Nas últimas semanas a proposta do Partido Socialista de suprimir a materia de relixión do currículo escolar dos centros educativos públicos reabriu un debate de considerable interese tanto no eido educativo como na sociedade en xeral. Seguindo o principio de acción-reacción os sectores máis conservadores da nosa sociedade non tardaron en mostrar o seu nerviosismo a través de numerosas declaracións. Así, organismos como a Concapa amosaron xa a súa oposición a esta medida alegando que a proposta do grupo presidido por Pedro Sánchez "atenta contra dereitos constitucionais dos pais". Por outra banda Rafael Hernando, portavoz do PP no congreso, defende o sistema actual alegando que "a relixión católica forma parte da nosa cultura e a nosa historia e creo que non hai que avergonzarse disto". O argumento do señor Hernando non deixa de ser un discurso trivial, unha reflexión pobre para unha cuestión que require fiar moito máis fino. Obviamente ninguén ten por que avergonzarse dos vínculos que as relixións (non só a católica) gardan co desenvolvemento da cultura europea. España non sería o que é de non ser polo legado dos oito séculos de Al-Andalus ou pola importante presenza que o cristianismo tivo e aínda conserva na nosa cultura. Dende o Apóstolo Santiago, figura esencial na expansión do cristianismo a través da Hispania romana e do nacemento de Compostela, ata o carismático Juan Pablo II pasando polo tribunal do Santo Oficio; as luces e sombras do cristianismo deixaron unha profunda pegada na nosa sociedade que é interesante coñecer para comprender mellor as orixes e evolución da nosa cultura. Por este motivo os centros educativos deben ter presente o estudo do feito relixioso integrándoo dentro do currículo ordinario. Pero unha cousa é o estudo das relixións dende un punto de vista cultural que permita apreciar a súa significación histórica e outra ben diferente é o adoutrinamento relixioso, as prácticas educativas encamiñadas a inculcar un determinado tipo de valores ou formas de pensar nas persoas ás que van dirixidas. Este tipo de prácticas, sendo totalmente respectables, non teñen cabida na escola pública polo simple feito de instruír á persoa no coñecemento dunha doutrina coa que non todos temos por que comungar. A escola privada pode acoller ese tipo de prácticas pero a ensinanza pública é, ou debería ser, outra cousa. Aínda que a administración educativa se empeñe en maltratala con recortes, políticas antipedagóxicas e outras lindezas, a escola pública é a escola de todos e como tal ten a obriga de ofrecer respostas educativas que resulten de utilidade para todo o alumnado, non só para unha porcentaxe deste. Non ten sentido que durante o horario lectivo se traballen aspectos tan persoais como as crenzas relixiosas, as cales precisamente polo feito de ser crenzas teñen un marcado carácter privado e polo tanto terían un mellor encaixe na educación non formal (tal e como acontece en países como a República Francesa ou os Estados Unidos, países laicos referentes no que a separación Igrexa-Estado se refire). Para ter unha visión máis ampla desta cuestión é importante contextualizar o debate dentro do sistema educativo actual de xeito que poidamos comprender mellor o terreo no que estamos a pisar. Autores de prestixio como Eduard Punset veñen sinalando dende fai tempo unha desas realidades incómodas que os nosos dirixentes políticos se esforzan en ocultar: contamos cun sistema educativo anacrónico que precisa dunha verdadeira revolución. É certo que a presenza da relixión nas aulas non é a única culpable desta circunstancia pero sen dúbida contribúe a acentuala polo feito de afastarnos dos principios que deben caracterizar á educación pública de calidade. Un deses principios é a consideración da relixión como un área de interese dende un punto de vista histórico-cultural pero nunca dende o enfoque do adoutrinamento relixioso. Por esta razón quizais sexa un bo momento para suprimir do horario lectivo unha materia que ten mellor cabida no ámbito extraescolar e introducir no seu lugar materias como a intelixencia emocional, as cales axudarán verdadeiramente ás novas xeracións a desenvolverse de forma moito máis eficaz na complexa sociedade actual.


Summary: CC.OO., CIG, Sindicato Labrego Galego, Unións Agrarias e Xóvenes Agricultores posicionáronse en defensa do postos de traballo asociados ao sector primario e turístico nas comarcas próximas á mina e que se verían ameazados.

A plataforma Salvemos Cabana vén de facer público un posicionamento con motivo do 1º de maio no que valora "moi positivamente" o "compromiso e solidariedade demostrados polas principais organizacións sindicais" con respecto ao proxecto mineiro de Edgewater. En concreto, refírese á actuación de Comisións Obreiras, Confederación Intersindical Galega, Sindicato Labrego Galego, Unións Agrarias e Xóvenes Agricultores "na defensa dos miles de postos de traballo que están asociados ao sector primario e turístico na nosa bisbarra". Para Salvemos Cabana, "todo o que os principais sindicatos declararon publicamente non fai máis que referendar a maioritaria oposición social que obtivo o proxecto de Edgewater dende a súa presentación, fronte ao que xa se reuniron máis de 22.500 firmas e a loita de numerosas organizacións sociais, políticas e ecoloxistas de toda Galicia". O único sindicato que manifestou o seu apoio ao proxecto da multinacional foi USO. Para Salvemos Cabana, "todo o que os principais sindicatos declararon publicamente non fai máis que referendar a maioritaria oposición social que obtivo o proxecto de Edgewater dende a súa presentación" Por exemplo, cita a declaración de repulsa ao proxecto mineiro aprobada recentemente polo Consello Nacional de Comisións Obreiras de Galicia, ao considerar "que son máis os riscos que os posibles beneficios", e que "Corcoesto podería converterse nun novo Aznalcóllar". No plano laboral, ademais, sinalan que o proxecto mineiro refíerese a 271 empregos directos, dos que 133 serían a través de subcontratas, pero en ningún caso chega a indicarse a duración destes. Non obstante -remarcan-, en minas auríferas do resto do mundo o que se coñece é que "unha vez finaliza o período de desmonte do terreo e construción das infraestruturas, a mecanización e a chegada de man de obra especializada provoca un descenso dramático das contratacións, especialmente no ámbito local". Pola súa banda, dende a Confederación Intersindical Galega (CIG) tamén se esixiu a inmediata paralización do proxecto, sinalando que "Edgewater pode facer a aposta especulativa que considere, pero a Xunta de Galicia non pode ser cómplice de permitir a evasión de grandes capitais, a destrución do noso ámbito natural e a merma da saúde das persoas, só para beneficio destes que provocaron que moitas familias xa non teñan nin para comer cada día". Dende o mundo agrario tamén se manifestou unha rotunda oposición á mina de Corcoesto. O Sindicato Labrego Galego (SLG), considera que o proxecto supón "unha seria ameaza" para a pervivencia do sector primario na Bisbarra de Bergantiños, e que os 271 postos de traballo temporais que oferta a empresa, non xustifican "poñer en perigo miles de empregos relacionados cunha actividade permanente como a agrogandeira, clave da articulación económica e social de todo o territorio afectado". Na mesma liña, os dous sindicatos agrarios maioritarios, Unións Agrarias e Xóvenes Agricultores, sinalaron que as 1.452 explotacións agrarias de Bergantiños, que dan traballo a 2.714 persoas, veranse "gravemente afectadas" pola mina de Corcoesto, e que non poden sacrificarse os miles de postos de traballo actuais a cambio de 133 empregos directos durante un período de oito anos


Summary: A instrutora do caso Pokémon cita como investigados o ex-alcalde de Santiago e un ex-edil do goberno popular da capital galega para instalos a aclararen a orixe de 17 ingresos nas contas do partido no ano 2011, cando gañaron as eleccións

A xuíza Pilar de Lara volve poñer a lupa sobre o PP de Santiago e, nomeadamente, sobre o primeiro dos tres alcaldes que os conservadores acumularon na capital galega no pasado mandato municipal, Gerardo Conde Roa. Cando xa transcorreron seis anos dende o seu estourido a instrución da Operación Pokémon continúa a estenderse e vólveo facer a respecto do presunto financiamento irregular dos populares composteláns no ano 2011, cando lograron a Alcaldía. O ex-rexedor e o que fora o seu edil de Seguridade, Albino Vázquez, terán que comparecer como investigados -antiga imputación- o vindeiro 20 de xuño para "explicaren", no marco da operación na que foran imputados en 2013, a orixe de case 27.000 euros ingresados en dúas contas do partido, case todos durante a campaña das eleccións municipais de aquel ano. De Lara non lles atribúe, non obstante, ningún delito en concreto. Como informou Praza.gal a maxistrada indaga dende hai máis de tres anos nas finanzas do partido a partir da coñecida pola investigación como "ruta del bacalao", o percorrido dun dos presuntos líderes da trama corrupta polas cidades galegas no último día da campaña electoral para repartir, segundo Vixilancia Aduaneira -corpo empregado- pola xuíza como policía xudicial-, cartos a membros de diferentes partidos. Ao fío destas pescudas De Lara reclamou ao PP de Santiago información sobre as súas contas e nela os axentes sospeitaron de 17 ingresos que sumaron un total de 26.970 euros e dos que non consta quen os efectuou, xa que figuran ao nome de "Partido Popular". A xuíza investiga o antigo alcalde e o ex-edil Albino Vázquez para que "expliquen" a orixe de 17 ingresos nas contas do partido que suman case 27.000 euros Neste contexto en xullo do ano pasado De Lara dirixiuse ao Banco Santander para pedir información sobre as contas investigadas, se ben a documentación que lle remitiu a entidade "non achega", segundo Aduanas, "nada novo" a respecto da "orixe dos dezasete ingresos". Este foi o motivo polo que o pasado febreiro un dos investigadores foi fisicamente á sucursal do centro de Santiago en que foron realizados os ingresos. Segundo consta nun informe agora integrado no caso e ao que tivo acceso Praza.gal un axente de Vixilancia Aduaneira entrevistouse coa directora da sucursal quen, dado que non traballaba na oficina no momento dos feitos, o remitiu a outro traballador que si desenvolvía as súas funcións na mesma oficina en 2011. Aduanas coida que "puideron estar fraccionando os ingresos" para "evitar o control e a identificación esixida pola normativa vixente" Sempre segundo ese informe o persoal do banco admitiu que quen efectuara os ingresos fora "un señor do PP que despois saíu elixido concelleiro con Conde Roa" cuxo nome descoñece. Tras sérenlle amosadas "dúas fotografías" identificou a Albino Vázquez como o autor dos depósitos, se ben agregou que "houbo outras persoas" que tamén realizaron ingresos, "pero non as coñece". Na documentación manexada polos investigadores figuran, xunto aos 17 ingresos non identificados, outros depósitos de 1.500 ou 2.500 euros efectuados en concepto de "doazóns" pola maioría dos edís que ocupaban os primeiros postos da lista de Conde Roa, pero estes identificados con nome e apelidos. A maxistrada tamén cita como testemuñas o os antigos secretario e tesoureiro locais do partido Neste contexto, Vixilancia Aduaneira e a propia xuíza manteñen as sospeitas sobre a orixe deste case 27.000 euros, así como pola razón pola que moitos dos ingresos foron realizados "no mesmo día e en operacións sucesivas, case no mesmo acto" e "sen que conste identificación física do ordenante". Como xa indicaran o pasado ano, os axentes "deducen" que "poderían estar fraccionando tales ingresos" para "evitar o control e a identificación esixida pola normativa vixente nese momento". Así, por exemplo, o 4 de maio de 2011 figuran tres ingresos por cadanseus 2.000 euros separados por apenas un minuto entre si. O día 5 dese mes, tamén nun intervalo dun minuto, foron achegados a unha das contas do partido 3.500 euros repartidos en tres ingresos. Así, en virtude da providencia ditada por De Lara o pasado día 15, a maxistrada atende ás suxestións de Aduanas e imputa a Albino Vázquez para que "explique a orixe do diñeiro ingresado en efectivo" e a razón pola que foron efectuados "varios ingresos" sucesivos. Explicacións semellantes será as que lle pida ao ex-alcalde, que xa fora imputado neste caso en 2013. Tamén terán que pasar polos xulgados, pero en calidades de testemuñas, os antigos secretario e tesoureiro do PP de Santiago, así como os empregados do banco que foron cuestionados por Vixilancia Aduaneira na propia sucursal da entidade.


Summary: "Gustaríame ir canda eles, observar ese intre íntimo e maduro. A facilidade, esa que en min escasea, de ver a morte con tenrura, con honestidade, sen medo". É un fragmento do artigo Dalias, de Miriam Ferradáns. Publicado o 10 de novembro de 2020 no Nós Diario, que vén de ser galardoado co XVIII Premio Afundación de Xornalismo Fernández del Riego.

Como recibiu este recoñecemento? O certo é que tiña unha espiña cravada do ano pasado, que fora finalista mais fixérase con el Cristina Pato. Quedárame esa sensación agridoce de estar entre os tres finalistas, que é moi bonito, mais non gañar. Este ano tiña esa necesidade de sacarme esa espiña. Aínda así, tampouco pensaba que o fose gañar, a verdade. Ía bastante tranquila e a vivir a experiencia outra vez. Estou moi contenta. Pódese dicir que agardei por el, o ano pasado non puido ser e este acabou por chegar. En que momento sentiu a necesidade de escribir o artigo? Era algo que tiña na cabeza dende hai anos. En Bueu, todos os anos o día de Todos os santos hai un barco -un servizo especial-, para que a xente poida ir á illa levar flores aos mortos. A min era algo que me chamaba moito a atención, pero que tamén me perturbaba. Necesitaba pensar e escribir sobre ese suceso. Está escrito en novembro, xusto despois de que pasase ese día. Sempre acababa recibindo unha foto ou do barco ou do cemiterio e ese ano non me chegou, pola pandemia e demais. De feito, non sei se houbo o ano pasado, pero sentín que necesitaba contarlle aos demais que iso acontecía onde eu vivo. Logo, reflexionaba tamén un pouco máis sobre a vida na illa de Ons, pero esa vida do rural que esmorece. A illa que coñecemos non é a mesma que coñecen todas as persoas que viviron alí durante moitos anos ou toda a súa vida. Esa illa practicamente xa está desaparecida. Parecíame tamén interesante mencionar algunha pista sobre iso. Ao comezo do artigo, menciona en varias ocasións a figura de Cesáreo. De quen se trata? Cesáreo é un dos últimos habitantes permanentes da illa de Ons. É un home moi coñecido en Bueu, en todo o Morrazo, e tamén entre aquelas persoas que visitan habitualmente a illa. Escritores, fotógrafos, xornalistas... fálaslle de Cesáreo e coñéceno. Trátase unha figura emblemática da illa de Ons. Dos últimos colonos que quedan alí todo o ano, con todo o que iso supón e coa maxia que implica ser un habitante permanente dunha illa na que non teñen luz todo o día, servizos médicos, servizo de transporte, nin regular nin irregular... Eles durante o outono e o inverno están alí e sérvense grazas aos pescadores, que en calquera caso poden facerlle un favor ou mesmo levalos a terra firme se o precisan. Eu falo de Cesáreo porque é como a representación dese grupiño de persoas que aínda queda aí, que son moi poucos, tres ou catro. Precisamente introduce a peza co incendio ocorrido na illa de Ons ese ano. O do incendio tamén foi un detonante. Houbo un incendio por mor dun raio e claro, quen salva a terra? Os que viven nela, non había outra posibilidade. Na illa hai gardacostas e persoal de parques que se vai alternando, pero eran eles contra o lume nesa situación. Acabas por decatarte de que son eles contra o mar cando hai temporal e, ao final, son eles contra eles mesmos, por iso eu dicía o de "o home e o mar; o home e o lume; o home e o home". Prodúcese esa loita continua. Hai unha imaxe de Cesáreo moi bonita tentando apagar o lume e reflectía esa loita do home contra todos eses elementos. As tres finalistas deste ano foron tres mulleres. Comentábao cando recollín o premio. O ano pasado gañouno Cristina Pato e este ano eramos tres mulleres finalistas e para min iso xa era motivo de orgullo. Gañara a que gañara, gañaba unha muller. As mulleres tomamos a palabra e agora non a imos soltar. Temos que reivindicarnos e creo que os premios son un bo método para facernos oír e notar, para que se saiba que estamos aí. Que xa se sabe que estamos aí, pero para que sexa máis difícil invisibilizarnos.


Summary: AS Computer abre este martes unha nova tenda Apple Premium Reseller na cidade das Burgas. Os dez primeiros clientes recibirán un iPod shuffle e os 500 primeiros terán un presente conmemorativo ademais de participar en varios sorteos.

AS Computer abre este martes ás sete da tarde unha nova tenda Apple Premium Reseller na cidade das Burgas. A nova tenda, situada na rúa Curros Enríquez 16, ofrecerá a gama completa de ordenadores Mac, iPad, iPhone e iPod, xunto con una amplia selección de accesorios. Na actualidade hai tendas Apple Premium Reseller en Vigo en Compostela. Ademais, neste primeiro dia a tenda ofrecerá importantes agasallos para os seus primeiros clientes e a posibilidade de participar en varios sorteos. Deste xeito os 10 primeiros en entrar gañarán un iPod shuffle e os primeiros 500 recibirán un regalo conmemorativo. Ademais haberá sorteos de cheques regalo por valor de 20€ de desconto de 16:00 a 18:00. E un sorteo de iPod shuffle, nano e touch entre os asistentes a partir das 19:30.


Summary: O gran tamaño do escenario da orquestra obrigou a mover o valado metálico que protexe o monumento, do século XIV, ata pegalo á súa estrutura. A Policía Local tivo que separar esta cerca, para evitar danos na peza, e levantou acta do sucedido.

Castelao escribiu que o Cruceiro de Melide, do século XIV, é o máis antigo de Galicia. Situado a carón da Igrexa de San Roque e catalogado como Ben de Interese Cultural, só conserva a súa parte superior, xa que a súa base e columna son máis recentes. O monumento estivo en risco este martes pola noite, durante o concerto que a orquestra Panorama ofreceu na localidade, no marco das festas de San Roque. A confluencia da estrada Lugo-Compostela coa avenida da Habana e a rúa Galicia é o lugar escollido todos os anos para a realización de grandes espectáculos durante os festexos. En consecuencia, o cruceiro adoita ficar a escasos metros dos escenarios, altofalantes e do lugar no que se sitúa o público asistente, polo que todos os anos é proxido cun valado metálico, para evitar que sofra algún desperfecto. De feito, o Museo Terra de Melide leva anos demandando que o monumento sexa protexido de forma permanente con algún tipo de cerca, para asegurar a súa correcta conservación. O gran tamaño do escenario empregado pola Panorama fixo que este valado fose movido varios metros, ata pegalo coa estrutura do cruceiro, segundo destaca La Voz de Galicia. A Policía Local, advertida do perigo que isto supuña para o monumento, desprazou de novo o valado todo o que puido, levantando acta do sucedido. Ademais, unha das pezas que compuñan o soporte do escenario tamén ocupou un dos escalóns do cruceiro e tamén tivo que ser trasladada. O risco para o cruceiro máis antigo de Galicia foi denunciado nun primeiro momento polo museo comarcal e difundido posteriormente pola Asociación para a Defensa do Patrimonio Cultural Galego (Apatrigal), que advirte de que a instalación do escenario da orquestra Panorama nese lugar incumpriu a lei. Apatrigal lembra que a Lei do Patrimonio Cultural de Galicia establece como espazo protexido un radio de 20 metros ao redor de elementos singulares do patrimonio etnolóxico (artigo 38). E que o artigo 92 indica que "non se poderá autorizar a construción de instalacións acaroadas a eles que afecten os seus valores culturais". Apatrigal lembra que en todo caso a instalación dun escenario nese espazo de protección de 20 metros debería contar coa autorización previa da Dirección Xeral de Patrimonio. A entidade anuncia que demandará explicacións tanto do Concello de Melide como do Goberno galego sobre o sucedido. O risco que para o cruceiro supoñen os concertos e outras actividades das festas vén sendo denunciado nos últimos anos polo Museo Terra de Melide e outras entidades. O tema foi posto en coñecemento da Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta que hai un tempo abriu unha investigación e púxose en contacto co Concello para establecer unhas condicións de seguridade mínimas. Porén, a conclusión foi que non se producira dano material concreto ningún.


Summary: A visita na sexta feira da ministra de Infraestruturas, Raquel Sánchez, ao tramo caído da A-6 veu confirmar que a recuperación do tráfico nesta vía vai para longo e que o Estado paraliza as investigacións sobre as causas do sinistro. Porén, cada día son maiores as dúbidas sobre o acontecido neste treito da Autovía do Noroeste e da conivencia do Executivo coas empresas que ergueron o viaduto.

A historia do tramo da A-6 que discorre de Castro Lamas, no concello berciano de Veiga de Valcarce; a Noceda, no concello galego de Pedrafita do Cebreiro arranca de 1997. O 26 de xuño dese ano, o Boletín Oficial do Estado (BOE) recolleu a adxudicación polo Goberno de José María Aznar do treito da "Autovía do Noroeste na CN-VI de Madrid á Coruña, puntos quilométricos 428 a 438. Tramo Castro Lamas Noceda". Unha baixa de 25% na adxudicación A obra foi adxudicada a unha unión temporal de empresas (UTE) conformada por "Fomento de Construcciones y Contratas, Sociedad Anónima (FCC)", "OCP Construcciones, Sociedad Anónima" e "FCC Construcción, Sociedad Anónima" cunha rebaixa sobre o prezo inicial de, practicamente, 25%. A construción liderada por FCC ascendeu a 15.253.581.695 pesetas, sendo un dos tramos máis caros de toda a A-6, cuxos treitos foron maioritariamente adxudicados as grandes empresas madrileñas da obra civil como ACS, Sacyr, Acciona ou FCC. O traxecto, de arredor de 10 quilómetros, obrigou a furar dous túneles que no seu conxunto sumaron practicamente 1.000 metros lineais e a erguer cinco viadutos para salvar os desniveis dos terreos de entrada á Galiza administrativa, sendo considerado como un dos treitos máis complexos tecnicamente da A-6. Tanto é así, que no ano 2002 recibiu o prestixioso Premio Internacional Puente Alcántara. As relacións de FCC co PP e co rei emérito A empresa adxudicataria da obra atopábase naquela altura cun grande volume de negocio. A compañía dirixida por Esther Koplowitz, -persoa do círculo íntimo do rei emérito- e presidida José Mayor Oreja -irmán de Jaime Mayor Oreja, ministro de Interior de Aznar e candidato do PP vasco- destacaba pola súa boa relación co Partido Popular e cos poderes do Estado. FCC é unha compañía que apareceu en diversas ocasións relacionada coas tramas de financiamento irregular do PP. Sen ir máis lonxe, José Mayor Oreja apareceu citado en diversos apuntamentos nos papeis de Luis Bárcenas recoñeceu diante do xuíz da Audiencia Nacional, Pablo Ruz, ter realizado diversas doazóns ao Partido Popular. A empresa construtora foi sinalada tamén na contabilidade 'B' do PP galego. Segundo un informe elaborado en 2006 polo xerente do PP na Galiza, Modesto Fernández, FCC achegou á caixa dos populares galegos 108.000 euros, probabelmente para sufragar a campaña das eleccións galegas de 2005. Os problemas construtivos O ano pasado o Ministerio de Infraestruturas detectou problemas no viaduto do Castro, ordenou o seu feche e adxudicou pola vía de urxencia os traballos de reparación. Malia que este tipo de obras están pensadas para unha vida útil de 100 anos, a Dirección Xeral de Estradas detectou nunha supervisión corrosión dos cables de aceiro empregados na construción do viaduto. Os técnicos consultados por Nós Diario sinalan que "non é normal que en viadutos tan novos e concretamente nos cables de aceiro prensados aparezan estes problemas porque adoitan ir moi protexidos e extrémanse as medidas de vixilancia para evitar a corrosión". Na mesma liña, significan que "por un único fallo non se produce un sinistro desta magnitude, sendo o motivo máis normal unha acumulación de fallos". As versións máis estendidas nos últimos días entre o persoal do Ministerio de Infraestruturas apuntan a erros na construción como motivo da caída do viaduto. Neste sentido, poñen como posíbeis causas do accidente ao proxecto, aos seus modificados, á construción e aos materiais empregados nesta". O Goberno do Estado aínda non se puxo en contacto con FCC malia os indicios que apuntan a posíbeis erros na construción como consecuencia do sinistro. Preguntada Raquel Sánchez por este suposto recoñeceu que non se puxera aínda en contacto coa empresa construtora da obra pero que pensaban facelo nas semanas vindeiras co obxectivo de aclarar as causas da caída da ponte


Summary: O prazo para a apresentación de listas conclúe esta sexta feira ás 14 horas. A hipótese de que cristalice unha candidatura de consenso, pola que pelexa Antón Sánchez (número 1 da lista oficial), é neste momento moi improbábel.

A militancia de Anova elexerá este sábado entre dúas candidaturas distintas na súa III Asemblea Nacional, a se realizar en Pontevedra, salvo que fructifique a última hora a tentativa de formar unha candidatura de consenso. A hipótese dun acordo in extremis non se desbota, mais, segundo puido saber Sermos, é "moi improbábel". Quen competirá no conclave? Pois dun lado a candidatura que lideraría Antón Sánchez, até agora coordenador da formación, e na que figuran nomes como o líder histórico Xosé Manuel Beiras e o alcalde de Santiago, Martiño Noriega. Doutro, a lista que promovería Davide Rodríguez, parlamentar no Pazo do Hórreo e que xa se desmarcou do sector oficial nas primarias de En Marea ao promover a lista Somos Quen. A Asemblea Nacional elexerá este sábado o máximo órgao da formación entre conclaves, a Coordenadora Nacional, con 50 integrantes. Posteriormente, a Coordenadora sumará outros 25 membros, en representación dos distintos territorios en que Anova está organizada. Será esa Coordenadora Nacional, e non a Asemblea directamente, a que elexa portavoz nacional. O sector nucleado arredor de Davide Rodríguez apresentou no debate dos textos unha emenda de eliminación de parágrafos do documento en que se enfatizaba o carácter estratéxico da confluencia de Anova con forzas non nacionalistas. Isto non significa que Somos Quen poña en dúbida a existencia de En Marea como proxecto (de feito participou activamente na asemblea da confluencia propondo Luís Villares como portavoz). Mais ben estaríamos perante unha diferenza táctica, sobre onde debe pór o acento Anova neste momento (se no eixo nacional ou no da esquerda-direita), antes do que perante unha controversia sobre a orientación estratéxica.


Imaxina que es un mozo saharauí, naciches hai 41 anos no Sáhara Occidental, nese momento provincia española. Ao pouco de nacer España abandona o Sáhara e a túa terra é invadida por Marrocos e Mauritania. Imaxina que es un mozo saharauí, naciches hai 41 anos no Sáhara Occidental, nese momento provincia española Imaxina que ata que cumpres os 17 anos vives no medio dunha guerra que te arrebata ao teu propio pai e moitos dos teus familiares. Gran parte da túa familia nin a coñeces xa que tiveron que fuxir centos de quilómetros a pé escapando do exército marroquí que os bombardea con napalm e fósforo branco, tendo que refuxiarse no interior do deserto alxerino. Alí, na hamada, constrúen campamentos onde refuxiarse dos ataques do exercito marroquí e sobreviven grazas á axuda de países amigos. En 1991 a Fronte Polisaria negocia un alto o fogo baixo os auspicio da ONU que debería culminar coa celebración dun referendo de autodeterminación na que os saharauís deberían decidir o seu futuro. Pasan os anos e Marrocos non cumpre o seu parte do acordo, as forzas de ocupación marroquís continúan desprezando os dereitos e a dignidade dos saharauís. Homes, mulleres e nenos son torturados e violados pola policía e militares marroquís. Imaxina que es obrigado a emigrar ilegalmente para poder gañar a vida. Non tes estudos xa que odiabas a escola, onde eras discriminado e obrigado a cantar o himno marroquí. As escolas parecen cuarteis militares, rodeados de vehículos de intervención da policía marroquí. Imaxina que chegas a España, país que te vendeu e abandonou, e agora te explota como man de obra barata Imaxina que chegas a España, país que te vendeu e abandonou, e agora te explota como man de obra barata. Traballas no campo, na construción, hostalaría, sempre co soño de volver á túa terra. Tes que mendigar o dereito aos papeis de residencia ao mesmo país que durante anos obrigo aos teus a ser españois e agora négache a nacionalidade. Pasados os anos decides volver á túa casa, tes trinta anos, sen muller, sen fillos, sen futuro. En outubro de 2010, ti e 30.000 saharauís máis iniciades o campamento protesta de Gdeim Izik nos arredores do Aaiun, formando parte deste campamento pacífico é a primeira vez na túa vida que te sente realmente libre. Na mañá do 8 de novembro as forzas de ocupación marroquís desmantelan violentamente o campamento. Estás entre os responsables da organización. Ese día es secuestrados pola policía marroquí. Ese día empeza o teu calvario. Esta historia que che pido que imaxines é a historia real dun dos moitos presos políticos saharauís que sofren condena sometidos a un trato inhumano culpables do único delito de querer vivir en liberdade Es torturado, sen roupa, sen comida nin auga. Es sometido a torturas físicas e psicolóxicas durante meses. Es un dos 21 detidos do chamado grupo de Gdeim Izik, xulgados por un tribunal militar, todas as acusacións están baseadas en confesións obtidas baixo tortura. As condenas varían entre os 20 anos e cadea perpetua. Ti tes unha cadea perpetua por un crime nunca cometiches. Esta historia que che pido que imaxines é a historia real dun dos moitos presos políticos saharauís que sofren condena sometidos a un trato inhumano culpables do único delito de querer vivir en liberdade.


Coma calquera emigrante, os/as científicos/as tamén marchamos na búsqueda de oportunidades, que na nosa terra non atopamos polo escaso investimento en I+D, que os últimos datos sitúan no 0.87% do PIB en Galicia, comparado co 1,19% español e o 2.3% da media comunitaria. Coma calquera emigrante, os/as científicos/as tamén marchamos na búsqueda de oportunidades, que na nosa terra non atopamos polo escaso investimento en I+D, que os últimos datos sitúan no 0.87% do PIB en Galicia Pero o peor e que aínda así estes datos só existiron nos papeis, xa que o goberno español no 2016 non gastou o 62% de todo o orzamento destinado a investigación, ó redor de 3.150 millóns de euros. O que xa se converten nunhas cifras ridículas. A investigación científica é importante, os novos descubrimentos científicos poden erradicar enfermidades e garantir a sociedade do benestar. Nembargantes, os/as investigadores/as galegos/as nunca ocupamos moito espazo nos medios públicos, pouco se fala do noso traballo, o que reflexa unha aparente falta de interese. Pero por riba, os/as científicos/as que emigramos somos aínda máis esquecidos. Fomos formados en Universidades Galegas ou do territorio español, estamos capacitados para ocupar prazas que nunca se crearon, nin teñen perspectiva de existir. Non existe ningún censo da "fuga" de investigadores, nin sequera estamos nas listas do paro, coma se desaparecésemos das estatísticas. Ás veces si que se lembran de nós, cando os nosos traballos teñen repercusión nos nosos países de acollida, e mira ti que ben cando se descobre que os autores somos galegos/as. Sacan rédito do noso traballo, cólgannos medallas, entrégannos diplomas e dinos o orgullosos que están de nós, da nosa gran traxectoria profesional, unha palmada nas costas e entre paréntese ó final do discurso, - Parabéns pola vosa investigación feita no estranxeiro. Os/as investigadores/as galegos/as nunca ocupamos moito espazo nos medios públicos, pouco se fala do noso traballo, o que reflexa unha aparente falta de interese Cansa a propaganda política que se enche a boca falando do noso traballo realizado e financiado noutros países, meténdonos a todos no saco da Marca España. Cando buscamos oportunidades, só as atopamos fóra. Firmamos contratos laborais en institucións académicas pagadas polos gobernos estadounidense, alemán, inglés, francés, ou mesmo xaponés. E temos que aclarar unha vez máis que a investigación que se fai fóra do noso país, aínda feita por galegos/as, non é galega, senón dos países que a financian, por moito que nos pese. O pasado día 28 de Decembro celebrouse no MUNCYT na Coruña a VIII Reunión de Xoves Investigadores no Estranxeiro, organizada polo Instituto de Investigación Biomédica de A Coruña (INIBIC). Nesta xuntanza retornamos á casa (só polo Nadal), para debater as opcións existentes de incorporación ó sistema de investigación na actualidade e as que se prometen para un futuro. Dende fóra contémplanse as opcións de incorporarse ó sistema de investigación de Galicia practicamente nulas ou canto menos precarias, sen oportunidades realistas polo escaso orzamento en I+D. Por parte dos responsables políticos non existe unha aposta seria por captar investigadores que poidan crear os seus grupos en Universidades galegas, sen paquetes de financiamento que permitan mercar os equipos necesarios para os laboratorios, ou para contratar a persoal investigador a todos os niveis, técnicos, postdoutorais, ou contratos de traballo durante a fase doutoral. E estes son os requisitos mínimos para poder desenrolar unha investigación competitiva a nivel internacional. E non quero dicir que non existan laboratorios en Galicia competitivos, con excelentes investigadores que ocupan os primeiros postos en moitas disciplinas a nivel mundial, o problema e son poucos e non cobren a demanda que o país merece. As posibilidades están moi lonxe de atraer ós investigadores e da resolución do problema, que é facer de Galicia un lugar interesante para facer ciencia. Cansa a propaganda política que se enche a boca falando do noso traballo realizado e financiado noutros países, meténdonos a todos no saco da Marca España. Cando buscamos oportunidades, só as atopamos fóra Ó rematar esta xuntanza, saíron unha serie de conclusións da mesa de debate formada por investigadores galegos/as que traballamos fóra ou dentro do país, e que quedaron plasmadas nun manifesto que se difundiu ós medios de comunicación. Nel chégase á conclusión que as propostas para crear centros de excelencia e a existencia de recursos que atraian ós científicos que estamos fóra son insuficientes. Unha das apostas máis atractivas que existe na actualidade é o financiamento europeo por medio das Starting Grant do Consello Europeo de Investigación (ERC) e o programa Oportunius, que veñen a representar a mellor das opcións para convencer ós investigadores no estranxeiro de ariscarse ó retorno. Pero cando votamos unha ollada ós números, vemos que estas bolsas ERC premiaron dende o ano 2007 tan só a 152 investigadores españois (deles soamente 10 viñeron para Galicia). Se temos en conta que ó redor de 12.000 investigadores españois emigramos dende o 2010 ata o 2015, pensar en que as subvencións do ERC son unha opción loable para o retorno, convértese nunha alternativa un tanto ridícula. O mesmo cas propostas de contratación de Investigadores dos programas activos do goberno español, que incrementaron o nivel de existencia dunha maneira desorbitada por motivo da drástica redución das prazas ofertadas. Quédanos cara de perplexidade cando escoitamos ós/as voceiros/as das administracións presentar datos terxiversados, seguidos das absurdas propostas destinadas a atraer o talento científico, e sempre co mesmo conto: - Ben, vamos crear/facer bla, bla, .. hai que ter paciencia, estamos niso, non podedes exixir moito, o país está en crise ... ¿que máis queredes?! E realmente temos moi claro o que queremos. Desexaría para Galicia algo semellante ó modelo norteamericano, que das Universidades Galegas saísen as prazas de carreira investigadora que realmente se precisan, cunha aposta seria e inmediata pola investigación que convenza e capte ós mellores, cun paquete de financiamento competitivo a nivel internacional, cunha boa xestión dos fondos que evite a excesiva burocracia, e en definitiva consolidar e estabilizar o futuro dos investigadores. Con condicións laboral dignas, con e equipos e infraestruturas que posibiliten o traballo, e cunha aposta firme pola ciencia básica e aplicada de calidade e competitiva. Temos talento, sabemos pedir financiamento, publicar, e xa demostramos que sabemos sobrevivir en sistemas moi competitivos, o que nos preocupa e vernos obrigados a marchar outra vez ó descubrir que estas promesas non existen en Galicia Non temos medo a volver, iso sería o doado. Temos talento, sabemos pedir financiamento, publicar, e xa demostramos que sabemos sobrevivir en sistemas moi competitivos, o que nos preocupa e vernos obrigados a marchar outra vez ó descubrir que estas promesas non existen en Galicia, porque daquela as portas no estranxeiro non serían tan doadas de abrir de novo. Non somos un gasto, somos un investimento, imos traer diñeiro ás universidades, crearemos potencial competitivo no mundo académico, e produciremos riqueza e benestar. Do noso traballo ten que beneficiarse a universidade, os hospitais públicos ou os centros de investigación. Non estamos pedindo prazas de funcionarios para apousentarnos en cómodas cadeiras, gústanos competir e gañar, e non temos medo a ser avaliados. Non somos un gasto, somos un investimento, imos traer diñeiro ás universidades, crearemos potencial competitivo no mundo académico, e produciremos riqueza e benestar A pesares de todo, son moi optimista. Creo que en Galicia existe unha formación académica de primeira liña e excelentes investigadores/as que a pesares das trabas son capaces de sobrevivir e triunfar en ambientes non moi favorables, e será cuestión de tempo que a situación mellore, e estes poucos sexan moitos máis. Oxalá nun futuro non sexa necesario emigrar para investigar.


Summary: O grupo parlamentar da formación conservadora presenta unha proposición non de lei contra un proxecto urbanístico que mereceu ducias de premios internacionais por considerar que "dificulta o avance cara a un modelo de cidade urbana". O Concello di que o PP "quere cidades para os carros"

A política urbanística do Concello de Pontevedra será debatida esta quinta feira no Parlamento galego. Unha proposición non de lei presentada polo grupo parlamentario do PP porá en cuestión un modelo de desenvolvemento alternativo que fixo a cidade do Lérez merecedora de ducias de premios. O último, o Intermodes 2013, Premio europeo á mobilidade outorgado por unha entidade colaboradora da UE. Considera a formación conservadora que está baseado nun planeamento de 1989 "xa obsoleto" e que "dificulta o avance da cidade cara a un modelo urbano". "Temos unha Lei de ordenación do territorio que é allea á realidade de Galiza e está concebida para facer cidades motorizadas", queixouse o concelleiro pontevedrés con competencias na materia, César Mosquera, quen considerou que a proposición do PP para o seu debate en Comisión vai orientada "a impor que se ordenen as cidades para os carros". Di o PP no documento que presentou na Cámara galega que o PXOM fica sen rematar aínda "polo desinterese do goberno municipal". Porén, Mosquera informou de que "nós queremos facer un plan que inaugure un modelo alternativo e os choques --coa Xunta-- son brutais". O Concello di non estar disposto "a que se destrúa outro monte para construír un hospital", en referencia ao proxecto do Goberno bipartito de ampliar o hospital de Montecelo que foi desbotado pola Xunta do PP para pór riba da mesa a proposta de máis un hospital en Monte Carrasco, en Marcón, proposta rexeitada pola veciñanza porque non cubrirá as súas necesidades, mais tamén pol@s comuneir@s e por profesionais da sanidade. A defensa do territorio emprendida desde o goberno municipal é cualificada polo PP na súa proposición non de lei como "unha actitude obstrucionista", polo que insta a Xunta a que se dirixa ao Concello para lle lembrar a obriga de tramitar o PXOM e "de o adaptar á legalidade vixente".


Summary: Os relatores do informe sobre o futuro regulamento comunitario sobre redes de deriva constatan que os gobernos galego e español informaron mal e tarde á Comisión Europea, expoñendo esta centenaria arte á súa prohibición total. Ven "clarísimo" que o xeito "é sostible" e amosan a súa confianza en que non será vetado. Vídeo no interior

BRUXELAS - Enviado especial Constátase a neglixencia ou, cando menos, o "erro" ou ausencia de comunicación entre os gobernos galego e español e as autoridades comunitarias que elaboran o regulamento para prohibir as redes de deriva, unha arte da pesca especialmente agresiva para o medio ambiente e diversas especies mariñas. Os eurodeputados que exercen como relatores deste informe ratificaron este xoves o que xa avanzaran vinte e catro horas antes o director xeral de Asuntos Marítimos do executivo comunitario e mais o presidente da Comisión de Pesca da Eurocámara: a centenaria pesca artesanal do xeito foi inicialmente incluída nesta tipoloxía de redes por unha ausencia case total de información. No caso do Goberno de España, nomeadamente, o escaso fluxo de información levounos a compoñer un panorama tan distorsionado no que os 427 barcos xeiteiros eran só 25. Esa evidente disparidade de cifras foi revelada por Marco Affronte, eurodeputado italiano do Movemento Cinco Estrelas e relator do informe na Comisión de Medio Ambiente. Nun encontro coa delegación do xeito convidada á Eurocámara pola representante do BNG, Ana Miranda, Affronte amosouse convencido de que se a información da Xunta e o Goberno central fose axeitada este problema non estaría sobre a mesa, porque "non se chegaría a facer esta proposta". "Cando se estaba preparando a proposta a Comisión Europea non recibiu ningunha información sobre o xeito", afirma. Non houbo "ningún dato ata que se fixo a proposta" e chegou a ouvidos do sector e este se decatou de que podía estar a piques de ser prohibido para sempre. Neste contexto, "se a comisión di que son 25 barcos" é porque "son datos do Estado", do Estado español, coa conseguinte repercusión a respecto do impacto social e económico desta arte. A Comisión elaborou a proposta sen contar con "ningunha información sobre o xeito", asegura o relator Unha vez coñecidas as causas do conflito, Affronte, como a propia Miranda, é partidario de emendar a proposta inicial para que non se chegue a ese "veto total" e, pola contra, só se prohíban as artes de pesca realmente agresivas para o medio ambiente -redes de maiores dimensións e doutros materiais- e que arrasan especies diversas sen control ningún. Trátase, di, de "facer confluír as esixencias medioambientais" e a supervivencia dos sectores que "se son sostibles", como neste caso, "non teñen que ter medo". Neste sentido, garante, a súa proposta será que as redes coas características das do xeito non sexan prohibidas e se esta iniciativa "vai adiante, o xeito vai quedar excluído da prohibición", exclusión para a que hai un amplo consenso político na Eurocámara. Miranda: "Imos gañar a batalla do xeito porque o sector se moveu mentres a Xunta non facía os deberes" Nun sentido semellante pronunciouse, nun encontro previo cos xeiteiros, a relatora do informe na Comisión de Pesca, a tamén italiana Renata Briano. Como o presidente deste organismo, Alain Cadec, Briano taén ve a posible prohibición do xeito como unha "provocación". "A miña proposta será prohibir as redes ilegais" pero non estas, subliña. Por iso, informan dende o seu equipo, está "tranquila" a respecto da continuidade deste sector pesqueiro. "Xa nos gustaría que o Goberno galego nos atendese coma vostedes", retrucou un dos mariñeiros ante un panorama no que, explican os patróns maiores integrantes da delegación, xa valoran posicionarse publicamente para censurar a dilación exercida ao inicio do proceso pola Xunta e o Goberno central. Así as cousas, no remate dos encontros co executivo e o lexislativo da Unión Ana Miranda amósase relativamente tranquila sobre a resolución do proceso. "Hai receptividade", sinalou en declaracións á prensa galega nos corredores da Eurocámara onde, a poucos metros, a presidenta do Parlamento, Pilar Rojo, e o director xeral de Relacións Exteriores da Xunta, Jesús Gamallo, participaban nun acto do Comité das Rexións. "A batalla do xeito ímola gañar", di a representante do Bloque e futura eurodeputada, pero "porque o sector se moveu" mentres "o Goberno galego non facía os seus deberes".


Summary: "O sector cultural galego está a vivir un ERE invisíbel", denunciou a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, ante os efectos da crise e ausencia de medidas por parte da Xunta para o sector. A nacionalista exixiu ao Goberno a posta en marcha medidas urxentes que pasarían por unha "liña de axudas" para o sector, a implicación da CRTVG e reprogramar o Xacobeo 2021 para dar peso á creación cultural do país.

Ante os efectos da crise sobre o sector cultural galego, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, instou a Xunta da Galiza nesta terza feira, 7 de abril, a pór en marcha unha serie de medidas destinadas a protexer e impulsar a creación e as industrias culturais do país. Pontón, após manter un encontro con representantes de diversos sectores da cultura galega, pediu ao Goberno galego "a activación urxente de liñas de axudas que ficaron pendentes" e pór en marcha unha "liña específica para compensar as perdas do sector cultural" pola crise do coronavirus. "Urxe crear", dixo a líder nacionalista, "liñas de liquidez especificas para as empresas culturais , que sexan complementarias aos prestamos ICO e avaladas polo IGAPE". O terceiro punto das medidas urxentes que desde o Bloque propoñen ten que ver co papel dos medios públicos, en concreto coa CRTVG. "Debe pórse en marcha un paquete urxente de impulso á cultura que inclúa a compra de material audiovisual que estea xa realizado e impulsar a creación de novas obras", exixiu Pontón. Así mesmo, a nacionalista instou a que na CRTVG se contrate e se poña en marcha programación cultural específica que permita que "a través da televisión e da radio poidamos escoitar en vivo música, teatro ou outras disciplinas artísticas". "É preciso que a CRTVG teña un papel importante á hora de promover a cultura", reivindicou. Nun terceiro punto, e con motivo do ano Xacobeo 2021, Ana Pontón propuxo reprogramalo para dar "peso importante ás creacións culturais propias" e instou ao Goberno a traballar xa nese camiño. A portavoz nacional do BNG denunciou a falta dun plan da Xunta para facer fronte aos efectos da crise sanitaria no sector cultural galego. "O sector está vendo como se cancelou toda a actividade e mais o investimento público", dixo Pontón, "o que fai que se agrave a situación de precariedade porque a maioría das persoas deste sector non se poden acoller a ningún tipo de compensación", denunciou. Nese sentido, Pontón aseverou que "o sector da cultura está a sufrir un ERE invisíbel", polo que incidiu na necesidade de desenvolver "medidas extraordinarias". "Vemos con preocupación que até o momento a Xunta non teña activado ningún plan nin medida específica para facer fronte a esta situación no sector cultural", dixo Pontón, que considerou principal atender a emerxencia sanitaria mais evitar, ao tempo, "que o noso sector cultural se desplome". "Se algo nos recordou esta crise", precisou a líder do Bloque, "é que precisamos a cultura para crear cohesión social, non podemos esquecer que é un sector básico da nosa economía, non a podemos descoidar nesta crise e o BNG vai traballar para que o sector saia fortalecido".


Summary: "Mamá morrerá mañá". Así, directa e brutal, comeza As fauces feroces, a última novela de Emma Pedreira (A Coruña, 1978). Nova mostra de narrativa fragmentada, expresión reducida e apertura poética, o libro, di a editorial, "entre a ficción e a realidade histórica, enlaza unha reflexión actual sobre a relación nai-filla co histórico proceso á monxa italiana Benedetta Carlini durante a Contrarreforma".

As fauces feroces (Baía Edicións, 2019) transcorre, de entrada, en primeira persoa. A filla escritora desa nai tamén escritora leva adiante o relato. "A través dos séculos que as afastan", explica a contracuberta, "catro mulleres -e unha quinta e sexta que se intúen- compoñen un tapiz reflexivo sobre a maternidade, a sexualidade, a diversidade nos afectos e o libro albedrío". Esta "composición feroz e íntima" conta cun limiar a cargo de Eli Ríos. "Veño de ler unha novela que me interpela. A todas nós, ás que nos roubaron a historia de noso e nos fixeron crer que somos bruxas, herexes ou histéricas por sentir", escribe, antes de sinalar o "sensorial" como estratexia preferida de Pedreira para prender a lectora. Responsábel dunha ampla e influínte obra poética, que xunta máis de dez títulos -como Diario bautismal dunha anarquista morta (Espiral Maior, 1999), Velenarias (Espiral Maior, 2001) ou Casa de orfas (Espiral Maior, 2006)-, a súa anterior novela, Besta do seu sangue (Xerais, 2018) reconstrúe unha historia de licantropía con perspectiva feminista. Obtivo gran recoñecemento de lectorado e crítica. O pasado ano, Emma Pedreira gañou o Fiz Vergara Vilariño de poesía por As voces ágrafas, pendente de publicación.


Summary: O festexo terá lugar este sábado 20 de novembro contra o mediodía

A plataforma Vía Galega convida a participar nun acto público conmemorativo da I Asemblea Nacionalista este 20 de novembro ás 11.30 horas na rúa da Raíña de Lugo. A cita quere lembrar no 103 aniversario da I Asemblea Nacionalista o labor das Irmandades da Fala e o primeiro manifesto que serviu de base para os programas do nacionalismo galego, un documento no que se define a Galiza como nación. Ademias, salienta Vía Galega, o mesmo escrito convida a mocidade a sumarse a esta iniciativa porque "son chegados os tempos de erguer a alma e o pensamento da Galiza e, sobre todo, a súa soberanía, completa e sen cativeces. Nisto non caben discusións: Galiza ten dereito, un dereito fundamental a ser dona de si mesma". I Asemblea Nacionalista O 17 e 18 de novembro de 1918, reuníanse en Lugo as Irmandades na I Asemblea Nacionalista. Nesta 'Asembleia Nazonalista de Lugo' aprobouse o 'Manifesto Nazonalista' no que se declaraban explicitamente nacionalistas. "Nós nomeámonos desde hoxe para sempre nacionalistas", coa necesidade de procurar para Galiza a soberanía plena e declarando que: "Son chegadol-os tempos d'erguere a y-alma e o pensamento de Galicia, e sobor todo a súa soberanía, compreta e sen cativeces. N-isto non caben discusiós: Galicia ten direito, un direito fundamental, a ser dona ausoluta de si mesma. Con vountade ceibe faremos nupcias d'amore con outras soberanías, contr'as que non vai nin quér ire a soberanía nosa". Son chegados os tempos de erguer a alma e o pensamento da Galiza O manifesto asinábano os máis relevantes cadros do nacionalismo daquel momento e foi un paso adiante de grande importancia na formulación dun proxecto político soberano con vixencia na actualidade. A conmemoración da I Asemblea Nacionalista de Lugo contará coas intervencións de María Pilar García Negro, profesora da UdC e escritora, e de Cosme Pombo Rodríguez, coordenador de Vía Galega en Lugo, ademais da actuación musical de Airiños do Fiouco.


Summary: Por volta de 900 multas impostas nos 10 meses seguintes ao veto.

A moratoria a novas plantacións de eucalipto foi incluída na Lei de Recuperación de Terras que entrou en vigor en 2021. Desde o 2 de xullo dese ano suspendéronse temporalmente até 2025 os novos cultivos desa especie, mais a prohibición non afecta os terreos onde xa había eucaliptais antes de aprobarse a moratoria. Colectivos ecoloxistas, de protección do territorio ou veciñais alertaron entón de que a norma chegaba tarde ou que mesmo ía derivar nun aumento das plantacións ilegais. Ao tempo, estas entidades procederon a un traballo activo de denuncia destas plantacións perante a Administración. Así, entre o mes de entrada en vigor a moratoria, xullo, e finais de 2021 abríronse máis de 600 expedientes a propietarios forestais por plantar eucaliptos "ilegalmente". E a cifra aumentou até 900 en base aos datos entre xullo de 2021 e abril de 2022, o que supón máis do duplo que no exercicio anterior (250 expedientes en 2021). O propio director xeral de planificación e ordenación forestal da Consellaría de Medio Rural, José Luís Chan, recoñecía no Parlamento que as infraccións, apercibimentos e sancións tiñan a súa orixe en denuncias procedentes de corpos dos axentes forestais, do Seprona ou da unidade da Policía Nacional adscrita á Xunta, así como tamén das denuncias realizadas desde grupos de defensa do medio ambiente e patrimonio ou entidades forestais. A industria portuguesa do eucalipto sitúa na Galiza tres plataformas loxísticas Infraccións Medio Rural rexistrou nos tres últimos anos 6.000 infraccións forestais denunciadas. A maioría delas referidas a plantacións ilegais ou cambios de terras agrarias a forestais sen autorización, entre outras cuestións. No mencionado trienio —2019, 2020 e 2021— tamén se tramitaron 2.243 expedientes sancionadores. En 2019 foron 730 os expedientes, en 2020 foron 615 e en 2021 un total de 898. Nos tres primeiros meses deste ano xa se tramitaron 53 procedementos sancionadores, segundo os datos da Consellaría de Medio Rural da Xunta. Concellos como o de Palas de Rei con 80 expedientes ou A Estrada, con 64, son algúns dos que máis sancións acumulan nestes anos. Unha batalla vía satélite A Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega) é un dos colectivos máis implicados no combate ás plantacións ilegais. Xa en outubro, apenas tres meses despois de entrar en vigor a moratoria, denunciaba a "ocupación ilegal" con eucalipto nese tempo dunha superficie equivalente a 200 campos de fútbol. Neses meses, Adega presentou 100 denuncias por plantacións ilegais desa especie. O eucalipto e a biomasa unen os negocios de Altri e Greenalia Tamén colectivos como Mariña Patrimonio están nesta batalla, centrados máis ben na afección desas plantacións ao patrimonio desta comarca do norte da Galiza. Manuel Miranda, membro deste colectivo mariñao, explica en conversa con Nós Diario como os mapas vía satélite permiten detectar este tipo de cultivos e o seu impacto en castros ou mámoas. "O último ano presentamos catro ou cinco denuncias ao respecto, e no mínimo dúas deron lugar a un expediente sancionador". A Xunta "agochou" información sobre as plantacións O Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) declaraba hai un ano, en xullo de 2021, ilegal unha resolución da Consellaría de Medio Rural que impidía acceder a información sobre diversas plantacións ilegais de eucaliptos no término municipal de Cospeito, na comarca da Terra Cha. O auto obrigaba a Xunta a facilitar á Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega) a documentación recollida en dous expedientes de sanción incoados por corta de árbores autóctonas e posterior plantación ilegal con eucaliptos. A resolución do TSXG estabelecía así a lexitimidade das entidades e colectivos ecoloxistas para poder participar como parte interesada en todos os expedientes de sanción por plantacións ilegais e "feitos que comprometan directa ou indirectamente o medio".


Summary: Jesús Méndez (Lugo, 1972) é desde 2008 director xeral da Caixa Rural Galega, entidade na que desenvolve a súa carreira profesional desde 1994 e na que, ao longo destes anos, asumiu diversas responsabilidades. A entidade presentou recentemente as contas de 2018, ano en que a Caixa bateu récord de beneficios. Méndez aponta unha explicación aos bos resultados: "Ser quen nestes anos de manternos independentes e próximos aos clientes e, ao tempo, dar todos os servizos innovadores e de primeira liña".

A asemblea anual de Caixa Rural Galega aprobou recentemente as contas de 2018, ano que fechou cun beneficio récord de 5,4 millóns de euros e con activos que superan os mil millóns. Satisfeitos? A verdade é que si porque as marxes non paran de medrar e puidemos bater o noso récord grazas, fundamentalmente, a que fomos quen de aumentar os volumes. O mercado non medra moito, mais a caixa está gañando cota de mercado, o que nos permitiu ter máis marxe en 2018 e obter eses beneficios. Os beneficios non son o fin último desta caixa pero si que son un medio para conseguir os nosos obxectivos Os beneficios non son o fin último desta caixa pero si que son un medio para conseguir os nosos obxectivos. Nós ano a ano incorporamos ás nosas reservas o 90% do que conseguimos; deste xeito temos unha caixa máis solvente e con capacidade para asumir novos riscos, conceder novos empréstitos, etc. Para nós é importante ter beneficios para poder ser máis solventes e ser máis rendíbeis. Naceron en 1966 como unha entidade cooperativa. En que lles fortalece esta característica? Agora somos 17.000 socios e socias. A Caixa Rural Galega exixe a cada un dos clientes que teñen operacións de activo, é dicir, empréstitos ou créditos coa entidade, subscribir unha cantidade moi pequena de capital, 60,10 euros para persoas físicas e o duplo para as xurídicas. Esa achega, que é unha achega ao capital social da caixa, dálles dereito a participar nas xuntas, actividades, etc., e unha participación nos beneficios. Agora somos 17.000 socios e socias A base, logo, é cooperativa. Os estatutos recollen que unha parte dos beneficios teñen que dedicarse a fins sociais. Ao tempo, somos unha sociedade privada porque se xestiona co que deciden os seus 17.000 socios e socias. Son a única entidade que fica con centro de decisión na Galiza após a treboada de centralización e concentración financeira que acabou coa "galeguidade" das caixas, do Banco Popular, etc... Temos sede na Galiza. Somos unha entidade completamente independente e os nosos servizos centrais están en Lugo. Todas as decisións tómanse aquí. Que ocorre? Que compartimos con outras 29 caixas uns servizos comúns que nos dan flexibilidade e achégannos unhas economías de escala moi grandes. De feito, compartimos con esoutras caixas unha compañía de seguros, un banco e unha central informática. Esas tres ferramentas son propiedade de todas estas caixas. Temos sede na Galiza. Somos unha entidade completamente independente e os nosos servizos centrais están en Lugo. Todas as decisións tómanse aquí Ademais, en 2018 obtivemos do Banco de España un recoñecemento regulatorio, un mecanismo institucional de protección que temos entre todas as caixas. Tradicionalmente, cando algún dos membros do grupo tiña un problema, o resto das caixas axudaban. Que fixemos en 2018? Constituír un fondo xa preparado para poder intervir en caso de que algunha das entidades tivese algún problema. Isto é moi ben visto polo organismo regulador, xa que afasta as posibilidades, no caso de que algunha caixa tivese problemas, de que houbese que resgatala con cartos públicos. Isto foi un esforzo moi grande mais, a cambio, o Banco de España deunos unhas vantaxes regulatorias importantes, que nomeadamente van dirixidas a un menor consumo de recursos propios entre as entidades. Cal foi a política da Caixa Rural Galega nestes anos para non acabar sendo devorada nese proceso de centralización e concentración bancaria da que falabamos antes? Os nosos órganos de decisión nunca quixeron entrar nesa dinámica. A maioría deses procesos de concentración foron derivados da crise dalgunha entidade. Na caixa tivemos os nosos problemas e dificultades, mais nada que non puideramos resolver. Non tivemos problemas para cumprir cos requerimentos que os reguladores nos puxeron. Pensamos que a nosa proximidade ao cliente, o feito de ter os centros de decisión o máis perto posíbel da realidade económica na que nos desenvolvemos, é unha vantaxe competitiva moi grande. Todo isto hai que poñelo en consonancia cunha eficiencia e unha innovación continua. Os nosos clientes valoran moito ter unha caixa próxima e cos centros de decisión aquí, mais ao tempo temos que ser quen de poderlles ofrecer os produtos financeiros máis novidosos e todos os servizos que unha entidade financeira ten que dar Os nosos clientes valoran moito ter unha caixa próxima e cos centros de decisión aquí, mais ao tempo temos que ser quen de poderlles ofrecer os produtos financeiros máis novidosos e todos os servizos que unha entidade financeira ten que dar. Isto é un pouco parte do noso segredo: ser quen nestes anos de nos manter independentes e próximos aos clientes e, ao mesmo tempo e a través das economías de escala das que falabamos anteriormente, poder dar todos os servizos innovadores e de primeira liña. [Podes ler a información íntegra no número 355 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Conversamos coa poeta e xornalista Ana Romaní (Noia, 1962) cando vén de recibir o Premio Nacional de Xornalismo Cultural. "Foi unha sorpresa moi emocionante", admite. Ademais chegaba nun intre difícil para a súa carreira xornalística: antes do verán, a dirección da Radio Galega decidía suprimir o formato do Diario Cultural, o espazo que, durante 28 anos, se ocupou da materia na emisora pública. "Non comparto nin o criterio nin os obxectivos nin a fórmula actual", di, en referencia á partición e reparto da información cultural ao longo da grella radiofónica. Eis un extracto da entrevista publicada no número 316 de Sermos Galiza.

Que significa obter o Premio Nacional de Xornalismo Cultural do Ministerio de Cultura? Foi unha sorpresa moi emocionante, realmente. Sobre todo polo momento en que chega. Dalgún xeito este premio ten un certo efecto reparador. Ás veces os premios teñen unha dimensión diferente en función do momento en que chegan. Neste sentido é para min reparador e gratificante, e ao mesmo tempo toma unha dimensión colectiva que me parece moi interesante e que me resulta moi grata. Coincide coa desaparición do Diario Cultural tal e como existía. É un contraste gráfico: a emisora pública de radio rebaixa o seu traballo e, ao tempo, vostede é recoñecida profesionalmente no exterior. Non sei que considerou o xurado á hora de valorar e de decidir o premio. Non sei se entrou esta cuestión no debate ou é casual. Pero a lectura que eu fago si ten esa dimensión colectiva. A situación actual, con toda a mobilización de #DefendeAGalega ou os Venres Negros, coloca no centro o debate sobre a función social do xornalismo. E é moi importante que traballadoras e traballadores da CRTVG formulen neste momento a necesidade de considerar e valorar a función social do seu labor e dos medios públicos. Os xornalistas ou o xornalismo non debe esquecer nunca esa dimensión social do seu traballo. Esa reflexión sobre a función social tamén atinxe os medios privados? Claro. Creo que nós como profesionais temos que estar sempre moi vixiantes. Que facemos? Para quen o facemos? Que función social está a cumprir? De quen é cómplice ou non o que facemos? Cómpre unha análise continua do propio labor. Dalgunha maneira esa función social da CRTVG está detrás destas mobilizacións e é, na miña opinión, moi relevante non só para os medios públicos, senón para os medios en xeral e para a sociedade. Que papel deben cumprir os medios públicos de comunicación respecto da cultura? Os medios públicos galegos teñen aínda pendente ser os medios galegos. É dicir, ir máis alá de ser medios en galego para se converteren en medios galegos. Con modelos propios, paradigmas propios, sobre o que significa a información e a comunicación nun país. Axendas propias, modelos propios e diferentes. E isto tamén é necesario na información cultural. [Podes ler a entrevista íntegra no número 316 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A central sindical cre que é unha comunicación propagandística e lembra que no sistema sanitario público galego hai máis de 5.000 prazas con contratos eventuais e precarios

CIG-Saúde vén de denunciar que a comunicación do Sergas de crear 407 prazas nos orzamentos de 2020 ten unha intencionalidade propagandística. "Son prazas que na actualidade xa existen amortizadas coa taxa de reposición e que agora estaban cubertas con contratos eventuais", sinala a secretaria nacional de CIG-Saúde, María Xosé Abuín, "o que fan é recuperalas para que computen no cadro de persoal". A secretaria nacional de CIG-Saúde lembra que no sistema sanitario público galego hai máis de 5.000 prazas cubertas por persoal con contratos eventuais e precarios que deberían ser as que estes orzamentos recollesen como persoal interino para rematar coa precariedade laboral existente. Con este anuncio o Sergas "segue a condenar ao persoal á precariedade laboral, obrigando a presentarse ás distintas ofertas de emprego por non poder acceder a un posto de traballo de carácter fixo", explica Abuín. CIG-Saúde estudou as cifras anunciadas polo Sergas e sinalan que das 407 prazas, 133 son, segundo se anuncia, para persoal facultativo. "Se dividimos o número de prazas entre as diversas especialidades estamos falando de 3 prazas por especialidade médica para todo o sistema sanitario público de Galiza", explica a secretaria nacional de CIG-Saúde. Abuín indica ademais que as 274 prazas restantes "se as dividimos entre o número de categorías profesionais, todas elas con persoal contratado en precario, non chegan nin a 5 en todo o Sergas".


Summary: Con A batalla por Avalon (Urco) o escritor Fernando M. Cimadevila atravesa o ecuador da súa pentaloxía O mundo secreto de Basilius Hoffman, un universo literario que conseguiu o aplauso do público e está a traducirse a outras linguas. Apaixonado da literatura fantástica, Cimadevila explícanos as claves da súa obra e dun xénero do que é autor e tamén editor, co selo Contos Estraños que se vén de fusionar con Urco.

-A batalla por Avalon é o terceiro dos cinco libros d'O mundo secreto de Basilius Hoffman. Que leva a un escritor a decidir que un proxecto literario será unha pentaloxía? A serie básica son cinco libros, mais o proxecto tería outros tres de relatos, que teñen como protagonistas personaxes secundarios. Algúns deles gustan máis aos lectores ca os principais. Quería tamén escribir un libro sobre a mocidade de Basilius Hoffman, co cal, na fin, rebordaremos esa cifra. Desde hai moito tempo son afeccionado da literatura fantástica e, con 33 anos, decidín escribir. Cando me puxen, xa con bastante bagaxe, decateime de que non era un libro, senón moito máis. Fixen unha sinopse e deseñei a pentaloxía: cinco puntos ata a resolución final. Ou facía un libro inmenso ou capítulos moi longos, que son as cinco novelas, aínda que cada unha delas é autoconclusiva. -Significa que xa ten fin? Sei como vai rematar a historia principal. Cando me enfronto a unha historia, teño que ter claro o remate, porque o argumento vai focado cara ao final. -A literatura fantástica, en certa maneira, ten o seu propio circuíto, mais vostede está a conseguir atravesar as fronteiras e os seus libros están a entrar nos centros de ensino. Acontece coma con outros xéneros. Hai lectores só de novela negra, de novela histórica... Non me defino como escritor só de fantasía, aínda que se queres dedicarte, tes que traballala. Sempre digo que un xénero non determina a calidade nin o trasfondo das historias. O soño dunha noite de verán, de Shakespeare, é fantasía. O mundo secreto de Basilius Hoffman é a historia dun rapaz que non ten fogar fixo e un tío que o acolle. Son historias humanas, só que o marco no que se sitúan é diferente. O que lle interesa á xente son as historias dos personaxes. O marco é o atrezzo. -Condición da fantasía é permitir a creación de mundos novos? Tanto na fantasía coma na ciencia ficción, que son xéneros diferentes, pódese contar o mesmo ca nunha historia real, os mesmos conflitos, mais podes imaxinar o mundo que queiras. O que busca unha persoa lectora de fantasía é a evasión. A historia real reflicte o noso mundo e a fantástica é coma os espellos da feira, que distorsionan a imaxe, mais continúa a ser a realidade con outra perspectiva. -De feito o libro iníciase cunha cita do Diario do Cartógrafo -da propia trama- na que di "En ocasións precisamos abandonar a nosa realidade, mergullarnos nos primitivos reinos da imaxinación." De que materia se constrúe entón a literatura fantástica? Esa cita é representativa do que quero nesta obra. Teño a miña propia concepción da fantasía. Gústame pensar que serve para nos evadirmos do mundo real para, logo de que volvamos, nos axude no mundo real. É coma un sopa, á que imos para relaxarmos. Na vida real, tamén na da mocidade, ás veces temos demasiadas esixencias e precisamos un repouso, e a nosa mente precisa, por así dicilo, camiñar por bosques máxicos. -Fuxir para volver de maneira distinta? Non é unha fuxida. Fuxir é quen busca outras cousas; renderse. Isto é ao revés: é unha busca do que este mundo non che dá. Mergúllaste nunha historia para dares con respostas que non tes. É unha procura, e as procuras sempre son positivas. "Ler literatura fantástica é coma ir a un spa" -Que claves manexa para se facer co aplauso do público? Hai varios puntos clave. Un deles é a promoción, mais ese é un punto no que non podemos competir con grandes editoriais. As outras partes son as que ti mesmo controlas. A primeira, para o meu ver, saber do que estás a falar. Lin moito de fantasía e sei o que buscan os lectores do xénero. Quero tamén ser honesto co que fago; escribo o que me gusta, o que me apetece, a historia da que estou namorado, e iso reflíctese no libro. Iso transmítese, nótase, e logo os lectores son os que fan a promoción co seu boca a boca. -Tamén tivo que ter esa afinidade cun personaxe singular, como Basilius Hoffman, para o facer protagonista dunha obra tan longa, coa que convive tantos anos... Precisaba unha certa identificación e Basilius conségueo. Aínda tendo máis de cincuenta anos, non esqueceu o que é ser un neno; loitar polos soños, as inquedanzas. Sabe que esa busca, esa mocidade que tenta manter, custoulle un prezo que é, por exemplo, non ter familia ou unha vida máis asentada. Ademais de ser unha persoa divertida -o típico arqueólogo-, comparte coa xente da miña xeración que seguimos sentíndonos novos para a idade que temos, e dámonos conta de que a xeración anterior medrou demasiado pronto, ao mellor tamén porque comezou a traballar moito antes. -A que público se dirixe? Eu son moi admirador de Momo ou A historia interminábel, de Michael Ende. Cando os lin de maior, quedei anonadado coa súa carga psicolóxica. Decateime de que tiña dúas lecturas, e iso é o que quero para os meus libros: que teña unha lectura cando un é novo e outra de maior, cando te transporte de novo á mocidade. -Ademais de escritor, vostede creou unha editorial especializada, Contos Estraños. Que o levou a botar a andar este proxecto? Son emprendedor. Tiven dúas librarías e o proceso da editorial veu dado. Vimos que o primeiro libro de Basilius Hoffman funcionaba e decidimos crear un selo independente. Neste momento temos arredor de cincuenta autores; xente que estaba na súa casa e non arrincaba está agora a escribir nos xéneros de fantasía, terror ou ciencia ficción. "En breve publicaremos a primeira antoloxía de ciencia ficción erótica" -Contos Estraños vén de anunciar a fusión con Urco. Como fica agora o panorama da edición de literatura fantástica? Os lectores apenas notarán a diferencia. O selo de Contos Estraños seguirá aparecendo e Urco encargarase do tema de loxística, a produción e a distribución. A formulación legal muda, mais non a liña da editorial. Haberá, se cadra, unha maior coordinación que, en todo caso xa había xa que Tomás é editor das dúas. Contos Estraños escolleu a opción de publicar autores e autoras novos mentres Urco ía a máis consagrados. Só agora imos traballar con autores xa coñecidos e, de cara ao 5 de agosto, para a súa presentación na Feira do Libro da Coruña teremos na rúa a primeira antoloxía de ciencia ficción erótica, con autores como Manuel Lourenzo, Ramón Caride ou Xesús Constenla. -Na lectura das súas novelas é fácil imaxinar a posibilidade de levalas ao cine. Sería un dos seus desexos como autor? Unha crítica á tradución ao español do primeiro libro dicía que se o autor, no canto de ser galego, fose norteamericano, estaríase a falar xa da adaptación cinematográfica. O libro é cinematográfico porque teño coñecemento de guión e, cando estruturo unha obra, procuro facela visual. Vivimos nun mundo audiovisual e, se consegues facer que o libro se vexa, xa tes un logro.


Summary: A 15ª edición do certame celebrarase do 23 ao 26 de maio, convertendo esta parroquia do Porriño "nun escaparate da creación audiovisual galega, a que se produce aquí e a que está espallada polo mundo", en palabras de Alfonso Pato. Triángulo de Amor Bizarro, Burning ou Depedro porán a música.

Do 23 ao 26 de maio Cans acollerá a 15ª edición do seu festival, polo que pasarán máis dun cento de directores e directoras, convertendo esta parroquia do Porriño "nun escaparate da creación audiovisual galega, a que se produce aquí e a que está espallada polo mundo", en palabras de Alfonso Pato, director da cita. Entre eles e elas destaca a presenza de Fernando Trueba e Gracia Querejeta, que participarán dos Coloquios no Espazo Mahou da Leira de Alicia. Manuel Lourenzo e as actrices Pilar Pereira, Berta Ojea, Mariana Fernández, Tamara Canosa, Isabel Blanco e Nieves Rodríguez estarán tamén nos coloquios. Na presentación da programación Pato subliñou o "equilibrio" presente na sección oficial e na programación paralela entre cineastas debutantes e persoas que chegan a Cans avaladas polos seus éxitos noutros festivais. Cans convértese un ano máis "nun escaparate da creación audiovisual galega, a que se produce aquí e a que está espallada polo mundo" Entre as novidades do programa, Pato fixo fincapé nas seccións A que andas?, na que se descubrirán os guións en proceso de Borja Cobeaga, Ángeles Huerta ou Ignacio Vilar entre outros e outras cineastas, e o habitual seguimento dos Fillos e fillas de Cans, nos que o público do festival poderá ver imaxes inéditas de filmes tan esperados como La sombra de la ley, de Dani de la Torre; Arima, de Jaione Camborda, ou Nación de muchachos, de Javi Camino. Tamén destacou a atención ás conexións literarias do cinema, coa primeira proxección nun festival galego de Versogramas, documental de Belén Montero e Juan Lesta sobre o fenómeno das videopoesías; e o concurso de booktrailers Ollo de vidro. Isabel Naveira, Anxos Fazáns, Felipe Lage, Nieve de Medina e Borja Cobeaga compoñen o Xurado de Ficción e Animación. Haberá tamén, como é tradición, un Xurado dos Veciños e Veciñas integrado por cinco habitantes de Cans. A presidenta da Asociación Arela, Keka Losada, debullou a parte máis comunitaria da programación, atendendo a públicos de todas as idades e fomentando a súa implicación e creatividade, xa que a actividade Cans do Futuro traerá cada día a 200 escolares ao Festival, e tanto a rapazada como a xente maior participarán cos seus deseños en Debuxa Cans e Cans Senior. Dentro desa diversidade, o público infantil poderá desfrutar dunha programación para nenas e nenos máis ampla que nunca: MiniCans incluirá música, proxeccións, maxia e toda unha serie de obradoiros no entorno do Parque do Río. O Festival de Cans recoñecerá este ano a traxectoria da produtora Chelo Loureiro co Premio Pedigree 2018 O Festival de Cans recoñecerá este ano a traxectoria da produtora Chelo Loureiro co Premio Pedigree 2018. A Asociación Cultural Arela, organizadora do certame, quere premiar a súa aposta polos novos creadores, o seu traballo continuo no desenvolvemento do cine de animación e a súa voz crítica na loita pola visibilidade das mulleres no audiovisual Os Chimpíns de Prata "Premio Pepe Puime" deste ano serán para a actriz Isabel Blanco e os veciños Chelo Casalmorto e Constante Romero, propietarios do "Cuberto de Chelo". A música correrá da man de Triángulo de Amor Bizarro, Burning, Depedro, Pardo, MounQup, Tanxugueiras ou Familia Caamagno A música correrá da man de Triángulo de Amor Bizarro, Burning, Depedro, Pardo, MounQup, Tanxugueiras ou Familia Caamagno. Os videoclips tamén serán protagonistas un ano máis, con 18 pezas finalistas que se proxectarán nunha sesión conducida polo xornalista da TVG Eduardo Herrero, que tamén forma parte dun xurado que completan Paloma Zapata e Fernando F. Rego. A programación do festival complétana a sección especial Contra o lume, con pezas que convidan á reflexión crítica sobre os incendios e o territorio, ou os roteiros conducidos por Xurxo Souto e Carlos Meixide, o primeiro centrado na música e o segundo de carácter cinéfilo-literario. Web do Festival de Cans


Summary: Revisamos unha práctica que se remonta aos tempos da guerra civil española.

A prensa en papel volveu ser a gran ausente nos quioscos de todo o Estado este Sábado Santo, 16 de abril, xa que os xornais, incluído Nós Diario, non estarán á venda nestes estabelecementos, por segunda vez este ano. O motivo é un descanso estabelecido pola Lei de Prensa do século pasado, promulgada en tempos da guerra civil española, o 22 de abril de 1938, e que supón a segunda ocasión no ano en que se dá esta situación, ademais do 1 de xaneiro (Aninovo) e o 25 de decembro (Nadal). Ao ser o 15 de abril (Venres Santo) festa en case todo o territorio estatal, as distintas cabeceiras en papel non saen á rúa o día seguinte. As excepcións atópanse en Cataluña, Illas Baleares e a Comunidade Valenciana. O día no que os cataláns e baleares non terán prensa impresa será o Venres Santo, mentres que, no caso da Comunidade Valenciana, a prensa do grupo EPI, Levante- EMV (Valencia) e Mediterráneo (Castelló) non sairá aos quioscos o Venres Santo, e a diario Información (Alacante) o Sábado Santo. Esta situación foi concibida para o descanso dos e das traballadores da información no marco dun Estado nacional-católico moi marcado tradicións relixiosas. A isto sumaríase o principal escollo ao que se enfrontan as publicacións en tempada vacacional: a apertura de quioscos neste período redúcese drasticamente, e o Sábado Santo a media de estabelecementos abertos é inferior ao habitual en días festivos. Con todo, xa houbo ocasións en que os editores rompen coa tradición establecida e cambiar os costumes do sector da información. É o caso de Diario 16 (1976-2001), unha cabeceira entón vespertina -publicada pola tarde de luns a sábado-, que decidiu cambiar o seu formato e saír nos quioscos os luns pola mañá e todos os días. Desta maneira desapareceron os diarios vespertinos (e os matutinos na súa edición de outrora, de martes a domingo), xa que a rendibilidade desa decisión levou ao resto de competidores a adoptar este modelo de publicación -é dicir, todos os días da semana, tal e como se fai agora-. Os xornais en papel manteñen a día de hoxe a tradición de seguir sen saír á rúa en Sábado Santo. Con todo, o uso masivo da internet fixo que moitos deles, como é o caso de Nós Diario, ofrezan as súas edicións expresas para os medios dixitais 'en liña'.


Summary: O intercambio de investigacións será o inicio da colaboración entre as institucións galega e brasileira, que o presidente da RAG encadra no "territorio cheo de posibilidades para o galego" que é "a familia na que están os irmáns de Portugal, do Brasil, de Angola, Cabo Verde, Mozambique..."

"O galego non é unha lingua local, é unha lingua que forma parte dun proxecto internacional". O presidente da Real Academia Galega, Víctor Freixanes, resume deste xeito o "acordo de amizade e colaboración" que a institución académica galega vén de asinar coa Academia Brasileira de Letras, a entidade fundada en 1897 co obxectivo para impulsar "o cultivo da língua e da literatura nacionais".Freixanes: "A lingua galega forma parte dunha familia onde están os irmáns de Portugal, do Brasil, de Angola, Cabo Verde, Mozambique... Un territorio cheo de posibilidades para o galego"Menos dun mes despois da súa chegada ao cargo o novo director da ABL, Marco Lucchesi, viaxou a Galicia para asinar un protocolo con "vocación de iniciar un camiño de colaboración", subliña Freixanes. Ten como horizonte "estreitar a relación entre a área cultural lingüística brasileira e a galega". Porque na RAG, asegura, existe a "conciencia" de que "a lingua galega forma parte dunha familia onde están os irmáns de Portugal, do Brasil, de Angola, Cabo Verde, Mozambique... Un territorio cheo de posibilidades tamén para o galego". Os primeiros chanzos, avanza, pasan por "potenciar o intercambio de investigacións" entre as dúas academias e desenvolver "proxectos de colaboración en distintos eidos"."Gustaríanos -di Freixanes- que este fose o principio dunha colaboración estreita" coa Academia Brasileira quen, lembra, tivo como máxima responsable "a unha das nosas académicas de honra, Nélida Piñón". A procura de "proxectos compartidos" tamén é aplaudida por Lucchesi, cuxa orixe familiar é Italia. "Toda a minha família é italiana, mas eu conheci a Galiza dende a infância" a través "dos trabalhadores que construíram esta república de étnias" que, mantén, segue a ser o Brasil.Marco Lucchesi: "A cultura é o último bastião da República do Brasil e da democracia"A Academia Brasileira, explica Lucchesi, aposta por acordos como o asinado coa RAG porque "não podemos perder a raiz". "Se a perdemos, perderemos a tentativa" de ser parte dunha "comunidade de destino" que "não é uma comunidade imperial", senón asentada "nas línguas que nos pronunciaram". "Nós -ilustrou- só existimos porque somos pronunciados para as línguas que falamos".O presidente da ABL realizou estas reflexións na Coruña sen obviar a situación política brasileira, marcada pola chegada ao poder do ultradereitista Bolsonaro. Neste sentido, Lucchesi coida que a cultura é "o último bastião da República do Brasil e da democracia".


Summary: A Costa da Morte en Fitur (I): O ciclismo como motor turístico. A Costa da Morte en FITUR (II): Camariñas, Cee, Muxía e Vimianzo no stand Turespaña. A Costa da Morte en Fitur (III): 4 formas de vivir intensamente. Fitur (IV): Muxía une lazos con Paradores.

Faltábanos varias aparicións singulares da Costa da Morte na FITUR, comon son as do Concello de Mazaricos e a da Asociación Solpor. O alcalde de Mazaricos, Juan José Blanco Riveiro e os concelleiros de Cultura e Turismo, Sandra Alvite e Jorge Sanmartín promocionaron os recursos paisaxísticos de Mazaricos a través da ruta do Xallas. Nesta edición tamén aproveitaron para coñecer recursos tecnolóxicos que poderían aportan valor e comodidade ao rural.Para Blanco é "moi importante" aproveitar a "plataforma que é FITUR" para "difundir as novidades en canto a turismo e patrimonio sobre as que se traballa nos concellos". Por iso, rexedor e concelleiros mantiveron xuntanzas con turoperadores para expoñerlles o ambicioso proxecto da Ruta do Xallas, que comezará este 2020. Para esta tarefa contaron cunha presentación audiovisual que desenvolvía a ruta con voz en off e imaxes dos lugares emblemáticos da ruta: a área do Fieiro, Arcos, a fervenza da Noveira, o miradoiro de Enxilde, a devesa de Anllares, Colúns, o miradoido de Corzón, a necrópole de Pedras Miúdas, o encoro da Fervenza, a Ponteolveira, etc. As reunións con Touroperadores son unha das patas máis improtantes da FITUR Solpor co Camiño Tampouco faltou Asociación Solpor, promocionando o Camiño Fisterra-Muxía: View this post on Instagram Solpor está presente en Fitur 2020 #asociacionsolpor #costadamorte #caminofisterra #caminomuxia #credencialsolpor A post shared by Asociacion Solpor (@asociacion_solpor) on Jan 24, 2020 at 3:22am PST FITUR 2020 Fitur (IV): Muxía une lazos con Paradores. A Costa da Morte en Fitur (I): O ciclismo como motor turístico. A Costa da Morte en FITUR (II): Camariñas, Cee, Muxía e Vimianzo no stand Turespaña. A Costa da Morte en Fitur (III): 4 formas de vivir intensamente. Máis crónicas da FITUR FITUR 2019: A Costa da Morte volca esforzos na FITUR. FITUR 2018: A Costa da Morte promociona en Fitur a súa parte máis deportiva e natural. FITUR 2017: As caras da Costa da Morte na Fitur. FITUR 2016: As Costas da Morte preséntanse en #FITUR2016


Summary: Hai indicios de que, no caso do virus Ébola, tamén hai intereses económicos potentes que tentan sacar beneficio do medo global

O virus do Ébola provoca unha enfermidade hemorráxica grave e potencialmente mortal. Este mes de agosto os medios de comunicación non falan doutra cousa. Semella que fose unha doenza nova mais non é así. O primeiro caso coñecido data de 1976 (Zaire) e desde a década dos noventa varios países africanos (Guinea, Congo, Nixeria, Liberia) veñen declarando todos os anos casos de morte provocados por este virus. Este verán a dimensión da epidemia foi superior á de anos anteriores. Preto de mil persoas morreron por esta causa e a OMS declarou a situación, a primeiros de agosto, como unha "emerxencia sanitaria internacional". Non cómpre menosprezar a gravidade da situación, pero hai que lembrar que este non é o principal problema de saúde dese continente. As principais causas de mortalidade en África son a SIDA, a malaria, as enfermidades diarreicas, a tuberculose. Os africanos sofren, enferman e morren prematuramente pola pobreza e a desnutrición, polas deficientes condicións de vida e a falta de auga potable, pola violencia social e a falta de horizonte para as súas vidas. Por iso cruzan desertos durante meses e expoñen as súas vidas no mar e tentan saltar as barreiras que lles coloca o mundo occidental. Virán máis, moitos máis, para fuxir do inferno sen saída que teñen nos seus países de orixe. Mais habitamos un mundo dominado polo medo. Vivimos nunha sociedade do risco (Ulrich Beck) e cada certo tempo xorde un perigo, unha ameaza ou unha doenza descoñecida que ocupa as portadas dos xornais e provoca o pánico xeral. Existe unha auténtica maquinaria para fabricar medos colectivos como mecanismo de dominación social. El Roto ten unha viñeta maxistral na que un executivo di: "Tivemos que asustar á poboación para tranquilizar aos mercados". Naomi Klein (A doutrina do shock) explicou moi ben como os temores globais son contaxiados desde o poder para xustificar o recorte de dereitos, as actuacións xenófobas, a limitación das liberdades. O pánico provocado por certas doenzas (gripe aviaria, gripe A, que resultaron non ser tan perigosas como dicían) foi utilizado tamén para favorecer certos negocios multimillonarios. As doenzas que causan maior mortaldade en África non teñen grande interese para as empresas farmacéuticas; o mundo occidental tampouco fai gran cousa para aliviar a pobreza extrema, a fame endémica e as guerras crónicas que provocan miles e miles de mortos. Pero hai indicios de que, no caso do virus Ébola, tamén hai intereses económicos potentes que tentan sacar beneficio do medo global. Vexamos. -O negocio. Polo momento non se produciu ningún caso de contaxio do Ébola fóra de África. Pero neste brote de 2014 houbo dous estadounidenses infectados, que foron trasladados a EEUU para ser tratados cun preparado experimental (ZMapp). Trátase dun cóctel de tres anticorpos monoclonais que está na primeira fase de ensaio clínico e só foi probado con simios. Os seus resultados son totalmente incertos e, por iso, o tratamento estándar para o Ébola segue a ser a terapia de apoio. Este foi o "soro milagroso" aplicado ao misioneiro español Miguel Pajares (repatriado de forma tardía e nunha peripecia rocambolesca) que morreu aos cinco días de chegar a Madrid. Mais, mesmo no caso de que este remedio chegase a demostrar a súa eficacia, non sería posible atallar a epidemia en África con este tipo de fármacos, polo seu elevado custe e pola extraordinaria dificultade para a elaboración. Habería que empregar estratexias de prevención e detección precoz, que son factibles pero non ofrecen espazo de negocio para as empresas farmacéuticas. -O marketing. A empresa Mapp Bio leva varios anos buscando un tratamento para este virus en colaboración co Departamento de Defensa dos EEUU. O soro agora utilizado está fabricado con plantas do xénero nicotiana, que tamén se utiliza para o tabaco. Por esa razón a produción corre a cargo da empresa Kentucky Bioprocessing (filial da empresa tabacalera americana Reynolds). O tratamento administrado a estas tres persoas podería representar, de ser exitoso, a mellor campaña de marketing deste produto. O falecemento do misioneiro español pode provocar certa desconfianza. Pero o certo é que a curación do Ébola cotiza no Nasdaq: as acción de Tekmira, empresa de Vancouver que está ensaiando unha vacina para este virus, aumentaron case un 40% nunha semana. Tamén resulta interesante observar como a industria farmacéutica aparece de novo aliada co Departamento de Defensa dos EEUU e coas empresas tabaqueras. -A repatriación. Miguel Pajares, misioneiro infectado polo Ébola, foi repatriado desde Liberia, o sete de agosto, para ser tratado en Madrid. Faleceu cinco días despois. O centro designado para o seu tratamento, o Hospital Carlos III, foi unha referencia estatal e internacional para a investigación e o tratamento de doenzas infecciosas e tropicais e para afrontar situacións sanitarias de gravidade. Os seus profesionais teñen un gran prestixio e cualificación. En 2013 o goberno madrileño converteu este centro especializado nun hospital de media estancia, dedicado a atender pacientes derivados doutros hospitais da Comunidade e pechou o Servizo de Urxencias. A repatriación do relixioso español obrigou a evacuar o Hospital, a reabrir a porta de Urxencias e a recuperar os dispositivos de atención para emerxencias que foran desmontados oito meses antes. Tiveron que reabrir a sexta planta do Hospital (con habitáculos de "presión negativa" imprescindibles para atender este tipo de pacientes) e montar a toda presa medidas e equipos de illamento. Toda esta montaxe mediática da repatriación e o tratamento co "soro milagroso" (mentres a ministra Mato estaba agochada), tentou demostrar unha situación de normalidade, mais non hai tal: o Hospital Carlos III xa non está en condicións para atender unha situación de emerxencia ou facer fronte a unha epidemia. Pretenden que esta intervención sexa vista pola poboación como unha actuación humanitaria. Non se nega. Pero tamén podemos preguntarnos, como fan os responsables da Marea Branca de Madrid (MEDSAP), por qué se denega diariamente atención sanitaria a numerosos colectivos neste país e por qué se abandona á súa sorte a persoas, da mesma Orde San Xoán de Deus, tamén infectados polo virus (a relixiosa Chantal Pascaline morreu en Liberia). Tamén cómpre lembrar que este virus non comezou neste mes de agosto. A OMS só decretou a emerxencia internacional cando houbo vítimas occidentais. Pero ninguén fai nada para axudar aos africanos que sofren, padecen e morren no máis absoluto abandono.


Summary: Piden máis medios e orzamentos.

A Asociación en Defensa da Sanidade Pública denuncia que o peche de camas hospitalarias no verán "provocará aínda máis a derivación" a centros privados da Galiza. Así o manifestou esta asociación nun comunicado, no que insiste en que a decisión de pechar camas no verán "supón un novo paso no camiño cara á privatización sanitaria, aproveitando a pandemia". Neste sentido, subliñou que o "peche das camas públicas durante o verán, en hospitais parcialmente paralizados durante a pandemia, provocará un maior aumento das demoras na atención das pacientes que están a recibir tratamento". "Este aumento, xunto coa chamada Lei de Garantías de prestacións sanitarias, provocará aínda máis a derivación dos pacientes a centros privados", advertiu esta asociación. Por este motivo, defendeu a "necesidade de aumentar significativamente a actividade dos servizos hospitalarios públicos, en lugar de pechalos", concluíu. En definitiva, esta asociación esixe que "non se pechen as camas nesta tempada estival" e que "se incremente o orzamento para diminuír notablemente as listas de espera no sistema sanitario público galego".


Summary: Demandan un Plan de Desenvolvemento Rural Propio que atenda as especificidades do país e unha mudanza nos criterios de asignación das axudas das que Galiza percibe tan só o 3,5%.

Dos 4.800 millóns de euros que o Estado español recibe en forma de axudas na Política Agraria Común, Galiza é receptora tan só de 168 millóns de euros. Este reparto que atribúe ao país o 3,5% dos fondos, responde aos criterios de asignación fixados polas institucións europeas e o Ministerio de Agricultura e que vinculan a distribución das axudas á dimensión da superficie agraria. Así, embora o sector lácteo galego represente o 40% da produción total do Estado, Galiza ve reducidos os fondos que percibe por mor dunha estrutura da terra caracterizada por pequenas explotacións que confrontan cos grandes terratenentes doutras zonas como Andalucía. Novos criterios baseados na agricultura activa Neste senso, o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, a deputada nacionalista no Parlamento galego, Tereixa Paz, e o presidente da FRUGA, Manuel Dacal, demandaron esta segunda feira (20 de xaneiro) unha mudanza nos criterios de asignación das axudas pois o actual sistema, aseguran, "marxina" o sector agrogandeiro galego. Un sector, lembran, que perdeu durante o último ano 1.500 empregos. Exixen que prime a definición de agricultura activa na asignación dos fondos para as dirixir @s agricultor@s e non @s terratenentes Xavier Vence, reclamou que sexa a definición de "agricultor activo" --aquel que dedica o 50% do seu tempo á actividade agraria que representa a metade, cando menos, dos seus ingresos-- a que fixe a distribución dos fondos europeos en troca da superficie das explotacións na procura, din, dunha "distribución máis equitativa". Asemade, sinalou o líder nacionalista, a organización frontista demanda que "primen as 30 primeiras hectáreas para protexer ás pequenas explotacións fronte aos latifundistas cun tope máximo de 100.000 euros". Con estas propostas desde a fronte nacionalista aseguran que se facilitaría unha "ampliación de hectáreas para que os sectores do viño e a horta poidan ser beneficiarios das axudas". Aliás, Vence emprazou ás institucións españolas a outorgar un "tratamento específico" para o sector lácteo que está a viver unha das "maiores crises" por mor, apuntou, "das políticas erráticas do Partido Popular". O "silenzo de Feijóo"Para o BNG a "marxinación" que vive Galiza na distribución das axudas procedentes da PAC débese en grande medida á "ausencia do Goberno galego" nos procesos de negociación, denunciou a parlamentar Tereixa Paz. Unha actitude, a do Partido popular na Xunta de Galiza que beneficia os intereses dos "lobbies lácteos e dos terratenentes". "A Consellería de Medio rural mantén unha postura de submisión total ás propostas do Ministerio de Arias Cañete" nas que os labregos e labregas galegos "saen perdendo", acrecentou pola Fruga Manuel Dacal. Neste senso, exixiron un Plan de Desenvolvemento Rural "baixo unha perspectiva de país" que atenda ás especificidades do sector agrario galego e defenda os intereses d@s traballador@s do campo.


Summary: Unha comedia. Efeitos Especiais. Extraterrestres. E moitas cervexas. Iso é Benvidos á fin do Mundo (The World´s End). E isto é a crítica das sextas feiras de Andrés Castro.

BENVIDOS Á FIN DO MUNDOAno: 2013Duración: 109 min.País: Reino UnidoDirector: Edgar WrightGuión: Edgar WrightFotografía: Bill PopeMúsica: Steven PriceReparto: Simon Pegg, Nick Frost, Paddy Considine, Martin Freeman, Eddie Marsan, Rosamund Pike, Pierce Brosnan SINOPSECinco amigos da infancia reúnense tras 20 anos sen verse para tratar de acabar unha maratón de cervexas que non foron capaces de rematar cando eran adolescentes. A idea é tomar unha pinta en cada un dos 12 pubs que hai ao longo da "Milla de Ouro" do seu pobo natal Newton Haven. A iniciativa deste reencontro é idea do que fora líder da cuadrilla Gary King (Simon Pegg), un home de 40 anos que segue ancorado nos 90 e que se impón o reto persoal de chegar en pé ao último pub do recorrido: "The Worlds End". Mais no pobo hai algo que non é coma recordaban e non precisamente por mor do paso do tempo. Terán que descubrir que propiciou ese cambio, ao mesmo tempo que tratan de cumprir o seu bébedo obxectivo. CRÍTICAComedia fantástica que completa (de momento) a triloxía do triunvirato formado por Wright, Pegg e Frost. Repite a mesma fórmula das outras anteriores. Se en "Zombies Party" parodiaban con moito tino e orixinalidade as películas de zombies e con "Arma fatal" facíano coas buddy movies, en "Benvidos á fin do mundo" van a polas películas de invasión extraterrestre. En concreto é unha parodia máis que evidente da "A invasión dos ultracorpos". E unha vez máis co dúo Simon Pegg-Nick Frost, unha sorte de o gordo e o fraco pero en plan british-destroyer. A trama vai dun rapaz que era o guay da universidade e que segue indo de guay, pero que xa supera os 40 anos. Segue mantendo o vello coche con radiocasette daquela, a mesma forma de vestir e, como non, as mesmas gañas de xolda. Isto contrasta coa vida asentada, e asumida, que teñen os outros catro membros da cuadrilla e que o protagonista se nega a aceptar. Agárrase coma a un cravo ardendo ao desafío de completar a Milla de Ouro: tomar unha pinta en cada un dos 12 pubs do pobo, coma se iso fose a última oportunidade de facer algo que paga a pena na vida. Son coma os últimos estertores dun peixe ao que sacan do seu medio natural. A cousa complícase cando descobren que o pobo foi invadido por unhas criaturas extraterrestres que posúen as persoas facendo que sexan incluso mellores que antes, co fin de que todo cambie para seguir sendo igual. No apartado artístico atopamos que no guión colabora o propio Simon Pegg; na música temos a Steven Price, que acaba de compoñer a de "Gravity", de Alfonso Cuarón; e na fotografía a Bill Pope, un especialista en películas fantásticas e de ciencia ficción que xa traballara con Edgar Wright en "Scott Pilgrim contra o mundo", outra orixinal e recomendable película deste director que amosa o seu nivel de frikismo. Ao igual que en "Zombies Party" e "Arma fatal", en "Benvidos á fin do mundo" segue habendo bos efectos especiais mesturados con humor. Todas ademais teñen o mesmo mcguffin: uns tipos que se atopan nunha situación inesperada e teñen que superala. A mesma escusa para afondar, cun toque retranqueiro, temas algo máis profundos. Neste caso trata da crise dos 40, da amizade e da nostalxia polos tempos pasados, e para recalcar isto utiliza banda sonora da época dos 90 (Blur, Primal Scream, The Stone Roses, Pulp…). Repítense tamén esquemas ao contar no casting con facianas consagradas da escena británica. Se nas primeiras contaron con Bill Nighy e Timothy Dalton respectivamente, nesta temos a Pierce Brosnan apoiando a causa. Entre os secundarios temos tamén a Martin Freeman, o Bilbo Bolsón da actual saga de " O Hobbit". Aínda que hai que recoñecer que a fórmula funciona bastante ben e que película segue estando á altura das dúas predecesoras, cara ao final decae un pouco. Remata a historia dunha forma un tanto precipitada e bastante parecida a un episodio dos Simpsons. Isto pode facer que nos esquezamos da hora e cuarto de esmendrelle que acabamos de pasar. Pero non deberíamos porque o filme é toda unha oda á exaltación da amizade, servida con litros e máis litros de cervexa para un público con gañas de botar unhas risas. Saúde!