Summary: A Garda Civil intercepta unha condutora na autovía A-6 á altura de Outeiro de Rei co coche cheo de equipaxe e intención de viaxar dende "o centro da Península" ata "a costa galega"

A decisión do Goberno de España de impoñer un confinamento reforzado na segunda fase do estado de alarma estivo intimamente relacionada co feito de que vaia comezar a Semana Santa, con varias xornadas festivas que, argumentou Pedro Sánchez, permitirían reducir a actividade laboral a niveis da fin de semana e, deste xeito, impulsar o freo do contaxio do coronavirus. Non obstante, os días previos á Pascua son tamén xornadas que tradicionalmente implican desprazamentos vacacionais e, malia ás advertencias e as sancións que trae consigo transgredir o confinamento, en concellos turísticos galegos temen que esas viaxes cheguen a producirse.Concellos galegos alertaron á Fegamp tras "constataren a vontade de traslado por parte de propietarios de segundas residencias" e a entidade municipalista pediu máis controis ao Goberno central e "responsabilidade" á cidadaníaAsí o trasladaron "varios concellos" nos últimos ías á Federación Galega de Municipios e Provincias. Concretamente, explica a asociación municipalista, varios gobernos locais alertaron de que "están percibindo preparativos en segundas residencias" e nalgúns casos, "trátase de máis que sospeitas". Nos consistorios, afirma a Fegamp, existe a "constatación da vontade de traslado por parte dos propietarios das vivendas".Nesta situación, explica a entidade que agrupa os concellos e deputacións, existe "preocupación" nos goberno slocais polas "posibles consecuencias sanitarias" que traerían consigo esas viaxes e por iso a Fegamp vén de pedir axuda ao Estado. Concretamente, a institución que preside o vilagarcián Alberto Varela trasladou a alerta á Delegación do Goberno central en Galicia para frear eses desprazamentos."A Fegamp solicita ás autoridades competentes", o Goberno central por mor do estado de alarma, "que reforcen os controis e apela á responsabilidade e á colaboración cidadá para que se respecten as medidas de contención da enfermidade". Para facelo, lembra nun comunicado, é preciso "gardar a corentena e evitar desprazamentos innecesarios".Interceptada en Outeiro de Rei rumbo á costaCadrando con esta advertencia dos concellos, a Garda Civil informaba este venres de que viña de "interceptar" unha condutora na autovía A-6 na contorna do seu quilómetro 507, á altura do concello lucense de Outeiro de Rei. Segundo o Instituto Armado, axentes que realizaban un control "de cumprimento das restricións" polo estado de alarma "observaron como en dirección á Coruña circulaba un turismo" cheo de "bolsas e outros enseres" nos asentos dos pasaxeiros.O vehículo ía cheo de obxectos que supuñan "un grave risco para a seguridade viaria" e para a propia condutora, que recibiu dúas denunciasOs axentes, que se atopaban nos carrís con sentido a Lugo, dispuxéronse a alcanzalo ata lograren facelo no quilómetro 517, xa no concello de Begonte. Alí, aseguran, comprobaron que a cantidade de obxectos no vehículo supuña "un grave risco para a seguridade viaria" e "comprometía a integridade da condutora". Durante a inspección, agregan, "tiveron coñecemento da súa intención de desprazarse á costa galega procedente do centro da Península, viaxe para o que adquirira o automóbil".Por estes feitos, o episodio deu lugar a dúas denuncias, unha pola infracción viaria da gran cantidade de equipaxe fóra dos lugares permitidos dentro do coche e outra, por quebrantar o confinamento. A carga do automóbil, especifican, foi "transvasada a outro vehículo para que ambos puidesen circular" con seguridade.


Summary: A comezos de marzo de 958 era coroado como rei da Galiza na Catedral de Santiago de Compostela Ordoño IV. O novo monarca gozaba do favor da clase dirixente galega, enfrontada de vello a Sancho II, e representaba un proxecto político dirixido a garantir a hexemonía da oligarquía galega no espazo cristián peninsular. O seu goberno alongouse só por un ano, ficando aínda sen aclarar os motivos da súa pronta derrota e as súas diverxencias nos últimos tempos con parte da nobreza galega. O seu paso á historia, da man do relato interesado de Ximénez de Rada, denota que non contou co favor do partido castelán e que o seu programa político chocaba coa reelaboración mítica do pasado peninsular comezado no século XIII pola historiografía castelanista.

As orixes de Ordoño IV (925-963) son obxecto dunha dura disputa historiográfica. A parte maioritaria da disciplina considérao fillo de Afonso IV, un monarca executado por orde do seu irmán Ramiro II, e da raíña de orixe navarra Oneca Sánchez, neto de Ordoño II e de Elvira Mendes. Esta tese, maioritaria entre os historiadores e apoiada, entre outros, por Gonzalo Martínez ou Justiniano Rodríguez, toma como referencia o disposto no Códice de Roda, elaborado a finais do século X na catedral de Roda, en Ribagorza, Aragón. Outro grupo de historiadores, seguindo a formulación de Claudio Sánchez Albornoz, sitúa a Ordoño IV como fillo do efémero monarca Afonso Froilaz, executado por mandato do seu curmán Ramiro II. Esta posición, mantida na actualidade por investigadores como Manuel Carriedo Tejedo, parte do recollido na Crónica de Sampiro, onde se sinala que Ramiro II apresou todos os fillos de Froila II "… e a todos xuntos nun día mandou sacarlles os ollos", engadindo de seguido "todos os magnates… elixiron para o reino o rei Ordoño, fillo de Afonso, o que fora cegado cos seus irmáns". Neste sentido, o único rei Afonso cegado canda seus irmáns foi Afonso Froilaz, fillo de Froila II. O fillo primoxénito de Afonso III, García, non chegou a reinar na Galiza nuclear, limitándose a súa xurisdición á area castelá e leonesa Carriedo considera que Ordoño IV naceu dunha relación entre Afonso Froilaz e a nobre galega Mansuara Gondesteis. Mansuara foi filla de Godesteo Eiriz e de Gugina Vermudes, neta por vía paterna do conde Ero Fernandes e a súa muller Elvira é curmá, entre outros, de San Rosendo, da raíña Aragonta ou da condesa portuguesa Mumadona Dias. Así as cousas, Mansuara era parte da familia dos Goterres, sendo, entón, Ordoño IV integrante do núcleo duro da clase dirixente do reino cristián peninsular. Un monarca tutelado por San Rosendo A totalidade dos autores que se ocuparon de Ordoño IV coincidiron en sinalar que o monarca criouse na Galiza, sendo educado polo seu parente San Rosendo. A este respecto, non é casual que nove dos 11 testemuños documentais onde parece referido Ordoño antes de subir ao trono procedan do fondo do mosteiro de Celanova. Asemade, na práctica totalidade deles aparece asinando diplomas de doazóns de propiedades en beneficio do círculo familiar dos Goterres, significándose o seu nome a carón doutros membros destacados deste clan familiar. Precisamente, a súa primeira aparición produciuse a comezos de 935, con motivo da cesión dun terreo por parte da infanta Ximena, irmá de Ramiro, a San Rosendo, sobre o cal se ergue o mosteiro de Celanova. A súa relación coa casa real galega foi moi intensa. Malia que Afonso Froilaz ou Afonso IV, os seus posíbeis pais, foron executados por orde de Ramiro II, a presenza de Ordoño IV foi habitual desde 935 no séquito dese monarca. Outro tanto aconteceu durante o reinado de Ordoño III, polo que se supón un trato familiar coa familia real galega. Asemade, o seu titor, San Rosendo, era curmán de Ramiro II e persoa da máxima confianza deste e do seu sucesor. Neste sentido, non cabe dúbida de que o círculo persoal de Ordoño IV correspondeuse co grupo social que mantivo o poder no reino cristián peninsular durante, practicamente, dúas centurias. Ordoño IV foi imposto no trono polo partido galego. Neste sentido, a diversa documentación que chegou sobre as razóns da súa entronización destacou o protagonismo no proceso. Así, nun documento do arquivo da catedral de Compostela recuperado por López Ferreiro, un nobre galego chamado Odoíno Vermudes sinalou que "naqueles días os condes galegos, conxuntamente cos magnates do palacio, maquinaron expulsar da súa corte a Sancho e dar o trono glorioso do reino a Ordoño, fillo de Afonso". Gallecia, no mapamundi do Beato de Valcavado, elaborado en Palencia en 970. (Foto: Biblioteca histórica de Santa Cruz en Valladolid) A alternativa impulsada desde Galiza sumou a última hora, cando a situación estaba decantada, a unha parte da nobreza castelá. Neste sentido, a Crónica de Sampiro puxo de manifesto que "por certa xogada do exército, tramada por todos os magnates galegos, de acordo con Fernando, conde dos burgaleses, elixiron para o reino o monarca Ordoño". Pola súa parte, o historiador Ibn Jaldún (Túnez, 1332-O Cairo, 1406), apuntou que "Sancho… era van e orgulloso… o seu poder debilitouse máis e máis… e os condes do seu reino rebeláronse contra el". A coroación na Catedral de Compostela A comezos de marzo de 958, Ordoño IV foi coroado como rei galego na Catedral de Santiago de Compostela. Agás o bispo de León, Rodrigo, e o conde de Castela, Fernández González, que viña de mudar de bando, a totalidade dos asistentes eran membros da grande oligarquía galega, sinalándose, entre eles, San Rosendo, Paio Gonzales, o máis fiel colaborador de Ordoño III, Afonso Gondesteis, segundo algúns autores tío do monarca, Rodrigo Mendes, fillo de Mumadona Dias e irmán de Gonzalo Mendes, Lucido Aloitz, Goterre Rodrigues e Vermudo Ordoñes, futuro Vermudo II. Ordoño non logrou o control da totalidade do reino galego até agosto. Malia que tras ser nomeado rei en Compostela puxo rumbo ás terras leonesas, a resistencia nesta área foi moi dura. Neste sentido, até o mes de maio, non chegou até León, cuxa alta nobreza defendeu a cidade do sitio dos galegos, facéndose forte no coñecido como "Castelo do rei" e na zona amurallada. Asemade, a finais de xuño, un nutrido grupo de tropas musulmás dirixidas polo nobre castelá Froila Vela, acudiron a reforzar os partidarios de Sancho II, sendo derrotados polas tropas de Ordoño e acelerando a caída de León. A composición da curia rexia e as medidas gobernamentais deixaron claro o proxecto político de Ordoño IV. Neste sentido, as súas primeiras disposicións ían dirixidas a favorecer a clase dirixente galega, destacando as doazóns en favor do arcebispo de Compostela, Sisnando e a Osorio Goterres, popularmente coñecido como O Conde Santo, fundador do mosteiro de Vilanova de Lourenzá e tío do monarca. Asemade, o núcleo da administración real estaba composto por significados membros das grandes familias galegas como San Rosendo, Paio Gonzales e Rodrigo Mendes. Ordoño IV tentou aumentar os seus apoios pola vía matrimonial, tecendo pontes con Castela. Neste sentido, explícase o seu matrimonio con Urraca Sánchez, filla do conde castelán Fernán González, anterior esposa do rei galego Ordoño III e futura muller do rei de Nafarroa Sancho Garcés. Porén, este casoiro rematou por debilitar aínda máis a posición de Ordoño IV, restándolle, ao tempo, seguidores nunha parte da nobreza galega, que o vía como un instrumento en mans da oligarquía de Castela. Un reinado dun ano O seu reinado alongouse durante un ano. A comezos de marzo de 959, o retorno de Sancho II, apoiado por navarros, casteláns e musulmáns, era un feito, fuxindo Ordoño IV cara a terras de Asturias e, posteriormente, a Castela. A este respecto, un documento recollido no tombo de Celanova apunta que "Sancho... fuxindo a terra de mouros, regresou cun exército de pagáns. O devandito Sancho subiu ao solio e comezou a reinar despois de que Ordoño, fillo de Afonso, por medo á batalla, se dese á fuga desde o solio real". A súa acción de Goberno valorouna negativamente a maioría da historiografía, pasando a designalo como Ordoño IV "O Mao", alcume ideado polo bispo de Oviedo, Paio, "O Falsario". A visión sobre a figura de Ordoño viuse desfigurada pola reelaboración castelanista do pasado iniciada por Jiménez de Rada e continuada até hoxe por toda a escola españolista. Precisamente, o arcebispo de Toledo e home chave no aparello de Estado de Fernando III definiu a Ordoño IV como "vil, pusilánime, a efeminado, de conducta depravada e odioso para Deus e para os homes, nin sequera se atopou seguro en Asturias e, rexeitado por todos, marchou fuxindo cara ao seu sogro". Poboado de Castro Candaz, situado en Chantada e actualmente anegado polo encoro de Belesar, escenario dunha batalla entre galegos e viquingos. (Foto: Nós Diario) Ordoño desprazouse á cidade española de Córdoba buscando o apoio do califato. Segundo o grande historiador alxerino do século XVII Al Maqqari, autor dunha monumental historia de España en oito tomos, o califa Al Hakam prometeulle: "Conducirémoste ao teu país ... recibirás de nós tantos beneficios como recibiu o adversario do noso pai [Abdarrahmán] e enviarémosche un tratado no que fixaremos os límites do teu reino e do teu primo [Sancho]. Ademais, impediremos a este último que te inquiete no territorio que che terá que ceder". Pola súa parte, o historiador tunesino Ibn Jaldún sinalou que "Ordoño, fillo de Alfonso, competidor de Sancho, achegouse a Córdoba para pedir socorro e o califa deulle tropas ás ordes de Ghalib [militar do califato de Córdoba]". A realidade foi ben distinta. Malia que o propio Al Hakam asinou un acordo con Ordoño IV polo que lle garantía asistencia militar para recuperar o reino, a cambio de comprometerse a unha política "de paz perpetua" co poder español e "ceder como refén un fillo chamado García", os emisarios de Sancho II non tardaron en visitar Córdoba en busca dun novo pacto co califa. Así as cousas, o poder español non tardou en esquecer as promesas realizadas ao monarca galego, que morreu nesa cidade en 963. Os viquingos no Reino da Galiza As primeiras novas sobre a estadía dos viquingos no noso país poderían remontarse ao século VIII. Segundo o historiador sueco Melvinger, botando man das crónicas árabes, o primeiro contacto produciuse á volta da década do 790, e máis concretamente no 795, momento en que vascos e viquingos asentados en Gascuña acudiron en apoio ao rei galego Afonso II para repeler unha expedición árabe diante das costas galegas. Porén, o portugués Helio Pires, autor dunha monumental tese de doutoramento sobre a presenza dos pobos nórdicos na Galiza e Portugal, considera este argumento moi débil, mantendo como data da primeira incursión a tradicional do 844. Segundo Pires, nese ano, unha incursión marítima de xentes do norte que subiran polo río Garona e atacaran Toulouse (Francia) puxeron rumbo á costa cantábrica, sendo derrotados polas tropas do rei Ramiro I, após seren vítimas dunha tempestade, segundo a maioría das crónicas, na Coruña. Unha parte do corpo desta expedición continuou pola costa atlántica, atacando Lisboa e posteriormente Sevilla tras navegar río arriba polo Guadalquivir. Á volta do 858, outra armada de xentes do norte chegou ao Reino da Galiza, sendo derrotados na zona do Salnés por "un conde Pedro", vasalo de Ordoño I, sinalando algúns autores que na mesma vaga foi asediada tamén Compostela, continuando o camiño até Lisboa. As primeiras novas sobre a estadía dos viquingos no noso país poderían remontarse ao século VIII A comezos do século X, segundo López Alsina antes do 912 e na opinión de Flórez arredor do 934, documentouse a presenza dos viquingos en Tui. Un texto fala dun bispo obrigado a abandonar a diocese a consecuencia dos ataques da xente do norte e a refuxiarse no mosteiro de Labruxa, no actual concello de Ponte de Lima. Á volta de 951 atopábanse de novo na Galiza, nesta ocasión na cidade de Lugo, onde unha parte dos seus habitantes, concretamente os que debían servizo á igrexa de Santa María, comprometéronse a poboar a cidade para defendela dos viquingos. A medias entre 968 e 969, nesta ocasión mandados por Gunderedo, un novo ataque, que mesmo puido chegar ás terras do Cebreiro, rematou coa toma de Iria-Compostela, a derrota dos galegos e a morte do arcebispo Sisnando. Un texto datado arredor de 974, conservado no arquivo da catedral de Ourense, dá conta doutro ataque, nesta ocasión contra o mosteiro de San Xoán da Cova, situado na contorna de Ribas do Sil. A década final do século reservou outras referencias á presenza das xentes do norte no reino da Galiza, sexa en 992, na idea de Paulo Martínez, en Santo André de Boimente (Viveiro), sexa en 995 en Santalla de Curtis. As referencias á estadía dos viquingos no reino de Galiza do século XI son abondosas. Outra vez máis, Tui foi atacado antes de 1022, sendo destruída a cidade e o seu bispo Afonso capturado, o que provocou que a sé pasara a ser administrada primeiro polo bispo de Lugo e a partir de 1024 polo de Compostela, non volvendo a haber noticia dun prelado na diocese até 1071. Segundo un documento citado por Flórez en España Sagrada, á volta do 1032 certifícase a participación dunhas tropas mercenarias viquingas a carón do nobre galego Rodrigo Romaniz, no asalto ao "Castro Lupario", nas proximidades da cidade de Lugo entón en mans duns soldados ao servizo do Reino de Navarra. A Historia Compostelá refire episodios importantes da presenza dos viquingos na Galiza. Así, dá conta en 1066 da morte do bispo Cresconio e do seu papel na construción de defensas contra os nórdicos na área do Salnés. Xa a finais da centuria, arredor de 1068, outro documento procedente do fondo do mosteiro de San Martiño de Xubia (Narón), refírese ao saqueo do mosteiro de San Xián do Mondego, no actual concello de Sada, por parte dos viquingos.


Summary: Falamos cunha representante da Plataforma en defensa da Profesionalización dos Servizos Sociais (Proserso), que a pasada semana denunciou a ausencia de persoal especializado na xestión da Risga na provincia da Coruña.

"Non todo o mundo pode facer de todo e non todas as problemáticas son iguais. Cando unha persoa vai ao seu médico de cabeceira, seguramente non lle gustaría ser atendido por un Licenciado en Historia, por moito que sexa un Grupo A. E de igual xeito, cando unha persoa vai a servizos sociais, debería ser atendido polos profesionais especializados en servizos sociais: traballadores sociais, psicólogos, educadores sociais...". Fala unha das representantes da Plataforma en defensa da Profesionalización dos Servizos Sociais (Proserso), que a pasada semana denunciou a supresión das prazas de traballadoras sociais e expertos en servizos sociais da Unidade Técnico Administrativa da Risga (UTA) da Coruña. Ana, unha das representantes da Plataforma, explica que nestes momentos na xestión da Risga na Coruña "están traballando persoas que non teñen ningunha relación cos servizos sociais. Algunhas delas si teñen algo de experiencia na xestión de pensións non contributivas, pero isto non ten nada que ver coa xestión da Risga. Hai licenciadas en Dereito, outras persoas que antes traballaban en Medio Ambiente...". Destaca que isto "só pasa na Coruña", pois "nas restantes provincias galegas si hai persoal especializado: hai traballadores sociais, sociólogos, psicólogos". "Antes, cando unha persoa solicitaba a Risga, non só se activaba esta axuda, senón tamén se poñía en alerta a todas aquelas institucións e asociacións e a todos os mecanismos que a esa persoa a poden axudar a saír desa situación na que está" Dende Proserso subliñan que a Risga é unha axuda "que necesita duns coñecementos específicos da materia e da poboación coa que se está tratando e dunha gran coordinación entre os concellos e outras administracións, esixe un control moi grande dos servizos sociais e un gran coñecemento das prestacións". "Antes, cando unha persoa solicitaba a Risga, non só se activaba esta axuda, senón tamén se poñía en alerta a todas aquelas institucións e asociacións e a todos os mecanismos que a esa persoa a poden axudar a saír desa situación na que está", conta Ana. "E o punto coordinador de todos eses esforzos, o nexo de unión" -destaca- "eran as persoas da UTA". "Porén, hoxe a Unidade limítase a tramitar a concesión dunha axuda económica, dando unha resposta positiva ou negativa ás solicitudes", denuncia. "Isto produce unha situación de desprotección do cidadán, porque cando unha persoa está nunha situación de carencia necesita outras cousas, non só que se lle tramite unha axuda", engade. Di que na Coruña, dende maio de 2014, "o sistema de coordinación está totalmente roto, apenas se dá atención telefónica, apenas se lles dá información aos usuarios e usuarias sobre a situación da súa Risga" Sinala, neste senso, que na Coruña, dende maio de 2014, "o sistema de coordinación está totalmente roto, apenas se dá atención telefónica, apenas se lles dá información aos usuarios e usuarias sobre a situación da súa Risga, que é un dereito que teñen". "Hai unha situación de indefensión da persoa que está pasando por unha situación de necesidade. Estas persoas teñen uns dereitos que non están sendo respectados", di. Proserso botou a andar en febreiro, e dende entón vén realizando un labor de análise en distintos ámbitos: menores, dependencia, Risga, a nova Lei de Inclusión, a regulación da profesión na nova Lei de función pública..., un traballo que nas vindeiras semanas será público a través da difusión dun documento que amosará a súa valoración sobre o actual estado dos servizos sociais en Galicia. "Demandamos atención de calidade en servizos sociais, sobre todo nesta situación na que estamos", di Ana. "Queremos devolverlle á cidadanía unha atención de calidade e que se respecte a lexislación vixente, que non se está respectando na maioría das áreas de servizos sociais" "E esiximos tamén persoal especializado. Non todo o mundo pode facer de todo e non todas as problemáticas son iguais. Cando unha persoa vai ao seu médico de cabeceira, seguramente non lle gustaría ser atendido por un Licenciado en Historia, por moito que sexa un Grupo A. E de igual xeito, cando unha persoa vai a servizos sociais, debería ser atendido polos profesionais especializados en servizos sociais: traballadores sociais, psicólogos, educadores sociais...", engade. "Queremos devolverlle á cidadanía unha atención de calidade e que se respecte a lexislación vixente, que non se está respectando na maioría das áreas de servizos sociais", conclúe.


Summary: A proposta presentada polo BNG e apoiada polo PSdG, saíu adiante malia a oposición do Partido Popular.

O pleno da Deputación de Lugo vén de aprobar a moción do BNG pola que demandaba a institucionalización do 17 de agosto como Día da Galiza Martir. Así, a institución insta a Xunta da Galiza a recoñecer a data, que coincide co cabodano do fusilamento de Alexandre Bóveda, como "celebración nacional naGaliza, en memoria e homenaxe de todas as galegas e galegos que deron a súa vida ou padeceron o exilio por defenderen as liberdades e dereitos democráticos e nacionais do pobo galego, plasmados dentro do marco constitucional daquela vixente" A proposta presentada polos nacionalistas, e apoiada polo PSdG, saíu adiante malia a oposición do Partido Popular que no debate plenario "se puxo de perfil" evidenciando un "xiro" que, segundo remarcou o voceiro nacionalista Efrén Castro, "fai que estas propostas, que son unha reivindicación histórica do BNG, sexan hoxe máis necesarias ca nunca". Homenaxe e defensa dos dereitos democráticos "O Dia da Galiza Mártir pretende homenaxear as persoas asasinadas e represaliadas por defenderen os dereitos democráticos. As institucións temos a obriga de contar a historia como foi e repoñer as vítimas. Dino todos os tratados internacionais e fano outros estados, independendemente da súa ideoloxía", argumentou o voceiro do BNG e deputado de Memoria Histórica no goberno provincial. "Por que non queren homenaxear a xente que morreu por defender os valores democráticos. Explíqueno porque non o entendemos", instou á bancada popular o deputado nacionalista que advertiu de que "os posicionamentos do PP fan que no Estado español se estean a discutir día a día valores democráticos firmes". Ademais de instar á Xunta ao recoñecemento oficial do Día da Galiza Mártir, a proposta compromete á Deputación de Lugo a "promover institucionalmente a celebración de actos protocolarios de rehabilitación pública e política para o primeiro Día da Galiza Mártir que se conmemore e de aí en diante" A conmemoración do Día da Galiza Mártir foi instaurada en 1942 en Bos Aires, polos galegos no exilio, na honra de Alexandre Bóveda, fusilado na Caeira, en Poio, no 1936, tras un xuízo militar sumarísimo.


Summary: A equipa da curtametraxe O neno e a sombra, dirixida polo realizador Xaime Miranda, vén de abrir unha campaña de micromecenato para o seu financiamento . Entre as recompensas, ademais de pósters, camisetas ou botellas de licor café, haberá amuletos tradicionais.

Estará protagonizada polos actores Miguel de Lira e Manuel Lourenzo. A rodaxe terá lugar na Mariña a comezos de 2019. Trátase dunha obra de xénero folk horror baseada no patrimonio inmaterial galego, onde as meigas, o mal de ollo ou os ritos curativos conforman o substrato da historia. O micromecenato lévase a cabo mediante a plataforma dixital Verkami e os fondos irán destinados a contribuír no financiamento da curtamentraxe. As camisetas e pósters están deseñados polo artista gráfico Xosé Blanco e as botellas de licor café son cortesía da viñoteca O Lagar (Burela). Os amuletos son típicos da escena mística galega, como pedras do raio, castañas da envexa, alicornios e ollomaos. Tamén, para quen máis aporte, organizarase unha visita a Santo Estevo do Ermo, na Mariña, lugar de realización de rituais espirituais. A banda sonora é de Nuno Pico e no reparto tamén contarán con María Roja e Diego Anido. Estarán asesorados polo antropólogo Rafael Quintía.


Summary: A Galiza abeira hoxe 67.724 casos activos da Covid-19, logo de rexistrar outros 4.966 novos contaxios, mentres que os pacientes hospitalizados por este coronavirus ascenden a 502.

Segundo os datos actualizados na mañá desta segunda feira pola Consellaría de Sanidade, con rexistros até as 18 horas do domingo, descenden a 53 as persoas ingresadas en UCI pola Covid-19 na Galiza (dúas menos que na xornada anterior), mentres aumentan a 449 as hospitalizadas noutras unidades (+55). Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria aumenta nas sete, coa de Lugo-A Mariña-Monforte á cabeza, que aínda que mantén cinco pacientes Covid en UCI, rexistra 42 noutras unidades (+11), mentres que na de Vigo descenden a 12 o críticos (-3), pero increméntanse a 92 os doutras unidades (+11). A área de Compostela e O Barbanza rexistra sete pacientes Covid en UCI (+1) e 72 noutras unidades (+1), e na de Pontevedra e O Salnés baixan a sete o críticos (-1), pero soben a 55 os ingresados noutras unidades(+9). Na área de Ferrol continúan dous ingresados en UCI pola Covid e aumentan a 25 os hospitalizados noutras unidades (+6); mentres que na de Ourense, Verín e O Barco aumentan a sete os críticos (+1) e a 72 os doutras unidades (+6). E na da Coruña e Cee mantense 13 pacientes Covid en UCI e aumentan a 91 os ingresados por este coronavirus noutras unidades (+5). Casos en aumento Os casos activos da Covid-19 continúan en aumento no país e ascenden a 67.724, que supoñen 2.389 máis que a xornada anterior, o que implica un incremento menor que o día pasado, ao haber de novo máis contaxios (4.966) que altas (2.575), ao que se engaden dous falecidos. Con máis infeccións activas mantense a área sanitaria de Vigo, con 15.199 (+348); seguida da da Coruña, con 12.859 (+573); Compostela, con 12.010 (+357); Ourense, con 8.586 (+497); Pontevedra, con 7.929 (+240); Lugo, con 6.875 (+255); e á cola continúa a de Ferrol, con 4.266 (+119). Segundo os últimos datos actualizados polo Ministerio de Sanidade na sexta feira, a incidencia acumulada a 14 días da Galiza fica en 2.597 casos por cada 100.000 habitantes, fronte aos 2.722 de media no Estado. Baixan os novos contaxios Pola súa parte, os novos contaxios da Covid-19 descenden lixeiramente a 4.966 no inicio desta semana, que supoñen 619 menos que os 5.585 do día anterior, cando se volveu superar a barreira dos 5.000 desde o 1 de xaneiro. No que atinxe á taxa de positividade das probas PCR —número de infeccións detectadas por cada 100 test—, comeza esta semana cun descenso a 22,6%, após situarse en 28% o día anterior. Deste modo, mantense moi por riba do limiar do 5% que fixa a Organización Mundial da Saúde (OMS) para dar por controlada a pandemia. Vítimas mortais As persoas falecidas diagnosticadas coa Covid-19 desde o inicio desta pandemia na Galiza aumentan a 2.817, ao notificar Sanidade este domingo dúas vítimas máis. En concreto, os óbitos corresponden a un home de 90 anos que permanecía ingresado no Complexo Hospitalario de Pontevedra e doutro home de 84 no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago. Aliás, 218.086 persoas diagnosticadas de coronavirus curáronse no conxunto do país desde o comezo desta crise sanitaria, que representan 2.575 máis que as contabilizadas ata o día anterior.


Summary: Cuba celebrou o 54 aniversario do triunfo revolucionario a pasada segunda feira. Após máis de medio século de transformacións políticas, sociais e económicas, a illa caribeña encara un novo programa de desenvolvemento económico encamiñado a continuar coa construción do socialismo iniciada o 1 de xaneiro de 1959.

Había tres anos do inicio da revolución en Sierra Maestra cando o ditador Fulgencio Batista e boa parte dos seus tomaron rumbo á República Dominicana a bordo de catro avións. Fuxían da inminente vitoria do exército rebelde liderado por Fidel Castro que tomara xa a cidade de Santa Clara e avanzaba camiño da capital acompañado dun afervoado clamor popular. A súa saída do país puña fin a unha ditadura iniciada cun golpe de estado en 1952 e daba comezo a un novo tempo para o pobo cubano. O primeiro de xaneiro de 1959, iniciábase en Cuba un proceso revolucionario encamiñado a devolver a soberanía ao pobo e a desenvolver un proceso de transformación social asentado no socialismo como única vía. Naquela altura o 80% d@s cuban@s pagaban unha renda por traballaren unha terras cuxos propietarios eran as máis das veces, compañías estadounidenses. Tamén así, as empresas eléctrica e telefónica eran xestionadas polos EUA e case a práctica totalidade da poboación era analfabeta e non gozaba de asistencia sanitaria. A partir do triunfo recolucionario, o principal obxectivo das leis promulgadas polo goberno encamiñaríanse a pór fin a esta situación, nomeadamente a través da lei de Reforma Agraria. Os cambios decorridos na illa desde a vitoria do exército rebelde vense reflectidos nos indicadores internacionais que sitúan a Cuba como o país con maior Índice de Desenvolvemento Humano (IDH) da rexión América Latina e Caribe, ao tempo que entre os mellores sistemas educativos e sanitarios do mundo. Neste senso, Cuba foi o único país en cumprir practicamente na súa totalidade cos 'Obxectivos do Milenio' aprobados polas Nacións Unidas en 2000 e continúa a desenvolver programas de desenvolvemento social para alén das súas fronteiras proporcionando, por exemplo, axuda humanitaria e médica noutros territorios de América Latina (Venezuela) e África. Malia as dificultades xurdidas durante a Guerra Fría, nomeadamente a partir do estabelecemento do bloqueo económico, comercial e financeiro polos EUA en 1962; o modelo cubano resiste e continúa avanzando após máis de cincuenta anos da vitoria. A actualización do modelo económico cubanoDespois de medio século de construción do socialismo, o programa económico cubano está a ser actualizado coincidindo coa nova etapa iniciada na illa. Neste senso, Alberto Betancourt, economista cubano e asesor do goberno revolucionario, explicaba durante a súa visita a Galiza o pasado mes de xullo cales estaban a ser os principais eixos arredor dos que xira o novo programa de desenvolvemento económico aprobado en Cuba o pasado ano 2012. Betancourt, aseguraba naquela altura que o obxecto das reformas é "continuar coa construción do socialismo a través da planificación económica e da garantía dos servizos universais", para o que se están a levar a cabo transformacións de grande importancia, como afirmaba o propio mandatario cubano, Raúl Castro, no seu discurso de clausura da VII lexislatura, decorrido o pasado 13 de decembro. Após a aprobación de novas medidas que facilitan o desenvolvemento produtivo da illa, ao longo deste 2013 a nova planificación económica cubana procurará aumentar a produtividade do sector agropecuario e flexibilizar o mercado de traballado á fin de regular as formas non estatais de emprego (cuentapropistas). Aliás, ao longo deste ano o goberno aprobará unha nova Lei Tributaria e procurará alternativas na xestión das empresas estatais encamiñadas a fornecelas de maior autonimía e eficiencia económica. Malia o alcance, complexidade e calado das transformacións que encara Cuba, Alberto Betancourt sentenciaba, "as novas liñas económicas non constitúen unha aproximación ao sistema capitalista" --como de maneira tendenciosa se pretendeu facer crer-- senón que procuran consolidar e actualizar "o concepto de revolución socialista".


Summary: O tribunal falla a favor do sindicato e anula esta convocatoria de accións formativas. Recoñécelle a FORGA o dereito a percibir as axudas solicitadas.

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia vén de fallar a favor da Fundación para a Orientación Profesional, a Investigación e o Desenvolvemento Tecnolóxico, o Emprego e Formación en Galiza (FORGA), dependente da CIG, no recurso contencioso administrativo interposto contra a Xunta por non concederlle unha serie de cursos de formación en 2009. O TSXG anula a resolución impugnada e recoñece o dereito de FORGA a obter as axudas solicitadas á Consellería de Traballo e Benestar. A Xunta pode establecer recurso contra esta sentenza. O Tribunal recoñece que as argumentacións da Xunta para denegar a axuda carecian de base pois "na resolución do presente caso só se argumenta, para denegar a concesión dos cursos de formación profesional, que non se axustan ao dispuesto no artigo 14.2 da Orden de convocatoria" pero sen especificar o motivo. A FORGA alegaba de igual xeito que non se explicaba "a razón pola que unha organización como FORGA, sen ánimo de lucro, constituida por unha central sindical para promover, precisamente, a formación para o emprego entre os traballadores de Galicia, podia quedar postergada ante empresas privadas con obxetos lucrativos dispares, que en moitos casos no teñen nada que ver coa formación para o emprego".


Summary: Novo mozo negro abatido pola Policía en EUA.

O axente da Policía que matou o pasado domingo na cidade estadounidense de Minneapolis, en Minnesota, a un mozo negro tería confundido a súa pistola co táser. A Policía do distrito de Brooklyn Center publicou onte as imaxes, onde se ve o axente aproximándose ao vehículo de Daunte Wright, de 20 anos, e pedíndolle saír do coche. Os axentes tentan esposar a Wright, mais este záfase e volve ao vehículo. Entón o axente saca un arma e berra "Táser!" e despois de disparar laméntase de inmediato "Merda! Dispareille", afirma, segundo o audio da gravación. "Cando vin o vídeo e escoitei as ordes do axente, deducín que tiña intención de sacar o táser, mais disparou ao señor Wright cunha soa bala", apuntou o xefe da Policía de Brooklyn Center, Tim Gannon. O axente foi dado de baixa provisionalmente e abriuse unha investigación. A morte de Wright, a escasos 16 km do lugar onde George Floyd foi asfixiado até morrer hai menos dun ano, fixo regresar as protestas a Minneapolis. Axentes antidisturbios dispersaron a multitude tras choques cos manifestantes, impúxose o toque de recoller e os colexios fecharon onte. O gobernador de Minnesota, Tim Walz, sinalou en Twitter que "o noso Estado chora outra vida dun home negro arrebatada polas forzas da orde". Accidente de tráfico Wright, segundo a Policía, foi parado tras un accidente de tráfico. Os axentes, así comprobaron que tiña unha orde de arresto pendente, quixérono deter, mais o rapaz regresou ao vehículo e iniciou a marcha, momento en que foi tiroteado. Wright ía acompañado pola súa parella, que non sufriu feridas de gravidade durante o suceso. "Díxenlle que cando o policía regresase lle pasase o teléfono e que lle daría a información do seguro". Entón escoitou que un axente dicía: "Colgue o teléfono e saia do coche", ao que Wright preguntou o motivo, e este díxolle: "Explicarémoscho cando saias do coche". Katie Wright, a nai do rapaz, dixo que a chamara por teléfono cando estaba retido para preguntarlle información sobre o seguro do vehículo, xa que llo regalara había pouco. Segundo a muller, o Daunte confesoulle que fora detido "por ter ambientadores colgando do seu espello retrovisor". "Un minuto despois, chamei e respondeu a súa moza, que era a copiloto no vehículo, e díxome que lle dispararan. Enfocou a videochamada e estaba alí tirado sen vida", dixo Katie aos medios.


Summary: Dez autoras diferentes en estilo e biografía partillan páxinas en 'Entre Donas', unha escolma que propón Baía Edicións para visibilizar as verbas de autoras galegas actuais, coa reivindicación de que malia a calidade dos seus textos, os "efectos da sociedade patriarcal" as condenan a unha menor difusión.

"Non hai que confundir a realidade co desexo dos homes", advirte Ana Luísa Bouza no epílogo de Entre Donas, parafraseando a unha das dez autoras que partillan os seus capítulos, non descubriremos cal. Tampouco "hai que confundir a literatura coa ollada masculina. A simple acción de escribir, de pasar de lectora a autora, de decorado a protagonista, cambia a literatura porque cambia o punto de vista", acrecenta nas súas reflexións finais Bouza, nunha síntese do que subxece baixo o volume. Así, este volume que sae do prelo da man de Baía Editorial, segundo declara a Nós Diario a directora da empresa e editora do volume, Belén López Vázquez, nace coa vocación de se converter nun "catálogo de escritoras galegas actuais", para dalas a coñecer tanto dentro como fóra do país. Marilar Aleixandre, Marica Campo, Rosalía Fernández Rial, Inma López Silva, Teresa Moure, Emma Pedreira, María Reimóndez, Eli Ríos, Anxos Sumai e Antía Yáñez aparecen reunidas nas páxinas deste volume con tinta violeta. Segundo explica a editora, a escolma parte dunha decisión absolutamente individual, baseada no seu gosto persoal. Porén, entrarían tamén en xogo outros factores, como a dispoñibilidade das autoras para escribir. Porque o volume reúne dez relatos encargados ex profeso para conformar esta publicación. Alén dunha limitación de espazo, a premisa para as historias era o protagonismo feminino. Algo ao que as escritoras se achegan desde unha multiplicidade de perspectivas que constitúe xustamente para López a riqueza e valor deste libro. "Son todas elas moi diferentes, en estilo, idade ou traxectoria", afirma. Mesmo a normativa se adapta ás preferencias de cada unha, optando polo padrón do ILG ou da AGAL. Trazos comúns Malia esas dixerxencias biográficas ou estilísticas que marcan a pluralidade das autoras, podemos atopar nas súas narrativas algúns puntos en común. "Todas denuncian, de maneira máis ou menos evidente, algún efecto da sociedade patriarcal", sintetiza López. "Todas denuncian, de maneira máis ou menos evidente, algún efecto da sociedade patriarcal", sintetiza López Algunhas delas céntranse en tópicas novidosas mentres outras volven sobre temas moi tratados, mais fano desde unha ollada diferente, explica. Todas erguen, en definitiva, a súa propia voz. "O importante é o conxunto, a diversidade na forma de ver a represión que a sociedade exerce sobre as mulleres", insiste. Esa variade de olladas complementa aínda máis o discurso. "Todos teñen un punto de vista interesante", asegura a autora. "O importante é o conxunto, a diversidade na forma de ver a represión que a sociedade exerce sobre as mulleres", insiste a editora A elección, admite, tampouco foi doada. É consciente de que fican moitas autoras fóra con méritos máis que suficientes para entrar no volume. Con todo, tampouco se descarta que este proxecto teña algún tipo de continuidade no futuro. "Iremos vendo", di. O que está claro é que "hai moita literatura de muller" nas nosas letras. Elas, premiadas pero menos recoñecidas? Aínda que a pandemia obrigou en parte a modificar a estratexia con este volume, finalmente ve a luz a escolma, aínda que terá menos repercusión da agardada como mostra desa ollada feminina do panorama galego, sobre todo de cara ao exterior. A cancelación de feiras limitará, por exemplo, o diálogo previsto con outras literaturas do Estado nestes eventos. Precisamente, López reivindica, como unha das realidades que esta publicación quere contribuír a paliar, a menor visibilidade que reciben as escritoras no propio país, mesmo cando constatan no sistema literario a calidade das súas obras. "Malia levaren unha morea de galardóns -como pode ser o recente Premio da Crítica para Olga Novo e Berta Davila- son menos promocionadas que os homes". O obxectivo era, xa que logo, "pór o foco de atención nelas". Neste senso, sinala a anomalía de que a máxima representante da nosa literatura sexa unha muller, algo moi pouco habitual. Pero a pesar do referente indiscutíbel no frontispicio de Rosalía de Castro, "eles son máis recoñecidos, hai unha falta de interese" que a editora le como "outro efecto da sociedade patriarcal".


Summary: Anuncia que recorrerá a orde de expulsión e denuncia ter recibido un "tratamento degradante e vexatorio". BNG e Amaiur piden no Congreso asilo político para o activista.

Hassanna Aalia anunciou esta cuarta feira que através do seu avogado presentará un recurso contra o procedemento sancionador iniciado que exixe a súa expulsión do Estado español. Após ser detido por "dous policías vestidos de paisano" no interior do comboio no que viaxaba desde Galiza con dirección Euskadi, Hassanna Aalia valorou o acontecido através da rede social Facebook e deu conta do "proceso sancionador" que lle foi incoado e mediante o cal Estranxeiría odena a súa expulsión. "Tendo en conta a miña situación, a detención non ten ningún sentido", sinala Aalia ao tempo que lembra a súa situación, á espera de que a Audiencia Nacional española resolva o recurso interposto contra a negativa do goberno español a lle recoñecer o dereito de asilo. "o Goberno español, que alardea de ser un país acolledor e fala dunha suposta acollida, cando aquí mesmo ten un caso real. Hipocrisía pura", denuncia. "Tendo en conta a miña situación, a detención non ten ningún sentido" "É vergoñento o que me fixeron pasar, un tratamento denigrante e humillante" para alén, acrecenta, "de ser un acto vexatorio e de persecución". "Ninguén pode xustificar este acto contra a miña persoa e paréceme moi denunciábel", afirma. O avogado de Aalia dispón de 48 horas para recorrer a orde de expulsión ditada onte desde a Comisaría de Burgos embora existir unha medida cautelar decretada pola propia Audiencia Nacional que suspende a saída de Hassanna do Estado español. Asilo político BNG e Amaiur reclamaron ao Goberno español que revoque a orde de expulsión e conceda asilo político para o activista sahariano. Neste senso, Rosana Pérez apelou á "responsabilidade histórica que ten o estado español en relación ao pobo saharaui. É momento de ser xeneroso e solidario co drama humanitario que sofre o pobo sirio, pero sen esquecernos do drama e das circunstancias penosas que viven outros moitos pobos omo o saharaui co que existe un deber histórico", sinala a deputada do Bloque na proposición non de lei rexistrada no Congreso.


Summary: As fontes da formación consultadas por Sermos Galiza afirman que non desbotan ningunha opción como cabeza de cartaz, tampouco a de Beiras.

Días atrás, Yolanda Díaz, o referente de Esquerda Unida na Galiza, posicionouse claramente en favor de que unha persoa independente liderase a lista da Marea nas eleccións galegas do outono. Fíxoo non sen antes gabar a figura de Beiras, de quen dixo que é un "dos grandes". Sermos Galiza xa informou no seu día de que a opción de Beiras como número un da candidatura non ten apoios en sectores moi significativos das mareas municipalistas -singularmente no pazo de María Pita-, en Podemos e mesmo en algúns núcleos de Anova que terían posto os seus ollos en Martiño Noriega A líder de Esquerda Unida na Galiza mostrou a súa inclinación por apostar en perfís do estilo de Luís Villares, portavoz de Xuíces pola Democracia no país e ao que algúns meios situaron na órbita da Marea. Perguntado ao respeito por Sermos, as fontes consultadas de Anova indican: "Ninguén está descartado. Beiras tampouco". A prol da figura de Beiras arguméntase o seu grao de coñecimento practicamente universal na Galiza e a súa capacidade de antagonizar con Feijóo. En contra, a súa avanzada idade -ten 80 anos- e que sexa "candidato de parte", isto é, dirixente dun dos partidos políticos integrados na Marea. Este é un dos asuntos a debate. Se o cabeza de cartaz debe ser un cadro político ou unha persoa da sociedade civil. "Non me parece progresista que se criminalice as persoas que temos perfil e experiencia política. Hai outras que se queren apresentar como persoas do mundo social, cando en realidade levan anos de militancia en organizacións", afirman fontes de Anova. Este é un dos asuntos a debate. Se o cabeza de cartaz debe ser un cadro político ou unha persoa da sociedade civil O debate sobre a lideranza entrevérase tamén coa discusión sobre a forma organizativa. Anova, EU e Podemos, informa La Voz de Galicia, non chegaron a un acordo sobre a hipótese de se apresentar como partido instrumental o 26X. Isto significa que manterán a fórmula do 20D, ou sexa, irían en coligazón. Anova rexistara esta mesma semana En Marea como partido perante o Ministerio do Interior co argumento de que iso facilitaría a consecución dun grupo parlamentar. Podemos e EU argüen, en troca, que en realidade a decisión final a tomará a Mesa do Congreso, con independencia da formulación organizativa pola que se opte, partido ou coligazón. O certo é que, aínda sendo En Marea partido, sería doado que desde unha Mesa do Congreso non favorábel aos intereses de Podemos e confluencia se impedise a formación do grupo co argumento de que no seu seo habería militantes dun partido -o morado- que tería grupo aparte. Mentres tanto, as mareas en común -plataforma municipalista- realizará este sábado en Ames unha cimeira co obxectivo de avanzar na democratización do proceso, visando que non fique nun remake do 20D, con acordos cupulares entre tres forzas políticas (Anova, EU e Podemos).


Summary: Ratifica o carácter esencial da vinculación das fábricas e a produción eléctrica como garantía do interese público.

O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza vén de ditar sentenza desestimando o recurso de alzada que Ferroatlántica interpuxo en decembro de 2017 contra o acordo de Augas de Galiza denegando a segregación das actividade de ferroaliaxes e da produción de enerxía. Esta resolución, consideran desde a CIG, "desbarata os argumentos da empresa para xustificar a desvinculación", mais o comité xa adianta que seguirá pelexando "porque a dirección quere separar as fábricas das centrais pola vía dos feitos consumados". A representación do persoal valora moi positivamente a resolución do TSXG, entendendo que, tal e como está recollido nas cláusulas das concesións, non había lugar para unha decisión en sentido contrario. E así se analiza no punto décimo da sentenza, "na que explicitamente se afirma que a prohibición de desvincular actividades constitúe unha condición esencial das concesións, introducida para garantir o interese público, neste caso o mantemento do emprego nas plantas de ferroaliaxes. Non estando por enriba da salvagarda do interese xeral nin a liberdade de empresa nin o libre mercado, tal e como argumentou Ferroatlántica". O comité salienta que esta sentenza dálle a razón os traballadores e as traballadoras e deixa en evidencia a fraude das actuacións de Ferroatlántica, "que no seu momento pretendeu vender os dereitos de explotación dos aproveitamentos hidráulicos do río Xallas e Grande como se foran da súa propiedade; e cando non o conseguiu orquestrou unha operación fraudulenta para traspasar a TPG-Ithaka o complexo industrial e as centrais, buscando darlle unha aparencia de legalidade". Esta non é a primeira vez que Ferroatlántica busca desvincular as actividades en vía xudicial, pois en dúas ocasións iniciou procesos que sempre concluíron a prol da non segregación. Mais, a representación do persoal apunta tamén á responsabilidade de XEAL que, "coñecedora da ilegalidade da segregación, optou por seguir adiante co recurso de Ferroatlántica, demostrando que o seu único interese está no substancioso negocio da produción eléctrica".


Summary: O Executivo español pide apoio á oposición

Xa avanzara a mañá da segunda feira, 4 de maio, cando o presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, descolgou o teléfono para chamar o líder da oposición e xefe de filas do Partido Popular, Pablo Casado. O obxectivo da conversa era informalo de que na cuarta feira vai solicitar no Congreso unha nova prórroga do estado de alarma para os vindeiros 15 días. Casado respondeu a Sánchez que o seu partido non apoiará ningunha prórroga máis da alarma, e o presidente do Goberno advertiuno de que non facelo provocará o "caos" sanitario e económico no Estado. Así resumiu o ministro José Luis Ábalos a conversa de máis dunha hora mantida entre Sánchez e Casado. Ábalos, que asegurou que non quería ser "alarmista", dixo que sen a declaración de excepcionalidade que implica a alarma "toda a actividade deberá recuperarse: traballos e estudos", dixo, "e córrese o risco" de que se produza un rebrote de contaxios. "É condenarnos a un caos do que algúns terán que ser responsábeis", engadiu. Fronte á solicitude do PP de desvincular o estado de alarma das medidas sociais como o pago da prestación ás persoas afectadas polos expedientes de regularización temporal de emprego (ERTE) e a liquidez a pemes e autónomas, Ábalos xustificou a conexión destas medidas coa alarma sinalando que o marco de protección xurídica está fundamentada na causa de forza maior que obriga certos sectores a parar ou limitar a súa actividade. Segundo Ábalos, Casado non expuxo un plan alternativo ao estado de alarma que conte "coa suficiente forza como para cuestionar un dereito tan básico como a libre circulación" de persoas. A formación de Santiago Abascal, Vox, votou sempre contra o decreto de alarma e Ábalos acusou Pablo Casado de situarse coa ultradereita. A líder de Ciudadanos, Inés Arrimadas, dixo que "sempre pensa no interese xeral dos españois" e que non vai pór "en perigo" as e os cidadáns "quitándolles a protección xurídica, social e sanitaria ou a coordinación para evitar o caos". Con todo, comunicou que o seu partido ten xa un plan elaborado que permitiría manter as medidas vixentes sen necesidade de prorrogar a alarma". Soberanistas piden diálogo e corrixir erros O BNG non se opón a unha prórroga da alarma, sinalou a súa portavoz, Ana Pontón. Porén, si exixen ao Goberno do Estado que "corrixa os seu erros" na utilización desa medida excepcional. "Estamos tendo unha reflexión, non nos opoñemos a que se prorrogue pero tamén pensamos que o Goberno estatal debe rectificar os erros nos que está incorrendo na utilización deste instrumento cunha política de centralización que non permite o diálogo nin o acordo". Nese sentido Pontón instou o Goberno a "dialogar co resto de forzas políticas". EH Bildu criticou tamén o desconfinamento "por provincias" e o mando único español, mais anunciou que se absterá no Congreso para non obstaculizar a aprobación do estado de alarma e a loita contra a pandemia. O PNV votou a favor na última prórroga mais o lehendakari Iñigo Urkullu xa pediu que se levantase a alarma e pór fin ao centralismo. ERC abstivérase e Junts estivera en contra na última votación. Ambas as dúas forzas piden que a Generalitat sexa a autoridade competente na desescalada e ven errado o mando único. Fica pois a nova prórroga pendente de que Moncloa convenza a dereita española ou ben dialogue coas soberanistas, aínda que a executiva de Esquerra xa decidiu na tarde da segunda feira, 4 de maio, votar 'non'.


Summary: A Deputación amplía o seu espazo museístico -será o dobre que en edicións anteriores- co gallo do evento. Así poderá expoñer as obras gañadoras do certames Novos Valores de 2019 e 2020.

O Museo de Pontevedra aproveita o escaparate que supón a feira Culturgal, que decorrerá esta fin de semana na cidade, para duplicar o seu espazo expositivo coa intención de darlle visibilidade aos Novos Valores da arte. Á sede habitual do Museo súmase o posto propio no evento no que se dan cita as industrias culturais da Galiza, polo que se aposta con máis forza após a cancelación da edición pasada. Tanto é así que a Deputación reservou un lugar o dobre de grande que en anos anteriores para expor varias obras das e dos gañadores do certame Novos Valores de 2019 e 2020. A iniciativa da institución procurará maior protagonismo para a arte contemporánea local, de forma que as e os gañadoras das bolsas de 2020 lucirán no recinto. A partir desta sexta feira 26 de novembro as persoas que pasen polo Culturgal poderán descubrir e gozar das propostas I wish you'd rub your quills against my stomac, de Andrea Dávila Rubio; Voltar, de Nuria Rodríguez Figueiredo; Homeworks, obra de María del Mar Ramón Soriano; e Representación nº3. La mano del artista, tres creacións "escultóricas" e unha composición fotográfica, creadas por Alejandro Rego Díaz. A primeira das obras xunta resina de poliéster, fibra de vidro e aceiro para dar forma a parte dunha investigación doutoral sobre os vencellos entre escultura, corpo e pel, mentres que Voltar aposta de novo na escultura pero neste caso en cerámica vidrada. Ramón Soriano levara o premio por un xogo e estudo sobre os tempos, que agora invitarán a pensar as asistentes, e Rego Díaz presenta a súa arte cunha serie de nove fotografías sobre a natureza da mirada humana. Así mesmo, o proxecto museístico ideado para este evento recupera tamén as obras que obtiveron o recoñecemento do concurso Novos Valores da Deputación pontevedresa en 2019: Mohamed El Amine Asselman (Ordensound) e Elena Matamoro Gómez de los Infantes, cunha investigación da arte sonora buscando os sons interiores das cousas. Partillarán espazo, ao igual que premios, coa mostra de fotografías reflexivas de Rosa Pardal Aragunde e a combinación de pintura, ilustración e técnicas escultóricas asiáticas de Alba Castillo Costa. O director do Museo, Xosé Manuel Rey, incidiu nesta cuarta feira en que co regreso do Culturgal á axenda malia o contexto "continúase a idea de apostar por divulgar o talento de novas e novos creadores como xa se fixera na edición de 2018".


Summary: Nestor Rego, Maite Ferreiro, Iago Tabarés e Carme da Silva encabezan as listas coas que o nacionalismo pretende recuperar presenza no Congreso "e acabar coa discriminación das forzas estatais" para con Galiza.

O BNG presentou publicamente esta segunda feira as súas candidaturas ao Congreso e Senado para as eleccións do vindeiro 28 de abril. Unha cita que, como reitera o nacionalismo, é unha ""oportunidade" para que Galiza recupere voz propia. Como afirmou a portavoz do BNG, Ana Pontón, o que presentan é unha candidatura de país, "que transcende as propias siglas do Bloque para ser un proxecto común en defensa dos intereses dos e das galegas". Pontón reiterou que "é o momento de apostar no BNG", como unha opción clara na defensa dos intereses de Galiza, das "maiorías sociais". Unha alternativa que representa e defende os dereitos sociais e laborais, o feminismo, e as liberdades e dereitos. Para iso, dixo, o Bloque presenta unha candidatura con persoas solventes e comprometidas, "sen ataduras" que, nun escenario sen maiorías absolutas, van marcar a diferencia a favor de Galiza. "Non me cansarei de dicilo: É máis útil para os galegos e as galegas 1, 2, 3 deputados do BNG que 23 atados de pés e mans ás forzas estatais", recalcou Pontón. Esa "candidatura de país" que se presenta para "sumar por Galiza" está encabezada por Néstor Rego na Coruña, Maite Ferreiro en Lugo, Iago Tabarés en Ourense e Carme da Silva en Pontevedra. "Asumimos o compromiso de ser a voz propia na defensa dos dereitos nacionais e socias de Galiza, unha Galiza que conte por si propia", salientou Néstor Rego. De por parte, Maite Ferreiro reivindicou o interior o o medio rural e manifestou "o orgullo, a ilusión e as ganas de traballar pola provincia de Lugo desde un BNG que sempre está ao lado da xente", concluíu. Desde Ourense, Iago Tabarés, salientou a importancia de ter unha forza propia para dar resposta ás necesidades da sociedade ourensá e galega. Carme da Silva puxo a cidade de Pontevedra cono exemplo do que é posible facer "cando se ten confianza" neste país e na súa xente.


Summary: Bitraga, a Biblioteca da Tradución Galega da Universidade de Vigo, vén de dar a coñecer os datos do total de traducións literarias (de fóra cara a dentro e viceversa) no período 1980-2014: 4603, das que 1540 son traducións a outras linguas de obra galega.

O grupo Bitraga (Observatorio da Tradución en Galiza, pertencente á Facultade de Tradución e Interpretación da Universidade de Vigo) elabora desde o ano 2004 a Biblioteca da Tradución Galega que contén a referencia bibliográfica dos textos literarios traducidos cara a e dende a lingua galega; co obxectivo de proxectar a importancia política e cultural da produción traducida. Na súa web pódense consultar as traducións literarias publicadas desde 1980 até a actualidade. Segundo as autoras deste catálogo único que recolle obras traducidas dende e cara ao galego (Ana Luna Alonso, Áurea Fernández Rodríguez, Iolanda Galanes e Silvia Montero), os datos son "máis que positivos" no que a proxección exterior se refire. Tras cubrir o repertorio de clásicos nos anos 80 e 90, a comezos da década do 2000 o sector entrou nunha nova fase con signos de normalidade como a tradución dos premios Nobel, de obra menor de grandes autores, de obras de actualidade e ata de best-sellers... "A cantidade de textos literarios estranxeiros traducidos e aos que se ten acceso directamente en galego sen necesidade de pasar polo castelán é enorme", subliña Ana Luna, investigadora principal do grupo, ao que Iolanda Galanes engade que, a día de hoxe, no sector da tradución literaria en Galicia xa non hai enormes diferenzas co que acontece noutros lugares, "estamos no circuíto comercial e, aínda que non somos un mercado equiparable ao das grandes culturas, percibimos signos de normalidade. Iniciouse, aínda que de xeito tímido, o proceso de internacionalización". "Neste momento a exportación de literatura galega supón un terzo do total das traducións", explica Galanes, que lembra que nos anos 90 "desde o ámbito académico, era relativamente habitual referirse á nosa cultura como pequena, porque apenas se establecía diálogo co exterior e, cando acontecía, era máis ben un monólogo: traduciamos, mais non eramos traducidos". Hoxe, tal e como demostran os datos recollidos, as cousas mudaron de xeito radical "e xa non se pode negar que exista un diálogo". Logo pode analizarse, a través do catálogo, como é ese diálogo con cada cultura, se é ou non estable, se é equitativo, a través de que vías ... "pero xa non se pode negar", insisten as investigadoras. "Cifras alentadoras" Se ben as cifras son moi alentadoras, desde Bitraga indican que as relacións non se producen do mesmo xeito nin coa mesma intensidade en todos os casos. Aínda que o abano de culturas de importación se ampliou dende principios do século XXI, Galiza segue a ter dependencias de espazos e linguas moi concretos como son o español, o inglés e o francés, "sirva de mostra que o 90% das obras do catálogo de importación teñen como orixinal unha obra nalgunha destas linguas". Un canon que, a xuízo das investigadoras, está reforzado pola escasa política institucional e que cumpriría diversificar se o que se pretende realmente é fomentar o multilingüismo. Pola súa parte, o espazo privilexiado de difusión exterior para a literatura galega segue a ser o ibérico, aínda que é salientable que nos últimos trinta anos se abrisen relacións con outros 40 espazos culturais."Quen soñou traducir poesía guaraní ou mapuche ao galego directamente? Ou que obra galega estivese traducida ao kurdo? Era impensable hai só unha década e hoxe, en cambio, está acontecendo", recalca Galanes. Outro dos cambios de tendencia que Bitraga detecta é que a nosa literatura interesa no exterior non só por ser unha cultura minorizada, e polo tanto exótica. "Por citar un exemplo, a literatura infantil e xuvenil galega funciona no exterior con todas as condicións do mercado internacional". Nesta liña, as investigadoras aluden ao esforzo das editoras, que mudaron as estratexias comerciais, no sentido de publicaren simultaneamente orixinal e traducións "de xeito que se introduce a versión traducida na contemporaneidade da produción literaria, sen distorsións, e ao mesmo tempo sitúa a literatura minorizada en pé de igualdade coas outras culturas". As delegacións de editoras galegas no exterior, as parcerías comerciais noutros países ou a participación sistemática en feiras internacionais "onde venden xa non a tradución, senón directamente os dereitos de tradución, son outros indicios de normalidade", explica Ana Luna. Os resultados de investigación de Bitraga deron xa lugar á publicación de dúas monografías de ámbito internacional nunha colección de referencia na área científica: Traducción de una cultura emergente (Peter Lang, 2012), que estuda a tradución de obra galega no exterior e, o recén saído do prelo, Literaturas extranjeras y desarrollo cultural. Hacia un cambio de paradigma en la traducción literaria gallega, editado por Ana Luna, Áurea Fernández, Iolanda Galanes e Silvia Montero. Nesta última preséntase, en colaboración con outros especialistas, un exhaustivo percorrido polos xéneros literarios traducidos ao galego.


Summary: Din que a decisión da xuíza, que rexeitou a oferta de Gondán malia garantir a continuidade da "práctica totalidade" do persoal, puido estar "influenciada" por un informe da administración concursal "totalmente falseado".

Medio centenar de traballadores do estaleiro vigués Hijos de J. Barreras protestaron na mañá desta cuarta feira ás portas das instalacións da compañía, logo de que na terza o Xulgado do Mercantil número 3 de Pontevedra, con sede en Vigo, autorizase a venda da unidade produtiva da firma a Estaleiros Armón. Nunha concentración convocada polo comité de empresa, decenas de empregados de Barreras manifestaron o seu rexeitamento á venda da compañía a Armón, que só quedará con 20 das 120 persoas do cadro. Con berros de "Barreras solución" e "Non aos despedimentos", os traballadores cortaron a avenida de Beiramar portando unha pancarta que rezaba 'Futuro industrial igual a mantemento do emprego', alén de varios carteis con críticas a Ritz-Carlton, actual propietario. A Xustiza autoriza a venda de Barreras a Armón en contra da vontade dos traballadores Entre as súas reclamacións, os traballadores tamén solicitaron á Xunta da Galiza a súa "implicación" para tratar de atopar unha solución a este conflito. Así, o presidente do comité, Sergio Gálvez (UXT), insistiu en que o sindicato está a buscar alternativas para recorrer a decisión, mesmo presentando unha denuncia penal contra Ritz-Carlton. Gálvez subliñou que a decisión da xuíza puido estar "influenciada" por un informe da administración concursal "totalmente falseado" e con datos "falsos". Neste senso, indicou que a resolución recolle que se "sacrifican" cen traballadores de Barreras para que os acredores da compañía —moitos deles empresas auxiliares— poidan cobrar as súas débedas e así salvar os seus empregados, que ascenderían a perto de 6.000. Con todo, desde UXT calculan que o total de traballadores sería duns 750, polo que o impacto non sería para 6.000 persoas. Aliás, indican que a carga de traballo que ofrece Armón para Barreras "xa está adxudicada a outras empresas do grupo" e que mesmo algunha destas firmas leva anos en "subactividade". O persoal de Barreras anuncia unha batalla legal "e na rúa" para evitar o despedimento dun cento de traballadores A maxistrada explicou no auto que, á hora de tomar a decisión sobre a venda da unidade produtiva, tivo en conta que "o beneficio dalgúns interesados vai en prexuízo doutros". Así, advirte que, "se se mantén a estrutura empresarial existente para evitar a perda de postos de traballo, favorécese aos traballadores da concursada, pero á conta dos acredores e dos traballadores destes acredores, que tamén se ven afectados". Mais cómpre lembrar que o comité de traballadores de Barreras xa se pronunciara en numerosas ocasións a prol da venda do estaleiro a Gondán, xa que a súa proposta garantía a continuidade da práctica totalidade dos postos de traballo.


Summary: Máis un número do semanario en papel que sae do prelo. Á venda xa na nosa loxa.

Esta semana as páxinas do xornal en papel centran o Tema da Semana na praga de avespa velutina ou asiática e o debate sobre o estado da nación que ocupa a parte central do semanario. Aliás, en páxinas interiores afondamos no orzamento que destina o goberno español ao gasto militar, moito máis do proxectado. E é que nos últimos 12 anos investironse 15.600 millóns máis dos anunciados. Na sección de Política conversamos con Yolanda Díaz, coordenadora nacional de Esquerda Unida e vice-voceira de AGE no Parlamento. "Non traballo por marcas", asegura, "se non fose así AGE non existiría". Nas páxinas de comarcas camiñamos até A Coruña onde decorreu o xuízo a Nicanor Acosta pola súa participación nas mobilizacións contra o despexo de Aurelia Rey. Foi multado con 600 euros de sanción por un delito de "desorde pública". Os colectivos sociais advirten que as multas visan desmobilizar a resposta social. Tamén de violencia falamos na sección de Deportes. No concreto, daquela que ten lugar nas canchas após as intervencións do Comité de Competición e Disciplina Deportiva en dous encontros de deporte modesto. Os especialistas cren que son as familias as que fomentan comportamentos agresivos nas crianzas. En Internacional seguimos como avanzan as negociacións en Portugal de cara á formación dun novo goberno e facemos memoria no 40 aniversario da Operación Cóndor, un plano que marcou un punto de inflexión nas políticas de exterminio da esquerda revolucionaria latinoamericana, explica Manuel Mera, director da Fundación Moncho Reboiras. Aliás en Cultura debruzámonos sobre a música brasileira feita na Galiza. Todo isto e moito máis á venda xa na nosa loxa e nos puntos de venda habituais.


Summary: A nova lei de contratos obriga a centralizar na Xunta a contratación das cafetarías, que antes dependía de cada centro. A Consellería non iniciou os trámites ata o 17 de xullo e os atrasos do proceso impiden que as 255 cafetarías poidan funcionar ata outubro As protestas por falta de profesorado e masificación espállanse por varios centros no inicio do curso

As protestas por falta de profesorado e masificación espállanse por varios centros no inicio do curso O pasado 9 de marzo entrou en vigor a nova lei de contratos do sector público. O texto, entroutras mudanzas, incorporou ao ordenamento xurídico do Estado diversas esixencias da Unión Europea nesta materia. Provocou que numerosas administracións públicas acelerasen nos primeiros dous meses do ano para realizar diversas contratacións ou, pola contra, que tivesen unha primavera e un verán máis ben complexo para contratar produtos e servizos co novo sistema. Un destes casos é o das 255 cafetarías de centros educativos -fundamentalmente institutos, aínda que tamén outros como Escolas de Idiomas-, que ata a entrada en vigor da nova lei eran contratadas dende cada instituto pero que agora dependen da Xunta de maneira centralizada. A Consellería de Educación iniciou os trámites a mediados de xullo, sen tempo dabondo para que o proceso finalizase antes do inicio do curso. Tal e como explicou a propia Consellería, a nova lei "categoriza os contratos de cafetarías escolares como servizos públicos", polo que foi "preciso executar unha licitación en aberto de ditos servizos". Así, a Consellería lanzou o 17 de xullo un concurso para contratar as 255 cafetarías con catro lotes, un por provincia: 107 na Coruña, 33 en Lugo, 29 en Ourense e 86 en Pontevedra. O contrato é por un ano con opción de prórroga por un máis -aínda que realmente, o tempo efectivo de funcionamento son os nove meses de curso escolar- e os empresarios interesados, xeralmente pequenos autónomos que xa estaban a prestar este servizo, poden optar a un máximo de catro sublotes, isto é, non poden estar máis de catro cafetarías nas mesmas mans. A nova lei de contratos obriga a centralizar na Xunta a contratación das cafetarías, que antes dependía de cada instituto A utilización de produtos lácteos galegos, a oferta de alimentos sen glute ou a experiencia no sector hostaleiro -non especificamente en cafetarías de institutos- foron algúns dos criterios fixados nun concurso que tamén fixaba un horizonte temporal que xa foi amplamente superado pola realidade do proceso. Dende o "día seguinte ao asinamento do contrato" e o 11 de setembro, indican os pregos da contratación, o adxudicatario de cada cafetaría tería marxe para a "posta en marcha" da actividade, isto é, para "executar as actuacións preparatorias" para a apertura como limpeza de louza e das propias instalacións ou a preparación da maquinaria que cumprise. Tratábase de telo todo a punto o 17 de setembro, data de inicio das clases. A Consellería non iniciou os trámites do contrato ata o 17 de xullo e os atrasos do proceso impiden que as 255 cafetarías poidan funcionar con normalidade ata, cando menos, a primera semana de outubro Pero o certo é que ese 11 de setembro ningunha das cafeterías se puxo en marcha porque non foi precisamente ata esa xornada cando as Consellería culminou a adxudicación das primeiras cafetarías. Esta mesma semana Educación continuou formalizando adxudicacións ata roldar as 90, cifra que continuará aumentando porque este mesmo mércores, 19 de setembro, a mesa de contratación da provincia de Pontevedra asinou máis propostas de adxudicación. Mesmo no caso de que durante esta semana queden adxudicadas as 255 as cafetarías non poderán abrir de inmediato, toda vez que existe un prazo legal de 15 días ata formalizar os contratos durante o que poden ser formuladas alegacións. Deste xeito, as cafetarías non funcionarán con normalidade ata, como mínimo, a primeira semana de outubro. O propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, víase obrigado a pasada semana a admitir o atraso ao agromar protestas das persoas encargardas das cafetarías, que tras enfrontárense a un trámite inédito para elas están a ver reducidas as posibilidades de ingresos no inicio do curso. "Decatámonos de que había que licitalo", dixo Feijóo ao remate do Consello da Xunta e "lamento que non chegásemos a tempo" porque "se produciron algunhas dificultades". A Consellería, asegurou, comprometíase a actuar con "celeridade" e no marco dun "escrupuloso" cumprimento da lei de contratos.


Summary: Coñecida como 'O Avó', atópase no tramo final do Camiño Portugués.

O carballo situado no bosque do Banquete de Conxo na capital galega, unha especie que conta con máis de 250 anos de historia, competirá canda outras dez candidaturas polo recoñecemento de Árbore Europea do ano 2022. A iniciativa foi presentada esta quinta feira da man do alcalde de Santiago, Xosé Sánchez Bugallo, a edil de Medio Ambiente, Mila Castro, e representantes dos diferentes grupos municipais, como Alejandro Sánchez-Brunete (PP), Goretti Sanmartín (BNG) ou Branca Novoneyra (Compostela Aberta). O bosque de Conxo chegou a albergar a máis dun milleiro de árbores deste tipo, dos que na actualidade sobreviven menos de medio cento debido especialmente aos danos provocados polos incendios forestais que derivaron nun proceso de substitución por outras especies foráneas, sobre todo eucaliptos. Esta árbore, coñecida como 'O Avó', atópase no tramo final do Camiño Portugués e representa un exemplar singular que resistiu durante máis de 250 anos e foi testemuña de momentos emblemáticos e transcendentais da vida cultural e histórica de Santiago de Compostela e de Galiza Esta árbore, coñecida como 'O Avó', atópase no tramo final do Camiño Portugués e representa un exemplar singular que resistiu durante máis de 250 anos e foi testemuña de momentos emblemáticos e transcendentais da vida cultural e histórica de Santiago de Compostela e de Galiza. O espazo forma parte da obra e textos que Rosalía de Castro dedicou a esta contorna, que acolleu o 2 de marzo de 1856 a celebración do chamado Banquete de Conxo, unha comida onde estudantes universitarios serviron a obreiros e artesáns como símbolo de fraternidade e nun momento de importantes desigualdades sociais entre clases na capital galega. As votacións para o certame realizaranse na web 'arboleuropeo.es' e o prazo estenderase desde esta quinta feria e até o 20 de novembro. A decisión será tomada por voto popular, no apartado 'Votar por unha árbore' no que se incluirán todas as candidaturas.


Summary: Nunha entrevista en Onda Cero afirma que esa opción "non sería boa para España nin para o PSOE".

Pérez Rubalcaba non quere nin ouvir falar dunha coligación co PP, unha idea que nos últimos días está a se estender por parte de certas elites como vía para facer fronte os 'desafíos' que ten o Estado español. Nunha entrevista en Onda Cero, Rubalcaba afirmou que "mentres eu sexa secretario xeral do PSOE" non haberá 'grande coligación'. Unha frase coa que se desmarca do manifestado polo ex-presidente socialista Felipe González nunha entrevista en La Sexta e na que non desbotaba a 'Grosse Koalition" entre socialdemócratas e conservadores, tal e como se fai en Alemaña. Rubalcaba considera que o de Felipe González é "unha reflexión xeral". "Non é bo que non haxa alternativa" É máis, para o secretario xeral do PSOE un goberno da man co PP "non sería bo para España nin para o Partido Socialista", acrecentando que non ve como unha "boa idea que non haxa alternativa". O candidato do PP ás europeas, Arias Cañete, afirmou recentemente que non vería con malos ollos unha coligación con PSOE se así o demandaba "o interese xeral". Exemplos O exemplo a seguir para @s partidari@s desta idea é a Alemaña de Merkel, onde a presidenta conservadora goberna en coalición co SPD, o equivalente alí ao PSOE. E xa existen referencias máis cercanas, como a d@s socialistas gobernando grazas á dereita en Euskal Herria -tanto na comunidade autónoma vasca como en Nafarroa- para frear á esquerda abertzale ou, en Galiza, o acordo que veñen de subscribir no concello de Vigo.


Summary: A partir da vindeira segunda feira, día 16, e durante 14 días.

A Xunta suspende as aulas na Galiza a partir do 16 de marzo, vindeira segunda feira en todos os niveis educativos. "Mañá (pola sexta feira) os centros estarán abertos mais recomendamos que non se vaia", dixo o presidente da Xunta esta quinta feira na súa comparecencia após o Consello. Deixa así a decisión en mans de nais e pais. A suspensión será durante 14 días. Esta é unha das novas medidas adoptadas polo Goberno galego para facer fronte ao coronavirus. Tamén se decidiu que fechen bibliotecas, museos e arquivos. A partir desta sexta feira, ademais, "pechamos os centros sociocomuntarios". "En espazos pechados para máis de 50 persoas limítase o aforo a un terzo. Nun aforo de 900 só poderían entrar 300. Nun espacio aberto, só poderían entrar 500 persoas", indicou Feixoo. O presidente dixo que hai 63 casos rexistrados na Galiza de coronavirus, 35 confirmados e 28 pendentes de confirmar, segundo informou o propio presidente na comparecencia. A prevalencia na Galiza é de 2,3 casos por cada 100.000 habitantes, explicou Feixoo, o que é unha taxa por baixo da media do Estado. Até as 13:00 horas de hoxe, no país tomáronse 345 mostras domiciliarias en relación ao novo virus e, en conxunto, realizáronse 591 análises. Feixoo tamén fixo referencia a que se limitarán as visitas a maiores de 75 anos ou con calquera patoloxía cardíaca ou respiratoria nas residencias de maiores, e que non se permitirá que accedan ás residencias persoas que presenten síntomas como tos ou febre. Así mesmo, a Xunta pechará os todos os centros comunitarios a partir desta sexta feira. Da mesma maneira, reclámase a "suspensión ou celebración a porta pechada de todas as actividades deportivas, incluídas as municipais". "Pedimos ás federacións que se xogue a porta fechada", explicou Feixoo, ou que se é posíbel se suspendan ou atrasen as competicións. No ámbito sanitario, o presidenta galego lembrou que nos hospitais redúcese a unha visita por acompañante, que se suspenden as actividades de voluntarias nos centros hospitalarios e que se promove a e-consulta e a consulta por vía telefónica. "Sempre que non sexa imprescindíbel propoñemos non acudir aos centros de saúde", aseverou Feixoo. A Xunta trasladou que xa se gastaron "dous millóns de euros en material", principalmente en "ventilación mecánica" e "máscaras". E Feixoo comunicou que estabeleceu un convenio co servizo vasco de saúde para subministrar de máscaras a Galiza. "O obxectivo é cortalo [o virus] canto antes e iso só se fai prevendo", dixo.


Summary: A crise económica serviu de pórtico para que reputados homes de negocios con abondosos contactos nos círculos de poder do país pasasen da crónica política e social á de tribunais.

Praza do Obradoiro, setembro de 2005. Monbús planta 45 autobuses na compostelá e peonil Praza do Obradoiro. As autoridades da cidade permitiran de bo grao que o xigante do transporte convertera o monumental espazo nunha caste de salón de actos ao aire libre para presentar os novos vehículos da súa frota. O propietario da compañía, Raúl López, quixo estar acompañado no evento por Emilio Pérez Touriño, quen presidía a Xunta dende apenas un mes antes. Quen noutrora estivera abertamente próximo ao fraguismo en Galicia e ao cacharrismo en Lugo presumía de alianza cos novos gobernantes, quen semellaban inexpertos na relación cos poderes fácticos do país. Menos de catro anos despois Raúl -sen apelido, como é coñecido nos ambientes políticos e empresariais-, era de novo recibido de bo grao no bando da gaivota, que no seu retorno á Xunta aprobaba unha lei urxente para prorrogar as concesións do transporte de viaxeiros ata 2020. A norma, sinalou Feijóo tras o Consello que lle deu luz verde, fora "pactada" co sector. Redondela, xaneiro de 2007. O presidente de Pescanova, Manuel Fernández de Sousa, recibe na sede da multinacional o ex conselleiro de Política Territorial, que dende un ano antes é tamén substituto de Manuel Fraga á fronte do PP galego. O empresario e o líder da oposición intercambian eloxios ante a prensa. Sousa gábase de estar impulsando unha enorme piscifactoría na localidade portuguesa de Mira e Feijóo clama polos "dereitos constitucionais" do seu anfitrión, a quen a Xunta de PSdeG e BNG "bloqueaba" a construción da súa fábrica no espazo protexido de cabo Touriñán. "A ecoloxía empeza polas persoas", ilustraba Feijóo, ao tempo que instaba a Touriño e Quintana a "reflexionar". Santiago, 13 de decembro de 2008. Nun salón de actos de Caixa Galicia preséntase un libro de conversas co vicepresidente da Xunta, Anxo Quintana. Tras o acto, o director xeral da Caixa, José Luis Méndez, e o presidente de Caixanova, Julio Fernández Gayoso, agardan con ricto de seriedade para que o protagonista do volume lles asine cadanseus exemplares. Menos dun ano despois Méndez e Gayoso compartían rolda de prensa co novo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo para, co mesmo xesto, anunciar que accedían a iniciar a fusión das entidades que dirixían como súas. San Caetano, outubro de 2010. O titular do Goberno galego recibe dous empresarios no seu despacho oficial. Un deles é José Antonio Orozco, da compañía de loxística Azkar. O outro, Jorge Dorribo, propietario dos laboratorios lucenses Nupel, que naquel caso acudía en representación de Innovent Salud. Ambos teñen a intención de lle presentar ao presidente as súas iniciativas empresariais. No caso de Dorribo, aquel encontro era un máis dos múltiples que, como o representante de Azkar, mantivera durante anos con políticos de todo signo. Entre eles, con quen na altura era titular do ministerio de Fomento, José Blanco, a quen as acusacións do empresario o levaron a ser investigado polo Tribunal Supremo nunha causa que foi arquivada en 2013. Estas catro datas son só catro dos innumerables exemplos nos que os seus cinco protagonistas da banda empresarial cultivaban, alardeaban e exercían as súas boas relacións co poder político. Na década na que en Galicia se produciu a pouco habitual alternancia no poder todos eles adaptáronse sen excesivas dificultades ás novas circunstancias e readaptáronse de novo cando os votos recolocaron as pezas ao xeito máis habitual: coa dereita no poder e a esquerda na oposición. Esa década foi tamén, contra o final, na que estourou a crise económica, pórtico dun novo decenio nos que os noutrora 'homes de prol' pasaron, por motivos diversos, da crónica política e mesmo social á crónica de tribunais. Raúl López O primeiro protagonista desta historia é o último, ata o momento, en toparse coa Xustiza. O magnate dos autobuses, empresario de éxito a partir da minúscula empresa herdada do seu pai, foi detido a mediados deste mes de marzo cando, segundo transcendeu, se dispoñía a efectuar un pagamento de 80.000 euros en diñeiro presuntamente negro aos responsables do grupo turístico InterRías. A detención de López e nove persoas máis supuxo o estourido mediático da Operación Cóndor, sumario instruído pola xuíza Pilar de Lara, responsable tamén da Pokémon, da que xorde esta nova actuación. De Lara sospeita dos negocios do lucense e, baseándose nas escoitas telefónicas e demais indagacións do Servizo de Vixilancia Aduaneira, que emprega como policía xudicial, sitúao no centro dunha presunta trama de delitos contra a facenda pública, branqueo, falsidade, tráfico de influencias ou suborno. Aínda que o segredo pesa sobre o caso, os datos que foron saíndo apuntan a unha investigación sobre supostas concesións irregulares en varias administracións públicas nunha trama salferida con ingredientes coñecidos, como comunicacións telefónicas en clave ou intercambios de agasallos. De Lara sitúa a Monbús no centro dunha suposta trama de fraude, braqueo e subornos A maxistrada indaga tamén noutra das facetas máis coñecidas de López, a de dirixente deportivo como presidente do CAB Obradoiro, cargo que xa ocupara en dúas etapas no Breogán de Lugo. Sempre segundo a investigación, De Lara coida que o financiamento do club compostelán puido ser empregado para branquear cartos. Asemade, baseándose tamén nos informes de Vixilancia Aduaneira, a xuíza manexa datos que indican que as achegas realizadas ao equipo pola empresa Aquagest serían unha contrapartida "suxerida" polo Concello de Santiago, daquela dirixido por Gerardo Conde Roa, para para "conseguir a prórroga do contrato" de xestión hidráulica do consistorio. Manuel Fernández de Sousa A imaxe de Fernández de Sousa como home de prol do país durou ata 2013, cando comezou a saír á luz que as contas da multinacional pesqueira foran durante anos, simplemente, unha falsidade que ocultaba enormes buracos. En abril dese ano a multinacional entrou nun concurso de acredores que durou máis dun ano e quen en 2010 era situado polo presidente da Xunta como "exemplo de galeguismo" que "nos axuda a ser un pobo gañador" era apartado da dirección da empresa. En outubro, De Sousa tiña que sentar ante o xuíz da Audiencia Nacional Pablo Ruz para aclarar, en calidade de imputado, se falseara as contas da empresa en beneficio propio. Un mes antes o maxistrado xa lle embargara e bloqueara as súas contas e impuxéralle unha fianza de máis de 170 millóns de euros pola súa presunta responsabilidade na quebra. A Audiencia Nacional investiga o presunto falseamento das contas de Pescanova Cercado pola investigación das autoridades mercantís e tamén pola Fiscalía Anticorrupción, as mensaxes publicadas por Faro de Vigo no outono de 2014 acreditan como o empresario viviu o derrubamento da súa empresa e supoñen, para unha das partes do caso, o fondo de investimento Luxempart, "auténticas confesións de delitos". Xunto a De Sousa foi imputado tamén no caso o empresario Alfonso Paz-Andrade, que se desfixo de tres paquetes de accións de Pescanova por 2,5 millóns de euros apenas un mes antes de que a cotización da compañía na Bolsa fose suspendida. A investigación na Audiencia Nacional segue adiante e a famosa planta de peixes planos en Mira sobrevive grazas a un "acordo transitorio" coa banca mentres segue a procura de "posibles compradores". Julio Fernández Gayoso e José Luis Méndez Gayoso e Méndez, Méndez e Gayoso, foron os omnipresentes e omnipotentes homes das caixas durante décadas. Dirixiron Caixanova e Caixa Galicia como se fosen bancos da súa propiedade e no ámbito político os seus nomes apenas aparecían se ao carón non ían loubanzas. Alberto Núñez Feijóo sentounos á mesma mesa para forzar a fusión que el mesmo impulsaba e que desembocou en Novacaixagalicia, a entidade que herdou as consecuencias das alegrías dos anos da burbulla inmobiliaria, cando os logotipos das entidades galegas proliferaron polo Levante español. Méndez aproveitou a fusión para, previo rescate do seu millonario plan de pensións, retirarse de bo grao do escenario. Despoxado dos seus títulos de fillo predilecto da Coruña e de doutor honoris causa pola Universidade coruñesa o financeiro só rachou o seu silencio en xuño de 2013, cando foi chamado a comparecer ante a comisión parlamentaria creada para investigar o acontecido. Alí, con tranquilidade, pouco máis fixo que repartir culpas: a das preferentes, para o persoal da entidade e a da fusión, para Feijóo. Queda por ver, non obstante, se as supostas vendas irregulares de inmobles da caixa á súa muller provocan que teña que render contas ante a Xustiza. Méndez retirouse de bo grao do escenario tras a fusión, Gayoso será xulgado polo caso das indemnizacións millonarias Por aquela comisión tameń pasou o outro señor das caixas. Fernández Gayoso mantívose como figura central do escenario fusionado, ao que accedeu como copresidente de Novacaixagalicia, cargo no que permaneceu ata xuño de 2012, cando a Audiencia Nacional admitiu a querela contra el e catro ex directivos máis polas millonarias indemnizacións que se adxudicaran a si mesmos "ocultando os importes tanto ao Consello de Administración como ao Banco de España", dixo o Ministerio Público. Segundo Gayoso, se de algo é "culpable" é do "éxito" de Caixanova. Para o xuíz Ismael Moreno, no entanto, había "indicios de criminalidade suficientes" e por iso os ex directivos serán xulgados. Jorge Dorribo O nome do empresario Jorge Dorribo apareceu en 2011 como suposto cerebro do caso Campeón, a primeira das grandes operacións contra a presunta corrupción instruídas dende os xulgados de Lugo. Poucos días despois das eleccións municipais daquel ano a xuíza Estela San José ordenou deter a Dorribo, ao daquela director do Igape, Joaquín Varela, e mais a un dos seus subdirectores, ademais de rexistrar a sede da institución dependente da Xunta. Púñanse así fin a case duas décadas nas que Dorribo pasara de ser un pequeno empresario do sector da peletería a un reputado industrial do sector farmacéutico. Á fronte de Laboratorios Nupel pasou a ser unha das figuras claves da sociedade lucense, con abondosos contactos en múltiples ámbitos, sobre todo no político, e unha gran notoriedade social acrecentada polos seus múltiples patrocinios de eventos e dos principais equipos deportivos de Lugo. Sobre o propietario dos quebrados Laboratorios Nupel pesa unha petición de 24 anos de cadea O sumario do caso revela que Dorribo acadou axudas públicas apoiándose en facturas presuntamente falsas e tamén nos seus contactos políticos. Mentres presentaba a súa empresa como unha potencial aliada da Xunta nos seus plans de austeridade deu en empeñar a compañía a base de préstamos para sufragar todo tipo de luxos. Ao tempo, tentou ocultar a quebra da empresa mediante enxeñaría contable. Nas súas sucesivas declaracións ante a maxistrada o empresario repartiu culpas entre múltiples dirixentes políticos, aos que acusaba de recibiren subornos que el mesmo aseguraba proporcionar. Algúns dos acusados por Dorribo, como o alcalde de Lugo, Xosé López Orozco, ou o ex ministro de Fomento José Blanco xa foron exonerados da causa. Tras saír en liberdade condicional Dorribo volveu á cadea en novembro de 2014 tras non presentarse no xulgado cando debía. Volveu quedar libre a mediados deste mes de marzo alegando problemas psicolóxicos. Sobre el segue pesando a petición dunha pena de 24 anos de prisión. Caso Campeón Investigación ás caixas A batalla política por Pescanova Estourido da investigación a Monbús


Summary: A aparición dos smartphones deu lugar a novos modelos de relacións interpersoais baseadas en comunidades virtuais nas que cada vez máis persoas procuran coñecer xente e partillar experiencias sexuais.

A imprensa anglosaxona defíne as persoas usuarias destas aplicacións móbeis como lazy singles apelando a dous trazos que partillarían todas elas, gozaren da solteiría e non ter moita gana --nen tempo-- para se dedicaren ás relacións afectivo-sexuais. Ora ben, non queren prescindir delas. O suceso acadado a nivel internacional polas aplicacións para smartphones Grindr, Tinder e Brenda reflicte unha nova forma de ligar baseada nas comunidades 'en rede'. Na Galiza tampouco quedamos atrás. Estas ferramentas gratuítas contan cunha boa acollida no noso país e con centos de utentes que as tornan habituais --case xeralizadas-- entre as faixas de idade máis novas (entre os 18 e 28 anos) e practicamente unhas descoñecidas para alén dos 40. As persoas usuarias salientan a "comodidade" que ofrecen estas aplicacións para coñecer xente nova "desde o sofá" da casa A maior parte das persoas que se descargaron algunhas destas aplicacións recoñece que tivo contacto con elas através doutras persoas e subliñan a "comodidade" que ofrece poder coñecer persoas novas "desde o sofá" da casa. Afastadas dos protocolos tradicionais que obrigarían a calquera a saír e procurar actividades de lecer nas que descubrir novas experiencias. Agora non, un simple dispositivo móbil, tarifa de datos e unha fotografía son suficientes para partillar conversa ou concertar un encontro sexual. Conversa e sexo a un click Lidia (nome falso) foi usuaria de Brenda, unha aplicación para mulleres lésbicas, até hai ben pouco. "Coñecina porque alguén me falou dela", sinala. Mora na capital galega e na cidade "non hai ningún bar de ambiente lésbico" polo que decidiu probar. O funcionamento é sinxelo. Crear un perfil de usuario exixe unicamente dunha fotografía, un nome, idade, peso, altura e unha breve descrición de dúas liñas. Através dun xeolocalizador a App selecciona as utentes por rango de proximidade mais ofrece a posibilidade de mudar o filtro cara á outras opcións como a idade. A partir de aí comeza o proceso para descartar ou seleccionar persoas coas que iniciar unha conversa. A imprensa anglosaxona define o perfil d@s utentes como 'lazy singles', isto é 'solteir@s preguiceir@s' "Véxoa como algo esporádico para coñecer xente nova. Comecei a usala cando marchei vivir fóra de Galiza un tempo", explica. A súa experiencia foi "boa" pois, apunta, "non tería coñecido algunhas persoas se non fora através do Brenda. Lidia describe estas ferramentas como unha solución práctica e compáraas coa "comida a domicilio", un símil que partilla Rebeca (nome falso) usuaria de Tinder. Esta aplicación abrangue maioritariamente un público heterosexual. O mecanismo é semellante ao Brenda porén, accédese através de Facebook e para estabelecer contacto é preciso que ambas as dúas persoas marquen a opción "gustar" premendo un corazón. Ao igual que Lidia, Rebeca coñeceu a App através "dunha amiga". Mozas "solteiras" que "vivimos fóra da casa" e partillan "un estilo de vida axetreado". Rebeca asegura que "non me apetecía ir a un bar a ligar" e ter que asumir o "cortexo normal e habitual" do que di "estou cansa". De maneira "cómoda" e coas vantaxes que outorga certo "anonimato" sinala que o Tinder é "como a vida mesma" polo que as relacións interpersoais reproducen "os mesmos estereotipos e modelos". "Hai quen busca un encontro sexual directamente e outras persoas que queren falar", di. O perfil é distinto ao de Brenda. Mentres na primeira o habitual son mulleres maioritariamente "entre os 20 e os 25 anos" dentro dun rango que vai desde os 18 aos 29; en Tinder o máis probábel é atopar persoas entre "os 20-22 e de 27 a 35". "Hai quen busca un encontro sexual directamente e outras persoas que queren falar" Neste senso o máis amplo é Grindr cun perfil que vai desde os 18 (idade mínima legalmente permitida) e os 40 anos. Tamén é o máis extendido por ser en boa medida das primeiras aplicacións en lanzarse. Trátase dunha ferramenta dirixida ao colectivo gai e Xabier (nome falso) é un dos seus usuarios. Coñeceuna despois de saber que unha ex-parella a usaba. A partir de aí decidiu continuar "porque é unha forma fácil de coñecer xente". No entanto, Grindr difire substancialmente das outras App en que o obxectivo maioritario dos usuarios é procurar encontros sexuais. "A xente é moi directa", di, "hai moito sexo aínda que a xente tamén queda para tomar algo". Para alén da fotografía de perfil e a idade, Grindr especifica o "rol" do utente: "activo, pasivo ou versátil". Porén, o procedemento é moi semellante aos dous anteriores. Comportamento social Tanto Xabier e Rebeca, igual que Lidia, concordan en sinalar que foron estas aplicacións as que mudaron o comportamento social e que o seu éxito radica en que "non hai que esforzarse" á hora de ligar. Cando menos, non de maneira directa senón através de ferramentas de mensaxería instantánea nas que "vender a túa imaxe", sinala Lidia. "Están cambiando a nosa conduta" pois "non hai un contexto real" senón que "é imposto" "É o último trazo da globalización", salienta Rebeca. "Están cambiando a nosa conduta" pois "non hai un contexto real" senón que "é imposto". "Non temos tempo pero tampouco queremos mudar o noso estilo de vida" de maneira que ven nas App "unha facilidade" para coñecer xente e manter novas relacións interpersoais. Asemade, salienta Xabier, "vivimos nun mundo moi sexualizado" no que estas ferramentas permiten manter relacións sexuais sen o esforzo de ligar. "É moi directo". "Temos unha aplicación para todo", acrecenta Rebeca, "unha para ver o tempo, outra para coñecer as últimas noticias e agora unha tamén para ligar". Son, explica, "como compartimentos dun mesmo armario" nun momento en que a rede e, nomeadamente, os dispositivos móbiles están a gañar cada vez máis espazo nas nosas vidas.


Summary: Como dicía Charles Aznavour, "o espectáculo debe continuar", e nin sequera a multiplicación dos casos activos de coronavirus nos distintos equipos parece ser quen de frear o multimillonario negocio do fútbol, que regresa esta fin de semana no medio da expansión da variante Ómicron.

O fútbol profesional, logo dunha breve parada dunha semana, regresa a acción inmerso -igual que o resto da sociedade- nunha vaga de positivos en Covid-19 a causa da irrefreábel expansión da variante Ómicron. A cifra total de positivos entre os 42 conxuntos que conforman a Primeira e a Segunda División, e que retoman esta sexta feira a competición, está a piques de superar os 200, e os equipos galegos e os seus rivais nesta xornada non son unha excepción. No caso concreto do Celta, os vigueses saltarán ao terreo de xogo do Benito Villamarín de Sevilla ás 18.30 horas deste domingo, 2 de xaneiro, coa baixa segura de catro dos nove xogadores positivos cos que conta a día de hoxe, mais na entidade celeste agardan poder contar cos cinco homes que confirmaron a infección antes da parada de Nadal. Aínda con eles, o adestrador olívico, Eduardo 'Chacho' Coudet, verase obrigado a forzar a recuperación de xente mancada -como o lateral Kevin Vázquez- ou a contar con futbolistas que habitualmente non entran nos seus plans, como o turco Okay ou os canteiráns Miguel Baeza, Carlos Domínguez, Veiga, ou Hugo Sotelo. Non presenta un mellor panorama o seu conxunto rival, o Betis de Pellegrini, terceiro clasificado e unha das sensacións da competición, que se está adestrando sen xogadores tan importante nos esquemas do preparador chileno como Nabil Fekir, Claudio Bravo ou o dianteiro galego Borja Iglesias. Sporting-Lugo, un duelo marcado pola Covid-19 En condicións normais, o choque entre dous equipos de cidades tan próximas como Xixón e Lugo provocaría o desprazamento de varios milleiros de afeccionados e afeccionadas, achegando cor ás rúas e provocando máis que xúbilo na hostalaría local, pero non son estes tempos que poidan ser cualificados como "normais". Boa mostra diso é que a directiva do club asturiano só facilitou á galega 500 boletos para o partido que enfrontará Sporting e Club Deportivo Lugo este domingo, 2 de xaneiro de 2022, ás 16 horas, e que representará o regreso ao calendario competitivo da escuadra albivermella 22 días despois, logo da suspensión a causa da Covid-19 do partido que tiña previsto disputar ante o líder Almería o pasado día 20 de decembro. A razón detrás desa cancelación foi o macro gromo que azoutou os da Cidade da Muralla e que, afortunadamente, xa parece -case- historia, pois a pesar de que recentemente se detectou un novo positivo entre o cadro de xogadores, outros 15 xa deixaron atrás a enfermidade e adestran con normalidade ás ordes do técnico albivermello, Rubén Albés. Roberto Canella, veterano lateral esquerdo de 33 anos do Club Deportivo Lugo que anteriormente defendeu as cores sportinguistas durante máis dunha década, quixo desactivar os medos e as dúbidas sobre o estado físico dos xogadores albivermellos: "Agora que vin adestrar os compañeiros, non estou preocupado para nada". O experimentado zagueiro tamén recoñeceu as "ganas" que teñen de volver competir e a "ambición" por escalar posicións na táboa na segunda volta, anhelo que pasa en primeiro lugar por "dedicarlle un triunfo á afección" ante un Sporting minguado polas baixas. Porque o ex equipo de Canella conta actualmente con 14 efectivos confinados, entre os que se inclúen o primeiro e o segundo adestrador e tres dos catro centrais -Babin, Berrocal e Marc Valiente-, polo que se abre unha porta a que os dianteiros galegos saquen petróleo da inexperiencia da liña defensiva astur, que estará integrada case exclusivamente por rapaces dun Sporting B que milita na Terceira División.