Summary: Ela é unha das nenas que aparecen nos escasos documentos gráficos das mulleres das Irmandades da Fala, "miña nai levábanos sempre con ela a meu irmán e a min. Estabamos en todas as salsas", salienta. É Elvira Varela, filla de Elvira Bao Maceiras e de Bernardino Varela. Recollemos extractos da conversa que mantivemos con ela e que reproduciremos no A Fondo dedicado ás Irmandades que sairá do prelo esta quinta feira, como suplemento do Sermos196.

Elvira aténdenos na sala da súa vivenda, "este é o meu altar" [sinala en dirección aos andeis ateigados de exemplares de gran valor histórico]. "Colle, colle!" [entréganos un exemplar do Álbum Nós, de Castelao], "é orixinal e está numerado". "E mira, A man da Santiña, de Ramón Cabanillas, os libretos dedicados a miña nai e a meu pai". Ela mesma descifra o manuscrito do autor: "A Bernardo Varela, con alma, vida e corazón, seu irmán deica a morte, Cabanillas. Daquela chamábanse entre eles irmáns. E A Elvira, con vivo agradecemento polo cariño con que encarnou a María Rosa". "Xenaro Mariñas dicía que se miña nai se dedicase ao teatro, sería unha tráxica como Sarah Bernhardt" Falamos dos cadros de declamación das Irmandades e da participación de Elvira Bao en representacións teatrais ao longo da Galiza. "Contábame Xenaro Mariñas que querían moitísimo os dous, pero que tiñan devoción pola miña nai, dicían que era unha marabilla como interpretaba, e a paixón que ela poñía. Se se tivese dedicado a iso sería unha tráxica como Sarah Bernhardt, adoitaba comentar". Tamén lembra O Fidalgo, a obra do "zapateiro poeta" [Xesús San Luis Romero] . "O fidalgo era un personaxe real, por aí de Carballo ou Arteixo. Existía. Foron representar o Fidalgo á vila del. Contaba miña nai que lles cortaron a auga no hotel, cortáronlles a luz no teatro... (ri)". Refírese tamén á énfase coa que Elvira Bao varría o chan nunha das obras que representaba, "de tanto varrer, e varría de verdade, case afoga a Víctor Casas unha vez". Mentres narra detalles das representacións, venlle á cabeza o Mal de moitos (de Charlón Arias) e reprodúceo de memoria, con voz de nena. "Meu irmán e mais eu estabamos metidos en todo. Era o que respirabamos na casa", salienta. Entre as compañeiras de reparto da súa nai atopábanse as irmás Meléndrez e Carmen Chao Maciñeira. O nacionalismo e a censura de Vicetto Preguntámoslle cal é o pouso que deixaron os seus pais no nacionalismo: "O que fixo toda esta xente non ten prezo, pois non había nada. O que hai agora, todo o que hai, é por eles. Eles puxeron os cimentos e de aí se desenvolveu todo". Elvira é todo memoria. E vitalidade. Levántase do que chama o seu "trono" (o sofá) e colle a Historia de Galicia de Murguía. "Teño tamén a Historia de Galicia de Vicetto que lle censuraron na ditadura de Primo de Rivera porque escribira que o tempo non tiña principio nin fin, que o tempo era eterno. Dixéranlle os censores que Si el dios de usted es el tiempo, yo escupo a ese dios". A Elvira Bao mestra Elvira Varela cóntanos que as mulleres de principios do s.XX "estaban a bordar, a zurcir calcetíns... Había pouca xente que estudara, pero miña nai estudou Maxisterio. Quixo estudar Pedagoxía e non puido porque había que ir a Madrid". "Cando rematou, non tiña idade para presentarse as oposicións e entrou a traballar no Sanatorio (en Oza). No verán viñan colonias de Madrid e Ourense, de sitios nos que non había mar. Eran rapaces, de 14 ou 15 anos, que armaban uns escándalos no comedor... tiraban cos pratos, metíanse coas monxas... Daquela comezou a traballar miña nai. Levaba 18 anos cando a guerra. Total, non lle serviu de nada". "María Miramontes e miña nai estaban metidas en todo xuntas" Preguntámoslle polas Escolas de Insiño Galego de Ánxel Casal e de María Miramontes. Elvira Bao estaba chamada a ser a mestra do grupo de rapazas. "A escola chegou a funcionar pero miña nai non puido dar clase porque nesa época enfermaron os seus pais. Os dous á vez". Lembra a amizade que unía súa nai con María Miramontes. "Estaban metidas en todo as dúas. Míraa aquí está e aquí [amosa fotos]. Ves? E aquí estamos meu irmán e eu". As monxas que se disfrazaban de asistentas do fogar Falándomos do dereito ao voto das mulleres, Elvira Varela recupera a historia dunha das eleccións nas que súa nai actúa de vogal nunha mesa. "Viviamos en Rubine e en fronte había un convento de monxas. O día das eleccións, miña nai, xa pensando nos embuchados [alguén que vota por outra persoa] levaba unha lista na que escribira os nomes de todas as serventas que traballaban nas casas. Fixera a lista por mediación da rapaza que traballaba na nosa casa". Lembra que conforme o servizo doméstico votaba, ela riscaba os nomes. "Descubriu unha monxa agochada tras un cesto e vestida cun mandil. Era unha monxa do convento! Díxolle que non podía votar porque xa exercera o dereito ao voto" e o presidente deulle a razón a miña nai. A Agrupación Republicana da Coruña Elvira Bao Maceiras tamén formaba parte da Agrupación Republicana da Coruña, "era un grupo de mulleres que ían contra a guerra. De político tiñan o nome, que eran republicanas e non monárquicas, pero era unha agrupación cultural". "Lémbrome de ela ter as súas reunións nun piso en Santa Catalina, e estar nós alí, con outros nenos. Mentres elas facían o que tiñan que facer, nós xogabamos cos fillos dos donos da casa. Alí había actividades de solfeo... iso é o que era, unha asociación cultural". "Miña nai e Amparo López Jean eran un tándem" "E claro que defendían os ideais das mulleres, pero era algo cultural. Alí estaban, entre outras mulleres, Amparo López Jean e a miña nai. Eran as que decidían todo, eran un tándem. Por un tempo miña nai era presidenta e Amparo vicepresidenta e viceversa", engade. Bernardino Varela e as súas armas Amais das anécdotas, Elvira Varela lembra os momentos máis duros a respeito "do día dos tiros". "Ese día estabamos con miña nai no Sanatorio de Oza e alí quedamos, pero meu pai estaba na casa. Dicía que os tiros saían de todas as partes, das garitas do convento das monxas". "Como viviamos nun cuarto andar, con moi boas vistas, o veciño do primeiro, que era de dereitas, díxolle á garda civil que podían subir á azotea. Non denunciou a meu pai, pero os gardas entraron na casa e preguntáronlle se tiña armas. Meu pai, que tiña moita retranca", abriu a biblioteca e díxolles estas son as miñas armas, polos libros. "Estas son as miñas armas, díxolles meu pai aos gardas, sinalando os libros, o día dos tiros" Elvira salienta a bondade de seu pai: "Mira ti, non tiña maldade ningunha. Cando os gardas baixaban as escaleiras, meu pai lembrouse de que tiña agochado tras a biblioteca, por medo a que o colleramos nós, un caxato de estoque que era de meu avó. Tíñalle moito cariño porque estaba tallado. Levoullo á garda civil e díxolles: Se consideran que isto é arma... Así foi como o levaron". Bernardino botou 15 días apresado, "xunto á corte dos cabalos, que lle daban couces". "Rece por su alma", dicían de Elvira Bao Aos catro días de liberar a Bernardino, apresaron a Elvira Bao. "Tenemos acusaciones muy graves contra usted: es usted amiga de la mujer del gobernador (Juana Capdevielle) y de la de Mazariegos. Esas eran as acusacións, cando miña nai só coñecera a Juanita nun acto e tomara un té con ela". A Elvira Bao trasladárona ao cárcere unha noite. "Ela non quería, porque ao ser de noite temía que lle pegasen catro tiros, pero a sorte púxose do seu lado. O chofer que a levaba da comisaría á cadea era amigo de meu pai. Anos despois atopámolo na rúa e deulle unha aperta enorme. Contoulle á miña nai que a policía lle pedira que rezase por su alma". A Suárez Ferrín recortáronlles todas as cartas que escribira na noite na que o mataron A derradeira vontade de Suárez Ferrín non se cumpriu Das experiencias de Elvira na cadea, a testemuña directa das Irmandades da Fala recupera a padecida por Alfredo Súarez Ferrín, alcalde da Coruña. "O habitáculo no que durmía miña nai estaba separado da capela por un tabique e escoitaba todo. Escoitaba o crego despedir os apresados que ían matar", afirma. Suárez Ferrín pasou a súa derradeira noite escribindo. "Cando saíron as mulleres do cuarto no que durmían, miña nai viu unha cesta de vimes, as que se usaban para a roupa do ferro de pasar, ateigada de anaquiños de papel. Recortáranlles todas as cartas. Xa ves, non se cumpriu nin a súa última vontade". A liberdade, no interior dunha bóla de pan Antes de nos transmitir a posta en liberdade da súa nai, Elvira Varela volve dirixirse cara aos andeis da libraría e trae un anaco de madeira entre as mans. É unha peza rectangular co nome de Elvira Bao Maceira labrado. "Era a ficha que lle fixera meu pai para pendurar do cesto da comida que lle levaba ao cárcere a mamá". Precisamente, dun dos restos de pan que Elvira devolvera xunto aos pratos sucios atopábase o pasaporte que lle daba liberdade. A bata de mamá seguiu colgada no cuarto de baño mentres ela estaba no cárcere. Ía soa ao baño a coller entre as mans a bata e a cheirala. Faltábame! "Miña nai por fin conseguira saber quen a denunciara e por que a apresaran. Era por ostentacións dos seus ideais. A denuncia viña do Sanatorio. Un papel agochado nun buraco que lle fixera ao pan que mandaba de volta á casa narraba a noticia. "Meu pai enseguida nos levou a meu irmán e a min ao Sanatorio para que lle chorásemos e lle pregásemos ao administrador pola miña nai. El dicía que non podía facer nada, pero aos tres días, xa estaba fóra", explícanos. Daqueles tempos, o que máis lembra é o olor da bata da súa nai, "a bata de mamá seguiu colgada no cuarto de baño mentres ela estaba no cárcere. Ía soa ao baño a coller entre as mans a bata e a cheirala. Faltábame!". A vida en San Roque de Fóra, na fin da Coruña Após a posta en liberdade de Elvira Bao e dadas as recorrentes visitas da policía á casa situada en Rubine, a familia decidiu deixar o centro da cidade para se mudar a San Roque de Fóra: "Viviamos ao final de todo. Era como a fin de mundo. Estabamos ao lado das cortes dos porcos. Que mal cheiraba alí cando os limpaban... con todo o mexo. Aínda así, en San Roque estabamos ben porque estabamos tranquilos". "Meu pai morreu de tristura porque lle mataron todos os seus amigos" Bernardino e Elvira nunca deixaron de recibir noticias sobre os represaliados. "As viúvas, as mulleres dos apresados... todos viñan á nosa casa porque dicían que Bernardino lles inxectaba optimismo. Bernardino, ponnos unha inxección de optimismo!". Mais, ao final, Bernardino, do que Elvira garda o carné das Irmandades, morreu de pena. "Meu pai morreu de tristura porque lle mataron todos os seus amigos. Eran persoas de ben... Faleceu de cirrose hipática, pero non bebía. Un litro de viño duraba na casa unha semana. Matárono os desgustos". Entre as saias de María Barbeito, Carmen Parga, Pilar Durán, María Miramontes, as irmás Meléndrez, as irmás Chao Maciñeira ou de Amparo López Jean pasou os primeiros anos de infancia de Elvirita, como a chamaban. Os últimos de Bernardino e Elvira Bao foron por conta duns aforros que gardaban para levar os seus fillos a Barcelona, "meus pais tiñan gardados uns cartiños para levarnos a Barcelona, pero estaba esperando a que medraramos un pouco. De Madrid non quería saber nada". "Eran separatistas", espeta. "Bueno, bueno, nacionalistas. O deles eran os cataláns, Catalunya, os vascos...". Eses cartiños déronnos para vivir, comenta Elvira Varela, que lembra seus pais como "persoas íntegras" e que "sempre defenderon as mesmas ideas". "É imposíbel que lles fixesen mal a ninguén", salienta. "Meus pais de Madrid non quería saber nada. Eran separatistas. Bueno, bueno, nacionalistas. O deles eran os cataláns, Catalunya, os vascos..." Antes de nos despedir, Elvira quere contarnos en que pasa o tempo: tece a ganchillo decenas de figuras de animais e bonecos que adornan a súa sala e a libraría que garda tanta documentación. Gostaría de ter os rascuños das conferencias e actos dos que participou a nai, "cando me vin vivir para aquí busquei por todas as partes, mais non dei con nada diso. Queimárono para evitar problemas". "Quizais teña información ao respeito La Voz. No seu arquivo apareceu non hai moito un anuncio por palabras de meu pai ofrecéndose a dar cursos de galego. Era xuño do 1936". Un mes após de se publicar ese anuncio comezaba o terror na casa de Elvirita.


Summary: Reclama que sexan reasentadas. Entretanto, Grecia adía a execución do acordo con Turquía.

Esta cuarta feira decorre en Xenebra unha cimeira internacional sobre a crise de persoas refuxiadas. No marco deste encontro o Alto Comisionado das Nacións Unidas, ACNUR, cifrou en un de cada dez (dun total de 4,8 millóns) o número de refuxiadas sirias que se atopan en situación de vulnerabilidade nos campos localizados nos países veciños --principalmente Xordania, Líbano e Turquía-- polo que deberían ser reasentadas nos vindeiros tres anos. A cimeira prevé abordar as fórmulas para levar a cabo o reasentamento destas persoas Cumpre lembrar que, segundo os dados fornecidos pola Comisión europea, a UE só reubicou 937 persoas das 160 mil que se comprometera no mes de setembro. De entre elas, unicamente 18 no Estado español embora ter asumido unha cota de máis de 8 mil en dous anos. Na Conferencia de Xenebra participarán 92 países, seis organizacións internacionais, 14 axencias da ONU e 24 ONG. Tamén o secretario xeral, Ban Ki-moon e o responsábel de ACNUR, Filippo Grandi. Na cimeira abordaranse as posíbeis fórmulas de reasentamento que poderían adoptar os estados como "traslados humanitarios, visados privados", "reunificacións familiares" ou "prácticas e programas de empreso", sinalan desde o Alto Comisionado. Grecia O encontro prodúcese após a sinatura do acordo entre a UE e Turquía que prevé a deportación masiva de persoas refuxiadas desde Grecia. Neste senso e embora estar previsto o debate da aplicación deste acordo no Parlamento grego para esta cuarta feira, finalmente o goberno heleno decidiu adialo por mor das divisións internas en Syriza. A portavoz do goberno di que a lei será presentada "nos vindeiros días" e que "non recoñece Turquía ou outro país" como "terceiro país seguro" Através dun comunicado conxunto diversas persoas da organización amosaron a súa oposición ás deportacións polo que a voceira do executivo, Olga Gerovasili, comunicou que se trasladará a proposta lexislativa "nos vindeiros días", sen concretar cando. Segundo Olga Gerovasili o bosquexo elaborado polo goberno "non recoñece Turquía ou outro país" como "terceiro país seguro" --un dos requirimentos que fan parte do acordo asinado entre o Consello europeo e Ankara. Porén, acrecentou a portavoz do goberno grego, "a lei porá como condición que un terceiro país só pode considerarse seguro" se "respectar o Tratado de Xenebra e non devolver os refuxiados" ao territorio do que fuxen, segundo recolle a axencia de noticias EFE. Cumpre lembrar que Turquía ten asinada a Convención mais non os protocolos anexos á mesma. Aliás, xornalistas deslocadas en Istambul sinalan que está a deportar a países en conflito, nomeadamente Afganistán, demandantes de refuxio. De acordo co documento asinado entre a UE e Turquía a catalogación de Turquía como 'país seguro' é un elemento chave para desenvolver as deportacións.


Summary: A Eurocámara pide a prohibición de grupos e organizacións neofascistas e de "calquera outra fundación ou asociación que exalte e glorifique o nazismo e o fascismo". O texto defende a exhumación de Franco e repara en casos como a denuncia imposta aos activistas que ocuparon Meirás.

O Parlamento Europeo aprobou este xoves unha resolución na que reclama a prohibición de grupos e organizacións neofascistas e coa que abre a porta á ilegalización da Fundación Francisco Franco. Con 355 votos a favor, 90 en contra e 39 abstencións, o documento insta as autoridades estatais a que prohiban de xeito efectivo esas asociacións neonazis e fascistas "e calquera outra fundación ou asociación que exalte e glorifique o nazismo e o fascismo". A Eurocámara insta a prohibir "calquera fundaicón ou asociación que exalte ou glorifique o nazismo e o fascismo" O Parlamento denuncia con esta resolución que a falta dunha resposta decidida contra estes grupos posibilitou o auxe actual da xenofobia en Europa e lembra no texto o ataque en Noruega en 2011 con 77 persoas mortas, o asasinato da deputada británica Jo Cox en 2016 ou a agresión fascista contra a eurodeputada Eleonora Forenza en Italia. No caso de España, e logo de aprobárense as emendas, a Eurocámara alude á decisión do Congreso de exhumar dos restos de Franco e trasladalos fóra do Valle de los Caídos e asegura que se debe "proceder á retirada efectiva de todos os demais símbolos ou monumentos que exalten o alzamento militar, a guerra civil e a ditadura de Franco". E indica que aqueles que non poidan ser retirados deberían ser obxecto dunha contextualización e reinterpretación para contribuír á concienciación pública e á memoria histórica. O Parlamento Europeo insta á exhumación de Franco e á "retirada efectiva de todos os demais símbolos ou monumentos que exalten o alzamento militar, a guerra civil e a ditadura" Ademais, respecto de incidentes con grupos fascistas, o Parlamento lembra a investigación aberta contra doce membros da organización neonazi Hogar Social Madrid por incitación ao odio, a condena a varias persoas polo ataque ao Centro Cultural Blanquerna, as ameazas ao presidente de SOS Racismo ou as acusacións que a Fundación Francisco Franco e a familia Franco levou a cabo contra os cidadáns que se manifestaron ante o Pazo de Meirás. Todos os eurodeputados españois votaron a favor da resolución consensuada, pero o PP de Pablo Casado votou en contra das emendas que facían referencia a casos españois como o da entidade fascista ou a do grupo neonazi madrileño. Y lo ha hecho con el voto en contra del PP de Pablo Casado, que votó a favor de la resolución consensuada y en contra de las tres enmiendas incorporadas que mencionan a la Fundación Francisco Franco, al Valle de los Caídos y a Hogar Social Madrid. A resolución aprobada repara nas acusacións da Fundación Franco contra os activistas que 'ocuparon' Meirás e que hoxe declararon en Betanzos Precisamente, neste mesmo mércores foron a declarar nos xulgados de Betanzos os 14 activistas que faltaban por comparecer ante o xuíz tras a denuncia presentada polos Franco contra os protagonistas da ocupación simbólica do Pazo en agosto do ano pasado. Os coñecidos como 19 de Meirás foron apoiados por unha concentración e reclamaron ao Estado que presente xa a demanda civil apra solicitar a devolucion das Torres ao patrimonio público. Concentración de apoio aos 19 de Meirás ante os xulgados de Betanzos / 19deMeirás No Parlamento europeo, a un tempo, a resolución aprobada argumenta que a impunidade da que gozan as organizacións de extrema dereita nalgúns estados membros é unha das razóns que explican o incremento de accións violentas contra a sociedade ou minorías concretas. "Esta é unha gran noticia para Europa, para a democracia e para o respecto aos dereitos e as liberdades", di Ana Miranda "Esta é unha gran noticia para Europa, para a democracia e para o respecto aos dereitos e as liberdades", subliñou a eurodeputada do BNG e membro do grupo Verdes-ALE, Ana Miranda, tras a votación. Ela foi unha das principais impulsoras dunha resoluciónpromovida polas eurodeputadas Eleonora Forenza (GUE) e Soraya Post (S&D) e que finalmente contou co apoio dos grupos ALDE e EPP. Na resolución, a Eurocámara pide aos países que condenen e sancionen con dureza todos os delitos de odio, de incitación ao odio e de busca de chibos expiatorios por parte dos políticos e funcionarios públicos, xa que estas actitudes "normalizan e reforzan o odio e a violencia". Tamén pide medidas contra a propagación desas ideas xenófobas a través de internet e a implicación dos Estados, as federacións deportivas e en particular os clubs de fútbol para queu loiten contra o fascismo e o racismo "condenando e castigando os responsables e promovendo actividades educativas positivas". A Fundación Francisco Franco considera a resolución do Parlamento Europeo "liberticida, sectaria e antidemocrática" A Fundación Francisco Franco respondeu nun comunicado asegurando que a pretendida ilegalización "sitiuaríase absolutamente á marxe da orde constitucional" e cre que a resolución do Parlamento Europeo é "liberticida, sectaria e antidemocrática sen precedentes". Ademais, considera que se se puxese en cuestión a súa existencia, debería actuarse tamén contra fundacións como as de Pablo Iglesias, Largo Caballero ou José Barreiro e aquelas "de corte marxista e mesmo bolivariano". A entidade fascista acusa o "goberno frentepopulista" de intentar "retorcer a lexislación ou mudala se fose necesario" para "desfacerse" da Fundación Francisco Franco. Tamén ameaza con "levar ata o final a defensa da casa humilide e precaria pero que conta con dous pilares indestrutibles: a fe en Deus e o amor apaixonado a España".


Summary: Isabela II é o nome da mina que unha empresa madrileña pretende explotar en terreos dos concellos de Coristanco, Santa Comba, Vimianzo e Zas.

A compañía española Grupo M-FM 2001, S.L., con sede en Madrid, avanza no seu afán por explotar unha mina de grandes dimensións que ocuparía terreos pertencentes aos concellos de Coristanco, Santa Comba, Vimianzo e Zas. O pasado 15 de xaneiro, o DOG publicaba o anuncio do 23 de novembro de 2015, da Xefatura Territorial da Coruña, mediante o cal se somete a información pública o expediente da solicitude do permiso de investigación mineira Isabela II. A empresa madrileña, cuxo obxecto social é a solicitude e adquisición de dereitos mineiros e a explotación industrial mineira, solicitou o 20 de xuño 2011 o permiso de investigación mineira. Na solicitude constaba que a mina ocuparía 156 cuadrículas en terreos que pertencen a Zas, Santa Comba, Vimianzo e Coristanco. A Xefatura Territorial da Consellaría de Economía e Industria resolveu favorabelmente a admisión definitiva da citada solicitude o 4 de febreiro de 2013. É agora cando as persoas afectadas polo permiso de investigación mineira poden acceder ao expediente, que se atopa no edificio administrativo da Xunta de Galiza na Coruña, para presentar as alegacións en trinta días hábiles. A mina afectaría arredor de 4.350 hectáreas Unha mina cinco veces maior que a de Corcoesto Segundo o anuncio do DOG, os terreos ficarían afectados por 156 cuadrículas mineiras, a unidade que se emprega para identificar a localización de concesións mineiras. Cada cuadrícula mineira equivale, aproximadamente, a 28 hectáreas, segundo o Plano Sectorial de Actividades Extractivas, polo que, neste caso, estarían afectadas arredor de 4.350 hectáreas. A mina de Corcoesto, proxecto que grazas á mobilización social naufragou, ocupaba 29 cuadrículas mineiras, o equivalente a unhas 810 hectáreas. Na actualidade, segundo os datos da Dirección Xeral de Enerxía e Minas, existen na Galiza 362 explotacións activas, á marxe das empresas balnearias e das plantas de envasado de auga mineral.


Summary: Tan só o PP votou a favor dunha norma que tamén lle outorga ao Goberno central a decisión, por riba da Xunta, sobre la prórroga de Ence.

O Congreso aprobou este martes a reforma da Lei de Costas, que dende hai meses esperta as criticas dos grupos ecoloxistas e dos partidos da oposición. A reforma saíu adiante unicamente cos votos do Partido Popular, e CiU abstívose. O resto de grupos votaron en contra dunha norma que só en Galicia legalizará milleiros de vivendas construídas na primeira liña da costa e que até agora se atopan nunha situación de ilegalidade. A Xunta considera que esta medida permitirá regularizar en Galicia unhas 12.500 vivendas, das que 4.500 se beneficiarán de forma directa e outras 8.000 dependerán de que os respectivos concellos realicen os trámites oportunos para delimitar esos núcleos rurais. A Xunta considera que esta medida permitirá regularizar en Galicia unhas 12.500 vivendas O máis preocupante da nova norma é que Medio Ambiente autoriza agora a reducir nas rías a servidume de protección de 100 a 20 metros equiparando as rías a ríos, o que como é evidente afecta de forma moi importante a Galicia. Tamén se ampliarán os prazos máximos das concesións até 75 anos. Ante a perspectiva do vencemiento das concesións vixentes a partir de 2018, establécese a posibilidade dunha prórroga extraordinaria das outorgadas antes da entrada en vigor da lei de reforma, por un prazo máximo de 75 anos. Moitas vivendas e urbanizacións que até agora estaban nun limbo legal pasan a estar dentro da norma e a consecuencia é que todas as rías galegas pasan a estar desprotexidas, a expensas de que calquera poida construír nelas en primeira liña de mar. Guillermo Meijón afirma que "para Feijóo sería a escusa perfecta. O Goberno permitiralle salvar a cara e exculparse se Ence obtén a prórroga da concesión" Estes cambios tamén afectan ás industrias, polo que ENCE podería aproveitar a lei para permanecer na ria de Pontevedra "70 anos máis", segundo ADEGA. E é que a norma tamén lle outorga ao Goberno central a decisión, por riba da Xunta, sobre la prórroga de Ence. O PP introduciu unha emenda de forma que o Goberno, "aludindo a causas de interese xeral e mediante unha exposición razoada", ten a última palabra para poder decidir en contra do criterio do Goberno galego. PSOE e BNG xa alertaron sobre esta posibilidade e socialista Guillermo Meijón afirmou que "para Feijóo sería a escusa perfecta. O Goberno permitiralle salvar a cara e exculparse se Ence obtén a prórroga da concesión". ADEGA lembra que a lei de 1988 "foi a última liña de defensa da cidadanía para salvagardar este patrimonio público fronte ás desfeitas ADEGA lembraba hai uns meses que a lei de 1988 "foi a última liña de defensa da cidadanía para salvagardar este patrimonio público fronte ás desfeitas, malia a que non poucas veces foron as propias administracións as principais promotoras do seu incumprimento" e salienta que "defender as nosas rías, praias, dunas, cantís, coídos e xunqueiras, é protexer un ben común e garantir un futuro sustentábel para as comunidades que viven do litoral". A asociación cre que a norma supón "traspasar terreos públicos a mans privadas, tanto por reducir a definición do DPMT como pola ampliación das concesións a 75 anos". Tamén Ecoloxistas en Acción rexeitan a modificación da Lei de Costas pois "reduce perigosamente a protección do litoral existente até agora, favorece a privatización e a especulación urbanística incontrolada en boa parte da costa e estabelece infinidade de excepcións sen xustificación".


Summary: O pasado 20 de xullo comezaron as festas do Apóstolo deste verán 2021, unha celebración moi agardada despois da súa cancelación o pasado ano. O programa cultural desta festividade conta cunha gran variedade de actividades que van desde actuacións musicais até shows na rúa. Como cada ano, os fogos de artificio da noite do 31 pecharán as festas e o mes.

As festas do Apóstolo Santiago, quizais a celebración máis importante da Galiza e desde logo a máis agardada do ano, abranguen a segunda quincena de xullo. Debido á situación pandémica, as festas foron canceladas por primeira vez en 2020, despois de séculos rendendo homenaxe ao santo, polo que se iniciou a vía de peregrinación máis universal, o Camiño de Santiago. Santiago de Compostela é recoñecida como unha das tres cidades santas despois de Xerusalén e Roma. Por isto milleiros de persoas de todas as partes do mundo visitan a capital galega ao longo do ano, principalmente a través dalgún dos camiños de Santiago oficialmente recoñecidos. Semella case un rito chegar a Compostela e observar a catedral desde a praza do Obradoiro, que acolle maior número de peregrinos en datas tan sinaladas como as das dúas últimas semanas de xullo, nas que a cidade celebra cada ano as súas festas grandes en honor a Santiago 'O Maior', con numerosos acontecementos e actividades: teatro, concertos, concursos, desfiles ou fogos de artificio, que fan desta conmemoración un dos maiores atractivos da cidade, cuxo santo patrón, que tamén o é da Galiza e do Estado, recibe unha ofrenda desde o ano 1643. A orixe da festividade O 25 de xullo, á par que se conmemora o Día da Patria Galega, tamén se celebra a ofrenda a Xacobe ou Santiago 'O Maior', coñecido como o Apóstolo Santiago, un dos doce 'fieis seguidores' de Cristo. A orixe desta festividade remóntase ao século IX, pois foi durante o reinado de Afonso II que comezou a consolidación da monarquía na Galiza altomedieval, a pesar de ser chamado polos historiadores decimonónicos españois "rei de Asturias" polo de negación que había do reino da Galiza. Este rei galego, canda o tamén galego bispo Teodomiro, de Iria Flavia, e o ermitán Paio foron os artífices da descuberta da tumba do apóstolo Santiago. Naquela altura, a Gallaecia era un territorio non ocupado pola expansión musulmá que se estendera pola Península no século VIII, de aí a necesidade de facerlle fronte coa creación dunha igrexa no único territorio peninsular cristián. A 'casual' descuberta dos restos de Santiago 'O Maior' en Compostela supuñan o inicio do culto ao santo e das peregrinacións que o reino cristián da Galiza precisaba para consolidarse. Até o ano 1080 a festa de Santiago celebrábase o 30 de decembro. Será no século XI cando a liturxia romana recolla o 25 de xullo como día de Santiago Apóstolo, deixando o 30 de Nadal para a festa da Translación, que conmemora o transporte dos restos de Santiago até o lugar no que se descubriran no século IX, Compostela, que a partir de entón converterase na cidade de Santiago de Compostela, lugar de peregrinaxe á altura de Roma e Xerusalén. Conta a tradición popular que os restos do Apóstolo foran trasladados desde Palestina até a Galiza de maneira absolutamente milagreira, nunha barca de pedra, remontando pola ría de Arousa, coa intervención da raíña galaica Lupa, con fortaleza no castro Lupario, e coa axuda duns touros bravos que tornaron bois mansos e levaron os restos de Santiago 'O Maior' desde Bastavales a Compostela. No século XII, o arcebispo Diego Xelmírez encherá de gloria e prestixio a cidade compostelá como corazón do reino da Galiza. Entre outras cousas, logrou do Papa o privilexio do perdón dos pecados para quen peregrinase a Compostela o ano en que o 25 de xullo coincidise en domingo, grazas que só outorgaba a igrexa de Roma en anos xubilares, é dicir, cada vinte e cinco anos. Trátase da bula Regis aeterni, a máis antiga que se conserva. Tamén se debe a Xelmírez a elaboración a cargo dos relixiosos da orde de Cluny do Códice Calixtino, libro referencial do xacobeo, que no século XV foi parcialmente traducido do latín ao galego e pasou a ser coñecido como os Miragres de Santiago, recollendo unha Guía do Peregrino, considerada hoxe a primeira guía turística europea. Agora ben, a ofrenda ao Apóstolo Santiago e o espectáculo pirotécnico teñen a súa orixe no século XVII e débese ao papa Urbano VIII quen, en 1630, decidiu que Xacobe (Santiago) fose recoñecido como o único patrón do Estado español. Esta celebración convoca, desde hai catro séculos, fieis e peregrinos diante da catedral compostelá na noite do 24 de xullo para ollar o lanzamento de foguetes e a queima dun castelo, pois así era no seu inicio o espectáculo pirotécnico. As actas escuras Desde que no ano 850 o bispo francés Gotescalco se convertera no primeiro peregrino a Compostela do que se tiña coñecemento, moitos foron os peregrinos e peregrinas que encheron o Camiño Francés e outros que se foron abrindo a través do tempo; pero os avatares históricos levaron a Compostela e á Galiza ao decaemento na fin da Idade Media e boa parte da Idade Moderna, polo que, na escuridade, foise esquecendo mesmo o lugar onde se atopaban as reliquias do santo cristián. Até que, no século XIX, o cardeal Payá


Summary: Os empregados do Consorcio Pro-Feiras e Exposicións de Ferrol denuncian a actitude da Cámara de Comercio, que leva dous anos sen achegar cartos e do Concello, que non o fixo nos últimos meses

Os empregados do Consorcio Pro-Feiras e Exposicións de Ferrol concentráronse este martes diante do Concello de Ferrol para facer público o seu conflito laboral, e o feito de levar sete meses sen cobrar. O Concello de Ferrol posúe o 45% do accionariado de FIMO, e o 55% é propiedade da Cámara de Comercio. A Cámara de Comercio leva dous anos sen achegar cartos e o Concello aínda non o fixo neste 2013. Os traballadores denuncian a privatización das feiras, que -aseguran- serían rendibles para poder paliar a actual situación que padecen. Ademais das débedas cos traballadores e traballadoras en activo, FIMO ten que facer fronte a tres sentenzas xudiciais perdidas a favor de tres dos cinco despedidos da entidade.


Summary: A arbitrariedade dos mapas, a xeopolítica das migracións, o territorio desde as marxes, a nova división internacional do traballo. Sobre estes e outros asuntos fundamentais para comprender o mundo contemporáneo tratarán 15 expertas e expertos na 36ª edición da Semana Galega de Filosofía de Pontevedra, que comeza este 22 de abril.

Organizada en sesións diarias de mañá, tarde e noite, polo Teatro Principal de Pontevedra pasarán algúns dos máis reputados estudosos e estudosas internacionais do fenómeno, ao tempo que cinco investigadores galegos pensarán "a fronteira na Galiza". Será nas sesións de tarde, entre as cinco e as nove. Francisco Rodríguez falará sobre "a fronteira ausente" no mundo galego portugués medieval (22 de abril); Cheikh Faye sobre migración e integración en Galiza (23 de abril); Xosé Manoel Núñez Seixas sobre Galiza como pobo migrante (24 de abril); Xosé Luís Barreiro Barreiro sobre "filosofía, identidades, fronteiras" (25 de abril); e Paula Godinho sobre a raia galego portuguesa (26 de abril). Mais antes, a socióloga Saskia Sassen, unha das principais teóricas críticas do mundo a respecto da fronteira e as migracións, ofrecerá a conferencia inaugural, esta segunda feira ás dez e media da mañá: Formacións depredadoras vestidas con traxes de Wall Street e matemática algorítmimca. A italiana Emanuela Fornari disertará sobre "fronteiras epistémicas e revolución espacial" (tamén ás dez e media, 23 de abril), o portugués Boaventura de Sousa titula a súa intervención Aprendizaxes globais (dez e media, 24 de abril), o catalán Joan Nogué tratará de "límites e fronteiras" (25 de abril, ás dez e media) e o español José Solana, dos Sofistas: demolendo fronteiras. As sesión de noite, a partir das oito do serán, responden ao epígrafe xeral Retos e trampas da fronteira. Comezará Ángeles Díez, socióloga, con Emigrantes refuxiados e terroristas, tres consignas da propaganda de guerra (22 de abril); o filósofo John Holloway, de procedencia anarquista, dirá Rompamos todas as fronteiras! (23 de abril); o psiquiatra Joseba Achotegui pronunciará Emigrar en situación extrema (24 de abril); a antropóloga Ángeles Ramírez, Mulleres sen fronteiras (25 de abril). A conferencia de clausura correrá a cargo de Buchraya Hamudi Bayun, ex primeiro ministro da República Árabe Saharauí Democrática. A Semana Galega de Filosofía é unha iniciativa da Aula Castelao de Filosofía, conta co patrocinio do Concello de Pontevedra e mais da Universidade de Vigo e coa colaboración da Xunta, a Deputación, Paradores e o Colexio Provincial de Avogados.


Summary: Piden ao goberno galego o adianto da paga extra de xuño de 2013 para xaneiro do mesmo ano, alén doutras medidas e actuacións

Representantes d@s empregad@s públicos entregan esta cuarta nos rexistros da Xunta e do Parlamento máis de 3.000 sinaturas recolliddas entre este colectivo. Unhas sinaturas con que se demanda o adianto da paga extra de xuño de 2013 para xaneiro do mesmo ano. Os apoios recadáronse entre o 28 de novembro e esta semana As e os promotor@s da iniciativa apuntan que "esta medida non implica renunciar ao dereito da paga extra de decembro do 2012 senón que supón unha medida compensatoria mentres se substancie a vía xudicial ou se produza a eventual recuperación por parte do goberno". Aliás, lembran que "se trata dunha medida completamente legal e que non incumpre co RDL 20/2012 que suprimiu a percepción da paga extra de decembro de 2012; foi a Comunidade de Navarra a pioneira ao a anunciar en setembro. Por suposto, tampouco supón un aumento do gasto nin incumpre a conxelación salarial imposta para o ano que vén polos gobernos estatal e autonómico". Comercio Alén desta entrega de sinaturas, membros da Xunta de Persoal e Comité de Empresa dos servizos centrais da Xunta contactarán con diferentes representantes do comercio de Compostela para intercambiaren opinións sobre o efecto da retirada da paga extra sobre o comercio local e buscaren apoios mutuos.


Summary: Leo Messi e seu pai Jorge Messi foron condenados pola Audiencia de Barcelona a 21 meses de prisión por cometer tres delitos de fraude fiscal cos que sumaron unha deuda de 4,1 millóns de euros á facenda pública.

Leo Messi foi condenado, finalmente a 21 meses de prisión, xunto con seu pai Jorge Messi por un delito de fraude fiscal á Facenda pública de 4,1 millones de euros entre os anos 2007 e 2009. A pesar da condena, nin Leo nin o pai entrarán na cadea por ser unha pena inferior aos dous anos. A pena imposta para Leo Messi divídese en tres deltos fiscais diferentes: Sete meses de cadea e 532.313,31 euros de multa por defraudación en relación ao IRPF durante o 2007, sete meses de cadea e multa de 792.300,54 polo mesmo motivo relativo ao ano 2008, e unha multa de 768.387,70 euros e outros sete meses de prisión pola defraudación ao IRPF do curso 2009. Finalmente, non se cumpriu a demanda da fiscalía que pedía prisión só para o pai de Leo Messi, a quen apuntaban como o responsábel da creación das sociedades mediante as que se desviaron fondos a paraísos fiscais. Deste xeito, Leo e Jorge Messi comparten a mesma condena e responsabilidades.


(Aviso: este artigo contén "espoilers"). Chámase Maruxiña e é de Cangas do Morrazo, aínda que iso non o sabemos até que Rafa, o sevillano interpretado por Dani Rovira, aterra na súa habitación na metade da película, medio espido e envolto na bandeira catalá. Até ese momento, coñecémola como a catalá Judit, unha resolta e eficiente wedding planner (como a presenta Pau, o noivo hipster interpretado por Berto Romero). Na súa primeira aparición no filme vemos unha muller elegante (a propia banda sonora así o indica cun tema cargado de "glamour"), moderna no seu vestir e cosmopolita nas súas maneiras e linguaxe. Tanto, que o propio Pau, pese a estar comprometido coa vasca Amaia (Clara Lago) parece caer rendido ao seu feitizo. Emporiso, toda esta aparente confianza resulta ser soamente unha tapadeira. Momentos antes de que Rafa irrompa na súa habitación, vémola chorando en pixama, devorando un bote de xeado. Non é aquí a mesma muller. Vese desvalida, tristeira, apoucada. Cando o sevillano senta na súa cama para tratar de explicar a súa caída na terraza, Judit xa non se pode conter. Comeza a expresarse nunha especie de castrapo que desorienta á espectadora (como se parecen o catalán e o galego..., ou non? Ah, pero si está a falar en... galego?). Do galimatías lingüístico que sae da boca de Judit entendemos de repente que ela non é catalá, senón que se chama Maruxiña, procede dunha pequena vila galega, pouco cosmopolita, e que por iso adoptou esta personalidade para poder triunfar na gran cidade. Atopamos polo tanto varios trazos esenciais desta personaxe que reflicten unha maneira de ver Galicia desde fóra. O acento galego (forzado por certo, pola actriz que interpreta o papel, a andaluza Belén Cuesta) é sinónimo de atraso e ruralismo. Non ten cabida no mundo cosmopolita do hipsterismo e da modernidade (ao contrario do catalán, segundo insinúa o filme). É máis, o acento galego é o mesmo en toda Galicia, desde a Estaca de Bares á Serra do Xurés. Usando a fraseoloxía contemporánea, "todas somos Maruxiña". A interpretación de Cuesta lembra o acento esaxerado até o cómico de Beatriz Carvajal naquela serie de Antena 3, Lleno por favor (1993), onde a actriz madrileña interpretaba a unha galega casada cun pro-franquista ao que daba vida Alfredo Landa. Pouco cambiou esta percepción en máis de dúas décadas: desde fóra, en Galicia non hai variedade lingüística. E ao contrario das outras dúas linguas "co-oficiais" que aparecen na película, o galego merece pouca atención. Nada máis chegar a Cataluña, Koldo (Karra Elejalde) e Rafa danse conta de que, vaia, o catalán é unha lingua distinta ao castelán. Ao longo do filme, fanse varias alusións deste tipo, por medio do subtitulado, ou a través de personaxes que cambian do catalán ao castelán "para que entenda a xente de fóra". O vasco goza tamén dun status importante. De feito, o sevillano Rafa remata a historia un tanto "vasquizado", declarando o seu amor en éuscaro. Do galego só sabemos que ten un acento gracioso, cuns estraños pronomes colocados fóra de lugar. Porén, Maruxiña-Judit é un personaxe creado non só para o efecto cómico, senón tamén para inspirar tenrura. Na súa conversa con Rafa, cóntanos que leva seis anos namorada de Pau, en silencio! Seis anos de sufrimento amoroso. Maruxiña, e non podía ser doutro xeito, é unha sentimental, estereotipo que como ten demostrado Helena Miguélez-Carballeira (Galiza, um povo sentimental?, 2014) aparece de xeito recorrente na maneira de definir a identidade galega. De feito, a forma de vivir e expresar a sentimentalidade ten unha presenza crucial no filme. Diría incluso que toda a película se constrúe a través deste tropo, xa que serve como risco esencialista para construír as personaxes dependendo da súa orixe: unha sentimentalidade feble, morriñenta, "feminina" (galega, Maruxiña); impronunciábel, "viril", que "quere para dentro" (vasca, Koldo e Amaia); esaxeradamente romántica, dunha masculinidade anticuada (andaluza, Rafa); edulcorada e un tanto falsa, "afeminada" (catalá, Pau); aberta e natural, "normal" (estremeña, a Merche interpretada por Carmen Machi). Como muller galega, sensible, sentimental e namorada, Maruxiña decátase de contado de por que Rafa apareceu na voda da súa ex-moza: segue namorado dela. Acepta, polo tanto, ser parte dun plan para desfacer a parella de noivos e poder por fin conquistar a Pau. A propia "yaya" do noivo, Roser (Rosa María Sardà), mostra, xa na súa primeira intervención, unha preferencia por Judit (á que confunde inicialmente coa noiva), mentres que rexeita continuamente a Amaia: cámbialle o nome a propósito cada vez que se refire a ela, e denomínaa nun discurso público a toda a veciñanza como "a forasteira". Mais o final da película, unha vez que o enredo estea desfeito e Amaia marche con Rafa, depáranos unha sorpresa. Roser (aguda avoa catalá que vive no engano de que Cataluña é independente) xa se decatara de que a Judit era unha Maruxiña. "Tantas empanadas de zamburiña...", vén a dicir. De novo aparece outro risco esencial dese estereotipo banal da galeguidade: a comida. A Judit traizoouna o bandullo. Non obstante, a yaya suxire que Maruxiña siga a ser Judit, desexosa de que haxa voda catalá (e entre cataláns). A fin da personaxe é polo tanto a desexada para ela: desaparece da escena baixo o brazo de Pau, cosmopolita cidadán do mundo (como el mesmo se define), mais a que prezo: abandonar a súa identidade "defectuosa" (a galega rural Maruxiña) para converterse plenamente nunha muller "mellorada" (a cosmopolita catalá Judit). A identidade galega, pese a ser recoñecida por algúns dos personaxes, comeza e remata o filme invisibilizada. Máis alá do estereotipo, non deixa de ser este un xeito moi preciso de caracterizar o tratamento da identidade galega no Estado español (e mesmo fóra del). De feito, nunha historia que se constrúe en torno á necesidade de mostrar a "pureza" identitaria a través dos apelidos (de aí que Roser lle negue tantas veces o nome, a identidade, a Amaia), nin Maruxiña nin Judit teñen un. A galega é, incluso, minimizada a través do diminutivo (que denota tamén a sensibilidade estereotípica). Chegados a este punto, poderíamos mesmo cuestionarnos que Galicia (a Galicia real e non a "hiperrealidade" homoxénea construída como o refuxio turístico da meseta) exista de verdade no filme. Unha cuestión central que lle corresponderá responder aos estudos académicos é, ao meu ver, se a película (no que se refire tanto a Galicia como a outras nacionalidades) é unha mofa das identidades nacionais, ou una burla do estereotipo en si mesmo, da maneira de ver os "outros" do Estado español. Ao fin e ao cabo, poderíase dicir que a historia se conta desde o punto de vista do sevillano, que evoluciona do rexeitamento do que non é español a vivir no País Vasco e ter un fillo chamado Aitor (e penso que moito habería que engadir tamén sobre o estereotipo andaluz, que quizais pase máis desapercibido que o vasco e o catalán). O humor xoga coa ambigüidade, e se cadra, pese a que a película non ten o mesmo gancho cómico da súa predecesora, haxa algo máis que roer en Ocho apellidos catalanes do que semella a simple vista.


Summary: Encérranse en once puntos da provincia da Coruña en contra da tesourada practicada no Convenio laboral "de maneira unilateral e ditatorial", recortando nos tempos de descanso e penalizando economicamente a enfermidade. Preparan unha andaina do Gaiás a San Caetano e unha caravana reivindicativa que manterán até as vindeiras autonómicas

Ao redor de 200 traballadoras e traballadores dos centros de Benestar na provincia da Coruña emprenderon nesta segunda feira un feche en forma de asemblea que se manterá até a primeira hora da terza e en que tomarán medidas perante a idea da Consellería de Traballo de "destruír" 266 postos de emprego, segundo a última relación publicada, aos que hai que sumar outros 80 de anteriores medidas postas en práctica na Coruña. "En todos os encerros temos un cartaz que pide a dimisión de Beatriz Mato", informa José Manuel López Viqueira, voceiro da CIG e presidente do Comité de Empresa --onde contan con representación CIG, CC.OO., UGT e CSI-CSIC--. Atendendo as palabras do sindicalista, a tesourada avalada pola Xunta eliminou artigos do Convenio "de maneira unilateral e ditatorial", polos que se recortan os tempos do descanso, penalízase economicamente a enfermidade, desapareceron as compensacións por domingos e feriados e obrígase ás persoas empregadas a se substituíren unhas ás outras durante as vacacións. Alertan, así mesmo, da privatización dalgúns servizos e da eliminación doutros, como fisioterapeutas ou a atención psicolóxica. Os recortes "repercuten na calidade de vida das e dos residentes", denuncia López Viqueira, resaltando que o persoal contratado non pode empregar o comedor dos centros xa que Sanidade impide que consuman os seus propios alimentos no interior das instalacións. Do mesmo xeito, restáronse tres días de asuntos propios ou beneficios sociais como as axudas por estudos, vivenda, maiores ao cargo ou visitas ao dentista. "Tomárona con Asuntos Sociais", quéixase o presidente do Comité. Explica que non piden recortes en Educación ou Sanidade, senón "que se deixen de mercar cadeiras de 300 euros para a Cidade da Cultura ou de traer empresas privadas de fóra para facer exposicións aquí". Os recortes que denuncian son a consecuencia da lei de contención do gasto en persoal da Xunta, aprobada no Parlamento galego en xaneiro. Os feches, que se convocaron en case todos os centros da provincia da Coruña --CAPD A Coruña, Residencias de Maiores Torrente Ballester en Oleiros da comarca de A Coruña; nas Residencias Volta do Castro e Porta do Camiño de Santiago; na Residencia de Maiores de Caranza, no Centro de Menores de Ferrol, e durante a mañá na Residencia de Maiores da Póboa do Caramiñal-- contaron cunha participación do 70% do cadro de persoal, cunha media de 20 profesionais encerrad@s en cada un deles. Unha andaina e unha caravana reivindicativaAs traballadoras e traballadores do centros de Benestar teñen previstas xa outras accións. A primeira delas será unha andaina desde o Monte Gaiás até San Caetano que se celebrará na sexta feira, día 11, e en que participarán "de 600 persoas para riba, xa que hai autobuses contratados e da zona de Vigo xa non cabe a xente", sinala López Viqueira. A segunda das accións será unha caravana reivincicativa en que participarán os Comités de todas as provincias e "que manteremos até as vindeiras autonómicas de maneira rotatoria" entre o Monte Gaiás, Monte Pío e San Caetano.


Summary: A formación que lidera Xoán Bascuas iniciará contactos nos vindeiros días para avanzar nun acordo. Os comicios celebraranse o 25 de maio de 2014.

Queda algo máis dun ano para as eleccións ao Parlamento europeo e os partidos comezan a moverse para sondear a posibilidade de artellar candidaturas conxuntas con outras formacións. Compromiso por Galicia fixo pública este domingo unha oferta dirixida a BNG e Anova para concorrer conxuntamente nunha candidatura exclusivamente galega que "antepoña os intereses de Galicia antes que nada". Aínda non houbo contactos formais pero Xoán Bascuas, secretario xeral de CxG, afirma que espera unha "resposta positiva". Estes contactos comezarán nos vindeiros días. O BNG presentouse no ano 2009 en coalición con ERC, Aralar e outras forzas nacionalistas de esquerda. Porén, nos últimos meses vense falando cada vez con maior intensidade en Catalunya da posibilidade de que CiU e ERC presenten unha candidatura conxunta. Tamén será importante o papel da esquerda abertzale vasca, con quen o BNG mantén lazos cada vez máis estreitos. Pola súa banda, Anova ten pendente a súa Asemblea Nacional, que celebrará antes do verán, e dificilmente adoptará unha decisión antes.


Summary: ENTREVISTA Falamos con Olaia Fernández Davila, deputada do BNG no Congreso nas tres últimas lexislaturas. Destaca a súa satisfacción co traballo realizado, tanto polos resultados acadados coma pola colaboración con distintos colectivos

Olaia Fernández Davila (Vigo, 1954) foi deputada no Congreso en representación do BNG nas últimas tres lexislaturas. Vén de pechar este ciclo, polo que mereceu unha sonora e unánime homenaxe na presentación das listas de Nós-Candidatura Galega, hai dúas semanas. Destaca a súa satisfacción co traballo realizado, tanto polos resultados acadados coma pola colaboración con distintos colectivos e sectores e sinala o debate territorial, a defensa dos servizos públicos e a loita contra a corrupción como os grandes retos da cámara na vindeira lexislatura. Como valoras o teu paso polo Congreso? "Moitas emendas que presentabamos a proxectos de lei transformaban as leis que finalmente eran aprobadas. E isto era consecuencia do traballo coa xente, con colectivos que eran afectados directamente por esas leis" A valoración é moi positiva e satisfactoria, por varias razóns. Primeiro polo mesmo feito de representar en Madrid a aquela xente que votou ao nacionalismo, que votou ao BNG, cumprindo un compromiso. Ademais, sentes que recibes un agradecemento por parte desa xente, sentes que non decepcionaches a esas persoas. Ás veces si que che pode dar a impresión de que están botando auga nun cesto, como se di, de que fas un traballo moi grande sen resultados, pero mirando cara atrás, cunha certa perspectiva, ves que o teu labor si deu froitos. Moitas emendas que presentabamos a proxectos de lei transformaban as leis que finalmente eran aprobadas. E isto era consecuencia do traballo coa xente, con colectivos que eran afectados directamente por esas leis. Políticas de igualdade, Lei de Dependencia, lingua de signos... Sobre todo nas dúas primeiras lexislaturas. Esta última foi completamente distinta, debido a que o PP, coa súa maioría absoluta, pasaba o rodillo para aprobar as súas lei. Pero mesmo así, houbo veces en que fomos que de introducir distintos elementos. Dentro do traballo desenvolvido, cales foron os máis satisfactorios, aquelas iniciativas ou debates das que te sentes máis orgullosa? Estou especialmente orgullosa do traballo realizado coas persoas afectadas polas preferentes, cos emigrantes retornados, na redución de IVE en distintos sectores, por exemplo o das flores e plantas ornamentais. Iso si, en moitos deses casos as cousas que se conseguiron e que fixeron que o Goberno rectificase a súa política foron motivadas pola grandísima mobilización das persoas afectadas. Hai moitos temas. Lembro por exemplo a sesión na que se celebraba o aniversario da consecución do dereito de voto para as mulleres, foi un debate moi bonito. Houbo tamén debates ideolóxicos moi interesantes, por exemplo cando se deu o traspaso de poderes do rei anterior ao actual. "É importante que un Goberno necesite chegar a acordos con outras forzas políticas para poder aprobar cousas" Era moi distinta a forma de traballar nun Congreso con maioría absoluta do PP e nun Congreso con maioría simple, neste caso do PSOE? Completamente distinto. Eu sempre digo que as maiorías absolutas, sexan de quen sexan, son moi negativas para a democracia. É importante que un Goberno necesite chegar a acordos con outras forzas políticas para poder aprobar cousas. A primeira lexislatura que que estiven eu, o primeiro Goberno de Zapatero, foi un exemplo de como se debe traballar, e naquelas cousas que se aprobaron -que foron moitas- foi importante que o sentir da xente se transmitise a esas normas, que recibiron achegas de varios partidos. Sentes que o teu traballo era recoñecido, que a xente é consciente do traballo que realizan os parlamentarios e parlamentarias? A xente coa que traballamos, os colectivos cos que tratamos un tema para despois levar as súas demandas ao Congreso, a xente que ve máis de preto o teu traballo, votantes nosas ou non, esa xente si que me amosou ese recoñecemento e o seu agradecemento. Andando pola rúa en Vigo, pasoume moitas veces atopar xente que me paraba pola rúa e mo dicía. Pero por outro lado, si que é certo que seguramente o noso traballo é moi pouco coñecido e recoñecido pola gran maioría. O noso traballo tivo moi pouco recoñecemento mediático. "Vexo a campaña moi polarizada ao redor de catro candidaturas que se presentan no ámbito estatal. E con respecto ás restantes candidaturas hai un certo apagón informativo" Como estás vendo esta campaña e como ves as eleccións do 20D? Vexo a campaña moi polarizada ao redor de catro candidaturas que se presentan no ámbito estatal, e acabamos de velo no debate televisión do 7 de decembro. Con respecto ás restantes candidaturas hai un certo apagón informativo, xa non falo só de Nós-Candidatura Galega, senón doutras candidaturas que tamén se presentan ás eleccións en todo o Estado. Hai unha predisposición de poderes económicos e mediáticos para centrar a campaña nesas catro candidaturas, esquecendo outras visións. No caso de Nós-Candidatura Galega, temos claro que imos continuar o noso traballo en defensa da xente e en defensa de Galiza, como ata agora fixemos outros deputados e deputadas nacionalistas que estivemos no Congreso. "Este novo Congreso ten que achegar un cambio de políticas, ten que traballar por mellorar os servizos públicos e para reverter a perda de dereitos da cidadanía" Que grandes retos terá que afrontar na vindeira lexislatura o Congreso que saia das eleccións do 20D? O debate territorial vai estar presente, como xa o estivo na pasada lexislatura co proceso que se está a vivir en Catalunya, e como xa o estivera antes co Plan Ibarretxe. Por outro lado, este novo Congreso ten que achegar un cambio de políticas, que serán moi distintas ás que caracterizaron esta última lexislatura de maioría absoluta do PP. Estas novas Cortes teñen que traballar por mellorar os servizos públicos e para reverter a perda de dereitos da cidadanía. O novo Congreso ten que traballar tamén para conseguir a eliminación da corrupción política, hai que acabar con esa sensación de república bananeira que provocou o Partido Popular.


A crise economico-financeira de 2007-2008 estremeceu os fundamentos da economia capitalista (este é seu modo de produção) e o neoliberalismo (este é sua expressão política). A tese básica era dar primazia ao mercado, à livre iniciativa, à acumulação privada, a lógica da competição em detrimento da lógica da cooperação e a um Estado mínimo. O lema em Wall Street de Nova York era: greed is good, traduzindo, a cobiça é boa. Quem olha numa perspectiva minimanente ética já podia saber que um sistema montado sobre um vício (cobiça) e não sobre uma virtude (bem comum), jamais poderia dar certo. Um dia irria implodir. A implosão começou com a falência de um dos maiores bancos norte-americanos, o Lehman Brothers, levando todo o sistema bancário e financeiro numa incomensurável crise. Em poucos dias pulverizaram-se trilhões de dólares. Parecia o fim deste tipo de mundo. Oxalá fosse. Curiosamente, os que desprezavam o Estado, reduzindo-o ao mínimo, tiveram que recorrer a ele, de joelhos e mãos juntas Curiosamente, os que desprezavam o Estado, reduzindo-o ao mínimo, tiveram que recorrer a ele, de joelhos e mãos juntas. Os bancos centrais dos Estados tiveram que despejar trilhões de dólares para salvar as instituições financeiras falidas. A máquina de fazer dinheiro rodava em máxima velocidade, dia e noite. Houve como consequência da crise, até hoje ainda não superada, também entre nós, a quebra de milhares de empresas e até de países como a Grécia com altíssimo grau de desemprego. Destruiram-se fortunas mas mais que tudo se criou um mar de sofrimento humano, suicídios e até de fome no mundo inteiro. Dados recentes referem que nos USA uma sobre sete pessoas passa fome. Imaginemos o resto do mundo. Ninguém seguiu a sábia sentença atribuída a Einstein: "o pensamento que criou a crise não pode ser o mesmo que nos vai tirar da crise". Temos que pensar e agir diferente. Foi exatamente o que não se fez. Piamente se acredita ainda que este sistema continua bom e válido, a despeito da devastação ecológica que produz, pondo em risco as bases que sustentam a vida. Ele é bom e válido para os especuladores que estão acumulando uma riqueza absurda. Nos USA o 1% dos mais opulentos acumula rendas equivalentes àquela de 90% dos demais norte-americanos. A despeito de todas as reuniões dos G-8 e G-20 para buscar alternativas, a política ecocômico-financeira continua a mesma: fazer mais do mesmo. Isso está desestruturando os países e poderá levar à uma revolta popular mundial com consequências funestas. Piamente se acredita ainda que este sistema continua bom e válido, a despeito da devastação ecológica que produz, pondo em risco as bases que sustentam a vida Duas estratégias foram usadas. A primeira foi a injeção de trilhões de dólares por parte dos Estados para impedir a falência total do sistema. Alem dos trilhões de moeda física lançada no mercado, criou-se um ocmplemento chamado quantitative easing. Na definição que me parece correta da Wikipedia:"é a flexibilização quantitative que quer dizer, a criação de quantidades significativas de dinheiro novo (geralmente electronicamente) por um banco, autorizado pelo Banco Central dentro de determinadas condições". Ocorre que este dinheiro novo, ao invés de ser investido na produção e na criação de empregos, foi jogado na corrente especulativa das finanças mundiais. Aqui se ganha muito mais, imediatamente, do que no investimento produtivo que demora muito mais tempo. Desta forma os ganhos vão para os já bilionários, sem solucionar a crise, ao contrario, agravando-a. O outro expediente foram as políticas de ajustes, vindo sob o nome de austeridade. Para garantir os ganhos dos capitais, organizou-se um ataque sistemático aos direitos sociais, aos serviços públicos de saúde e de educação, ao sistema da providência e às aposentadorias. Isso se inaugurou primeiro na zona do euro e agora na mesma lógica no Brasil. Fragilizou-se a já frágil democracia e a diminuição do gasto publico está provocando recessão e desemprego. Pelo fato de alguém ser humano, tem direito a uma renda cidadã que lhe garanta uma vida digna, embora frugal Se tivesse havido pensamento e um mínimo de senso humanitário, uma possível saída poderia ser, aquilo que incansavelmente, vem propondo há muitos anos, o ex-senador Eduardo Matarazzo Suplicy: a renda minima cidadã. Pelo fato de alguém ser humano, tem direito a uma renda cidadã que lhe garanta uma vida digna, embora frugal. Diz um estudioso Antonio Martins:"Um cálculo do site Swiss Info, ainda em 2009, mostrou que só nos primeiros meses de socorro aos bancos, os Estados gastaram 10 trilhões de dólares; seria suficiente para pagar a cada habitante do planeta US 1422, aproximadamente R$ 4,5 mil"(cf. site Outras Palavras de 14;07/16). Seria o "quantitative easing for People" proposto pele líder trabalhista britânico Jeremy Corbyn. Esse dinheiro circularia no consumo, nos benefícios públicos e superaria o grave padecimento humano pelo desemprego e pela fome. Esta seria uma solução viável, mais ética e mais humana . Ela pode ser ainda realizada. Quem sabe, com o agravamento da crise mundial, não sejamos obrigados a esta solução verdadeiramente salvadora. Leonardo Boff é teólogo, filósofo, articulista do JB on line. Atigo tirado do jornal Carta Maior


Summary: O candidato socialista á presidencia da Comunidade de Madrid, Ángel Gabilondo, asegurara que non tiña pensado dimitir, mais hoxe confirmouse que non tomará posesión da súa acta como deputado. O anuncio chega após a reunión da Comisión Executiva Federal do partido. Tamén se despediu secretario xeral do PSOE en Madrid, José Manuel Franco.

A vitoria incontestábel do Partido Popular de Isabel Díaz Ayuso nas eleccións á Comunidade de Madrid segue causando repercusións a nivel político. Após a despedida da política do candidato de Unidas Podemos, Pablo Iglesias, vén de confirmarse que o cabeza de lista do PSOE, Ángel Gabilondo, tampouco recollerá a acta de deputado. Esta é a segunda baixa nas filas socialistas despois dos malos resultados nos comicios, pois hoxe xa anunciara a súa dimisión o secretario xeral do PSOE de Madrid, José Manuel Franco. Unha xestora asumirá a dirección do partido até que decorra o comité federal a finais de ano. Malia que o ex ministro Ángel Gabilondo asegurara despois da caída dos votos para o PSOE que non tiña previsto dimitir, os peores resultados electorais na rexión coa perda de 13 escanos fan que o candidato decidira non chegar a tomar posesión como deputado. Dado que o político foi trasladado a un centro hospitalario tras atoparse mal despois de vacinarse contra a Covid-19 hoxe mesmo, foron o secretario xeral do PSOE, Pedro Sánchez, e o ministro de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, José Luis Ábalos, os que confirmaron a baixa, pola que tampouco asumirá o cargo de voceiro do grupo. A decisión é froito da reunión da Comisión Executiva Federal, que analizou a derrota histórica fronte ao PP e admitiu erros estratéxicos. En consecuencia, o tamén presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, apostou en traballar nun novo liderado socialista para Madrid de cara ás próximas autonómicas e municipais, que decorrerán en 2023. Pola súa parte, Ábalos trasladou o seu recoñecemento a Gabilondo por "asumir a candidatura nun momento complicado".


Summary: Aliás, analizamos os efectos da nova Lei de liberdade sexual sobre a internet e as nenas aventureiras protagonistas de grandes obras literarias.

Como cada sábado, Nós Diario trae entre as súas páxinas un novo número de Sermos Galiza. O semanario protagonízao, desta volta, o incombustíbel artista vasco Fermín Muguruza, que vén de presentar Black is Beltza II: Ainhoa, unha obra de banda deseñada editada en euskera, catalán, español e galego e que estes días estivo presentando no país. Entrevístao Manuel Barreiro. "Sempre fun un contador de historias e sempre tratei tamén de estar atento, de aprender, de ser unha esponxa do que pasaba o meu redor. Por exemplo, no caso dos videoclips, algúns utilizábanos como ferramenta comercial pero para nós era unha forma de contar cousas. Tamén tiñan ese aspecto lúdico da arte, claro; pasalo ben era unha reivindicación fronte a tanta miseria e tanta represión", sinala nesta conversa que se publica o sábado. A internet e a liberdade sexual A xornalista Gala Dacosta Diehl estréase no Sermos Galiza cunha reportaxe que leva por título Culpar o culpábel. A internet na nova Lei de liberdade sexual, que permitirá ampliar o campo de acción contra os delitos na esfera dixital. Porén, matiza Dacosta, aínda é preciso realizar unha revisión constante e concienzuda das ameazas de ser unha muller nas redes para entender todas as dimensións da violencia machista en Internet. Nesta peza facemos un repaso do que suporá a aplicación desta lei na Galiza e dos seus precedentes nos últimos anos. Nenas literarias aventureiras A segunda reportaxe deste Sermos asínaa Tensi Xesteira: Nenas literarias aventureiras, de Heide a Pippi Mediaslongas e Anne, a de Tellas Verdes. Neste texto analiza o incremento que se está a experimentar nos últimos tempos na tradución ao galego de obras de todas as linguas, algo que une ao auxe da crítica literaria feminista. "Na Galiza, grazas a editoriais valentes e tradutoras teimudas, podemos gozar de tres das grandes obras protagonizadas por nenas aventureiras. Como son estas obras? Que supón a súa tradución tantos anos despois? Falamos con Raquel Senra, Patricia Buxán e David A. Álvarez, as persoas intermediarias entre as voces orixinais e a galega", explica Xesteira. Música, arte e lecer O apartado musical corre a conta de Iago Suárez, que trae as últimas novidades, a comezar por Bafi, do dúo Clo Plas, mentres Xurxo Souto asina o artigo titulado Sempre Pucho, unha lembranza do mítico Pucho Boedo. Como vén sendo habitual, o experto en cinema Andrés Castro analiza os filmes máis destacados, entre eles Blonde, de Andrew Dominik, e Carlos L. Bernárdez ofrece na sección de Arte un artigo sobre os obxectos "cargados de sentido" do escultor Enrique Conde. Noutra orde, Xabier Vázquez Pumariño fala da "progresión xeométrica" de Isabel II do Reino Unido, mentres, na sección de Libros, Tensi Xesteira fala de Algoritmos, de Xavier Queipo (Galaxia), e Manuel López Foxo afonda en Maruxa Mallo, da autoría de Carme Vidal (A Nosa Terra). Aliás, o colectivo Xea trasládanos á aldea de Queixeliña, en Chandrexa de Queixa. Por último, as dúas páxinas de pasatempos corren a conta de Xerardo R. Roca e Xoán Costa. *Lembra que podes atopar o Sermos Galiza este sábado acompañando o xornal Nós Diario 64 páxinas por tres euros!


Summary: O secretario de Estado de Economía afirma que a solución dada "é satisfactoria para a magnitude dos problemas existentes"

Que non se queixen de Gutemala que isto podía ser Guatepeor. Eis o consello que desde o goberno español dan aos milleiros de familias estafadas no calote das preferentes, e que ven como se lles vai aplicar unha primeira quita do 43% dos seus aforros (para os estafad@s por CNG banco). O goberno español considera que a quita e a canxe á que van ser sometidos @s posuidor@s de preferentes e subordinadas son as mellores posíbeis. Así o manifestou no Congreso o secretario de Estado de Economía e Apoio á Empresa, Fernando Jiménez Latorre. Para Jiménez Latorre as canxes de preferentes foron "o máis xenerosos posíbeis", afirmando que noutros estados a solución adoptada a este 'problema' foi moito máis negativa para os e as posuidoras destes activos tóxicos. "Conscientes do problema" O secretario de Estado considera, textualmente, que a solución dada no Estado españól é "satisfactoria para a magnitude dos problemas existentes". Afirma, iso si, que o goberno español "é moi consciente do problema e tratou de activar todos os instrumentos que permite a normativa europea" nesta situación. Calificou de "moi estricto" o protocolo da UE para fixar as quitas, polo que a aplicación que do mesmo fixo o executivo central foi, afirma, "o máis xenerosa posíbel". Unhas declaracións que non fan senón anoxar aos estafados polo calote, que nos últimos días intensificaron mobilizacións e protestas, obrigando en 24 horas a suspender cinco plenos muncipais en concellos do sur de Galiza. Unha protesta que, advirten, non van deixar mentres non recuperen os seus aforros.


Summary: Non hai un só Ferrín. Está o autor de libros centrais en todos os xéneros como Con pólvora e magnolias (1976), Arraianos (1992) ou Bretaña, Esmeraldina (1987). Está o escritor de intervención na prensa. Está o militante da esquerda nacionalista dende a refundación despois da Guerra Civil. Todas as faces do poliedro serán analizadas nas xornadas Os mundos de Ferrín do Ateneo de Vigo.

Con formato de mesa redonda e distribuídas ao longo de catro quintas feiras entre o 20 de setembro e o 18 de outubro na Casa Galega da Cultura e mais no Antigo Reitorado (a última), os debates comezarán co titulado Crónica de Nós. Ferrín e o xornalismo. Participarán Rosa López Fernández da Trabe de Ouro -a revista de pensamento crítico fundada e dirixida polo escritor-, o académico Xosé Luís Axeitos, o xornalista Gustavo Luca de Tena -histórico da Nosa Terra-, Xosé Ramón Pena -coordinador do suplemento Faro das Culturas do Faro de Vigo- e o profesor Xosé Manuel Salgado. O 27 de setembro, os poetas Manuel Outeiriño, Darío Xohán Cabana, Xabier Cordal, Helena de Carlos e María do Cebreiro analizarán a súa obra poética. Entre a pólvora e as magnolias será o epígrafe. Á seguinte semana, o 4 de outubro, será a quenda da narrativa: O tempo nos espellos. Falarán de novo Xosé Ramón Pena, a crítica Ana Salgado e mais as novelistas Rexina Vega e Anxo Angueira. Os mundos de Ferrín rematará o 18 de outubro no Antigo Reitorado cunha palestra sobre o compromiso político do escritor. A deputada de En Marea e dramaturga Ánxeles Cuña, Xosé Manuel Beiras, Manuel San Severiano Caxide, o escritor Antón Dobao e o economista Xavier Vence serán os relatores. Xosé Luís Méndez Ferrín (Ourense, 1938), unha das principais figuras da literatura galega contemporánea, influínte en innúmeras xeracións de escritoras e escritores, fixo recentemente 80 anos. "Desde o Ateneo Atlántico cremos que é o momento de renderlle unha homenaxe cidadá a esta figura imprescindíbel", di a organización das xornadas, "en recoñecemento ao seu labor inestimábel durante décadas como docente, escritor, intelectual ou animador cultural".


Summary: O cefalópodo fora capturado en augas mauritana pola frota china, que faena de onde foi expulsa hai uns meses a galega por un convenio da UE

Desde primeiras horas da mañá varias ducias de mariñeiros, convocados pola CIG, paralizan a descarga de polbo conxelado no Porto de Vilagarcía. O cefalópodo procede de Canarias mais foi capturado en augas de Mauritania pola flota china. Un caladoiro, o norte-africano, do que foron expulsados hai uns meses máis de 20 barcos galegos por mor dun convenio da Unión Europea. Acordo que, como denuncian desde a CIG, saíu adiante sen que nin Xunta nin Goberno central se esforzasen en defender os intereses do sector galego. Desde a central nacionalista alertan que este polbo conxelado que se quere descargar en Vilagarcía é unha mostra de como se está a prexudicar á frota galega e ao sector de baixura.


Summary: Nas áreas sanitarias de Ourense e Ferrol sitúase por riba do 11%. Galiza suma 308 novos contaxios por Covid, cun descenso na área de Ourense e un aumento na de Santiago

Galiza estabiliza o número de positivos diarios por coronavirus ao detectar 308 en 24 horas, cinco por baixo que os reportados o domingo e un cento menos que o sábado e a sexta feira. E é que, mentres na área sanitaria de Ourense, actual epicentro da pandemia, os contaxios continúan á baixa, con 74, na de Santiago case se duplican, até os 72. De acordo coa última actualización da Consellería de Sanidade, con datos aé as 18,00 horas do domingo, até o momento realizáronse 553.544 probas na Galiza, o que supón que se fixeron 4.440 PCR en 24 horas, unhas 1.500 menos que no día previo. De todas as mostras tomadas, o 8,5% deixa un resultado positivo, unha importante subida que supón a segunda porcentaxe máis alta de toda a segunda onda da pandemia, tan só superado polo rexistrado en 13 de setembro (9,1%). Isto é que está 3,5 puntops por riba do límite que a OMS recomenda non pasar. En canto ao número de pacientes de Covid-19 que recibiron o alta na última xornada, foron 211, o que eleva o total de curados desde o comezo da pandemia ata os 21.924. Pola súa banda, os casos activos, é dicir, as persoas que aínda padecen a enfermidade na Galiza, creceron en 97 con respecto ao domingo, ata os 4.476 deste segunda feira. Por áreas sanitarias, a de Ourense, Verín e O Barco, a pesar de continuar como líder en contaxios diarios con 75, baixa a incidencia. Nos partes anteriores as infeccións detectadas eran de 86 (domingo) e 191 (sábado), cifra récord. O que si subiu nas últimas 24 horas é a porcentaxe de positivos das PCR realizadas, até 11,7%, fronte a 9% reportado unha xornada atrás. Así mesmo, na provincia de Ourense, cuxa capital está confinada, o número de persoas coa enfermidade activa descendeu en 32, ata as 1.514, ao rexistrarse máis altas que novos pacientes. A segunda área sanitaria con máis contaxios detectados é a de Santiago e Barbanza, onde se dispararon até os 72 novos diagnósticos de Covid, fronte ás 40 do día anterior. Nesta zona, que esta segunda feira suma 621 pacientes de coronavirus (+24), a positividade subiu a 9,6%. Tamén soben as novas infeccións na área da Coruña e Cee, até as 66 (+15), co 8,6% de probas positivas e cun ascenso de casos activos a 766 (+21); e en Pontevedra-O Salnés, até as 26 (+5), o 5,1% das PCR feitas, e 511 persoas coa enfermidade (+4). En Ferrol, onde os diagnósticos en 24 horas soben levemente a 21 (+3), os últimos datos reflicten unha positividade récord na segunda onda, do 11%. Na área ferrolá, os pacientes ascenden a 137 (+15). En canto ás 2 restantes, súmanse á de Ourense con baixadas da incidencia do coronavirus. Na área sanitaria de Vigo, en 24 horas detectáronse 24 infeccións (-38) e hai 467 casos activos (+32); e en Lugo-A Mariña-Monforte, os contaxios continúan á baixa con outras 24 PCR positivas (-11) nun día e cun total de 460 pacientes (-2).


Summary: O líder de Anova asegura que a coalición "non se trabucará de inimigo" e cre "imbécil" a Feijóo por afirmar que, se o PP perde a maioría, en Galicia reinará o "desgoberno"

"Estamos certos de que imos revolucionar o noso país". Tras semanas de negociacións, incógnitas e abondoso ruído mediático este martes Alternativa Galega de Esquerda (AGE), a coalición electoral encabezada por Anova e Esquerda Unida, presentábase por primeira vez en sociedade como tal. Unhas horas despois de pechar e rexistrar ante as autoridades electorais as listas coas que concorrerán aos comicios do 21 de outubro, Yolanda Díaz e Xosé Manuel Beiras convocaron aos medios como "portavoces conxuntos" da alianza. Tratábase de escenificar a posta en marcha dun proxecto que, en verbas da líder de EU, aposta por esa "revolución" no marco dunha "guerra entre os de arriba e os de abaixo" e para "combater a troika interna, que se chama Feijóo". "Irrompemos con agarimo e con proxecto", asegura a tamén concelleira ferrolá, nun contexto no que, acrecenta Beiras, AGE afronta a carreira electoral "non só para irromper" no Parlamento, senón para "ser a chave" tras o 21 de outubro. "Hai que ser imbécil para dicir esas cousas", di Beiras sobre as advertencias de "desgoberno" lanzadas por Feijóo Nun hotel compostelán e acompañados de dirixentes de ambas formacións cos que comezaron este mesmo martes a deseñar a campaña Beiras e Díaz esforzáronse especialmente que, tamén na súa calidade de candidatos ao Parlamento -ocupan o primeiro e segundo posto da lista da Coruña- teñen a intención de actuar como un "tándem"."Todo cadra", asegura o histórico nacionalista, para quen Anova e AGE conflúen na "práctica de levar adiante o que pensamos". "Por unha banda están os proxectos estratéxicos e, por outra, os escenarios nos que pode haber unha opción conxunta" como nestas eleccións, onde se dá unha "identificación do inimigo principal, esa brigada de demolicións, limpeza étnica e ecocidio que usurpa as funcións da Xunta", di, en referencia ao PP. É neste contexto no que Beiras retruca, a preguntas dos xornalistas, ás advertencias de Feijóo a respecto do "desgoberno" que, para o líder conservador, implica que o seu partido perda a maioría absoluta. "Non sei se pode haber máis desgoberno en Galicia que os catro anos de Feijóo, ese destrutor do país", afirma. "Non se decata de que fai o ridículo cando di esas cousas?", pregúntase Beiras, en cuxa opinión o actual presidente "quere dar esa impresión para o electorado menos informado, a ver se arrepaña por aí". "Hai que ser imbécil para dicir esas cousas", sentenza. O dereito de autodeterminación e Syriza Díaz: "A nosa organización defende o dereito de autodeterminación dos pobos" A primeira comparecencia conxunta dos líderes de AGE serviu tamén para cuestionar a Yolanda Díaz por un dos aspectos máis comentados ao respecto desta unión: o encaixe entre o ideario de Esquerda Unida e o nacionalismo. "A nosa organización defende o dereito de autodeterminación dos pobos como democrático que é, faltaría máis que os pobos non poidan decidir cal é o seu futuro", enfatiza. En opinión de Beiras cómpre deixar a un lado os "tabús", ademais de ter en conta que ambas organizacións están "nun escenario conxunto no plano institucional", que é "o terreo de xogo no que se fai a política institucional", con requisitos como "o acatamento da Constitución para formar parte das Cámaras". O que non rexeita Beiras son as comparacións entre a Alternativa Galega de Esquerda e a Syriza grega. "A min non me gustan as etiquetas postas por mimetismo, pero Syriza é precioso", di o portavoz nacional de AGE, para quen esa alianza posta en marcha en Grecai é "unha referencia da que hai moito que aprender e da que algo levamos aprendido" para, por exemplo, abonda Díaz, integrar organizacións como Equo ou os Ecosocialista, que "non só se adheriron, senón que tanto uns coma outros forman parte das listas" coas que AGE se presenta aos comicios. Nesas candidaturas, ademais da coruñesa, encabezada por Beiras e Díaz, figuran Ramón Vázquez e María Xesús Casar, á fronte da de Lugo, David Fernández e Carmen Iglesias, en Ourense e Juan Manuel Fajardo e Consuelo Martínez, encabezando a de Pontevedra.


"Un pedazo de maricón". Esa foi a resposta de Raúl cando Carlos Sobera pregúntoulle en First Dates como se describiría. "Ser gai non é unha personalidade", "por culpa desta xente existe a homofobia" ou "ser gai non é iso, iso é querer chamar a atención". Estas eran algunhas das perliñas que podían lerse nas redes sociais por parte de certo sector do colectivo LGTB. Acoso e derribo, iso é o que sufriu o mozo que foi ao famoso programa. O motivo? Tal e como el mesmo explicou: ter pluma. Cinco letras; dous vogais e tres consonantes, que conforman unha palabra sinxela pero con miles de connotacións adheridas tales como feminidade, fraxilidade ou extravagancia. Son moitos os que afirman que unha persoa homosexual non pode ser homófoba, razoamento máis que lóxico tendo en conta que de ser así, eles mesmos estarían a tirar "pedras sobre o seu propio tellado". Ben é certo que outra parte da sociedade defende a idea contraria: As persoas homosexuais poden ser homófobas, odio baseado no rexeitamento total á "pluma". Baixo esta premisa poderiamos afirmar que o odio neste caso non nace necesariamente do rexeitamento á orientación sexual da persoa, senón á súa forma de expresarse e actuar. Homes que se comportan "como mulleres". Homes que se expresan en feminino. Homes que se pintan as uñas. Homes que se poñen vestidos. Homes que falan con cantilena. Homes que rin. Homes que choran. Homes. Non homes que se comportan como mulleres: non. Homes. En marzo de 1990 Judith Butler publica O xénero en disputa. No primeiro capítulo Butler expón a posibilidade de que o xénero, o que ata ese momento moitos percibían como home-muller, non veña implícito no noso ser, senón que se trate dunha construción social. Unha gran torre formada ao longo do tempo por pequenas pezas que nos imos atopando polo camiño; un camiño conformado por un tempo, un espazo e unha contorna social concretos. Con iso Butler abriu unha veda que xa comezaran predecesoras da primeira e segunda onda do feminismo. Agora xa sabemos de onde vén ese odio e esa fobia ás persoas que teñen pluma: teñen actitudes hexemónicamente consideradas propias da muller. Non se odia aos homes con pluma dentro de certo sector do colectivo LGTB pola súa atracción hacia pesoas do mesmo sexo ca eles, senón pola súa ruptura cos roles de xénero. Por non ser o que nunha sociedade heteropatriarcal considérase masculino; por non ser fortes, por non ser os protectores, por non tomar ese papel de activo que encarnan os homes fronte á posición de subordinación e pasividade que se supón que deben adoptar as mulleres. Non é homofobia, é misoxinia.


O antigo secretario xeral do Partido Socialista da Galiza (PSdeG) e deputado no Parlamento da Galiza, Gonzalo Caballero, asegurou "non compartir" a decisión da dirección do partido de despedir as dúas persoas que traballaban actualmente para o grupo parlamentario socialista, xa que lles fai "perder coherencia e credibilidade". Esta semana foron despedid@s dous traballador@s do grupo socialista no @Par_Gal. Bos traballador@s, moi profesionais e intachables nas súas tarefas, quero trasladarlles o meu apoio e solidariedade. @s socialistas debemos defender sempre os dereitos d@s traballador@s. Abro fío 🧵— Gonzalo Caballero (@G_Caballero_M) July 29, 2022 Caballero publicou a súa opinión sobre os despedimentos na súa conta de Twitter, despois de que no día de onte se dese a coñecer un escrito firmado pola metade dos deputados e deputadas que integran o grupo socialista no Parlamento galego, e no que tamén estaba incluído o ex dirixente, exixindo ao PSdeG reverter a situación. Deputados do PSdeG rexeitan a decisión da dirección de despedir as traballadoras do grupo parlamentario "Son despedimentos ("irregulares") dun traballador que é indefinido pola reforma laboral e doutro ou doutra contratada até final de lexislatura, en 2024. Non o podo compartir", explicou. Sobre as dúas traballadoras despedidas, afirmou que se tratan de "boas traballadoras, moi profesionais e intachábeis nas súas tarefas, quero trasladarlles o meu apoio e solidariedade". Conversa con Formoso Para o socialista galego, o PSdeG está a tempo de "rectificar" e "reverter" os despedimentos "antes de que os traballadores demanden". Segundo afirmou Caballero, pediu hai dúas semanas ao actual secretario xeral do PSdeG, Valentín González Formoso, "que non cometa ese erro". Quen é quen nas primarias provinciais dos socialistas galegos? "Desde logo, mentres fun secretario xeral, no PSdeG as traballadoras remataron os seus contratos e non houbo despidos", reivindicou o ex secretario xeral dos socialistas na Galiza. Caballero subliñou que, "cando hai conflitos laborais e non hai razóns para despedimentos, os socialistas poñémonos do lado das traballadoras para defender a estabilidade e dereitos laborais". "Debemos aplicar na casa o que promovemos na sociedade. Ser coherentes cos nosos valores e ideas é a maior lealdade", concluíu.


Summary: O grupo Maternidades Feministas publicou esta semana as conclusións dunha enquisa na que participaron preto de 300 mulleres, que detallaron os obstáculos que deben enfrontar a diario no sistema sanitario, por parte das institucións ou no mundo laboral. O informe péchase cunha proposta de medidas que presentarán ás administracións.

Nos últimos meses do pasado ano, o grupo Maternidades Feministas (Materfem) puxo en marcha unha enquisa sobre os obstáculos cotiáns aos que se enfrontan as nais e as súas crianzas, un Observatorio das violencias machistas cotiás que afectan á maternidade. A enquisa, anónima, estaba composta por dez seccións que recollía experiencias de violencia institucional, psicolóxica, económica, obstétrica e xinecolóxica ou sexual, ademais de estratexias e propostas de solución, e chegou a case 300 mulleres da comarca de Compostela.O informe recolle numerosos exemplos de violencias e obstáculos, de maior ou menor intensidade, que fan máis difícil o día a día para nais e as súas fillas e fillosA pandemia de Covid-19 atrasou a presentación do informe de resultados da enquisa, difundido o pasado luns, e que agora será entregado ás distintas administracións co obxectivo de "impulsar iniciativas que melloren as situacións discriminatorias e de violencias machistas". Na presentación, Mónica Rodríguez Vázquez, coordinadora do informe, destacou que "as cifras son contundentes: o 98,8% das mulleres participantes afirmou padecer violencia estrutural, preto do 97% das mulleres participantes viviu violencia psicolóxica e case o 99% das participantes viviu violencia cultural".Para Vanesa Sánchez Villaverde, outra das impulsoras do proxecto, o Observatorio "é unha necesaria e potente ferramenta para que a partir dos datos e necesidades recollidas as institucións adopten as medidas oportunas e se lexisle en consecuencia", destacando que o informe non só revela "unha realidade silenciada", senón que tamén achega proposta concretas e facilmente aplicable "para construír melloras para a sociedade".O Observatorio "é unha necesaria e potente ferramenta para que a partir dos datos e necesidades recollidas as institucións adopten as medidas oportunas e se lexisle en consecuencia", destacanO informe recolle numerosos exemplos de violencias e obstáculos, de maior ou menor intensidade, que fan máis difícil o día a día para nais e as súas fillas e fillos: as institucións cheas de escaleiras, violencia nos partos, liñas de autobús que dificultan o acceso, imposibilidade de conciliar, xulgados que ignoran denuncias, despidos ao rematar a licenza de maternidade ou críticas contra a lactación materna, "entre outras violencias que enfrontan as mulleres nais, aínda que de tan cotiás a sociedade as asuma coma normais ou semellen invisíbeis", sinala o colectivo.O 86,4% das mulleres participantes na enquisa sufriu algún tipo de "violencia institucional". Igualmente importante é a "violencia económica", sufrida por máis do 96% das participantes no estudoO 86,4% das mulleres participantes na enquisa sufriu algún tipo de "violencia institucional", máis do 50% sufriuna "en contadas ocasións" e o 36% "bastantes veces", en referencia a problemas xurdidos na atención sanitaria (durante o embarazo e posteriormente), no acceso a edificios públicos ou no transporte público. Máis frecuente aínda é a "violencia económica", sufrida por máis do 96% das participantes no estudo. O 48% considera que o permiso de maternidade é "insuficiente" e máis do 55% denuncia que "o feito de ser nai prexudicou a miña carreira laboral, como se tivese que escoller entre unha cousa e outra". De igual xeito, o 75% sinala que "hai falta de axudas a mulleres nais" e unha porcentaxe semellante critica que "os coidados non están valorados economicamente". O estudo denuncia que moitas nais ven que en canto rematan a prestación –durante a cal non poden ser despedidas, tampouco no embarazo– finaliza tamén o seu contrato. Ou que a imposibilidade de chegar a fin de mes lles fai acumular xornadas e horas de traballos diversos e precarios, nunha situación de permanente inestabilidade. E subliña que a fenda salarial, o teito de cristal e o chan pegañento multiplícanse no caso das mulleres nais "aínda que non se amose en ningures, pois os medios, as políticas, os estudos, etc. esconden esta realidade baixo a continua glorificación das virtudes e felicidades da maternidade".Materfem subliña que a fenda salarial, o teito de cristal e o chan pegañento multiplícanse no caso das mulleres nais "aínda que non se amose en ningures, pois os medios, as políticas, os estudos..., esconden esta realidade baixo a continua glorificación das virtudes e felicidades da maternidade"O documento achega datos e, baixo a frialdade das cifras, as denuncias de casos reais a través da testemuña das mulleres que os sufriron: "Despedíronme dúas veces. Unha ao comunicar o primeiro embarazo e outra o volver da baixa do segundo. As dúas na mesma empresa"; "Estando traballando os dous ao poñerse mala a nena sempre tiña que pedir eu permiso para ir buscala e levala ao médico"; "Nunha empresa na entrevista laboral chegaron a facerme asinar un compromiso de que non ía faltar ao traballo por ter crianzas"; Non me era permitido subir con carriño no bus, só coa silla pechada e o bebé no colo". "No Álvaro cunqueiro tiven q cambiar os cueiros a miña filla nun alféizar da ventá porque non había cambiadores na zona de consultas de pediatría e unha muller montoume un pollo por facelo alí e chamoume porca".O 86% das participantes na enquisa dixo ter sufrido violencia xineco-obstétrica, especialmente durante o parto, "a través de procedementos invasivos como o tacto vaxinal realizado por múltiples persoas, a episiotomía efectuada de forma rutinaria ou o subministro de fármacos e anestesia sen xustificación"O informe fai especial fincapé na violencia xineco-obstétrica, definida como "calquera conduta, por acción ou omisión, que, realizada polo persoal sanitario, afecte ao corpo e aos procesos reprodutivos das mulleres, con consecuencias físicas e psicolóxicas". O 86% das participantes na enquisa dixo ter sufrido esta violencia nalgún momento, especialmente durante o parto, "a través de procedementos invasivos como o tacto vaxinal realizado por múltiples persoas, a episiotomía efectuada de forma rutinaria ou o subministro de fármacos e anestesia sen xustificación". O 43% denuncia a realización do chamado 'punto do marido': un punto de sutura de máis á hora de coser a incisión da episiotomía que estreita a vaxina co obxectivo de producirlle máis pracer ao home nas relacións sexuais. Tamén se fai referencia á realización da manobra de Kristeller, que consiste en presionar o abdome da parturenta cara ao fondo uterino para que o bebé saia con maior rapidez ou á manobra de Hamilton, no que se introduce un dedo no colo uterino para desprender as membranas da bolsa de augas para inducir o parto, "co risco de rotura prematura da bolsa ou sangrado abondoso". No informe destácase que "estas prácticas lles foron realizadas sen consentimento e sen informalas debidamente das súas consecuencias". O informe denuncia a utilización por parte do persoal sanitario dunha linguaxe que infantiliza ou humilla ás mulleres, cunha "falta de formación en xénero dos e das profesionais que atenden ás mulleres xestantes"Así mesmo, o Observatorio denuncia que "alén dos aspectos físicos, esta violencia leva aparellada unha compoñente psicolóxica con secuelas aínda máis graves" e sinala que se aproveita "o momento de vulnerabilidade da muller grávida ou nai primeiriza", empregando o argumento de "se non o fas, a túa filla vai morrer", frase que Materfem sitúa na portada da publicación que recolle as conclusións do informe. Denúnciase, igualmente, a utilización por parte do persoal sanitario dunha linguaxe que infantiliza ou humilla ás mulleres, cunha "falta de formación en xénero dos e das profesionais que atenden ás mulleres xestantes". E critícase, en xeral, un "total abandono durante o posparto", así como a ausencia de recursos de atención psicolóxica perinatal, "especialmente no manexo das perdas xestacionais".O Observatorio incide tamén na denominada "violencia cultural", aínda máis invisible e invisibilizada, e asentada na difusión dus determinados estereotipos sobre as mulleres, as mulleres embarazadas ou as mulleres nais. E sinala igualmente a "violencia infraestrutural" derivada do xeito en que as nosas cidades e vilas están urbanizadas e os seus edificios construídos: "Como pode ser que miles de nais aceptemos como normais as barreiras arquitectónicas en edificios e autobuses? Como acontece que, na cidade con máis días de chuvia de todo o estado, non existan parques infantís cubertos e o vexamos como un feito natural?", pregúntase.Dedica un capítulo en exclusiva á "violencia psicolóxica", sufrida polo 96% das entrevistadas, de xeito especial durante o embarazo e nos primeiros meses da crianzaFala tamén da "violencia sexual" sufrida polas mulleres embarazadas ou xusto despois de ser nais. E dedica un capítulo en exclusiva á "violencia psicolóxica", sufrida polo 96% das entrevistadas, de xeito especial durante o embarazo e nos primeiros meses da crianza. Así, o 76% sinala que recibiu "cuestionamentos e xuízos no relativo á maternidade (se dás a teta ou non, se sobreprotexes ou es desapegada, se voltas traballar ou quedas na casa...)". E o 78% di que sufriu unha excesiva "carga mental" na organización das tarefas da casa, mesmo cando a súa realización está repartida co home. De igual xeito, o 87% denuncia unha falta de formación sobre doenzas femininas (endometriose, depresión posparto, fibromialxia...), que deriva en que sexan consideradas "como se fosen invencións das mulleres".O informe lembra que a maior parte destas violencias, mesmo as máis graves, non se denuncianFinalmente, o informe lembra que a maior parte destas violencias, mesmo as máis graves, non se denuncian (apenas o 22% sinala que si presentou algún tipo de denuncia) e pregunta polos motivos. Un 23% afirma que "non sabía que podía facelo", un 32% "non sabía como facelo" e un 20% di que "non creo que sirva para nada". O Observatorio alerta de que os obstáculos para a presentación das denuncias existen realmente, pero conclúe que "a denuncia é un acto de sororidade para co resto das irmás. É unha maneira de plasmar sobre papel e sumar un relato propio a outros relatos".O documento péchase cunha serie de estratexias e propostas de actuación para loitar contra esas violenciasO documento péchase cunha serie de estratexias e propostas de actuación para loitar contra esas violencias, dende cambios na lexislación, a esixencia de formación en xénero ao funcionariado, a ampliación dos permisos de maternidade, a posta en marcha dunha renda para mulleres ao coidado de crianzas de 0-3 anos, a promoción da prioridade para as persoas con crianzas, embarazadas e persoas con dificultade de movementos en todos os espazos públicos e privados ou a visibilidade social do traballo de coidados e a súa axeitada remuneración.


Summary: Os celestes remontaron en Anoeta (1-2) e, con 28 puntos, sitúanse a 4 de postos europeos.

O Celta pon os ollos en Europa. Os celestes remontaron en Anoeta un partido que se presentaba como complicado e os 3 puntos sitúanos agora na sétima posición, a 4 das prazas europeas. O Celta está a gozar dun bo momento, acumulando tres vitorias e un empate nos últimos catro partidos. O Celta gañou en consistencia e aos poucos vai tecendo un fútbol no que o seu gosto polo balón non está reñido con saber ser práctico. En Anoeta enfrontábanse dous equipos xemelgos en non poucos aspectos: Real Sociedade e Celta gostan de ter o balón, de combinar, sofren cando a pelota está no poder dos outros. Os txuri-urdin chegaban a esta cita exixidos, cun Eusebio cuestionado, os leves apupos dunha parte da afección realista ao inicio do encontro daban idea de que as augas non están de todo calmas na casa donostiarra. A Erreala continúa sen coñecer a vitoria no que vai de 2018 Porén, o encontro non empezou mal para a Real, que no minuto 9 adiantábase cando Willian José mandaba ao fondo da rede un centro desde a dereita do incombustíbel Xabi Prieto. Non tiveron os donostiarras moito tempo para paladear o gol. No minuto 20 un claro penalti por man de Juanmi daba a Iago Aspas a oportunidade de empatar. E non errou. O de Moaña, con 12 goles na Liga, figura só detrás de Messi e Luis Suárez no Pichichi. O primeiro tempo foi de oportunidades para ambas as dúas equipas, con alternativas. A Real puido volver adiantarase grazas a un penalti mais Willian José marrou: a bola foi ao traveseiro. Na segunda metade os donostiarras saíron con forza, dispostos a que os 3 puntos ficasen en Anoeta. Durante 20 minutos o partido xogouse no campo do Celta mais a Real non foi quen de furar a defensa céltica, que resistiu o asedio para tomar o mando na segunda metade da segunda parte. No minuto 74 Maxi Gómez rematou á rede un córner tirado por Wass. Tres puntos a bordo e proa a Europa. Ficha técnica Real Sociedad (1): Rulli; Odriozola, Llorente, Raúl Navas, Kevin Rodrigues, Xabi Prieto (Aguirretxe, min.81), Zubeldia, Illarramendi, Canales (Oyardabal, min.61), Willian José e Juanmi (Januzak, min.69). Celta (2): Rubén, Hugo Mallo, Roncaglia, Sergi Gómez, Jonny, Lobotka, Jozabed (Radoja, min.67), Wass, Iago Aspas, Pione Sisto (Brais, min.79) e Maxi Gómez (Cabral min.89). Goles: 1-0, min.10: Willian José; 1-1, min.20: Iago Aspas,de penalti; 1-2, min.75: Maxi Gómez. Árbitro: Mateu Lahoz, do comité valenciano. Amoestou Jozabed, Lobotka, Zubeldia.


Summary: O Son do Camiño, cuxa segunda edición decorre esta fin de semana no Monte do Gozo de Compostela, atraerá, sempre segundo a organización, milleiros de persoas á cidade. Trinta e tres mil serán as que asistan ás tres xornadas de concertos. Entre as súas consecuencias, unha "desorbitada" escalada de prezos na hostalaría.

Así o avisa a Asociación Hostelería Compostela a través da súa presidenta Sara Santos en declaracións a Europa Press. A agrupación tamén manexa datos sobre a ocupación hosteleira nestes días: un 95%. O festival de música é, así, un factor de promoción turística, que a Xunta, polémica promotora do mesmo, quere relacionar a toda costa co Camiño de Santiago. O proceso de adxudicación en 2018 á unión temporal (UTE) de Esmerarte e Old Navy pola enorme cifra de tres millóns de euros recibiu duras críticas de partidos políticos e asociacións profesionais do sector. Nesta segunda convocatoria as redes fixéronse eco dunha iniciativa relacionada co mesmo: o programa Son Voluntario/a. Son Voluntario/a depende da Dirección Xeral de Xuventude do Goberno galego e supón 36 prazas para que "mozas e mozos realicen diferentes tarefas e vivan a experiencia do festival desde dentro". As "tarefas" descríbeas o comunicado oficial como "ofrecer información de interese sobre os servizos que ofrece este evento musical, facilitar a circulación das persoas dentro do recinto e realizar, de ser o caso, actividades de sensibilización medioambiental". Estas persoas voluntarias traballarán en quendas de tres horas e a cambio do seu labor obterán "un bono de acceso a O Son do Camiño facilitado polos organizadores" e un "certificado de experiencias voluntarias expedido pola Dirección Xeral". Eclecticismo comercial no cartaz O cartaz artístico do Son do Camiño caracterizouse xa na primeira edición por certo eclecticismo estilístico, preocupación máis comercial que artística, a contratación de nomes internacionais que non atravesan o seu período de maior repercusión, e presenza galega na letra pequena da oferta. Este 2019 hai sobre todo unha excepción: a de Rosalía, a música estatal con maior eco internacional do momento. Na cabeceira do festival están ademais Iggy Pop, Black Eyed Peas, Bloc Party, David Guetta, Die Antwoord e Richard Ashcroft. Galegos son, entre outros, Iván Ferreiro, o rapeiro Hard Gz, Ortiga -un do ex integrantes de Esteban & Manuel-, os garaxeiros Familia Caamgno e o peculiar cruzamento entre floclore e electrónica de Baiuca.