Summary: Roberto García, de Unións Agrarias, parte da certeza de que a pandemia evidenciou o carácter estratéxico do sector primario e repasa as principais eivas que dificultan o seu desenvolvemento, mais tamén as súas fortalezas e liderado en calidade.

A crise da Covid-19 conseguiu evidenciar o carácter estratéxico do sector agrario. Ninguén debe dubidar hoxe da importante función que realiza e ninguén debe dubidar que pór en risco a agricultura e a gandaría dun país é pór en risco o propio país. Para que isto non ocorra é preciso manter forte e estábel o sector primario impedindo os recortes temerarios das administracións nas axudas contra o abandono do mesmo rural, que poidan pór en perigo a nosa despensa. No ámbito da comercialización hai que erradicar o uso de excedentes de produción como arma comercial para gañar cota de mercado –como ocorre no lácteo ou no cárnico– mediante as vendas a perdas e o uso da produción como reclamo publicitario. E tamén as campañas de contrainformación absolutamente frívolas como as que vimos de vivir referidas ás explotacións de vacún e o consumo de carne. Nas semanas previas á crise da Covid-19 os produtores mobilizámonos para facer visíbel que sen prezos xustos é moi difícil para un gran número de explotacións agrarias ser sostíbeis; entendida a sustentabilidade na súa tripla dimensión económica, social e ambiental. Por iso insistimos en darlle o maior percorrido normativo posíbel á Lei de Cadea, para que se poida achegar unha formación xusta de prezos entre todos os elos (produción, industria, distribución). A realidade é que hoxe, ano e medio despois, o impacto da caída do consumo no canal Horeca pola baixa do turismo e a falta de políticas efectivas de impulso segue pasando unha dura factura ás rendas das granxas. "Os produtores mobilizámonos para facer visíbel que sen prezos xustos é moi difícil para un gran número de explotacións agrarias ser sostíbeis" Na Galiza, o 87% do territorio é considerado rural, ademais temos máis da metade dos núcleos de poboación de toda España. Neste 87% de territorio rural vive apenas unha cuarta parte da poboación total sobre a que recae a xestión dun territorio cada vez máis abandonado e despoboado. Desde a integración na Unión Europea, a redución da actividade no medio rural galego foi de case o 90%: de 415.100 ocupados en 1985 a 45.600 en 2015. Así, Galiza rexistrou unha desagrarización tardía pero abrupta, ao concentrarse en seis décadas unha caída do emprego agrario que nos países máis desenvolvidos fora graduando ao longo dun século e medio ou dous séculos. Esta evolución tivo dúas consecuencias, forte diminución e crecente envellecemento da poboación rural, á vez que se mantén a acusada dispersión do hábitat e a desvinculación da maioría da poboación rural e dos propietarios das terras da explotación e xestión das superficies. Así, hai que destacar das case tres millóns de hectáreas con que conta Galiza, a SAU (cultivos e pastos) limítase a 621.600 has, 21,0% do territorio; a metade tanto da media da UE-28 (40,0%) como da de España (45,9%). Con este marco podemos afirmar que na Galiza temos un grave problema: a metade do territorio corresponde a terras abandonadas ou a monte arborizado sen unha adecuada xestión silvícola. Pero ademais, a ausencia de ordenación dos usos do chan favoreceu dous fenómenos adicionais, a forestación ilegal de terras agrarias, moitas veces na proximidade dos núcleos de poboación e a construción desordenada de novas casas e instalacións empresariais, con frecuencia no medio ou na proximidade dos terreos forestais. "A ausencia de ordenación dos usos do chan favoreceu a forestación ilegal de terras agrarias" Un panorama que acelera un factor de alarma como é a reiteración, cada 10 anos aproximadamente, de incendios forestais catastróficos. As árbores foron avanzando cara aos núcleos de poboación (na maioría das áreas rurais); á vez que as casas e instalacións empresariais avanzaban cara ao monte. Necesitamos corrixir determinados factores estruturais como cambios nos usos da terra e na ordenación do territorio. A nova iniciativa normativa presentada polo Goberno galego pode servir de punto de partida, pero estará moi condicionada polo desenvolvemento que dela se faga e sobre todo calidade da oferta para os arrendatarios e dos incentivos fiscais e económicos para os propietarios. Pero se hai un eixo tractor para o sector primario e para a súa sustentabilidade ese é o que constitúe o plan de investimentos contidos na Política Agrícola Común (PAC). A negociación en Europa logrou que o Estado español mantivese o nivel de axudas a percibir, arredor de 47.000 millóns de euros até o ano 2047, dos que á Galiza lle corresponderían uns 2.400 millóns de euros. Do paquete normativo vai traer moitas complicacións os capítulos referidos á loita contra do cambio climático que se concretan nos chamados Ecoesquemas. Estas novas exixencias medioambientais para os produtores van condicionar o 20% das axudas que veñan da UA sen que os agricultores e gandeiros reciban compensacións adicionais pola modificación dos sistemas de fertilizantes, rotación de cultivos etc. "Galiza está á cola dos prezos que perciben as explotacións do vello continente" Un dos temas chave no reparto dos fondos vai estar condicionado pola morfoloxía das propias axudas, nas que se recoñece, por fin, unha limitación de máximos en 60.000 euros por perceptor e ano de cara a capilarizar o máis posíbel o orzamento. Outro elemento que marcará o futuro da PAC é a definición da propia figura do agricultor activo, e non só propietario de terras, como aquel que desenvolve unha actividade económica efectiva e contrastábel. Un factor chave no mantemento de actividade agraria e gandeira é o descontrol na fixación dunha política efectiva contra o crecemento das mandas de fauna salvaxe, que está provocando o abandono efectivo da actividade agraria na Galiza. Non hai unhas estatísticas fiábeis que dimensionen o problema nin unha folla de ruta para afrontar a súa solución e fixar así unha nova Lei de Caza, que permita xestionar adecuadamente as poboacións de xabaril para que non haxa máis animais dos que o medio natural pode manter, evitando os graves problemas de perdas de colleitas, accidentes de tráfico e risco para a sanidade animal. Factores que inciden nos custos de produción das explotacións de leite que se ven condicionadas na alimentación pola dependencia dos pensos. "No plano social é evidente o proceso de desertización demográfica" Galiza, novena rexión produtora da UE e líder en calidade de súa materia prima, está á cola dos prezos que perciben as explotacións do vello continente. Galiza debería recibir ao redor de 100 millóns de euros a maiores de comparar coas medias de cotizacións do leite, dato que se dispara fronte a países excedentarios como Holanda, Alemaña, Dinamarca ou Francia. En España as granxas galegas percibiron unha media de 1,3 céntimos de euro menos –2,1 por baixo se excluímos a comunidade da ecuación–, o que supoñen 32,5 millóns, a catro mil euros por explotación. Esta contía dispararíase a 10.279 euros por baixo en comparación co nivel de prezos rexistrado en Asturias, 3,2 céntimos por litro superior. No plano social é evidente o proceso constante da desertización demográfica e o envellecemento, por iso é preciso apostar pola calidade de vida a través da creación de emprego e a posta en marcha de servizos e dotacións. O actual funcionamento deficiente e a escasa oferta de servizos públicos no medio rural está consolidando unha Galiza de dúas velocidades. Temas como o acceso a unha sanidade con presenza de especialidades médicas, o transporte adaptado á realidade xeográfica e demográfica, as novas tecnoloxías como a banda ancha ou a telefonía móbil, ou até a posibilidade de acceso a cultura son claros expoñentes da realidade deficitaria do medio rural. "O actual funcionamento deficiente e a escasa oferta de servizos públicos no medio rural está consolidando unha Galiza de dúas velocidades" No rural galego estase producindo unha forte contestación a novos parques eólicos porque moitas das novas propostas desprázanse da cima dos montes cara a terras agrarias, ou cara a zonas próximas a explotacións, vivendas e núcleos de poboación. Por outra banda, os novos proxectos chegan sen un modelo axeitado de transvase de rendas da enerxía eólica ás zonas onde se instalan os parques. A actual fórmula de adxudicación baseada en poxas a nivel nacional, herdada do Goberno do PP de 2013, foi un paso atrás a respecto do anterior sistema de concursos a nivel autonómico, que posibilitaba obrigar ás adxudicatarias a desenvolver plans industriais e emprego rural. Para entender da alarma social creada pola explosión de proxectos eólicos, hai que ter en conta que os cambios da cualificación urbanística dos terreos afectados limitan a actividade produtiva sen que haxa compensación e que non existe unha negociación económica real polo valor dos terreos que implica a declaración de Utilidade Pública e a posibilidade de expropiarlles os terreos aos propietarios.


Summary: Se ben é certo que o 90% das persoas residentes que deron positivo atópanse sen síntomas da Covid-19, máis de 20 usuarios permanecen ingresados no Hospital Universitario de Lugo (HULA), algúns deles na UCI. En termos globais os contaxios abeiran o 80% das prazas que están ocupadas.

Os datos achegados desde a Consellaría de Política Social confirman 142 contaxios entre as persoas usuarias e 24 entre o persoal da residencia DomusVi Lugo, en Outeiro de Rei. Nas últimas horas rexistrouse a morte dun usuario, polo que se duplica a cifra de falecidos. Malia que 90% dos residentes atópanse asintomáticos, máis de 20 usuarios permanecen ingresados no Hospital Universitario de Lugo (HULA), algúns deles na Unidade de Coidados Intensivos. Ao tempo, a cifra de positivos no centro aproxímase a 80% das 184 prazas ocupadas. A porcentaxe de contaxios non lle sorprende a Sonia Jalda. A presidenta de Traballadoras das Residencias da Galiza (Trega) xa advertira nas páxinas de Nós Diario o pasado 5 de setembro que de non producirse de maneira inmediata "a intervención do centro de maiores de Outeiro de Rei" acontecería "o mesmo que en Aldán (Cangas) ou O Barreiro (Vigo)", en referencia a dúas residencias do mesmo grupo cun elevado numero de usuarios mortos coa Covid-19. Jalda responsabiliza do acontecido no xeriátrico de Outeiro de Rei "á falla de persoal, de equipas de protección individual axeitadas e de profesionais formados. A empresa non dota o persoal do material de protección adecuado, non realiza as probas PCR necesarias e incumpre as ratios de persoal esixidas pola normativa". Persoal insuficiente A insuficiencia de persoal é tamén denunciada polos familiares dos usuarios. A este respecto, o irmán dun residente que quere manter o anonimato sinala, en conversa con Nós Diario, que "están moi xustos de persoal". "Eu non teño máis que boas palabras para os traballadores, que fan máis do que poden, pero dúas ou tres persoas non poden atender andares con 50 residentes, como observei nas miñas visitas habituais á residencia", salienta, "ademais estamos falando dunha xente que require atención, que hai darlles de comer, lavalos, levantalos e moitas veces con tan poucos medios resulta imposíbel". Esta persoa destaca que a de Outeiro de Rei "é a residencia coas tarifas máis elevadas da contorna, onde é case imposíbel atopar praza por menos de 1.500 euros". "A situación é xa insostíbel nos dous últimos días, até o punto de que na terza feira non se puxeron en contacto con nós por ningún medio para comunicarnos o estado do noso irmán", sinala un familiar. As familias dos residentes quéixanse da falla de transparencia na xestión da pandemia. Neste sentido, critican que DomusVi, cando aparecen os primeiros casos, ligase directamente cos responsábeis legais dos residentes mais a medida que a doenza avanzaba polo centro comezase a limitar a información. "Pero a situación é xa insostíbel nos dous últimos días, até o punto de que na terza feira non se puxeron en contacto con nós por ningún medio para comunicarnos o estado do noso irmán e só a última hora, despois de insistir telefonicamente, nos confirmaron que é positivo", sinala outro familiar a Nós Diario, quen confirmou casos semellantes con parentes doutros usuarios. "As cousas comezaron a empeorar desde que DomusVi se fixo cargo da xestión da residencia", comenta o neto doutro residente que desexa gardar a súa identidade. "Empeorou a comida, a alimentación e a atención", apunta así un extremo que tamén é confirmado pola veciñanza de Outeiro de Rei, actualmente moi preocupada pola evolución da pandemia e pola ausencia de resposta dos poderes públicos. DomusVi volveuno facer A residencia de DomusVi de Outeiro de Rei é o centro de maiores con máis capacidade das comarcas de Lugo. O xeriátrico dispón de 192 prazas, 37 delas concertadas, e está instalado no inmóbel dun antigo hotel coñecido como Carlos IV. Ao longo de moito tempo, considerouse como unha residencia modélica, mais a calidade asistencial decaeu desde que se fixo cargo da mesma a multinacional DomusVi. DomusVi, o primeiro operador de centros de maiores da Galiza e do Estado, concentrou o groso das mortes producidas nas residencias galegas durante a primeira vaga da pandemia, significándose pola alta letalidade dos seus xeriátricos de San Lázaro en Compostela, Aldán en Cangas e O Barreiro en Vigo. Agora, o portavoz da Federación REDE, Paulino Campos demanda á Xunta da Galiza a intervención de todas as residencias de DomusVi e da Fundación San Rosendo para parar a traxedia. A de Outeiro de Rei está intervida desde a tarde da terza feira. A residencia do Incio suma 18 mortes O centro de maiores da Fundación San Rosendo no Incio atópase á cabeza no número de mortes das residencias galegas nesta segunda vaga do coronavirus. Segundo os datos achegados desde a Consellaría de Política Social, este xeriátrico suma 78 positivos entre os usuarios e 30 entre os traballadores. Faleceron 18 persoas desde o comezo deste gromo, que os responsábeis do centro asocian a un traballador contaxiado. O xeriátrico do Incio atópase intervido desde o 20 de agosto, cando a Xunta da Galiza se fixo cargo da xestión diante da incapacidade da titular para facer fronte á pandemia. O número de contaxios segue estábel neste centro, onde na última xornada cinco traballadores curaron e outros dous pasaron a engrosar a lista de doentes. O número de contaxios segue estábel neste centro, onde na última xornada cinco traballadores curaron e outros dous pasaron a engrosar a lista de doentes. Neste sentido, o Goberno galego aínda non deu unha data para devolver o control da residencia á Fundación San Rosendo, cubrindo actualmente os postos dos traballadores e traballadoras enfermos con persoal da Consellaría da Política Social e do Servizo Galego de Saúde. O xeriátrico do grupo Orpea en Culleredo e o centro de DomusVi en Lalín sitúanse por detrás das residencias de Outeiro de Rei e do Incio en número de positivos, sumando 29 e 4 usuarios contaxiados, respectivamente. Os centros de discapacidade da Consellaría de Política Social son outro punto quente da pandemia. Así, desde a Xunta da Galiza confirman 11 positivos nas súas instalacións de Oleiros, seis máis que na xornada de onte. Ao tempo, o Goberno galego segue con preocupación a evolución da doenza nos centros de menores, moi particularmente diante do escenario creado polo comezo do curso escolar. Nesta liña, os traballadores dos mesmos urxen á Administración a extremar as precaucións, realizando probas PCR entre o cadro de persoal e os usuarios.


Summary: Reclama que o financiamento do Estado pase pola aprobación de impostos as grandes fortunas, grandes empresas ou a nacionalización de sectores coma o enerxético.

O vindeiro 10 de abril, baixo o lema #QueEscoiten, a Confederación Intersindical Galega convocou unha cazolada ás 12 horas para protestar ante as medidas en materia de emprego aprobadas polo Executivo estatal. Para o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, a decisión do Goberno estatal de paralizar a actividade económica foi mudando de postura durante os últimos días. O cese, anunciado o pasado sábado polo presidente do Executivo estatal e apoiado pola Xunta da Galiza, foi matizado despois da aprobación do real decreto que o regula. "Abriuse a man a que se reactive a actividade en sectores ou empresas que non tiñan inicialmente esa consideración de esenciais", afirma Carril. Alén da industria electrointensiva, caso de Alcoa, o Ministerio da Industria especificou outra excepción para "as persoas traballadoras das actividades de importación e exportación". Unha decisión "inadmisíbel" para o secretario xeral do sindicato, pois non se refire estritamente a bens esenciais ou alimentos "colocándose no centro a taxa de ganancia do capital". A central sindical tamén cualificou de "grave e inxusto" o desvío de fondos destinados á Formación Profesionais ou a alimentar os plans de pensión para financiar prestacións ou subsidios. "Do que se trata é que fagas uso deses cartos, se estás nesa circunstancia, para pagarte a ti mesmo", censura Carril, para quen os cartos destínanse así a compensar a diminución de ingresos causada polo cese de actividade ou o desemprego. A solución, segundo o secretario xeral, pasa por "modificar a carga fiscal para as grandes empresas, as grandes fortunas ou a través da intervención pública de sectores estratéxicos da economía, hoxe en mans privadas, para financiar medidas extraordinarias de acordo cos principios de igualdade e progresividade". Actuación do Goberno galego O secretario xeral dacentral nacionalista lembra a responsabilidade da Xunta da Galiza na carencia en persoal e medios de protección na sanidade pública ou na rede de residencias de maiores. A CIG censura que a Xunta asumise a xestión da sanidade privada, que considera "infrautilizada" ao tempo que anuncia a instalación de hospitais de campaña en urbes galegas. Carril valora que o Goberno galego renunciou a exercer as súas competencias cando amosou a súa conformidade "coa suspensión do autogoberno decretada polo Executivo español".


Summary: A plataforma chama a sociedade galega a realizar protestos contra a aplicación dun artigo que liquida o autogoberno de Catalunya.

Nova mobilización da Plataforma Galiza con Catalunya, convocada sob o lema "Contra o golpe de estado do 155" e coas palabras de orde "Independencia, Democracia, Liberdade". Desta volta trátase de concentracións en cidades e vilas do país: Compostela. Praza do Toural, 20 h. Lugo. Subdelegación do Goberno, 20 h. Pontevedra. Praza da Peregrina, 20 h. Ferrol. Praza Amada García, 20 h. Cangas. Concello, 19 h. Vilagarcía. Praza de Galiza, 20 h. A Coruña. Subdelegaciókn do Goberno, 20 h. Ourense. Subdelegación do Goberno, 20 h Vigo. Farola de Urzáiz, 20 h. Viveiro. Concello, 20 h Ribadeo, 20 h


Summary: A MNL considera os milleiros de persoas que se manifestaron o 17M como máis un exemplo de que a sociedade demanda "máis pasos a prol" do idioma do país. Marcos Maceira tamén lembrou a Alonso Montero que ten a obriga de "manterse firme con quen anda a patadas co noso idioma".

O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística (MNL) Marcos Maceira pediu a Núñez Feijóo que tomase nota do éxito das mobilizacións do 17 de maio a prol do idioma galego. "Un presidente que despreza a lingua da súa nación, despreza a súa nación. A lingua une, quen a nega e a persigue separa e divide", afirmou Maceira, que animou Feijóo a "sumarse a maré humana que mantén viva a lingua galega, que quere dignidade e futuro para o seu país e que retorne como mínimo á legalidade, á promoción e normalización da lingua galega e da identidade de Galiza." Resposta a Anxo Lorenzo e Alonso Montero Respecto as declaracións do secretario xeral de Cultura, Anxo Varela, acusando á plataforma Queremos Galego de xerar un conflito que non existe, Maceiras foi contundente: "vergoñentas, propias de quen despreza a lingua e a cultura galega, mais non sorprendentes vindo de quen promoveu o decretazo que converte Galiza no único territorio onde está prohibo impartir en galego determinadas materias na lingua propia". E no que atinxe ás palabras de Xesús Alonso Montero, presidente da RAG, sobre a situación do galego, Maceira animouno a posicionarse claramente e dunha vez a favor da nosa lingua tal e como lle corresponde por encabezar unha institución que existe na medida en que existe a lingua galega. "O presidente da RAG ten a obriga institucional de manterse firme con quen anda a patadas co noso idioma".


Summary: A xuntanza do comité de empresa de Alcoa de San Cibrao (Cervo) e a dirección da compañía non aclarou gran cousa aos traballadores. "Manteñen o mesmo", sinalou o comité, quen tamén se reuniu con alcaldes da Mariña e obtiveron o seu apoio.

"[A cúpula da empresa] mantén o mesmo. Non poñen enriba da mesa o peche, de momento, pero case", explicou o presidente do comité de emprensa, Xosé Paleo, segundo Europa Press, "fala de risco". Á reunión tamén asistiu, por videoconferencia, o presidente de Alcoa no Estado e o responsábel de enerxía. Paleo considera positivos os pasos que está a dar o Goberno central mais, ao seu ver, non son abondo. O Real Decreto e o estatuto de electrointensividade son os dous principais movementos do Executivo de Sánchez. Cada sindicato do comité de empresa -que se verá con partidos políticos- presentará alegacións a este último. Mais as mobilizacións dos traballadores e traballadoras van máis alá da factoría. O comité visitou dez alcaldes da bisbarra e obtivo apoio para as súas revindicacións. Así, os rexedores e rexedoras de Alfoz, Barreiros, Burela, Cervo, Foz, Lourenzá, Ribadeo, O Valadouro, Viveiro e Xove súmanse aos empregados da fábrica de aluminio. Segundo a súa representación, os primeiros edís da Mariña están preocupados pola situación e, en vista do que acontece na Coruña e Avilés, toman en serio as advertencias das traballadoras e traballadores. O comité de empresa estuda as próximas accións mobilizadoras a adoptar.


Summary: Nun segundo accidente laboral un obreiro de Navantia Ferrol precipitouse ao baleiro desde unha altura duns sete metros namentres traballaba nun buque

Dous accidentes laborais rexistráronse nas últimas horas na Coruña e Ferrolterra. Na central térmica que Gas Natural Fenosa ten en Sabón (Arteixo), G.R.L., un obreiro de 30 anos, morreu após precipitarse desde unha altura duns cinco metros, segundo os datos que achegan fontes de Protección civil. O operario traballaba para unha empresa auxiliar na central térmica e atopábase realizando unhas tarefas de desmontaxe. En Navantia Ferrol, un obreiro do cadro de persoal principal da empresa sufriu o segundo accidente laboral desta quinta feira ao se precipitar desde unha altura de sete metros, desde un dos ascensores do megabuque para Australia que se constrúe neste estaleiro. Foi transladado nunha ambulancia medicalizada até o complexo hospitalario Arquitecto Marcide e, segundo sinalan desde o comité de empresa, ficou consciente malia a caída.


Summary: Un 80,4% das e dos cataláns son favorábeis á convocatoria dun referendo acordado entre a Generalitat e a Moncloa para votar sobre a independencia de Catalunya. Un 15,4% son contrarios e o 4,2% non sabe ou non resposta.

Pedro Sánchez, presidente do Goberno español, vén de emprazar as forzas independentistas catalás a facerlle chegar unha proposta que reúna, cando menos, o 75% do Parlament e así poder abordar a situación política que vive Catalunya. Este domingo o diario en papel Ara publica unha enquisa elaborada polo Institut Opinometre que demostra que se superaría ese 75% de apoio. E é que segundo a sondaxe realizada polo xornal, "80,4% dos cataláns amósanse favorábeis á convocatoria dun referendo acordado entre a Generalitat e a Moncloa para votar sobre a independencia de Catalunya". O referendo concita o apoio do 97% do independentismo e de 61% das persoas que se opoñen á independencia, segunda este estudo. Aínda que a dirección do PSC é contraria ao referendo sobre a autodeterminación, 71% de quen se decantou polos socialdemócratas o 21-D están de acordo co referendo pactado. Opóñense de maneira maioritaria as persoas votantes de PP e C's, aínda que 24% de quen apoiou o partido laranxa, opta pola consulta. Na anterior enquisa que publicara Ara en setembro de 2017 –co 1-O no horizonte– as persoas partidarias do referendo chegaban a 70%, aínda que, tal e como advirte o xornal, a pregunta non era exactamente a mesma, pois non especificaba que a consulta debía ser pactada co Estado. O barómetro do Centro de Estudos de Opinión de xullo de 2018 –o último que preguntou polo referendo– recollía un apoio do 71%, mais "sondaxes publicadas nos últimos anos por outros medios de comunicación xa asumiron noutras ocasións que esta porcentaxe podería achegarse ao 80%", sinala Ara. Contra a represión Tamén supera o consenso do 75% apuntado por Pedro Sánchez o rexeitamento á represión das e dos líderes políticos e a unha nova intervención da Generalitat por parte de Madrid. Practicamente 8 de cada 10 persoas son contrarias á prisión provisional das presas e presos políticos e unha porcentaxe semellante oponse tamén a que xulguen as persoas impulsoras do referendo do 1-O por rebelión. En canto ao Tribunal Supremo, que é quen instruíu a causa contra as presas e presos políticos, 63% das persoas enquisadas cre que foi parcial e un 25% considera que actuou de maneira correcta. Aliás, a enquisa de Ara sinala que só o 20% da poboación referendaría a constitución española nos seus termos actuais. E os resultados? De celebrarse un referendo, segundo a enquisa, o si á independencia acadaría o 47,7% do apoio. Curiosamente, nas eleccións do 27 de setembro de 2016, a coalición Junts Pel Si e a CUP sumaran o 47,7% dos votos, e o 21 de decembro de 2017 a suma fora do 47,5% das papeletas. O 36% votaría en contra da independencia; o 5,6% votaría nulo ou en branco e o 10,7% non decidiu o seu voto ou non contesta. Segundo os resultados desta enquisa, entre quen votaría que si (47,7%) un 38,4% cre que a vía principal é a da unilateralidade e o 51,8% considera que debe insistirse na negociación e na presión política para poder facer o referendo. Só un 4% optaría por renunciar á consulta e negociar máis autogoberno. Protestas contra o Consello de Ministras O estudo é publicado cando resta menos dunha semana para que o Consello de Ministras se reúna en Barcelona. Precisamente, Òmnium Cultural convocou un "Consello Popular de Ministros" para esta sexta feira 21 de decembro perante a Estación de Franza de Barcelona, perto de onde terá lugar a xuntanza do Goberno español. A entidade cultural chama á mobilización contra a presenza do executivo de Sánchez en Catalunya. Aliás, entre outras protestas contra a presenza do Goberno da Moncloa en Catalunya está a greve de dúas horas convocada pola Intersindical CSC; unha marcha lenta de vehículos para colapsar a cidade proposta pola ANC e accións por concretar que desenvolverán os CDR.


Summary: Partido desputado no que os cataláns tiveron maior acerto.

O Lugo caeu perante o Girona (1-3), nunha derrota na que tiveron a ver os erros cometidos polos lucences na defensa. Un partido desputado, intenso por momentos e moito máis aberto do que pode dar a entender o resultado final. No minuto 6 do encontro había empae a un, o que permite facerse unha idea do enchufadas que saíron ambas as dúas equipas en Montilivi. No minuto catro adiantábase o Girona, que colleu descolocada a defensa lucense, cun tanto de Borja. Reaccionou moi rápido o CD Lugo, que dous minutos despois empataba grazas a un testarazo de Carlos Hernández. Partido aberto, coas dúas equipas procurando o control e as súas oportunidades. Porén, un novo erro defensivo era aproveitado polo Girona para marcar o segundo gol. Na segunda metade o Girona saiu intentando controlar o ritmo do partido e co Lugo decidido a procurar o empate. Os lucenses non tiña éxito e se ben se foron facendo co dominio do partido, non eran quen de chegar con perigo e de materializar ese control. Xa fóra de tempo, o Girona marcaba o terceiro gol, consumando a súa cuarta vitoria consecutiva. Ficha técnica Girona (3): René; Coris (Cifuentes, m.84), Pablo Marí, Alcalá, Ramalho, Aday; Pere Pons, Portu, Granell, Borja García (Rubén Alcaraz, m.80); e Longo (Cristian Herrera, m.89). Lugo (1): José Juan; Calavera, Carlos Hernández, Marcelo, Manu; Pedraza (Caballero, m.70), Sergio Gil, Pitu, Campillo (Yelko Pino, m.76); Iriome (Perea, m.76); e Joselu. Goles: 1-0, m.4: Borja. 1-1, m.6: Carlos Hernández. 2-1, m.35: Borja García. 3-1, m.93: Rubén Alcaraz.


Summary: A finais deste mes decorrerá en Compostela un cumio de cargos municipais para artellar a estratexia cara aos comicios de 2023.

O BNG iniciará a preparación das eleccións locais coa convocatoria dun cumio de cargos municipais que terá lugar a finais do presente mes en Compostela. Este encontro contará coa participación de alcaldesas, alcaldes e concelleiros para mobilizar a organización cara ás eleccións e trazar as liñas de estratexia durante os comicios, xa que, en palabras da responsábel de política municipal da Executiva nacional, Carme da Silva, o Bloque é "a referencia do cambio real". Durante o cumio abordarase a preparación da estratexia electoral no contexto de crise após a pandemia e a actual suba de prezos. Neste senso, analizarase a actualización das propostas programáticas no actual contexto de crise. Pontón ve nas municipais o primeiro paso para abrir un tempo novo na Galiza Construír "outra Galiza posíbel" Por outra parte, Da Silva explicou que o obxectivo do BNG é "avanzar" en todo o país, "tendo como carta de presentación o aval dos municipios nacionalistas". Aliás, a integrante do Goberno local de Pontevedra afirmou que os concellos gobernados pola súa formación levan anos "demostrando que hai un proxecto ilusionante e transformador". "Afrontamos estes comicios desde o optimismo e co reto de aumentar a representación en todos os municipios", apuntou. Por último, Carme da Silva veu estes comicios como unha oportunidade para comezar "un tempo novo e superar as políticas do PP", ao tempo que asegurou que desde o BNG seguirán co seu traballo para "construír esoutra Galiza posíbel", unha Galiza "en grande".


Summary: Daríase o paradoxo de que a propia actividade electoral contribuiría a elevar os contaxios. A abstención dispararíase con seguridade; o medo dos membros das mesas a contaxios podería causar desobediencias masivas. O exercicio do dereito de sufraxio veríase tan condicionado que moi probablemente o resultado da votación tornaría distorsionado e carecería da necesaria lexitimidade

Serei claro: a suspensión das eleccións galegas (e con máis razón, das bascas, onde xa hai medidas de confinamento colectivo) será unha das consecuencias inevitables que terá a evolución da epidemia de coronavirus no noso país durante os vindeiros días. Se a convocatoria das eleccións foi iniciativa de Urkullu que Feijoo seguiu inmediatamente, tamén na suspensión os galegos constituiremos unha joint venture cos irmáns bascos.Durante o vindeiro mes, os poderes públicos (todos, desde Moncloa até o último concello) estarán absorbidos na resposta a unha crise sanitaria sen precedentes coñecidosTendo en conta como se comporta o virus (permanece asintomático no corpo durante varios días, durante os cales as persoas portadoras transmíteno con moita facilidade), o incremento exponencial dos casos producirase da mesma maneira que en China, Italia, Irán ou Franza.Durante o vindeiro mes, os poderes públicos (todos, desde Moncloa até o último concello) estarán absorbidos na resposta a unha crise sanitaria sen precedentes coñecidos. Pola súa parte, para reducir a probabilidade de contaxio, a poboación –e en especial a poboación máis vulnerable–, deberá someterse, voluntariamente ou por disposición das autoridades, a un réxime de confinamento domiciliario. A nosa vida cotidiana verase necesariamente alterada.O pico da epidemia producirase con toda probabilidade a partir da primeira semana de abril. Tendo en conta o número de persoas de avanzada idade no noso país, coas súas rutinas de Sintrom, misa e partida na taberna, cabe esperar unha ampla incidencia da epidemia.Se estas previsións son realistas –que o son–, non ten sentido facer campaña a partir do día 20 de marzo, mantela 15 días, e votar o día 5Daríase o paradoxo de que a propia actividade electoral contribuiría a elevar os contaxios. A abstención dispararíase con seguridade; o medo dos membros das mesas a contaxios podería causar desobediencias masivas Daríase o paradoxo de que a propia actividade electoral contribuiría a elevar os contaxios. A abstención dispararíase con seguridade (vaino facer nas vindeiras eleccións locais francesas, segundo as sondaxes previas). O medo dos membros das mesas a contaxios podería causar desobediencias masivas a comparecer ás 8:00 da mañán do día 5 nos colexios electorais. É demasiado tarde para votar masivamente por correo, e non hai previsión de montar en tan curto espazo un sistema de voto electrónico fiable. En definitiva: o exercicio do dereito de sufraxio veríase tan condicionado por unha serie de factores, que moi probablemente o resultado da votación tornaría tan distorsionado que carecería da necesaria lexitimidade política democrática.Así as cousas, considero que a única resposta responsable dos poderes públicos –tanto do punto de vista sanitario como democrático– é a suspensión dos procesos electorais previstos.O exercicio do dereito de sufraxio veríase tan condicionado que moi probablemente o resultado da votación tornaría distorsionado e carecería da necesaria lexitimidade A partir de aquí, suscítase o problema de como parar un proceso electoral en marcha. Porque, efectivamente, non hai precedentes en España. A Lei Orgánica Electoral Xeral (LOREX) non prevé nada ao respecto, agás a suspensión dunha votación puntual nalgunha mesa, por causa de forza maior, baixo a decisión da pesoa que a presida. Non cabería utilizar tampouco o Real Decreto-Lei para modificar a LOREX urxentemente, por prohibilo expresamente a Constitución no artigo 86.1.Ao meu xuízo, a solución ao problema da falta de habilitación legal expresa debe darse desde o uso das potestades extraordinarias que habilitan os estados excepcionais previstos polo artigo 116 da Constitución, desenvolvidos pola Lei Orgánica 4/1981, de estados de alarma, excepción e cerco.En concreto, o Real Decreto que aprobe o Consello de Ministros para declarar o estado de alarma por causa da crise sanitaria epidémica do coronavirus, deberá concretar, entre as medidas adoptadas, a de suspender durante quince días os prazos electorais desde o momento de entrada en vigor deste Real Decreto. Ao meu xuízo, a solución ao problema da falta de habilitación legal expresa debe darse desde o uso das potestades extraordinarias que habilitan os estados excepcionais previstos polo artigo 116 da ConstituciónEn función da duración da epidemia, este prazo de suspensión será prorrogado con autorización expresa polo Congreso de los Diputados, que neste caso poderá establecer o alcance e as condicións vixentes durante a prórroga. Coido que esta sería a alternativa xuridicamente idónea, necesaria e proporcional para facer valer o vello brocardo "Salus publica, suprema Lex". Trátase dunha solución máis pertinente, ao meu entender, que a utilización da Lei 33/2011, xeral de saúde pública, lei de rango ordinario, e da Lei Orgánica 3/1986, de 14 de abril, de Medidas Especiais en Materia de Saúde Pública, que habilita potestades de adopción de medidas de policía destinadas ás autoridades sanitarias, sendo esta unha cuestión de natureza distinta, ainda que xustificada por unha emerxencia sanitaria.Este é tamén, entendo, o enfoque da asesoría xurídica xeral da Xunta de Galicia, que por boca do Presidente da Xunta expresou onte o criterio de que a competencia para paralisar as eleccións galegas e bascas non é nin da Xunta electoral central, nin da Xunta electoral de Galicia: é unha potestade que recae exclusivamente no Goberno central, pois só él pode declarar os estados extraordinarios que limitan o exercicio de dereitos fundamentais, determinando o seu alcance e contido. Concordo plenamente con este criterio.


Summary: Tras unha primeira retirada en 1987 Rajoy foino case todo no PP e no Goberno de España, un prolongadísimo percorrido que a sentenza do caso Gürtel vén de dinamitar. Antes do discurso da despedida Rajoy tivo tempo para volver desprestixiar o mecanismo da moción de censura, negar a corrupción e atribuírse a "disolución" de ETA Feijóo evidencia as súas vitorias electorais como aval fronte aos seus rivais cara á sucesión de Rajoy A oposición insta a Feijóo a "aclarar" o seu futuro e centrarse en Galicia CRÓNICA | Os 1.942 días de Mariano co "veleno dentro". Por Anxo Lugilde

Feijóo evidencia as súas vitorias electorais como aval fronte aos seus rivais cara á sucesión de Rajoy A oposición insta a Feijóo a "aclarar" o seu futuro e centrarse en Galicia CRÓNICA | Os 1.942 días de Mariano co "veleno dentro". Por Anxo Lugilde "Durante 37 anos servín o partido en toda clase de cargos", "por ningún pelexei, limiteime a cumprir co meu deber" e "agora penso que chegou o momento de poñer o punto final". A moción de censura que o pasado 1 de xuño levou o socialista Pedro Sánchez á presidencia do Goberno de España desencadeou unha acelerada treboada política que está a dar lugar a escenas inimaxinables apenas unha semana antes. Este mediodía Sánchez comparecía nun escenario que semellaba pensado para Rajoy: unha visita á selección española de fútbol para desexarlle "sorte" antes do Mundial de Rusia e entregar un galardón ao xogador Andrés Iniesta. Ao mesmo tempo, o ata agora líder do PP anunciaba ante a cúpula do seu partido unha decisión que a maior parte de analistas verían proclive para o secretario xeral socialista hai poucas datas: o abandono do cargo. Marcha. Tres décadas despois, volve marchar. O anterior anuncio de retirada produciuse tamén no marco dunha moción de censura. A que outro socialista, Fernando González Laxe, encabezara en 1987 para tombar o goberno doutro popular, Gerardo Fernández Albor. O feble Executivo de Albor fora defendido naquela sesión de setembro de 1987 polo seu vicepresidente, Rajoy. "Ao señor Albor e a quen estivemos con el durante estes duros dez meses co veleno dentro -en referencia ao grupo do tránsfuga Barreiro Rivas- xulgaranos a historia, non nos xulgarán vostedes", proclamara naquel histórico pleno. Rajoy dicía falar de xeito "desinteresado", coa tranquiliade de quen "posiblemente, dentro de pouco, teña que abandonar a vida política". Tras aquela primeira retirada de 1987 Rajoy foino case todo en postos clave do PP e do Goberno de España ata que a sentenza do caso Gürtel dinamitou o seu prolongadísimo percorrido E, efectivamente, marchou. Á localidade alacantina de Santa Pola, á súa praza de rexistrador da propiedade. A ausencia da vida pública durou apenas dous anos, os que tardou en concorrer como candidato ás eleccións xerais como cabeza de lista do Partido Popular, acabado de crear como tal. O mesmo que herdou o sistema de 'caixa B' que estreara a refundada Alianza Popular, segundo a sentenza do caso Gürtel que, máis de trinta anos despois daquela primeira marcha, vén de dinamitar o prolongadísimo percorrido orgánico e institucional de Rajoy. Dende aquel regreso de 1989 Rajoy foino case todo nunha sucesión de postos claves no PP e no Goberno de España. De vicesecretario e secretario xeral a presidente e candidato cando o dedo de José María Aznar se pousou sobre el. De ministro de Administracións Públicas, Educación, Interior ou Presidencia ao posto de titular do Goberno central cando, tras non logralo nos comicios de 2004 e 2008, o cadáver político do socialista José Luis Rodríguez Zapatero pasou ante a súa porta. Como antes pasaran os de varios dos seus opoñentes internos. "Chegou o momento" Dirixentes do PP aplauden a Rajoy no Comité Executivo da despedida / © PP Rajoy pronunciou o seu discurso final ante os seus nun ambiente descrito por testemuñas directas como "de funeral", informa Íñigo Adúriz para eldiario.es. Quen na última década contribuíu a construír un mito de seu baseado na resistencia emocionouse, agradeceu o apoio e deixou algúns recados á pantasma do PP pasado. El vai estar "dende o primeiro momento á orde de quen elixades" e "á orde é á orde e con lealdade". Non como Aznar. Antes do discurso da despedida Rajoy tivo tempo para volver desprestixiar o mecanismo da moción de censura, negar a corrupción e atribuírse a "disolución" de ETA Pero o discurso da despedida, o que incluíu un "ha llegado el momento" que conectou a intervención cos carteis electorais do PPdeG na campaña de 2009 que osixenou a cúpula de Rajoy no peor momento, non chegou ata o final da intervención. Antes Rajoy tivo tempo para volver desprestixiar o mecanismo da moción de censura e proclamar que Sánchez goberna sen "gañar as eleccións", obviando o modelo parlamentario do que parte o Goberno español. "Non nos censuraron os cidadáns", sentenciou. Non faltaron tampouco as mencións a ETA, cuxa "disolución" atribuíu ao seu Executivo, nin a redución a simples "mentiras" para as acusacións de corrupción que volveron chover sobre o PP tras a sentenza da Gürtel. "Non hai", ao cabo, "ningún motivo para o desánimo", arengou. Agora é tempo de "defender a nosa obra e evitar que deixen España en caída libre" e "recuperar canto antes o goberno".


Summary: O presidente da Xunta anuncia novas baixadas de impostos en 2023 "sen desatender os servizos públicos básicos".

O presidente da Xunta da Galiza, Alfonso Rueda, vén de ratificar que a Galiza priorizará nos orzamentos de 2023 unha redución de impostos ás rendas "máis baixas", ao mesmo tempo que lembrou que o país ten a súa propia "senda" na carga impositiva. Precisamente, Rueda comparecerá a próxima semana no Parlamento galego para dar a coñecer as liñas estratéxicas dos orzamentos de 2023, antes de que cheguen á Cámara no mes de outubro e, nesa intervención, avanzará medidas impositivas das contas galegas para o próximo ano. "Está no ADN dos gobernos do PP", sinalou esta terza feira, ao ser preguntado polos medios polo anuncio do presidente andaluz, Juanma Moreno, de suprimir o Imposto sobre o Patrimonio. Rueda avanzará as "liñas mestras" dos orzamentos a finais de mes no Parlamento Así, enmarcou "nesa liña" de reducir carga impositiva a medida da Xunta de Andalucía, algo que a Galiza "leva facendo desde hai moito tempo". En concreto, desde 2009, dixo. "É unha boa noticia que se baixen impostos, a contraria é subilos", apreciou o máximo mandatario galego, que tamén fixo unha "boa valoración" deses anuncios, se ben precisou que a Galiza "ten a súa propia senda do Imposto sobre Patrimonio [bonificación de 25%] e así vai seguir". Rueda lembrou que xa se eliminou o Imposto de Sucesións e que a intención é "seguir baixando". Con todo, indicou que agora a Xunta "está centrada en tentar baixar ás rendas máis baixas, que son as que máis o necesitan". Que empresas emprazadas na Galiza pagan os impostos en Madrid? "O que fagamos na Galiza ímolo facer con independencia do que fagan noutro sitio, sexan do signo que sexan, en calquera medida orzamentaria", precisou, preguntado sobre a eventual supresión do Imposto de Patrimonio. Aliás, garantiu que a baixada de impostos farase "sen desatender os servizos públicos básicos". Preguntado pola reacción do ministro de Seguridade Social, José Luis Escrivá, partidario de centralizar impostos, Rueda encadrou as súas declaracións en que ao Goberno de Pedro Sánchez "non lle gusta que se baixen".


Summary: O xuiz José Castro vén de dar por bons os correos presentados por Diego Torres, socio de Iñaqui Urdangarín, nos que se comprobaba que a Casa Real estaba ao tanto dos negocios do home da infanta Cristina.

Os correos que agora o xuíz Castro dá por auténticos nunha provindencia foron apresentados polo socio de Iñaqui Urdangarín co fin de probar o coñecemento e mesmo o asesoramento por parte da Casa Real nos negocios que levaron ao home da infanta Cristina ás distintas imputacións. Neses correos, un dos nomes que máis se repite é o do secretario das infantas, Carlos García Revanga, ademais dun dos asesores da Casa Real que lle indica a Urdangarín a necesidade de "gardar as aparencias" nos seus trámites empresariais. Malia iso, todo parece indicar, segundo opina a fiscalía, que o caso rematará con xuízo e Urdangarín, no banco dos acusados, mais coa infanta Cristina e a Casa Real cada vez máis afastados da imputación. Nos correos quedan á vista as xestións realizadas, alén de poolo secretario das infantas, García Revanga, polo asesor José Manuel Romero Moreno -coñecido como conde de Fontao- a infanta Cristina ou o propio Rei e a agora a famosa princesa Corinna, que está a ser capa de xornais e revistas. Desde a contorna de Urdangarín pretendíase que o instrutor invalidase os cerca de 200 correos que Torres entregou coa idea de probar que a a Casa Real si participou nos negocios do Instituto Nóos a través dos cais os dous socios -o propio Torres e Urdangarín- facturaron máis de seis millóns a institucións públicas.


Summary: Haberá horarios amplos na quenda de noite, malia que polo momento a factoría está sen actividade.

A planta de Stellantis (antiga PSA) en Vigo está sen actividade "até novo aviso" pola crise dos microchips, mais a dirección e o persoal traballador xa fan plans para recuperar parte do tempo perdido. Fontes da factoría confirmaron hoxe, após a reunión do comité de empresa, que o próximo mes de xuño todas as fins de semana serán laborábeis e traballarán con horarios amplos na quenda de noite. A empresa, que a pasada sexta feira xa concretara que a parada se alongaría "polo menos até o día 28 de maio" no sistema 1 e até o domingo 30 de maio no sistema 2, advertiu de que a actividade programada para xuño "previsibelmente sufrirá alteracións", debido á situación excepcional de falta de aprovisionamento de pezas, "especialmente acusado neste segundo trimestre". Unha situación que xa implicou a parada da produción en varias ocasións desde principios de ano e que provocou as críticas do persoal polo modo en que foran planificadas e, sobre todo, comunicadas. Neste senso, a empresa tamén indicou que se informaría aos equipos sobre o momento en que se renovará a actividade, que confía en que sexa "alta" até xullo como consecuencia dunha demanda "superior á prevista" que elevará a produción até uns 2.300 vehículos ao día. Vacacións En canto ao período de vacacións, o pasado mes a empresa xa comunicou que o mesmo se estabelecía para todas as traballadoras e os traballadores do centro nas semanas 31 e 32, é dicir, do 2 ao 15 de agosto. Quedaba pendente de asignar a terceira semana de vacacións en período estival, a cal finalmente será a semana 30 (do 26 de xullo ao 1 de agosto) para as quendas A, B, Noite e central. Desta forma, tal e como comunicou a dirección de Stellantis no día de hoxe, estas quendas descansarán do 26 de xullo ao 15 de agosto (ambos inclusive). A quenda de fin de semana, pola súa banda, terá as vacacións entre o 29 de xullo e o 20 de agosto (incluídos). A empresa trasladou ao persoal que decidiu estabelecer o calendario de vacacións pese ao actual contexto de incerteza e o risco derivado da crise de aprovisionamento de pezas, que, segundo apuntou, fixo que se deixaran de fabricar unha "significativa cantidade" de vehículos nas últimas semanas.


Summary: A Comisión de Pesca da UE rexeitou o protocolo de acordo de pesca acadado pola Unión Europea e Mauritania e que deixaba fóra das augas dese país á frota galega.

@s eurodeputad@s validaron na Comisión de Pesca o informe (elaborado polo deputado canario Gabriel Mato) que defende que as actuais condicións son prexudiciais para o sector e demanda a negociación dun novo convenio. O texto sostén que as actuais condicións do protocolo non eran beneficiosas nin para a UE nin para Mauritania e aposta por rexeitar o protocolo e que desde Bruxelas se negocie un novo acordo e non que procure modificar o actual. Sinálase, aliás,que un dos erros deste acordo negociado pola comisaria de Pesca, Maria Damanaki, en nome dos 27, edeixa fóra aos cefalópodos aducindo que os stocks de puolbo non están en bo estado, algo negado pola flota galega, que demandou informes científicos ao respeito. Satisfacción A eurodeputada nacionalista, Ana Miranda, cualificou de "moi positivo para a frota cefalopodeira galega" o resultado da votación da Comisión de Pesca da Eurocámara. "O resultado da votación é un claro sinal do Parlamento Europeo a favor dos intereses da nosa frota, o primeiro paso para que a frota cefalopodeira galega volte ao caladoiro de Mauritania", salientou Miranda, tras subliñar a "aplastante maioría" do resultado, con 16 votos a favor, -incluído o do BNG-, fronte a 6 votos en contra e 2 abstencións.


Summary: A comisión de garantías di que houbo irregularidades no proceso e pospón a votación e o comité electoral insiste en que "segue en marcha" e que pode "garantir" o seu "correcto funcionamento" HEMEROTECA | Luís Villares e o ex-deputado David Bruzos, cabezas de lista nas eleccións internas de En Marea

HEMEROTECA | Luís Villares e o ex-deputado David Bruzos, cabezas de lista nas eleccións internas de En Marea A comisión de garantías di que houbo irregularidades no proceso e pospón a votación e o comité electoral insiste en que "segue en marcha" e que pode "garantir" o seu "correcto funcionamento" A comisión de garantías de En Marea anunciou a última hora deste venres a suspensión das primarias previstas para elixir ao longo desta fin de semana o seu novo Consello das Mareas argumentando presuntas irregularidades no proceso. Pouco despois outro órgano, o comité electoral insistiu en que o proceso "segue en marcha" e que pode "garantir" o seu "correcto funcionamento". Ás primarias presentábanse dúas listas encabezadas polo actual portavoz da formación, Luís Villares, e o ex-deputado David Bruzos, acompañado este último por nomes vinculados á actual dirección de Anova, a Podemos Galicia e ás mareas municipais das cidades. Por tras das posturas discrepantes da comisión de garantías e do comité electoral diversas fontes apuntan ao seu suposto control por cada unha das dúas candidaturas. Do 30 de novembro ao 3 de decembro estaban chamadas a votar nas primarias de En Marea case 4.500 persoas inscritas, unhas 1.500 máis que ao inicio do actual proceso interno. Ían elixir o Consello das Mareas, isto é, a nova dirección ordinaria da formación nada como tal pouco antes das últimas eleccións galegas de 2016 e cuxa vida interna veu estando marcada pola convulsión e mais por sucesivas recolocacións de pezas en cada elección interna, todas elas formuladas en clave de identidade e mesmo de existencia da propia En Marea. A comisión de garantías enumera cinco motivos para adiar as primarias Segundo un comunicado divulgado a última hora deste venres pola dirección da formación, "a Comisión de Garantías de En Marea vén de ditaminar a suspensión temporal do proceso de elección ao Consello das Mareas e da Comisión de Garantías" por cinco motivos que enumera: "imposibilidade de acceso ao censo do responsable legal ante a Axencia Española de Protección de Datos durante 24 horas, motivo polo que hai unha auditoría en curso; imposibilidade técnica para que figurasen na papeleta electrónica o nome de tódalas integrantes das distintas listas que concorren en dito proceso; imposibilidade técnica de realizar todas as probas de seguridade e as simulacións de voto coa versión da papeleta electrónica definitiva; descoñecemento dos locais de votación a menos de 24 horas para comenzar a votación; e imposibilidade de informar ás persoas inscritas da situación e horarios de apertura dos locais de votación". O comunicado de En Marea sinala que "a votación levarase a cabo á maior brevidade posible" e mentres realizarase unha auditoría e diversas probas de seguridade coa papeleta electrónica. O comité electoral indica o enderezo dos lugares de votación Pouco despois o comité electoral de En Marea remitiu outro comunicado no que leva a contraria á comisión de garantías. Na nota o comité electoral di que se dirixe aos inscritos en En Marea "a través dos medios de comunicación ante a imposibilidade de poderse poñer en contacto a través dos medios dos que En Marea dispón" e insiste en que o proceso de votación "segue en marcha" e que está "en condicións de garantir o correcto funcionamento do proceso". Na nota indica o enderezo de 13 locais de votación distribuídos por toda Galicia.


Summary: As actuacións incoáronse o sábado, día 9, cando este xulgado estaba de garda e por mor da solicitude remitida polo centro residencial para maiores DomusVi San Lázaro.

O Xulgado de Instrución número 2 de Santiago de Compostela obrigou a vacinar a unha anciá dunha residencia da capital galega ante a negativa da filla a que fose vacinada e dado o grao de deterioración cognitiva da muller para tomar unha decisión, segundo recolle un auto ao que tivo acceso Europa Press. As actuacións incoáronse o sábado, día 9, cando este xulgado estaba de garda e por mor da solicitude remitida polo centro residencial para maiores DomusVi San Lázaro ante a campaña de vacinación dos seus residentes, prevista para o día seguinte, e a negativa da filla da muller a que recibise a vacina. No seu escrito, o centro apuntaba que a anciá presentaba unha capacidade "moi limitada" desde o punto de vista cognitivo, algo que o auto ratifica após solicitar o informe forense. Este afirma que a muller "non está, polo grao de deterioración cognitiva padecido, en condicións de participar, sequera minimamente, na decisión que se adopte acerca da conveniencia da súa vacinación". Por iso, e após escoitar os argumentos da filla, entre eles os posíbeis efectos secundarios, o xuíz incide no "risco menor" de administrar a vacina á anciá, á vez que se remite ao informe forense sobre a seguridade das vacinas defendida pola Organización Mundial da Saúde (OMS). Argumentos No auto, o xuíz rexeita as razóns aducidas pola filla, sexan "compartidas", indica sobre "a dificultade e a carga de responsabilidade que implica a obrigación de ter que decidir por outra persoa" ou non o sexan. "A presión á que lle somete a posición adoptada polos seus irmáns e o temor que lle infunde a reacción destes ante potenciais efectos indesexados da vacina", engade sobre outro dos argumentos expostos pola filla da anciá. Pola contra, insiste en que tanto da comunicación efectuada pola residencia, sobre que a muller "carece das facultades precisas para adoptar unha decisión consecuente" e que, engade, "confirmou a filla", como do informe forense, evidénciase que a anciá non ten "capacidade" para decidir ela mesma. Neste contexto, e ante o feito de que a vacina se fose a fornecer ao día seguinte, remítese ao "beneficio" de poñer a vacina fronte ao "risco maior" de non facelo. "Sendo certo que o propio feito da vacinación supón un risco", incide en que o omitila "tamén o implica".


Dia primeiro de maio de 2014, desemprego maciço, perspectivas incertas envoltas em nuvens de propaganda governamental, multiplicada agora pola proximidade dos comícios europeus. Data de comemoraçom do coragem da classe operária para reclamar o direito a viver do próprio trabalho. A dura experiência ensinou-lhe a liçom da associaçom que o primeiro de maio comemora. Depois de breve hesitaçom decido-me pola manifestaçom conjunta de CCOO e UGT porque é um dia para caminhar juntos. O dia pede afluência e confluência Depois de breve hesitaçom decido-me pola manifestaçom conjunta de CCOO e UGT porque é um dia para caminhar juntos. O dia pede afluência e confluência. A CIG mantém a posiçom contrária que um manual de economia nom hesitaria em qualificar de estratégia de diferenciaçom de marca. Afinal resultárom quatro manifestaçons: a unitária, a nacionalista, a concentraçom da USO, que observo de passada na Praça do Toural, e a da CUT-CNT na Porta do Caminho. As faixas, os slogans, os emblemas próprios som ícones confirmativos de cada militáncia particular. A gente do comum observa com certa indiferencia um espectáculo que a ninguém pode inquietar: juventude mobilizada, veteranice obstinada, reivindicaçons tam óbvias como a defesa da sanidade pública, pequenos encontros ocasionais. Poderíamos estar em qualquer cidade europeia nom sendo Lisboa ou Atenas onde a situaçom é mais amarga. Acerco-me a um discreto vendedor de imprensa revolucionária: El militante, Corriente marxista revolucionária. A revista tem o encanto do internacionalismo trotskista: notícias do Egipto, do Brasil, de Venezuela, da Ucránia... Prende-me os olhos um artigo de actualidade: Que é o que acrescenta Podemos à esquerda? Com o subtítulo: "a confusom política nom é alternativa contra o capitalismo". Ficamos avisados. Como descrever hoje a classe operária, o sindicalismo de classe, as velhas certezas? Confusom é umha boa diagnose, camaradas militantes, embora um tanto excessiva para assestar-lha a Pablo Iglésias Os filósofos falam de identidade e diferença, bom par dialéctico para designar direitas e esquerdas. Confusom, isso é. Empregados frente a desempregados; com contrato fixo ou precário os primeiros; inscritos nas listas de desemprego ou definitivamente desesperançados, prestes talvez a emigrar, os segundos. A empresa pública sentenciada a morte e a privada submetida a reiteradas operaçons de externalizaçom de tarefas e downsizing para "criar valor para o accionista". Como descrever hoje a classe operária, o sindicalismo de classe, as velhas certezas? Confusom é umha boa diagnose, camaradas militantes, embora um tanto excessiva para assestar-lha a Pablo Iglésias. Em março deste mesmo ano, o grupo El Militante ingressava em Izquierda Unida, Cayo Lara em persoa era o encarregado para entregar o cartom de afiliado aos dirigentes da organizaçom. Nom surpreende a fraternal recriminaçom a Pablo Iglesias desde o púlpito de IU. Depois de cumpridas as devoçons pascoais devidas com a tradiçom proletária decido apresentar os meus respeitos à marcha nacionalista: mais concorrência, mais amigos conhecidos, mais entusiasmo. De caminho vou lendo a crítica de El Militante ao destemido professor de Ciências Políticas e agitador de consciências indignadas, Pablo Iglesias. Consciência indignada: 296.900 desempregados contabilizamos já na Galiza, 190.000 sem nengum tipo de prestaçons. Discute-se de que vivem, há quem diz que do trabalho em negro, outros que da família. Tampouco se sabe o que será deles dentro de cinco, de dez anos talvez que vai durar a crise ainda. O estilo e a mensagem som renovadores. Um discurso radical mas sem estridências, que aqui botamos tanto em falta, e um proclama que apela directamente à percepçom da mocidade assediada pola crise Tivem ocasiom de escuitar o Pablo Iglesias no programa mais atractivo da TV galega, a Vía V de Fernanda Tabarés. De umha parte Pablo Iglésias, da outra umha ampla representaçom do espectro de opinions em vigor: EU (Lago), PSOE (Cerviño), o nacionalismo centrista (Báscuas) e o que poderíamos designar como monitores da situaçom (Barreiro e Blanco). Som estes os mais irritados com o discurso de Pablo Iglésias, Cerviño dedicou o seu turno a vindicar os avanços sociais devidos ao PSOE, Lago e Báscuas nom manifestam beligeráncia. O programa alcançou, polo que vejo, a melhor qualificaçom da audiência. A incomum viveza do debate contribuiu seguramente à boa recepçom mas, a razom do seu sucesso assenta, provavelmente, na dialéctica directa e persuasiva de Iglésias, na sua capacidade para assumir o papel de porta-voz do descontentamento social da juventude sem expectativas. É umha voz nova, extremamente clara, com o leve defeito de carecer de grupo de referência no Parlamento Europeu. O estilo e a mensagem som renovadores. Um discurso radical mas sem estridências, que aqui botamos tanto em falta, e um proclama que apela directamente à percepçom da mocidade assediada pola crise, que insiste no abismo que separa o cidadao desprotegido e sem esperanças do político blindado e aspirante a um posto vitalício num conselheiro de administraçom. É a demagogia dos factos perante a qual o argumento "nom som gigantes, querida mocidade, som moinhos demagógicos" soa a descolorida apologética conservadora. O futuro, tem-se dito, nom é o que era mas, contodo, cremos perceber umha vontade colectiva de ajustar contas à política de acesso restringido a afiliados e meritórios Voltamos para casa, a militancia cruza as ruas envolveita em bandeiras e faixas ocasionais. Os meios ponderam concorrências e ensaiam comentários de circunstáncia. O futuro, tem-se dito, nom é o que era mas, contodo, cremos perceber umha vontade colectiva de ajustar contas à política de acesso restringido a afiliados e meritórios e à sociedade assimétrica da ocupaçom garantida e as vantagens sociais estritamente reservadas à geraçom da Imaculada Transiçom. Transcende a irritaçom contra os presidentes mudos, os ex-presidentes instalados no top ten empresarial e a ralé de negociantes que reclamam sem vergonha flexibilidade e moderaçom salarial para sairmos juntos da crise.


Summary: ENTREVISTA | A asociación lucense Si, hai saída é unha das catro entidades galegas recoñecidas este ano cos premios Meninas contra a violencia machista. Falamos coa súa presidenta, Marta Rodríguez Engroba

A asociación lucense Si, hai saída é unha das catro entidades galegas recoñecidas este ano cos premios Meninas contra a violencia machista, que entrega o Goberno central. As outras galardoadas son a Casa de acollida a mulleres vítimas de violencia de xénero de Ferrol, a Fundación de Solidaridade Amaranta de Ourense e a asociación Faraxa de Vigo, ademais do xuíz titular de violencia de xénero da Coruña, Miguel Filgueira Bouza. Si, hai saída é unha entidade sen ánimo de lucro que dende hai anos ofrece asistencia a mulleres que sufriron agresións machistas. Está presidida por Marta Rodríguez Engroba, que a puxo en marcha a partir da súa propia experiencia como vítima de violencia de xénero, decidíndose a emprestar apoio a mulleres que se atopasen nesta situación. Falamos con ela. "Se puidese, abstraeríame de todo o que sucede no 25 de novembro. De súpeto, parece que todo o mundo se decata de que existe a violencia de xénero. Pero hai un 26 de novembro, e un 27 de novembro e 365 días no ano" Que significa este recoñecemento para a asociación? Estamos contentas de recibilo, claro. Aínda que foi unha gran sorpresa. Non somos unha asociación que busque 'fotos' nin saír nos medios de comunicación, pero satisfaime sobre todo polas miñas compañeiras; eu son a cara visible da asociación, pero detrás de min hai un equipo sen o cal non sería posible facer nada. É polo tanto un recoñecemento ao traballo calado e discreto que están facendo elas e que moita xente non coñece aínda. "A auténtica realidade destas mulleres aínda é unha completa descoñecida: os seus medos, as súas inquedanzas, a soidade que senten, a desprotección que teñen na meirande parte das ocasións" Como vivides na asociación unha semana como esta, na que todas as institución, partidos e medios de comunicación emprestan atención á violencia machista? A conmemoración do día 25 é útil ou botades de menos que esta atención se manteña o resto do ano? Se puidese, abstraeríame de todo o que sucede no 25 de novembro e nos días previos. De súpeto hai un estalido de concienciación de grupos políticos e colectivos, e parece que todo o mundo se decata de que existe a violencia de xénero: todo o mundo reivindica, todo o mundo sae na foto, todo o mundo vai aos actos. Pero hai un 26 de novembro, e un 27 de novembro e 365 días no ano. Eu o que pido encarecidamente é que non se utilice a violencia de xénero como estratexia de marketing, nin para medrar politicamente, profesionalmente ou socialmente. Marta R. Engroba, recollendo o premio Meninas de mans da subdelegada do Goberno central en Lugo / DG Mellorou a situación nos últimos anos? Non digo que non se melloraran algunhas cousas, evidentemente. Pero a miña valoración está lonxe de ser positiva. O noso día a día demostra todo o contrario. A auténtica realidade destas mulleres aínda é unha completa descoñecida: os seus medos, as súas inquedanzas, a soidade que senten, a desprotección que teñen na meirande parte das ocasións. "Eu mesma fun vítima de violencia de xénero. O día que escapei de ser asasinada, prometinme que na medida que puidera ía axudar a todas estas mulleres" Como é o proceso dende que unha muller que foi agredida se pon en contacto con vós? Como a axudades? Eu recibo a todas as mulleres que se poñen en contacto coa asociación. Eu mesma fun vítima de violencia de xénero, tamén. A asociación nace por ese motivo: o día que escapei de ser asasinada, prometinme que na medida que puidera ía axudar a todas estas mulleres. A partir de aí, dependendo de como sexa o caso, pasan a algunha das miñas compañeiras: somos un equipo de sete mulleres, cinco delas son letradas, que lles dan asesoramento legal dun xeito absolutamente altruísta Despois, mantemos unha atención constante. É importante acompañalas en todo este proceso, que é longo e difícil. É importante estar aí cando hai recaídas, que é algo que moita xente non entende. Moita xente non entende que estas vítimas teñen unha dependencia psicolóxica enorme dos seus agresores. "É importante acompañalas en todo o proceso e estar aí cando hai recaídas. Moita xente non entende que estas vítimas teñen unha dependencia psicolóxica enorme dos seus agresores" Un dos aspectos no que hai que incidir é a formación do persoal que atende nos xulgados, na Policía e nos centros medicos ás mulleres que sofren malos tratos? Hai xente que está formada nestes temas, pero aínda hai moitas persoas que interveñen nestes procesos que carecen de coñecementos, de solidariedade, de paciencia e de empatía. Nas unidades de familia e muller non sempre temos a garantía de que o policía que está aí ten a humanidade e a empatía que require este tema. E por iso pasa moitas veces que a muller que acude a denunciar se sente cuestionada, xulgada e non crida, o que supón o cóctel perfecto para que desista da denuncia. E isto pode ser un perigo para a súa vida e para o dos seus fillos. "Non sempre temos a garantía de que o policía que está aí ten a humanidade e a empatía que require este tema. A muller que acude a denunciar séntese moitas veces cuestionada, xulgada e non crida" Que debería cambiar para que as mulleres que van denunciar se sentisen máis seguras? O VioGén (Sistema de Seguimento Integral nos casos de Violencia de Xénero) dá uns resultados moi pouco fiables, como se viu este verán en varios casos que remataron en asasinato. Son unhas preguntas xenéricas, como se o agresor ten armas, se ten antecedentes ou se consume algún tipo de sustancia... E se o nivel de risco que resulta é baixo, esa muller volve á súa casa sen ningunha medida de protección ante un señor que se vai saber denunciado e se vai saber impune, polo que será máis perigoso. E mesmo se o resultado desa análise é que cómpre deter ese home, a muller vai quedar nun limbo ata que isto suceda, sen saber se este señor está solto ou se vai ir por ela. Ademais, unha vez presentada a denuncia, a muller nunca sabe cando a van chamar do xulgado; depende de como estea de saturado o xulgado, depende de como teña a axenda o xuíz ese día... Imaxina a ansiedade e o medo que isto implica para esa muller. Intervención de Marta Rodríguez Engroba nunhas xornadas sobre violencia machista | Si, hai saída Como son as mulleres que se achegan á vosa asociación buscando apoio? Temos todo tipo de mulleres. Dende a que non se atreve a denunciar ata a que está máis decidida a facelo. Hai algunha que chega buscando escoitar o que ela quere oír: que lle digamos que evite a denuncia. Pero nós temos claro que o único xeito de saír da violencia de xénero é a denuncia. Outra cousa é que estas mulleres teñen que ser atendidas doutro xeito cando o fan, pero hai que denunciar. "Estas mulleres necesitan recursos e apoio inmediatos. Moitas delas nin sequera teñen un teito no que refuxiarse, elas e os seus fillos. Non lles veñas con itinerarios de inserción laboral: necesitan recursos xa" Unha vez presentada a denuncia, moitas mulleres teñen que abandonar os seus fogares ou necesitan recursos económicos para vivir e e coidar dos seus fillos e fillas. Son suficientes os apoios que neste momento empresta a administración? Unha das patas da violencia de xénero é a violencia económica: moitas mulleres non teñen recursos e dependen economicamente dos seus agresores. O motivo é que moitas mulleres quedan fóra do circuíto laboral. E, de feito, non é raro que suceda nestes casos, pois un dos riscos que definen a violencia de xénero é o illamento, porque o agresor as illa completamente. Estas mulleres necesitan recursos e apoio inmediatos no momento en que denuncian. Moitas delas non teñen cartos en absoluto, non teñen traballo e nin sequera teñen un teito no que refuxiarse, elas e os seus fillos. Non lles veñas con itinerarios de inserción laboral: necesitan recursos xa. Hai cousas que son mínimas, e que para nós son obvias, pero que parece que non o son para quen deseña estas axudas. Ás veces non poden desprazarse a unha entrevista de traballo porque é lonxe e non teñen cartos para o autobús. Ou porque teñen nenos pequenos e non teñen con quen deixalos. Nós temos un acordo cunha perruquería que lles corta o pelo e peitea estas mulleres para que poidan ir presentables a unha entrevista de traballo. "Hai moita xente da contorna das mulleres que sofren violencia de xénero que lles din 'aguanta polos fillos'. Pero precisamente polos fillos é polo que non se pode aguantar esa situación" Están suficientemente protexidos os menores nos casos de violencia de xénero? Hai moito que avanzar no que respecta aos menores. Hai moita xente da contorna das mulleres que sofren violencia de xénero que lles din "aguanta polos fillos". Pero precisamente polos fillos é polo que non se pode aguantar esa situación, polo que se debe tentar saír canto antes. Temos esa falsa crenza de que os pequenos non se enteran de nada, pero a reaidade é que os pequenos saben perfectamente o que está a pasar, aínda que non vexan directamente unha agresión física. Iso nótase no ambiente. E non esquezamos que para o maltratador a muller é unha posesión. Se ela o rexeita, se ela non quere volver con el, el vai tentar facerlle dano no que máis lle doe. E que lle doe máis á súa nai que os seus fillos? Unha vez que a unha muller lle matan ao seu fillo xa non lle poden facer máis dano, xa a mataron en vida, esa muller xa é unha morta vivente para sempre. "Para o maltratador a muller é unha posesión. Se ela o rexeita, el vai tentar facerlle dano no que máis lle doe. E que lle doe máis á súa nai que os seus fillos? As leis deberían protexer moito mellor aos fillos, partindo de algo tan evidente como que un maltratador nunca pode ser un bo pai. Non ten sentido defender o dereito de visitas destes malnacidos, porque non teñen outro nome. Non é certo que un pequeno necesite un pai e unha nai, o que un pequeno necesita é o amor e a protección que lle brinda un proxenitor, dous ou vinte, pero nunca pode ser exposto a este tipo de perigos. Concentración en Lugo contra a violencia machista, o pasado ano | Concello de Lugo


Summary: O portavoz de ERC no Congreso rexeita un acordo con Junts per Catalunya —Carles Puigdemont chegou a ofrecerse como número 2 dunha lista con Oriol Junqueras como cabeza de cartaz— co argumento de que o conveniente é que nas eleccións europeas "as esquerdas [soberanistas] vaian coas esquerdas".

En declaracións a Radio Barcelona (SER), Tardà dixo o seguinte sobre as conversas en curso coas forzas soberanistas de esquerda de Euskal Herria e Galiza: "Entendemos que as cousas van ben". A proposta sería unha candidatura conxunta de Esquerra con BNG e EH Bildu, co preso político Oriol Junqueras como número un. De se concretizar, suporía unha mudanza de posición de ERC a respecto de 2014, cando, no tramo final do proceso, optou por se descolgar do acordo coa esquerda abertzale e co Bloque. Naquela altura, finalmente ERC liderou a marca L'Esquerra pel Dret a Decidir, unha plataforma en que se integraría o partido de Ernest Maragall (hoxe candidato republicano á alcaldía de Barcelona) e que contaría co apoio de Més per Mallorca. Tardà distingue entre a unidade estratéxica, na que si debe confluír o conxunto do soberanismo catalán, coa electoral, espazo en que, defende, "as esquerdas deben ir coas esquerdas e os outros, cos outros". O BNG tamén aposta nunha candidatura conxunta das nacións sen estado, tal e como propón a súa Executiva Nacional nun debate que se abre agora ás asembleas comarcais da organización.


Summary: Un ferido tras un accidente entre Ponteceso e CabanaEsta pasada tarde de venres santo tivo lugar un accidente na estrada que une Ponteceso e Cabana, ao pasar o antigo tanatorio que agora é tenda de maquinaria agrícola. Foi unha saída de vía moi aparatosa que deixou un ferido que tivo que ser trasladado ao Hospital Quirón.


Summary: A sentenza rexeita unha reclamación colectiva e ditamina que as cláusulas abusivas destes produtos "son a súa propia definición" e que os folletos informativos que aseguraban unha rendibilidade fixa non se poden considerar publicidade en si mesmos.

Hai dúas semanas, un xulgado da Coruña ditou sentenza tras unha demanda colectiva contra as cláusulas abusivas e a posible publicidade enganosa das participacións preferentes emitidas pola antiga Caixa Galicia. Logo do xuízo celebrado en febreiro, a xustiza ditaminou en contra dos demandantes afectados por estes polémicos produtos e argumentou que non se pode considerar que existisen cláusulas abusivas nas devanditas participacións ao considerar o xuíz que estas clásulas abusivas son "a propia definición do produto" e tras considerar tamén que non existe publicidade enganosa, xa que o folleto informativo que informaba sobre as preferentes fora aprobado pola Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV). A xustiza ditaminou que as cláusulas abusivas "son a propia definición do produto" O ditame xudicial considera tamén que ese folleto non se pode considerar publicidade en si mesmo, malia que como destaca Adicae nunha información sobre a sentenza enviada aos afectados e á que tivo acceso Praza, neste caso editáronse trípticos nos que se aclaraba que as preferentes se podían amortizar en cinco anos e que tiñan unha rendibilidade fixa. A polémica sentenza recoñece que existiron prácticas abusivas xeralizadas na comercialización das preferentes e que as prácticas comerciais poden ter os mesmos efectos de cara a nulidade que as condicións xerais dun contrato. Non obstante, en lugar de declarar nula esta venda de preferentes, aclara que xa non hai risco de que se volvan producir esas prácticas grazas á nova lexislación e pola intervención do FROB en Caixa Galicia. O ditame recoñece prácticas abusivas, pero déixaas impunes coa escusa de que a nova regulación impedirá que se volvan repetir Xa que logo, o xulgado decide neste caso non declarar nula a venda pasada de preferentes, e malia recoñecer prácticas abusivas, déixaas impunes baixo a escusa de que non se van volver repetir, algo que, como destacan moitas asociacións de usuarios e plataformas de afectados, non é seguro. A sentenza, considerada impropia e "inxusta" polos afectados, será recorrida en segunda instancia á Audiencia Provincial.


Summary: Con motivo do Día da Galiza Mártir, diversos actos renderán homenaxe a Alexandre Bóveda, asasinado polo fascismo o 17 de agosto de 1936.

Como cada ano, con motivo do 17 de agosto, Día da Galiza Mártir, diversos actos lembrarán a figura e pensamento de Alexandre Bóveda na data do seu fusilamento polos fascistas. O primeiro acto da xornada terá lugar nas Escaleiras de San Francisco, en Pontevedra, ás 12:00 horas, organizado por En Marea, que desenvolverá un acto político en que intervirán Luís Rei, edil da Marea en Pontevedra, Carlos Aymerich, a deputada de En Marea Ánxeles Cuña e o portavoz da formación, Luís Villares. Ás 13 horas, na Caeira (Poio) decorrerá a homenaxe institucional por parte da Fundación Alexandre Bóveda e do Concello de Poio a Alexandre Bóveda e todas as persoas represaliadas polo franquismo. Un acto que contará coas intervencións de Lidia Salgueiro, concelleira de Cultura, Uxío Breogán Diéguez Cequiel, presidente da Fundación Alexandre Bóveda, Amalia Bóveda, filla de Bóveda, e Luciano Sobral, alcalde de Poio. Por volta das 14.30h, farase entrega do XII Premio da Galiza Mártir, que nesta ocasión recae no profesor e historiador Xosé Estévez. O acto decorrerá no transcurso do xantar popular que vai realizarse no Parque da Memoria. Xa pola tarde, no cemiterio de San Amaro, terá lugar unha misa na memoria de Bóveda, e posteriormente un acto cívico en que intervirá Fernando Souto (Comisión pola recuperación da memoria histórica da Coruña), ademais Xosé Estévez recibirá o III Premio Manuel Murguía ao Mérito e Labor Historiográfico, concedido por Murguía, Revista Galega de Historia e o Instituto Galego de Historia. Aliás, Galiza Nova organiza o xantar do Día da Galiza Mártir tamén ás 14.30h na Taberna Saudade e, posteriormente, ao redor das 17.30h, fará o roteiro Xoán Manuel Pintos por Pontevedra. Ao serán, contra as 20.30 fechará a xornada o tradicional acto político organizado polo BNG na Praza Curros Enríquez de Pontevedra baixo a escultura que lembra o nacionalista fusilado. Un acto en que intervirán a portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón e o responsábel comarcal da organización nacionalista, Demetrio Gómez.


Summary: Na véspera do 25N, Día internacional contra a violencia machista, ao redor de cen persoas fixeron parte do cortexo fúnebre que acompañou o cadaleito do patriarcado até o cemiterio de Bonaval, onde foi soterrado no mesmo panteón que o heterosexismo ou a linguaxe sexista. O acto tornouse un chamamento a ir máis aló e soterrar tamén "o sistema capitalista e a división sexual do traballo" para erguer outro que xire ao redor da vida das persoas

Soterrar o patriarcado e, canda el, unha folla en branco, símbolo do "silencio cómplice" do machisto e da violencia que se exerce contra as mulleres, non só física senón tamén verbal, estrutural e económica. Soterrar tamén a Biblia "porque nos asfixia", os libros de texto "que promoven unha educación sexista", as novas taxas xudiciais que prepara o Goberno español "porque van frear a moitas mulleres que deran o paso de denunciar a violencia que sofren". E unhas políticas que, na véspera do Día internacional de loita contra a violencia machista, "nos devolve atrás no tempo, á necesidade de volver defender uns ridículos mínimos". Botar terra por riba "das palabras e das olladas que serven para magoar e someter" e "bailar despois sobre a súa tumba". Ir máis aló e enterrar "o sistema capitalista e a división sexual do traballo" para construírmos unha economía en que "os traballos de coidados se revaloricen" e cuxo centro sexa "a vida das persoas". Desterrar da nosa linguaxe "o masculino xenérico" e por fin "ao machismo na prensa" e ás campañas de publicidade onde o éxito se consegue presentado mulleres-obxecto. Obxectivos ambiciosos mais necesarios os que se expuxeron este sábado no cemiterio de Bonaval, en Compostela, nun cenario improvisado onde, a carón do cadaleito en que repousaba o patriarcado, un micro aberto agardaba por quen quixera escribir de memoria palabras para encher a folla en branco sostida por Goretti Sanmartín, responsábel da Comisión de Acción Feminista do BNG e convocante do acto. Así as cousas, contra as doce do mediodía ao redor dun cento de persoas fixeron parte do cortexo fúnebre que acompañou "a festa" da morte do machismo polas rúas do casco vello da capital galega. Quería chover, mais non o fixo até o remate do enterro. Non houbo tristura. Ao contrario. Cánticos contra a Conferencia Episcopal "por machista e patriarcal"; contra un silencio "cómplice"; contra "a provocación" que hai detrás da violencia contra as mulleres; berros en lembranza de Julia, Juventina, Iria e Marisol, as catro galegas asasinadas no que vai de ano porque "non estamos todas, faltan as mortas" ou as queixas delas e deles porque "estamos fartas de sermos agredidas" --pois o machismo non afecta unicamente ás mulleres senón tamén aos homes e neste acto participaron moitos--. Transcorreu así o acompañamento do cadaleito desde a Praza do Toral até o cemiterio, onde o machismo foi enterrado no mesmo panteón onde xacían xa os restos da misoxinia, do heterosexismo, da violencia de xénero ou da linguaxe sexista. Todo isto nun día en que, como rezaba o epitafio, O Patriarcado, ex-gobernante do Planeta Terra, faleceu combatido polo movemento feminista. Descanse para sempre.


Summary: En 1922, Robert Flaherty estreaba Nanook of the North, considerada hoxe a primeira longametraxe documental da historia. O éxito de público e de crítica daquel relato das dificultades dunha familia inuit, lexitimaba un xénero e mostraba ademais a súa viabilidade comercial.

Cen anos despois, a V Mostra Internacional de Cinema Documental Mares da Fin do Mundo, organizada polo Concello de Outes, rende homenaxe a aquel filme pioneiro que propiciou que o cinema manteña a distinción entre ficción e documental. Mares da Fin do Mundo é un festival de cinema comprometido co medio marítimo e co sector pesqueiro, que busca crear conciencia sobre a necesidade de coidar un dos nosos recursos naturais máis valiosos: o mar. A mostra decorrerá este ano durante cinco xornadas, do 28 de outubro ao 1 de novembro. Na sección oficial participarán catorce obras documentais producidas con posterioridade ao 1 de xaneiro do 2021, chegadas desde diferentes puntos do mundo. Son catorce filmes, de dez nacionalidades distintas e falados en nove linguas, centrados na pesca sostíbel e a protección do medio ambiente mariño, cun especial interese nos aspectos culturais, sociais e políticos que rodean as comunidades pesqueiras tradicionais. Estas obras optarán a dous premios: o Premio do Público e, como novidade, o premio á Mellor Película da Competición Oficial, outorgado por un xurado profesional. "Hai que ter en conta que somos un festival cunha temática moi concreta e que levar a cabo unha selección de calidade é complicado", explica a Nós Diario Marcos Gallego, director de Mares da Fin do Mundo. "Por iso estamos moi contentos de chegar aos catorce títulos, moi diferentes entre si, mais todos dunha gran calidade e interese". Tres efemérides Mares da Fin do Mundo volverá contar con dúas seccións paralelas: Proa, na que se programarán filmes e cineastas na vangarda do cinema da realidade, que ollan cara ao futuro, integrada por From the Wild Sea, da danesa Robin Petré, e Last of the Right Whales, da canadiana Nadine Pequeneza, que documentan a influencia e o impacto dos humanos no medio mariño; e Popa, dedicada á proxección de arquivos e filmes históricos e na que se poderá ver Nanook of the North. "Había tres efemérides que non podiamos ignorar á hora de levar a cabo esta edición do festival: o centenario de Nanook, o aniversario do afundimento do Prestige e Ano Internacional da Pesca e da Acuicultura Artesanais 2022, promovido pola FAO", comenta Gallego. "Para a proxección de Nanook, chegamos a un acordo coa Fundación Flaherty para dispor dunha copia en 16 mm que será a que se exhiba o 1 de novembro. E tamén chegamos a un acordo coa FAO para que nos cedesen obras do seu fondo fotográfico para organizar unha exposición que terá como argumento a conmemoración do Ano Internacional da Pesca e da Acuicultura Artesanais". A respecto da conmemoración do vixésimo aniversario da Marea Negra ocasionada pola catástrofe do Prestige, proxectarase a reportaxe documental Nunca Máis, Marea de dignidade, producida por SAGA TV en 2003, e que narra o clima social e político na Galiza despois daquel accidente. Cinema galego Ademais, o filme de apertura da mostra será Luzzu (Malta/Estados Unidos, 2021) de Alex Camilleri, unha obra de ficción que documenta as dificultades dun pescador maltés para manter o seu medio de vida e tradición familiar. O de clausura, por outra parte, será a obra do galego Ignacio Benedeti Corzo Spitsbergen, O Gardián do Ártico, que documenta as consecuencias reais do quecemento global no Ártico a través dunha viaxe no quebraxeos Malmö. "Spitsbergen é un filme que está tendo moita proxección: premiado en diversos certames internacionais de cinema, é candidato a cinco Premios Goya na edición de 2022", anota o director do festival. Non será a única película galega: na sección competitiva tamén poderán verse Tatuado nos ollos levamos o pouso, de Diana Toucedo; Atalaia/Piueiro, de Xisela Franco; Liquid Ground, de Enar de Dios; e Voltar do Mar, de David Pérez, Rodrigo Martínez e Mikel Puertas. Máis alá do cinema Mais Mares da Fin do Mundo non queda na exhibición de filmes: un completo programa de actividades paralelas se desenvolve arredor do cinema. A gravación e emisión en directo do programa "Mar de Ardora" da Radio Galega; unha mesa redonda sobre "Os festivais de cinema no rural", na que participarán profesionais do sector audiovisual; outra sobre "A imaxe da pesca e dos pescadores na sociedade"; saídas pola ría no veleiro Joaquín Vieta; unha andaina sobre a importancia da Carpintaría de Ribeira no Concello de Outes; unha actividade de "Achegamento ao marisqueo a pé"... son algunhas delas. "Estamos en contacto con todos os grupos de interese da zona -desde confrarías até grupos empresariais- para divulgar o interese que para todos eles e para a sociedade en xeral ten un festival como este", declara Marcos Gallego. "Malia a importancia que ten o mar para a sociedade galega, seguimos vivindo moi de costas a el, ao contrario do que ocorre noutros países, nos que a produción audiovisual con esta temática concita un maior interese. Mais a medida que se vai dando a coñecer, vemos que o público responde moi ben. Temos moitas expectativas postas nesta nova edición".


Summary: Unha concentración de Stop desafiuzamentos da Coruña denunciou a situación.

Un xuíz da Coruña ordenou executar un despexo hipotecario por entender que era a mellor opción para a afectada, que apelara a unha cláusula declarada abusiva polo Tribunal de xustiza da Unión Europea. O maxistrado recoñeceu a cláusula como abusiva mais considerou que o desafiuzamento era a mellor vía para que esta muller poidese facer fronte á débeda contraída. Esta muller deixou de pagar a hipoteca durante uns meses ao ficar sen traballo e depois de seis meses pagando puntualmente. O pasado mes de marzo solicitara un sobreseimento do procedemento de execución iniciado polo banco, apelando á cláusula abusiva que establece o impagamento dunha simple cota supón unha violación do contrato. Stop desafiuzamentos da Coruña convocou unha concentración na Coruña na que tomaron parte representantes de diferentes organizacións políticas e sindicais. Entre eles, Xulio Ferreiro, alcalde da Coruña, e Ana Pontón, portavoz nacional do BNG.


Summary: 'Un verán en Galeusca' é un proxecto feito, por segundo ano consecutivo, entre VilaWeb, Berria e Nós Diario. A serie consta de doce relatos curtos, escritos por Mercè Ibarz, Biel Mesquida, Belio Zaballa, Esperança Camps, Danele Sarriugarte, Jimu Iturralde, Goaitz Labandibar, Unai Elorriaga, Emma Pedreira, Marica Campo, Séchu Sende e Daniel Asorey. Todos os relatos aparecerán ao longo do verán nos tres medios.

Onde estamos?, di o Aritz mentres saca o nariz á vida desde a barriga da nai. Algo lle teño que dicir, a súa nai e o seu pai non están para liortas e os avós, que viven todos fóra da cidade, non puideron acudir a darlle a benvida, son cousas que ocorren esta primavera que o Aritz nace. Por riba, o cativo fai a pregunta desde unha foto no móbil, vermello coma unha lapa, de esguello, está claro que non se fía de todo ou se cadra é que ten fame e non ceou —eran preto das nove da noite— e xa se decata de que a súa nai, con máscara, máis ben semella flotar polo espazo sideral e o seu pai chora e ri. O Aritz tamén se porá a chorar e a rir ao tempo, que xa dixera o vello Rabelais que iso é o que faremos toda a vida desde o intre de nacer. Dis que queres saber onde estamos, raparigo. Verás. Os bebés non ven nada segundo din, pero se cadra non é certo de todo, como que ninguén se lembra, non hai memoria visual compartida e os investigadores do eido gárdano para as publicacións académicas e listo. Digo, seméllame, eh. Non é que teña gañas de ofender senón que renunciei a calquera afección, que teño unha idade e digo o que me peta. O homiño que agora me olla polo móbil sinala cos ollos algunha cousa tras de min. Non na foto que vos dicía, senón desde o primeiro vídeo que o seu pai me enviará a partir daquel momento de graza, así que o vexo rir e chorar ao tempo e, ademais, os ollos choromiqueiros son dardos brillantes cara a atrás miña, alá ve máis que min! Direino con palabras rabelesianas que me apropio para evitatr confusións: 'Amigas e amigos lectores que este conto ledes,renunciade a calquera afección, e cando o leades non vos escandalicedes: non contén mal nin infección, por ben tampouco gran perfección. senón aprendedes, cando menos ride: o meu corazón non pode escoller ningunha outra materia cando veu o desacougo que vos consume e vos afunde; mellor é escribir da risa que non da dor, porque o propio humano é rir' Olla, Aritz, estamos máis ou menos aquí. Se queres perfección, mal e infección cumprirá aceptar. Se non queres infección nin mal –e de momento, non, neno, que mal dabondo o pasamos mentres agardabamos que saíses da barriga da túa nai e fóra a situación éche peor– non agardes gran perfección ningunha. Unha perfección miúda, olla, porque non. Como o teu choro e risa, a túa risa e choro. Que alegría, meu. Continuamos. Se non podemos sacar ensinanza ningunha polo momento, cando menos rimos. Que cousa, miña tía. Que temos que aprender, pregunta o parviño e óllame aínda máis e máis fixo e sinala aínda máis tras de min e chora e ri. Es cativo de máis, rapaciño, para comezar xa coa moral da historia, éche mellor que arestora de momento aprendas a mamar, cagar, mexar, durmir sobre todo, sentir e recoñecer as voces que che falan con ton pailaroco e irte afacendo á idea. Non, miña tía, non o quero saber arestora. Porque ri o tío? É a el a quen olla o meniño, ao home tranquilo que teño detrás que ri e ri e sorrí e ri porque el é así, o home riseiro, porque lle digo ao Aritz con palabras miúdas como el: 'Porque o propio do home é rir'. E Aritz creo, pero ao pouco volve, con outra pregunta: Que é o desacougo, miña tía? Que quere dicir que vos consume e vos afunde? Recoiro co rapaz. É un xeito de dicir, Aritz, non o tomes ao pé da letra. De dicir o que? E que quere dicir xeito de dicir? Estoume comezando a abafar, non sabía que ser tía fose tan comprometedor. Este cativo é coma unha caixa daquelas antigas dos boticarios para gardar menciñas finas decoradas con motivos grotescos e riseiros, como a faciana que ten arestora o Aritz. Se cres que non ve nin ten aínda nada que dicir sorrí só de velo porque a cariña e as pernas e manciñas debuxan no aire risos, pero se che colle na póla como agora a min este neno, a caixa antiga abre e vai e resulta que o mestre Rabelais volve ter a razón porque sae un filósofo antigo: coñecemento sobrehumano, virtude marabillosa, afouteza invencíbel, sobriedade incomparábel, ledicia verdadeira, confianza absoluta, desinterese incríbel cara a todo o que aos humanos tanto lles preocupa, corren, traballan, navegan e loitan. O desacougo,miña tía, son as rúas desertas? Uf, que lle digo. Un chisco si, neniño, un chisco si que o son. Non te puidemos vir coñecer até que tes un mes, e moramos a carón en metro! As rúas desertas, coñecíchelas, miña tía? Si, un chico, si. E olla, Aritz, o desacougo é este: ter que ler no xornal palabras como as que che direi: A beleza que construímos só a comprendemos cando a baleiramos de nós. Non me fagas caso ningún. Deixa de ler parvadas, miña tiña. Dabondo que lle digo, rapaz, se cadra a ti crerache máis, di o home riseiro tras min. Tedes toda a razón. E choramos e rimos ao tempo. Esta peza publicouse con 'máis', suplemento de agosto de Nós Diario que podes adquirir en quioscos ou na nosa loxa.


Summary: A Xunta négase a prohibir campionatos de caza do raposo. Defendeuno esta quinta feira no Parlamento a directora xeral de Patrimonio Natural, Belén do Campo, ao afirmar que "non se poden prohibir de forma unilateral" e escudouse na lei vixente.

Do Campo respondía a preguntas de PSdeG e BNG na comisión de Medio Ambiente. "Estes campionatos fanse no estrito cumprimento da legalidade vixente", sinalou. Ademais, informou que, segundo os datos que manexa o Goberno galego, entre 2011 e 2017, foron abatidos 991 raposos nestes tipo de convocatorias, ao seu ver "só o 1,3% dos 75.779 aos que se deu morte no mesmo período". A socialista Patricia Vilán criticou, porén, que eses encontros "parecen máis lúdico festivos que de control cinexético" e afeou á Xunta que non "faga estudos para saber se realmente hai demasiados zorros". E engadiu que, debido ás mudanzas na "conciencia social", "cómpre darlle unha volta á normativa". "A Xunta quere converter Galiza nun santuario europeo para a matanza do raposo", argumentou, pola súa banda, o deputado Luís Bará, do BNG, quen denunciou o apoio do PP a esta "masacre". A directora xeral de Patrimonio Natural concluíu que "non procede a non autorización unilateral destes campionatos".


Summary: O filme Eles transportan a morte, de Helena Girón e Samuel M, Delgado, suma un novo recoñecemento. Logo de lograr unha mención especial na sección Zabaltegui-Tabakaler do Festival Internacional de Cine de Donostia, fíxose tamén co premio á mellor longametraxe do festival Novos Cinemas de Pontevedra. Entrevistamos a súa directora, Helena Girón.

Sobre que versa Eles transportan a morte? Unha cuestión que estivo na xénese deste proxecto era tratar de xerar unha posíbel historia especulativa destes desherdados ou daqueles que nunca coñecemos e das ideas e memorias agochadas, que quedaron sepultadas baixo ese peso da historia. Nese sentido, o filme abarca unha dor que ten que ver un pouco coa ausencia deses corpos, mundos e imaxinarios que dalgunha forma a orde colonial ou patriarcal buscou eliminar. A verdade é que se tratan distintas temáticas: a morte en múltiples sentidos, a fraxilidade da vida... Tamén se aborda no filme o estereotipo da bruxa. Unha das cuestións que máis nos preocupaba era que as dúas vías narrativas non fosen herméticas, senón que se fosen intoxicando unha a outra. É unha idea que tamén nos axudou moito a estruturar o filme e que atopamos no libro de Silvia Federici Calibán e a bruxa. Fala da articulación deste estado moderno e do réxime capitalista que, dalgunha maneira, nunca podería ter despegado sen o espolio e a invasión alén do océano, pero tampouco sen a persecución e a disciplina que se articulou ao redor do corpo das mulleres a partir do século XV en Europa e nas súas colonias. É un arquetipo que afonda nas súas raíces nesa etapa. Gústanos a forma en que nos revela no seu ensaio como as distintas supresións e resistencias van entrelazándose e afectándose a través dos séculos mutuamente. A película deunos a oportunidade de seguir indagando nesta figura que tanto nos fascina. Cando aparece ese folclore ou ese relato de quen gaña a batalla, a muller real que o encarna, cos seus medos e anhelos, queda totalmente eclipsada polo mito. De aí tamén a intención de facer unha personaxe tan arraigada á terra. Como foi o proceso de creación da longametraxe? O filme xorde da necesidade de pensar como nos relacionamos con referentes históricos, que dalgunha forma nos marcan culturalmente, e tamén cunha intención de cuestionar certos mitos fundacionais do Estado, como poden ser os relatos de conquista. Realmente, unha película tamén chama a seguinte. Son como liñas que se van desenvolvendo, pero si é verdade que moitas das temáticas veñen de atrás, de anos de ir lendo, vendo filmes... Absorbemos moito do cine da tradición máis ligado ás vangardas, que busca expandir os límites desa estrutura máis clásica. Logo, mencionar tamén a Carmelo Lisón Tolosana, que é un autor de referencia, e a súa obra Bruxería, estrutura social e simbolismo en Galicia. É un libro moi estimulante e apaixonante que fala moito desa cosmoloxía que está retida a través da palabra e da memoria oral na Galiza, do pensamento máxico propio do noso territorio. Por que elixiron Canarias e a Galiza como localizacións? É certo que a nós gústanos moito, no noso cine en xeral, acoutar as historias que contamos a un territorio concreto. Temos a sensación de que nos concede máis liberdade, aínda que pareza o contrario. Neste caso, si que nos parecía moi coherente traballar con estes dous territorios. Por una parte, está ese espazo na Galiza, do que proveñen os mariñeiros e que ten unha referencia co vello mundo. Por outra, as Illas Canarias, que pertencen a este territorio intermedio. Na época de 1492, non deixa de ser un lugar que estaba a ser conquistado. De feito, a illa de Tenerife aínda non fora conquistada. Foi un terreo, nesta economía triangular, que definiu e erixiu o Estado moderno e o capitalismo; unha peza chave nese desenvolvemento, na que se maduraron moitas das prácticas que logo tamén levaron os conquistadores ao outro lado do océano. É un territorio que nos parecía moi concreto e que tiña moito sentido co filme que estabamos facendo.


Summary: A coordinadora da formación laranxa na Galiza, Beatriz Pino, criticou desta forma a proposición para que o galego e outras linguas oficiais poidan empregarse no Constitucional, na RTVE ou nas Cortes Xerais.

"O BNG e os seus amigos no Congreso teñen un problema: están enfermos de odio". Con esta acusación criticou hoxe a coordinadora de Ciudadanos na Galiza, Beatriz Pino, a iniciativa de varios partidos (entre eles o Bloque) para que se empreguen as linguas cooficiais en escenarios como o Tribunal Constitucional ou as Cortes Xerais. Así foi a súa reacción tras coñecer que os nacionalistas galegos se aliaron con Unidas Podemos, o PNV e outras formacións para que comecen a usarse os idiomas cooficiais do Estado tanto no ámbito da Xustiza (Supremo, Constitucional...) como na política e a Radio Televisión Española (RTVE). Na súa opinión, esta fronte de partidos é unha "mala alianza que ten como obxectivo acabar coa unidade de todos os españois". Pino foi máis alá ao asegurar que "ven pantasmas onde non as hai". "Están seguindo un libro de ruta, paso a paso que xa coñecemos: o dos seus irmáns maiores, os separatistas cataláns", sostivo. Curiosamente esta política xa manifestara hai unhas semanas, ao fío do debate sobre o papel das linguas na Lei Celaá, que sería un "atropelo" que o castelán deixase de ser a lingua vehicular no ensino. Esta quinta feira volveu atacar o idioma da terra argumentando que formacións coma o Bloque "teñen pesadelos coa imposición do castelán". "Viven de e nas súas quimeras, perden tempo e esforzo perseguindo o obxectivo do seu odio que, nesta ocasión, é a administración central", engadiu. Segundo Pino, os aliados nesta petición de uso en igualdade de condicións das linguas uníronse porque o que lles "sona a centralidade, a unión e a igualdade" provócalles dano. Aliás, criticou unha suposta actitude de "superioridade moral".