Summary: Roger Torrent ten boa letra. Hai moitos xeitos de dicir grazas, pero cando alguén ten que recorrer a este tipo de xiros logo de recibir unha carta é, ou ben porque quere ser irónica ou ben porque emocionalmente está moi tocada. Tamén é certo que, simplemente, pode estar sorprendida, polo tópico de que a caligrafía dos tíos tende a ser máis ilexíbel que a das tías ☺ Mais se quen fala é Dolors Bassa, após un mes de ter saído da cadea, é obvio que é o corazón quen dicta as palabras.

Dolors entrou en prisión canda Oriol Junqueras, Jordi Turull, Raül Romeva, Meritxell Borrás, Joaquim Forn e Carles Mundó, que se sumaron aos Jordis, apreixados con anterioridade por supostos delitos de rebelión e sedición. E saíu xunto os ex consellers Romeva, Mundó, Rull e Turull. Os dez está confirmado xa que foron privados de liberdade por un xuízo político, por unha decisión política do propio presidente Rajoy. A vicepresidenta do goberno, Soraya Saénz de Santamaría, veu recoñecelo, e mesmo gabarse da medida, nun acto do PP en Girona, paradoxalmene a provincia pola que se presenta Dolors. E Dolors conta nun mitin en Figueres, agora que por fin foi quen de se reincorporar á campaña, que Roger lle escribiu sobre cousas tan cotiás como a paisaxe, "cousas que estimas e das que te aíllan cando perdes a liberdade". Cousas nas que pensas e botas infinitamente de menos porque es humana, porque es persoa e, sobre todo, porque es inocente. Mais cantos temos reparado no ponto de vista máis persoal dos presos, en xeral, e dos presos políticos en particular? Mentres a lóxica á que conduce o relato interesado da campaña leva a interiorizar, sen máis, que os "condenados" seguen a voltas co procés, pero entre reixas; a realidade está aí fóra e non é precisamente un expediente X: é a vida, que pasa e faino con ausencias. Ausencia dos fillos, dos compañeiros, da familia, dos amigos, do pobo… desa paisaxe sobre a que decidiu escribir Roger por algo tan simple e que semella tan difícil de transmitir: son persoas que se adican á política, si; pero non son a política. "E isto é ERC", asegurou Dolors, "compañeiros que tanto che escriben con boa letra como asumen a responsabilidade que lles toca máis a túa, inclusive cando xa estás na casa, porque entenden e respectan o que pode supor vital e animicamente unha experiencia tan traumática como a vivida". Xente normal "Somos un partido de boa xente", conclúe, con humildade e dende a víscera, que as emocións non se escriben nos argumentarios. Nos argumentarios si que se escribiu nesta campaña, e moito, sobre outro tipo de xente, a "normal" fronte á que non o é, unha categorización tan politicamente incorrecta como perigosa, advertiu Torrent no mesmo mitin. Un xeito de dividir a sociedade entre "quen non pensa coma ti –como os monárquicos, obviamente-" e quen se entrega ao "borreguismo" para poder pertencer a esa suposta "normalidade" e que toda fique en orden. O candidato que escribe ben tirou tamén de boa oratoria para poñer algún exemplo de cómo este plantexamento non conduce a nada bo, salvo ao fascismo. Ou como chamar, senón, a preocupación de Ciudadanos por que exista un número tan elevado de mestres e profesores en Catalunya con carnet de militantes de ERC e a súa intención de "depurar" os Mossos após do 21D por mor das "mazás podres"? Roger só puido poñer estes exemplos en Figueres, mais a lista dende aquela xa foi medrando e en tan só un par de días xa escoitamos, de boca de todas as forzas do bloque unionista, os distintos tratamentos fronte á suposta "anormalidade": desinfección sobre todo entre os xornalistas dos medios públicos; liquidación do que quede de independentismo; lepenización … Como diría Ana Pastor: estes son os feitos, súas as conclusións; pero as palabras din cousas e, neste caso, non son cousas precisamente boas ou propias dos tempos nos que estamos. Mais ERC ten un mandato claro, que Oriol Junqueras segue a lembrar dende a cadea sen sucumbir á linguaxe belixerante, ao rancor, á derrota ou a crispación e que a Dolors fai chegar: "Por favor, non descansedes nin un segundo até gañar a liberdade, somos o froito de moitas derrotas que agora lles toca ser semente de moitas vitorias". Como no caso da ex conseller, tampouco se trata de explotar o recurso da compaixón; é sentimento e coherencia en estado puro, por iso remata o acto entre aplausos e ovación, case persoais e intransferíbeis. Emocións contidas Un peche, uns actos máis íntimos que os doutras campañas cecais máis épicas, porque o grao de excepcionalidade e de cóctel emocional que ten esta nunca se tiña vivido. Así, no mínimo, é como o ve e como o conta o candidato unha vez recollidos os trastos, un intercambio rápido de pareceres co xefe de prensa e de volta ao coche a sumar quilómetros. É sexta feira e Figueres non está moi lonxe de Sarriá de Ter, así que o mesmo aínda chega con algo de tempo para pillar as nenas despertas e desfrutar un pouco da familia. As nenas son dúas, Elna (7) e Ada (5). Ada porque si, non pola alcaldesa e Elna como lembranza da Maternidade que acolleu o nacemento de 400 bebés de nais refuxiadas da Guerra Civil, que estaban internadas en campos de concentración do sureste de Francia. Cando fas a pregunta obvia, sobre se están adoutrinadas tendo o que teñen na casa, a resposta non pode ser máis contundente: "mamá, moi ben, pois se xa somos independentes, ponnos os debuxos". Isto o día que o Parlament proclamou a DIU e ao chegar do cole atoparon unha canle na tele que, obviamente, non lles resultaba de grande interese. A árbore de nadal, iso si, decidiron que fora groc, a cor "maldita", pero cunha argumentación tan de doctrina como: "papá ten un amigo que está na cadea e todos os amigos van de amarelo para animalo". Punto e pelota. Non sofren nin padecen máis que outras nenas por dous motivos, porque non hai tal doutrina salvo a que marca o razonamento infantil, ás veces moito máis sinxelo e sabio que o dos adultos, e porque están afeitas a que o seu pai se adique a isto da "cousa pública". Sarriá de Ter 38 anos e case toda unha vida de alcalde da primeira cidade que, con conciencia independentista, decidiu recuperar a súa autonomía en 1983 a respecto de Girona, á que fora anexionada en 1975. Tiña catro anos cando aconteceu e non vén dunha familia activamente politizada, mais quen sabe se a orixe xeográfica marca. Ri e recoñece que a el si que lle picou dende sempre o verme deste mundiño, de feito, coquetea coa idea dun retiro dun tempo de vida slow, pero, ao instante, recoñece que até o momento non sabe o que é desconectar; cecais de facelo en serio, o mono superaría a paz dun idílico pobo sen wifi. Licenciado en C.C Políticas e Máster en Estudos Territoriais e Urbanísticos, no seu perfil de twitter, porén, prioriza o feito de ser pai; e nalgunha das reunións á que o acompañamos, recoñece como prioridade a necesaria concienciación feminista por parte de todos e de todas e dunha sociedade sen discriminación porque sabe que o vai vivir en carne propia, na das súas fillas. Encantado, iso si -malia a afeizón ao fútbol que as pequenas non comparten- de que as dúas sexan nenas; e de vir unha terceira, hoxe ten claro que lle gostaría repetir. Chico listo que sabe que elas son máis listas. Recunca nas listas pola provincia, onde vai como número 2, o que lle outorgará outra vez acta de deputado, que compatibilizará de novo coa alcaldía. Algo que sorprende a respecto dos regulamentos doutros partidos, pero que pode ter certa lóxica, tal e como explica, "pois te aporta moitísimo máis traballo, obviamente, pero tamén a perspectiva de poder poñer realmente cara aos temas dos que falas. Non corres o risco da burbulla ou do illamento ao que pode levar ás veces só o debate parlamentar. Pisas terreno todos os días e cando defendes, por exemplo, unha iniciativa sobre a pobreza enerxética ou sobre os desafiuzamentos, estalo a facer coa "vantaxe" entre comiñas de pórlle o nome e apelido dalgún dos teus veciños ou veciñas". Máis que un segundo da lista A axenda do día comeza na sede de ERC en Girona. É o primeiro ponto de encontro da xornada cos seus e tamén con nós, con Sermos Galiza, que o eliximos como candidato para a típica crónica de Un día con elixímolo porque tivemos un frechazo. Foi totalmente casual, a noite da nosa aterraxe na campaña, dimos con el no debate electoral de TVE en CAT –ao que acudiu porque Marta Rovira estaba de regreso de Bruxelas- e, case máis como ojeadores que como xornalistas, dixemos: aquí non hai só o alcalde dun pobo e un candidato de provincias. No Partido, de feito, hai quen si preguntou por que estabamos alí, pero tamén hai quen respostou sen necesidade de ser nós os que tivésemos que argumentalo: "porque se deron de conta de que vai ser alguén con moita proxección". De feito, dada a adicación especial que está a ter na campaña polas circunstancias da número 1, fixemos o contacto coa formación política sen moitas expectativas, mais non só aceptaron a proposta, senón que se volcaron profesional e humanamente sen ningún tipo de prexuízo ou minusvaloración por non sermos un medio realmente prioritario no plan de comunicación destas eleccións; e menos para encaixar unha peza xornalística deste tipo, que implica un pouco de confianza e un moito de tempo do que os candidatos nunca van sobrados. Así que da reunión da sede a encontros dos que non saen nos medios, con colectivos sociais e empresariais diversos, pero que son vitais non só para recabar apoios, senón porque hai que escoitar a todo o mundo, coñecer e recoller as demandas de quen vas representar e, sobre todo, facer moita pedagoxía. Pedagoxía tamén contra o medo, pois ter claro o voto non é sinónimo de non ter dúbidas ou pantasmas. "O 1 de Outubro foi realmente traumático", explicou tamén no mitin de Figueres, lembrando que dende aquela comezaron un "camiño de resistencia e construcción". Algo que puidemos comprobar durante o tempo que compartiu, entre o xantar e unha entrevista na Televisión de Girona, na carpa informativa de Esquerra. Dúas iaies que non dubidaron en pararse a saúdar e animar, malia que unha delas xa votara por correo Puigdemont. A outra si levou a papeleta de ERC, en calquera caso ambas coincidiron en dúas cousas: "hai que facer piña porque veñen a por nós e, unha pregunta, desta volta poderemos votar tranquilas, non volverá a vir a policía, verdade? Porque a outra vez, estabamos no colexio e pasamos tanto medo…" Híspter "Sense les iaies no hi ha revolució". Sentencia cun guiño o candidato, porque entre análise e análise da situación, off the records, e incluso inevitábel paralelismo e lembranzas da relación entre o BNG e Esquerra e cómo é o novo escenario do nacionalismo en Galiza, houbo algo de tempo para a "frivolidade". Roger Torrent ten proxección porque o vale, o ten demostrado politicamente pero tamén porque é dese tipo de guapos que ás iaies lles encanta. Ah, e porque é hípster e semella que dun tempo a esta parte en Esquerra é un valor en alza. O día que o descubrimos, malia que o seu estilismo era máis formal, adecuado ao debate e ao medio, xa apuntaba maneras, que non todos os traxes de chaqueta nin todas as garavatas son iguais nin din o mesmo, e na xornada con Sermos non defraudou, por moito que as lapelas do abrigo quixesen simular un punto de informalidade e despreocupación que non coa. Unha outra crónica dos compañeiros de NacióDigital facían chiste cos estampados das súas camisas, así que a pregunta era inevitable. Quen se leva a palma, Rufián ou máis ti? Cun perfil así, non hai tentacións inconfésabeis de ser compañeiro de batallas no Congreso? Escola Sorkin A reposta? Mellor sempre falar do tempo e apoñer os galegos, claro, que fixera un frío da ostia e incluso amagara con orballar. Ética e estética, en dous palabras, dalguén que cre e gosta do que fai pero que, malia estar en escenario de Xogo de Tronos, literalmente falando, é máis de House of Cards, como espectador, e de A Ala Oeste da Casa Branca, como político e polítologo; e calquera que se adique a isto, sobre todo dunha determinada xeración, se vén da escola de Aaron Sorkin ten moito gañado e é garante do que dicía a Dolors, de ter boa letra. Amodiño e con boa letra é o consello, de feito, que se lle dá a alguén para que chegue onde se propuxo sen traizoarse nin se queimar. Se iso ocorre, só lle desexamos boa sorte e lle pedimos que lembre darlle a Sermos Galiza o seu primeiro titular. Fotografías (todas de R.R.) 1.-Roger Torrent, o primeiro pola direita, entre as e os candidatos de ERC ao remate do mitin de Figueres. 2.-Roger Torrent comenta a axenda do día co chefe de imprensa de ERC en Girona. 3.-Cartaz de Dolors Bassa e mercadotecnia de ERC. 4.-Torrent toma notas durante unha das múltiples reunións que realiza en campaña con distintos representantes do tecido social catalá.


Summary: Este 24 de febreiro a Asemblea Cultural Galega de Barcelona celebra o seu primeiro aniversario. Falamos con Míriam González, unha das súas promotoras.

Este 24 de febreiro a Asemblea Cultural Galega de Barcelona celebra o seu primeiro aniversario. E o vindeiro 2 de marzo celebrarán o evento cun concerto de Davide Salvado. Falamos con Míriam González, unha das súas promotoras. Como nace a ACGB? A plataforma ACGB nace ao converxer diferentes necesidades e sensibilidades que non se contemplaban no ámbito social e cultural de Barcelona. O detonante foi que algúns de nós, o xaneiro de 2012 presentámonos ás eleccións do Centro Galego de Barcelona e perdemos. Eramos un grupo de persoas que levábamos xa varios anos traballando no Centro Galego, organizando actividades culturais encamiñadas a facer do Centro Galego un espazo máis aberto para a comunidade galega e catalá. Pero como digo, perdemos as eleccións e a nova Xunta Directiva deulle un cambio de rumbo a xestión cultural de 180º, as nosas propostas culturais non tiñan cabida neste novo Centro Galego de Barcelona, non nos sentiamos representados. Era un paso atrás demasiado grande. "A ACGB non somos só ex-socios e ex-socias do CGB, afortunadamente, a maioría son caras novas, persoas galegas que están a traballar aquí, estudantes de Galiza, fillos de galegos, moitos cataláns viron unha plataforma próxima a eles" O 24 de febreiro de 2012 nace ACGG. A ACGB non somos só ex-socios e ex-socias do CGB, afortunadamente, a maioría son caras novas, persoas galegas que están a traballar aquí, estudantes de Galiza, fillos de galegos, moitos cataláns viron unha plataforma próxima a eles, etc. Sen eles, sen calquera dúbida, non poderiamos falar desta ACGB que tanto está xerando. Creouse un proxecto lindo para que estes tempos complexos que corren. Agora mesmo, os lazos e as redes humanas son un puntal para poidamos crear e reforzar o noso compromiso, un compromiso un lingüístico, cultural e social. Como valorades a experiencia do primeiro ano? Cumpristes as expectativas coas que vos puxestes en marcha? O resultado do primeiro ano foi extraordinario. Superou con moito as expectativas esperadas. Agora o máis importante é manter esta ilusión que se xerou, con estímulo constante. "O que máis valoramos que se acheguen a nós persoas que nunca se formularan participar nunha plataforma con estas características. Temos compromiso de galeguidade pero non esquecemos que vivimos en Catalunya" Que foi o mellor destes primeiros meses? A ACGB agrupa colectivos e persoas de diferentes ámbitos e intereses e para empezar, iso, era moi bo! Os colectivos da asemblea son: o colectivo musical FIA (Foliada Intercultural Aberta), Furafollas Agrupación Teatral,Magosto Barcelona, Ludotega (para nenas e nenos en galego), Proxecto Galauda (proxecto educativo galego-catalá na secundaria), Locus Lupulus (colectivo de Cervexa artesá) e finalmente, Conversemos (intercambio de conversa de catalá e galego). O colectivo FIA organizou exitosas foliadas Can Mas Deu, Can Batlló, en Girona, na Festa Major de Gràcia e no propio Ateneu Roig (que é nosa sede). Destaca sobre todos, o proxecto da LudoteGa, unha necesidade, para as nais, os pais, para que os pequenos e pequenas aprendan a falar galego con outros rapaces; este colectivo é unha xoia para nós. Temos máis de 20 nenos e nenas que participan na Ludotega cada mes, unha marabilla!!Magosto Barcelona o seu triunfo é indiscutíbel, en novembro, reuníronse 350 persoas. Así mesmo, en decembro, xunto coa plataforma Nunca Máis Catalunya, organizamos actos para lembrar no décimo cabodano do Prestige, outra vez, con indignación. O mellor? O que máis valoramos que se acheguen a nós persoas que nunca se formularan participar nunha plataforma con estas características. Esa xente venos unha plataforma próxima, aberta e comprometida. Temos compromiso de galeguidade pero non esquecemos que vivimos en Catalunya. É gratamente satisfactorio! "Todos os primeiros luns de cada mes temos unha asemblea aberta, na que todas as socias e socios, poden participar, propoñer, debater… é moi importante para ACGB, a participación de todas e todos os socios" Que retos tedes para o voso segundo ano de existencia? O noso gran reto é difundir e dar a coñecer a nosa cultura, o noso idioma, as nosas músicas, as nosas artes... despois temos os "retos do día a día", a continuidade é moi importante, pero unha continuidade vital e forte. O reto de crear estímulos, ganas de traballar e involucrarse no activismo da ACGB, sen decaer. A asemblea funciona de xeito horizontal. As propostas, se hai acordos mínimos aceptables para tódolos socias/os e hai vontade de traballo, fanse. Todos os proxectos, por loucos que parezan son posibles. Todos os primeiros luns de cada mes temos unha asemblea aberta, na que todas as socias e socios, poden participar, propoñer, debater… é moi importante para ACGB, a participación de todas e todos os socios. En poucos días chegaremos ou pasaremos dos 100 socios, iso espero. Non me atrevería chamar propiamente un reto, pero é un acto significativo: o primeiro aniversario da ACGB, será o 2 de marzo. O celebraremos na Euskal Etxea. Ás 13.30 h, a Fia conducirá o vermú musical e ás 20h, o cantante Davide Salvado ofrecerá un concerto. Convidados todos e todas! "O debate simplemente non é se hai independencia ou centralismo ou federalismo, o que reclaman os cataláns, en democracia, é o dereito a decidir o seu futuro" Como estades vivindo a efervescencia política que vive Catalunya? Estamos inmersos nunha crise profunda e de larga duración que crea desánimos, a luz o final do túnel non se ve. O Estado do benestar periga. A maioría da xente que vive en Catalunya ve que as condicións económicas teñen que cambiar e hai un ambiente hostil que non se creou agora e con esta parte adversa, xerou unha reivindicación soberanista. Somos espectadores desta intensificación deste sentimento. O debate simplemente non é se hai independencia ou centralismo ou federalismo, o que reclaman os cataláns, en democracia, é o dereito a decidir o seu futuro. Supoño que a relación que se ten con Galicia dende Catalunya é distinta agora da que podía haber hai 10 ou 20 anos con menos ferramentas de comunicación. Como é a vosa relación con Galicia? Por suposto! Moitos das persoas asociadas a ACGB ten un vínculo forte con Galiza porque hai socios galegos ou fillos de galegos que teñen un vínculo constante alí. Pero, agora coas ferramentas de comunicación do século XXI, ca tecnoloxía comunicativa, é dicir, coa internet non necesitamos tanta relación unipersoal ou familiar para saber que se coce en Galiza ou Catalunya. As redes sociais están axudando o activismo social, a pesar da falta de información, da información errónea, información sesgada.... é menos mal! "Somos unha alternativa autofinanciada e autoxestionada, esta opción permite ter unha carga eficiente e máis xusta. As subvencións crean dependencia e reducen a iniciativa e a creación" Como é esa "alternativa 2.0 ao asociacionismo galego en Catalunya" da que falades? Unha alternativa autofinanciada e autoxestionada, esta opción permite ter unha carga eficiente e máis xusta. As subvencións crean dependencia e reducen a iniciativa e a creación. Así mesmo, non queremos que os nosos principios se atopen supeditados polas esixencias do poder. A Asembea é apartidista e con presenza na rede. Un espazo de encontro, creación e acción. Un espazo, físico e virtual, onde traballar xuntos por unha galeguidade aberta, crítica, vital e creativa en todos os ámbitos. Unha consciencia e compromiso lingüístico. Un compromiso coa realidade social na que vivimos, tanto a nivel galego coma catalán. A difusión e dinamización da cultura galega en Catalunya: tradicional e contemporánea. Dinamización de proxectos xa existentes e impulso doutros novos que propoñan os seus integrantes.


Summary: O Concello propón realizar unha escollera para protexer o xacemento da Punta dos Castros e crear a senda que unirá Area da Vila e Lingunde

Tiveron que ser, desta volta os hostaleiros, os que chamasen a atención aos Concellos para manter limpo o Camiño dos Faros. E Camariñas é dos primeiros en reaccionar comezando xa cos traballos de limpeza das súas etapas do Camiño dos Faros, que se porán a punto para o inicio do verán co obxectivo de manter no mellor estado un dos principais focos de atracción turística do municipio. O Concello de Camariñas Camariñas conta con tres etapas das sete que forman o Camiño dos Faros: Laxe-Arou, Arou-Camariñas e Camariñas-Muxía. Os traballos consistirán no desbroce e limpeza dos camiños, acondicionando a contorna para facelos visibles e accesibles aos usuarios e usuarias. Sandra Insua, destacou que "para Camariñas o Camiño dos Faros é vital a nivel turístico e económico". Xacemento Punta dos Castros Paralelamente, o Concello propón realizar unha escollera para protexer o xacemento da Punta dos Castros e crear a senda que unirá Area da Vila e Lingunde. Faino tras unha reunión coa arqueóloga da Dirección Xeral de Patrimonio propoñendo esta alternativa que permite preservar o castro e executar o proxecto da senda. A nova proposta consiste en facer unhas catas arqueolóxicas para preparar o terreo, realizar a escollera e construír sobre ela o itinerario. A alcaldesa de Camariñas, Sandra Insua, subliña que "unir estas dúas zonas dun xeito seguro para os viandantes tamén é indispensable, é unha antiga demanda para un itinerario que ademais forma parte do Camiño dos Faros".


Summary: Activistas da asemblea veciñal denuncian que o goberno local está a actuar con "puro fascismo" e advirten que "a loita continúa". VÍDEO NO INTERIOR.

Esta tarde foi posto en liberdade con cargos o activista da Asemblea aberta de Coia detido na cuarta feira durante o protesto na rotonda da avenida Castelao. Segundo informaron fontes veciñais a Sermos Galiza o veciño enfrontará na xornada de mañá (8 de xaneiro) un xuízo rápido acusado de "atentado á autoridade". A asemblea aberta de Coia convoca para as 11:45h unha concentración de apoio perante os xulgados da cidade olívica (rúa Lalín) e lembran que as persoas que integran o colectivo desenvolven accións de "resistencia pacífica" mais non violentos. Após máis dun mes de protestos na rotonda da avenida Castelao, no barrio de Coia (Vigo), esta cuarta feira (7 de xaneiro) a asemblea veciñal reanudou a protesta contra a colocación do Bernardo Alfageme mais a policía local --através do Grupo de Operacións de Apoio (GOA)-- desaloxou as persoas concentradas do interior da rotonda e procedeu á identificación da maior parte delas. "Na última asemblea decidimos volver á rotonda coincidindo coa incorporación dos operarios do sector da construción ao seu traballo", explica en conversa con Sermos Galiza o activista Xosé Sánchez. "Entramos na rotonda, porque está valada e fechada cunha tea. Por volta das 8:30h chegou un número moi importante de policía e foron empurrándonos até botarnos fóra". Denuncian que a policía fotografía a veciñanza que aplaude desde as fiestras en solidariedade coas persoas concentradas na rotonda Malia a actuación policial a veciñanza continúa nos arredores da glorieta para impedir que os operarios poidan proceder á instalación do buque. "O que está claro é que o noso obxectivo é paralizar a obra", apunta Sánchez. Desde a asemblea veciñal denuncian o "fascismo" co que está a actuar a policía local e o goberno de Abel Caballero. "Desde as fiestras hai persoas que nos aplauden" para lles amosar a súa solidariedade "e a policía sácalles fotos", denuncian. Unha actitude que non coidan democrática e que se suma ás sancións recibidas por varios condutores que premeron o claxón dos seus vehículos en apoio á veciñanza concentrada. Acción pola que foron sancionados con até 45 euros de multa. Investigación xudicial A asemblea aberta de Coia afirma que non cesarán na súa loita contra a colocación do barco Alfageme, que tildan de "despilfarro" e manteñen a súa denuncia perante a Fiscalía na que se está a investigar un suposto delito de prevaricación na adxudicación das obras. O vindeiro 26 de xaneiro representantes do movemento veciñal reuniranse co fiscal quen considera suficientes os incidios presentados pola asemblea para iniciar a investigación. Vídeo de Roberto Solano


Os médicos internistas que demandan melloras no ámbito da Medicina Interna na Galiza expresaron novamente o seu rexeitamento aos contratos de longa duración en hospitais de cabeceira que inclúan desprazamento temporal a outros hospitais como os comarcais por necesidades de persoal e insisten en que "fan falta máis profesionais". Así o manifestou, en declaracións a Europa Press, un dos portavoces do colectivo de internistas que reclama "máis profesionais" en lugar de "este tipo de contratos" que temen que fagan irse fóra da Galiza os médicos que terminan a formación nesta especialidade. O conflito entre a Xunta e os médicos internistas continúa após a reunión A valoración do acordado esta quinta feira pola dirección do Sergas, os xerentes das áreas sanitarias e os xefes dos servizos de Medicina Interna dos hospitais, "non é positiva". "Non nos sentimos representados", remarcaron, para puntualizar que das persoas que estaban nesa reunión non partiu a mobilización dos internistas galegos para reivindicar melloras na asistencia. Cifras "falsas" da Xunta O portavoz cualificou de "falsas" as cifras achegadas nos últimos días pola Consellaría de Sanidade sobre a ratio de internistas (4,5 médicos por cada 100.000 habitantes), por enriba da media estatal segundo o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña. O Colexio de Médicos exixe á Xunta "as medidas necesarias" para paliar a "sobrecarga" dos internistas "Están terxiversadas", sosteñen os médicos internistas, mentres subliñan que "fan falta bastantes máis, no canto de sobrar". "Un parche malísimo" Para os médicos internistas que reclaman melloras "non ten sentido negociar" cos xefes "colocados" pola Administración sanitaria galega, e insisten no seu "desacordo" co proposta consensuada na tarde da quinta feira. A Xunta reunirase cos médicos internistas de Ourense que denuncian "sobrecarga asistencial" Por todo iso, insisten en que para mellorar a "calidade asistencial", "fan falta máis" internistas na Galiza e non "ese tipo de contrato" con mobilidade. "É un parche malísimo", conclúen.


Summary: A noz é un dos froitos secos máis típicos da Galiza. Con todo, a pesar da abundancia de nogueiras na nosa terra, o seu froito non se emprega demasiado nas cociñas. Esta receita é unha honrosa excepción:

4. Biscoito de noces INGREDIENTES (Para 4 persoas): 300 gramos de azucre 250 gramos de manteiga 250 gramos de fariña 100 gramos de noces (peso xa sen casca) 4 ovos 1 limón 1 cullerada de lévedo ELABORACIÓN: O primeiro paso para facer este sinxelo biscoito será prequentar o forno a 180º e logo untar ben o interior do molde do biscoito cunha noz de manteiga. Logo mesturamos ben o azucre e a manteiga, para agregar (un a un) os catro ovos a esa mestura. Finalmente, engadimos a raiadura do limón, a fariña e o lévedo, mesturándoo todo moi ben até conseguir unha masa homoxénea. Con isto, queda listo o corazón do noso biscoito. Só queda verter esa masa no molde, cubrila cunha capa de noces, espolvorear ben co azucre, superpoñer outra capa de noces e metela no forno uns 25 minutos. Unha vez o biscoito estea listo (saberédelo cravándolle un escarvadentes: se sae seco, está perfecto) retiramos do forno e deixámolo arrefriar. Desmoldamos, espolvoreamos con azucre e a papar! Tempo de elaboración: 45 minutos Dificultade: Baixa Calorías: Medias DESCOBRE A NOSA SEGUINTE RECEITA, LEITE CREME AO ESTILO PORTUGUÉS, PREMENDO AQUÍ


Summary: A Plataforma en Defensa da Pesca e os Ecosistemas Mariños urxe o Ministerio a elaborar un estudo sobre a viabilidade do proxecto.

O Grupo Cobra iniciou no verán os trámites previos de cara á autorización dun parque eólico mariño, Galwind, que situaría 68 aeroxeradores e abranguería unha superficie de máis de 160 quilómetros cadrados fronte a Ortegal e Estaca de Bares, un proxecto que non agrada o sector pesqueiro por mor da súa "incompatibilidade". Neste senso, a Plataforma en Defensa da Pesca e os Ecosistemas Mariños vén de alertar de que estas instalacións afectarían a actividade en até unha trintena de caladoiros da zona, "como mínimo". A organización manifestou o seu malestar nunha misiva dirixida ao Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco), na que lamenta a "falta absoluta" de datos no proxecto e que non se consultase previamente o Observatorio da Eólica Mariña da Galiza, entidade na que está representados, entre outros, os pescadores galegos. A Coruña contará coa primeira plataforma de eólica mariña "A zona buscada a súa localización e as zonas de cableado terían un impacto directo e indirecto sobre 30 caladoiros de pesca, e afectaría importantes especies como o xurelo, a xarda, o peixe sapo ou o rapante, entre outras especies de interese comercial coas que traballa a frota do caladoiro nacional do Cantábrico-Noroeste", precisaron no escrito. En consecuencia, desde o sector pesqueiro da Galiza demandan a presentación dun estudo sobre a viabilidade do proxecto que, entre outros aspectos, recolla as "afeccións singularizadas de cada caladoiro", a "riqueza media, diversidade e prevalencia de peixes nesas zonas" ou as "vedas á pesca vixentes e a súa incidencia directa e indirecta sobre a zona proxectada. Galwind é un dos cinco proxectos de eólica mariña que o Miteco está a tramitar actualmente en augas galegas, canda os parques Nordés, San Brandán, San Cibrao e Celta I, o último en sumarse á carreira polo desenvolvemento desta industria enerxética crecente. O sector do mar ve o 'lobby eólico' detrás das limitacións á pesca No xornal desta mesma cuarta feira, aliás, Nós Diario recolle as impresións do sector a respecto destes proxectos eólicos no mar, tras os cales, segundo as fontes consultadas, estaría o "lobby eólico". "A Comisión Europea está tomando decisións que afectan a pesca en base a informes elaborados polo propio lobby eólico", lamenta Ignacio Vázquez, presidente da Asociación de Arrastreiros de Ribeira.


Summary: Voos cancelados, liñas ferroviarias cortadas, caídas de árbores, desprendementos en fachadas, desbordamentos de ríos e 27.000 fogares sen luz son algunhas das consecuencias dun novo temporal no país, que provocou máis de 500 incidencias ata as 6 da tarde.

Logo das case 2.000 incidencias provocadas por Elsa, a borrasca Fabien deixouse sentir con moita forza este sábado tamén en Galicia, cun total de 539 ata as 18 horas do sábado e dúasu persoas feridas, segundo informa o 112-Galicia. Desde primeiras horas da mañá, o temporal que provocou a alerta laranxa en terra e vermella na costa provocou caídas de árbores, desbordamentos en ríos, cortes de estradas, desvíos de voos e que uns 27.000 fogares galegos quedasen sen luz. Uns 27.000 fogares en Galicia permanecían sen subministro eléctrico a media tarde do sábadoOs cortes son provocados, na súa maioría, pola caída de árbores ou pólas sobre as liñas de tendido eléctrico e hai uns 600 operarios traballando en recuperar o subministro eléctrico. O vento foi o gran protagonista da xornada, con refachos que superaran xa a primeira hora da mañá os 165 quilómetros por hora en Punta Candieira (Cedeira) e os 176 no Penedo do Galo, en Viveiro, onde os refachos alcanzaron os 184 unhas horas despois, segundo informa 4Gotas. Foron as velocidades máis altas alcanzadas polos ventos da borrasca nunha xornada con outros picos importantes como os 176 km/hora en Cabeza de Manzaneda, os 130 en Malpica ou os 149 nos Ancares. Ata a medianoite, estaba previsto que os refachos puidesen ser aínda máis intensos. A intensidade do aire provocou que se suspendesen todos os partidos de fútbol ao aire libre, así como moitas competicións deportivas a cuberto, polo perigo de desprendementos de fachadas ou tellados, sucesos que aconteceron en varias vilas e cidades como A Estrada, Culleredo, Sanxenxo, A Coruña ou Vilagarcía ou mesmo no aeroporto de Lavacolla, onde caeu a marquesina de saídas. Foron numerosos os voos cancelados pola intensidade do vento, tanto con destino a Galicia como de saída, nos tres aeroportos. As condicions meteorolóxicas provocaron mesmo que o voo do Celta a Valencia, onde xoga este domingo ante o Levante, fose suspendido. Numerosos voos con destino ou saída desde Galicia foron cancelados ou desviados e varios trens sufriron tamén problemasAs caídas de árbores foron tamén habituais en varias localidades. Así, mesmo tivo que ser cortada a liña ferroviaria que une A Coruña con Monforte, ao seu paso por Lugo, ao caer dous troncos sobre a vía nun suceso sen ningún ferido. Tamén as árbores atrancaron o tráfico entre Ourense e Taboadela, mentres que outro tren, o que comunica Vigo e Ponferrada, sufriu importantes atrasos polas condicións meteorolóxicas.Malia que as chuvias non foron intensas neste sábado, a acumulación de auga dos últimos días volveu provocar problemas co desbordamento de ríos, especialmente do Miño ao seu paso por Ourense ou Tui, onde creou importantes problemas. Dúas persoas feridas pola caída de árboresDo total de máis de 500 incidencias, por provincias, A Coruña foi a máis afectada con 214 contabilizadas, Pontevedra con 151, seguida de Lugo con 127 e Ourense con 45 incidencias. A caída de árbores e pólas en vías de circulación (284), as accións de prevención de risco (119), derrubamentos (34), cables da luz e teléfono nas estradas (24) e postes caídos nas calzadas (21) foron as incidencias que máis se repetiron.En canto aos concellos, destaca o de A Coruña con 22 incidencias, Santiago de Compostela con 13 e Oleiros con 11. Na provincia de Pontevedra, A Estrada alcanzou as 19, Lalín sumou 14 e Mos 6. No concello de Lugo contabilizáronse 12, en Guitiriz 7 e en Viveiro 6. E, por último, na provincia de Ourense, Lobios e Vilamartín de Valdeorras rexistraron 4, respectivamente.Dúas persoas foron feridas, unha tras caerlle enriba do coche unha árbore e outra por bater co seu vehículo contra outra árbore caídaUnha persoa precisou asistencia médica despois de que lle caese enriba do coche no que circulaba unha árbore en Cortegada. Segundo se lle indicou ao 112 Galicia, a persoa atopábase liberada e accesible. En Cambre, caeron varias partes do tellado dun edificio na Praza da Ría golpeando e rompendo a canalización do gas. Ademais, en Carballo, no Colexio Fogar, levantouse o tellado do centro, mentres que en Cerdido, unha muller resultou ferida ao bater o vehículo no que circulaba contra unha árbore caída na vía. E, por último, no termo municipal orensán do Bolo, caeu o pilar dunha ponte e afundiuse no lugar da Barxa, onde pasa o río Xares, na estrada que une A Barxa co Seixo, en Petín. Trátase dunha vía secundaria que une as aldeas da Barxa co Seixo e hai outras vías alternativas polo que os pobos non quedan incomunicados.


Summary: Hai máis de 400 casos activos de coronavirus nas residencias de maiores galegas, nas que xa se rexistraron 17 falecementos. Usuarios e traballadores alertan da que a falta de medios e persoal facilitou os contaxios, denuncian que as carencias se manteñen e critican a falta de control por parte da Xunta, que este luns decidiu intervir dous centros da empresa DomusVi en Vigo e Cangas.

O número de casos activos de coronavirus nas residencias da terceira idade en Galicia chegou este luns a máis 400, máis do 10% do total de casos no país (3.476). Deles, a maior parte corresponden a residentes e case un cento a persoal destes centros. Ademais, nas últimas dúas semanas rexistráronse 17 falecementos de internos, unha cifra terrible pero moi lonxe da que ten a Comunidade de Madrid, que hai días que superou o milleiro de mortes. Hai máis de 400 casos activos de coronavirus nas residencias de maiores galegas, nas que se rexistraron ata o momento 17 falecementosO domingo a cifra era de 314 e a situación é moi preocupante, dada a avanzada idade da maior parte dos enfermos e enfermas, que podería traducirse nun incremento das mortes nos vindeiros días. Os maiores focos están na residencia DomusVi Barreiro de Vigo, con 74 infectados, e na DomusVi de Aldán, en Cangas, que este luns pasou de 6 a 105 casos confirmados, o que motivou a decisión da Xunta de intervir ambos os dous centros, dependentes da mesma empresa. Ademais, hai un gran número de positivos na San Carlos de Celanova (45), na residencia compostelá de San Lázaro (25), a do Portazgo na Coruña (19), a de Crecente (17), a da Esperanza de Ourense (15) e a de Fátima no Barco de Valdeorras (13). Hai, igualmente, casos en Castro Caldelas, Arteixo, Fisterra, Pontedeume, Monforte, Viveiro ou Caldas de Reis.Dende hai dúas semanas o persoal das residencias, sindicatos e colectivos de usuarios e usuarias veñen denunciando a "situación límite" que sofren por mor da epidemia. Porén, lembran que as carencias de persoal, a sobrecarga de traballo e a falta de medios e atención para os residentes xa se daban de forma habitual en moitas residencias antes da chegada do coronavirus. E sinalan que as limitacións coas que conta o persoal puido favorecer a propagación da enfermidade en varias delas."Tras varios casos de infeccións en diversas residencias, DomusVi decidiu aforrar cartos. Isto levou a poñer en risco aos residentes ao non reforzar o seu cadro de persoal nin contratar servizos externos", denuncia REDEXa a pasada semana, cando se detectaron os primeiros positivos en Celanova ou na residencia DomusVi de Vigo, a Federación REDE (composta por asociacións de usuarios e familiares de residencias e dependencia) esixiu "a inmediata intervención" das residencias galegas afectadas por coronavirus "ante a inacción e falla de medios de prevención e de protección do persoal". Tamén reclamaba "a inspección inmediata das demais residencias" para verificar o cumprimento das medidas de prevención establecidas, "intervindo as que non estean facendo para garantir a aplicación das mesmas". "O persoal está de xeito crónico baixo mínimos e con sobrecarga de traballo, con falta de medios básicos e nas residencias existía unha situación de maltrato diario e masivo por neglixencia e abandono", advertía a entidade, que xa o denunciara en anteriores ocasións.REDE poñía o foco, especialmente, sobre as residencias do Grupo DomusVi, que conta cunha trintena de residencias en toda Galicia, e decidiu denunciar a situación ante a Fiscalía, responsabilizando á empresa da "situación neglixente e de abandono" que se vive nos seus centros. "Non se realizaron desinfeccións, nin limpezas axeitadas, nin se aplicaron medidas adicionais recomendadas por Sanidade, escusándose sempre na escaseza de persoal", sinalaba REDE, que engadía que "tras varios casos de infeccións en diversas residencias, DomusVi decidiu aforrar cartos. Isto levou a poñer en risco aos residentes ao non reforzar o seu cadro de persoal nin contratar servizos externos".Intervención de dúas residencias de DomusViEste luns pola tarde a Xunta anunciou a intervención dos centros DomusVi Barreiro e DomusVi CangasPrecisamente este luns pola tarde a Xunta anunciaba a intervención dos centros DomusVi Barreiro e DomusVi Cangas polo "elevado número de positivos por coronavirus entre as persoas usuarias e traballadoras". Serán, sinala a Xunta, convertidas temporalmente en "residencias integradas" para persoas anciás residentes e contaxiadas pola covid-19, ao xeito das habilitadas en Santiago e Baños de Molgas. A Xunta designará un empregado público para "dirixir e coordinar a actividade asistencial destas dúas residencias privadas e garantir así a correcta aplicación dos protocolos e a supervisión médica de todas as persoas maiores que residen nestes centros".Pola súa banda, as persoas maiores que deron negativo nas probas, unha vez que este resultado sexa confirmado, serán trasladadas a outros centros en función das características de cada residente. Un deles será a residencia de tempo libre de Panxón, en Nigrán, que é da titularidade da Xunta e nestes momentos se atopa sen actividade. Unha situación que "vén de atrás"Bernárdez acusa á Xunta de "mirar para outro lado" ante a situación de falta de persoal e a conseguinte falta de atención das persoas maiores que alí vivenFrancisco Xose Bernárdez Solla, presidente da asociación Vellez Digna e secretario de REDE, destaca que a grave situación que se vive nas residencias de DomusVi "vén de atrás". "Nós levamos moito tempo denunciando que situacións como a ausencia de enfermeiros pola noite, cando as residencias de máis de 40 prazas están obrigados a ter cobertura as 24 horas", sinala, engadindo que "a realidade é que polas noites estaban quedando ao coidado de 150 residentes só dúas persoas, e ás veces unha".Bernárdez acusa á Xunta de "mirar para outro lado" ante a situación de falta de persoal e a conseguinte falta de atención das persoas maiores que alí viven. "As ratios de persoal son irrisorias, están feitas pensando en que as residencias se lucren, pero non en prestar unha boa atención. Pero cando aínda por riba as empresas están por debaixo destas ratios, sen que a Xunta faga nada, os coidados non son nin os mínimos", di.A precariedade facilitou os contaxios"Con esta situación, aparece o tema do coronavirus. Neste momento debería terse incrementado o persoal por riba das ratios, para poder dar a atención extra que se necesita nestes momentos", continúa. "Había que ter reforzado a limpeza e a desinfección, hai que facer varias limpezas ao día de superficies de alta tocabilidade, como os pasamáns. Tiñan que ter dividido as residencias por seccións e que cada sección tivese o seu persoal, e que este non rotase, para non propagar a enfermidade por toda a residencia", explica."Non só non se traballou por riba das ratios, senón que se seguiu traballando por debaixo e nestas circunstancias non se garantiu o cumprimento das medidas preventivas""Porén, para iso hai que contratar máis persoal. Non só non se traballou por riba das ratios, senón que se seguiu traballando por debaixo e nestas circunstancias non se garantiu o cumprimento das medidas preventivas", critica. "As residencias xa eran o lugar máis sensible, porque son un espazo de concentración do principal grupo de risco da enfermidade. Pero a situación empeorou cando o persoal (por non ter equipos de protección) comezou a enfermar e a poñerse de baixa. Agora mesmo estamos en mínimos históricos de persoal nas residencias", alerta.Bernárdez acusa á dirección da empresa: "Decidiu non contratar máis xente contaxiara quen se contaxiara. Emperráronse en que iso se tiña que facer cos cartos de todos e así se está facendo: a UME, os Concellos, as brigadas de incendios... están dedicándose a desinfectar as residencias, porque esta empresa non gasta niso". Así mesmo, rexeita que non haxa persoal dispoñible: "Eles xa tiñan enfermeiros, pero retorceron tanto as condicións laborais que acabaron marchando. Hai xente para traballar, o que non hai é xente que queira traballar nas súas condicións, pero si traballarían cunhas condicións mellores".Residencias "públicas e de calidade""A situación noutras residencias privadas é bastante semellante á de DomusVi, pero sen chegar a ese nivel de gravidade"O presidente de Vellez Digna comenta que "a situación noutras residencias privadas é bastante semellante á de DomusVi, pero sen chegar a ese nivel de gravidade. Moitas residencias non están reforzando o persoal e os traballadores non teñen medios de protección". E aclara que "as nosas críticas son todas para as empresas, non para os traballadores, que están a facer un esforzo enorme e están a arriscar a súa saúde, dobrando quendas, porque a empresa non quere contratar máis persoal. Contan co noso apoio e a nosa admiración"."Cando deixas o benestar dos maiores, coa fraxilidade que teñen, en mans dunhas empresas ás que o único que lles importa é gañar cartos, pasa o que pasa"Como se soluciona esta situación? "As ratios de traballadores por número de residentes hai que subilas moito, para dar un toque de atención ás empresas, pero non chega con iso: habería que conseguir que os cumprisen", di. "Pero sobre todo nós o que pedimos é que ten que haber uns servizos sociais que sexan públicos, de calidade, diversificados, nun número suficiente, de proximidade e ao alcance de todos", engade. "Sobre todo que sexan públicos, porque cando deixas o benestar dos maiores, coa fraxilidade que teñen, en mans dunhas empresas ás que o único que lles importa é gañar cartos, pasa o que pasa. Cada ano hai menos persoal, a comida é peor, e a atención que se presta é máis nefasta", conclúe.


Summary: A Intelixencia estadounidense desbota interferencias por parte da China, tal e como denunciara en varias ocasións o ex presidente Donald Trump.

O presidente dos Estados Unidos, Joe Biden, cualificou o seu homólogo ruso, Vladimir Putin, de ser un "asasino" e asegurou que "pagará o prezo" de "interferir" nas eleccións presidenciais de novembro. Nunha entrevista coa cadea de televisión ABC, o mandatario advertiu dunha posíbel "resposta": "Pagará un prezo", dixo. Afirmou que tiveran "unha longa conversa" en xaneiro. "Coñézoo relativamente ben. A conversa comezou con algo así como: eu coñézote e ti a min. Se podemos demostrar que isto ocorreu, prepárate", aseverou. Ao ser preguntado sobre se Putin é un "asasino", Biden, que dixo crer que "non ten alma", asentiu: "si, créoo". Porén, non desbotou seguir traballando conxuntamente en áreas de "interese mutuo". As súas palabras chegan tras a publicación dun informe da Intelixencia estadounidense sinalando que Rusia e outros países trataron de influír no proceso electoral. No caso de Moscova, as autoridades rusas trataron de "socavar" a credibilidade do sistema a favor de Donald Trump denigrando o propio Biden. O informe de 15 páxinas sustenta ás acusacións de vello sobre o papel de homes de confianza do ex presidente Trump na suposta inxerencia nos comicios do 3 de novembro de 2020, que partiría de importantes figuras políticas pro rusas na Ucraína; e do propio Putin, de maneira activa ou con coñecemento de causa. Concretamente, incídese na vinculación entre o presidente ruso e o parlamentario ucraíno Andriy Derkach, que prestou a súa axuda a políticos estadounidenses na campaña de aldraxe de Joe Biden e do fillo del Hunter. Campaña pola que Trump tivo que responder ao seu primeiro impeachment. Derkach reuniuse entre outros con Rudy Giuliani, avogado de Trump, en 2019. Segundo medios estadounidenses, agárdanse sancións de Washington a Moscova a partir da vindeira semana. Pola súa banda, o Kremlin enmarcou o informe dentro dunha campaña de "desinformación", e confirmou que chamara a consultas o seu embaixador en Washington, Anatoli Antonov para "analizar como e cara a onde se debe avanzar nas relacións cos EUA". Cuba e Venezuela O informe tamén conclúe que houbo unha campaña en "diferentes frontes" por parte do Irán, neste caso para impedir a reelección de Trump, que impuxo sancións contra o país persa. Tamén, constata a suposta participación ─en menor medida que o iraniano─ dos Gobernos de Cuba e de Venezuela e tamén de Hezbolá. Desbota, en todo caso, a participación da China, tal e como denunciara varias veces Trump.


Summary: A medida é oficial após ser publicada esta segunda feira no Boletín Oficial do Estado.

O Boletín Oficial do Estado (BOE) desta segunda feira publica os dous real decretos polos que indulta Carlos Rivas e Serafín Rodríguez, os dous traballadores do transporte que foron condenados en 2011 a tres anos cada un por un delito contra os dereitos dos traballadores no marco das mobilizacións que tiveron lugar en 2008 cando o sector pelexaba por un convenio colectivo xusto. Oficialízase así o avanzado a finais da semana pasada por Gonzalo Caballero, secretario xeral do PSdeG, que informaba da inminencia desa medida de gracia para estes dous operarios. En 2013 Carlos e Serafín solicitaron o indulto ao goberno español, unha medida que hoxe, seis anos despois, chega finalmente. Carlos e Serafín non terán que entrar en prisión. O propio Parlamento de Galiza solicitou por unanimidade o indulto parcial dos sindicalistas para evitar que ingresasen en prisión O Xulgado do Penal de Vigo suspendeu a execución da pena imposta (tres anos de privación de liberdade) mentres se tramitaba e non se resolvía o expediente de solicitude de indulto. Porén, a Fiscalía opúxose no seu momento a que esta medida de graza lles fose aplicada ao entender que as razóns argüídas, de carácter familias, persoal e laboral, non se axustaban a dereito. Así, o Ministerio Público exixía o cumprimento da pena o que abocaría os operarios a entrar na cadea. "Entrar na cadea fúndeche a vida, perdes o traballo. Non é unha brincadeira", recoñecía Serafín en 2014 nunha conversa con Sermos galiza. Aso longo destes seis anos sucedéronse as mobilizacións e concentracións en apoio a estes dous traballadores, impulsadas polos sindicatos CIG, UXT e CCOO.


Summary: Un como parte da formación Silk Road e outro polo documental 'The music of strangers'

Cristina Pato fai parte de dous proxectos nominados para esta 59 edición dos premios Grammy. Un deles, Silk Road Ensemble, que opta ao mellor álbum de 'world music' por 'Sing me home'; o outro, o filme documental The Music of Strangers, dirixido por Morgan Neville, candidato ao Grammy ao mellor filme musical. A gaiteira ourensá fai parte de Yo-Yo Ma e o Silk Road Ensemble. No disco 'Sing Me Home' inclúe unha nova versión de 'Cabaliño', canción tradicional galega que foi gravada xunto cos músicos galegos e membros do 'Rústica' (proxecto no que tamén participou Cristina Pato) Davide Salvado, Anxo Pintos e Roberto Comesaña. O album foi desenvolvido e gravado en paralelo a The Music of Strangers: Yo-Yo Ma and the Silk Road Ensemble, o documental do director gañador dun Oscar e un Emmy Morgan Neville que narra a historia do Silkroad, que se estreou en xuño nos cinemas de todo o mundo. O filme conta a historia deste colectivo musical creado polo cellista Yo-Yo Ma. Pódese seguir a través deste traballo as vidas deste grupo de instrumentistas. A parte adicada á gaiteira ourensá explora os valores fundamentais da cultura e da identidade galega e lévanos a coñecer a súa vida familiar, social e cultural en Galiza.


Summary: As formacións políticas seguen a confirmar as 'cabezas de lista' de cara aos comicios do próximo ano.

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, participou esta sexta feira na presentación de Lucía Santos como candidata nacionalista á Alcaldía de Marín co obxectivo de "darlle ao Concello un cambio a favor dos veciños". Tal como reivindicou a formación nacionalista, Santos liderará un equipo "capaz de modificar o rumbo do municipio e pór en marcha políticas transformadoras para mellorar a vida das persoas", do mesmo modo que o Bloque o fixo "noutras localidades da zona" nas que xa goberna, como Pontevedra, Poio, Moaña ou Bueu. "É un día importante para o futuro de Marín, porque aquí estades un bo número de persoas unidas por unha ilusión común: a de pór en marcha o cambio que necesita este concello. Para arrincar o motor do cambio que necesita Marín estamos aquí, e ese motor é a candidatura do BNG encabezada por Lucía Santos", proclamou Pontón durante o acto. A líder nacionalista definiu a candidata como unha persoa "íntegra, leal, honesta e con liderado". "Unha muller capaz de crear equipo e que traballa día a día para construír un futuro mellor para os veciños", subliñou Pontón, quen tamén lamentou que a localidade perdese habitantes nos últimos anos "Algo non se está facendo ben porque non só perde habitantes, senón que tamén decrece a actividade económica, o comercio e vemos un concello paralizado que perde día a día", engadiu, salientando a "posición privilexiada" de Marín na ría e insistindo en que Ence debe abandonala. Abraldes repite en Barro Tamén confirmou esta sexta feira que o seu nome volverá encabezar unha lista electoral o actual alcalde de Barro, Xosé Manuel Fernández Abraldes, a través dun comunicado publicado no seu perfil en Facebook. "As compañeiras e compañeiros do BNG propuxéronme que volva encabezar a candidatura ás eleccións municipais do ano que vén. Quero agradecerlle a confianza que depositan en min para manter a Alcaldía do noso concello. O impresionante equipo co que conto, o apoio permanente de toda a militancia e simpatizantes do BNG e a colaboración, comprensión e cariño que me transmite a veciñanza de Barro anímanme a presentarme de novo para seguir sendo o seu alcalde. Volverei afrontar este reto coa mesma ilusión, gana e responsabilidade coas que o fixen no 2015,cando acadamos a Alcaldía por primeira vez", sinalou. Manuel Martínez busca a reelección en Becerreá Pola súa parte, quen ostenta a Alcaldía de Becerreá desde 2007, Manuel Martínez, tamén ratificou nesta xornada a súa candidatura en 2023, por medio da formación Galicia Sempre, que el mesmo fundou de cara aos comicios de 2019 após abandonar o PSdeG. Martínez destacou que mantén "conversas" con "moita xente", tamén "con outros partidos independentes" de cara ás próximas municipais. "A decisión miña e do grupo no que estou é volver presentarnos por Galicia Sempre, seguir contando coa confianza dos veciños de Becerreá, que terán que decidir quen os vai dirixir os próximos catro anos [...] Non teño previsto facer outro tipo de actuación", resolveu. Ao ser interpelado sobre se o contactou o PP, o alcalde de Becerreá deixou caer que "en política tócase todo", para a continuación sinalar que está "moi satisfeito", porque ve como os candidatos que hai case catro anos 'ficharon' por Galicia Sempre "son o obxecto do desexo de todos os partidos políticos". "Hoxe vemos como ao candidato de Sarria están a facerlle as beiras [desde o PSOE]. Xa o fixeron tamén en Meira e Burela", constatou Martínez. Dito isto, celebrou que o seu partido "é unha canteira importante de políticos agora e no futuro". "Os principios de Galicia Sempre son que cada un no seu concello pode actuar en función dos intereses dos veciños e non dun partido político que marca as liñas a seguir", sentenciou.


Summary: O PSOE de Pedro Sánchez dá un novo bandazo. Menos de 24 horas despois de anunciar unha moción de censura sen condicións contra o muribundo Goberno de Mariano Rajoy, bota o freo para procurar o apoio de Ciudadanos.

Albert Rivera ten as enquisas e boa parte dos poderes fácticos a favor. Sábeo. Tras a sentencia da Gürtel, o seu partido apurou a pedir eleccións. Tarde demais. O PSOE xa rexistrara unha moción de censura, o que impide convocar ás urnas antes de que se resolva no Parlamento. Ao tempo, Pedro Sánchez afirmara que a súa iniciativa se dirixía aos 350 deputados e deputadas do Congreso. É dicir, Podemos e independentistas incluídos, aínda que sen negociacións previas. Mais as presións do bloque social conservador comezaron. E esta mañá provocaron que o secretario de Organización dos socialistas, José Luis Abalos, amosase as súas intencións de acadar, a toda costa, os votos de Ciudadanos. A número catro da executiva, Carmen Calvo, tamén abriu a porta a convocar eleccións "nuns meses", sempre e cando os de Rivera garantisen aprobar a moción de censura. O paradoxal é que, unha vez en marcha a moción de censura, non pode haber convocatoria electoral. Se o PSOE a retirase, a opción dos comicios só podería executala o presidente do Goberno, Mariano Rajoy. Quen xa deixou claro que a súa vontade é resistir contra vento, marea, xulgados e sectores cada vez máis ruidosos da súa propia organización. Así as cousas, a única oportunidade de Ciudadanos é fiarse de Pedro Sánchez. E o líder socialista xa demostrou máis de tres e catro veces que as súas posicións e discursos son, a dereita e esquerda, calquera cousa agás estábeis.


Summary: O filme de Paco León poderase ver o mesmo día da súa estrea nos cinemas a través de Filmin e outras plataformas por 1'95 euros. O director denuncia boicot por parte das distribuidoras.

Todo comezou cun tuit, ou iso di Paco León. Preguntoulles aos seus 550.000 followers se lles soaban Filmin ou calquera outra plataforma de descargas legais de películas en Internet, e foron poucas as respostas afirmativas. A seguir preguntou quen pagaría 1,90 por ver o seu filme, Carmina o Revienta, no seu ordenador se se estrease á vez que nas salas. E as respostas chegaron por milleiros. Ese é o experiemento, e ese é o reto deste filme de cen mil euros de orzamento, dirixido polo coñecido actor, que obtivo o recoñecemento do público do Festival del Málaga, e que se estrea este xoves, ao mesmo tempo, nas salas comerciais, en DVD e na rede, a través de Filmin, iTunes, Google Play ou PlayStation 3. O prezo nas salas será o habitual (por riba dos seis euros), a edición en DVD terá un custe semellante, mentres que nas distintas plataformas de distribución de contidos online terá un custe de 1'95 O prezo nas salas será o habitual (por riba dos seis euros), a edición en DVD terá un custe semellante, mentres que nas distintas plataformas de distribución de contidos online terá un custe de 1'95 (nos primeiros quince días, despois pasará a 2,95) e de 3 euros en itunes. Non foi fácil para Paco León chegar até aquí. Finalmente Carmina o Revienta estrearase en vinte salas de toda España, entre elas Vigo, pero o actor denuncia presións e boicots por parte das distribuidoras contra o filme, e mesmo contra el mesmo, pois segundo denuncia as presións teríanse dirixido ás produtoras, para que non o contratasen. Paco León di que "había unha necesidade social que a distribución en salas non cubría. Que a xente quere ver as películas cando as promocionas, e non tres ou catro meses despois". Asegura que Alta, a distribuidora máis importante de cinema español, lle ofreceu unha estrea ao nivel dunha superprodución, pero que el preferiu arriscar, e seguir adiante co experimento. Conta co apoio de Filmin, plataforma online especializada na distribución de filmes independentes. Aseguran que isto "non é unha acción antisistema; é unha acción nova. E sería desexable que servise a toda a industria para tomar nota, para aprender, para que corrixamos se fai falla, para que nos posicionemos". Conta co apoio de Filmin, plataforma online especializada na distribución de filmes independentes. Aseguran que isto "non é unha acción antisistema; é unha acción nova. E sería desexable que servise a toda a industria para tomar nota" E conta coas críticas das salas, temerosas de perder os beneficios que lle outorga a exclusividade desa fiestra de estrea, esas semanas nas que un filme só se pode ver de forma legal sentados nas butacas. A FECE (Federación de Cinemas de España), a asociación maioritaria dos empresarios de cine, defenden que "a estrea en sala serve de plataforma de lanzamento para as películas". Esta semana verase como responden os internautas, aqueles aos que vai dirixido este movemento. Se se deciden a pagar por ver este filme (e outros no futuro) a uns prezos moito máis baixos ca nas salas, e cunha calidade e cunha comodidade moi superiores ás que ofrecen as descargas.


Summary: O ex president catalán di que "está acostumado a ser perseguido por España, mais o final é sempre o mesmo: son libre e vou continuar loitando".

O ex president da Generalitat Carles Puigdemont foi recibido este sábado 25 de setembro en Alguer (Sardeña) por cidadás e cidadáns que entoaron o himno de Catalunya, Els segadors, na súa reaparición pública após ser liberado pola xustiza. Puigdemont dirixiuse Alguer para participar nos actos do festival Adifolk, onde se reuniuse con distintas autoridades como o rexedor de Alguer, Mario Conoci (que o recibiu no Concello entre aplausos da veciñanza) e o presidente de Sardeña, Christian Solinas. En declaracións aos medios, Puigdemont dixo que "está acostumado a ser perseguido por España, mais o final é sempre o mesmo: son libre e vou continuar loitando". O ex presidente mantivo así a súa axenda do sábado, un día despois de saír da prisión, e está citado para o día 4 de outubro polas autoridades xudiciais italianas para a primeira vista sobre a súa extradición. A Corte de Apelacións de Sassari (Sardeña) emitiu unha providencia con data de 24 de setembro pola que ordenou a "liberación inmediata" do ex president da Generalitat e citouno para unha vista a 4 de outubro ás 11.30 horas para decidir sobre a súa extradición a España. Sostén a presidenta da Corte, Plinia Azzena, que Puigdemont segue gozando da inmunidade propia dun europarlamentario e por tanto debe prevalecer o seu dereito para viaxar libremente para participar en reunións do Parlamento Europeo, "garantidas pola inmunidade, aínda intacta". "España non perde nunca a oportunidade de facer o ridículo", dixo Puigdemont en relación á súa detención. Este sábado encontrarase ademais co president da Generalitat, Pere Aragonès, e o vicepresident, Jordi Puigneró, que se desprazaron en barco á illa de Sardeña para reunirse con el e mostrarlle o seu apoio. Este domingo Puigdemont será recibido por alcaldes do centro da illa, a zona máis independentista. O vicepresident Puigneró, nunha entrevista en TV3, afirmou que pode haber unha "conxura" entre o aparato xudicial español e o Goberno de Pedro Sánchez pola detención de Puigdemont. Para o vicepresident é estraño que o Tribunal Supremo non desactivase a euroorde contra Puigdemont cando o Goberno informara diso. "Veremos quen mentiu e se houbo conxura", unha cousa que para el sería moi grave, nas súas palabras. Puigneró volveuse amosar escéptico coa mesa de negociación entre o Executivo estatal e o catalán, sinalando que o Goberno español "non cre na mesa de diálogo". Engadiu que considera "moi difícil dialogar con alguén que mantén instrumentos de represión como as euroordes". Pola súa banda, o ex vicepresident catalán e líder de ERC Oriol Junqueras defendeu este sábado a continuidade da mesa de diálogo entre o Executivo de Pedro Sánchez e a Generarlitat catalá, aínda que denunciou que non é o ambiente adecuado coa detención de Carles Puigdemont, e pediu que se traballe para propicialo. Aliás, o portavoz do PSOE no Congreso, Héctor Gómez, quixo recalcar nun entrevista en RNE que a detención de Puigdemont en Sardeña afecta só o ámbito xudicial e desvinculouna da negociación dos Orzamentos Xerais para 2022. Gómez respondeu así ao ser preguntado se o arresto de Puigdemont vai complicar a negociación con ERC das contas públicas.


Summary: As concentracións convocadas nas distintas cidades galegas acadan unha notable participación.

En Vigo, na Coruña, en Compostela ou en Ferrol. En Pontevedra, en Ourense ou en Lugo. Pero tamén en Vilagarcía, Boiro, O Porriño, Redondela, Foz, Monforte ou Chantada. Milleiros de persoas xuntáronse este luns nas prazas das cidades e vilas galegas para demandar a convocatoria dun referendo no que a cidadanía poida decidir a forma do Estado, no canto de que a abdicación do rei Juan Carlos no seu fillo se resolva automaticamente e por decreto. A participación máis numerosa se deu na Coruña e Vigo, con varios milleiros de participantes en cada cidade. E tamén Compostela e Ferrol, superando amplamente o milleiro de asistentes. Nas restantes convocatorias, destacou tamén a de Pontevedra, con varios centos de manifestantes. Nalgúns lugares as dúas convocatorias (a nacionalista galega e a non nacionalista galega) coincidían no mesmo punto (era o caso de Compostela, Pontevedra ou Vigo); noutros, estaban separadas por uns poucos metros (coma no da Coruña); noutros máis afastadas. Xuntas ou por separado, a demanda dunha e doutra, dos que portaban unha bandeira nacionalista galega ou unha bandeira republicana e dos que non portaban bandeira ningunha (que eran a inmensa maioría), era semellante: o dereito a seren consultados e consultadas sobre a sucesión monárquica, e a apertura dun proceso constituínte que leve á aprobación dunha nova Constitución. Nas concentracións, vixiladas a distancia por unha dotación policial inferior á habitual nos últimos tempos para o control deste tipo de protestas, víronse representantes de todas as forzas políticas que convocaron as concentracións: AGE, BNG ou Podemos, e tamén de numerosos cargos do PSdeG-PSOE e das Xuventudes Socialistas. Varias das concentracións, que non deixaron de sumar participantes a medida que avanzaba o tempo, convertéronse en manifestación, marchando polas rúas das cidades. Foi o caso da convocada no Obelisco coruñés, que pola rúa Real se desprazou até a Delegación do Goberno, na Mariña. E, de igual xeito, en Vigo a concentración virou manifestación, atravesando (ironicamente) a rúa do Príncipe dende a que partira até chegar á Porta do Sol. Na cidade olívica a concentración, que comezou unida, acabou dividíndose en dúas, a nacionalista e a non nacionalista. Tamén en Santiago a praza do Toural quedou pequena, e os e as concentradas acabaron por percorrer as rúas da zona vella para acabar na Praza do Obradoiro. En Compostela había outro gran motivo, ademais dos plans sucesorios da Coroa, que alimentou a participación na concentración: a inhabilitación dos sete edís do Goberno municipal por prevaricación. A condena e dimisión dos sete concelleiros populares marcou igualmente o discorrer da mobilización deste luns.


Summary: Dez das persoas mortas procedían de residencias. Seguen en descenso os contaxios

Até a data as vítimas mortais na Galiza por mor do coronavirus elévanse a 1.086, despois de que as autoridades sanitarias comunicasen na tarde de onte, segunda feira, outros 17 falecementos, dez deles de usuarias e usuarios de residencias de anciáns. Sanidade informou de que, ademais das mortes rexistradas ao longo desta xornada de persoas diagnosticadas con Covid-19, a listaxe de 17 falecementos trasladado onte completa o reconto de fin de semana realizada por Saúde Pública, após comprobar que houbo máis casos de falecidos co virus. Deste modo, das 17 persoas cuxo falecemento se notificou , dez procedían de residencias, oito delas faleceron nos propios centros e outras dúas en hospitais. Contaxios Os contaxios de Covid-19 seguen en descenso tras sumar 409, deles 388 confirmados por PCR nas últimas 24 horas, fronte aos 489 de onte. Tamén os casos activos baixan a 9.060, medio cento menor que a xornada anterior. Así se desprende dos datos actualizados na mañá desta terza feira na web da Consellería de Sanidade, con cifras até as 18:00 horas de onte, recollidos por Europa Press, nos que se constata que na área sanitaria de Vigo confirmáronse 97 contaxios por PCR nas últimas 24 horas; 67 na de Pontevedra e O Salnés; 63 na da Coruña e Cee; 55 na de Lugo; 41 na de Santiago e Barbanza; 39 na de Ferrol; e 26 na de Ourense. En canto aos casos activos, baixan en cinco do sete áreas sanitarias galegas, mentres que na de Santiago e Barbanza mantéñense igual que este luns e na de Lugo ascenden lixeiramente. As persoas con coronavirus Covid-19 hospitalizadas na Galiza descenderon lixeiramente a 609 -unha menos que este luns-, das cales 106 permanecen en UCI -catro menos-.


Seguimos a ser a mesma xente que existe e resiste adoecida nun contorno que se sabe lexitimamente propio pero aínda así, forzosamente alleo Asociar a Rosalía coa palabra catalizador non é un exercicio novo. Lévase pondo en práctica dende hai décadas, dende o século pasado; mesmo dende o pasado milenio. As pelegrinaxes líricas aos lugares rosalianos do século, do milenio pasado saben resistir o paso do tempo, sendo posíbel unha actualización do seu visionado, salvadas as distancias do coloreado descolorido da cinta e as irregularidades lingüísticas dunha normativa aínda espontánea na clandestinidade. Seguimos a ser a mesma xente que existe e resiste adoecida nun contorno que se sabe lexitimamente propio pero aínda así, forzosamente alleo. Mudan as modas, varían os tecidos, cambian as formas lingüísticas que cremos verdadeiras, a pátina do ritual, o estilo do peiteado e o ademán; o protocolo e a forma da cerimonia, mais a problemática de fondo segue a sernos familiar, demasiado familiar. "Castellanos de Génova-Madrid, Frankfurt, Bruxelas, Luxemburgo, Pekín, Basilea, Londres, Johannesburgo, Chicago... tratade ben á clase traballadora galega" Pasaron cento cincuenta anos dende a primeira edición de Cantares Gallegos en Vigo e aquí hoxe, cantamos diferente pero tamén parecido. Mantemos apenas os mesmos amos, parecidos abandonos, similares inxustizas e fomos ampliando as identidades agochadas detrás dos opresores. O número de vítimas segue en aumento. "Castellanos de Génova-Madrid, Frankfurt, Bruxelas, Luxemburgo, Pekín, Basilea, Londres, Johannesburgo, Chicago... tratade ben á clase traballadora galega" cando lle fagades as contas nas bolsas, nas entidades de valoración do rating, nos mercados da usura, na expropiación do medio, porque houbo un tempo en que convivimos coa sensación de que existía unha vontade real de polo menos ir encetando o desexo da vontade de comezar a ir querendo subsanar esa débeda eterna. Si, a mesma que deixa en insignificante e irrisoria a cacarexada débeda do sector público que fala no idioma macroeconómico. Un átomo de vontade para renunciar, en palabras de Lois Pereiro, a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia. Non se preocupen, xa logo lles organizan unha master class sobre o refinamento da mentira, o control das masas, a manipulación nos medios de comunicación para ir vendo de depurar a técnica. "Cando van van como rosas, vostedes seguen a amañalo todo cos pagos nos sobres en negro." Que pensaría Rosalía se vivise no mes de febreiro do ano 13 do terceiro milenio? Pero imos ao noso. Que pensaría Rosalía se vivise no mes de febreiro do ano 13 do terceiro milenio? Que sentiría ao saber que o artellado actual moi probabelmente a obrigase a substituir a concreción da data por unha expresión temporal de índole económica do estilo "rexistro activo do primeiro semestre"? Como se vería afectada a súa lírica sabéndose nun contexto tan extraordinariamente caótico na praxe e produto dun discurso con arelas exemplificantes alicerzado nun cinismo superado polas circunstancias? Iso foi o que decidimos preguntarnos a nós mesmas e ao conxunto da sociedade un grupo de mulleres escritoras Iso foi o que decidimos preguntarnos a nós mesmas e ao conxunto da sociedade un grupo de mulleres escritoras convocadas dende a AELG a través de Rexina Vega, vogal desta asociación en Vigo. O resultado, sendo como era inicialmente un proceso bidireccional, quedou desafortunadamente reducido ao vídeo "Todas con Rosalía". Desafortunadamente porque existía unha segunda proposta finalmente truncada por cuestións de calendario e multiplicidade de convocatorias simultáneas consistente nun acto que se sentía máis necesario que reivindicativo, que tamén, na así chamada Cidade da Cultura. Nesta nosa cultura habería que deixar algo do tempo da verbena para o after hour. Certo é que os antencedentes rexistratados nos últimos días non se prevían moi prometedores; está visto que hai xente que resulta cada día máis molesta porque persiste nesa teima estraña de querer traballar con dignidade nun oficio que de tan vello lle leva facendo a crónica á propia humanidade dende que esta se recoñece como tal. As máquinas son case sempre tan dóciles... Por fortuna quedou o rexistro do vídeo para ir botándolle algo ao dente. E arestora entramos no tempo do agradecemento. Agradecer pola parte que me toca ás "cinco fantásticas" que se deron en xuntar comigo no MARCO nun deses días de chuvia intensa que todo o complica e cos que a metereoloxía lle fai o acompañamento á melodía da desazón constante dos últimos anos. A Enjamio Castro, ilustrador reconvertido en marionetista grazas ao guión inmisericorde da crise, por atreverse a compartir a súa incríbel Chari nun rexistro diferente. A Pura González e a María Lemos por mimar a serra do Galiñeiro. A Manuel Forcadela pola disponibilidade á hora da gravación ás portas do círculo de empresarios – club financeiro. A Lucía Riveiros, por conseguir facer coincidir un anaco de tarde para rirmos xuntas. Ás amigas coas que subín ao Castro para gozar dun sol de sábado mentres xogabamos a vivir versos actualizados. A Raquel Rei, por darlle forma ao magma. A Xina Vega, por querer formular unha proposta en aberto que deu nun proceso cooperativo moi enriquecedor cando o habitual é aínda repetir unha única formulación dun xeito vertical e excluínte. Que palabra pode condensar a esencia de Rosalía? Iniciación, vento, sonata, dor, exemplo... Eu engadiría conciencia, identidade, resistencia, denuncia. A Cesáreo Sánchez, por escoitar. A todas as que participastes –non sei dicir que vídeo me gusta máis, todos son aguilloadas urxentes– e tamén, por que non, ás que finalmente decidistes non facelo. Por que algún día nos saibamos atopar. Que palabra pode condensar a esencia de Rosalía? Iniciación, vento, sonata, dor, exemplo... Eu engadiría conciencia, identidade, resistencia, denuncia. Amizade. Catalizador.


Summary: Este venres pola tarde, a 48 horas de vencer o prazo dado para completar a venda, a multinacional paralizou o proceso ao non confiar nas "garantías financeiras" achegadas por Parter. Os traballadores conseguen unha semana máis de tempo para atopar unha solución que garanta o mantemento dos empregos

Cando quedaban pouco máis de dous días para que expirase o prazo fixado para completar a venda das plantas de Alcoa na Coruña e Avilés (este domingo), a multinacional norteamericana anunciou a paralización do proceso. Alcoa aduce que o fondo de investimento suízo Parter Capital non achega "garantías financeiras" suficientes e deixa no aire a continuidade das dúas factorías e dos case 700 postos de traballo (375 na Coruña e 313 en Avilés). Parter debía ingresar 26,3 millóns de euros antes deste domingo, e o conflito apareceu cando ofreceu achegar unicamente activos non líquidos, é dicir non en diñeiro real. Parter debía ingresar 26,3 millóns de euros antes deste domingo, e o conflito apareceu cando ofreceu achegar unicamente activos non líquidosAlcoa comunicou a súa sorprendente decisión no marco dunha xuntanza en Madrid na que estaban convocados os representantes dos traballadores para ratificar o acordo con Parter, un punto que tamén xerara friccións, pois o persoal rexeitaba asinar o resultado dunhas negociacións nas que non participara. Porén, todo isto fica agora como un problema menor ante a ausencia, despois de meses de procura, dun comprador para as dúas factorías.Os traballadores de Alcoa e o Ministerio de Industria forzaron un aprazamento ata o luns 8 de xullo "como mínimo" da execución do ERE e o despedimento colectivo previstos para este domingo. É o novo prazo que ten Alcoa para atopar un novo comprador ou para que Parter presente unha fórmula aceptable para o ingreso do capital solicitado, que podería pasar por algún instrumento bancario que dea soporte a aval ao ofrecido polo fondo suízo. Este luns Alcoa, Parter e o Ministerio de Industria volverán reunirse para explorar unha solución. De non haber acordo para a venda, levaríase a cabo un despedimento colectivo que afectaría a 268 traballadores nas dúas plantas, o 43% do persoal. A multinacional norteamericana di que aínda hai tempo para salvar a situación e asegura que Parter aínda non está descartado. Tamén se volve poñer sobre a mesa a oferta que realizara o grupo alemán Quantum, nun principio interesada unicamente na planta de Avilés e que despois ampliou a súa proposta á da Coruña, e que garantía o mantemento do 100% dos empregos durante dous anos. Quantum sinala que mantén a súa oferta "con todas as garantías financeiras" e subliña que conta "co soporte de entidades internacionais de recoñecido prestixio e do seu propio grupo de compañías dentro do sector do aluminio".Os traballadores puxeron en dúbida que Alcoa tivera nalgún momento un interese real por vender as plantasOs representantes dos traballadores pasaron de inmediato do estupor á protesta. Criticaron a Alcoa por tomar esta decisión con tan pouco tempo para reconducir a situación e puxeron en dúbida que a empresa tivera nalgún momento un interese real por vender as plantas. Tamén foron moi críticos co Goberno central, ao que botan en cara parte do fracaso dun proceso no que non se exploraron outras vías. Representantes do Ministerio de Industrias incorporáronse de urxencia á xuntanza este venres pola tarde ao coñecer a paralización do proceso.Reaccións políticasO secretario xeral do PSdeG-PSOE, Gonzalo Caballero, pediulle "responsabilidade" a Alcoa, da que dixo que "non pode xogar" co futuro dos traballadores da planta coruñesa. Ademais, defendeu o "compromiso" do Goberno centala "a pesar dos atrancos".Mentres, Galicia en Común reclamou "exercer a soberanía de Estado" e paralizar o ERE de Alcoa ata que haxa solución. A deputada Yolanda Díaz, esixiu "compromiso" por parte do Ministerio de Industria, "que onte decatouse de cal era a realidade de Alcoa", dixo. "Alcoa non quere vender as plantas para ostentar unha posición monopolística e quere impedir que haxa unha cuota de mercado relevante na produción de aluminio", dixo Díaz, que remarcou a necesidade de "exercer como país soberano" e "non renunciar á produción de aluminio primario". "A inacción do Goberno é clamorosa, poden actuar no prezo da enerxía, precisámolo para defender a industria no noso país", engadiu.Este venres a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, demandoulle aos deputados e deputadas elixidas por Galicia que "condicionen o seu apoio á investidura de Pedro Sánchez a unha solución de futuro para a factoría da Coruña", tendo en conta que é o Goberno central "quen debe dar unha solución para ter un prezo estable e competitivo da electricidade". "Non se pode permitir que a multinacional estea chantaxeando os e as traballadoras", engadiu Pontón.Pouco despois de coñecer as noticias que chegaban dende Madrid, grupos de traballadores cortaron durante horas a autoestrada AG-55 e a estrada AC-552, que unen A Coruña e Arteixo.


Fina Casalderrey será a quinta muller que ocupe unha das cadeiras da RAG. E está disposta a facelo non só avanzando un chanzo máis no seu compromiso persoal coa lingua, senón seguindo a pelexar por demostrar canto vale a Literatura Infantil e Xuvenil do noso país. Ela é unha das autoras galegas máis recoñecidas, cunha traxectoria que conta máis de cincuenta obras publicadas, con traducións a varias linguas e importantes premios a nivel nacional e internacional. Serás a quinta muller académica na RAG. Cal cres que é o motivo de que sexades tan poucas? A Academia, de certo foi cousa de homes porque a sociedade tamén o foi. Quero crer que as cousas irán mudando pouco a pouco. Se facemos fincapé na desproporción entre o número de mulleres e homes, as cifras falan soas: de trinta membros numerarios, na actualidade, tan só cinco son mulleres, dun total de seis en toda a historia da Academia dende os inicios. A cousa non é como para botar foguetes! Pero creo que hai dende dentro un desexo de que estas cousas muden. Cales serán as túas prioridades de traballo na RAG? Non estou aínda dentro, non sei cal vai ser o meu labor na Academia. Só sei que teñen diferentes seccións nas que traballar, pero non sei onde podo ser máis útil. Sexa onde sexa que estea, tentarei seguir aquel primeiro obxectivo que marcara Manuel Murguía no seu solemne discurso como primeiro Presidente da RAG naquel setembro de 1906: "O obxectivo principal da Academia é a atención á lingua galega". Así que, a colaborar co resto de académicas e académicos en tentar conseguir que a defensa da lingua e a cultura estean entre as prioridades dos sucesivos gobernos, da sociedade galega e da propia Academia, por exemplo. "Non sei se a LIX xoga en Segunda División, como se me ten formulado, ou se se trata de algo aínda máis complexo, e xoga noutra dimensión. Nunha dimensión aínda abondo descoñecida" Fuches escollida polo que representas na Literatura Infantil e Xuvenil galega que, segundo dixeches, reivindicarás no teu discurso de ingreso. Segue a ser necesario explicar que a LIX non é literatura menor? Vaia... en realidade polo que fun escollida non o sei. En todo caso estou, por suposto moi agradecida porque o tomo coma un recoñecemento á literatura que chamamos Infantil e Xuvenil, á LIX, e mesmo á xente do ensino, que tanto labor leva desenvolvido, e segue a desenvolver, pola normalización da nosa lingua. Neste momento non podo dicir moito máis porque me falta ese necesario pouso da reflexión e a experiencia dende o outro lado. En canto a se creo que é necesario insistir nesta reivindicación da LIX, creo que cada vez un chisco menos, pero mentres, poño por caso, esta pregunta se siga a formular, significa que aínda queda moito por reivindicar. E, por poñer un exemplo, nos 35 anos dos premios da crítica, cando menos, nas bases xa aparece contemplado que a LIX entra, pero na realidade, só en dúas ocasións tiveron a ben premiar unha obra xuvenil (1995 e 2012). Mesmo hai que me ten preguntado se me conformo co prestixio acadado na LIX ou me atrevo a dar o salto. Aceptar ese conformo sería dar por feito que a LIX é inferior, que non chega á categoría absoluta de Literatura. Non sei se a LIX xoga en Segunda División, como tamén se me ten formulado, ou se se trata de algo aínda máis complexo, e xoga noutra dimensión. Nunha dimensión aínda abondo descoñecida, malia os esforzos de parte do profesorado de filoloxía ou maxisterio, dos cambios ao convertela en materia obrigatoria en Infantil. Conste que cada vez négana menos porque se coñece máis. Descobren que Risco, Saramago, Rivas… tamén se mergullaron nela… ou xente como Marilar ou Manuel Lorenzo G. que lle dedican a vida á ambos rexistros. "Estou desexando ver a cara de Xosé Neira Vilas cando vexa rematado o filme de Querido Tomás. Ademais, el mesmo fai unha colaboración especial actuando nunha escena e faino cunha naturalidade de profesional" Na actualidade traballas na adaptación ao cinema de Querido Tomás de Neira Vilas, despois da túa experiencia no audiovisual con Dúas Letras. Como vai ese novo proxecto? Xa rematamos a rodaxe e a montaxe, é dicir, os momentos onde me tocou aprender e gozar máis. Agora falta o traballo dos técnicos de son e a música. Ambas cousas moi importantes, tamén. Fáltalle, pois, a roupa que a faga lucir mellor... Refírome á banda sonora, pero iso na non é directamente cousa miña. O certo é que estou desexando ver a cara de Xosé Neira Vilas cando a vexa rematada. Ademais, el mesmo fai unha colaboración especial actuando nunha escena e faino cunha naturalidade de profesional. "A educación pública é o espello real dunha sociedade e non pode ser vulnerable a intereses económicos. Se na escola comezan a pasar frío, se hai máis alumnos por aula… estamos a dar pasos atrás" Con todos os anos de experiencia que contas como mestra, como xulgas a situación actual do ensino en Galicia tras os recortes orzamentarios? As circunstancias foran mudando, chegaramos a un ensino con máis oportunidades para todos, para todas. Os fillos dos traballadores tamén puideron ser arquitectos, enxeñeiros, médicos, científicos, economistas, literatos… Un dereito constitucional!! Unha conquista da democracia que se nos está esvaecendo coma fume de cabicha e que non debemos permitir. A educación ten que ser un patrimonio nacional irrenunciable, non podemos deixar que, como tal, nos sexa arrebatado. A educación pública é o espello real dunha sociedade e non pode ser vulnerable a intereses económicos. Se na escola comezan a pasar frío, se hai máis alumnos por aula… estamos a dar pasos atrás. Á educación non se pode quitar para sacar adiante un país, aínda que eu non quixera verme na pel dos gobernantes hoxe, dos gobernantes honrados, que algún, algunha, haberá… "Pola miña experiencia no ensino, pola oportunidade de visitar outros moitos, sei que non é o castelán o que corre perigo" E en canto á lingua? De que xeito cres que o decreto do plurilingüismo do actual goberno está a afectar ao seu uso nos nenos e nenas? Este tipo de efectos non se ven da noite para a mañá, pero veranse. Camiñamos en zigzag. Pola miña experiencia no ensino, pola oportunidade de visitar outros moitos, sei que non é o castelán o que corre perigo, o que leva labazadas de diglosia a cotío. Eu tamén o sinto como unha lingua que me pertence, non o rexeito; pero estou tranquila, sei que non corre perigo algún, que máis do 80% dos rapaces cos que me teño relacionado nestes últimos anos (refírome a colexios de toda Galicia, incluído o meu instituto), diríxense de maneira espontaneamente a min en castelán. Por suposto que os respecto, os entendo, é o que maman, pero dáme mágoa que a hipocrisía de moitos, de agora (e de antes) deixe morrer as palabras de noso. Para facer medrar unha lingua hai que a falar. Se dende os poderes se dá exemplo, non fan falta leis que as enfronten. Dende logo as linguas non son culpables. Eu agora xa me xubilei, non estou en contacto directo cos rapaces no día a día, pero sigo a crer na forza do profesorado, na súa preocupación por un ensino plural e responsable, e quero crer que serán capaces de conseguir escribir dereito por ringleiras torcidas... "Moitas veces, cando dicimos "isto non o entendería un neno", ten máis que ver coa nosa preguiza (ou incompetencia) para explicarllo ca coa súa incapacidade emotiva ou intelectual para a reflexión" Es unha das autoras galegas de LIX máis premiadas. No 1991 recibiches o Premio Merlín por Dúas bágoas por máquina, un libro sobre un can maltratado por unha familia. O maltrato e o abuso de poder están bastante presentes nas túas obras (Ola, estúpido monstro peludo; A pomba e o degolado, nalgún conto de O neno can...), tratados con realismo e tamén crueza. Sempre dis que non hai necesidade de disfrazarlles as cousas aos nenos. Esa convicción é a que te guía á hora de relatar ese tipo de historias? Xa me gustaría ser quen de mostrar o mundo emocional da infancia, a potencia conmovedora dos seus sentimentos! Moitas veces, cando dicimos "isto non o entendería un neno", ten máis que ver coa nosa preguiza (ou incompetencia) para explicarllo ca coa súa incapacidade emotiva ou intelectual para a reflexión. Creo que, loxicamente, teñen menos experiencias ca nós, pero que sempre hai maneiras de tratar temas, cos que poder atopar un fío que nos comunique moi en serio, mesmo aínda que lles arrinquemos sorrisos. Non se trata de disfrazar nada, a beleza e a profundidade caben na LIX. Cando lle escoito a algún autor, autora, que escribe unicamente libros para adultos, desvelar o que sinte e como se enfronta a unha historia... non noto que o que expresa se diferencie do que sinto eu mesma, cando escribo un relato que se supón para cativos. O mesmo que non hai por que poñer voz falsete para falarlles, tampouco para escribir para eles. Se probamos a contarlles a un neno A morte do Bieito de Fole, poño por caso, asegúroche que os engaiola, dende idades ben temperás, tanto como pode seducir a un adulto. A mirada dun neno, dunha nena, antes os grandes temas, interésame moito. "O mesmo que non hai por que poñer voz falsete para falarlles, tampouco para escribir para eles" En O misterio dos fillos de Lúa, premio Nacional de LIX no 1996, utilizas unha técnica habitual nos teus libros, que é a narración en primeira persoa, poñéndote no lugar do neno ou nena. Isto permíteche, dixeches algunha vez, fuxir da moralina. Pero tampouco hai que ter medo, dis, de que os lectores aprendan algo. Como atopar o equilibrio para que non resulte moralista, pueril...? Botando estas contas... Se eu xa teño uns valores que me foron gravados na pel da alma, por ambiente, educación, lecturas, profesión, soños... non se notarán sen ter que finxir e sentirme atada? A literatura nada sería sen ás, sen liberdade. E unha deontoloxía deberiamos esixírnola sempre en todas as profesións e para calquera idade. Non podemos incitar a un neno ao mal (facelo visible, si) por causa das nosas palabras, pero... a un adulto, si? Pregunto eu... Polo demais, trátase do de sempre: atopar marabillosas historias e contalas ben. A propia LIX, non só galega senón de todo o mundo, foi evolucionando neste sentido. Quero dicir, que a autocensura xa non se leva nos autores e autoras (penso, por exemplo, na forma tan crítica con que Marilar Aleixandre fala da violación en A cabeza de Medusa). Xa non hai preocupación por non ofender aos pais? Nesa historia, ademais, hai unha clara denuncia que Marilar fai de certo tipo de nais e pais aos que lles pesa máis o que dirán ca loitar por rachar con certo tipo de situacións tremendas, como os prexuízos que converten a vítima en verdugo nunha violación ao facer que oculte o pecado coma se fose culpable. Pero ves? Marilar faino con esa porta aberta a esperanza de que esas cousas muden, porque é quen de remexer nas conciencias. Na literatura tamén cabe a denuncia. En relación co anterior, hai temas que se foron incorporando á LIX, e ó resto da literatura, máis tarde, coa propia evolución da sociedade. Falo, por exemplo, da homosexualidade. Segue a haber tabús? Si... aínda que cada pouco menos. Talmente a vida mesma... Ou se se tocan é de maneira moi tímida… "A imaxinación aliméntase da memoria. Creo que quizais teña máis forza calquera situación dramática, calquera problema social se se achega a lupa ata personaxes concretos que o sofren directamente, daquela é máis efectivo para remover conciencias" Nos teus libros, céntraste moito en temas que poden ser un reflexo da vida cotiá de calquera neno ou nena: a familia, a amizade... Pero moitas veces aparece, de fondo, un contexto político e/ou social que lle acaba de dar sentido ao relato: o caciquismo, o desempreho.. Por que queda en segundo plano esa dimensión sociopolítica fronte ao individual, familiar...? Atráeme o extraordinario que pode haber nun día calquera, desposuílo da rutina… Incluso Lezama Lima, ese peregrino inmóbil que dixo: "Aquí estoy en mi sillón, condenado a la quietud, ya peregrino inmóvil para siempre. Mi único carruaje es la imaginación pero no a secas: la mía tiene ojos de lince" e que por razóns de peso — estaba tan groso que foi apodado El Buda de Trocadero— terminou recluído na súa propia casa, aínda que defendía que "a verdadera viaxe é apenas un movemento da imaxinación", en Paradiso, o protagonista (José Cemí) ten asma coma el; aparece unha asistenta que responde á descrición da súa asistenta real, Baldomera… A imaxinación aliméntase da memoria. Creo que quizais teña máis forza calquera situación dramática, calquera problema social se se achega a lupa ata personaxes concretos que o sofren directamente, daquela é máis efectivo para remover conciencias. Tampouco é necesario darlle voltas ao mesmo coma unha nora. Nenos e nenas son máis novos ca nós, pero non menos intelixentes. Non necesitan, nin lles gusta que os empuxen, en todo caso darlles a man. Respecto das relacións familiares, hai varios libros teus que adquiriron especial relevancia. Prohibido casar, papa! foi escollido na lista The White Ravens no 98; como Quen me quere adoptar? no 2006. Varias das túas novelas xiran arredor da vellez e de como esta muda a relación cos nenos e nenas (o avó que enferma...), por exemplo en O estanque dos parrulos pobres, premio Edebé no 95. Que é para ti máis importante salientar sobre os conflitos familiares? Detectalos, remexer conciencias... A literatura tamén é denuncia... A fantasía dáme oportunidade de poder tocar temas duros coma a violencia de xénero, sen ocultar o drama, pero tamén sen traumatizar. En certa medida, en canto contas algo que se instalou antes na túa memoria, xa o fantasías…Pero sobre todo, insisto, a min preocúpame atopar fermosas historias e contalas da maneira máis bonita que poida. Tamén a morte dun ser querido (un familiar ou un animal, moitas veces), está bastante presente, como en Sobrevives ou en Prohibido casar, papá. Se cadra os teus libros axudaron, nese sentido, aos nenos e nenas a afrontar o tema... Tes constatado que fose así, polos teus alumnos por exemplo? Co meu alumnado nunca o comprobei, nunca xamais lles recomendei libros meus, e ben sabe deus, que non foi por falta de ganas de que os lesen, pero como hai outros autores e autoras marabillosos, non hai porque exercer o narcisismo en canto a recomendacións lectoras. Se o fixeron, que sei que si en variadas ocasións, foi pola súa conta. Fóra do meu entorno escolar, si me teñen dito que, poño por caso, O estanque dos parrulos pobres lles serviu de antídoto contra a tristeza pola morte dun avó. Conste que a miña intención cando o escribín só era tentar ser, non só os outros personaxes adultos da historia, senón tamén a nena de seis anos, a protagonista que encara con toda naturalidade a morte dun ser querido. "Cada una das miñas historias naceu dun momento diferente, dunha forza distinta, dunha emoción nova…, ás veces dun momento de dor, imitando a unha ostra cando lle fan unha incisión e ela remata fabricando unha perla" Outra das túas inquedanzas é, segundo parece polos teus libros, o respecto pola diversidade (natural e social). As de mosca para Anxo ten que ver con isto, ou se cadra A lagoa das nenas mudas. Cales son, en xeral, os temas que volven a ti unha e outra vez, case sen que o penses? (Os medos dos nenos poderían ser outro exemplo). Eu, aínda que hoxe véndome, pareza mentira, fun nena unha vez... Trátase de observar o mundo con ollos novos cada día.. Conste que non teño una fórmula máxica. Cada una das miñas historias naceu dun momento diferente, dunha forza distinta, dunha emoción nova…, ás veces dun momento de dor, imitando a unha ostra cando lle fan unha incisión e ela remata fabricando unha perla. "Sempre digo que somos coma o carpinteiro, que para facer unha mesa de madeira precisa a madeira. Se é un bo profesional fará unha mesa forte e bonita, se é un chapuzas faraa feble e ordinaria... pero insisto, en ambos casos precisa a madeira" Dixeches que é difícil emocionar aos lectores contando algo que non te emociona. Que a clave é escribir do que se sabe. A emoción é, dende logo, un dos piares de Dúas letras, ou de O misterio dos fillos de Lúa. Supoño que a túa propia experiencia, foi un apoio fundamental para escribir estas e moitas outras obras, non si? Non fun a primeira en pensalo, nin en dicilo. Italo Calvino en Los libros de los otros di que unha carga de inmediateza vital non se pode simular para escribir unha novela, de certo non se sente. Por suposto. Eu sempre digo que somos coma o carpinteiro, que para facer unha mesa de madeira precisa a madeira. Se é un bo profesional fará unha mesa forte e bonita, se é un chapuzas faraa feble e ordinaria... pero insisto, en ambos casos precisa a madeira. O que acontece ao meu redor, preocúpame, ocúpame, asústame ou emocióname e inflúe no que escribo. Levas publicados máis de trinta libros, moitas veces máis dun ao ano, sen contar as traducións a seis ou sete linguas. Como traballas? Ademais tes moitos e importantes recoñecementos, como o feito de ter sido nomeada candidata ao Astrid Lindgren dúas veces. Sentes recompensando o teu traballo? Si, síntome moi afortunada en recompensas. Van alá máis de 50 libros, máis os que están editados en volumes colectivos… Pero é porque son moi maior, e algún deles ten poucas páxinas, deses que son, ou intentar ser, coma o salpicón de marisco, con todo o rico, pero sen cascas. A recompensa máis grande é cando atopas con lectores, lectoras emocionados, que fan medrar as historias coa súa ollada de luz. Acusouse á RAG de estar afastada da sociedade, aínda que os últimos presidentes fixeron un esforzo para mudar iso. O posicionamento da RAG respecto do decreto do galego é un exemplo. En xeral, consideras que a RAG debe reorientar a súa actividade dalgún xeito? A Academia terá que ir achegándose a sociedade, e a sociedade á Academia, a lingua pertence aos falantes, e por sorte fóra da Academia tamén hai. Pouco a pouco creo que están facendo esforzos por abrir ventás á esa sociedade. Hai anos, por exemplo, aínda existindo a RAG dende o 1906 (ou as Letras Galegas, despois, dende o 1963, como sabemos), a xente, o pobo non sabía da súa existencia, creo que as cousas están a mudar. Conseguir que o pobo que a fala sinta que a Academia o representa, que vela por coidar, manter e enriquecer a lingua de seu , e que esa lingua non lle sexa allea, é importante.


Summary: A Real Academia Galega (RAG) expresou a súa tristeza polo falecemento de Teixeiro, viúva do protagonista do Día das Letras Galegas 2022, Florencio Delgado Gurriarán.

Esta segunda feira tívose coñecemento do pasamento de Celia Teixeiro aos 96 anos de idade. A Real Academia Galega (RAG) expresou a súa tristeza polo falecemento de Teixeiro nunha nota de prensa remitida a Nós Diario. Nela manifestan "o seu pesar polo pasamento de Celia Teixeiro, viúva do protagonista do Día das Letras Galegas 2022, Florencio Delgado Gurriarán". A RAG celebra o "compromiso e coherencia" de Gurriarán e pide á Xunta "novas vías de colaboración" De orixe galega, Celia Teixeiro naceu en Cuernavaca (México). Sendo moi pequena, trasladouse á cidade dos seus proxenitores, pero en 1939 a familia volveu establecerse á outra beira de Atlántico. "Coñeceu Florencio Delgado Gurriarán en Cidade de México, mentres traballaba na zapatería dun tío seu e o escritor e activista cultural se gañaba a vida como representante dunha casa de zapatos", segundo indica a RAG. Homenaxe a Gurriarán Coincidindo co falecemento de Celia Teixeiro, esta segunda feira inaugurouse na Biblioteca Pública da Coruña Miguel González Garcés a mostra itinerante Compromiso na distancia, dedicada a Florencio Delgado Gurriarán. A exposición fai a súa terceira parada na Coruña para percorrer a vida e obra do autor con fotografías orixinais do arquivo familiar, en branco e negro modificas con técnicas de coloración dixital, e cun texto central e documentación de Héctor Cajaraville, con pezas baseadas no libro publicado por Xerais Florencio Delgado Gurriarán. Emotiva homenaxe a Florencio Delgado Gurriarán en Córgomo, a súa aldea natal Após esta parada, a mostra, que poderá verse na Coruña até o 9 de xullo, seguirá a súa itinerancia ao longo do ano por varios centros da Rede de Bibliotecas Públicas da Galiza e dos concellos da Rede de Dinamización Lingüística, concretamente por Chantada, Vigo, Ourense, O Barco de Valdeorras, Lugo, Pontevedra e Celanova.