Summary: O Marumasat II foi lanzado este martes dende Ordes, caendo tres horas e media despois preto de Lalín. No seu interior levaba unha miñoca, mostras de saliva ou sementes de faba, cos que agora os alumnos e alumnas dos centros de ensino participantes realizarán experimentos

Chegou o día. Despois de dous aprazamentos por mor das condicións meteorolóxicas adversas (nomeadamente os fortes ventos), por fin este martes puido lanzarse ao espazo o Marumasat II, a sonda construída polos alumnos e alumnas do IES Maruxa Mallo (Ordes), o IES Miraflores (Oleiros) e o IES Marco do Camballón (Vila de Cruces), agrupados na Axencia Espacial Escolar Galega (a NOSA).Ante un gran numero de alumnos e alumnas, mestres e mestras e medios de comunicación, reunidos no IES Maruxa Mallo (Ordes), o aparello elevouse ata o ceo grazas a un gran globo de helio, que fixo que a sonda acadase os 33 mil metros de altura, caendo tres horas e media despois no lugar de Puxallos (Lalín), preto do lugar previsto. Alí a sonda foi recollida por un equipo integrado por alumnos e alumnas dos tres centros, que comprobaron que conservaba a súa integridade e que os equipos que transportaba se atopaban en boas condicións (pódese ver aquí o vídeo gravado no momento da súa recuperación).A sonda gravou imaxes durante o seu ascenso, ao igual que xa fixera na experiencia levada a cabo o pasado ano. Ademais, o proxecto desenvolvido polo alumnado dos tres centros buscaba recoller información sobre a capa de ozono a través da ferramenta integrada Datalogger ozono. Ademais, na sonda viaxaron tamén sementes de fabas, miñocas e unha mostra de saliva, cos que os rapaces e rapazas realizarán experimentos científicos nos vindeiros días.Segunda experiencia con éxitoXa o pasado ano os alumnos e alumnas de 3º de ESO do ordense IES Maruxa Mallo levaron a cabo -coa colaboración de Meteogalicia- un primeiro lanzamento do MarumaSat. A iniciativa fora impulsada por tres mestres do centro: Raquel Rendo (profesora de Tecnoloxía), Xosé Díaz (de Matemáticas) e Xosé Manuel Fernández (de Lingua Galega). Neste curso Raquel Rendo dá clases en Oleiros e Xosé Díaz en Vila de Cruces. Isto, lonxe de impedir a continuidade do proxecto, fixo que se ampliase, implicando tamén a estes dous centros e permitindo o traballo conxunto entre o alumnado dos tres institutos, que conformaron a Axencia Espacial Escolar.Hai unhas semanas falabamos con Sara Castro, alumna do IES de Ordes, unha das responsables do grupo de Comunicación do proxecto. Castro destacaba o valor formativo desta actividade, non só pola aprendizaxe concreta na construción da sonda e do proceso que levará ao seu ascenso á estratosfera (na que as ciencias e as matemáticas son fundamentais), senón pola experiencia de traballo práctico e de traballo en equipo: "Estudar nun instituto non é só memorizar textos ou facer exames. Con este tipo de proxectos prácticos aprendemos moitas máis cousas. Son iniciativas que espertan a nosa creatividade e axudan a saber traballar en equipo. Axudan a xente, ademais, a descubrir o que lles gusta e a decidir que camiño queren seguir".


Summary: Será esta sexta feira, ás 16:00 horas, e canda o líder boliviano, participa Ana Pontón, nun acto moderado por Ana Miranda.

A Fundación Galiza Sempre e a Fundación Coppieters organizan para esta sexta feira, día 19, ás 16 :00 horas o cuarto encontro do ciclo 'Diálogos desde a Periferia'. O ciclo ten como obxectivo achegar referencias no eido do soberanismo, da esquerda e dos movementos emancipatorios a Galiza. Este cuarto encontro leva por título 'Pobos e solidariedade: Galiza e América Latina.' Nel estará o ex presidente de Bolivia, Evo Morales, afastado do goberno por un golpe de estado a finais do 2019. Evo, manterá unha conversa con Ana Pontón, portavoz BNG e candidata ás Eleccións da Xunta, nun acto no que se reservará un tempo para respostar ás preguntas do público. O encontro estará moderado por Ana Miranda, portavoz do BNG no Parlamento Europeo. O encontro poderá seguirse en directo desde a canle de Facebook da Fundación Galiza Sempre: fb.com/fundacion.galizasempre


Summary: 5.112.658 persoas están chamadas a votar e decidir quen gobernará os vindeiros dous anos.

Perdida Catalunya para os partidos estatais, a Comunidade de Madrid é o seu obxectivo máis prezado tanto polo volume do seu orzamento (20.072 millóns de euros en 2019, o último aprobado) como pola súa influencia nun Estado pensado arredor da capital. A proba disto é que en Madrid atópanse amais das institucións autonómicas: o Congreso, o Senado, a sede da Presidencia do Goberno e da monarquía, todos os Ministerios, o Tribunal Supremo, o Constitucional e o de Contas; as sedes da Policía e a Guardia Civil; o Instituto Cervantes; as sedes das empresas públicas.... As eleccións do 4 de maio foron convocadas o 10 de marzo despois das mocións de censura en Murcia polo suposto temor de Isabel Díaz Ayuso a que Ciudadanos repetira a mesma xogada en Madrid. A convocatoria supón para o PP a oportunidade de absorber o electorado de Ciudadanos, que corre o risco de desaparecer da Asamblea se non acada o 5% dos votos, o mínimo esixido para entrar no hemiciclo. Candidaturas O PSOE candidata a Ángel Gabilondo, para o cal estas serán as súas terceiras eleccións dende o seu debut en 2015 co mesmo resultado de 4 anos despois: 37 deputadas. A caída de voto do PP permitiulle gañar as eleccións de maio de 2019 con 7 escanos de vantaxe por riba de Ayuso, mais o pacto previsto entre dereita e extrema dereita levouno a tirar a toalla e ceder o protagonismo dende practicamente o día das eleccións á candidata do PP. Gabilondo afirma que entraría nun goberno de coalición con Ciudadanos e Más Madrid, mais non con Podemos. Polo PP, Díaz Ayuso aspira a deixar a Ciudadanos sen representación e consolidarse nun goberno sostido por Vox; deixouno claro na presentación da súa candidatura, na que presentou ao actor Toni Cantó, "unha das persoas que proviñan de Ciudadanos e que non será a única" sentenciou Ayuso. Cantó comeza a súa cuarta etapa política despois de militar en Vecinos por Torrelodones, UPyD e Ciudadanos até hai dúas semanas. O fío principal da súa campaña é buscar polarizar a súa candidatura coa de Pablo Iglesias. Ciudadanos foi a terceira forza nas pasadas eleccións, a pesar da vicepresidencia de Ignacio Aguado e a vicealcaldía de Begoña Villacís no concello, non foron capaces de evitar a onda expansiva da caída a nivel estatal, até o punto de verse Aguado forzado a renunciar a recuncar como candidato para frear a rebelión interna contra Inés Arrimadas. Nestas eleccións presenta a Edmundo Bal, até o de agora voceiro adxunto de Ciudadanos no Congreso e deputado dende abril de 2019. Nas súas declaracións públicas apuntan a reeditar o acordo co PP. Monica García, a candidata de Más Madrid busca impulsar unha coalición de centro-esquerda no caso de que Ayuso non acade maioría absoluta xunto con Cs e Vox. É deputada na Asemblea de Madrid dende 2015, primeiro por Podemos -onde chegou a presidir o grupo parlamentario- e dende 2019 pola candidatura impulsada por Íñigo Errejon, que obtivo 20 deputados. García convertiuse na voceira adxunta do grupo cando Errejón marchou ao Congreso. García é médica na sanidade pública, dende a Asemblea criticou as políticas sanitarias de Ayuso, con especial énfase durante a pandemia, na que Madrid se converteu no foco principal. O xa ex vicepresidente segundo do Goberno español, Pablo Iglesias, lanzou a súa candidatura cando as enquisas apuntaban que Podemos non chegar ía ao 5% mínimo, no seu lugar de nacemento e de onde proceden a maioría dos seus cadros políticos. No 2019 conseguiron superalo por só o 0.6% do voto, cando acadaron 7 escanos como última forza con representación na Asemblea de Madrid. Defende un goberno de coalición co PSOE e Más Madrid.


Summary: CIG lembra que as mobilizacións e denuncias perante Inspección de Traballo foron as que obrigaron á empresa a ter que dar este paso.

O grupo Coren anunciou que ía incorporar ao seu cadro de persoal como traballadores e traballadoras por conta allea ao máis dos mil falsos autónomos que prestan servizo en todos os seus centros de traballo (Coren, Frigolouro, Novafrigsa, etc.) a través da falsa cooperativa Servicarne. A secretaria nacional da FGAMT-CIG, Dores Martínez, afirma que esta decisión chega como consecuencia da loita do persoal falso autónomo organizado na CIG e da intensa campaña de denuncias tramitadas pola central nacionalista na Inspección de Traballo, que obrigou as empresas a dalo de alta no réxime xeral da Seguridade Social. Martínez sinala que o anuncio feito onte polo grupo Coren non fai parte de ningún trato de favor cara a estes empregados, "senón que a empresa vese obrigada a facelo para cumprir coa legalidade, unha vez que fracasou o seu intento de lograr que a Inspección paralizase o expediente mentres Coren e as outras empresas recorrían a decisión". "A partir de agora temos que ver como seguimos avanzando na regularización deste persoal e na mellora das súas condicións laborais: é necesario regularizar a xornada, establecer horarios de traballo, fixar os días de descanso semanais, aplicar o convenio colectivo en todos os seus termos, cumprir a lei de riscos laborais, etc".


Summary: O Festival 'Abride a Fiestra' na Casa de Rosalía enche este domingo de propostas, actividades e recoñecementos na previa ao aniversario do pasamento de Rosalía de Castro.

Rosalía segue a haber só unha. Polo menos para as miles e miles de rosalíans que hai por todo o mundo e que teñen na Casa da Matanza de Padrón a súa particular 'Meca'. "Abride a fiestra que quero ver o mar" foron, segundo a versión da súa filla Gala, as últimas palabras de Rosalía de Castro antes de morrer en 1885. 'Abride a Fiestra' é o nome do festival que decorre na Casa de Rosalía esta fin de semana previo ao 15 de xullo, data de pasamento da escritora, e que ten neste domingo o seu día grande. Entre os protagonistas musicais destas xornadas están Cristina Pato, Davide Salvado, Ugia Pedreira, Secho, Paco Nogueiras e a Coral de Padrón no apartado musical. Hoxe é unha xornada de portas abertas na Casa-Museo, na que ademais de actuacións musicais, unha ludoteca e unha feira con produtos rosalianos, e na que estará presente Nós Diario, haberá visitas guiadas por personaxes coñecidos ou especialistas. Entre as persoas que guiarán polos diferentes cuartos da Casa da Matanza están o escritor Pedro Feijoo, o deseñador Pepe Barro -experto nas imaxes rosalianas-, o ex presidente da RAG Xosé Ramón Barreiro, o profesor Francisco Rodríguez e o estudoso da horta rosaliana, Carlos Dacal. E unha moi especial, protagonizada pola poeta Olga Novo, na que irá recitando poemas propios en cada estancia da casa. A mesmísima Rosalía e o seu marido, Manuel Murguía, participan nesta festa e interactúan cos presentes grazas aos actores afeccionados Ester Formoso e Carlos Ocaña. Outro dos atractivos é a proxección do filme 'Contou Rosalía' de Zenit TV, introducida pola súa directora, Zaza Ceballos. E regresan tamén as regueifas, con dous destacados neste xénero improvisatorio: Lupe Blanco e Kike Estévez. Tamén haberá oferta para toda a familia, con contidos para os máis pequenos da casa: dous espectáculos do cantor Paco Nogueiras: "Brinca Vai" e "Radio Bule Bule"; e unha ludoteca -xestionada por Brazolinda- ao dispor das crianzas e das súas familias. Asemade, presentarase o Libro Escolar de Poesía que publicamos anualmente cos gañadores do Concurso Escolar de Poesía Rosalía de Castro. Dentro do Auditorio haberá presentacións de libros, como 'Cartas a Murguía III', de Xosé Ramón Barreiro e Xosé Luís Axeitos; un relatorio de Carlos Castelao sobre as fotografías de Rosalía e outro do escritor e académico Xosé Luís Méndez Ferrín sobre "Rosalía, A Matanza e Rodríguez del Padrón". Alén disto, Anxo Angueira -presidente da Fundación Rosalía- presentará o vindeiro proxecto da institución: "Amigos/as da Casa de Rosalía". 'Rosa de Galicia' para a familia Villar Granjel A Fundación Rosalía de Castro concederalle a 'Rosa de Galicia' á familia de Xosé Villar Granjel, persoa clave -canda Xosé Mosquera- na recuperación e compra da Casa da Matanza en 1946 co obxectivo de a converter en Casa-Museo. Trátase dunha insignia de ouro co novo deseño da Fundación que foi realizado por Pepe Barro, que recoñece a persoas ou institucións que se significaran na defensa da figura da escritora ou na promoción do legado rosaliano. Esta segunda feira, 15 de xullo, realizarase unha ofrenda floral no cemiterio de Adina, onde Rosalía foi soterrada inicialmente.


Summary: Vigo é a cidade máis cara do Estado español en canto a actos funerarios. Tanto enterramentos como incineracións alcanzan o prezo máis alto a nivel estatal na cidade olívica. No contexto dun aumento das persoas falecidas ao ano de 29% entre 1981 e 2021, o sector funerario galego converteuse no segundo con máis empresas a nivel estatal, con 171, só superado por Andalucía (181), un territorio que ten máis de tres veces a poboación galega.

A estrutura poboacional da Galiza mudou moito desde 1981. Ao longo destas algo máis de catro décadas, a Galiza perdeu 116.267 habitantes, o que implica un descenso superior a 4% das persoas residentes no país. Porén, o cambio demográfico é moi diferente segundo os grupos de idade, o aumento da esperanza de vida e a tendencia de avellentamento fixeron que a poboación galega de 85 ou máis anos experimentara un incremento exponencial. Galiza lidera a mortandade por sinistralidade laboral no Estado Tanto é así que este tramo de idade pasou de 24.851 persoas en 1981 a 136.443 no ano 2021. É dicir, o tramo de maior idade da Galiza multiplicou o seu número cinco veces e media, ou o que é o mesmo, as persoas residentes na Galiza de máis de 84 anos aumentaron 450%. Explicándoo doutra forma, as persoas de 85 ou máis anos pasaron de non chegar a 0,9% da poboación galega en 1981, a representar máis de 5% da mesma en 2021. No caso da poboación de 65 anos ou máis, pasou na Galiza dun total de 377.890 persoas en 1981, a unha cifra de 694.140 en 2021, un aumento de case 84%. Neste contexto, e a pesar do descenso da poboación de 4%, o número de defuncións ao ano na Galiza medrou en 7.445 falecementos, pasando dun total de 25.398 mortes anuais en 1981 a 32.843 en 2021, un incremento superior a 29%. Auxe do sector funerario Segundo o informe Radiografía do sector funerario, realizado pola asociación de servizos funerarios Panasef, a Galiza conta con 171 empresas funerarias das 1.076 a nivel estatal, case 16% do total. Galiza lidera a mortandade por sinistralidade laboral no Estado Desta forma, o peso do número de empresas funerarias galegas no conxunto do Estado é 179% maior que o da poboación, pois na Galiza residían 5,69% do total de habitantes estatais en 2021. Esta sobrerepresentación do sector funerario en comparación co número de habitantes leva á Galiza a ser o segundo territorio do Estado cun maior número de empresas funerarias, tan só superada por Andalucía, que ten 10 máis, un total de 181. Porén, tendo en conta que a poboación andaluza era de 8.465.236 persoas en 2021, máis de tres veces maior que a galega, que era de 2.695.645, pódese percibir a importancia relativa do sector galego. Morrer sae caro na Galiza Segundo un informe publicado este domingo pola Organización de Consumidores e Usuarios (OCU), a cidade de Vigo é a máis cara do Estado español en termos de decesos. Desta forma, un enterramento ten un custo medio de 6.165 euros na cidade olívica, mentres que a cantidade media a nivel estatal, de 3.739 euros, é 62% menor á viguesa. Menos caras saen as defuncións na Coruña, onde se paga unha media de 3.898 euros. Porén, a media estatal segue por baixo (-4,2%) da cifra que alcanza a cidade herculina, que fica entre as 10 máis caras do Estado. Lugo (a outra urbe galega que aparece no estudo) ocupa o posto 16, cunha contía media a pagar por inhumación de 3.596 euros. O sector funerario rexeita a posibilidade dun colapso coma o de Madrid na Galiza Dos custos do servizo funerario, o do cadaleito é o apartado máis caro. A media no ano 2021 situábase nuns 1.200 euros. O prezo do cemiterio, desde a inhumación ás taxas polo aluguer, supuxo case 650 euros. Pola súa parte, o aluguer do tanatorio por 24 horas alcanzou en 2021 un prezo medio de 546 euros. A iso hai que sumar necrolóxicas, moi habituais na Galiza, as flores, o coche fúnebre, a preparación do corpo ou os gastos de persoal, aspectos que teñen contías moi variábeis. En case a totalidade dos casos, a incineración é máis barata que o enterramento. Na Coruña a diferenza chega aos 252 euros, en Vigo, alcanza os 405, e en Lugo, os 430. Do mesmo modo que no caso das inhumacións, a incineración máis cara do Estado español está en Vigo, cunha contía media de 5.760 euros.


Summary: Concentráronse esta quinta feira 7 de novembro nas instalacións da compañía "en solidariedade" coas e os profesionais da televisión valenciá e "en defensa" dos medios de comunicación públicos da Galiza.

"O primeiro que nos sae é a solidariedade polo ataque que sufriron, un atentado contra dereito constitucional a unha información veraz". Así explicou Raquel Lema, presidenta do Comité interempresas da CRTVG, os motivos que levaron @s traballador@s da compañía pública galega a se concentraren esta quinta feira 7 de novembro nas instalacións do ente. Rexeitan o peche de Canal 9 porque "sen medios públicos ese dereito non está garantido" xa que "os intereses que moven unha radio e unha televisión privadas son outros". Namentres Lema facía estas declaracións á prensa que se achegou até San Marcos --unicamente TVE, TVG e Sermos Galiza-- o resto de traballador@s manifestaron o seu descontento coa "arroutada" do PP na Generalitat Valenciana con lemas como O público é servizo, o privado beneficio ou A valenciana non se pecha. Aliás, sostiñan cartaces en que se podía ler o hastag empregado na rede social Twitter contra o desmantelamento da canle valenciá: #RTVVnoestanca. A CRTVG, "saneada e con audiencia" Con todo, a presidenta do Comité interempresas da CRTVG explicou tamén que "non nos damos por aludidos" se o que pretende o PP alentando o feche de Canal 9 é que o resto dos entes públicos territoriais poñan as barbas a remollo. O propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, dixo que o modelo na Galiza é "absolutamente diferente" do de Valencia xa que namentres a televisión que queren pechar acumulaba unha "enorme" débeda de 1.200 millóns de euros e "unha baixada na cota de pantalla", a TVG "está saneada, non ten débeda e acaba o ano en equilibrio orzamentario" para alén de ser a segunda canle territorial con máis audiencia. Dixo Feijóo que "o que fixo o meu colega Fabra --en referencia a Alberto Fabra, presidente da Generalitat Valenciana-- é evidente que o faría o presidente da Xunta en circunstancias semellantes", mais non dixo ren das responsabilidades do seu partido, o PP, na xestión deste ente público. Tamén se manifestou TVE na Galiza Ao protesto, reivindicativo e solidario, d@s traballador@s da CRTVG uníronse tamén @s da delegación da televisión española na Galiza. "Todos os españois acabamos de perder un dereito constitucional como é o da información", declarou Manuel Mirón, integrante do comité de emrpesa do centro territorial da RTVE no noso País. Concluíu destacando que "o dereito á información veraz" que garanten as televisión públicas "está por riba de calquera capataz e de calquera partido político".


Summary: Era 27 de decembro de 2020, ano que pasará á historia polo impacto da pandemia en todo o mundo, cando Nieves Cabo se converteu na primeira galega en recibir unha dose da vacina contra o coronavirus. Agora, este 21 de setembro, recibirá a terceira dose de Pfizer que o Sergas comezará a administrar ás e aos usuarios de residencias de maiores

Con 82 anos Nieves Cabo foi a primeira persoa en ser vacinada na Galiza contra a Covid-19. Aconteceu o pasado 27 de decembro de 2020. Agora, esta terza feira, 21 de setembro, Cabo recibirá a terceira dose da vacina (de Pfizer), a dose 'extra' que o Servizo Galego de Saúde (Sergas) comezará a administrar ás e aos usuarios de residencias de maiores como parte do colectivo 'vulnerábel' en que se centrarán os reforzos inmunolóxicos contra a Covid-19. Fontes do Goberno galego confirmaron que está prevista a picada para as 10 horas desta terza feira, na residencia Porta do Camiño, en Santiago de Compostela, onde xa recibiu as dúas doses da vacina en plena terceira onda do coronavirus. A propia Xuna avanzou este 21 de setembro o inicio inminente da administración das terceiras doses, que estarán centradas no colectivo de maiores e nas persoas con algunhas patoloxías previas, como as transplantadas. Será nunha xornada, a desta terza, en que o comité clínico que asesora a Xunta na toma de decisións da pandemia volverá reunirse para avaliar os fitos da vacinación, que na Galiza sitúan en 90% a poboación albo inmunizada, e para avanzar no documento que rexerá este outono e inverno. Tamén en días pasados o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feizoo, mostrou as súas cautelas ante a época do ano na que se producen máis enfermidades respiratorias, pola meteoroloxía propia do outono e inverno con temperaturas máis baixas. Por tanto, advertiu de que hai que adecuar as posíbeis afeccións propias da época a un novo escenario da Covid-19 en que o virus permanece aínda con máis de 2.000 casos activos polo momento na Galiza, mais cuns índices de inmunización elevados. Entre outras cuestións queda por resolver se se 'rescata' o uso do certificado Covid-19, avalado agora polo Tribunal Supremo, para determinadas actividades ou situacións epidemiolóxicas. A Xunta é partidaria de empregar o certificado Covid-19 para acceder a determinadas actividades e expono para a recuperación do lecer nocturno. Neste sentido, hostaleiros apostaron pola súa implantación para poder recuperar máis a súa actividade. Todo iso, despois da primeira fin de semana de aplicación dos dous niveis na hostalaría, en que o grao de medidas implantadas determinan as capacidades e a posibilidade de abrir ou non as barras dos bares, iso si, de momento de uso unipersoal ou cun máximo de dúas persoas sempre que sexan conviventes.


Summary: Esa é a ratio de asuntos xudiciais que manexa o Xulgado de Violencia da cidade olívica. A maxistrada pide máis recursos perante "denuncias gravísimas" e unha vaga que tilda de "brutal".

Entre setembro e outubro de 2015 foron asasinadas na comarca de Vigo tres mulleres pola violencia machista: Divina Mendes, Silvina de Oliveira e María José Rodrígues. A cifra oficial na Galiza ascende a seis. Para alén diso, o Xulgado de Violencia sobre a Muller de Vigo --o único especializado na Galiza xunto cunha sala da Coruña-- rexistrou no que vai de ano 860 casos novos, ou o que é o mesmo tres ao día. Segundo recolle o diario local Faro de Vigo a maxistrada titular, Paz Figueira, solicitou hai tres meses perante a Sala de Goberno do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) que lle foran concedidos reforzos para facer fronte a unha "vaga brutal" de "denuncias gravísimas" por violencia machista que ultrapasan a capacidade e recursos do xulgado. Porén, até o momento non recibiu resposta. A xuíza Paz Filgueira advirte dunha "vaga brutal" de denuncias "gravísimas" na comarca de Vigo Figueira, recolle o xornal, asegura que "o risco é elevadísimo" pois, "malia haber menos denuncias que no 2013, uns 300 asuntos menos, trátase de denuncias gravísimas". Así as cousas, supón un 3% máis do que o pasado ano, aseguran desde o tribunal. Asemade, a xuíza advirte do perigo que atinxe a moitas das mulleres denunciantes razón pola que está a ditar nove de cada dez ordes de protección solicitadas. Aos casos específicos engádense a tramitación de casos propios dos xulgados de familia nos casos de divorcio ou mesmo novas competencias derivadas da reforma da Lei Orgánica do Poder Xudicial como os delitos por quebrantamento de ordes de afastamento e protección que até o de agora partillaban cos xulgados de instrución, por exemplo.


Summary: A Audiencia de Pontevedra ve probado que Prado Bugallo, a súa filla, a súa ex-esposa a súa ex-cuñada e o seu socio branquearon cartos do narcotráfico a través dun entramado construído sobre a Inmobiliaria San Saturnino, que ordena disolver

No ano 1985 dous matrimonios constituíron en Cambados a Inmobiliaria San Saturnino e nomearon como administrador-xerente da empresa a José Ramón Prado Bugallo, Sito Miñanco. Entre as fundadoras da compañía estaba quen daquela era cuñada do que tornaría nun dos narcotraficantes galegos máis coñecidos. Apenas dous anos despois, en 1987, os socios de San Saturnino transferíronlle por 8 millóns de pesetas -algo menos de 50.000 euros- todas as participacións da inmobiliaria á daquela esposa de Sito Miñanco, quen tras varias ampliacións de capital pasaría en 1991 a ser administradora da empresa, xusto cando Prado Bugallo cesou no posto. Antes, en 1988, Inmobiliaria San Saturnino participara na constitución doutra empresa inmobiliaria, Jolva, ao 50% cun socio de Miñanco.A Audiencia de Pontevedra considera probado que Sito Miñanco, a súa filla, a súa ex-esposa a súa ex-cuñada e o seu socio branquearon cartos do narcotráfico a través dun entramado construído sobre a Inmobiliaria San Saturnino, que ordena disolverEstes foron, segundo sentenza ditada o pasado 25 de xaneiro pola Sección Segunda da Audiencia Provincial de Pontevedra, os xermolos empresariais dun entramado construído coa "finalidade de que os importantes e cuantiosos beneficios tirados" por Miñanco "das súas actividades delituosas relacionadas co tráfico de drogas se puidesen incorporar ao mercado dun xeito natural e legal". Isto é, para branquear cartos procedentes da droga que durante o procedemento xudicial foron cifrados nuns 10 millóns. Por estes delitos que considera probados o tribunal impón a Sito Miñanco unha condena de catro anos de cadea e seis millóns de multa, a mesma que recae sobre a súa primeira esposa, unha das súas fillas, a súa ex-cuñada e o devandito socio.Aínda que durante o xuízo Prado Bugallo negou os delitos, atribuíu o seu patrimonio deses anos á venda de tabaco -"ata 1991 non toquei nada que non fose tabaco", defendeu ante os maxistrados- e afirmou que non exerceu labores de xestión da inmobiliaria, na que se limitaba a "asinar"; a Audiencia considera que tanto el como o seu socio "coñecían perfectamente", porque "eles mesmos os obtiveran", que os cartos procedían da droga. E o resto de condenadas, asemade, "non podían ignorar e mesmo sabían de sobra que os cartos que empregaban (...) tiñan a sáu orixe nas actividades delituosas do seu ex-marido, ex-cuñado e pai". O tribunal cre que quedou "nidiamente ao descuberto" o branqueo de cartos procedentes da droga mediante "un conxunto e empresas e sociedades instrumentais"Sempre segundo a sentenza, durante os anos 80 e 90 e ata finais do século pasado Inmobiliaria San Saturnino realizou numerosas compras de pisos, naves e predios, directamente e a través de Jolva. Entre as operacións figura tamén unha importante promoción inmobiliaria en Sanxenxo. Nalgúns casos subscribiu préstamos bancarios que, segundo o tribunal, queda probado que foron sufragados con diñeiro procedente do narcotráfico. "A colocación de cartos de ilícita procedencia no mercado, as mañas despregadas por todos os acusados para disimular a súa orixe delituosa, o regreso do diñeiro logo de ser branqueado mediante tamén a morea de compravendas, préstamos, hipotecas" e "a utilización para todo isto dun conxunto de empresas ou sociedades instrumentais" quedou "nidiamente ao descuberto", conclúe a sentenza.Neste sentido, a Audiencia de Pontevedra coida que non cabe alegar descoñecemento ningún da procedencia dos cartos tampouco no caso da filla e as antigas esposa e cuñada de Miñanco, que non foron quen de "xustificar" mediante ingresos legais e xustificados o seu "desproporcionado incremento patrimonial". A "procedencia ilícita dos cartos era a única que reportaba ingresos tan cuantiosos aos branqueadores" e, "se os ingresos ilícitos non lles daban para manexar tan inxentes cantidades de diñeiro" e "a súa orixe só se explicaba pola relación de todos eles coas actividades delituosas", queda claro para o tribunal que "os bens tiñan, indubidablemente, esa procedencia".A Audiencia ordena a incautación de "todos os bens" logrados con cartos do narcotráfico para "anular calquera vantaxe obtida" mediante os delitos que condenaPor todo isto a Audiencia condenou a Miñanco os seus colaboradores ás devanditas penas de cárcere e multas e, ademais, decreta a disolución da Inmobiliaria San Saturnino. Ao tempo, considera que "procede" a incautación de "todos os bens" logrados, segundo a sentenza, con "cartos procedentes do narcotráfico", toda vez que a súa orixe foi o "Pretendido acceso ao mercado legal e normal do diñeiro" ilícito. A finalidade desta medida, lembra a sentenza, é "a de anular calquera vantaxe obtida" mediante os delitos xulgados.Esta é a terceira condena a Sito Miñanco por delitos ligados ao narcotráfico. Prado Bugallo, actualmente en prisión, xa fora condenado en 1993 a 20 anos de reclusión menor e multa de 205 millóns de pesetas -uns 1,2 millóns de euros- por delitos contra a saúde pública na modalidade de tráfico de drogas, e en 2004 volveu ser condenado por delitos semellantes a outros 16 anos de prisión e 390 millóns de euros de multa.


Summary: O lobo será declarado oficialmente unha especie silvestre protexida nas vindeiras datas, a pesar da forte oposición de, entre outros gobernos territoriais, o galego. Analizamos esta medida da man dos diferentes actores sociais afectados.

A pasada semana, a Comisión Estatal para o Patrimonio Natural e a Biodiversidade acordou incluír o lobo na Listaxe de Especies Silvestres en Réxime de Protección Especial, o que supón a perda da súa condición de animal cinexético e, polo tanto, a prohibición de cazalo. Deste modo, dar morte a un lobo deixará de estar regulado polo artigo 335 do Código Penal e o delito será xulgado en base ao 334, que pode chegar a supor unha pena de prisión de seis meses a dous anos. A medida foi aprobada co voto favorábel da meirande parte dos territorios do Estado, e a pesar da notábel oposición da Galiza, Astúries, Cantabria e Castela e León, onde se concentra 95% da poboación de lobo ibérico. O Goberno galego posicionouse esta cuarta feira manifestamente en contra desta resolución, argumentando que se produciron "irregularidades na tramitación do seu procedemento e na celebración da última comisión do pasado 4 de febreiro (cando se realizou a votación)", debido á "ausencia de criterios obxectivos para a inclusión de especies" na devandita listaxe de animais silvestres protexidos. Neste senso, a Xunta súmase aos outros tres territorios afectados denunciando que "dito acordo é unha proposta, non un acordo, que non da por finalizado o procedemento administrativo". A Administración non descarta acudir á Xustiza para recorrer a decisión. "É preciso defender o sector primario do lobo" Antón Arroxo, presidente da Federación Galega de Caza, expón a Nós Diario os motivos polos que esta medida non sería a solución axeitada: "O status que tiña o lobo xa era suficiente, porque só se permitía a súa caza en situacións moi concretas e puntuais, cando se producían reiterados danos nun territorio", afirma, e salienta que, no último ano, as cazarías autorizadas "contáronse cos dedos dunha man". Alén de cazador, Arroxo é licenciado en Bioloxía, e asegura defender a caza "excepcional" desta especie "pensando no ben das e os gandeiros". Considera "imprescindíbel" o labor de prevención e as indemnizacións polos danos ocasionados polo lobo, mais matiza: "Na montaña lucense, onde eu resido, fechar as fincas e pór valados de grande altura non soluciona o problema, e o que nós pedimos é poder defender o sector primario nestes casos concretos nos que a prevención non é suficiente. O rural está cada vez máis abandonado e as axudas económicas son insuficientes", relata, facendo fincapé en que o lobo é o "buque insignia da Galiza" e "non ten ningún interese cinexético" para as e os cazadores. "Os datos do censo aconsellan a protección" "A inclusión na listaxe de especies silvestres protexidas ábrese como unha oportunidade", relata, en declaracións a este xornal, o biólogo Martiño Nercellas, da Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega). Para el, é imprescindíbel que a o Goberno galego, "no lugar de andar a enredar", traballe para "trasladar á práctica" o que implica a protección do lobo. "A Xunta di que a poboación do lobo aumentou en base aos datos de avisos e danos, mais os datos do censo de 2015, comparando co anterior de 2003, indican que nin medrou nin minguou dun modo claro", argumenta. O gandeiro Xosé García Freire, de Mañente (Pantón), indica que o problema "non é nin o lobo nin o xabarín, senón a Administración", xa que os animais "só atopan eucalipto nos montes" e non teñen nin presas que cazar, nin un ecosistema axeitado no que asentarse. Tamén lamenta a "tardanza" dunhas indemnizacións por danos que considera "insuficientes", mais apunta tamén á importancia de "protexer o gando e mantelo agrupado", e non "diseminado polo monte". Pola súa banda, o biólogo Manuel Pedrosa, director do documental Entre pastores e lobos, bota en falta un debate "menos polarizado" sobre a materia: "O lobo vivo e o gandeiro protexido, esa é a solución", expón, ao tempo que apunta que "que haxa máis ataques non supón que haxa máis lobos". Neste senso, advirte a "escaseza de presas" que ten o animal polo "exceso da caza" e a "perda do seu hábitat natural".


Summary: En 2006 Ignacio Ramonet deu ao prelo o libro de conversas Fidel Castro. Biografía a 2 voces (editorial Debate, Barcelona). O intelectual de esquerdas de orixe galega denuncia agora que a partir dese momento foi vítima dunha persecución, unha nova caza de bruxas. Asegura ter sido censurado consecutivamente por El País, La Voz de Galicia, a radio pública France Culture e Le Monde.

Após a morte de Fidel Castro, o exército mediático da direita internacional atacou o líder cubano, entre outros argumentos, coa inevitábel cantinela de que encabezaba unha ditadura que reprime os intelectuais críticos. A campaña anticastrista desatada imediatamente após a desaparición física do comandante -que non deixa de ser continuación da que ininterrumpidamente se abriu após os revolucionarios chegaren vitoriosos á Habana en xaneiro de 1959- provocou a resposta dun dos intelectuais do mundo occidental que mellor coñecen a realidade da illa e que tiveron maior contacto con Fidel Castro, o galego Ignacio Ramonet, escritor, xornalista, ex director de Le Monde Diplomatique e actual responsábel da súa edición en español. Ramonet, nun artigo que circula por internet e que acaba de ser pendurado no blogue de Silvio Rodríguez, cualifica de "infamias" os ataques que se estiveron a deitar "nalgúns grandes meios occidentais" contra Cuba. E como a mellor defensa é un ataque, o xornalista nado en Redondela en 1943 e criado en Tanger decide contar unha vella historia de represión contra un intelectual, que o ten a el como damnificado e que non se desenvolve na maior das Antillas, senón na vella Europa. Todo comezou en 2006 cando o escritor dá ao prelo o resultado de varias conversas con Fidel Castro, un volume titulado Fidel Castro. Biografía a dúas voces ou tamén Cen horas con Fidel, libro editado por Debate en Barcelona. "Inmediatamente fun atacado. E comezou a represión", escrebe Ramonet. O primeiro ataque, afirma, veu do grupo PRISA. "O diario El País (Madrid), no que até entón eu escribía regularmente nas súas páxinas de opinión, sancionoume. Cesou de me publicar. Sen me oferecer explicación ningunha. E non só iso, senón que -na mellor tradición estalinista- o meu nome desapareceu das súas páxinas. Borrado. Non se voltou a reseñar un libro meu, nen se fixo nunca máis mención algunha de actividade intelectual miña. Nada. Suprimido. Censurado. Un historiador do futuro que procurase o meu nome nas columnas do diario El País deduciría que falecín hai unha década...". "O diario El País (Madrid), no que até entón eu escribía regularmente nas súas páxinas de opinión, sancionoume. Cesou de me publicar. Sen me oferecer explicación ningunha" La Voz de Galicia tamén se tería sumado ao xuízo sumarísimo contra Ramonet. "O mesmo na Voz de Galicia, diario no que eu escribía tamén, desde había anos, unha columna semanal titulada Res Pública. A raíz da edición do meu libro e sen tampouco a mínima excusa, reprimíronme. Deixaron de publicar as miñas crónicas. Da noite á mañá: censura total. Ao igual que en El País, ninguneo absoluto. Tratamento de apestado. Xamais, a partir de entón, a mínima alusión a calquera actividade miña". E acrescenta: "Como en toda ditadura ideolóxica, a mellor maneira de executar un intelectual consiste en facelo 'desaparecer' do espazo mediático para 'matalo' simbolicamente. Hitler fíxoo. Stalin fíxoo. Franco fíxoo. Os diarios El País e La Voz de Galicia fixérono conmigo". Na Franza berce da Revolución de 1789 e da Ilustración, de Descartes e Voltaire, o trato que os meios deron a Ramonet foi distinto? Pois vai ser que non: "En Franza ocorreume outro tanto. En canto as editoriais Fayard e Galilée editaron o meu libro Fidel Castro. Biographie à deux voix", en 2007, a represión abateuse de imediato contra min". Refere Ramonet que tería sido expulso da radio Pública France Culture, na que dirixía un programa semanal de política internacional -"é imposíbel que vosté, amigo dun tirano, continúe a se expresar nas nosas ondas", teríalle dito a directora da emisora- e na Universidade París-VII o seu reitorado decidía non renovar o contrato ao xornalista galego, que levaba 35 anos impartindo aulas de teoría de comunicación audiovisual nese centro de educación superior. "Como en toda ditadura ideolóxica, a mellor maneira de executar un intelectual consiste en facelo 'desaparecer' do espazo mediático para 'matalo' simbolicamente" Non acabou aí a cousa. No sancta santorum do que nalgún momento foi referente do xornalismo progresista francés, o diario Le Monde, desatáronse tamén as hostilidades contra Ramonet, até o ponto de o presidente da Sociedade de Redactores -naquela altura o accionista principal da empresa- recriminarlle que tivese entrevistado "un ditador", unha práctica que, afirmaba, violaría a ética dese meio. "Citeille de memoria unha lista dunha ducia de auténticos autócratas de África e doutros continentes aos que o diario concedera comparecentemente a palabra durante décadas. 'Non é o mesmo -díxome- Precisamente chámote por iso: os membros da Sociedade de Redactores queren que veñas e nos deas unha explicación". 'Querédesme facer un xuízo. Un 'proceso de Moscova'. Unha 'purga' por desviacionismo ideolóxico. Pois ides ter que asumir a vosa función de inquisidores e de policías políticos e levarme á forza perante o voso tribunal'. Non se atreveron". A caza non ten só Ramonet como albo, e o escritor e xornalista afirma coñecer "en Franza, en España, noutros países europeus, muitos intelectuais e xornalistas condenados ao silencio, á invisibilidade e á marxinalidade por non pensar como o coro feroz dos meios dominantes, por rexeitar o 'dogmatismo anticastrista obrigatorio'". "Isto non ocorreu hai 50 anos nunha lonxincua ditadura poeirenta. Está a pasar agora, nas nosas 'democracias mediáticas'", conclúe Ramonet.


Summary: O candidato do PSOE propuxo a derrogación dalgunhas leis como a de Costas que permitiu a prórroga concedida a Ence.

Pedro Sánchez pronunciou esta terza feira o seu discurso na primeira xornada da sesión de investidura. Fíxoo nun hemiciclo ateigado no que se atopaban, para alén das 350 persoas que compoñen o Congreso, tamén representantes do Senado. Na súa intervención Galiza estivo ausente, non houbo nen unha soa mención para o noso país, como tampouco para ningún outro territorio agás Catalunya da que falou por vez primeira por volta de 30 minutos após comezar. O candidato do PSOE á presidencia do goberno español propuxo "unha España federal nunha Europa federal" O candidato do PSOE á presidencia do goberno español propuxo "unha España federal nunha Europa federal" como solución ao "problema de convivencia" que fixo a "parte da sociedade catalá" desconectar "do noso proxecto común", asegurou. Neste senso, Sánchez comprometeuse a convocar a Comisión bilateral entre a Generalitat e o executivo español e a "reformar a Constitución". Ora ben, aclarou, desde a "legalidade vixente" na procura dun "novo entendemento". Nada novo no discurso do PSOE que fixo fincapé na vontade de escoitar as propostas do Govern catalá en materias que "coinciden con outras Comunidades Autónomas" como a lei de dependencia, políticas de emprego, a reforma da administración local ou a parálise da LOMCE. Durante hora e media de discurso Pedro Sánchez procurou aproximarse ás forzas da esquerda parlamentar ás que insta a se sumar ao pacto asinado con Ciudadanos a prol dun "goberno do cambio". Perante as críticas á súa aproximación coa dereita, o candidato socialista asegurou que "non dá" a suma de escanos das forzas de esqueda para "un goberno só de esquerdas" polo que plantexa un executivo "de forzas progresistas". Sánchez non mencionou un dos elementos chave do acordo con Ciudadanos, a supresión das Deputacións "Estamos obrigados a mesturarnos, a facer mestizaxe ideolóxica", sinalou en referencia a un hipotético acordo. A Ciudadanos dirixiuse directamente para lle agradecer ao seu líder a "valentía" de se ter sumado a un pacto que abrangue máis de dúas centas medidas e que "representa 9 millóns de persoas", afirmou, mais que fica aberto a novas incorporacións. "O grupo parlamentar socialista non aspira a impor nada, non temos liñas vermellas", dixo ao comezo da súa intervención para deseguido lanzar o primeiro dardo a Podemos a quen sinalou que "non ten sentido que forzas con menos apoio axixan o seu programa". Neste senso, tamén lembrou que os 90 escanos obtidos polo PSOE nas eleccións do 20D tornan o seu grupo na "pedra angular" de calquera estrutura de goberno. O candidato do PSOE propuxo derrogar a Lei de Costas Ao grupo de Pablo Iglesias foi destinada boa parte da intervención de Sánchez ao preguntarlle en múltiples ocasións polas razóns de non comezar "a semana que vén" a implementar algunhas das súas propostas de goberno. "As mans do grupo socialista están tendidas", recuncou. Entre a batería de propostas debulladas por Pedro Sánchez durante a primeira xornada de investidura sorprendeu a ausencia da derrogación das Deputacións, un dos elementos chave do acordo asinado con Ciudadanos. Iso e a ausencia de calquera medida dirixida a Galiza, que non foi mencionada en todo o discurso. Así as cousas, Sánchez si avanzou a súa vontade de derrogar a Lei de Costas, a norma que permitiu Rajoy prorrogar en funcións o mantemento de Ence-Elnosa en Lourizán durante 60 anos máis.


Summary: O confinamento non só trouxo malas novas. Desde o 18 de marzo Xurxo Souto acompañounos nas contracapas de Nós Diario con historias da súa biografía emocional, textos breves atravesados pola súa cosmovisión e un certo desexo de percorrer o país "face a face". 'Pangalaica' reúne agora estes "recortes poderosos" nun único volume.

"Aforro calquera intento de comentario intelixente sobre unha situación que non son quen de comprender. Só entendo que este é un bon vagar para compartir historias bonitas, esas que normalmente non adoitamos contar". Eran as lúcidas palabras coas que Xurxo Souto abría sección neste xornal un estraño 18 de marzo no que as rúas ficaban baleiras e aínda aterrabamos naquela realidade do fechamento domiciliario que logo se prolongaría durante meses. Contra a escuridade do presente, el prometíanos a primavera. As dúas chamadas "Estaba un día na hora da sesta, botando unha soneca, e recibín unha chamada de María Obelleiro", conta Souto. Coa pandemia ficaba un oco en Nós Diario, coa cultura parada, e a directora do medio pediulle se podía escribir un pequeno texto. "Como lle teño lei e querenza a Nós Diario, e ademais estaba medio durmido, díxenlle 'Cando empezo?'". Aos dous días estaba na contracapa. "Estaba un día na hora da sesta, botando unha soneca, e recibín unha chamada de María Obelleiro", conta Souto A encarga obrigou a Souto a se mergullar na súa biografía emocional para expresala cunha técnica literaria que ao vocalista dos Diplomáticos lle era nova, segundo el mesmo admite: contar unha historia en tres parágrafos. "Ese xénero tan fermoso, algo moi breve e polo tanto moi requintado e traballado". Era un reto. Foi outra inesperada chamada telefónica, tempo despois, a que fixo posíbel o libro que reúne todas estas pezas breves. Desta volta quen ligaba era Francisco Castro, o director de Galaxia, lector do xornal, que lle propuxo publicalos neste Pangalaica. Recortes poderosos, que agora ve a luz. A brevidade como esencia Foi condición imprescindíbel que o texto non se modificase, polo que as palabras son as mesmas coas que Souto nos acompañou durante as horas máis duras do confinamento. E é que estaba certo de "evitar a tentación de amplialo", pois era xustamente o "desafío" desa brevidade un dos grandes valores destes relatos cativos en verbas, mais poderosos en contido e forma. "Un defecto da miña literatura é que conto uns rollos terríbeis, tendo a estenderme moito. A concreción era un logro que había que manter", asegura Souto "Un defecto da miña literatura é que conto uns rollos terríbeis, tendo a estenderme moito. A concreción era un logro que había que manter", asegura. Só nalgún caso se complementa o orixinal con pequenas notas, a raíz de indicacións sobre as protagonistas dalgún dato a modificar. Porén, si que foi preciso peneirar, pois das máis de 100 colaboracións que o xornalista e músico fixo desde mediados de marzo até finais de agosto -case seis meses, que se di fácil- tiveron que reducir só a 80. Van, aliás, acompañados de imaxes, a maioría fotografías dos álbums familiares das persoas das que fala o autor. Souto deixa testemuño de pequenas historias humanas, retratos escritos das faces coas que foi topando nas súas rutas ao longo do país cos Diplomáticos de Monte Alto, alá polos 90. A estrutura respecta a orde cronolóxica na que foron publicadas, polo que pode trazarse a evolución das súas inquedanzas. Nese tempo, o autor foise decatando de que o que estaba a escribir era a súa propia "cosmovisión da Galiza, a imaxe que teño eu, que non é exactamente igual aos tópicos habituais". Refire entre as súas teses, por exemplo, a "mentira da fronteira entre a aldea e a cidade" ou que "Vigo e Coruña son a mesma urbe". Ademais, os recortes dan conta desoutra máxima que vemos con claridade nas páxinas deste diario: "somos un pobo de artistas". "Esa visión que temos ás veces de nós mesmos como xente apoucada non é así, o noso é un país como todos: creativo", asegura Souto. E destaca, xa desde a propia capa de Pangalaica, o rol das mulleres na cultura, non sempre valorado, coa fuigura de Xosefa de Bastavales, coas súas discípulas: As Garotas da Ribeira, Tupa e Sofía de Labañou. No rego de Manuel María A medida que Souto avanzaba na escrita decatouse tamén de que, inconscientemente, "estaba a seguir o mandato de Manuel María". El mesmo tivo a sorte de coñecelo durante o tempo que o poeta viviu na Coruña e desenvolveu unha relación moi intensa, admirador desa visión que tiña do país "persoa a persoa / face a face". Xurxo Souto coñeceu a Manuel María durante o tempo que o poeta viviu na Coruña e desenvolveu unha relación moi intensa, admirador desa visión que tiña do país "persoa a persoa / face a face" Así o mostra desde o "conxunto olímpico" dos Lirios co que nos abraiaba na primeira entrega, até os ditos sobre o cuco que o ocupan na derradeira. A corrente que atravesa Pangalaica intégrase no que expresan os versos do libreiro: "Aínda teño a esperanza de poder / percorrer unha por unha / todas as parroquias de Galiza / [...] pois non hai tarefa máis urxente, / fermosa, nidia e necesaria". As persoas son as protagonistas destas historias que nos arrodean e nos definen, aínda que sexa desde a óptica tan senlleira de Xurxo Souto. Pois el sabe de contar, sempre desde esa enerxía construtiva que nos arrastra "avante toda" na eterna arroutada do futuro. Ese que construímos, agora e sempre, xuntas.


Summary: Receitas de torta de cabelo de anxo con xamón, salmón recheo en papillota e iogurtes de limón.

—Salmón recheo en papillota Na peixaría deben tirar a espiña central. Como sempre queda algunha espiña, arrancámolas con pinza de depilar até que, ao pasar a man, nin se noten nin pinchen. Úntase con manteiga o papel de aluminio e poñemos o peixe aberto coa pel para abaixo. Sálgase o salmón e úntase con aceite. Nunha metade esténdese unha capa de lascas de xamón, por riba outra de champiñóns laminados e logo outra cos lagostinos ou gambas en anacos. Cérrase o salmón e envólvese en papillota moi fortemente co papel de aluminio. No forno prequente a 180º ásase durante 45 minutos. Retírase o papel e sérvese quente. Notas: Esta receita fornecida pola miña biblioteca gastronómica particular, a miña amiga Ricucha, pódese facer con troita asalmoada grande. —Torta de cabelo de anxo con xamón Facer o cabelo de anxo: No forno a 100º metemos a amolecer a cabaza enteira dúas ou tres horas. Sácase do forno, ponse no vertedoiro e, quente, dáselle un forte golpe ou ábrese cun coitelo para baleirala. Sepárase a polpa da cortiza, retíranse as pebidas. Pésase a polpa. Ponse a cocer a lume manso nunha pota con 1 decilitro de auga, engádese o limón partido á metade, mexendo de cando en cando para que non pegue, cocerá 30 minutos. Bótase o azucre e o pau de canela. De novo, 30 minutos a lume baixo, remexendo. Coa pota tapada, déixase macerar até o día seguinte. Coce de novo unha hora a lume moi manso, mexendo de cando en cando. Ao arrefecer, retírase o limón e o pau de canela. Se hai algún anaco de polpa que non esfiou, desfaise coas mans. Montar a torta: Nun molde, sobre papel de enfornar, estírase a masa, deixando dabondo nas beiras para cerrar a torta. Estendemos unha capa de cabelo, cubrimos coas lascas de xamón partidas en anacos medianos. Dóbranse os lados, estirando a masa para tapar o xamón. Poden ficar anacos sen cubrir. Pintamos a torta co ovo batido. No forno prequente a 200º, enfórnase 45 minutos. Sérvese quente. Notas: A Cucurbita ficifolia (cidreira caiota) dá un froito de forma elipsoide, coa casca verde con manchas brancas, co que se elaboran doces. De sobrar cabelo, embótase cocéndoo a baño maría 30 minutos. Gárdase como unha conserva ou conxélase. Cabe usar cabelo de anxo comercializado. Moito obrigada á nai de Inés, Miguel e Sara por ternos convidado a degustala por primeira vez. —Iogurtes de limón Mestúranse no batedor os iogures, o leite condensado e o zume dos limóns. Repártese a crema en recipientes individuais e deixamos repousar 24 horas no frigorífico. Ao servir, esparexemos por riba da crema un chisco de canela ou serraduras de tona de limón. Notas: Resultan máis saborosos de seren iogures caseiros. E máis cremosos se a base son iogures gregos.


Summary: Ecologistas en Acción estudou os niveis diarios desas partículas nas cidades do Estado entre 18 e 24 de febreiro e pide que se fixen restricións temporais ao tráfico motorizado cando se dean este tipo de situacións.

Unha semana de anticiclón e o habitual alto volume de tráfico motorizado combináronse estes días coa chegada de pó africano na fachada oeste ibérica (de Huelva a Galiza) para provocar que se disparasen os niveis de partículas no aire urbano en moitas cidades do Estado español, entre elas tamén as galegas. Así o indican desde Ecologistas en Acción (EA), que sitúa tres urbes de Galiza: A Coruña, Santiago e Vigo, entre as que superaron o valor límite diario de partículas contaminantes PM10, establecido pola normativa en 50 microgramos por metro cúbico. EA estudou os niveis diarios desas partículas nas cidades do Estado entre 18 e 24 de febreiro. En varias destas cidades, ademais, os niveis de partículas finas (PM2,5) tamén foron moi altos. "A situación máis grave dáse nas cidades que acumulan xa máis de tres días consecutivos por riba do límite legal", indica esta organización, citando as da Coruña e Compostela. A contaminación atmosférica por partículas foi responsábel en 2015 de case 28.000 mortes prematuras no Estado español, segundo o último informe sobre a calidade do aire publicado pola Axencia Europea de Medio Ambiente, citando estudos da Organización Mundial de la Salud (OMS). Ecologistas en Acción pide que se estendan a todas as áreas urbanas afectadas as medidas de redución do tráfico motorizado, convidándoas a seguir exemplo das adoptadas polas autoridades de Asturies e Valladolid.


Summary: As infeccións activas da Covid-19 volven descender até 18.771, ao tempo que os novos positivos fican por baixo do milleiro. Tamén comeza aliviarse a presión sobre os hospitais. O Comité clínico acordou onte recomendar o nivel máximo e alto de restricións a un total de 71 concellos. Até agora eran 60.

O comité clínico que asesora á Xunta na xestión da pandemia da Covid-19, acordou na súa xuntanza da noitiña de onte fixar o nivel máximo de restricións para os concellos de Muros, Baiona, Burela, Foz, Viveiro, Monterroso, Meaño, O Grove e Sanxenxo. Así mesmo, tamén determinou o nivel alto de restricións nos municipios de Cambados, Boiro, O Barco de Valdeorras, A Pobra do Caramiñal, A Coruña, Ames, Arteixo, Cambre, Cariño, Culleredo, Ferrol, Santiago de Compostela, Ortigueira, A Laracha, Betanzos, Sada, Padrón, Teo, Cee, Pontedeume, Lugo, Chantada, Monforte de Lemos, Ourense, Verín, Bueu, A Guarda, Meis, Moaña, Mos, Pontevedra, Ponte Caldelas, O Porriño, Redondela, Soutomaior, Vigo, Melide, Carballo, Fisterra, Oleiros, Ribeira, Cervo, Ribadeo, Avión, Barbadás, O Carballiño, A Illa de Arousa, Vilagarcía de Arousa, Vilanova de Arousa, Marín, Poio, Gondomar, Nigrán, O Rosal, Barro, Portas, Valga, Vilaboa, Salvaterra de Miño, Tui, Xove e Palas de Rei. Medio Ademais, as medidas do nivel medio serán de obrigado cumprimento nos seguintes concellos: Beariz, Boborás, Caldas de Reis, Maceda, Mondoñedo, Oroso, Pereiro de Aguiar, Pontecesures, Sarria, Silleda, Vilalba, Vilamartín de Valdeorras, Vimianzo, Bergondo, A Capela, Carnota, Cedeira, Corcubión, Coristanco, Curtis, Narón, Outes, Rianxo, Celanova, Coles, Monterrei, Pobra de Trives, Riós, A Rúa, Arbo, Cangas, A Lama, Ponteareas, As Neves, As Pontes, Arzúa, Tomiño, Ribadumia, Boqueixón, Laxe, Miño, Muxía, Oza-Cesuras, Neda, Touro, Tordoia, Cospeito, Outeiro de Rei, Xinzo de Limia, Catoira, Cuntis, Mondariz, Salceda de Caselas e Esgos. Os restantes concellos galegos permanecerán no nivel medio baixo. Todas estas medidas entrarán en vigor ás 00:00 horas do vindeiro sábado, 7 de agosto. Evolución A Galiza comeza albiscar a fin da quinta vaga da Covid-19. De feito, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, afirmou que a finais desta semana alcanzará o seu pico máximo. Mais, segundo o último informe publicado pola Consellaría de Sanidade, con datos até as 18 horas de onte, o país atópase aínda en valores moi elevados, cunha incidencia acumulada a 14 días de 665 casos por cada 100.000 habitantes e de 292 a sete días. Malia remitiren levemente nos últimos días após un mes de escalada continua, as infeccións activas sitúanse en 18.771 (36 menos que na xornada anterior). Contaxios Aliás, os novos contaxios volven descender, cun total de 837 no último día (-102), ), ao tempo que a taxa de positividade das Probas Diagnósticas de Infección Activa (PDIA) experimenta unha lixeira baixada até 12%, aínda por riba do limiar de 5% recomendado para dar por controlada a transmisión vírica.


Summary: O sindicato maioritario no ensino público quere que a Xunta negocie dunha vez a resititución de dereitos do persoal docente. En concreto, a devolución do horario lectivo ao profesorado, 18 horas máximas semanais en Secundaria, FP e ensinanzas de réxime especial, e as 21 en Primaria e Infantil. A CIG levou esta cuarta feira a súa reivindicación a San Caetano, onde se concentrou en protesta contra os recortes.

A CIG lembra que eses dereitos que esixe xa foron restutuídos noutras seis comunidades autónomas. "Galiza foi á dianteira nos recortes e agora estamos á cola na devolución dos dereitos roubados", expuxo o secretario nacional de CIG Ensino, Suso Bermello. Para o dirixente sindical, o regreso ás 18 e 21 horas semanais "redundaría nunha mellora da calidade educativa porque o profesorado podería dedicar o seu tempo ao realmente importante, a preparación das clases, ademais de poder ter unha atención máis individualizada". A maiores, sinalou Bermello, unha decisión así "tería un efecto inmediato no aumento de postos de traballo e na redución de profesorado que imparte materias afíns, que neste intre acada cifras escandalosas". "A diminución de ratios e das itinerancias e a perda de postos de traballo ou o aumento da precariedade para o persoal interino e substituto son outros asuntos relevantes que deberían tratarse na mesa sectorial de educación, que a consellaría quere baleirar de contido", engadiu. Representantes sindicais da CIG Ensino aproveitaron para despregar unha faixa reivindicativa no edificio da Consellaría de Educación, rapidamente retirada polos axentes de seguridade.


Summary: Tal e como acontece coa ópera, co ciclismo ou cos deportes de neve, tamén a temporada cinematográfica organízase cada ano en función dunha serie de datas clave e citas ineludibles, que se repiten ciclicamente. Neste calendario, un festival como o Indie Lisboa adquire un interesante valor estratéxico para críticos de medios modestos ou programadores de festivais menores, ademais dun notable atractivo para a cinefilia en xeral. O feito de que o certame lisboeta se celebre só un par de semanas antes de Cannes, propicia que a súa programación inclúa, en gran parte, unha boa escolma da colleita que está a piques de concluír.

Tal e como acontece coa ópera, co ciclismo ou cos deportes de neve, tamén a temporada cinematográfica organízase cada ano en función dunha serie de datas clave e citas ineludibles, que se repiten ciclicamente. O pistoletazo de saída dáse en maio, en Cannes, e o circuíto reiníciase doce meses máis tarde de novo en La Croisette. Logo da ansiada cita francesa, é a quenda de Venecia, Toronto e San Sebastián en setembro, Mar del Plata en novembro e Berlín en febreiro. Tampouco podemos esquecer Karlovy Vary (xullo), Locarno (agosto), Las Palmas (marzo) ou o Bafici (abril). Neste calendario, un festival como o Indie Lisboa adquire un interesante valor estratéxico para críticos de medios modestos ou programadores de festivais menores, ademais dun notable atractivo para a cinefilia en xeral. O feito de que o certame lisboeta se celebre só un par de semanas antes de Cannes, propicia que a súa programación inclúa, en gran parte, unha boa escolma da colleita que está a piques de concluír. Deste xeito, moitos dos filmes que forman parte das súas diversas seccións chegan á capital lusa logo de pasar por algún (ou varios) dos festivais anteriormente mencionados. A selección de longas na Competición Internacional, por exemplo, incluía apenas dúas estreas mundiais (a belga Berlin Telegraph e a alemá Formentera), e nutríase principalmente de películas programadas e mesmo premiadas en Locarno ou, sobre todo, Rotterdam A selección de longas na Competición Internacional, por exemplo, incluía apenas dúas estreas mundiais (a belga Berlin Telegraph e a alemá Formentera), e nutríase principalmente de películas programadas e mesmo premiadas en Locarno ou, sobre todo, Rotterdam. Un dato significativo nesta sección foi a baixa idade media dos seus directores, a maioría deles nacidos na segunda metade dos anos setenta e mesmo nos oitenta. É o caso da chilena Dominga Sotomayor, de vinte e seis anos de idade, e vencedora do Gran Premio Cidade de Lisboa á mellor película con De jueves a domingo, unha admirable road movie que narra, mediante unha notable economía en recursos de narración, realización e produción, a ruptura dunha parella vista a través da ollada da súa filla cativa. A excelente planificación da posta en escena, que aproveita excepcionalmente os numerosos encadres no interior do vehículo familiar, e a eficacia da súa sintética trama, que ten a virtude de suxerir moito máis do que explicita, son as dúas grandes fortalezas desta cinta, sinxela só en aparencia (unha análise pormenorizada dos filmes máis destacados do festival estará dispoñible n'A Cuarta Parede ao longo das próximas semanas). Na sección Observatorio atopamos pesos pesados da envergadura de Abel Ferrara, que presentaba a íntima e espiritual 4:44 Last day on Earth, Todd Solondz (Dark house), Andrea Arnold (Cumbres borrascosas) e o mestre Werner Herzog En contraste coa categoría anterior, na sección Observatorio atopamos pesos pesados da envergadura de Abel Ferrara, que presentaba a íntima e espiritual 4:44 Last day on Earth, Todd Solondz (Dark house), Andrea Arnold (Cumbres borrascosas) e o mestre Werner Herzog, de quen se presentou en Lisboa, logo do seu paso por Toronto, IDFA e Tesalónica, o estremecedor documental Into the abyss. O infatigábel cineasta muniqués reflexiona neste filme sobre o asasinato e a pena de morte a través dun arrepiante e incomprensible homicidio múltiple. Ademais de valerse de documentos audiovisuais do caso, que inclúe vídeos reais da escena do crime filmados pola propia policía, Herzog entrevista, coa súa teimosía e tenacidade características, a todos os implicados no crime, incluíndo ao mozo Michael Perry, condenado como co-autor do crime, poucos días antes de ser executado. Este filme ten a súa continuación no proxecto Death Row, no que o director alemán penetra nunha prisión de máxima seguridade de Texas para entrevistar a condenados a morte. A carón destes reputados cineastas, atopamos tamén na sección Observatorio os últimos traballos de directores consagrados como Lucas Belvaux e Michael Glawogger, así como do ascendente Denis Côté, cuxa sublime obra Bestiaire foi sen dúbida un dos grandes filmes desta edición do Indie Lisboa. A sección Cinema Emerxente deu boa conta das principais tendencias do panorama cinematográfico actual, cun bo feixe de títulos que veñen de triunfar en prestixiosos festivais internacionais, como Alps (premiado en Venecia), do grego Giorgos Lanthimos; El estudiante (premiado en Xixón), do arxentino Santiago Mitre; The loneliest planet (premiado en Las Palmas), da estadounidense de orixe ruso Julia Loktev; Michael (premiado na Viennale), do austríaco Markus Schleinzer; ou Take shelter (premiado en Cannes), do estadounidense Jeff Nichols. Tamén nesta sección foron programadas a extraordinaria e abraiante Nana, de Valérie Massadian, vencedora do premio á mellor Opera Prima en Locarno; e o documental Jesus por um dia, de Helena Inverno e Verónica Castro, gañadora do premio á mellor longametraxe portuguesa desta edición do Indie Lisboa. Completaron o palmarés deste ano Whores' Glory, de Michael Glawogger (Premio do Público); L'estate di Giacomo, de Alessandro Comodin (Premio de distribución TVCine); Meet the Fokkens, de Gabriëlle Provaas e Rob Schröder (Premio Pulsar do Mundo) Completaron o palmarés deste ano Whores' Glory, de Michael Glawogger (Premio do Público); L'estate di Giacomo, de Alessandro Comodin (Premio de distribución TVCine); Meet the Fokkens, de Gabriëlle Provaas e Rob Schröder (Premio Pulsar do Mundo); e as curtametraxes Juku, de Kiro Russo, e Cama de Gato, de Filipa Reis e João Miller Guerra. De baleiro marchou, porén, a que segundo a miña opinión foi a mellor peza de todo o festival: O que arde cura, dirixida por João Rui Guerra da Mata e protagonizada polo cineasta João Pedro Rodrigues. Indie Lisboa dedicou tamén este ano senllas seccións especiais á Viennale, que cumpriu en 2012 a súa quincuaxésima edición, e ao cinema suízo actual, representado por unha selección de filmes do chamado colectivo Bande À Part Films do país helvético. A Cuarta Parede Indie Lisboa


Summary: Coñecese pola súa longa traxectoria política, primeiro no BNG e logo no PSOE, e pola súa condición de economista mais Xoaquín Fernández Leiceaga desvélase agora como escritor coa novela Agosto de memoria e morte que verá a luz neste mes de xullo.

Agosto de memoria é morte é a primeira novela do político e economista Xoaquín Fernández Leiceaga, que verá a luz neste mes de xullo na editorial Xerais. O agosto ao que se refire non é o do 36, aínda que a memoria da novela remita ao tempo da República e o levantamento militar, onde se sitúa o xermolo da trama desta historia de investigación policial. Nado en Noia en 1961, Xoaquín Fernández Leiceaga é un coñecido político que militou primeiro nas filas do nacionalismo -chegando a formar parte dos seus órganos de dirección do BNG- e ocupou cargos como concelleiro en Noia e Santiago e logo pasou, a integrar as listas do PSOE e logo formar parte do goberno municipal da man do alcalde Sánchez Bugallo. Leiceaga foi tamén deputado polo PsdG-PSOE no Parlamento de Galicia ademais de investigador en economía e profesor da Facultade de Económicas da Universidade de Santiago. En Agosto de memoria e morte, o escritor deslócase aos últimos anos do franquismo cunha novela policial na que, ao longo de 344 páxinas, un novo investigador terá que descubrir as causas da morte dun promotor inmobiliario ao que se sumará outro posíbel asasinato. As pesquisas conducirán ao tempo da República e o levantamento militar, tempo da mocidade dos que agora están mortos en estrañas circunstancias. Tarefa do investigador será desenlear o novelo da historia, do relato dos acontecementos e tamén da relación co tempo que lles tocou vivir, o presente e, en especial, o seu pasado. "As feridas que non cauterizan dan sempre problemas e a ideoloxía pode manter aceso demasiado tempo o lume do resentimento. O pasado atrápanos, a memoria retorna... e mata", anuncian desde a editorial para presentar a primeira novela de Xocas.


Summary: Acto político de Galiza Nova en Compostela, onde se rexeitou "a monarquía española" e "todo o que representa" e situou a construción da "República galega" como alternativa ao "réxime" actual.

O 12 de outubro, Día da Hispanidade, nin Galiza nin a mocidade galega teñen nada a celebrar. Eis a mensaxe central do acto político que Galiza Nova organizou en Compostela esta sexta feira e durante o cal se prendeu lume a unha imaxe do monarca español, Filipe VI. "O 12 de outrubro é a celebración dunha masacre. Nós non temos nada que celebrar, Galiza non celebra masacres nin xenocidios", afirmou Navia Rivas, integrante da dirección de Galiza Nova e unha das intervintes no acto. Alberte Fernández, secretario xeral da organización xuvenil nacionalista, sinalou que "rexeitamos este réxime e todo o que representa. A monarquía española representa a continuidade do franquismo". Tamén apuntou que GN aposta en "construir unha sociedade nova na Galiza, na que os nosos dereitos estean garantidos. Non deixaremos de loitar ata conseguir unha Galiza ceibe e popular". A organización considera que este é un "réxime totalmente inxusto", que" mantén á súa cabeza unha institución totalmente anacrónica e que nos condena á dependencia do estado español". Fronte isto, reiteran os mozos e mozas de GN, a aposta é "construír a República da Galiza, na que as mozas poidamos ser verdadeiramente libres".


Summary: O secretario xeral de Podemos na Galiza, Breogán Riobóo, non descarta que a formación política se presente en solitario ás eleccións galegas deste 2016 e relegou que En Marea a un "simple acordo electoral".

Nun informe presentado perante o Consello Cidadán Galego, que foi gravado e enviado aos medios de comunicación, Breogán Riobóo abriu a porta a que Podemos se presente en solitario ás eleccións á Xunta de Galiza. En concreto, presentou tres posibilidades para encarar os comicios. A primeira das opcións pasa por camiñar conxuntamente desde En Marea. A segunda, consistiría en buscar un espazo á marxe de En Marea –entendendo que a coligazón ten que se centrar no Congreso e non pode estar "pendente" das eleccións galegas- e a terceira posibilidade suporía concorrer en solitario como Podemos. Así, Breogán Riobóo expuxo a posibilidade de "camiñar como Podemos Galiza en base aos nosos principios fundacionais e entendendo a fortaleza da organización amosada ao longo da campaña". Para traballar de cara ás eleccións galegas e para organizar a asemblea de Podemos Galiza que terá lugar no mes de febreiro, Breogán Rioboo anunciou que esta segunda feira, 11 de xaneiro, convocou unha reunión coas Secretarías Xerais Municipais. Críticas ao proceso de confluencia en En Marea Respecto do proceso de confluencia nas xerais, o responsábel de Podemos no país admitiu que En Marea tivo "erros" durante a campaña e asegurou que esas eivas "evidencian que temos que reflexionar perante novos desafíos e analizarmos os escenarios abertos". Riobóo relegou a coligazón En Marea a un "simple acordo electoral" Riobóo recoñeceu que o proceso de conversas para a confluencia foi "moi complexo" e que se alongou "demasiado no tempo". Tamén admitiu que "non permitiu unha participación real activa" da sociedade. De aí que relegara a coligazón a un "simple acordo electoral". Ademais, sinalou que a mensaxe da campaña "non foi a mellor", en alusión á busca do "voto explicitamente nacionalista" en detrimento da "transversalidade" de Podemos. "Conseguiuse así chegar ao máximo do voto nacionalista, que entre 1997 e 2001 acadou o BNG", engadiu. Riobóo critica a "sobrerrepresentación dalgunhas organizacións" que fan parte de En Marea Na mesma liña, criticou a "sobrerrepresentación dalgunhas organizacións" que fan parte de En Marea, así como que "moitos actos desenvolvéronse nos formatos da vella política". Hai que lembrar que das seis deputadas electas, dúas fan parte de Podemos -Antón Gómez Reino (nº1 pola Coruña) e Ángela Rodríguez (nº2 por Pontevedra)-, dúas fan parte de Anova -Alexandra Fernández (nº1 por Pontevedra) e Miguel Anxo Fernán Vello (nº1 por Lugo)-, unha fai parte de IU -Yolanda Díaz (nº2 pola Coruña)- e un, supostamente, non representa ningún destes partidos -David Bruzos (nº1 de Ourense en Común). O responsábel político de Podemos na Galiza avogou nunha "nova metodoloxía" no partido que "poña en valor e lexitime" todos os cargos orgánicos e que dinamice os círculos de Podemos.


Summary: Despois de alertar nos últimos días desta posibilidade no caso de que non se reactivase o acordo para o corredor humanitario, as empresas de seguros fechan definitivamente a posibilidade de continuar cos envíos de gran nesta situación.

As empresas aseguradoras que estaban ofrecendo cobertura ás exportacións de gran ucraíno polo corredor humanitario no mar Negro resolveron bloquear novas pólizas para a carga enviada desde o país eslavo, revelou Reuters citando fontes do sector, o que na práctica supón frear a saída de cereais por esa vía. Tres novos buques abandonaron onte os portos ucraínos no mar Negro, sen que estean previstas novas saídas hoxe, indicou o centro de coordinación en Istambul (Turquía). Recep Tayyip Erdogan, o presidente turco e un dos mediadores do acordo, anunciou que falará os próximos días cos seus homólogos en Ucraína, Volodimir Zelenski, e Rusia, Vladimir Putin, para restabelecer as exportacións. Ao tempo, Moscova ratificou que os servizos de seguridade do país apuntan cara aos militares británicos por supervisar e coordinar -xunta Ucraína- o ataque con drons a buques militares e civís que formaban parte do corredor humanitario, o que motivou a retidada do acordo conxunto con Ucraína, Turquía e a Organización das Nacións Unidas (ONU). Esta decisión foi cuestionada polo secretario xeral adxunto da ONU para Asuntos Humanitarios, Martin Griffiths, que asegurou no Consello de Seguridade que "cando os navíos do acordo non están na área, o corredor non ten un status especial". Pola súa parte, Moscova critica que a institución non se implique no cumprimento do pacto, que tamén inclúe a exportación de cereais e fertilizantes procedentes de Rusia, e que, segundo o Kremlin, está bloqueada polos membros da Unión Europea. O bloque comunitario coincidiu con Ucraína en que esta decisión é unha "chantaxe" ao mundo coa fame de por medio. Rusia tamén reiterou que "o Reino Unido está relacionado co ataque terrorista contra infraestruturas enerxéticas internacionais", destacou onte o voceiro do Kremlin, Dimitri Peskov, arredor dos gasodutos Nord Stream 1 e Nord Stream 2, que foron afectados por explosións rexistradas o 26 de setembro. A información sobre a dirección e coordinación británica do ataque contra os gasodutos, que unen Rusia con Alemaña, "debería ser analizada moi detidamente, agardamos esta análise a pesar do silencio inadmisíbel das capitais europeas", insistiu, afirmando que "pensaremos nos próximos pasos". Kíiv recupera subministracións O alcalde de Kíiv, Vitali Klitschko, fixo público que o abastecemento de auga a 350.000 fogares en Kíiv foi recuperado, do mesmo xeito que a subministración de enerxía, que afectara 80% das casas da capital tras os ataques rusos da segunda feira en 10 rexións ucraínas. Klitschko subliñou que continuarán efectuando apagadas "posto que o déficit no sistema eléctrico, despois dos bárbaros ataques do agresor, é importante". Durante a madrugada de onte, catro mísiles rusos impactaron na cidade de Mykolaiv, provocando cando menos o falecemento dunha persoa. Mentres, Sergei Shoigu, ministro de Defensa ruso, sostivo que Ucraína volveu bombardear a zona da central nuclear de Zaporijia, os puntos de evacuación de civís e de distribución de axuda humanitaria. En Khersón, onde as autoridades rusas deran por concluída días atrás a evacuación de 80.000 persoas, ampliouse onte en 15 quilómetros o radio de evacuación, por mor da suposta ameaza de que Ucraína lance un ataque masivo contra o encoro de Kakhovka. No que atinxe á denuncia rusa na ONU de que os militares ucraínos están a preparar un ataque cunha arma nuclear de baixo rendemento para acusar Moscova, o Organismo Internacional de Enerxía Atómica comezou onte a súa inspección en instalacións nucleares controladas polo Goberno de Zelenski. A entidade adiantou que as conclusións iniciais serán transmitidas ao final desta semana, tras aceptar o convite ucraíno para revisar os dous lugares nos que Moscova alegou que estarían a preparar a denominada como "bomba sucia". Finlandia pide acelerar o ingreso na OTAN A primeira ministra finlandesa, Sanna Marin, instou nunha rolda de prensa con mandatarios nórdicos a que Hungría e Turquía aproben canto antes a entrada de Finlandia e Suecia na Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN). Budapest e Ancara son os únicos membros da alianza militar liderada polos Estados Unidos que aínda non ratificaron o seu acceso, que en primeira instancia fora avalado por Turquía a cambio da entrega de kurdas e kurdos que o Executivo de Erdogan considera terroristas, multiplicando as preocupacións polas implicacións a nivel de dereitos humanos do pacto. Arredor desta cuestión, o xornal finlandés Iltalehti revelou que o proxecto de lei para a incorporación á OTAN non inclúe ningunha clase de exclusión, polo que poderían instalarse armas nucleares e bases militares no seu territorio. Fontes de Defensa confirmaron que o compromiso coa alianza militar incluía evitar calquera restrición a este respecto, contrariamente ao declarado por Marin no comezo do proceso. O Centro para o control e a non proliferación de armas estima que os Estados Unidos teñen 100 armas nucleares despregadas en Bélxica, Alemaña, Italia, Países Baixos e Turquía, á vez que Francia e o Reino Unido contan con 400 armas deste tipo despregadas.


Summary: A taxa de créditos dubidosos das familias segue por debaixo do 2% de morosidade, mentres que a das actividades ligadas ao sector inmobiliario supera amplamente o 18%

A evolución dos créditos facilitados polas entidades financeiras nos últimos anos dá boa mostra da estratexia de crecemento económico da que botou man a economía española. A financiación das actividades inmobiliarias, tanto para a construción, venda e compra de vivendas, medrou de maneira exponencial durante os anos da chamada bonanza económica. Finiquitada a festa só quedan os restos dos excesos: bancos que son inmobiliarias, cidades pantasma, centos de miles de persoas no paro vencelladas a este sector... E agora hai que engadir ás familias, moitas delas afogadas en débedas para facer fronte ao pagamento en tempo e forma aos recibos do prestamista. Os datos reflicten que, con máis de cinco millóns de parados, os fogares priorizan o pagamento das hipotecas fronte a outros gastos -primarios ou secundarios-, tendo en conta que a morosidade das familias non chega ao 2% en relación ao total de créditos concedidos. No ano 2003, a banca destinou case 78.000 millóns de euros ao financiamento de actividades inmobiliarias e outros 65.800 a empresas da construción. Só catro anos despois o volume de créditos concedidos a ambas superaba os 444.000 millóns de euros. Hoxe máis de 73.000 millóns dos créditos totais outorgados a esta rama de actividade son morosos. Do total de empréstitos cualificados como dubidosos, e que no seu día se destinaron para sufragar actividades produtivas (o Banco de España inclúe nesta clasificación a construción), máis do 70% están directa ou indirectamente vencellados á vivenda. É curioso comparar estes datos coa cifra de dubidosos da industria ou a hostalaría. Entre estas dúas actividades non chegan aos 10.000 millóns de euros, a peche do terceiro trimestre de 2011 (últimos datos dispoñibles). Os fogares A Asociación de Afectados por Embargos y Subastas (AFES) publicou o mes pasado un estudo que cifraba en 6.500 as familias galegas que perderan os seus fogares por falta de pagamento coas entidades financeiras. Pero as familias non representan, en ningún caso, un problema de solvencia severo para a banca, cando menos en comparación con outros sectores residentes. Dos máis de 1.788 millóns de euros concedidos por caixas, bancos e outros establecementos de crédito a outros sectores residentes, 794.500 millóns correspondían aos fogares (adquisición de vivenda, rehabilitación, bens de consumo...). Deles, o 3,4 están clasificados como morosos. Menos do 2% do crédito total concedido pola banca. Se botamos man dos datos dos chamados establecementos financeiros (prestamistas con altos tipos de xuro, mais que non son bancos ou caixas), a morosidade das familias supera o 10%. Segundo datos do Banco Internacional de Pagos (BIS), a débeda bruta das familias españolas supera o 90% ratio débeda/PIB.


Summary: O Goberno de Núñez Feixoo cualifica de "golpe irreversíbel" a Galiza a anulación da prórroga a Ence.

O vicepresidente económico da Xunta da Galiza, Francisco Conde, lamentou o "golpe irreversíbel para Galiza" que supón, ao seu xuízo, a anulación da prórroga da concesión a Ence en Pontevedra, ante o que reclamou "alternativas" ao Goberno estatal. É "un día triste", dixo, "consecuencia dunha decisión política, do PSOE e do BNG, que decidiron fechar unha empresa" como a pasteira Ence. Así se referiu o vicepresidente segundo da Xunta á decisión da Audiencia Nacional de estimar o recurso contencioso-administrativo interposto polo Concello de Pontevedra e o de Greenpeace contra as resolucións do Goberno de Mariano Raxoi en funcións polas que se acordou prorrogar a concesión de Ence por un período de 60 anos. Conde censurou que a situación de 500 familias sexa nestes momentos "de non retorno". Neste sentido, cualificou a a anulación da prórroga de "golpe" para o sector forestal e loxístico, e engadiu que "dificilmente se pode avaliar" polo de agora o "impacto real" que terá esta decisión. "Pedimos que o Goberno do PSOE apoiado polo BNG, que tomou esta decisión, poña encima da mesa as alternativas que poden atenuar o impacto dunha decisión que pon 500 familias nunha situación de futuro incerto e inxusto", exixiu.


Summary: Aínda que estaba previsto que se reunise o sábado, o atraso na toma de decisións nas principais estruturas da CUP obrigou a adiar ao domingo a reunión do Consello Político que someterá a votación definitiva a investidura de Mas.

O atraso na toma de decisións nas principais estruturas da CUP, após o empate da asemblea nacional da pasada semana, supuxo o aprazamento até o domingo da reunión do Consello Político que adoptará a determinación definitiva en relación á investidura de Artur Mas como president. Así, en lugar de se reunir o sábado, 2 de xaneiro, como estaba previsto inicialmente, a xuntanza terá lugar o domingo, 3 de xaneiro, en Barcelona, segundo informa Nació Digital. O aprazamento vén motivado polas reunións que mantiveron o Secretariado Nacional e o Grupo de Acción Parlamentar –os dous principais organismos da candidatura a nivel nacional-, que mantiveron xuntanzas a segunda feira, 28 de decembro, e tiveron que continualas a terza feira, 29 de decembro, co fin de consensuar as opcións a debater. No Consello Político do domingo, amais de participaren o Secretariado e o Grupo de Acción Parlamentar, participarán representantes das asembleas territoriais. No día de hoxe, 2 de xaneiro, reuniranse as 13 asembleas territoriais nas que se estrutura a CUP para decidir entre dúas opcións: permitir a investidura de Mas na segunda volta ou evitala. A decisión das asembleas locais trasladarase ao Consello Político de mañá. Así, non será até o domingo, 3 de xaneiro, cando se coñeza se a CUP apoia a investidura de Mas como president ou se aposta na convocatoria dunhas novas eleccións que terían lugar en marzo.


Summary: O salón de actos do Cristo da Vitoria (Vigo) estrea nesta terza feira o documental 'O barco na rotonda. A historia de Diego', unha curtametraxe de Oliver Garvín que repasa as protestas da veciñanza de Coia contra a instalación do Bernardo Alfageme na rotonda da avenida de Castelao, a petición de prisión —logo retirada— para Diego Lores, un dos protagonistas, e todo o que aquilo supuxo.

"Non pode ser, non pode ser. O barco na rotonda e as persoas sen comer". Aquel cántico retumbou no barrio vigués de Coia durante tres meses nas gorxas de centos de veciños e veciñas que se opuñan á instalación do histórico buque Bernardo Alfageme na rotonda da Avenida de Castelao. O custo da obra oscilaría entre os 100.000 euros que estimou o Goberno local de Abel Caballero e os 300.000 estimados pola veciñanza e desde o primeiro intre topou cunha oposición frontal debido, principalmente, ao delicado momento económico daquel ano 2014, cando se coñeceron as intencións do Concello. Nesta terza feira, ás portas de facer oito anos aquelas mobilizacións, o salón de actos da parroquia do Cristo da Vitoria servirá de escenario —ás 20 horas— para a estrea do documental O barco na rotonda. A historia de Diego, unha curtametraxe do director manchego afincado en Vigo Oliver Garvín que lembra a loita veciñal centrándose na historia do seu amigo Diego Lores, un dos grandes protagonistas. HEMEROTECA (2015) | A veciñanza de Coia sae ao paso de Abel Caballero farta das acusacións de "violentos" "Esta pequena peza de 28 minutos, con imaxes daqueles días e entrevistas posteriores, é unha homenaxe á xente que se mobilizou por unha causa que consideraba xusta, xente de todas as idades que no seu tempo de lecer sentaba na rotonda tentando paralizar as obras nun momento no que a situación no barrio era complicada. A xente tiña que agardar meses por unha cita cun traballador social, e os propios profesionais tamén se mobilizaran daquela", explica Garvín, en conversa con Nós Diario. Naquel momento a veciñanza, lembra, viu esta "obra faraónica" como o momento no que dicir que "xa abonda". "Esta curta é unha homenaxe á loita veciñal", apunta Oliver Garvín "O alcalde tomou as protestas como unha ofensa e, no canto de sentar a negociar, enviou a Policía municipal", engade o director. E é aquí cando entra en escena a historia de Diego. "Diego era un dos que estaban na asemblea de Coia, era traballador voluntario na Oficina de Dereitos Sociais (ODS), e foi dos que se mobilizaron cando souberon da obra. Nunha das protestas un mozo seica deu unha patada a un axente, que logo estivo de baixa. Diego achegouse para ver que acontecía e tentar mediar e a sorpresa chegou un mes despois, cando recibiu unha notificación acusándoo de agresión, algo totalmente falso", relata. Diego Lores, ollando cara atrás, lembra agora todo aquel "episodio represivo" polo "bonito" final que tivo: a veciñanza fechouse na Igrexa do Cristo da Vitoria de cara a un xuízo que non se anulou até o último minuto, cando o axente finalmente retirou a acusación —en xaneiro de 2017—, logo de que a Fiscalía non achase tampouco indicios de delito. "Non sempre temos a oportunidade de celebrar", sinala a Nós Diario. HEMEROTECA (2015) | Diego Lores: "A policía tomou o de Coia como un conflito persoal" E, de feito, non puido celebrar a veciñanza unha vitoria dous anos atrás naquela rotonda, pois finalmente, unha noite de febreiro o Alfageme chegou para quedar, no medio dun amplo dispositivo policial que impediu o acceso ao lugar dos veciños e veciñas. Aquilo, porén, transcendeu alén desa batalla mesma. "Serviu para coñecer xente moi diversa e falarmos sobre o modelo de barrio e de cidade que queriamos, como atender as necesidades da xente... Teño unha boa lembranza dos días que pasamos nesa rotonda", afirma. "Querían mutilar o movemento e acalar as protestas, dicían que eramos só catro ou cinco, que eramos xente enviada por partidos e sindicatos...", lembra Diego Lores Iso a pesar de que a resposta do Goberno de Caballero, salienta, foi "tentar desacreditar as protestas e desmobilizar a xente". "Querían mutilar o movemento e acalar as protestas, dicían que eramos só catro ou cinco, que eramos xente enviada por partidos e sindicatos... Mais nós aproveitamos para falar da vida que queriamos para o barrio", engade.


Summary: A Unión Leiteira Galega (Ulega) nace con máis de 2.200 produtores para xuntar forzas na negociación coa industria. A organización supón "un fito" ao ser a primeira de ámbito estatal e europeo en constituírse e confía en "rachar coa dinámica de prezos" dos últimos tempos.

A unión fai a forza e esa forza é a que queren xuntar milleiros de gandeiros galegos para negociar os prezos do leite coa industria. Aínda que son varios os sindicatos que pretenden conformar unha organización de produtores lácteos (OPL), Unións Agrarias "deu un paso á fronte" ao legalizar xa a primeira en Galicia: Unión Leiteira Galega (Ulega), con 2.254 produtores nela. "É a primeira organización de ámbito estatal e a primeira europea sen ser de base cooperativa" Esta OPL, presentada polo secretario xeral de Unións Agrarias (UUAA), Roberto García, agrupa a máis de 2.200 gandeiros, ten 800 máis pendentes de autorización, e 503.000 toneladas de leite e aproveita a modificación do regulamento dunha directiva da UE que permite a estas agrupacións a negociación colectiva de prezos se cumpren co requirimento de xuntar mil produtores e unha cota de 200.000 toneladas. Para o líder do sindicato gandeiro, o nacemento de Ulega "é un fito" e "non só no sector gandeiro español, senón no europeo", xa que é a primeira OPL de ámbito estatal en constituírse e tamén a primeira europea que non é de base cooperativa. "É o único colectivo de gandeiros individuais, malia ter que cumprir os requirimentos máis restritivos da UE", di García, que explica que a OPL triplicou as esixencias mínimas, tanto en número de gandeiros como de produción. Ulega triplicou os requirimentos mínimos esixidos pola UE en canto a número de gandeiros e produción O secretario xeral de UUAA valora esta iniciativa por ser "unha ferramenta que vai permitir negociar os prezos en condición de igualdade e que pode rachar cunha dinámina neste ámbito", aínda que recoñece que "por si soa non é a solución". Así, García continúa a reclamar unha implicación maior das administracións para que se exerzan "unha arbitraxe nas negociacións", ademais de pedir un aumento no prezo de referencia, que debería situarse nos 33 céntimos por litro, catro máis do establecido polas empresas. Roberto García espera que o Estado e a Xunta tomen conciencia dunha vez da importancia do sector gandeiro, "non só pola cantidade de xente que traballa nel, senón por ser a base da economía en moitas comarcas rurais". "Veterinarios, fábricas de penso, talleres agrícolas... Estamos falando dun sector estratéxico en Galicia, igual que Citroën en Vigou ou Bazán en Ferrol", di. "Estamos abertos a que calquera outra unión de gandeiras se xunte a nós" Ulega destaca agora que "urxe abrir o proceso de negociación ante a situación límite pola que pasan as explotacións gandeiras" e a pesar de que o prazo se abra máis adiante. "A OPL cumpre todos os requisitos e reúne todas as autorizacións, así que nada o impide", aclaran. En canto á posible unión de máis produtores ou das organizacións que promoven outros sindicatos nunha OPL galega, Roberto García non pecha as portas. "Estamos abertos a que calquera outra OPL que se legalice, ben sexa de sindicatos ou de cooperativas, se una a nós para crear unha de segundo grao, pero respectando as porcentaxes de participación que xa se teñen", asegura. De momento, o resto de sindicatos gandeiros optou polas súas propias OPL, que poderían ver a luz nas vindeiras semanas.


Summary: A plataforma contra os despexos chama a un concentración na Coruña o próximo día 11 para amosar a oposición á dinámica de multas contra activistas coa que a Delegación do goberno español "quere disuadir a cidadanía".

As multas impostas a varias persoas que participaron da mobilización que impediu o despexo da anciá coruñesa Aurelia Rei seguen a provocar reaccións en contra. Esas sancións -que recibiron oito activistas -entre eles o portavoz parlamentar do BNG, dous concelleiros, un dirixente da CIG e o bombeiro que se negou a colaborar coa policía forzando a porta- xa foron contestadas mediante o grupo de persoas que acompañou a presentación de alegacións por parte d@s sancionad@s na Delegación do Goberno español e volverá repetirse o próximo 11 de xullo, día no que a plataforma Stop Desafiuzamentos chama a unha concentración -no Obelisco da Coruña, ás 20.00 horas- baixo o lema "Contra a criminalización da solidariedade". "Múltannos a nós para asustarte a ti", asegura a plataforma nun pasquíns que comezan a ser visíbeis polas rúas e nos que se afirma que "as multas responden a un plan xeral de criminalización dos movementos e colectivos sociais que poñen en evidencia a violencia económica que está a exercer o goberno do Estado. Ademais, non é casual que estas propostas de sanción cheguen xusto cando a veciñanza afectada polas obras do Ofimático está en pé de loita", en referencia a un novo conflito na cidade que xa provocou manifestacións, a última frustrada pola policía. "Estas sancións son un intento de amedrentar á cidadanía, de disuadirnos para que esteamos calad@s, para que non saiamos ás rúas, para que non nos organicemos para loitar contra a inxustiza. Porque? Porque saben que se nos unimos podemos facerlles fronte, como se demostrou no caso de Aurelia. A cidadanía gañou, e teñen medo de que volvamos gañar unha e outra vez", asegura na súa convocatoria Stop Desafiuzamentos A Coruña.


Summary: No verán de 2006 eran máis de 27.000 os inscritos no réxime especial do mar da Seguridade Social, unha cifra que agora non atinxe os 21.500.

O sector pesqueiro galego continúa a perder traballadores ano a ano. Unha serie de factores, desde a escasez de cotas á perda de caladoiros tradicionais, pasando polo abandono dun oficio duro, levan a que as persoas rexistradas no réxime especial do mar da seguridade social (figuran mariñeiros e mariños da mariña mercante) non pare de baixar. No 2006 había rexistradas en Galiza 27.271 persoas nese censo, unha cifra que agora é de 21.415, o que supón 5.856 traballadores menos. Unha caída do 21,5%, un de cada cinco. Unha perda significativa para un país mariñeiro como o noso. A redución afecta máis aos traballadores por conta allea, que pasaron de ser 15.857 en 2006 a apenas 12.000 unha década despois, case 4.000 menos. Caen tamén os inscritos por conta propia, que de 11.414 pasan a 9.354. Mais esa caída tamén se reflicte na frota pesqueira galega, que desde 2004 até hoxe perdeu máis do 20% das embarcacións. En 2004 eran 5.565 os barcos do censo da frota pesqueira en Galiza. Máis dunha década despois esa cifra minguou considerabelmente até os 4.430. Son 1.135 embarcacións menos. Unha perda que afecta nomeadamente á frota de artes menores, a artesanal. Eran 4.867 embarcacións en 2004 e son 3.928 agora, 939 menos. Despezamento Os gobernos do PP destinaron entre 2010 e 2015 un total de 83,6 millóns ao despezamento da frota galega. Recibe o nome de 'paralización definitiva da actividade' mais en peiraos e confrarías denomínase directamente como o que é 'desguace' (despezamento). Sacar un barco do mar para despezalo e que xa non volva pescar. Para 'chatarra', como se lle di tamén popularmente. E a isto destínase unha das principais partidas pesqueiras en Galiza, a despezamento de barcos. Durante os anos que leva gobernando Núñez Feijóo (2010 a 2015) máis de 83,6 millóns de euros foron destinados a esta finalidade. Máis de 38.100 euros cada día. Unha boa tallada dos orzamentos pesqueiros, sendo a meirande parte destes fondos fornecidos pola Unión Europea.