Summary: O vindeiro 20 de marzo no noroeste galego chegará a ocultarse máis do 75% do sol. Será a última grande eclipse que se poderá ver no noso país ata o 2026.

O vindeiro venres 20 de marzo terá lugar unha eclipse total de sol que terá en Galicia un dos seus mellores puntos de observación, chegando a ocultarse en máis dun 75%, a maior porcentaxe de toda España. Por exemplo, en Madrid o sol ocultarase nun 66% e en Barcelona nun 63%, lonxe do norte de Europa, onde capitais coma Oslo (90%) ou París (80%) poderán ver o fenómeno con máis claridade. A eclipse comezará en Galicia ás 9:05 horas, chegará ao seu máximo ás 10:09 e rematará ás 11:18, como se pode ver na información achegada polo Observatorio Astronómico Nacional (OAN). Será, ademais, a última grande eclipse solar que se poderá ver na Península ata o 12 de agosto de 2026 cando haberá unha eclipse total. A web Misión Eclipse ofrece unha gran cantidade de información sobre o fenómeno e tamén permitirá seguir a súa evolución en directo. Tamén realizará un seguimento en directo a web do Real Instituto y Observatorio de la Armada. Será, ademais, un día festivo para moitas persoas, pola ponte do 19 de marzo, o que pode animar a seguir a evolución deste fenómeno. O Observatorio Astronómico Ramón María Aller, da USC, organizará no seu xardín unha sesión pública de seguimento. Distintas entidades realizan estes días recomendación para evitar os graves danos que pode provocar na visión o mirar directamente o eclipse. A principal é nunca ollar directamente o sol neses momentos, pero de igual xeito tamén se desaconsellan outras solucións, coma empregar radiografías, carretes antigos de fotos ou cedés. Entre as alternativas seguras están algúns modelos de gafas especiais, gafas de eclipse. Ou, de forma máis sinxela e barata, pódese idear algún artefacto que permita ver a imaxe do sol proxectada sobre algún tipo de superficie lisa. Este método baséase no efecto Pinhole (ollo de agulla), semellante ao que se produce nunha cámara oscura. O buraco pódese facer nese momento ou tamén se pode empregar algún instrumento que teñamos pola casa, coma unha escumadeira.


Summary: A compañía pode volver reclamar eses gastos no futuro fronte a quen sexa sinalada como responsábel do accidente na investigación penal que está en curso e na que figuran como investigadas técnicas do Porto e do Concello de Vigo.

Unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG), na que desestima un recurso interposto por Mapfre, estabelece que a aseguradora debe asumir o custo da asistencia sanitaria ás feridas durante un concerto celebrado en Vigo, na edición de 2018 do festival O Marisquiño, cando se afundiu parte da pasarela de madeira do Paseo das Avenidas. A Sala do Contencioso do alto tribunal galego desestimou un recurso interposto por Mapfre, a quen a Xunta estendeu unha factura en concepto do gasto por asistencia sanitaria a unha persoa ferida durante ese concerto, na noite do 12 de agosto de 2018. Na súa sentenza, o TSXG sinala que a aseguradora da empresa que organiza o festival debe soportar os gastos de asistencia sanitaria das lesionadas naquel accidente, xa que na póliza subscrita recollíase como risco asegurado a organización de eventos culturais e deportivos e, en concreto, o festival O Marisquiño. Aínda sen responsábel penal Na resolución, contra a que cabe recurso, tamén se sinala que a compañía pode volver reclamar eses gastos no futuro, fronte a quen sexa sinalada como responsábel do accidente na investigación penal que está en curso (na que están investigadas técnicas do Porto de Vigo e do Concello). Fontes xudiciais confirmaron que se trata da terceira sentenza ditada polo TSXG no mesmo sentido, é dicir, estabelecendo que a aseguradora debe pagar a asistencia sanitaria ás feridas no accidente da noite do 11 ao 12 de agosto de 2018 cando, durante a celebración dun concerto, parte do paseo e a dársena sobre a que estaban centos de persoas afundiuse, causando máis de 460 feridos. Porto e Concello de Vigo responsabilizáronse mutuamente do mal estado dese paseo cuxa estrutura inferior, segundo constatou a xuíza instrutora da causa, non tivo mantemento desde que foi construída hai máis de 30 anos.


Summary: O avance da pandemia provocada polo coronavirus na Galiza agravou a situación sanitaria e fixo aumentar o número de falecidos. O incremento das cifras ameaza con reducir o drama das residencias a simples números. Mais a realidade dos centros de maiores, que seguen a ser un dos focos de contaxio máis castigados pola morte, convida a observar a súa magnitude desde outra punto de vista: o da falta de recursos e control para garantir a supervivencia das residentes mediante unha asistencia de calidade.

A evolución da pandemia da Covid-19 na Galiza non deixou de empeorar nas últimas semanas. Ao incremento do número de contaxios sumouse a suba das hospitalizacións e dos ingresos en unidades de críticos que levaron o Goberno galego a tomar diferentes medidas de restrición, tanto da mobilidade como da interacción social co fin de frear a propagación do virus. A área sanitaria de Ourense anticipou un avance negativo agora xeneralizado que tamén comeza a observarse a través do número de falecementos. Sen acadar as cotas rexistradas durante a primeira vaga da enfermidade, non deixa de crecer. O goteo de mortes, incesante desde os primeiros días de agosto despois de case dous meses sen anotar ningún caso volve sinalar directamente a gravidade da situación nas residencias da terceira idade. A Consellaría de Sanidade informou na tarde da terza feira, 3 de novembro, de sete novos falecementos, dous deles vinculados a residencias. Antonte notificara un total de 21 defuncións, a cifra máis alta rexistrada na Galiza nun só día no que vai de segunda onda da pandemia. A metade das persoas eran residentes en centros de maiores. Todas, salvo unha muller de 85 anos que faleceu na residencia Nosa Señora dos Anxos de Ribadavia, morreron no hospital, mais procedían da residencia de Salvaterra de Miño, da Ballesol de Oleiros, da Nosa Señora dos Milagres de Barbadás e da San Miguel de Silleda. Un millar de falecidos Tras este ascenso, Galiza achégase ao millar de falecidos diagnosticados con coronavirus. Os primeiros meses da epidemia foron os máis duros, sen materiais de protección suficientes e con medidas de seguridade máis laxas que acrecentaron a virulencia dos brotes e as súas consecuencias. Desde mediados de marzo até finais de abril, Galiza rexistrou 565 mortes, segundo os datos divulgados por Sanidade na súa web. Perto da metade, 251, procedentes de centros da terceira idade. 274 mortos até xuño Naquela altura, a Xunta xa decidira intervir os centros de maiores DomusVi Barreiro, en Vigo, e DomusVi Cangas para convertelos en residencias integradas e tratar de garantir a calidade asistencial das usuarias ante o elevado número de positivos por coronavirus detectado en ambos os dous casos. Xuntas, chegaron a superar as 60 mortes ás portas do verán. Mais non foi a única intervención por parte do Goberno galego. Política Social tamén se fixo co mando da residencia privada Nosa Señora de Fátima do Barco de Valdeorras durante o pico da pandemia mais dispuxo da residencia Porta do Camiño, en Compostela, e doutro centro en Baño de Molgas para a asistencia de persoas maiores con Covid-19 procedentes doutras institucións do territorio. Entre outras da residencia San Carlos de Celanova e da DomusVi San Lázaro da capital galega, dous focos de contaxio magoados polo coronavirus, con 11 e 53 persoas falecidas respectivamente, segundo as familias. Mais a primeira vaga da Covid estendeuse até primeiros do mes de xuño. Despois dunha xornada de pausa sen mortes, a do 29 de abril, a conta de falecidos aumentou durante o mes de maio até estabilizarse nos 619, 274 no caso das residencias de maiores. 70 mortes nun mes O inicio do verán consolidou unha tregua que se estendeu até comezos de agosto, momento no que se empezou a falar do inicio da segunda onda da pandemia. Nestes tres meses, Galiza rexistrou 332 novos falecementos, até alcanzar os 951. Nas residencias, desde o 20 de agosto, día en que Sanidade informou de dúas novas mortes, o número de persoas falecidas ascendeu até as 412, o que representa 138 novas defuncións. [Podes ler a reportaxe completa no Nós Diario en papel, que podes atopar nos quioscos e puntos de venda habituais ou na loxa. Se aínda non es subscritora ou subscritor, podes sumarte aquí]


Summary: A importante biodiversidade de Galiza ten ameazas e perigos varios e diversos, gran parte dos cales poden ser neutralizados e/ou revertidos se unha especie, a humana, ten intención diso.

Galiza posúe unha importante biodiversidade, unha abundancia de hábitats naturais e seminaturais. No noso país están presentes 56 dos 179 tipos de hábitats naturais catalogados como 'de interese comunitario' pola directiva europea 92/43/CEE. Neste pequeno pais hai 563 especies de vertebrados, 850 de moluscos, 72 especies de crustáceos, entre 8.500 e 10.000 de insectos, 137 de equinodermos... En plantas vasculares, Galiza conta con 3.000 taxóns vexetais (o 28% do total da Península). No que atinxe a fauna, hai 563 especies de vertebrados (59 mamíferos, 152 aves, 14 anfibios...). Se imos aos invertebrados, a lista faise inmensa: 850 especies de moluscos, 72 de crustáceos, 577 de anélidos, 137 de equinodermos...e entre 8.500 e 10.000 de insectos. Extintas Calcúlase que 47 especies de flora e fauna desaparecen cada día no planeta. Un proceso cuxo impacto non se limita á perda de diversidade biolóxica, senón que frea procesos de benestar en eidos como a saúde, a alimentación, a enerxía ou a conservación ambiental. En Galiza tamén hai taxóns ou poboacións que se consideran extintas. A Dirección Xeral de Conservación da Natureza cita varios exemplos: 3 de flora e 5 de fauna vertebrada. No primeiro grupo, a Rhynchospora fusca (vivía en turbeiras e mananciais), a Rhynchospora modesti-lucennoi (desapareceu no aís co desecamento da turbeira das Gándaras de Budiño) e a Christella dentata, un fieito tropical e subtropical A cabra montés galega, o esturión ou a pita do monte No que atinxe a fauna vertebrada, es especies cuxas poboacións se consideran extintas no noso país son cinco. O lince ibérico, a gavina negra, a pita do monte cantábrica, o esturión, e a cabra montés galega. Está a piques de se extinguir en galiza a 'paxariños amarelos', (Linaria polygalifolia) unha planta que vive en areais e acantilados entre Cabo Vilán e Estaca de Bares Aliás, a administración galega apunta a que hai 65 especies en risco de extinción en Galiza, 40 de flora e 55 de fauna. Entre a flota están taxóns coma o 'paxariños amarelos' (Linaria polygalifolia subsp. aguillonensis), que vive en acantilados e areais costeiros entre Cabo Vilán e Estaca de Bares. O risco procedeu do impacto do chapapote do Prestige, así como da presión urbanística na costa. Sapo-concho e aguia real No que se refire á fauna en risco no noso país, figura desde o oso (ursus arctos) até o Sapo-concho común (Emys orbicularis) pasando pola Tartaruga de coiro (Dermochelys coriacea) ou a Aguia real (Aquila chrysaetos). E así, até 25. Na práctica totalidade dos casos, a acción do home é directamente responsábel desta situación.


Summary: Ana Acuña gañou o premio Losada Diéguez cunestudo que reivindica os "madrigalegos" como pioneiros en diversos campos da política ou da cultura. Unha entrevista de Montse Dopico.

Ana Acuña gañou o premio Losada Diéguez de investigación e ensaio con 'Conciencia política e literatura galega en Madrid (1950-2000)' (Xerais), un estudo que reivindica os "madrigalegos" como pioneiros en diversos campos da política ou da cultura. Vén de editar tamén 'Letras nómades. Experiencias da mobilidade feminina na literatura galega', publicado polo grupo GAELT da Universidade de Vigo. Por que os galegos en Madrid foron "pioneiros"? En que aspectos? Un dos máis coñecidos é o político co nacemento da UPG. Os dez puntos básicos deseñáronse en Madrid. Tamén no aspecto literario, lingüístico e artístico coa revista Loia, o grupo Atlántica, a "Carta Circular ó cardeal, bispos e cregos de Galicia", o especial da revista Signo dedicado a Galicia, a Estampa Popular Galega, a banda deseñada... O grupo máis coñecido é o que tivo máis trascendencia política: Brais Pinto... Pero os galegos en Madrid foron pioneiros en moitos aspectos. Moitos son estudantes que están de paso, pero moi implicados cos movementos reivindicativos. Por iso falo de "xeracións activas", que é un termo de Julio Aróstegui. É dicir, grupos que nacen, introducen cambios e actúan como portadores dunha cultura nova. Moi conscientes da terra da que veñen pero tamén da que os acolle, da difícil situación das clases subalternas de Madrid, por exemplo, e coñecedores dos movementos de liberación anticolonialista. Participan na construción de partidos políticos e no "asociacionismo nacional popular". Cales foron as principais achegas, nese sentido? Ao mesmo tempo que se desenvolvía en Galicia, nos anos 60 e 70, un potente movemento de asociacionismo cultural, -O Galo, O Facho...-, en Madrid actuarán Lóstrego ou a Irmandade Galega. O mesmo tipo de actividades que se facían en Galicia organizábanse tamén en Madrid e Barcelona. Non hai diferenzas importantes niso. A emigración favorece, ademais, a toma de conciencia sobre Galicia. Máis se cadra nas primeiras xeracións... Non só nas primeiras. Tanto os galegos que chegan a Madrid nos anos 60 como aqueles que chegan nos 90 faláronme do seu choque cultural ao atoparse nunha sociedade monolingüe. En Madrid volvíanse máis conscientes do conflito lingüístico en Galicia e, nalgún momento, da súa relación coa estratificación social. A segunda xeración, a dos Brais Pinto, analiza "a problemática galega desde unha óptica socio-política e non só cultural". Que é que os distingue da primeira xeración, - a da Mocedade Universitaria Castelao-, para non merecer o adxectivo de "culturalistas", indo aos feitos? Sobre a primeira xeración, eu digo que as súas actividades "foron eminentemente culturais pero que xa se apreciaban gomos dunha certa reivindicación" lingüística. Non se pode esquecer a polémica lingüística sobre a persecución do idioma nacida dunha actividade deste grupo de galegos en Madrid nin o seu eco en Bos Aires. Esta xeración carecía de mestres tralo corte provocado pola Guerra Civil. "Brais Pinto, era para eles unha "tapadeira" de algo máis, dunha acción política. Non queren facer só arte" En canto á actividade cultural de Brais Pinto, era para eles unha "tapadeira" de algo máis, dunha acción política. Non queren facer só arte. Son moi conscientes das necesidades e das eivas que había no ámbito artístico: os artigos de Patiño críticos coa pintura do momento, por exemplo. Reivindican a novidade, a innovación, pero para algo máis. Están aprendendo a realidade política e histórica coa que se implican co obxectivo de liberar Galicia. É significativa, por exemplo, a relación que manteñen con América. Ou actos concretos, como cando se erguen e marchan tras unhas determinadas afirmacións de Fraga sobre Rosalía... Eran tempos difíciles. Non é como coller e marchar hoxe. Nesa procura da vangarda tamén se cadra se chegou algunha vez a forzar os encontros coa literatura de fóra... que por outro lado non eran tan novidosos. Xa Nós miraran moito ao mundo... Non sempre para ben. Si que hai esa procura da innovación na forma de escribir de Patiño ou na de Fernández Ferreiro. Ou na poesía de Ramón Lorenzo. Se cadra as súas obras son menos coñecidas, pero non menos importantes nese aspecto. O que ocorre é que houbera un fondo corte, o producido pola guerra civil. E, nese sentido, tamén foi unha descuberta para eles porque houbera moito silencio sobre a cultura galega anterior á guerra. Imaxina como podía ser estudar en Santiago nos anos 50. Había censura, non había acceso a moito do que estaba a pasar na literatura mundial do momento. É indicativo disto, por exemplo, o feito de que a xente da Mocedade Universitaria Castelao coñecese 'Retrincos' de Castelao pero non o 'Sempre en Galiza'. Mais cando se fala de estratexia "culturalista" parece que se coloca a cultura nun chanzo inferior, como se a cultura non fose política e a política cultura. Outra cousa é se se ten como obxectivo derrubar o réxime e cando, ou se se decide reconstruír ou non unha organización política galeguista... É unha cuestión complexa. En Madrid existían outros grupos que eu só cito porque o que me interesaban eran as xeracións máis activas e que conformaron unha conciencia política, lingüística e literaria. Os adxectivos, como "culturalista", reducen a complexidade. En todo caso non se poden esquecer feitos como os dos daqueles aparentemente "culturalista" que tamén interviron politicamente. Porque indicar que tipo de literatura é a axeitada, e facelo desde un lugar privilexiado, como representante da cultura galega, tamén é intervir politicamente. Ademais, non importa só o que se publica. Tamén o que non se publica porque se lle poñen pexas. Sobre iso dinnos moito os epistolarios. Hai moito por investigar aínda. Na terceira xeración, na segunda metade dos 60, desenvólvese a resistencia política organizada, na clandestinidade. É xa outro tempo: o empurre do PCE, da UPG... E o madrigalegos realizan ás veces "actividades máis arriscadas" que as que se facían en Galicia. Propaganda política subversiva, reunións secretas... "Os galegos de Madrid participaron en moitas loitas da época, como a de Castrelo de Miño. Xosé Soto estableceu contactos políticos e células da UPG en América... Fixeron moitas cousas" Distribúen pegatinas que levan por mensaxe 'Liberdade para Galicia' ou 'Viva Galicia ceibe e socialista', agochan unha "meniña" ou multicopista... Moitos detalles sobre este tipo de actividades non poderiamos coñecelos se non fose polas entrevistas: como se organizaban, como se enfrontaban á censura... Os galegos de Madrid participaron ademais en moitas loitas da época, como a de Castrelo de Miño. Xosé Soto estableceu contactos políticos e células da UPG en América... Fixeron moitas cousas. A cuarta xeración, da segunda metade dos 70 e primeira dos 80, continúa por esa liña. Seguen as xuntanzas clandestinas, os libros prohibidos, os actos políticos disfrazados doutra cousa... O que chamas "rexistros ocultos". Se cadra temos que volver a eles agora coa Lei Mordaza, ademais. Unha das accións máis importantes desa xeración é a implicación no proceso de redacción do Estatuto. É moi importante tamén a acción literaria e cultural: a revista Loia, a editorial (xa non o grupo) Brais Pinto... Si disfrazan política de cultura, como nunha obra de teatro que fixo Lóstrego e que representaba un bispo de Ourense moi rexeitado, pero tamén criticaban a realidade labrega galega marcada pola mobilización contra a cota empresaria. Actividades cunha aparencia lúdica podían ser unha maneira de reivindicación da escola en galego e do ensino en galego. Como cando pasearon unha lingua enorme por Preciados, xa nos anos 80... A quinta e última xeración que distingues é a da segunda metade dos 90. Hai máis heteroxeneidade no aspecto político. A literatura xa non ten que ser expresión da disidencia política, ou non nuns sentidos determinados. Desideoloxización ou autonomía da cultura? Porque que a cultura teña que ser parte da construción nacional tamén pode ser unha dificultade... "Non é que haxa desideoloxización. O que pasa é que o contexto é outro. Galicia xa ten representación política en Madrid a través dos deputados do BNG, por exemplo. Pero si continúan as reivindicacións da identidade, agora nun mundo globalizado" Estou de acordo co que dis, no esencial. Non é que haxa desideoloxización. O que pasa é que o contexto é outro. Galicia xa ten representación política en Madrid a través dos deputados do BNG, por exemplo. Pero si continúan as reivindicacións da identidade, agora nun mundo globalizado: continúa o malestar coa situación lingüística galega e o esforzo pola visibilidade, literaria ou non, das mulleres... Ademais, que é política? O que se fixo en cultura en Madrid é menos coñecido e se cadra debería ser máis tratado como cando se estuda a literatura do exilio. Por outro lado, que é literatura? Ao meu ver, o campo literario abrangue máis que a escrita de libros. Para escribir este libro fixeches moitas entrevistas. Para 'Letras nómades' utilizaches documentos persoais. Por que este tipo de fontes? Para 'Conciencia política e literatura galega en Madrid' entrevistei máis de 50 protagonistas. En 'Letras nómades' o obxectivo era analizar a mobilidade feminina na literatura a través de documentos persoais. Escollín ese tipo de fonte, a historia de vida, -documentos persoais e rexistros biográficos-, porque era a mellor maneira de acceder á experiencia persoal da mobilidade. Que nos leva tamén á análise da identidade no contexto do exilio, do retorno, da emigración. Nun seminario recente, María Reimóndez dicía que parte da memoria da literatura feita por mulleres se perdera porque os textos escritos desde o íntimo, desde a experiencia persoal, e por mulleres, non se consideraran "literatura". Nese sentido, 'Letras nómades' recupera memoria das mulleres. A través de artigos realizados por mulleres. Como Aurora Marco coas guerrilleiras. É que o estudo teórico co que comeza o libro, de Josefina Cuesta, é sobre a memoria. Pero non foi intencionado que as autoras do libro fosen todas mulleres. Creo que iso non é relevante, ademais. E tamén participan homes nalgún capítulo asinado por unha muller. En canto a Aurora Marco, traballou moito pola recuperación da memoria das mulleres, si. Ocupouse neste libro dunha cuestión que merece recoñecemento, que é a memoria das mulleres silenciadas por ser guerrilleiras antifranquistas e por ser mulleres. O texto de Olivia Rodríguez achégase á construción da identidade no exilio. Cal é a conclusión do libro nese aspecto? O texto de Olivia Rodríguez conta a historia dunha familia de Cangas que ten que exiliarse. A investigadora recompila a documentación sobre a historia dun condenado a morte (José Mejuto Bernárdez), recuperada grazas á súa descendente (Ana Paula Mejuto Soba). A mesma familia é a protagonista do libro 'Cartas de un condenado a muerte'. Tamén Carmen Mejía escribe sobre iso e, neste sentido, é interesante o termo usado pola investigadora da UCM, o exilio herdado. Carmen Mejía fala de "insilio" ou exilio interior. Nese sentido, o libro oponse a diversos tópicos. Nin as mulleres que emigraban eran meras "acompañantes" dos maridos. Nin a motivación era só a fame. Tamén a necesidade de saber. Nin a viaxe tiña que implicar necesariamente o traslado a moitos quilómetros de distancia. "As mulleres non emigraban só para acompañar os maridos. Nos capítulos hai historias ben crúas, como as das mulleres que emigraban para aleitar os fillos doutras e levaban un canciño na viaxe a América para non perder o leite" Hai moitas formas de mobilidade e a interior é unha delas, si. Carmen Mejía trata, tamén, a mobilidade dos nenos do campo á cidade na Galicia dos anos 50 a través dun documento remitido por Luz Pichel. María do Carmo Kruckenberg, que aparece no capítulo de Manuela Palacios e no de María Xesús Nogueira, viaxaba por necesidade de coñecer. Eva Moreda tamén amosa motivacións para a mobilidade máis próximas a nós (razóns laborais, académicas...). E claro que as mulleres non emigraban só para acompañar os maridos. Nos capítulos hai historias ben crúas, como as das mulleres que emigraban para aleitar os fillos doutras e levaban un canciño na viaxe a América para non perder o leite... A viaxe como forma de coñecemento tamén pode ter algo de clixé. Pode ser un xeito de consumo e nada máis. E o encontro co outro tampouco esixe agora desprazarse a centos de quilómetros... "Viaxar é... ler o mundo sen intermediarios", dicía Begoña Caamaño, segundo recolle un dos textos. Aínda que a mobilidade sexa máis ou menos afastada, máis ou menos virtual, creo que sempre obriga a confrontarse cunha mesma e co outro ou coa outra. Sempre é unha aprendizaxe. Sempre tes que enfrontarte a algunha situación. O encontro co Outro ou coa Outra podes realizalo no teu país, pero a confrontación é maior se estás fóra. No libro aparece, ademais, unha consciencia da viaxe que ten moito de preocupación polo outro e pola outra, nun sentido social. A mobilidade está moi presente na literatura feminina. Eu mesma escribín sobre a literatura alófona. Sobre cuestións como a hibridación lingüística, sobre as que queda moito por investigar.


Summary: Unha vintena de traballador@s de T-Solar e unha deputada do Bloque prestaron declaración no xulgado de Ourense demandad@s por se pecharen nas instalacións da empresa. Denuncian o desmantelamento do centro de traballo

Se nada o impide 174 empregos da factoría de T-Solar en Ourense serán destruídos. O maior accionista da entidade, Isolux, abandona a fábrica após 5 anos de actividade e 45 millóns de euros públicos investidos. Perante esta realidade @s traballador@s exixen unha solución ao administrador concursal e á Xunta de Galiza que interceda. Porén, malia existiren sobre a mesa até 3 propostas diferentes que visan mercar a fábrica e garantiren o mantemento da actividade, a día de hoxe segue sen existir unha solución para T-Solar. "Este é un dos motivos polo que os traballadores permanecen no peche", asegurou Tereixa Paz nunha entrevista publicada no Sermos Galiza a pasada semana. A deputada do BNG foi demandada xunto con 19 traballador@s pola empresa Isolux após iniciar un feche nas instalacións como protesta polo desmantelamento da factoría. "Os traballadores e as traballadoras están unicamente defendendo os seus empregos", sinalou Paz. Porén para a dirección de Isolux @s operari@s e a parlamentar están a ocupar "ilexitimamente" as instalacións e exixe á xustiza que "despexe" un protesto que vai xa polo seu segundo mes. "Xa primeiramente tentaron desaloxarnos pola vía do penal mais non o conseguiron", conta a nacionalista. Porén, esta cuarta feira a deputada do Bloque e 19 traballador@s declararon no xulgado de Ourense. "É o mundo ao revés, quenes defenden a supervivencia dunha empresa punteira e a continuidade de 174 empregos vitais para Ourense son sentados ante a xustiza polos que estafan e destruen emprego", sinalou o portavoz nacional da organización frontista ás portar do tribunal onde se congregaron centos de persoas para se solidarizaren c@s demandad@s. "Quen tiña que comparecer ante os xulgados para dar explicacións son os directivos de Isolux por estafa ao desmantelar unha empresa creada cunha subvención pública de 70 millóns de euros", acrecentou Xavier Vence. "Orgullosa" de sentar na bancada por estar "do lado da clase traballadora"A parlamentar do BNG, Tereixa Paz, asegurou ás portas do xulgado sentirse "orgullosa" de acudir aostribunais por "estar do lado da clase traballadora" e non "por recibir sobres nin prevendas" en clara alusión aos casos de corrupción que atinxen o PP.


Summary: Esta comisión chegará, de confirmarse como é intención, despois de que se coñeceu un auto da Audiencia Nacional.

O Parlamento da Galiza volverá contar cunha comisión de investigación da fusión das caixas galegas -Caixanova e Caixa Galicia- e a súa posterior bancarización e venda, máis de oito anos despois de que se abrise por primeira vez na Cámara. Tanto PP como BNG incluíron na orde do día senllas peticións concretas sobre esta cuestión, pero xa negocian, tamén co PSdeG, un acordo para abrir este órgano de investigación parlamentar co consenso de todas as forzas políticas. A idea é, ademais, aproveitar os traballos realizados, que acabaron sen un ditame da Cámara. No escenario dunha comisión de investigación a oposición advirte de que, en primeiro lugar, a Xunta "ten" que entregar a documentación que aínda non se enviou no seu día. Esta comisión chegará, de confirmarse como é intención, despois de que se coñeceu un auto da Audiencia Nacional no que se sostén, sobre a intervención do FROB relativa ás caixas de aforro galegas, que "a única razón" pola que tivo que actuar "foi pola situación económico-financeira na que se atopaba, en 2010, Caixa Galicia, antes de que se producise a fusión". Nese mesmo auto, que sinala as responsabildades da Xunta, engádese que "Caixanova nunca sería intervida se non se viu obrigada a fusionarse con Caixa Galicia, dando lugar a NovaCaixaGalicia". O resultado da fusión, Nova Caixagalicia, tivo un breve percorrido antes do nacemento de Novagalicia Banco, constituído en setembro de 2011 e de trazado igualmente efémero. En 2013 o grupo venezolano Banesco mercouno por 1.003 millóns de euros. No primeiro ano de actividade da xa denominada Abanca os beneficios da entidade ascenderon a 1.115 millóns de euros.


Summary: China deféndese das críticas dos Estados Unidos e da Unión Europea, asegura non temer unha investigación imparcial e promete que a vacina será un ben público mundial.

A asemblea anual da Organización Mundial da Saúde (OMS), que arrancou nesta segunda feira, 18 de maio, e se prolongará durante a terza, é a primeira que se fai de maneira telemática e non chega só nun momento crucial de pandemia mundial, senón que tamén se desenvolve entre constantes ataques do Goberno dos Estados Unidos de América (EUA) á entidade internacional. A Administración de Donald Trump acusou nas últimas semanas a OMS de favorecer a China e cancelou, de facto, a súa colaboración económica, o que supón a perda para a OMS de 15% do seu orzamento. Precisamente, na fin de semana, o secretario de Estado dos EUA, Mike Pompeo, afirmou que "o mundo se ten que unir para impor o pagamento dos custos (da crise) a China até que esta cambie o seu comportamento", e acusou a potencia asiática de non ter partillado datos e de non ser transparente. Ademais, os EUA acusan o director xeral da OMS, o etíope Tedros Adhanom Ghebreyesus, de ter "confiado" nos datos das Administracións chinesas, sobre os cales estenden as súas dúbidas. Mais tamén a Unión Europea ten previsto presentar nesta asemblea da OMS unha proposta de resolución en que se pide unha revisión da xestión que a organización fixo sobre a pandemia, co obxectivo de buscar responsabilidades, segundo anunciou hai dez días o representante da UE para a Política Exterior, Josep Borrell. O propio presidente chino, Xi Jinping, foi quen tomou a palabra en representación do seu Estado nesta 73 asemblea anual da OMS. Segundo anunciou o mandatario, a China apoia a realización dunha investigación exhaustiva da resposta global á pandemia, unha vez que o coronavirus estea baixo control. Nese sentido amosouse confiado cos resultados da investigación que se leva a cabo, se é imparcial, e remarcou no su discurso ante a asemblea o papel transparente do seu Goberno desde o primeiro momento en que se detectou o virus. Así mesmo, o Xi anunciou que a China proporcionará 2.000 millóns de dólares nos próximos dous anos para axudar a países afectados pola pandemia no plano socioeconómico. O presidente chinés tamén prometeu que calquera vacina que o seu país desenvolva contra a COVID-19 será de inmediato "un ben público" para todo o mundo.


Summary: Xunto á renuncia de Losada, que propicia a entrada de Caballero, o PSdeG tramita tamén a de Juan Díaz Villoslada, novo concelleiro de Urbanismo na Coruña. O secretario xeral socialista estará xa presente no derradeiro debate de política xeral da lexislatura

En marcha as remudas no Grupo Parlamentario do PSdeG no Parlamento que terán como mudanza máis visible a entrada na Cámara do secretario xeral do partido, Gonzalo Caballero. Abel Losada, ata agora deputado por Pontevedra, iniciou xa os trámites da súa xa prevista renuncia ao escano tras ser elixido concelleiro en Vigo, onde é responsable de Cultura, Emprego e Participación Cidadá.Os socialistas prevén que este mércores, ao remate do pleno ordinario, a Mesa do Parlamento faga efectiva esta renuncia e con ela, dea paso á incorporación ao lexislativo do quinto candidato do PSdeG por Pontevedra en 2016, o propio Caballero. A renuncia de Losada vén acompañada de, como mínimo, outra máis. A do coruñés Juan Díaz Villoslada, que deixa o Parlamento para dedicarse só ao labor municipal, no seu caso como concelleiro de Urbanismo do novo goberno da Coruña. No seu caso a substituta será María Teresa Porritt, número seis nas eleccións.A substitución de Losada e Villoslada será visible no outono, cando o secretario xeral do PSdeG asumirá as preguntas a Feijóo e representará o seu grupo no derradeiro debate de política xeral da lexislaturaO feito de que estas mudanzas cheguen no remate do período de sesións -a actividade ordinaria da Cámara finaliza o 15 de xullo e retómase a mediados de setembro- provoca que a nova composición do Grupo Socialista, primeira forza da oposición tras a ruptura do Grupo de En Marea, non sexa visible no Pazo do Hórreo a efectos prácticos ata as portas do outono. Daquela Caballero comezará a exercer como presidente do grupo e dende esa posición, previsiblemente, comezará a intervir nas sesións de control ao presidente da Xunta e será principal representante do PSdeG no derradeiro debate de política xeral da lexislatura -tras a última reforma legal, esta sesión extraordinaria non se celebra en anos electorais-.O PP mófase do secretario xeral do PSdeG afirmando que "non se atreve a ir á Cámara por medo" a Feijóo e Caballero reta a que o presidente da Xunta "elixa lugar e hora para un debate"Dende a dirección socialista mantense que, na liña do expresado polo propio Caballero, a súa entrada no Parlamento para o tramo final da lexislatura responde ao plan xa trazado dende a súa chegada á secretaría xeral, un "roteiro ben perfilado" que está a levar o partido a "unha posición máis forte ca nunca", afirmou o líder do PSdeG nunha recente entrevista con Praza.gal. Nesa mesma liña, o propio Caballero advirte de que malia incorporarse á Cámara, os seus "esforzos" seguirán centrados en que o PSdeG logre a "mobilización do electorado progresista" para "construír unha maioría progresista en 2020".O PP, pola contra, interpretou nos últimos días por boca do seu secretario xeral, Miguel Tellado, que Caballero "non se atreve a ir á Cámara por medo a medirse co presidente da Xunta" e por iso adía a recollida da acta parlamentaria. Neste sentido, Caballero retrucaba instando a Feijóo a "elixir lugar e hora" para "un debate" e "alí estarei". Aínda que a Feijóo realmente "nunca lle gustou o debate político" porque "prefire ampararse no marketing electoral antes que responder polos seus fracasos", di.


Summary: Hoxe é posíbel construír un búnker nunha casa particular desde 30.000 euros e en menos de dous meses. A demanda destas infraestruturas subterráneas, preparadas para actuar de refuxio en caso de guerra ou catástrofe natural, experimentou nas últimas semanas un incremento considerábel.

Esta quinta feira, 14 de abril, fixéronse 91 anos da proclamación da II República española, unha curta época de progreso que interrompeu o golpe de Estado fascista apenas cinco anos despois. Na Galiza, se ben apenas houbo combates porque as tropas de Francisco Franco se impuxeron cedo pola forza, dando pé a unha sanguenta e cruel represión, a cidadanía estaba preparada para se protexer dos posíbeis ataques. Daqueles escuros tempos quedan aínda algúns vestixios, como é o caso da rúa Ronda de Don Bosco de Vigo, onde o símbolo pintado na parede dun edificio indica a existencia dun refuxio antiaéreo. Tamén salienta o búnker do monte de San Pedro, na Coruña, que ordenou construír o ditador Miguel Primo de Rivera, mais neste caso con fins "intimidatorios" de cara a posíbeis ataques, e non pensado para acoller civís. Se callar, o lugar máis emblemático da resistencia antifranquista é a Cidade da Selva ergueita nos montes de Casaio, que xurdiu como asentamento de milicianos galegos e do resto do Estado que loitaban contra o franquismo unha vez rematada a guerra. A incesábel ameaza do botón nuclear... É posíbel que alguén o prema? Tamén cómpre lembrar o caso de Cambedo, unha aldea da localidade lusa de Chaves que fai fronteira con Oímbra e que en 1946 foi duramente atacada por servir de refuxio de milicianos antifranquistas. Os restos daquel lugar foron descubertos varias décadas despois nunha prospección arqueolóxica. Constrúa o seu propio búnker Agora, case un século despois da última guerra que sufriu a Galiza, o temor a un novo conflito a grande escala como foi a II Guerra Mundial está a provocar un 'boom' na construción de búnkeres, un sector que nos últimos anos experimentou un importante crecemento co xurdimento de diferentes empresas. En 2018 o empresario onubense Francisco Márquez decidiu deixar o sector da construción, ao que se dedicara toda a vida, para ir un paso máis aló: os edificios baixo terra. A súa compañía, Underground Buildings, constrúe búnkeres a medida para particulares. "Desde que estoupou a guerra en Ucraína en febreiro a demanda medrou 90%, estamos notando o medo que ten moita xente a un posíbel ataque", explica, en conversa con Nós Diario. A Galiza, afirma, é o territorio do que máis chamadas recibe "xunto a Madrid e Catalunya". Porén, rexeita ofrecer datos concretos sobre os refuxios que ten construído no noso país porque "todos os contratos teñen unha cláusula de confidencialidade co cliente". Construción dos cimentos dun soto. (Foto: Cedida) O custo da obra varía en función dos materiais empregados, a localización, a orografía e as dimensións do refuxio, e pode alcanzar os dous millóns de euros. Porén, Márquez constrúe tamén búnkeres 'low cost' a partir de 30.000 euros: "Sería un habitáculo de 3 por 4 metros, o que denominamos un 'cuarto do pánico' no que cabería pouco máis que unha cama", indica. As infraestruturas que constrúe son fundamentalmente de ferro, polo que o proceso de construción non é demasiado longo: "Dependendo das características do terreo e do que solicite o cliente, podemos construílo en dous meses", di.


Summary: O 18 de agosto de dentro de trinta e catro anos finaliza o período concesional da AP-9, que acumula indignación cidadá mentres ingresa uns 300.000 euros diarios en peaxes. Repasamos a historia da principal vía de comunicación terrestre do país e da súa concesionaria. Infografía no interior

O 18 de agosto de 2048 disolverase o matrimonio forzoso entre Galicia e Autopistas del Atlántico, Concesionaria Española, S.A. Ata esa data, se ninguén o evita, continuará vixente a concesión outorgada polo Goberno franquista no ano 1973 e que inicialmente tiña que rematar no 2013. Restan, polo tanto, trinta e catro anos para poder desligar a principal vía de comunicación terrestre do país dunha empresa cuxos propietarios nada teñen que ver cos concesionarios orixinais, un grupo de bancos españois, toda vez que dende o ano 2008 o Grupo Itínere, no que se integra Audasa, está en mans do estadounidense Citigroup. Pero, como chegamos ata aquí? A orixe da empresa que, un verán máis, desata a ira cidadá mentres os gobernos galego e español se limitan a lanzar mornas advertencias e un expediente informativo, está na concesión franquista que, apenas dez anos despois da súa posta en marcha, regresou a mans públicas por orde do Estado. En plena vaga expansiva da crise do petróleo de finais dos 70 o Goberno de Felipe González mercaba Audasa e integrábaa, xunto a Aucalsa e Audenasa, na nova Empresa Nacional de Autopistas (ENA), nunha operación que implicou estender a concesión dez anos máis, ata 2023. Aznar prorrogou a concesión ata 2048 e, xusto despois, vendeu a autoestrada Así, como empresa pública, Audasa seguiu construíndo treitos da autoestrada -e cobrando peaxes- ata que en 1992 completou o trazado entre A Coruña e Vigo. Aos poucos a AP-9 deixou de ser unha infraestrutura e comezou a gañar inxentes cantidades de cartos que, en última instancia, ían parar ás arcas públicas. Esta era a situación cando, en 1998, a meteoroloxía soltou o buque Discoverer Enterprise das súas amarras nos estaleiros de Astano, indo impactar á ponte das Pías e deixando illada a cidade de Ferrol. Aquel accidente impulsou o Executivo de José María Aznar no ano 2000 a encargarlle a ENA que estendese a autoestrada ata Ferrol e, como contraprestación, estendeulle a concesión ata 2048, o límite vixente. Neste escenario a galega era a autoestrada máis rendible do Estado e, en 2003, o gabinete de Aznar meteuna no paquete da súa derradeira gran privatización, a da propia ENA. A empresa das autoestradas públicas foille adxudicada por 1.586 millóns de euros ao grupo empresarial encabezado por un dos emblemas da burbulla inmobiliaria española, Sacyr, no que tamén participaban Caixa Galicia e Caixanova. A crise do ladrillo impulsou a Sacyr a vender a súa filial de autoestradas, Itínere, que xa en mans de Citigroup, nacionalizado polo Goberno federal estadounidense tras a caída de Lehman Brothers, segue a recortar servizos e postos de traballo malia gañar case 10 millóns de euros no primeiro semestre do ano.


Summary: Hai anos, Xurxo Souto teorizou sobre Los Tamara como avanzada da denominada world music. Os de Pucho Boedo e Prudencio Romo, activos durante un cuarto de século desde finais dos 50, visitaron territorios soul, bolero, danzón, baladas, canción lixeira. Con A Santiago voy, talvez o cimo da súa popularidade, estabeleceron o himno oficioso do galego emigrante. Novedades Carminha, trío compostelán, veñen de rexistrar a súa lectura do clásico á luz da cumbia psicodélica.

A canción será o avanzo do seu quinto disco. Este sábado presentárona en Santiago de Compostela dentro da programación do Festival Curtocircuíto. Porque ademais da versión, en que colabora o dúo Esteban & Manuel, os Carminha protagonizan un documental dirixido por Lois Patiño. O espírito de Pucho Boedo ateigou o Teatro Principal, que asistiu ao rexistro cámara en man da gravación de A Santiago voy nos estudios La Mina de Sevilla. "Nunca amosáramos así a nosa intimidade", explicou no coloquio posterior Carlos Pereiro, Carlangas, guitarrista e voz da banda. O filme asómase ás costuras da versión. Grava disertacións dos músicos sobre o crooner Boedo ou sobre as diferentes modalidades da cumbia como ritmo global. Levanta acta da artesanía da repetición e do ensaio-erro a partir do que se constrúen as cancións en estudio. Patiño, premiado autor de obras como Costa da Morte en que o plano longo e fixo centra a linguaxe, modificou a súa escritura para esta peza. Así o explicou ao público do Principal. Case cinema de guerrilla -rodado en tres días de convivencia cos músicos, montado en catro-, é ao tempo unha homenaxe aos autores de A Santiago Voy. Porque máis alá do folcore de orquestra, Los Tamara foron pioneiros en cantar pop en galego, vestiron de elegantes arranxos poemas de Curros Enríquez, serviron de educación sentimental para varias xeracións. "Non pode soar a broma", vén advertir Carlangas na mesa de mesturas. Nos tempos mortos de La Mina, os Novedades Carminha e mais Esteban & Manuel -dúo tamén compostelán especialista en cumbias e cuxa carreira despega a gran velocidade- ven vídeos de Boedo. Este canta na TVG poucos meses antes de morrer, ou é sometido á investigación de Xurxo Souto no documental Un crooner na fin do mundo (2003). É xusto cando a outra cara de historia se entremete no Espírito de Pucho Boedo. Antón Patiño Regueira, avó de Lois, relata a Souto a súa participación na fuga de republicanos despois do golpe fascista de 1936. Entre eles, os irmáns de Boedo. Manuel Rivas afirma que, cando este canta, a dor emerxe na súa voz. Como un blues, ao cabo. Os Carminha e os técnicos -andaluces- escoitan atentos. Pero estes traducen A Santiago voy ao seu particular, suave, post punk filtrado por músicas de baile. Neste caso, á cumbia psicodélica. Aqueles Novedades Carminha que iniciaron o seu traxecto hai dez anos e catro discos como maquinaria punk son hoxe unha banda para danzar. E A Santiago voy, o seu tributo á cidade e unha celebración do ritmo. Que O espírito de Pucho Boedo captura en construción.


Summary: A taxa de mortaldade en Galiza por suicidio no ano pasado sitúase en case 12 persoas cada 100.000 habitantes. Houbo 324 suicidios no 2017

O 10 de marzo conmemórase o Día Mundial da Prevención do suicidio, data con motivo da cal o Movemento galego pola saúde mental convoca a un acto simbólico na Praza de Praterías en Santiago: badaladas pola prevención do suicidio. Desde este Movemento lembra que se fixo un ano da presentación pública pola Xunta do Plan de Prevención do Suicidio para Galiza. Un plan que tiña que dar cumprimento ás decisións adoptadas na 66ª Asemblea Mundial da Saúde de 2013 e ás orientacións da OMS. "Levamos un ano de plan. A taxa de mortaldade en Galiza por suicidio no ano pasado sitúase en case 12 persoas (11,9) cada 100.000 habitantes. Seguimos a case unha morte diaria por esta causa", informan desde o MGSM. "Un ano de Plan que naceu, e así continua, sen compromisos de execución, sen responsables da súa materialización, sen dotacións económicas nin profesionais, sen prazos, sen concrecións de actuación. Un Plan de papel". Para o Movemento é "desesperante a desidia dos responsables da saúde da nosa comunidade. É indignante a utilización política e propagandística que fixeron do que debera ser un plan de protección da saúde e da vida".


Summary: Ducias de anti-disturbios empregáronse a fondo para desfacer o 'muro popular' de ducias de veciñ@s para protexer 3 mozos independentistas, finalmente detid@s. Hai 70 persoas detidas e 20 feridas, segundo @s solidari@s.

Máis de 25 furgonetas da Ertzaintza entraron cediño pola mañá desta segunda feira na Praza da Virxe Branca de Gasteiz. Distribuíronse de forma estratéxica para pechar todas as saídas e rodear as persoas que conformaban desde a fin de semana un 'muro popular e solidario' en torno a 3 militantes independentistas sobre os que hai orde de entrada en prisión por militar en Segi. @s ducias de solidarios, con caretas e pelucas -para dificultar a identificación- estaban sentados no chan, nun entorno tinxido de laranxa, a cor que simboliza a desobediencia civil á xustiza española e contra a criminalización do independentismo. Entre estas persoas, Aiala Zaldibar, Igarki Robles e Ibon Esteban, as tres en busca e captura. A Audiencia Nacional condenou cada un deles a seis anos de prisión, "exclusivamente pola súa militancia política nunha organización xuvenil", denuncian as persoas concentradas. Os anti-disturbios comezaron sobre as nove a 'desfacer' o muro popular. Porrazos, golpes, empurróns e levar as e os solidarios a rastro. Dúas persoas terían perdido o coñecemento, segundo denuncias de xornalistas presentes no lugar, sendo trasladadas a centros hospitalarios. A Ertzaintza cifrou en 11 as persoas detidos, as que acusa de agresións e resistencia á autoridade.. Porén, Txerra Bolinaga (do movemento Eleak, de desobediencia civil) denunciou que a operación deixou máis de 70 feridos e 20 detidos, entre eles os 3 militantes de Segi buscados pola AN. Eh Bildu reclamou ao PNV que "deixe de ser" o brazo executor do PP e do Estado español. A esquerda abertzale manifestou o apoio á estratexia de desobediencia civil, como a realizada pola mocidade vasca estes días en Gasteiz, e anteriormente en localidades como Donostia ou Ondarroa. As declaracións de Podemos, afirmando a respecto do acto de Gasteiz que "non temos nada a ver cos herdeiros da violencia", xerou un profundo e gran malestar en Euskal Herria, mesmo alén do que é o corpus social da esquerda abertzale.


Summary: Un comunicado da Asociación de Construtores Europeos de Automóbiles (ACEA) afirma que é a peor situación que viviu a industria do automóbil.

A Asociación de Construtores Europeos de Automóbiles (ACEA) alerta de que a industria automobilística europea está diante dunha crise "sen precedentes" provocada pola expansión do virus Covid-19. Aseguran que esta situación pon enxogo 14 millóns de empregos neste sector. Nun comunicado, ACEA lembra que esta crise sanitaria está a obrigar a pechar ducias de factorías en toda Europa polo colapso da demanda, a carencia de subministración e as medidas adoptadas polos distintos gobernos para evitar o maior contaxio. Eric-Mark Huitema, conselleiro delegado de ACEA, asegura que "é a peor crise na industria do automóbil" e que por este motivo "están en xogo uns 14 millóns de empregos". Por este motivo, solicitou aos diferentes países e ás autoridades da Unión Europea (UE) medidas para apoiar ás empresas do sector, así como aos seus provedores e distribuidores compoñentes.


Summary: O rexeitamento á lingua da Galiza por parte da rede social transcendeu a pasada semana, despois de que a Xunta non puidera pór unha campaña sobre o sector cultural. Diferentes usuarias e usuarios da plataforma amosan o seu apoio á idea do activista Carlos Vieito.

En paralelo á conmemoración do Día da Lingua Materna -que foi este domingo- e despois de que a plataforma dixital de moda, TikTok, bloqueara a posibilidade de facer publicidade oficial en galego, o activista dixital Carlos Vieito e A Mesa pola Normalización Lingüística veñen de lanzar unha campaña para que a compañía acepte esta lingua como oficial. A iniciativa, que se bautizou como 'Conquistemos TikTok!' demanda á rede social que inclúa o galego entre os idiomas que considera oficiais e, en consecuencia, permita o seu uso tanto para campañas promocionais como para outros proxectos. A idea é que esta campaña decorra durante toda a semana para "concienciar á comunidade galega e facer un chamamento a TikTok", pois a ninguén se lle escapa que hai miles de usuarias e usuarios galegos. Malia que a lingua do país nunca foi entendida como oficial, si había moitas contas que defendían o seu emprego e mesmo a súa historia. Unha vez impulsada a idea, "diferentes 'tiktokers' galegos, algúns deles con miles e millóns de seguidores, estanse a solidarizar co lanzamento". Hai vídeos nos que se está a empregar o galego e outros nos que mesmo se fala abertamente da prohibición que transcendeu a semana pasada a raíz da negativa a admitir un anuncio da Xunta de apoio á cultura co hashtag "#aculturasegue". Agora a protesta non chega só en modo de campaña, senón que a colaboración da Mesa co impulsor, Carlos Vieito, vai implicar a tramitación dunha queixa a través da Liña do galego para denunciar o veto na rede social. "Agardo que o Goberno galego realice as accións necesarias para instar á plataforma a incorporar a nosa lingua na plataforma e que non quede simplemente nunha anécdota", explicou Carlos Vieito.


Summary: A poesía é tamén un exercicio sobre a propia memoria. Así parece enfocala Vítor Vaqueiro (Vigo, 1948) no seu último libro, 1968 (Laiovento, 2018). Mais nestes poemas, a memoria individual crúzase coa memoria colectiva e os múltiples rostros da rebelión constitúen a súa materia. "O 68 aínda é un ano tan significativo para a miña xeración...", di, "puntualizo: para os que fan parte da miña xeración e non desertaron".

Hai 50 medio século abriuse a talvez última oportunidade global para instaurar unha orde nova. As revoltas sucedíanse por todo o planeta. O poeta Vaqueiro deita unha ollada lírica sobre feitos que marcaron o mundo. Tamén Galiza. Tamén a el propio, que os viviu en primeira persoa. "Galiza insírese daquela na corrente internacional", sinala, e menciona tres significados acontecementos vertebrais no seu libro: o 68 de Compostela, unha potente revolta universitaria que se inicia en xaneiro; a resposta popular contra o encoro de Castrelo de Miño "cando adquire forma por primeira vez o nacionalismo"; e a faixa que, na alameda de Santiago, saúda o Día da Patria de 1968 cun Viva Galiza ceibe e socialista. "Daquela o Viva Galiza ceibe e socialista non era xa unha pintada infrecuente en Compostela", relata. Á pancarta dedica a prosa poética 25 de julho, descritiva e cun aquel de Peter Weiss -devoción de Vaqueiro: "[...] nas suas pólas, pendurada uma faixa e na faixa, branquíssima, cinco palavras mínimas, de significação, não obstante, infinita, viva Galiza ceive e socialista, tudo petrificado para sempre na história". 1968 organízase por textos datados nos axitados días dese histórico ano. O escritor Vaqueiro bota man dunha ampla cantidade de recursos estilísticos para levar adiante un proxecto en que traballou máis de catro anos. Do poema en prosa ao verso medido -fundamentalmente heptasílabos, endecasílabos e alexandrinos- ou ao versículo de inspiración beat. "En realidade, beben dos cantos de Ezra Pound", corrixe, "con todas as distancias, porque xa me gustaría a min". Esta caixa de ferramentas pona ao servizo dun relato en que a guerra contra o Imperio no Vietnam, os Panteras Negras, as Marías, a matanza na praza de Tlatelolco de México D.F., o Che Guevara asasinado ou a clandestinidade antifranquista explican como o bloque dominante pasou apuros. "Do nada emerge a fraga clandestina / entre cada cuadrícula, simultaneamente / hipótese de cárcere ou vitória / aberta ao mar infindo e ao mato inesperado. / Convertidos en lótus, em nenúfar, Ernesto", escribe en 9 de outubro, aniversario da morte do Che. "A variedade formal empata coa miña visión da literatura", argumenta, "sempre denunciei que a división entre xéneros é ficticia, só responde ás necesidades da crítica e non ás do discurso literario". Como exemplo para el totémico, Vítor Vaqueiro coloca A morte de Virxilio (1945), de Hermann Broch, "unha obra total en que a división por xéneros é difícil". Da política e a poesía 1968 parece confirmar certo xiro na traxectoria poética de Vaqueiro iniciado no seu libro anterior, Palavras a Espártaco (Através, 2015). O poeta dos 80 que politiza o seu discurso. El, amabelmente, non concorda. "Eu non teño máis credibilidade que calquera outro lector á hora de reflexionar sobre a miña obra", indica, "pero a política xa está no primeiro, Lideiras entra a paisaxe (Castrelos, 1979), ou en Informe da gavilla (Galaxia, 1980), en que, coa metáfora do bandoleiro, aproveito para falar do poder e a represión". Non obstante engade que, entre 1980 e 1986 "produciuse unha inflexión" no xeito en que se leu o seu traballo. A publicación dos poemas de A fraga prateada (Galaxia, 1983) valéronlle o "sambenito de poeta épico, malia conter poemas antinazis e antisionistas". "E, porén, no seguinte, A cámara de néboa xa volvo ao tema da represión", conta. A súa escrita, de elevada densidade e formalismo acusado, nunca refugou a cuestión política, asegura. 1968, que inclúe un extenso limiar de Xosé María Álvarez Cáccamo -compañeiro de promoción poética e outro autor que non escapou da poesía política- e notas ao pé con ligazóns a cancións e imaxes consignadas nas súas páxinas, preséntase esta quinta feira, 22 de novembro, no Espazo Enocultural Vide Vide de Compostela. Será ás 20.30 horas nun acto organizado pola asociación cultural O Galo e no que participarán Vaqueiro, a cineasta e escritora Margarita Ledo, e os profesores da Universidade de Compostela Luís Martul e José Alberto García Suárez.


Summary: O número de contaxios na última xornada foi de 224 mais o cómputo de casos positivos reduciuse en 16. Dos cinco falecementos de onte un rexistrouse nas propias instalacións da residencia DomusVi Lugo, en Outeiro de Rei.

O coronavirus xa se cobrou máis de 700 vítimas desde que comezaron a darse os primeiros casos desta enfermidade no país, aló polo inicio do ano. En concreto, coas cinco mortes de onte xa son 701 as e os finados pola Covid-19, 82 desde o pasado mes de agosto coa "nova normalidade". Un dos datos máis preocupantes que está a deixar o virus entre a poboación é a cantidade de mortes que está causando na Galiza. Hoxe, após dunha xornada moi negativa, a Dirección Xeral de Saúde Pública informou de que xa se traspasou a fronteira das 700. Os últimos falecidos foron unha muller de 56 anos que estaba ingresada no Hospital Álvaro Cunqueiro; un varón de 56 que permanecía no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHOP) e outra muller de 77 anos que era atendida no Hospital Lucus Augusti (HULA). Así mesmo, de todas as vítimas, un home faleceu nas instalacións do centro residencial DomusVi Lugo, en Outeiro de Rei, que leva semanas intervido pola Xunta. Ao estabelecer os cálculos segundo a información que facilita nos seus partes a Consellaría de Sanidade, até 310 das e dos finados estaban vinculados a xeriátricos. 142 deles faleceron nas propias residencias e outras 168 en hospitais ou residencias integradas. En calquera caso, o certo é que o 44% dos pasamentos gardaron unha relación coa xestión dos gromos nas residencias. Por áreas sanitarias No que se refire exclusivamente aos contaxios, entre a noite desta terza feira e onte, rexistráronse 224 positivos novos. É unha suba que contrasta co número de casos activos, que baixou lixeiramente até os 4.306 (15 menos). De todas as doentes, 28 permanecen nas UCI e outras 201 nas unidades de hospitalización dos centros hospitalarios da nazón. A maioría da xente garda corentena na casa e recibe chamadas de seguemento por parte de persoal sanitario. Cando xa se practicaron 410.517 probas PCR, a área sanitaria da Coruña e Cee perde un doente con respecto a onte e queda con 1.236 veciños e veciñas aínda baixo o control. No caso de Lugo, produciuse unha caída de 9 enfermas e enfermos, até quedar en 772, e en Compostela rexistrouse o descenso máis importante de casos activos con 24 menos. Agora hai 635 afectadas. No extremo contrario sitúanse Pontevedra con 584 positivos (7 máis); Vigo con 394 (sete a maiores); Ourense con 503 e a suma de 3 persoas e Ferrol, novamente con 182 pacientes.


Summary: A resolución vén sumarse a outras dúas xa coñecidas en que o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza se pronunciou a favor d@s traballador@s públic@s do Concello de Oleiros e do persoal estatutario do Servizo Galego de Saúde.

Unha sentenza ditada pola sala do Social do Tribunal Superior de Xustiza obriga a Compañía Radio e Televisión da Galiza (CRTVG de aquí en diante) a abonar ao seu persoal público a paga extra de verán que se lles negou en 2012 e correspondente ao periodo que vai do 1 de xaneiro ao 14 de xullo de 2012. Tomando en consideración que son xa tres as resolucións xudiciais que dan a razón aos sindicatos con representación na mesa da función pública --CIG, CC.OO, CSI-F e UGT--, as catro centrais coinciden ao reclamar que a devolución das extras se faga de oficio e sen agardar máis pronunciamentos xudiciais en contra pois nalgúns casos, coma o do Sergas, a administración pública foi condenada tamén a satisfacer os gastos do proceso.


Summary: O próximo sábado 21 de abril, dúas columnas de autocarros sairán da Galiza para visitar cinco cárceres onde hai presas independentistas galegas, todas encarceradas por cargos de terrorismo.

"É duro pasar tantas horas no bus e é frustrante chegar alí, ver os muros tan altos, non saber se te están a sentir...". Cristina Rodríguez Ramos, integrante do colectivo Que voltem para a casa, fala sobre a Marcha às cadeias, que leva xa 12 anos a denunciar a vulneración de dereitos humanos que sofren as presas independentistas. "Entendémolo como algo necesario, unha mostra de afecto para a xente presa, e como un xeito de visibilizar a realidade da dispersión", apunta. Este sábado 21 de abril, unha caravana conformada por dous autocarros percorrerá os centros penitenciarios de Dueñas (Palencia), Ocaña (Toledo), Topas (Salamanca) e Villabona (Asturias) –dous cada columna– para acabar converxendo en Mansilla de las Mulas (León), onde está internada actualmente a presa independentista Maria Osório. O día da marcha, cada un dos autocarros percorrerá entre 1.100 e 1.400 quilómetros. "Hai xente que nunca foi visitar ningún preso ou presa e, claro, alucina coa cantidade de quilómetros que é necesario facer para unha visita de só 45 minutos", explica Rodríguez. Violación dos dereitos humanos A actual situación das presas independentistas galegas incumpre sistematicamente varias lexislacións e normativas internacionais que atinxen os dereitos humanos. Logo de décadas da actual política penitenciaria do Estado español, na que se lles aplica de forma indiscriminada ás presas independentistas a clasificación en réxime FIES –'lexislación de excepción' que contradí o réxime legal que debería ser imposta– e a dupla condena da dispersión, a situación non semella estar en vías de mudar. "Levan varias condenas do Tribunais de Dereitos Humanos de Estrasburgo por vulneración da protección da tortura, incumpren a súa propia Constitución, o Convenio de Dereitos Humanos, a Lei Orgánica Xeral Penitenciaria, entra en contradición coas regras Mandela apoiadas pola ONU…" , enumera Cristina Rodríguez. Isto non semella provocar ningunha mudanza, pola contra, constatan un empeoramento da situación. "Seguimos a falar do mesmo problema que hai doce anos, e canto máis tempo pasa, máis están a sufrir as consecuencias desa dispersión, alén de ser trasladadas constantemente", sinala. María Osório, Diego Santim e Eduardo Vigo –presas desde 2011– pasaron xa por catro centros penitenciarios, cifra que se eleva cinco no caso de Raúl Agulheiro –ingresou na cadea no ano 2014–. Roberto Rodríguez Fialhega 'Teto', tamén preso desde 2011, pasou por tres. Intoxicación mediática Desde Que voltem para a casa poñen o foco nun aumento xeneralizado da represión no Estado español, cada vez máis difícil de detectar debido á intoxicación mediática. "Nos últimos anos houbo un incremento da criminalización e persecución social, e non só do independentismo. Semella que a xente pode comezar a empatizar máis cando ve os casos dos rapeiros, titiriteiros… mais tamén ás veces dá a impresión de que no caso das presas independentistas galegas, fóra de sectores moi politizados, é máis difícil visibilizar a súa realidade. No mellor dos casos, non se coñece a súa situación, e na peor, a persoa ten unha visión totalmente distorsionada do que está a pasar por mor dos meios", detalla Rodríguez. O colectivo reclama que se garantan os dereitos das presas para que estas poidan cumprir a condena en centros penitenciarios galegos, de acordo ao que dita a lei. A dispersión penitenciaria, engaden, "non só é ilegal, senón que tamén responde a unha decisión política –tomada nas máis altas instancias do Estado español–, vingativa –xa que non existe argumento legal ou xurídico para xustificar a situación– e inhumana –ao implicar tamén unha condena extra para a presa, que cumpre a pena lonxe da súa terra, do seu idioma e dos seus seres queridos–". A dispersión en cifras As familias e amizades son convertidas tamén en vítimas da sentenza. Así, no caso de Eduardo Vigo, son 61.707 euros os invertidos nas viaxes, que rexistran un total de 399.960 quilómetros entre setembro de 2011 e setembro de 2017. O círculo de Roberto Rodríguez Fialhega 'Teto', conta até 52.717 euros gastados en viaxar o total de 372.722 quilómetros que fixeron falla para visitalo cada fin de semana desde 2011. No caso de María Osório, as cifras ascenden até os 27.512 euros e os 185.320 quilómetros. As persoas achegadas a Diego Santim destinaron 8.793 euros en desprazarse os 71.098 quilómetros que o separaban del nestes últimos seis anos. Por último, a familia e amizades de Raúl Agulheiro -preso desde 2014- rexistran 27.012 euros adicados a percorrer 186.372 quilómetros. "E non só estamos a falar do gasto económico que implica, senón dos riscos que asumen cada vez que collen o carro para facer unha visita, a ansiedade das persoas presas que non saben como estará a xente de camiño e todo o desgaste emocional que iso supón", resume Rodríguez. Participar na marcha Os dous autocarros habilitados para as marchan sairán desde Santiago de Compostela (ás 3:00 horas do sábado) e de Vigo (á media noite) e pararán, respectivamente, en Lugo (por volta das 4:35 horas) e Ourense (arredor da 1:30 horas). As persoas que desexen participar na marcha poden anotarse no formulario web ou enviando unha mensaxe ao enderezo comunicacionquevoltem@gmail.com. Tamén se pode colaborar e apoiar a marcha –cuxo custe ascende até os 3.500 euros– mediante a compra de bonos-axuda (á venda en centros sociais) ou do merchandising do colectivo.


Summary: Organizacións non gobernamentais denuncian que as grandes compañías da moda seguen a vulnerar os dereitos laborais máis elementais. As empresas externalizan a produción cara a "onde os salarios son máis reducidos e as condicións de sindicación, máis precarias".

Por tras dos vaqueiros que se compran nas tendas do primeiro mundo escóndese unha realidade moi pouco amable. "Salarios miserentos que non cobren as necesidades básicas, xornadas extensas, condicións laborais inhumanas e perigosas, traballo infantil ou ausencia de sindicatos legalmente constituídos son algunhas das violacións de dereitos fundamentais que se producen no sector téxtil". A Coordinadora Estatal de Comercio Xusto vén de publicar un informe sobre a situación do sector téxtil no mundo, un sector que esconde "situacións de escravitude moderna": as organizacións denuncian que as grandes compañías da moda seguen vulnerando os dereitos laborais máis elementais. Quen fai a nosa roupa? O perfil é o dunha muller asiática con xornadas que poden chegar ao catorce horas diarias e salarios que poden ser estar entre 50 e 100 dólares mensuais. Por que Asia. Ningunha das cincuenta compañías líderes do sector téxtil no mundo garanten salarios dignos, a pesar de que así o recollan as súas memorias de Responsabilidade Social Corporativa, asegura o informe. "No sector téxtil, a explotación laboral é a norma máis que a excepción. As empresas externalizan a produción alí onde os salarios son máis reducidos e as condicións de sindicación, máis precarias". As compañías fíxanse, sobre todo, no sueste asiático e a India: o 60% da produción de pezas de vestir concéntrase en Asia. "As empresas externalizan a produción alí onde os salarios son máis reducidos e as condicións de sindicación, máis precarias" Salarios baixos. Nun sector que move 34.000 millóns de euros ao día só en Europa, o salario medio das persoas que traballan no téxtil no mundo é de seis euros diarios. Ese salario é moito menor en países como Bangladesh e Vietnam, que contan cos soldos máis baixos do mundo, dun cincuenta dólares mensuais (pouco máis de 40 euros). En Bangladesh e Vietnam os soldos son duns 40 euros ao mes A pesar de que o derrube da Rana Plaza en Bangladesh impulsou unha vaga de protestas e de presión internacional e algúns países aumentaron os salarios, as subidas foron insuficientes. En Cambodia, por exemplo, o salario mínimo incrementouse até 128 euros mensuais, aínda lonxe do nivel que a Alianza por un Salario Digno en Asia recomenda: esta rede de sindicatos e organizacións calcula que serían necesarios 283 dólares mensuais para cubrir as necesidades básicas. Un sector feminizado. O 80% das persoas que traballan na elaboración de roupa son mulleres e a maioría, novas. Aínda así, os salarios das mulleres son máis baixos que os dos homes do sector, segundo a Campaña Roupa Limpa. O soldo das traballadoras é entre un 10% e un 50% inferior que o dos seus compañeiros homes que realizan traballos iguais ou do mesmo valor. "Como se ven obrigadas a traballar máis para chegar a fin de mes, é común que sufran esgotamento e lesións causadas pola tensión e a sobrecarga de traballo", di o documento. As empresas ven vantaxes en contratar mulleres. Consideran que as súas mans son máis áxiles para a costura, o corte e a confección Por que esta feminización? As empresas ven vantaxes en contratar mulleres. Consideran que as súas mans son máis áxiles para a costura, o corte e a confección. "Adoitan contar con menos organización sindical e é máis fácil contratalas por un breve espazo de tempo e un salario moi baixo, pois se asume que o ingreso familiar principal é o do home", sinala o informe. Con todo, moitos estudos demostran que, a nivel mundial, cada vez son máis as mulleres que teñen a responsabilidade de soster ás familias. Xornadas de doce horas. As xornadas laborais destas traballadoras son de entre doce e catorce horas, aínda que poden chegar a estenderse até as 16 horas. Os centros de traballo de cando en vez reúnen as mínimas condicións de seguridade e saúde laboral. As organizacións denuncian unha fustrigación sistemática aos sindicatos para impedir a mobilización laboral e a esixencia de mellores condicións. En Bangladesh, rexistrar un sindicato era moi difícil. Despois da traxedia da Rana Plaza, o Goberno cambiou a lexislación para facilitar a súa legalización, pero a represión persiste.


Summary: Mentres, Baio prepárase para a súa Carballeira

Entre as novidades que o Festival da Carballeira de Zas ofrécenos nesta 36ª edición hai espazo para a solidariedade. Este ano a dirección da Carballeira chegou a un acordo coa Asociación Íntegro. De cada entrada comprada online doarase 1€ á devandita entidade. A Asociación Íntegro é unha entidade social sen ánimo de lucro fundada no ano 1992 e declarada de utilidade pública para promover a inclusión das persoas con diversidade funcional na Costa da Morte. As súas instalacións atópanse en Nantón no municipio de Cabana de Bergantiños. A recadación deste acto solidario destinarase para o programa de ocio inclusivo das 40 persoas usuarias do centro de día e centro ocupacional da Asociación. Con este xesto desde a Carballeira apóiase o importante labor que desenvolve a Asociación e espérase poder, non só axudala economicamente senón servir como recoñecemento do seu compromiso. As entradas para o festival están xa dispoñibles na páxina www.festadacarballeira.com e a través de Ticketea. O bono para os dous días é de 10€, tarifa que se manterá todo xuño. En xullo pasará a custar 12€. A venda en despacho de billetes será de 15€, bono de dous días. Como en pasadas edicións, os asistentes poderán contar con zona de acampada gratuíta (situada a poucos metros do recinto musical), baños e duchas. Evento familiar Un ano máis, a tarde do sábado na Carballeira de Zas está pensada para o goce de maiores e pequenos, contando cunha zona de gastronomía, espazo lúdico infantil, feira de artesanía e diferentes actuacións a partir das 14 h. Baio prepárase para unha nova edición da Festa da Carballeira Ademais, a Carballeira de Baio xa está preparada para encherse o próximo domingo, 30 de xuño, de merendas e de música. Será cunha nova edición da Festa da Carballeira que xa vai pola 39 e que ano tras ano se converte nun punto de encontro interxeracional no que a diversión está asegurada. A festa comeza cunha sesión vermú que amenizarán o grupo de música tradicional da Asociación Cultural Adro e o dúo D`Festa. Pero a troula non cesará durante todo o día, así despois de repoñer forzas co xantar será a charanga Santa Compaña a que anime a sobremesa por cada unha das merendas xunto cunha foliada aberta a todos e a todas e organizada pola Asociación Cultural Adro. E xa a partir das 20:00 horas actuarán o dúo D`Festa e o dúo Charada que animarán a festa ata ben entrada a noitiña. A organización da Festa da Carballeira de Baio corre a cargo do Concello de Zas que conta coa colaboración da Asociación Cultural Adro e da Comisión de Festas de Baio. Co fin de preservar a carballeira e a súa contorna e para que todos e todas os asistentes gocen da festa, non está permitido facer lume no chan, instalar carpas pechadas nin equipos musicais. Por outra banda, xa se poden adquirir as camisetas da Festa da Carballeira deseñadas para a ocasión por Adrián Varela. As camisetas están á venda ao longo de toda a semana no Bar Cruce, na Cervecería Río Grande e no Bar Trébol. O prezo é de 7€ e tamén está dispoñible un pack composto por camiseta, pañoleta e mochila por 10€. A venta do material corre a cargo da Comisión de Festas de Baio.


Summary: Tamén pide que o concello de Sada xestione as visitas ao Pazo de Meirás. Decisión adoptada por unha iniciativa de En Marea.

A comisión de Cultura do Congreso español aprobou coa abstención do PP unha proposición de En Marea transaccionada polo PSOE para instar a Xunta a dar inicio aos trámites necesarios para recuperar o Pazo de Meirás. Na proposta tamén se insta a que se encomende ao Concello de Sada a xestión das visitas a este Ben de Interese Cultural propiedade da familia Franco. O PP tamén se abstivo no acordo do Congreso para reclamar a ilegalización da Fundación Francisco Franco, que é quen xestiona as visitas. "A ilegalización ten que ser por resolución xurídica". O PP alegou unha "cuestión de competencias" para se abster, afirmando que é a Xunta quen ten que dar os pasos necesarios. De feito, no propio día en que se deba aeste debate a Consellería de Cultura informaba que creaba unha comisión para estudar a recuperación do Pazo de Meirás. Cómpre lembrar que o goberno galego desbotou facer parte da Xunta pro-Devolución do Pazo impulsada pola Deputación da Coruña, integrada por unha trintena de concellos e da que fan parte expertos e historiadores. Os populares, aliás, opuxéronse tamén a que o Concello de Sada asuma a xestión das visitas. "Instamos o Goberno a aprobar o requeremento do concello de Sada para incorporar o Pazo de Meirás ao patrimonio público e que sexa xestionado polo consistorio e non pola Fundación Franco", argumentou o deputado Miguel Anxo Fernán Vello, que defendeu a iniciativa na Comisión de Cultura. Unha vez recuperada a titularidade pública do Pazo de Meirás, o Congreso aprobou que se promova a súa conversión nun Centro de Divulgación da Memoria Histórica democrática galega . "É de xustiza reclamar a devolución do Pazo de Meirás, que no seu día foi de Emilia Pardo Bazán, ao pobo galego e que sexa de titularidade pública", concluiu o deputado Fernán Vello.


Summary: O Goberno local non pode pagar as nóminas ante a ausencia dunha persoa que ocupe este posto. Os populares rexeitaron dúas veces no pleno a creación da praza. A alcaldesa Pilar López (PSdeG-PSOE), que goberna en minoría, pídelle unha solución ao Ministerio de Facenda

No outono de 2013 o bloqueo orzamentario propiciado polo Partido Republicano nos Estados Unidos levou á paralización temporal do Goberno federal, deixando sen soldo a case un millón de funcionarios. Salvando todas as distancias, un bloqueo semellante está a acontecer en Sarria. O problema, aquí, non está no orzamento, senón na ausencia dunha persoa que poida exercer legalmente o labor de tesoureiro/a. Dende o pasado 1 de xaneiro todos os tesoureiros e tesoureiras dos concellos deben ser habilitados/as nacionais (Lei 18/2015 de 9 de xullo). Ata ese momento as localidades de menos de 20 mil habitantes non tiñan esa obriga. De feito, en Sarria unha funcionaria municipal viña realizando ese labor de forma transitoria, algo que legalmente xa non é posible, o que impide pagar as nóminas de 90 traballadores e traballadoras e tamén aboar as facturas de empresas provedoras, o mesmo que cobrar taxas municipais. O Goberno local levou dúas veces ao pleno a proposta para contratar un tesoureiro ou tesoureira. Porén, o PP opúxose ambas as dúas veces á medida. A alcaldesa Pilar López (PSdeG-PSOE) goberna en minoría, con 4 concelleiros de 17 mais o apoio dos 2 edís do BNG. O PP conta con 7 representantes e durante todo o pasado ano pairou a posibilidade de que presentase unha moción de censura co apoio de dous concelleiros de Compromiso por Galicia. CxG expulsounos, unha medida pola que pasaron a ser non-adscritos e imposibilitou legalmente a presentación da moción de censura. Ante a situación de bloqueo que vive o Concello, a rexedora envioulle unha carta ao Ministerio de Facenda e Administracións Públicas, reclamándolle unha solución que permita a realización dos obrigados pagamentos. Pilar López ameaza mesmo con "plantarse" na sede do Ministerio se a situación non se resolve. Este xoves o tema será debatido de novo no pleno, pero mesmo se a proposta de contratación fose aprobada, a praza non se crea instantaneamente, e habería que agardar "dous ou tres meses", advirte López, que denuncia que "a oposición non considerou necesario nin prioritaria a creación desta praza". Segundo a alcaldesa, representantes do Ministerio comprometéronse a buscar unha medida que permita realizar os pagamentos sen atrasos, unha solución que podería chegar esta semana.


Summary: O derrubo da Casa da Xuventude foi unha das moitas propostas de reforma para o espazo público de Santiago que saíron das xornadas A Cidade Intuída, celebradas en 2011. Porén, semella que os demais proxectos -algúns ben interesantes- quedaron no esquecemento

Un dos argumentos empregados polo Goberno municipal compostelán para defender o derrubo da Casa da Xuventude é o de que a proposta partiu do congreso A Cidade Intuída, unhas xornadas técnicas promovidas en 2010 polo Concello e o Colexio de Arquitectos que, en efecto, serviu de base para o acordo plenario que en 2011 deu inicio ao proceso de retirada do edificio. A Cidade Intuída celebrouse entre setembro de 2010 e marzo de 2011 e nas súas sesións participaron un gran número de arquitectos, arquitectas e urbanistas, que realizaron ducias de propostas concretas para repensar a cidade e intervir sobre o espazo público. "Non se trataba dunha representación virtual de proxectos xa previstos, senón de realizar un exercicio de imaxinación, con bases rigorosas e técnicas, que permitise aventurar e recrear posibles realidades dun futuro próximo, e ensaiar as distintas direccións que a cidade podía tomar, precisamente como reflexión previa para orientarnos nesa andaina", explicaban os seus organizadores. Entre as propostas e reflexións, que se poden consultar nunha publicación editada nese momento polo Concello, estaba a de derrubar a Casa da Xuventude para conectar o Parque de Belvís coa Porta do Camiño, pero había moitas outras "con máis intención transformadora a nivel territorio, cidade e mobilidade", subliña o blog Urbe d'Compostela, que "foron olvidadas". Esquecidas ou non, dende logo hoxe non parecen estar sobre a mesa. Había algúns proxectos realmente ambiciosos de reforma do entramado urbano, por exemplo o que propoñía o "soterramento da vía entre San Clemente e Carreira do Conde, facilita a circulación dos vehículos entre Pombal e Rosalía de Castro", humanizando tamén a Senra, e unindo deste xeito a Zona Vella coa Alameda e co Ensanche, formando un continuo urbano que lle dese unidade ao centro da cidade. Nesta proposta tamén se suxerían algunhas ideas moi novidosas, coma o aproveitamento do interior dalgunhas mazás do Ensanche para o seu uso como patios públicos: "supón explorar un territorio acoutado non visible, que pode ser o inicio dun novo xeito de entender a cidade que, de non facelo, acabará por esgotar o espazo que contén". Defendeuse a recuperación e promoción dos antigos camiños, facendo destas vías "unha alternativa peonil e ciclista ao uso do automóbil" Outras propostas, no entanto, eran igual de ambiciosas na súa concepción, pero moito máis baratas e facilmente executables. Defendeuse a recuperación e promoción dos antigos camiños en todo o amplo territorio deste Concello, facendo destas vías "unha alternativa peonil e ciclista ao uso do automóbil" e recuperando "a capilaridade da cidade co seu territorio rural". De igual xeito, propúxose a potenciación dun corredor fluvial aproveitando o río Sarela e as súas canles, "integrando solucións aos nosos problemas actuais e a resposta a demandas sociais crecentes como vida sa, alimentación de calidade e relación coa natureza en entornos urbáns". O corredor fluvial combinaría a restauración do estado de saúde do río, coa reconfiguración do sistema xeral de saneamento e a habilitación de percorridos peonís. Tamén se debateron reformas para varios dos barrios do centro da cidade, por exemplo para San Pedro, reordenando o tráfico e potenciando o eixo Concheiros-A Trisca como alternativa a Concheiros–San Pedro Tamén se debateron reformas para varios dos barrios do centro da cidade, por exemplo para San Pedro, reordenando o tráfico e potenciando o eixo Concheiros-A Trisca como alternativa a Concheiros–San Pedro, "captando parte da súa complexidade, introducindo novos fluxos ao interior do barrio, provocando a aparición de novos usos, abrindo e revitalizando o barrio, invitando á cidadanía a participar do que alí ocorra". Ademais, peatonalizaríase, As Trompas accedendo ao aparcadoiro do parque de Belvís exclusivamente dende o Seminario. E crearíase un corredor peonil entre a Costa do Veedor e o Miradoiro da Trisca. Ou para San Roque, onde se aplicaría un "tratamento de continuidade co recinto monumental", limitando a rúa a un só carril e "superando a fractura de borde a través da recuperación dos espazos de convivencia e paseo, a racionalización do uso do vehículo privado e do transporte público". Ademais, promoveríanse percorridos alternativos de carácter transversal, "que superen o illamento da Almáciga e poñan en valor o tecido viario tradicional preexistente, enlazando os espazos verdes do norte". Na rúa Virxe da Cerca, hoxe vía de comunicación interna fundamental para o tráfico rodado, propoñíase un debate sobre "se é imprescindible que os vehículos privados e públicos teñan que utilizala con tanta intensidade" ou se "é lóxico que o 30% dos baixos de Virxe da Cerca non teña actividade". Tamén se poñía en dúbida a necesidade da existencia dun aparcadoiro público na Praza de Galicia, que podería ser substituído por un só para residentes. En definitiva, propoñíase a conversión de Virxe da Cerca nunha vía dun só carril, promovendo o seu uso peonil, e a potenciación da Avenida de Lugo para o tráfico interno da cidade. Propoñíase a conversión de Virxe da Cerca nunha vía dun só carril e a potenciación da Avenida de Lugo para o tráfico interno da cidade Finalmente, as reflexións tamén atinxían á relación entre a Cidade da Cultura e a propio centro de Compostela, e facíanse varias propostas para conectar os dous espazos, favorecendo o uso público das caras instalacións construídas no Gaiás. Entre as ideas estaban a conexión a través de zonas verdes e peonís ou aproveitando a nova estación intermodal. As reflexións tamén atinxían á relación entre a Cidade da Cultura e a propio centro de Compostela As xornadas, coordinadas por Javier Fernández Muñoz e Carlos Quintáns Eiras, completáranse con debates e reflexións máis xerais sobre o espazo público, a relación entre as zonas urbanas e as zonas rurais que as circundan ou sobre a reapropiación do espazo público por parte das persoas. Porén, como sucede moitas veces con este tipo de achegas, a maior parte das ideas desenvolvidas nestas sesións semellan lonxe de ser aplicadas.


Summary: As autoridades sanitarias tamén alertaron dun surto na área de Dixestivo do Hospital Álvaro Cunqueiro, en Vigo, se ben este afecta de momento a seis doentes. Aliás, hoxe comunicouse un novo falecemento polo que as vítimas da pandemia abeiran as 2.300.

O Concello de Silleda alertou esta tarde da aparición dun gromo da Covid-19 na residencia de maiores da vila. Nas probas practicadas no centro residencial localizáronse a 30 persoas co virus pero sen síntomas. O municipio pasou de ter seis casos activos a 37. No entanto, o Goberno local pide que isto non afecte á hora de estabelecer restricións porque as e os usuarios "non interactúan socialmente co resto dos habitantes" da localidade. Por outra parte, a Consellaría de Sanidade informou doutro foco, neste caso, no Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo. Polo que explicaron fontes do departamento que dirixe Julio García Comesaña este surto está localizado no departamento de Dixestivo e implica a infección de seis pacientes. A cifra podería mudar nas próximas horas porque seguen a practicarse probas por se puidera haber máis positivos. Desde a Xunta confirmaron a Europa Press que a alerta se activou após realizar un test a unha persoa ingresada. Esa PCR deu resultado positivo, polo que se estenderon os exames ao resto de pacientes ingresados nesa zona e, até agora, confirmáronse outros cinco casos máis. Unha vez se obtiveron os datos, as e os pacientes foron illados no espazo para doentes da Covid-19 do complexo sanitario. Preto das 2.300 mortes Á marxe deses focos, Sanidade tamén comunicou o falecemento dunha muller de 75 anos que estaba ingresada no mesmo hospital. Esta tiña patoloxías previas e non puido superar o coronavirus. Con esta morte -á que se poderían sumar máis nos próximos días, pois o Executivo galego notifica algúns pasamentos con atraso nas últimas semanas-, o número de vítimas da pandemia na Galiza xa está en 2.290.


Summary: O presidente do Executivo estatal reivindicou o "compromiso" do seu Goberno con "todos os territorios, entre eles a Galiza".

O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, respondeu nesta segunda xornada do debate do Estado de Política xeral ao deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, quen interveu a primeira hora da mañá desde a tribuna da Cámara baixa. Rego carga contra a "desatención" do Goberno estatal á Galiza Na súa intervención, Sánchez detallou que, dos 40 compromisos que o Executivo estatal acordou co Bloque para conseguir o seu voto a favor na sesión de investidura, cumpríronse 21. Entre estes acordos cumpridos, o presidente español destacou a "gratuidade do tramo Vigo-Redondela da AP-9" e a "aprobación dun estatuto do consumidor electrointensivo". Ante a acusación de Rego da falta de execución de recursos na Galiza, o dirixente socialista asegurou que o seu Goberno deu "27% máis" á Galiza que o Goberno de Mariano Raxoi. Recursos e transferencias Segundo Sánchez, os Orzamentos Xerais do Estado (OXE) de 2022 outorgan ao noso país 1.074,7 millóns de euros. "Non quero aburrilo con datos, mais penso que se algo demostran é o compromiso do Goberno do Estado español con todos os territorios, e tamén a Galiza", engadiu. O Goberno estatal investiu na Galiza só 69,7% do orzamentado para 2021 O presidente español afirmou que a cantidade asignada á Galiza nos OXE é "un importe superior á porcentaxe sobre o PIB estatal que representa" o país. En materia de transferencias, o dirixente socialista asegurou que o Goberno prevé transferir 54,9 millóns de euros para a bonificación da peaxe da AP-9 Ferrol-Fronteira de Portugal; 8,7 millóns á supresión de peaxes O Morrazo-Vigo e A Coruña-A Barcala; 4,5 millóns para o Consorcio de Santiago; 9,3 millóns para o pago das primas de seguros agrarios; e 20,2 millóns de euros destinados ao plan estatal de vivenda na Galiza. Soberanía europea Por outra parte, o xefe do Executivo lamentou que "nas análises e valoracións" de Néstor Rego non estea presente "a soberanía europea". A UE lamina os pobos de Europa "Vostede fala, por exemplo de pór un tope ao prezo do gas e do petróleo, e esquece que existe unha directiva europea, que o Goberno español estivo a loitar por conseguir ese tope para o prezo do gas", detallou Sánchez.