Summary: Forzas políticas e sindicais preparan o día contra a violencia machista subliñando o rexeitamento ao maltrato físico e tamén a outro tipo de accións violentas no ámbito económico ou legal

Contra a violencia exercida no ámbito da parella, pero tamén contra as agresións que non teñen forma física ou psicolóxica, senón económica, laboral, legal ou calquera outra. Diversas organizacións sindicais e políticas preparan nestes días os actos que celebrarán no entorno do 25 de novembro co gallo do Día Internacional contra a Violencia contra as Mulleres, unha xornada que desta volta virá marcada non só pola oposición frontal ás agresións machistas, senón tamén ás presións e dificultades vinculadas á crise e aos recortes. Este é o caso, por exemplo, das accións que realizará a Secretaría da Muller da CIG, que este mércores presentaba a súa campaña do 25-N baixo o lema Os verdadeiros monstros atópanse fóra dos contos. A responsable desta secretaría, Margarida Corral, sinala que o obxectivo da central sindical é evidenciar que estes "monstros" non só se agochan por tras da parella que maltrata, senón tamén "baixo a faciana do patrón explotador, do xefe acosador, do agresor, do calumniador, do chantaxista, dos que nos castigan por sermos nais traballadoras" ou de quen tenta "decidir por nós no control dos nosos corpos" e "lexislar para criminalizarnos". "O ambiente de traballo debería ser un espazo libre de violencia -detalla Corral- mais na práctica non o é", xa que se seguen a dar casos de "intimidacións" e faltas de "respecto cara ás traballadoras", explica. Nesta liña, a CIG chama a atención sobre as dificultades existentes para "denunciar este tipo de condutas" e "para que as denuncias prosperen" pola "falta de compromiso tanto do poder político como das Administracións ou da propia xudicatura". Relacionado con isto, a CIG celebrará o vindeiro día 24 unah concentración na estación de autobuses de Santiago "en solidariedade coa compañeira Nélida Pisco", condutora da empresa Autobuses de Calo "que tras varios anos de loita, por defender os seus dereitos como nai e traballadora, segue a ser acosada por parte da empresa e xa foi a xuízo por ter sido mesmo agredida". A CIG pon o foco nos "monstros" que se agochan "baixo a faciana do patrón explotador" ou do "xefe acosador" Tamén dende o ámbito político se pon o acento nas agresións contra as mulleres cara ao 25-N. Este mércores facíao a vicevoceira parlamentaria morreronde AGE, Yolanda Díaz, que nunha comparecencia co resto do seu grupo parlamentario apostou por denunciar a "violencia económica e laboral que se está exercendo sobre o conxunto das mulleres" e, no caso galego, "nós dicimos que as políticas do PP maltratan as mulleres do noso pobo", tanto dende o Goberno galego, con normas como a Lei de Familia, como dende o español, aplicando preceptos como a reforma laboral, di. Yolanda Díaz: "As políticas do PP maltratan as mulleres do noso pobo" "Máis ca nunca, en tempos de crise precisamos unha rede pública solvente de benestar social", subliña Díaz, unha necesidade que, ao seu xuízo, bate frontalmente con medidas como o incremento "do prezo das escolas infantís levado adiante polo Goberno de Feijóo", que "ataca duramente as mulleres e as familias monoparaentais", ou o feito de que as mulleres "que teñen que facerse cargo dunha función de carácter público" como a atención á dependencia o teñan que facer "por cantidades vergoñentas". Por motivos coma este, sinalan, AGE participará nas mobilizacións "unitarias" do 25 de novembro, "solidarizándonos coas vítimas e coas súas familias -no que vai de ano foron asasinadas 41 mulleres no conxunto do Estado, 3 en Galicia-" e tamén para "visualizar a outra parte da violencia estrutural deste sistema, que ten nomes e apelidos: chámase PP e convértenos en súbditas", di.


Summary: As principais empresas cotizadas españolas tiveron nos seis primeiros meses un beneficio de case 16.500 millóns de euros, un 25,3% máis. Un aumento nas ganancias ao tempo que a reduciron case o 9% en persoal.

Tras dous anos de descensos, que non de perdas, as principais empresas cotizadas españolas volven aumentar beneficios e ganancias. Fixérono durante o primeiro semestre do 2013. Así se recolle nos datos e información da Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV), que apunta a uns beneficios conxuntos destas grandes firmas de 16.435,5 millóns de euros. Isto é, un 25,3 por cento máis que nos seis primeiros meses de 2012. E este importante incremento vai parello aos procesos de despedimentos e EREs destas grandes empresas, que reduciron o seu persoal en case un 9 por cento. Estas grandes empresas que gañan millóns despiden traballador@s cunha indemnización de 20 días por ano traballado e un máximo de 12 mensualidades Os 'mandamais' de Inditex, Banco Santander, Telefónica, BBVA, Endesa e Sacyr son as que máis sorrín vendo a súa conta de beneficios entre xaneiro e xuño. Mais estas ganancias non se están a notar entre os traballadores desas empresas e compañías. Afogados `por unha contención salarial que implica perda de poder adquisitivo ou, xa de maneira directa, sometidos a expedientes de regulación de emprego extintivos ou temporais; @s asalariad@s non teñen moitos motivos de ledicia. Milleiros de despedimentos Así, por volta do 40% das principais empresas cotizadas españolas desenvolveron durante o ano 2012 EREs. Expedientes (de extinción ou suspensión temporal) que afectaron a máis de 30.000 empregad@s. Catro de cada 10 empresas do IBEX 35 executaron EREs en 2012 Un dato: a inmensa maioría das grandes empresas do Ibex 35, esas que veñen de ter beneficios por milleiros de millóns de euros, poden despedir aos seus e ás súas traballadoras cunha indemnización de 20 días por ano traballado e un máximo de 12 mensualidades E a 'festa' sigue: só tributan 12 euros de cada 100 que gañan Os grandes grupos empresariais tributaron en 2012 (datos provisionais) pouco máis de 14 mil millóns de euros. Unha cifra que representa apenas o 12,5% dos seus beneficios. "Farangullas", como manteñen desde o sindicato de técnic@s do Ministerio de Facenda, Gestha. Así pois, de cada 100 euros que gañan estes grandes conglomerados, entre os que están os 'reis' que copan o Ibex 35, pagan a Facenda menos de 13 euros. O tipo medio efectivo das sociedades cunha facturación superior os 1.000 millóns de euros non chega ao 17%, o impuesto de sociedades sitúase no 30% para as que ingresan máis de dez millóns, mentres que unha empresa con menos de 60.000 euros de ingresos paga por riba do 22%


Summary: O documental As Silenciadas, de Pablo Ces, coa investigadora Aurora Marco como coguionista, participa no Festival Internacional de Cine Documental online Humanity Explores (Indica/USA/ Indonesia/ New Zealand). Compite en diversas categorías e pódese apoiar por internet tanto vendo o documental como votando.

As Silenciadas foi convidada a participar no Festival Internacional de cine Documental online Humanity Explored que está en marcha na rede con diversas categorías a concurso, entre elas, o documental máis visto e máis votado. Para participar na votación e apoiar o filme cómpre premer nesta ligazón http://www.cultureunplugged.com/documentary/watch-online/play/11292/As-Silenciadas. Dirixido por Pablo Ces, o documental conta co guión de Aurora Marco e o propio Pablo Ces. Recupera a historia, a imaxe a a voz de mulleres ás que Aurora Marco se achegou para recoller tamén no libro Mulleres na guerrilla antifranquista galega (Laiovento). As silenciadas é un documental histórico que ten como protagonistas ás mulleres que estiveron na clandestinidade e participaron do movemento guerrilleiro. Sufriron represión en forma de morte, cárcere, tortura ou exilio e desenvolveron un labor fundamental na oposición ao franquismo. O documental recolle testemuños únicos das participantes na guerrilla e visita os espazos nos que se desenvolveu a súa resistencia.


Summary: O Banco Central Europeo (BCE) comprará débeda soberana de estados como o español a un control das reformas que desenvolvan e ao cumprimento de "estritas condicións"

A compra de débeda soberana polo BCE, unha das peticións constantes do goberno español nas instancias e organismos europeos, xa ten prezo. Ven de o poñer o presidente do Banco Central Europeo, Mario Draghi, nunha entrevista no xornal alemán Der Spiegel. Draghi vincula ese paso co feito de que os estados a quen se lle compre a débeda se sometan a revisións periódicas e constantes das medidas que se teñan que desenvolver no marco dos programas de rescate que soliciten. "Só mercaremos débeda deses países se estes aceptan estritas condicións e comprobaremos que estas se cumpran", manifestou Draghi, que engadiu na entrevista que no caso do estado en cuestión non seguir ese guión, "non se reanudará" o programa de compra da débeda. Nesta mesma liña, o presidente do BCE considera que "non hai mellor protección" contra a crise que bate a Eurozona que o "éxito das reformas estruturais nos países do sur de Europa". Desde o BCE defendeuse a existencia dun supervisor bancario común, "con sede en Francfort", pois será unha ferramenta "máis independente", lembrando que os supervisores nacionais non sempre mostraron desvencellamento dos seus respectivos gobernos e mesmo en ocasións "silenciaron as dificultades do sector bancario". 2014 O responsábel do Banco Central Europeo tamén apuntou que este instrumento estaría a pleno rendemento en 2014, a data preferida por Alemaña e que non convence o goberno español, que preferiría que fose en 2013. De feito o atraso suporía un prexuízo para os plans de Madrid neste ámbito.


Summary: O Sindicato Labrego Galego tamén pide que o debate sobre os usos do monte se leve ao Consello Forestal de Galicia

O Sindicato Labrego Galego vén de presentar unha batería de alegacións para impedir que saia cara a adiante o borrador que regula os cultivos enerxéticos forestais e que foi presentado, o pasado 3 de abril, na Mesa da Madeira. Segundo o SLG, os cultivos enerxéticos forestais afondarán no modelo da agricultura industrial, entendida como a suma de monocultivos, biotecnoloxía, agrotóxicos e capital financeiro. Para obter o máximo rendemento, estas plantacións requiren facer un traballo de control da vexetación competidora, abonado, tratamentos fitosanitarios e incluso rega. De tal xeito que hai gran dependencia de insumos externos e aumenta o uso de produtos agrotóxicos. "Por todo isto -din- os cultivos enerxéticos non van contribuír a solucionar a crise agrícola, nin a climática, como nos prometen". O Sindicato denuncia que os cultivos enerxéticos "van entrar en competencia coa produción alimentaría e o noso xeito de vida do medio rural intimamente ligado ao monte" O Sindicato Labrego engade que "se sumamos a destrución de ecosistemas, a introdución de especies invasoras e organismos xeneticamente modificados nos nosos montes, o feito de que as plantas de procesamento son fonte de contaminación do ambiente e a saúde da cidadanía, definitivamente o balance é negativo". E conclúe que "van entrar en competencia coa produción alimentaría e o noso xeito de vida do medio rural intimamente ligado ao monte". O SLG denuncia, en concreto, que se están a ocupar terras dedicadas á produción de alimentos, "que manteñen postos de traballo e contribúen ó desenvolvemento e á vida do noso medio rural e que aportan un maior valor engadido ás rendas das persoas. Amparados polo goberno, as empresas do aproveitamento de agromasa para produción enerxética, están a facerse coas terras". Segundo o sindicato, "xa hai labregas que se viron privadas do uso de pasteiros que serán obxecto de cultivos enerxéticos forestais". O SLG pide que o debate sobre os usos do monte sexa levado ao Consello Forestal de Galicia e que haxa unha consulta pública á cidadanía "sobre se queremos trocar os usos multifuncionais dos nosos montes" Como conclusión, o Sindicato Labrego esixe a retirada do borrador da Orde pola que se regulan os cultivos enerxéticos forestais e se crea o rexistro de cultivos enerxéticos forestais e tamén que o debate sobre os usos do monte sexa levado ao Consello Forestal de Galicia e que haxa unha consulta pública á cidadanía "sobre se queremos trocar os usos multifuncionais dos nosos montes".


Summary: Santiago Rey Fernández-Latorre será investido como "Caballero de Honor de la Orden de María Pita" en dependencias municipais.

O próximo mércores 23 de xaneiro, o Salón de Pleno do Concello da Coruña acollerá un acto de homenaxe ao dono e editor de La Voz de Galicia, Santiago Rey Fernández-Latorre. Este será investido como "Caballero de Honor de la Orden de María Pita", nun acto no que recibirá a "capa e medallón" dese orde e ao que está previsto que acuda unha importante representación dos poderes da cidade, comezando polo seu alcalde. A "Orden de María Pita" é un grupo creado por coruñeses directamente relacionada co localismo coruñés e que naceu durante a etapa de Francisco Vázquez na alcaldía, sendo este o seu "Gran Maestre de Honor", mentres que o seu "Gran Maestre", é o actual rexedor da cidade, Carlos Negreira. Entre os seu "caballeros" atópanse persoas como o Manuel Fraga Iribarne, Xerardo Fernández Albor ou a Condena de Fenosa. O xornal que edita Santiago Rey, próximo homenaxeado por esta orde, destacou sempre polas súas boas relacións cos "caballeros" anteriormente citados.


Summary: Un 23% da poboación usa traídas veciñais e pozos privados. O fundador da maior asociación que os representa alerta, Coxapo, cre que hai que coidar as augas do subsolo e ter en conta a problemática do cambio climático.

Na Galiza, un 10% da poboación fornécese da auga a través das traídas xestionadas pola propia veciñanza e outro 13% mediante pozos privados. Entidades que participan da autoxestión do abastecemento da auga, como Coxapo, rexeitan novas taxas ás traídas comunitarias e particulares por un servizo creado cos seus propios recursos. Segundo datos da asociación, 6.000 comunidades nútrense de algo máis de 10.000 mananciais espallados por todo o territorio. O fundador desta entidade de usuarias e usuarios de auga, Rafael Carrera, augura que "a Galiza ten o seu futuro nas augas subterráneas" como consecuencia dos "cambios que haberá nun futuro nas augas superficiais". En conversa con Nós Diario, amósase preocupado pola evolución que pode ter a autoxestión na lexislación, o cambio climático e a contaminación. A importancia da autoxestión da auga explícase, segundo Carrera, "polo abandono que sufriron as aldeas e a necesidade de contar con este recurso". O sistema das traídas comunitario logrou maior éxito no litoral sur, pola maior densidade de poboación, entre 600 e 800 habitantes por Km2. O maior desenvolvemento tivo lugar entre 1968 e 1975. Os abastecementos son variados en tamaños e poden contar desde 10 usuarios ou vivendas até máis de 1.300. "O canon é un recurso para o mantemento das infraestruturas", sinala Carrera, polo que coa excepción de casos puntuais en que os concellos participen na súa realización, a cota -que pode variar entre os 25 e os 80 euros anuais- para ter en condicións os sistema de abastecemento págase ás comunidades. "As traídas de auga comunitarias realizáronas con recursos e traballo propio, non poden ter, aínda por riba, unha taxa municipal", argumenta en relación a que a nova Lei de augas abre a porta a pagar polas traídas. No caso dos pozos privados acontece o mesmo. "A persoa que fixo un pozo nunha vivenda illada, realizou un investimento e ten que facer un mantemento cada cinco anos, sacando o motor, e unha limpeza, sen contar cos custos de enerxía diarios que ten", afirma Carrera. Seca e cambio climático Coxapo colabora con comunidades de todo o país, con experiencias en Rianxo, Porto do Son ou Bande. A alerta por seca aféctalles e en parte explícana polas consecuencias do cambio climático. "Cando a chuvia é lenta e continuada, os acuíferos non teñen problema", asegura Carrera. Este veterano defensor da auga critica "a retirada de auga dos encoros por egoísmo dalgunhas grandes empresas que rompeu un ciclo" e insiste na concienciación "tamén das empresas e o mundo da agricultura". Alerta de que secaron algúns acuíferos e outros poderían desaparecer nos vindeiros anos, "polo que hai que concienciar do que significa a auga". Contaminación do chan Relacionado coa concienciación e o uso da auga con ánimo lucrativo, Carrera lembra que "hoxe temos unha lei de nitratos contra as agriculturas masivas e as extraccións masivas de auga", que cre que "son un verdadeiro problema e hai liñas de contaminación, unha pandemia que vai por baixo a terra". Por este motivo, advirte que "non hai un Plan hidrolóxico que funcione se non se controlan as extraccións de auga" e entende que "non se pode castigar o cidadán se non se sensibiliza a industria e a agricultura do uso da auga".


Summary: É o dado que se recolle nun informe realizado pola sección da Mesa pola Normalización nos sete concellos que integran o territorio bergantiñán e que se refere ás formas que aparecen na sinaléctica pública.

Aguarrey, Puenteceso, Valencia ou O Regengo son algunhas das formas toponímicas deturpadas que abundan na comarca de Bergantiños. Un informe realizado pola Mesa dá conta de todas elas e contabiliza un total de 72 nomes de lugares que están rotulados na sinaléctica pública con erros na acentuación, omitindo o artigo que fai parte do topónimo ou, como é o caso destes catro que colocamos, directamente difundidos nunha forma que é ilegal. Así as cousas, no concello da Laracha son 61 os nomes de entidades de poboación grafados de maneira incorrecta aos cales se suman 34 en Coristanco, 22 en Cabana, 16 en Carballo, 16 en Ponteceso --incluíndo aquí o propio topónimo da capital do concello--, 16 máis en Laxe e outros 7 en Malpica. "A toponimia é un patrimonio inmaterial que atesoura parte da historia do pobo galego" Coas irregularidades localizadas e anotadas, A Mesa dirixiuse aos gobernos locais de cada municipio para esixir que se corrixan de maneira inmediata as incorreccións, que Xosé Cotelo, responsábel desta organización en defensa da lingua na comarca bergantiñá, achacou "ao desleixo das diferentes administracións". De seguido, lembrou que "a toponimia é un patrimonio inmaterial que atesoura parte da historia do pobo galego", polo que considerou que este tipo de situacións "deberan estar xa superadas sen ofrecer nengún tipo de dúbidas ao respecto". Con todo, polo de agora, unicamente os rexedores de Ponteceso --José Luis Fondo, do PP-- e Carballo --Evencio Ferrero, do BNG-- se comprometeron a corrixir a sinaléctica incorrecta. Faráo Ferrero "nas vinceiras semanas" e Fondo, malia que si respostou de maneira positiva ao informe da Mesa, non especificou prazos. O resto dos municipios "fan ouvidos xordos", ao igual que a Deputación da Coruña e a Xunta da Galiza, titulares de varios dos sinais que amosan formas toponímicas erradas.


Summary: Luís Valle é poeta en sentido intenso. En poucas ocasións o discurso poético se mostra con tanta forza, cun compromiso íntimo que máis que unha forma de escribir é xa unha maneira de ser. Este domingo día 12 recolle o Premio Lueiro Rey en Fornelos de Montes por As cicatrices do Sol (Sotelo Blanco).

A caída (Pen Clube) gañou o Premio de Poesía Caixanova, con Fedor (Sotelo Blanco) o Eusebio Lorenzo Baleirón, logo viría Caderno do mendigo (Barbantesa) e este domingo día 12 presenta As cicatrices do Sol en Fornelos de Montes. Será no acto no que o poeta Luís Valle reciba o Premio Lueiro Rey de Poesía nun acto que contará coas acteriores gañadoras Eli Ríos e Silvia Penas, os críticos Ramón Nicolás, biógrafo de Lueiro Rey, e Armando Requeixo, representante do xurado, ademais do presidente da RAG, Xesús Alonso Montero. -Como recibe as críticas que falan, maiormente, da excelencia da súa obra e da singularidade da súa voz poética? A verdade é que non me recoñezo nelas. Supoño que o traballo, a dedicación, o agarimo e a paixón que lle pos á actividade que elixes na vida ten que dar resultados. No meu caso decidín hai vinte anos escribir poesía e poñerlle todo o meu empeño. Cando algo forma parte da túa vida de xeito tan íntimo acábase notando. Ao meu ver a clave está aí, a xente que vive intensamente a literatura valora que outra persoa se empeñe e procure facer as cousas do mellor xeito. Escribir poesía ten moito a ver co traballo e a emoción . Precísase técnica e esforzo, pulir e tentar chegar ao poema en cada ocasión, que non sobren versos, que non sobren palabras, que o son, a imaxe e o contido intelectual se axusten. -Mais no feito creativo hai algo máis que traballo, é dicir, non todo o mundo que o intenta o consigue. Existen moitos discursos sobre o que é o talento e o xenio mais no meu caso non me valoro como escritor talentoso nin, desde logo, xenial. O que son é poeta vocacional, son e síntome poeta as vintecatro horas ao día e ao final o traballo acaba tendo valor literario, acaba sendo poesía. Compre ser autocrítico e merece a pena ler, reler e analizar a propia obra. Normalmente antes de dar ao prelo un libro paso bastante tempo con el, con momentos en que vexo inconsistencias, nos que non me recoñezo e preciso volver a pensar. No traballo poético tan importante como crear é destruír, ser quen de liberarte e esquecer o tempo. Desexo deixar unha obra poética, nada transcendente, mais a miña, cun camiño poético propio. -Que significa ser poeta as vintecatro horas do día nun tempo como o que vivimos? Un xeito de concibir a vida e estar no mundo. Traballo e vivo de maneira moi convencional mais emocionalmente e creativamente considérome poeta a tempo completo. "Precísase técnica e esforzo, pulir e tentar chegar ao poema en cada ocasión, que non sobren versos, que non sobren palabras, que o son, a imaxe e o contido intelectual se axusten". -Afirma que o texto ten que chegar á poesía. Cando e como se produce ese proceso? Cando acontece a poesía un poeta recoñéceo. Moitas veces xorde camiñando. Aparece primeiro en momentos xerminais que logo hai que desenvolver, ver como medra na páxina, como se configura e se artella como un tapiz nun libro. Escribir un libro de poesía non é labor sinxelo, ten que haber sentimento, emoción, ideas e cultura e todo iso tense que plasmar sobre a páxina en branco. Penso e defendo a poesía como unha necesidade vital. -Como definiría esa voz poética que vostede quere propia e singular? A miña voz propia quizais sexa o froito da empatía e do amor, con reflexo nun espello non necesariamente positivo senón que leva á dor e á morte. Teño capacidade de amar, de comprender as circunstancias doutras persoas e iso non conduce a unha visión idílica da existencia senón todo o contrario. -As cicatrices do Sol, A caída, Caderno do mendigo, Fedor... xa os propios títulos das obras adiviñan o sentido tráxico da súa poesía. Vai por aí, si. De todos modos, hai poemarios que teñen os seus claro-escuros, non todo é tebra. Hai unha parte positiva e clara que é o que lle dá a tonalidade. Un percorrido no que hai unha base primaria de amor e afecto cara a vida e as persoas, senón sería unha poesía deshumanizada. Non hai que confundir o eu poético co autor nin coa persoa. Son alegre e afábel e esa non é a impresión que dou nos poemarios. -A súa é unha poesía que busca transmitir sensacións? O poema cumpre moitas función. Para min a poesía é esencial e connatural á humanidade, é un xeito de coñecer e estar no mundo tan importante como calquera outro. Intento que a miña poesía remova emocións. Ser quen de conmoverse permítenos achegarnos intelectualmente a outros. Defendo a radical necesidade da palabra poética, senón non tería pervivido milenios. Achega ás persoas ao que non poden acadar doutro xeito, dá claves para a vida e transmite experiencias e sentimentos. Continuará mentres a humanidade exista. Ninguén pode eliminar ese sentimento pleno de ser humano, a comprensión do amor, a desolación perante a morte... iso é o que nos dá a poesía. "Ninguén pode eliminar ese sentimento pleno de ser humano, a comprensión do amor, a desolación perante a morte... iso é o que nos dá a poesía". -Estamos entón diante dunha poesía íntima, que parte do interior do autor e diríxese cara ao interior de quen le, pouco narrativa tamén. A narratividade ocorre simbólica e emocionalmente que é como funciono. Dalgún xeito son herdeiro do espírito romántico. Admiro a poesía lúdica, a literatura irónica, os autores que xogan coa palabra e saben divertir mais a poesía na que vexo un modelo é a romántica na que, aínda que se conte unha historia é desde a escala humana. Fuxo da epopea e gústame traballar persoa a persoa. -A morte, o amor, o paso do tempo.. os grandes temas da poesía non se esgotan nunca? Cando escribo non teño vontade de tocar eses grandes temas mais o que nos move, o que nos inspiraadoitan ser cousas importantes, que me preocupan a min como a resto do mundo. Procuro escribir unha poesía que calquera pode entender, outra cousa é que sexa de lectura sinxela. A complexidade simbólica e esíxelle ao lector certo esforzo, descubrir claves para gozar. O marabilloso da poesía é que comunica nun nivel distinto, que procura encher a palabra de significados, do punto de vista intelectual, musical, harmónico e estético e iso non é trivial. -Vostede é tamén pintor, que relación ten a poesía coas artes plásticas? Resúltame útil para cambiar o rexistro. Pintar é máis físico e material, máis inmediato e cando volvo á poesía fágoo con novos azos, coas ideas máis claras. -Con ese compromiso tan intenso coa poesa, que referentes literarios sinalaría? Como recoñecíbeis e próximos Valente, Gamoneda, Paul Celan, Holderlin, Rilke, William Blake, Rimbaud, Verlaine, Valerie, Eliot, Lois Pereiro, Rosalía de Castro, claro está, Leiras Pulpeiro, Octavio Paz... -Poetas en estado puro... Autores con clarísima vocación poética que forman parte do canon e son arquetípicos. Son os autores tutelares, logo están outros moitos que me interesan. Admiro precisamente iso, o compromiso coa poesía, coa palabra dun xeito completo. A entrevista canda un adianto do libro As cicatrices do sol foi publicado no número 139 de Sermos Galiza, ao dispor na nosa loxa.


Como nos vén de lembrar o estudo do antigo presidente da Xunta Fernando G. Laxe e o xornalista José Luís Gómez, a Marca-País é esencial para a identificación da economía e cultura dun país no contexto dos mercados internacionais. A Marca-País esixe de amplos consensos na construción dunha imaxe corporativa común, na que non só han participar os Gobernos e demais axentes institucionais e empresariais, senón as institucións cívicas e culturais. Porque a Marca Galicia require do consenso cos empresarios e demais sectores económicos, mais tamén do acordo coa sociedade civil e cos sectores máis dinámicos e activos da cultura e da cidadanía. Malia que no noso País botáranse importantes alicerces para a Marca Galicia (Galicia Calidade foi a máis importante achega), moi decote esqueceuse tamén da proxección de Galicia non só como territorio de moi altas cualidades produtivas no sector agroalimentario, senón tamén da proxección doutros sectores produtivos vencellados con outras tecnoloxías, do seu turismo e da súa identidade cultural. Neste senso, os Centros galegos no exterior constitúen unha oportunidade moi aprezábel para espallar Marca-País, malia que haberíamos ter en conta o devalo demográfico e de actividades de moitos destes Centros, pezas esenciais para apoiar nesta rede de galeguidade e identidades partilladas parte destas estratexias. A Marca-Galicia precisará sempre dunha identificación cultural para sermos coñecidos como País. Sen a definición exterior da nosa identidade será imposíbel a identificación dos nosos produtos, recursos e realizacións humanas Iberoamérica, a lusofonía, as Illas Británicas e a Europa central, setentrional e occidental, xunto co pulo do Camiño xacobeo (outro dos nosos principais recursos para presentarmos ao mundo) na Corea e no Xapón son os ámbitos máis permeábeis para espallar esta Marca-Galicia, esencial no que atinxe á nosa promoción turística (que non pode repenicar o modelo español de sol e praia), ás nosas producións alimentarias e forestais e á presentación das nosas realizacións no ámbito empresarial e institucional do coñecemento, incluída a acción exterior das nosas Universidades e demais axentes da investigación e innovación. Mais a Marca-Galicia, como lembran Laxe e J.L. Gómez, precisará sempre dunha identificación cultural para sermos coñecidos como País. Sen a definición exterior da nosa identidade será imposíbel a identificación dos nosos produtos, recursos e realizacións humanas. O que sería fulcral para a nosa recuperación económica.


Summary: Ecoloxistas explican que ao reducir o tempo que permanecen as nasas somerxidas no mar tamén se reducen os posíbeis impactos ambientais que poidan producir no medio mariño

A Coordinadora para o estudo dos mamíferos mariños --Cemma-- vén de propor que as nasas destinadas á captura de polbo, nécora, choco e outras especies ao finalizar a xornada de faena xeran retiradas, co obxectivo de reducir o esforzo pesqueiro. Nun comunicado conxunto asinado pola Sociedade galega de historia natural, Adega, Federación ecoloxista galega e PDR-Cies en que apoian a petición da Cemma, explican ao reducir o tempo que permanecen as nasas somerxidas no mar tamén se reducen os posíbeis impactos ambientais que poidan producir no medio mariño, en especial a captura accidental de grandes vertebrados mariños "vulnerábeis á interacción con obxectos estáticos". Así as cousas, o informe publicado pola Cemma, Impacto da pesca con nasa: avaliación e propostas de mellora, recolle a información que posúe esta entidade após 20 anos de traballo sobre a conservación e divulgación das tartarugas e mamíferos mariños nas augas de Galiza. Inclúense no documento datos relativos á mortandade por captura accidental das nasas das seguintes especies: tartaruga de coiro --13 capturas e o 61% delas vivas--, quenlla peregrina, balea xibarte, balea alibranca, arroaz boto, golfiños e lontras. Catro destas especies están incluídas na Listaxe de especies silvestres en réxime de protección especial e do catálogo español de especies ameazadas: a balea xibarte e a balea alibranca na categoría de Vulnerable, e a tartaruga de coiro e o momo sen categoría de ameaza, aínda que consideradas en perigo crítico e como vulnerable, respectivamente, a nivel mundial. Ollando cara este informe, sosteñen os colectivos antes citados que cómpre retirar as nasas ao remate da xornada pesqueira, pois os cabos son susceptíbeis de se enganchar nos corpos deses animais e poden causarlles a morte por esfixia ou afogamento. Así mesmo, consideran "imprescindíbel" a posta en marcha de programas de seguimento da pesqueira da nasa, a fin de regulala, de ser necesario, para reducir os impactos negativos sobre o ecosistema e as especies mariñas.


Cándido Pazó está a dirigir a montagem do espectáculo "A Piragua" na companhia portuguesa A Escola da Noite. Dramaturgo e contador de histórias, Pazó é há muito um companheiro de estrada da companhia e aprofunda assim a sua relação artística com o grupo da cidade de Coimbra. Os galegos Afonso Castro (iluminação) e Manuel Riveiro Hermo (música) fazem igualmente parte da equipa artística do espectáculo. "A Piragua" ("A Canoa", em português) foi escrita e apresentada pela primeira vez em Santiago de Compostela em 2007, numa produção do Centro Dramático Galego. Escrita a partir de uma história meio absurda – o desconforto de um homem com o facto de o vizinho guardar uma canoa no seu lugar de garagem – "A Canoa" chama a atenção para o problema da violência doméstica e para a forma como ele se relaciona com o conjunto de normas, mais ou menos explícitas, em que todos nos movemos. Propositadamente, a abordagem a uma questão tão sensível como esta é feita com aparente leveza e com o humor que Pazó sempre imprime aos seus textos e espectáculos. Numa curiosa reflexão escrita a propósito da primeira estreia da peça, Cándido explica a opção por alternar entre momentos mais tensos e mais calmos e por recorrer "ao humor que a vida sempre nos oferece, mesmo nas situações mais dramáticas": "interessa-me que o público respire e que possa retomar o discurso e divertir-se com a peça". "Não quero apenas uma chave emocional, mas também racional", acrescenta. Em Coimbra, o espectáculo estreará a 17 de Setembro, no Teatro da Cerca de São Bernardo, com um elenco familiar ao público d'A Escola da Noite – Igor Lebreaud, Maria João Robalo, Miguel Magalhães, Ricardo Kalash e Sofia Lobo – e as especiais participações de Cristina Janicas (assistente de encenação) e Catarina Moura (voz off). Da equipa artística fazem ainda parte João Mendes Ribeiro e Luisa Bebiano (cenografia), Ana Rosa Assunção (figurinos) e Eduardo Pinto (vídeo), colaboradores habituais da companhia, e os galegos Afonso Castro (iluminação) e Manuel Riveiro Hermo (música).


Summary: Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta cuarta feira darase entre as 20 e as 21 horas, mentres que o mínimo foi entre as 2 e as 3 horas.

O prezo medio da electricidade coa tarifa regulada sitúase esta cuarta feira nos 259,31 euros o megawatt/hora (euros/MWh) —incluíndo os custos de comercialización, peaxes e outros cargos, isto é, o prezo real sobre a factura—, segundo os datos publicados no día de hoxe por Rede Eléctrica de España. Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta cuarta feira darase entre as 20 e as 21 horas, con 332,12 euros/MWh, mentres que o mínimo, de 212,45 euros/MWh, rexistrouse entre as 2 e as 3 horas. Esta cuarta feira o prezo medio do 'pool' —prezo base que negocian as compañías produtoras e comercializadoras de enerxía— é de 185,45 euros/MWh. Deste modo, redúcese en case oito euros a respecto dos 193,32 euros/MWh de media desta terza feira, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). 2021 fechou como o ano máis caro da serie histórica, cun prezo medio de 111,93 euros/MWh debido á espiral alcista rexistrada no 'pool' no segundo semestre. En comparación con hai xusto un ano, o prezo do 'pool' para esta cuarta feira será 125,2% superior aos 82,33 euros/MWh do 8 de xuño de 2021. Por outra parte, o prezo medio do mes de maio foi de 187,12 euros/MWh, catro euros menos que o prezo de abril, que foi de 191,52 euros/MWh, e case 100 euros por baixo de marzo, que deixou o rexistro máis elevado da historia (283,3 euros/MWh).


Summary: O Foro galego de inmigración impulsa unha campaña contra as deportacións, 10.000 cada ano no Estado español.

Na Galiza detense cada día dúas persoas de media por carecer de papeis. É este un dos dados que o Foro galego de inmigración por na mesa no marco da campaña contra as deportacións que está a impulsar a entidade. No 2014, último ano do que dispón de cifras, máis de 600 persoas foron identificadas no noso país por non ter aa documentación. No conxunto do Estado as persoas identificadas foron 40.000. Os cálculos do Foro é que por volta de 10.000 persoas son deportadas anualmente no Estado en dirección aos seus países de orixe. Para denunciar esta realidade, o Foro galego de inmigración iniciou este ano unha campaña contra as deportacións, campaña na que tamén se fai unha petición de boicote a Air Europa e a compañía Globalia. O motivo é que os voos nos que son expulsos os inmigrantes están conveniados con estas dúas empresas, que cobran da administración por iso. A campaña ten o apoio do Concello de Ferrol, ONGs e diversas organizacións políticas e sindicais. O FGI realiza este sábado en Ferrol o seu encontro. Pola mañá haberá un acto contra as deportacións e unha mobilización, mentres que pola tarde terá lugar a asemblea anual do Foro, que ´`e aberta a calquera persoa ou colectivo interesado.


Summary: Xi Jinping afirma que unha estrutura de seguridade internacional como a que propón axudaría a resolver as disputas entre Estados. O mandatario chinés pide unión ante os desafíos globais.

O presidente da República Popular da China, Xi Jinping, formulou esta quinta feira unha proposta no ámbito da seguridade internacional, en cuxo marco instou a rexeitar a mentalidade da Guerra Fría e absterse da confrontación de bloques. Visita sorpresa dos EUA a Taiwan en medio das friccións con China O mandatario chinés indicou que a humanidade precisa vivir nunha "comunidade de seguridade indivisíbel". "Demostrouse unha e outra vez que a mentalidade da Guerra Fría só destruiría o marco da paz global, que o hexemonismo e a política de poder só poría en perigo a paz mundial e que a confrontación de bloques só exacerbaría os desafíos de seguridade no século XXI", afirmou. Neste sentido, demandou tomar en serio as "preocupacións de seguridade lexitimas de todos os países", respectando o principio da seguridade indivisíbel da humanidade, para o que propón a creación dunha arquitectura de seguridade efectiva e equilibrada que se opoña aos intentos de lograr a seguridade dun Estado a expensas da de outro. Moscova e Beijing afianzan a súa relación Para o mandatario chinés, a existencia desta estrutura global de seguridade axudaría a resolver as disputas entre os Estados de maneira pacífica, a través de diálogos e consultas, rexeitando o tratamento diferenciado segundo o Estado do que se trate e opóndose ao uso das sancións unilaterais. Xi apostou por un compromiso global co concepto da seguridade "común, ampla, cooperativa e sostíbel", así como traballar para manter a paz e a seguridade no mundo. Agregou a necesidade de que se respecte a soberanía e a integridade territorial de todos os países e que non se interfira nos seus asuntos internos, no marco do cumprimento cos "obxectivos e principios da Carta das Nacións Unidas". Cara a cara dos presidentes da China e dos EUA para falar da guerra en Europa Apostou tamén por manter a seguridade "en dominios tradicionais e non tradicionais" e "traballar xuntos en disputas rexionais e desafíos globais, como o terrorismo, o cambio climático, a ciberseguridade e a bioseguridade". "Os países de todo o mundo son como pasaxeiros a bordo do mesmo barco que comparten o mesmo destino. Para que o barco supere a tormenta e navegue cara a un futuro brillante, todos os pasaxeiros deben traballar xuntos. A idea de arroxar a algún pola borda simplemente non é aceptábel", subliñou o mandatario chinés.


Summary: Primeira experiencia amarga do combo de Natxo González coa épica da Segunda División. Xa saben: a áspera prosa dos campos de dimensións liliputienses, o público a abouxar perto dos futebolistas, a presión en contra de 11 gladiadores aguerridos. En Alcorcón o Dépor sofreu a primeira derrota do curso. Así é esta categoría: non ten en conta nin os galóns nin o pedigrí.

Se ollamos a táboa de topes salariais [o índice de riqueza dos clubes], vemos que o Dépor é o terceiro da categoría, con 18,51 millóns de euros para gastar. O Alcorcón viaxa no furgón de cola, na praza 18, con apenas 5,11 millóns de euros de peculio para todo o plantel. Pois ben, a equipa de 5 millóns derrotou sen excesivos problemas o combo dos 18. Isto acontece con moita máis frecuencia na Segunda División do que na Primeira. Vaian afacéndose. O partido foi o partido do Alcorcón. Non houbo máis. Non houbo centro de campo, nin transicións entre liñas, nin desmarques de ruptura, nin pases de gol. Houbo desprazamentos longos da bola cara á barricada contraria. Se xogas cos códigos do rival o lóxico é que perdas. Foi o que lle aconteceu ao Dépor. Se na pasada xornada o Sporting liscou da Coruña sen tirar a porta, nesta o Dépor só disparou dúas veces á portería local. Con esa bagaxe o normal é que voltes a casa sen nada no peto. En descargo do Dépor pódese argumentar que no campo do Alcorcón até o Barça de Guardiola —a escadra que resgatou o passing game do lendario treinador do Liverpool Bob Paisley— tería tido problemas para daren máis de tres pases seguidos. Certo, mais o Alcorcón non xogou co factor sorpresa. Perfeitamente sabía o Dépor ao que se expuña a visitar o seu campo. E non pareceu que Natxo González levase nada especialmente preparado para o evento. Apenas propuxo nada o Dépor e así morreu o conto do partido. Só Carles Gil tentou algo distinto; entalado no bosque de pernas rivais, aínda foi quen de filtrar algún pase con aspecto de asistencia de gol. Mais non houbo maneira: o Alcorcón furou a portería de Dani Giménez no minuto 43 e o resto foi pura impotencia branquiazul. AD Alcorcón: Dani Jiménez, Laure, Burgos, David Fernández, Bellvís, Sangalli, Toribio, Dorca, Nono, Jonathan Pereira (Héctor Rodas, min. 82) e Juan Muñoz (Víctor Casadesús, min. 75). RC Deportivo: Dani Giménez, David Simón, Domingos Duarte, Pablo Marí, Diego Caballo, Didier Moreno, Álex Bergantiños (Carles Gil, min. 68), Vicente Gómez, Pedro (Krohn-Dehli, min. 57), Fede Cartabia (Christian Santos, min. 75) e Carlos Fernández. Gol: 1-0 Nono (min. 43). Árbitro: Gorostegui Fernández-Ortega (c. vasco). Expulsou Krohn-Dehli (min. 90+2). Cartóns amarelos a Burgos (min. 15), Juan Muñoz (min. 20), Pedro (min. 20), Nono (min. 32), David Simón (min. 33), Toribio (min. 55), Didier Moreno (min. 64), Bellvís (min. 86), Krohn-Dehli (min. 86) e Héctor Rodas (min. 90+1). Incidencias: partido correspondente á quinta xornada de LaLiga 1|2|3 no campo de Santo Domingo ante 3.252 espectadores.


Summary: Para Ana Pontón, é a queda nos recursos destinados á atención primaria o que se acha tras o desbordamento das urxencias, un fenómeno de tal envergadura que até foi recoñecido por Feijóo.

Unha inxección orzamental urxente de 223 millóns de euros para comezar a recuperar o nível de investimento sanitario previo á chegada de Feijóo á Xunta (2009). Esta é a proposta que esta segunda feira fixo en conferencia de imprensa a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón. As urxencias non se ven ultrapasadas polo pico da gripe, senón porque os recortes en políticas sanitarias decretados polo goberno PP deixaron moi tocado o servizo público de saúde, argumenta a formación nacionalista. "Feijóo compórtase como un cínico cando admite colapsos en urxencias, pero ignora que se deben aos recortes do PP en sanidade", afirmou a dirixente soberanista, quen afeou o presidente da Xunta a súa proposta de incrementar o número de camas por cuarto en planta: "O que resulta indigno, unha falta de respeito coas persoas doentes é a resposta de Feijóo con ocorrencias como propoñer amorear os pacientes nas habitacións, como se fosen caixas de sardiñas". De acordo coas estimacións do BNG, desde 2009 -ano da chegada de Feijóo a Monte Pío- a sanidade pública galega perdeu un total de 3.000 profisionais en tanto que o desinvestimento acumulado en atención primaria acada xa os 2 mil millóns de euros. En 2009 a atención primaria (chave para que non se cronifiquen as enfermidades e para evitar ingresos en urxencias) dispuña dun orzamento de 1.437 millóns de euros, en tanto que nas contas de 2018 esa cantidade desceu até 1.214. Retirada da contra-reforma da Lei de Saúde As propostas do BNG para resolver a crise das urxencias e relanzar a sanidade público pasarían tamén pola retirada da "contrarreforma" da Lei de Saúde e pola implementación dun Plano para a Atención Primaria que, pormenorizou Pontón, debería recoller no mínimo cinco medidas concretas: Incrementar o número de profisionais para que cada facultativo teña que prestar servizo no máximo a 1.250 tarxetas sanitarias. Mellorar os equipamentos dos centros sanitarios. Suprimir as limitacións ás probas diagnósticas. Cubrir 100 por 100 das baixas do persoal sanitario. Pór en marcha un proceso de formación que se adapte ás necesidades do SERGAS e que teña en consideración que 53 por cento das medicas e dos médicos superan os 55 anos. Apoio á mobilización de SOS Sanidade Pública Alén do plano das propostas para vehiculizar no Parlamento, o BNG pide tamén a activación de todo o músculo social partidario do fortalecimento dos servizos públicos. E nese sentido Pontón chamou a dar un apoio masivo á convocatoria dunha manifestación nacional por parte da Plataforma SOS Sanidade Pública para o próximo 4 de febreiro.


Summary: O equipo vigués regresará á elite, agás desfeita improbable, cinco anos despois. Farao cheo de galegos e logo dunha reconstrución exitosa. Galicia é de Primeira.

Un pasiño máis e o Celta volverá á elite. E farao como poucas veces o fixo, cheo de galegos no equipo e sumando unha morea de puntos, os necesarios para lograr o ascenso nunha das ligas de Segunda máis esixente dos últimos anos. Os celestes volverán cos grandes cinco anos despois e logo dunha reconstrución que deu os seus froitos. Tras os sufrimentos económicos, tras pasar por unha lei concursal e despois de sufrir incluso para se manter na categoría de prata, o club vigués retorna pola porta grande. Ninguén dubida. Un empate chégalle ao Celta e ao seu rival para cumprir cos obxectivos. Lóxico que ninguén pense nin por un momento en arriscar un ascenso co que a bancada e o club celeste levan soñando anos. Xusto desde aquel encontro ante o Getafe, do ano 2007, cando unha vitoria lle fora insuficiente para lograr a permanencia en Primeira. O Celta e os seus xogadores gañaron en madurez; aprenderon do golpe do ano pasado, ao igual que o seu adestrador Moito cambiou desde entón. Naquel encontro, Oubiña era o único galego nun equipo titular ateigado de estrelas que decepcionaron, e moito, polo seu rendemento. O domingo, ante o Córdoba, os de Paco Herrera volverán saltar ao campo cun equipo netamente galego, cheo de canteiráns e coa ilusión de moitos mozos que nunca xogaron na máxima cateogoría. Nin co seu equipo de toda a vida nin con ningún outro. E volverán máis maduros tras unha tempada, a pasada, na que os fatídicos penaltis de Granada deixaron sen opción de ascenso aos vigueses. Son moitos os que ven naquel golpe o principio do ascenso que agora chega. Todos aprenderon da traxedia, o primeiro o seu adestrador, que soubo dosificar un equipo que o ano pasado chegou moi canso á recta final. Pero tamén os futbolistas, moitos deles rapaces aínda, que souberon levantarse fose cal fose a adversidade. Como fixeron tras o cruel derbi de Riazor, cando encadearon outras dúas derrotas consecutivas que parecían afundir o equipo na depresión da tempada pasada. Nin moito menos. Agarrados á solvencia de Túñez, á experiencia de Oubiña, ao todoterreo Álex López, á maxia de Orellana ou á calidade e acerto de Iago Aspas, o Celta sumou trece partidos sen perder e once vitorias, sete delas seguidas. A aposta por Aspas como ariete e Bermejo como mediapunto foi outro dos acertos dun Herrera ao que o Celta debe moito Aí apareceu Aspas, a bandeira dun equipo, beneficiado pola aposta de Herrera, un adestrador ao que o Celta debe moito. Apostou por Bermejo na mediapunta e o de Moaña como principal referencia atacante, cando o lóxico sería pensar no contrario. E saíulle perfecto. O galego destapouse como un excelente goleador, mentres que o veterano cántabro converteuse nunha excelente referencia de apoio para o mediocampo. Un acerto máis dun técnico que prescindiu dun Trashorras que xa ninguén bota de menos por Balaídos. E foi o mesmo Herrera o que sempre insistiu en que se podía. Que o ascenso era máis que posible Incluso despois de que Borja lle dese ao Deportivo a vitoria no derbi da segunda volta cando xa non quedaba tempo e logo de que o Valladolid superase o Celta na clasficación. Os vigueses perderon co Hércules e os pantasmas do pasado volveron á Madroa. "Non ascendemos directo", escoitóuselle a máis dun afeccionado. O técnico afastou os medos de vez e tirou duns xogadores con orgullo. Seis vitorias consecutivas e un ascenso ao alcance da man despois de remontadas épicas como a que lograron con dez ante o Xerez. Volverá o Celta a Primeira nun Balaídos ateigado por segunda vez cunha afección á que lle costa acudir ao estadio pero que é fiel como poucas. "Prefiro os 15.000 de sempre animando até o final que 30.000 que non se escoiten tanto", di un veterano xornalista con anos de experiencia seguindo o equipo celeste. Ben seguro que na elite haberá máis. Porque o equipo o merece e porque o seu mérito é grande. Moi grande. Galicia regresa á elite do fútbol pola porta grande para vivor #onosoderbi onde mellor se vive Regresa o Celta á máxima categoría e alí espera o Deportivo. Regresa Galicia á elite para vivir #onosoderbi onde mellor se vive. Na Primeira, nesa categoría da que nin un nin outro deberían saír nunca. Pero esa será outra historia e outra loita. A da tempada que vén. Mentres, o fútbol galego gozará do momento. Dunha época histórica.


Summary: En 2014 máis de 14 mil galegos e galegas empadroáronse noutros territorios do Estado e na primeira metade de 2015 o fuxo mantívose. O saldo migratorio co exterior é negativo por cuarto ano consecutivo, pero mellora algo con respecto ao pasado ano.

O Instituto Nacional de Estatística publicou estes venres novos datos de poboación, que inclúen tamén a información provisional relativa a fluxos migratorios correspondentes ao primeiro semestre de 2015. Nos primeiros seis meses do ano, Galicia continuou perdendo poboación (cun saldo negativo de 8.365 persoas), debido principalmente ao incremento das defuncións, que non foi compensado por un leve incremento da natalidade. Xusto esta semana a Xunta anunciou a posta en marcha dun cheque-bebé de 100 euros. Os datos amosan que Galicia mantén un saldo migratorio negativo tanto co resto de España como co estranxeiro, un saldo que no caso das entradas e saídas de poboación en dirección a outras comunidades autónomas leva empeorando dende o ano 2012. Estes datos deben ser tomados con cautela, ao proceder das altas e baixas rexistradas nos padróns. Moitas das persoas que marchan vivir a outro país ou comunidade autónoma non causan baixa de forma inmediata no padrón, e en ocasión o cambio de empadroamento non chega a producirse, se as estadías noutros territorios na procura de traballo son intermitentes ou teñen unha duración curta. En calquera caso, as tendencias parecen claras. O saldo migratorio exterior, que entre 2008 e 2011 fora positivo para Galicia, tornou negativo en 2012, acadando o seu peor momento en 2013, cun saldo de -3.886 persoas. En 2014 e no primeiro semestre seguiu sendo negativo, pero xa con valores máis equilibrados (319 en 2014 e 134 persoas na primeira metade de 2015). Se analizamos unicamente as entradas e saídas ao estranxeiro das persoas entre 20 e 39 anos, as tendencias son semellantes: en 2013 acadouse o peor dato (-2.884), aliviado en 2014 (-1186) e no primeiro semestre deste ano (-425). Os datos, con todos, seguen sendo moito máis negativos para estes grupos de idade que para as persoas de máis de 40 anos. O saldo migratorio con outras comunidades autónomas foi positivo entre 2008 e 2012, e comezou a ser negativo en 2013 (-151), caendo aínda máis en 2014 (-1.952) e no que levamos de 2015 (-1.101). Se se mantén a tendencia, os datos finais de 2015 serán aínda peores que os de 2014. Nos caso dos galegos e galegas entre 20 e 39 anos o saldo é xa negativo dende o ano 2011. O pasado ano marcharon 1.968 persoas novas máis das que chegaron (ou volveron) e no primeiro semestre de 2015 o dato é moi semellante (-959). En 2014, máis de 14 mil galegos e galegas empadroáronse noutras comunidades autónomas e máis de 9 mil rexistráronse fóra de España. No que levamos de 2015 os datos mantéñense (7.248 e 4.582). Dende o ano 2008, os fluxos migratorios dende Galicia a outras comunidades suman un total de 108 mil persoas. E cara ao estranxeiro acumulan máis de 72 mil. Nos últimos anos, Madrid foi o principal destino dos galegos e galegas que emigraron, seguido de Cataluña, Canarias e Andalucía.


Summary: O seguemento continúa a ser alto e cada día aprázanse centos de xuízos. Os e as traballadoras din que a pelota está no tellado da Xunta.

Décima xornada de greve e, ao igual que as anteriores, cun seguimento que se sitúa no 90%. Após a longa xornada de negociación desta segunda feira (9 horas) que acabou sen acordo, ambas as dúas partes, Xunta e sindicatos, volven reunirse esta terza feira. Desde os sindicais lamentan que desde o goberno galego non se estea por solucionar o conflito e si máis pendentes, din, de tombar a greve que de negociar. As centrais mesmo eran partidarias de que a prensa puidese estar presente nestas negociacións ao que se negaron os representantes da administración. Os convocantes da greve lembran que entre ossete sindicatos "a unidade é total, ao igual que a das traballadoras e traballadores. A media de seguimento está, no conxunto de Galiza, no 90%". Ao tempo, acusan á Xunta de ter una actitude "de prepotencia, de mentira e de utilización dos medios públicos para verter falacias. O Goberno galego quere facer ver que se trata dunha suba de soldos, cando a nosa reivindicación é, basicamente, acabar coa discriminación de manter a xustiza galega nunha segunda categoría a respeito do resto territorios do Estado, con todas as medidas que citei anteriormente".


Summary: Ausente na memoria da grande maioría das galegas, obxecto de apaixonados debates nos círculos académicos e materia de interpretacións interesadas no ámbito político, queremos aproveitar o 82 aniversario do Estatuto de 1936 para facer a crónica dun proxecto que, en palabras de Castelao, non recollía as aspiracións do nacionalismo mais representaba un punto de partida para conseguilas.

Foi unha carreira de obstáculos. A demanda dun estatuto para Galiza vai estar presente na proposta programática das plataformas políticas articuladas en 1930 co obxectivo de definir unha alternativa de ruptura co réxime monárquico, formalmente concretadas no Pacto de Lestrove, onde era patente a influencia da Irmandade da Fala da Coruña, e no Pacto de Barrantes, impulsado polos antigos núcleos da ING. A existencia destes compromisos explicará a activación do proceso nas primeiras semanas da etapa republicana, do que é exemplo a asemblea celebrada na Coruña o 4 de xuño de 1931. Porén, o entusiasmo inicial daría paso a unha parálise do proxecto, vinculado á definición do modelo territorial recollido no texto constitucional, moi por baixo das expectativas do nacionalismo, a oposición á dereita e á esquerda dunha parte importante das forzas políticas de obediencia española e a resistencia do sector maioritario da ORGA, ao incumprir Casares Quiroga os compromisos aos que tiña chegado no momento da constitución da formación cos nacionalistas coruñeses. Complicacións Non estivo exento de complicacións. Arrombada a demanda estatutaria do centro do taboleiro político após a euforia inicial, o Partido Galeguista, fundado en Pontevedra en decembro de 1931, viuse obrigado a despregar todos os esforzos para facer efectiva a reivindicación. A comezos de 1932, no marco dunha campaña de axitación dos nacionalistas na prensa, Henrique Raxoi Leloup, respondendo a unha xestión directa realizada diante del por Castelao, propón ao pleno de Compostela a convocatoria dunha asemblea de concellos, celebrada o 3 de xullo, onde se acordará a constitución dunha comisión redactora do texto estatutario. [Podes ler a información íntegra no número 302 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A diplomacia española pretende teatralizar unha fortaleza e unha autonomía que non ten por sí mesma e que a nacionalización do xacemento de Vacas Muertas e a expropiación do 51% das accións de Repsol-YPF por parte do estado Arxentino non debe interpretarse necesariamente coma unha política di sinistra: os múltiples arquipélagos de miseria e desigualdade poden manterse intactos, quer dentro dun capitalismo de natureza máis estatalista e industrial, quer dentro dun capitalismo con maior protagonismo da iniciativa privada e o sector financeiro.

Sábado, 17 Marzo de 2012. O diario ABC sae aos kioskos co seguinte titular: "Petróleo Español: o goberno autorizou onte a Repsol a procurar cru en augas de Canarias co fin de reducir a elevada dependencia enerxética de España". Hai xa uns dez anos que se comezaron a facer prospeccións para confirmar a existencia de cru nas illas de Fuerteventura e Lanzarote. Xosé María Aznar, o ex-presidente do estado, aprobou precisamente o 21 de Decembro do 2001 un decreto que autorizaba á compañía Repsol-YPF levar a cabo as devanditas prospeccións. Tres anos despois do decreto, o tribunal supremo e a sociedade civil canaria –o primeiro, paralizándoo debido á falta de informes medioambientais, e a segunda, posicionándose directamente en contra pola súa inviabilidade ecolóxica- lograron frear o proxecto. A historia continúa: o Consello de Ministros autorizou de novo a Repsol-YPF este 16 de Marzo seguir facendo prospeccións a 61 quilómetros da costa canaria A historia continúa: o Consello de Ministros autorizou de novo a Repsol-YPF este 16 de Marzo seguir facendo prospeccións a 61 quilómetros da costa canaria. As bolsas de petróleo atópanse a máis de 3000 metros de profundidade, co cal as perforacións terán que atravesar 1000 metros de lámina de auga e 2000 de subsolo mariño; os contos da leiteira xa están calculados e prometidos, mais dos custes ecolóxicos concretos da perforación, por suposto, non se fala, nin a nivel macro-político nin a nivel macro-comunicativo. O conto da leiteira é o seguinte: a cambio dos permisos de perforación prometemos 5000 postos de traballo e unha inversión de 10.000 millóns de Euros a 20 anos, aos que hai que sumarlles o millón de dólares -770.000 euros- diarios relativos ao custe do aluguer do buque con tecnoloxía avanzada que levará a cabo o proceso de extracción. Delirante. É importante destacar que o 55 % das importacións de cru que realiza España repártense entre Arabia-Saudí, Irán, Nigeria, Irak, Libia e Angola, principalmente. O 12%, emana dende a terra e o mar de México. Unha ridícula porcentaxe repártese entre Noruega e o resto de países Europeos e un 32 % repártese principalmente entre Rusia e outros países non occidentais que non forman parte da OPEP. O delirio e a paranoia futurista das nosas petro-democracias liberais é tan grande que xa apenas se repara no absurdo de semellante gasto nos procesos de extracción dunha enerxía cada vez máis preto da súa obsolescencia. Será, seguramente, dramático, para as xeracións futuras, ler a verdadeira historia de ecocidios e guerras mediatizadas que latexan e latexaron baixo a expansión do consumo civil de hidrocarburos. Será, seguramente, dramático, para as xeracións futuras, ler a verdadeira historia de ecocidios e guerras mediatizadas que latexan e latexaron baixo a expansión do consumo civil de hidrocarburos O que non pode ser, non pode ser, e ademais, é imposíbel : na península ibérica extráese un ridiculísimo porcentaxe de todo o cru que se consume a nivel planetario. A suposta vontade de "redución da dependencia enerxética" que pregoa o goberno só pode tomarse, ou ben coma un folclórico e casposo nacionalismo petroleiro de pedigrí hispano que pretende presumir dunha futuríbel "soberanía enerxética", ou ben coma o capricho curtoprazista e irreflexivo que impera en tódolos consellos de administración do grande empresariado global localmente manifestado no estado español; os soños do crecemento e o lucro fácil sen control público-estatal sobor o impacto medioambiental de determinados procesos extractivos e/ou produtivos que, co tempo, convértense en consumos individuais socialmente consentidos, tarde ou cedo, chegará ao seu fin, así que é hora de manifestalo en alto: non podemos seguir enchendo as veas das nosas cidades de automóbiles impulsados con petróleo, xa non só pola súas evidentísimas disfuncionalidades circulatorias, senón tamén polo seu evidentísimo impacto medioambiental e, sobor de todo, polos centos de millóns de civís inocentes que custou historicamente a expansión planetaria do binomio automóbil-petróleo. No more blood for oil é, dende logo, unha declaración de principios abondo gráfica e expresiva para resumir o profundo malestar moral que xera a motivación elemental latente nas guerras modernas No more blood for oil é, dende logo, unha declaración de principios abondo gráfica e expresiva para resumir o profundo malestar moral que xera a motivación elemental latente nas guerras modernas. Un malestar que se deixaba ver nas ateigadas rúas de Nova York, Washington, Londres, Madrid, París, Berlín… etc, xusto no mesmo momento en que se preparaba mediática e políticamente a guerra de Irak. Podemos concluír, así pois, sen deixarnos levar por optimismo e voluntarismo inxenuo, que a global civil society sí ten coñecemento concreto e capacidade de anticipación no que se refire á preparación político-mediática da enésima guerra, o que non ten é influencia cultural suficiente e poder político efectivo, real, tanxible, para por freo ao libre mercado da industria público-privada que arma aos exércitos profesionais, e moito menos cando, dende a eufemisticamente chamada administración pública, o novo fascismo elimina tódolos dereitos liberal-democráticos tipificando, ademais, como delito, a desobediencia civil pacífica que reprime violentamente en nome da salvagarda do estado de dereito. Henry Miller preguntábase que clase de historia estudarían as xeracións futuras á vista da profunda desorde e sensentido do modus vivendi industrial-produtivista da civilización occidental, xa hai séculos en imparable proceso de expansión planetaria. Mesmo bromeaba coa posibilidade de poder resumila no reverso dun selo. É moi probable que a resposta á profética pregunta de Miller sexa : pois estudarán a mesma historia que estudamos nós no colexio. Ou sexa, un cúmulo de datos e feitos históricos escollidos interesadamente pola jet-set da época para canonizar academicamente unha interpretación edulcorada que agocha centos de miles de testemuñas de humillación, tortura e explotación do home polo home. No reverso do selo, poderiamos resumila así : Unha barbarie perpetua estatística e filoloxicamente narcotizada. O comunicado oficial da diplomacia española evidencia o seu patetismo pola seguinte razón: porque a agresiva solemnidade coa que se expresa oculta o feito de que as elites políticas do novo fascismo de pedigrí hispano non pintan nada Mentres tanto, a historia continúa. Os informativos estatais e autonómicos, a meirande parte da prensa escrita, o consello de administración das grandes familias que xestionan os intereses xeoestratéxicos de Repsol YPF-España dentro e fora da península, o consello de ministros e a diplomacia española, enzárzanse nunha patética loita diplomática coa administración de Cristina Kirchner con ameazas incluídas. A partícula elemental do conflito é de sobra coñecido: o control xeoestratéxico dos recursos enerxéticos, quer en réxime público-estatal, quer en réxime de propiedade privada, do xacemento de Vaca Muerta na provincia arxentina de Neuquen. O comunicado oficial da diplomacia española, afirmando a súa vontade de tomar represalias -sic- contra Arxentina, evidencia o seu patetismo pola seguinte razón: porque a agresiva solemnidade coa que se expresa oculta o feito de que as elites políticas do novo fascismo de pedigrí hispano non pintan nada, absolutamente nada -agás coma tonto útil- niso que chaman a comunidade internacional; pouco despois de coñecerse a vontade da administración Kirchner de materializar a expropiación do 51 % das accións de Repsol-YPF, sen ir máis lonxe, a reacción automática da diplomacia Española foi buscar o respaldo da Casa Branca, a comisión Europea e o G-20, actualmente presidido polo ultra-liberal Felipe Calderón. EE.UU é o segundo máximo inversor estranxeiro en Arxentina despois de España e, evidentemente, non ten ningún interese na nacionalización de Respol-YPF Arxentina. As declaracións oficiais de Durao Barroso dende a comisión Europea tamén se posicionaron na mesma filosofía económica, expresando, textualmente a súa expectativa de que Arxentina respectase os seus "acordos internacionais na protección da inversión". Os múltiples arquipélagos de miseria e desigualdade poden manterse intactos, quer dentro dun capitalismo de natureza máis estatalista e industrial, quer dentro dun capitalismo con maior protagonismo da iniciativa privada e o sector financeiro En calquera caso, ao meu xeito de ver, a partícula elemental do acontecemento consiste en que a diplomacia española pretende teatralizar unha fortaleza e unha autonomía que non ten por sí mesma e que a nacionalización do xacemento de Vacas Muertas e a expropiación do 51 % das accións de Repsol-YPF por parte do estado Arxentino non debe interpretarse necesariamente coma unha política di sinistra: os múltiples arquipélagos de miseria e desigualdade poden manterse intactos, quer dentro dun capitalismo de natureza máis estatalista e industrial, quer dentro dun capitalismo con maior protagonismo da iniciativa privada e o sector financeiro. Quizais, quen sabe, algún día tiremos a diplomáticos que se preocupen menos en respectar os acordos internacionais en materia de protección da inversión, e máis en respectar os acordos internacionais en materia de protección do traballo e a alimentación. Disto non se falou –nin se escribiu-, nin na Administración de Mrs. Cristina Kirchner, nin na Administración de Mr. Mariano Rajoy, onde só se cociña a clásica fogueira das vaidades na procura do ouro negro.


Summary: As listas de agarda non deixan de aumentar nos diferentes niveis da atención sanitaria. O propio presidente galego recoñeceu este problema na última sesión de control no Parlamento. Porén, as previsións recollidas na memoria dos Orzamentos da Xunta para o ano 2023 adiantan un novo incremento dos tempo de espera.

A Xunta da Galiza é consciente do malestar existente entre a poboación polos tempos de espera no sistema sanitario público. A este respecto, no proxecto de lei de orzamentos para 2023 sinala que "o principal obxectivo de cara ao ano 2023 é a diminución dos tempos medios de espera para intervencións cirúrxicas, primeiras consultas hospitalarias e probas diagnósticas, para o que se prevé un esforzo orzamentario destinado a maximizar os recursos asistenciais e reducir estes tempos medios, cando menos, ao nivel prepandemia acadado a finais do ano 2019, récord histórico de mínimo nestes indicadores". Mais as intencións do Goberno galego contrastan coa realidade. Neste sentido, as autoridades sanitarias propoñen no documento orzamentario reducir as consultas hospitalarias en relación a 2022 en 486.000 actuacións. A medida chega nun momento onde as listas de agarda están en máximos históricos, até o punto de que o Servizo Galego de Saúde (Sergas) leve sen facer públicos os datos dos tempos de espera desde o pasado exercicio. Tanto é así que tradicionalmente o Goberno galego daba a coñecer esta información no mes de xuño e de decembro, prescindido nesta anualidade de publicar as cifras das listas de agarda referidas ao primeiro semestre de 2022. Rueda avala que haxa centros de saúde na Galiza que carezan de pediatra As listas de agarda A información parcial sobre os tempos de espera en Atención Especializada no primeiro semestre de 2022, á que tivo acceso Nós Diario, debuxa un escenario moi preocupante. As cifras certifican que 198.323 persoas agardan por unha cita médica nalgúns dos hospitais do país, o que representa 38.000 cidadás e cidadáns máis que o ano pasado. Ao tempo, 119.197 persoas (25.000 máis que en 2021) esperan por unha proba clínica e 46.553 por unha operación. Neste último caso, a lista de agarda incrementouse nun semestre en máis de 6.000 persoas, superando en 12.000 as cifras anteriores á pandemia. O alcance dos tempos de espera é moi complicado de determinar, ao dispor o Sergas de dúas listas de agarda. A primeira, a oficial e que fai pública, coñecida como lista estrutural, recolle as e os doentes que van ser atendidos no prazo de 60 días fixado pola lei. A segunda, coñecida como non estrutural, xestionada a través do sistema informático Ianus do Sergas, agrupa un número indeterminado de cidadáns na que se recollen, entre outras, as persoas que desbotaron seren derivadas á sanidade privada ou se viron obrigados a renunciar a unha cita... Tres días de espera en observación por unha cama hospitalaria no CHUS A veracidade das listas de agarda do sistema sanitario son cuestionadas polos propios profesionais e por entidades en defensa da sanidade pública. A Asociación do Defensor do Paciente discrepa no seu informe de 2021 da "melloría" anunciada polas autoridades sanitarias en relación coas listas de agarda "posto que os recortes orzamentarios, a falla de persoal sanitario e o feche de camas en toda a rede do Sergas estiveron á orde do día" O voceiro da plataforma SOS Sanidade Pública, Manuel Martín, en conversa con Nós Diario, sinala que "seguen maquillando as listas de agarda ao non publicarse os doentes que se acumulan nas listas non estruturais" e denuncia "o seu importante incremento nos últimos tempos". Neste sentido, apunta a que "o número real de persoas en lista de agarda pode ser entre 30% e 60% superior aos recollidos nos datos oficiais da Xunta" e lembra un estudo elaborado polo seu colectivo en 2019 que "situaba en 17.000 ou 18.000 as persoas nesta situación na área sanitaria de Vigo". A realidade das listas "A realidade das listas", continúa Martín, "coñéceas ben a poboación, que debe agardar meses antes de ser intervida. A media de tempo dun doente desde que acode á Atención Primaria por un problema achégase a 200 días, dado que hai que sumar o tempo da primeira consulta en Atención Especializada, das probas diagnósticas e da agarda para cirurxía". Na mesma liña, advirte que "mentres non se normalice a situación na sanidade a cousa vai seguir empeorando, xerándose problemas novos como o colapso de determinados servizos hospitalarios ou a falla de determinados servizos. O Salnés mobilízase contra a falta de persoal sanitario: "Non hai substitucións por baixas, xubilacións ou vacacións" "A realidade das listas", continúa Martín, "coñéceas ben a poboación, que debe agardar meses antes de ser intervida. A media de tempo dun doente desde que acude a Atención Primaria por un problema achégase a 200 días, dado que hai que sumar o tempo da primeira consulta en Atención Especializada, das probas diagnósticas e da agarda para cirurxía". Na mesma liña, advirte que "mentres non se normaliza a situación na sanidade a cousa vai seguir empeorando, xerándose problemas novos como o colapso de determinados servizos hospitalarios e atopándose nas consultas persoas con patoloxías graves moi avanzadas, porque a enfermidade non espera".


Summary: A principal diferenza da moción de censura cunha investidura ordinaria é que non inclúe unha rolda de consultas previa co xefe do Estado é que só pode ser aprobada por maioría absoluta. O sistema parlamentario vixente torna en imposible a elección dun Goberno "nas urnas" á que apelan PP e Ciudadanos CRÓNICA | Feijóo marchará axiña cara a Madrid, aínda que se fará de rogar. Por Anxo Lugilde A vaga expansiva da corrupción tomba o Goberno de Rajoy e leva a Pedro Sánchez á presidencia

CRÓNICA | Feijóo marchará axiña cara a Madrid, aínda que se fará de rogar. Por Anxo Lugilde A vaga expansiva da corrupción tomba o Goberno de Rajoy e leva a Pedro Sánchez á presidencia A votación e triunfo da moción de censura formulada polo PSOE contra o Goberno de Mariano Rajoy tras a sentenza do caso Gürtel mudou a pasada semana o panorama político do Estado. Por primeira vez un presidente do Executivo central accedeu ao cargo por este mecanismo, provocando unha transición entre gobernos moito máis acelerada do habitual que disparou, tamén decontado, os argumentarios para deslexitimar a elección. A descualificativos habituais contra os gobernos sustentados en alianzas das forzas de esquerda -"pacto de perdedores", "acordos de despacho"- uníronse desta volta outros en forma de promesa pola banda do PP e Ciudadanos. O Goberno do socialista Pedro Sánchez non foi elixido "nas urnas" polo electorado, veñen dicir. No entanto, ningún gabinete gobernamental ao abeiro da Constitución española de 1978 foi elixido deste xeito. O propio Mariano Rajoy caricaturizou como un "asalto" ao poder perpetrado con "aleivosía" unha moción de censura que despois foi glosada nos mesmos termos por diversos dirixentes dos populares e mais de C's. Así, por exemplo, o presidente da Xunta afirmaba poucas horas despois da elección de Sánchez que "decidiron o PSOE, Podemos e os partidos nacionalistas e independentistas", pero "o futuro volverano decidir os españois". Nun sentido semellante, Albert Rivera e outros cargos da súa formación teiman en esixir "que los españoles vayamos a votar para elegir a nuestro gobierno" a través das "urnas", petición que o líder de Ciudadanos apoiou durante a fin de semana nunhas declaracións aos medios do tenista Rafa Nadal. Estas e outras declaracións obvian, no entanto, que o socialista Sánchez foi elixido presidente do Goberno español polas únicas persoas con competencias para facelo, como os seus seis antecesores: os 350 membros do Congreso dos Deputados. A Cámara Baixa, ao contrario que o Goberno, si é resultado da votación da cidadanía en eleccións xerais, neste caso das celebradas o 26 de xuño de 2016. Estes comicios son, precisamente, un dos tres principais supostos contemplados pola Constitución para a renovación da presidencia do Goberno; os outros son a dimisión da persoa titular do cargo e a propia moción de censura. A principal diferenza da moción de censura cunha investidura ordinaria é que non inclúe unha rolda de consultas previa co xefe do Estado é que só pode ser aprobada por maioría absoluta A principal diferenza da censura a respecto dos outros procedementos é que non inclúe unha rolda de consultas do xefe do Estado cos grupos parlamentarios, como tras as eleccións ou a dimisión. Ademais, a esixencia para o candidato ou candidata á presidencia por esta vía é maior: é imprescindible que sume a maioría absoluta dos apoios do Congreso -un mínimo de 176-, mentres que nunha investidura ordinaria abonda con máis votos a prol que en contra, caso por exemplo da última elección de Rajoy (170 votos) ou da segunda ocasión nas que foi nomeado o socialista José Luis Rodríguez Zapatero (169 apoios). Velaquí os principais pasos para a elección e os artigos da Constitución que os regulan: O sistema parlamentario vixente torna en imposible a elección dun Goberno "nas urnas" á que apelan PP e Ciudadanos A actual Constitución e a normativa que a desenvolve -como o Regulamento do Congreso dos Deputados ou a lei do Goberno- consagran, daquela, un sistema parlamentario de Goberno que tornan en imposible o cumprimento das promesas dos cargos de PP e Ciudadanos que auguran unha vindeira elección da presidencia do Executivo central "nas urnas". O mesmo sucede co Goberno no seu conxunto, toda vez que a elección dos nomes das ministras e ministros son competencia exclusiva do presidente ou presidenta. Como o propio xefe do Executivo, nin sequera teñen que ser membros electos do Congreso ou do Senado e non teñen un mandato mínimo ou máximo. A elección de Sánchez, en perspectiva Rajoy en 2016, Zapatero en 2008 e González en 1993 tiveron menos votos a prol que Sánchez Vista en perspectiva, a elección de Sánchez foi novidosa en tres aspectos: foi a primeira resultado dunha moción de censura e non dunha investidura ordinaria e, ademais, a que se sustenta en menos votos procedentes do principal grupo parlamentario que sustenta ao novo Goberno, que ademais non é o que máis membros ten no Congreso, senón que é o segundo. O socialista é, daquela, o presidente español ata o momento cunha investidura máis plural en canto á procedencia dos apoios, pero non o máis feble en canto á súa cantidade: Mariano Rajoy en 2016, José Luis Rodríguez Zapatero en 2008 e Felipe González en 1993 tiveron menos votos a prol. Tamén González en 1989, se ben daquela foran anuladas as eleccións en Pontevedra, Murcia e Melilla e os seus escanos non computaron na votación -o Goberno someteuse a unha cuestión de confianza en 1990, unha vez repetidos os comicios nesas circunscricións, e logrou 170 apoios-. Sánchez comeza a gobernar, no entanto, cun voto menos que José María Aznar en 1996, con tres menos que Zapatero en 2004 e Adolfo Suárez en 1979, con catro menos que González en 1986 e con 6 menos que os que obtivo Leopoldo Calvo Sotelo en 1981, despois do 23-F. Está aínda máis lonxe das tres investiduras que ata o momento partían coa vantaxe dunha maioría absoluta: Rajoy en 2011, Aznar no ano 2000 e González en 1982, a investidura máis votada ata agora con 207 votos a prol.


Summary: Os traballadores veñen de decidir en asemblea que o xornal xa non sairá este sábado. O diario seguirá na web, aínda que cun futuro incerto, pois non figura no plan de viabilidade. Víctor Sampedro denuncia que "a economía non dixital da información está fóra do alcance de sectores que non conten co apoio dos poderes bancarios".

Despois de catro anos e medio, Público pechará esta fin de semana a súa edición en papel. Mediapubli, a empresa editora, non foi quen de reunir os nove millóns de euros que necesitaba para manter a edición impresa diaria, aínda que vén de indicar que o xornal si continuará na rede, onde conta con 5,5 millóns de usuarios únicos mensuais. Porén, a web non figura no plano de viabilidade, polo que se especula con que o seu mantemento buscaría, principalmente, favorecer a venda da cabeceira. A web non figura no plano de viabilidade, polo que se especula con que o seu mantemento buscaría, principalmente, favorecer a venda da cabeceira. Actualmente, e despois das preto de 35 baixas que se rexistraron nos últimos meses, Público conta con ao redor de 110 xornalistas, aínda que se descoñece cantos continuarán nesta edición dixital. Os traballadores veñen de decidir en asemblea que o xornal xa non sairá este sábado. Si, continuará editándose, de momento, La Voz de Asturias, do mesmo grupo, que dispón de máis tempo para atopar investidores. Mediapubli contactou con case todas as entidades financeiras, pero só acadou un empréstito do Banco Santander Mediapubli presentou concurso de acreedores o pasado 3 de xaneiro, despois de que xa en setembro se iniciara un ERE consistente nunha trintena de baixas incentivadas e unha rebaixa salarial. A empresa xustificouno pola "intensificación da crise publicitaria, a profunda transformación que está sufrindo o sector da prensa escrita e as dificultades para acceder a novo financiamento". A empresa parece que ficou moi lonxe de acadar os nove millóns necesarios, ao non acudir ao chamamento ningún investidor de peso, e ao non contar apenas co apoio das entidadade financeiras, a pesar de que se contactou con todas elas. De todas, só o Banco Santander aceptou apoiar a Público cun empréstito de tres millóns de euros. "A economía non dixital da información está fóra do alcance de sectores que non conten co apoio dos poderes bancarios" Como indica Víctor Sampedro, catedrático de Opinión Pública e activista social, "a economía non dixital da información está fóra do alcance de sectores que non conten co apoio dos poderes bancarios. A situación de Público, a crise publicitaria, é exactamente a mesma pola que atravesan todos os xornais do Estado. Case todas as cabeceiras do Estado pasaron ou van pasar por EREs e suspensión de pagamentos. O que sucedeu foi que aos voceiros dunha opinión pública moito máis acorde co establishment, séguenselles dando apoios publicitarios, institucionais e corporativos e facilidades de refinanciamento das súas débedas". O futuro de Público O futuro pasa pola edición dixital, unha das cinco máis lidas do Estado, pero que até o de agora se construía en boa medida coas achegas da redacción do xornal impreso. Fontes da redacción, consultadas por Praza, desconfían desta solución até coñecer o número de xornalistas que continuarían no cadro de persoal, e polas dúbidas que xera a actual ausencia de publicidade na páxina. Ademais, a web non figura no plano de viabilidade, polo que se especula con que o seu mantemento buscaría, principalmente, favorecer a venda da cabeceira. Entre os traballadores había unha sensación incómoda de falta de información Séguese barallando a solución, apuntada nalgún momento, de converter Público nun semanario ou nun xornal editado unicamente na fin de semana, pero debería aparecer un investidor urxentemente e resulta dubidoso que os investidores que non quixeron achegar cartos para financiar un diario o fagan para apoiar un semanario. Os traballadores e traballadoras Os traballadores levaban meses de traballo en condicións precarias xeradas tanto pola propia incerteza do seu futuro, coma pola multiplicación de tarefas cunha redacción cada vez menor, coma polos atrasos nos pagamentos, que chegaron a ser de dous meses (aínda que finalmente a nómina de xaneiro foi abonada e a de decembro foino en parte). Había, ademais, unha sensación incómoda de falta de información, á que se suma agora a constatación de que os traballadores que continuaron no xornal son os grandes prexudicados, fronte aos que decidiron acollerse ás baixas incentivadas. As alternativas para o xornalismo libre e de calidade Nos últimos meses vimos asistindo en Galicia ao peche daquelas iniciativas máis afastadas do establishment e dos círculos de poder empresarial e institucional, e tamén no conxunto do Estado, a pesar de que a crise económica e publicitaria afecta a todas as cabeceiras, é o xornal Público o que pecha, a pesar de contar con cifras de difusión moi elevadas e crecentes. En opinión de Víctor Sampedro, "a alternativa ten que vir por medios apoiados por unha economía non lucrativa, de autosostenibilidade, e mesmo que dea perdas. De aí a importancia de contar con colectivos e entidades que non sexan empresas nin a administración pública, hoxe xa cunha dimensión grande, estou pensando nas ONGs, nas fundacións culturais, nas fundacións de promoción da transparencia. Estes actores téñense que involucrar asumindo as perdas que loxicamente vai ter un xornalismo rigoroso e comprometido". "Ten que haber unha implicación activa dos públicos. Non podemos confundir libre con gratuíto" Sampedro engade: "Os custes de facer información son moi elevados e alguén quen ten pagalos, pensando que son procomún, pois é de circulación libre. Hai que recuperar iso, o mecenado, o mesmo que os editores de prensa foron mecenas, querían cambiar a sociedade, procurando beneficios colectivos". Tamén é fundamental, para Sampedro, a implicación do público lector: "Ten que haber unha implicación activa dos públicos. Non podemos confundir libre con gratuíto, esta é unha idea que hai que desterrar, porque precisamente son os grandes actores económicos os que poden manter unha oferta superflua, a xeito de catálogo electoral e de produtos. A prensa hoxe non se sostén só con publicidade. A implicación dos públicos ten que ser tamén económica, temos que pagar por aquilo que queremos ver, escoitar e ler. Iso implica remover as estruturas de xestión empresarial, dando protagonismo a un corpo de colaboradores, de difusores de contidos, e de apoiantes económicos".


Summary: Un espazo colaborativo de Facebook sinala aqueles eventos ou colectivos galegos nos que non hai nin unha soa muller, algo desgraciadamente bastante habitual. Segue o ronsel de iniciativas semellantes coma allmalepanels

Un debate a piques de comezar; na mesa, pluralidade, representantes dun bo número de forzas políticas, da esquerda á dereita. Porén, todos homes. Un ciclo de conferencias organizado pola universidade; media ducia de relatores. Todos homes. Inauguración; numerosa presenza de autoridades, cantas máis mellor. Todos homes. Un xornal; unha ampla e diversa lista de colaboradores. Case todos homes. A igualdade vai avanzando na sociedade, aos poucos. Porén aínda estamos lonxe, moi lonxe, de que a presenza masculina e feminina en todos os espazos, sobre todo nos máis públicos e destacados sexa equiparable. Haberá que ver, por exemplo, cantos alcaldes e alcaldesas temos finalmente en Galicia a partir do día 13 (na pasada lexislatura foron menos do 10% e nestes comicios 4 de cada 5 cabezas de lista eran homes). Ou con cantas catedráticas contan as universidades galegas (menos do 15% do total), ou cantas mulleres ocupan postos nos consellos de administración das grandes empresas (unha porcentaxe ínfima). Os homes son ampla maioría na maior parte das mesas redondas, xuntanzas, equipos directivos e actos públicos e non son poucos aqueles que non contan nin sequera con unha muller. Hai un par de semanas botaba a andar unha páxina de Facebook, Parabéns, fixeches unha xuntanza de todo pirolos, que quere sinalalos, como unha forma de visibilización e protesta contra esta situación. A iniciativa segue o ronsel doutras, iniciada recentemente, coma All Male Panels. Esta páxina, aberta en febreiro pola feminista finesa Saara Sarma, recolle xa 200 imaxes de acontecementos públicos nos que as mulleres non aparecen nin sequera de forma simbólica. En Todo pirolos recóllense achegas de internautas que envían os "eventos fully machotes, todo pirolos, mostras de masculinidade 100%" que van atopando no día a día de Galicia De igual xeito, en Todo pirolos, recóllense achegas de internautas que envían os "eventos fully machotes, todo pirolos, mostras de masculinidade 100%" que van atopando no día a día de Galicia. Tanto no plano político, sindical, deportivo, xornalístico, cultural ou en calquera profesión. A iniciativa conta tamén cunha conta de twitter e cun enderezo electrónico ao que remitir achegas e suxestións: todopirolos@outlook.com.


Summary: O Seminario de Lexicografía da rúa Tabernas -a rúa coruñesa onde se atopa a Real Academia Galega- deu entrada no Dicionario da institución a numerosas palabras novas. Moitas delas están relacionadas coa Rede: ciberataque, ciberseguridade, blogosfera, ciberacoso ou xestor/a de comunidade, por exemplo.

Ademais, os académicos revisaron no que vai de 2018 unhas 2.200 voces do dicionarios. Entre novas entradas, novas acepcións en termos xa recollidos e mudanzas nas definicións, modificaron 350 voces. Outras palabras incorporadas neste primeiro semestre de ano foron rap, baremar ou tripi. A propia Academia explica nun comunicado que moitas das novas voces cumpren "co obxectivo de ir acdando unha maior presenza no Dicionario do léxico relacionado coas tecnoloxías da información e a comunicación". Neste sentido, non só aparecen novas palabras, senón que se amplían acepcións doutras. Por caso, na palabra nube, que a partir de agora tamén é "espazo virtual para o almacenamento, xestión e procesamento de datos e información aloxados en Internet a través de servidores remotos". Rendibilizar, colaborativo, corremundos, aparcacoches e aporofobia -"medo, aversión ou fobia aos pobres e desfavorecidos"- son outras achegas novidosas ao Dicionario. Segundo expón a institución, as vías para a ampliación do depósito de léxico son distintas. Os membros achegan propostas, pero tamén son recibidas por distintas canles procedentes de particulares e institucións.


Summary: O Ministerio de Defensa non autoriza instalar nunha praza da súa propiedade a placa de lembranza deses operarios asasinados.

O golpe franquista de xullo de 1936 abriu as portas a unha represión brutal que deixou tamén a súa pegada en Ferrol. Un dos exemplos sanguentos desa brutalidade fascista foron os 38 traballadores do naval asasinados na cidade. O Comité de empresa de Navantia quixo este domingo, 14 de abril, lembrar e homenaxear eses operarios, escollendo a data de proclamación da II República española. "Na memoria dos traballadores do naval asasinados por defender a liberdade e a legalidade republicana. 1936-1939" pon a placa elaborada polos propios operarios de Navantia e que, máis un ano, non puido instalarse no lugar elixido polo persoal do estaleiro. O Ministerio de Defensa, de novo, denegou a autorización para que a placa se coloque nunha praza que, se ben está no exterior do estaleiro, é propiedade deste departamento do Estado español Ao acto asistiu o alcalde de Ferrol, Jorge Suárez, que lamentou a decisión do Ministerio. O presidente do comité de empresa procedeu a ler, un por un, nome e apelidos dos traballadores do naval asasinados. Non poucas rúas no Arsenal de Ferrol enxalzan militares franquistas ou episodios glorificados polo réxime. Un grupo demandou a mudanza do rueiro franquista do Arsenal de Ferrol


Summary: O crecemento, de 33,6%, é dos máis baixos do Estado español e representa máis da metade da media (74,2%).

A pandemia da Covid-19 e as medidas adoptadas polos distintos gobernos para frear a súa propagación condicionaron hai un ano o mercado laboral de todo o mundo. O teletraballo, que medraba paseniño da man dos avances tecnolóxicos e da implantación de medidas de conciliación nas empresas, experimentou un crecemento sen parangón como consecuencia das limitacións á mobilidade e ao contacto interpersoal. Un ano despois do inicio do confinamento, Galiza conta na actualidade con 129.300 persoas que teletraballan, polo menos ocasionalmente. Son 32.500 teletraballadores e teletraballadoras máis que hai un ano. É dicir, agora 1 de cada 8 persoas ocupadas na Galiza traballa, polo menos de maneira ocasional, desde o seu fogar. Este récord histórico, consecuencia da crise sanitaria, supón un incremento de 33,6% no número de persoas que teletraballan, e que representan 13,3% das persoas ocupadas. Con todo, o crecemento na Galiza é moito menor que no conxunto do Estado español, onde o traballo desde o fogar medrou 74,2%, é dicir, o dobre que na Galiza. Así se desprende dos datos da segunda entrega da análise do centro de estudos do Grupo Adecco sobre a evolución do teletraballo e o emprego a tempo parcial durante a pandemia na Galiza, que destaca que "a pesar da significativa expansión do teletraballo ao longo dos últimos meses, a inserción desta modalidade laboral na Galiza está moi por detrás da maioría de países da nosa contorna". Neste senso, apunta que, mentres a proporción de persoas teletraballando no total de ocupadas ascende a 13,3% na Galiza, a media de territorios da Unión Europea sitúase no 21,5%. Na mesma liña, tamén constata un "comportamento dispar" entre territorios no que a evolución do traballo desde casa se refire. O dato a salientar é que todos eles presentan taxas de crecemento interanuais positivas na proporción de persoas ocupadas que teletraballan, mais existen "diferenzas importantes". Así, territorios como Madrid e Catalunya multiplicaron duplicaron e mesmo triplicaron as súas cifras, con incrementos interanuais de 200% e 119%, respectivamente. En troques, outros como Aragón, Estremadura e País Valencià presentan incrementos inferiores a 20% (9,9%, 16,3% e 18,2%, respectivamente). Galiza sitúase por baixo da media. Cae o emprego parcial Por outra banda, o informe tamén analiza a situación do emprego parcial, onde Galiza destaca entre os territorios nos que se destruíu tanto emprego a tempo parcial como postos de traballo a xornada completa. Así, o número de persoas ocupadas con contratos de media xornada descendeu en 12.500 persoas (-8,2% interanual), á vez que se perderon 2.600 empregos a tempo completo (-0,3%). É dicir, máis de 80% dos empregos perdidos na Galiza ao longo de 2020 eran de tempo parcial. Isto levou a que a proporción de persoas ocupadas a tempo parcial descendese por terceiro trimestre consecutivo: un punto porcentual menos que un ano antes, quedando en 13,2%. Trátase da menor penetración do emprego a tempo parcial na Galiza desde o ano 2012.


Summary: Cada semana xorden ruxerruxes de adianto electoral mentres a maquinaria partidaria máis potente do país traballa nunha idea forza: o Goberno de España do PSOE e UP castiga a Galicia. Como mostra, o primeiro pleno do ano no Parlamento, no que catro das cinco iniciativas do PP están dedicadas a formular demandas ao Executivo que dirixe Pedro Sánchez

"Qué morro, qué jeta y qué cara". O pasado xoves o presidente da Xunta mudou de idioma a metade da resposta a un xornalista sobre os fondos do financiamento autonómico que o Estado non transferiu a Galicia -198 millóns bloqueados pola reforma do IVE aplicada polo Goberno de Rajoy no ano 2017 e aínda non compensados-. O ton da resposta, na que Alberto Núñez Feijóo deu en mofarse da ministra de Facenda, María Jesús Montero, descualificando como "gracietas" as súas explicacións ao respecto, é un bo termómetro dos meses que restan ata que o propio Feijóo asine o decreto de disolución do Parlamento e convocatoria de eleccións.Nos círculos políticos xorden cada semana ruxerruxes de adianto electoral e mentres, a maquinaria partidaria máis potente do país trabállase nunha idea forza: o Goberno de España do PSOE e Unidas Podemos castiga a GaliciaÁ lexislatura galega quédanlle, como máximo, uns sete meses. Nos círculos políticos do país xorden cada semana os ruxerruxes de adianto electoral -nos últimos días houbo quen chegou a falar do 19 de abril para a cita coas urnas-, as reflexións sobre unha cuarta candidatura de Feijóo que disque semella inevitable e tamén as composicións de lugar sobre o xeito en que se fiaría unha coalición de esquerdas na Xunta se o PP perde a maioría absoluta e unha eventual representación da extrema dereita de Vox non lle é dabondo para reter o poder.Ruxerruxes aparte, a carreira está lanzada e a maquinaria partidaria máis potente do país xa está a pleno rendemento e aferrada a unha idea forza: o Goberno de España do PSOE e Unidas Podemos castiga a Galicia e réstalle investimentos para llos dar ao independentismo catalán. Unha -pequena- mostra disto é a xornada organizada polo PP este sábado na Cidade da Cultura, na que o partido propiciou encontros dos seus deputados e deputadas cos membros do Goberno galego para exaltaren polo país as medidas do gabinete de Feijóo.A parte pública do acto rematou cun mitin de Feijóo aos seus, un relatorio do que o PP sinala como agravios do PSOE -pero tamén de Unidas Podemos e do BNG- a Galicia cunhas cantas doses de mensaxes en clave interna. Para os socialistas, como o pasado xoves en San Caetano, tivo o líder conservador munición gorsa: o novo Goberno de España "perdeu a dignidade cos independentistas e a vergoña cos galegos", fai que "resulte efectivo cometer delitos" e está no poder "a costa de quen sexa, incluída Galicia", proclamou volvendo sobre asuntos como o financiamento ou o AVE. Feijóo reitera apelación á "moderación" e á "axenda propia" do PPdeG, pero semella difícil que poida evitar a presenza de Pablo Casado en Galicia durante a campañaEn clave interna, quen é presidente da Xunta dende hai 11 anos reiterou a súa apelación á "moderación". O PPdeG non está sometido a "imposición minoritarias" nin ás "posicións extremas", advertiu. E ademais, "a nosa comunidade ten a súa propia axenda e prioridades", proclamou nun acto no que a palabra "Galicia" era máis visible que as siglas "PP" e tras o que o servizo de prensa da formación distribuíu unha imaxe do seu líder ante unha pantalla xigante amosando unha enorme bandeira galega. Todo isto nun contexto no que, non obstante, semella difícil que poida evitar a presenza de Pablo Casado en Galicia a medida que se achegue a cita coas urnas.Catro das cinco iniciativas do PP no primeiro pleno do ano, para o Goberno centralMostra da importancia que o PP outorga á confrontación co Goberno central na súa estratexia preelectoral son as súas prioridades no vindeiro pleno do Parlamento, o primeiro de 2020 e tamén o primeiro do que se presenta como derradeiro período de sesións da lexislatura. Nel, catro das cinco iniciativas formuladas polos populares van dirixidas ao Goberno central e a elas engádese unha comparecencia do vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, dedicada explicitamente a debullar peticións ao Executivo que preside Pedro Sánchez.Ás catro iniciativas do PP sobre o Goberno central no primeiro pleno do ano engádese unha comparecencia de Rueda destinada a debullar peticións ao Executivo que preside Pedro SánchezAsí, en primeiro termo, o PP defenderá unha proposición non de lei con medidas para "demandar ao Goberno central coa fin de simplificar o proceso de retorno dos españois e das súas familias" na emigración. Outra proposición non de lei, neste caso rexistrada de urxencia polo secretario xeral do PPdeG, Miguel Tellado, centrarase nas esixencias da Xunta "ao Goberno de España" para "esixir a convocatoria urxente da Mesa das Pontes" sobre o peche da térmica de Endesa nesa localidade. Estas iniciativas son, de seu, non vinculantes, pero servirán para propiciar debates na Cámara galega sobre o Goberno de España.A única iniciativa non dedicada ao Goberno central é unha pregunta concibida para dar pé a que o conselleiro de Sanidade anuncie investimentos no hospital de VerínTamén na quenda de preguntas ao Goberno o PP propiciará que conselleiros e conselleiras falen do Executivo central. Así, Tellado tamén asina unha pregunta ao conselleiro de Industria "a respecto do anunciado polo Goberno do Estado en materia enerxética" e o deputado Jaime Castiñeira fai o propio coa conselleira de Infraestruturas a respecto da "decisión do Goberno español de deixar sen servizo de venda de billetes presenciais" varias estacións de tren. A única iniciativa do PP no pleno que non está vinculada ao Goberno de España é unha pregunta destinada ao conselleiro de Sanidade sobre un dos principais focos de conflito para a Xunta nos últimos meses, o hospital de Verín. Concibírona para que Jesús Vázquez Almuíña fale da "previsión, por parte do Goberno galego, de actuacións de mellora" neste centro sanitario da comarca de Monterrei.