Summary: A Plataforma inicia no Xallas unha rolda de xuntanzas para as mobilizacións. @s gandeir@s deberán pagar 10,5 millóns de euros por superar a produción asignada na anteriorcampaña.

A situación do sector lácteo galego leva tempo en estado de "asfixia", como o definira Xosé L. Rivera 'Mini', alcalde de Boimorto. Mais agora estanse a dar pasos para reaxir de forma constante e contundente. Após a masiva mobilización do 17 de xullo en Compostela, con máis de 15.000 persoas a exixir unha solución, a Plataforma en Defensa do Sector Lácteo ten previstas novas mobilizacións e protestas. A situación nas granxas segue a ser "intolerábel" e as propostas feitas desde a administración son insuficientes e ineficaces, consideran os sindicatos. Esta segunda feira na comarca do Xallas houbo unha ampla xuntanza de representantes de concellos, organizacións sindicais, sector, comercio... para tratar das próximas mobilizacións. O 1 de agosto Santa Comba acollerá unha tratorada, que irá acompañada dun encerramento solidario en comercios e locais. Unha dinámica esta que ao longo de agosto se quere ir transladando nas diferentes comarcas leiteiras. O 1 de agosto Santa Comba acollerá unha tratorada, que irá acompañada dun encerramento solidario en comercios e locais O leite estase a pagar a milleiros de explotacións galegas por baixo dos custos de produción, non se recolle o leite en centos delas... son dúas das expresións máis graves da crise que atravesa o sector e perante a cal o rural galego está a dar un paso adiante para exixir solución da mesma. Desde AGE pediuse esta segunda feira a demisión da conselleira de Medio-Rural, Rosa Quintana, por ser incapaz de dar solución ao problema e pola súa "falla de sensibilidade" perante unha crise tan grave. "Non ten ningún modelo para o rural galego", sostivo o deputado Ramón Vázquez, que recriminou a Núñez Feijóo quee stivera máis preocupado por criticar o alcalde de Compostela por non ir á Catedral que polo futuro das milleiros de explotacións galegas. Por outra parte, Bruxelas impuxo unha multa de 10,5 millóns de euros por superar en 37.500 toneladas a produción asignada na campaña anterior, unha sanción que deberán pagar perto de 140 gandeir@s en todo o Estado.


Summary: A plataforma lamenta que nin BNG nin Nos-Up partillasen o convite para esa unidade no Día da Patria. CG considera que a fórmula unitaria era a acaida á actual situación de "emerxencia nacional e social"

Causa Galiza afirma que "foi imposíbel" lograr un compromiso para que haxa un Día da Patria "unitario" e "supra-partidaria". Afirmación que realiza nun comunicado no cal explica que, "procurando a unidade de acción" do soberanismo ante un escenario de "emerxencia nacional e social", propuxo ao BNG artellar un formato de convocatoria que posibilitase "unha ampla mobilización soberanista e supra-partidária". A resposta, sinalan, foi negativa. A mesma, engaden, que recibiron desde Nos-Up. A plataforma entende que esa imposibilidade dun 25 de Xullo unitario evidencia que " os procesos de unidade de acción entre forzas soberanistas abertos nestes meses ainda precisan tempo para madurar" Causa Galiza entende que "este escenario de división evidencia desde a nosa ótica que os procesos de unidade de acción entre forzas soberanistas abertos nestes meses ainda precisa tempo para madurar, consolidarse e estar á altura". Aliás, falan de traballar para superar esta situación"transitoria" nun "futuro próximo". Esta organización tamén apunta que, malia as negativas de BNG e Nós-Up, vai impulsar unha serie de contactos e xuntanzas con colectivos e asociacións para tentar erguer este 25 de xullo unha convocatoria "o máis ampla posíbel".


Summary: Un de cada catro galegos e galegas (25,9%) mercou a través de Internet nalgún momento nos últimos tres meses, segundo os datos do INE

O Instituto Nacional de Estadística (INE) publicou este xoves a súa Enquisa sobre Equipamento e Uso de Tecnoloxías de Información e Comunicación nos Fogares, corresondente ao 2014, que cada ano analiza distintos indicadores de acceso e uso da teconoloxía e de Internet. Segundo os seus datos, sete de cada dez galegos e galegas (69,3%) é usuaria de Internet, é dicir, usouno nalgún momento nos últimos tres meses. Esta porcentaxe crece catro puntos dende o 2013 (65,6%) e vinte dende o 2009 (49,3%). Segue existindo unha fenda con respecto aos datos do conxunto de España (76,2%), pero esta diferenza, de sete puntos, vaise reducindo. Iso si, moi de vagar, pois hai cinco anos a fenda era de dez puntos. A gran maioría dos internautas galegos (un 78,9%) navega a diario (ou cando menos cinco días á semana), moi por riba dos que afirmaban facelo hai cinco anos (o 61%). 06 07 08 09 10 11 12 13 14 España 47,3 51,5 55,9 59 63,5 66,5 69,5 71,6 76,2 Galicia 42,1 42,5 46,5 49,3 52,5 58 63,5 65,6 69,3 % de persoas que usaron Internet nos últimos tres meses Os galegos e galegas utilizan Internet, sobre todo, para buscar información (89,3%), recibir ou enviar correos electrónicos (84,3%) e ler noticias e medios de comunicación (87,3%). A consulta de xornais dixitais é un dos usos nos que os e as galegas superan a media española, como tamén o fan no uso da banca electrónica, na fixación de citas co médico ou na descarga de películas ou música. Pola contra, Galicia está por debaixo da media do Estado na realización de videochamadas ou na escoita de radio online. A fenda de uso de Internet con respecto á media española vaise reducindo moi de vagar, pois hai cinco anos a fenda era de dez puntos Sete de cada dez vivendas galegas dispoñen de acceso a Internet (69,6%) e practicamente todas teñen conexión de banda larga (69,1% sobre o total). Segue habendo unha pequena fenda coa media estatal (74,4%) pero esta xa se reduce a menos de cinco puntos. Botando a vista atrás, aos datos de hai cinco anos, observamos que en 2009 só o 41,8% das vivendas galegas tiñan acceso a Internet (e só o 37,8% de banda larga), cunha diferenza de once puntos con respecto á media estatal (52,9%). Entre as vivendas que teñen conexión, o 26,8% realízase por cable ou fibra óptica (por riba da media estatal: 20,9%), aínda que a forma de conexión máis habitual segue sendo por ADSL (58,1%) O acceso a Internet nas vivendas realízase principalmente dende ordenadores portátiles ou tabletas (72,9%), por riba dos equipos de sobremesa (53,3%) e outros dispositivos, como televisións con acceso a Internet (15,6%) ou videoconsolas (17%). No 16,5% das vivendas galegas hai algún e-reader, por debaixo da media española (20%) e moi por debaixo dos datos de comunidades autónomas como Madrid (33%) ou Euskadi (27,5%). Un de cada catro galegos e galegas (25,9%) mercou a través de Internet nalgún momento nos últimos tres meses Un de cada catro galegos e galegas (25,9%) mercou a través de Internet nalgún momento nos últimos tres meses. Isto supón un crecemento de catro puntos con respecto ao pasado ano (21,3%) e o dato duplica ao que se rexistraba en 2009 (13,7%). Ademais, deixa Galicia moi cerca da media estatal (27,5%). Os produtos e servizos adquiridos máis habitualmente a través da rede polos e polas internautas galegas son reservas de hoteis (57,8%), roupa (56,6%) e billetes de transporte (47,9%). Premios Galicia das Telecomunicacións e da Sociedade da Información O Colexio Oficial e a Asociación de Enxeñeiros de Telecomunicación de Galicia veñen de fallar os Premios Galicia das Telecomunicacións e da Sociedade da Información 2014, que serán entregados no transcurso da XIX Gala das Telecomunicacións de Galicia, que se celebrará o vindeiro 24 de outubro, as 20 horas, no Gran Hotel da Toxa. O premio Gerardo García Campos á mellor iniciativa empresarial no sector TIC foi para Torus Software Solutions, polo seu alto grao de innovación, a creación de emprego, a súa tecnoloxía e a súa aplicación a mercados amplos. O premio GRADIANT á mellor tese doutoral aplicada ao sector TIC 2014 recaeu en Francisco Alberto Varela García, por Análise xeoespacial para a caracterización funcional das infraestruturas viarias en modelos de accesibilidade territorial utilizando sistemas de información xeográfica. O premio INEO ao produto ou servizo TIC máis innovador de 2014 foille concedido a UTE Everis-Coremain polo seu proxecto InnovaSIS, Sistema integral de xestión de pacientes. O premio ao Mellor Proxecto TIC con Beneficios Sociais recaeu en InfoJC S.L., polo proxecto Dixesta: Tecnoloxías innovadoras para a vida saudable. O galardón recoñece unha proposta transversal e colaborativa, que mellora a calidade de vida, diminuíndo a fenda dixital, e orientada ás necesidades do cliente. O premio Acuntia á empresa galega que aposta polo desenvolvemento de infraestruturas intelixentes de telecomunicacións concedéuselle a compañía R, polo seu esforzo e dedicación en pechar a fenda dixital en Galicia. O premio Socio de Honra 2014, da Asociación de Enxeñeiros de Telecomunicación de Galicia foi para a Cruz Vermella de Galicia O premio Enxeñeiro do Ano 2014 recaeu en Gil Carlos Bernárdez Matovelle, pola súa carreira profesional como enxeñeiro de telecomunicacións


Summary: A multinacional anuncia a fin da planta coruñesa e da de Avilés, que xustifica pola "menor capacidade de produción das plantas, unha tecnoloxía menos eficiente e elevados custos fixos", ademais de pola "sobrecapacidade de produción de China" O Estado aprobou a rebaixa da tarifa eléctrica para a industria vasca tras o visto e prace de Bruxelas Beneficios millonarios tras a privatización de Aznar en 1998 2012 | Persoal de Alcoa reivindican os seus traballos cunha doazón masiva de sangue 2014 | Alcoa anula os despidos e manterá a planta da Coruña

O Estado aprobou a rebaixa da tarifa eléctrica para a industria vasca tras o visto e prace de Bruxelas Beneficios millonarios tras a privatización de Aznar en 1998 2012 | Persoal de Alcoa reivindican os seus traballos cunha doazón masiva de sangue 2014 | Alcoa anula os despidos e manterá a planta da Coruña O temor estaba xustificado. Alcoa convocou para a mañá deste mércores aos comités de empresa das tres plantas que ten no Estado. Sen orde do día, os sindicatos temían malas novas. Finalmente, a compañía comunicoulles que pechará dúas das súas instalacións: a da Coruña e a de Avilés. Un duro golpe laboral e industrial para a comarca coruñesa e para Galicia, co punto e final para unha factoría que viviu ameazada nos últimos anos e que foi defendida pola cidadanía e uns traballadores en importantes mobilizacións. Alcoa anuncia o peche da factoría da Coruña, que xera 400 empregos directos O argumento de Alcoa para xustificar o peche é o elevado prezo da electricidade. O seu notable incremento nos últimos meses impide, di, a competitividade do negocio, supoñendo a factura enerxética preto do 50% dos seus custos de produción. Desde que se suprimira a tarifa especial para os grandes consumidores, a empresa reclama constantemente un marco e regulación estable dos seus custos eléctricos. Xa en 2014, a compañía advertira da posibilidade do peche se non había cambios, pero daquela as masivas mobilizacións paralizaron a mala nova que agora chega. Antes, en 2012, tamén houbera ameazas que tamén foron respondidas con masivas protestas. Ao elevado prezo da factura da luz uniuse nas últimas semanas o incremento no importe da alúmina, a materia prima empregada para fabricar o aluminio e que nos últimos meses dobrou ou mesmo triplicou o sue custo habitual nos últimos anos. A decisión de Alcoa foi contundente e afecta directamente os arredor de 400 traballadores que ten nesta planta, unha das que ten en Galicia xunto á de San Cibrao. En total, xunto cos afectados na fábrica asturiana, o despico colectivo abranguería 686 empregados. Alcoa, nun comunicado, indica que as plantas afectadas son as menos produtivas do grupo por mor de "problemas estruturais intrínsecos" e anuncia que iniciará un período de consultas o 31 de outubro cos representantes dos trabalaldores cunha duración máxima de 30 días naturais. Tamén asegura ser "consciente" da repercusión humana dos seus despedimentos e di prestarse a reducir o impacto negociando un plan social. Alcoa resume as causas do peche na "menor capacidade de produción das plantas, unha tecnoloxía menos eficiente e elevados custos fixos", ao que se unen factores externos de mercado como a "sobrecapacidade de produción de China", así como o elevado prezo das materias primas e o custo enerxético. Ademais, asegura que as perdas dos últimos anos continuarán no futuro e aclara que os "esforzos" dos últimos tempos non foron dabondo pola "tecnoloxía más antiga e menos eficiente, economía de escala e outros factores". A multinacional anuncia que manterá a produción do Estado nunha única planta, a de San Cibrao, onde se produce aluminio e alúmina. Segundo os seus propios datos, as vendas en España da empresa superaron o pasado ano os 2.800 millóns de euros, case un 30% do total do seu negocio mundial. Alcoa xustifica o peche pola "menor capacidade de produción das plantas, unha tecnoloxía menos eficiente e elevados custos fixos", ademais de pola "sobrecapacidade de produción de China" Desde os sindicatos e o propio comité de empresa advírtese desde hai tempo do difícil estado financeiro das fábricas de aluminio, pero tamén de que a situación non pode "xustificar ningunha acción da compañía sobre as plantas", ao ser Alcoa unha produtora a nivel mundial. Segundo din, as ganancias que historicamente tivo o sector do aluminio primario en España trasládanse agora á refinería de alúmina de San Cibrao, o que permite ao grupo manter os beneficios. O comité de empresa anuncia a súa "resposta inmediata" ao despido colectivo anunciado por Alcoa O presidente do comité de empresa da planta da Coruña Juan Carlos López Corbacho, anunciou a "resposta inmediata" dos traballadores ante o anuncio do "despido colecivo" por parte da empresa. A primeira medida, aos poucos minutos de coñecerse a noticia, foi bloquear a fábrica para que non puidese saír material; á tarde, tras unha asemblea, cortaron o tráfico ante a sede. "Estamos con este problema desde 2011 e estamos un pouco cansos; o cadro de persoal permaneceu paciente e con tranquilidade buscando unha solución pero tócanos falar a nós agora", dixo, ademais de advertir de que non permitirán que "coas subvencións cobradas nos últimos anos paguen agora as indemnizacións". Manifestación de traballadores de Alcoa na Coruña / CC-BY-SA CIG Ademais, aclarou que o persoal non comparte os motivos dados pola compañía para dar o paso. "Son causas creadas mesmo por eles mesmos e pola inacción do Goberno central e da Xunta de Galicia", lembrou López Corbacho. Durante a asemblea celebrada na factoría, o cadro de persoal deixou claro que só negociará coa empresa o futuro e a viabilidade da empresa, ademais de instar a Xunta e Executivo central a que poñan todos os medios para garantir a continuidade da actividade. Os primeiros actos de protesta, bloqueo da saída de metal da fábrica e corte de estrada, leváronse a cabo, pero o comité de empresa prepara xa un calendario de mobilizacións que será comunicado este xoves. Feijóo confirmou a "mala noticia" e anuncia a coordinación co Goberno de Asturias na defensa das factorías Ao pouco tempo de coñecerse a noticia, o Goberno de Asturias expresou publicamente o seu rexeitamento á factoría de Alcoa en Avilés e o presidente do Principado, Javier Fernández, dixo estar en comunicación co seu homólogo na Xunta, Alberto Núñez Feijóo. Ambos reuniranse esta semana. Pouco despois, o presidente da Xunta confirmou a "mala noticia" que xa lle fora comunicada por parte de Alcoa ao conselleiro de Industria. Ademais, anunciou que buscará coordinarse co Goberno de Asturias na defensa das fábricas e advertiu de que "sempre" se atopou "unha solución nos últimos dez anos". Tamén aproveitou para verter algunha crítica ao Executivo central de Pedro Sánchez. "Hai un cambio de goberno e cartos no orzamento para empresas como Alcoa e aínda non se repartiu; aínda non temos fluidez co Ministerio para falar deste asunto aínda", dixo. Concentración dos traballadores de Alcoa, cortando a estrada ao pé da factoría da Coruña, ao pouco de coñecer o anuncio do peche / CC-BY-SA CCOO O Ministerio de Industria, pola súa banda, manifestou a súa "sorpresa e preocupación" e aclarou que "durante os contactos mantidos nos últimos tres meses, a empresa nunca informou de que podía tomar unha decisión nese sentido". O departamento anuncia que xa pediu á multinacional máis información para "buscar unha solución motivada pola falta de investimentos e problemas estruturais herdados desde 2014 e insiste en que a súa decisión foi "unilateral". Ademais, pediu unha negociación na busca de "alternativas co obxectivo de manter a capacidade produtiva das plantas de Aviles e A Coruña". Desde o Concello da Coruña, o seu alcalde, Xulio Ferreiro, dixo poñerse "a disposición do cadro de persoal de Alcoa para facer fronte común en defensa do emprego e pola continuidade da actividade da planta". ademais, anunciou a convocatoria dun pleno extraordinario axiña e pediu "un posicionamento unánime" tanto na cidade como "no Estado e na Xunta". "Cómpre actuar e estarmos unidas para poder reverter este tipo de decisións. É moito o que nos xogamos", dixo. Ademais, o BNG pediu a Feijóo que "se poña á fronte dunha negociación con Alcoa para evitar o peche e garnatir o 100% do emprego na factoría da Coruña". "É un disparate que se vete a tarifa eléctrica galega mentres hai empresas nas que perigan centos de postos de traballo polo prezo da electricidade", di a súa voceira nacional, Ana Pontón. En Marea, pola súa bada, esixe "traballo conxunto entre a Xunta, Estado e UE para dar solución a fábrica". O deputado Francisco Casal lembrou que o anuncio de peche por parte da empresa "era previsible" e que a súa formación leva anos "alertando e propoñendo alternativas para non chegar a esta situación". Ademais, a deputada no Congreso, Yolanda Díaz, trasladará nunha xuntanza este mércores coa ministra de Industria, Reyes Maroto, a situación de Alcoa para esixir intermediación.


Summary: A infanta española prestou declaración durante máis de 6 horas nos Xulgados de Mallorca en relación co caso 'Noos' e 'Aizoon', deitando as responsabilidades sobre Urdangarin. O avogado de Cristina dixo sobre a comparecencia xudicial que "non podía ir mellor".

Centos de xornalistas de todo o mundo acreditados para ver a Cristina de Borbón (sétima na liña de opción á xefatura do Estado no Reino de España) entrar nos Xulgados de Mallorca, imputada por blanqueo de diñeiro e fraude fiscal. A infanta chegou en coche ás portas do Xulgado e marchou do mesmo xeito, esquivando así os centos de persoas (desde manifestantes anti-corrupción a simples curiosos) que se deran cita na contorna do edificio xudicial. A filla menor do Borbón contestou con evasivas e negando calquera participación ou responsabilidade en 'Nóos' ou 'Aizonn', Evasivas, silencios ou ignorancia eran as súas cartas ante as probas ou indicios que o xuíz lle presentaba. "Eu confío no meu marido" foi a súa resposta en máis dunha ocasión. Fontes xudiciais citadas polos medios españois sinalan que "o 95% das respostas eran non sei, non me consta ou que confiaba no seu marido". Na pregunta sobre o préstamo de 1,2 millóns de euros que lle fixo o Borbón para mercar o palacete en Barcelona, Cristina sinalou que "o meu pai confía en min". A infanta respondeu ás preguntas do xuíz Castro, do fiscal Anticorrupción e ás da avogacía do Estado, mais non ás acusacións. Indicou que soubo da advertencia que lle fixo o seu pai a Urdangarín en 2006, mediante o conde de Fontao, para que deixase as actividades no Instituto Nóos, mais atribuíunas a unha cuestión estética e de imaxe da Casa Real e por iso non lle deu importancia.


Summary: A sexta feira 25 de outubro o grupo valencià de moda, Zoo Posse, visita Galiza unha vez máis para despedirse por unha tempada. Sermos Galiza conversa co vocalista Toni Sánchez (Panxo) sobre a traxectoria pasada e futura dun proxecto que colocou con forza a música valencià fóra das súas fronteiras.

A tempestade chegaba do sur, como anunciaba o título do seu primeiro álbum, da man dos ritmos electrónicos mesturados co rap arraigado e socialmente comprometido do grupo de Gandía Zoo Posse. As boas vibracións consolidábanse co seu segundo traballo, Raval, un disco sobre as periferias na súa polisemia que, cun balance máis maduro, deixaba no ar un pouso de loita se cabe máis profunda. Após cinco anos de intenso traballo, os músicos anuncian a xira deste verán como unha despedida, pois irá seguida dunha pausa. Sermos Galiza aproveita a súa visita a Santiago para conversar con Toni Sánchez (Panxo) sobre o frenesí que axiña os colocou como referente da música valencià fóra do país. A explosión desde o seu primeiro disco até hoxe marcou un ritmo frenético. Que balance fan dos cinco anos de percurso do grupo? Un balance super bo, porque somos conscientes de que tivemos unha traxectoria un pouco máis rápida que a maioría de grupos, no que ao noso circuíto respecta, cando menos. O noso primeiro disco, Tempestes vénen del sud, empurrounos moito. Estamos moi contentos porque en cinco anos nos paramos e cumprimos con todo o que nos fomos propoñendo. Mais, sobre todo, porque transcendemos o espazo do noso ámbito lingüístico, que é unha cousa que sendo un grupo dun lugar como o noso e cantando nunha lingua como a nosa é como unha quimera, é algo que todos os grupos que comezamos aquí sempre soñamos, e nos conseguímolo, polo que estamos moi felices. Transcendemos o espazo do noso ámbito lingüístico, que é unha cousa que sendo un grupo dun lugar como o noso e cantando nunha lingua como a nosa é como unha quimera Agora toca un parón indefinido, que non definitivo. Exacto, aínda que tampouco moi indefinido en realidade. É un parón até 2021, que volveremos aos escenarios, non sabemos cando exactamente. É un parón dun ano sen xirar, o que sería un ano sen coller a furgoneta. Como tivemos estes veráns tan longos, pois agora cada vez comezan antes os festivais e rematan máis tarde... precisabamos un ano sen saír á estrada. Será un retorno con temas novos? Ese é o propósito. Volver con cancións novas e renovar un pouco o repertorio. E renovarnos un pouco nós tamén. O País Valencià viviu nos últimos anos a consolidación da súa escena musical, tamén cara a fóra. Se Zoo ocupou o espazo que deixaron Obrint Pas e La Gossa Sorda, agora o panorama acusa o seu oco e o de Aspencat, que se retiraba hai dous anos. Quen ocupará ese baleiro? Gozamos dunha saúde musical boa desde hai moitos anos e iso aínda vai durar. Creo que de cara ao próximo ano, se hai que elixir un referente en música cantada en valencià, quedaríame con Smoking Souls, que é un grupo que vai sacar disco en breve e ten unha moi boa previsión a nivel estatal, a nivel catalanoparlante están xa consolidados, e o seu próximo paso penso que será un salto estatal. É un grupo diferente, que racha un pouco coas sonoridades que viñemos facendo todos os grupos da zona, máis rockeiro, e penso que van ser un pouco a referencia. Recordounos un pouco ao País Valencià, no senso de que é un sitio pequeno e a xente que sigue este tipo de concertos e o circuíto de festivais é como unha pequena familia Un dos últimos concertos desta xira de despedida será na Galiza, após pasar por outros territorios. Denota isto unha relación especial co noso público? Galiza foi a nosa terra predilecta desde que comezamos, dos territorios que non son casa nosa. Nunca soubemos explicar ben por que razón, pero desde que comezamos a ir alí houbo unha conexión moi bonita coa xente, unha resposta moito mellor do que agardabamos. Recordounos un pouco ao País Valencià, no senso de que é un sitio pequeno e a xente que sigue este tipo de concertos e o circuíto de festivais é como unha pequena familia e sempre que imos responden e medra. A través do boca a boca foise estendendo a cousa, foi vindo cada vez máis xente, e a verdade é que estamos moi contentos. Que significa saír fóra e ver milleiros de persoas a cantar en valenciá? É moi emocionante. É algo co que non contabamos moito nun principio e realmente é o que máis nos gusta. Xustamente o outro día fomos a Madrid e comentabamos isto. Tamén por unha circunstancia especial, que é que nós non cantamos en inglés. Se o fixésemos, non sería tan emocionante. O emocionante é que a xente cante en valenciá lonxe da nosa terra. Algúns artistas galegos están cansos de que lles pregunten por que cantan na súa lingua. Pásalles o mesmo? Nós non cantamos en inglés. Se o fixésemos, non sería tan emocionante. O emocionante é que a xente cante en valenciá lonxe da nosa terra. Si, pregúntannos, pero a resposta é ben doada: porque é a nosa lingua. É certo que adoitan preguntalo e probabelmente nesa pregunta hai un pouco de menosprezo, ás veces involuntario, pero haino. Raval é un disco moi coral que se traduce con moitas colaboracións sobre escenario. Haberá algunha sorpresa no concerto de Compostela? Non, xustamente a Santiago imos cun repertorio especial para estes concertos de despedida pero non levamos colaboracións porque non foi posíbel facer coincidir á xente e collía tamén un pouco lonxe e foi complicado.


Summary: O goberno español aprobou a Declaración de Impacto Ambiental para que Gas Natural constrúa un gaseoduto de 18 quilómetros no subsolo de Doñana, parque nacional de cuxo consello foi presidente Felipe González. González é conselleiro desta multinacional española

O goberno español vén de conceder a Declaración de Impacto Ambiental (DIA) ao proxecto de Petrolium Oil Gas, filial de Gas Natural-Fenosa, para construir un gaseoduto de 18 quilómetros no subsolo de Doñana. Se xa de por si unha actuación destas características nun dos parques nacionais emplemáticos do Estado español está a xerar máis que controversia, a polémica acrecéntase polo feito de que o expresidente español Felipe González sexa conselleiro desta xaneiro de 2011 desta multinacional. González, até hai ben pouquiño (13 de decembro), presideu o Consello Rector de Doñana. Desde diferentes colectivos ambientalistas (Ecologistas en Acción, WWF, Equo) para alén de denunciar o impacto desta obra e a agresión ao medio que suporía, fan fincapé na coincidencia de que o expresidente socialista estivese á vez no Consello de Doñana e como conselleiro de Gas Natural (onde cobra pola volta de 127.000 euros ao ano). Coincidencias? O investimento de Gas Natural nese gaseoducto ronda os 200 millóns de euros. Apenas un mes antes de que Felipe González demetise do Consello de Doñana, este organismo considerou compatíbel ese proxecto co parque e autorizaba a súa execución. Nesa xuntanza non estivo presente Felipe González. Mais os e as ambientalistas indican que non debería ser compatíbel que o expresidente español estivese "en ambos bandos".


Summary: CIG, CC OO e UGT advirten á Xunta das "consecuencias negativas" sobre o emprego e a economía de Ferrolterra e Galiza derivadas do paro produtivo que, desde hai catro meses, afecta á central térmica de Endesa As Pontes. Así llo trasladaron ás conselleiras de Industria e Infraestruturas nunha xuntanza este 9 de agosto.

"Ao suspenderse o transporte de carbón, Endesa vai reducir os contratos con empresas auxiliares. Isto supón unha ameaza directa a centos de postos de traballo", avisaron, "a compañía está a eliminar custos malia se tratar dun paro temporal". A reunión cos altos cargos da xunta realizouse a petición da representación dos traballadores e traballadoras. Esta esixiu da Xunta que se vexa coa dirección da compañía e que ás xuntanzas asistan os tres sindicatos "para reclamar que paralice calquera medida contra o emprego". CIG, Comisións e UGT tamén queren que o Goberno galego fale co Ministerio de Transición Ecolóxica, dirixido por Teresa Ribera. Para as centrais sindicais, cómpre modificar o chamado céntimo verde e que "haxa un trato igualitario co resto de tecnoloxías de combustión". A terceira xestión que piden á Xunta consiste en verse co comisario europeo de enerxía, Miguel Arias Cañete, para que actúe sobre o mercado de emisións de CO2 "no sentido de aplicar os mecanismos previstos de estabilización de prezos do mercado, xa que nos dous últimos anos esa bolsa especulativa medrou un 500%".


Aló van agosto e a enésima xeración de nós que estacionalmente volve á vila na que vivo. Ourense, por concretar na cidade na que recibimos a República (a nosa), parece morrer. Mais igual ca o malo dun filme con proxección de rendibilidade, da morea de cascallo que pisan os títulos de crédito resucita sempre unha man lacerada pola xenreira. Por suposto, nada ten que ver a xenreira coas tamén estacionais boutades de Baltar Sr. Na seguinte entrega o vilán eterno cae derrotado de novo. Que por aquí imos quedando cada vez menos é unha obviedade. Desde o último terzo do XX non houbo concello lugués ou ourensán, fóra as capitais diso que chaman provincias, que gañase poboación. A culpa, para quen mandan nisto da política, non foi do viño que nos prohibiron facer, nin das vacas que mandaron matar, nin das granxas abandonadas, nin sequera do gas radn que tornou a paisaxe en matriz do mal (aquí hai pedra, que lle imos facer, e ata hai pouco ata era bo). Certas escollas conlevan taxas que eles nunca pagarán. A precariedade que escollemos ao quedar, a emigración ou as fillas que nos obrigaron a non ter non quedan rexistradas en formato ningún. Todo en nome dun progreso que viña de lonxe e nunca atopou o camiño de nosoutros.Cui prodest?, a quen beneficia esta extinción programada? A razón adoita xuntar na mesma persoa culpable e quen tira máis beneficio da transacción. Na orxía do libre mercado, aquí, en Alemaña ou no Afganistán, a vida e o seu antípoda natural (ben máis doado de gobernar) son decisións políticas. A extinción logo -outros dixéronlle Solución Final- segue o plan de quen sempre gaña. Na chamada Galicia interior evidénciase que a decesión adiada é unha boa teta, mesmo cando nos sitúa directamente no gueto. Que a Xunta é responsable do xenocidio é un dato obxectivo; que non sexa posible desligar esa responsabilidade do feito de que para ese labor de acabación lenta os vote a maioría, tamén o é (digo lenta porque podían votar a versión impaciente do españolismo -si, españolismo é morte-, e só é significativamente forte nos arrabaldes das cidades e nalgunha vila). Con todo sigo crendo que nin a forza dunha institución é suficiente nin un proceso de recuperación se limita ao brazo executivo, senón á complexa corrente social, económica e política que borbulla no fondo.Esta exclusión da vida non escandaliza a dereita galega, nin a Igrexa, nin os colectivos provida: eles viven da nosa morte.


Summary: "Os parques terían unha extensión equivalente a 29 campos de fútbol", advirte Adega.

A Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega) alertou nesta sexta feira das "dimensións delirantes" que está a alcanzar o que cualifica como "burbulla eólica" nas montañas de Trevinca, O Eixe e A Cabrera. O colectivo ambientalista fai alusión, deste modo, aos parques eólicos que a Xunta e o Goberno estatal proxectan construír na zona, e cuxas dimensións roldarían o tamaño de "29 campos de fútbol". "Os impactos sobre o territorio serían catastróficos, porque serían eliminados milleiros de hábitats de interese europeo", explicou Adega, que salientou que estes proxectos son incompatíbeis "cos compromisos internacionais asinados polo Estado para a protección da paisaxe". Unha normativa que, con todo, considera caduca na Galiza: "O Plan sectorial eólico, aprobado en 1997 e reformado en 2002, está tan desfasado que non considera a Rede Natura 2000". As e os ecoloxistas lamentaron tamén que as administracións, "coa escusa da enerxía verde", deixen a loita contra o cambio climático "en mans das mesmas corporacións que o provocaron e que só buscan o seu beneficio". Románico no interior dun parque eólico na Baña Por outra banda, Carme Varela, desde O Sorriso de Daniel, colectivo que ten por obxectivo difundir a arte románica da Galiza, censurou na sexta feira que o parque eólico proxectado no concello da Baña se construiría arredor dunha igrexa do período románico. "Boa parte do parque non é terreo rústico forestal, senón que dentro do recinto hai 15 aldeas e, entre outras edificacións, atópase este templo", expuxo, a través dun vídeo publicado nas redes sociais. O parque, asegura, "abriría a porta a un inferno que, de seguro, chegará, porque vai permitir facer uns estragos que hoxe non imaxinamos".


Summary: Terá que indemnizar tres presos aos que se impediu acceder aos cursos de rehabilitación. O sistema británico é moi semellate ao adoptado por España despois da reforma do código penal anunciada por Gallardón.

O Reino Unido puxo en marcha en 2005 un sistema de condenas indefinidas que sempre contou coas criticas dos grupos de esquerda e os colectivos de defensa dos dereitos civis. O sistema británico é moi semellate ao adoptado por España despois da reforma do código penal anunciada por Gallardón. Agora o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos vén de darlle un duro golpe ao fallar en favor de tres presos aos que se impedira acceder aos cursos de rehabilitación. O tribunal determina que estas persoas "non tiveron unha opción realista de reducir o seu risco de reincidencia mediante a rehabilitación", e acusa o goberno británico de incumprir os artigos 1 e 5 da Convención Europea de Dereitos Humanos que se refiren a que "toda persoa ten dereito á liberdade e á seguridade" e a que ninguén pode ser privado da súa liberdade". O tribunal condena o Gobero británico a indemnizar economicamente os tres demandantes, con cantidades que van dos 3.000 aos 8.000 euros. Esta sentenza coincide e dálles a razón aos críticos coa prisión permanente aprobada polo Partido Popular.


Summary: A proposta de resolución votarase este xoves e prevé a convocatoria dun plebiscito ao longo da vindeira lexislatura. ERC pedía que o texto fixase xa unha data -previsiblemente en 2014- pero finalmente CiU impuxo o seu criterio de non acoutar os ritmos do proceso.

CiU, ERC, SI e ICV-EUiA votarán este xoves a favor da proposta de resolución conxunta que asume o compromiso de "consultar" durante a vindeira lexislatura ao pobo catalán a posibilidade de que Catalunya se constitúa como Estado propio. A declaración foi redactada e asinada polo presidente do grupo de CiU no Parlament, Oriol Pujol, e polo líder de ERC, Oriol Junqueras. ERC pedía que o texto fixase xa unha data -previsiblemente en 2014- pero finalmente CiU impuxo o seu criterio de non acoutar os ritmos do proceso. ERC pedía que o texto fixase xa unha data -previsiblemente en 2014- pero finalmente CiU impuxo o seu criterio de non acoutar os ritmos do proceso ICV-EUiA vén de reafirmar que votará a favor desta proposta, aínda que presentará a súa propia na que chama a partidos políticos, axentes sociais e entidades a chegar a un "Acordo Nacional para o Exercicio do Dereito a Decidir o máis amplo posible" a fin de que os cataláns poidan expresar "durante a próxima lexislatura, a través dun referendo ou dunha consulta, a súa vontade". Joan Herrera criticou, así e todo, o "intento de Mas de vincular o dereito a decidir coa súa persoa". A coalición conservadora viviu nas últimas horas un debate interno sobre as palabra de Artur Mas de que o referendo se convocaría "co aval do Estado español ou sen el". O líder de Unió Democràtica de Catalunya, Josep Antoni Durán Lleida, afirmou que CiU se cinxirá á lei á hora de convocar unha consulta. Durán, que dixo non ser "independentista" afirmou que CiU "non fará disparates". Pola súa banda o PSC non votará esta resolución pero a través do responsable do seu grupo, Xavier Sabaté, apoiará un referendo "por vías legais para que os cataláns decidan libremente o seu futuro. PP e Ciutadans votarán en contra. Os recortes sociais efectuados polo goberno de Artur Mas ficaron relegados a un segundo plano Este será o tema clave nun debate de política xeral no que os recortes sociais efectuados polo goberno de Artur Mas ficaron relegados a un segundo plano. Porén, ERC, ICV-EUiA e PSC puxeron sobre a mesa as denuncias que dende distintos colectivos se vén facendo á politica de CiU. Proposta de resolución (.pdf)


Summary: CIG advirte da "trampa" de comparar os datos de emprego cos de 2020 e incide en que se perderon postos de traballo na maioría de sectores en relación a 2019.

O mercado laboral galego foi un dos poucos que rematou 2021 sen alcanzar os valores previos á pandemia, os de 2019, tanto en ocupación ─persoas en idade de traballar con un emprego─ como en poboación activa ─persoas empregadas ou en disposición de traballar─. Por iso a CIG, que a cuarta feira presentou un informe sobre a situación do mercado de traballo na Galiza en 2021, considera "unha trampa" comparar os datos cos de 2020. "É imposíbel que os datos de 2021 fosen peores aos de 2020", recoñeceu o secretario de Negociación Colectiva, Emprego e Industria da CIG, Francisco Sío, que incidiu en que a maioría de sectores non se dan recuperado, en especial a industria, que segue sumida nunha "crise", e a hostalaría e o comercio, moi prexudicados polas restricións sanitarias derivadas da Covid. Outro dos aspectos sobre os que chamou a atención o responsábel sindical é que, "por primeira vez", a poboación ocupada menor de 45 anos é inferior á metade do total, o que dá conta da "febleza" dun mercado laboral "precarizado" que fai que ás persoas máis cualificadas "non lles quede máis remedio que buscar a emigración como saída", denunciou Sío. Cae a poboación activa Pola súa parte, a técnica do gabinete de Economía da central sindical, Natividad López, recoñeceu a súa "preocupación" pola realidade laboral galega que, como apuntou, en 2019 "aínda non se recuperara da anterior crise en termos de poboación activa e ocupación". A este respecto, sinalou que na Galiza había a feche do pasado ano máis de 90.000 persoas activas menos e 30.000 se falamos das ocupadas en comparación coas cifras de 2009. En relación co ano anterior á pandemia, a Galiza foi un dos seis territorios que non logrou en 2021 os valores dese ano. De feito, como apuntou, no país había a 31 de decembro pasado 10.000 persoas ocupadas menos (-0,9%), pero "o que máis preocupa" é que na poboación activa ese descenso é de 1%, con 12.900 persoas menos que en 2019. Como explicou no transcurso da rolda de prensa decorrida en Compostela, 70% dese descenso na ocupación corresponde a mulleres, e a práctica totalidade a persoas menores de 45 anos, que pasaron de 52% do total de ocupadas a 48,9% en 2021. Salarios precarios Sobre a cuestión salarial, con datos da Axencia Tributaria de 2020, a técnica da CIG advertiu de que catro de cada dez asalariadas galegas (39,8%) cobraron por baixo do salario mínimo interprofesional (SMI) ─porcentaxe que en 2019 se situaba en 34%─, e 19,9% menos incluso de 3.000 euros brutos anuais. Isto provocou, segundo Natividad López, que aumentasen "moitísimo" as desigualdades entre a clase traballadora, sobre todo como consecuencia dos expedientes de regulación temporal de emprego (ERTE), nos que se viron inmersas un total de 196.619 persoas no país. Curiosamente, algunhas delas, destaca a técnica da CIG, en especial as de ingresos inferiores á metade do SMI (menos 3.000 euros anuais), saíron beneficiadas polo feito de que as empresas acollidas aos ERTE tiñan restrinxidos os despedimentos. Temporalidade en aumento Un aspecto no que incide o estudo da CIG sobre o mercado laboral en 2021 é na duración dos contratos. Catro de cada dez foron temporais, cunha duración inferior aos tres meses, e 30% deles cunha duración inferior incluso a unha semana. Parte desa temporalidade corresponde ás contratacións no sector público, onde a taxa pasou de 25% a 29,2%. "Nunca no sector público tivéramos unha taxa de temporalidade desta magnitude, sempre fora menor que a do sector privado, o que nos fai sospeitar que é algo conxuntural", indican desde a CIG. Xunto coa temporalidade, as xornadas parciais, "outro dos factores que precarizan o mercado", afectaron 14,5% dos asalariados, sendo as mulleres (23% do total fronte 6% dos homes) novamente as máis prexudicadas.


Summary: A semana pasada recollía o Premio Cineuropa o cineasta Miguel Gomes, un director capaz de retratar a realidade e denunciar o austericidio do seu país cun cinema evocador, cheo de fábula e fantasía

A semana pasada recollía o Premio Cineuropa o cineasta Miguel Gomes e no seu discurso de agradecemento aduciu á súa mocidade e curta traxectoria para declarar que non era merecedor de tal premio, á vez que prometía que ía seguir realizando filmes para algún día ser digno del. O certo é que con só catro longametraxes poucos dubidan que o portugués é xa unha das voces máis destacadas da cinematografía europea e para confirmalo aí está a súa última película: As mil e uma noites, un traballo monumental en tres volumes baseada na clásica colección de contos árabes. Como indican os títulos ao comezo de cada volume, o filme utiliza a estrutura d'As mil e unha noites pero non é unha adaptación, é unha escusa formal para contarnos unha serie de historias sobre a Portugal de 2013 e 2014, cando o país sufría baixo a austeridade da troika. Entre protestas de estaleiros, galos que falan, banqueiros a camelo ou criadores de paxaros, discorren os relatos entre a ficción e o documental, a fantasía e a realidade sen solución de continuidade. Un equipo de xornalistas, encabezado por María José Oliveira, foi o encargado de recompilar durante un ano todas esas pequenas historias de cidadáns anónimos que non adoitan ocupar grandes titulares na prensa pero que unidas serven para crear un relato de sociedade, un relato de país. Estas noticias serviron ao equipo de guionistas para inspirar os contos de Xerezade que debe entreter, noite tras noite, ao seu Rei para que non a decapite ao alba. Así cando cae o sol comeza a narrar: "Oh venturoso Rei, fui sabedora de que num triste país entre os países…" A premisa é tan singular como ambiciosa, facer unha radiografía da sociedade portuguesa de hoxe a través dunha serie de fábulas. Aquí Miguel Gomes reivindica o poder do cinema, con todas as súas armas -ficción e documental-, para mostrarnos que é posible conseguir un obxectivo histórico-político cun artefacto narrativamente fascinante de seis horas de duración. Facendo uso de distintas estruturas, obxectivos e ata recursos formais cada un dos volumes emprende un camiño narrativo distinto, xustificando a súa independencia. O primeiro dos volumes O inquieto, é o máis barroco dos tres, serve de introdución e expón a estrutura episódica; o segundo, O desolado, é quizá o máis accesible e convencional sen perder por iso nin un pouco de faísca; e o terceiro, O encantado, vólvese máis radical partindo a película en dúas: entre o conto máis hedonista e o documental máis contemplativo. Estamos ante un director capaz de retratar a realidade e denunciar o austericidio do seu país cun cinema evocador, cheo de fábula e fantasía Vistos os tres volumes en conxunto a sensación que deixa As mil e uma noites non pode ser máis satisfactoria. Estamos ante un director capaz de retratar a realidade e denunciar o austericidio do seu país cun cinema evocador, cheo de fábula e fantasía. As mil e uma noites é a historia de Portugal, pero ben podería ser a de España, Grecia ou calquera país do sur de Europa; só fai falta alimentar a Xerazade con realidades crúas para que ela as transforme en belísimos relatos. Pero iso, desgraciadamente, vai quedar fóra do filme de Miguel Gomes. De feito cando todo acaba, ao final do volume tres, Xerazade apenas pasou o ecuador das súas noites, centos quedan por diante para seguir entretendo o rei e disuadilo do seu sanguinario costume. Se cadra, en seguintes noites Xerazade contoulle que "nese país triste entre os países" xa non mandan os mesmos e que nun volume catro as súas xentes poderían esquecer o austericidio, se cadra, pero o certo é que "...vendo despontar a manhã, Xerazade calou-se." Cineuropa 2015


Summary: Carlos Aymerich presentou unha proposición non de lei para remover a directiva anterior e para manter os postos de traballo e a obra social, peticións compartidas polos traballadores da Obra Social representados por CCOO, UGT, FSIE, ASCA e Independentes.

O BNG presentou no Parlamento, a través de Carlos Aymerich, unha proposición non de lei que solicita "promover con carácter inmediato os cambios legais presisos para remover os vellos directivos de Caixanova e Caixagalicia da dirección de NCG". Así mesmo, pide "promover a conversión de NCG nunha fundación especial dirixida por unha equipa profesional e completamente allea á vella dirección das caixas e da obra social". Finalmente insta a "asegurar o mantemento do plantel e da obra social de NCG, centrándoa nas necesidades sociais e culturais reais de Galicia". Aymerich salienta que a conversión en Fundación Especial non depende dunha petición do Consello de NCG Na súa proposición, Aymerich salienta que a conversión en Fundación Especial non depende dunha petición do Consello de NCG, como afirmou a conselleira de Facenda. Pola contra, o único que é preciso é unha reforma da lexislación galega de fundacións. A petición do BNG coincide coa realizada polos dos representantes do persoal (de CCOO, UGT, FSIE, ASCA e Independentes) de Novacaixagalicia á Asemblea Xeral A petición do BNG coincide coa realizada polos dos representantes do persoal (de CCOO, UGT, FSIE, ASCA e Independentes) de Novacaixagalicia á Asemblea Xeral, nun documento titulado Transformación para adaptarnos aos novos cambios e renovación para afrontar un futuro viable. Os representantes sindicais. Os sindicatos solicitan que se cree unha mesa de traballo coa Xunta de Galicia para promover a transformación da Caixa nunha Fundación especial, "polo custo inasumible dos órganos de goberno nas actuais circunstancias económicas de Novacaixagalicia", e explican que en 2012 cada reunión mensual do Consello de Administración tivo un custo aproximado aos 20 mil euros, e o custo anual dos órganos de goberno equivale ao custo aproximado de 20 postos de traballo ou axudas a máis de 20 ONGs. De igual xeito, lembran que "hai máis membros nesta asemblea de 320 persoas que traballadores, somos 257". De igual xeito, solicitan a saída dos actuais directivo e a súa substitución "por un padroado formado por profesionais independentes e de recoñecido prestixio no sector social, cultural e empresarial que contribúan a orientar a misión da futura Fundación". Finalmente, piden "o mantemento dos postos de traballo e a supervivencia da obra social ao servizo de Galicia".


Summary: Outros 90 concellos entran no nivel 1 de alerta.

A Xunta da Galiza, a través do seu Comité de Plan de Calor, e no marco do Plan de Actuacións fronte aos posíbeis efectos das altas temperaturas sobre a saúde, vén de declarar a situación de alerta por episodio de calor nivel 3 (máximo) en varias zonas que abranguen un total de 48 concellos galegos. Na zona das Rías Baixas, os concellos afectados son Barro, Baiona, Bueu, Caldas de Reis, Cambados, Cangas, Catoira, Gondomar, O Grove, A Illa de Arousa, Marín, Meaño, Meis, Moaña, Mos, Nigrán, Oia, Pazos de Borbén, Pontevedra, Portas, Poio, Ponte Caldelas, Pontecesures, Redondela, Ribadumia, Sanxenxo, Soutomaior, Valga, Vigo, Vilaboa, Vilagarcía de Arousa e Vilanova de Arousa. Nas comarcas pontevedresas do interior, os termos municipais en alerta máxima son Agolada, Campo Lameiro, A Cañiza, Cerdedo-Cotobade, Covelo, Cuntis, Dozón, A Estrada, Forcarei, Fornelos de Montes, Lalín, A Lama, Moraña, Rodeiro, Silleda e Vila de Cruces. Alerta nivel 1 en 90 concellos Por outra parte, o Goberno galego declarou a situación de alerta nivel 1 por episodios de calor noutros noventa concellos. No noroeste coruñés, os municipios afectados son Abegondo, Ares, Arteixo, Bergondo, Betanzos, Cabana de Bergantiños, Cabanas, Cambre, Carballo, Cariño, Carral, Cedeira, Cerceda, Cerdido, Coristanco, A Coruña, Culleredo, Fene, Ferrol, Laxe, A Laracha, Malpica de Bergantiños, Mañón, Miño, Moeche, Mugardos, Narón, Neda, Oleiros, Ortigueira, Oza-Cesuras, Paderne, Ponteceso, Pontedeume, Sada, San Sadurniño, Valdoviño e Vilarmaior. Nas comarcas coruñesas do interior os concellos son Ames, Aranga, Arzúa, A Baña, Boimorto, Boqueixón, Brión, A Capela, Coirós, Curtis, Frades, Irixoa, Melide, Mesía, Monfero, Negreira, Ordes, Oroso, O Pino, As Pontes de García Rodríguez, Santa Comba, Santiago de Compostela, Santiso, Sobrado, As Somozas, Teo, Toques, Tordoia, Touro, Trazo, Val do Dubra, Vedra e Vilasantar. No caso da comarca do Valdeorras, os municipios en alerta nivel 1 son O Barco de Valdeorras, Larouco, Petín, A Rúa, Rubiá e Vilamartín de Valdeorras. Por último, Arbo, Crecente, A Guarda, Mondariz, Mondariz-Balneario, As Neves, O Porriño, Ponteareas, O Rosal, Salceda de Caselas, Salvaterra de Miño, Tomiño e Tui, tamén na zona do Miño, quedan neste nivel de alerta. Situación de nordés até o domingo Segundo os datos que recolle Meteogaliza, nos vindeiros días continuaremos baixo a influencia das altas presións estacionarias ao norte da Península, xerando unha circulación do nordés que se irá debilitando progresivamente. A Galiza esquiva as temperaturas máis extremas da vaga de calor pero alcanzará nalgúns puntos os 36 graos Esta situación favorece a entrada de aire moi cálido africano. Agárdase así un episodio de calor, especialmente ao suroeste da do país. Unhas condicións climatolóxicas que se estenderán o sábado a todo o oeste da Galiza. O domingo, a posíbel formación de brétemas costeiras nas Rías Baixas reducirá a intensidade do episodio de calor nesta zona.


Hai unhas semanas -22 de febreiro- os recortes no sistema sanitario público foron obxecto de debate no Parlamento de Galiza. Debate no que o goberno da Xunta de Galiza (PP) e a oposición (En Marea, PSdG-PSOE e BNG) mantiveron posturas claramente enfrontadas. O dogma neoliberal –no que se aliña o PP de Galiza- subliña que a atención sanitaria é un nicho máis para a iniciativa privada, para o negocio. Así os partidarios deste dogma consideran que os enfermos non son pacientes senón clientes que compran un produto tal como si foran consumidores e a atención sanitaria un mercado. Neste pensamento o coidado da saúde é unha mercancía mais que debe someterse ao libre xogo da oferta e a demanda. Un pensamento que parece esquecer que neste caso a demanda non é libre pois o paciente non escolle libremente a doenza senón que lle ven dada para a súa desgraza. Un pensamento, xa que logo, que oculta deliberada e conscientemente que non hai libre concorrencia, que esta non é posible na atención sanitaria. Non so non hai libre concorrencia senón que a privatización e a mercantilización da atención sanitaria leva, como sucede con tódolos mercados, a separar a demanda –aos pacientes- en grupos, segundo a súa capacidade adquisitiva –ricos e pobres- e segundo o lugar de residencia –urbana, rural-, independentemente do doenza que padezan. Velaí por caso o que sucede nos Estados Unidos -cuxo sistema sanitario está financiado maioritariamente por capital privado- onde máis do 15% da poboación non ten cobertura médica, o que converte a atención sanitaria no principal problema domestico. Algo que xa empeza a pasar en Galiza e en España, e pasa en todos aqueles estados alí onde se aplican os criterios neoliberais. Uns criterios políticos no que o Goberno de torno –como sucede coa actual Xunta de Galiza- aposta por potenciar a oferta privada. Unha oferta privada de servizos e produtos sanitarios que controla o grande capital –multinacionais, capital financeiro e construtoras maiormente-. Unha oferta, xa que logo, que anda a procura da máxima ganancia e que, por iso mesmo, non se axusta as necesidades da demanda, nin moito menos ten un carácter universal senón que se guía polos criterios anteriormente citados. Uns criterios que supoñen que o capital privado nin está interesado en moitos dos servizos e produtos sanitarios que precisa a poboación demandante nin na atención a pacientes con determinadas patoloxías. De feito esta demostrado que a sanidade privada transfire a sanidade pública os pacientes graves con tratamentos mais custosos quedándose cos mais rendibles, como por caso as operacións de pequena cirurxía ambulatoria. Crease así un sistema sanitario no que a administración pública so lle vai quedando o papel de subsidiaria o que significa cubrir aquela demanda de infraestruturas e servizos sanitarios que a iniciativa privada non quere cubrir por non permitirlle a máxima ganancia. A xustificación é sempre a mesma: a iniciativa privada é mais eficaz que a iniciativa pública. Algo que tódalas evidencias negan con rotundidade unha vez si e outra tamén: velaí, de novo, a realidade da atención sanitaria en Europa segundo o modelo sexa público ou privado. Un planteamento deste tipo supón que os xestores neoliberais da sanidade pública apostan por: 1. Reducir custos fixos para liberar gasto público que poda destinarse a concertar co capital privado e, xa que logo, a incrementar a presenza do capital privado na atención sanitaria pública. Velaí que unha das primeiras medidas que se toma é a redución de persoal –sanitario e non sanitario: 1.800 prazas menos en Galiza, unha redución do 14%-. Unha redución do persoal que se acompaña dunha crecente precarización das condicións laborais dos traballadores sanitarios –un de cada tres profesionais sanitarios do SERGAS teñen un emprego precario: proliferan os contratos de un día tales que, por caso, baixas de un mes cóbrense cada día de traballo cunha persoa distinta- o que, indiscutiblemente afecta moi negativamente –como moi ben veñen denunciando repetidamente as centrais sindicais e así o ditaminou o propio Tribunal Superior de Xustiza da UE- tanto a atención os pacientes como a propia saúde dos traballadores. Precarización que se estende a importantes servizos -como por caso os de enfermería que teñen, en moitos casos, que realizar tamén labores administrativas- e que moitas veces impídelles aos profesionais realizala atención sanitaria como quixeran, o que produce entre eles situacións de estrés e de doenzas nerviosas. O mesmo sucede na atención primaria -1.150 profesionais menos- que foi obxecto dos maiores recortes (17%): que coñecemento dos seus pacientes e, xa que logo, que atención poden prestarlles os médicos de cabeceira con contratos por un día, unha semana? Alguén pode pensar que nunha sanidade pública como a galega na que o déficit de persoal xa era moi relevante, logo de que as plántellas se reduciran en 1.150 prazas sanitarias na atención primaria e 650 na atención hospitalaria, non se resinte o sistema de atención? 2. Privatizar servizos estratéxicos tanto de carácter xeral -comedores, lavanderías, mantemento, telecomunicacións- como centrais -historiais clínicos, citas, radioloxía, laboratorio- e incluso, servizos médicos -hemodiálises, oncoloxía,-. Na práctica esta decisión supón que hai tanto un indiscutible deterioro na calidade dos servizos sanitarios, coa conseguinte repercusión na atención e coidado dos pacientes, como un incremento real dos custos que se oculta mediante enxeñería contable 3. Incrementar os concertos con empresas sanitarias privadas, o que supón unha nova transferencia de capital público ao sector privado. Ai está o caso paradigmático do concerto singular co hospital POVISA, cun contrato renovado por dez anos –ampliables cada dous- a pesar da opinión en contra tanto do Consello de contas como do Valedor do Pobo. Concertos que non teñen unha xustificación sanitaria senón política e que supoñen que se dispare o custo da asistencia hospitalaria e que desaparezan servizos públicos de referencia. 4. Primar os grandes investimentos en infraestruturas –grandes hospitais -, instalacións e maquinaria para negocio das grandes empresas é ruína das arcas públicas. Velaí o caso do novo Hospital de Vigo –que dun custo inicial de 450 millóns de euros pasarase a 1.880 millóns: catro veces mais- 5. Deixar que se deterioren áreas e servizos que non se consideran rendibles como moi especialmente a atención primaria –paralización do Plan de Mellora de Atención Primaria do bipartito (PSdeG/BNG) que supuxo a paralización de construción de novos centros e a conxelación de novas prazas de persoal previstas, redución no gasto (17%) que repercutiu negativamente na mellora dos equipamentos, conversión dos centros de saúde en centros dispensadores de recitas o que dispara o gasto farmacéutico e colapsa as urxencias-. Tamén servizos asistenciais como o de saúde mental –cando se coñecen determinadas realidades relacionadas coa saúde mental entendese que resulta dunha enorme irresponsabilidade que este servizo sanitario estea en tal situación de abandono-, planificación familiar (COF), drogodependencia, etc. Deterioro global que, en non poucos casos, produce desánimo en moitos excelentes profesionais sanitarios que decepcionados por non poder desempeñar nas condicións debidas a súa profesión optan finalmente por irse a privada por ver de facer o seu traballo en condicións profesionais mais dignas. 6. Abrir a porta ao capital privado –con moi fortes vínculos co PP- tanto en actividades moi proclives a grande ganancia que solen coincidir coa alta especialización –tecnoloxía diagnóstica, oncoloxía, rehabilitación, cirurxía plástica, etc.- como en servizos, infraestruturas e investigación. 7. Potenciar a industria farmacéutica: Galiza está entre as comunidades españolas con maior gasto farmacéutico por habitante (257 euros fronte aos 212 de media estatal). Resulta indiscutible que estes recortes e privatizacións teñen un obxectivo político, un obxectivo de clase: desprestixiar a atención sanitaria pública, expulsar xente do sistema para que os pacientes acudan final e masivamente a atención sanitaria privada –"por que é mellor"- ou a farmacia. Un deterioro que estes mesmos políticos neoliberais provocan cando, consciente ou inconscientemente, eles ou os seus familiares, elixen a atención sanitaria privada se precisan de atención médica. Velaí, por caso, que nos territorios onde se aplican estes criterios en política sanitaria a presenza do capital privado na mesma sexa moi elevada (https://www.fundacionidis.com/.../sanidad-privada-aportando-valor-análisis-de-situaci) en detrimento do gasto público: Galiza é, hoxe por hoxe, unha das comunidades europeas con maior presenza do capital privado na atención sanitaria (32% do gasto sanitario total para unha media do 28,5% en España que é un dos mais elevados de Europa). Presenza que é debida a precariedade do gasto público sanitario (6,6% do PIB, valor que está lonxe da media europea do 7,2% e mesmo de comunidades españolas como Estremadura (9,4%), Asturias (7,3%), Murcia (7,7%)) (https://www.msssi.gob.es/estadEstudios/estadisticas/.../egspPrincipalesResultados.pdf). Non resulta estraño, xa que logo, que en todas e cada unha das comunidades nas que os gobernos priman a atención sanitaria privada empecen a aparecer ben doenzas que se crían superadas, ben doenzas novas que non reciben a atención precisa e que, en consecuencia, se deteriore a saúde dos seus cidadáns –maiormente das clases populares e os cidadáns mais vulnerables- e incluso se chegue a que descenda a idade media de vida. En Europa temos hoxe como caso mas paradigmático que non único, por ser o mais castigado polos axustes, a Grecia. De seguir por este camiño Galiza pronto acompañará a Grecia e outros estados e comunidades europeas onde o austericidio está esnaquizando a atención sanitaria pública e deteriorando o estado de saúde dos seus cidadáns, moi especialmente os mais vulnerables e/ou os con menores recursos. Deterioro que levanta cada vez mais protestas cidadáns en toda Europa. P.D.: Moita da información recollida neste texto procede de artigos e textos publicados pola Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Publica (AGDSP) que se poden consultar na súa magnífica páxina web: www.fadsp.org/index.php/comunidades/galicia. Nembargantes, as avaliacións e conclusións aquí expresadas son da miña exclusiva responsabilidade


Summary: A central nacionalista fixo esta sexta en Vigo un acto público para presentar a súa iniciativa na que recollen cen medidas para combater o paro.

No marco da campaña axitativa que está a desenvolver a CIG para promover a súa ILP polo emprego, onte tiña lugar en Vigo un acto público para explicar socialmente a iniciativa. O mesmo contou coa participación do Secretario Xeral da central nacionalista Xesús Seixo. A CIG acadou xa 20.000 sinaturas para a ILP polo emprego Seixo explicou por máis de trinta minutos, diante dun auditorio ateigado, os propósitos da ILP e debullou as principais das cen medidas que a vertebran. Na súa explicación afirmou que o desemprego no noso país "ten a ver co actual modelo produtivo, e máis tamén co carácter colonial e a carencia de soberanía". A difícil situación económica e social que atravesa Galiza resumiuna facendo referencia á "maior precariedade, emigración e empobrecemento" que padece a clase traballadora. Situación que na súa opinión está moi relacionada co "profundo deterioro dos nosos sectores produtivos" que ameazan con facer desaparecer o que cualificou como "base material" do país. Hai un "profundo deterioro" dos sistemas produtivos galegos que ameaza mesmo con facer desaparecer a "base material" do país A respecto das políticas que está a desenvolver o Goberno galego, Seixo amosouse moi crítico denunciando que "o PP e a Xunta límitanse a tentar enganarnos e a executar políticas da Unión Europea que só benefician ao grande capital foráneo". É por iso que o máximo dirixente da CIG visou a ILP como "un instrumento que permita dar o debate social para visibilizar que existen alternativas a estas políticas tan negativas para o noso pobo". Unha mudanza que segundo explicou tería que resolver a disxuntiva de "perpetuar o capitalismo neoliberal, como quer o PP, ou apostarmos por un cambio de modelo a favor da maioría social", sinalando que a última opción exixe non só de mobilización social senón dunha outra correlación de forzas tamén no ámbito institucional, cunha maior presenza da esquerda nacionalista. Cen medidas para un cambio de rumo Seixo centrou a súa intervención en debullar os principais eixos nos que se artellan as cen medidas integradas na ILP. Así referenciou a necesidade dunha tarifa eléctrica galega, o apoio ao sector primario ou a aposta decidida por unha maior intervención pública na economía, mesmo a través de empresas públicas nos sectores estratéxicos, como factores chave para promover o desenvolvemento de Galiza. No tocante ás condicións salariais a ILP pulará pola derrogación das últimas reformas laborais, para alén de recoller históricas reivindicacións do movemento sindical como a redución da xornada semanal a 35h, o aumento dos salarios e a implementación dun salario de inserción laboral para todas as persoas desempregadas. A iniciativa da CIG tamén inclúe medidas referidas á reforma fiscal, na que apostan por aumentar os impostos a quen máis ten, "sobre todo ás rendas do capital que hoxe tributan menos que os e as asalariadas" e o combate da fraude fiscal. Lembrando a aposta da central nacionalista por manter NovaCaixaGalicia como entidade pública, sobre todo logo da inxección de 9 mil millóns de euros públicos no seu "rescate", Seixo criticou con dureza a súa privatización e venda a Banesco asegurando que supuxo a "malvenda ao capital privado dunha entidade apuntalada con cartos públicos para que especule con ela". Por derradeiro substanciou o necesario reforzo dos servizos públicos como un elemento que para alén de poder xerar postos de traballo asegure unha maior xustiza social. Sen brotes verdes en Vigo O secretario comarcal da CIG de Vigo foi o encarregado de apresentar o acto. Serafín Otero expuxo a moi difícil situación da bisbarra, onde o desemprego atinxe por volta de 80 mil persoas, e na que se padece unha crecente queda produtiva en sectores estratéxicos e nomeadamente na industria. "Con certeza en Vigo non se ven brotes verdes por ningures" aseverou Otero, retrucando o discurso do Goberno español que fala de recuperación a pesar de non se verificar na economía real. O responsábel da CIG en Vigo aproveitou o acto para reiterar un chamamento á participación masiva na manifestación que mañá, domingo, terá lugar na cidade olívica a partir das 11:30h (desde a Praza dos Cabalos) para exixir o indulto para dous traballadores do transporte condenados a 3 anos de prisión por participaren nun piquete na folga dese sector en 2008. Foto: CC BY-NC-SA CIG-AvantarVídeo: CC BY-NC-ND AvantarVideos


Summary: 44.500 tituladas están no desemprego na Galiza.

Na Galiza había no segundo trimestre deste ano 44.500 persoas no paro con estudos superiores, o que representa 31,9% do total de persoas no desemprego. Un colectivo que aumentou desde 2019, ano anterior á pandemia, en 8.700 persoas. No segundo trimestre daquel exercicio eran 35.800 as persoas con titulación superior que se atopaban no desemprego. Daquela representaban 25% do total de parados e parados na Galiza, sete puntos menos que na actualidade. O peso de persoas no paro con estudos superiores é, ademais, moito máis notábel na Galiza que no conxunto do Estado español: a porcentaxe de 31,9% de aquí contrasta coa media estatal de 24,4%, unha fenda de máis de sete puntos. O paro sobe en 2.062 persoas na Galiza Tamén entre as persoas con estudos superiores no desemprego hai fenda de xénero. Ese 31,9% na Galiza non se reparte a partes iguais, pois o peso das mulleres é de 35,2% mentres que o dos homes fica en pouco máis de 28%. Estas cifras, porén, e malia o empeoramento nestes tres anos, son notabelmente mellores que as de hai unha década, en 2012, cando en plena crise económica o número de persoas no paro con estudios superiores superaba as 75.000 na Galiza. Mais mantense como a mesma porcentaxe agora que daquela, 32%, sobre o total de desempregados. "Fuga de cerebros" Por outra parte, non só o paro é motivo de preocupación, pois a emigración da mocidade galega con estudios tamén é importante. Así o corrobora o estudo Emigración e fuga de cerebros na Galiza. 2001-2019, dos investigadores da Universidade Santiago de Compostela (USC) Jose Blanco e Manuel González, publicado este verán. A mocidade dobra as taxas de desemprego e temporalidade da poboación galega total No caso da migración cara a fóra do Estado español, "a Galiza sería a comunidade con maior taxa" de fuga de persoas con alta cualificación. Con respecto á mobilidade dentro do Estado español, o estudo pon o énfase na crecente importancia do "efecto capitalidade" de Madrid.


Summary: Fraga deixa de ser Fillo Adoptivo de Ferrol grazas á moción aprobada polo pleno do concello e que contou cos votos en contra do PP e dúas abstencións.

Triunfa en Ferrol a primeira moción pola que unha institución, tanto en Galiza como no Estado, retira a Manuel Fraga o título de Fillo Adoptivo. A moción presentada polo Bloque Nacionalista Galego contou co soporte do grupo de historiadores e historiadoras de Galiza que fixo público o seu apoio ao manifesto impulsado por ex presos políticos no franquismo. Este manifesto esixe que se retiren a Manuel Fraga os títulos de Fillo Adoptivo que aínda mantén en diversos concellos galegos. A moción contou co apoio de 12 concelleiras e concelleiros,1 abstención e cos 11 votos en contra do Partido Popular, que aludiron que "Fraga foi presidente da Xunta moitos anos con maioría absoluta". Votaron a prol de retirar o título honorífico a Fraga o BNG (que presentou a moción), Ferrol en Común máis a concelleira que se desvinculou desta formación e o PSdeG, a excepción de Beatriz Sestaio que non acudiu ao pleno. Segundo informou a Sermos Galiza Manuel Monge, representante do colectivo de presas, leu xunto Nicanor Acosta, tamén membro do grupo, o manifesto en que se promovera a retirada dos honores a Manuel Fraga Monge amósase satisfeito do grande avance que a aprobación desta moción representa porque, afirma, agora vai ser a quenda de moitos outros concellos como o da Coruña e Santiago, e anuncian que isto só é o inicio. Manuel Monge cualifica de inconcibíbel que Fraga aínda teña títulos honoríficos xa que el mesmo se describira "como servidor do franquismo" e foi ministro dunha ditadura criminal, polo que Monge afirma que Fraga non merece recoñecemento social, nin a distinción de Fillo Adoptivo. Entre as persosas asinantes do manifesto ao que deron lectura no pleno están Manuel Lourenzo, Rafael Pillado, Elvira Souto, Xosé Luis Méndez Ferrín, Celsa Díaz Cabanela, Francisco Rodríguez Sánchez, Manuel Peña Rey, Sary Alabau...


Summary: ENTREVISTA | Dous anos despois das eleccións galegas o voceiro de En Marea admite como "evidente" que as tensións internas na formación dificultaron o desenvolvemento e difusión das súas "propostas políticas", pero di agardar que a inminente nova votación de órganos internos "valla para deixar iso atrás" "Estou ilusionado co traballo que fago e mentres as persoas inscritas de En Marea queiran, seguirei adiante"

"Estou ilusionado co traballo que fago e mentres as persoas inscritas de En Marea queiran, seguirei adiante" Dous anos despois das eleccións galegas ou, o que é o mesmo, dous anos despois de saltar da xudicatura á política partidaria, Luís Villares asegura continuar "moi ilusionado". O voceiro de En Marea admite como "evidente" que as tensións internas na formación que os comicios de 2016 situaron como primeira da oposición dificultaron o desenvolvemento e difusión das súas "propostas políticas", pero di agardar que a inminente nova votación de órganos internos "valla para deixar iso atrás". Tras participar xunto a PSdeG e BNG no pacto para investigar os recortes sanitarios dos últimos anos, Villares apela a non caer no "erro" de pensar que unha soa persoa pode capitalizar a alternativa política en Galicia: "Unha alternativa plural é mellor que o monolitismo de Feijóo", mantén. Dous anos despois das eleccións, o país está mellor ou peor? Está peor. Peor de saúde, para comezar. Na anterior lexislatura houbo varias mortes a consecuencia dos recortes e acabamos de vivir outra. Con Feijóo vivimos peor e temos peor saúde, polo que a situación é peor. Antes que calquera outra cousa, os recortes significan vivir peor. Antes había unha recesión coa que xustificaban os recortes, agora estamos nunha fase expansiva da economía e seguen os recortes. Daquela, era unha escusa: esta é unha aposta ideolóxica do PP por desmantelar un país que implosiona, que ten que emigrar e ve ante si mesmo unha expectativa sen futuro e vive peor. Houbo xente que confiou lexitimamente en Feijóo, pero durante estes dous anos decepcionou pola incapacidade de xestionar mentres tivo un Goberno en Madrid do que poder presumir e que, no canto de aproveitalo en positivo, penalizou a Galicia. El ollaba cara a si mesmo para facer unha carreira política que finalmente se lle truncou e pagámolo todos. O presidente vén de remodelar o Goberno. Como o valora, alén da evidencia de que a causa das mudanzas é que dous conselleiros van ser candidatos ás municipais? En Marea denunciou hai máis dun ano o uso partidario e sectario das consellerías de Rey Varela e Beatriz Mato e isto non fai máis que certificar que durante este ano tivemos propaganda pagada por todos. E iso é corrupción institucional. Sacar a Ángeles Vázquez de Medio Rural é sancionala pola xestión catastrófica dos incendios de outubro de 2017. E ademais, Fernández Couto [director xeral de Ordenación Forestal] dixo varias veces encargándose de ser escoitado que antes de marchar el, iría a conselleira. Pois aí o temos, segue no seu sitio un corrupto en termos institucionais. Temos, ao mesmo tempo, unha sanción a Román Rodríguez e á súa política educativa co profesorado, os comedores ou o transporte escolar. Así e todo, para nós o máis preocupante é a remodelación que non se fixo na Consellería de Sanidade. Almuíña tiña que ser cesado fulminantemente tras a morte no PAC da Estrada; non pode ser que un sistema sanitario dun país avanzado non teña persoal nun servizo de urxencias incumprindo a lei. Feijóo consiste con isto ter un parapeto intermedio entre el e os recortes que causan a morte, precisa un cabeza de turco. "O máis preocupante da remodelación do Goberno foi o que non se fixo: o cesamento fulminante do conselleiro de Sanidade tras a morte no PAC da Estrada" E En Marea, como diría que está dous anos despois? Moito máis forte que nas propias eleccións. A forma na que eclosionou foi ilusionante, pero con certas doses de desconcerto e escepticismo. Agora pasaron dous anos e demostramos que somos un proxecto nacional de longo prazo, que non vive dous días. Creo que se nos vai coñecendo e se sabe quen somos non só na crítica, senón tamén na proposta. Non só na oposición, senón tamén na proposición, na alternativa. E iso creo que é visto positivamente pola xente. Se tivese que sinalar un acerto de En Marea nestes dous anos e un ámbito no que teñan que mellorar, cales serían? Para nós foi capital a loita pola xustiza social en todos os ámbitos e aí levamos feito un bo traballo que nalgúns casos mesmo se saldou con correccións do Goberno aínda que non o recoñecese, o cal tamén foi froito de mobilizacións na rúa que nós acompañamos. É o caso da pobreza enerxética ou do discurso territorial tras os incendios. Para nós isto foi do máis positivo. Pero sempre hai moito que mellorar, unha formación sen autocrítica tería pouco futuro; tentamos estar ao lado dos colectivos que sofren e loitan, que non se resignan, pero é certo que existen loitas pendentes, tamén o apoio a sectores produtivos fronte aos ataques que sofren. Tamén hai un esforzo colectivo que nos segue a parecer insuficiente, que é a loita contra a violencia de xénero; temos que seguir arrimando o ombro e a responsabilidade é compartida fronte a unha desigualdade na que a violencia machista é só a punta do iceberg. Cre que os procesos internos e as tensións que trouxeron consigo atrancaron ou lastraron o traballo político de En Marea? Tiveron varios episodios de cuestións internas que concentraron moitas das súas enerxías... Si, evidentemente. Na medida en que se fala das nosas cuestións internas non se fala das nosas propostas políticas. É evidente que ese é un campo no que temos que mellorar. Somos unha organización democrática e hai debates, pero eses debates teñen que quedar no ámbito interno porque hai espazos para debater. Se non os tivésemos sería diferente, pero esta non é unha coalición de partidos sen espazos de diálogo e decisión, é unha organización asemblearia onde si os hai. Hai que sacalos do debate público, porque aí o único que fan é ocupar o espazo das alternativas. Villares, voceiro de En Marea, durante a entrevista con Praza.gal / Praza Pública "Na medida en que se fala das nosas cuestións internas non se fala de propostas políticas; é evidente que ese é un campo no que temos que mellorar" Inician agora un novo proceso interno que culminará a finais de novembro. Cre que servirá para pacificar En Marea internamente? Durante os últimos meses houbo voces que sinalaban que a actual coordinadora non é representativa de todo o espazo. Este proceso de renovación dos órganos internos ten que valer para deixar iso atrás. Se alguén non estaba conforme coa representación que había terá a ocasión de formular alternativas e despois as inscritas e inscritos de En Marea decidirán. Sen tutelas externas, porque En Marea é un espazo político soberano e todo se decide dentro. Aínda que foron dous anos complexos temos que temos que ter orgullo do espazo colectivo que estamos construíndo, porque estamos logrando normalizar un espazo de traballo moi heteroxéneo pero no que hai un ben común que é necesario aloumiñar e promover. Ese sector tamén foi crítico no xeito en que xestionaron o episodio da deputada Paula Quinteiro. Visto coa distancia dalgúns meses, que conclusións tira do acontecido e desa tensión dentro do propio grupo parlamentario? Foi un episodio desagradable, sen dúbida. E entre compañeiros que temos trato habitual, máis delicada aínda. Pero creo que serviu tamén para madurar como espazo político. Puxemos a proba o noso código ético e os mecanismos de verificación de cumprimento estatutario e a última palabra tívoa a militancia, que deixou moi claro é o seu parecer e o que nos queda aos demais é respectar esa opinión. Creo que foi un exercicio de democracia impecable e dentro da complexidade creo que saímos reforzados na medida en que non se cociñou unha solución de costas á xente, con independencia de cales fosen as consecuencias. "Coa comisión de investigación sobre os recortes na sanidade transmitimos a mensaxe clara de que naquilo que de verdade importa estamos dispostos a poñernos de acordo" Unha das críticas máis recorrentes á oposición galega xa non só nestes dous anos, senón nos últimos nove, é esa de que "enfronte de Feijóo non hai nada". Cre que contribuíron a mudar esa percepción? A oposición durante estes anos cometeu o erro de pensar que só debería haber un fronte a Feijóo. E é bo que se acepte que pode haber unha alternativa plural a Feijóo. Aquí o importante non debe ser a lista máis votada, senón as ideas máis votadas. E esas son compartidas por varios espazos políticos. Como non nos imos encontrar as organizacións políticas que temos puntos en común para mellorar a calidade de vida da xente fronte ás políticas dunha maioría absoluta se pasa a ser maioría minoritaria? Creo que esa é a clave para superar a era Feijóo: a cooperación construtiva dunha alternativa e que a sociedade vexa que podemos construíla en común. Eu estou particularmente satisfeito de que nos atopásemos á hora de abrir a comisión de investigación sobre os recortes na sanidade pública. Transmitimos unha mensaxe moi clara: naquilo que de verdade importe, a vida e a saúde, estamos dispostos a poñernos de acordo. Tamén en paralelo estamos dando un exemplo de cooperación no Estado para garantir a calidade de vida dos nosos maiores, dos pensionistas. Comprender que esa alternativa é cooperativa é un paso adiante. Comentaba na presentación desa comisión de investigación que hai xente que lles pide que nas cousas importantes as forzas da esquerda parlamentaria se poidan poñer de acordo, é así? A pasada fin de semana houbo moita xente que pola rúa e tamén a través das redes nos dixo que ese era o camiño: "menos mal; por aí, si". Con independencia de que votasen a uns ou a outros. A xente creo que empezou a enxergar que existe esperanza neste país. Cre que hai espazo para que cheguen a acordos noutros ámbitos? Estou convencido. No debate sobre o estado da nación o ano pasado En Marea xa lanzara ofertas de pacto ao resto da oposición sobre territorio, educación e sanidade. Eses pactos significan renunciar á política partidaria para facer política de país, a favor das maiorías sociais. E iso significa que seguramente ninguén se poida apuntar grandes tantos, pero a cambio todos nos anotaremos o tanto de mellorar a vida da xente. Non é que exista marxe, é que é un imperativo de ética política chegar a acordos sobre o esencial. A sanidade foi primeiro porque a vida é o primeiro, a educación pode ser outro bo lugar. "Estou ilusionado co traballo que fago e mentres as persoas inscritas de En Marea queiran, seguirei adiante" DOUS ANOS DE LEXISLATURA Neste espazo Praza.gal conversa, durante varias semanas, con líderes de diversas forzas políticas a respecto da situación do país dous anos despois das eleccións galegas de 2016 e ás portas dun novo ciclo electoral


Summary: O presidente español, en ton cordial, chegou a dicirlle ao interlocutor que lle chamaría para fixar un encontro porque prevía que ía ter "a axenda moi libre". Audio no interior

Un imitador do president catalán, Carles Puigdemont, puido falar na mañá desta quinta feira por teléfono co presidente español, Mariano Rajoy, a través da emisora Ràdio Flaixbac. Un membro do programa 'El matí i la mare que el va parir' fíxose pasar por Puigdemont e telefonou A Moncloa para pedir se lle podían pasar con Rajoy. Para a súa sorpresa, a secretaria informáballe que nuns minutos podería pasarlle a chamada e así foi, dando lugar a unha conversa entre o presidente español e o imitador do president catalán. O diálogo foi en ton cordial e Rajoy mesmo comentou ao seu interlocutor que se coñeceran na inauguración do AVE en Girona cando era alcalde. Mesmo, na conversa, Rajoy chegou a dicir que chamaría a segunda feira, 25 de xaneiro, ao seu interlocutor para fixar unha data para se reunir porque cría que ía ter a "axenda moi libre". Cando os membros do programa revelaron en antena a Rajoy que todo era unha brincadeira o presidente español en funcións respondeu: "Isto non é serio", mais non colgou.


Summary: A popular triloxía de Elena Gallego Abad, publicada por Xerais, convértese nun proxecto multimedia de distribución internacional a través de Ficción Producciones. A fínais deste ano as novelas gráficas chegarán ás librarías, en 2014 poderemos ver o filme e en 2015 Dragal será un videoxogo.

É habitual que se compare a triloxía de Dragal coa serie de libros de Harry Potter. Tanto polo éxito das novelas -entre o público xuvenil e o que non o é tanto, coma pola temática fantástica ou pola capacidade de un e outro de crear un universo completo ao redor das súas historias. Agora van ter outra semellanza: Dragal salta ao cinema, ao cómic e aos videoxogos, convértese nun proxecto multimedia de distribución internacional a través de Ficción Producciones. A fínais deste ano as novelas gráficas chegarán ás librarías, en 2014 poderemos ver o filme e en 2015 Dragal será un videoxogo. A fínais deste ano as novelas gráficas chegarán ás librarías, en 2014 poderemos ver o filme e en 2015 Dragal será un videoxogo Elena Gallego decidiu escribir o primeiro libro para animar a ler ao seu fillo, un adolescente ao que lle encantan os dragóns. Dragal foi medrando aos poucos. Hai xa algúns anos foi finalista dun premio literario. Non gañou pero Manuel Bragado, director de Xerais, amosouse interesado por publicar a novela e moito máis cando soubo que formaba parte dunha triloxía. Dragal I: A herdanza do dragón foi un éxito de vendas e obtivo o Premio Frei Martin Sarmiento. Dragal II: A metamorfose do dragón e Dragal III: A fraternidade do dragón confirmaron que estabamos ante un fenómeno de masas. O proxecto de Ficción Producciones ten un orzamento inicial estimado de catro ou cinco millóns de euros e permitirá espallar este fenómeno por todo o mundo. As novelas tamén veñen de publicarse en breve en castelán. Cando a Elena Gallego lle preguntan por estas similitudes coas novelas de Harry Potter, ela responde que Rowling "tivo que inventar Hogwarts, para Dragal só necesitei Galicia". Eses referentes presentes na realidade -por exemplo na gótica sala do Hostal dos Reis Católicos que acolleu a presentación- foros salientados por Manuel Bragado, que gabou a habilidade da autora para "contextualizar este proceso na tradicion galega, de tarasacas e cocas e do romanico". E tamén por Julio Casal, máximo responsable de Ficción Producciones, que destacou que estamos ante "historias de Galicia con capacidade de ser universais". Cando a Elena Gallego lle preguntan por estas similitudes coas novelas de Harry Potter, ela responde que Rowling "tivo que inventar Hogwarts, para Dragal só necesitei Galicia" Esa dobre dimensión, local e universal, fantástica pero cunha base real, permitirá que no proxecto se inclúan elementos coma rotas guiadas por Galicia polos "escenarios do dragón", un proxecto multimedia de xeoposicionamento no que o patrimonio cultural galego terá unha importancia clave, comezando polo propio Códice Calixtino, ou que no videoxogo -un shooter 3D- se inclúan escenarios reais do Camiño de Santiago. E tamén merchandising ou a creación dunha comunidade virtual. Un ambicioso proxecto que aínda non conta con apoio da administración galega pero que estivo respaldado na súa presentación pola presenza de Valentín García, secretario xeral de Política Lingüística. Ese apoio da Xunta e da CRTVG será fundamental para que o proxecto manteña a súa matriz galega, de xeito que se asegure que o filme se rode en galego e con profesionais galegos. Elena Gallego fixo unha defensa destes profesionais, coma os que xa están traballando no proxecto en Ficción Producciones, ou o propio creador da parte visual de Dragal, un ilustrador -o seu irmán ademais- que por falta de traballo en Galicia tivo que marchar a Taiwan. "O camiño do dragón comeza hoxe", dixo Elena Gallego ao remate da presentación Dragal conta a historia de Hadrián, un adolescente que vén de mudarse a Galicia despois dunha traxedia familiar. A través dun estrano medallón que pertenceu a seu pai, descobre a existencia do Dragal, un animal mitolóxico que viviu na zona séculos atrás. Coa axuda dunha compañeira de clase, Mónica, investiga a historia da igrexa de San Pedro, un templo que agocha a verdade sobre o dragón, o Camiño de Santiago e o Códice Calixtino. Os libros relatan tanto o paso da infancia á madurez cun pouso histórico real. "O camiño do dragón comeza hoxe", dixo Elena Gallego ao remate da presentación.


Summary: Segundo o equipo de investigadores, o factor máis importante da propagación da pandemia foi o gran número de visitantes que acudiron a Madrid ou ben desprazáronse desde ela ao resto do territorio do Estado.

Mattia Mazzoli, David Mateo, Alberto Hernando, Sandro Meloni e Jose Javier Ramasco acaban de publicar un estudo que cuantifica a relación entre as viaxes dentro do Estado español e a pandemia do coronavirus. Un estudo, que recolle Vilaweb, do que resulta que 76% do pico da pandemia no Estado ten a súa orixe nas viaxes desde ou a Madrid. Mazzoli, Meloni e Ramasco son investigadores do Instituto de Física Interdisciplinar e Sistemas Complexos do CSIC e da Universidade das Illas Baleares, mentres que Mateo e Hernando traballan en Kido Dynamics, unha compañía de datos en masa con sede en Lausana que fixo un traballo sobre a dinámica das viaxes no Estado. Os resultados do estudo publicáronse esta fin de semana nun artigo en Naukas, unha web de contidos científicos. Os autores explican que mediron a relación entre o desprazamento e a propagación da pandemia: "En particular, comparamos o número de visitantes entre o foco principal de España (Madrid) coas outras provincias, tanto residentes en Madrid que as visitaron como os veciños das outras provincias que visitaron Madrid, porque ambos os dous sentidos son importantes na transmisión '. E o resultado é que "se comparamos o pico da mortaldade Covid-19 en cada provincia co número de visitantes per cápita unha semana antes (do estado de alarma) cruzado con Madrid, atoparemos unha correlación directa : Unha análise multivariante dinos que 76% do pico de mortalidade explícase pola mobilidade entre cada provincia con Madrid e a súa ratio coa poboación local. Non é a única causa, pero é a máis grande con moita diferencia. Segundo o estudo "unha vez que Madrid foi o foco, a propagación da epidemia desde a capital ao resto do territorio seguiu nin máis nin menos que se esperaba á vista dos patróns de movemento no interior. país. Se comparamos o patrón de Madrid co de Barcelona, as diferenzas son visíbeis a simple vista. Sen un peche preventivo nos primeiros días, este patrón de expansión era inevitábel" Segundo os investigadores, "o factor máis virulento en España foi o gran número de visitantes que se dirixiron ao foco [de Madrid] ou marcharon en relación á poboación local doutras cidades, o que provocou o efecto multi-semente. En lugar do modelo clásico paciente-cero, temos varios focos independentes entre si nun curto período de tempo. Neste caso, a mesma rede de contactos pode xerar embotellamentos naturais que limitan a propagación do virus e aforran tempo para reaccionar antes de que se active o número de casos. Nestas situacións pódense tomar medidas como en Corea do Sur, onde os individuos poden ser vixiados de preto e en corentena por algún tempo. Porén, nun escenario multi-semente, o seguimento individual é difícil de dimensionar ou práctico porque non hai bloqueos na difusión, polo que as únicas medidas realistas son as de carácter xeralista, pechar as localizacións e reducir os movementos". Sen culpábeis Este equipo de investigación indica que as viaxes ás que se refire foron"ANTES do Estado de Alarma". Por iso, indica, "non hai nada fóra do común nestes patróns de movemento, nin nada para botar as mans na cabeza. Non hai culpábeis, fomos toos nós facendo as nosas vidas como cada día como se agardaba que fixésemos nesa época do ano dun principios de marzo calquera".


Summary: PSdeG, Galicia en Común e BNG fan evidente o seu malestar polo que consideran outro "incumprimento do compromiso" de diálogos semanais do presidente e líder do PP coas forzas políticas sobre a crise do coronavirus

Os grupos da actual oposición galega daban por feito que este domingo, tras a videoconferencia de Alberto Núñez Feijóo con Pedro Sánchez e o resto de presidencias autonómicas, se desenvolvería unha nova conversa a través de internet entre os seus líderes e o propio titular da Xunta. Pero, tras retomar estes contactos os pasados días 19 e 26 de abril, este domingo o contacto volveuse interromper e regresaron ás filas das formacións da esquerda os receos dos que xa advertiran na anterior interrupción, a mediados de abril."Pola mañá pide diálogo a Sánchez, pola tarde cancela o diálogo en Galiza"Dende o PSdeG, Galicia en Común e BNG manifestan abertamente o seu descontento e os seus líderes así o manifestarán en comparecencias públicas este luns. Pola banda do Bloque, Ana Pontón lamenta que Feijóo "incumpra a súa palabra suspendendo por terceira vez" un destes encontros. "Pola mañá, pide diálogo a Sánchez e pola tarde, cancela ese diálogo en Galiza", lamenta a portavoz nacional do Bloque, que ve a Feijóo "máis cómodo na crítica ao Goberno central que facéndose cargo do país".Pola banda de Galicia en Común, Antón Gómez-Reino reprocha tamén o que considera outra "vulneración do compromiso de reunir semanalmente aos responsables das forzas políticas para informar sobre a evolución da crise da covid-19". "Silencia novamente á oposición" e iso supón "actuar con deslealdade cara á cidadaía", reprocha Gómez-Reino, quen ve ao tamén líder do PPdeG "dedicado a defender intereses electorais, criticando sistematicamente as medidas de confinamento".No PSdeG, fontes do partido confirman tamén o malestar na contorna do seu secretario xeral, Gonzalo Caballero, que este domingo constituía un "comité de expertos" en materia económica para perfilar a súa proposta de "reconstrución" da economía do país tras a pandemia. Nese comité sentan, entre outros, os ex-presidentes Emilio Pérez Touriño e Fernando González Laxe.


Summary: Máis dun milleiro de camas hospitalarias permanecerán pechadas en Galicia este verán. Rocío Mosquera responsabiliza do peche de camas ás vacacións do persoal. Os sindicatos critican que a Xunta agardase ao remate das eleccións para concretar a medida

Máis dun milleiro de camas hospitalarias permanecerán pechadas en Galicia este verán. Unha situación que se repite todos os anos e da que a conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, responsabiliza ás vacacións do persoal sanitario, que fai imposible manter o nivel de actividade do resto ano. O anuncio foi respondido de inmediatos polos sindicatos. CIG-Saúde sinalou que "o peche de camas é unha medida política que afonda no desmantelamento da sanidade pública" e que "o único que se consegue é paralizar, durante catro meses, a asistencia sanitaria pública, que é o seu obxectivo, facilitando a derivación de doentes á sanidade privada". De igual xeito, CC.OO. criticou que a Xunta agardase a despois das municipais para concretar o peche e lembrou que 20.000 persoas que sairían das listas de espera se se mantivese a actividade durante o verán e non se pechasen camas. Mosquera respondeu a isto afirmando que "para operar estes pacientes fan falla profesionais especializados e con alta cualificación profesional e neste momento nas listas do paro, afortunadamente, no están eses profesionais". CC.OO. criticou que a Xunta agardase a despois das municipais para concretar o peche e lembrou que 20.000 persoas que sairían das listas de espera se se mantivese a actividade durante o verán e non se pechasen camas Neste senso CIG-Saúde denunciou que a Xunta opte por reducir servizos no canto de contratar máis persoal, entre os milleiros de persoas que se atopan nas listas de substitución. O sindicato lembra que neste momento hai máis de 7.000 enfermeiras e enfermeiros inscritos nas listaxes de contratación e que no pico máis alto de contratación traballan un 23,27%. Ademais, hai case 6.000 auxiliares de enfermería dos que só traballan o 21,45%; máis de máis 5.300 celadoras e celadores anotados e só traballan o 11,72%; máis de 3.000 de persoal de servizos xerais, dos que traballa o 3,80%, e máis de 1.000 técnicas e técnicos de laboratorio dos que só traballa o 9%. Os traballadores denuncian que esta situación provoca "malestar" entre o persoal, pois "cada ano o parón estival axuda a que o sistema se retarde co conseguinte incremento en listas de espera e a sobrecarga de traballo no servizo de urxencias, así, como o acumulo de pacientes en salas e corredores esperando que se lles asigne unha cama para poder ingresar". Tamén o PSdeG-PSOE esixiu a comparacencia no Parlamento da conselleira Rocío Mosquera, considerando "temeraria" a medida e unha "burla" á cidadanía, e destacando que "os profesionais sanitarios teñen dereito a vacacións e as infraestrutura teñen que ser melloradas, pero iso non pode ir en contra do dereito á atención sanitaria de calidade da cidadanía". CIG-Saúde denunciou que a Xunta opte por reducir servizos no canto de contratar máis persoal, entre os milleiros de persoas que se atopan nas listas de substitución En resposta ao peche de camas anunciado están sendo convocadas concentracións de protesta en varias cidades e vilas galegas. Por exemplo, en Vigo Sanitarios Galegos Públicos mobilizarase este mércores ás 12 horas no Hospital Nicolás Peña de Vigo. E as centrais sindicais con representación na Área Sanitaria de Ferrol faán o mesmo este xoves no vestíbulo do Hospital Arquitecto Marcide.