Summary: Vigo acolleu este xoves a VII Xornada da Rede Galega contra a Trata, titulada "Por unhas novas masculinidades fóra do mercado sexual". A activista Amelia Tiganus ofreceu a súa visión e a súa experiencia como supervivente da trata. Outras intervencións afondaron na responsabilidade dos homes como explotadores sexuais da muller.

Vigo acolleu este xoves a VII Xornada da Rede Galega contra a Trata, titulada este ano "Por unhas novas masculinidades fóra do mercado sexual". No programa combinábanse achegas máis teóricas sobre os mecanismos que levan aos homes a perpetuar o sistema prostitucional e a explotación sexual das mulleres (a cargo, por exemplo, de Lola Ferreiro: "A construción da sexualidade masculina. Como se fabrica un putero" e de Iván Sambade), coa intervención da activista feminista Amelia Tiganus (Feminicidio.net), que ofreceu a súa visión e a súa experiencia como supervivente da trata, prostituída durante cinco anos. "Conseguen esa demostración de masculinidade a través de usar os nosos corpos e as nosas vidas" Ademais, unha mesa redonda analizou o tratamento da prostitución dende a industria cultural e mediática, a cargo da directora de cine Isabel de Ocampo e de Ana Sanmartín, voceira de Xornalistas Galegas. E a xuíza Paz Filgueira, que durante anos foi titular da sala de Violencia sobre a Muller de Vigo, falou sobre "A resposta xudicial nos delitos de trata sexual e prostitución: Que papel xogan os homes que pagan por sexo?". A xornada celebrouse na sede do MARCO, nun auditorio que ficou pequeno e cuxas inscricións pecháronse este mércores pola mañá. Con todo, as sesións puideron seguirse en directo a través da canle online da Universidade de Vigo, que colaboraba na organización, xunto con Concello e Xunta. A intervención máis agardada era sen dúbida a de Amelia Tiganus, que exerceu a prostitución durante cinco anos, despois de ter sido violada por un grupo de homes na súa Romanía natal cando apenas tiña 13 anos. Vendida por 300 euros a un proxeneta español, pasou con 40 prostíbulos de todo o Estado antes de conseguiu escapar desta explotación. Dende hai anos reside en Euskadi e participa moi activamente no movemento feminista a través de Feminicidio.net, loitando contra a trata de mulleres e traballando a prol da abolición da prostitución. Antes de pasar por Vigo, ofreceu nas últimas semanas conferencias en Lugo ou Pontevedra. Tiganus alertou de que o funcionamento da prostitución "está a cambiar", desaparecendo os tradicionais clubs que antes enchían as estradas ou algúns barrios das cidades, e sendo cada vez máis habituais os pisos Tiganus pediu unidade ao movemento feminista para loitar contra a prostitución: "No movemento feminista ás veces esquécese a situación de todas esas irmás que están sendo prostituídas. Esquécese cuestionar a todas esas manadas de homes que van todas as fins de semana penetrar por todos os buracos do corpo a mulleres que son vulnerables, que están dispostas a facelo porque non lles queda outro remedio que ser ultraxadas e convertidas en obxectos de uso e abuso". "Conseguen esa demostración de masculinidade a través de usar os nosos corpos e as nosas vidas", denunciou. Clamou contra o "sistema prostitucional", do que "forma parte o Estado Español, culpable de que existan eses campos de concentración que son os prostíbulos, culpable de que haxa mulleres na rúa e nos pisos... Un sistema do que forman parte tamén os proxenetas, chamados 'empresarios de alterne'", dixo. Alertou, así mesmo, de que o funcionamento da prostitución "está a cambiar", desaparecendo os tradicionais clubs que antes enchían as estradas ou algúns barrios das cidades, e sendo cada vez máis habituais os pisos. "Os puteiros agora queren discreción e aos proxenetas vénlles moi ben esa procura de discreción. Os negocios están sendo trasladados a pisos, pechando os clubs e o que vai ser cada vez máis común son as supostas traballadoras sexuais, como se denominan, creando cooperativas. É todo un circo, é así como os proxenetas queren seguir vendendo a moto", dixo. "Non é o mesmo fregar escaleiras que chupar o pene dun home que non coñeces", subliñou Tiganus "Non é o mesmo fregar escaleiras que chupar o pene dun home que non coñeces", subliñou Tiganus, poñendo en dúbida o argumento do "libre consentimento" á hora de exercer a prostitución. "Estamos falando dun sistema que nos prostitúe. A loita por rematar coa explotación sexual das mulleres é máis importante que un suposto 'dereito a ser prostituída'", denunciou Tiganus, que concluíu que "Dentro do feminismo o único debate sobre a prostitución é como a abolimos". "Non estamos dispostas a ser putas nin a ser santas, só queremos ser suxeitos activos e donas dos nosos desexos, do noso pracer e sobre todo dos nosos dereitos humanos", engadiu. Por que os homes prostitúen? "Non estamos dispostas a ser putas nin a ser santas, só queremos ser suxeitos activos e donas dos nosos desexos, do noso pracer e sobre todo dos nosos dereitos humanos" Varias das intervencións centráronse na figura do puteiro, dos homes que pagan por explotar sexualmente a mulleres. Na mesa redonda "Masculinidades prostituíntes e activismo feminista", Iván Sambade, doutor en Filosofía, preguntouse "Por que hai homes que deciden utilizar mulleres que non os desexan para satisfacer os seus desexos sexuais?". Sambade lembrou que "os homes estamos socializados nun determinado modelo de masculinidade hexemónica e a sexualidade vívese como 'dominación sexual' e como unha forma de confirmar a masculinidade" e que "estamos socializados pola cultural patriarcal para considerar as mulleres como obxectos e consideralas como seres 'para nós'". Alertou así mesmo da existencia dun "sistema de complicidade masculina" a través do cal "os homes sostemos conxuntamente o modelo hexemónico de masculinidade". "En tempos de crise da masculinidade, o modo fundamental a través do cal os homes poden confirmar a súa masculinidade é a través da dominación sexual das mulleres" Sambade sinalou que, a pesar de que as elites seguen a estar formadas primordialmente por homes ou de que o traballo doméstico continúa a ser realizado maioritariamente polas mulleres, a masculinidade vive unha "crise", ao ser contestado o seu dominio. "En tempos de crise da masculinidade, o modo fundamental a través do cal os homes poden confirmar a súa masculinidade é a través da dominación sexual das mulleres. Xa non poden identificarse como provedores, xa non poden exercer tanta violencia como antes. Pero poden manter a dominación sexual a través do sistema prostitucional", destacou. O filósofo destacou tamén a importancia da educación patriarcal, que dende nenos adoita reprimir a expresión das emocións nos nenos, mozos e homes. "Se eu reprimo a miña propia emotividade, se non son capaz de recoñecer os meus propios sentimentos, como vou ser capaz de recoñecer os sentimentos doutras persoas? A educación na masculinidade o que fai é anular o sentimento de empatía cara a outras persoas, sobre todo cara ás mulleres", dixo. Sambade pediu "cambiar o foco" e "deixar de centrarse nas mulleres como vítimas da prostitución e centrarnos nos homes prostituíntes", como culpables desta situación Para rematar, Sambade pediu "cambiar o foco", é dicir, "deixar de centrarse nas mulleres como vítimas da prostitución e centrarnos nos homes prostituíntes", como culpables desta situación. Concluíu, ademais, que na prostitución "non hai consentimento", e cualificou esta figura como unha "falacia produto da alianza entre o patriarcado e o mercado neoliberal". "Hai mulleres que poden elixir prostituírse sen ser directamente obrigadas, pero non o fan libremente", dixo, sinalando que "a trata e a prostitución son incompatibles coa igualdade entre homes e mulleres".


Summary: Pasaba dos 90 anos e seguía frecuentando os escenarios. Compuxo case un milleiro de cancións e entre elas numerosos himnos oficiosos da Francia do século XX. Tamén traballou no cinema. Fillo de inmigrantes armenos, Charles Aznavour morreu esta segunda feira na súa casa da serra das Alpilles, no sur do Hexágono.

A Wikipedia asegura que Aznavour vendeu ao longo da súa carreira 200 millóns de discos. Tivo tempo. Visitou os palcos desde practicamente os 12 anos. A partir dos anos 40, a súa presenza en clubes, teatros e salas de concertos foi habitual. Foi tamén en 1948 cando se publicou o seu primeiro rexistro sonoro, un 78 revolucións canda Pierre Roche: Voyez c'est le printemps / J'ai bu. O traballo de Aznavour trascendeu fronteiras. O propio Bob Dylan, premio Nobel de Literatura, declarou á revista Rolling Stone en 1987 que un concerto do franco armenio nos anos 60 o impresionara. Cancións como La Bohéme, Venecia sen ti ou Le Temps conformaron a memoria sentimental de xeracións e xeracións de europeos. Porque Aznavour chegou a gravar en francés, inglés, español, italiano, armenio, alemán ou napolitano. Figura da envergadura dun Frank Sinatra -con quen asoito o comparou a crítica anglocéntrica- ou dun Lili Boniche -que chegou a gravar unha versión de La Mamma-, o xigante da chanson ofreceu as súas últimas actuacións o pasado decembro en Bercy, París. En 2009 fora nomeado embaixador armenio en Suíza e delegado permanente do país de procedencia dos seus país nas Nacións Unidas de Xenebra.


Summary: Estar a prol da educación da coeducación de nenos e nenas ou non reprimir os "impulsos primarios" do alumnado foron algunhas das acusacións coas que os franquistas afastaron a mestra María Barbeiro do seu posto na escola pública. Ana Romero vén de publicar a biografía desta pioneira da renovación pedagóxica.

Ser "de ideas políticas de avanzado izquierdismo republicano". Ou "decidida partidaria de la coeducación". Ou "prohibir que se enseñase a las niñas las grandes gestas bélicas de nuestra historia" ou non reprimir os seus "impulsos primarios de la naturaleza" para evitar que tivesen "conversaciones obscenas". Con estas e outras semellantes acusacións, a mestra María Barbeito foi apartada do seu posto nas Escolas Nacionais da Guarda no ano 1936. Os golpistas decidían, así, prescindir da que fora unha das grandes pioneiras da renovación pedagóxica en Galicia e no Estado para abrir paso a un retroceso de décadas no sistema educativo. E é que Barbeito non era só defensora dun ensino público e laico no que se mesturasen todas as clases sociais. A súa propia traxectoria profesional desafiaba o confinamento nas "labores del hogar" que o franquismo decretara para as mulleres. Ana Romero Masiá vén de publicar a súa biografía: María Barbeito. Unha vida ao servizo da escola e dos escolares (1880-1970), (Baía edicións). Sabiamos de María Barbeito por As precursoras de Aurora Marco ou polo álbum das mulleres do Consello da Cultura… mais non tiñamos unha biografía completa. Como foi o traballo de documentación? Ela era unha muller moi organizada e a familia cedeu, ademais, a súa documentación ao Arquivo do Reino de Galicia. O problema era máis ben seleccionar, dar forma de biografía a tanto documento. Na prensa tamén hai moita información sobre ela. María Barbeito tiña claro que tiña que dignificar o ensino público. Por iso, cada vez que organizaba algo, chamaba a prensa. Tamén se movía nun ambiente culto: pertencía a unha familia acomodada e iso facilitáballe o acceso aos medios. Non é unha muller descoñecida: na Coruña hai unha rúa e un colexio que levan o seu nome… Pero faltaba unha biografía un pouco ampla. Ese foi o meu obxectivo ao escribir este libro. Acababa, ademais, de rematar a biografía de Xaime Quintanilla, que escribín con Carlos Pereira. Comecei a traballar na de María Barbeito e era tan sorprendente todo o que facía… Se cadra tamén é unha maneira de reivindicar as mestras republicanas. Das que sabemos menos que dos mestres. Ela está feliz cando chega a República porque, claro, os seus proxectos educativos son moi ben acollidos. Pero nunca estivo afiliada a ningunha organización política. Como directora que era, pensaba que non debía decantarse politicamente. Aínda que é evidente que participaba do espírito republicano, que era o da Institución Libre de Enseñanza. No 33, ademais, convocouse un concurso-oposición para cubrir dez prazas de mestre-inspector en toda España. E ela gañou unha desas prazas. A partir diso está pletórica: é aínda máis activa. No ano 35 consegue unha bolsa para viaxar por Europa e ao retornar dá conferencias para difundir o que aprendera: a derradeira delas, o 15 de xullo do 36. Uns días despois estaba separada do seu traballo na escola e de todos os seus cargos. Non ten nin chave para entrar. A María Barbeito non a fusilaron, pero afastala da escola foi como matala en vida. Tiña tantos proxectos, tantas ideas… E tivo que ver o brutal retroceso imposto no ensino polo franquismo. En que sentido foi unha renovadora desde o punto de vista pedagóxico? Aplicaba, por exemplo, o método de ensino por proxectos de Kilpatrick ou os centros de interese de Decroly, que aínda se explican hoxe como parte da pedagoxía "moderna", fronte á concepción tradicional da mesma. "Saía hai pouco na prensa que un colexio da Coruña ía renovar o ensino co método por proxectos. E eu pensaba: pois que vaian aos arquivos de María Barbeito, que está todo alí moi ben explicado…" Saía hai pouco na prensa que un colexio da Coruña ía renovar o ensino co método por proxectos. E eu pensaba: pois que vaian aos arquivos de María Barbeito, que está todo alí moi ben explicado… Ela foi unha renovadora en todos os aspectos. A segunda experiencia de aplicación do método Montessori que houbo en España púxoa en marcha ela, só uns meses despois de Barcelona, e eu creo que non foi antes porque por motivos burocráticos os materiais, que viñan de Italia, quedaron retidos no porto por un tempo. María Barbeito coñece a todos os renovadores da pedagoxía do momento. Pon en práctica os seus métodos e adáptaos á realidade galega. Había excursións de mestres que ían ver como ela traballaba. Era unha persoa moi valorada socialmente. Aplicaba xa o método por proxectos, deseñou un método de lectura global… É incrible a capacidade de traballo que ten. Multiplicábase, realmente. Tamén tivo moita actividade benéfica… Organizou, por exemplo, a Festa da Flor, precedente da actual "bandeiriña"... Escolleu destino na Escola Nacional da Guarda, que dirixiu. Que cambios introduciu nela? Antes de que se introducise o ensino por graos por lei, ela xa estaba pelexando por iso, por organizar o alumando por niveis. Tamén lle daba moita importancia á música ou á educación física, por exemplo. Ela mesma debuxaba as táboas de exercicios. Cada cousa que facía era novidosa. E iso xeraba apoios e tamén críticas. Cando organizou a Festa da Flor, por exemplo, a prensa ultracatólica criticouna moito por poñer a "señoritas" a "molestar" os viandantes… Ela defendía, de feito, unha escola laica. E iso amolaba a Igrexa. Tamén defendía a mestura de clases sociais. Dúas cuestións que aínda hoxe non están resoltas: o debate sobre se subvencionar a escola privada, ou a reticencia de moitos pais e nais a que os seus fillos se mesturen cos fillos dos pobres. "Ela defende unha escola laica e pública, para todas as clases sociais. Se resucitase quedaría abraiada de que aínda haxa que loitar por certas cousas…" Ela defende unha escola laica e pública, para todas as clases sociais. Se resucitase quedaría abraiada de que aínda haxa que loitar por certas cousas… Acusárona de quitar os crucifixos da escola, pero ela o único que facía era cumprir a lei. Non é anticlerical, non está en contra da Igrexa. Pero é laica. E non lle interesa nada crear conflitos: só facer o seu traballo. E o seu traballo e os seus cargos xerarían algunhas envexas… Houbo inspectores que tentaron boicoteala. Tivo que pelexar pola zona na que quería traballar: reclamar… Pero ela tiña do seu lado a lei e a razón. Mais claro, as envexas seguiron e, de feito, de onde procederon as denuncias no 36 foi da inspección e dunha mestra que fora compañeira súa. Foi apartada do seu traballo pero non totalmente esquecida. Fixéronlle homenaxes en vida. "Pasaran polas súas mans moitas xeracións e era unha persoa moi respectada. Eu creo que por iso non a fusilaron" Cando cumpriu 80 anos foi felicitada pola prensa e na súa casa pola corporación da Real Academia Galega e por unha representación da Reunión de Artesáns. E o mesmo cando cumpriu 90. Tamén recibiu a Medalla de Ouro da Cruz Vermella Española como iniciadora das colectas nas rúas coa Festa da Flor. Faleceu en 1970. Pasaran polas súas mans moitas xeracións e era unha persoa moi respectada. Eu creo que por iso non a fusilaron. Na RAG foi membro correspondente. A súa posición sobre o galego non é moi adiantada desde a perspectiva de hoxe, pero quizais si para a época… Pensa cantos defenderon o galego en castelán… Non é que se poida dicir que fose unha comprometidísima galeguista, aínda que está, por exemplo, no proxecto de Estatuto que redactou o Instituto de Estudos Coruñeses. Pero si defende que os mestres falen galego cos nenos na escola e sobre todo no rural. Entende as linguas como instrumentos de comunicación e quere que os alumnos aprendan galego e castelán. Xa no ano 12 defende o sufraxio feminino… Si que era unha muller adiantada para o seu tempo. E dicía que era feminista pero non "revolucionaria"... Defendía que a muller tiña os mesmos dereitos que o home. Era moi reivindicativa nese aspecto, coa palabra mais, sobre todo, cos feitos. Porque era directora, mestra, escritora… Demostraba día a día que a muller podía e debía estar. En canto ao seu labor social, desde hoxe pode verse como caridade, beneficencia dunha muller burguesa. Mais faltaba tempo para que se pasase da mentalidade da caridade á dos dereitos sociais. E que había nenos ían con fame á escola era unha realidade… que agora volve repetirse, ademais. "A beneficencia é o que queda cando non hai un Estado que protexa" E que pase agora é moito máis grave porque a sociedade ten outros recursos. Ela ten claro que o primeiro é dar de comer aos nenos, vestilos e calzalos. Ademais, era unha maneira de atraelos para que fosen á escola. A beneficencia é o que queda cando non hai un Estado que protexa. E defendía a coeducación. Nenos e nenas xuntos. Ela era directora de párvulos e da escola de nenas. Defendía a coeducación pero non puido poñela en práctica. Animou a outros mestres a facelo, pero o goberno do 34 paralizou o proxecto. Por iso cando falamos dela como republicana temos que ter isto en conta: non é igual o primeiro que o segundo bienio. Era admiradora de Concepción Arenal e creou unha asociación para axudar os presos… Xa seu pai era admirador de Concepción Arenal. Ou o alcalde Manuel Casás, co que tivo moi boa relación. Hai cartas moi emotivas de presos que lle piden axuda ou que lle agradecen as súas xestións. Ela pedía a quen fixese falta: un billete para volver á casa, uns zapatos… Como era unha muller de boa posición e non pedía para ela… Outro detalle importante é que nunca asinou co nome do marido. Como "señora de". O seu marido era un home como tiña que ser, que sempre a apoiou. Pero ela era ela. Unha muller cun prestixio social, que nunca está de florón. Sempre traballa. Non está para figurar. E colabora coas asociacións republicanas máis importantes. A Agrupación Republicana Femenina, por exemplo. E mestras republicanas coma ela houbo máis... Como dicía antes, non está afiliada pero si colabora: presenta conferenciantes, dá conferencias… Si que houbo máis mestras, pero temos que rescatalas. As mulleres eran moito máis invisibles na prensa. María Barbeito si sae na prensa, e non porque lle guste saír nas fotos. Ela cando organizaba algo convidaba a prensa para que se coñecesen os seus proxectos. E convidaba as autoridades para pedirlles que os financiasen. O prego de cargos contra ela é delirante. Acúsana, por exemplo, de non conter os impulsos sexuais das nenas ou de prohibir que se lles ensinen as xestas bélicas españolas. Acúsana de "comunistoide"... Mais que molestou máis, que fose de esquerdas, ou muller que contraviña o rol tradicional feminino? "Ela chocou con todo o que o franquismo representaba. Estaba claro que estaba condenada desde o primeiro minuto do golpe do 36" Non é só o dela. Ese tipo de discursos era o habitual nos escritos de acusación do franquismo. Ela chocou con todo o que o franquismo representaba. Estaba claro que estaba condenada desde o primeiro minuto do golpe do 36. Pero querer educar as nenas en igualdade e liberdade debeu ser un punto fundamental do proceso contra ela. Despois de ser apartada da escola refuxiouse na tradución. A prensa fixo críticas eloxiosas do seu traballo de tradutora. Fora unha muller tan activa… é difícil imaxinala na casa. Cando falei coas súas netas, non sabían o importante que fora a avoa. Foi ese silencio terrible que se impuxeron moitas persoas represaliadas polo franquismo… Xa dis no libro que non foi unha grande teórica, pero si unha mestra con moito sentido pedagóxico. Que se preocupou moito de formarse… Era moi lectora. Parte da súa biblioteca persoal está na Biblioteca Municipal de Estudos Locais da Coruña. Antón Costa, que escribiu o prólogo da miña biografía, quedou abraiado ao vela: tiña as primeiras edicións dos libros de pedagoxía máis importantes da súa época. Estaba ao tanto do que se editaba en Europa, estaba subscrita ás mellores revistas… e logo adaptaba á realidade galega todo o que lía.


"O miragre da existencia diferenciada de Galiza, a través de tantos erros e miserias históricas, proba que do chan galego xurde unha enerxía incoercible, capaz de facernos inmortales" A.D. Rodríguez Castelao É unha evidencia histórica que a dereita española nunca soubo moi ben que facer co territorio en Galiza. No ámbito temporal máis achegado ós nosos días cómpre salientar que a mediados dos anos noventa, o propio Manuel Fraga vaticinaba que das 42.000 explotacións lácteas galegas "en dez anos non quedarán nin 15.000". No ano 2000, pechaban ó día 42 explotacións agrarias e hai sete anos, o Conselleiro de Medio Rural, Samuel Juárez, aínda defendía que "parte das explotacións deberían pechar, para beneficiar ó conxunto". Diante destes feitos non é esaxerado afirmar que a dereita encarnada no Partido Popular nunca tivo clara cal é a función estratéxica do noso rural. Os incentivos para o abandono das explotacións agrarias inzaron como unha flor de veleno por todo o campo galego no albor do novo milenio: xubilacións anticipadas, cesión de cotas ou directamente entrega das mesmas ó Estado. Estes foron os bisturís dunha amputación perversa Os incentivos para o abandono das explotacións agrarias inzaron como unha flor de veleno por todo o campo galego no albor do novo milenio: xubilacións anticipadas, cesión de cotas ou directamente entrega das mesmas ó Estado. Estes foron os bisturís dunha amputación perversa baseada no sofista "temos que ser como Alemaña, que só emprega ó 2% da poboación no sector primario". Deste xeito, os votantes do Partido Popular – consciente ou inconscientemente- sostiveron e animaron coas maiorías absolutas que outorgaron ó invernal "león de Vilalba" un novo xeito de exterminio: pagábase por deixar as granxas, subvencionouse durante décadas o traspaso da cota leiteira, incentivouse con miles de millóns das antigas pesetas primeiro, e logo cos recén acuñados euros, todo tipo de políticas de despoboación do mundo rural galego. Un territorio caracterizado pola poboación dispersa dende hai 2000 anos e que nada tiña a ver na súa relación co entono coa expansión e contracción de determinados parámetros económicos. E con toda esta errada meta nunca fixeron caso das voces que alarmaban e advertían da política autoxenocida que levaba a Galiza cara a extinción. Voces como as que elevou o BNG en reiteradas ocasións en todos os foros posibles: no Parlamento, nas rúas nas Asembleas de agricultores, nos escritos e nas campañas electorais. Agora, tres lustros despois -concretamente o pasado 22 de marzo- o primoxénito herdeiro da casa Fraguista, Alberto Núñez Feijóo, apresurado pola sangría demográfica galega, anunciou unha mudanza nas políticas públicas respeto ó campo galego e a inversión de 230 millóns de euros en "23 políticas activas" – dixo- que entre outras cousas procuran a "industrialización do agro galego" (sic) é dicir: reforzar o proceso histórico que, precisamente, foi reducindo cada vez máis a despoboación. Na derradeira escena do filme "Amadeus" un demente Antonio Salieri pronunciaba aquela inesquecíbel frase de "mediocres do mundo, eu absólvovos!". A campaña "Ruralízate" da sucursal da dereita española quere ser a absolución dos frouxos, a venda na ferida de décadas de incentivo do abandono, do exterminio A cara visíbel deste xiro copernicano de timón é a campaña "Ruralízate". Na mesma, con sinxelo grafismo (" - din que temos unha terra rica coma ningunha. - Home, a terra non a probei, pero vendo as patacas que saen dela....") a Xunta de todas as galegas e galegos animas, presuntamente, a voltar á terra as/ós milleiros de fillas/os que se esforzou durante anos en botar dela. Na derradeira escena do filme "Amadeus" un demente Antonio Salieri pronunciaba aquela inesquecíbel frase de "mediocres do mundo, eu absólvovos!". A campaña "Ruralízate" da sucursal da dereita española quere ser a absolución dos frouxos, a venda na ferida de décadas de incentivo do abandono, do exterminio; que representa a ausencia absoluta de coñecemento do medio, Galiza, e do seu destino e posibilidades de que fixo, fai e fará o pensamento do Partido Popular. O mesmo pensamento e o mesmo caso foi o derradeiro galo do monte de Galiza, abatido por Fraga nos Ancares a principios dos oitenta. Este feito, lonxe de ser agachado con vergoña foi cacarexados polos autofalantes da dereita como unha fazaña digna do grande lider, ao que todo se lle ensalzaba e ó que todo se lle perdoaba. En Galiza, tócanos a todas e todos facer de conciencia colectiva para evitar o esquecemento de que os poderes públicos induciron e forzaron, durante varios decenios, o éxodo rural, que agoran tratan de agachar coa cortina da campaña "Ruralízate". É, polo tanto, momento de estar atentas/os ós resultados da millonarias campaña e tócanos a todas/os non esquecer, aínda que só sexa por aquilo de non quedar condenadas/os a repetir a historia.


Summary: En nivel 2 de alarma están 23 municipios.

O número de concellos galegos no nivel máximo de alerta, o 3, pola incidencia de coronavirus na última semana aumentou hoxe até os 39, dous máis que a xornada anterior. En concreto, súmanse a este nivel vermello o municipio de Pontedeume e os pontevedreses de Ribadumia, Gondomar, Salceda de Caselas e Ponteareas. Así mesmo, segundo consta no mapa 'semáforo' actualizado diariamente pola Consellería de Sanidade, repiten en nivel 3 pola pandemia 34 localidades: as cidades da Coruña, Ferrol, Santiago, Pontevedra, Vigo, Ourense e Lugo; así como os concellos de Cambre, Muros, Silleda, Soutomaior, Ribadavia, Carballo, Vimianzo, O Porriño, Lalín, O Carballiño, Verín, Narón, Oleiros, Arteixo, Ames, Teo, A Estrada, Vilagarcía, Poio, Cangas, Salvaterra do Miño, Tui, Monforte, Fene, Marín, Redondela e Barbadás. A entrada no nivel máximo de risco de todas estas localidades implica que detectaron máis de 21 casos de coronavirus no últimos sete días. Con todo, nas urbes de máis de 50.000 habitantes, o limiar para detectar o aviso vai en función do tamaño: Ferrol -máis de 76 casos nunha semana-, Pontevedra -máis de 96-, Santiago -máis de 112-, Lugo -máis de 112-, Ourense -máis de 120-, A Coruña -máis de 276- e Vigo -máis de 332-. Mentres, en situación 2 -na cor laranxa do mapa- sitúanse 23 concellos, un máis que onte, aínda que só repiten 13: Ordes, Neda, Malpica, Culleredo, Oroso, Cuntis, Nigrán, Brión, Monterrei, Cerceda, Viana do Bolo, Viveiro e Boiro. Así mesmo, súmanse a este nivel as localidades de Xinzo de Limia, O Barco e A Laracha, que estaban en nivel vermello, e A Fonsagrada, San Cristovo de Cea, Mos, Baiona, Ares, Valdoviño e Cerdedo-Cotobade, desde o amarelo. Bóveda, Boqueixón, Mesía, Noia e Cambados, que estaban o martes en nivel laranxa, rebaixan a súa alerta, mentres que Gondomar, Ponteareas, Salceda de Caselas e Pontedeume elévana até o vermello. En cor laranxa inclúense municipios de máis de 50.000 habitantes con entre 138 e 332 casos novos de COVID-19 á semana por 100.000 habitantes e nos de menor poboación que presenten entre 14 e 20 casos.


Summary: Elos e Canelas, o blog de ciclismo de Praza, analiza con detemento a proba en ruta do Campionato do Mundo de Ciclismo, celebrada este domingo e na que se impuxo o potente corredor belga. Alejandro Valverde deulle a España a medalla de bronce.

Elos e Canelas, o blog de ciclismo de Praza, analiza con detemento a proba en ruta do Campionato do Mundo de Ciclismo, celebrada este domingo. Non houbo grandes sorpresas. Por moito que o Cauberg estivese máis lonxe de meta do que estamos afeitos, por moito que a proba de Sub23 rematase en sprint (case) masivo -en palabras de @fopeiro- e por moito que se queira reprochar agora ao gran Alejandro Valverde que non estivo atento ou que non axudou a Freire, a superioridade do campión valón no tramo máis duro do Cauberg e a súa resistencia nos escasos dous quilómetros seguintes demostraron que estamos ante a próxima lenda do ciclismo belga. Un ciclismo que non para de darnos xestas e heroes. Aínda non se adiviña a decadencia de Tom Boonen e xa podemos confirmar a Philippe Gilbert como un dos grandes ciclistas de todos os tempos. Aínda non se adiviña a decadencia de Tom Boonen e xa podemos confirmar a Philippe Gilbert como un dos grandes ciclistas de todos os tempos É posible que o actual campión do mundo tivese claro que a cita en Limburg era a máis importante do ano e que se despistase durante a primavera e durante o Tour, pero na Vuelta xa o vimos demostrando a súa calidade, nomeadamente na etapa segoviana. Era sen dúbida a principal baza belga, a principal garantía de vitoria e o máximo favorito indiscutible, polo que a selección estivo á altura do que se esperaba dela. Fíxoo movendo o prato grande e deixando atrás a Boasson-Hagen e a un dubitativo Valverde. O resto ficaron claramente por detrás, non estaban a ese nivel Ten moito mérito o seleccionador, pois son moitos os galos no poleiro belga, e non só porque teña que xestionar a presenza da estrela de BMC e a do gran Tom Boonen senón tamén porque outros corredores como Van Summeren, Leukemans, Van Avermaet, Roelandts ou Meersman son superclases capaces de gañar, nalgúns casos con palmarés envexable. Pero é que ademais hai unha cuestión política de fondo que non debemos esquecer. É tal a calidade de Gilbert que vimos de ver como un equipo plagado de flamengos traballou arreo para un líder valón. A segunda bala na recámara, Tom Boonen, serviu incluso para despistar os Valverde e compañía: pódese aprezar como Tommeke parece aguantar en principio o Cauberg pero que xusto no momento en que quedaba absolutamente cravado nese tramo do 12%, o vencedor do día lanzou o seu demoledor ataque. E fíxoo movendo o prato grande e deixando atrás a Boasson-Hagen e a un dubitativo Valverde. O resto ficaron claramente por detrás, non estaban a ese nivel. Literalmente coa lingua de fóra coronou o Cauberg e non mirou atrás ata trescentos metros de meta, cando apertou o puño e celebrou a vitoria con tempo de recrearse. Alzou os brazos varias veces. Parece ser que en meta afloraron disensións no equipo español, que a opción máis clara que tiñan era Freire e hai quen di que Valverde debeu agardar por el, pero non parece ter moito sentido esta interpretación dada a machada final de Gilbert O mundial estivo á altura do que del se esperaba. As seleccións, coas súas distintas estratexias, e sen pinganillos, pareceron compactas e non houbo grandes erros. Todos o intentaron, pero a superioridade do gañador e do seu equipo foi tal que non había nada que facer. O traballo de Francia e España dando pulo ao grupo dianteiro e dificultando o labor belga son incuestionables. Parece ser que en meta afloraron disensións no equipo español, que a opción máis clara que tiñan era Freire e hai quen di que Valverde debeu agardar por el, pero non parece ter moito sentido esta interpretación dada a machada final de Gilbert. ... Podes ler o resto do post no blog Elos e Canelas


Summary: Manuel Pereira, curmán de José Manuel Brey: "Estou moi agradecido aos grupos da oposición por iren da man nun caso tan grave coma este". Os populares deron en escoller 20 nomes de entre todas as comparecencias propostas por En Marea, PSdeG e BNG e despois, só 13; en ambos casos excluíu a representación da familia do doente falecido sen atención médica HEMEROTECA | A oposición presenta unida un plan de traballo para salvar a comisión de investigación dos recortes sanitarios

HEMEROTECA | A oposición presenta unida un plan de traballo para salvar a comisión de investigación dos recortes sanitariosA mediados de setembro os tres grupos da oposición galega uníronse para activar o mecanismo parlamentario que permite, unha vez por lexislatura, abrir unha comisión de investigación aínda que non a apoie a maioría absoluta do Parlamento. O falecemento dun paciente no PAC da Estrada sen atención médica fora o punto de inflexión para que En Marea, PSdeG e BNG acordasen investigar o acontecido e, en xeral, o impacto dos recortes aplicados durante os anos da crise ao Servizo Galego de Saúde.O PP deu en escoller 20 nomes de todos os propostos pola oposición e despois, 13 no seu lugar; en ambos casos excluíu a representación da familia do doente falecido sen atención médicaNo entanto, este mecanismo non altera o xogo de maiorías e o PP fixo valer a súa absoluta no inicio dos traballos. Os grupos da oposición formularan uns 200 nomes de posibles comparecentes que despois reduciron a uns 80, pero os populares só deran en escoller 20 deses nomes e en vetar todos os demais. Quedaban fóra da lista comparecencias que as formacións da esquerda consideraban clave e por iso abandonaron a comisión, se ben días despois pactaron unha nova lista de 44 comparecentes como último intento de salvar a investigación. Neste caso o PP deu en acceder a incluír xa só 13, mentres desbota todos os demais.Unha das comparecencias que non pasou ningún dos filtros impostos polo PP é a da familia do doente falecido na Estrada na persoa do seu curmán, Manuel Pereira, que vén actuando como voceiro dos familiares de José Manuel Brey. Tras constatar que o PP volveu vetar a súa comparecencia, Pereira lamenta o que considera "unha vergoña". En conversa con Praza.gal o familiar de Jose Manuel Brey interpreta en clave netamente "política" ese "veto". "Non queren que na comparecencia haxa algo emocional que os poida afectar políticamente a eles, paréceme unha falta de respecto cara á familia", lamenta dende a consideración de que "a familia, que padeceu todo isto, tamén ten algo que dicir".Manuel Pereira, curmán de José Manuel Brey: "Estou moi agradecido aos grupos da oposición por iren da man nun caso tan grave coma este; o único que fallou nisto foi o PP"Así e todo, a xuízo de Manuel Pereira esta é unha "demostración da actitude que teñen cos cidadáns". "Non queren -coida- que as persoas poidan falar en primeira persoa" se "isto lles supón un prexuízo político". No seu caso, como xa fixo tras o falecemento do seu curmán sen atención médica, subliña, a súa visión dos feitos é que o feito de "non haber dous médicos cando ten que habelos é consecuencia dun recorte, indiscutiblemente" e así o ía expresar na Cámara galega. Por iso "a actitude do PP, pasando o rodete, non nos gusta como familia nin como cidadáns". "E á sociedade -reflexiona- tampouco debera gustarlle que o partido que ten maioría absoluta no Parlamento teña esa actiude.A familia do falecido no PAC da Estrada amósase disposta a acudir ás sesións á marxe da comisión que poidan organizar En Marea, PSdeG e BNGPereira contrasta o veto do PP, "que nin tivo o decoro de poñerse en contacto coa familia", co trato dispensado por En Marea, PSdeG e BNG. "Eu, concretamente, estou moi agradecido aos grupos da oposición, porque se uniron e van da man nun caso tan grave coma este". As tres formacións da esquerda parlamentaria contactaron coa familia e "con independencia da ideoloxía, todos se comportaron de maneira excelente", asegura. "O único que fallou nisto foi o PP", a quen atribúe "prepotencia". É por iso que Manuel Pereira confirma a disposición da familia a comparecer á marxe da comisión de investigación se o PP mantén o veto e a oposición, como leva semanas a valorar, decide organizar sesións á marxe do órgano oficial nas que sexan escoitadas algunhas das persoas cuxas comparecencias foron impedidas polos populares.En calquera caso, Manuel Pereira resalta que a familia ten claro que, dado o plan de traballo formulado polo PP, non existirán "responsabilidades políticas" polo acontecido no falecemento do seu curmán José Manuel. "Non se van dirimir responsabilidades no político porque non queren asumilas, aínda que as hai". Así e todo, advirte, "no ámbito xudicial está todo en marcha, todo enfocado" tras a denuncia da familia. "Terémonos que conformar co que diga a Xustiza", conclúe.Plan de traballo aprobado polo PPPlan de traballo pactado por En Marea, PSdeG e BNGNomes adicionais aceptados polo PP


Summary: A Comissom Lingüística da Associaçom de Estudos Galegos (CL-AEG) lanza gratuitamente o Dicionário Galego do Basquetebol, un novo traballo de divulgación lexical xa dispoñíbel en liña

O Dicionário Galego do Basquetebol é o segundo dicionario terminolóxico de deporte que publica a Comissom Lingüística da AEG, despois de ter lanzado en xaneiro do presente ano a segunda edición do Dicionário Galego do Futebol, revisada e aumentada con vocabulario de fútbol gaélico, recurso tamén dispoñíbel en liña. O Dicionário Galego do Basquetebol comprende o vocabulario esencial da linguaxe asociada a este deporte, incluíndo aquelas nocións de "basquetebol que dim respeito aos/às participantes no jogo, ao campo, à técnica e às regras do jogo, ao equipamento de jogadores/as e árbitros/as, às instalaçons desportivas e à organizaçom de competiçons". Un novo recurso que axuda a enriquecer a lingua galega con cerca de 500 conceptos e aproximadamente 1.000 termos galego-portugueses Afirma a Comissom no prefacio do Dicionário que na Galiza "a linguagem do basquetebol veiculada na nossa língua autóctone acusa hoje, na esmagadora maioria dos casos, a presença de um sem-número de ilegítimos castelhanismos, que tornam este galego um código descaraterizado, incoerente, disfuncional e antieconómico". Perante esta situación propoñen, a través desta achega lingüística, configurar a linguaxe galega deste deporte "com o desejo de que o seu lançamento constitua um estímulo para o público galego utilizar cada vez mais e melhor a língua autóctone da Galiza, também no ámbito do basquetebol." Un novo traballo de divulgación lexical, un novo recurso que axuda a enriquecer a lingua galega con cerca de 500 conceptos e aproximadamente 1.000 termos galego-portugueses asociados a este campo semántico, complementados polos seus equivalentes en castelán e en inglés. O Dicionário Galego do Basquetebol está xa dispoñíbel en liña para descargar de balde en formato pdf desde a páxina web da AEG.


Summary: "Non imos dar declaracións nin facer ningunha valoración ao respeito". Así se pronunciou a Consellaría de Sanidade a respeito da presentación, por parte da compañía aseguradora, dun recurso contra a sentenza que condena o Sergas a pagar 273.139,82 euros logo de derivar un aborto a Madrid.

A Consellaría de Sanidade nin impediu que a súa aseguradora, a compañía Zurich, presentase un recurso contra a sentenza do Xulgado do Contencioso-Administrativo número 2 de Lugo que condena o Sergas a aboar 273.139,82 euros a unha paciente que enviou a abortar a Madrid nin ofrece ningún tipo de explicación. En reiteradas ocasións, Sermos Galiza púxose en contacto coa Consellaría de Sanidade para tratar de coñecer cal é a súa valoración sobre a presentación do recurso, mais o único que apuntou, a través do gabinete de comunicación, foi que "non imos dar declaracións nin facer ningunha valoración ao respeito". Quen se pronunciara tras coñecer a sentenza os medios de comunicación foi o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, quen ofreceu as súas "desculpas" e admitiu que "temos que dar cunha solución e buscar a fórmula para que os abortos se produzan nos hospitais de Galiza con carácter xeral". Porén, pasou case un mes desde que se coñecera a sentenza e a Consellaría de Sanidade aínda non encetou os pasos para modificar o protocolo de actuación arredor dos abortos. O obxectivo: aforrar cartos O porqué do recurso da compañía aseguradora Zurich contra a sentenza só ten un obxectivo: o aforro de recursos económicos con independencia das consecuencias físicas e psicolóxicas que sufriu a muller. Segundo a avogada da paciente, Francisca Fernández Guillén, Zurich querería pagar arredor de 100.000 euros (a sentenza imponlle ao Sergas 273.139,82 euros) e para conseguilo solicita no recurso que se contemplen os criterios de dano corporal que se empregan nos casos de accidentes de tráfico. A letrada admitira en declaracións a Sermos Galiza que lle parecía "ridículo" que a aseguradora queira pagar uns 100.000 euros dados os danos que padeceu a muller de 32 anos que perdeu o útero e que case perde a vida após a demora na autorización para abortar. Como consecuencia da actuación do Sergas, Paula (nome ficticio) tivo que se desprazar a Madrid para poder abortar o seu feto con graves danos nunha clínica privada e, dada a hemorraxia uterina que presentou e que case lle custa a vida, foi atendida finalmente no Hospital La Paz. Foi neste centro público madrileño onde naceu viva a súa filla (morreu á hora e media) e onde se lle practicou unha histerectomía.


Summary: "Álvaro Cunqueiro, hospital chafalleiro", advirten os traballadores, que intensifican as protestas pola falta de material, persoal e camas no novo centro. Feijóo insiste en ter que "rescatar a sanidade pública das mentiras da oposición"

As protestas no novo hospital de Vigo e nan área sanitaria da cidade intensifícanse. Traballadores de distintos departamento sumáronse este mércores ao peche que desde o luns manteñen celadores no interior do Álvaro Cunqueiro para denunciar as numerosas deficiencias que, segundo din, se están a detectar no centro, ademais de para apoiar o rexeitamento á privatización duns celadores que protestan logo de que unha empresa externa asumise boa parte dos seus traballos. Así, foron varios os traballadores de varios departamentos do Sergas os que se uniron á loita dos celadores nun peche que se trasladará da entrada das consultas á entrada principal do novo hospital. Ademais, unha pequena manifestación polo exterior do Álvaro Cunqueiro pedir "un hospital e non unha sucursal" e volveu reclamar a dimisión da conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera. "Álvaro Cunqueiro, hospital chafalleiro", berraron traballadores que instaron a "defender" a sanidade pública que "non se vende". Entre as denuncias, como lembra CIG-Saúde, as dunha usuaria do centro en cadeira de rodas que denunciaba que o edificio non respectase a normativa para evitar barreiras arquitectónicas. E mentres, longas colas -como as de case todos os días- volvían producirse para pedir cita para consultas. "Este hospital é unha estafa, porque naceu con menos capacidade da proxectada" Ademais, a xunta de persoal explicou en rolda de prensa todas as deficiencias que se levan rexistrado no Álvaro Cunqueiro desde a súa posta en marcha e lembraron a falta de persoal, de recursos materiais e de camas, que tería obrigado xa a suspender algunha operación. "Este hospital é unha estafa, porque naceu con menos capacidade da proxectada", insistiron, tras recordar tamén en que están a remitir a diario escritos á Xerencia na que se enumeran todas estas eivas, tales como as queixas pola comida dos pacientes, polo aparcadoiro ou a escaseza de roupa. "Xa advertimos disto cando se anunciou a privatización da lavandeiría e da cociña", sosteñen desde a xunta de persoal, que pediu tamén a dimisión da conselleira e do xerente da área sanitaria. "Non lles importan nada nin os pacientes nin os traballadores, xa que o único que pretenden é facilitarlle o negocio ás empresas", remataron. Mentres, na sesión de control levada a cabo no Parlamento e ante as preguntas da deputada de AGE, Yolanda Díaz, Núñez Feijóo dixo estar "satisfeito da sanidade pública porque temos excelentes profesionais". Ademais, recoñeceu un "conflito" cos celadores e advertiu que haberá que ver "que é o que propoñen", pero asegurou que no novo hospital hai "sesenta celadores máis que no anterior". Feijóo insiste en ter que "rescatar a sanidade pública das mentiras da oposición" O presidente da Xunta acusou a Yolanda Díaz de "manipular" tras acusar a Xunta da "privatización" da sanidade e advertir das múltiples deficiencias no novo hospital de Vigo. "Cancélanse cirurxías e a falta de persoal obriga a desviar os transplantes de médula", dixo a vicevoceira de AGE, que lle preguntou a Feijóo se cre que "todos os medios están mentindo". Mentres, o xefe do Executivo insiste en ter que "rescatar a sanidade pública das mentiras da oposición".


Summary: O Concello recupera para a xestión pública o servizo, privatizado en 2010.

O día 1 de xaneiro de 2010 a empresa Espina e Delfín iniciaba a xestión do servizo de augas e saneamento de Verín. Doce anos e cinco meses despois, o Goberno local verinés anunciou a remunicipalización do servizo, nunha decisión "moi meditada e documentada", afirma o propio Executivo municipal. O paso de recuperar para o público un servizo xestionado por unha empresa privada non é a primeira vez que se dá por parte deste Goberno de coalición entre o PSdeG e BNG. Desde o Concello atende Nós Diario o tenente alcalde Diego Lourenzo (BNG), que explica como "desde 2015 levamos recuperados oito servizos, nove con este da auga, que antes eran privados". Da Axuda no Fogar e a recollida de lixo até a limpeza viaria ou o aparcamento soterrado, as remunicipalizacións responden a un convencemento "de que os servizos públicos deben de ser de xestión pública e ao servizo da veciñanza, non para se xestionar en base a intereses privados", apunta Lourenzo. O servizo de auga e abastecemento vai ser o último, polo de agora, en seguir ese camiño. Compostela: a batalla das remunicipalizacións A decisión parte tanto desa aposta do Executivo municipal pola xestión pública dos servizos, como pola obriga de intervir perante unha "xestión deficiente" ao longo destes anos por parte da concesionaria que leva mesmo a un "risco medioambiental" sobre o río Támega. Deficiencias e custos A orixe do problema, que ten entre as súas consecuencias que o Támega —río que baña concellos galegos e portugueses—reciba auga sen depurar, está na depuradora. Estas instalacións reciben máis augas das que poden procesar, consecuencia da infiltración de augas subterráneas nas tuberías en mal estado da rede que atravesa Verín. A empresa concesionaria, que debería acometer as obras da mantemento e mellora, "non parece disposta a isto", segundo o Concello de Verín, que entende que se dá un "incumprimento contractual" polo que este decidiu iniciar o proceso de recuperación do servizo. De feito, a Confederación Hidrográfica do Douro revisou a autorización de vertedura de augas de Verín —de 3.000.000 metros cúbicos— aumentando a súa taxa de 40.000 a 200.000 euros anuais debido á dilución dos residuos. Catro vías cara á remunicipalización "Fixemos os deberes, non é unha decisión improvisada", salienta o tenente alcalde, apuntando a que a recuperación non vai implicar "en absoluto" aumento de taxas ou canon á veciñanza. "Hai servizos que teñen que ser municipalizados" Ante unha situación de incumprimento ábrense catro vías posíbeis para recuperar o servizo: rescisión, rescate definitivo, intervención ou secuestro. Esta última vía legal, que faculta o Concello para asumir ingresos e gastos —incluído o do persoal—, e incluso prorrogar a concesión dous anos máis, é pola que opta o Goberno local mentres se concreta o rescate do servizo. Secuestro Esta mesma fórmula, o secuestro, foi a adoptada para recuperar a xestión en 2015 do aparcamento subterráneo do Concello, tamén xestionada por unha empresa privada.


Summary: Responsábeis políticos dos distintos territorios terán esta terza feira, 4 de xaneiro, un encontro cos ministerios de Sanidade, Educación e Universidades para analizar a realidade dos contaxios da Covid-19 para ver se é viábel o regreso aos centros educativos. A priori, as autoridades rexeitan un atraso.

Responsábeis dos distintos territorios do Estado español reúnense esta terza feira, 4 de xaneiro, cos Ministerios de Educación, Sanidade e Universidades para analizar o contexto pandémico no que se atopa España e se este fai posíbel que as persoas estudantes regresen ás aulas unha vez rematadas as vacacións de Nadal. A ministra de Sanidade, Carolina Darias, anunciaba a pasada semana que a intención era apostar na normalidade para a volta aos centros educativos, se ben deixou aberta a porta a estudar a evolución dos contaxios da Covid-19 por se estes obrigan a cambiar a estratexia. En xeral, as autoridades educativas e sanitarias prefiren non retrasar o reinicio do curso, pero tamén é preciso ter en conta os datos para tomar unha decisión consciente. Debate a tres bandas Estes serán expostos esta terza feira, 4 de xaneiro, no marco dun encontro extraordinario do Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde. Porén, haberá unha xuntanza tripla, pois coincidirá coa Conferencia Sectorial de Educativo e a Conferencia Xeral de Política Universitaria. Á espera do que se fale na terza feira, os presidentes de Castela e León e de Castela-A Mancha descartaron o adiamento da "volta ao cole", e executivos como os de Catalunya, Asturies, Baleares, A Rioxa, Nafarroa ou Galiza, entre outros, garantiron non se atrasará o regreso ás clases máis aló da data xa fixada. Aliás, malia estar en plena sexta onda do coronavirus, fálase dunha volta real co alumnado fisicamente nas clases e non a distancia. No entanto, na última semana lectiva de 2021 foi preciso pór en corentena máis de 5.400 grupos en todo o Estado e esa realidade é algo a debater. Respecto destas informacións, a equipa de Pedro Sánchez pediu evitar a "alarma" porque os contaxios chegan doutros lugares, dado que segundo insisten as escolas e universidades seguen a ser "espazos seguros". Os estudantes, a favor do regreso "Se se está volvendo á normalidade laboral e estanse vacinando xa moitos estudantes, non hai por que atrasar a volta dos estudantes", destacou esta segunda feira a presidenta da Confederación Estatal de Asociacións de Estudantes (CANAE), Andrea Henry. Pola súa parte, a Confederación de Anpas Galegas destacou que a data de regreso é "intrascendente" e que o "realmente importante" son as "condicións" para que as estudantes volvan á rutina. Neste sentido, lamentou que non se mudara o modelo. "Se alguén cre que por crear un montón de aulas virtuais, que non son máis que un depósito de exercicios en pdf, xa se dixitalizou o sistema, é rematadamente imbécil", afirmou o presidente da entidade, Fernando Lacaci.


Summary: Veciñ@s de Cambados manifestarán o seu rexeitamento á instalación dunha estatua en homenaxe ao ministro franquista e ex-presidente da Xunta de Galiza Manuel Fraga.

A veciñanza deste concello pontevedrés leva dende maio rexeitando a instalación dunha homenaxe permanente a modo de estatua no Concello de Cambados. Inda que @s organizadores da concentración que terá lugar o vindeiro día 1 de agosto co gallo da Festa do Albariño, din non saber moi ben quen impulsou a idea, orixinariamente foi concibida pola administración local, tal e como publicou un xornal da comarca. Segundo Óscar Pardo-Planas,un dos convocantes, "o Concello quixo botar balóns fóra cando a noticia saiu na prensa, e dixo que a idea proviña do sector do viño", mais das moitas adegas que se atopan na vila, só unha delas afirmou participar da homenaxe, as demais cooperativas --entre elas as máis grandes-- negárono, asegura Óscar. O custo total da estatua, segundo a administración local, sería duns 18.000€ mais Óscar di que a peza é semellante a unha instalada o pasado ano cuxo custo superaba os 25.000 euros. "Nós si merecemos unha estatua" Baixo este lema, veciñ@s desta vila das Rías Baixas, oporanse de maneira pacífica e simbólica á instalación da figura do ministro franquista e ex-presidente da Xunta de Galiza, Manuel Fraga Iribarne, pois como explican no vídeo que promociona o acto non cren que @s represente nin teña méritos para ser homenaxeado."Que se homenaxee a un ministro de Franco e a un asasino da cultura galega, é a gota que colma o vaso" di un dos participantes da manifestación que están a organizar. Para amosar o seu rexeitamento a devandita homenaxe, @s convocantes chaman á veciñanza de Cambados a participar dunha performance na que semellen estatuas humanas durante a inauguración da Festa do Albariño --acto ao que tradicionalmente asisten membros da Xunta de Galiza e da corporación municipal--. "Trátase de non quedar quietos ante a falta de consenso e transparencia que ocasiona a actitude do Partido Popular", afirman dende a organización, para o que se manifestarán de xeito "pacífico e até pasivo" contra a homenaxe dun dirixente fascista.


Summary: Medran as protestas por falta de pediatras na contorna de Ferrolterra. A plataforma das familias afectadas en Cedeira explica que a falta de cobertura da baixa deixou sen atención pediátrica na vila a arredor dun milleiro de menores

San Sadurniño, Moeche, Cerdido, As Somozas... E tamén, Cedeira. Mentres aínda ecoan as mobilizacións coas que a veciñanza mobilizada en Verín logrou que o Servizo Galego de Saúde repuxese o servizo de paridoiro no seu hospital comarcal, centos de persoas botáronse este domingo á rúa na vila de Cedeira -de algo máis de 6.600 habitantes- para esixir á Xunta que cubra a baixa da pediatra do seu centro de saúde. A reclamación non é nova, prolóngase dende, cando menos, finais do pasado verán. Pero a ausencia de respostas levou as familias a constituírense en plataforma e botárense este domingo á rúa.A plataforma das familias afectadas explica que a falta de cobertura da baixa deixou sen atención pediátrica no centro de Cedeira a arredor dun milleiro de menoresCo pano de fondo das carencias dos servizos de pediatría en toda a contorna que, como noutras comarcas, o Sergas vén achacando á escaseza de profesionais, dende Cedeira, pediatra xa! explican que xa cansaron de agardar. Na vila, detallaron ao iniciaren unha recollida de sinaturas apoiada tamén dende o Concello, residen arredor de 700 menores de 15 anos aos que se engaden nenas e nenos "doutras vilas próximas, como Ortigueira ou Cariño". En total, arredor dun milleiro de menores sen pediatra por mor da "baixa de longa duración" da súa pediatra, que non foi cuberta.En ausencia de pediatra, lamentan, a solución que Sanidade lles vén ofrecendo é recibiren atención da pediatra que atende en días alternos en Valdoviño, a mesma profesional que, segundo a Xunta, prevén desprazar ao centro de Cedeira un día á semana. Isto é o que provoca, din dende a plataforma, que a solución máis recorrente ante problemas de saúde da infancia da vila acabe sendo "desprazarnos ás urxencias de Ferrol, a 35 quilómetors". Noutras ocasións, "derivan os nenos a médicos de cabeceira, que non son especialistas" o cal ademais "afecta xa ao resto da poboación".A plataforma de familias conta co apoio do Concello, que atribúe a carencia de persoal facultativo á "política de recortes da Xunta" en anos previos"Necesitamos que nos poñan un pediatra xa" para contar con atención para a infancia da vial pero tamén pra non "colapsar as urxencias de Ferrol", subliña a plataforma, que nas últimas semanas recibiu o apoio do goberno local que encabeza o socialista Pablo Moreda. Este, cre o rexedor, é en última instancia "un problema transversal, xerado pola política de recortes da Xunta" en anos previos. "É urxente -agrega nun comunicado- acabar coa situación de precariedade que obriga á facultativa de Valdoviño a desprazarse tres días á semana para pasar consulta en Cedeira".A protesta cedeirense chega pouco despois de que noutros concellos de Ferrolterra lanzasen tamén unha campaña con peticións moi semellantes. Ata comezos de 2019, os concellos de Moeche, San Sadurniño, Cerdido e As Somozas estaban cubertos por unha pediatra con base en San Sadurniño, pero que deixou de exercer alí tras aprobar as oposicións. Dende ese momento, o Sergas "cubriu posto con tres médicos distintos non especializados", lamentan. Os concellos da contorna calculaban o pasado decembro que os nenos e nenas afectados por esta carencia son máis de 3.000."A Verín arranxáronlle o problema, pero deixando Cee sen pediatra; desvisten un santo para vestir outro e xeran liortas: se non hai unión, eles gañan"O feito de que mobilizacións semellantes estean espalladas por toda Galicia é tamén motivo de reflexión no seo da plataforma Cedeira, pediatra xa!. En declaracións á Cadena SER un dos pais que a conforman, Paulo Vicente, lamentaba que estas loitas queden, as máis das veces, no eido local. "A Verín arranxáronlle o problema, pero deixando a Cee sen pediatra; desvisten un santo para vestir outro" e xeran "liortas entre localidades". "Se non hai unión, eles gañan", conclúe.Neste sentido e ante o "apoio popular acadado hoxe", a plataforma explica que xa prepara "novas mobilizacións" cadrando coas celebracións do Entroido na vila. "Advertimos de que se non se nos ofrece unha solución, intensificaremos as nosas accións, que serán máis contundentes", din. Porque o que definen como "revolta dos chupetes" non fixo "máis ca comezar".Ante demandas coma esta, a Xunta vén esgrimindo unha escaseza de profesionais da que culpa tamén ao Goberno de España. O Ministerio de Sanidade, din, non atende as súas demandas para poder formar máis pediatras en Galicia.


Summary: Os servizos mínimos da folga son do 100%, polo que só se traduce en mobilizacións puntuais do persoal no hospital. Os xefes piden a fin da folga "con independencia das causas que a motivasen" e reprochan que o persoal mobilizado non vote de inmediato as "propostas" da dirección

O persoal do servizo de Urxencias do Hospital Clínico de Santiago está en folga indefinida. Cuns servizos mínimos fixados no 100% -o que, para o persoal mobilizado, é unha mostra máis da necesidade de máis efectivos- esta mobilización ten como maior tradución práctica o desenvolvemento de concentracións e outras accións de protesta en instalacións do propio hospital. A seguinte está convocada para as 12 da mañá deste 24 de decembro.Os servizos mínimos da folga son do 100%, polo que só se traduce en mobilizacións puntuais do persoal no hospitalÁs portas desta sétima semana de folga, máis mediática que efectiva polos devanditos servizos mínimos, os xefes do hospital veñen de reclamar a fin da mobilización. Fano nun comunicado remitido este 23 de decembro á prensa no que din querer "manifestar maioritariamente a nosa preocupación e desazón pola innecesaria prolongación do conflito laboral de urxencias". Fano, afirman, "con independencia das causas que o motivasen".Os xefes piden a fin da folga "con independencia das causas que a motivasen" e reprochan que o persoal mobilizado non vote de inmediato as "propostas" da direcciónAínda que aseguran non ter "ningún ánimo de interferir no lexítimo dereito á folga", cren que "o diálogo e a negociación deben ser a base necesaria que axude a solucionar o conflito". "É público -afirman- que a dirección do centro está realizando un esforzo na busca de solucións" e "cónstanos que realizou algunhas propostas para solucionar o conflito" dunha folga que é "anómala" e "traumática para os enfermos e o persoal sanitario", aseguran.Neste sentido, lamentan os "atrasos innecesarios na valoración e votación das mencionadas propostas", fixada para o 14 de xaneiro". "O novo obxectivo -manteñen- é que o centro recupere a normalidade de forma inmediata", din, nun contexto no que aseguran advertir "presións innecesarias nos enfermos e os seus familiares".


Summary: O voto antecipado da comunidade latina está a experimentar un importante incremento nas vésperas do 8N. En Florida, o Estado chave, o aumento alcanza o 75 por cento a respeito de 2012. Nos EUA existe a posibilidade de emitir o sufraxio antes do día das eleccións, por correo, mais tamén en urna.

Até o domingo votaron 6,2 millóns de persoas de forma antecipada no Estado de Florida, 1 millón dos cales son latinos. Esta mobilización, que tamén se está a dar no resto de Estados dubidosos entre Clinton e Trump, podería acabar por desequilibrar a carreira a prol da candidata demócrata. O 8N teñen direito de voto 27 millóns de hispanos, unha cifra que representa un forte incremento do 26 por cento a respeito de 2012. A grande maioría do voto latino irá a Clinton non tanto por simpatía pola líder demócrata, senón por rexeitamento das posicións xenófobas do candidato republicano. En 2012 só o 48 por cento da comunidade latina inscrita para votar foi finalmente ás urnas, face o 64 por cento das persoas brancas. Se a percentaxe de sufraxio hispano se incrementa substancialmente como indicaría o voto antecipado, as opcións de Trump de dar a surpresa serían case nulas. A incógnita reside no grao de mobilización final da comunidade afro-americana, que dificilmente poderá rexistar as cifras de participación de 2008 e 2012, con Obama como grande reclamo do Partido Demócrata.


Summary: A proposta foi aprobada con 260 votos favorábeis.

BNG informa que no marco dos debates da Comisión de Reconstrución no Congreso o o deputado nacionalista Néstor Rego defendeu na Grupo de Traballo de Sanidade unha emenda para eliminar a taxa de reposición de efectivos, "para así terminar coa precariedade laboral". A emenda saíu aprobada con 260 votos favorábeis, indican desde o Bloque. "É un paso moi importante -sinala Rego- porque implica eliminar un dos principais obstáculos para poder ampliar o persoal da Sanidade após moitos anos de redución de efectivos, o que deteriorou de forma importante o servizo; e iso é así en todos os servizos públicos. Agora esperamos que o Goberno faga caso deste criterio incorporado ás conclusións e acabe aplicándoo canto antes". O Bloque Nacionalista Galego informa que presentou diversas emendas "orientadas a favorecer unha saída social e xusta da crise; a defender a capacidade da Galiza para decidir sobre os seus asuntos, fortalecendo o autogoberno, e a apostar por servizos públicos fortes e de calidade, fronte ao proceso de precarización que viñeron sufrindo nos últimos anos". Neste sentido, Rego lamentou que PSOE e Unidas Podemos "votasen en contra de propostas do BNG como nacionalizar empresas dos sectores estratéxicos -co exemplo de Alcoa-, implantar un imposto ás grandes fortunas, reducir o gasto militar ou recuperar o fondo de rescate bancario".


Summary: Amigos da Terra presentou unha denuncia pola pola construción dun miradoiro en Penedos do Castro por "carecer de calquera tipo de autorización".

A asociación Amigos da Terra presentou unha denuncia contra o Concello de Negueira de Ramuín denuncia "pola construción dun miradoiro en Penedos do Castro, Pombar-Santo Estevo de Ribas do Sil por ditas obras presumibelmente carecer de calquera tipo de autorización". Esa actuación, apuntan, afecta a conservación de dito patrimonio e supoñen "un atentado contra un dos valores arqueolóxicos e históricos da Ribeira Sacra". "Penedos de Castro xa é por se mesmo un miradoiro natural privilexiado da Ribeira Sacra, grazas a unha das mellores vistas do mosteiro de Santo Estevo e tamén dende onde se pode observar as unións do val do Río Sil co do Río Cabe, e non é necesario facer ningún tipo de intervención artificial", di Amigos da Terra. Estas construcións, indican, afectan o mencionado patrimonio cultural do castro na zona da muralla e nunha inscrición medieval, "tratándose ademais dun espazo protexido e de interese histórico e non se respectan as distancias mínima de perímetro de protección segundo a lei de protección do patrimonio da Galiza". Amigos da Terra informa que recibiu un escrito do Servizo de Coordinación Cultural da provincia de Ourense no que comunican que o Concello de Nogueira de Ramuín ten aberto expediente por infracción administrativa por falta grave en virtude do artigo 130d da lei 5/2006, do 4 de maio, de Patrimonio Cultural a Galiza: "A realización de calquera intervención nun ben declarado de interese cultural ou catalogado ou no seu contorno de protección ou na súa zona de amortecemento sen a autorización previa da Consellaría competente en materia de patrimonio cultural, cando esta sexa preceptiva, ou contravindo os termos da autorización concedida, e cando ocasione un dano a este ben". Considera Amigos da Terra, "que xa son horas de que as administración públicas da Galiza compatibilicen o desenvolvemento das innecesarias infraestruturas coa protección do patrimonio cultural e natural e non se pode seguir atentando contra o "patrimonio da humanidade" da Riberia Sacra mentres sofre toda clase de agresións aos seus valores naturais". A implicación veciñal é imprescindíbel para pór en evidencia o deterioro do patrimonio galego. Cada vez son máis as denuncias que chegan de particulares sobre elementos que contan, no papel, coa protección das Administracións e que están en perigo de desaparición.


Summary: A presidenta da Cámara baixa, Nancy Pelosi, deu a orde de que os representantes 'demócratas' redacten os cargos, dentro do proceso de impeachment ou destitución polo caso da Ucraína.

A presidenta da Cámara de Representantes, Nancy Pelosi, anunciou esta quinta feira, 5 de decembro, que dera a orde aos deputados do Partido Demócrata para redactaren os cargos de acusación contra Donald Trump, dentro do proceso de impeachment ou destitución do mandatario estadounidense polo escándalo da Ucraína. O obxectivo é estabelecer un rápido calendario que culmine cunha votación antes do Nadal para determinar se o presidente estadounidense é finalmente acusado. "Os seus [por Trump] delitos son un golpe ao corazón da nosa Constitución", sinalou Pelosi nunha breve comparecencia de pouco máis de cinco minutos, recollida polos medios locais. The President is a continuing threat to our democracy and leaves us no choice but to act. I am asking our Chairmen to proceed with articles of impeachment. #DefendOurDemocracy— Nancy Pelosi (@SpeakerPelosi) December 5, 2019 "A nosa democracia é o que está en xogo. O presidente non nos deixa outra opción que actuar porque está a tratar de corromper, máis unha vez, as eleccións para o seu beneficio propio", declarou, e asegurou que no transcurso destes dous últimos de investigación "quedou claro" que Trump ─"un perigo para a nosa República"─ violara o seu xuramento no cargo ao presionar un país estranxeiro para conseguir axuda para as vindeiras eleccións de 2020.


Summary: Os votos a favor de PSOE, Unidas Podemos, PNV, EH Bildu, PDeCAT, BNG, Más País, Compromís, Teruel Existe, PRC e Nueva Canarias, garantiron o mínimo necesario para asegurar a viabilidade do plan.

O Congreso aprobou nesta quinta feira o decreto do plan anticrise deseñado polo Executivo de Pedro Sánchez con 176 votos a favor, 172 en contra e unha abstención. A votación, marcada pola crise política aberta pola espionaxe a líderes e persoeiros do independentismo catalán, saíu adiante co voto favorábel de EH Bildu, que, sumado ao dos deputados de PSOE, Unidas Podemos, PNV, PDeCAT, BNG, Más País, Compromís, Teruel Existe, PRC e Nueva Canarias, garantiu o mínimo necesario para asegurar a viabilidade do plan. O BNG apoiará o decreto 'anticrise' a cambio de "reactivar" as medidas pactadas no acordo de investidura Precisamente, a portavoz parlamentaria de Bildu, Mertxe Aizpurua, afirmou durante a súa intervención no pleno que "unha vez máis, actuaremos coa responsabilidade que debemos á cidadanía e hoxe aprobaremos este decreto". "A cidadanía necesita de moitas destas medidas que contén este decreto para aliviar a situación pola escalada de prezos en xeral e das enerxías en particular", engadiu. ERC e Junts votan "non" Do outro lado, Esquerra Republicana (ERC) e Junts decidiron votar que non, xunto con PP, Vox e C's, ao entender que a resposta do Goberno español polo uso do programa Pegasus para espiar o independentismo non era suficiente. ERC anunciou nun comunicado a súa decisión de votar en contra do decreto. "O voto de Esquerra Republicana é un voto pola defensa dos dereitos e liberdades máis fundamentais", asegura o escrito. Robles xustifica na Cámara a espionaxe e forzas nacionalistas reclaman a súa dimisión "É un primeiro aviso ao Goberno español, que debe asumir responsabilidades e garantir toda a transparencia no caso Pegasus". No caso de Junts, a súa portavoz parlamentaria, Miriam Nogueras, asegurou que "o independentismo non pode dar estabilidade a un Goberno nos espía". O BNG considera "insuficiente" o decreto, pero vota a favor Antes da votación, o BNG xa anunciara que votaría a favor da convalidación do real decreto-lei 6/2022, que finalmente se tramitará como proxecto de lei, tal e como reclamaban o propio Bloque e máis outras forzas políticas con representación no Congreso. A cambio deste apoio que facilita a aprobación do denominado decreto 'anticrise', a formación nacionalista consegue o compromiso do Goberno de "reactivar as medidas recollidas no acordo de investidura" asinado por BNG e PSOE en xaneiro de 2020, un pacto que permitiu a Pedro Sánchez continuar na Moncloa. Aliás, realizarase unha "reunión de seguimento" entre representantes de BNG e PSOE para "avanzar na 'Axenda Galega'". PSOE-BNG, as chaves dunha negociación discreta Outra das cuestións que logrou o Bloque, segundo avanzou nun comunicado, ten que ver coas garantías nos procedementos de participación pública en materia enerxética. Así, a formación nacionalista consegue a recuperación do procedemento de exposición pública e alegacións na totalidade dos proxectos eólicos, "que desaparecía neste decreto", salientan. "Estas mudanzas deberán verificarse no proceso de tramitación do actual decreto como proxecto de lei, que esperamos que se faga canto antes. No BNG somos conscientes de que non resolven todas as dificultades engadidas no proceso de implantación de parques eólicos, mais, sen dúbida, supoñen unha mellora en relación co previsto no decreto", precisou o deputado e portavoz do BNG no Congreso, Néstor Rego, quen considerou "insuficiente" o decreto.


Summary: B.R foi trasladado á Audiencia Nacional acusado de 'encubremento' de María Osorio, a veciña de Becerreá arrestada esta fin de semana en Ponferrada.

Diferentes colectivos e entidades de Santiago de Compostela están a mostrar publicamente a súa solidariedade para con Bruno V.R, o veciño do barrio de San Lázaro detido esta terza feira nun operativo ordenado pola Audiencia Nacional. Este independentista ten unha ampla traxectoria de compromiso e traballo en eidos como o de asociacionismo de base, na defensa do idioma ou no sindical. O consello xeral da Gentalha do Pichel, centro social compostelá, emitiu un comunicado no que expresaba a súa "inmensa preocupación" polo tratamento "mediático e policial" da detención."A pessoa detida é umha pessoa activa na Gentalha desde a sua assembleia fundacional (...) É um companheiro no sentido mais fundo da palavra. Agora estará na Audiência Nacional sem contacto nenhum com o exterior. Sem atendimento de tipo legal, sem poder ver a sua família". No comunicado, este local social acrescenta que son "um colectivo cultural e nom é competência nossa emitir juízos. Mas isto nom pode servir de argumentaçom para deixar de denunciar este tipo de comportamentos das autoridades. Nunca deixaremos de denunciar a vulneraçom dos mais elementais direitos individuais". "Vulnerar dereitos fundamentais" Tamén desde o periódico mensal Novas da Galiza emitiuse un comunicado en solidariedade para con Bruno, "colabora na ediçom deste jornal sempre que precisamos da sua ajuda" Este xornal quer denunciar tamén "a excecionalidade da legislaçom anti-terrorista que costuma aplicar-se nestes operativos, a qual vulnera direitos fundamentais e apenas pretende afondar no sofrimento das pessoas detidas e os seus círculos próximos". Audiencia Nacional Bruno R. Foi xa trasladado a Madrid para ser posto ante o xuíz Eloy Velasco, titular do Xulgado de Instrución nº6 da Audiencia Nacional, que ordenou o operativo policial no que tomaron parte máis dunha vintena de axentes. Segundo as axencias a este independentista está acusado de "encubremento terrorista" en relación a María Osorio, a veciña de Becerreá detida esta fin de semana en Ponferrada e que o pasado día anunciaba o 7 de xuño mediante video-conferencia seu paso á clandestinidade.


Summary: Cando non hai memoria non pode haber revolución. Dalgunha maneira, Terceiro acto ten a ver con iso: coa memoria e o teatro, ou coa desmemoria e a revolución. Ou coa desrevolución á que nos conduce o esquecemento. A obra é un manifesto, mais tamén un memorial de agravios, unha reconstrución da circunstancia que nos levou até onde estamos.

Terceiro acto conta como cinco actores e actrices pioneiras do teatro galego ocupan un Centro Dramático Galego que non os ten en conta nos seus proxectos para protestar contra ese esquecemento, e esa circunstancia tamén hai que tela en conta: o agravio é real, e o xogo entre a ficción e a realidade esténdese á posición concreta de estar na butaca dun centro dramático que obvia os seus fundadores. Podería dicirse que é pór a venda antes da ferida, mais a ferida xa estaba aí e agora precisaría dunha intervención cirúrxica: a venda xa só serve para ocultala, non para sandala. A función opera con audacia formal, mostrando a ductilidade do elenco, sondando elementos simbólicos que expliquen o porqué dalgunhas cousas que ocorreron nas últimas décadas. Deixa lugar a reflexión, mais sen afastarse dunha liña que busca o lado humano do relato, a emoción por riba de calquera outra consideración. Lonxe do que poida parecer, a engrenaxe metateatral móvese sempre cerca do público, cunha sentimentalidade que quere explicar os labirintos anímicos aos que conduce unha ditadura. Sobre todo iso, claro, están as compoñentes dunha xeración que piden recuperar protagonismo. E teñen razón: foron eles os que entregaron as súas vidas para que hoxe exista o teatro galego, cos seus defectos e as súas virtudes. E reivindícanse coa inxenuidade e o rancor que se precisan para non caer nos grandes discursos sobre a existencia, para que a audiencia se fixe máis no punto iconoclasta da profesión que nas decepcións que sementaron o camiño. En certo sentido, responde a unha forma contemporánea de entender a realidade: partir do individuo, situalo no centro. Se cadra, xusto o contrario do que aquela xeración buscaba cando proxectaba un teatro nacional e, talvez, unha nación. A función avanza sorteando esas contradicións e descubrindo outras que seguen a marcar un destino, unha actualidade. Se cadra, porque os actores están sendo máis actores que nunca, porque as actrices exercen máis de actrices que en ningunha outra ocasión. Se cadra, porque era preciso pór en escena unha catarse que permitise que algúns demos saísen fóra. Aínda que o final da historia se entregue á emoción e elixa a conciliación, no canto de levar a catarse ás súas últimas consecuencias.


Summary: Ben por necesidade -ante o custe ou a limitación doutras canles- ben por fe no soporte, cada vez son máis as series realizadas para a rede en Galicia, con algunhas producións pioneiras no Estado e mesmo un festival específico, celebrado en abril en Carballo.

As webseries están aquí para quedar. Internet (e sobre todo youtube) abriu unha fiestra na que amosar un feixe de historias pasando por riba de calquera obstáculo económico e de canles de distribución. En esencia unha webserie é un produto audiovisual seriado realizado para ser distribuído a través da rede (e nesa definición entraría mesmo House of Cards ou Orange is the new black), aínda que as máis delas son producións máis modestas, cun amplo abano que vai dende as creación amateur até outras historias que si contan cunha produción profesional e que escolleron (ás veces de forma obrigada) esta vía de difusión. 2012 e sobre todo 2013 foron os anos de explosión do fenómeno, aínda que houbo moitos exemplos previos, antes da palabra, mesmo en Galicia (por exemplo a telenovela Felisinda, realizada entre 2005 e 2006 por Superputa). Para mariñeiros nós (2009), Non saímos do lixo (2010) ou No te vuelvas portar mal (2011) tamén foron pioneiras. E no campo das webseries Galicia é unha potencia. Angelica & Roberta, El viudo quiere mimos ou Joke Business levan xa máis dun ano na rede, con cifras de espectadores realmente notables: só en youtube o primeiro capítulo de Angelica & Roberta supera as 14 mil reproducións, e o de El viudo quiere mimos rolda as sete mil. Pero hai máis: sobre todo entre os últimos meses de 2013 e o presente ano 2014 xurdiron moitas máis series galegas: P.I.B., Vigópolis, De volta ó rural, El Quid, Fame, Entre Pipas, Conversas con Cunqueiro, Litost/Catarsis, Te Quiero Pero, Mírame cuando te hablo, Clases de lo Social ou Artemia. E o movemento non para. Cada mes xorden novos títulos e, aínda que moitas destas obras teñen unha existencia fugaz, outras xa estrearon ou van estrear unha segunda tempada. "O complicado das webseries e mantelas no tempo. Sacar adiante unha primeira temporada é difícil, unha segunda un logro, e unha terceira unha fazaña" Para Pablo Cacheda (director de Clases de lo Social, que estrea a súa segunda tempada o vindeiro 10 de outubro), "o complicado das webseries e mantelas no tempo. Sacar adiante unha primeira temporada é difícil, unha segunda un logro, e unha terceira unha fazaña. Non penso que haxa teito, pero hai un dato curioso que é que en normalmente as webseries a partir da terceira temporada, alcanzan máis fans. A clave é a constancia e non ter presa". Máis aló de facer virtude da necesidade de aproveitar a liberdade e a gratuidade de Internet para a distribución, Cacheda defende que "as webserie son un xénero en si mesmo, xa que hai grandes proxectos de diferentes tipos, animación, comedia, drama, terror... con resultados moi bos". Porén, recoñece que no seu caso o paso á webserie foi a forma de darlle continuidade a unha curtametraxe realizada previamente e, a nivel persoal, "a oportunidade de empezar a dirixir ficción de forma máis seria nun proxecto con saida real e moito feedback de público para poder aprender dos erros, algo impensable de poder facer en formatos convencionais". Para Anxos Fazáns, guionista e directora de Fame, aínda que moitas webseries "nacen da necesidade", co paso do tempo as webseries "van gañando forma, afianzándose como un novo formato con características propias". Fazáns destaca, sobre todo, "a liberdade" pois "non hai limitacións temáticas, de tempo, estéticas... os límites márcaos cada un" Os creadores de El Viudo quiere Mimos explican que "o boom das series que chegou aquí grazas ás canles de TV por cable de EE.UU fixo que moitos, que quizáis antes contaban as súas historias en fanzines ou curtas, pensasen no formato seriado e na distribución por internet" e defenden que o fenómeno seguirá medrando, pois "o consumo de cultura pasa por internet (xa sexa de series, de películas, de música e ata de libros e cómics)". Ademais, reivindican a utilidade das webseries en si mesmas, máis aló das facilidades que ofrece o soporte: "sempre quixemos facer ficción seriada e un tipo de humor moi determinado. A ficción seriada tiña cabida noutros soportes máis tradicionais (a TV) pero o tipo de humor non". Conclúen que "o que conta é contar historias dunha determinada maneira. O soporte é circunstancial". "Sempre quixemos facer ficción seriada e un tipo de humor moi determinado. A ficción seriada tiña cabida noutros soportes máis tradicionais (a TV) pero o tipo de humor non" Galicia foi tamén pioneira na organización dun festival dedicado en exclusiva ás webseries, como foi o pasado mes de abril o Carballo Interplay, que foi sucedido por outros certames, coma o Festival Español de Webseries (FEW), celebrado en xuño en Madrid. Tamén os Premios Mestre Mateo, dende hai xa dúas edicións, incorporan o galardón á mellor webserie, gañado en 2013 por Angelica&Roberta (en competición con Entre Pipas, Joke Business e Te Quiero, Pero) e en 2014 por Entre Pipas (superando a Joke Business, El Quid e Canillejas). Financiamento e difusión "Ao non haber unha fórmula nin un camiño marcado para ter éxito, unha vez máis a clave está na constancia e en observar, aprender e adaptarse" E como se financia unha webserie que se distribúe de balde en Internet? Ou os seus autores e equipos só buscan visibilidade e distribución? Algúns si, pero na mente de moitos outros e outras está facer da súa webserie un modelo viable de negocio. Hai axudas das administracións, pero moi cativas. Moitos recorren ao crowdfunding, o financiamento en función das achegas particulares de todas aquelas persoas que queiran apoiar o proxecto. Outros ao merchandising, coma o equipo de Angelica&Roberta. E outros fan chamamentos á inserción de publicidade, baixo fórmulas de patrocinio ou product placement, por exemplo en Entre Pipas. E outros contan con algún apoio insitucional máis forte, como é o caso de Vigópolis e o Concello de Vigo. Pablo Cacheda explica que "o problema principal das webseries é a falta dun cliente final, como son as canles autonómicas no caso de Galicia ou as canles privadas. Isto fai que arrancar os proxectos sexa difícil". No caso de Clases de lo Social, relata, "conseguimos implicar en forma de micromecenado a moito comercio e hostalería local de varias cidades galegas e conseguimos ademáis implicar aos concellos de Pontevedra e Santiago. Todo isto co fin de cubrir gastos e poder pagar máximo posible aos equipos". Ademais, engade, "cando tes a webserie en internet ábrense varios campos como son a obtención de recursos económicos coa publicidade de Youtube, ou diferentes plataformas e canles online que envían ofertas para ter a túa webserie a cambio de opcións interesantes". "Ao non haber unha fórmula nin un camiño marcado para ter éxito, unha vez máis a clave está na constancia e en observar, aprender e adaptarse", conclúe. Para os creadores de El viudo quiere mimos, a mellor fórmula de financiamento pasa polos "patrocinios ou branded content, incorporando imaxes e marcas aos seus produtos". Porén, sinalan que "o que leva a parte máis grande da tarta é o exhibidor, Youtube" e que "vivir da porcentaxe que Youtube lle dá ao creador é impensable se tes un mínimo de equipo detrás dunha webserie". No seu caso buscan cubrir os gastos "montando unhas festas na estrea dos capítulos, uns cartos que por desgraza non cubren nin de lonxe os soldos dos que participan na webserie. E iso nunca é agradable". Anxos Fazáns, destaca que hai moitas vías para obter cartos que poidan cubrir os gastos inmediatos da produción, pero "o que é moito máis complexo é sacar beneficio económico", polo que "a maior parte de creadores de webseries teñen outros traballos e proxectos que desenvolven paralelamente e que son o que lles dá de comer". "Estar presentes e activos nas redes é básico e pode supoñer o éxito ou o fracaso dunha webserie" O gran espazo de difusión e promoción das webseries son as redes sociais e o boca-orella (aínda que como ben lembran dende El viudo quiere mimos, a meirande parte do boca-orella actual faise a través das redes sociais). "Estar presentes e activos nas redes é básico e pode supoñer o éxito ou o fracaso dunha webserie", destacan a este respecto. Durante un tempo funcionou Petitsodios, un portal de weseries galegas, que periodicamente ía actualizando os últimos capítulos das distintas producións. Porén, está inactivo dende maio do pasado ano. Para Anxos Fazáns, "sería moi interesante que existise un portal que recollese a produción de webseries en Galicia, xa que é unha das comunidades onde máis proxectos están a nacer". E tamén Pablo Cacheda cre que unha plataforma dese tipo, que organizase e dese visibilidade ás series galegas axudaría moito á súa difusión, aínda que sobre todo fai fincapé na necesidade de que a propia televisión convencional dedicase un espazo ás webseries: "non co fin de dar salto ningún á TV, senón para achegar os nosos productos a consumidores habituáis de TV aos que lles poida gustar o que facemos", sinala. Revisa de novo a ducia de webseries galegas escollida por Ozo Perozo o pasado ano


Summary: Trinta anos de activismo e promoción cultural son os que celebrará a asociación cultural A Pomba do Arco de Foz o vindeiro 26 de outubro. Homenaxe un dos seus impulsores, o focego Xoán Carlos González Basanta, cea e un concerto conforman os actos da agrupación.

O programa comezará ás oito do serán no salón de actos do colexio Martínez Otero. Touporroutou Teatro escenificará textos de González Basanta, acompañado do músico Felipe Sánchez. Continuará no restaurante Racimo da localidade mariñá ás dez da noite, que culminará cun concerto do grupo musical Vudú. As persoas interesadas en asistir á cea conmemorativa dos 30 anos da Pomba do Arco deberán retirar a súa tarxeta antes dos 23 de outubro no restaurante Barrilete, na ferraxaría Fuente ou na cafetaría Mayros, ou ben no teléfono 608555010.


Summary: "Libro cinema", a nova colección de Galaxia, bota a andar con A cicatriz branca, a terceira película de Margarita Ledo que chega ás librarías en DVD e libro con distintos materiais.

A cicatriz branca, de Margarita Ledo Andión, é o primeiro título da nova colección Libro Cinema de Galaxia, unha liña que inclúe a publicación da película en DVD -no que se inclúen diversos extras- canda un conxunto de textos arredor da produción. "Por que o cinema" é o título do texto da directora Margarita Ledo que abre un libro que inclúe as impresións escritas doutras participantes no filme como as actrices Eva Veiga, Margarita Fernández, Mónica Camaño, Renata Otero e Xoana Pintos. O músico Abe Rábade e Ramiro Ledo, responsábel da montaxe, aportan tamén a súa visión do filme ao que se achegarán tamén o crítico José Manuel Sande e a historiadora Pilar Cagiao na súa reflexión sobre as mulleres da emigración Margarita Ledo achégase en A cicatriz branca á memoria das mulleres que chegaron a Arxentina por volta dos anos vinte e trinta. Despois das longametraxes Santa Liberdade e Liste, pronunciado Líster Margarita Ledo volve á memoria cun filme producido de novo por Nós, Produtora cinematográfica Galega. O libro-DVD é o primeiro que nace coa colección Libro cinema mais, con anterioridade, Galaxia xa tiña experimentado no formato coa publicación de Dúas Letras de Eloi Varela e Fina Casalderrey.


Summary: Afirma que Gómez-Reino e Ángela Rodríguez non contestaron as súas peticións de manter reunións para subsanar as diferenzas internas no partido. Insiste en que serán as bases quen decidan a fórmula de concorrencia ás eleccións galegas.

Breogán Riobóo mantén a posición. Seguirá na secretaría xeral de Podemos Galiza porque foi "elexido pola xente" e desbota primarias para renovar o cargo. Así o manifestou Riobóo nunha comparecencia de imprensa na Coruña horas despois da dirección estatal anunciar que fica disolta a dirección galega e que nomeará unha "equipa técnica". Para Riobóo esa decisión da cúpula estatal afecta o consello cidadán galego e a comisión de garnatías, mais non a secretaría xeral. "Teño a firme convicción de seguir nas miñas funcións e responsabilidades e defender estes principios, e farei todo o que estea na miña man para que nas eleccións galegas sexa a xente de Podemos Galiza a que decida como concorrer", afirmou. Riobóo mantén así o pulso sobre a fórmula para a cita autonómica, un tema que está no alicerce da crise que vive a formación galega. Pablo Iglesias e o sector representado polos parlamentares de Podemos Galiza (os deputados Gómez Reino e Ángeles Rodríguez, e o senador García Buitrón) son defensores de manter a aposta en En Marea, algo que Breogán Riobóo cuestionou. Volveu, na comparencia de imprensa desta cuarta feira, a decidir que ese tema decidirano as bases. Teño a firme convicción de seguir nas miñas funcións e responsabilidades. Farei todo o que estea na miña man para que nas eleccións galegas sexa a xente de Podemos Galiza a que decida como concorrer" Tampouco entende, dixo, "a necesidade dun equipo técnico – como denomina á xestora a dirección estatal- cando xa o hai elexido pola xente de Podemos Galiza". Reprochou os demisionarios que "procuren en último caso saltarse os estatutos de Podemos" e "crear estruturas paralelas aos órganos que forman" o partido en Galiza para "baleirar de funcións" o consello cidadán galego. Riobóo recoñece que hai diferenzas cos parlamentares de Podemos Galiza, mais asegurou que embora lles remitiu varios escritos para manter xuntanzas e intentar resolver esas diverxencias, non recibiu resposta.


Summary: Só foi coa chegada ao poder de gobernos de esquerda de moi diversa índole na década de 2000, hoxe maioritarios no continente, que estes diagnosticaron ben os seus problemas, detectaron o cancro das institucións financeiras internacionais e actuaron soberanamente auditando as súas débedas. Este feito, xunto a unha mellor redistribución da riqueza aumentando o gasto público e a recuperación do control sobre os seus recursos sacaron da miseria a millóns de persoas nestes países na última década. Moito queda por facer, pero cando menos fan. Quen di que non hai alternativas?

Segundo Alberto Garzón, en 2010 Repsol –con YPF no bandullo– pagou ao Estado español a abraiante cifra de 949 millóns de euros en impostos. A este ritmo, en pouco máis de 10 anos a exemplar compañía estaría en disposición, por exemplo, de financiar os 10.000 millóns de euros que o goberno de Rajoy acaba de acernar da educación e da sanidade públicas. Ou podería, por si mesma, deixar sen efecto os 900 millóns que se calcula reducirá o Estado en Axuda ao Desenvolvemento neste ano. Velaí a súa vital importancia para o futuro do Reino. É por isto que o presidente, de xira polos dous países máis neoliberais e violentos de América latina –México e Colombia–, non tivo máis remedio que, notoriamente nervioso pola grande intre histórico no que estaba mergullado, enviar unha mensaxe de gran estadista dende a cadeira que lle cedeu Felipe Calderón no estrado do Foro Económico Mundial de Davos-Puerto Vallarta: "Yo trabajaré para que eso no suceda porque eso no sería justo. O dicho de otra manera, eso sería sumamente injusto". Tal contundencia e dominio dos xiros lingüísticos espertaron un entusiasmado aplauso de admiración na platea. Aclarar que "eso" son os investimentos de empresas procedentes de terceiros países en América latina, e non as ganancias que a explotación de servizos e recursos naturais lles reportan a estas empresas. Foros como o de Davos están financiados por un cento de empresas membros Igualmente indignado nesa praza de elite se mostrou o presidente Calderón, por canto México tamén sae prexudicado ao ter Petróleos Mexicanos (Pemex) o 9,5% de Repsol. Non aclarou se entre as previsións do seu goberno, por iso de dar exemplo, está a de abrir Pemex ao investimento estranxeiro, por exemplo privatizándoa no contexto do TLCAN –ou NAFTA– para instalar maquiladoras petroleiras en Oaxaca, Chiapas e Guerrero. Todo é posíbel. O affaire YPF entre Repsol e Arxentina, que non entre España e Arxentina, corrobora o feito de que existen unha serie de países, especialmente no cono Sur, que fronte o fracaso neoliberal decidiron exercer a súa soberanía como solución. Por certo, é importante dicir que foros como o de Davos están financiados por un cento de empresas membros que, en xeral, teñen máis de 5.000 millóns de dólares de facturación e entre as que non está Repsol. Estas empresas pagaban en 2005 unha taxa de entrada duns 35.000 euros, amais dunha anual duns 15.000. No entanto, o foro está aberto a asociados industriais pola módica cifra –aproximada– de 210.000 euros e a asociados "estratéxicos" por só 415.000 euros. A que dá dereito a entrada exactamente non o sabemos, mais é intuíbel. Xa fóra retrancas, o affaire YPF entre Repsol e Arxentina, que non entre España e Arxentina, corrobora o feito de que existen unha serie de países, especialmente no cono Sur, que fronte o fracaso neoliberal decidiron exercer a súa soberanía como solución. O que contrasta sen dúbida algunha coa estratexia totalmente contraria emprendida polos países do clube da eurozona, sometidos hoxe aos ditados –de ditadura– dun Fondo Monetario Internacional (FMI) que emprega aquí as nocivas tácticas doutrora en América latina. Aos primeiros parece irlle mellor que aos segundos. Ou cando menos nos primeiros as persoas que os habitan –e cando digo persoas non inclúo membros de oligarquías– viven mellor que hai dez anos, cousa que non acontece no segundo dos casos. De feito, a meirande parte destes países latinoamericanos na década de 1990 caeron baixo o control do FMI –en parceira co Banco Mundial– e os seus plans de axustamento estrutural –hoxe de austeridade–, que só crearon miseria baixo a lousa da débeda, os recortes sociais para reducir o déficit, a invasión de multinacionais e galaxias financeiras e a privatización masiva dos seus recursos naturais, empresas públicas e servizos básicos. Sóavos? Só foi coa chegada ao poder de gobernos de esquerda de moi diversa índole na década de 2000, hoxe maioritarios no continente, que estes diagnosticaron ben os seus problemas, detectaron o cancro das institucións financeiras internacionais e actuaron soberanamente auditando as súas débedas Só foi coa chegada ao poder de gobernos de esquerda de moi diversa índole na década de 2000, hoxe maioritarios no continente, que estes diagnosticaron ben os seus problemas, detectaron o cancro das institucións financeiras internacionais e actuaron soberanamente auditando as súas débedas –unha grande parte eran ilexítimas e mesmo odiosas, xeradas por ditaduras– e en moitos casos, como Ecuador, Venezuela, Brasil ou Arxentina, liquidando definitivamente as contas cos prestamistas do FMI. Este feito, xunto a unha mellor redistribución da riqueza aumentando o gasto público e a recuperación do control sobre os seus recursos sacaron da miseria a millóns de persoas nestes países na última década. Moito queda por facer, pero cando menos fan. Quen di que non hai alternativas?