Summary: Neste 2021 cúmprense 100 anos da publicación de Alén, a segunda –e nunca representada– obra de teatro escrita por Xaime Quintanilla despois da estrea de Donosiña, a súa primeira incursión na literatura dramática –que xerara unha gran polémica por tratar temáticas como o divorcio e o adulterio.

A efeméride non tería maior relevancia se non estivésemos a falar dun autor e dunha obra que merecen un lugar máis destacado do que agora mesmo posúen dentro da historia do noso teatro. Quintanilla conta cunha extensa folla de servizos que inclúe ser socio fundador das Irmandades da Fala, director da editorial Céltiga, colaborador do coro Toxos e Froles e redactor de varios xornais, entre eles o Diario de Vigo e El Correo Gallego. Médico moi querido entre as clases populares pola dedicación e calidade humana con que atendía sempre ás persoas máis humildes, Quintanilla entrou en política co corazón dividido entre a militancia galeguista e a socialista, decantándose coa chegada da II República cara a esta última. Encabezando a lista do PSOE, chegou a ser o primeiro alcalde socialista de Ferrol. Morreu asasinado o 18 de agosto de 1936 polas forzas franquistas sublevadas. O interese como dramaturgo de Quintanilla vén dado por ter marcado o camiño, segundo Vilar Ponte, para que os textos teatrais galegos puidesen "deixar de sere os eternos refrexadores dun localismo sen trascendenza". O interese como dramaturgo de Quintanilla vén dado por ter marcado o camiño, segundo Vilar Ponte, para que os textos teatrais galegos puidesen "deixar de sere os eternos refrexadores dun localismo sen trascendenza". Efectivamente, a obra do noso autor desenvólvese nun momento en que se enfrontaban visións moi opostas sobre como debería ser o teatro galego. Os 'renovadores' como Vilar Ponte ou Fernando Osorio –abertos a novas correntes procedentes de Europa– opúñanse a 'tradicionalistas' como Leandro Carré –máis estancados nun enxebrismo costumista e, case sempre, ruralizante. No medio daquel debate –que no fondo se correspondía coas diferentes maneiras de concibir a nación de cada un dos contendentes–, o teatro de Quintanilla apareceu como unha vía aberta e cosmopolita cara á creación dun teatro que superaba a instrumentalización do estético en aras dun verdadeiro teatro nacional, no sentido en que as Irmandades da Fala esixían. Neste sentido, Alén, posúe características que a converten nunha peza chave para o que había vir logo: podemos dicir sen medo a trabucarnos que esta obra se adiantou –e mesmo en ocasións superou na súa audacia– a obras como O drama dun cabalo de axedrez ou A fiestra valdeira de Dieste, O bufón d'El-Rei de Risco, A lagarada de Otero Pedrayo ou Os evanxeos da risa absoluta de Vilar Ponte. Alén –que recrea a peripecia dunha sociedade espiritista que agarda pola volta do seu mestre desde o mundo das tebras cunha ironía digna de Oscar Wilde– é unha comedia dramática que se desenvolve en Nova York (outro tabú da época, que só aceptaba que o galego fose empregado por personaxes procedentes das clases populares) e que deixa entrever ecos do teatro de Maeterlinck e de Ibsen, foi vista polos seus contemporáneos como unha peza condenada a non ser representada, precisamente, por todos os límites que transgredía. Hoxe temos a oportunidade de resituala no lugar que merece e, por que non, de devolverlle o seu lugar nos escenarios.


Summary: O anuncio por parte do Goberno do Estado da necesidade dunha terceira dose da vacina en liña co avanzado en primavera por laboratorios como Pfizer e Moderna reabre o debate sobre a mellor estratexia de vacinación contra a Covid, o acceso ás vacinas e o respecto á evidencia científica por parte das autoridades políticas.

Tras asinar un contrato de 1.800 millóns de euros con Pfizer e de 480 millóns de euros con Moderna co fin de garantir a subministración de inxeccións en 2022 e 2023, o Goberno do Estado avanzou que haberá que inocular unha terceira dose de reforzo da vacina contra a Covid-19. O anuncio correspondeulle á ministra de Sanidade, Carolina Darias, quen non se comprometeu a fixar unha data para o inicio desta nova fase dentro do proceso de inmunidade contra o coronavirus malia dar case por segura esa terceira picada. Segundo recoñeceu, "todo apunta" a que será necesario administrar unha terceira dose da vacina ante la aparición de novas variantes que poñan en risco a protección actual que ofrecen os fármacos aprobados. Porén, as declaracións da ministra van máis aló do avalado pola evidencia científica e as axencias regulatorias. "Por agora non hai evidencia científica de que sexa necesaria unha terceira dose", afirma África González, catedrática de Inmunoloxía e investigadora do CINBIO, Centro de investigacións Biomédicas da Universidade de Vigo. Así o indicaron tanto a Organización Mundial da Saúde, a Axencia Europea do Medicamento como a Sociedade Española de Inmunoloxía, precisa. "As vacinas están ofrecendo un gran nivel de protección. O importante é poder chegar ao maior número de persoas no menor tempo posíbel, vacinando a poboación máis vulnerábel en todo o planeta". Nova vacinación A experta asegura que o sistema inmunitario, unha vez descobre un patóxeno por primeira vez "é capaz de recordar e de mellorar a súa resposta, aínda que o patóxeno poida variar un pouco". Así, estabelece dous supostos nos que "habería que pensar unha nova vacinación". Dunha banda, apunta a aparición de "elevados casos de reinfección pola mesma variante, por perda de memoria inmunitaria, con enfermidade grave e mortes". Neste caso, di, precisaríase unha terceira dose da mesma vacina. Doutra, alude á aparición de elevados casos de reinfección por unha nova variante que escape ao control do sistema inmunitario. "Neste suposto necesitaríase unha nova vacina fronte a la nova variante, pero diferente, e habería que determinar se se precisarían unha ou dúas doses". Acceso equitativo Con pouco máis de 50% da poboación estatal inmunizada -70% na Galiza-, África González defende que agora mesmo non tería sentido comezar a administrar unha terceira dose do fármaco contra a Covid de forma global. As vacinas escasean e a desigualdade no acceso favorece a extensión da pandemia. "Hai países que só inocularon 1% da súa poboación e é aí onde poden xerarse nova variantes". É aí onde cómpre pór o foco e facilitar a o proceso de vacinación. "O virus vai mutando conforme se replica, e en zonas cunha alta taxa de contaxio é onde xurdirán novas variantes que prolongarán a pandemia". Por iso reclama un "esforzo global para que a vacinación sexa equitativa" e vaia acompañada de "medidas de seguimento das variantes, distancia, máscara, hixiene, ventilación", moi eficaces á hora de conter os contaxios. Con todo, matiza, podería considerarse a administración dunha terceira dose "a determinados colectivos se se demostra que a vacinación non foi suficientemente eficaz, como persoas inmunodeprimidas por estar en tratamento inmunosupresor -transplantadas, doentes autoinmunes-, inmunodeficientes ou persoas maiores cuxo sistema inmunitario non respondeu adecuadamente". O debate sobre a necesidade de administrar unha terceira dose da vacina fronte á Covid-19 coincide no tempo coa incorporación dos grupos de idade máis novos á campaña de inoculación masiva contra o coronavirus, entre eles, o de adolescentes. Crianzas e adolescentes "No caso de nenos e adolescentes, non está moi claro o beneficio que podería ofrecer a vacinación, xa que si se infectan co virus SARS-CoV-2 adoitan desenvolver unha enfermidade moi leve ou asintomática", afirma a inmunóloga África González. "Hai que recordar que as vacinas non impiden os contaxios, pero si evitan as mortes e a Covid grave". Aclara a catedrática e investigadora que non se estudou un gran número de crianzas nos ensaios clínicos, "que amosaron un nivel moi alto de resposta inmunitaria. Mais ao pasar a doenza de forma leve é moi difícil coñecer o grado de protección que desenvolven, así como os posíbeis efectos secundarios raros", conclúe. A mellor estratexia entre menores A mellor estratexia para a poboación menor, defende África González, "sería estabelecer grupos de risco para recibir a vacina, persoas que por ter outras comorbilidades -obesidade, diabetes, hipertensión- son máis vulnerábeis; non apostar por unha vacinación global de crianzas e adolescentes".


Summary: A 'era Feixoo' chega á súa fin tras catro maiorías absolutas. "Seguirei servindo aos galegos", asegurou o aínda presidente da Xunta cando ratificou a súa despedida.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, confirmou esta cuarta feira no Parlamento galego que dimitirá esta semana como máximo mandatario galego. Se ben evitou concretar unha data, previsibelmente será na sexta feira. A súa saída activará o proceso da súa substitución no ámbito institucional, que finalizará coa investidura e toma de posesión do seu sucesor, o actual vicepresidente primeiro, Alfonso Rueda. "Esta non será a miña última sesión de control, será a derradeira", apuntou, na súa quenda de réplica á portavoz do BNG, Ana Pontón, quen lle desexou sorte "no persoal"; non así "no político". Feixoo, que renunciará ao seu cargo nos prazos que xa avanzara e un mes despois de tomar as rendas do PP estatal no congreso extraordinario de Sevilla, comprometeuse a "seguir servindo aos galegos" en calquera que for o seu destino. A etapa Feixoo, en imaxes (II): O particular código ético de Núñez Feixoo Previamente, por obriga dos estatutos do partido, tivo que dimitir como líder do PPdeG. Precisamente, para acometer a súa substitución no partido, o PPdeG celebrará o 18º Congreso extraordinario os días 21 e 22 de maio en Pontevedra. Logo de solicitar o apoio interno dos representantes das outras tres provincias e dos principais líderes do partido, Rueda xa confirmou que optará a dirixir a formación, nunha campaña continuísta do legado de Feixoo que presentou esta terza feira baixo o lema 'Galiza, o Camiño a seguir', nunha clara alusión ao Xacobeo 21-22 e o propio Camiño de Santiago. Alfonso Rueda presenta unha candidatura continuísta do discurso de Feixoo Fin da 'era Feixoo' tras catro maiorías absolutas Mais antes diso culminarase a substitución institucional que porá fin á 'era Feixoo' trece anos despois da súa primeira toma de posesión, no ano 2009. Feixoo gañou por primeira vez as eleccións galegas o 1 de marzo daquel ano, cunha maioría absoluta axustada que lle permitiu tomar o poder tras os catro anos do Goberno bipartito de BNG e PSdeG. O aínda presidente da Xunta revalidou e ampliou as súas maiorías absolutas nos tres comicios seguintes: en 2012, 2016 e 2020, estas últimas eleccións nun contexto marcado pola pandemia. Por mor da crise interna no PP que involucrou a presidenta madrileña, Isabel Díaz Ayuso, e puxo punto e final á etapa de Pablo Casado á fronte do PP, Feixoo decidiu dar o salto a Madrid e concluír o seu mandato na Galiza, onde seguirá en funcións, xunto cos seus conselleiros, até que Rueda sexa investido como novo presidente galego.


Summary: A Xunta evita informar sobre a superficie afectada dentro do parque; porén O Invernadoiro abrangue 5.722 hectáreas e neste incendio, orixinado na parroquia de Pradoalbar, queimáronse 5.200 hectáreas, polo que algúns bombeiros estiman que puido arder máis de 50% deste rico espazo natural.

A superficie queimada no incendio do municipio de Vilariño de Conso, na parroquia de Padroalbar, medrou xa até as 5.200 hectáreas, segundo a información provisional da Consellaría do Medio Rural ás 13.30 horas desta quinta feira, o que supón un milleiro de hectáreas máis que o dato das 8 horas. Este gran lume forestal ataca o Parque Natural do Invernadoiro, malia que Medio Rural limItase a apuntar na súa información que as chamas "afectan" esa paraxe, sen aclarar cal é a superficie arrasada dentro do parque. A vaga de lumes supera, após unha semana activa, as 30.000 hectáreas calcinadas Cómpre lembrar que, con base nos datos da Xunta, o parque natural conta cun total de 5.722 hectáreas, e na tarde desta cuarta feira, cando este incendio arrasara unhas 4.000 hectáreas en Vilariño de Conso, bombeiros forestais advertiran a Nós Diario que ardera xa "50% do parque". Aliás, salientaban que, a pesar de todo, as autoridades "queren deixalo para mandarnos a [sufocar] outro lume distinto". Esta mesma quinta feira persoal da brigada de Laza vén de compartir diferentes imaxes e vídeos do seu traballo para conter o avance das chamas en condicións extremas. #Brif Laza, (#BBFF del estado) #IFPradoalbarVilariñoAsí estamos sufriendo por humo.Para q luego digan q no hace nada. No solo s necesario Estatuto básico,tiene q ser algo más q BÁSICO,tiene q venir acompañado d mejoras reales. ¿Son estas imágenes acordes a nuestras condiciones? pic.twitter.com/rOquyIgFcR— Diario de un Bombero (@BrifLaza) July 21, 2022 Un espazo de enorme valor ambiental O parque do Invernadoiro é un lugar de grande importancia ecolóxica na Galiza tanto pola singularidade dos seus ecosistemas como pola súa morfoloxía e paisaxe. Pertence ao Goberno galego desde 1984 e foi declarado parque natural en 1997. No seu interior non existen núcleos habitados. Os principais hábitats son os breixos, pero tamén de elevado interese son as carballeiras e os bosques de acivros. Cunha rica diversidade biolóxica, o lobo e a aguia real atópanse na cima da cadea trófica. A esto nos estamos enfrentando hoy #Brif Laza en el Parque Natural Do Invernadoiro, Pradoalbar #IFPradoalbarVilariño pic.twitter.com/OeLfLbUfEc— Diario de un Bombero (@BrifLaza) July 21, 2022


Summary: Durante toda a xornada, "Ponte... nas ondas" conmemora esta sexta feira vinte anos dunha iniciativa pedagóxica que botou a andar un proxecto común entre centros de ensino galegos e portugueses a través da radio. Mais "Ponte... nas ondas" foi é é moito máis e da súa historia e dos seus proxectos falamos co seu impulsor, Santiago Veloso. Pódese seguir aquí a emisión en directo.

- "Ponte... nas ondas" conmemora vinte anos. Como será a xornada na que participan máis de cincuenta centros de ensino a través da radio? Trátase dunha edición moi especial porque completamos un ciclo de vinte anos, dúas décadas nas que "Ponte... nas ondas" foi evolucionando, transformándose e adaptándose aos distintos momentos. Comezamos sendo unha experiencia de radio, logo pasamos á radio por internet e, despois, á televisión na rede e esta edición é unha mestura de todos estes formatos. Imos ter radio por ondas, con Radiofusión, por internet coa retransmisión a través de Uvigo e programas en formato podcast. -Que "comunidade" se move arredor do proxecto? Como educadores somos conscientes de que ás veces o importante é o proceso máis que o resultado final. Da elaboración dunha xornada de radio moitas veces interesa máis a nivel educativo o traballo previo que o do propio día da emisión. Un profesor que é sensíbel para facer radio demostra tamén que ten unha forma particular de ensinar, de entender a educación como un feito activo no que os alumnos son os protagonistas. Tamén as estrelas de "Ponte... nas ondas" son o alumnado. -Cant@s alumn@s participan no programa de radio? Son 54 centros educativos, escolas de primaria, secundaria, Escolas Oficiais de Idiomas e Facultades de diferentes Universidades. Tamén contamos coa colaboración de varias radios libres. Son moitos os alumnos e profesores implicados e, como noutras edicións pero neste caso de maneira especial, integrouse na experiencia o mundo da cultura, da música e da literatura. Este ano fixemos un especial fincapé na creación literaria porque pensamos que tiña que ter unha presenza clara como maneira de achegar ao alumnado ás persoas que crean de maneira directa. -Unha das claves da iniciativa é a cooperación entre centros de ensino galegos e portugueses, como é a resposta de Portugal? Por parte dos centros educativos, a resposta é igual que a nosa. Non en número, que son menos, mais desde o punto de vista do desenvolvemento é a mesma. O profesorado traballa de maneira voluntaria e non é unha actividade instaurada no sistema. Temos un profesorado fiel e algunhas escolas que se suman en cada edición. O feito de que a experiencia non estea regulada polo sistema educativo ás veces dificulta que haxa unha participación regular dos centros. -Como será esa participación de escritores e escritoras da lusofonía? Pedímoslle que achegaran a súa voz porque a radio é un medio oral. Queriamos que o alumnado coñecera aos autores cunha lectura directa da súa obra ou un saúda que os faga máis próximos. Consideramos que, igual que teñen coñecemento dos personaxes do cine ou do fútbol, tamén debían telo da literatura e contamos coa participación de escritores como Pepetela, Agustín Fernández Paz, Suso de Toro ou Rexina Veiga. -Vinte anos convidan a facer balance, como valora a historia da iniciativa vostede que foi o seu fundador? O máis satisfactorio é desde o punto de vista educativo é o papel que tivo na renovación pedagóxica no fin do pasado século e inicios deste. Dicíanos Xosé Manuel Cid, da Facultade de Ciencias da Educación de Ourense que está a dirixir unha tese sobre "Ponte... nas ondas" que para eles é un extraordinario exemplo de integración a diferentes ámbitos, nunha experiencia que conxuga educación, tics, patrimonio e medios. Que despois de vinte anos sexa un referente para investigadores da Universidade, que son os que analizan os procesos e cambios sociais, para nós é unha satisfacción. Hai aspectos máis concretos, máis agradábeis e diversos nos que tamén nos fomos embarcando, de maneira especial, na difusión do patrimonio común galego-portugués, nomeadamente o inmaterial, que non era moi tido en conta e nós quixemos poñelo en valor. -E se tivera que destacar algúns dos feitos que serían fitos na historia destes vinte anos? Aínda falaba estes días con Agustín Fernández Paz e dicíame que no 98 fixeramos a primeira emisión de radio por internet. Nese ano aínda ninguén emitía e que nós o fixeramos foi unha proposta que entón nos fixera Telefónica que nos deu a posibilidade de facer o primeiro streaming. Causara debate mesmo entre o propio profesorado que participaba. Ao ano seguinte, emitimos xa imaxes por internet, cunha cámara situada na Casa da Cultura de Salvaterra. Fixemos o programa "Pintando nas ondas" no que un pintor debuxaba o que lle ían indicando con chamadas en directo. Un terceiro fito foi no ano 2000 cando fixemos unha videoconferencia profesional a tres bandas, cun centro de ensino de Rio de Janeiro, outro de Maputo e unha conexión desde Salvaterra. Outro aspecto importantísimo é que a experiencia desencadea unha morea de actividades nos centros arredor dos temas que propuñamos. No curso 2001-2002 xa abordamos o tema do patrimonio inmaterial, cando a Unesco acababa de proclamar as primeiras obras mestras e nós iniciamos tamén o traballo de evidenciar o patrimonio común dun lado e do outro. -Cara onde se dirixe o camiño de cara ao futuro? Nin se sabe! Se nos fas esa pregunta hai vinte anos nin imaxinaríamos o presente de agora. Fíxate que no medio, naceu internet e mudou todo. "Ponte... nas ondas" foise adaptando a realidades diferentes, Agora mesmo as redes sociais supoñen unha nova forma de difundir a información e está claro que o sistema educativo vai cambiar. Neste ano queremos demostrar que hai un abano de posibilidades que ten esta experiencia e que se abren novas vías para facer proxectos. Barallamos tamén a idea de conmemorar dalgunha maneira os dez anos de "Meninos cantores" e da presentación da candidatura a patrimonio inmaterial. Pasaron dez anos e a iniciativa quedou aí pero neste camiño, o flamenco, que se presentara daquela, xa está inscrito nese sentido. Agora é unha medida administrativa. Todo o mundo é xa consciente da súa relevancia e compre a implicación das institucións. Ábrense novas liñas importantes a través da Iniciativa Paz Andrade. Aproveitando a efeméride sería interesante retomar esa iniciativa desde os centros e que a sociedade civil reclame a administración compromiso para a defensa do noso patrimonio diante da Unesco.


Non parecera que os malos augurios anunciados polos profetas do neoliberalismo, por certo todos eles moi ben remunerados por traballos perfectamente prescindibles ("traballos de merda" que diría o antropólogo inglés David Graeber), co galo da última suba do SMI (Salario Mínimo Interprofesional) se estean cumprindo. De ningures. Aínda que o tempo transcorrido dende a aprobación do SMI é moi escaso (BOE nº 312, do 27 de decembro do 2018) os datos sobre o emprego non confirman esa apocalipse laboral que vaticinaron os citados gurús. Así, por caso, a taxa de paro actual está no 13,9% que supón 0,6 puntos menos que no período inmediatamente anterior ao establecemento do novo SMI. A evidencia empírica, polo de agora, demostra que non se pode afirmar que a suba do SMI teña efectos negativos sobre o emprego.Resulta significativo ver como a pesar das constantes evidencias de que a suba dos salarios non necesariamente ten efectos negativos sobre o emprego senón que o mais probable e que suceda o contrario, que provoque un efecto positivo sobre o consumo quen a súa vez turrará da demanda interna que favorecerá o crecemento económico e o emprego. A pesar destas evidencias os gurus económicos do neoliberalimo (con forte influencia no tanto no PP e Cs como no PSOE) manteñen insistentemente o contrario.Empecemos por analizar a realidade do mercado laboral en España. As comunidades con mellores e mais elevados salarios, segundo datos oficiais, son o Pais Vasco, Navarra, Madrid e Cataluña que teñen un salario medio bruto anual claramente por riba da media española -non considero as comunidades de Ceuta e Melilla polas particularidades das mesmas-. Comunidades aquelas que, por outra parte, teñen as taxas de ocupación –coa excepción do Pais Vasco- tamén das mais elevadas e claramente por riba da media española. Consecuentemente teñen taxas de paro das mais baixas. Si nos pasamos a outro extremo vemos como entre as comunidades que teñen os salarios mais baixos por caso Estremadura, Comunidade Valenciana, Murcia, Andalucía, Castela León,A Rioxa e Galicia están as que teñen unha taxas de ocupación tamén das mais baixas, por caso Galicia, Andalucía, Castela León e Estremadura. No medio hai comunidades cunha moi baixa taxa de paro como por caso Pais Vasco (a mais baixa de España) pero que nembargante teñen tamén unha moi baixa taxa de ocupación pero o salario medio bruto anual mais alto de España. Tamén hai comunidades como por caso Baleares cun salario medio bruto anual por baixo da media española que, nembargante teñen unha taxa de ocupación elevada e unha taxa de paro moi baixa.Estas evidencias empíricas deberan servir para afirmar con rotundidade que en España en xeral e en Galicia en particular non se cumpre o dogma de que a maior salario menor emprego e viceversa. Non, de ningunha das maneiras. Son outras variables as que inflúen. Mais aínda de haber unha relación esta é directa: a maiores salarios, maiores taxas de emprego e menores de desemprego, como evidencian os casos de Pais Vasco, Navarra, Madrid e Cataluña..Nembargante as evidencias empíricas este dogma neoliberal ven dominando a política española, e galega, tódolos anos da democracia. Así en España nos derradeiros anos puxeron en marcha dúas reformas laborais (BOE 17 de xuño do 2010, BOE 11 febreiro 2012) que tiveron como estratexia central abaratalo despido e multiplicalos os contratos precarios. Que efectos sobre o mercado laboral tiveron estas reformas?: caída brutal do salario medio real, precarización do emprego e mantemento de elevados niveis de desemprego. O que realmente fixeron foi distribuír o traballo existente entre un maior numero de traballadores/as coa conseguinte precarización do emprego sen conseguir reducir significativamente o desemprego. España segue entre os estados europeos co maior nivel de paro e menor de ocupación.E nestas estamos cando todo parece indicar que Pedro Sánchez (PSOE), seguindo o exemplo dos seus compañeiros socialdemócratas (Felipe González, Jose L. Zapatero), e incumprindo unha das súas múltiples promesas electorais non ten en mente derogar as reformas laborais que puxeran en marcha os gobernos de Zapatero (PSOE) e Rajoy (PP). (https://www.publico.es/economia/calvino-no-ve-productivo-revertir-reforma-laboral-aboga-nuevo-estatuto-trabajadores.html).Que vellos dogmas persisten trala política laboral da nova socialdemocracia?. Uns dogmas que se sustentan en hipóteses falsas como xa tivemos ocasión de expoñer neste medio (https://praza.gal/opinion/por-que-en-galicia-se-crea-tan-pouco-emprego). Hipóteses que sosteñen que o mercado de traballo leva por si mesmo ao pleno emprego e si hai desemprego é por culpa das clases traballadoras quen non aceptan os salarios que lle ofrecen os/as empresarios/as provocando así un desaxuste entre a oferta e a demanda de traballo que leva ao desemprego. Un dogma que levado ao extremo apunta a que canto mais baixos sexan os salarios mais oportunidades se dan de crear emprego pois mais posibilidades teñen os traballadores desempregados de ser contratados. Un dogma se utilizan para xustificar que se aproben reformas liberais que flexibilicen ao máximo o mercado de traballo e, ao tempo, que se debilite ao movemento sindical para que os traballadores non sexan quen de ofrecer resistencia as condicións laborais que lles ofrecen. Pois nestas condicións serán contratados sen dificultade. Velaí a utilidade de facilitalo despido e a vantaxe dun desemprego importante: os/as traballadores/as son mais disciplinados.Pero as evidencias veñen desmontando ao longo das últimas décadas estes dogmas. Evidencias que mostran como o mercado de traballo non é alleo a realidade do conxunto dos mercados e moi especialmente ao mercado de bens e servizos. Si neste mercado non hai demanda (por caso, si as empresas e os comercios non venden), non hai produción e neste caso as empresas non contratarán por moito que se baixen os salarios. Velaí que a estratexia neoliberal, reflectida por caso nas reformas laborais citadas, non serve para nada pois o que realmente hai que facer na maioría dos casos e subilos salarios para reactivala demanda. Galicia, como vimos anteriormente, é un caso de libro de cómo non se pode afirmar que teñan que diminuír os salarios para que medre o emprego.En realidade como se poden dar situacións distintas, tal como vimos anteriormente no caso español, hai que actuar tanto sobre a demanda como sobre a oferta e non so sobre esta como defenden os neoliberais. Hai que actuar sobre ámbalas dúas variables dado que os mercados laborais, incluso nunha comunidade como Galicia, son bastante heteroxéneos aínda que estean todos relacionados. E si se quere realmente loitar contra o desemprego hai, por caso, que poñer en riba de mesa temas tan relevantes como que son os traballadores: simples mercancías ou persoas?. A organización do mercado do traballo non pode estar separada da organización do tipo de sociedade que queremos: unha sociedade de escravos ou unha sociedade de cidadáns libres cos mesmos e iguais dereitos?


Summary: O xuíz da Audiencia Nacional, Pablo Ruz, fixou esta segunda feira fianzas que suman 1.200 millóns de euros para o ex-presidente de Pescanova, Manuel Fernández de Sousa e 9 directivos máis da entidade perante posíbeis responsabilidades civís derivadas da súa xestión económica

O ex-presidente de Pescanova deberá depositar 178,8 millóns de euros en concepto de fianza. Así o ditaminou esta segunda feira o xuíz da Audiencia Nacional, Pablo Ruz. A decisión foi adoptada no decorrer da investigación xudicial arredor da xestión económica desenvolvida pola dirección de Pescanova na que puideron ter empregado información privilexiada para favorecer os seus intereses.


Summary: Carlos III será este sábado proclamado rei, dous días despois do pasamento de Isabel II.

Entre comunicados de pésame e declaracións de dó en varios Estados e territorios do planeta, o proceso planificado en Gran Bretaña para as honras fúnebres da raíña Isabel II continuou onte, tras o seu falecemento na tarde da quinta feira. Pola mañá, o palacio de Buckingham anunciou que a decisión do novo monarca, Carlos III, é que "o período de loito se respecte desde agora até sete días despois do funeral" (aínda sen data), coas bandeiras colocadas a media hasta. Ademais, a partir das 13 horas comezaron os disparos na súa honra en Hyde Park e a Torre de Londres, na capital británica, un por cada un dos seus 96 anos de vida, que lle permitiron converterse na monarca máis lonxeva de Gran Bretaña, superando as sete décadas na Xefatura do Estado. Os voceiros reais apuntaron que as súas residencias estarán fechadas cando menos até o final do funeral. Falece Isabel II de Inglaterra, tras un reinado de 70 anos Segundo o protocolo difundido por The Guardian arredor dos plans previos para o falecemento de Isabel II, este sábado debería chegar o seu corpo ao palacio de Buckingham, e a partir da semana que vén será exposto no palacio de Westminster para que a cidadanía poida ofrecerlle os seus respectos. O seu enterro producirase no castelo de Windsor, onde repousa o seu marido, o príncipe Felipe. No que respecta ao novo monarca, reuniuse onte en Londres coa primeira ministra, Liz Truss, coa que tivo a súa primeira audiencia. Posteriormente, Truss incidiu en que a defunta soberana foi "o alicerce sobre o que se construíu o Reino Unido moderno". Os escándalos que marcaron o reinado de Isabel II Pola tarde, o primoxénito de Isabel II, Carlos III, ofreceu o seu primeiro discurso como xefe de Estado, comprometéndose a defender "os principios constitucionais no corazón da nosa nación". Amais de salientar o amor polos seus fillos, anunciou que o actual herdeiro, Guillerme, asumirá o Principado de Gales. "Grazas polo teu amor e devoción á nosa familia", indicou en referencia á nai. A pesar de que coa morte da súa predecesora o ascenso de Carlos, de 73 anos, é automático, a proclamación formal efectuarase ás 10 da mañá deste sábado na xuntanza do Consello de Ascensión, conformado por até 600 membros dos poderes públicos do país e da Commonwealth. Así e todo, a cerimonia de coroación adiarase como pouco varios meses. Isabel II, a raíña que viu pasar sete papas e 15 primeiros ministros


Hoxe escrebo desde sensacións de carraxe, impotencia, tristura que me atravesan ciclicamente e en bucle. Escrebo tras uns días de moita tensión e moita actividade, e outros tentando de apousentar e reflexionar sobre o acontecido, aínda que estes últimos non foran suficiente. Particularmente preciso pensar mais nisto, ter mais tempo e distancia aos feitos para poder propoñer a medio prazo algo que serva para axudar recompoñer o que, se non rompeu xa, está como mínimo danado de gravidade.O debate sobre o traballo sexual e a prostitución leva abrindo fenda no feminismo décadas, penso que é o que mais, e non só nos divide, enfróntanos, cun nivel de violencia brutal; tanto, que hai anos que é imposible sentar nunha mesa a figuras relevantes debater sobre o tema. Se baixamos a nivel de activismo si podería ser posible falar entre algunhas de nós; ou así era ata hai pouco, mais o que aconteceu estes días coas xornadas canceladas na Universidade da Coruña son un novo punto de inflexión por diferentes motivos, pero o mais importante é que nos atopamos no que sería o terceiro ciclo #8M. Xa na preparación do 8M de 2019 se quixo introducir o tema e, en aras da unidade, conseguiuse que non se esixise un posicionamento único.O debate sobre o traballo sexual e a prostitución leva abrindo fenda no feminismo décadas, penso que é o que mais, e non só nos divide, enfróntanos, cun nivel de violencia brutal; tanto, que hai anos que é imposible sentar nunha mesa a figuras relevantes debater sobre o temaNon escrebo aquí para defender ningunha das posturas, porque ademais non concordo en que, a día de hoxe sexan dúas, nin tan sequera que sexan as mesmas que hai anos. De feito somos moitas as que cremos que pode haber espazo intermedio onde situarse, e abrir novas liñas de debate e, sobre todo de acción. Pero insisto, non escrebo para falar diso. Escrebo para tentar pedir mesura e responsabilidade. Estes días mulleres en nome do feminismo agredían a outras mulleres publicamente e tamén en privado. Mulleres que se apropian dunha corrente teórica de pensamento feminista moi respectable e que a baixan ata a lama mais noxenta, desprezando a outras mulleres por querer falar da súa realidade desde perspectivas persoais, académicas e políticas. Desprezándonos a quen tiñamos interese en escoitalas e, por que non, debater con elas sobre acordos e desacordos. Desprezouse a unha institución como a universidade, que mediante un procedemento totalmente rigoroso outorgoulle una pequena subvención a unha alumna para realizar unhas xornadas, chegando a promover un bulo sobre o seu custe. Desprezouna ademais obviando o fin mais valioso que ten un espazo académico, unha universidade pública, que é acoller propostas de pensamento, facilitando espazos de investigación, debate e reflexión para xerar coñecemento.Escrebo para tentar pedir mesura e responsabilidade. Estes días mulleres en nome do feminismo agredían a outras mulleres publicamente e tamén en privadoE desprezouse ao alumnado. Ben é certo que a mesma corrente do feminismo que coaccionou, ameazou e insultou leva anos infantilizando ás mulleres, negándolles xeralizadamente capacidade de decisión e autonomía, e non só para adicarse a unha actividade, que obviamente moitas cremos que é froito dun sistema patriarcal, como tantas outras, tamén feminizadas, e que se nutren en moitos casos da situación de pobreza e exclusión das persoas ou de sistemas racistas. Agora tamén infantilizan a quen quere escoitar a estas mulleres, ás propias estudantes universitarias, que semella van ser captadas por redes internacionais de proxenetas, non soa a iso dos caramelos con droga ás portas dos colexios? non é absolutamente contrario aos postulados básicos dos feminismos recoñecer e apoiar a autonomía das mulleres? e escoitalas?Parte dos temas que se abordan na xornada teñen que ver coa violencia á que son sometidas, e outras mulleres, en nome do feminismo, quérenllo negar. Negarlle a mulleres a capacidade de ser suxeito político e, como mínimo, escoitalas e telas en conta como tal nun debate que non está pechado nin no feminismo nin na Academia… isto é feminismo?Non quero que isto suceda nin en nome do feminismo nin tan sequera do abolicionismo, négome a que se coopten ambos termos, porque creo que nin é así todo o abolicionismo nin, desde logo o feminismoNon quero que isto suceda nin en nome do feminismo nin tan sequera do abolicionismo, négome a que se coopten ambos termos, porque creo que nin é así todo o abolicionismo nin, desde logo o feminismo. Penso, ademais, que temos un amplo espazo de traballo conxunto se, en lugar de respostar con fanatismos e repetindo mantras, escoitamos. Temos moito que escoitar, e iso, ao fin e ao cabo estánolo ensinando o 8M, xa temos unha masa crítica feminista enorme que sae das escolas, das universidades ou non, e que se forma en feminismos tamén fora, na rúa, grazas ao traballo de moitas durante décadas, tamén das teóricas do abolicionismo. Para min o abolicionismo non é un termo identitario, non debera selo, como toda teoría, á hora de levala á práctica é interpretable e moitas de nós, que defendemos unha liña prodereitos tamén facemos unha interpretación das teorías abolicionistas que nos serven de base nas nosa praxes.Pido mesura, pido que demostremos que podemos facelo, que podemos incluso demostrar que queremos escoitarnos e queremos respectar ás mulleres que non son as mafias do proxenetismo internacional, eses son outros e como sempre, temos que saber identificar ao inimigo, eu, desde logo non o vexo nestas mulleres nin nesta alumna que monta unhas xornadas militantes no marco da universidade, con poucos recursos e moita vontade.Pido que todas aquelas que en nome do abolicionismo e do feminismo tentaron calar voces de mulleres e tentaron privar á universidade do seu valor mais importante non sintan isto como unha vitoria. Isto é un fracaso e é noso, do feminismo, que levamos décadas alimentando unha polarización do discurso que só nos leva a dividirnos, mentres o verdadeiro inimigo desfruta vendo como isto sucede


Summary: Verto publica o seu primeiro álbum, Puro Ocio, un traballo autoeditado

Xa se pode escoitar o primeiro disco de Verto, Puro Ocio, un proxecto de Alberto Mira (Berto) e Fernando Peleteiro (Fer), dous estudantes de Medicina que producen música de festa. En apenas uns meses lograron converterse nun auténtico fenómeno da música galega entre a mocidade. Que vai atopar a xente que se escoite Puro Ocio? Puro Ocio [rin]. A nosa idea co disco é facer, como até agora, a música que nos mola na lingua que falamos habitualmente, que é o galego. Sinceramente, queremos que a xente desfrute das cancións, que son a nosa maneira de expresarnos como artistas. Aí vai o concepto do álbum: música para pasalo ben e punto. Nese senso, o título é unha declaración de intencións. Si, un título que casualmente saíu dunha entrevista no Sermos Galiza, na que vos puxerades o concepto de Puro Ocio. Encantounos e tivemos claro que esa era a senda que iamos coller desde entón. Como foi a gravación? Foi un proceso moi intenso. Decidimos sacar un álbum e de súpeto comezamos a confirmar concertos para un repertorio que non tiñamos aínda. Metémonos sos moita presión para en mes e medio gravar todas as cancións. Xeralmente a un ocorríaselle a idea, eu [Fer] que levo a produción traballaba pola miña conta matizando cousas, logo gravabamos xuntos. As últimas semanas foi todo mesturar e masterizar, cousas que aprendemos con tutoriais de Youtube desde que comezamos. Foi un pouco inferno, pero unha experiencia super gratificante. Estamos moi orgullosos porque é un produto co que nos sentimos identificados. Persoalmente, eu [Verto] estou moi feliz cun solo de guitarra. Cómpre destacar que sempre que se escoita unha guitarra é Verto e un piano é Fer. Como levan o estoupido de fama de Verto? Ten cousas boas e malas, pero máis das primeiras. O boom que tivo "Oie gallego" foi unha motivación para sacar o disco, porque vías que o que faciamos estaba calando na xente. Logo hai partes máis raras, como que cando saímos de festa alguén che bata nas costas e che diga algo. Normalmente é xente moi amábel, os que non coñecen os límites son os menos. A min [Fer] o que máis me gusta é facer música e préstame que se estea escoitando tanto en galego, logo que te paren para pedirche fotos é algo co que aínda estou aprendendo a lidar. Viuse a estrea afectada polo coronavirus? Si, a data do primeiro concerto (aínda sen anunciar) era o 7 de maio na Malatesta (Santiago) e non sabemos se se poderá facer. Logo temos confirmacións para festivais en xullo e agosto que agardamos que se manteñan. Imos ir ao Osa do Mar, ao Antros Pinos seguramente... Aínda estamos comezando a ver como facer os concertos, porque temos música moi producida e aínda non sabemos como van ser os directos, é algo por explorar. Todo isto é novo para nós.


Summary: O marisco lidera as subas de prezo a un mes das celebracións de Nadal, seguido da carne e o peixe

As angulas, as ameixas, as ostras, o año e o ollomol son os alimentos que máis encareceron os seus prezos de cara ao Nadal, con subas históricas, mentres que os percebes, a pescada, a pularda e a tenreira foron os que máis baixaron as súas cotizacións, segundo o observatorio de prezos da Organización de Consumidores e Usuarios (ONU). En concreto, as angulas son o produto que máis subiu (53%), seguidas das ameixas (36%), as ostras (28%), o año (22%) e o ollomol (15%), indica OCU, que precisa que ningún deles estivera nunca tan caro. No lado contrario sitúanse os percebes (-27%), a pescada (-16%), a pularda (-6%) e a tenreira (-5%). Outros produtos, como os lagostinos, o xamón ibérico ou a lombarda apenas variaron os seus prezos respecto ao ano pasado por estas datas. Neste primeiro control de prezos ─a OCU prevé facer tres─, a actual suba supón un récord histórico e alcanza 8% de incremento de media respecto aos datos recollidos nestas mesmas datas do ano pasado. Este primeiro estudo recolle os prezos un mes antes do Nadal, pero tamén se recollerán despois da ponte de decembro e o terceiro control será nos días previos á Noiteboa. Previsión e alternativas Para aqueles consumidores que queiran evitar as subas típicas de Nadal, a organización de persoas consumidoras recomenda adiantar as compras ou substituír os produtos máis caros por outros alternativos máis económicos, que aínda que teñan menos demanda nestas datas poden resultar igual de interesantes desde o punto de vista nutricional. Este ano súmase o feito de que a inflación está disparada, polo que as familias terán que examinar os prezos aínda máis. A previsión é que o gasto medio por persoa se sitúe nos 641 euros, con agasallos e comidas levando a maior parte.


Summary: Contra todos os prognósticos que agoiraban medo e desinterese, os festivais de teatro e artes escénicas que se celebraron no mes de xullo supuxeron unha afirmación da cultura contra a morte.

Con todas as cautelas e protocolos que a pandemia impuña, o público acudiu en masa ás mostras, gozou dos espectáculos, riu, chorou e aplaudiu aos cómicos. Pink Unicorns La Macana / Dirección artística: Caterina Varela, Samir Akika & Alexis Fernández /Elenco: Alexis Fernández & Paulo Fernández28 Nunha palabra, reencontrouse cunha alegría que o feche dos teatros nos escatimara. Se cadra non é suficiente para enfrontar o panorama que temos diante, mais é profundamente necesario. Precisamos máis que nunca dese desafío aos consensos sociais para atopar un lugar irredutíbel onde convivan as emocións e as reflexións, as tristezas e as alegrías. Ese lugar pode ser o teatro, pode ser un parque de Ribadavia onde se represente un espectáculo de danza que se chame, por exemplo, Pink Unicorns. Unicornios rosas: unha fantasía imposíbel que, con todo, se transforma en motor de futuro.A compañía coruñesa La Macana anda de xira –dentro do que no noso país se pode chamar xira– con ese espectáculo, Pink Unicorns, onde un pai e un fillo –Alexis Fernández e o seu fillo Pablo– bailan a súa relación. Mesturan danza, xesto, teatro corporal, para mostrar unha historia eterna que sempre se repite e sempre é diferente: a dos encontros e desencontros das xeracións. A peza afonda nesas estratexias de rivalidade que se estabelecen entre pais e fillos cando estes entran na adolescencia, ese terreo onde hai que cuestionar todas as autoridades para conquistar a individualidade e a independencia que nos xustifique. A mestura de vulnerabilidades e fortalezas transfórmase nun xogo onde os roles cambian constantemente: ambos se esforzan por estar á altura do outro, e nese proceso redescóbrense a si mesmos na medida en que conseguen comprender o antagonista. A chave do éxito de Pink Unicorns, o que lle outorga unha personalidade case única, é que La Macana deixa a un lado o punto de vista habitual cando se trata este tema: o que subliña os enfrontamentos, as incomprensións e as diferenzas. Pola contra, a compañía constrúe o seu relato desde a complicidade: unha complicidade que non renuncia a exhibir as arestas das que non está libre ningunha relación, mais que pon a superación dos obstáculos como horizonte inmediato. Por iso, a obra traslada de modo inmellorábel a alegría e a ansiedade da busca de harmonía no medio da confusión. Antes da crise, Pink Unicorns xa era unha das obras máis recomendábeis do panorama das artes escénicas do país. Agora é tan imprescindíbel como o optimismo que transmite.


Summary: ENTREVISTA | O vindeiro 4 de maio Xosé Hermida recibirá o XIII Premio José Couso de Liberdade de Prensa. Delegado de El País Galicia ata o peche da edición en 2015, hoxe dirixe a delegación do xornal en Brasil

O vindeiro 4 de maio Xosé Hermida recibirá o XIII Premio José Couso de Liberdade de Prensa, organizado polo Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia (CPXG) e o Club de Prensa de Ferrol. Os colexiados e colexiadas do CPXG e os socios e socias do Club de Prensa elixírono por diante dos restantes candidatos e candidatas ao galardón (Aslı Erdoğan, Ignacio Escolar, Virginia Pérez Alonso, Peridis e Jorge Ramos). Tralo peche da edición galega de El País, e despois de exercer o xornalismo en Galicia durante tres décadas, Hermida converteuse en delegado do xornal en Brasil. Hermida únese aos premiados e premiadas anteriores, como Jordi Évole, Ricardo García Vilanova, Javier Espinosa e Marc Marginedas, Mónica García Prieto, Wikileaks, Rosa María Calaf ou Ali Lmrabet. Como recibiches a nova do premio? Sabe mellor un recoñecemento que leva o nome de Couso e que, ademais, é elixido polos propios compañeiros e compañeiras de profesión? Por suposto que sabe moito mellor. Foi o que dixen dende o primeiro momento, non me imaxino un premio que poida satisfacer tanto como o que che dan os propios compañeiros, síntome moi honrado e mesmo un tanto abrumado. E tamén é unha honra engadida que leve o nome de José Couso, un tipo que non era un xornalista famoso, unha grande estrela, era simplemente un informador a pé de obra que morreu non porque perseguise grandes honores –de feito o seu labor era bastante anónimo- senón porque estaba facendo o seu traballo para que todos nós puidésemos saber o que naquel momento acontecía no Bagdad tomado polo Exército dos EE UU. Para min iso simboliza o máis nobre do xornalismo: o desexo de informar, de cumprir unha tarefa esencial para a sociedade, sen buscar máis recompensa que a satisfacción de contribuír a que a xente teña mais elementos de xuízo para se formar unha idea do mundo. "É unha honra engadida que leve o nome de José Couso, un tipo que non era un xornalista famoso, era simplemente un informador a pé de obra que morreu estaba facendo o seu traballo" Como se explica que nun tempo marcado pola comunicación e a información (disque vivimos na sociedade da información), a profesión viva unha crise tan profunda e os profesionais teñan perdido peso e relevancia? Primeiro, calquera cousa en doses excesivas acaba tendo un efecto contraproducente. E esta é unha época de excesos, de aceleración do tempo, de consumo rápido, instantáneo, sen un mínimo repouso para saborear, valorizar e dimensionar as cousas. Iso acontece en moitos aspectos da sociedade, tamén na información. Os xornalistas acabamos sendo escravos que alimentan esa maquinaria insaciable que esixe contidos sen parar, as 24 horas do día, os sete días da semana, sen pausa, sen o mínimo acougo para pensar. Entón acabamos nunha especie de fast food xornalístico, de McXornalismo, poderíamos dicir: servimos cousas para consumo rápido, que enchen moito no momento pero que non alimentan nada. E nese xornalismo de consumo rápido acábase mesturando a información co entretemento, moitas veces xa non sabemos o que é xornalismo e o que é puro espectáculo para entreter ás masas. Alén diso, nos últimos anos, pola mesma dinámica do sistema económico e as súas crises, a propiedade dos medios foi caendo en mans de grandes grupos financeiros, sen tradición neste negocio e con intereses alleos ao xornalismo. E os xornalistas fomos perdendo peso e capacidade de decisión. "Os xornalistas acabamos sendo escravos que alimentan esa maquinaria insaciable que esixe contidos sen parar, as 24 horas do día, os sete días da semana, sen pausa, sen o mínimo acougo para pensar" Como se recupera este papel e a vocación de servizo público que os medios e os profesionais nunca deberon perder? Se eu tivese a solución... Tampouco quero ser apocalíptico, hai aínda medios e xornalistas individuais que intentan todos os días que iso non desapareza. O principal é que os xornalistas non perdamos de vista o fundamento e o verdadeiro sentido do noso traballo: informar os cidadáns dos asuntos relevantes para a sociedade sen atender a outro interese que non sexa o público. Non é fácil, pero cando un asume un compromiso –e ser xornalista é asumir un compromiso coa sociedade- non pode deixar de, polo menos, intentar cumprilo. Se vas renunciar a iso, entón deixas de ser xornalista, convérteste en outra cousa: iso que chaman comunicador, relacións públicas, escritor a ditado, showman... O que lle queiras chamar, pero xornalista, non. "O principal é que os xornalistas non perdamos de vista o fundamento e o verdadeiro sentido do noso traballo: informar os cidadáns dos asuntos relevantes para a sociedade sen atender a outro interese que non sexa o público" Que perdeu o xornalismo e que perdeu a sociedade galega co peche da edición e da delegación de El País–Galicia? Eu non son o máis indicado para falar de iso, son parte demasiado implicada. Modestamente, creo que a información en Galicia perdeu, como mínimo, pluralidade. E tamén perdeu a achega de xornalistas magníficos que foron ao paro, marcharon fóra ou ficaron sen o mellor soporte para poder expresar toda a súa capacidade profesional. Con todo, El País -nunha versión moita máis reducida- aínda conta cun grupiño de xornalistas excelentes en Galicia. E tamén hai iniciativas moi meritorias como a de Praza que loitan para que non se perda esa pluralidade informativa. Pero loxicamente non teñen a potencia empresarial que dá o ter detrás un medio como El País nin unha edición extensa como a que existiu en Galicia durante sete anos. [Co peche da edición e da delegación de El País–Galicia] "a información en Galicia perdeu, como mínimo, pluralidade" Decisións coma esta (o peche da edición e da delegación) explícanse pola primacía de criterios de rendibilidade económica inmediata en vez de considerar outros valores de máis longa traxectoria? Os xornais son empresas, o seu propósito é gañar diñeiro. E ademais é importante que sexan rendibles, porque é unha das garantías da súa independencia, de non acabar caendo en mans dos grandes intereses económicos. Claro que esa esixencia de rendibilidade ás veces tamén acaba provocando contradicións co punto de vista puramente xornalístico. De calquera xeito, se o oco que deixou El País Galicia non se puido cubrir será porque á sociedade galega non ten o interese, a capacidade, a demanda, ou o que sexa, de dispor de un medio con esa orientación. "Se o oco que deixou El País Galicia non se puido cubrir será porque á sociedade galega non ten o interese, a capacidade, a demanda, ou o que sexa, de dispor de un medio con esa orientación" Exerciches o xornalismo en Galicia durante 30 anos. Como inflúen no traballo diario dun xornalista e no xornalismo que finalmente se publica as características da sociedade galega? Están máis cerca medios e poder, medios e fontes, en Galicia que noutros lugares? É un pouco triste dicilo, pero o certo é que a liberdade para exercer a profesión aquí deuma un medio que non está orixinalmente radicado aquí. Refírome a El País, claro. Eu sempre tiven a impresión –e os meus compañeiros da competencia adoitaban estar de acordo- en que desde que entrei a traballar en El País tiven moita máis liberdade que a que tería –ou que a que tiña antes- traballando nun medio galego. Insisto, non é nada que me produza satisfacción. Máis ben melancolía. "Non creo que Galicia sexa hoxe una sociedade moi ben informada polos seus grandes medios, nin que estes fagan moitos esforzos por descubrir as cousas que os poderosos tratan de esconder" Como valoras a calidade actual do publicado polos medios en Galicia? A calidade técnica, digamos o envoltorio, e a competencia dos profesionais, está moi por riba da media española. Outra cousa é o contido da información. Aí... En fin, como di un compañeiro moi intelixente e moi cáustico "os medios galegos fan un excelente traballo de fiscalizar á oposición". Non creo que Galicia sexa hoxe una sociedade moi ben informada polos seus grandes medios, nin que estes fagan moitos esforzos por descubrir as cousas que os poderosos tratan de esconder. "A parte mala do proceso é que os novos medios, moitos deles cheos de frescura, audacia e independencia, non son capaces de crear estruturas xornalísticas fortes como as das empresas tradicionais" Que gañou e que perdeu o xornalismo con Internet? É un proceso cheo de paradoxos. Gañou que os grandes medios perderon o seu monopolio de formar á opinión pública, de impor unha axenda, de ditaminar o libro que hai que ler, a película que hai que ver e o tema do que hai que discutir. Pero a parte mala do proceso é que os novos medios, moitos deles cheos de frescura, audacia e independencia, non son capaces de crear estruturas xornalísticas fortes como as das empresas tradicionais. E aquelas empresas, cos seus defectos, tamén tiñan virtudes: podían custear a viaxe dun xornalista a unha guerra, podían pagar os soldos de xornalistas que durante meses se dedicasen a investigar unha cousa ou a facer unha única reportaxe... Os novos medios non teñen capacidade para iso, e o xornalismo perde moito con iso. Por outra parte, a rede é ese mundo confuso, revolto, labiríntico, que acaba equiparando todo. E a xente xa non distingue moitas veces entre os díxome-díxome dun blog calquera e unha información ben traballada, rigorosa e profesional. Postverdade, sociedades líquidas, relativismo... A multitude de mensaxes, medios, versións e o seu consumo acelerado debilitaron o peso dos feitos? É obvio que si. A aceleración descontrolada e a selva na que se ten convertido a rede sementan a confusión. E se os medios que poden combater iso tamén se deixan levar pola tendencia, pois acabamos niso. Pero insisto en que non quero ser apocalíptico nin andar coa idea de que calquera tempo pasado foi mellor. Non, porque agora tamén temos máis instrumentos para desenmascarar as mentiras. "O xornalismo, ou polo menos a elaboración dun medio de comunicación, é un traballo colectivo. E iso esixe debate, contraste, discusión entre distintos puntos de vista" Que importancia teñen as redaccións, o traballo en colectivo, para o xornalismo? Básico, imprescindible. E iso é outra cousa que se pode perder. Non sei de quen é unha definición dunha redacción que me encanta: é un lugar onde todo o mundo está discutindo todo o tempo sobre todas as cousas. O xornalismo, ou polo menos a elaboración dun medio de comunicación, é un traballo colectivo. E iso esixe debate, contraste, discusión entre distintos puntos de vista... Porque o xornalismo non é unha ciencia exacta, e só compartindo e contrastando diferentes perspectivas, o produto final pode ser mellorado. Porque unha das bases do periodismo é desconfiar de todo, empezando polo traballo de un mesmo. "Ninguén, empezando polos propios brasileiros, saben cara onde van. Hai una falta enorme de liderados" Como está a xestionar a sociedade brasileira o proceso que acabou co goberno de Rousseff? Cara a onde camiña o país? Ninguén, empezando polos propios brasileiros, saben cara onde van. Hai una falta enorme de liderados, só fica o de Lula, pero bastante debilitado polos escándalos de corrupción. A asombrosa trama de corrupción atinxiu a todas as principais forzas políticas e ameaza con derrubar todo o sistema político, algo parecido ao que aconteceu en Italia nos anos 90. Por outra parte, a sociedade está moi polarizada. A maioría das clases medias máis acomodadas desenvolveu un odio visceral ao PT e a Lula, presentado como a fonte de todos os males. Ao mesmo tempo, hai sectores intelectuais e unha ampla franxa de pobres, sobre todo no Nordeste do país, que defenden a Lula contra vento e marea, e minimizan a corrupción, ou mesmo alimentan teorías conspiratorias. É unha situación difícil, chea de incertezas e fascinante para un xornalista. "Quen siga só os grandes medios brasileiros pode acabar pensando que Brasil era un paraíso das bos costumes públicos, unha especie de Dinamarca tropical, ata que o Lula chegou ao poder" É moi distinta a realidade mediática alí. Algo que te sorprendese especialmente? Non tanto. Valen algunhas cousas que che dixen para a galega: a calidade técnica é alta, equiparable a Europa, con extraordinarios profesionais. Pero aquí tamén a fiscalización é moi selectivo. Quen siga só os grandes medios brasileiros pode acabar pensando que Brasil era un paraíso das bos costumes públicos, unha especie de Dinamarca tropical, ata que o Lula chegou ao poder. Como se observa dende Brasil a realidade española (e europea)? Cun distanciamento moi saudable.


Summary: O deputado nacionalista negou que a desfeita medioambiental fose un simple accidente, como dixo a Xunta.

O portavoz do BNG no Congreso dos Deputados, Francisco Jorquera, demandou esta mañá ao Ministro de Medio Ambiente, Miguel Arias Cañete, "respostas concretas" á colaboración do Goberno central na recuperación das Fragas do Eume, máis o Ministro non puxo cifras concretas sobre a mesa. Jorquera dirixiuse ao Ministro de Medio Ambiente, Miguel Arias Cañete, na sesión de control para preguntarlle cal vai ser a colaboración do Goberno central na recuperación das Fragas do Eume. Unha pregunta que ía dirixida a Soraya Sáenz de Santamaría e así constaba na orde do día do Pleno até que onte pola tarde o Goberno cambiou o destinatario da pregunta do BNG.


Summary: Amancio Prada, Vitor Ramil, Gabriela Mendes, Luiz Caracol e Budiño protagonizan son protagonistas do novo Cantos na Maré que se celebrará o próximo 11 de xaneiro en Pontevedra, dirixido por Uxía e Paulo Borges. A poesía arredor de Rosalía une a artistas que chegan do Bierzo, Brasil, Cabo Verde, Portugal e Galiza.

A poesía está na traxectoria creativa dos artistas convidados a esta nova edición de Cantos na Maré, o Festival Internacional da Lusofonía que, un ano máis, se desenvolverá en Pontevedra o próximo día 11. Crearán conxuntamente un repertorio exclusivo para o Festival Internacional da Lusofonía que dirixe Uxía. O Festival virá este ano acompañado dun programa de actividades que van desde charlas por parte de Amancio Prada, Uxía e Najla Shami arredor do seu achegamento creativo a Rosalía, un taller técnico e unha demostración didáctica por protagonizada por Budiño. Con distintas procedencias, a poesía une a Amancio Prada, Vitor Ramil, Gabriela Mendes, Luiz Caracol e Budiño, protagonistas do concerto colectivo que terá lugar no Pazo da Cultura de Pontevedra o 11 de xaneiro de 2014. Amancio Prada musicou a Rosalía de Castro, Federico García Lorca e Cunqueiro, entre outros; Vitor Ramil, brasileiro descendente de galegos, achegouse coa súa música a Borges e João da Cunha Vargas. Este brasileiro gaucho, que conserva un exemplar de Cantares Gallegos como ouro en pano, estará por primeira vez na terra dos seus antepasados galegos. A música de Gabriela Mendes encontrouse con algúns dos mellores compositores e poetas caboverdianos como Vasco Martins, Tcheka, Manuel d'Novas e Dany Mariano. A revelación en Portugal Luiz Caracol ten a Pessoa e Mia Couto entre os seus letristas e Budiño incorpora no seu novo Sotaque un poema de Celso Emilio Ferreiro. . Cantos na Maré xirará xirará este ano en torno á figura de Rosalía de Castro, á maneira dun peche musical do ano no que se celebrou o 150 aniversario da publicación da súa obra Cantares Gallegos. "Cantos na Maré é moito máis que un festival, é un encontro de xeografía humana, onde persoas doutras culturas entran en contacto coa nosa", apuntou Uxía.


Summary: Filla dun republicano represaliado, sinalaba ao entrar como parlamentar que a súa intención era "representar esas mulleres que saíron do campo e loitaron"

A deputada socialista do Parlamento de Galiza e ex concelleira de Vigo Isaura Abelairas faleceu após unha longa enfermidade. Nada en Taboada, comarca de Chantada, en 1951, Isaura Abelairas exerceu como mestra e directora do C.E.I.P. Emilia Pardo Bazán de Vigo desde 1993 até 2007. Ademais, ostentou a Concellaría de Limpeza e Festas do Concello da cidade olívica entre 1999 e 2003 e tamén foi a responsábel dos departamentos de Servizos Exteriores e Vías e Obras. Posteriormente, foi responsábel de Cultura, Igualdade e Normalización Lingüística e tamén de Política Social. Así mesmo, entre 1999 e 2003 e desde 2007 exercía como deputada provincial, como responsable de Igualdade. En xullo de 2020, a até entón edila do Grupo Municipal Socialista de Vigo renunciou á súa acta de concelleira en Vigo para ocupar un escano no Parlamento de Galicia, dentro do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galiza. Filla dun republicano represaliado, sinalaba en 2020 nunha entrevista en Nós Diario que a súa intención no Parlamento era "representar esas mulleres que saíron do campo e loitaron"


Summary: A notificación de última hora por parte do departamento de Xesús Vázquez de suspender o nomeamento nos meses de xullo e agosto para o persoal docente substituto provoca as protestas do sector.

Respondendo a unha convocatoria da CIG-Ensino, o sector concentrouse hoxe diante da Consellaría de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria para protestar polo acordo que suspende o dereito de nomeamento nos meses de xullo e xullo d@s substitut@s. Até agora o persoal que tivera prestado servizos á administración durante polo menos cinco meses e medio durante o curso 2011-12 tiña a ampliación nos meses de verán. Durante o acto, un grupo de afectados, acompañados polo Secretario Nacional da CIG-Ensino, entregaron un escrito dirixido ao conselleiro de Educación no que se esixe a reposición deste dereito."Estamos aquí para que a propia Consellaría rectifique", dixo Anxo Louzao, secretario xeral de CIG Ensino que participou na concentración. "Potencialmente hai máis de 1.000 afectad@s e incrementaranse máis pola redución das substitucións", asegurou o dirixente sindical. O profesorado substituto está a padecer "o desprezo da Consellaría" segundo a CIG-Ensino Atraso na notificaciónA demora en informar desta medida tamén é un dos temas que critica duramente a CIG-Ensino. "Esta medida tomouse o día 21 no Consello da Xunta e foi notificado até seis días despois, xusto ao remate do curso", denunciou Louzao. Para este sindicato é inaceptábel que a Consellaría agarde até o remate das clases para anunciar unha medida tan dura para o profesorado substituto. "Hoxe non saben se van traballar ao día seguinte ou non", sinala o secretario xeral de CIG Ensino, "e por riba quítanche unha parte do teu salario". Tamén apuntou que non entende como algúns sindicatos mantiveron unha reunión na Consellaría pola mañá e non informaron deste tema. A precariedade deste sector do ensino galego, segundo critica o sindicato nacionalista, está a padecer "o desprezo desta Consellaría" con constantes cambios de domicilio e a obriga de estar a disposición da Administración de xeito continuo.


Summary: O Ceida, centro de referencia de educación ambiental a nivel galego, celebra esta fin de semana o IV Encontro Internacional do Lixo Mariño, unhas xornadas abertas para a sensibilización e defensa do medio mariño onde as crebas adquiren unha dimensión comunicativa e artística, como medio de transmisión dunha realidade de intoxicación do planeta polos materiais plásticos que van parar ao mar.

"Dun tempo a esta parte faise evidente a importancia do problema que supón o lixo mariño e a conciencia crecente entre a poboación. A concienciación é clarísima, pero é que os plásticos –e os microplásticos– están por todas partes. Estamos matando o mar co lixo", advirte Carlos Vales, o director do Ceida, o Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental da Galiza e, como o describe, "punto de encontro de todas as entidades que traballan a prol do medio ambiente, como espazo de apoio á sociedade civil. Este espazo é, xunto cos colectivos Mar de Fábula e RetoqueRetro, quen organiza as xornadas, que se realizan baixo o epígrafe 'Crebeiros no mundo' e que ofrece unha programación aberta e de balde, con prazas limitadas e previa inscrición, durante toda a fin de semana, nas que ademais de múltiples entidades galegas participan, nesta edición, dúas asociacións procedentes de Portugal, Brigada do Mar, e da Bretaña francesa, Ansel Association. "O maltrato que lle temos dado ao mar deixou feridas abertas que supuran e devólvennos eses residuos", advirte o presidente de Mar de Fábula Esta sexta feira, a actividade abríase con limpezas por parte de persoas voluntarias nas praias de Espiñeiro (Oleiros) e Bens (A Coruña), na que intervén un grupo de estudantes de primeiro curso da Universidade da Coruña. Estas limpezas nos areais serven, a ollos do presidente de Mar de Fábula, Xosé Manuel Barros, para "marcar o rumbo dun encontro intervencional que reúne xente que traballa na defensa do medio mariño" e que se presentan como unha combinación teórico-práctica. "Como puidemos comprobar en Espiñeiro, o mar segue a estar moi contaminado por residuos plásticos, por lixo plástico miúdo que despois invade as praias. O maltrato que lle temos dado ao mar deixou feridas abertas que supuran e devólvennos eses residuos, enormes volumes de materiais que chegan de volta á terra cos ventos e as mareas", lamenta Barros, encargado da palestra inaugural de mañá. Isabel García, integrante do colectivo artístico RetoqueRetro –outro dos impulsores da actividade–, salienta tamén a acción que se realiza con voluntariado e coas propias participantes do encontro nas praias, "porque o que se saca é unha mostra simbólica de todo o que chega do mar e permite ter nas propias mar todo aquilo que acaba nos mares". As limpezas rematan cunha separación, en lonas, dos materiais apañados, "para que todo o mundo poida ver tamén a orixe destes residuos", observa García. Deste xeito, e segundo explica o presidente de Mar de Fábula, Mar de Lixo preséntase como un proceso de concienciación e para promover a mobilización da cidadanía. "Trátase de intercambiar opinións e experiencias e ver de que maneiras podemos actuar para conseguir, por exemplo, que as administracións prohiban os plásticos dun só uso ou as bandexas de porispán, un material que ateiga as praias, como estamos vendo", sinala Barros. Como subliña, as administracións teñen moito que dicir para "aliviar" a contaminación do medio mariño, pero tamén as grandes distribuidoras, "que son quen marca a pauta". Por debaixo de todo, ou por enriba, está a concienciación e mobilización cidadá, esencial para mudar os hábitos de consumo. "Todo un proceso que conduza á diminución dos usos dos plásticos", conclúe. Máis de 70 persoas están apuntadas para facer parte dos obradoiros, limpezas e faladoiros, que tratarán iniciativas como os sistemas de depósito para recuperar envases reutilizábeis ou as formas de colaboración co sector pesqueiro para a prevención e mitigación do lixo mariño na Galiza, entre outros moitos temas. A programación, que se pecha o domingo cunha derradeira limpeza no areal de Bastiagueiro (Oleiros) e obradoiros artísticos abertos a público familiar e con crianzas, recolle tamén, mañá, a performance 'Waste or not to waste', da artista Susana Sanromán, que se vale de materiais plásticos dun só uso para unha intervención que mestura danza e audiovisuais, e un concerto da banda Las Antonias.


Summary: O Sergas notífícalle ao doutor Javier Castrillo a apertura dun expediente disciplinario en relación ao sucedido hai case un ano no paritorio de Verín. A decisión, con "tintes de vinganza", xustifícase en que o xinecólogo contraiu no seu momento a decisión doutra profesional.

O responsábel do servizo de Xinecoloxía do Hospital de Verín, Javier Castrillo, recibiu notificación da apertura dun expediente disciplinario, segundo adiantaba o Diario do Támega, en relación aos feitos que sucederon hai case un ano, xusto antes de que se fixese efectivo o polémico feche do paritorio comarcal, posteriormente reaberto pola Xunta. O doutor ve neste expediente, "que se incoa en Vigo, onde Félix Rubial estivo tamén á fronte da área sanitaria", unha "vinganza" do agora xerente da área ourensá. O castigo ao que o expón podería acadar os dous anos de inhabilitación profesional. Segundo explica a Europa Press o propio Castrillo, a actuación pola que se lle incoa o expediente remóntase ao pasado 30 de novembro de 2019, xornada na que naceu o que, en principio, estaba chamado a ser o derradeiro neno que nacería n o centro sanitario comarcal. Castrillo sostén que o neno naceu "sen complicacións nin ningún problema" e sinala que as matronas ratificaron que así era, pero a pediatra de garda recomendou que "se derivase o neno a Ourense", atopando a oposición do xefe de Xinecoloxía, por non ver razón para iso. Finalmente, o bebé acabou sendo trasladado, pero o Sergas notifica agora un expediente ao xinecólogo, segundo di, por contravir a decisión doutra profesional, neste caso a pediatra, o que se considera unha falta "grave". Á espera dos pasos administrativos que poidan derivar tras a notificación en chave interna, Castrillo, que recibiu o aviso do expediente o pasado luns, prevé solicitar que se lle entregue unha copia do contido das actuacións iniciadas contra el, co fin de poder defenderse. Desde Europa Press infórmase de que a Consellaría de Sanidade se limitou a dicir ao respecto que "son procedementos internos dos que só se traslada información directamente aos interesados". Desde o Bloque Nacionalista Galego, parte activa nas reivindicacións arredor do paritorio de Verín, a súa deputada Noa Presas afirmaba hoxe que a formación recibe "con sorpresa e alarma a noticia", por tratarse dun "un acontecemento sen consecuencias, cando non se investigaron feitos graves de violencia obstétrica coa separación de bebés e nais nas primeiras horas postparto" e pregúntase se a dirección sanitaria de Ourense "non ten outra cousa que facer que axustar contas". Tanto o BNG como as formacións feministas denunciaron no seu día "situacións como a vivida o 12 de decembro, cando se produciu un parto de urxencia e a velocidade de dilatación era tal que o persoal sanitario de Verín decidiu atender o nacemento no hospital comarcal e evitar os riscos dun traslado", lembra Noa Presas. Posteriormente sucedéronse graves feitos que precisaron a concorrencia do aparello xudicial e que remataron coa crianza sendo despoxada da súa nai e trasladada de forma separada até Ourense, con horas de diferenza, incumprindo os protocolos na materia. Para Presas "estes feitos constitúen un exemplo de violencia contra as mulleres e non foron investigados polo que sorprende que agora se coñeza un procedemento desta embergadura contra un profesional que se significou publicamente a favor do mantemento do servizo en Verín".


Summary: O velódromo de Anoeta ficou pequeno –milleiros de persoas quedaron fóra- no acto de benvida a Arnaldo Otegi após a súa saída da cadea. No seu discurso, no que citou Castelao, apelou o que chamou a "nova esquerda" a se sumar aos "procesos constituíntes das nacións".

No acto de benvida tras saír da cadea, Otegi afirmou que no futuro hai dúas opcións. A primeira, que considera moi improbábel, pasa por que se constitúa "a democracia en España", que sexa posíbel "a evolución política" e que chegue un punto no que se recoñecerá "o dereito a decidir do pobo vasco". A segunda, na que aposta o abertzale, pasa por "construír un Estado propio". Citou entón a Castelao e o seu desengano arredor do federalismo. Neste contexto, emprazou o que chamou "nova esquerda española" a ser "honesta". "Nós estamos dispostos a colaborar para democratizar o Estado, pero pedímosvos que o día en que se comprobe que isto é imposíbel, vos sumedes aos independentistas". Defendeu que todas as persoas teñen dereito a vivir nun Estado "decente" que satisfaga as necesidades básicas Un Estado decente Na súa aposta na construción dun Estado desde a esquerda, o líder abertzale reivindicou superar a definición tradicional do dereito á autodeterminación e salientou que non só as nacións teñen dereito a contar cun Estado, senón que todas as persoas teñen dereito a vivir nun Estado "decente" que satisfaga as necesidades básicas. Tirando de ilusión e optimismo, Otegi corroborou as teses defendidas sete anos anos: que existen condicións para formar novos Estados con "medios democráticos e maiorías populares" (caso de Escocia e Catalunya), que era posíbel o paso dun confronto político-militar á creación de maiorías democráticas de esquerda (caso dos procesos latinoamericanos) e que en Euskal Herria existía un bloque popular á esquerda do PNV "capaz de disputar a hexemonía". "Non loitamos porque hai presos e presas, senón que hai presos e presas porque loitamos" Lembrou ademais que "existía unha demanda de paz. Interpretamos ben a voz do pobo, trouxemos un anaco de paz". Porén, subliñou que a paz completa "non está nas nosas mans". Tamén aludiu aos presos e presas cando apuntou que "non loitamos porque hai presos e presas, senón que hai presos e presas porque loitamos". Participación galega No acto de benvida a Otegi participaron membros do BNG e Anova. Por parte do BNG asistiron os membros da nova Executiva Nacional Bieito Lobeira, Rubén Cela e Noa Presas, cuxa fotografía con Otegi foi compartida nas redes sociais. Por parte de Anova asistiron os membros da comisión permanente Tania Bouzo e Dani Conde.


Summary: Empresa e representantes dos traballadores atinxiron un acordo polo que se readmite os 8 despedidos e séntanse as bases para un novo convenio colectivo. A asemblea de traballadores deu o seu visto bo ao pacto. "Queda demostrado que se hai unión e hai forza as cousas conséguense", afirmou Xosé Manuel Vilariño, presidente do comité de empresa.

Foron 108 días de folga indefinida que tiveron un final positivo para os e as traballadoras de Albada, a concesionaria da planta de tratamento de lixo de Nostián, na Coruña. Un pre-acordo acadado entre o comité e a empresa e ratificado sen votos en contra pol@s operari@s en asemblea que desbloqueou un conflito que se prolongaba desde o 28 de xuño. A readmisión dos 8 despedidos ao inicio das negociacións e as garantías de manter o emprego até o remate do novo convenio (decembro 2014) foron algunhas das cuestións máis valoradas. O presidente do Comité de empresa, Xosé Manuel Vilariño, recoñeceu que entre o persoal existe "satisfacción", sobre todo no tocante á readmisión "dos compañeiros despedidos e que a empresa estaba a empregar como reféns", manifestan desde a CIG, sindicato maioritario no comité. Tamén se valorou de xeito positivo avances como o de lograr compromisos de garantía de mantemento do emprego. A empresa quería recortes do 25% nos salarios Sobre outros aspectos, Vilariño referiuse ao incremento da xornada semanal, que pasa das 38.5 ás 40 horas (cun descanso de 20 minutos, remunerado, para o bocadillo), e á caída relativa dos salarios por mor de recortes nalgúns pluses. En todo caso, matizou, será unha rebaixa moi lonxe do recorte salarial do 25% que buscaba impor a empresa. "En conxunto, a nosa valoración é moi positiva, á vista da brutalidade das pretensións que tiña a empresa nos recortes salariais e laborais, e que estivo mantendo case até o final do conflito" Este principio de acordo chega tras unha folga indefinida na planta de Nostián iniciada o pasado 28 de xullo e dúas xornadas de folga no sector de limpeza da comarca da Coruña. Para o presidente do comité de Albada, a principal lección que se tira deste conflito resúmese nunha frase: "Queda demostrado que se hai unión e hai forza as cousas conséguense".


Summary: O primeiro trimestre de 2021, segundo os datos publicados polo IGE, confirmou as dificultades económicas que teñen os fogares galegos polos baixos ou nulos ingresos cando se supera o ano de pandemia. O nivel de aforro é mínimo e só accesíbel para aqueles que teñen rendas máis altas.

Segundo os datos publicados esta segunda feira, 5 de abril, polo Instituto Galego de Estatística (IGE) no primeiro trimestre de 2021 aumentou a pobreza ao dispararse os casos en que se chega con dificultade ou moita dificultade a final de mes, até supor un 58% do total, unha porcentaxe 10 puntos maior que un ano antes, cando era de 48%. Afondando na distribución, os fogares que chegan con dificultade a final de mes son 47,06% e os que rematan cada mes con moita dificultade, 10,01%. Pola contra, 47,3% chega con facilidade ou moita facilidade. A superación da liña de 50% por efecto da pandemia non deixa de lembrar que aconteceu algo semellante no primeiro trimestre de 2018. Alén da situación creada en comercios e hostalaría, con bares e restaurantes fechados ou con limitacións, o consumo tamén diminuíu de maneira considerábel entre xaneiro e marzo de 2021. Segundo o IGE, as persoas que teñen pensado saír a cear, a cafetarías, ir ao cinema ou ao teatro nos vindeiros meses baixan de forma acentuada e quedan en 24,3%, cando eran de 58,8% só un ano antes. Ademais, afúndese a taxa de persoas que teñen previsto ir de viaxe, que quedaría en 2,2%, fronte a 9,6% que si o faría no ano anterior. Por outra banda, 41,1% dos fogares non se permitiu ningún gasto extra, aquel que mesmo é o destinado a imprevistos, nos últimos tres meses. A maiores, 10,4% das familias cambiou os seus hábitos de compra apostando por mercar marcas brancas ou produtos que están en oferta, á vez que 10,3% diminuíu gastos comúns como a roupa e o calzado. A grande esperanza da vacinación Inocular a poboación tería como resultado a vacinación da economía. Este é o pensamento de entidades como o Banco de España, que asegura que o avance da inmunidade terá repercusión nos petos das familias co aforro acumulado neste período de pandemia. Deixando de lado a certeza dunha vacinación a curto prazo, no seu informe "O aforro dos fogares durante a pandemia e os seus posíbeis efectos sobre a reactivación futura do consumo", asinado por José Antonio Cuenca, Carmen Martínez Carrascal e Ana do Río, sinalaban que o aforro só era posíbel nas rendas máis altas. No caso galego, nesta última estatística do IGE, 34,9% das familias ten pensado aforrar diñeiro nos próximos tres meses fronte a 40,5% de hai un ano. Para ese futuro próximo, o mesmo informe do banco estatal aseguraba que "os fogares coas rendas máis baixas non só teñen unha menor capacidade de aforro, senón que o aumento deste durante os últimos trimestres tamén podería ser máis limitado ou, mesmo, nalgúns casos, ser inexistente, a pesar de que as medidas de apoio público (como o caso de manter os ERTE) contribuíron a preservar os seus ingresos". Ingresos a partir das prestacións A outra cara da moeda é a dependencia dos fogares de ingresos que non proceden de relacións laborais actuais. O propio IGE publicaba o pasado mes de xaneiro que 41,8% dos fogares da Galiza teñen nas prestacións a súa principal entrada económica. Unha porcentaxe levemente superior á de fogares nesa situación hai unha década, en 2010 (41,6%), mais que se traduce en que en 2019 (último ano computado pola institución, antes da pandemia) había case 447.000 fogares na Galiza na que a súa vía de ingresos máis importante derivaba das prestacións (xubilación, incapacidade, desemprego etc.) polo que o aumento se traducía en case 10.000 fogares máis que en 2010. Do outro lado estarían aqueles fogares que teñen o traballo como a principal vía de ingresos, que son 56%. A porcentaxe restante, case 2%, tería os ingresos a partir da percepción de rendas ou semellante. A importancia das prestacións vémola tamén se elevamos a porcentaxe como fonte de ingresos até 75% do total, na que atopamos máis de 350.000 fogares. E coas prestacións como única fonte de ingresos hai no noso país 305.566 fogares, case tres de cada dez. En relación aos rendementos do traballo, eses son a única vía de ingresos en 31% dos fogares da Galiza. En 55,8% esta vía é a principal, mais non a única. Segundo o IGE, a fenda entre os fogares con vía principal de ingresos nos rendementos do traballo e os de prestacións non é pequena. Así, no primeiro caso a media mensual de ingresos está nos 2.500 euros, mentres que na segunda (as prestacións), sitúase en mil euros menos.


Summary: O PSOE deixa a organización galega infrarrepresentada na súa nova executiva federal.

O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, recordou esta segunda feira, 18 de outubro, que hai catro anos xa estivo aliñado co líder do PSOE, Pedro Sánchez, nas primarias en que se impuxo a Susana Díaz, mentres que "houbo baronías" na Galiza que "tentaron decapitar" Sánchez, con quen os socialistas fecharon filas no congreso que decorreu esta fin de semana en Valencia. Desta maneira acusou o seu adversario nas primarias polo liderado do PSdeG, Valentín González Formoso, de aliñarse co sector contrario a Sánchez naquel proceso interno. É máis, culpouno mesmo de desertar nun mitin na campaña das últimas eleccións estatais na Coruña, a pesar de ser presidente da deputación e secretario provincial do partido na Coruña. "Houbo quen non quixo estar en actos con Sánchez", espetou Caballero, que puxo o acento en que "cada quen se retrata" con "onde quere estar e onde non". Precisamente, nos últimos días tamén acusou Formoso de connivencia con Núñez Feixoo e de pasear con el en campaña. A división interna ao redor das primarias, datadas para 30 de outubro, non axudou o PSdeG en Valencia. "Houbo quen non quixo estar en actos con Sánchez", espetou Caballero Das 41 persoas electas para a Executiva federal do PSOE tan só hai unha galega: Pilar Cancela (próxima a Formoso) que repite como secretaria de Exterior. O PSdeG queda numericamente moi por baixo doutras federacións. No Comité Federal, de 107 postos electos, cinco son do PSdeG: a deputada Marina Ortega e o vicesecretario do PSdeG, Pablo Arangüena (ambos da confianza de Caballero), a alcaldesa da Coruña, Inés Rey (apoia Formoso) e o presidente da Deputación de Lugo, José Tomé (tanto o círculo de Caballero como o de Formoso reivindican que a proposta saíu deles). Tamén está Carmela Silva, presidenta da Deputación de Pontevedra (non se ten inclinado aínda nas primarias).


Summary: Após o acordo de todo o arco parlamentar para Galiza igualar o seu teito competencial ao de Euskadi e Catalunya —como orixe, unha iniciativa do BNG— o PSdeG-PSOE dá un paso adiante e rexistra no Pazo do Hórreo unha proposición de lei para o estado transferir á Xunta as competencias en materia de tráfico. Sería a Policía galega a que se tería de ocupar da vixilancia nas vías inter-urbanas do país:

O PSdeG impulsa esta iniciativa após constatar a mudanza na posición dun Feixoo que "pasou de ser pasivo" [cero transferencias até agora na súa década de goberno] durante os últimos gobernos centrais do PP a ser "reivindicativo" coa chegada de Pedro Sánchez á Moncloa, avalia o grupo parlamentar liderado por Xoaquín Fernández Leiceaga. Leiceaga pensa que agora é o momento de formular demandas como a transferencia das competencias en materia de tráfico, sendo que en Madrid xa hai un goberno receptivo, "como ten demostrado ao desbloquear o debate sobre a transferencia da AP-9", afirma o PSdeG en nota de imprensa. Para o portavoz socialista, Galiza arrastra "un déficit de competencias", froito da escasa vocación autonomista de Feixoo, e para superalo propón resgatar a "folla de rota" do bipartito, goberno de coalición formado por PSdeG e BNG que chegou a pactar coa daquela oposición do PP a demanda a Madrid dun paquete de até 70 transferencias. Despregamento da Policía galega A materialización desta iniciativa do PSdeG pasa necesariamente pola efectiva aplicación das disposicións previstas na lei da Policía galega de 2007, cuxo cumprimento ten sido bloqueado polo PP desde a chegada ao poder de Feixoo. Tería de ser a Policía de Galicia (así denominada na iniciativa do PSdeG) a que se ocupase da vixilancia do tráfico nas vías inter-urbanas. Transitoriamente, e mentres non completar o seu despregamento en todo o territorio, a Garda Civil continuaría a operar nas estradas e auto-estradas do país.


Unhas das maiores evidencias da debilidade económica de Galicia, da que falei nalgún artigo anterior é a fortísima caída, auténtico derrube, da inversión (pública e privada). Un derrube que recollen os informes mais serios (A ECONOMIA GALEGA. Informe Afundación) e que empezou a dispararse co gallo da crise financeira (2008) para manterse durante a grande recesión (2008-2014) sen que pareza ser quen de recuperarse debidamente nestes últimos anos (2015-2018). Un derrube que nalgúns momentos superou na súa caída o 10% anual, dato que cuestiona o destino final do aforro xerado en Galicia.A inversión é unha variable macroeconómica fundamental xa que condiciona fortemente a situación da demanda agregada e, xa que logo, o crecemento económico e a creación de emprego. A inversión, polo seu efecto multiplicador sobre a renda, é unha variable que non so incide na conxuntura presente senón que tamén condiciona a situación futura pois é a base da acumulación de capital. Velaí que a actual conxuntura da economía galega, de atonía inversora, sexa moi preocupante dende o punto de vista da renda e o emprego. En definitiva, da saúde económica.Aínda que a inversión ten un comportamento moi volátil, pois depende de moitos factores, hai condicionantes que son moi evidentes. Así, por caso, dous fenómenos ligados a mundialización capitalista neoliberal inflúen fortemente no destino da inversión. En primeiro lugar o predominio da economía financeira que cambiou o destino da inversión facendo que as actividades especulativas absorban mais do 90% da inversión total: bancos, fondos e grandes grupos industrias, buscando o maior e mais rápido beneficio no mais curto prazo, reinvisten as súas ganancias non na produción senón nos mercados financeiros. Ao mesmo tempo o libre movemento de capitais, que impulsa a mundialización neoliberal, facilita unha recolocación dos investimentos a nivel internacional, con un 85% dos mesmos ben no centro do capitalismo ben nos estados BRIC (con China a cabeza). Dous fenómenos que xogan en contra do investimento produtivo en periferias como Galicia (esta comunidade apenas absorbe o 0,5% do IDE de toda España cando o seu PIB supón o 5,2% do PIB español).As evidencias empíricas desmontan rotundamente varios dos dogmas neoliberais mais utilizados sobre a marcha do investimento. Os gurus neoliberais (por caso FMI, BCE, CE…) xustifican as duras políticas de axuste fiscal en base ao criterio de que, as crises veñen provocadas polos elevados gastos públicos que retraen, substitúen, ao gasto privado debilitando a oferta. Ergo si, por caso, se quere recuperar o investimento privado para favorecer o crecemento económico habería que reducila inversión pública. Nembargante a evidencia científica mostra que o que realmente sucede é o efecto contrario: o gasto público turra, non substitúe, do gasto privado. Os axustes fiscais ao provocar unha moi forte contracción do gasto público, e dentro do mesmo da inversión, arrastran na súa caída ao investimento privado como non podía ser doutro xeito dado que practicamente en toda a economía mundo a produción de bens e servizos e maiormente privada. En Galicia podemos comprobar como se cumpre esta relación: os grandes recortes no investimento público autonómico (superior ao 45%) e español (20% de prometio anual) provocaron unha moi forte caída do investimento global (50%) debilitando a demanda agregada e favorecendo a grande recesión económica.Unha caída da inversión que, por certo, tira por terra outro dogma neoliberal. Os profetas da austeridade citados defenden unha baixada de impostos as rendas de capital xa que unha presión fiscal elevada, afirman, frea a inversión. En Galicia, como en España, a pesares das rebaixas fiscais a inversión non medra senón que se derruba. Os custos (xuros) si son unha variable relevante no investimento privado. Logo da crise financeira os bancos, a pesares da abondosa e moi barata liquidez subministrada pola autoridades públicas europeas, endureceron a súa política crediticia (elevando os tipos de interese) abandonando novamente a que debera ser a función primordial dun banco: dar préstamos a familias e a empresas. Realidade recoñecida polo propio BCE quen chegou a declarar que "os bancos da zona euro endureceron as condicións de crédito de maneira significativa e aumentaron os tipos de xuro dos préstamos as institucións non financeiras e as familias" e que tivo o seu efecto contrastivo no gasto privado: consumo e investimento.Non menos decisiva para a caída inversión en Galicia resulta a nova situación do sistema bancario. Agora estamos comprobando algo que foi repetidamente denunciado dende distintos foros nos que se sinalou que a desfeita das caixas galegas ía a ter un impacto moi negativo sobre o mercado bancario galego. A pesares da evolución positiva dos depósitos a restrición do crédito acadou unha grande intensidade con caídas anuais superiores ao 20%. E mais que evidente que a nova situación dun mercado bancario galego no que o capital galego practicamente desapareceu como propietario está sendo moi negativa para a inversión.Finalmente, ao igual que sucede con outras variables macroeconómicas, a inversión ven condicionada polas expectativas –presentes e futuras-. Parece lóxico pensar que a inversión depende tanto dos ingresos xerados pola actividade económica como das expectativas empresariais posto que a inversión tamén é unha aposta polo futuro. Unhas expectativas que no caso galego, como xa sinalamos en artigos anteriores, non permiten ser optimistas. Tanto a caída da produción como a pouca confianza do capital empresarial nunha posible recuperación da economía galega veñen a sumarse as variables citadas anteriormente como causas do derrube da inversión en Galicia. Variables todas relacionadas coas políticas de austeridade e a rebaixa salarial, políticas chamadas "austericidas" que castigan a demanda agregada freando o crecemento e a creación de emprego.


Summary: O narcotraficante racha co seu silenzo e fai pública unha conversa co seu letrado desde a cadea. Marcial Dorado nega ter participado no financiamento ilegal do PP e ter sido adxudicatario de contratos de Sanidade cando Núñez Feijóo era o número dous da Consellaría. "Nin Feijóo, nin Cruz nin ningúen me pediu un peso", subliña

Marcial Dorado volve á axenda mediática. Após a publicación das fotografías en que aparece acompañado do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, o narcotraficante arousán decidiu facer pública unha conversa a través do seu letrado --que recolle El País-- na que avalía algunhas das informacións saídas á luz e a súa amizade co líder do executivo galego. De Feijóo di ter "bos recordos" e descríbeo como unha persoa traballadora, sinxela que "transmitía honradez" e "paixón polo traballo", polo que non lle sorprendeu o seu ascenso á Xunta de Galiza. Iso si, coida que o posto "lle queda pequeno" e que podería aspirar a máis. Asemade, láiase de que Núñez Feijóo considerase "un erro de xuventude" a súa amizade, "alá el", subliña, ao tempo que asegura ter sido máis prexudicado el na cadea por "tirarse fotos con políticos". Dorado di que as viaxes con Feijóo as pagaban unhas veces el e outras o presidente "como persoas normais" e di non entender tanta expectación ao respeito Dorado afirma que Núñez Feijóo non coñecía das súas actividades delictivas porque ningún dos dous falaba do seu "traballo" mais entra en contradicións co presidente da Xunta en relación á data en que ambos os dous deixaron de manter contactos. Se ben é certo que coinciden en sinalar o enterro de Manuel Cruz --chófer de Romay Beccaría-- como último emprazamento, Dorado nega ter mantido contacto telefónico con Núñez Feijóo para alén de 1999. Unhas conversas que terian sido obxecto de gravación e que mesmo foron recoñecidas polo propio presidente. Para o narco arousán, esas conversas non existen e bate contra o xuíz Vázquez Taín por terse referido a elas. "É mentira, é falso, como todo o que provén desa fonte", di en relación a Taín ao que di, "fraco favor" lle fixo ao presidente "se é que o quería axudar". O narco nega ter achegado diñeiro para financiar o PP mais di que Crespo tiña "moito interese" en coñecelo Inquirido pola súa participación no financiamento irregular do Partido Popular, Marcial Dorado nega ter achegado diñeiro para a formación. "Nin Feijóo nin Cruz nin ninguén me pediu un peso", afirma. No entanto, di que no seu momento Pablo Crespo --secretario de Organiación do PPdeG naquela altura-- tivo "moito interese" en coñecelo mais que "non lle interesou". En relación cos contratos que as empresas de Dorado poderían ter obtido da Consellaría de Sanidade --da que Núñez Feijóo era número dous-- o narco négaos de maneira taxativa mais indica que após coñecer a Manuel Cruz, logo comezaron a desenvolver negocios arredor da venda de gasóleo pois di, coñeceuno a través dun directos de Campsa.


Summary: O colectivo cidadán recada cartos para facer fronte aos 35 expedientes sancionadores impostos pola Subdelegación do Goberno en Lugo a outras tantas persoas por participar nas mobilizacións, e que suman 20.550 euros.

35 expedientes sancionadores, 35 multas por un importe total de 20.550 euros. Son os castigos que a Subdelegación do Goberno en Lugo lles impuxo a unha parte dos veciños e veciñas de Sarria que nos últimos meses viñeron participando nas mobilizacións contra o proxecto de encanamento do río ao seu paso pola vila. A Plataforma Sarriana polo Río, organizadora destas protestas, leva varios días recadando fondos, a través dunha conta bancaria, para poder facer fronte a estas multas, e destaca o "bo ritmo de apoios e solidariedade que vén recibindo". A Plataforma salienta que as multas están motivadas "por tremendísimos delitos" como "facer fotos dunha manifestación" ou "acudir a ela". "Por que non se pode ir a unha manifestación completamente pacífica? Críamos que se podían expresar libremente as ideas. Resucitou Franco e non nos enteramos?", pregúntanse. Anuncian que van recorrer as multas e "se non gañamos, o que parece imposible dado o disparatado dos fundamentos e das cantidades, hémolas pagar entre todos ao estilo Fuenteovejuna", engadindo que "esta plataforma sempre se comportou pacificamente e cun respecto exquisito á orde pública, pero iso si, avanzamos con paso firme sen retroceder nunca fronte ás presións". Os integrantes da Plataforma sinalan que "nos últimos meses, con motivo das pretendidas obras de encanamento do río Sarria, asistimos a varias manifestacións de prepotencia por parte daqueles que, en teoría, velan pola orde pública". E acusan a policía e Subdelegación do Goberno de buscar "intimidarnos" e "asustarnos". "Tamén nos enteramos de que o Concello de Sarria presionou a algúns provedores, varias asociacións e algún club por simpatizar coa Plataforma, como se non fosen cidadáns libres de ter opinións", din. "Non o conseguiron", engaden, "esta plataforma continuou defendendo o río, as pontes e as árbores". A Plataforma conclúe que "estas multas" son un "acto desesperado" da Confederación Hidrográfica "que ve agonizar un plan de encanamento cada vez máis difícil de defender" Tamén lembran que a manifestación do 25 de marzo, que motiva moitas das multas se saldou "sen ningún tipo de incidente" como destacan que declarou o mesmo responsable da Subdelegación do Goberno, que en declaración á prensa destacaba que "houbo que identificar a dúas persoas que se negaban a saír nun primeiro momento, pero que ao final saíron sen provocar altercados". A plataforma reitera que "a talla proxectada e iniciada pola Confederación é ilegal" e que os veciños e veciñas de Sarria "recorreron aos medios ao seu dispor para evitar que se cometera unha ilegalidade ante a impasibilidade da Administración" e acusa "as forzas da orde pública e a Subdelegación do Goberno" de ser "utilizadas para crear as condicións que lle permitiran á Confederación Hidrográfica seguir violando a lei". A Plataforma conclúe que "estas multas" son un "acto desesperado" da Confederación Hidrográfica "que ve agonizar un plan de encanamento cada vez máis difícil de defender".


Summary: A paralización por parte da Xunta da acción do voluntariado para recuperar Monte Pindo incrementou nos últimos días o número de inscricións no proxecto de voluntariado de SOS Monte Pindo.

Malia a ameaza de sancións, o número de inscricións para partillar nas accións voluntarias que SOS Monte Pindo tiña deseñado para recuperar o espazo natural ardido aumentaron desde que a Xunta prohibiu a intervención. Segundo informan desde Asociación Monte Pindo Parque Natural, o Concello está tamén a estudar as posibilidades de actuación na zona dada a nova situación. Asociación Monte Pindo paralizou todo tipo de accións directas no territorio queimado aínda que anuncia que pode continuar traballando na sementeira de Lamas de Castelo co fin de aclimatar as árbores que o proxecto reciba. "O feito de que o PP se negase a prohibir a utilización de cianuro na minaría galega o mesmo día que paralizou un proxecto de recuperación dun espazo natural protexido tan valioso coma o Monte Pindo deixa claro que a sociedade está condenada a suplir a falta de acción deste goberno no que respecta ao medio ambiente", sinalan desde a Asociación. Informe a favor Desde a Asociación reclámanlle á Xunta, a través dunha entrevista que solicitaron coa nova Directora Xeral de Conservación da Natureza, Verónica Tellado,a entrega dun Informe Técnico favorábel á declaración do Monte Pindo como Parque Natural que elaboraron os propios técnicos da Consellaría mais que a Xunta "omitiu deliberadamente ao negarse unha e outra vez a conceder esta figura de protección ao mítico macizo carnotán"


Summary: Dez días após a detección na Galiza do primeiro caso de infección por coronavirus, a Consellaría de Sanidade informa do primeiro falecemento por mor da pandemia.

A Consellaría de Sanidade informa do primeiro falecemento dunha persoa na Galiza con coronavirus, unha muller de 92 anos que se atopaba ingresada no hospital de Povisa, en Vigo. Hai dez días que se detectaba por vez primeira o coronavirus en territorio galego. Segundo os datos da Xunta, que onte acordou declarar o estado de emerxencia sanitaria, as persoas infectadas ascenden a 112 na Galiza. Nestes momentos, está reunido o Consello de Ministras e Ministros do Goberno estatal para aprobar as medidas que suporán o estado de alarma en que se atopa desde hoxe o conxunto do Estado español. A portavoz do BNG, Ana Pontón, ofreceu unha rolda de prensa que puido seguirse vía streaming para reclamar outras actuacións, como a blindaxe da Galiza, impedindo a saída e a entrada ao territorio. Nos últimos días, aumentaron as voces críticas coa chegada masiva de persoas procedentes de Madrid a vilas costeiras galegas. Mesmo o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, fixo alusión no día de onte, sexta feira, ás visitantes que chegaron á Galiza esta semana fuxindo do coronavirus.