Summary: Enrique Calvete Pérez (A Coruña, 1958) é un dos conselleiros da nova era do Deportivo. Gábase de ser accionista e socio, o número 1.705 do Deportivo. Economista e funcionario, é tamén o tesoureiro da Deputación de A Coruña. Con el repasamos, nunha conversa demorada, a montaña rusa na que se converteu o Deportivo nos tres anos de Tino Fernández como presidente.

Este conselleiro é o encargado da área económica. É unha das pezas clave, pero non a única, na ordenación da débeda do clube. Constantino Fernández, presidente, e José Benito González Dans, director financeiro, combinan os esforzos, habilidades negociadoras e os seus coñecementos para levantar o clube, que ía camiño da liquidación. Enrique Calvete tamén leva o control do cumprimento de todos os pagamentos. Ten ante si a responsabilidade de supervisar o maior concurso de acreedores da historia do fútbol do Estado español. En só tres anos o seu equipo de traballo conseguiu liquidar un terzo da débeda que o clube contraeu con Facenda. Sendo tesoureiro de profesión, chegou ao Deportivo para manexar a caixa, mais nela atopou telarañas: non había, di, nin un só euro. Agora, tras atoparse un paciente moribundo, sen pulso e coas constantes vitais moi comprometidas, a saúde económica do clube camiña pola senda da viabilidade. A Tesourería do Deportivo xa non está en coma, aínda, que, por se acaso, ten nas mans un "desfibrilador" de contas. -Desde que se fixeron cargo do Deportivo, que foi máis difícil de xestionar, os asuntos sociais do clube ou os económicos? - Os dous teñen a súa complexidade. O tema económico é un asunto en que o Deportivo se xoga a supervivencia e as súas posibilidades futuras. Lóxicamente, que o Deportivo mellore a súa posición económica lle dá unhas posibilidades competitivas diferentes. O económico é un tema difícil e á vez moi interesante de resolver. Partimos dunha situación coñecida por todos. Un concurso de acreedores, o máis grande do fútbol español, cunha débeda mastodóntica. Se lle engadimos a resolución que acabamos de coñecer do Tribunal Supremo, o problema é aínda maior. Polo tanto, o tema económico é un asunto duro para o clube. En relación ao social, hai moito do que falar en positivo. Ten moitos componentes ilusionantes. A afección do Deportivo é excelente. É unha afección que apoia o equipo rotundamente. Nós estamos moi contentos coa situación social. Aumentamos ao longo deste tempo o número de abonados até chegar aos 26.400 socios deste ano. Aínda que o equipo non está todo o arriba que desexamos, continúa a ter un apoio considerábel. Así que o tema social témolo que coidar moitísimo e estámolo a coidar. A afección meréceo. - O tema social atragoóuselles case ao principio da súa chegada cando se produciu o asasinato do afeccionado do Dépor Jimmy. Recoñecen que foi un lunar na súa xestión? Puidéronno facer mellor? -Por suposto. Foi un tema moi triste, porque finou un deportivista. En segundo lugar, se temos en conta a confusión dos primeiros momentos, e se temos en conta a gran manipulación informativa que houbo desde ámbitos mediáticos e institucionais, loxicamente foi algo moi difícil de xestionar. É certo que non acertamos e así o dixemos na Xunta de Accionistas, onde ademais aclaramos o tema. Naquel momento a información que nos chegaba, e que saía por todos lados, non daba a entender o que logo foi realmente. Todos fomos cambiando, non só o consello de administración, tamén o fixeron os medios de comunicación. Fóronse adaptando á realidade despois dunhas primeiras semanas de auténtica confusión. Nós intentamos, a partir de aí, tender pontes e buscar solucións axeitadas para que a situación social cambiara. A proba é que as temporadas seguintes o tema social é modélico en todos os sentidos e algo do que podemos presumir. A relación coa Federación de Peñas, o tratamento ao socio e ao abonado, a relación con todas as organizacións e agrupacións que apoian o Deportivo creo que é excelente. E o ambiente que hai en Riazor é espectacular. Grazas á flexibilidade que tivemos todos, a pesar de que este foi un tema moi difícil chegamos a atopar unha liña de sintonía. É verdade que, lamentabelmente, o problema fundamental, atopar os culpables do crime, continúa sen resolverse. Lonxe de continuar coa investigación, esta foi arquivada e de maneira inxusta, seguen caéndonos sancións absurdas aos seareiros e ao clube. Ás do clube estámolas recorrendo e estámolas sacando adiante. Sobre Jimmy, o problema fundamental, atopar os culpables do crime, continúa sen resolverse - Foi un erro pechar a bancada no partido seguinte á morte de Jimmy? - Recoñeceuse que o foi, e pedimos as desculpas correspondentes. - Vostede sabe que os máis críticos coa súa xestión din que o Deportivo de agora é refén de algún medo de comunicación, da LFP (Javier Tebas) ou de Facenda. Sentíronse maniatados polas decisións que tiveron que tomar? -Realmente non entendo iso. Refén de quen? Dun medio de comunicación? De cal? O que se ve son os acordos que temos con todo canto medio de comunicación que segue o Deportivo, coas iniciativas que xorden desde calquer medio de comunicación, sen preguntar quen, cal medio, nin cómo, daranse de conta que esa afirmación é absurda. Todos teñen rigurosamente o mesmo tratamento. En canto a que nos vemos condicionados por Facenda... Home… pois claro! Efectivamente. Alguén ao que lle adebedas 100 millóns de euros non cabe dúbida que ten un importante peso nas túas decisións. Pero é algo que me fai graza. Acaso podemos facer outra cousa? Alguén pensa que nos tempos que corren se pode facer outra cousa que non sexa pagarlle a Facenda? Hoxe mesmo almorzamos coa nova de que o Hércules de Alacante está a ser embargado por incumprir o convenio singular de acreedores. E que estamos condicionados pola Liga? Home… pois, obviamente as decisións da Liga inflúennos, somos 42 clubes. Consideramos que nalgúns aspectos Tebas está a facer unha boa xestión ao fronte da Liga, principalmente en materia económica. Noutros aspectos consideramos que a súa xestión é moi cuestionábel, como no ámbito social e criticámola e tratamos de discrepar sempre nos foros nos que intervimos e na Liga, en concreto. Somos un referente para os seareiros de outros clubes na defensa do afeccionado e estamos orgullosos de selo. - Hai quen di que a vostedes déronllelo todo feito. Que só tiveron que cumprir os acordos herdados porque xa os atoparon resoltos… - Non sei quen pode dicir iso. Hai cousas ás que non lle imos dar voltas. Non imos mirar atrás, porque seguir mirando ó pasado non nos aporta nada. O importante é dar solucións aos problemas que nos atopamos. Con todo, que alguén poida dicir que xa estaba todo feito… pois só hai que lembrar que cando chegamos o equipo estaba en Segunda División. En segundo lugar, o clube estaba saíndo xusto nese momento do maior concurso de acreedores da historia do fútbol español. Había un escenario no que non había acordo cos acreedores principais como a Axencia Tributaria (case 100 millóns de débeda) e as entidades financeiras (37 millóns de débeda). Non imos afondar na ferida porque non aporta nada lembrar as responsabilidades desa situación. Imos mirar o futuro. A nós tócanos xestionar o presente e o futuro da entidade, que para iso nos elixiron. Pero esa opinión que di vostede na súa pregunta é surrealista. En realidade tiña que ser ó revés e preguntar que dificultade non nos atopamos, se é que houbo algunha. - Falemos da débeda. Despois de atoparen o paquete da débeda que se atoparon contraron no clube, ¿cómo conseguiron ordeala e pagar puntualmente os salarios, os prazos, etc…? -O comezo foi moi duro. Cando chegamos e fomos a xogar a Murcia atopamos un clube no que todo estaba embargado e con cero euros nas contas. Pode imaxinarse a situación. Pouco a pouco fomos reconducindo a situación. Primeiro con Facenda e cos bancos. Empezamos a ter un pouco de marxe. Pronto asinamos o acordo singular. E fomos saíndo adiante. Pouco a pouco foron aumentando os ingresos. Houbo unha evolución positiva dos dereitos de televisión, sobre todo, esta temporada, coa venda centralizada. Aumentaron os ingresos comerciais, os ingresos por patrocinios, os palcos, os ingresos por abonados e despachos de billetes, e con iso saímos pouco a pouco. Podemos presumir que agora todo o mundo cobra, os novos IVAS páganse, os IRPF´s, os impostos sobre sociedades sen bases impoñíbeis negativas a descontar, a débeda de atrás sobre a que estamos ao día, e non só iso, senón que ademais estamos adiantando cotas, todo o mundo no clube está regularizado porque atopamos traballadores que cobraban en B. Estamos moi contentos porque démoslle unha volta ao clube. Ademais, tamén montamos unha estrutura profesional que non existía. Hai un director de comunicación, un director corporativo, unha estructura da área deportiva, un director comercial, etc. Todo iso nun clima de tremenda austeridade e de eliminación de gastos innecesarios e investimentos ruinosos. - Vostedes teñen sido obxecto de crítica por anteciparen pagos a Facenda… - Pero quen critica? Non creo que esa crítica teña sido masiva. Non creo que o deportivismo lle pareza mal que anticipemos pagos a Facenda. Logo quen critica? Esa opinión creo que é marxinal… - Igual é que non explicaron que co adianto dos pagos a Facenda obteñen un beneficio, como pagar menos xuros… - Home, desde logo inflúe. Efectivamente, pagando cantidades anticipadas páganse menos xuros. Pero, ademais, damos unha imaxe de seriedade á Axencia Tributaria e, por extensión, unha mensaxe ao resto de acreedores no sentido de que este clube ten cambiado. E, desta maneira, estamos desfacendo o problema, na medida na que podemos. - Vostedes cren que os afeccionados reparan na trascendencia do que están conseguindo coa xestión económica ou este tema é secundario para eles porque o que se quere ver na bancada é o fútbol? - Eu non estou dacordo. É certo que isto é fútbol e aos afeccionados o que máis lles interesa é o comportamento do equipo no céspede. Pero persoalmente atopeime cunha porcentaxe moi pero que moi significativa de afeccionados aos que a situación económica lles preocupa de verdade. Comprenden a situación e interésalles verdadeiramente na medida en que é preocupante. Existe máis conciencia do que eu mesmo imaxinaba cando comecei como directivo e das limitacións que esta situación supón na xestión, sobre todo, á hora de facer un cadro de xogadores competitivo. - Un feito de especial relevancia, que posiblemente non foi explicado co interese que merecía, foi o logro de ter conseguido o cambio dun Real Decreto (era o da lei concursal) que lles permitiu solventar un asunto tributario que podería ter comprometido as contas dese exercicio. ¿Cómo foi ese traballo de enxeñería xurídica que puxeron en marcha? - Este asunto tiña que ver coa quita que se aprobou no concurso. Para Facenda a porcentaxe da quita é un beneficio que coa lei na man de entón é imputábel ao exercicio fiscal do ano no que se aproba o concurso. O efecto financeiro da espera e a quita orixinaba un beneficio absolutamente ficticio. Estamos falando de máis de 30 millóns de euros de beneficio ficticio. O imposto de sociedades correspondente eran 10,8 millóns de euros. Ese ano que chegamos a normativa contable contemplaba a quita como un ingreso do exercicio, pero ao mesmo tempo, ese mesmo ano houbo unha modificación da lei concursal para que o imposto que se derivaba da quita e da espera puidera pagarse ao longo do periodo concursal. O problema é que a contabilidade do Deportivo pecha o seu exercicio a 30 de xuño. E esa norma no lle afectaba, porque a modificación aprobouse para as empresas que comezaban o seu exercicio fiscal o 1 de xaneiro. O Deportivo comeza o exercicio contable o 1 de xullo. Iso era dunha inxustiza tremenda. Fomos a onde se nos puido escoitar e atendéronos. Como a lei estaba aínda no pleno proceso lexislativo puidemos explicarnos e que se tramitase unha enmenda para resolver esta inxusta incoherencia. Desa maneira, puidemos librarnos de ter que pagar esos 10,8 millóns de euros nun só exercicio. Ímolos pagar, pero ao longo de todo o periodo concursal, como o resto das sociedades concursadas. - Cando vostede di… estaba en pleno proceso lexislativo… non está dicindo que o reto era conseguir que o Senado, en votación, aprobase unha pequena matización que aparece nunha disposición final no novo texto lexislativo, que contemplaba un cambio tan significativo como que se lles deu un respiro económico ante Facenda moi importante. - Xa, pero que ninguén pense que houbo algo raro. Seguramente o lexislador non caeu daquela cando redactou o texto orixinal, porque as empresas que teñen exercicio fiscal partido e que estaban en fase de concurso ese ano, son mínimas. Nós só intentamos facer ver que era inxusto e levantamos a voz para que se desen de conta. E, claro, como a lei se estaba tramitando, conseguimos que todas esas persoas que tiñan que decidir [aínda que o entrevistado non o confesa, esas persoas eran os senadores] comprenderon a situación inxusta que se estaba xerando. - Pero tiñan que facelo, argumentando para que os senadores reparasen niso. A peculiaridade de aquel movemento que vostedes lograron realizar é que, posiblemente, o único beneficiado do cambio no texto era o Deportivo. - Efectivamente. Descoñezo se había algún caso máis, pero que saibamos non o había. - As cousas estábanse aparentemente a encamiñar e vai e… chega unha sentenza do Tribunal Supremo e volve poñerse todo patas arriba. Senten de novo o perigo da desaparición do clube con este fallo? - Non, en absoluto. Ese fallo é un varapau. Non o podemos negar. Supón que unha cantidade que estaba considerada como débeda subordinada, e polo tanto, que había que pagar en cómodos prazos e cunha quita de 33% pasou a ser privilexiada. A débeda agora é maior e hai que pagala en menos tempo. O problema incrementouse de forma sustancial. Pero desa sentenza aínda temos que discutir cousas. Hai solucións que estamos estudando. Unhas están relacionadas coa execución e a comprensión da sentenza. Cremos que pode haber dúbidas que sería ben esclarecer. É posíbel que, aínda que a sentenza sexa firme, haxa procedementos que teñen que ficar máis claros. De todas maneiras, temos que buscar a forma de entendernos coa Axencia Tributaria e ver como queda o convenio a partir daquí. E, por último, ver outras solucións de financiación. Pero en absoluto nos plantexamos que o clube vaia desaparecer como consecuencia desta sentenza. Son optimista e o máis optimista é o Presidente que xa fixo declaracións ao respecto neste sentido. Pero, ollo, este optimismo non pode nin debe interpretarse de manera frívola. Non imos sacar ningún coello da sombreiro, en calquera momento. Isto non é así de sinxelo. O Deportivo, hai que lembralo, está en causa de disolución porque ten un patrimonio negativo que é moi importante. Ese patrimonio negativo é agora de menos de 80 millón de euros. Pero se incumprimos os convenios concursais entón si que pode haber problemas de viabilidade. A situación é grave, pero non de hoxe, ou como consecuencia da sentenza que acabamos de coñecer. Xa viña grave desde atrás. Vamos facer todo o esforzo do mundo para saír adiante. E estou seguro que imos saír. Pero non se pode dubidar que a situación é difícil. Hai un estudo que se publicou recentemente no que se reflectiu que o Deportivo é un dos principais debedores. En absoluto nos plantexamos que o clube vaia desaparecer como consecuencia da sentenza do Tribunal Supremo E onde están situados eses debedores? Ou ben son clubes que teñen unha capacidade de xerar ingresos moi grande e,polo tanto, non sofren ese problema como o que está tendo o Deportivo ou ben son clubes que están en Segunda División con gravísimas dificultades económicas e, loxicamente, tamén deportivas. O reto do club non é a liquidez. Se seguimos en Primeira División non vai haber ningún problema. O reto é conseguir estar en Primeira nas condicións competitivas axeitadas. E hoxe hai un marco para competir. Os clubes estamos practicamente intervidos e ninguén pode gastar máis do que determina o seu límite salarial. O problema do límite salarial neste momento -se non conseguimos solventar e aclarar antes de que empece a próxima Liga todo o relativo ao fallo do Tribunal Supremo- aínda será máis grave. Porque seguimos adicando o tempo a traballar en solucións, pero tampouco nos pillou por sorpresa. Pero non todo está feito e hai que traballar con coidado porque é un tema moi complexo. En cualquera caso, coincidimos plenamente na mensaxe optimista que atopamos. Buscar unha solución axeitada para seguir adiante. - Que chegasen persoas con experiencia empresarial foi fundamental para cambiar o rumbo do Deportivo? -O fútbol mudou moito. Hoxe en día a parte empresarial do fútbol é moi importante e cada vez máis. Dispoñer dunha estrutura de empresa, tanto desde o punto de vista comercial, como do marketing, como da xestión financeira, como de todo tipo de estrutura organizativa que permita sacar o clube adiante con profesionalidade, ten unha importancia que, se cadra hai 20/30 anos non tiña. Os clubes están intervidos porque houbo uns procesos de endebedamento moi grande. Loxicamente comeza a estar mal visto na sociedade que os clubes teñan débedas coas administracións públicas, dada a crise que temos pasado, e agora estamos nunha situación que a normativa da Liga non contempla a alternativa de non pagar. Agora xa non se pode non pagar ou financiar non pagando. Para arrancar na Primeira División, desde o primeiro minuto de competición, o que se che pide é un certificado de estar ao corrente coa Axencia Tributaria e coa Seguridade Social. Sen iso non podes competir en Primeira. Sen iso, lánzante á cuneta como sucedeu co Elxe ou como estivo a piques de suceder con algún outro clube. Non podes ter débedas con futbolistas a 31 de xullo. Pouco a pouco se deron circunstancias que fai imposible estar na elite se non cumpres cos requisitos económicos e financeiros básicos. - Vostede dixo antes que o afeccionado non espere que vaian sacar coellos do chapeu. Na campaña electoral un candidato falou dun "merlo branco". O caso é que na Coruña hai cabalos brancos, pero ningún saíu ao galope por Riazor. Por que ninguén foi capaz de facelo galopar? - A verdade é que non o sei. No que nos temos que centrar nós é en resolver a situación que nos temos atopado. Hai unha parte envexábel do clube. Que a sociedade é dos seus afeccionados. É o clube que ten máis accionistas de toda a Primeira División. Como consecuencia da ampliación de capital social agora temos 25.333 accionistas, que son propietarios do clube e ningún deles cunha porcentaxe significativa. Iso é un valor importante e que foi reforzado na última ampliación. Sería moi bonito que isto siga sendo posible, malia que poida haber cabalos brancos. De todos xeitos, lóxicamente, nun caso de situación extrema habería que agarrarse a ese modelo. Pero non é o modelo que queremos ou que nos entusiasme. Defendemos o modelo da multipropiedade porque é tremendamente ilusionante e a nosa afección está convencida de seguir con el, como se amosou na recente ampliación. Isto non é así de sinxelo. O Deportivo, hai que lembralo, está en causa de disolución porque ten un patrimonio negativo que é moi importante. Ese patrimonio negativo é agora de menos 80 millón de euros - Ou sexa que o Deportivo pode tirar adiante sen un cabalo branco… -Ese é o desexo. A ampliación do capital social fíxose sen ningún cabalo branco xa que se puxo un límite de accións que antes non existía. Non podemos garantir como vai ser o futuro dentro de 10 anos, pero do que estamos seguros é que o Deportivo será o que os accionistas queiran e son moitos. Para facer outra ampliación de capital con outras bases primeiro terá que aprobarse na Xunta de Accionistas. -Voulllo dicir doutro xeito… Outros clubes xa venderon o nome do seu estadio a unha marca comercial. Aquí na Coruña o ruxe ruxe apuntaba sempre a nomes de marcas comerciais estranxeiras ou alleas á cidade. E por que non pode ser Zara-Riazor, por exemplo? - Pero imos ver… isto xa é falar doutra cousa. Iso é explotar o nome comercial do estadio. Nós estaríamos encantados porque sería un recurso importante para o clube contar con esa comercialización. Neste momento non hai nada ao respecto de ningunha compañía nin galega nin española, nin estranxeira. - Sigo tirando pedras por esta banda. O estadio de Riazor podería albergar un centro comercial en parte dos seus baixos? - Buff. Pois iso é algo moi complexo. Pero xa temos a Dépor Tenda. Aí tamén pensabamos construír o museo do Deportivo, onde estaba o ximnasio. Polo tanto, a explotación existe xa. Se falamos de cousas máis complexas creo que non é o momento porque xa temos bastantes necesidades prioritarias e habería que contar coa opinión do Concello, claro. - Falamos moito da situación financeira e pouco de fútbol. ¿Vostedes son capaces de gozar do fútbol? - (Ri). É que eu son do Deportivo. Ser do Deportivo implica moitas cousas. A primeira vez que fun a Riazor tiña catro anos. Implica que vivín toda a historia do Deportivo moi en directo. Meu pai é o socio número 20 do Deportivo. Meu tío xogou no Deportivo. É dicir, para min o Deportivo é como a miña vida, se se refire ao meu caso persoal. Supoño que os meus compañeiros de Consello terían unha historia diferente pero vai ser máis do mesmo que no meu caso. Así que… gozamos do fútbol? É que para nós é unha paixón! Nós non temos abandonado a bancada. Estamos no palco porque é a nosa obriga representar institucionalmente o Deportivo. Pero realmente somos parte da afección porque levamos toda a vida aí co resto de afeccionados. Nós non viñemos dun país do alén. Sentímonos parte da bancada. Loxicamente no palco sofres máis porque por respecto non podes exteriorizar as emocións e sofres porque te sintes máis responsábel de todo o que sucede, aínda que nese momento non poidas facer nada. Realmente para min é un orgullo ser conselleiro do Deportivo. Creo que imos ser capaces de sacar isto adiante. É entrañábel entre as miñas vivencias ter esta parte da miña vida enfocada ao servizo do Deportivo. - Pero é que vostedes están sentados encima dunha débeda de 100 millóns de euros… A débeda déixalles ver a pelota? - Home, non podes estar pensando todos os días e a todas horas nos 100 millóns, pero claro é certo que se veñen á cabeza moitas veces. - Lendoiro dixo nunha ocasión que estar sentado na cadeira de presidente do Deportivo era como estar sentado na cadeira eléctrica. Vostede non é o presidente pero… chega esa electricidade ao resto de asentos do Consello? - Non sei se é eléctrica ou de outro tipo, pero síntese. É moito máis cómodo o meu asento na bancada de Tribuna desde o punto de vista da electricidade. - E pensaron algunha vez en abandonar o barco? - Pois home, pasamos por situacións moi complicadas. Deportivas, sociais, económicas… e algún día de enfado acaba vindo á cabeza. Pero nós comprometémonos estar estes cinco anos e ímolos cumprir sexa como sexa. Ademais xa nos ten pasado de todo e xa non nos pode pasar nada máis. Só poden pasarnos cousas boas. - Tino Fernández dixo que estaría disposto a estar outros cinco anos máis, non? - O que dixo exactamente é que o verán anterior ás elecciones, en 2018, decidiría. Díxoo por el, non polos demáis, que neste momento diría que si, pero iso non está decidido e non está falado. Teñen que darse aínda moitas situacións. A primeira e máis importante é o apoio dos accionistas, claro. - Dá a impresión de que sen este Consello sería moi difícil pilotar a nave. É así? - Todos somos necesarios. Ninguén é imprescindíbel. Nalgún momento aparecerán persoas que sexan competentes. Seguro que as hai e mellores, non imos ser só nós. Non sei o que vai pasar no futuro. O noso programa está cumprido nunha porcentaxe alta. Este tema da sentenza do Tribunal Supremo veunos a contra pé porque pensabamos que poderíamos solucionar o tema da débeda nun espazo de tempo máis reducido que o que vai ser. Pero tanto ten. Modernizamos o clube, creamos o equipo feminino, profesionalizamos as estruturas, mantemos o equipo en Primeira División, imos reducindo a débeda, e fomos configurando unha estrutura para poder levar a situación adiante, como temos feito. Creo que o imos conseguir e nos vai encher de orgullo. Outra cousa é que nós sigamos ou non, e se se presenta alguén sería sempre coa opinión dos accionistas. Nun clube onde hai máis de 25000 personas opinando imaxínese o que pode dicirse. E no caso de que o presidente queira seguir haberá que ver se quere seguir contando conmigo. - Se cadra xa respondeu esta pregunta, pero téñolla que facer de todos os xeitos. Cal é a herdanza que van deixar? - Pois en xaneiro de 2019 é cando se cumpren os cinco anos do noso mandato, creo que, malia o varapau do Tribunal Supremo, imos ter un clube moito máis solvente, cunha débeda moito máis reducida, máis patrimonializado, tanto no equipo como en patrimonio de outro tipo. Cando chegamos había un montón de xogadores cedidos. Agora, pouco a pouco, temos xogadores propios. E sobre todo, creamos unha estrutura profesional. Sen dúbida, é unha aportación moi importante. Profesionalizamos a xestión tanto do punto de vista empresarial como desde a área deportiva. Iso vai dar os seus froitos e han ser moi visíbeis. É o clube que ten máis accionistas de toda a Primeira División. Como consecuencia da ampliación de capital social agora temos 25.333 accionistas Tamén espero que deixemos unha herdanza de transparencia. Rozamos o sobresaínte na clasificación de transparencia dos 42 clubes da Liga. Melloramos a calidade democrática nas nosas relacións con medios e institucións. Aspiramos a deixar as relacións con todos ao máximo nivel, con independencia de que, no caso dos medios, unhas veces gústanos o que escriben e outras non tanto porque así é a democracia. Tratamos igual a todos, discrepe máis discrepe menos, e no caso das institucións defenderemos sempre o interese do Deportivo ao máximo, pero sempre con bon ton e con vontade de asinar acordos. Tamén me gustaría destacar a calidade democrática das Xuntas de Accionistas. O interesante e voluminoso dossier que está a disposición dos mesmos sobre as contas, informe de xestión, orzamentos…, etc. A existencia por fin de tres urnas para votar sen facer interpretacións presuntas favorábeis, etc. - O límite salarial é o maior problema que teñen agora entre mans? Máis que a débeda? - Si. Si. Esquecémonos do límite salarial, co tema da débeda, mentras esteamos en Primeira División, do punto de vista da liquidez non imos ter problema ningún. O problema realmente é manterse en Primeira en condiciones competitivas complexas. Ese é o reto. Buscar unha fórmula para a estructuración e o pagamento da débeda e que non nos lastre tanto o límite salarial temporada a temporada. Hai que ter en conta que a marxe que temos é moi pequena. A débeda do Dépor, en relación aos recursos ordinarios que xenra cada clube, agora mesmo é a segunda máis importante de Primera División. O clube que ten a maior débeda de Primeira División ten unha sorte que nós non temos porque eles non lle deben case nada a Facenda e si a unha entidade financeira. Ter unha débeda tan gorda como a que temos con Facenda é un lastre enorme por moitos motivos. Eles teñen un taxímetro de recargos e xuros que foi o que provocou que se disparase o problema no Deportivo, como recoñece a propia sentencia do Tribunal Supremo. Só un tercio da débeda son recargos e xuros que lle debemos a Facenda. Se a pagásemos no seu prazo non a teríamos agora. No é o mesmo deber á Axencia Tributaria porque está moito máis limitada pola normativa e pola súa condición de administración pública á hora de alcanzar acordos. Moito máis que se un é debedor dun banco ou doutro tipo de acreedores. - De non haber débeda que ten o clube con Facenda nestos momentos, cal sería o límite salarial para o primeiro equipo? - Pois tendo en conta que temos máis de 26.000 socios, que temos unha marca importante, temos unha asistencia media ao estadio moi considerábel, que temos un gran peso do punto de vista dos seguimentos televisivos, creo que sería moi superior e estaríamos nunha zona media e tirando máis ben para arriba. Seguro. Con débeda cero podemos chegar a ese estado. - E con débeda cero os obxectivos deste Consello de Administración sería conseguir algún título deportivo? - Buffff (ri). Estamos falando en termos de futuro. Nós non nos poñemos límites. Aspiramos a que o Deportivo estea sen débeda un día. E aspiramos a voltar arriba na clasificación, a voltar a Europa e a estar competindo. Sabemos que cada vez é máis difícil porque un modesto competindo por un título é complicado, pero estaremos aí. Non renunciaremos a nada. Ilusiónanos voltar a aqueles anos de gloria. Confío que se non é con nós no Consello, vai ser con outro equipo directivo, pero voltaremos a gañar títulos e eu vouno ver. Se non é no Consello vai ser na bancada. -Parafraseando ao xogador do Fútbol Club Barcelona Josep Piqué, coa Copa comezou todo, non…? - Comezou moito antes que coa Copa. Fixéronse moitas cousas ben antes de facernos co primeiro título. A época dos títulos vén porque antes, durante varios anos, fixéronse moitas cousas moi ben. A época das penurias tamén veñen porque antes, durante varios anos, se fixeron moitas cousas moi mal. - Para ir rematando. Cal foi o peor momento deste Consello ata este momento? - Os tristísimos acontecementos de Madrid nos arredores do Vicente Calderón e os meses posteriores a este suceso. E tamén aos seus coletazos que aínda duran hoxe porque segue sen esclarecerse o asasinato e o arquivo da causa foi un pau para o deportivismo. Foi o máis duro, o más triste e o máis complexo que tivemos que soportar, pero non só o Consello de Administración, senón todo o deportivismo. A época dos títulos vén porque antes, durante varios anos, fixéronse moitas cousas moi ben. A época das penurias tamén veñen porque antes, durante varios anos, se fixeron moitas cousas moi mal - E o mellor? - Quizais diría que o ascenso á Primeira División, que se produciu o primeiro ano que entramos. Foi unha grande alegría porque a viabilidade do clube en Primeira é total. En Segunda, o problema de endebedamento ía ser moito máis complexo. O ascenso foi unha fonte de alegría. E conseguir os seguintes obxectivos de nos mantermos en Primeira tamén foi moi importante. Tal como funciona o fútbol, o único realmente importante é estar en Primeira División e, no caso do Deportivo, máis. O demáis xa irá chegando. Non vou dicir que cada ano que consigamos unha permanencia fagamos unha festa estruendosa porque é o obxectivo mínimo que hai que conseguir. Pero debemos de alegrarnos moito. E debemos celebralo dalgunha forma. Non é para botar foguetes nin ir a Catro Camiños, pero é tan básico, e tan fundamental, que temos que estar moi contentos. O peor momento deste Consello? Os tristísimos acontecementos de Madrid nos arredores do Vicente Calderón [o asasinato de Jimmy] e os meses posteriores a este suceso - Se houbo algún atisbo ou posibilidade de fenda social, como co que puido derivarse do comunicado de Lendoiro da semana pasada, esa fenda xa está tapoada? - Pero… de que me fala? Non vexo ningunha fenda por ningures. Vexo que hai opinións diferentes no deportivismo. Xente que lle gusta máis o adestrador, outros menos. Persoas que prefiren un xogador, outros que non, e haberá a quen lle guste moito o Presidente e o Consello e outros que pouco. Pero con independencia das opinións eu vexo que todo o mundo se enchufa o Deportivo, que ten máis abonados que nunca nos últimos anos, que ten apoio televisivo e de asistencia de público en Riazor, malia que nos coincidiron moitos partidos no medio da semana, que tamén xa foi desgraza do sorteo, pero no hai dúbida que hai unhas bases mínimas de unidade no deportivismo e que está moi enchufado para saír adiante. Hai moitísima xente, a inmensa maioría, que isto o ve claro. Outra cousa é que haxa diversidade de opinións. Iso está dentro do marco do fútbol. Non percibin ningunha fenda. Ao contrario, o que se percibe é o apoio de 99,5% do deportivismo como se evidenciou na última Xunta de Accionistas. Na foto do palco do Deportivo Enrique Calvete é o primeiro pola direita. As imaxes que acompañan esta entrevista son da autoría do equipo de comunicación do Deportivo.


Summary: A Deputación de Pontevedra salienta o "escandaloso" repartimento de fondos públicos a través de convenios, dos que en 2021 "77 foron para concellos do PP, quince do PSOE, catro do BNG e dous independentes".

A presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, e o vicepresidente, César Mosquera, criticaron esta sexta feira a "intolerábel" discrecionalidade da Xunta da Galiza para "beneficiar de maneira partidista" aos municipios gobernados polo Partido Popular. En rolda de prensa, Silva e Mosquera sinalaron que a Deputación "reparte fondos xustos con criterios obxectivos", unha forma de gobernar que, afirmaron, tiveron clara "desde hai sete anos" e "así" continuarán. "Queremos denunciar a forma de actuar da Xunta porque é intolerábel", recriminaron. Así, puxeron como exemplo o Plan ReacPon da Deputación, "un plan extraordinario para que os concellos puidesen realizar os seus soños", co que se asinaron 47 convenios "con todos os municipios que cumprían coas bases" para executar proxectos "maduros" que levar a cabo de forma inmediata. "Este procedemento contrasta co da Xunta", indicou Carmela Silva, "que está a asinar convenios a dedo e atendendo á cor política". Segundo expuxo, os datos obtidos na páxina de Transparencia da Xunta reflicten que o Goberno galego asinou 98 convenios en 2021, dos que 77 foron con concellos do PP, quince do PSdeG, catro do BNG e dous independentes. A contía total destes convenios ascende a 29 millóns de euros, "dos cales 72% dos foron a parar a municipios do PP". Gasto por habitante Segundo informou Silva, o gasto total por habitante realizado pola Deputación de Pontevedra na provincia foi de 56,7 euros naqueles municipios gobernados polo PSdeG, 67,6 euros nos do PP, 54,4 euros nos do BNG e 98,8 euros nos que teñen gobernos independentes. Fronte a isto, o gasto por habitante dos convenios asinados pola Xunta "é un escándalo", profundou a presidenta da Deputación, con 110 euros nos do PP; 14 euros nos do PSdeG e menos de dous euros nos do BNG e independentes. Ademais, salientou que nesta circunscrición "hai 22 municipios cos que a Xunta non asinou nin un só convenio en todo o ano" e que están gobernados por partidos que non son o PP, denunciou. Segundo enumerou Carmela Silva facéndose eco dos datos da Xunta, por consellarías: a de Presidencia ten 13 convenios con municipios en vigor, "todos do Partido Popular"; a Vicepresidencia Primeira, "a través da Axencia Galega de Turismo repartiu 11 convenios en municipios do PP"; a Vicepresidencia Segunda "só ten un convenio, con Valga, do PP"; en Medio Ambiente "o seu convenio estrela é a construción dun auditorio en Marín (PP)" e na última convocatoria de "convenios de medianoite" adxudicaron axudas a seis concellos do PP e un do PSdeG. Infraestruturas ten tres convenios publicados na páxina de Transparencia, "e os tres son do PP", e Augas de Galiza ten seis convenios con outros tantos municipios do PP. A Consellaría de Cultura ten oito convenios en vigor, dos que seis son con concellos gobernados polo PP. A Xunta reparte varios millóns en convenios cos medios sen convocatoria pública Sanidade, dous convenios, os dous do PP, igual que sucede con Política Social e a Consellaría do Mar, a través de Portos da Galiza. Aliás, Medio Rural ten 12 convenios dun total de 15 destinados a municipios do PP. En Educación, o último colexio construído foi en Sanxenxo (PP) e o último instituto en Soutomaior (PP). A exposición de datos foi máis extensa até concluír co investimento regrado dos orzamentos da Xunta que "leva sen tocarse desde 2009"; con todo, destacou Carmela Silva que a cantidade destinada aos convenios "medra cada ano". "Prefíreno porque é a fórmula para financiar os municipois do PP", alertou, mentres que ás alcaldías "doutras cores" pídenlles financiamento "e exixen que a Deputación de Pontevedra poña o 50%". Á luz destes datos, César Mosquera sentenciou que este "uso absolutamente partidista e arbitrario" do diñeiro público por parte da Xunta "parece un castigo se non votas ao PP". O vicepresidente da Deputación considerou que "a Xunta vai radicalmente a peor" con "estas prácticas denigrantes para a democracia" e que describe como "caciqueo", polo que pediu que, "agora que marcha Feixoo, oxalá a administración cambie a súa forma de actuar".


Summary: O peche da Segunda Guerra mundial tivo lugar o 2 de setembro do 1945. Polo medio, bombas atómicas, cidades desaparecidas e o horror dos campos de traballo alemáns. Houbo uns mil galegos nos campos alemáns, dos que 200 morreron.

Hitler suicidouse o 31 de abril de 1945. Parte das tropas aliadas xa gañaban posicións en Europa e os rusos estaban ás portas de Berlín. Por que non rematou o conflicto ata setembro dese mesmo ano? Tras o suicidio do dictador, sucedeuno, durante tan só un día, pois suicidouse coa súa familia, o famoso ministro de propaganda Joseph Goebbels. A rendición tivo lugar o 7 de maio de 1945, a mans do último presidente da Alemaña nazi, Karl Dönitz, que capitulou ante os americanos. A Alemaña de Hitler xa estaba fóra de combate, quen quedaba? Xapón. Os americanos levaban traballando varios anos na creación da bomba atómica, e cando xa conseguiron que fose unha realidade, os seus plans de usala, non mudaron. En vez de Alemaña, o destino foi Xapón. O 6 de agosto de 1945 o Enola Gay, guindou a primeira das bombas atómicas sobre Hiroshima. Malia os 70.000 mortos e outros tantos feridos, Xapón non se rendeu e Truman proseguiu coa súa mortal ofensiva. O 9 de agosto lanzouse a segunda bomba, desta volta sobre Nagasaki. No ataque faleceron 80.000 persoas. O 15 de agosto o emperador xaponés Hirohito anunciou publicamente a súa rendición e a capitulación asinous nun acoirazado estadounidense. A capitulación oficial asinouse o 2 de setembro do 1945, seis anos e un día despois de que o conflito mundial máis mortífero comezase. Os macabros descubrimentos Conforme os aliados ían gañando posicións foron descubrindo os horrores dos campos de concentración da Alemaña nazi. Estes cumprían unha función de detención e traballo forzoso, pero nunha segunda fase, apareceron os campos de exterminio, que eran fábricas de morte, con gas e fusilamentos. O primeiro foi Chelmno, que se abriu no Warthegau, a parte de Polonia anexada a Alemaña. O campo de exterminio máis grande era Auschwitz-Birkenau, en Polonia, que para a primaveira de 1943, operaba con catro cámaras de gas. Malia a ser un dos primeiros campos en ser instalado, no 1939, e un dos últimos en ser liberado, no 1945, Ravensbrück é un dos campos máis descoñecido. Se Auschwitz foi a capital do crime contra os xudíos, Ravensbrück, foi a das mulleres. Nel leváronse a cabo crimes de xénero, como abortos forzosos, esterilizacións ou prostitución forzada. Para alí leváronse parte das cámaras desmanteladas en Auschwitz e morreron, na última exterminación masiva nazi, unhas 6.000 mulleres. Os galegos dos campos nazis O historiador Enrique Barrera, co seu libro Galegos en Mauthausen, calcula que foron uns mil galegos aos campos alemáns, dos que morreron 200. Xa non quedan supervivintes. O último deles finou en Teis sen que ninguén tivese a ocorrencia de facerlle unha entrevista. Para recuperar historias persoais, Barrera repasou arquivos de Mauthausen, nos que os nazis apuntaban o sitio e data de nacemento de cada recluso, e asignábanlles un número de identificación. Tamén abriu rexistros municipais e levou a cabo unha ampla tarefa de campo. Foron uns mil galegos aos campos alemáns, dos que morreron 200 Das persoas que Barrera rescata do esquecemento destaca, se cadra, a de Víctor Manuel, de Ares. Era suboficial da Marina no bando republicano. Cando Franco acadou o poder, marchou a Francia para salvar a vida e, como moitos outros, foi internado nun campo de refuxiados. Ao comezo da II Guerra Mundial, reclutárono para unha compañía de traballadores estranxeiros, que facía tarefas de apoio ao exército francés. O goberno francés rendeuse cando os nazis romperon a Liña Maginot e as autoridades alemanas e españolas acordaron enviar uns 9.000 republicanos a campos de exterminio. Víctor Manuel sobreviviu en Mauthausen a base de carapelas e patacas crúas e grazas a unha "medio moza", filla dun proveedor que lle daba comida a escondidas, segundo lle relatou a un dos seus sobriños no 1962. O goberno francés rendeuse cando os nazis romperon a Liña Maginot e as autoridades alemanas e españolas acordaron enviar uns 9.000 republicanos a campos de exterminio Como se menciona ao comezo do artigo, nos campos de presos non existía un programa de asasinato masivo. Alí aproveitaban a forza de traballo dos reclusos e dábanlles a mínima comida ata que o deterioro lles impedía traballar máis. Daquela, matábanos e incinerábanos en fornos crematorios. Precisamente, nun destes traballou Víctor. Outros presos, enfermos físicos ou mentais acababan no Castelo de Hartheim onde os sometían a experimentos científicos e logo gaseábanos. Varios galegos tamén figuran nos rexistros de Hartheim. Varios galegos figuran nos rexistros do Castelo de Hartheim, onde os sometían a experimentos científicos para logo gasealos Cando saíu do campo, Víctor Manuel precisou varios anos para paliar a severa desnutrición. Volveu a Francia onde, tras a guerra, os nomes dos españois liberados poñíanse nas igrexas, por se alguén quería reclamalos. Preto de Montpellier había unha comunidade de exiliados do seu mesmo municipio. Cando viron o seu nome contactaron con el e trasladouse canda eles. Traballou como mestre de obras e promotor inmobiliario e casou cunha española exiliada. Jesús Morgade Feal só tiña 21 anos cando embarcou nun pesqueiro rumbo á costa gala. Conseguiu chegar a América pero, á súa volta, os alemáns collérono e foi deportado a Mauthausen e despois trasladado a Gusen. Sobreviviu e foi liberado en maio do 1945. Mellor sorte tivo Marcelino Pardal, afiliado á CNT, que xogara no Racing de Ferrol. Cando os nazis viron a súa destreza, alistárono no equipo del campo. As SS organizaban partidos entre os distintos campos, por motivos propagandísticos ou de simple entretemento, e os presos que xogaban adoitaban estar en mellores condicións que o resto. Son só tres nomes de todos os que pasaron polo macabro xogo dos nazis coa vida humana. En Ares, un monumento conmemorativo recorda aos galegos que tamén tiveron unha tirada (en ocasións definitiva) en tan tráxica partida. Falta a placa en Auschwitz, onde xa están colocadas outras de diversas comunidades autónomas. Porque a memoria é o único xeito de restituír a dignidade.


Summary: O conflito pola supervivencia que viven as plantas galegas de Alcoa foi un dos protagonistas deste Primeiro de Maio. O presidente do comité de empresa da Coruña, Juan Carlos López Corbacho, aproveitou a celebración da Clase Obreira para lembrar ao Goberno de Pedro Sánchez que "debe cumprir os seus compromisos".

"O Goberno ten máis forza que antes", explicou, "o baúl das promesas está cheo. Non confíamos en ningún político, xa nos enganaron moitas veces, pero seguiremos presionando con mobilizacións". Corbacho amén indicou que o vindeiro 6 de maio, a mesa estatal para tratar do futuro de Alcoa reunirase en Madrid. Antes das eleccións do pasado domingo, en que o PSOE foi o partido máis votado, o presidente Pedro Sánchez comprometeuse a buscar solucións para Alcoa na Coruña. É por iso que Corbacho esixiu "o cumprimento" desas promesas para "garantir a continuidade das factorías ameazadas co peche".


Summary: Asi llo fixo saber esta sexta feira ao grupo municipal do BNG após admitir a trámite o escrito enviado pol@s nacionalistas o pasado mes de xaneiro. O caso Someso custoulle ás arcas do concello da Coruña arredor de 40 millóns de euros. O principal responsábel político é o ex alcalde, Francisco Vázquez.

O Tribunal de Contas acaba de admitir a trámite o escrito enviado polo grupo municipal do BNG ao Tribunal de Contas en relación ao escándalo Someso. Faino xusto no mesmo día en que a fiscalía anunciou que non é competente para investigar o informe sobre o caso que lle trasladou o concello da Coruña. O informe, elaborado por dúas funcionarias do concello, non determinaba ningunha responsabilidade individual nin entre os funcionarios nin entre os membros do goberno municipal, mas si determinaba con absoluta clareza que o ex alcalde da Coruña, Francisco Vázquez, foi quen supervisou de forma directa o asunto. O escándalo Someso -a expropriación de terrenos na entrada da cidade para a construción dun campo de fútbol que nunca chegou a realizarse, solares sobre os que se acabaría edificando un centro comercial e vivendas- acarretou perdas para o patrimonio municipal na contorna dos 40 millóns de euros. Entre os beneficiarios da pelotada urbanística áchase o empresario da construción e chefe da patronal galega, Antonio Fontenla. Xosé Manuel Carril anunciou que o BNG se personará no caso e exixiu por escrito ao Goberno de Negreira a revisar de oficio todas as actuacións e acordos vencellados ao caso Someso Xa no mesmo momento en que o concello da Coruña anunciou por boca do seu alcalde, o popular Carlos Negreira, que ía dar traslado do informe á Fiscalía, o portavoz do BNG no Concello, Xosé Manuel Carril, agoirou que esa era unha vía morta por non ter a documentación substancia suficiente para o fiscal actuar. Carril demandou daquela que se fose ao Tribunal de Contas e ao xulgado. Os feitos danlle agora a razón. O portavoz nacionalista advertiu esta sexta feira a través dun escrito ao rexedor coruñés que de non "revisar todas as actuacións e acordos adoptados no caso Someso" será o propio BNG quen leve o asunto perante os tribunais. . Ao admitir o Tribunal de Contas a trámite o escrito formulado polo BNG, @s nacionalistas poderán personárense como acusación particular, cuestión que foi anunciada polo voceiro municipal do Bloque, Xose Manuel Carril. O voceiro nacionalista lembrou que nun escrito previo enviado ao Goberno de Carlos Negreira --con data do 12 de xaneiro, @s nacionalistas xa advertian que o informe municipal non tiña a consistencia suficiente para ser tomado en consideración pola fiscalía.


Summary: Durante três dias celebraram-se actividades e palestras na Universidade de mão da Semana das Lusofonías

Desde a terça-feira até hoje, em diferentes locais da Faculdade de Filologia da Universidade da Corunha, teve lugar a "Semana das Lusofonias", um projecto que durante estes três dias fez possível que aquel que quiser pudesse entrar em contato com a língua portuguesa –e com as culturas nela veiculadas– através de actividades lúdicas e de divulgação. A AGAL colaborou activamente no evento, ministrando um ateliê "Ops!" para aprendizagem de português com o lançamento dos livros Guerra de Grafias, Conflito de Elites e 101 Falares com Jeito publicados recentemente sob a chancela de Através Editora. Além disso, na Semana das Lusofonias, teve lugar a projecção de várias curtas-metragens portuguesas, brasileiras, moçambicanas e um documentário. Aliás, será organizada uma feijoada na cantina, mas um seminário sobre o acordo ortográfico da língua portuguesa, a mesa redonda "Lusofonias desde a Galiza: Brasil e Angola" e um concerto da cantora angolana Aline Frazão. Além disso, nos dois primeiros dias decorrerão uma feira do livro e uma exposição e haverá um ponto de informação sobre cursos de português na Galiza e em Portugal. A semana esteve organizada por professores e professoras da Área de Filologia Galega e Portuguesa do Departamento de Galego-Português, Francês e Lingüística e contou com a colaboração da Universidade da Corunha, o Instituto Camões e AGAL, entre outras.


Summary: Moveneda únese a outras formacións que denunciaron a existencia destes pagos exclusivos para o goberno local semellantes en Outes, Noia, Curtis ou Cabanas e que seguen pendentes da resolución do caso polo que se imputou sete dos nove edís do executivo da localidade pontevedresa.

A oposición en Neda tamén dubida da legalidade de dietas semellantes ás que a Xustiza investiga en Valga. Movemento Veciñal de Neda (Moveneda) solicitou xa á Secretaría do Concello e a Intervención un informe sobre a "legalidade e os fundamentos de dereito" nos que se basean as denominadas comisións de coordinación de delegados de área, formada polos concelleiros do goberno local, que perciben dietas pola súa asistencia a un órgano creado á marxe dos establecidos legalmente e cuxa existencia -con diferentes denominacións- ponse en dúbida xa en varios municipios galegos. Moveneda pide a Secretaría e Intervención do Concello un informe sobre a legalidade das comisións exclusivas para membros do goberno A Fiscalía vén de pedir tamén un informe sobre a legalidade destas comisións exclusivas para edís con responsabilidade de goberno en Valga, na causa pola que o xulgado de Caldas investiga sete dos nove concelleiros da localidade por presunta prevaricación e malversación de fondos. A maxistrada, a petición do Ministerio Fiscal, solicitou ao Colexio Territorial de Secretarios, Interventores e Tesoureiros da Administración Local de Pontevedra que "emita un informe como perito sobre esta cuestión xurídica". Pretende aclarar de vez se é legal a creación de órganos alleos aos establecidos legalmente e que os denunciantes entenden que non son posibles de non axustarse á proporcionalidade dos representantes no pleno. Ademais, pretende determinar tamén se as dietas que se establecen para os edís cumpren coa normativa. Á espera de que a sentenza do caso de Valga aclare a situación, son xa varios os concellos nos que a oposición denunciou a existencia de controvertidas comisións e polémicas dietas. Cabanas, Noia, Curtis, Outes e agora Neda. Neste último caso, a comisión de delegados está vixente desde que o ex-rexedor Ignacio Cabezón accedera á alcaldía hai dez anos con Terra Galega para logo ocupar o mesmo posto polo PP. Neste novo mandato -no que goberna un tripartito de PSdeG, BNG e Converxencia Galega con alcalde socialista- mantense a súa existencia, pero coas dietas rebaixadas con respecto ao anterior e cunha periodicidade semanal e non quincenal. As comisións de coordinación para o goberno local están vixentes desde hai dez anos en Neda Xa no pleno de organización, poucos días despois das eleccións de maio de 2015, o alcalde Ángel Alvariño, ante a pregunta de Moveneda, xustificou o mantemento desta comisión e argumentou que a coordinación das concellerías producíase neste órgano e non na xunta de goberno local porque nesta última "non están todos os concelleiros que compoñen o goberno municipal e ostentan delegacións da alcaldía". Na xunta de goberno están catro edís de goberno máis o alcalde, mentres que na devandita comisión acoden os seis edís do executivo e o rexedor. As xuntas de goberno celébranse todos os luns media hora antes destas comisións de coordinación. Mentres que polas primeiras non se cobran dietas, polas segundas o alcalde percibe 249 euros por asistencia, mentres que cada concelleiro cobra 167 euros. Son, en total, 1.251 euros por cada xuntanza e un gasto anual duns 60.000 euros, segundo cuantifica Moveneda. Un dos seus concelleiros, Juan Carlos Pita, lembra que estes pagos e a existencia da comisión foron referendadas no pleno pero advirte que "non hai regulación legal que as sustente, nin tan sequera un regulamento orgánico no Concello que as aprobe". Para esta formación, o gasto é "excesivo" nun municipio de pouco máis de 5.000 habitantes. Os concelleiros de goberno cobran 167 euros por cada asistencia á comisión e o alcalde, 249; o gasto anual é duns 30.000 euros Como ocorre noutros concellos con comisións semellantes, as dietas polo órgano creado á marxe dos establecidos é superior ao do resto de comisión ou ás de asistencia a pleno. Polos plenos, cada concelleiro percibe 116,4 euros, mentres que polas comisións informativas o importe ascende a 46,5. O executivo local xustifica as dietas das comisións de coordinación porque entende que non só pagan a asistencia a esas xuntanzas senón o traballo dos edís de goberno nun Concello onde non hai dedicacións exclusivas. Neste caso, ademais, e ao contrario que noutros concellos con xuntanzas semellantes, o secretario e a interventora son os que levantan acta delas. Con todo, desde Moveneda lémbrase que son reunións "curtas e sobre temas banais". Varios concellos con dietas semellantes Desde que se fixera pública a investigación xudicial en Valga, en varios concellos de Galicia descubriuse a existencia tamén destas polémicas comisións de coordinación, cada unha delas regulada daquela maneira e todas baixo a sombra da opacidade e a escasa transparencia. O grupo socialista de Valga insistiu varias veces en que "non están amparadas pola lei" e que só existen como "sobresoldos" dos concelleiros do goberno. A xuíza que leva o caso investiga a súa legalidade, dado que non inclúen proporcionalmente membros de todos os grupos da corporación, como si se esixe no resto de reunións establecidas legalmente. A oposición en Valga, Outes, Noia, Curtis, Cabanas e Neda pediu xa explicacións por unhas comisións que non consideran legais Desde a localidade pontevedresa, pero tamén desde outras, denúncianse os pagos pola asistencia a unhas reunións de organización "como calquera outras", das que non se adoitan facer públicos os seus contidos e que, cando se fan, revelan a súa brevidade, a falta de concreción e o seu considerable custo. Unha destas comisións en Valga, tomada como exemplo, durou 40 minutos segundo a acta asinada polo secretario. Tratáronse catro temas e asistiron oito concelleiros a 60 euros cada un: 480 euros. Todas celébranse á marxe das xuntas de goberno -na que unha parte do executivo xa se reúne reguladamente-, as comisións informativas e os plenos, onde a asistencia xa é retribuída pero con dietas sempre menores ás das reunións exclusivas dos concelleiros do executivo instauradas nalgúns municipios como Outes, Curtis ou Noia, onde o goberno do PP subiu un 150% o importe destas dietas tras acceder ao goberno logo dunha moción de censura. E non son os únicos: hai tan só quince días, a oposición na localidade de Cabanas denunciou dietas semellantes ás que se investigan en Valga e pedirá en pleno a súa regulación para evitar que sexan levadas ante a Fiscalía. Expertos consultados por Praza Pública dubidan moito da súa legalidade ou mesmo aseguran con contundencia que son ilegais.


Summary: O co-portavoz de Anova recoñece que a formación "pagou un prezo" nestes dous anos de vida e apuntou a vocación da Irmandade Nacionalista de "participar nas marés".

O co-portavoz de Anova e o co-responsábel de Coordenación da formación, Martiño Noriega e Antón Sánchez, compareceron ante os medios para presentar a nova Permanente da Irmandade Nacionalista emanada da II Asemblea Nacional. Noriega explicou que por Anova "non vai quedar que haxa goberno alternativo a Feijóo" e falou da necesidade de traballar cara á "acumulación de forzas", se ben tamén afirmou que "non todo val para botar a Feijóo"". Unha acumulación con "outras sensibilidades", como Podemos ou movementos da cidadanía. Esa acumulación asentaríase, dixo, nun un programa de ruptura, un programa que representa á maioría social , aos de abaixo" e no que "que as organizacións políticas, sexan ou non nacionalistas, respeten a auto-determinación". Martiño Noriega aclarou, Anova "non está para disputar un 5, un 8 ou un 10 por cento electoral senón para facer unha política diferente". A finais de ano realizarase unha conferencia nacional sobre as municipais, se ben Noriega xa ten afirmado que en Anova hai vontade de "participar nas marés" mais sen "tutelas" dixo. O alcalde de Teo recoñeceu que estes dous anos de Anova foron "convulsos" e que a formación tivo que pagar un prezo "por estar aquí". Punto e final a "soliloquios" Para Martiño Noriega, é o momento de que Anova abandone "o soliloquio" e se "instale nun diálogo real coa cidadanía", en referencia ás convulsións internas que viviu a formación. Declinou entrar en valoracións sobre a marcha de Chelo Martíñez do grupo parlamentar se ben dixo que "o tempo pon a cada quen no seu lugar". Catalunya A respecto da consulta de Catalunya, Antón Sánchez (que estivo alí o domingo) loou todo o proceso, destacando a participación e a organización. Criticou a aqueles que atacan o proceso porque o que teñen "é medo" a que se rompa co réxime.


Limita o número de asistentes e esixe evitar as apertas e bicos pero mantén as sinaturas en libros de condolenciasA Xunta vén de publicar este xoves no Diario Oficial de Galicia un novo acordo co que segue a establecer medidas preventivas fronte ao coronavirus, desta volta no eido da sanidade mortuoria. O Goberno galego establece unha serie de condicionantes de aforo e hixiene nos velorios tanto nos tanatorios como nos domicilios particulares, onde seguen a estar permitidos, con medidas como evitar as apertas e bicos de condolencia pero mantendo as sinaturas en libros de condolencias.O acordo da Xunta establece que "tanto en establecementos públicos, privados como no domicilio particular e con independencia de cal sexa a causa do falecemento" deberanse cumprir as seguintes medidas: non asistirán persoas con síntomas respiratorios de calquera clase, lavar as mans antes do acceso "así como despois de usar o libro de pésame e os servizos ou baños", evitar a coincidencia no velorio de máis de oito persoas respectando unha distancia mínima de dous metros entre cada unha e evitar as condolencias con "abrazos, bicos e apertas de mans". O acordo establece que os responsables dos velorios e tanatorios deberán poñer a disposición dos usuarios solucións desinfectantes e auga xabón e toallas dun só uso nos aseos públicos, así como exhibir estas normas nun lugar ben visible. A Xunta sinala que "será responsabilidade do titular do establecemento garantir o seu cumprimento en todo momento" e non indica como van vixiar as autoridades estes requisitos nos velorios en domicilios. A Xunta decide "aprazar as cerimonias de culto relixiosas ou cerimonias civís fúnebres" e permite que ata 20 persoas integren as comitivas de acompañamentoAo tempo que permite os velorios en domicilios, a Xunta decide "aprazar as cerimonias de culto relixiosas ou cerimonias civís fúnebres". E se nos velorios limita a 8 persoas ao mesmo tempo o aforo máximo permitido, establece que "as comitivas de acompañamento para a inhumación ou despedida de incineración restrinxiranse aos achegados e familiares máis próximos" quedando "reducidas a un máximo de 20 persoas" que deberán gardar as mesmas medidas de separación que nos velorios.Xunto con estas medidas de cara aos asistentes aos velorios, a Xunta tamén establece que non se poderán realizar actividades de tanatopraxia senón que a única técnica de conservación permitida dos cadáveres será a refrixeración. Tampouco se poderá maquillar ou arranxar esteticamente o cadáver.


Summary: A unidade territorial ordinaria para artellar as catro fases da desescalada será "en principio" a provincia, informou onte o presidente do Goberno estatal Pedro Sánchez. Porén, o mandatario avanzou "que haberá excepcións", a proposta das comunidades autónomas e coa aprobación do Ministerio de Sanidade. O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, postulouse ao inicio da semana a prol de desescalar por áreas sanitarias e desde o nacionalismo pediuse tomar a comarca como referencia, atendendo á realidade do país.

Catro fases atravesará Galiza durante as próximas seis ou oito semanas até situarse na denominada "nova normalidade", é dicir, no momento en que se produza unha "apertura total da actividade económica" mantendo, iso si, a distancia física, medidas de protección e hixiénicas. Esa "nova normalidade" durará até que se conte cun remedio terapéutico ou coa vacina da COVID-19, dixo onte o presidente do Goberno estatal Pedro Sánchez. Cada unha das fases terá unha duración mínima de dúas semanas, xa que é o período medio de incubación da enfermidade. Así que, "no mellor dos casos", dixo Sánchez, o Estado chegaría á "nova normalidade" a finais de xuño. Agora estariamos na fase cero, dentro da cal xa se permitiron os paseos das crianzas e a previsión é que o día 2 de maio poidan saír a pasear as persoas adultas. Será a partir do día 4 cando se permita a apertura de locais con actividades individuais e cita previa, así como o adestramento individual de deportistas profesionais e federadas. Nesta fase vaise aproveitar para a sinalización de todos os locais e negocios e a preparación dos lugares abertos ao público para pasar á fase 1. Será o 11 de maio, se "todo sae segundo o previsto", dixo Sánchez, cando o Ministerio de Sanidade autorice a cada provincia pasar á fase 1 ou inicial. Nela, e baixo medidas de seguridade, poderán abrir o pequeno comercio, as terrazas de bares e restaurantes, sen superaren 30% da súa capacidade; hoteis e aloxamentos rurais, mais sempre cos espazos comúns fechados ao público. Haberá ademais un "horario preferente" para maiores de 65 anos. Retornarán á actividade nesta fase o sector pesqueiro e agroalimentar. Os lugares de culto tamén poderán abrir as portas con restricións de aforo. Logo virá a fase 2 ou intermedia. Os locais de restauración poderán dar servizo de mesas, con limitacións de aforo e gardando as distancias. Poderán abrir tamén os centros educativos só para actividades de reforzo, garantir que menores de seis anos poidan acudir a estes espazos se as proxenitoras teñen que saír da casa para traballar e para as probas da selectividade. Voltarán os cinemas e os teatros, con aforo dun terzo e separación entre as persoas. E o mesmo ocorrerá coas visitas a monumentos e salas de conferencias. Os actos culturais poderanse realizar con menos de 50 persoas e con até 400 ao ar libre, sempre que estean separadas e sentadas. Na fase 3 suavizaranse as restricións e haberá menos límites de aforo na restauración e poderase ir ás praias. Si haberá que manter a distancia física de dous metros. En todas as fases recoméndase o uso de máscaras.Sánchez anunciou que solicitará novos estados de alarma no camiño cara á "nova normalidade". Chegada de visitantes a segundas residencias A liberdade de movemento será dentro da propia provincia e desde a fase 1. Non se permitirá pasar dunha provincia a outra até chegar á "nova normalidade", salvo por razóns de traballo ou outros motivos como o falecemento dunha familiar achegada. Varios concellos da Galiza teñen núcleos importantes de segundas residencias e ao comezo da pandemia e mesmo na Semana Santa alertaron da chegada de visitantes de Madrid e outras localidades. Sobre isto, a desescalada contempla que até que ambas as provincias (a de orixe e a de destino) estean na "nova normalidade" non se poderá ir dunha a outra. Si pode haber movementos na mesma provincia para ir a segundas residencias desde a fase 1. Visitas a familiares En canto á visita de familiares na mesma provincia, o presidente Pedro Sánchez evitou pór unha data concreta, mais si dixo que non será posíbel facelo durante as primeiras fases, o cal choca ao si se permitir actividades como ir a unha terraza "tomar o vermú", tal e como aseverou o presidente. Evolución por provincias e mando único O plan de desescalada aprobado onte polo Consello de Ministras non pon datas concretas á apertura de bares, hoteis, ou praias, xa que o vincula ao avance de cada provincia a unha fase superior. Que unha provincia pase de fase, se manteña ou retroceda a unha fase anterior será unha decisión do Ministerio de Sanidade. "O mellor son as provincias", dixo Sánchez en referencia ao marco territorial para organizar a desescalada. Con todo, avanzou que "deixaremos ás Comunidades Autónomas que envíen propostas e, de estaren suficientemente motivadas e de ser posíbel facelo", o seguimento en unidades territoriais mais pequenas "será posíbel", anunciou o mandatario. A Xunta pode propor outras unidades territoriais Está pois en mans da Xunta propor unha desescalada que sexa coherente coa distribución poboacional galega. Nese sentido o presidente galego, Alberto Núñez Feixoo, xa adiantou na segunda feira que sería un mellor modelo para Galiza desescalar por áreas sanitarias. Outra proposta é a defendida polo Bloque Nacionalista Galego. A súa portavoz nacional, Ana Pontón, exixiu a Feixoo que demande unha desescalada por comarcas, atendendo así a como é a Galiza. "A escala de referencia debe ser comarcal e distinguir a realidade rural da urbana", propuxo Pontón. Sobre as saídas que se permitirán o 2 de maio, o Ministerio de Sanidade xa está a estudar ordenalas por franxas horarias, en bases ás peticións realizadas por Gobernos como o galego ou o catalán e nos próximos días comunicarase a decisión do Ministerio ao respecto, dixo Sánchez. A proposta trasladada pola Xunta aposta por reservar a práctica do deporte para as idades comprendidas entre os 14 e os 70 anos á primeira e última hora de cada día. Os tempos comprendidos entre as 10 e as 12 horas e de 17 a 19 horas quedarían reservadas para que as persoas maiores de 70 anos saian á rúa a pasear. O resto da xornada permitiríase que as crianzas saísen acompañadas dunha adulta. Acusan a Xunta de ocultar datos da pandemia O informe diario sobre a evolución do coronavirus no Estado que publica o Ministerio de Sanidade advirte unha eiva de datos nos apartados que corresponden á Galiza. O documento emitido onte mesmo polo Ministerio sinala Galiza como a excepción entre todas as Comunidades Autónomas na comunicación de datos e faino até en dúas ocasións. A primeira é ao presentar o total de casos da COVID-19 confirmados por probas PCR por territorios e no conxunto do Estado. O informe sinala que a Xunta non achega diferenciados os casos que foron confirmados por PCR e os contaxios detectados por tests de anticorpos, polo que o Estado decidiu contabilizar ambos os dous como se fosen todos de PCR. Galiza volve ser excepción no informe do Estado cando se analiza a evolución das Unidades de Coidados Intensivos (UCI). A Xunta comunica o número total actual de pacientes que se atopan na UCI cada día, mais non informa das saídas e entradas diarias nelas. Así, o informe do Ministerio de onte sinalaba que o total de persoas ingresadas en UCI desde o inicio da pandemia (10.364 no Estado) inclúe todos os territorios salvo o galego. No apartado de novos ingresos en UCI, que vén desglosado por comunidades, a Galiza é a única que ten o cadro sen cubrir. O Sergas ademais informa dos casos activos en cada unha das sete áreas sanitarias galegas e non por comarcas ou concellos. Porén, Madrid, Euskadi e Catalunya si actualizan con frecuencia os seus datos por localidades en formato aberto e con mapas. Outras, como Murcia ou Canarias, emiten ese informe en pdf. A este respecto, o portavoz de Galicia en Común Anova Mareas, Antón Gómez-Reino, denunciou onte en rolda de prensa que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, "está a ocultar datos" sobre a incidencia da epidemia "que son fundamentais para que as e os expertos coñezan con exactitude a gravidade da situación e para que poidan enfrontar eficazmente a emerxencia sanitaria"."Núñez Feixóo quéixase de que o Goberno estatal non mantén informadas as Comunidades Autçonomas, pero é mentira", dixo Gómez-Reino, que reclamou ao presidente galego "transparencia, cooperación e lealdade" co Executivo español.


Summary: Enfado entre @s moz@s do PSOE, que polo regulamento acordado pola formación en Ferraz non terán dereito a voto nas primarias para as municipais a pesar de que a formación presume de "proceso aberto".

Os afiliados ás Xuventudes Socialistas, tamén en Galiza, non poderán participar nas primarias para elixir candidat@s do partido ás eleccións municipais, xa que así se decidiu no regulamento aprobado este sábado polo Comité Federal do partido en Ferraz, co apoio de Gómez Besteiro e o PSdeG e que xa ten provocado bastante enfado nas bases máis novas, que cren que a medida nega o discurso sobre "democracia" e "apertura" que manexa a dirección, agora encabezada por Pedro Sánchez e que cada vez ofrece máis xestos de buscar acordos co PP. Segundo informaron fontes socialistas, os membros da organización xuvenil do PSOE si poderán participar nas primarias para elixir candidatos ás autonómicas, alí onde se celebren que non é o caso galego, pero non nos procesos para os concellos. Deste xeito, os mozos só poderán votar nas primarias municipais se ademais de pertencer a XX.SS están afiliados ao PSOE. O Comité Federal do PSOE apoiou este sábado a decisión da dirección de que as primarias municipais sexan exclusivas para @s militantes, mentres que no caso das autonómicas poderán ser abertas aos simpatizantes si así o deciden as direccións correspondentes.


Summary: Hai 46.900 persoas activas menos que hai tres meses.

A EPA, Enquisa de Poboación Activa, toma o pulso ao impacto da crise económica e social derivada da pandemia da Covid-19. Sobe o paro e cae a ocupación e a actividade, nunha dinámica que se dá en todo o Estado español e tamén na Galiza. Aquí, en Galiza, o informe da EPA do II Trimestre sinala que se destruíron 32.600 postos de traballo desde o I Trimestre (xaneiro-marzo). A respecto do segundo trimestre de 2019 a destrución é de 48.400 empregos. Loxicamente, iso tamén repercute na cifra de persoas activas, que son agora, segundo a EPA, 46.900 menos que no anterior trimestre. De feito, a taxa de actividade en Galiza é de 51%, catro puntos por baixo da media do Estado. Un problema con consecuencias no mercado laboral. A taxa do paro é de 11,95%. Hai agora no desemprego 14.200 persoas mmenos que hai tres meses. Se comparamos co segundo trimestre de 2019, o resultado é negativo, habendo agora 2.200 parados e paradas máis que daquela. No Estado, a ocupación diminuíu en 1.074.000 postos de traballo (-5,4%). Estatística lembra que ese máis de millón de empregos perdidos entre abril e xuño non se inclúe aos afectados por expedientes de regulación temporal de emprego (ERTE) de suspensión de contrato, xa que a metodoloxía EPA considéraos ocupados mentres dita suspensión sexa inferior a tres meses. Para o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, coas cautelas que require a avaliación desta EPA, confírmase o fracaso e a ineficacia "das inxustas políticas económicas e laborais que está aplicando o Goberno español que teñen o seu fundamento na reforma laboral, tanto na versión imposta polo PP en 2012 como na actualización desta conforme aos acordos sociais pactados con motivo da emerxencia sanitaria da Covid19". Subliña que calquera alternativa para encetar a recuperación e a creación de postos de traballo e garantir uns ingresos salariais dignos pasa pola derrogación da reforma laboral e pola adopción con urxencia dun plan de emprego e de industrialización en Galiza "que reverta o desmantelamento do tecido produtivo e que dea resposta as todas as ameazas derivadas do proceso de descarbonización da economía".


As eleccións municipais do 26 de maio deixaron en Galicia múltiples resultados con transcendencia política alén do ámbito local. Un deles foi a caída dos gobernos das mareas municipais. Outro, a fin da maioría absoluta do PP na Deputación de Ourense tras tres décadas de poder omnímodo da familia Baltar na institución. Esa perda da absoluta non implica, necesariamente, que os populares vaian pasar á oposición. Para que isto suceda tería que conformarse unha maioría alternativa na que o único escano de Ciudadanos é clave. E a política de pactos aprobada este luns polo partido de Albert Rivera dá aire aos populares, tamén en Ourense.A dirección do partido de Albert Rivera fixa o PP como socio "preferente" para os pactos postelectorais e só falará co PSOE de xeito "excepcional" con límites que, no caso ourensán, tamén favorecen aos popularesA dirección de Ciudadanos aprobou este luns en Madrid dous documentos cos criterios xerais para guiar as negociacións nas institucións nas que son chave de goberno tras o 26M, un con liñas programáticas e outro, coas preferencias sobre as forzas políticas coas que pactar. Segundo expuxo o seu secretario xeral, José Manuel Villegas, a "unanimidade" deste órgano avalou que o PP sexa "socio preferente" cara á conformación de "gobernos a dous". Só "excepcionalmente", agregou, negociarían co PSOE, sempre e cando non entren en xogo outras forzas como Podemos ou "os nacionalistas" e, ademais, só se na mesa están dirixentes socialistas "contrarios" ás "políticas" de Pedro Sánchez.Aplicados á Deputación de Ourense estes criterios favorecen esencialmente ao PP. Non só porque a cúpula encabezada por Rivera sinale os populares como socio "preferente". Tamén porque a maioría alternativa, que pasa necesariamente pola participación activa de Ciudadanos cando menos na investidura, implica tamén ao mesmo tempo o escano do BNG. E a cúpula do partido laranxa xa advertiu de que repudiará calquera acordo que implique a formacións soberanistas.Eses criterios para chegar a pactos postelectorais eran anunciados pola dirección central de Ciudadanos escasas horas despois de que, en declaracións á TVG, a voceira deste partido en Galicia, a edil lucense Olga Louzao, advertise de que as "decisións" sobre estes acordos "corresponderán ao comité de negociación" organizado dende a propia Executiva estatal. Sobre o caso concreto da institución ourensá, Louzao matizou que o PP "presídea dende hai moitos anos" e "ás veces son necesarios cambios de ciclo". Diante de posibles pactos, afirmou, C's defenderá a "rexeneración" das institución e negociará "caso por caso" baixo os criterios xerais da dirección central.Alén da preferencia polo PP e da negativa a "negociar nada" cos "nacionalistas", o Decálogo de negociación divulgado este luns pola dirección de Ciudadanos está esencialmente orientado á política autonómica e estatal. Así, por exemplo, cita entre os seus criterios a necesidade de apoiar a aplicación do artigo 155 da Constitución a Catalunya ou a suposta necesidade de defender o "dereito a estudar en español en toda España".O PSdeG retou a Rivera a aclarar se prevé "pactar coa dereita caciquil de Baltar" e o BNG puxo o seu voto á disposición dun cambio para desaloxar o baltarismo do poderEsta posición de Ciudadanos cara aos pactos postelectorais chega días despois de que o PSdeG apelase directamente a Albert Rivera sobre a postura do seu partido en Ourense. O secretario xeral dos socialistas, Gonzalo Caballero, considerou que Rivera "ten que dicir se cre que pactar coa dereita caciquil de Baltar é a fórmula para rexenerar a vida política". O BNG, pola súa banda, puxo o seu voto na corporación provincial á disposición dun cambio que desaloxe os Baltar do poder e Democracia Ourensana, pola súa banda, asegurou contemplar todas as posibilidades cara á conformación da nova corporación.Mentres, dende a dirección do PP galego, o seu secretario xeral amosábase nos últimos días confiado en poder manter o control da Deputación Ourensá. Nunha entrevista na Radio Galega Miguel Tellado apelou a "acordos" para non perder o goberno. Ao tempo, o vicepresidente da Xunta e líder do partido en Pontevedra, Alfonso Rueda, admitiu na Cadena SER a existencia de negociacións "cruzadas" para lograr eses pactos.


Summary: A UE propón facer que a redución do uso gasísitico sexa obriga legal.

Despois de adiantar nas últimas semanas que estaba a traballar nunha alternativa, a Comisión Europea presentou esta cuarta feira o plan 'Aforrar gas para un inverno seguro', co que busca prepararse para un eventual corte da subministración de gas natural de Rusia. A principal iniciativa desta proposta, que ten que ser debatida por todos os Estados membros, compromete os países do bloque comunitario a "facer todo o posíbel" para reducir o seu consumo de gas natural até un 15% nos vindeiros oito meses, desde o 1 de agosto de 2022 até o 31 marzo de 2023. Ao tempo, o documento estabelece un mecanismo para fixar "obxectivos vinculantes de redución da demanda" no caso de "risco substancial de escaseza"; "se non se dan avances suficientes a Comisión poderá activar unha alerta europea en calquera momento para obrigar a diminuír ese 15%", indicou na presentación do plan Kadri Simson, comisaria de Enerxía. O gas e a nuclear serán 'verdes' na UE A presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, reiterou as acusacións en contra de Moscova por utilizar "o gas como arma" por mor das baixadas na subministración, que definiu como unha "chantaxe", sinalando que "se algunha vez hai unha interrupción importante ou total da subministración de gas ruso, a UE terá que estar preparada. Ademais, destacou que o aumento das vendas de países como os Estados Unidos, Noruega ou Catar permitiron aumentar a subministración de gas non ruso en 35.000 millóns de metros cúbicos desde xaneiro. Porén, isto aínda está lonxe de cubrir a demanda deste produto por parte da Unión Europea (UE), pois Rusia prové o 40% dos 490.000 millóns de metros cúbicos que consume anualmente, así como o 25% do petróleo. "Axudar" Alemaña Neste intre, informou von der Leyen, a UE ten os seus depósitos conxuntos en 64%, e aspira a que en novembro cheguen a 80%, polo que pediu "solidariedade" para axudar os países "máis vulnerábeis" polos cortes de gas (principalmente Alemaña e os países centroeuropeos), considerando imprescindíbel que "todos contribúan co aforro de gas". O plan apunta que Administracións, fogares, persoas propietarias, provedores e a industria terán que aplicar medidas de aforro. A poboación alemá pagará o triplo "como mínimo" pola factura do gas en 2023 De recibir luz verde, obrigaría os Estados a informar cada dous meses á Comisión sobre o avance das medidas para reducir o consumo, e os membros que soliciten acceder á subministración de gas solidaria deberán demostrar que puxeron en marcha as medidas precisas. Bruxelas non aspira a "dicir aos Estados que medidas tomar para alcanzar os obxectivos", mais si lles ofrece distintas opcións, subliñou Simson. Malia que o texto abre a porta a excepcións para o Estado español e Portugal, que non dependen nunha medida tan alta do gas natural ruso, a ministra española Teresa Ribera asegurou que a solidariedade coa EU non será "a costa dos consumidores domésticos e industriais", que "non merecen restricións nin racionamentos", apelando ao alto prezo das subministracións. Asemade, salientou que o Estado ten 30% da capacidade de regasificación do bloque comunitario, facendo fincapé en que "non consideramos" a posibilidade de introducir calquera medida que limite o consumo de gas natural. Bruxelas aproba a "excepción ibérica" Putin recomenda abrir o Nord Stream 2 para enviar máis gas A raíz do debate arredor da redución dos envíos de gas natural ruso á UE, que para o bloque é unha "chantaxe" e para Moscova é resultado dos procesos de mantemento das infraestruturas e mais de cortes de ramais como o fechado por Kiev para non beneficiar as Repúblicas Populares do Donbás; o presidente ruso, Vladimir Putin, propuxo abrir o gasoduto Nord Stream 2, cuxa inauguración foi freada polas autoridades alemás.


Summary: A sentenza implicaría a entrada en prisión do exduque de Palma.

O Tribunal Supremo acordou finalmente condenar o exduque de Palma Iñaki Urdangarín, a unha pena de 5 anos e 10 meses de prisión polo 'caso Nóos', o que implicaría a súa entrada no cárcere. Terá que ser a Audiencia Provincial de Baleares a que execute a resolución do Supremo e convoque os condenados para lles dar un prazo de ingreso voluntario nun centro penitenciario. Urdangarín vive en Suíza coa súa muller, a infanta Cristina de Borbón, á espera de coñecer que pasos dar. En decembro de 2011 o xuíz de Palma, José Castro, canda o fiscal Anticorrupción, Pedro Horrach, decidiron imputalo. Era a primeira vez que se actuaba xudicialmente contra un membro da Casa Real española. O Supremo confirma case todos os extremos fixados pola Audiencia de Palma contra Urdangarín, condenándoo a 6 anos e 3 meses, dos que dous anos eran por delitos fiscais. O Alto tribunal rebaixa en 5 meses aquela resolución na que se lle condenaba por prevaricación, malversación, fraude e tráfico de influencias mais ficou en liberdade baixo fianza. De por parte, a infanta Cristina terá que pagar só 137.000 euros, reducindo en 128.000 euros a responsabilidade civil da irmá de Felipe VI.


Non existiu unha investigación técnica independente sobre o sucedido no accidente de Angrois, no que morreron 80 persoas e 144 resultaron feridas ao desacarrilar o tren Alvia nas proximidades de Santiago o 24 de xullo de 2013. Así o expresou a Audiencia Provincial da Coruña cando, en maio de 2016, rectificou o xuíz instrutor e ordenou reabrir a investigación sobre o sinistro, no mesmo sentido o ratificou a Axencia Ferroviaria Europea (ERA) en xullo do mesmo ano e nun ton idéntico o vén de reiterar a propia Audiencia coruñesa. As pescudas oficiais sobre o accidente, realizadas pola Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios (CIAF) do Ministerio de Fomento non foron independentes. A Audiencia coruñesa vén de notificar un auto que, datado no pasado 31 de marzo, resolve varios recursos interpostos na instrución por, entre outras, a Plataforma Víctimas Alvia 04155, a asociación de persoas afectadas polo accidente APAFAS e mais o avogado do maquinista do tren. Segundo consta no auto a cuxo contido tivo acceso Praza.gal, os recursos referíanse a aspectos como a petición de remuda de varios peritos da investigación -con mención explícita á peritaxe plaxiada, aspecto sobre o que a Audiencia non se pronuncia- e a súa substitución por técnicos da ERA e tamén, no caso da plataforma de vítimas, á retirada da investigación da CIAF, precisamente por non ser independente. A sección sexta da Audiencia decidiu rexeitar estes recursos -non ve "irregularidades" no proceder dos peritos e considera axeitado o seu labor, di entre outros argumentos-, tamén o relativo ao informe da CIAF, que situou o maquinista como único culpable, pero na súa argumentación incide na falta de independencia. Así, este novo auto fai seu o criterio expresado na reapertura da investigación, cando a Audiencia considerou que "certamente, dada a orixe" dos "compoñentes" da CIAF, con dependencia directa de Fomento e das entidades do Ministerio, este informe "non pode ser tido como unha avaliación de axentes independentes non concernidos polo suceso obxecto do proceso penal", isto é, polo propio accidente, "que é precisamente o que determina a necesidade de pericias xudiciais". O tribunal rexeita eliminar o informe da CIAF da instrución, pero resalta que será "avaliado tendo en conta, entre outros factores", que non é unha investigación independente Neste contexto, a Audiencia considera que o feito de que despois a Axencia Ferroviaria Europea concordase en que o informe da CIAF "non é válido como investigación independente" non o "invalida" como "elemento de interese para a investigación penal". Este documento, indica, terá que ser considerado como "un máis dos moitos existentes" na investigación, e "como todos", terá que ser "avaliado tendo en conta, entre outros factores", esa falta de independencia. "Pero non por isto ten que ser eliminado do proceso", conclúe a sala. A constatada falta de independencia da CIAF no momento de realizar esta investigación é un dos motivos centrais que leva a Plataforma Víctimas Alvia 04155 a esixir unha nova investigación técnica, ademais dunha política, con persoal independente. No entanto, o Ministerio de Fomento vén insistindo en que non pode pedir unha nova investigación á CIAF porque agora si é independente -a súa composición mudou para evitar unha sanción da UE-. O horizonte anúbrase aínda máis porque, como adiantou Praza.gal, no seo da CIAF considérase que non existe "nada que xustifique reabrir o caso", malia a abundancia de novas informacións ao respecto. Ademais, dende finais do pasado marzo preside a CIAF o enxeñeiro e profesor Fernando Montes que, como relatou este diario, viu no seu momento "adecuada" a seguridade de Angrois. Este novo avance no longo proceso xudicial sobre o accidente de Angrois chega nun momento procesual no que boa parte dos focos están sobre o antigo xefe de seguridade de Adif, Andrés Cortabitarte, investigado por presuntos delitos de homicidio e lesións por imprudencia, quen o pasado día 4 se negou a declarar á espera de que se resolvan os recursos sobre a súa imputación. Mentres, a argumentación oficial do Goberno de España e das súas empresas públicas segue a ser erosionada por constatacións xudiciais e técnicas de que o risco da liña non foi avaliado como correspondía.


Summary: Pela primeira vez desde o afastamento de Fernando Collor, em 1992, um presidente brasileiro enfrentará um processo de 'impeachment' -proceso de destituçao-.

Pouco mais de 11 meses após o início de seu segundo mandato, e enfraquecida pela crise econômica e por um escândalo de corrupção sem precedentes, que levaram seus índices de rejeição popular a níveis recordes, Dilma Rousseff terá a continuidade ou não de seu mandato determinada polo Congresso Nacional. O processo de impeachment da presidente foi aceito nesta quarta pelo presidente da Câmara, Eduardo Cunha, após meses de ameaças. O pedido de impeachment da presidente Dilma Rousseff (PT) foi o segundo aceito por um presidente da Câmara dos 132 feitos desde 1990, quando o então presidente Fernando Collor de Melo (hoje senador pelo PTB de Alagoas) assumiu o cargo Em pronunciamento televisionado, Dilma afirmou que "são inconsistentes e improcedentes as razões que fundamentam este pedido. Não existe nenhum ato ilícito praticado por mim, não paira contra mim nenhuma suspeita de desvio de dinheiro público". Agora, a Câmara como um todo vai avaliar se o procedimento deve ser de fato iniciado. Será criada uma Comissão Especial, com representantes de todos os partidos, para analisar a questão e colher a defesa de Dilma antes de levar o pedido à votação do plenário.


Summary: Denuncian que Odontoloxía é a única das carreiras sanitarias que non está a ser vacinada, a diferenza dos seus compañeiros de Medicina, Enfermería, Psicoloxía, Podoloxía, Óptica e Farmacia.

Ducias de estudantes de Odontoloxía maniféstanse hoxe, día 12, nas rúas da capital galega para denunciar a "discriminación" á que se ven sometidos no proceso de vacinación contra a Covid-19 organizado polo Servizo Galego de Saúde. A protesta, organizada pola Asociación de Estudantes de Odontoloxía de Santiago de Compostela ( AEOS), arrincou cunha concentración perante a propia sede da Consellería de Sanidade. Alí reuníronse ducias de alumnos e alumnas desta titulació, que acudiron ataviados coas súas batas e máscaras de traballo para instar o Sergas a incluílos "dunha vez" no seu plan de inmunización, entre consignas como 'Feixoo, escoita, Odonto está en loita' ou 'Menos falar e máis vacinar'. Cristina Sevilla, estudante de cuarto desta titulación e presidenta da asociación de alumnos, explicou en declaracións aos medios que Odontoloxía é a única das carreiras sanitarias que non está a ser vacinada, a diferenza dos seus compañeiros de Medicina, Enfermería, Psicoloxía, Podoloxía, Óptica e Farmacia. Todo iso a pesar de que se sitúan "na primeira liña", con pacientes sen máscara e "moi preto da boca" e o risco que iso supón polos aerosois, que son "a principal fonte de contaxio" por Covid-19.


Summary: Centos de persoas participaron este sábado de solsticio de verán na homenaxe popular ao Gardarríos e a Antonia Díaz, dous heroes da guerrilla antifascista asasinados hai agora 70 anos en Vilanova de Lourenzá. Os actos decorreron entre Mondoñedo e Lourenzá e contaron, nun suceso inaudito, co apoio unánime das corporacións municipais de ambos os dous concellos e mais da de Ribadeo, onde nacera Díaz.

Á mañá, unha mesa redonda no auditorio municipal de Mondoñedo -de alí era natural Luís Trigo, O Gardarríos- repasou a vida dos dous resistentes. Participaron Francisco Martínez, Quico -talvez o derradeiro dos guerrilleiros galegos aínda vivo-, os investigadores Bernardo Máiz, Xosé Ramón Ermida, Carlos Nuevo e Odette Martínez e mais o cronista oficial da vila, o escritor Antonio Reigosa. No público, máis de 250 persoas. Despois dun xantar de confraternización, a xornada continuou no cemiterio de Lourenzá. Alí están soterradas O Gardarríos e Antonia Díaz e alí se inaugurou un monolito en lembranza dos dous guerrilleiros. Quico e mais a neta de Trigo, Fernanda Cedrón, dirixiron unhas palabras aos presentes. Que eran xa arredor de 400. Un recital poético musical púxolle o ramo á xornada. Nel participaron -moitos facendo acto de presenza, outros remitindo poemas e textos- María Xosé Lamas, María Xosé Fernández, Iolanda Aldrei, Esperanza Pérez, Lois Diéguez, Baldomero Iglesias, David Otero, Xosé Abella, Xaime Oroza, Toño Núñez, Luciano de Mondafal ou Lino Rico. Nota: o público ateigou a mesa redonda sobre O Gardarríos e Antonia Díaz no auditorio municipal de Mondoñedo.


Summary: O aforro que os galegos teñen nos bancos volva en xuño batir récords (case 57.900 millóns de euros) mentres o crédito, embora aumentar, segue a ser moi inferior (43.000 millóns).

Galiza está no alto das listaxes dos territorios con máis aforro nos bancos mais desaparece deses postos de privilexio en canto se fala de crédito. As prazas pasan entón ser ocupadas polas comunidades do Levante, sur e centro do Estado, onde os créditos superan os aforros. Galiza aforra moito mais eses depósitos non se transforman en moito crédito en Galiza. Algo que vén de corroborar máis unha vez o recente informe do Banco de España, publicado a mediados de xuño, e no que sinala que os galegos volvemos batir un novo récord en canto a ter cartos gardados nos bancos, quer á vista, en contas a prazo.... O Banco de España cifra en perto de 59.000 millóns de euros o aforro nas entidades financieiras existentes en Galiza. Para ser exactos, 57.855 millóns. Supón 2.500 millóns de euros máis que cando se despediu o 2015. Unha cifra que supera o produto interior bruto (PIB) de Galiza. No outro extemo, o crédito, que foi de 43.178 millóns de euros. Son 3.000 millóns de euros máis que a finais de 2015, o que indica que tamén aumenta o diñeiro prestado polas entidades, mais segue a estar moi por baixo do aforro gardado. Diferencial Hai, pois, un diferencial, unha fenda de case 15.000 millóns de euros entre o aforro galego e o crédito que se concede en Galiza, cifra que en boa medida vai para fornecer créditos noutros territorios do Estado. Como, por exemplo, Madrid, Catalunya ou Vañlencia, entre outras, onde o crédito é moito maior que o aforro. O economista Aleixo Vilas ten destacado que a poboación galega representa o 5,88% da poboación do conxunto do Estado mentres o crédito galego só representa o 3,15% do crédito estatal, un peso moito menor ao seu peso poboacional. "De feito, o noso país é, despois de Estremadura, onde o crédito per cápita é menor. Así, o peso dos créditos en Galiza no conxunto do Estado con respecto ao peso poboacional que ten Galiza é case a metade (0,54). En senso contrario, en Madrid, tendo o 13,75% da poboación do Estado, posúe máis da cuarta parte do crédito (27,06%), é dicir, o peso do seu volume de crédito no Estado case duplica (1,97) ao da súa poboación e cuadriplica o de Galiza".


Summary: O presidente da Fundación Castelao reflexiona para Nós Diario sobre a figura do nacionalista no 70 aniversario do seu pasamento.

A 70 anos da morte de Castelao, cal é o legado do seu pensamento que transcendeu até o día de hoxe? Castelao foi o único que lle deu a Galiza unha formulación teórica. Até ese momento Galiza era un sentimento. Castelao, ademais de sentimento, foi quen de darlle unha formulación política, era o único que chegou a escribir o que poderiamos chamar unha idea do que debía de ser a Galiza e a España do futuro. Por que se mantén vixente ese legado de Castelao? Dío el: "Se non pensamos na Galiza, en que pensamos? Pensamos co estómago?". É dicir, se lemos a Castelao, vemos que sabe que Galiza é unha nación, sabe que Galiza é un país de homes libres, mais non gusta nada desas historias fantásticas, desas formulacións máxicas que fan de Galiza algo que non sabemos o que é. El dedícase aos problemas reais da Galiza, e é o único que realmente se centra nese eido e trata de por remedio a esas dificultades Cales son as tarefas máis inmediatas a acometer pola Fundación Castelao? Na Fundación damos a coñecer e estendemos o pensamento de Castelao, e que máis quixeramos nós que facelo máis. Porque co pensamento de Castelao cada un fixo del o que quixo: hai quen fala dunha Galiza independente apoiada no pensamento de Castelao; hai quen fala de Castelao como un personaxe perigosísimo para a unidade española... o que significa que o pensamento de Castelao foi moi pouco comentado e moi pouco lido, e Sempre en Galiza conviña lelo unha vez polo menos. Cales foron os logros da Fundación Castelao nos últimos anos? Dentro da escaseza terríbel de medios que temos, eu penso que fixemos uns cursos moi importantes para estender o pensamento de Castelao coa universidade de Santiago de Compostela, coa Universidade de Vigo, co Consello da Cultura Galega, co Concello de Rianxo, co de Lalín, coa Semana Ourensá de Análise Política... acho que fixemos unha boa ristra de acontecementos sobre Castelao e a súa filosofía e a súa política.


Summary: CIG afirma que o empresario incorreu en "amezas, coaccións, presións e mesmo actitudes de agresividade física, de maneira moi especial con mulleres" para evitar que a central nacionalista tivese representación.

O propietario da franquía de McDonald´s en Ourense, Esteban Cuesta, foi condenado polo Xulgado de Instrución número 1 de Ourense por un delito leve de ameazas e outro lesións a dúas traballadoras do establecemento que rexenta no Fonsillón, segundo informa a CIG. Os feitos polos que agora é condenado, explica o sindicato, aconteceron en abril durante o proceso de eleccións sindicais que se levou a cabo na empresa. Dos tres delegados escollidos, dous foron da CIG. Segundo explican dende a Unión Comarcal da CIG de Ourense, Esteban Cuesta empregouse a fondo en impedir por todos os medios que a central nacionalista obtivera representación sindical da empresa, e utilizou todo tipo de métodos para tal fin: "amezas, coaccións, presións e mesmo actitudes de agresividade física, de maneira moi especial con mulleres". Dúas delas denunciaron ante a Policía os feitos, o que derivou en xuízo e posterior condena. "É de salientar que son varias as persoas que na actualidade están de baixa médica por fortes síntomas de ansiedade como consecuencia desta presión", lembran dende a CIG. "Dende a CIG farémoslle chegar esta sentenza á Fiscalía a fin de que a teña en conta como proba documental; tamén nos dirixiremos á matriz de McDonald´s España en Madrid para reclamarlle medidas cautelares contra o seu franquiciado e pedirémoslle a retirada da titularidade de dita", explican


Summary: A detención de Aurore Martin en Francia por axentes da Xendarmería para a entregar á garda civil española e ser posta a disposición da Audiencia Nacional está a xerar no país galo un dioivo de críticas, tamén en deputad@s, alcaldesas e alcaldes de partidos como o socialista ou mesmo de UMP, o principal partido da dereita gala.

Aurore Martin é militante de Batasuna, unha organización ilegalizada no Estado español mais totalmente legal en Francia. Aliás, Aurore ten a nacionalidade francesa. Malia estas circunstancias, Aurore vén de ser detida en Maule por xendarmes franceses para ser entregada á garda civil española, corpo que a porá á disposición de Audiencia Nacional, que a relaciona cun dos múltiples procesos deste tribunal español contra o tecido de organizacións políticas da esquerda abertzale. En concreto, Aurore Martin está imputada polo sumario 4/08. Outra causa de motivación política dirixida no seu día por Baltasar Garzón en que nun principio foron imputadas 43 persoas pola súa relación con ANV, EHAK-PCTV e con outras formacións políticas presuntamente vencelladas a Batasuna, declarada ilegal polos tribunais españois en 2003. Mais na Francia, Batasuna é legal. Garzón, porén, acusou a Martin de tentar organizar Batasuna nas provincias vascas baixo sobernaía española. Aurore Martin é militante de Batasuna, unha organización ilegalizada no Estado español mais totalmente legal en Francia. Aliás, Aurore ten a nacionalidade francesa A esquerda gala critica a actuación e elect@s da dereita, tamén A detención de Martin xerou unha vaga de reaccións. Non só en Euskal Herria, onde diferentes colectivos e organizacións políticas criticaron esta actuación. Senón tamén en Francia. Así, tanto Partido Comunista como o Partido Socialista, para alén doutras formacións e colectivos. E mesmo desde a gaullista UMP, que é a organización do ex-presidente Sarkozy, vari@s elect@s amosaron a súa disconformidade coa detención. Senador@s, deputad@s e representantes institucionais de organismos da zona de Iparralde (O País Vasco baixo soberanía francesa) tamén se sumaron ao rexeitamento a esta actuación, incidindo en que non ten sentido ningún no actual escenario político e social, para alén de lembrar que Batasuna é legal en Francia. Protexida por 5.000 solidari@s Non é a primeira vez que a xendarmería francesa intenta deter a Aurore Martin para a poñer en mans da Audiencia Nacional española. Tentouno en Baiona en xuño de 2011. Mais foille imposíbel, pois a vila foi tomada por milleiros de solidari@s que lograron que Aurore, que xa estaba esposada pola xendarmeria, ficase en liberdade. Entre a maré solidaria había veciñ@s, militantes e simpatizantes da esquerda abertzale e representantes de colectivos sociais, ambientais, ou culturais para alén de representantes institucionais de diferentes partidos franceses.


Summary: A queixa foi recollida pola Liña do Galego. A Mesa lembra que a Axencia Tributaria é unha administracións que acumula varias protestas neste sentido.

A Liña do Galego recibiu unha nova queixa referida á Axencia Tributaria. Segundo relata A Mesa pola Normalización Lingüística, un contribuínte denunciaba que por primeira vez desde que facía a declaración, recibiu o borrador do IRPF en español malia escoller sempre a opción lingüística en galego. "Cando chamou ao teléfono de información xeral para comunicar a incidencia, a operadora que lle atendeu á chamada preguntoulle, nun ton desagradábel segundo relata o usuario, se non entendía o español. Recordóuselle que existen uns dereitos lingüísticos e a operadora respondeu que "la Constitución española fija el deber de conocer el castellano" e acto seguido limitouse a indicarlle que presentase unha queixa na oficina da Axencia Tributaria máis próxima". A semana pasada isto xa acontecía con outro usuario de Facenda ao que se lle negaba tamén facer os seus trámites no seu idioma, engaden desde A Mesa. A organización sinala que a Axencia Tributaria "é unha das administracións que máis negan a posibilidade de uso do galego ás e aos contribuíntes que queren usar a súa lingua nos formularios dispoñíbeis e teñen que dirixilos de novo á marxe dos oficiais". Marcos Maceira, presidente da Mesa, afirma que este tipo de feitos "demostra que a Axencia Tributaria non ten ningún interese nin en cumprir a legalidade nin en dar a mínima opción a usar a lingua propia en trámites que ademais son absolutamente obrigatorios".