e xornalista Jónína Leósdóttir. As principais diverxencias políticas no entorno de Sigurðardóttir teñen como principal fundamento a súa posición proclive ao ingreso islandés na UE e á adopción do Euro como moeda nacional. Poder constituínte e "non" ao pago da débeda En 2010, e a pesar da oposición dos partidos políticos tradicionais moitos deles pertencentes ao goberno de Haarde, o Parlamento islandés aprobou unha Lei de Asemblea Constituínte na que os islandeses puideron elixir un parlamento composto por só 25 cidadáns sen filiación política. Este parlamento encargaríase de redactar unha nova Constitución baixo o aval e competencia dun poder cidadá determinado a evitar o auxe dunha clase política "profesional" e oligárquica enquistada nos partidos políticos tradicionais. A discusión pública sobre a nova Constitución segue o seu curso e será votada noutro referendo durante o ano 2012 Non obstante, en xaneiro de 2011, o Tribunal Supremo islandés invalidou estes resultados constituíntes por presuntas irregularidades do proceso electoral. Aínda así, a discusión pública sobre a nova Constitución segue o seu curso e será votada noutro referendo durante o ano 2012. Está igualmente por ver qué sucederá finalmente co referendo de rexeite do pago da débeda externa, unha vez en febreiro de 2011, e probablemente baixo presión dos bancos británicos, o Parlamento islandés decidiu pagar os compromisos de débeda externa islandesa alén do 2019. Non obstante, o presidente islandés Ólafur Ragnar Grímssonnegouse a asinar esta decisión, chamando a un novo referendo finalmente celebrado en abril de 2011, onde o "non" volveu a gañar aínda que con menor votación. Tras este resultado, os gobernos británico e holandés, con bancos que posúen unha notable carteira de clientes afectados pola bancarrota islandesa, anunciaron demandas contra Islandia ante os tribunais internacionais, á vista de que a negativa islandesa supón que non devolverá un monto aproximado de 4.000 millóns de euros pola creba dos seus principais bancos. O silencio exterior da revolución islandesa Aínda que a mobilización cidadá islandesa constitúe un saudable exemplo de democracia participativa nun contexto marcado pola crise económica global e a preponderancia de centros de poder que ditan os programas de rescate financeiro a economías en risco de bancarrota, as incertezas seguen ilustrando o panorama islandés e, probablemente, condicionando gran parte da súa evolución socioeconómica e política. Pero a pesar da negativa popular a satisfacer esa débeda, o país segue suxeito aos ditames dos organismos financeiros internacionais A gravidade da crise financeira en 2009 provocou un inmediato empréstito do Fondo Monetario Internacional (FMI), valorado en US$ 2.100 millóns, un monto insuficiente para paliar a crise xa que constitúe aproximadamente o 3% da débeda externa. Pero a pesar da negativa popular a satisfacer esa débeda, o país segue suxeito aos ditames dos organismos financeiros internacionais, cuns programas de axuste financeiros e compromisos de pago que poden afectar o desenvolvemento da economía islandesa nos próximos anos, unha situación similar á que acontece actualmente con Grecia con respecto á UE e o FMI. É salientable o silencio e a escasa relevancia outorgada polos principais medios de comunicación sobre os alcances da resposta islandesa á crise Neste contexto, é salientable o silencio e a escasa relevancia outorgada polos principais medios de comunicación sobre os alcances da resposta islandesa á crise, moi probablemente motivados pola necesidade de non reproducir a manifestación dunha masa crítica cidadá e unha forte mobilización popular contra os modelos de austeridade e control financeiro ditaminados polos organismos financeiros internacionais ou, no contexto da UE, polo Banco Central Europeo e os eixes de poder en Bruxelas, Berlín ou París. Paralelamente, e se ben se anuncian síntomas de recuperación, Islandia segue inmersa na crise económica, cun control de capitais, un inédito desemprego próximo ao 10% da poboación economicamente activa e unha caída do PIB do 15% desde 2010. As negativas ao pago da débeda externa e obviamente ao ingreso na UE seguramente afectarán ás relacións do goberno de Sigurðardóttir cos acredores financeiros internacionais, o FMI e as negociacións coa UE. Aínda así, apréciase un forte incremento do orgullo e dignidade nacionais no seo da sociedade islandesa, notablemente satisfeita polos avances democráticos logrados na súa particular e exteriormente silenciada "revolución das cazolas e tixolas". Web do Igadi O Igadi Paper nº 82 pódese descargar aquí (.pdf)


Summary: Ana Pontón, do BNG, pediu hoxe no Parlamento que se investiguen os fondos públicos da Fundación Cela e reclamou que o Executivo galego se desvincule por non ser de "interese xeral".

"Estamos mantendo unha Fundación que non cumpre ningún dos preceptos do interese xeral", afirmou para Sermos a deputada do Bloque, "senón que está ao servizo de intereses que non teñen nada que ver co ben común". Desde 2007 a Xunta leva "investido" máis de 3 millóns de euros nunha entidade afundida froito dos numerosos desfalcos que tivo que rescatar "con diñeiro de todos" e convertela nunha Fundación pública. As cifras tampouco acompañan na defensa dunha institución que recibe menos de 3.000 visitantes ao ano e que custa, só en gastos correntes, máis de 317.000 euros ás arcas públicas, dos cales 220.000 se dedican aos salarios de sete traballadores que foron asumidos pola Fundación pública sen ningún proceso de selección [ver orzamentos de 2015, en pdf]. A súa directora xerente, filla de Dositeo Rodríguez, tampouco. En opinión de Ana Pontón, a intervención pública tampouco se pode xustificar por motivos de protección do legado xa que a maioría está na Cidade da Cultura. Ao seu entender, a Xunta segue confundindo "manter o legado dun escritor co mantemento de intereses escuros dunha Fundación que nos últimos anos se caracterizou polos escándalos e situacións vergonzantes." Posibles ilegalidades Pontón presentou hoxe -sexta feira- no Parlamento a iniciativa que será debatida no vindeiro pleno na que reclama "investigar os fondos públicos da Fundación Camilo José Cela e desvincular a Fundación do sector público por carecer de utilidade pública real". En concreto, Pontón propón investigar axudas concedidas en 2010 a esta entidade cando era privada dado que a Lei de Subvencións prohibe concedelas a entidades que teñan débedas coa Seguridade Social, como era o caso. Aínda así, ese ano a Xunta "destinou medio millón de euros". Ademais, a nacionalista cualificou de "escandaloso" que con fondos públicos "fora financiado o despedimento do xerente con 150.000 euros, pagaramos créditos hipotecarios da Fundación, financiaramos viaxes dos membros do patronato, incluída a propia Marina Castaño, e fora abonado o litixio do fillo de Camilo José Cela pola herdanza, Coxíns de Damasco de veludo, butacas de bambú, flores e unha mesa de máis 1.000 euros".


Summary: Un concello como A Coruña recebe 270 euros por habitante procedentes da súa participación nos ingresos do Estado. Barcelona ten, en troca, 664 e Madrid, 489.

O 9 de abril de 2015, a Cámara galega dera luz verde a unha iniciativa que emprazaba a Xunta a se mover politicamente para conseguir a reforma do modelo de financiamento dos concellos galegos, en concreto no que ten a ver cos fondos que obteñen da súa participación nos ingresos do Estado (PIE). Aquela proposición non de lei non se chegou a materializar en nada en concreto, daí que o BNG voltase a levar o asunto á comisión de Economía, Facenda e Orzamentos do Parlamento para instar ao seu cumprimento. Isto é o que se debateu esta tarde e o que se aprobou por unanimidade. Falta agora que se cumpra. Como ironizou Francisco Jorquera ao termo do debate: "Agardo que, se resulta aprobada, non sexa necesario que dentro duns meses debatamos unha iniciativa na que se inste a Xunta a dar cumprimento ao acordo deste 18 de febreiro". Os dados que achegou Jorquera ao debate levan o carimbo da FEGAMP. A chave do asunto é que o actual modelo de participación dos concellos nos ingresos do Estado non toma en suficiente consideración variábeis tan relevantes para Galiza como o avellantamento da populación ou a dispersión do hábitat [cumpre lembrar a este respeito que o noso país, con apenas o 5,9% da poboación do Estado, ten en troca a metade de núcleos habitados que existen no territorio estatal]. "Acabamos de saber que en 2016 se vai producir un recorte de 10,6 millóns de euros nos fondos que receben os nosos concellos a cargo do PIE. Pasaremos de 582,88 millóns a apenas 572,8", denunciou Jorquera. "É unha diminución que agrava as consecuencias dun modelo escandaloso, claramente discriminatorio para o noso país", alegou. Segundo os dados da FEGAMP, desde 2004 os concellos galegos deixaron de perceber 1.376 millóns de euros a consecuencia deste modelo de PIE. Se compararmos os dados Galiza/España en financiamento por habitante, a discriminación é patente. En 2015, os concellos galegos receberon 216,06 euros por habitante, face a media estatal de 263,16. Cuase un 20% menos. Os dados han ser piores segundo as proxeccións de 2016. Jorquera deu o dado de que a media galega será de 209 euros por habitante, entanto que nos municipios da comunidade autónoma madrileña os ingresos por persoa serán de 344 euros. 135 euros máis, un 40%. En 2015, os concellos galegos receberon 216,06 euros por habitante, face a media estatal de 263,16. Cuase un 20% menos O desequilibrio tamén é brutal se ollamos os concellos máis urbanos, de acordo coa información achegada polo parlamentar nacionalista. É ilustrativo a este respeito realizar unha comparativa entre A Coruña, a cidade galega que recebe máis fondos do PIE, e por exemplo Barcelona. A desproporción é sideral: A Coruña tería 270 euros, en tanto que a capital catalá xestionará 664 euros. A diferenza tamén é moi abastada se tomarmos como referencia Madrid ou Valéncia, con 489 e 424 euros, respectivamente. Todo isto leva ao portavoz do grupo parlamentar do BNG, Francisco Jorquera, a concluír que "estamos ante un sistema de financiamento local que condena á insuficiencia de recursos aos concellos galegos e que, portanto, lastra as posibilidades de benestar dos seus veciños e veciñas".


Summary: O embaixador israelí en España escríbelle a Pilar Rojo para reprocharlle unha declaración institucional en apoio ao Pobo palestino. Alon Bar remitiulles copias da carta aos portavoces de PP e PSdeG, ao seu homólogo conservador no Congreso e a Dolores de Cospedal.

O pasado día 6 o pleno do Parlamento aprobaba unha breve declaración institucional en apoio a Palestina. "Co gallo do aniversario do comezo do éxodo do pobo palestino", todos os grupos do lexislativo galego -para saíren adiante, as declaracións institucionais precisan de unanimidade- reclamou que "a comunidade internacional" lle "esixa a Israel" varios puntos a prol dos dereitos humanos, a comezar polo "cumprimento das resolucións das Nacións Unidas". A declaración resultou especialmente molesta no Goberno hebreo, ata o punto de chegar a cualificar o Parlamento de Galicia de "inimigo". Segundo vén de facer transcender a organización BDS Galiza apenas tres días despois da aprobación da declaración o embaixador de Israel en España, Alon Bar, remitiulle unha carta á presidenta do Parlamento, Pilar Rojo, para lanzarlle duros reproches. "Diríxome a vostede para transmitirlle a miña sorpresa pola declaración", dille Bar a Rojo. Para o diplomático, que o Parlamento galego reclame "o recoñecemento do dereito ao retorno das persoas e comunidades ás terras e casas das que foron expulsadas" suporía "a desaparición do Estado de Israel". "Con esta esixencia -acusa- o Parlamento de Galicia únese aos peores e máis extremistas inimigos de Israel". O embaixador sitúa o lexislativo galego entre "os peores e máis extremistas inimigos de Israel" A misiva, remitida con copia aos voceiros de PP e PSdeG, Pedro Puy e José Luis Méndez Romeu, e tamén ao voceiro do PP no Congreso, Alfonso Alonso, e á secretaria xeral do PP, María Dolores de Cospedal, acusa tamén de situarse "fóra do que é o consenso da UE sobre os parámetros do futuro acordo de paz entre palestinos e israelíes e das posicións defendidas polos sucesivos gobernos de España". Segundo as conclusións do embaixador, aprobar unha declaración "con estes contidos e enfoques só serve para favorecer as posicións máis extremistas de quen perseguen a desaparición do Estado de Israel". O Parlamento esixiu "o recoñecemento ao retorno das persoas expulsadas" e o respecto aos dereitos humanos Ademais dos devanditos puntos o texto acordado por PP, PSdeG, AGE e BNG pediu tamén o "respecto absoluto dos dereitos humanos de palestinas e palestinos" e o "respecto absoluto dos dereitos colectivos do pobo palestino". Ademais, os deputados e deputadas manifestaron o "máis firme compromiso cos dereitos inalienábeis da persoa, coa liberdade e co máis pleno respecto á dignidade humana" e o Parlamento no seu conxunto propúxose non "escatimar esforzos en contribuír dende Galicia a construír unha orde internacional xusta baixo o respaldo da legalidade internacional, un mundo no que a forza fique sempre sometida ao dereito". Declaración do Parlamento en memoria das vítimas do Holocausto


Summary: Se pensarmos en escritora africana, menor de 40 anos, con produción en francés e inglés, crítica co papel das potencias Occidentais en África, o resultado é Edwige-Renée Dro.

Edwige naceu na Costa de Marfil. Estudou en Inglaterra e voltou para a África. Defínese como unha retornada ao país natal. Forma parte dunha xeración de escritoras africanas que se distancian e son críticas co modelo cultural que se está a implantar na África. "Cando nos dedicamos a demostrar que tamén temos praias bonitas, e grandes edificios, e supermercados con queixos e viños, paréceme que o que temos é un complexo. Temos cousas que nos son propias. Coñezámolas e asumámolas". Nunha charla da iniciativa TED, escenificada en Adbidjan, defínese, ironicamente, como un dos valores da nova xeración de escritoras africanas, mais matiza "se somos a nova xeración e ninguén nos coñece, temos un problema". Forma parte do proxecto África 39, unha iniciativa do que é considerado, polo menos polas súas repercusións mediáticas, un dos mellores festivais de literatura do mundo Forma parte do proxecto África 39, unha iniciativa do que é considerada, polo menos polas súas repercusións mediáticas, un dos mellores festivais de literatura do mundo, o Hay Festival of Literature and the Arts Limited (Hay) e do Bloomsbury Publishing Plc (Bloomsbury). O resultado foi unha antoloxía de historias ou extractos de novelas, escritos orixinalmente en inglés, francés, portugués e algunhas linguas africanas. Dos 39 autores de 17 países que participan na selección, 9 son nixerianos, seis kenyanos, catro surafricanos, tres escritores de Ghana e tres de Uganda. Na escrita predomina o inglés e entre os escritores lusófonos achamos, se non contei mal, dous: Eileen Barbosa (Cabo Verde) e Ondjaki (Angola). Os 39 escritores -menores de 40 anos- son oriúndos da África subsahariana ou da diáspora. De acordo cos promotores, os escritores e escritoras escolleitos teñen o potencial e o talento para definiren as tendencias que han marcar o desenvolvemento da literatura nunha determinada lingua ou rexión. Foron publicados, en inglés, en outubro de 2014. Edwige-Renée Dro cre que a literatura africana xa está a ser recoñecida mundialmente – aí están varios nobel nos derradeiros anos- mais pensa que iniciativas como África 39 dan xogo a outras voces, a outras historias contadas "por autores que residen no continente, que coñecen a dura realidade da vida aquí" fronte á literatura africana que circula polo mundo e presenta África a través de autores que residen fóra. Edwige-Renée Dro acredita no compromiso, na militancia política, na denuncia, na literatura combativa Edwige-Renée Dro acredita no compromiso, na militancia política, na denuncia, na literatura combativa. E cita o nixeriano Ken Saro-Wiwa, executado polo goberno de San Abacha, despois dun xuízo-farsa, por se ter enfrontado á multinacional petrolífera Shell: "Para un escritor na miña situación a literatura debe ser combativa... O escritor ou a escritora debe estar activamente implicado na transformación do presente e do futuro da sociedade". E o seu perfil nas redes sociais está inzado de referencias a Thomas Sankara, alcumado "Tom Sank" e considerado por algúns como o Che Guevara de África polos seus revolucionarios programas de autosuficiencia africana, unha alternativa desafiante ás estratexias neoliberais impostas por Occidente que o transformaron nunha icona para moitos dos pobres de África e o levaron a ser deposto e asasinado nun golpe de estado en 1987 que contou co apoio do goberno francés. Máis o compromiso non limita a temática:" Podemos escribir sobre o que quixermos máis sempre nunha perspectiva de compromiso". Edwige escribe en francés e inglés e participa en actividades literarias en ambas esferas. Nas súas palabras está sempre presente a idea de compromiso é acredita en que a literatura non se pode afastar da realidade. Ten unha visión crítica da relación entre Europa e África: "Temos de criticar os nosos gobernos, claro, mais cando o que os occidentais din é falso temos que os abordar a eles. Preséntanse como os grandes defensores dos dereitos humanos. Daquela, que os apliquen, que dean a asistencia necesaria a aqueles que están en perigo". A escritora reivindica as linguas nacionais africanas Edwige móstrase reivindicativa coas linguas nacionais africanas cando afirma: "temos que traballar sobre as nosas identidades ... iso pasa necesariamente por un acceso a linguas como o inglés ou francés a pesar de que continúan perpetrando a colonización ... mais é preciso achar un mecanismo para obrigar os estados a comunicar nas linguas de cada un de nós". A escrita de Edwige non se limita á creación literaria. Tamén os artigos de ensaio forman parte do seu activismo como escritora. Nun deles, de onde están extraídas algunha das frases anteriores e publicado en L´Obs (nome actual de Le Novel Observateur) entra de cheo no asunto "poverty porn", isto é, aqueles medios de comunicación que explotan imaxes da pobreza para xerar simpatía e vender. Mais acrecenta, "nós somos responsábeis do poverty porn" pois nin os Estados Unidos nin a Europa son uns "eldorados" e cando os africanos "se ollen nun espello, deben verse tal como son e deixarse de fantasmar sobre a vida do home branco". Como esta son moitas as voces que hoxe se levantan en África. Voces pesimistas? Non, simplemente voces que pensan que "non vai ser construíndo grandes rañaceos e estradas como vai mudar a imaxe de África" Case estou por pensar que algunhas destas ideas se poden aplicar á Galiza.


Summary: Oito poetas participarán nunha acción colectiva impulsada por Edicións Positivas, que busca promover "que as letras galegas e portuguesas teñan un maior coñecemento mutuo, un intercambio necesario, vital"

Este sábado 30 oito poetas de Galicia desembarcarán na cidade do Porto para levar a cabo unha serie de actos na cidade portuguesa co obxectivo de "arrincar marcos", eliminando a fenda existente entre Galicia e Portugal e promovendo "que as letras galegas e portuguesas teñan un maior coñecemento mutuo, un intercambio necesario, vital". Quérese promover "que as letras galegas e portuguesas teñan un maior coñecemento mutuo, un intercambio necesario, vital"A iniciativa está impulsada por Edicións Positivas e nela participarán os autores e autoras dos últimos oito poemarios publicados pola editorial: Eduardo Estévez, Paula Carballeira, Quico, Raúl Gómez Pato, Roi Vidal, Rosalía Fernández Rial, Suso Díaz e Xabier Xil Xardón. Eles e las compoñen ademais a antoloxía Arrincando marcos 2019, realizada para a ocasión.Os actos comezarán ás 15.30 coa entrega de cravos vermellos na estatua de Rosalía de Castro, na Praza da Galiza. A seguir, na Livraria Poetria (R. Das Oliveiras 72) terá lugar unha rolda de prensa (17.00) e un recital conxunto dos e das oito poetas. O programa completarase coa lectura colectiva do poema de Lois Pereiro "Que é Galicia?", para rematar a medianoite cun "Chamado aos pobos galego e portugués".Participarán Eduardo Estévez, Paula Carballeira, Quico, Raúl Gómez Pato, Roi Vidal, Rosalía Fernández Rial, Suso Díaz e Xabier Xil XardónA poesía galega "quere pasar da reflexión aos feitos, da queixa á práctica, do illamento ao diálogo... eliminar lindes para podermos respirar, e despois camiñar", destácase na antoloxía publicada, que bota man de Méndez Ferrín para salientar que "o punto un da política internacional de Galicia debería de ser o da abolición dos marcos da Raia Seca e das liñas misteriosas que nos separan de Portugal no medio do río Miño". E engádese: "tan certo é este pensamento do intelectual galego como o é que faltan accións, e sobran queixas, lamentos". Unha acción, unha abolición de marcos, que nesta fin de semana pasará pola poesía.


Unha lenda india conta a historia dun raxá que malvivía sumido na tristeza porque perdera ao seu fillo en batalla. O raxá volveu recuperar as ganas de vivir cando un brahmán, de nome Lahur Sessa, lle ensinou a xogar ao xadrez. Agradecido, o monarca ofreceulle a Sessa que lle pedise o que quixera para poder corresponderlle. O brahmán só quixo o trigo que lle dese un taboleiro de xadrez do seguinte xeito: na primeira casa, un gran; na segunda, dous; na terceira, catro; na seguinte, oito. Así, sucesivamente, dobrando o número de grans, de casa en casa, até completar as sesenta e catro. O raxá, que non debía estar moi posto en matemáticas, dixo no intre que si, pensando cara aos seus adentros que ben pouco lle pedira. Mais cando os seus sabios fixeron o cálculo, deulles como resultado un número de vinte díxitos (algo máis de 18 trillóns), equivalente ás colleitas de trigo que daría toda a superficie terrestre dedicada hoxe á agricultura durante unha década. Falando en prata: permítese o acceso das empresas privadas ás terras agrarias do Bantegal para producir o que lles pete, non necesariamente alimentos Vén a conto isto porque as argucias da Consellaría de Medio Rural para permitir facer plantacións forestais en terras agrícolas, práctica hoxe tan prohibida como estendida na Galiza, teñen un algo de brincadeira de Lahur Sessa. As modificacións xa feitas na Lei de Mobilidade de Terras permiten que "calquera persoa física ou xurídica, pública ou privada" acceda ás fincas do Banco de Terras (artigo 4) e define como "predio de vocación agraria" aquel que "sexa susceptible de ter un aproveitamento agrícola, forestal, gandeiro ou mixto" (artigo 3.1.). Falando en prata: permítese o acceso das empresas privadas ás terras agrarias do Bantegal para producir o que lles pete, non necesariamente alimentos. O que sabemos da Lei de Montes, que aínda está en fase de proxecto, pecha o círculo ao permitir que "terreos rústicos de uso agrícola en estado de manifesto abandono e que estiveran adscritos a un banco de terras agrarias" se poidan forestar se cumpren, entre outros supostos, "que linden con terreos forestais" (artigo 61). As novas argalladas de Medio Rural transformarían o Banco de Terras nun outlet inmobiliario para fornecer ás industrias enerxéticas e da celulosa con fincas de saldo Se nos atemos a estes textos, as novas argalladas de Medio Rural transformarían o Banco de Terras nun outlet inmobiliario para fornecer ás industrias enerxéticas e da celulosa con fincas de saldo. O que nun principio foi pensado como ferramenta para solucionar a falla de base territorial das explotacións agrogandeiras, ponse ao servizo da especulación empresarial. Pura traxicomedia se pensamos que unha das principais causas desa falla de base terrritorial son, precisamente, as forestacións ilegais de terras agrarias fomentadas polo negocio deses mesmos sectores industriais que pretenden, agora, acaparar as agras en desuso en detrimento da produción alimentaria. Para velo de xeito gráfico e xustificar a presenza de Lahur Sessa neste artigo, podemos botar man dun taboleiro de xadrez. Cada unha das 64 casas do taboleiro identifícase cunha coordenada obtida de poñerlle unha letra -da A á H- ás columnas, e un número -do 1 ao 8- ás filas, coma no xogo da guerra de barcos. Imaxinemos que a casa E5, que é unha das catro centrais, é unha finca forestada, legal ou ilegalmente, no medio doutras 63 leiras e prados inscritas no Banco de Terras, que serían o resto do taboleiro. Coa xeometría dos grans de trigo, ao estar forestadas esas nove casas do centro do taboleiro, poderíanse forestar, automaticamente, as dezaseis que arrodean ás novas plantacións Tal como vai redactada no proxecto, a nova Lei de Montes permitiría forestar as oito casas que arrodean a ese plantío forestal, xa que todas lindan con E5; e xa que todas están en "estado de manifesto abandono" pois, do contrario, non formarían parte da oferta do Banco de Terras. Coa xeometría dos grans de trigo, ao estar forestadas esas nove casas do centro do taboleiro, poderíanse forestar, automaticamente, as dezaseis que arrodean ás novas plantacións. E así, sucesivamente, iriamos construíndo esa Galiza soñada polas fábricas de celulosa e as industrias enerxéticas, que tentan convencernos de que o rendible e moderno para o noso agro non é cultivar alimentos para vivir, senón materia combustible para queimar. Coma se de lume andásemos necesitados e a mantenza viñese do aire, vaia. Coma se, algún día, as follas de eucalipto e o arume dos piñeiros puidesen substituír aos grans de trigo.


Summary: As tres forzas da oposición advirten de que darán "unha resposta conxunta, firme e contundente" se Pilar Rojo non recúa no veto aos convites ás sesións plenarias; o PP acúsaos de "esaxerar" e ratifica que o criterio da presidenta será o único que se aplique para admitir ou non as persoas convidadas

Na pasada lexislatura houbo que agardar ata case o ecuador do mandato para presenciar un xesto público de unidade da oposición parlamentaria, daquela formada por PSdeG e BNG, e no conxunto do período abondaban -e sobraban- os dedos dunha man para contar este tipo de accións conxuntas. A novena lexislatura autonómica apenas vén de comezar e este luns o Parlamento xa foi escenario dun xesto unitario entre as tres forzas da oposición. Os voceiros de PSdeG, AGE e BNG compareceron conxuntamente ante a prensa cunha mesma mensaxe. O estímulo para a unidade déulleo tres días antes a presidenta da Cámara, Pilar Rojo, coa súa decisión de prohibir que os grupos políticos conviden a cidadanía a presenciar as seccións plenarias. "Este é o Goberno tripartito, en minoría" e con "agallas", ironizaba polos corredores do Parlamento Xosé Manuel Beiras, voceiro de Alternativa. Fíxoo despois da rolda de prensa na que, con breves intervencións, os voceiros anunciaron a súa intención de desenvolver unha, en verbas de Francisco Jorquera, "resposta conxunta, firme e contundente" á decisión de Pilar Rojo no caso de que esta "non rectifique" o "secuestro" do Parlamento. "Ten aínda tempo a rectificar e queremos esperar; se non o fai, teredes a oportunidade de constatar en que vai consistir a resposta", abonda o nacionalista, quen aínda "está esperando" a que a conservadora responda as súas chamadas de teléfono. A oposición anuncia unha resposta "conxunta, firme e contundente" este mesmo martes "Fixemos un emprazamento a que rectifique unha decisión aparentemente tomada" e comunicada "de maneira verbal", especifica o socialista Abel Losada, que concreta que se todo segue igual o movemento da oposición se producirá "mañá mesmo", isto é, no pleno do Orzamentos, o primeiro no que o acceso ou non de persoas convidadadas á tribuna do salón de plenos depende en exclusiva de Pilar Rojo. "Se nos dixo que ela asumía o criterio de decidir quen accedía á tribuna de convidados do Parlamento". "Ese -lamenta Losada- foi o único criterio exposto", que para Beiras é mostra dun "despotismo sen ilustración" que esixía "esta coincidencia" entre as tres forzas "na defensa dun Parlamento democrático". Rojo, di o líder de AGE, debe lembrar que preside unha Cámara e non é "a directora dun reformatorio ou centro conventual do século XVIII". O PP ve "radicalidade" e "esaxeración" A resposta do PP á unidade da oposición chegaba minutos despois a través, Pedro Puy, quen repartiu acusacións de "tendencia á esaxeración" nun ton sensiblemente máis airado do que é habitual no voceiro dos conservadores. "A medida da presidenta é proporcionada e non é unha novidade nos Parlamentos que hai en España", di o popular, quen ademais asegura que a presidenta "en absoluto limita a entrada de persoas", senón que "limita a entrada de persoas que non se ateñan ao Regulamento". Puy reprocha que os grupos non controlasen "os seus convidados" aínda que portasen "camisolas ou cartaces" En calquera caso, nos case corenta e cinco minutos en que contestou ás preguntas da prensa Puy non foi quen de aclarar cales serán os criterios a seguir para as prohibicións preventivas de acceso ás sesións. Será "o criterio que entenderá ela", a presidenta, a quen lle corresponde establecer un "certo control" para que ninguen acuda "rebentar o normal funcionamento da institución democrática". Isto, di, sería o que terían que facer os grupos cando "no pasado" -ata a pasada semana- podían convidar "automaticamente" a cidadanía. Pero non o facían aínda que as persoas convidadas levasen "camisolas ou cartaces" de protesta, material que, suxire, portaban ao "saír" das instalacións dos grupos parlamentarios da oposición. "Parece que quen ten un tic antidemócrata é quen defende as institucións", censura Puy, quen coida que a medida é "a decisión menos radical posible" nun contexto no que, ao seu xuízo, non cabe "comparar" protestas como as dos afectados polas preferentes coa dos alcaldes do PP que, en 2005, protagonizaron incidentes no Parlamento contra o Goberno bipartito. O que si conclúe o conservador é que o PSdeG ten "merecida" a "benvida" que "o señor Beiras lle deu á radicalidade".


Summary: O ministro de Sanidade insta a seguir as recomendacións de distancia, protección e hixiene no desconfinamento para evitar un novo abrocho do coronavirus, que "non é descartábel". O Exército español prevé dúas ondas máis da pandemia da COVID-19 e sinala que se poderá recuperar a normalidade no prazo dun ano ou un ano e medio.

O ministro de Sanidade, Salvador Illa, asegura que "non é descartábel" un segundo brote da COVID-19 no Estado nas vindeiras semanas polo que instou a cidadanía a seguir as recomendacións sanitarias para evitar a volta a un confinamento estrito, como o que se mativo desde a declaración do estado de alarma a mediados de marzo. "Non é descartábel unha segunda onda, o mellor é seguir as recomendacións que estamos a dar", sostivo Illa, que resaltou os "esforzos" da comunidade científica internacional para atopar unha vacina contra o coronavirus. Un documento do Exército de Terra prevé dúas ondas máis da pandemia da COVID-19 e un prazo dun ano ou un ano e medio para recuperar a normalidade, aínda que asume que ningunha vacina ofrecerá un 100% de protección nin poderá estar lista até principios de 2021. Relacionarse e manter a seguridade Salvador Illa referiuse a que a "nova normalidade" vaise manter até que se dispoña dunha vacina e incidiu en que hai que "aprender a relacionarse de forma distinta". "Se seguimos as recomendacións ao pé da letra, se usamos a máscara de forma obrigatoria no transporte público e mantemos a distancia interpersoal, é a forma máis eficaz para evitar unha segunda onda", salientou. O ministro advertiu de que se se produce un novo brote da COVID-19 "haberá que deter o proceso de desconfinamento e, eventualmente, retroceder se así o aconsella a situación epidemiolóxica". "A chave para non retroceder é a responsabilidade individual, que nos comportemos todas dunha forma exemplar como até o de agora, seguindo as recomendacións das expertas sanitarias", evidenciou. Nesta liña, a portavoz do Goberno español e ministra de Facenda, María Jesús Montero, instou a "manter moita precaución e as medidas de seguridade para non tirar por terra todo o conseguido até o momento". Montero lembrou que Corea do Sur ou Alemaña sufriron novos brotes da COVID-19 na progresiva relaxación das medidas de contención do coronavirus.


Summary: O Panteón de galegos ilustres, un espazo simbólico en mans da Igrexa e oculto para o público en xeral. O tema no que afondamos neste Sermos183. E, ademais, olladas galegas desde Lesbos, a ameaza dunha nova recesión chama á porta, actualidade política, internacional, lusofonía... e moito máis. Eis na nosa loxa.

Sen status legal, sen visibilidade e sen máis que os mínimos coidados sobrevive o Panteón de Galegos. Con motivo do próximo Día de Rosalía analizamos a situación de parálise derivada da propiedade do ben por parte da Igrexa. Unha reportaxe a fondo sobre un símbolo nacional esquecido polas institucións. 'O Panteón de galegos ilustres, sumido no desleixo'. En 'Roupa made in Galiza' falamos de diversos proxectos que pulan pola produción de roupa de maneira responsábel nun país que coñece as consecuencias do modelo 'low-cost'. A partir de materias primas ecolóxicas ou mesmo materiais reutilizábeis, Galiza amosa a súa potencialidade no terreo do deseño e da confección téxtil. Endesa desatende queixas por estaren presentadas en galego. A Mesa pola Normalización Lingüística iniciou unha campaña para denunciar o acontecido e lembrar a lexislación lingüística incumprida. Contámoscho en 'O espolio de Endesa non vale unha palabra en galego'. A crise de persoas refuxiadas da man de dúas persoas que a coñecen de primeira man 'Olladas galegas desde Lesbos'. Debruzámonos sobre a crise de persoas refuxiadas da man de dúas persoas que a coñecen de primeira man. O profesor da UDC, Alfonso Mascuñana, voluntario en Lesbos, e o fotógrafo ferrolán Gabriel Tizón que viaxou coa súa cámara non só por Grecia senón tamén Macedonia. Neste número a actualidade política volve ter un papel de referencia. "A chave para a investidura non é Pablo Iglesias. A chave é Rajoy", afirman a Sermos fontes do PP. O presidente do goberno en funcións resístese a facilitar un executivo de coligazón entre o PSOE e Cs. Falamos disto en 'Rajoy non se fai a un lado'. Tamén debullamos o documento de Podemos-En Comú-En Marea para un pacto co PSOE, e explicamos cales son os dilemos de Pablo Iglesias para gobernar. Primeiro capítulo da refundación do BNG 'Alta participación e moito debate nas asembleas comarcais do BNG'. Eis o título da crónica sobre o primeiro capítulo da Refundación do BNG, que estes días escrebiron as 1.500 persoas que participaron nas asembleas comarcais da organización. Un total de 146 nomes foron propostos para facer parte do Consello Nacional da organización En Internacional, imos até EUA. O socialdemócrata Bernie Sanders obriga Hillary Clinton a abandonar o centrismo e Donald Trump revoluciona as filas republicanas cun discurso reaccionario e fortemente populista. 'Unhas primarias moi abertas radicalizan os discursos republicano e demócrata'. Tamén nesta sección, Arxentina. A chegada do dereitista Mauricio Macri á Presidencia de Arxentina puxo fin a doce anos de gobernos progresistas liderados polos Kirchner. O politólogo Julio Gambina debulla as consecuencias desa mudanza, a partir das primeiras medidas adoptadas. O peor comezo de ano nas bolsas europeas, as luces vermellas sobre o 'intocábel' Deutsche Bank, as dúbidas sobre a China, o feble medre europeo, os tambores de recesión nos EUA, o baixo prezo do cru, as dificultades das economías emerxentes… moitos son os factores que ensamblan para dar paso a unha "treboada perfecta". Rosa Duce, economista do banco alemán, defíneo nunha palabra: pánico. Analizamos este tema en 'A gran recesión 3.0 chama á porta'. E publicamos un fragmento de 'A necesidade dun novo modelo enerxético para Galiza', traballo de Xoán Doldán no que, desde unha perspectiva afouta e nada complaciente co pensar maioritario, explica a necesidade dun novo modelo enerxético para Galiza. "É urxente, mesmo cando o tránsito será accidentado e a un ritmo lento". Escrebe. 'Lusofonía, um conceito a debate' 'Lusofonía, um conceito a debate'. De 1 a 3 de fevereiro passados teve lugar na cidade da Praia o VI encontro de escritores da União das Cidades Capitais de Língua Portuguesa (UCCLA) e nos debates posteriores aos seminários ou em declarações dos assistentes surdiu mais uma vez uma questão que não é nova. Essa questão é: existe uma comunidade lusófona? Se existir, em que termos devemos defini-la? Non falta neste número a crítica literaria de Mario Regueira, a de cinema, de Andrés Castro, ou a sección de Lola Dopico. Ademais, a axenda e todas as sección de Fóra de Serie: viños, astronomía, viaxes... E as columnas de Iago Varela e Uxío-Breogán Diéguez. E as de Marilar Aleixandre e Guillerme Vázquez. 'Magnolias para Amalia'. O 10 de febreiro Pontevedra estreaba o parque Amalia Álvarez con música e arrecendo a magnolias. Pechábase un ciclo que comezou o 11 de decembro de 1999, cando unha emocionada Amalia recibiu do alcalde Lores a medalla de ouro da cidade e o título de fillo adoptivo, concedidos a Alexandre Bóveda a título póstumo. Na selfie-entrevista abordamos Bea Hervella e en 'A contracorrente' paramos, pampos, diante dos pequenos paraísos dos que tanto gostaba Urbano Lugrís.


Summary: A que foi segunda entidade en Galiza desaparece após case 250 anos de existencia, engulida polo Banco Santander.

Banco Santander absorberá integramente as marcas Banco Popular e Banco Pastor, filial de Popular, en xuño de 2019, segundo adianta Europa Press, de forma que desde entón operarán baixo a mesma insignia. O grupo dirixido por Ana Botín pon así data de caducidade á que fora una das marcas máis importantesdo sistema financiero galego, o Banco Pastor. Nin ficha bancaria propia, nin sede social en Galiza. Os temores que espertou a compra do Pastor polo Banco Popular en 2011 e que multiplicou a adquisición de ambos os dous polo Santander en xuño de 2017 (e por un euro), vanse cumprindo: a fin do banco creado en Galiza en 1776. Un paso máis no furacán que acabou co sistema financeiro galego. O Consello de administración do Santander e o Popular acordaron o pasado mes de abril a fusión e o grupo Botín ficaba "por sucesión universal" coa totalidade dos dereitos e as obrigas do Pastor. Este fica reducido a una dirección rexional e a una marca que vai desaparer en 2019. Nada vai ficar dunha entidad que foi segunda en cota de mercado en Galiza. O Popular-Pastor era a segunda entidade en depósitos da Galiza, posuía 20 por cento da cota de mercado. Como aponta a CIG, o Santander, coa entrada no Banco Pastor, conseguiu converterse na segunda entidade en cota de mercado en Galiza chegando case a 29%. O sindicato nacionalista aposta porque se manteña a filial 'Pastor' pola relevancia que ten para Galiza. Demanda, por iso, un pronunciamento ao respecto do goberno galego. A representante da CIG-Banca, Rosa Conde, explicaba hai uns meses en conversa con Sermos Galiza que "é moi importante que se manteña en Galiza, tanto do punto de vista do negocio, como do punto de vista do emprego" mais tamén porque "é unha empresa que tributa aquí, porque ten a súa sede na Coruña; porque permite unha maior cercanía ao mercado galego e porque facilita que se apoie con maior efectividade a economía produtiva en Galiza".


Summary: O novo número do semanario, que de forma puntual sairá publicado esta sexta feira en lugar do sábado, tamén inclúe unha entrevista con Xosé Lois Carrión sobre o facsímile do derradeiro número da revista 'Nós' que agasallará Nós Diario ás lectoras e lectores o próximo 31 de decembro.

O novo número de Sermos Galiza sae publicado de maneira excepcional esta sexta feira 24 de decembro (o sábado 25 de decembro non se publica o xornal) e canda el chega o Apalpador á túa casa... Xosé Barros analiza esta figura propia do Nadal galego na reportaxe de apertura: 'O Apalpador. Do Courel para a Galiza'. No texto alude aos diferentes nomes que recibiu este personaxe así como aos contos sobre a súa visita para comprobar se as crianzas foran ben alimentadas durante o ano, entre outras cuestións. Así mesmo, Xosé Ramón Ermida entrevista Xosé Lois Carrión, nun texto que inclúe imaxes de Xan Muras. Baixo o título 'Xosé Lois Carrión. Custodio da memoria galeguista', o garda do legado de Leuter González Salgado -primeiro concelleiro nacionalista de Ourense- e fundador e director da Asociación de Amigos da República de Ourense avanza algunhas das chaves do facsímile que Nós Diario agasalla a próxima sexta feira, 31 de decembro, ás persoas lectoras. O experto alude á xeración Nós, á revista Nós e tamén á represión que padeceron "as xentes de Nós". Tamén reflexiona sobre a figura do seu pai, Eleuterio González, explicando quen foi. Hai tempo para falar con claridade sobre outras dúbidas. E de claridade pasamos á ornamentación de Nadal da man de Lois Alcayde e o fotógrafo Arxina. 'As moitas e as poucas luces. O custo ambiental e económico do acendido de Nadal' fala da realidade actual de Vigo, pero non só desa cidade para amosar os efectos de tanto led nas rúas. Mentres unhas persoas elixen visitar ou reflexionar sobre o alumeado festivo, outras optan por aprender máis sobre a arte urbana. Se é o teu caso podes ir canda o Colectivo Xea -formando por Xan Colazo, Mon Daporta e Adela Leiro- coñecer 'DesOrdes' creativas. Gozando da arte na rúa'. Máis tempo para a lectura ou a música Aproveitando que hai festivos, gozarás de máis tempo para a lectura. Por iso temos unha escolma de recomendacións de todo tipo ben interesantes. Na sección de Libros Mario Regueira propón ler O grupo de Tito Pérez e Susana Sanches Arins escolle Desmontando o corpo: construíndo a ciencia de Andrea Barreira. Belém Tajes selecciona BMP de Salvador Sobral para que teñas un acompañamento musical, mentres que César Morán asina 'Memoria do Zeca'. No que respecta ao cinema, con Andrés Castro poderás saber máis sobre a premiada Eles transportan a morte de Helena Girón e Samuel M. Delgado. Manuel Xestoso analiza a nova peza da compañía Elefante Elegante na parte de Escena e Xerardo R. Roca e Xoán Costa fornecen algúns retos mentais cos seus pasatempos. Que tes que facer para dispor de todos estes contidos? Merca o Sermos Galiza que acompaña Nós Diario esta sexta feira, 24 de decembro, nos quiosques ou na nosa loxa en liña. Tamén podes adiantar agora mesmo un dos propósitos do novo ano e facer a subscrición!


Summary: O partido hegemónico em Angola desde a independência continuará a dirigir o país, após obter 61,70 por cento dos votos e eleger como presidente o seu candidato, João Lourenço. Porém, o MPLA fica aquém das suas expectativas e perde 25 escanos na Assembleia Nacional.

Por apenas 3 assentos conseguiu o MPLA o seu objetivo de conseguir uma maioria qualificada (tem 150 escanos numa asembleia de 220). Com 97 por cento do voto apurado, conseguiu 4 milhões de votos, 61,10 por cento, face os 1,7 da UNITA, o partido direitista e pro-norteamericano que lidera a oposição. Em relação às eleições gerais de 2012, o MPLA cede 10 pontos percentuais, enquanto que UNITA aumenta 8 (passa de 18,7 por cento a 26,71 por cento). A participação foi muito alta, por volta de 75 por cento.


Summary: O Celta puxo terra de por medio a respeito do descenso, o Deportivo recuperou o liderato e o Lugo encadeou o segundo trunfo consecutivo.

Boa colleita para as equipas galegas de elite nesta fin de semana. As boas noticias comezaron a sexta feira en Balaídos, coa vitoria dos de Luis Enrique por 4-2 face o Betis. Charles, Orellana (2) e Nolito marcaron para os celestes, que foron quen de remontar o 0-1 asinado por Rubén Castro, autor do outro tanto bético. O Celta suma xa 22 pontos, após 6 vitorias, 4 empates e 11 derrotas. Totaliza 27 goles a favor de 34 en contra. Está tres pontos por enriba da fronteira que deslinda a permanencia do descenso. A evolución do xogo celeste nas últimas xornadas está a ser moi positiva. Ao tradicional bon tratamento da bola, os de Luis Enrique engadiron nas últimas semanas o instinto asasino perante a baliza rival sen o cal ninguén dá un euro por ti nunha das ligas maiores. Hai que salientar a este respeito o estado de graza en que vive Orellana. A sociedade Salomão-Luisino O Deportivo saiu da súa má xeira de resultados (levaba 5 xornadas sen gañar) grazas a un gol no tramo final do seu choque perante o Córdoba, en campo alleo. Asinouno Borja Bastón, mas a autoría hailla en realidade que atribuír a un dueto que se estreou en terras andaluzas e que pode dar moito xogo: a sociedade que na banda esquerda forman Salomão e Luisinho. O choque estivo presidido polo tacticismo e pola loita polo control do centro do campo. Aí comezou a se impor o Deportivo. Fernando estreou un duplo pivote de carácter conservador, unha malla protectora constituída por Wilk e Bergantiños. O centrocampista polonés exhibiu un enorme despregamento físico. Por diante deles oficiou como media punta JuanDo. A má nova do encontro foi a lesión, nunha xogada de aparencia inofensiva, de Lux, que apoiou mal nun chouto face un dianteiro rival. Aínda non hai un diagnóstico definitivo sobre a mancadura. O porteiro retirouse entre bágoas. O talento de Setién E mentres, o Lugo encadeaba a súa segunda vitoria consecutiva, desta volta a custa do Barcelona B. Marcou o de case sempre, Rennella. O Lugo continúa fiel a si propio e o mellor que se pode dicer da equipa que treina Setién é que soubo estar á altura das circunstancias anímicas nestas semanas atrás, cando viñeron mal dadas. Aí é onde loce o talento dun treinador, capaz de inculcar no vestiario a idea de que resistir (non torcer a cara malia os maos resultados) é gañar. O Lugo suma 33 pontos, produto de 9 victorias, 6 derrotas e 8 empates. Unha curiosidade: marcou máis goles (25 face 24) do que o líder Deportivo. Por contra, encaixou ben máis goles: 24 face 16. As fotografías están tirados dos webs de Celta, Deportivo e Lugo.


Summary: Francis Suárez dixo que unha intervención militar na illa debería de estar riba da mesa do Goberno de EUA

O alcalde de Miami, Francis Suárez, asegurou que Estados Unidos non debe desbotar unha intervención militar en Cuba, tras as protestas que se rexistraron nos últimas días na illa. En entrevista coa presentadora da cadea estadounidense Fox News, Martha MacCallum, reiterou o seu respaldo ás manifestacións e mobilizacións. "É difícil que un funcionario elixido, sexa republicano ou demócrata, non se poña a caróndo pobo cubano cando ve imaxes de persoas que arriscan as súas vidas e protestan nas rúas", manifestou. Sobre unha eventual intervención militar na illa, sinalou que nos pasado mandatarios estadounidenses adoptaron medidas similares en países como Panamá, Paquistán e Kósovo. Horas despois da súa intervención en Fox, Suárez aseguroulle a Newsweek e ao Miami Herald que "nunca suxeriu bombardear Cuba". "Non son un experto militar. Non me vou a sentar aquí e opinar sobre que tipo de intervención militar debería usarse", dixo o funcionario. Con todo, as súas palabras ficaron gravadas e en repetidas ocasións durante a súa entrevista con Fox contemplaba a idea dunha intervención militar na illa. "Debería contemplarse agora mesmo unha coalición de potencial acción militar en Cuba tal e como sucedeu no pasado, tanto en administracións republicanas como demócratas… Derrocaron Noriega e ese país (Panamá) tivo unha democracia pacífica durante décadas", declarou Suárez na súa intervención en Fox, "e o presidente Clinton en Kósovo interveu nun tema humanitario con ataques aéreos", agregou. As declaracións de Suárez, fillo do primeiro alcalde de Miami nacido en Cuba que busca manter o electorado anti- castrista do seu lado, segundo diversos xornalistas da cidade.


Summary: Unha investigación galaico-lusa liderada pola arqueóloga da Universidade de Vigo Beatriz Comendador revela "a excepcionalidade deste xacemento" e amosa "a presenza de indicios de ocupación prehistórica"

No ano 2017 foron atopadas unhas pinturas rupestres de estilo esquemático no Penedo da Moura de Vilardevós (Ourense), tamén coñecido como Penedo Gordo. Meses despois, un equipo galaico-luso liderado pola arqueóloga da Universidade de Vigo Beatriz Comendador iniciou unha intervención arqueolóxica que buscaba principalmente determinar se existira ou non ocupación humana vinculada ás pinturas. Este xoves veñen de coñecerse os primeiros resultados da investigación que revelan "a excepcionalidade deste xacemento" e confirman "a presencia de indicios de ocupación prehistórica inmediatos ás paredes pintadas do penedo", en palabras de Comendador.A investigación revela "a excepcionalidade deste xacemento" e confirma "a presenza de indicios de ocupación prehistórica"As pinturas foron datadas nun período entre o neolítico antigo e o neolítico final e os traballos arqueolóxicos permitiron verificar a existencia de diversos niveis de ocupación, histórica e prehistórica, no penedo. "Verifícase a presenza dunha ocupación prehistórica no abrigo do Penedo Gordo e a súa vinculación coa pintura rupestre esquemática localizada", salienta a arquóloga. Entre os materiais achados destaca a presenza de cuarzo, sílex e xisto ou lousa e, aínda que en menor medida, tamén hai presenza de cerámica prehistórica, algunha con decoración plástica ou incisa.Nos últimos dous anos foron atopadas pinturas rupestres en Baleira, Vilardevós e ValdeorrasComendador explica que esta zona do val do Támega "é moi importante porque se sitúa na fronteira natural entre a gran rexión bioclimática atlántica e a rexión bioclimática mediterránea, pola que preferentemente se expande a tradición de arte esquemática pintada en Europa Occidental". A busca destas pinturas polo sur oriental de Galicia, apunta, comezou hai máis dunha década, seguindo "a idea da continuidade xeográfica con estes conxuntos nos límites fronteirizos, como o val do Támega na raia sur ou o núcleo de Bierzo, polo Sil".A arqueóloga destaca que dous descubrimentos casuais no ano 2017 viñeron a confirmar estas hipóteses, aparecendo primeiro pintura na Cova da Fontaneira (Baleira) e posteriormente no Penedo Gordo (Vilardevós), aos que se engadiu recentemente o descubrimento dun conxunto en Casaio (Valdeorras).


Summary: Desestima os recursos presentados por medio cento de senador@s á nova Lei da Función Pública impulsada polo Govern de José Ramón Bauzá (PP) e declara legal a exclusión do catalán como criterio xeral para acceder a un emprego na administración.

A lei respecta "o equilibrio entre linguas", así consirera o TC a exlusión da lingua propia das Illes da función pública. Segundo o máximo intérprete da Constitución española a supresión do catalán como criterio de acceso a un emprego na administración non supón un elemento discriminatorio e, polo tanto, desestima os recursos presentados por 50 senador@s socialistas. Neste senso, a sentenza publicada polo TC considera que a lingua propia das Illes Balears non pode ser un criterio xeral de acceso. Asemade, entende que a súa exclusión non supón en ningún caso unha discriminación nin unha vulneración dos dereitos da cidadanía --como recollen os recursos presentados polo PSOE balear. Para o Constitucional a nova Lei da Función Pública aprobada polo Govern "equilibra" a situación entre o español e o catalán fronte a lexislación anterior que, di, "refourzou a posición" da lingua propia "outorgándolle certa prevalencia". A vice-presidenta do TC considera que o tribunal excede nas súas funcións coa sentenza Así, 8 d@s 12 integrantes do TC posicionáronse a favor da nova lei impulsada polo Govern de J.R Bauzá (PP) entrementres tan só unha xuíza, Adela Asúa emitiu un voto particular no que cuestiona a decisión do Constitucional da que di, vai para alén da estrita función de control da constitucionalidade. "Á xurisdición constitucional", sinala a vice-presidenta do Tribunal "a cuestión que debiamos resolver era se a lexislación garante suficientemente o dereito estatutario a utilizar a lingua propia" e non, subliña, "se existen outras formas máis efectivas" de garantir o devandito dereito lingüístico. Así pois, recalca, ao TC non lle compete "proceder á avaliación da convenencia dos seus efectos, da súa calidade ou perfectibilidade". "A garantía dos dereitos lingüísticos", afirma Asúa, "non é cuestión allea á xurisprudencia constitucional, que manifestou que o uso dunha lingua cooficial implica o provisionamento por parte dos poderes públicos dos medios precisos" como condición "para garantir o dereito a usala". Desta maneira, lembrou a maxistrada que a obriga de coñecer unha lingua é o primeiro chanzo para respectar o dereito a usala pois a nova lei exime @s funcionari@s mesmo do coñecemento do catalán. A esta agresión á lingua propia recollida na nova Lei da Función Pública que agora ampara o TC, veuse sumar con posterioridade o decreto do plurilingüismo rexeitado de maneira masiva na folga indefinida desenvolvida polo profesorado e que aínda se mantén.


Summary: Con concentracións en todo o país, o BNG saíu á rúa na defensa do sector financeiro galego, contra a colonización financeira e pola creación dunha Banca Pública Galega.

Contra o "espolio do aforro galego" o BNG ás rúas en oito concentracións após o anuncio da venda de NGB ao banco privado venezuelano Banesco. A organización nacionalista reclamou nun comunicado final a investigación da fiscalía do proceso de venda, o mantemento dos postos de traballo, a devolución dos cartos de preferentes e subordinadas, o inicio da recuperación do control galego sobre NGB e a creación da Banca Pública Galega. Para a organización nacionalista, o día 18 de decembro pasa á historia do país, infelizmente, como o día "en que Madrid decidiu que Galiza perdera o control definitivo da principal entidade financeira que quedaba en pé e que xestiona o 40% do noso aforro". O "agasallo" do FROB e o Goberno Central de NGB a Banesco pola cantidade "irrisoria" de 1.000 millóns en cómodos prazos supón, para o BNG unha posición de grande irreponsabilidade por parte dun presidente da Xunta que mostrou a súa satisfacción polo fin do proceso. "Sen sistema financeiro propio non hai condicións para o desenvolvemento da economía produtiva, nin tampouco do poder político propio"sinalaron no comunicado que se leu no fin das concentracións. Como "traizón aos intereses do país" cualificaron a "liquidación do noso sistema financeiro, consumando a nosa colonización financie ira". Ao seu ver, foi precisamente a presión do nacionalismo a que conseguiu que non se optara por outras das opcións, as da banca española, trunfaran, moito máis prexudiciais aínda para o destino da entidade xa que suporía, entre outras cousas, un maior número de despedimentos. Perda de oportunidade e intervención da fiscalía "Coa perda de control de NGB perdemos o control do 40% do noso aforro, perdemos a oportunidade de crear unha banca publica galega e perdemos 8.200 millóns de euros de todas e todos os contribuíntes", sinalan desde a organización nacionalista nunhas concentracións nas que, entre outras, se corearon consignas como "Isto non pasaría con soberanía" ou "Non ao espolio do pobo galego". Reclamaron, máis unha vez, a intervención da fiscalía cunha investigación contra os directivos do FROB e o ministro de Guindos debido á "evidencia de desbalde de recursos públicos, xestión neglixente, prevaricación e malversación de fondos públicos, de todas e todos nós". Esixiron tamén a conservación dos postos de traballo, o compromiso de devolución íntegra dos aforros estafados por preferentes e subordinadas e tamén o inicio do traballo por parte do Goberno galego para recuperar o control galego sobre NGB. Entre os obxectivos políticos en materia financeira, o BNG volveu defender a creación dunha Banca Pública Galega


Summary: Os Vingadores reúnense unha vez máis para contrarrestar a ameaza que nace do bastón de mando de Loki con forma dun todopoderoso androide de nome Ultrón. Baixo a responsabilidade de Bruce Banner e Tony Stark, e en contra de toda a equipa, deciden concluír un perigoso proxecto que pode acabar coa ameaza.

Impresionante nova achega dos superheroes da Marvel na que repite Joss Whedon na dirección e, por suposto, aparecen todos: Iron Man, o Capitán América, a Viúva Negra, Hulk, Thor, Ollo de Falcón... e outras incorporacións que non convén desvelar. A acción transcorre inmediatamente despois de Capitán América: Soldado de Inverno. O Barón Wolfgang von Strucker utiliza o poderoso bastón de Loki para experimentar con seres humanos e crear seres "mellorados" con poderes especiais. Concretamente experimenta con dous xemelgos: os irmáns Maximoff, que corresponden cos mutantes Quicksilver e a Bruxa Escarlata, fillos de Magneto nos comics mais, por temas de dereitos, han ter que reinventar a súa procedencia e tampouco poden dicir que son "mutantes"... senón "mellorados". Unha licenza, entre outras, que en absoluto afecta ao desenrolo da acción. A cousa ponse seria cando o proxecto Ultrón, que pretendía acabar coa ameaza global do planeta, escapa do control de industrias Stark e se converte nun poderoso vilán cun só obxectivo: acabar coa raza humana en xeral, e cos Vingadores en particular. Tony Stark e Bruce Banner deciden, unilateralmente e sen contar co beneplácito do resto de Vingadores, crear outro poderoso ser que estea a altura para acabar con Ultrón... mais tamén pode ser que acabara co Universo. Espectacular filme no que Whedon "deixou a pel", en palabras textuais. Hai un traballado guión cheo de acción, comedia, drama, (sorprendente) romance, intriga e todos os elementos que calquera amante do cómic podería desexar. Ate o máis purista vai quedar satisfeito. Destaca por riba de todo a realización de escenas de acción, que debe ser onde verdadeiramente deixou a pel Joss Whedon. Filmadas con moito criterio, planificación milimétrica e un realismo inusitado impropio dun filme de superheroes. Realizadas máis coma un filme bélico que coma un fantástico. O reparto tamén está en estado de graza. Só hai que botar un ollo á ficha técnica para empezar a sentir certo vertixe. Porén, lonxe do que se podería pensar, entre tanta estrela a cousa está moi equilibrada. Ningún ego destaca sobre outro, senón que cada un aporta o seu grao de area para que a historia flúa como unha máquina ben engraxada. Os Vingadores: A Era de Ultrón é unha verdadeira montaña rusa de entretemento palomiteiro que se goza de principio a fin. Comeza a modo jamesbondiano, continúa con interesantes xiros de guión que potencian a intriga, e remata coa correspondente traca final, desas que deixan sen folgos. Por suposto haberá o pertinente "final sorpresa" post-créditos que, como na primeira dos Vingadores, volve a conectar con Gardiáns da Galaxia. Así, unha vez máis, todo o Universo Marvel acaba por confluír nun todo enorme cada vez máis en simbiose co cómic. Xa se anuncia continuación dos Vingadores nun máis difícil aínda dividido en dúas partes baixo o título de: Infinite War. Non dirixirá Joss Whedon senón os irmáns Russo, que tampouco son ningúns novatos na materia: xa realizaran previamente Capitán América: Soldado de Inverno e teñen en preprodución Capitán América: Guerra Civil. A derradeira(?) entrega dos Vingadores estreará entre o 2018 e 2019... ata entón non hai que desesperar porque semella que deron coa chave para perpetuar esta saga de adaptacións. Polo de pronto xa hai data para novas entregas do Capitán América, Thor e Gardiáns da Galaxia, ao tempo que personaxes como Ant-Man, Doutor Estraño, Deadpool ou Capitán Marvel irán aparecendo co pertinente spin-off. E así sucesivamente ata que non teñan máis personaxes que levar á pantalla ou ata que o público canse... cousa que parece pouco probábel se continúan con historias desta calidade.


Summary: Eva Solla confía nun "entendemento" para formar unha candidatura unitaria da esquerda.

Eva Solla, coordinadora nacional de Esquerda Unida, presentou esta quinta feira a candidatura da formación para as eleccións galegas de 2020, manifestando en que agarda a "chegar a un entendemento" que permita conformar unha candidatura unitaria de esquerdas para o que tendeu a man a Podemos e Anova. "Estamos certas de que a unidade dentro da esquerda rupturista é, probabelmente, o único camiño para trasladar unha alternativa que sexa forte", manifestou, facendo un chamamento aos partidos políticos cos que xa traballaron para "chegar a un entendemento". Esquerda Unida analizará "nos vindeiros días" cal "é o momento máis propicio para sentar a falar" e "manter" o principio da "capacidade de confluencia" da esquerda cara ás elevcións de 2020. "Agora ben, a nosa organización ten que facer o seu traballo, exista ou non esa confluencia", apuntou Solla, que garantiu que Esquerda Unida fixo "as tarefas". En Común abre a porta a sumar Anova Antón Gómez Reino, secretario xeral de Podemos e deputado de En Común, abre a porta sumar a Anova a una confluencia para concorrer ás eleccións galegas de 2020. Destaca que partillan "espazo político" con Anova, polo que agardan que se sumen a este espazo, que procura ser "hexemónico na esquerda deste país".


Summary: Carlos Morales afirma que o acordo dos estaleiros de Galiza é con PMI España "que vai ser un participante máis na licitación que se fará para a contratación de servizo"

Até xaneiro de 2013 non se licitarán os dous buques hoteis que quere construir Pemex. Un concurso que se realizará entre os diferentes estaleiros do mundo que fixeron chegar as súas ofertas ou proxectos. O director de Pemex, Carlos Morales, afirma nunha entrevista en El Universal que mentres que o goberno de Galiza da por feito que a paraestatal vai mercarlles dous floteis por valor de 300 millóns de euros, en México a visión é distinta. Así, Morales Gil explicou que "apenas preparan unha licitación para obter este servizo". No que atinxe á filial PMI, sinalou, o que fixo foi procurar un socio, estaleiros galegos, con quen asinou un acordo para poder participar neste concurso que estárá listo en 2013, "mais iso non significa que desde agora xa se vaian mercar eses floteis". O acordo dos estaleiros de Galiza é con PMI España "que vai ser un participante máis na licitación que se fará para a contratación de servizo". Non é a primeira As declaracións de Morales non son as primeiras que nestas últimas semanas van noutra dirección diferente ao que apontan desde o goberno galego. Así, hai dúas semanas, Morales recoñecía en declaracións recollidas por CNN México que non hai ningún acordo pechado don Galiza para esa operación. É máis, Morales apuntaba a que o único que hai é unha "fase de sondaxe de mercados" para ver as mellores ofertas e opcións para construiren eses dous buques. Esa sondaxe fíxose entre 21 empresas de diferentes países. E será o consello de administración quen decida. E as cláusulas suspensivas incluidas no principio de acordo cos estaleiros galegos poden levar a Pemex, sen costo ningún, a non aceptar a oferta galega.


Summary: A área sanitaria da Coruña sitúase en 960 após rexistrar 39 novos casos.

Continúa o aumento de casos activos na Galiza de máis de cen en cen dun día para outro, nunha dinámica que xa se produce desde hai máis dunha semana e que sitúa a Galiza con 1.623 casos activos. Desta vez ese incremento de activos en 24 horas foi de 118 casos, máis que na xornada anterior, que aumentou en 105. A suba na Coruña ralentízase (39 casos activos novos) mais increméntase de forma notábel noutras áreas sanitarias, como a de Santiago, con 24 casos máis; ou a de Lugo, con 23. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, o número de casos activos de coronavirus na Galiza é de 1.623. Deles 960 son da área da Coruña (39 máis), 136 da de Lugo (+23), 145 da de Ourense (+14), 84 da de Pontevedra (+9), 138 da área de Vigo (baixa 1), 91 da de Santiago (+24), e 69 da de Ferrol (+10). Do total de pacientes positivos, 5 están en UCI, 55 en unidades de hospitalización e 1.563 no domicilio. Polo de agora, na Galiza hai un total de 11.657 persoas curadas, rexistrándose 625 falecementos. O número de PCR realizadas é de 286.968. Hai 17 casos activos nas residencias galegas, dos cales 11 corresponden a persoas usuarias e 6 a traballadores e traballadoras destes centros.


Summary: O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, defendeu hoxe no pleno da Cámara galega pospor a reunión coa líder do BNG, Ana Pontón, e o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, até que se feche a comisión parlamentar de reactivación económica e social.

A pasada semana Ana Pontón solicitou por carta ao presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, sentar e falar nunha reunión para abordar a situación actual da Galiza e a saída á crise social, sanitaria e económica, así como o horizonte poscovid. Tamén Gonzalo Caballero urxiuno a manter unha reunión "a tres", na que participasen el, o titular da Xunta e Pontón. Porén, Feixoo optou esta terza feira, 9 de marzo, por dar largas á petición da oposición e agardar a que conclúa a comisión de reactivación, co obxectivo de non alterar un "formato" xa acordado nin "faltar ao respecto" á trintena de comparecentes que pasaron por ela, segundo dixo esta terza no pleno do Parlamento galego. Caballero interpretou a resposta de Feixoo como unha marcha atrás en relación ás súas manifestacións da semana pasada, cando afirmou que estaba disposto a reunirse coa oposición. "É necesario que o PP baixe do pedestal, que deixe de estar preocupado por Pablo Casado e Luis Bárcenas, e fale coa oposición. Non é momento de ensimesmarse na súa maioría absoluta", espetou o socialista. Reivindicación feminista O ronsel do 8-M repercutiu nun pleno en que Pontón e Feixoo contrapuxeron datos e posicións en relación á igualdade, e ás súas respectivas posturas políticas sobre as manifestacións feministas que percorreron Galiza. De facto, Pontón iniciou a súa intervención cunha mensaxe de agradecemento ao feminismo galego pola mensaxe de "reivindicación e responsabilidade" que lanzou o 8-M nas rúas. Ao tempo, alertou da "involución" na igualdade, por exemplo, no ámbito laboral, e expuxo as súas propostas, empezando pola necesidade dun plan de emprego feminino. "15.600 mulleres pasaron a realizar coidados no fogar, porque así é como suple a falta de servizos públicos o Goberno galego, con traballo de balde e sen dereitos das mulleres", exclamou a líder do Bloque, apuntando que "oito de cada dez postos de traballo destruídos estaban ocupados por mulleres", recordando ademais que "continúa a fenda salarial con 4.527 euros menos de media anual". A nacionalista tamén exixiu á Xunta traballar nun novo modelo de coidados "que permita crear unha rede pública suficiente para conciliar", e demandou que se exclúa da contratación pública as empresas condenadas por discriminación laboral. A continuación criticou o PP e a Xunta: "Non imos esquecer que a súa gran contribución foi usar a figura de Pardo Bazán para branquear o franquismo", advertiu, acusando os populares de tamén "cuestionar" o dereito das mulleres para manifestarse e de "pactar coa ultradereita", en alusión a Vox. Pola súa banda, Feixoo, que tivo palabras de recordo ás vítimas da violencia machista, acusou o BNG de "patrimonializar" a igualdade e reivindicou a "contribución" do PP nesta materia ao longo de "30 anos". Rexeitou ademais que o seu Goberno estivese en contra de que houbese manifestacións. Con todo, posteriormente, a deputada nacionalista Olalla Rodil recordou no pleno que o popular Jaime Olano, deputado por Lugo no Congreso, pediu ao Goberno estatal a prohibición por lei de todas as manifestacións do 8-M. Bonificacións na AP-9 Durante o pleno, Caballero afeou que "non contestase" a súa pregunta sobre a posibilidade de que a Xunta achegase recursos das arcas galegas para poder facer un acordo amplo de rebaixa de peaxes na AP-9, ao que Feixoo respondeu que esa cuestión a abordará hoxe co ministro de Transportes, Jose Luis Ábalos, na reunión que ambos manterán en Madrid. Iso si, remarcou que a Xunta non vai bonificar as peaxes dunha autoestrada estatal. Unhas portaxes, dixo, que o Goberno español debe "cumprir o compromiso de rebaixar", para logo abordar a transferencia desa infraestrutura a Galiza. O socialista aproveitou o debate para denunciar falta de concreción na comisión parlamentar de reactivación sobre os plans da Xunta para a captación dos fondos europeos Next Generation e tachou o centenar de proxectos anunciados polo Executivo galego de "fake news". Feixoo replicou que 40% destes proxectos xa foron "presentados a Ministerios". "E vostede nin o sabe", lamentou.