Summary: Aberto o prazo de inscrición para a competición, organizada polo Unión Campestre Fútbol Club - o segundo equipo máis antigo da Galiza despois do Deportivo- e por Futmenina, que se desenvolverá os días 9 e 10 de abril, coincidindo coas festividades da Semana Santa, no campo do Redondo, en Montrove, Oleiros.

Oleiros acolle unha nova edición de Futmenina, un torneo de fútbol feminino que o ano pasado congregou case 200 xogadoras procedentes de toda a Galiza. Nesta ocasión o evento desenvolverase os días 9 e 10 de abril, coincidindo coas festividades da Semana Santa, no campo do Redondo, en Montrove, Oleiros. As inscricións xa están abertas no portal futmenina.com ou no enderezo electrónico info@futmenina.com, e non pecharán até o vindeiro domingo, 15 de marzo. O prezo é de 12 euros por persoa, e todas aquelas interesadas en participar terán que formar un equipo cun mínimo de 10 xogadoras e un máximo de 14. O auxe do fútbol feminino O torneo está organizado polo Unión Campestre Fútbol Club, o segundo equipo máis antigo da Galiza despois do Deportivo, e pola web futmenina.com, un portal creado por tres mozas galegas, todas ex futbolistas: Jess Seoane, Sara Pernas e Lucía Grela. En declaracións a Nós Diario, sinalan que o Torneo Futmenina nace para satisfacer unha necesidade ante a práctica inexistencia de competicións de fútbol feminino. "Encantábanos participar en torneos de verán, xogar con compañeiras coas que non compartes equipo durante a tempada e vivir dous días intensos de fútbol. Pouco a pouco este formato foi desaparecendo, cada vez había menos posibilidades, e por iso nos decidimos a organizar un propio baixo o nome do noso portal", explican. As organizadoras agardan que se repita o éxito das dúas primeiras edicións: "Levalos a cabo dá moito traballo, pero a acollida dos torneos está sendo fantástica, e de feito para este ano xa tiñamos correos para participar antes sequera de ter publicado o cartel". Ademais, sinalan que o seu obxectivo é "que poidan apuntarse todas as mozas interesadas en participar", por iso ofrecen a súa axuda para atopar equipo "a aquelas xogadoras que queiran inscribirse, pero aínda non teñan clube ou non cheguen ao mínimo de xogadoras". "Non queremos que quede ninguén fóra porque na Galiza hai moito fútbol feminino, e porque cada edición ten moito máis nivel futbolístico. Para nós é un auténtico pracer sentar a velas xogar", conclúen.


Summary: Nas páxinas de Cultura estreamos un novo espazo dedicado á cociña. Receitas con produtos do país que recomendamos maridadas con algunha das millentas variedades de viño producidas en Galiza e cunha proposta musical. Anímaste a coñecela?

Sermos Galiza presenta a súa nova sección. Após ampliarmos a paxinación do noso semanario, que como cada quinta feira atoparás nos quiosques do país e tamén na nosa loxa, estreamos un novo espazo dedicado á cociña. Na estrea da sección, vamos da man do restaurante Abastos 2.0 (Compostela) para proporvos a primeira receita da serie: un sargo nú. Abrimos así un espazo que dará acubillo --e boa conta-- da creatividade culinaria galega. Sargo Nú é a proposta que nos achegan desde o restaurante Abastos 2.0 esta semana Con produtos do país no cerne de cada prato daremos a coñecer á nosa comunidade leitora receitas rápidas, doadas e moi saborosas. Mais non só. 'Mesa e Mantel' complétase con dúas propostas de maridaxe que casan á perfección con cada prato: un viño e unha achega musical con que acompañarmos a degustación. Para @s namorad@s da cociña e @s seareir@s do bon comer, Sermos Galiza convídavos a botarlle o dente a esta nova sección.


Summary: Somos o segundo territorio en emisións de dióxido de carbono e gases de efecto invernadoiro e primeiros en flúor e mercurio.

O Rexistro Estatal de Emisións e Fontes Contaminantes vén de publicar os dados das emisións correspondentes ao ano 2015 de substancias contaminantes por parte das principais industrias e outras fontes puntuais e difusas. Para Galiza, constátase un aumento das emisións, situándose en 2015 no segundo posto entre as comunidades do Estado, ascendendo dende o cuarto lugar acadado en 2012. Ramón Varela Díaz, doutor en Bioloxía, experto en contaminación atmosférica e ex-presidente de Adega, subliña que deses datos despréndese que "Galiza é responsábel de 15,08% do total das emisións a atmosfera do Estado Español, con 14.284.312 toneladas/ano ocupando con este valor o segundo posto no conxunto das comunidades". "Estas emisións son extremadamente elevadas tendo en conta o número e tamaño da nosa industria, o número de habitantes, a nosa extensión xeográfica, o noso produto interior bruto e nível de vida..." Somos, ademais, o primeiro territorio do Estado en emitir a atmosfera: flúor, mercurio e perfluorocarburos e o segundo en emitir dióxido de carbono, gases de efecto invernadoiro, dióxido de xofre, cloro e substancias acidificantes/eutrofizantes/precursoras de ozono. A isto engádese que os vertidos contaminantes á auga de Galiza significan 10,46% do total do Estado con 84.814 toneladas/ano, sendo o cuarto posto no conxunto das comunidades. "Estas emisións son extremadamente elevadas tendo en conta o número e tamaño da nosa industria, o número de habitantes, a nosa extensión xeográfica, o noso produto interior bruto e nível de vida...", salienta Varela. Unhas emisións que están a aumentar con relación ao ano 2012 e mesmo a datas anteriores como o ano 2007, previo á crise. Grandes industrias Varela sostén que as grandes industrias instaladas na Galiza, a maioría multinacionais do sector da electricidade (centrais térmicas de As Pontes, Meirama), aluminio (Alúmina-Aluminio de Alcoa), sector do automóbil (Citroën PSA), petróleo (refinería de Repsol), madeira (Ence, Finsa en diversas fábricas, Intasa), ferroaleacións (Ferroatlántica en tres localidades), son as principais responsábeis de que Galiza ocupe un lugar destacado no Rexistro de Emisións Contaminantes no Estado.


Summary: A xuíza adopta a medida a petición do ex-alcalde do Grove Alfredo Bea, que denunciou o autor Nacho Carretero e a editorial por suposta vulneración do seu dereito ao honor. ENTREVISTA | Nacho Carretero: "Ata a operación Nécora houbo total pasividade co narcotráfico; a culpa foi dos políticos galegos que estaban en conivencia co narcotráfico"

Unha xuíza de Collado Villalba (Madrid) acordou o secuestro cautelar do libro Fariña, obra na que o xornalista galego Nacho Carretero debulla a historia do narcotráfico en Galicia. A maxistrada Alejandra Fontana adoptou esta medida a petición do ex-alcalde do Grove José Alfredo Bea Gondar, quen demandou en xaneiro o autor coruñés e a editorial Libros do KO por suposta vulneración do seu dereito ao honor. O ex-alcalde --que aparece citado no libro por supostos vínculos co narcotráfico galego-- logrou como medida cautelar o secuestro do libro e que se prohiba a impresión e comercialización de novos exemplares dunha obra que vai pola décima edición e que leva tres anos no mercado, cuns 80.000 exemplares vendidos. Na súa denuncia, pedira medio millón de euros de indemnización, rectificación pública, difundir a falsidade do que se afirma na obra sobre el e a desaparición do seu nome. Alfredo Bea denunciara hai un ano a Carretero e a editorial por suposta vulneración do seu dereito ao honor "Decatámonos hoxe. Estamos sorprendidos. Non entedemos nada. Aínda hai unha vista posterior, así que preferimos non dicir nada. Estamos confusos e sentimos unha indefensión total. Imos esperar a ver que ocorre nos próximos días", explicaron fontes da editorial Libros do K.O., que acaba de lanzar 10.000 exemplares máis á venda dunha obra que vai ser publicada este ano en galego pola editorial Xerais. Manuel Bragado, director do selo galego, aclara que non recibiron "notificación ningunha" sobre a retirada da obra e que estudarán "en que medida" pode afectar esta decisión xudicial á saída á venda a finais do vindeiro mes de marzo da versión galega. "Estamos sorprendidos; esperaremos a que os avogados que levan o caso tomen as medidas oportunas", aclara. Pola contra, a xuíza desestimou a súa pretensión de frear a emisión da serie de televisión producida sobre esta obra e que ten previsto estrearse este ano en Antena 3. Neste caso, sostén que a data de emisión da serie é incerta, así como o guión da mesma, polo que sería desproporciona do paralizar a súa emisión. As medidas cautelares implican o secuestro del libro e que se prohIba a impresión e comercialización de novos exemplares No caso do libro, a maxistrada cre que a medida está amparada na eficacia da tutela xudicial, xa que se finalmente a sentenza fose favorable ao demandante, teríase seguido producindo o dano moral sobre el. Para a xuíza, o contido do libro e as supostas imprecisións denunciadas polo ex-alcalde grovense outorgan base suficiente para, sen prexulgar o fondo do asunto, atender a súa petición. A xuíza, por último, determina que o demandante debe depositar unha caución de 10.000 euros para responder dos posibles danos e prexuízos que a medida cautelar supoña para o patrimonio do demandado. En canto os abone, Fariña sería secuestrado; mentres, segue á venda e xa está esgotado en numerosas librarías. "O dano deste secuestro para a editorial é moi grande e podería ser irreparable", di Carretero "Respecto a decisión pero non me deixa de sorprender porque é unha medida moi prexudicial", declarou Nacho Carretero na Cadena SER. "É un roto para a editorial porque tería que retirar das librerías os miles de exemplares que acaba de imprimir e poderían pasar tres ou catro meses ata que haxa sentenza firme; para unha editorial pequena é un dano moi grande e que podería ser irreparable", explica quen aclara que Alfredo Bea só sae reflectido en dúas liñas do libro para referirse a feitos que "foron probados". "As miñas avogadas están preocupadas polo futuro do libro e sorprendidas porque non é moi usual unha medida así. Nunca oíra falar do secuestro dun libro e a primeira vez que pasa tócalle ao meu", engadiu quen insiste en que no libro foi "especialmente cauteloso". "Non hai moito debate no que pasou; o libro é xornalístico", explica sobre Fariña, o libro máis vendido en Amazon España desde este pasado martes. No Parlamento, e como cuestión previa, a portavoz do BNG, Ana Pontón, asegurou que se "secuestra un libro porque fala dos vínculos entre o narcotráfico e o PP". "É moi alongada a sombra do financiamento irregular do PP, a verdade é que señor Feijóo, vendo o que está pasando, creo que hai paseos en iate pola ría de Arousa que non están suficientemente explicados", díxolle ao presidente da Xunta. A escura historia de Alfredo Bea O asunto vén de xaneiro de hai un ano, cando Alfredo Bea demandou a Carretero por unhas afirmacións nas que lle atribúe a comisión de delitos relacionados co narcotráfico galego polos que fora condenado pola Audiencia Nacional no ano 2005 pero máis tarde absolto. Os avogados de Bea Gondar argumentaron a denuncia no feito de que esa sentenza da Audiencia Nacional contra o ex-político --por branqueo de cartos procedentes do narcotráfico-- fora recorrida en casación ante o Tribunal Supremo, que en abril de 2006 absolvera o condenado anteriormente. Os avogados de Bea Gondar argumentan que no libro fálase dunha condena da Audiencia Nacional da que fora absolto o ex-rexedor Concretamente, o Supremo anulara unha condena de varios anos de cadea imposta pola Audiencia Nacional a cinco galegos que foran relacionados cun alixo de 2.000 quilos de cocaína supostamente desembarcada en Cambados en 1990. Eran Manuel González Crujeiras, Carallán, e José Santórum Viñas, O Can, condenados a oito anos; José Luis Fernández Veiga, O Francés, e José Parracho Castro; e o propio Bea Gondar, ao que se lle impuxeran catro anos. Un defecto de forma na declaración dunha testemuña provocou que Bea Gondar quedase libre Para o alto tribunal, a súa decisión estaba xustificada no feito de que a condena estivese baseada no testemuño do arrepentido Fernández Veiga sen ter realizado as comprobacións básicas, ademais de haber imprecisións no relato dos feitos probados por parte da Audiencia Nacional, que na súa sentenza acusaba a Bea Gondar de ser quen proxectara traer a cocaína desde Suramérica a Galicia. Xa que logo, un defecto de forma deixou libre a Bea Gondar, que mesmo fora elixido rexedor aos poucos días de ser detido por orde do xuíz Baltasar Garzón Alfredo Bea Gondar foi figura clave de UCD na provincia de Pontevedra. En 1983 foi elixido alcalde por Convergencia de Independientes de Galicia, pero pouco despois pasou xunto a todos os concelleiros a Alianza Popular, embrión do actual PP. Volveu ser elixido alcalde do Grove en 1991 como cabeza de lista da Agrupación Vecinal Independiente (AVI), pero non chegou a exercer. Fora o primeiro concelleiro da lista máis votada e a falta de acordo entre as seis formacións políticas no Concello propiciara a súa proclamación malia estar xa detido. Aos tres días, fóralle retirada a condición de rexedor electo ao considerar todos os grupos que a súa ausencia no acto da toma de posesión era inxustificada. Estaba internado no cárcere de Alcalá-Meco por orde do xuíz Baltasar Garzón, e en prisión preventiva como sospeitoso de implicación nun delito de narcotráfico. A historia de Alfredo Bea é unha das moitas que en 'Fariña' se contan sobre as relacións entre o narcotráfico e cargos políticos, principalmente da dereita En 2005 foi condenado pola Audiencia Nacional por un delito de branqueo de capital procedente do narcotráfico do que logo foi absolto polo Tribunal Supremo. A súa historia é unha das moitas que no exitoso libro de Nacho Carretero se contan sobre as relacións máis ou menos estreitas entre o mundo do narcotráfico e diferentes cargos políticos -principalmente da dereita, da AP ou do PP- en Galicia. "Ata a operación Nécora, houbo unha total pasividade [co narcotráfico] por parte do Estado, e a culpa foi dos políticos galegos que estaban en conivencia co narcotráfico", dicía Carretero nesta entrevista con Praza.gal sobre un libro cheo de anécdotas, de lectura áxil e que trata sen complexos da conivencia de políticos e policía, da permisividade da cidadanía ou da banalización da farlopa ou o perico que deixaron unha xeración perdida no país. Podes mercar 'Fariña' na tenda de Praza.gal


Summary: Feixoo anuncia que se está a traballar nunha vía xurídica para as restricións.

O comité clínico que se reúne de forma extraordinaria na na mañá desta quinta feira ten riba da mesa a ampliación de horarios, actualmente restrinxidos especialmente na hostalaría, unha vez decaído o estado de alarma o vindeiro domingo día 9 de maio. Está previsto que esta mesma quinta se anuncien as medidas e que entren en vigor a partir do sábado. Avanzouno o presidente da Xunta, Núñez Feixoo, en declaracións aos medios en Lugo, nas que tamén precisou que a asesoría xurídica traballa xa na fórmula que se seguirá para adoptar medidas de restrición naqueles concellos que estean en risco extremo. Actualmente, Galiza conta con catro niveis de actuación (extremo, alto, medio alto e medio baixo). No caso dos municipios en risco extremo, decrétase o fechamento perimetral e da hostalaría, que unicamente pode servir para levar a domicilio ou recollida, á vez que non están permitidas as reunións de non conviventes. Coa fin do estado de alarma, Galiza prepárase para o levantamento do pechamento perimetral, que actualmente xa ten aberto o paso fronteirizo con Portugal aínda que tamén está vixente a prohibición de recoller queda, fixado ás 23:00 horas. En días pasados, o propio Feixoo sostivo que a situación epidemiolóxica de Galiza permitía "ir deixando" atrás medidas como o toque de recoller e o peche perimetral, pero o comité clínico que asesora á Xunta, e así o avalan tamén as palabras pronunciadas esta cuarta polo mandatario, inclínanse por medidas máis severas de restrición para os concellos en risco extremo. Deste modo, e ante a "falta de lexislación específica" que volveu afear ao Goberno español, Feixoo indicou que os letrados da Administración galega estudan "que se pode facer sen estado de alarma e sen lexislación específica naqueles concellos de risco extremo" para "evitar" que "focos" localizados "e convertan nun problema provincial ou autonómico". Ademais, a Xunta tamén está pendente das decisións que adoptará o Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde ( CISNS) desta cuarta feira, do que forman parte territorios e o Goberno estatal. "Somos respectuosos co consello, imos reunir mañá e en función da situación xurídica, imos adoptar as decisións", explicou Feixoo. En todo caso, espérase que o comité clínico aposte por "unha maior amplitude de horarios, porque a situación epidemiolóxica permíteo" e "hai que estar preparados para un levantamento do estado de alarma, que se vai a producir o domingo, e para o levantamento do toque de recoller", que con carácter xeral tamén se vai a producir ese día en todo o Estado español. "O problema que imos ter son os concellos cunha incidencia moi alta, que facemos cos concellos cun risco extremo e esa é probablemente a gran cuestión epidemiolóxica e xurídica", apuntou. Pola súa banda, o comité clínico avanzou que a idea xeral é seguir aplicando medidas concretas nos municipios nos que haxa unha alta incidencia, como os peches perimetrais e restricións de horarios cando a incidencia estea alta.


Summary: O Concello de Caldas reportou un caso de coronavirus nunha residencia de maiores. En Compostela, asociacións de familiares de residentes informaron de varios casos confirmados de COVID-19. Traballadoras e as familiares das usuarias veñen denunciando a falta de medidas de protección e prevención para protexer a este abano da poboación, especialmente vulnerábel.

Na maior parte dos casos, para quen vive interna nunha residencia de maiores ou nun centro para persoas dependentes, as visitas familiares supoñen o principal vínculo cos anos pasados, mais tamén co propio presente. "Somos a súa conexión coa realidade", salienta Ana Villaverde en declaracións a Nós Diario. A súa avoa permanece ingresada desde hai anos nunha residencia en Ribadumia. Na xornada de onte, un residente do centro xestionado pola orde das Irmás das Anciás Desamparadas, en Caldas de Reis, deu positivo nas probas de coronavirus, o primeiro do que se tivo constancia na Galiza nunha residencia. Desde o consistorio chamaron á calma e apelaron a continuar coas medidas de autoprotección. Rede, a federación que agrupa as asociacións galegas de familiares e usuarias de residencias, tamén denunciou varios casos (sete, segundo fontes sindicais) de contaxios na residencia xestionada por Domus Vi en San Lázaro, Compostela e que ten prazas concertadas coa Xunta. Segundo informan, deron positivo nas probas de coronavirus. Un deles permanece no hospital desde a pasada terza feira e estanse a realizar as probas a persoal e traballadoras. "O protocolo púxose en marcha onte, pero os traballadores continúan con falta de protección e medios", aseguran. Desde os sindicatos CIG e CUT vénse denunciando a falta de medidas de prevención e protección das traballadoras e residentes. Especificamente, reclamaron o reparto entre os cadros de persoal de Equipos de Protección Individuais (EPI), así como unha maior dotación de persoal. As familiares subliñan estas reclamacións. "Estamos a falar dun colectivo moi vulnerábel", lembra o vicepresidente da Asociación de Familiares e Usuarias de Residencias Domus VI (Asfareb), Manuel Martínez. "A preocupación é grande, porque antes de que pechasen as residencias comprobamos que non hai luvas, máscaras nin medios para illar ás residentes", alerta Sen protocolos claros Carlos Ansia traballa na residencia compostelá Volta do Castro. Explica a Nós Diario que o día a día das traballadoras decorre entre a tensión e a frustración. "As residentes percíbeno, son conscientes do noso nerviosismo, da nosa carga mental", di. As demandas de Ansia, delegado sindical da CIG e integrante do comité da empresa, coinciden coas das familiares. "Precisamos medios, formación e máis persoal", resume antes de debullar as necesidades que o sindicato no que se integra xa trasladou á Consellaría de Política Social. Este traballador comeza denunciando a falta de claridade á hora de coñecer os protocolos aprobados pola Xunta. "A situación está sendo bastante caótica", apunta. As pautas foron publicadas o pasado 12 de marzo. "A nós o que se nos di é que lavemos as mans máis do habitual ou que manteñamos a distancia, mais estas son consignas xerais, mesmo para a poboación nas súas casas, precisamos protocolos máis claros", volve reclamar, engadindo a necesidade de realizar as probas de contaxio por virus ás profesionais "por prevención". As medidas de Política Social non incluían a distribución de luvas ou máscaras de protección entre o persoal, mais posteriormente a Xunta anunciou a súa distribución entre os centros."A nós indícanos que non usemos máscara e que as luvas só debemos empregalas cando esteamos en contacto con algunha usuaria", di a puericultora Vitoria Louro. "Está claro que a prevención non conta", apunta. "Instrúesenos en que debemos manter unhas distancias coas residentes, pero moitas veces temos que achegarnos a elas e tamén tocalas", salienta María Jesús Iglesias, traballadora nunha residencia pública en Pontevedra. Familiares de residentes e traballadoras coinciden en sinalar as baixas ratios de traballadoras. "Temos unha maior carga de traballo coas mesmas persoas", denuncia María Jesús Iglesias. Co ollar en Madrid Ana Villaverde chama practicamente cada día para comprobar o estado da súa avoa. Por precaución, as residencias de maiores, un dos principais grupos de risco, decidiron prohibir as visitas agás en casos excepcionais. "Solicitei ao director do centro que puidésemos falar coas nosas familiares por videochamada. Á dirección non se lle ocorrera, non saben poñerse na nosa pel", explica ela, matizando que "durante dez minutos ao día" pode contactar coa súa familiar. Villaverde engade que tampouco recibía información sobre o decorrer da residencia. "Despois de moito insistir, aceptaron enviarnos correos electrónicos de cando en vez", conta. O último informouna de que a residencia só informaría dun caso de enfermidade por coronavirus cando se tratase da súa propia familiar. "Isto crea desprotección, ansiedade e impotencia", censura ela. Paulino Campos é presidente de Asfareb. "Somos un colectivo moi apegado aos nosos pais, nais, avoas, avós e outros familiares, nado para defender os seus dereitos e os das traballadoras", declara a este medio. Campos sinala que a asociación mantense en contacto con outras agrupacións do Estado, unha delas madrileña. "O outro día unha integrante da nosa asociación sufriu un ataque de ansiedade ao ler a enorme cantidade de mensaxes que se acumularan nun grupo de mensaxaría", engade, facendo referencia aos maiores falecidos en residencias de Madrid após ser infectados por coronavirus. Martínez tamén reclamou que na residencia na que permanece ingresada súa nai permitan o contacto a través de videochamada. Polo momento, trata de conversar con ela cada día por teléfono.Todas as familiares de persoas ingresadas consultadas comparten verbas de agradecemento cara ás profesionais. "Queremos transmitir as grazas á xente de a pé, que está a facer moio con moi poucos medios", afirma Villaverde. Financiamento e material Onte o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, remitiu un comunicado ao ministro Salvador Illa, responsábel da carteira de Sanidade, trasladándolle a súa inquedanza pola falta de material necesario para facer fronte á pandemia de coronavirus. Mentres, a Xunta anunciou o reparto de 4.900 máscaras entre os centros sociosanitarios. Ao tempo que asegurou o envío "canto antes", o Goberno estatal informou do investimento de 300 millóns de euros nas residencias de maiores, hoxe "desbordadas" e un dos llugares"máis vulnerábeis nesta crise sanitaria". O ministro de Sanidade avanzou o peche de residencias que incumpran o novo protocolo que prepara o Goberno, o mantemento da limitación das visitas e garantizou a atención médica mínima


Summary: Facebook está a explorar diversos camiños para recuperar o mercado chinés, entre eles desenvolver unha aplicación capaz de controlar en tempo real certas conversas e impedindo que sexan publicadas.

Acusado de xogar un importante papel na victoria de Trump, Facebook entra de novo en polémica. Segundo informacións da imprensa americana, a rede está a explorar diversos camiños para recuperar o mercado chinés, onde o grupo de Mark Zuckerberg está en constante caída desde 2009, precisamente perante a versión chinesa Weibo. Unha desas medidads podería ser desenvolver un software capaz de impedir a publicación de certos posts en zonas xeográficas específicas. A empresa xa suprime na actualidade certos temas de conversa a petición de diferentes estados, entre eles Paquistán, Rusia, Turquía ou Franza. Coa nova utilidade iría moito máis alá ao non se tratar xa de suprimir certos posts publicados, mais de impedir que aparezan certas conversas. Liberdade de expresión ou mercado Segundo diferentes informacións, Facebook non asumiría directamente o papel de censor. Preocupados pola posibilidade de os utentes occidentais consideraren que a empresa atraizoa os seus principios de liberdade de expresión en internet a cambio do acceso ao mercado chinés, a rede social poría o software a disposición dun parceiro, probabelmente unha empresa chinesa asociada, que sería a encargada de controlar os contidos compartidos, monitorizando completamente as conversas de usuario. "Facebook será ben vido sempre que respecte a lei chinesa e preste atención aos intereses do país e dos consumidores", asegura a imprensa chinesa Sería este un dos numerosos camiños explorados para entrar na China. Para a imprensa chinesa, o posíbel retorno de Google e Facebook á China sería ben visto sempre que "respecten a lei chinesa e presten atención aos intereses do país e dos consumidores". Neste sentido a introdución de utilidades de control de usuarios non tería nada a ver coa censura e "permitiría facilitar a conexión de usuarios chineses". Todas estas informacións están a saír á luz cando aínda segue viva a controversia sobre se Facebook contribuíu ou non na elección de Donal Trump como presidente. A rede social está acusada de influír no voto deixando proliferar falsas informacións e de non difundir entre os internautas máis que contidos previamente adaptados.


Summary: Mentiu Donald Trump. Mentiu o secretario de Defensa. Mentiu a Armada norteamericana. O USS Carl Vinson -un porta-avións norteamericano líder dunha frotilla de ataque- non puxo rumo a Corea do Norte o 8A para disuadir Pyongyang de realizar un novo test nuclear. En realidade, 11 días despois do anuncio, o navío continúa en augas de Mar de Xava, na costa noroccidental de Australia.

A guerra psicolóxica ás veces acaba adquirindo caracteres esperpénticos e con frecuencia a realidade supera a ficción. Nun episodio que evoca o Dr. Strangelove de Stanley Kubrick, a opinión pública mundial soubo esta terza feira que o porta-avións que Trump supostamente enviara a Corea do Norte o pasado 8 de abril para condicionar o goberno de Kim Jong-un durante a celebración do 105 aniversario de Kim Il-Sung, en realidade aínda non se moveu un milímetro do seu emprazamento en augas de Mar de Xava, na costa noroccidental de Australia. A secuencia de anuncios falsos dos EUA sobre o deslocamento do USS Carl Vinson produce perplexidade (e probabelmente hilaridade nos servizos secretos norcoreanos). O 8A, a Armada norteamericana informa de que se estaba a dirixir cara á península coreana unha frota de ataque liderada polo porta-avións USS Carl Vinson como unha "prudente medida" para deter as probas balísticas de Pyongyang. Tres días despois, o secretario de Defensa, Jim Mattis, anuncia que a frota está "na súa rota" cara á península coreana. O 12A, Donald Trump trombetea: "Estamos a enviar unha armada. Moi poderosa". Pois non. E non é de estrañar que Pyongyang non se sentise disuadida e que lanzase un novo mísil, o domingo, embora acabase sendo unha proba falida. Kim Jong-un non percibiu como ameaza a armada norteamericana porque... aínda non partira do Mar de Xava!! A patraña norteamericana saíu á tona esta terza feira cando un portavoz oficial da Defensa dos EUA dixo a France Press que a frota do Carl Vinson aínda se achaba perante as costas australianas. "Comezarán a pór rumo norte cara ao Mar do Xapón dentro das próximas 24 horas", dixo o portavoz en condicións de anonimato. Dada a distancia, non se agarda que a frota poda chegar á península coreana até principios da próxima semana. O episodio dá para facer brincadeiras, mais tamén abre interrogantes sobre a relación que ten a administración Trump co poder militar estadunidense. De verdade non lle podían enviar un whatsapp á Casa Branca para anunciarlle que os navíos non zarparan aínda rumo a Corea?


Summary: Considera que o seu partido debe ser o "núcleo" das forzas municipais e outras "soberanistas"

O portavoz de En Marea, Luís Villares, asegura ter "todas as liñas abertas" para que "non quede ningunha oportunidade sen explorar" á hora de buscar unha coalición con outros partidos como as "forzas soberanistas" nas que entraría Anova e as mareas municipalistas. Así respondeu o deputado esta cuarta feira ante os medios ao ser preguntado sobre os contactos que se estableceron até agora con Anova. Ante uns novos comicios electorais para o 5 de abril, Villares non desbota establecer acordos tanto con Anova como coas mareas municipais que "queiran cambiar o país". "Tender pontes" Neste sentido sostén o seu "chamamento á cooperación municipal" e considera esta cita "unha oportunidade" para que En Marea constitúa o "núcleo" de "todas as mareas municipalistas do país e outras forzas". Así, dixo, pretenden "tender pontes, lonxe de pór barreiras" para "avanzar". A súa posición segue distanciada de Podemos e, respecto ao partido morado e a posíbel candidatura de Antón Gómez-Reino para as primarias prefire "non opinar". "Podemos nunca se caracterizou por ser unha forza municipalista, competía contra as Mareas en Lugo, Ourense ou Pontevedra", por este motivo "o natural é que centrifugue ás mareas", afirma. Todo este escenario serve, a xuízo de Villares, para "estar ás portas dunha reconfiguración do espazo político" que no seu partido "celebran". 200 millóns de euros Por outra banda, Luís Villares fixo un chamamento a PSOE, Podemos, BNG e PP para que "deixen de utilizar electoralmente" a demanda ao Estado dos 200 millóns do IVE. Manifestou que En Marea "foi a única forza política" que tentou "solucionar" o pago correspondente a este imposto cunha PNL no Parlamento galego. Cre que nin a vía xudicial --que propoñen BNG e PP-- nin a posición actual do Goberno de coalición de PSOE e Podemos solucionarán a problemática que se dá en todos os territorios. Villares afirma que "ese diñeiro pertence a Galiza", pero que "non está nas arcas galegas pola reforma da lei" que estableceu Cristóbal Montoro en 2017. A idea entón sería volver reformar a lei da devolución do IVE e que se aplique con carácter retroactivo para que eses 200 millóns de euros cheguen ao territorio galego e invístanse en "políticas sociais, sanidade ou dependencia", é dicir, "no interese cidadán".


Summary: Na primeira repartición.

O Boletín Oficial do Estado (BOE) publica esta cuarta feira a repartición definitiva entre os territorios dos primeiros 6.000 millóns do fondo Covid-19 creado polo Goberno español para facer fronte á incidencia orzamentaria derivada da crise, segundo informa a CRTVG. As autonomías non terán que devolver ao Estado os cartos deste fondo, cuxa contía total ascende a un total de 16.000 millóns de euros, dos que os primeiros 6.000 deberán ser destinados a sufragar gastos de sanidade. 35% destes primeiros fondos, indica CRTVG, distribuíuse segundo a poboación protexida equivalente, 30% en función dos ingresos en UCI, 25 % polo número de hospitalizacións e o 10% restante segundo o número de probas PCR realizadas por cada unha das comunidades. Ademais dos 6.000 millóns que comezarán a ser distribuídos xa entre as comunidades, o fondo Covid-19 inclúe outros 3.000 millóns para sanidade que serán repartidos en novembro, 2.000 para educación e 5.000 para paliar a perda de ingresos tributarios e no transporte.


A importación do black friday é boa excusa para mirarmos cara ao noso comercio de proximidade e decatarnos do dano que sofriu tanto pola Grande Depresión como polas agresivas políticas desenvolvidas polas Administracións. Rajoy, coa súa recentralización favorecedora das grandes superficies comerciais, botou por terra as lexislacións autonómicas protectoras (como a Lei de Horarios Comerciais galega aprobada por iniciativa nacionalista no 2006) tanto nas aperturas como nos horarios. E alcaldes como Francisco Vázquez esmagaron o comercio de proximidade na súa cidade, favorecendo a apertura de tantas superficies comerciais que converteron A Coruña na cidade do Estado con máis m2 por habitante. Velaí o fracaso do Dolce Vita e do Canton Village. E o peche forzoso de tantos comercios tradicionais. Os países máis desenvolvidos da Europa decatáronse do íntimo vencello entre unha oferta comercial achegada aos centros e barrios e a propia vitalidade e seguranza da cidade. As cidades sen comercio de proximidade, as cidades que teñen que mercar nos macrocentros das aforas, son cidades menos vitais, menos ricas e menos seguras. Que calidade de vida lle ofrecemos aos habitantes maiores dos nosos barrios condenándoos á dependencia de familiares ou ao uso eterno do coche particular para mercar? Convén sinalar, tamén, que o comercio de proximidade que nos segue a atender fixo un enorme esforzo ao longo destes últimos anos. De certo que xa se decatou vostede que no negocio onde toma o seu café da mañá, tiveron que prescindir de dous camareiros e o xefe e empregados que fican atendendo multiplicaron os seus horarios. Tamén é xusto recoñecer o enorme esforzo de modernización, profesionalización e especialización dos nosos comerciantes de proximidade para mellor atender as nosas necesidades. Mesmo xurdiron en Galicia novos modelos de éxito que axiña abriron varios establecementos nas nosas principais vilas e cidades. Porque comercio de proximidade non é só pequeno comercio. É a oferta que atende no noso barrio a que permite que éste siga a ter vida. Ten razón Manolo Rivas cando afirma que as cidades morren cando os ricos se pechan en ghettos. Mais tamén comezan morrer cando a súa veciñanza non pode mercar todo o que precisa na súa contorna vital.


Summary: Cortes na despesa pública: seguridade social, educación e sanidade. Esas son as medidas anunciadas polo primeiro ministro portugués fronte á decisión do Tribunal Constitucional de ilegalizar catro dos artigos recollidos nos Orzamentos de Estado para 2013.

O mandatario luso asegurou que a sentenza do Constitucional compromete a negociación dos xuros da débeda contraída coa Troika e que celebrará a súa séptima revisión a vindeira semana en Dublín. Pedro Passos Coelho asegurou en comparecencia pública este domingo que o seu goberno "respecta" a decisión do Tribunal Constitucional que considera contrarios a dereito os cortes nos subsidios de ferias ao persoal funcionario e pensionistas, mais aclara que "non comparto" a interpretación da máxima instancia como tampouco o fan, dixo, "outros constitucionalistas". Aliás, culpa ao Tribunal de pór o país "nunha dificil situación" perante a re-negociación do rescate que se celebrará a vindeira semana en Dublín. O goberno luso reunirase coa Troika a vindeira semana en Dublin para re-negociar os xuros da débeda e avaliar a nova situación xerada após a decisión do TC Para "compensar" as consecuencias da decisión xudicial --que atinxe a perto de 1.300 millóns de euros-- o mandatario portugués asegurou que non subirá os impostos mais si que aprobará medidas que afectan a depensa pública reducindo, aínda máis o gasto público. Neste senso, avanzou que se implementarán novos recortes na Seguranza social, o ensino e a sanidade, así como se aplicarán reformas estruturais na administración pública e as empresas do Estado. O propio primeiro ministro asegurou que as medidas a adoptar encetarán "un proceso de moita dificultade". A respeito dun posíbel segundo resgate á economía portuguesa Passos Coelho aseverou que traballará para que este non se produza, no entanto non desbotou con rotundidade esta posibilidade que, en todo caso, dependerá das negociacións coa Troika (UE-BCE-FMI). "Todo está por facer", dixo, para evitalo. Aliás, asegurou que terá que explicar ás institucións económicas internacionais as novas circunstancias derivadas da decisión do TC e que calificou de "emerxencia financeira". Malia que as forzas da oposición exixiron a demisión do primeiro ministro ou, no seu defecto que o presidente da República disolvese a Cámara e convocase eleccións anticipadas, Passos Coelho rexeitou demitir e argüíu a súa decisión a non poder permitir "que se desperdicien os esforzos feitos polos portugueses durante estes anos.


Summary: Os galegos perden 31-35 nun partido no que os ataques superaron as defensas.

O Balonmán Cangas perdeu este sábado no Gatañal ante o Granollers por 31-35. Foi un partido con moitos goles no que os ataques superaron ás defensas e no que conxunto cangués non puido conter a poderosa liña ofensiva rival, na que destacaron o o central lituano Malasinskas, autor de dez goles, e Eloy Félez, que marcou sete. O adestrador do Cangas, Víctor García 'Pillo', probou varias variantes defensivas para deter a sangría de goles, mesmo cambiou varias veces de porteiro, pero non conseguiu conter ó ataque rival durante demasiado tempo. O porteiro visitante, Gonzalo Pérez, completou unha actuación moi destacada realizando varias paradas decisivas para o seu equipo. O Cangas segue décimo terceiro clasificado na Asobal tres puntos por riba da zona de descenso. O partido comezou con moitos goles no Gatañal: os ataques impoñíanse claramente ás defensas. O Cangas acadou cedo unha vantaxe de tres goles no 6-3, grazas a varios tantos de Adrián Rosales e David García. Moisés Blanxart marcou dous dos primeiros goles dos visitantes desde o extremo dereito. A vantaxe mantívose ata o 8-5 que campaba no marcador ós once minutos de partido. Non obstante, nese momento o Granollers axustou a defensa, en ocasións formando cun 5-1 mixto con marcaxe sobre David García, e o Cangas atascouse en ataque. O conxunto catalán empatou a oito no minuto 15 grazas ós goles de Malasinskas, e posteriormente empezou a abrir distancia no electrónico. Coa achega de Félez e do extremo Ferrán Solé o Granollers conseguiu poñerse 10-15 a tres minutos do descanso, aproveitando a exclusión de Adrián Rosales. O Cangas era incapaz de ver porta ante a ordenada zaga visitante e o acerto do seu porteiro: só marcou dous goles en 16 minutos. Nin os tempos mortos de 'Pillo' nin meter a Kevin García por Javi Santana na portería local detiña ó ataque rival. Nos últimos minutos do primeiro tempo, a exclusión de Ferrán Solé posibilitou que o Cangas se achegase no marcador ata o 13-15 para dar esperanza o público local de cara á segunda metade. Un gol do Granollers poñía o 13-16 co que se chegou ó descanso. No inicio do segundo acto mantívose a distancia de tres ou catro goles a favor do conxunto catalán ata que, ós dous minutos, con 14-18, o Cangas dispuxo unha defensa 4-2 con David García e Adrián Pumar sobre Malasinskas e Eloy Félez. A partir de entón o ataque visitante atascouse e o Cangas comezou a roubar balóns en defensa e a saír á contra con perigo. O decorado cambiou, tanto como para que o Cangas volvese igualar a contenda a 18 no minuto seis. O marcador continuou equilibrado nos seguintes minutos nos que o Granollers daba e o Cangas respondía, ata que se chegou ó empate a 22. Un sete metros moi protestado polo bando local permitía ó Granollers marcharse de dous goles, e despois de tres con gol de Malasinskas, a pesar de estar cun menos pola exclusión de Félez. O Cangas conseguiu achegarse a un gol no 24-25, pero entón o conxunto catalán logrou a vantaxe ó final definitiva. Un sete metros e dous goles máis de Raúl Campos, ademais da achega constante de Malasinskas, as paradas de Gonzalo Pérez e dous erros consecutivos de 'Sera', permitiron ó Granollers poñerse 25-30 a dez minutos do final. O Cangas non se deu por vencido e seguiu crendo na vitoria, pero o equipo visitante lograba manter a vantaxe. Achegouse o Cangas no 30-33 e dispuxo a defensa 4-2 para non encaixar, pero non deu resultado. O partido estaba sentenciado e o Granollers marchouse 30-35, marcador maquillado no último minuto cun tanto de Adrián Pumar. O resumo é que o Balonmán Cangas foi incapaz de deter o ataque visitante durante moito tempo e encaixou demasiados goles como para poder pensar en levarse o partido. Por último, cabe resaltar que os xogadores do Cangas saíron ó Gatañal cunha pancarta co lema "Estafados" en apoio á plataforma de afectados polas Participacións Preferentes e Obrigacións Subordinadas da antiga Caixanova. Membros da plataforma atopábanse ademais vendo o encontro nun sector do Gatañal vestidos con camisetas amarelas en sinal de protesta.


Poderíamos comezar este relato falando en clave negativa sobre o noso barrio: que foi parido ao abeiro dunha política urbanística deshumanizada, que sufriu a lacra da droga nos 80, que padeceu a reconversión industrial, que chegou a dor coa última crise do capitalismo, etc. Pero non. Imos comezalo en positivo: foi un barrio no cal a veciñanza foi quen de buscar accións e respostas colectivas fronte ao esquecemento e as agresións das oligarquías económicas e políticas. Unha forma de seren baseada na guerra de trincheiras, de tempos lentos e obxectivos a medio prazo, de loitas nas que se consegue avanzar de posición a posición, pouco a pouco, combinando as vitorias con algunha derrota. Unha nova trincheira escavouse hai un ano. Nun contexto de empobrecemento da veciñanza, de xentes definitivamente descolgadas desa gran falacia chamada estado do benestar, duns servizos sociais municipais colapsados ante tanta necesidade, dende o Concello de Vigo sorprendéronnos en novembro de 2014 co anuncio da colocación dun barco de gran valor histórico, o Bernardo Alfageme, na rotonda da avenida de Castelao. Para moitos veciños do barrio supuxo un insulto, unha provocación en toda regra. Non hai cartos para pagar as axudas de emerxencia, alugueres ou recibos da luz de cidadáns empobrecidos, pero si para instalar un barco nunha rotonda. A esperpéntica proposta municipal ademais é un paradigma do pailanismo urbanístico que promove o Concello, quen trata de transformar a cidade nun escenario de cartón-pedra (neste caso de lousas e flores) ao servizo do turista, poñendo nun segundo plano as necesidades da veciñanza. É o repetido mantra das "humanizacións". Un claro exemplo da concepción cateta e panoca que teñen do urbanismo e o patrimonio cultural é o caso do Alfageme: asumen que estamos ante un ben cultural de primeira clase, e a mellor resposta que son quen de artellar é colocalo nunha rotonda. Era obsceno gastar centos de miles de euros nun proxecto esperpéntico, cando xentes do barrio non lograban cubrir as súas necesidades básicas Pero non perdamos o fío condutor. Ante o dispendio de cartos públicos que ía supoñer a colocación do barco, a veciñanza en asemblea decide paralizar as obras: era obsceno gastar centos de miles de euros nun proxecto esperpéntico, cando xentes do barrio non lograban cubrir as súas necesidades básicas. A nova trincheira comezouse a escavar o 4 de decembro de 2014. Cantaba Serrat que sería fantástico que a forza non fose a razón. Ante a sinrazón do proxecto, ao Alcalde de Vigo só lle quedaba usar a forza, usando para isto unha Policía Municipal (co recentemente creado corpo dos GOA, unha sorte de antidisturbios locais) usada como forza de choque contra a cidadanía. Fronte á resistencia pasiva e a desobediencia pacífica das xentes da Asemblea Aberta de Coia, as identificacións, as multas, os acosos, as mentiras policiais foron as respostas. Pero non temos a menor dúbida dos responsables: a unha administración pouco democrática correspóndelle unha policía pouco democrática. O conflito sobe varios graos de tensión. O gran medio de comunicación de prensa escrita local, o Faro de Vigo, toma abertamente partido a favor do Concello no conflito: resultaba moi evidente que non ía morder a man que lle daba de comer. E sobre todo, pola gran dor que supuxo para a Asemblea, comezan as detencións: Xurxo e Diego son detidos, acusados de agresión á autoridade. A unha administración pouco democrática correspóndelle unha policía pouco democrática Xurxo, nun xuízo rápido, foi declarado culpable é condenado a un ano de prisión e a unha multa de 1.135 euros. Diego está pendente de xuízo. No seu caso é máis que evidente a criminalización da contestación social. Unha vez máis, unha mentira policial e unha denuncia falsa: Diego, unha cara moi visible tanto na Asemblea como noutros movementos sociais do barrio e da cidade, é acusado de agredir e tirar ao chan a un axente, cun resultado de lesión. Enfrontarase a unha petición de máis de dous anos de prisión e a unha responsabilidade civil de aproximadamente 14.000 euros. O 18 de febreiro o Alcalde anuncia que o traslado do Alfageme vaise producir esa noite, dende o peirao até a rotonda. A concentración veciñal para impedir a saída do barco dende o porto resultou inútil ante o desproporcionado despregue policial, conformado polos UIP da Nacional e os GOA da Local. Sobre ás 2 da mañá o barco quedou definitivamente colocado na rotonda de Coia. A nosa trincheira quedou sepultada baixo toneladas de formigón, ferro e derrota. Pero aos poucos días, recuperados do golpe, comezamos a albiscar a gran vitoria da loita da rotonda, a súa proxección de futuro. O barco seguirá día a día no barrio, e será unha lembranza das nosas arelas: - Queremos políticas sociais e non obras faraónicas, inútiles e inmorais. - Lembraremos que mentres se gastaron miles e miles de euros, no barrio hai xente que non ten para pagar o aluguer ou as subministracións. - Queremos pan, traballo e teito (aínda que como sigamos así teremos que recuperar a proposta orixinal de Lenin). - Queremos dereitos sociais, e non esmolas. - Demandamos ser partícipes das decisións municipais. - Lembraremos que fronte á razón da cidadanía, atopámonos coa forza e a represión da administración. - Lembrarémonos dunha policía local violenta e mentireira. - Teremos presente que o conflito do barco serviu para que a veciñanza de Coia saíra das súas casas e se xuntara na rúa para pelexar (e rir, e pasar frío, e escoitar poemas,…) polos seus dereitos. (Isto vale ouro). Gañamos.


Summary: A capital galega acolle, desde este sábado e até o 25 de xullo, a III Escola Soberanista baixo o título de 'Un mundo en transformación'. Nela participan organizacións e entidades soberanistas do Estado español e do resto do mundo.

Entidades de todo o Estado español a nivel político, cultural e sindical dentro do movemento soberanista de esquerdas, reúnense na Facultade de Óptica da USC ,en Santiago de Compostela, acolle desde este sábado, día 23, até a segunda feira, día 25, na terceira edición da Escola Soberanista, unhas xornadas de reflexión e análise nas que participan entidades de todo o Estado español a nivel político, cultural e sindical dentro do movemento soberanista de esquerdas. Miquel Roselló: "A Unión Europea subordínase de xeito vergoñento a OTAN" A Coppieters Foudation (think tank de ámbito europeo vencellado á Alianza Libre Europea, con presenza en catorce nacións e rexións de Europa) e o Fórum Soberanista (espazo conformado por máis de 20 organizacións a nivel político, sindical e cultural do estado Estado español do ámbito do soberanismo de esquerda) son algunhas das entidades que organizan estas xornadas de capacitación en diferentes temas. Esta III Escola Soberanista ten como obxectivos principais, segundo afirman desde a organización, "proporcionar recursos académicos e formativos a todas as persoas asistentes, así como promover o debate, o intercambio de ideas e xerar coñecementos compartidos ao redor da necesidade de políticas a prol da soberanía enerxética, a resolución de conflitos políticos, comprender e coñecer os procesos de dixitalización do mundo, analizar a situación económica a nivel europeo e mundial, analizar as causas e consecuencias do ascenso da ultradereita en Europa ou como construír desde a cooperación e a solidariedade unha Europa con xustiza social, democrática e respectuosa co dereito de autodeterminación dos pobos". Ademais, participan na organización a Fundación Galiza Sempre, Fundación Moncho Reboiras e a Fundación Terra e Tempo. No acto inaugural, realizado este sábado ás 16 horas na Aula Magna da Facultade de Óptica da USC, participaron Miquel Roselló, presidente do Forúm Soberanista, Ana Pontón, portavoz nacional do BNG, e Xabier Macias, presidente da Fundación Europea Maurice Cooppieters. Conferencias e debates Posteriormente, Rubén Cela, presidente da Fundación Galiza Sempre, realizou unha contextualización sociopolítica da Galiza para o arredor dun centro de asistentes á Escola Soberanista procedentes de distintas partes do Estado español. Andrés Piqueras, sociólogo: "A UE é unha construción estadounidense para a subordinación de Europa" A continuación, iniciáronse as diferentes conferencias, a primeira "A dixitalización a debate" contou coa participación de Paulo Carril, secretario xeral da CIG, Iratxe Esnaola, Doutora en enxeñaría informática na Universidade de Deusto, RIchar Benavides, politólogo e coordinador internacional de BRCS e unha intervención por videoconferencia de Tania Díaz, xornalista e Deputada na Asemblea Nacional de Venezuela. Para finalizar esta primeira xornada, tivo lugar unha última conferencia baixo o título "Vellos conflitos nacionais sen resolver nunha Nova Orde Mundial" coa participación de tres mulleres: Nithya Nagarajan, Activista e representante do Sindicato de Desempregadas de Palestina; Embarka Hamoudi, Integrante da Unión Nacional de Mulleres do Sáhara; e polo Faleknas Uca, Vicepresidenta do HDP do Curdistán. Programación do 24 e 25 de xullo As xornadas continuarán o 24 e 25 de xullo, na mesma Facultade de Óptica o 24 xullo abordando temas como a soberanía enerxética, coa participación de Fernando Blanco (integrante da CIG-Industria), Carme Ferrer Cervelló (alcaldesa de Senán e deputada de ERC), así como unha conferencia con Andrés Piqueras, Profesor de Socioloxía e Antropoloxía na Universitat Jaume I, sobre a actual situación económica. As sesións do 25 de xullo trasladaranse ao Festigal cunha xornada pola tarde a partir das 16.30 horas cun debate sobre 'A extrema dereita e a democracia', no que participarán Idoia Arreaza (Universitat de València), Ángeles Díez (Universidad Complutense) e Joana Montágua (Bloco de Esquerda) coa moderación a cargo de Xosé Lois Rivera (Fundación Moncho Reboiras). Retiran a palabra a Néstor Rego por empregar o galego no Congreso Despois terá lugar un faladoiro sobre 'Os retos da esquerda soberanista' no que participarán Néstor Rego (BNG), Sara Bailoc (ERC), Mertxe Aizpurua (EH-Bildu), Amadeu Mezquida (Més Compromís) e Miquel Rosselló (Més per Mallorca). A moderación correrá a cargo de Ana Miranda (responsábel de relacións internacionais do BNG e portavoz en Bruxelas).


A máis que probable ausencia de maiorías absolutas en moitos concellos de Galicia despois das eleccións municipais deste 26 de maio provocou que no debate público e no seo das formacións volvese cobrar especial importancia a cuestión da conformación dos gobernos tras os comicios. E, nomeadamente, das situacións en que as candidaturas poden optar á alcaldía, toda vez que o xogo de maiorías non funciona de xeito idéntico aos que operan, por exemplo, no Parlamento galego ou no Congreso dos Deputados.A diferenza do que acontece nalgúns parlamentos, nos concellos non abonda con que a candidatura á alcaldía obteña máis votos a prol que en contraNas sesións de constitución das novas corporacións municipais, previstas para o vindeiro 15 de xuño -agás no caso de contenciosos electorais, que se día vinte días máis-, calquera das forzas con representación na corporación pode presentar á alcaldía á persoa que concorrese aos comicios como cabeza de lista. Quen aspire ao bastón de mando ten dúas vías legais para logralo.Tal e como establece a lei electoral, se a persoa proposta como candidata obtén a maioría absoluta do pleno, obtén a alcaldía. A diferenza a respecto do que sucede nalgúns parlamentos, nos concellos non abonda con obter máis votos a prol que en contra. É imprescindible lograr o apoio de, cando menos, a metade máis un dos edís da corporación para lograr a investidura por esta vía.Se a maioría absoluta non existe a lei prevé outra posibilidade: será proclamado alcalde ou alcaldesa a persoa que encabezase a lista máis votada o día das eleccións. Deste xeito, nun contexto sen maiorías absolutas os pactos postelectorais entre forzas políticas teñen, necesariamente, que sumar maioría absoluta se entre as forzas coaligadas non está a máis votada.Se non existe candidatura á alcaldía que logre maioría absoluta, o posto é para a persoa que encabezase a lista máis votada nas elecciónsNo caso das cidades galegas a tradución a escanos sería a seguinte, traducida a números. Na Coruña, Vigo e Ourense, onde pola súa poboación son elixidos 27 concelleiros e concelleiras, unha forza política só pode obter a alcaldía en solitario se ten como mínimo 14 edís ou, no caso de ter menos, se é a máis votada e as eventuais alianzas alternativas suman menos de 14. En Lugo, Santiago, Pontevedra e Ferrol, corporacións de 25 edís, logrará a alcaldía a candidatura que, co apoio dunha ou varias forzas políticas, consiga un mínimo de 13 votos favorables. Se non, o bastón de mando é automaticamente para a persoa que encabece a lista máis votada.


Summary: O extremo turco, contra todo prognóstico, confírmase en Balaídos como a nova sensación celeste

2020 é un ano que nos está collendo a todos por sorpresa. Quen contaba con pasar tres meses fechado na casa a causa dun contaxioso virus potencialmente mortal? Pero se algo estaba realmente fóra de todas as previsións era a resurrección futbolística de Emre Mor coa camisola celeste. Non froten os ollos, porque os seus marabillosos 25 minutos en Oviedo no primeiro amigábel de verán do Real Club Celta -até que tivo que abandonar o céspede por un problema nos isquios- non foron un espellismo. A falta das posíbeis chegadas de Murillo e Rafinha, o extremo turco erixiuse coa súa actuación ante o Club Deportivo Lugo no derbi galego que se disputou na tarde de onte en Balaídos (cómodo 2-0 para os locais) como a fichaxe máis importante dun Celta afectado por unha importantísima redución do seu límite salarial, nunha porcentaxe próxima a 30%. Autor do gol que abriu o marcador na segunda metade (minuto 66), e protagonista de eléctricas intervencións e xogadas combinativas cos seus compañeiros de ataque, no que podería chegar a ser un tridente temíbel (Mor-Aspas-Nolito), Balaídos permitiu observar un xogador máis maduro, que optaba polo pase en lugar da acción individual cando o xogo así o demandaba e que, por momentos, chegou a lembrar aquel rapaz de 20 anos do Borussia de Dortmund polo que Carlos Mouriño pagou 13 millóns de euros en 2017. Nas redes sociais xa non se falaba do seu Mercedes prateado de estilo e gusto máis que cuestionábel, da súa indisciplina ou de polémicas extradeportivas, senón da súa velocidade, o seu regate ou a súa espectacular técnica, que levou polo camiño da amargura a defensa dun Club Deportivo Lugo que, en liñas xerais, mostrouse como un conxunto bastante blando. Sendo certo que os de Juanfran tiñan diante un rival dunha categoría superior, a sensación que deixou o encontro de Balaídos foi que queda moito traballo por facer -e tal vez algunha incorporación que asinar- para que o preparador valenciano consiga armar un bloque que non pase apuros para manter a categoría. Nun partido no que o resultado era o de menos, o penalti transformado por Aspas no minuto 82 sería definido nunha crónica futbolística máis convencional como o "gol da tranquilidade", mais o Celta non estaba pasando ningún apuro antes e non o pasaría despois do tanto do Príncipe das Bateas.


Summary: Roteiro polas paraxes naturais do val do río Coura, no Baixo Miño portugués.

Orío Coura é un afluente do Miño, o derradeiro pola súa marxe esquerda, que drena territorio portugués nos concellos de Paredes de Coura, Vila Nova de Cerveira e Caminha. Nace na "Paisagem Protegida Serra de Corno de Bico" e despois de percorrer uns 50 km de curso revirado por terreo rochoso, ábrese na desembocadura nun amplo esteiro, ao pé da vila de Caminha, moi preto da chegada ao mar do río Miño. Paraxe: Río Coura / Concellos: Caminha, Vilanova de Cerveira, Paredes de Coura / Percorrido: 40 km / Dificultade: Baixa É un río ao que paga a pena achegarse porque é doado seguir o seu percorrido en coche, xa que a estrada que vai de Caminha a Paredes de Coura discorre polo seu val e a non moita distancia da súa canle, aínda que non hai moitos puntos onde sexa fácil achegarse á auga pola falta de espazos nos que deterse e a pendente do releve, mais atoparemos no traxecto varios puntos de interese nos que é obrigada unha parada. O primeiro témolo no comezo da ruta, en Caminha, para ver a súa desembocadura e a ampla marisma, as xunqueiras e as carriceiras, que ocupan unha superficie de máis de 250 hectáreas que, xunto co curso baixo, están protexidas como ZEC e ZEPA "Estuário dos ríos Minho e Coura" polo seu valor como punto de paso e invernada para especies de limícolas, anátidas, e paxaros e outras aves propias deses medios. O seguinte no punto onde remata o seu curso baixo, en Vilar de Mouros, onde podemos gozar dun amplo parque á súa beira, ver a ponte medieval, os pasos, a praia fluvial e ao seu carón a "azenha", o edificio do antigo muíño no que catro rodas verticais accionaban os mecanismos (na contorna hai outras de difícil acceso ás que hai desprazarse adrede). Seguimos camiño por unha estrada con moitas curvas até chegarmos á ponte de San João por debaixo da que pasa o rego de San João, un dos principais afluentes do Coura, cunhas fermosas pozas. Un pouco máis adiante, no km 15,5 aproximadamente, temos á esquerda da estrada uns carteis de información turística do Couço de Montefurado onde, facendo un percorrido de 1 quilómetro, podemos visitar unha obra da minaría romana -os restos dun encoro e un túnel polo que se desviaba a auga, de case 200 metros de lonxitude, que se pode percorrer, para o que é imprescindible dispoñer dunha fonte de luz. Un cuarto punto de interese está nos restos da central eléctrica de Covas e no seu encoro. Outro na área de lecer de Covas, con espazo acondicionado e zona de baño. Facemos outra parada en Pagade, con azenha e area de lecer. A penúltima en Rubiaes, para achegarnos á ponte medieval. E rematamos en Paredes de Coura na praia fluvial do Taboao. Nas praias fluviais de Vilar de Mouros e Paredes de Coura celébranse dous dos maiores festivais musicais do verán de Portugal.


Summary: O Tribunal Superior de Xustiza de Castela e León freou en seco as intencións da cementeira ao lle anular a autorización ambiental concedida pola Junta. A empresa, que ten tamén unha planta no lugar de Oural, en Sarria, recibiu da Xunta unha subvención de 18.000 euros para "mellorar a eficiencia enerxética" queimando rodas.

A cementeira Cosmos non poderá incinerar residuos no Bierzo. Impídello unha sentenza ditada polo Tribunal Superior de Xustiza de Castela e León após a denuncia interposta polos concellos reguladores de produtos de calidade da comarca, coma a pera conferencia ou a mazá reineta, que alertaban, canda as organizacións agro-ecoloxistas, da contaminación que carrexarían as intencións da empresa e as nefastas consecuencias para a produción agrícola e gandeira, ademais de para a saúde das persoas. Porén, Cosmos ten tamén unha planta na Galiza, nomeadamente no lugar de Oural, en Sarria. Cal é a actitude da Xunta? Hai exactamente un ano, a consellaría de Medio Ambiente concedeulle unha subvención de 18.000 euros para "mellorar a eficiencia enerxética" queimando rodas. Unha sentenza de 2006 do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza prohibiu esta práctica a menos de 2 mil metros das casas, mais en 2008 ficou derrogada esta distancia mínima e a potestade de decidir se se autorizaba ou non a incineración quedou en mans do Goberno galego.


Summary: José Díaz Valiño foi detido na fase inicial da Operación Rei, cuxa instrución se pecha agora. A xuíza encargada do caso vincula o político con delitos de suborno, tráfico de influencias e falsidade documental na adxudicación dunhas obras

O ex-alcalde de Castro de Rei, José Díaz Valiño (PSOE), vén de renunciar á súa acta de edil e deputado provincial, así como o conxunto das responsabilidades que tiña noutros órganos do partido, para pedir a súa reincorporación á docencia. Está imputado por irregularidades en contratación de obras en relación á denominada Operación Rei. A xuíza instrutora, Estela San José, atribúelle ao ex-rexedor deste municipio lucense delitos de prevaricación, suborno a funcionari@s, tráfico de influencias e falsidade documental co gallo da contratación dunhas obras de conservación de estradas. Con todo, Díaz Valiño non argumentou a súa imputación como causa da súa marcha, senón que apelou a "motivos persoais e familiares", segundo sinala o comunicado que enviou á imprensa. Recolle tamén o escrito que a decisión xa lle fora transladada ao secretario xeral do PSOE lucense "o verán pasado", malia que foi atrasada "polo compromiso co meu partido e a convocatoria das eleccións galegas". Díaz Valiño deixa a corporación municipal de Castro de Rei reiterando a súa inocencia "por riba de todo" e cadrando co peche da fase de instrución da devandita operación en que, para alén do xa ex-edil e do tenente de alcalde Roberto Lorenzo, outras 14 persoas, entre políticos e empresarios.


Summary: A cidadanía dos EUA conmemora cada 19 de xuño o Juneteenth ou Día da Liberdade. Por outra banda, a cidade de San Francisco retirou nas últimas horas unha estatua de Cristobal Colón.

Os EUA conmemoraron nesta sexta feira, 19 de xuño, o Juneteenth, o aniversario do final da escravitude no Estado de Texas, no medio de episodios de tal tensión racial que o presidente do país, Donald Trump, tivo que adiar ao sábado a súa esperada reaparición pública ante os seus simpatizantes na cidade de Tulsa (Oklahoma) prevista para esta sexta. O Juneteenth conmemora o día en que a declaración de emancipación asinada polo presidente Abraham Lincoln en 1863 se fixo efectiva en Texas, o último dos Estados en proclamar a decisión, dous anos despois do decreto. Arredor de 250.000 escravos negros foron liberados, oficialmente, nese Estado o 19 de xuño de 1865. Para boa parte da cidadanía negra dos EUA, o Juneteenth representa unha conmemoración ─aínda que non ten carácter federal, senón que queda en mans dos Estados e as empresas─ moito máis sentida que o Día da Independencia, polas asociacións negativas que esta última ten como antecesora do período da escravitude no país. Este ano coincide coas protestas por todo o país desencadeadas tras a morte do cidadán negro George Floyd durante unha detención policial en Minneapolis e pola que un dos axentes implicados, Derek Chauvin, foi acusado de asasinato. Estatua de Colón Tamén , as autoridades de San Francisco decidiron retirar unha estatua de Cristobal Colón tras ser obxecto desde hai varios días de actos vandálicos dentro desta vaga de protestas. A decisión foi adoptada pola Comisión das Artes da cidade ─coa aprobación da alcaldesa, London Breed─ dado que a estatua, erixida en 1957, "non se aliña cos valores de San Francisco". Ademais, polas redes circularan mensaxes chamando a arrancala e tirala á baía.


Summary: O coordinador xeral de CDC afirma que Convergència e Unió non seguirán xuntos. "É un camiño de non retorno" dixo Jossep Rull, matendo a aposta independentista.

Convergència dá por acabada CiU. Así o asegurou o coordinador xeral de CDC, Josep Rull, nunha comparecencia esta quinta feira perante os medios: "o proxecto político de CiU acabou". Non concorrerán xuntos ás eleccións, avanzou, e dixo que esa separación era un "camiño de non retorno". CDC enceta a partires de agora unha nova etapa "apaixonante, trepidante". Rullo recoñece que a fin de CiU chega polas discrepancias nun "tema de fondo" como é o proceso soberanista. CDC aposta no 'si-si', é dicer, na independencia. E UDC amósase moi renuente a esta vía, se ben unha parte importante da súa militancia (o 45%, segundo se plasmou no referendo interno) está pola independencia. Así que, di Rullo, o mellor é que cada un dos partidos siga o seu propio camiño para que nas eleccións "se clarifiquen os proxectos de cara aos cidadáns". Unió decidiu esta cuarta feira abandonar o Govern. No marco desta ruptura a vice-presidente Joana Ortega, o conseller de Interior, Ramon Espadaler, e o conseller de Agricultura, Josep Maria Pelegri, sairán do Govern aínda que apoiarán o executivo de Mas en aras da estabilidade. No ar fica tamén a situación do grupo parlamentar de CiU no Congreso español. Desde CDC poñen en cuestión a continuidade de Durán i Lleida como voceiro dos nacionalistas catalás.


Summary: O concello difundirá o lema "Non é Non" para evitar unha violencia que adoita aumentar durante a Semana Grande que comeza este sábado. A campaña estenderase durante todo o verán.

Após de que a gran cantidade de imaxes de agresións machistas producidas durante a celebración do San Fermín de Pamplona engadirá visibilidade ao problema en Euskal Herria, a loita contra esta forma de violencia durante as festas multitudinarias cobrou aínda máis intensidade, chegando a outros puntos do Estado e alcanzando maior visibilidade mediática. Nese sentido, o goberno municipal de Bildu en Donostia puxo estes días en marcha unha campaña baixo o lema "Non é Non", para previr as agresións machistas na Semana Grande deste ano, que comeza o sábado. Segundo a edil donostiarra de Igualdade, Naiara Sampedro "este tipo de agresións increméntanse no contexto das festas". "A violencia machista é unha das consecuencias máis graves da falta de igualdade entre mulleres e homes", sinalou a representante da esquerda abertzale. Facer fronte á violencia machista A campaña posta en marcha polo concello -por quinto ano consecutivo- "non se limitará á Semana Grande senón que é extensiva a todo o verán e outras datas significativas", segundo fontes oficiais. O goberno local tamén organizou cursos de autodefensa feminista durante o mes de xullo. No marco da campaña vaise instalar un espazo "para facer fronte ás agresións sexistas"con dous puntos de información no centro da cidade e ademais repartiranse nos bares uns 200.000 panos co lema "Non é Non", así como un centenar de adhesivos coa frase "Neste local non se admiten agresións sexistas". Unha pancarta no propio edificio do concello condenará a violencia machista.


Summary: O servizo de limpeza foi o que máis sancións recibiu, con 205.000 euros.

A empresa concesionaria do Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, un conglomerado de construtoras e fondos de investimento, viuse obrigada a pagar 475.000 euros en 2021 ao Servizo Galego de Saúde (Sergas) pola "falta de calidade" dos servizos sanitarios. A Xunta debe 918 millóns as empresas adxudicatarias do hospital Álvaro Cunqueiro Trátase da segunda maior sanción que recibe esta compañía desde que o centro hospitalario fose inaugurado en 2015. En 2018, a contía da sanción alcanzou os 713.000 euros. En total, a concesionaria presta un total de doce servizos, entre clínicos e non clínicos. Neste segundo grupo, o maior é o da limpeza, precisamente o que maior porcentaxe da sanción representa. Deses 475.000 euros, 205.000 euros corresponden á falta de calidade nestes labores. Exixen a reversión da cociña do Hospital Álvaro Cunqueiro e do seu persoal ao ámbito público Outros dos servizos que maior sanción económica supuxeron foron os de restauración e lavandaría, ao sumar 63.000 euros cada un. Servizo de limpeza no Cunqueiro O servizo de limpeza no Álvaro Cunqueiro está subcontratado nunha filial de Acciona, unha empresa española de promoción e xestión de infraestruturas e enerxías renovábeis. En 2020, traballadores e traballadoras da limpeza mobilizáronse para exixir o reforzo dos cadros de persoal, ante a falta de efectivos. O persoal de Cirurxía do Cunqueiro plántalle cara á Consellaría, que paga 50 euros por operación menor Nunha situación de especial tensión pola pandemia, os profesionais demandaban que a empresa aumentase o número de traballadores, para poder cubrir as exixencias de limpeza e hixiene que requiría o contexto sanitario derivado da Covid-19. O comité de empresa chegou a convocar unha folga indefinida en decembro de 2020, ante a falta de diálogo da compañía e os "incumprimentos continuados do convenio das traballadoras", o que provocou "incontábeis queixas e demandas do persoal". Un fondo francés toma os mandos no Hospital Álvaro Cunqueiro Finalmente, a folga desconvocouse un para de días antes de comezar, despois de que Acciona se sentase a negociar co comité e acordasen o reforzo dos cadros de persoal e a modificación dos ratios nas quendas de mañá, tarde e noite.


"Fraude de lei", "abuso de dereito", "manifesta desviación de poder", "arbitrariedade", "raiana, incluso, na prevaricación". Son algúns dos cualificativos contra o Goberno galego que emprega o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) nunha sentenza que vén de confirmar unha condena ao Sergas polo despedimento dunha traballadora. A Xunta, din os maxistrados, "forzou" a unha funcionaria a reincorporarse das súas vacacións para poder despedir así a súa substituta temporal e logo tentou "terxiversar a contrastada realidade dos feitos". O Sergas "forzou" a unha funcionaria a reincorporarse das súas vacacións para despedir a súa substituta e logo tentou "terxiversar a contrastada realidade dos feitos", din os maxistrados A sentenza do TSXG, emitida o pasado 28 de febreiro pero non divulgada e á que agora ten acceso este diario, rexeita un recurso presentado polo Sergas contra outra sentenza previa do xulgado do Contencioso Administrativo número 1 de Vigo que xa dera a razón á traballadora temporal despedida pola Xunta. A afectada, que estaba nas listas de contratación do Sergas, foi contratada o 1 de agosto de 2016 como substituta para unha praza de técnico superior especialista en Anatomía Patolóxica na área sanitaria de Vigo da que era titular unha funcionaria que solicitara o seu traslado temporal a outro posto cunha comisión de servizo por seis meses pero con reserva da súa praza previa. Esa funcionaria saínte tiña autorizadas as súas vacacións do 1 ao 31 de agosto, para incorporarse o 1 de setembro ao seu seguinte posto. Pero "a primeiros de agosto", cando a súa substituta xa estaba a traballar cubrindo as súas vacacións, "e coa fin de que a mesma non puidese continuar substituíndo a reserva de praza" durante os meses que ela estaría noutro destino, "foi instada para que se reincorporase ao seu posto de orixe, rompendo, dese xeito, o vínculo contractual [da demandante despedida] e impedíndolle proseguir na substitución máis alá do 31 de agosto". O "torticero" proceder da Administración supuxo "un abuso de dereito e unha manifesta desviación de poder determinante de arbitrariedade e raiana, incluso, na prevaricación", conclúe o TSXG A sentenza di que a funcionaria que pedira o seu traslado e á que o Sergas fixo reincoporarse para así despedir á súa substituta "viuse obrigada a asinar nova solicitude de datas para o desfrute das súas vacacións", solicitude que "non foi, en cambio, subscrita pola supervisora do Servizo de Anatomía Patolóxica que, coñecedora da aviesa finalidade que encerraba aquel escrito, negouse a asinar e autorizar a nova solicitude, facéndoo, no seu lugar, a directora de Progresos Asistenciais de Enfermería". "Autorizado este novo período vacacional comunicouse á recorrente, en data 23 de agosto, o seu cese anticipado na substitución que viña realizando, por reincorporación ao seu posto de traballo da titular da praza", conclúe o TSXG o relato dos feitos. A traballadora, despois de que a Xunta non admitise unha reclamación súa pola vía administrativa, recorreu á Xustiza que lle deu a razón e obrigou ao Sergas a reincorporala, pagarlle os salarios deixados de percibir desde o seu cesamento o 23 de agosto de 2016 e a recoñecerlle a puntuación para a lista de contratación que lle correspondería polo tempo que non traballou como consecuencia do seu despedimento. Pero o Sergas recorreu e na sentenza na que agora o TSXG lle volve a quitar a razón é onde os maxistrados cargan duramente contra o xeito de proceder da Administración galega. O Sergas debe reincorporar a traballadora, pagarlle desde o 23 de agosto de 2016 e recoñecerlle os puntos correspondentes para as listas de contratación Na sentenza o tribunal comeza dicindo que "por máis que a Administración sanitaria trate desesperadamente [...] de terxiversar a contrastada realidade dos feitos reseñados, non logra o seu torticero propósito. Máis aínda, con esa aviesa actitude, o que fai é reafirmar a convicción xudicial que [levou á primeira sentenza] a apreciar a existencia dunha clara desviación de poder no actuar da Administración demandada". O TSXG di que o despedimento da traballadora sería correcto ao volver a ese posto a funcionaria á que substituía "se non fose porque aquela non se reincorpora voluntariamente senón forzada pola propia Administración co obxecto de impedir, por esa anómala vía, a continuación da substitución". "Tal actuación administrativa por parte do Sergas implica un evidente e censurable fraude de lei en canto se ampara no texto dunha norma para acadar un fin contrario ao ordenamento xurídico, un abuso de dereito e unha manifesta desviación de poder determinante de arbitrariedade e raiana, incluso, na prevaricación", conclúe o TSXG.


Quero pensar que foi un exceso de micro, un quentón do momento, pero sei que non. Por desgraza é a liña de traballo do Sr. Caballero, un populismo chic misturado con unha alta dose de localismo. Debe ser obriga do Alcalde de Vigo, para xustificar o salario actuar de teloneiro nas festas e actos varios do Concello, sempre ben recollido en vídeo e sempre ben publicitado, todo pensado e todo rematado co mesmo mantra de "Viva Vigo, a mellor cidade do mundo" non pasa de ser anecdótico e algo cómico, pero cada quen pasa a historia como lle peta. Mais recentemente, estes días, nun posible quentón, o Alcalde de Alcaldes, Presidente da FEMP facía un anuncio preocupante polo contido e triste polo mensaxe. Viña a decir que só os vigueses, no 2019, terán acceso ó recinto de pago de Castrelos nos concertos. Folga decir que isto é de todo anticonstitucional, esa mesma constitución que este alcalde ensalza e predica nos medios cando quere. Tamén cómpre aclarar a este show man da política que o resto do mundo tamén traballa e que as cidades precisamente viven en boa parte das achegas da xente que as visitan. Na súa rancia forma de potenciar a súa imaxe, con un localismo de libro, que deixa a Paco Vázquez como un parvo. O único que fai a longo prazo e danar a imaxe da Cidade Olívica, que como porto de mar sempre foi de acollida e de bo trato á xente que se achega. Axitar constantemente a bandeira da demagoxia e a bandeira do localismo soe ser perigoso, e a mostra é que Caballero, no seu mesmo partido, non ten influenza fora de Vigo, leva xa tres primarias perdidas, por algo será. O que o PSOE ten que valorar é se este é o mensaxe que quere para o Presidente da FEMP, na miña humilde opinión debe ser destituído e propoñer un representante con maior capacidade de inclusión xa que representa a todos os mandatarios locais do Estado. Probas da súa nefasta xestión localista xa as teñen con sentencia incluída contra o Pass Vigo. Vigo é o que sempre foi, unha cidade na que ninguén é estranxeiro, un porto que sempre trata ben a xente, unha fermosa cidade atlántica con forte identidade que se é axitada na dirección non axeitada pode producir a longo prazo un dano irreparable, para Vigo e para Galicia. É preciso para ser bo rexedor estar en grella sempre cos Concellos veciños? Incluso coa veciña cidade de Porto? ou pola contra un rexedor listo e moderno aproveitaría a sinerxías? Non precisamos máis populistas, temos de abondo, espero que soamente fose un quentón provocado pola masa e o micro. Pero tamén pode ser un resentimento, dun político que cando optou a dirixir Galicia tivo o peor resultado da historia do seu partido, ás veces o resentimento é un motor importante. Quen sabe. Publicidade


Summary: Despois dunha reunión en Ferrol con 25 alcaldesas e alcaldes de localidades afectadas pola crise industrial, o alcalde das Pontes di que "o problema é compartido", sinala os dous grandes partidos estatais e pide unha reunión a tres bandas dos alcaldes coa Xunta e o Ministerio de Industria.

As alcaldesas e alcaldes dos concellos de As Pontes, Ferrol, Pontedeume, Neda, Mugardos, Ortigueira, Cedeira, Cerdido, A Capela, As Somozas, San Sadurniño, Fene, Cariño, Valdoviño, Moeche, Cabanas, Ares, Narón, Miño, Monfero, Mañón, Muras, Xermade, Vilalba e Viveiro, un total de 25 responsábeis locais, reuníronse esta segunda feira en Ferrol para emitir unha declaración institucional diante da "emerxencia industrial" que sufre a zona e na que reclaman reunións de urxencia coa Xunta de Galiza e o Ministerio de Industria para "acometer unha iniciativa conxunta de reactivación económica e captación industrial nestas comarcas". O berro de auxilio, como os propios rexedores definiron a proclama, prodúcese despois de que Endesa anunciase a decisión de acelerar o feche da central de carbón das Pontes, e en medio da incerteza que provoca entre a veciñanza o futuro de empresas como Reganosa, Megasa ou Siemens-Gamesa que ameaza cunha deslocalización a Portugal. En nun contexto de feches recentes, como nos casos de Poligal, de Elinco ou Conservas La Jira, ademais da recorrente crise do naval en Ferrolterra. Malia que a reunión fora convocada polo alcalde ferrolán, Ángel Mato (PSOE), foi o alcalde das Pontes e presidente da Deputación da Coruña, Valentín González Formoso, tamén socialista, que concentrou a atención dos medios. "Hoxe é un día histórico porque nunca se lograra xuntar a tantos alcaldes para alzar unha voz e clamar por unha reactivación industrial", dixo González, para quen "as probas realizadas por Endesa este verán con materiais alternativos ao carbón, confirman que é viábel". González Formoso insistiu en que é un berro "dunha comarca que é a segunda no ámbito industrial máis importante de Galiza " e repartiu as culpas: "Temos un comisario europeo que está na orixe do problema, e que é do Partido Popular [Arias Cañete, comisario de Enerxía e Clima]; e temos un presidente do Goberno que está na orixe do problema tamén, e pertence ao Partido Socialista [Pedro Sánchez], e tamén unha ministra que é socialista".


A catro meses do desenlace, nada é aínda predicíbel. Nin sequera é posíbel descartar que en Gran Bretaña se celebre outro referendo. O electorado tería que elixir entre un divorcio con ou sen acordo. Ou podería haber tres opcións: o Brexit duro, o negociado e a permanencia na Unión. Tamén cabe imaxinar que finalmente os británicos queiran permanecer no Espazo Económico Europeo. Se tampouco lles chistase isto –por exemplo, por non aceptaren a libre circulación de persoas–, os suízos, por exemplo, poderían explicarlles o soberanísima que é unha relación bilateral coa Unión para acceder ao mercado único e á unión aduaneira, que se traduce na aplicación da prolixa normativa comunitaria sen participar na súa elaboración. De feito, un pacto á carta tampouco parece do gusto de Bruxelas, que entende as catro liberdades –a libre circulación de mercadorías, servizos, capitais e persoas– como un todo esencial e indivisíbel. Pero é o que, nunha versión máis ambiciosa, parece querer Londres, segundo o White Paper (tamén coñecido como Chequers proposal) publicado en xullo: un extenso acordo sobre o comercio de mercadorías combinado cunha ampla independencia política. Así que a Unión está pillada entre dous perigos: o da creación dun precedente atractivo para quen queira abandonala e o dunha saída humillante para Gran Bretaña que desencadee reaccións imprevisíbeis. O que xa está claro é que o goberno de Theresa May fixo un espectacular alarde de diletantismo, incompetencia e improvisación que non deixa de sorprender se consideramos que o Brexit é o desafío máis importante do país desde a Segunda Guerra Mundial. May (quen no referendo votou pola permanencia) non desexa un Brexit duro, porque a Unión é o socio comercial máis importante do seu país. Pero tamén hai que lle recoñecer que xestionar un desatino deste calibre –unha separación decidida sobre as bases imaxinarias dunha fantasía identitaria– non debe de ser nada fácil. Para nós, o Brexit tamén vai ser un mal negocio. Sobre todo un Brexit duro, que sería catastrófico porque se perderían exportacións por un importe de ducias de miles de millóns de euros e habería que aumentar a contribución ao orzamento comunitario en varios centos de millóns, por non falar do impacto no sector pesqueiro ou nos centos de miles de cidadáns galegos e españois que viven en Gran Bretaña e británicos que viven aquí. Calcúlase o impacto do Brexit duro para España nunha baixada do 0,2% do PIB. Pero pode que o Brexit teña tamén un efecto positivo, porque quizais cimentou na cidadanía europea o convencemento de que a Unión é unha institución vantaxosa que debe ser, non só reforzada no plano competencial, senón tamén democratizada. Con todo, a Unión segue a ser percibida en parte como unha comunidade ruín por mor da súa ortodoxia neoliberal, desafiada ademais desde dentro por países crecentemente autoritarios como Polonia ou Hungría, que, gobernados por dirixentes populistas, laminan os alicerces do Estado de dereito. O director da campaña presidencial e despois, brevemente, chief strategist de Donald Trump, o reaccionario católico Steve Bannon, está achegándose a líderes carismáticos como o vicepresidente e ministro do Interior italiano, o parafascista Matteo Salvini, ou o primeiro ministro húngaro, o extremista de dereitas Viktor Orbán –cada vez máis admirado polos conservadores europeos–, para dinamitar o proxecto comunitario espallando un caos populista branco, cristián e patriótico. Os populismos europeos son moi dispares e difíciles de coordinar, pero todos, integrantes dun novo bloque soberanista que talvez se articule nunha "fronte da liberdade", van intentar que as eleccións ao Parlamento Europeo de maio de 2019 rexistren o auxe do ultraconservadorismo nacionalista, xenófobo e antieuropeísta, cuxa eclosión coincidiu coa crise sistémica provocada pola gobernanza neoliberal do capitalismo globalizado. Minguada como actor internacional tras a marcha dun socio importante como Gran Bretaña, a Unión terá que reflexionar seriamente sobre a ausencia dun ambicioso proxecto democrático, social e federal. O euro, por exemplo, non pode seguir desprovisto dunha estrutura fiscal e orzamentaria única e confiar exclusivamente na política monetaria do BCE. O euroescepticismo e o antieuropeísmo só se poden combater cunha Unión atractiva e funcional para a cidadanía, cunha Europa que saiba crear un relato e unha identidade de seu baseados sobre a liberdade, os dereitos, a solidariedade e a seguridade. A Europa da razón será un (aínda inexistente) Estado do benestar ou non será. Publicidade


Summary: "O viño trabállase na viña".

Acólleme na adega José Fernández, Técnico Agrícola, que representa a terceira xeración nesta familia de viticultores que arrinca co seu avó paterno, Eloy, que deu continuidade a seu pai, José, e que entre eles engancharon ao último da saga. Na actualidade é José o que se responsabilizou de todos os traballos nos distintos procesos: no cultivo das viñas que, como di el, é onde realmente se fai o viño, ata os traballos na adega. Onde, despois de contar coa colaboración dun enólogo durante uns anos, tomou a decisión de fechar el o ciclo para elaborar os viños seguindo os seus propios criterios, para que os seus viños expresen aquilo que busca. Na adega contan cun traballador a tempo completo todo o ano. E, seguindo a tradición da colaboración no traballo familiar, Isaura, súa nai, bótalle unha man nas relacións cos clientes, porque o que lle gusta a ela é falar de ti a ti cos clientes. José estudou Agraria en Vilamarín e logo Agroalimentarias en Ourense, e foi chegando ao mundo do viño da man de seu pai que o apuntou a un curso de cata (en contra da súa vontade, porque non lle gustaba o viño). No curso, e grazas ao profesor dese primeiro ano de cata, José Luís Hernáez Mañas, un boísimo comunicador, abríronselle as portas do que lle faltaba para introducirse tamén na elaboración do viño e no interese polos matices que agocha cada viño. Na actualidade, a adega Castro de Lobarzán, traballa seis hectáreas de viñedo propio, repartido entre os concellos de Monterrei e de Oimbra. A adega sitúase no lugar de Vilaza, na parroquia do mesmo nome do concello de Monterrei. Aínda que o potencial vitícola dos seus viñedos supera os 50.000 kg. de uva, por mor dos seus estándares de busca de calidade, a través do control da produción por planta, a súa produción oscila entre os 38.000 kg e 42.000 kg de uva, dependendo sobre todo da climatoloxía do ano. —Como comezou todo...? Con meu avó paterno, Eloy Fernández, que finou hai 2 anos. Na súa casa aínda se conservan os lagares de pedra, depósitos de cemento, algunha cuba de madeira... O viño que elaboraba vendíase a granel para Lugo, Silleda, Lalín... e xa en cantidades importantes, pois tiña moito viñedo. Meu avó era do Rosal (Oimbra) e casou en Vilaza, por iso tiña viñedo nos dous lados. Seguindo a tradición, meu pai meteuse no mundo do viñedo, elaborando e vendendo viño a granel, ao redor dos 6.000 litros de viño ao ano. —O Pai, un pioneiro... O primeiro viñedo en espaldeira, no lugar de Vilaza, foi plantado por meu pai. E en 1992 creou un método antixeadas, mediante microaspersión, para os seus viñedos. Para estudalo viñeran da Oficina Agraria Comarcal, da TVG, viticultores da zona e ata veu unha persoa que tiña unha plantación de kiwis en Amoeiro interesándose polo seu sistema. —E a adega? Despois de levar moito tempo coas viñas e o viño a granel, no 2000, para estrear o milenio, deuse o salto: púxose en marcha a adega coa elaboración da primeira colleita coa marca Castro de Lobarzán, e rexistrouse na Denominación de Orixe (D.O.) Monterrei. —E o nome de Castro de Lobarzán? Lobarzán é un lugar que separa Vilaza das Chas (lugar de nacemento de miña nai), onde quedaban meu pai e miña nai cando se coñeceron, hai máis de 40 anos. É un nome que di moito para nós: a unión de Oimbra e Monterrei. —Como traballan as viñas? Baseámonos no respecto ao medio ambiente. Os nosos viñedos nunca levan herbicida, sempre teñen cuberta vexetal, simplemente lle pasamos unha rozadoira cando a herba está moi alta. Na maioría das colleitas non damos tratamentos agresivos, como son os produtos sistémicos, só como último recurso se ven unha colleita moi complicada, e só para salvar a produción. Facemos tratamentos asesorados por Bernardo Estévez, viticultor biodinámico do Ribeiro, con preparacións, por exemplo, a partir de allo ou eucalipto, xunto do caldo bordelés. Algo que nos caracteriza é a vendima en verde, na que somos moi estritos, sobre todo coas variedades tintas, buscando a calidade na uva e deixando rendementos baixos por cepa (6 acios), que nos leva a uns 2.000 kg por hectárea. Na primeira vez, sobre o 2002, dixen na casa que ía quitar unhas uvas, e meu avó imaxinou que serían poucas, pero cando viu as que ían para o chan, pareceulle inconcibible, pero convenceuse cando lle demos a probar o viño e viu que a calidade era moi superior. Mesmo despois lle daba voltas á cabeza e dixo que incluso da Garnacha tintoreira (Alicante) se podería sacar bo viño con eses traballos. —Que variedades de uvas cultivan? Todas autóctonas. En brancas: Godello, Treixadura, Albariño, e en tintas: Mencía, Araúxa, Bastado, Zamarrica, Sousón, Caíño Longo, Brancellao. Como di o meu amigo Xico de Mandín, e penso que ten toda a razón, "a persoalidade dun viño tinto en Galicia vai pasar polas variedades minoritarias", porque Mencía e Araúxa temos todo o mundo... —E os viños? Estamos elaborando varias referencias: Castro de Lobarzán branco, con Godello e algo de Treixadura; Castro de Lobarzán tinto, con Mencía, Araúxa e algo de Bastado; Lobarzán Isaura, é un monovarietal de Godello, fermentado e criado en barrica; Lobarzán Isaura, con Mencía, Arauxa e Bastardo, e Lobarzán Isaura Bastardo 100%, un monovarietal único e que está tendo unha moi boa acollida. —E para o futuro...? Ampliar un pouco, non moito, a superficie de viñedo e a produción. En abril de 2020 plantamos 1 hectárea máis de viñedo, que en 2 anos dará os seus froitos. Sacar unha nova referencia. Desde hai uns meses temos outra marca rexistrada, na honra de meu avó, para a que estamos facendo estudos con distintas variedades. Será un viño de alta gama, diferente, e pensado para facerlle unha homenaxe a meu avó.


Summary: As celebracións do ciclo do Nadal comprenden varios días. A Noiteboa, Nadal, Santos Inocentes, San Silvestre, Aninovo é o día de Reis. Segundo sinala a Nós Diario, o antropólogo Rafael Quintía son "as clásicas festas do cambio de ciclo presentes na cultura galega e internacional. Neste tipo de celebracións repítense determinados ritos presentes noutros períodos como defuntos ou San Xoán".

"As ánimas están presentes na nosa cultura tradicional desde defuntos e continúan en Nadal", afirma Quintía, quen lembra como "aínda non fai moitos anos en Noiteboa deixábase comida na mesa ou non se cambiaba o mantel por ser algúns dos seres do alén se aparecían". Nese sentido, explícase que nalgunhas área da Galiza "sexa o día da chegada do Apalpador ou do Pandigueiro". A Noiteboa aparece asociado aos ritos da fertilidade. "Por iso", explica Quintía que "nesa data se mallaba a unha arbore que non daba froitas ou mesmo se esparexía cinza polas terras de cultivo para garantir unha mellor produción". "Moitas veces a cinza que se botaba nas terras procedía da madeira que se queimaba eses día", conclúe Quintía. O tizón de Nadal Unha das tradicións máis importantes desa data é o tizón de Nadal. Segundo Vicente Risco, "é un cañoto grande dun árbore, que nas montañas do leste da provincia de Lugo, en moitos sitios da de Pontevedra, e noutras terras, botan ao lume na noite do 24 de Nadal, e deixan queimar deica a metade, e o que queda gárdano para cando hai treboada; entón, bótano de novo a arder na lareira, para arredar o pedrazo e os raios". Risco refírese ao emprego da cinza do tizón de Nadal como fertilizante. "Nalgúns lados", sinala Otero "semella que aproveitan a borralla para botaren nos eidos, o cal que é un verdadeiro rito fertilizante de maxia agraria. Mais tamén ten relación coa presencia das ánimas da familia na noite de Nadal, arredor do lume" . A crenza de orixe precristiá está moi presente en diversas culturas europeas. Así, por exemplo, existen ritos análogos en Alemaña, onde celebran "o cepo de Nadal", en Italia, "Festa do Cepo", nas Illas Británicas ou en Francia, onde goza de grande predicamento un biscoito ligado a da denominado "tizón de Nadal" Os ritos do caos Quintía significa a ligazón dos ritos da Noiteboa co caos. A este respecto, recorda como Vicente Risco recolleu que "na misa do galo, os homes adoitaban a botar cinza na pía da auga bendita, tirar bombas fétidas na igrexa ou mesmo coserlle as saias ás mulleres mentres escoitaban a misa". O bacallau con coliflor ou con repolo na cea de Noiteboa é a tradición desa data que mellor ten chegado até hoxe. A súa orixe está en que a véspera de Nadal foi durante moito tempo vixilia no calendario eclesiástico e iso facía que as carnes quedaran fora da mesa dese especial día. A vixilia desapareceu mais o costume ficou e son aínda moitas as casas nas que nesta noite se sinte o arrecendo forte da verdura mesturada co bacallau ao que logo se acompaña de aceite de oliva cru.


Summary: O conxunto coruñés non sae da súa crise futbolística e sofre unha derrota en Soria ante o Numancia (2-1) resultado que lle impide asinar o ascenso, pero que grazas á caída de As Palmas deixa o Deportivo a só un punto de volver a Primeira, onde xa está o Eibar con gol do galego Jota.

Outro mal partido do Dépor. Pero xa non queda nada para o ascenso. Tres puntos sumados dos últimos dezaseis. Forte enfado na afección. E un equipo que segue dependendo de si mesmo, embora xa non sexa líder, posto que é para o Eibar. Mal momento do Dépor, que segue en chegar ao obxectivo, que tiña na man pero desperdiciou nas últimas xornadas, onde se amosou como un equipo sen alma, triste, impotente, tal e como se lle viu en Soria, onde podía asegurar o ascenso con só un empate pero de onde marchou con enormes dúbidas logo de caer 2-1 ante o Numancia, malestar logo mitigado pola vitoria, con remontada, do Recreativo en As Palmas. Moi defensivo o equipo coruñés, demasiado, unha vez máis e iso que no quecemento lesionouse Wilk, o que frustrou a intención primeira de Fernando Vázquez -que recibe criticas, pero ten o Dépor a piques de subir- de comezar con dous mediocentros de contención. Xogou Rabello, con Juan Carlos outra vez fóra. Tamén Núñez foi titular, por sorpresa. E comezou marcando o Numancia, cunha cabezada de Regalón. Reaxiu o Dépor cando após un bo centro de Rabello, o portugués Luisinho acadou o empate. Un erro infantil dun veterano como Núñez deixou con dez aos coruñeses -apoiados por máis de mil seareir@s nas bancadas- o que foi aproveitado polo Numancia para marcar o tanto decisivo, que converte nunha final o encontro en Riazor da próxima xornada, ante o Xaén. Podía ser peor, mais só precisa un punto o Dépor para ascender. Un ascenso en xogo o sábado. Sufrimento, pero moita esperanza. Está case feito.


Summary: A organización chama a "defender" o ensino público contra a LOMCE e o decreto 3+2.

Erguer, a organización estudantil nada da confluencia de Comités, Liga e Agir, convoca unha xornada de greve no ensino o 13 de abril. En comparecencia de imprensa, dúas das integrantes do Consello Nacional, Iria Figueroa e Laura Gil debullaron as razóns para esta covocatoria que fixan no rexeitamento aos "ataques" contra o ensino público que, defenden, acometeu nos últimos anos o Partido Popular. Chaman a rexeitar a LOMCE e o decreto 3+2 nun intre no que a incertidume paira sobre o futuro goberno do Estado español Nun intre no que a incertidume paira sobre o futuro goberno no Estado español, a organización estudantil soberanista, insta a amosar o rexeitamento do alumnado a dous elementos centrais que marcaron a conflitividade nos centros de ensino durante os pasados cursos académicos e exixir a súa derogación: a LOMCE e o decreto 3+2. Neste senso, aseguran que "o ensino avanzou na dirección oposta" ao modelo educativo que defenden desde Erguer ao se dirixir cara á "mercantilización" através dunha lexislación, como a LOMCE, "españolizadora,confesional, antipedagóxica, privatizadora, clasista e patriarcal que afonda na falla de igualdade de oportunidades no ensino" e o decreto 3+2 "enmarcado na chamada Estratexia Universitaria 2020" e cuxo obxectivo é, denuncian, "a mercantilización do ensino público, co obxectivo de converter as universidades nun criadeiro para as empresas capitalistas". Denuncian a "mercantilización" do ensino "Coa implantación desta medida, son menosprezados todos aqueles graos que non cumpren coas expectativas de produtividade dun sistema que só busca a creación de man de obra barata, no canto de individuos con capacidade crítica. No senso da procura de produtividade, son as humanidades as disciplinas que son directamente atacadas, direccionando a educación cara aos intereses das grandes corporacións e gobernos corruptos", sinalaron Iria Figueroa e Laura Gil en comparecencia de imprensa.


Summary: O vicepresidente da Xunta critica aos socialistas por pecharse a alianzas co PP.

O vicepresidente da Xunta e secretario xeral do PPdeG, Alfonso Rueda, esquivou este domingo as preguntas sobre posíbeis alianzas electorais cara as eleccións municipais do 24 de maio. Rueda asegurou que "os que falan de pactos son os que saben que van perder". Si valorou as declaracións do líder socialista, que advertiu de que pactarían con todos agás co PP. Unha posición que criticou o vicepresidente da Xunta, nunha entrevista concedida á Cadena Ser. Preguntado sobre se estas eleccións marcarán a fin do bipartidismo, Rueda manifestou que de producirse esta quebra, será pola banda do PSOE. Porén, recoñeceu que as expectativas electorais dos populares son peores que en 2011. O secretario xeral do PP galego marcou como obxectivos para a súa formación a permanencia nas tres deputacións (Pontevedra, Ourense e A Coruña), e gobernar "cando menos" en tres das sete cidades e en "máis da metade" de municipios de Galiza.


Summary: Arte marcial galega

Na Galiza, e en Portugal, o caxato de labregos e pastores facía as veces de espada. Polo menos no ámbito lúdico. O xogo do pau é unha arte marcial galega, os combates de pau, que até ben entrado o século XX era frecuente nas feiras e romarías do país e mais do país veciño. Un libro do folclorista Carlos Rey e de Isidro Piñeiro -que trata de revitalizar o xogo no Salnés-, traballo de etnografía e divulgación, recupera a historia dunha disciplina que, en Portugal, segue viva. O xogo do pau foi esmorecendo na Galiza a partir dos anos 30. As razóns, segundo recolle a entrada da Galipedia, foron varias: a acción das autoridades policiais que prohibiron o uso dos paus dentro dos recintos das feiras; a emigración do rural ao urbano ou a países estranxeiros, e "a xeralización do uso de armas de fogo, que fixo innecesaria a aprendizaxe lenta e difícil desta técnica de defensa persoal". Presentación esta sexta feira en Vilagarcía Non obstante, nos últimos tempos activistas tentan recuperarlo. Jogo do Pau Compostela ou o propio Piñeiro esfórzanse nesa dirección. No mesmo sentido vai o libro O xogo do pau que, publicado pola asociación cultural de Vilagarcía de Arousa O Faiado da Memoria -coa colaboración da Deputación de Pontevedra-, presentarase esta sexta feira, 24 de xaneiro, ás oito do serán no local do Faiado. Ademais dos autores, participará no acto Cándido Meixide. O Faiado da Memoria presentará ao longo do mes outros dous libros de produción propia, A cantiga deshonesta e Historias dunha vida vivida, amais do libro de conversas de Salvador Soutullo Palabra de patriotas.