O Tribunal de Cuentas pedira á administración que denunciase por "danos e prexuízos" a paralización dunha liña de tren á fábrica de Ence en Navia que Portos esgrimiu como ameaza para xustificar perdoarlle taxas en GaliciaTras reclamalo o Tribunal de Cuentas, que mesmo propuxo que se esixira á empresa "danos e prexuízos", Adif e o Principado de Asturias están a negociar con Ence o futuro do inacabado ramal ferroviario á fábrica que ten en Navia e que, pagado en parte con fondos públicos, serviu como argumento para que a Xunta lle veña rebaixando á pasteira desde 2011 as taxas por empregar o porto de Ribadeo en vez do tren asturiano para o movemento dos seus produtos. O goberno do Principado, que cuantifica en 2,8 millóns o que xa pagou por unha obra na que a empresa deixou de ter interese, di que non seguirá achegando cartos a eses traballos e aspira a recuperar esa contía. Pola súa banda, a empresa apartou 10,7 millóns nas súas contas para a "cancelación" de varios contratos para o transporte de madeira e celulosa da súa fábrica de Navia, operación cuxo balance final considera beneficioso.Había anos que Ence viña movendo diversos produtos da súa factoría de Navia a través do porto de Ribadeo, a 35 quilómetros ao oeste por estrada, cando hai unha década asinou un convenio co Principado e Feve (hoxe Adif) para construír un ramal de 2,5 quilómetros que conectase as súas instalacións coa liña ferroviaria que atravesa Asturias e pasar a usar o porto de Xixón, a uns cen quilómetros ao leste. Dos 9 millóns que se prevía que custaría ese ramal de acceso á súa fábrica, Feve pagaría 3,5, o principado outro tanto e Ence 2 millóns. As previsions dispararonse e na actualidade, coa obra lonxe de rematarse, Adif cuantifica xa en 9 millons o executado, contia que deberá agora pagar Ence en solitario.Con esas obras xa iniciadas foi cando a Xunta asinou con Ence en 2011 un acordo á medida da empresa para rebaixarlle ata un 60% as taxas polo uso que xa viña facendo do porto de Ribadeo, titularidade de Portos de Galicia. O principal argumento ofrecido polo Goberno galego para esa exención foi precisamente a ameaza de que Ence levase a Xixón por tren os tráficos que viña captando Ribadeo. Do mesmo xeito, o argumento esgrimido polo Principado para xustificar a súa achega de fondos públicos para construír a vía ferroviaria á fábrica de Navia era o de que así Asturias pasaría a beneficiarse duns tráficos que ata aquel momento pasaban por Galicia.A operación de Ence a dúas bandas, co Principado e Feve/Adif, por un lado, e coa Xunta, por outro, foi desmontada polo Tribunal de Cuentas nun informe de fiscalización dos investimentos de Feve entre 2005/2012 publicado en novembro de 2017 no Boletín Oficial del Estado (BOE). Nel o ente fiscalizador relata como, unha vez asinado o acordo coa Xunta, a obra da liña férrea asturiana foi paralizada polo "escaso interese" da empresa por continuala. Os obstáculos que Ence comezou a poñer para a obra ferroviaria foron relacionados polo Tribunal de Cuentas "co feito de que durante todo este período de tempo ata a actualidade veu suplindo este servizo de transporte por ferrocarril co transporte por estrada ao porto galego de Ribadeo máis próximo á súa factoría".Ante esa situación, o ente fiscalizador fixo unha petición a Feve/Adif: "Sería conveniente que se intensificasen as negociacións para poder terminar coa construción do tramo ou, no seu caso, se denunciara o contrato e, conforme ao establecido nos contratos asinados, se esixira á empresa propietaria da factoría a indemnización dos danos e prexuízos provocados pola súa actuación".A empresa sinala nos seus últimos resultados que reservou 10,7 millóns para cancelar varios contratos de transporte de madeira e celulosa da súa planta de Asturias pero salienta que o balance final da operación sáelle beneficiosoEsas negociacións de Adif e o Principado con Ence para decidir o futuro desa obra inacabada retomáronse á fin o pasado ano, segundo confirman varias fontes, tras o silencio inicial da empresa aos primeiros contactos por parte da administración central. En novembro o goberno do Principado informou no parlamento autonómico, a pregunta de Podemos, que non pensaba seguir achegando cartos a eses traballos tras poñer neles 2,8 millóns de euros mentres non se decidise se se prescinde definitivamente desa actuación. Desde Podemos criticouse a "compracencia" das administracións con Ence ao beneficiala con recursos públicos para que finalmente a empresa lograse unha rebaixa de taxas en Galicia. Adif, pola súa banda, confirma a existencia desas negociacións para recuperar os cartos públicos e aclara que están xa moi avanzadas..Mentres, Ence reflicte, nos seus resultados anuais que vén de facer públicos, que comezou a negociar a "cancelación" de varios contratos para o transporte de madeira e celulosa da súa fábrica de Navia que segundo di "suporían un maior custo loxístico anual a futuro, fronte ás mellores condicións conseguidas de maneira recorrente pola Compañía desde aquela". Por iso, di, apartou "unha provisión de 10,7 millóns de euros que cubre o importe máximo estimado para a cancelación de ditos contratos, sendo este importe claramente inferior ao valor actual do sobrecusto en que incorrería a compañía no caso de manterse ditos contratos".A modificación legal que ampara a rebaixa selectiva de impostos en Portos de Galicia só se empregou unha vez: con Ence en RibadeoA obra asturiana pola que agora Adif e Principado lle piden contas a Ence foi empregada pola Xunta como xustificación para rebaixarlle á empresa impostos en Galicia, unha bonificación de taxas portuarias que tal e como foi redactada no convenio asinado ao efecto entre Portos de Galicia e Ence, desvelado en febreiro de 2016 por Praza.gal, non evitaría a marcha da empresa de Ribadeo senón que na práctica supuxo un perdón unilateral do que viña pagando fixese o que fixese. Por outra banda, aquela rebaixa concretouse a través dun convenio para o que foi preciso modificar previamente en decembro de 2010 a lei de taxas de Portos de Galicia. Esa modificación legal para permitir ao ente público asinar convenios de rebaixa de taxas con empresas privadas só se empregou unha vez: con Ence.Ence vén presentando beneficios en aumento ano tras ano e o daquela responsable de Portos que autorizou a rebaixa de impostos foi contratado polo Concello de Arteixo como "xestor eficaz de recursos"Aquel convenio asinado en 2011 e que remata a finais deste ano, polo que a negociación agora en marcha en Asturias pode influír na súa renovación, supuxo polo menos nos seus primeiros anos en vigor unha redución dos ingresos de Portos de Galicia de entre 300.000 e 500.000 euros anuais (entre o 2% e o 3% dos ingresos ordinarios do ente público). Pero a rebaixa non foi a única concesión que fixo a Xunta a Ence en Ribadeo. Tras a ameaza de deixar Galicia por Asturias, a Xunta tamén investiu 2,2 millóns de euros en mellorar o porto lucense, obras que o propio Feijóo vinculou ás necesidades da empresa na súa inauguración en xullo de 2012. A empresa, pola súa banda, vén obtendo ducias de millóns de euros de beneficios cada ano desde aquela, 132 millóns só en 2018.Por outra banda, o responsable daquela modificación legal da lei de taxas e do posterior convenio para reducir impostos a Ence en Ribadeo foi o daquela presidente de Portos de Galicia, José Manuel Álvarez-Campana, que cando deixou ese ente público foi contratado en setembro de 2015 polo goberno local de Arteixo, do PP, co cargo oficial de "xestor eficaz de recursos".


Summary: O PNV avanza sen teitos electorais e sen acusar desgaste ningún a pesar de copar o poder. Esta é a primeira clave das eleccións de abril e maio. A outra tendencia confirmada nas urnas vascas é o fracaso da dereita española. C's e Vox ficaron sen actas municipais e nin eles nin o PP obtiveron representación nas Cortes. Bildu subiu, mais o arrase electoral do PNV e a súa preferencia polo PSOE pode deixar lonxe de moitas alcaldías á formación de Otegi. Eis un extracto da análise, publicada no número 350 do semanario en papel Sermos Galiza.

A locomotora do país. Así é como define Andoni Ortuzar o Partido Nacionalista Vasco, formación que este xornalista preside na actualidade e a quen as urnas volveron dar un avance electoral sen parangón. Nas tres últimas votacións, o partido jeltzale continuou aumentando o seu respaldo popular, sendo a primeira forza nos comicios xerais do 28 de abril, así como nos europeos e locais do 26 de maio. Nestas últimas votacións resultou a forza máis apoiada en 115 municipios e nas tres capitais: Bilbo, Donostia e Gasteiz. O nacionalismo en xeral refórzase, cunha EH Bildu que tamén incrementou os seus resultados alcanzando o 25% dos sufraxios e sendo a máis votada en 89 concellos (11 municipios máis que en 2015). Mais a locomotora de Ortuzar tamén valeu a Otegi para argumentar que "o problema está en que esa locomotora non ten condutor e non sabe nin cara a onde vai nin en que camiños está; non sabe onde dirixirse nin con quen quere facer o camiño". Empregaba estas palabras o líder abertzale cando o deputado do PNV en Madrid, Aitor Esteban, mantiña o suspense sobre cal sería a posición do seu partido nos orzamentos do Estado apresentados por Mariano Raxoi así como na posterior moción de censura, da que Pedro Sánchez resultou co goberno do Estado nas súas mans. Agora, de cara á conformación dos gobernos municipais, PNV e PSOE-EE xa chegaron a un preacordo esta semana nunha reunión en Sabin Etxea coa participación das delegacións encabezadas polo presidente do Euzkadi Buru Batzar, Andoni Ortuzar, e pola secretaria xeral do PSOE-EE, Idoia Mendia. Segundo adiantaron ambas formacións, o obxectivo do acordo vai na mesma liña que o alcanzado en 2015 no que se refire a "obter gobernos locais e forais estábeis". En canto a apoiarse alí onde ningunha das dúas formacións fose a máis votada, o acordo de hai catro anos estipulaba que só sería obrigatorio cando así o requirise o partido que quedara por diante. Ademais, daquela tratábase dunha decisión a tomar en cada territorio e non polas respectivas executivas nacionais. [Podes ler a análise íntegra no número 350 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Nun primeiro momento, falarase de que esta baixa laboral tería unha duración de tres días, mais finalmente cada muller disporá dos días que precise.

Fontes do Goberno español confirmaron a Europa Press que a baixa por menstruación dolorosa estará no anteproxecto da lei do aborto que o Executivo de Pedro Sánchez ten previsto aprobar no Consello de Ministras e Ministros da vindeira terza feira. As mesmas fontes indicaron que se tratará dunha incapacidade temporal asumida pola Seguridade Social desde o primeiro día, polo que non suporá ningún custo para as empresas. As rapazas maiores de 16 anos poderán abortar sen o permiso dos seus pais e nais Ademais, non esixirá, como si se fai con outras incapacidades temporais comúns, ningún tempo mínimo cotizado, nin se estabelecerá un número de días, senón que serán os que necesite cada muller. Nun primeiro momento, falarase de que esta baixa laboral tería unha duración de tres días. "Vangarda" dos dereitos da saúde e reprodutivos A secretaria de Estado de Igualdade e contra a Violencia de Xénero, Ángela Rodríguez, explicou que esta medida situará o Estado español na "vangarda" dos dereitos de saúde e reprodutivos e reivindicou que o dereito laboral "non pode ser neutro ao xénero". O Goberno español negociou até esta mesma semana as condicións da lei do aborto, segundo explicou esta cuarta feira o ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, José Luis Escrivá. A crise da Covid expulsa do mercado laboral galego máis de 7.000 mulleres O ministro detallou que estaba a traballar coa homóloga de Igualdade, Irene Montero, para buscar un "equilibrio" e reforzar a "protección" da muller nestes casos Ademais, pretenden facelo compatíbel con que non se vexa "entorpecida" a participación "plena" da muller no mercado de traballo.


Summary: O Goberno español rebaixará así aínda máis a cifra de casos de maltrato. Na promesa de contabilizar mes a mes non só as asasinadas, senón tamén as que resultaban feridas por esta forma de terrorismo, maquillará os dados, pois menos do 10% delas van ao hospital

"Múltiples contusións, dor en pirámide nasal, mandíbula, ouvido, rexión malar, craneal e occipital, rexión lumbar, xeonllo, nocello e rexión dorsal. Hematomas na pálpebra do ollo esquerdo, na rexión frontoparietal esquerda, na rexión mandibular dereita, na rexión pretibial bilateral, dor de rotación de cadeiras, hematomas e equimose nos antebrazos, pranto constante durante a exploración". É o parte médico dunha muller que sufriu unha agresión machista e que non lle vai interesar ao Goberno español á hora de ofrecer o cómputo mensal que prometeu das agredidas que recibiron atención médica. No anuncio inicial non estaba xa previsto contabilizar todas as mulleres en situación de violencia, física ou psicolóxica, senón unicamente aquelas que fosen atendidas no centro médico e contasen cun parte de lesións. Os dados comezarían a se facer públicos en 2013. Pasaron sete meses e deles nada se sabe. Daquela intención feita promesa queda pouco: agora a data para coñecer das agresións machistas será o ano que vén, e ao Ministerio de Sanidade xa non lle interesan todas as maltratadas. Unicamente computarán nas estatísticas aquelas que teñan secuelas físicas (non psicolóxicas) e non todas: só as que fiquen hospitalizadas máis de 24 horas As estatísticas de Ana Mato rexistrarán menos do 10% dos casos reais que se producen Segundo informa esta segunda feira o diario El Mundo, alguén no departamento de Ana Mato advertiulle á ministra de que computar todos os casos de violencia machista carrexaría como consecuencia que durante o goberno do PP habería un índice maior desta forma de terrorismo do que se rexistrou co PSOE, que só levaba a conta das mulleres asasinadas. As mulleres maltratadas valen tamén como arma arreboladiza no xogo político no bipartito español PP-PSOE. Así, nas estatísticas de Mato rexistraranse menos do 10% dos casos reais que se producen realmente, pois menos do 10% das mulleres acoden a un hospital malia que o Consello xeral do poder xudicial dá conta dun milleiro de denuncias por lesións cada mes, e cómpre tomar en conta que non todas as mulleres denuncian as agresións que sofren. Coa maquillaxe das estatísticas xustifícase tamén o recorte das axudas ás vítimas da violencia machista Cal é a consecuencia desta estatística? Luz verde do Goberno español para 'vender' o éxito das súas políticas na loita contra os malos tratos e luz verde tamén no recorte das axudas que se destinan ás mulleres en situación de violencia machista e á prevención desta forma de terrorismo.


Summary: A raíz da detención do asasino confeso de Diana Quer, son moitas as entidades sociais que expresan publicamente a súa condena, entre ellas o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia. A entidade vén de difundir un comunicado esta cuarta feira para demandar que os medios traten o caso da moza como un "episodio de violencia machista".

"A violencia de xénero non só se manifesta nos malos tratos dentro do ámbito doméstico, senón en todos os tipos de violencia dirixidos cara mulleres polo simple feito de seren mulleres", reza o texto. O Colexio insiste en non esquecer que o asasinato da moza madrileña acontece nun marco ideolóxico e social de supremacismo patriarcal "que supedita o rol feminino ao masculino". A asociación profesional indica ademais varios documentos que poden orientar os medios á hora de tratar estes "atentados contra a liberdade e a dignidade": a Declaración de Compostela, a Guía práctica para o tratamento informativo da violencia contra as mulleres, as Recomendacións extraídas do foro sobre a comunicación e xénero e as Conclusións da xornada O papel dos medios na información de xénero. O Colexio tamén se refire á necesidade de introducir mecanismos de filtración e control na sección de comentarios das publicacións on line, onde poden reproducirse discursos que xustifiquen a violencia de xénero. "Unha información non pode tratar dunha maneira ética e responsábel esta lacra social se comparte espazo con comentarios dese tipo", afirma. A protección das menores de idade Por último, a entidade expresa a súa preocupación por aquelas informacións referentes a menores de idade que non son suxeitos noticiosos por si mesmos, como a irmá menor de Diana Quer ou a filla do presunto asasino. Recomenda evitar fornecer datos sobre elas e, no caso de ser necesario informar delas, seguir os consellos dos documentos indicados. "A privacidade e a propia imaxe deben ser respectadas en todos os casos, pero aínda máis cando se trata de menores, que precisan de especial protección pola súa situación de vulnerabilidade", afirma o Colexio Profesional de Xornalistas, que aproveita para comunicar as súas condolencias a familiares e persoas achegadas de Diana Quer. "Debemos apelar á ética xornalística para que non se sume máis dor á dor e para que poidamos loitar desde os medios de comunicación contra a lacra social da violencia de xénero", conclúe.


Summary: As plataformas constituídas en todo o País protestaron canda as vítimas das preferentes.

Non queren caridade nin boas palabras. Queren que Facenda cancele todos os expedientes sancionadores "que nos tratan como a delincuentes" ao aplicar con carácter retroactivo un real decreto en virtude do cal lles reclaman o IRPF correspondente ás pensións que cobran doutros estados desde o ano 2008. A comezos deste ano, a Axencia Tributaria anunciou outras 30.000 inspeccións na declaración da renda d@s emigrantes retornad@s e que se veñen sumar ás 20.000 que xa se practicaron en 2013. "Castíganos por partida tripla, primeiro fixando para nos un réxime fiscal diferente ao do resto dos cidadáns do Estado, segundo determinando uns tramos distintos no momento de responder fronte ao fisco e por último o que é máis doe é que desde o Estado pero tamén desde a propia Axencia tributaria téntanos facer pasar por defraudadores", explica o colectivo, que este primeiro día de febreiro se mobilizou en Vigo canda as vítimas do calote das preferentes. Reclamaron, así mesmo, a modificación lexislativa "que elimine a arbitrariedade na interpretación da lei", en referencia á norma 35/2006, do IRPF --imposto sobre a renda das persoas físicas-- e que se revisen os convenios con outros estados para evitar nun futuro situacións coma a actual. Aliás, peden á Axencia Tributaria que encete unha campaña informativa para coñecer as súas obrigas co fisco e que lles devolva todo o diñeiro que xa cobraron en concepto de sancións.


Summary: O pleno máis importante da lexislatura catalá decorrerá no Parlament esta cuarta feira, 6 de setembro, coa aprobación da lei do referendo e o anunciado contra-ataque político e xurídico do Estado español.

O Parlament de Catalunya aprobará esta cuarta feira a lei do referendo e pode que tamén a lei de transitoriedade, ferramentas sobre as que o goberno da Generalitat pode asinar o decreto de convocatoria do 1-O. Un paso, logo, de calado o que se dirime na Cámara catalá e no que confluirán diferentes estratexias, movementos e situacións dos axentes implicados. A mesa do Parlament esquivou até o de agora a admisión a trámite desas dúas leis aprobadas por Junts pel Si e CUP para evitar unha intervención do Tribunal Constitucional que botase polo chan a folla de rota do 'procés' nos primeiros pasos de lexislatura. Antes de comezar o pleno desta cuarta feira haberá, tal e como explica Vilaweb, unha reunión extraordinaria para admitir a trámite as leis de referendo e de transitoriedade. Mais na orde do día da sesión non figurará o debate e votación destas leis. Será no comezo do pleno cando JxS e CUP pidan que se inclúan na orde do día ao abeiro do artigo 81.3 do regulamento da Cámara catalá. Aquí o Tribunal Constitucional terá unha oportunidade para actuar. Este órgano estará reunido e actuando en paralelo ao que aconteza no pleno do Parlament. Deste xeito, cando a mesa do Parlament admita a trámite as leis o TC poderá enviar un requerimento. Porén, xa é coñecido que a vontade da maioría soberanista no Parlament é continuar co desenvolvemento da sesión e votar. Cs, PSC e PP xa indicaron que, no caso de ser dar este escenario, abandonarían o pleno, se ben non determinaron en que momento o farían, se antes ou despois de se dar a votación das leis. Catalunya Si que es Pot mantén a incógnita sobre que fará. Hai partidarios de votar non, de se abster e tamén de dar un si crítico. Unha vez aprobada a lei, esta será publicada no Boletín Oficial de Provincial (BOP). Entón xa poderá o goberno catalá asinar o decreto de convocatoria do referendo do 1 de outubro. Neste punto o movemento do goberno español xa é coñecido: presentar un recurso de inconstitucionalidade pedindo a suspensión cautelar inmediata desa decisión. De por parte, o Tribunal Constitucional pode optar polo artigo 96 da Lei Orgánica que lle atribuíu capacidade sancionadora e impor unha multa coercitiva ou ben a suspensión dos cargos que desobedeceron os seus requerimentos –non é unha inhabilitación-.


Summary: O 4 de decembro perto de 31.000 docentes poderán votar nas eleccións sindicais no ensino en Galiza para elixir 142 delegados e delegadas. Suso Bermello (CIG-Ensino) fecha a serie de pequenas entrevistas con representantes de diferentes sindicatos que concorren a estes comicios.

CIG-Ensino ten na actualidade a representación de 46% do profesorado en Galiza, a moita distancia da segunda forza, con 15%. Todo un reto para as elección do 4 de decembro, ás que o sindicato nacionalista concorre coa intención de "se manter como referente na defensa do profesorado e do ensino público galego". -Como valora a CIG as medidas e políticas aplicadas nestes catro anos no ensino público galego, así como a resposta dada desde o profesorado e a comunidade escolar? -Nestes catro anos escoitamos moitos discursos e moita propaganda de que sairamos da crise, polo que se podería ter pensado que iso implicaría poder reverter grande parte dos recortes e agresións que sufriu o profesorado e o ensino público na última década, mais non foi así. A posición do goberno da Xunta foi numantina, apoiouse na súa maioría abafante do PP para nin negociar nin adoptar medidas que supuxesen unha recuperación deses dereitos que se arrebataron aos docentes ou para mellorar o ensino. Co novo goberno Sánchez, estamos nunha situación de impasse, xa non é o inmobilismo de Raxoi; puxéronse unha serie de medidas enriba da mesa, algunhas delas positivas. Mais non se fai co ritmo nin a intensidade nin coa decisión que entendemos que se deben adoptar. Agora estamos na negociación da modificación da Lomce que para nós fica moi lonxe do que debería ser. Somos profesorado, estamos en contacto permanente cos profesores e profesoras, e somos conscientes de que todos os recortes e agresións destes anos non só afectan a quen traballamos no ensino público senón a toda a sociedade -E a respecto da resposta do profesorado e comunidade escolar a esas políticas? -Creo que hai un elemento obxectivo e que é que en todo o Estado non houbo unha resposta tan contundente por parte da comunidade educativa ás reválidas da Lomce como a que se deu no noso país. E iso ten que ver con dous elementos fundamentais. O primeiro, que o modelo sindical de CIG-Ensino é de proximidade, asembleario, un modelo presente nos centros de traballo e que leva o combate e a contestación social alí onde ten que levala. Somos profesorado, estamos en contacto permanente cos profesores e profesoras, e somos conscientes de que todos os recortes e agresións destes anos non só afectan a quen traballamos no ensino público, senón a toda a sociedade. Desde esa perspectiva é chave o traballo feito desde a Plataforma galega en defensa do ensino público, que foi quen de vencer a propaganda da Xunta. -Cal é a columna vertebral das propostas que a CIG presenta nestas eleccións? -Estamos nun tempo en que a clase traballadora ten que facer un esforzo especial, e tamén as organizacións de clase, por recuperar os dereitos arrebatados nestes anos. A crise serviu tamén para iso, que a loita estea agora centrada na recuperación cando deberiamos estar a falar de avanzos. CIG-Ensino deseñou unha acción sindical que non ten a ver coa campaña electoral. A campaña, se tal cousa, dura catro anos, Hai catro anos as eleccións chegaron acabando a campaña por unha ILP para restituír os dereitos do profesorado e estes catro anos acabamos cunha recollida masiva de sinaturas (12.000) en tempo récord entre o profesorado galego, que superou as nosas expectativas. Identificamos aqueles 10 puntos que nos parecían máis prioritarios e necesarios defender para o profesorado. Esas demandas do profesorado galego asumímolas como un mandato e como tal actuamos tanto na negociación fraudulenta que houbo a finais de curso para as retribucións como as que asumimos como mandato para estes catro anos. Son aspectos que teñen que ver coas retribucións: a día de hoxe estamos mal pagos, non recuperamos o que se nos quitou nestes anos; mais especialmente teñen a ver coas condicións nas que desenvolvemos o noso traballo: desde o horario lectivo e as ratios abultadas que se dan en zonas urbanas e periurbanas; aos agrupamentos inexplicábeis que ás veces se dan no rural, pasando polo fechamento de aulas, o de acabar coa democratización nos órganos de goberno dos centros, ou a excesiva burocratización que debe afrontar un docente e que lle tira tempo do que debía ser o seu traballo. Tamén poderiamos falar da impartición de materias das que non somos especialistas, o que afecta as nosas condicións de traballo e empeora a calidade docente. Todas estas propostas materializaranse na medida en que pulemos e loitemos por elas, materializaranse na medida en que haxa un apoio importante á campaña daquelas organizacións involucradas. -Esta semana tivestes como sindicato unha reunión coa nova conselleira de Educación, unha primeira toma de contacto. Pensades que vai haber un punto e aparte nas políticas educativas da Xunta ou vai ser un punto seguido? -Con todo o respecto para a conselleira, nós entendemos que é un punto e seguidísimo. Mantense todo o equipo da Consellaría e non vimos nada que indique que vaian mudar as cousas. Hai un elemento neste sentido importante: a nivel do Estado sabemos que hai o borrador dun novo real decreto lei que volve de novo ás autonomías a potestade que tiña de xestionar o horario lectivo do profesorado, é dicir, cantas horas ten que impartir. A día de hoxe hai comunidades que xa teñen acordado nunha negociación a recuperación para setembro do ano que vén dos horarios que había. Este é un tema que CIG-Ensino sempre puxo riba da mesa, mais desde a Consellaría o único que hai como resposta é o silencio. A redución do horario lectivo ten dúas consecuencias: unha, a mellora nas condicións de traballo (máis tempo para preparar as aulas, máis tempo para cuestións didácticas, para atender as nenas e os nenos, unha ratio profesor/alumno menor que a que existe…). E, segunda, implicaría un aumento do profesorado.


Summary: O Goberno galego presenta a segunda edición do seu Plan Estratéxico e defende que o fai sen ningún indicador concreto porque vai depender da participación cidadá. "Consolida o principio básico de rematar coa improvisación na xestión pública", afirma Feijóo.

En xuño de 2010, apenas un ano despois de chegar á presidencia da Xunta, Alberto Núñez Feijóo encabezou un acto no Palacio de Congresos de Galicia para, ante unha multitude de altos cargos e representantes políticos institucionais, presentar o Plan Estratéxico 2010-2014: Horizonte 2020, un proxecto que, dixo daquela, estaba chamado a ser o guieiro para a "planificación" económica do Goberno galego ao longo de toda a década. Despois de que aquel roteiro inzado de obxectivos económicos para o que o presidente denominou "a segunda modernización de Galicia" fracasase notablemente nas súas previsións económicas o propio Goberno disponse a lanzar un novo "plan estratéxico".A idea do plan, asegurou Feijóo naquela presentación, "convócanos en 2010, cítanos continuamente para avaliarnos, examínanos en 2014 e emprázanos ata 2020". Se ese exame se producise o seu resultado sería, por exemplo, que as cifras de emprego non son as agardadas, que o país non se achega á converxencia económica coa media da Unión Europa, senón que se afasta dela. Asemade, o medre do investimento en I+D+i non foi tal, xa que o retroceso foi notable, e o avance nas enerxías renovables tampouco acadou o desenvolvemento agardado, en boa medida polo parón do sector eólico e a fin das primas a este tipo de enerxías.Con estes antecedentes o Goberno galego aproveitou este xoves a reunión semanal do seu Consello para, en rolda de prensa, presentar o novo Plan Estratéxico 2015-2020, un proxecto ao que polo momento non lle pon cifras pero que, en verbas de Feijóo, "consolida a nosa firme aposta pola planificación económica como ferramenta imprescindible para multiplicar o rendemento dos recursos públicos". É un novo documento que, proclama, "consolida o principio básico" marcado polo Goberno "dende 2009: rematar coa improvisación na xestión pública".Feijóo asegura que o novo documento, presentado sen ningún indicador, "consolida o principio básico de rematar coa improvisación na xestión pública"Segundo o presidente da Xunta o primeiro plan, o que errou nas súas preivsións, "foi pioneiro en España, seguírono outras comunidades autónomas e foi loubado polas autoridades europeas en varias ocasións". Agora "as liñas mestras que guían o plan son as mesmas que en 2009", pero cunha diferenza: "Pasamos do Plan Estratéxico da crise ao Plan Estratéxico da recuperación", afirma, quen afirma que o seu novo proxecto marca obxectivos alén desta lexislatura porque inclúe obxectivos "que precisa o país para fortalecerse social e economicamente nesta década.Mentres o PPdeG promociona nestes días os encontros con diferentes colectivos para recompilar "achegas da sociedade civil" para o seu "relatorio político", o Executivo anuncia, neste caso a través do conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, que o Plan Estratéxico tamén se elaborará "en alianza coa sociedade civil". Por iso a Xunta asegura que se dispón a abrir un "amplo proceso de participación cidadá". "Toda Galicia" vai participar neste plan, afirma Martínez, quen defende que o documento sexa presentado sen ningún indicador concreto xustificándoo, precisamente, nese proceso de participación.


Summary: A escravitude existe. Máis alá da retórica oficialista e das declaracións de intencións, a explotación laboral, a prostitución e a trata, ou determinadas prácticas de ventres de aluguer indican que o traballo cautivo non despareceu. Sobre estas realidades debaterá o Foro Encrucillada ao longo deste sábado en Santiago de Compostela.

"As persoas non son cousas. Iso parece estar claro. Pero a verdade é que non o está", afirman desde Encrucillada, a "revista galega de pensamento cristián" que organiza a xornada, "quen paga manda. E o que cobra obedece". A profesora Carmen Meneses abrirá ás dez e media da mañá o encontro, denominado Corpos escravizados. Escravitudes no século XXI, cunha conferencia arredor da prostitución e a trata no Estado español. A asesora da Valedora do Pobo de Madrid, Elena Arce, centrarase a seguir no máis amplo tema da explotación laboral". Unha mesa redonda será o prato principal da tarde. Nela participarán Lourdes Pazo, da asociación Vagalume e experta en prostitución en Galiza, Mercedes Andrade da asociación Xiara de traballadoras do fogar, e mais a deputada do BNG no Parlamento galego Olalla Rodil. O foro rematará cun recital de poemas a cargo da académica e escritora Marilar Aleixandre. Todas as intervencións serán no Auditorio Abanca de Santiago de Compostela.


Summary: Maxistrados e fiscais reclaman maior independencia, a modernización efectiva dos órganos xudiciais e a recuperación da perda salarial polos recortes e ameazan cunha folga desde finais de maio. As súas reivindicacións únense ás dun funcionariado a piques de cumprir dous meses de paro.

O conflito na Xustiza en Galicia acentúase. A folga do persoal cumprirá o vindeiro sábado dous meses, batendo marcas de mobilización no sector público e sen trazas dunha pronta solución. Con máis de 20.000 xuízos suspendidos segundo os sindicatos --arredor de 12.000 recoñece a Xunta-- e uns 50.000 trámites aprazados, as protestas recrúan e o seguimento do paro mantense en cifras semellantes ás do inicio dun conflito ao que agora se unen tamén xuíces e fiscais. A folga do persoal de Administración de Xustiza en Galicia cumprirá o sábado dous meses Ambos colectivos iniciaron este xoves as mobilizacións impulsadas por unha protesta que xorde a nivel estatal. Reivindican melloras laborais e de independencia no poder xudicial, máis medios, reversión dos recortes e recuperación do seu poder adquisitivo e denuncian as promesas e expectativas incumpridas. En nome das catro asociacións de maxistrados e as tres de fiscais, nesta mañá celebráronse concentracións nas sedes xudiciais de todo o Estado, tamén en Galicia, onde se leu un comunicado. Ao tempo, advertiron dun calendario de mobilizacións que, de non ter como resultado o cumprimento das súas esixencias, rematará tamén cunha folga desde o próximo 22 de maio. Sería outro paro nun sector practicamente paralizado desde o pasado 7 de febreiro pola folga indefinida dos traballadores da Administración de Xustiza, que retomaron nestes últimos días as protestas, acudindo a actos nos que participa o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, ou o vicepresidente e máximo responsable no ámbito xudicial, Alfonso Rueda, e mesmo manifestándose contra medios de comunicación aos que acusan de "terxiversar e manipular" as informacións sobre o conflito. O funcionariado de Xustiza volve ás mobilizacións durante un paro que mantén cifras de seguimento semellantes ás do inicio da protesta Neste xoves, persoal de Xustiza de Vigo levou a cabo unha viaxe reivindicativa desde a cidade ata Cangas por mar para xuntarse na protesta cos seus compañeiros na sede xudicial no Morrazo. Antes, amosaron o seu malestar ante o edificio administrativo da Administración galega na urbe viguesa. Na Coruña, pola súa banda, unna mobilización percorreu as rúas da cidade desde os xulgados até a praza de Pontevedra. En en Ourense o funcionariado ocupou a ponte do Milenio para amosar o seu descontento. Ademais, houbo mobilizacións no resto de cidades. Foi na 58ª xornada de paro indefinido e cun seguimento que a Xunta cifra en arredor do 30% e os sindicatos entre o 75% e o 85%. Sexa como for, o Goberno galego recoñece que 830 persoas non acudiron este xoves ao traballo. Ademais, o vicepresidente Rueda insistiu en que non entrará "nunha poxa pública" co comité polas reivindicacións salariais e advertiulles de que se abrirán "expedientes disciplinarios" a aqueles que non cumpran os servizos mínimos como corresponde. Desde os sindicatos, tal e como aclara Pablo Valeiras, de AX-CUT, aclaran tamén que o persoal "segue en folga" e que non hai iniciativa ningunha para levar a cabo "unha folga de brazos caídos" incorporándose ao traballo pero facendo o mínimo esixible legalmente. "Se iso existe, serán actitudes individuais que os representantes dos traballadores non valoramos; nós seguimos en folga", insistiu. Ao tempo, xuíces e fiscais mobilizábanse nas diferentes sedes xudiciais. En Santiago, foron José Alvariño, xuíz decano; o presidente da sección sexta da Audiencia Provincial da Coruña, Ángel Pantín; e o fiscal xefe de área, Mario Piñeiro, os que leron o comunicado coas reivindicacións de ambos colectivos, advertindo de que secundarán as mobilizacións que se convoquen nos vindeiros días. Xuíces e fiscais reclaman máis independencia, modernización da Xustiza e mellora das condicións profesionais Xuíces e fiscais lembran que no mes de xuño de 2017 as catro asociacións subscribiron un documento con 14 propostas para a mellora da Xustiza ao que logo se adheriron máis de 3.500 maxistrados e os tres colecivos de fiscais. Buscaban lograr "unha Xustiza mellor, máis áxil, máis eficaz e de maior calidade", reclamando desde "o reforzamento da independencia xudicial ata a modernización da Administraición de Xustiza, pasando pola mellor adas condicións profesionais dos membros de carreira". Ademais, os fiscais piden a "derrogación do sistema de prazos máximo de instrución, a paralización da implantación da xustiza dixital, a atribución á Fiscalía Xeral do Estado da fomción dos fiscais, a fixación das cargas de traballo e a independencia do Ministerio Fiscal ou a súa autonomía orzamentaria". Dez meses despois, denuncian, "o balance non pode ser máis decepcionante". Advirten de que "non parece haber unha maioría clara" no Parlamento para reformar o órgano de goberno da xudicatura que "o dote de maior credibilidade", nin un proxecto "de independencia do Ministerio Fiscal", nin compromiso ningún dos grupos por un "pacto de Estado pola Xustiza". Por iso, insisten na "racionalización da planta xudicial e fiscal", evitando "a precarización das últimas promocións", e denuncian a ratio inferior de xuíces e fiscais con respecto á media europea ou o desigual avance na dixitalización. Maxistrados e fiscais piden recuperar os recortes e o nivel salarial perdido en 2010 "Tampouco se convocou a mesa de retribucións que por lei debe reunirse cada cinco anos, que permita recuperar os recortes dos últimos oito anos e o nivel salarial perdido en 2010 ou poñer fin ao pagamento irrisorio do sistema de gardas de xuíces e fiscais", denuncian, tras advertir de que o Consello Xeral do Poder Xudicial tampouco atendeu a súa proposta sobre nomeamentos xudicais para que foxen máis igualitarias e transparentes ou que non cumpre coa obriga de fixar as cargas de traballo. Por todo isto, xuíces e fiscais acordaron un calendario de mobilizacións para "evidenciar o malestar e a decepción polo reiterado incumprimento das promesas e os compromisos adquiridos para a mellora da Xustiza". De non conseguir o reclamado, tomarán "medidas de maior entidade" e xa advirten dunha folga a partir do 22 de maio. O comité de folga do persoal de Xustiza lembra que xuíces e fiscais "teñen problemas moi parecidos" aos que eles denuncian Desde o comité de folga do persoal de Xustiza en Galicia, un dos seus voceiros, Manuel Díaz, cre que xuíces e fiscais "teñen problemas moi parecidos" aos que eles denuncian porque "a falta de investimento na Administración de Xustiza vén de lonxe e ningún goberno, autonómico nin estatal, a tomou en serio, como un verdadeiro servizo público que é".


Summary: Ana Cabana (Castro de Rei, 1976) é profesora da Universidade de Compostela e unha das autoras que desde o ámbito académico se ten achegado ao estudo da guerrilla. Membro do grupo de investigación Histagra, nesta conversa achégase a algúns dos aspectos da guerrilla de chan que desenvolve esta quinta feira en Nós Diario.

Significa no seu traballo a escasa historiografía existente sobre a loita guerrilleira, que explicación lle dá a iso? A obra de referencia, á que necesariamente toda persoa que teña interese por saber sobre a guerrilla na Galiza ten que acudir, é o traballo de Hartmut Heine, Guerrilla antifranquista en Galicia, un libro publicado en 1982. Esa data resulta de por si suficientemente clarificadora. Cando realizaba esa aseveración estaba pensado nese ermo historiográfico, porque en case 40 anos non se fixo ningunha outra publicación equiparábel no senso de tratar de ofrecer unha visión xeral e de conxunto sobre o movemento guerrilleiro. Faltan monografías que actualizaran a análise da guerrilla en termos políticos que realizou Heine e investigacións que tiveran a intención de examinar o fenómeno dunha maneira holística e integral, que buscaran superar a visión da guerrilla nesa súa vertente política máis clásica. Cumprirían obras cunha mirada innovadora que permitiran encaixar a loita antifranquista no marco dos estudos dos movementos de resistencia europeos e que foran quen de incluír a perspectiva de xénero e os avances que dende finais dos anos noventa se teñen realizado en campos do estudo como o das actitudes sociais ante o franquismo e en temáticas como a natureza violenta do réxime. Para o caso galego tense avanzado en aspectos concretos, como o estudo individualizado de determinadas figuras senlleiras do movemento guerrilleiro, no que se inclúen os pasos dados tamén para visibilizar a presenza de mulleres guerrilleiras, ou en asuntos relativos á memoria da guerrilla. En boa medida, ese aporte á historia do movemento guerrilleiro débese o gran labor de historiadores que teñen o ámbito local como contexto de investigación e que puideron consultar moita documentación e recuperar os testemuños de guerrilleiros que sobreviviron ao franquismo. Pero falta moito por saber do movemento guerrilleiro. E non me refiro tanto a sumar información concreta sobre guerrilleiros, que tamén, senón, sobre todo, a analizar a súa pegada en múltiples planos. Existe unha ampla marxe para a comparanza da realidade galega coa doutros casos dentro do Estado español. Recordamos que xunto á Federación Guerrilleira de León-Galiza houbo outras grandes agrupacións guerrilleiras diseminadas pola xeografía española, ademais de partidas que nunca se integraron nestes colectivos. E o mesmo cabe dicir sobre asuntos como a construción social de mitos arredor de protagonistas concretos da loita guerrilleira, que serviu para atacar a ditadura mediante prácticas simbólicas e que convive co esquecemento que pesa sobre outros membros da guerrilla, ou sobre o impacto que tivo a súa decisión de oporse polas armas contra a ditadura nas vidas e nas memorias dos seus descendentes ou sobre o rol do xénero nas partidas, que vai moito máis alá da presenza de guerrilleiras. E iso só por citar unhas cantas perspectivas de análise, porque habería máis, entre elas, e xa levando a auga ao meu muiño, o estudo da chamada "guerrilla do chan", da rede de enlaces coa que contou o movemento guerrilleiro na Galiza, cuxa investigación simplemente temos encetado. Por todo isto coido que a guerrilla está chamada a ser un tema presente en futuras investigacións tanto académicas como en obras divulgativas, igual que a seguir presente en diferentes produtos culturais. "A existencia da guerrilla e o seu mantemento só se explica polo soporte que recibiu da sociedade" Ninguén cuestiona que a guerrilla foi posíbel pola existencia dunha tupida rede de enlaces, que características presenta na Galiza? Certamente, a existencia da guerrilla e o seu mantemento no tempo só se explica polo soporte que recibiu da sociedade. Conste que isto non equivale a asegurar que as partidas nunca impuxeran a súa presenza empregando a violencia ou o medo que xeraban, porque o fixeron cando o sentiron necesario ou conveniente. Tampouco debemos caer na afirmación contraria e asegurar categoricamente que a axuda viña dada porque a totalidade ou mesmo a maior parte da sociedade galega compartía con estes "inimigos da patria", como os conceptuaba o réxime franquista, as súas ideoloxías políticas, o sentimento de antifranquismo ou a confianza en que a loita da guerrilla fora quen de ter éxito e derrocar o sistema imposto polos golpistas do 36. A guerrilla do chan na Galiza caracterízase pola súa diversidade, é dicir, non hai un "perfil" de enlace definido, xa que os guerrilleiros demandaban colaboracións en múltiples eidos, dende casas para pasar temporadas máis ou menos longas, ata contribucións económicas, pasando polo aprovisionamento daqueles artigos precisos para cubrir as súas necesidades cotiás ou específicas para manter a loita armada. A isto hai que sumar que esta cooperación ás veces non requiría de características específicas por parte do enlace, pero outras veces si (médicos, mecánicos, etc.). Así as cousas, as redes de enlaces dun guerrilleiro ou dunha partida eran máis seguras canto máis heteroxéneos foran os enlaces que as conformaban en idades, dedicacións e capacidades e lugares de residencia. E dentro desa diversidade a que aludo, está tamén a de ideoloxías porque entre os enlaces había persoas conceptuadas como xente de orde polo Réxime, xente que era "de dereitas de toda a vida" e mesmo se atopan algunhas autoridades franquistas que colaboraron puntualmente ou de maneira cotiá coa guerrilla que, por suposto, eran os menos, as excepcións dentro das redes de enlaces. Unha característica esperábel da guerrilla do chan é a referente altísimas taxas de persoas do rural. Isto ten sentido tanto porque a Galiza dos anos 30 e 50 do século XX é un país eminentemente rural, como porque os propios guerrilleiros tiñan esa procedencia e as primeiras redes de apoio son sempre as que ofrecen familiares, veciñanza e amizades, polo que é lóxico que os enlaces sexan dos mesmos concellos que os guerrilleiros ou da contorna próxima. "As redes de enlaces dun guerrilleiro ou dunha partida eran máis seguras canto máis heteroxéneos foran os enlaces" É obvio que foi moito maior o número de enlaces que de guerrilleiros e tamén cunha parte destes foron primeiro enlaces, en todo caso de que número enlaces podemos falar para Galiza? Hoxe por hoxe, coas fontes que contamos é absolutamente imposible dar cifras, pero coido que ese tampouco é o obxectivo que debe perseguir a investigación sobre a guerrilla do chan. En primeiro lugar, para pór en números esa colaboración social, tería que perfilarse que consideramos enlace. Poderiamos pensar en definilo como un apoio estábel, pero iso deixaría fora a persoas que ofreceron axudas puntuais mais decisivas para o sostemento da guerrilla e da súa actividade, polo que acoutar o termo non é tan doado nin sinxelo. En segundo lugar, a información coa que contamos, como apuntaba, provén de dúas vías principais, por un lado da fonte oral, que en certos casos é difícil contrastar e sempre convive co esquecemento e coa terxiversación dos recordos, polo tanto non está libre de eivas. E polo outro lado estaría a información que ofrecen a documentación xudicial e a oficial, nas que se reflicte o parecer das autoridades civís e militares e saca á luz só aquelas redes de enlaces ou apoios concretos que eran perseguidas ou que caeron non as máis que lograron manterse no anonimato. É máis, nesa documentación pode inculparse a persoas que non tiñan relación coa guerrilla de tela mantido. Eu creo que a historia da guerrilla do chan, a diferenza do que sería óptimo para a da guerrilla armada, non pasa por computar o número de membros, pasa, non obstante, por entender as lóxicas do seu apoio, por percibir as redes que se conformaron e por rescatar a súa memoria sacando do esquecemento a súa existencia e o valor da súa acción, que se debe inscribir dentro da historia da loita antifascista europea, e, por suposto, incorporar no relato da violencia franquista a represión sufrida polos seus membros por ter sido soporte do que foi a única acción a única ameaza real á construción da ditadura durante a posguerra. Destaca o importante número de mulleres que actuaron como enlaces, cal é a súa explicación para isto? Si, como comentaba, tanto na memoria oral, como na documentación que se pode consultar para tratar de reconstruír e coñecer as redes de enlaces das diferentes partidas ou guerrilleiros, das que as causas militares e os informes de Gobernación civil son dos máis útiles, destaca o número de mulleres acusadas, procesadas e represaliadas pola súa colaboración coa guerrilla. Aparecen mulleres de todas as idades, incluíndo nenas pequenas, moi utilizadas para realizar pequenos mandados. Debemos ter en conta que na altura as crianzas tiñan unha mobilidade considerable por fóra das súas vivendas e que era habitual que se encargaran de determinadas tarefas agrarias, o que facía tanto dos nenos como das nenas enlaces de grande conveniencia, malia ao risco de que puideran, sen querer, dar información sobre as partidas e sobre outros enlaces ás autoridades. Nas redes tamén aparecen mulleres anciás, que acostuman ser as donas das casas nas que se esconden. A nenez e a vellez funcionaban como máscaras detrás das que escondían a súas accións e ás que podían acollerse como eximente en caso de ser acusadas de prestar axuda á guerrilla. As mulleres que foron enlaces da guerrilla galega son tanto solteiras como casadas ou viúvas, polo tanto o seu estado civil, igual que no caso da idade, non tiña transcendencia. Elas teñen diferentes graos de relación cos guerrilleiros, é usual que sexan parentes, tamén hai moitas noivas ou parellas e familiares directas destas e tamén parentela feminina de enlaces varóns. En todo caso, cómpre dicir que o trato que recibiron por ser mulleres, en caso de intuír as autoridades que eran apoios ou por ser descuberta a rede de enlaces, era absolutamente vexatorio á hora de ser tratadas por gardas civís, falanxistas ou diante dos tribunais, que as despolitizaban, aldraxaban e violentaban de maneira frecuente, valéndose de violencia física e verbal. Ese maltrato, nalgúns casos reiterado, levou a algunha delas a deixar de ser enlace e unirse ás partidas, nalgún caso como guerrilleiras, noutros colaborando facéndose cargo de tarefas que terían levado a cabo nas súas casas. A razón de que haxa tantas mulleres na guerrilla do chan está relacionada co que acabo de dicir das labores das que se encargan: os guerrilleiros, normalmente un grupo de varóns, demandan da rede de enlaces axuda en múltiples tarefas e, entre estas, están aquelas que na altura se entendían como "propias de mulleres", de aí que o recurso á axuda feminina fora continuado. Outra razón ten que ver con aproveitar os estereotipos que sobre as mulleres, e todo o relacionado co feminino, tiña o réxime, que estaba máis que disposto a non crer nas capacidades das mulleres de ser suxeitos políticos activos, nin acreditar no seu compromiso cívico, polo que, de partida, era máis permisivo no seu control e máis tendentes as autoridades en acreditar as súas escusas e argumentos se se baseaban na ignorancia e na incompetencia. Iso si, o de sacar partido aos estereotipos de xénero tiña valía ata que ditas autoridades tiñan indicios ou probas da súa condición de enlaces, despois, como xa sinalei, resultaban implacábeis na instigación e represión de ditas mulleres. "Moitos enlaces morreron a causa de selo, directamente asasinados ou en tiroteos" Os enlaces non escaparon á dura represión sobre o movemento guerrilleiro, cal foi o seu alcance? Certamente, non foron inmunes a violencia despregada polo réxime e entre os enlaces é posíbel observar a incidencia de todo o abano possíbel de fórmulas de represión exercidas polo franquismo sobre a cidadanía, tanto a física como a económica ou a simbólica e tamén unha represión sexuada, é dicir, pensada para escarnio específico das mulleres e da feminidade. Moitos enlaces morreron a causa de selo, directamente asasinados ou en tiroteos entre guerrilleiros e contrapartidas ou gardas civís. Moitos enfrontáronse a cativerios en prisións e campos de concentración tras ser condenados por axuda á rebelión. Outros perderon canto ben material tiñan, viron as súas vivendas arrasadas polo lume en accións pensadas para obrigar a saír aos guerrilleiros ou sufriron unha mingua moi substancial dos seus capitais por mor das multas reiteradas e gravosas. Moitos sufriron unha violencia física e psíquica case crónica, medébel nos continuados rexistros das súas vivendas e no escrutinio das súas vidas, nas malleiras, nas ameazas contra eles e as súas familias e nas visitas ao cuartel da Garda Civil. Para outros só quedou o exilio, unhas vidas truncadas lonxe dos seus e do seu país porque non aturaron o nivel de violencia e de medo. Os custes de ter exercido como enlace da guerrilla antifranquista, de ter sido descuberto, foron altísimos, á altura do que acontecía cos guerrilleiros.


Summary: Os grupos parlamentares apoiaron a proposición non de lei do BNG para que a Xunta faga público o acordo de gravación do vídeo polo que se pagaron máis de 300.000 euros ao cantante.

O Parlamento galego quer que a Xunta de Núñez Feijóo faga público o contrato polo que pagou máis de 300.000 euros a Enrique Iglesias polo seu vídeo musical no que saen localizacións de Galiza. A proposición non de lei defendida por Ana Pontón en representación do BNG na Comisión de Industria logrou o apoio de todos os grupos. Mesmo o do PP, até agora refractario a esa petición. Tras a aprobación da proposición non de lei nacionalista a Cámara galega reclamará á Xunta o contrato asinado coa produtora de Enrique Iglesias co obxecto de promocionar o turismo en Galiza. Na súa intervención, Pontón argumentou a necesidade de coñecer ese contrato no "despilfarro" de cartos públicos e "agasallo económico" da Xunta ao "millonario de Miami". Asemade, puxo en cuestión o retorno económico do investimento explicando que non existe "ningún informe" que xustifique tal suposto beneficio. O BNG afirma que o PP volve mentir cando afirma que as visitas acadan os 100 millóns [reférese ao número de visualizacións nas redes da obra videográfica subsidiada pola Xunta] cando en realidade dixo, "só foron 16 millóns de entradas" a un vídeo cantado en español e con escasa presenza de Galiza nas imaxes.


Summary: Compostela acolleu na xornada do sábado unha reunión de ecoloxistas históricos e históricas, xunto a activistas de recente incorporación, que trasladaron o apoio á candidatura do BNG, encabezada por Ana Pontón, e en concreto, a Manolo Soto, integrante da lista da Coruña e a quen o avalan os case 30 anos de labor en defensa do medio ambiente.

Ana Pontón, candidata do BNG á Presidencia da Xunta, e Manolo Soto, membro da candidatura, participaron o sábado na xornada convocada por recoñecidos e recoñecidas ecoloxistas en Compostela para lle trasladaren ao Bloque o seu apoio. Arredor de Soto xuntáronse activistas que traballaron e traballan pola defensa ambiental do país e que lograron ampliar e mellorar a conciencia ambiental da sociedade. "Loitas como a dirixida a evitar a proliferación de encoros ou de plantas de celulosa na costa, a diminuír a contaminación do aire o das augas, a conservar especies e espazos de interese, a construción de máis incineradoras de residuos, ... serviron para que este país non acadara maiores cotas de deterioración ambiental. Hoxe [estes activistas] apostan na presenza de Manolo Soto e do BNG no parlamento galego como garante de defensa ambiental", indica a organización nun comunicado de imprensa. Catedrático da UDC e coordinador do grupo de Enxeñaría Química ambiental, Manolo Soto foi secretario e presidente de ADEGA e responsábel. de distintas publicacións da asociación.


A proibiçom atinge de cheio qualquer tentativa para reunir-nos , para fazermos qualquera atividade pública ou orgánica na defesa do nosso ideário político. Sempre fomos pouc@s mas isto fai que seja menos sério este impedimento democrático? Seguramente nom haviamos querer participar nas eleiçons para as Cortes da metrópole, mas se quigermos também nom seria possível. Houve que ficar em casa ou buscar o mais próximo, mas ainda assim caladamente um a um, em silêncio. Só estivemos presentes na Audiencia Nacional em plena campanha para significar que é o único lugar onde podemos falar a gente coma nós ou mesmo a gente que fala com nós. Ficaríamos ailhad@s e quase inermes se nom tivésemos umha confiança inamovível no nosso povo e o seu futuro. Chama-se DOM POVO. Algum dia, pensamos, esse povo confiará em nós ou noutros coma nós. Mesmo nom pudemos contestar a quem em plena campanha e para desconvencer negou a capacidade de liberar-se por si, ao nosso País. De desconvencer a quem? À militância calada e silenciada de Causa Galiza nom, desde logo! Seremos pouc@s mas somos independentistas e nom nos arrogamos o dereito de negar futuro livre e digno aos nossos três milhons de pessoas. Que fachendosa é a egolatria! Mais também se nom é isto e é que honradamente nom se nos vê futuro nom pudemos discutir, tratar de convencer, de debater, de reconduzir. Tivemos também que seguir a beijar-nos em privado como nos tempos da Inquisiçom (verdadeiro antepasado da A. N.) e emocionar-nos com o melhor dos bardos, grande ainda que se chame Mini, quando lhes dizia que sempre estivemos aqui, mas nós ailhad@s e rodead@s só dos mecanismos humanos e electrónicos que nos vigiam. E dizemos, sempre estaremos, ou estarám outr@s melhores de seguro. Gente que há querer ser para ter umha sociedade livre, igualitária justa e democrática, para ser célula de universalidade dum mundo novo de paz, solidariedade e respeito. Gente que há querer militar ou nom, em Causa Galiza ou como queira intitular-se. Militar para mudar, para trocar as tornas , para que a naçom tenha razom jurídica e o idioma se libere da desigualdade e do desprezo. Para fazermos mundo desde esta velha naçom, velha, mas útil para falarmos com voz própria no concerto universal desde a nossa República Irmandinha. Gente que há querer honrar aos seus mortos e mortas e nom permitir a ignonímia do esquecemento, seja do bom, seja do mao, seja do que quigermos. Se há ainda umha cousa sagrada no País é isto. Se os inquisidores espanhois nom o entendem é a razom mais clara de nom poderem julgar-nos. Somos país montanhoso e as suas leis som planas e aliás injustas e tremendamente reacionárias. O dia 24 queria contar convosco, coa vossa diversidade e heterogeneidade. Mulheres e homes da Galiza ou de onde for. Pessoas que condenem a ilegalizaçom de facto, o silêncio imposto e a falha de liberdades. Se nom podedes ou nom queredes vir , nom se passa nada . Seguides a ser necessári@s sempre e também nós nom somos imprescindíveis. Como nom podemos reunir-nos, isto é o que matinou um só, um só é o delinquente se há delito e um só é o responsável se há desvio do guieiro ou má interpretaçom. Chove na Terra, molham-se os bois arando, e @s mort@s descansam na nossa mente insubornável.


Summary: Deducións fiscais e bonificacións para empresas foron outras das propostas.

A mediados do pasado mês de abril a Xunta preparaba o terreo para a saída dunha crise que vai ser especialmente profunda no económico. Para deseñar ese futuro, o presidente Alberto Núñez Feixoo encomendoulles a varias expertas a tarefa de consensuar solucións para que os efectos da pandemia de coronavirus afecten o menos posíbel á economía galega e ao seu tecido produtivo. Nesa comisión de expertas deseñada polo Executivo galego non hai representación das traballadoras. Si que hai das empresas, xa que estiveron chamados a participar o Círculo de Empresarios de Galicia e a Asociación Galega da Empresa Familiar. A Xunta, pola súa banda, estará representada por diversas consellarías: Facenda; Economía, Emprego e Industria; Medio Rural, e Mar; As centrais sindicais da Galiza así como os clústers e as asociacións gremiais quedan fóra. O Comité de Expertas Económicas da Galiza, en cuxa reunión participou esta segunda feira o presidente da Xunta, considera como "premisas irrenunciábeis" a introdución de "mecanismos de flexibilidade na xornada laboral". O conselleiro Francisco Conde, apuntou que "haberá que traballar entre sindicatos e a propia patronal para identificar puntos de encontro e ver como podemos adecuar a xornada laboral ás necesidades actuais desde o punto de vista empresarial". Aliás, e segundo informa a propia Xunta nun comunicado, as expertas tamén demandan bonificacións nas cotas á Seguridade Social e deducións fiscais . Outra das demandas é a referida aos ERTEs, avogando porque se desvincule o expediente de regulación temporal de emprego de forza maior do mantemento do actual estado de alarma. Tal e como apuntou o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde, despois da xuntanza, esta medida é necesaria para "dotar de seguridade xurídica e certeza aos propios empresarios e autónomos".


Summary: Acnur vén de elevar a 3.974 a cifra de persoas civís mortas en Ucraína. No entanto, Rusia e Ucraína intercambian acusacións sobre as mortes.

O Alto Comisionado da ONU para os Refuxiados (Acnur) vén de elevar a 3.974 a cifra de persoas civís mortas en Ucraína desde que principiou a guerra o pasado 24 de febreiro. O servizo de prensa do Comité de Investigación de Rusia informou esta quinta feira do descubrimento dunha fosa común en territorio anteriormente controlado polas milicias e o Exército de Ucraína en Mariupol. Alejandro López, coordinador de 'Descifrando a guerra': "A guerra ucraína marcará o novo taboleiro xeopolítico" O organismo comunicou que está a solicitar elementos de proba para estabelecer casos criminais con relación a este achado, que as testemuñas describen como os restos de centenares de persoas falecidas. "O Comité de Investigación de Rusia recollerá en causas penais os datos sobre o descubrimento dunha fosa común organizada por militares ucraínos na cidade de Mariupol", sinalou. Que aconteceu despois da Revolución Laranxa de 2004 en Ucraína? O alcalde local, Konstantín Iváschenko, explicou que a fosa común atopouse nun dos cemiterios da cidade, territorio que, confirmou, estivo controlado por milicias ultradereitistas ucraínas, como o batallón Azov. "Segundo declaracións de residentes locais, chegaban vehículos a esta zona, en marzo, e os uniformados sacaban corpos para poñelos nas trincheiras previamente cavadas", afirmou. 22.000 persoas terían morto na batalla Mariupol En declaracións á CNN, Petro Andriushchenko, un antigo asesor da Alcaldía de Mariupol fuxido a territorio ucraíno, dixo que as estimacións de persoas falecidas durante as batallas na cidade sería de cando menos 22.000. Que levou ao estalido da guerra no Donbás en 2014? A cifra de 22.000 está baseada, dixo Andriushchenko, nos "moitos contactos" que el e outras persoas colaboradoras do Goberno da cidade tiveron coas tropas ucraínas atrapadas dentro, mais cre que o número real podería ser moito máis alto. O ex asesor ucraíno tamén afirmou que "200 corpos foron descubertos nun edificio devastado por meses de bombardeo ruso".


Summary: Os tres reitores mantiveron este luns un encontro por videoconferencia coa conselleira de Educación, Carmen Pomar. A finais de abril haberá unha nova xuntanza para definir tanto o calendario como o modelo de avaliación

O alumnado das tres universidades galegas non regresará á aulas presenciais este curso 2019-20. Así o decididiron na mañá deste luns os reitores, que mantiveron unha xuntanza por videoconferencia coa conselleira de Educación, Universidade e Formación Profesional, Carmen Pomar; o secretario xeral de Universidades, José Alberto Díez de Castro e o director da Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia (ACSUG), Eduardo López.A finais de abril haberá unha nova xuntanza para definir tanto o calendario como o modelo de avaliaciónA decisión adoptouse despois de que o Goberno central anunciase que vai propoñer que o estado de alarma se prorrogue ata o 26 de abril e de que comunicase que aínda se podería alongar máis. O pasado xoves a Conferencia Xeral de Política Universitaria deixou en mans de cada universidade a decisión sobre o regreso ás clases presenciais este curso.A finais de abril haberá unha nova xuntanza para definir tanto o calendario como o modelo de avaliación, en función da evolución da alerta sanitaria. O obxectivo é consensuar unhas condicións comúns que aseguren a equidade de todo o alumnado galego. Por outra banda, Carmen Pomar solicitou aos tres reitores que poñan en coñecemento tanto da Consellería como da Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia as modificacións que se fagan nas guías docentes e que estuden de forma minuciosa coa ACSUG as posibilidades para abordar as prácticas en funcións das particularidades de cada titulación.Combater a fenda dixitalO gran reto que as tres universidades galegas deben superar agora é asegurar que todos os alumnos e alumnas poidan ser avaliados e avaliadas en igualdade de condiciónsO gran reto que as tres universidades galegas deben superar agora é asegurar que todos os alumnos e alumnas poidan ser avaliados e avaliadas en igualdade de condicións, tendo en conta as diferentes condicións en que cada persoa está accedendo ás aulas virtais, por por da fenda dixital e doutras fendas.Para garantir que todo o alumnado poida completar o curso de xeito virtual, a Universidade de Vigo chegou a un acordo cunha empresa telefónica a través da cal estudantes que teñen difícil acceso a internet ou problemas económicos familiares para poder contar coas ferramentas precisas recibirá nas súas casas un dispositivo "para poder seguir as clases en liña con normalidade" a partir do próximo 13 de abril. Tamén a USC puxo en marcha unha liña de axudas coa que co-financiará os custos de acceso a internet do seu alumnado durante o estado de alarma.O sindicato estudantil ANEGA reclama a suspensión do vixente curso e pide a superación automática das materias sen que conten na media do estudantePola súa banda, o sindicato estudantil ANEGA reclama a suspensión do vixente curso e pide a superación automática das materias sen que conten na media do estudante. A proposta, indican, non se debe unicamente aos problemas loxísticos derivados da situación, senón tamén á "agudización das diferenzas sociais, do malestar psicolóxico que produce a corentena e da incapacidade de moitas estudantes e docentes para continuar a súa actividade". As probas de setembro da Selectividade, do 15 ao 17Finalmente, a conselleira informou aos reitores da ampliación das datas para a proba extraordinaria da ABAU ata o 17 de setembro, despois de que Galicia e outras Comunidades o solicitasen na última Comisión Delegada de Política Universitaria. A ABAU extraordinaria celebrarase en Galicia os días 15, 16 e 17 de setembro, logo de que se fixase nos días 7, 8 e 9 de xullo as datas da convocatoria ordinaria.


Summary: Xa podes escoitar e ver o vídeo de 'No salón das cereixas', primeiro sinxelo d'As catedrais silenciadas, "un pasodobre que homenaxea as nais e as avoas que conservaron a lírica e a música popular"

Está a chegar o novo traballo de Xabier Díaz e as Adufeiras de Salitre, As catedrais silenciadas. É un novo álbum que chegará o vindeiro 13 de marzo coa vocación de prolongar o éxito internacional de Noró, pero do que xa temos un primeiro petisco, No salón das cereixas.Como explica o propio Xabier Díaz, este primeiro sinxelo do novo disco é "un pasodobre que homenaxea as nais e as avoas que conservaron a lírica e a música popular". "Elas son -agrega- as principais responsables de que o folclore chegase vivo aos nosos días".O primeiro sinxelo d'As catedrais silenciadas é "un pasodobre que homenaxea as nais e as avoas que conservaron a lírica e a música popular"Mostra da importancia desta conservación da música popular é que este No salón das cereixas nace do relato de Consuelo dos Queixos, unha muller de Berdillo (Carballo). Alí, explican dende o equipo de Xabier Díaz, "onde hoxe hai unha escola unitaria, hoxe hai unha cerdeira". Ao pé desa árbore "e á luz do candil, bailaban e cantaban as mulleres que mantiveron viva a tradición popular". A propia Consuelo explica neste vídeo a historia por tras desta nova música.


Summary: A medida permite limitar temporalmente a circulación de persoas pero non afecta aos dereitos fundamentais da cidadanía

O estado de alarma permite limitar temporalmente a circulación de persoas pero non afecta aos dereitos fundamentais da cidadaníaO Goberno central declarará o estado de alarma para loitar contra o coronavirus, unha fórmula prevista no artigo 116 da Constitución para facer fronte a situacións excepcionais, como "epidemias e situacións de contaminación graves" e cando as circunstancias fagan imposible manter a normalidade mediante os poderes ordinarios. A medida será aprobada por decreto polo Consello de Ministros que se reunirá este sábado, segundo vén de anunciar Pedro Sánchez, e ten unha duración limitada a 15 días. De prorrogarse máis aló, si debería ser aprobada polo Congreso, ao que en todo caso ten que dar conta. O líder do PP, Pablo Casado, ofreceu xa, malia acusar ao executivo de "neglixencias", a colaboración do seu partido para a aprobación desta prórroga se fose necesaria. Casado critica, en concreto, a autorización das manifestacións do pasado 8M e pídelle ao Executivo que actúe "sen determinación". Aquí, o que di a Lei Orgánica 4/1981, dos estados de alarma, excepción e sitio que desenvolve o precepto constitucional.O estado de alarma permite limitar temporalmente a circulación de persoas "en horas e lugares determinados ou condicionalas ao cumprimento de certos requisitos", pero non afecta aos dereitos fundamentais da cidadanía. Ademais, permite a suspensión da convocatoria de eleccións, o que facilitaría o aprazamento dos comicios galegos do 5 de abril. Así mesmo, o estado de alarma habilita ao Goberno para das as ordes necesarias para asegurar o abastecemento dos mercados.Ademais, permite a suspensión da convocatoria de eleccións, o que facilitaría o aprazamento dos comicios galegos do 5 de abrilO presidente do Goberno, Pedro Sánchez, subliñou que o obxectivo é "mobilizar todos os recursos do conxunto do Estado para protexer mellor a saúde dos cidadáns, recursos económicos e recursos sanitarios, tanto públicos como privados". Búscase "a protección de todas as persoas, en especial das máis vulnerables, e tamén para facer fronte á emerxencia social e económica coa máxima axilidade e contundencia", detallou.Sánchez sinalou que "estamos só na primeira fase dun combate contra o virus que libran todos os países do mundo, en particular os de Europa" e afirmou que "nos esperan semanas moi duras". "Dixemos que virían día difíciles e tomamos medidas á altura desa dificultade", dixo, apuntando que a vindeira semana se poden chegar aos máis de dez mil afectados polo virus.O presidente do Goberno lembrou que todos os esforzos buscan atrasar a propagación da enfermidade para permitir que o sistema sanitario poida atender ás persoas que pola súa idade ou doenzas previas sexan máis vulnerables. Nese senso afirmou que "todos temos unha tarefa e unha misión nas vindeiras semanas", salientando o papel fundamental dos profesionais da saúde que "coa súa entrega e sacrificio nos protexen a todos", pero tamén do resto da poboación, chamando a atención sobre a necesidade de que mesmo a xente máis nova "limite os contactos sociais", para así frear a propagación da enfemidade. "O heroísmo consiste tamén en lavar as mans ou en quedar na casa para evitar contaxiar ou ser contaxiado", sinalou. "Tardaremos semanas, será difícil, pero imos parar o virus, iso é seguro. Con unidade e responsabilidade", concluíu.A medida só se tomou unha vez con anterioridade, durante a folga de controladores aéreos que tivo lugar no ano 2010 [aquí podes ver aquel decreto], cando a súa aplicación restrinxiuse ás torres e centros de control aéreo e a autoridade sobre eses espazos foi entregada polo Goberno central ao Exército do Aire.Máis de 4.000 casos en toda EspañaNas últimas horas o Goberno vasco decretou o estado de "alerta ou emerxencia sanitaria" en Euskadi, unha medida que permitirá a partir deste sábado a adopción de medidas excepcionais como o confinamento de persoas nos seus domicilios. Tamén Madrid, o territorio máis afectado pola epidemia, con máis da metade dos positivos e as mortes, decidiu adoptar medidas máis firmes, que afectan ao peche de todos os negocios de hostalaría na comunidade a partir deste sábado. De igual xeito, Murcia decidiu o confinamento das persoas residentes nas súas zonas turísticas, por mor da chegada masiva de persoas procedentes de Madrid, ignorando as recomendacións das autoridades sanitarias.O número total de persoas infectadas polo Covid-19 supera xa as catro mil persoas en toda España, das que máis de dúas mil corresponden á Comunidade de Madrid. Euskadi ten máis de 400 casos e Cataluña máis de 300.


Summary: A organización critica que os profesores e profesoras se vexan "obrigados a atender necesidades de saúde alleas ás súas competencias"

O sindicato de educación ANPE reclama do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, a presenza de "enfermeiros escolares" en "todos os centros" públicos da Comunidade galega, porque é unha figura "imprescindíbel nas actuais circunstancias". A través dun comunicado, a organización critica que os profesores e profesoras se vexan "obrigados a atender necesidades de saúde alleas ás súas competencias" debido á ausencia de profesionais sanitarios, o que tamén "pode prexudicar" á escolarización de nenos con doenzas "crónicas". Neste mesmo sentido, ANPE tamén carga contra a figura dos equipos Covid dos centros, e insiste en que a súa coordinación "debe corresponder a un profesional sanitario, enfermeiro escolar, pois axudaría a supervisar o cumprimento dos protocolos, detectar posíbeis casos, realizar test a membros do centro" e "asesorar ás familias", entre outros. Ademais, o sindicato sinala que "este servizo permitiría ofrecer unha boa educación en saúde aos mozos, que propiciaría a adquisición de hábitos de vida saudábeis en idades temperás e a redución de riscos de enfermidades futuras".


Summary: Algunhas veces a docencia sae á rúa e participa do que acontece nela. É o caso desta iniciativa que, en forma de exercicio práctico en tempos de confinamento, propuxeron na materia Teoría e Práctica das Relacións Públicas da Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación da Universidade de Vigo.

Apoiar facilitando a visibilidade da nosa cultura a través das redes sociais é un método sinxelo, económico e efectivo de estar cun sector que precisa máis que nunca que non nos esquezamos de que está aí. Esta mesma idea foi a que tiveron Xosé Baamonde, decano da Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación, e o profesor José Manuel López, responsábeis da materia Teoría e Práctica das Relacións Públicas, para propoñerlle ao seu alumnado un exercicio práctico. A resistencia da cultura nas redes sociais O propio sector da cultura galega empregou o pasado mes de abril as redes sociais para lanzar un berro de socorro baixo o cancelo #NonNosCanceles. Expresaban o seu temor a un futuro incerto ao tempo que lles servía para reclamar medidas por parte das institucións. O exercicio que puxeron en práctica na Universidade de Vigo foi máis alá e obrigou ao alumnado a procurar recursos e difundilos cos seus propios medios. Xosé Baamonde explica que a actividade non presencial tivo como obxectivo "que o alumnado mellorara as súas competencias na xestión da comunicación" a través das redes sociais, á vez que pode servir de apoio ás iniciativas postas en marcha polos profesionais dun sector "que vai ser dos máis afectados pola crise". Apoiar estas campañas e dar visibilidade á cultura galega son os dous obxectivos da iniciativa que, como exercicio práctico para unha das materias do grao, levan a cabo máis dun cento de alumnos e alumnas do grao en Publicidade e Relacións Públicas, facendo uso do cancelo #ComparteCulturaGalega. O propio Baamonde sinala que con esta iniciativa docente "trátase de apoiar a campaña para que as Administracións manteñan as actividades culturais e apoien o sector para impedir o seu desmantelamento por culpa da COVID-19". O exercicio práctico A proposta docente para esta materia non presencial, na que participan case cen alumnas e alumnos, consiste en que realicen, ao longo deste mes, accións nas principais redes sociais (Facebook, Twitter e Instagram), empregando o cancelo proposto. A actividade fomenta o coñecemento do propio sector cultural galego ao "dar visibilidade á cultura galega, recomendando webs, medios en galego, grupos musicais ou series", explica Baamonde, para quen "o pobo galego existe porque temos un idioma e unha cultura propia e a responsabilidade da súa conservación". Nestas semanas, asegura, a resposta do seu alumnado foi "moi positiva", de tal maneira que "está dando a coñecer múltiples alternativas culturais" ao tempo que "se demostra que hai unha mocidade implicada no futuro da nosa lingua". Buscar cultura galega Neste exercicio práctico, ademais de crear un perfil nas plataformas, o alumnado tiña que procurar contidos e escoller que poñer en cada unha das redes sociais. Unha das estudantes que realizou esta práctica, Helena Bengoa, explica a Nós Diario que lle permitiu "o uso do galego, algo que non é moi frecuente da Universidade". Asegura que descubriu e aprendeu moito da realidade cultural do país. "Algúns recursos xa os coñecía e outros, como o caso do grupo Tanxugueiras, foi unha descuberta a partir deste traballo", relata. "Escollía os contidos en relación coa rede a empregar", afirma esta estudante, "por exemplo, escollía falar dos museos para un público máis maduro como pode ser o de Facebook e en Instagram, onde están as miñas amizades, falaba de músicas ou series de actualidade". Unha das conclusións ás que chegou foi que hai sectores onde a lingua galega está máis débil. "Cando me puxen a facer promoción do cinema en galego decateime de que moitas iniciativas non se levaron a cabo na nosa lingua", sinala, "por exemplo a película Elisa e Marcela ou a serie Fariña, ambas as dúas agora na plataforma Netflix non se poden escoitar en galego". No caso da música tamén botou en falta o uso do galego en moitas formacións musicais. "Aínda hai moitos grupos que non cantan na nosa lingua", asegura. Implicou case cen estudantes Música, cinema, teatro, museos, literatura son algúns dos apartados que aínda se poden ver nas contas abertas polo alumnado de Teoría e Práctica das Relacións Públicas. Contas en Facebook, Twitter e Instagram con nomes tan suxerentes como "Arriba o pano", "Un xeito de ser", "Non esquezas a túa orixe", "O son dos galegos" ou "Prende Galicia" coas que difundir desde novidades editoriais ou críticas cinematográficas até visitas a museos do país ou bandas deseñadas. Case un cento de estudantes participaron na experiencia como traballo da materia Teoría e Práctica das Relacións Públicas na que ao tempo que difundían propostas culturais descubrían unha parte delas que lles eran descoñecidas.


Summary: As obras e autores gañadores e gañadoras daranse a coñecer o vindeiro 20 de maio nun evento que terá lugar no Teatro Principal de Santiago de Compostela

A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG), a Asociación Galega de Editoras (AGE) e a Federación de Librarías de Galicia veñen de dar a coñecer as obras finalistas da Gala do Libro Galego 2017, un galardón co que se pretende recoñecer a excelencia do traballo literario realizado no ámbito editorial ao longo do ano 2016 en Galicia. As obras gañadoras, sen dotación económica, serán determinadas por un xurado externo e daranse a coñecer o vindeiro 20 de maio nun evento que terá lugar no Teatro Principal de Santiago de Compostela. A Gala do Libro Galego 2017 conta co apoio do Concello de Santiago a Deputación da Coruña e a Xunta de Galicia Ensaio Os últimos carballos do Banquete de Conxo. De H. Alvarellos, X. Martínez, F. Singul, M. Souto. Alvarellos Editora – Consorcio de Santiago A nosa Terra é Nosa!. A xeira das Irmandades da Fala… De Emilio Xosé Ínsua López. Baía Edicións Lábrego con algo de poeta : biografía de Manuel María. De Mercedes Queixas. Editorial Galaxia Oiko-nomía do xénero. Relato das clausuras. De Rebeca Baceiredo. Axóuxere Editora O TTIP. Un cabalo de Troia contra a nosa soberanía. De VVAA. Edicións Laiovento Narrativa O espello do mundo. De Ramón Nicolás. Edicións Xerais de Galicia Non é París. De María Canosa. Ediciones Bolanda A ferida do vento. De Antón Riveiro Coello. Editorial Galaxia Aqueles días en que eramos malas. De Inma López Silva. Editorial Galaxia Non hai outro camiño. De Isaac Xubín. Edicións Xerais de Galicia Todo canto fomos. De Xosé Monteagudo. Editorial Galaxia O Alfaiate Portugués. De Francisco Javier Senín Fernández. Editorial Galaxia Literatura Infantil e Xuvenil A casa do medo. De Agustín Fernández Paz. Editorial Rodeira Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta. De Ledicia Costas. Edicións Xerais de Galicia O soño do Merlo Branco. De Agustín Fernández Paz. Ilustracións de Lucía Cobo . Edicións Xerais de Galicia Marta e a píntega. De Eli Ríos. Ilustracións: Patricia Román. Editorial Galaxia A soidade das medusas. De: Iria Collazo López. Editorial Galaxia Libro Ilustrado Canta connosco. De Óscar Villán. Kalandraka Editora Marcopola 4. Avoa Power. De Jacobo Fernández Serrano. Edicións Xerais de Galicia Aire. María Fumaça. VVAA. Ilustracións de P. Pastor. Editorial Galaxia Presas fáciles. De Miguelanxo Prado. El Patito Editorial Os lapis primos. De José A. Ramírez Lozano, Natalie Pudalov. OQO Editora Iniciativa bibliográfica De catro a catro. Manuscrito inédito. De Manuel Antonio. Edición de Anxo Tarrío Varela. Alvarellos-Consorcio de Santiago Bolxeviques 1917-2017. VV AA. Edicións Xerais de Galicia Será correcto? De Concha Blanco, María Canosa. Hércules de Ediciones Aulas sen paredes. De Rosalía Fernández Rial. Edicións Positivas Traxes na Galiza. Paula Gómez del Valle. Cunca Editora Tradución A boca pobre. De Flann O'Brienn. Tradución: Isaac Xubín. Rinoceronte Editora Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña. Anónimo. Tradución: Henrique Harguindey Banet. Rinoceronte Editora Cando os nenos din basta! De Francesco Tonucci. Tradución: Mónica Baleirón, Rut Vázquez. Kalandraka Editora A contrafío. De Joris-Karl Huysmans. Tradución: Isabel Soto. Editorial Hugin e Munin Laura das Neves e a sociedade literaria dos nove. De Pasi Ilmari Jääskeläinen. Tradución: Tuula Ahola e Tomás González Ahola. Urco Editora O día da lagosta. De Nathanael West. Irmás Cartoné Poesía Cinepoemas. De Claudio Rodríguez Fer. Ouvirmos Rosa Tántrica. De Luz Pozo Garza . Alvarellos Editora O cuarto das abellas. De Antía Otero. Edicións Xerais de Galicia Suicidas. De Fran Cortegoso. Chan da Pólvora A relixión do mar. De Xosé Iglesias. Instituto de Estudos Miñoráns Teatro A filla de Woody Allen. Pequenos actos pseudorrevolucionarios. O Furancho. De Santiago Cortegoso Calvar.Edicións Morgante Nunca paraíso. Teatro breve 1973-2015. De Manuel Lourenzo. Edicións Xerais de Galicia As terapias da doutora Ledicia. De Raquel Castro. Editorial Galaxia Voaxa e Carmín. De Esther F. Carrodeguas. Difusora de Letras, Artes e Ideas Moito Morro Corporation, Sociedade Ilimitada. De Carlos Labraña. Editorial Galaxia Iniciativa cultural ou de fomento da lectura Salón do Cómic da Coruña Ciclo Vermú entre libros (Libraría Paz) Chan da Pólvora Espazo Lectura (Gondomar) Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra Festigal Proxecto literario na rede Brabádegos. Portal de Literatura infantil e xuvenil, de Romina Bal Poética de Fran Alonso Os Bolechas A Sega. Plataforma de Crítica Literaria Biosbardia. O país dos libros en galego Caderno da crítica, de Ramón Nicolás Xornalismo Cultural Susana Pedreira Zig-Zag Ramón Rozas Ana Romaní Xiana Arias


Summary: Do 29 de setembro ao 7 de outubro, o festival compostelán chega á súa 15ª edición proxectando máis dunha trintena de pezas que xirarán arredor do audiovisual galego, unha retrospectiva do italiano Roberto Minervini e un amplo espazo para a vangarda cinematográfica española

Do 29 de setembro ao 7 de outubro, Curtocircuíto celebrará o seu 15º aniversario proxectando máis dunha trintena de pezas que xirarán arredor do audiovisual galego. O festival compostelán dedicará ademais unha retrospectiva o italiano Roberto Minervini e un amplo espazo para a vangarda cinematográfica española. O certame -que organiza o Concello de Santiago, subvenciona a Deputación da Coruña e conta coa colaboración da AGADIC- presenta como unha das novidades principais desta edición dúas novas seccións: Terra e Supernova. A primeira delas proporá unha programación arredor de cineastas de Galicia cunha traxectoria de prestixio e dá inicio este ano poñendo o foco en Xacio Baño e Jaione Camborda. Supernova, pola súa banda, nace para salvar a fenda existente entre os centros de formación e os circuítos profesionais, servindo de escaparate para os traballos de directores e directoras no comezo das súas carreiras. A maiores, a sección Planeta GZ, de carácter competitivo, recolle dez filmes que se atopan entre o máis destacado da produción galega no último ano, e o carballiñés Alberte Pagán participará con Uluru na Sección Oficial Explora, na que Curtocircuíto dá cabida a obras que procuran novas caligrafías cinematográficas. A sección Planeta GZ, de carácter competitivo, recolle dez filmes que se atopan entre o máis destacado da produción galega no último ano O audiovisual galego non só estará presente nas proxeccións de Curtocircuíto, senón tamén nas actividades. É por iso que nesta edición o festival levará a cabo, en colaboración coa Academia Galega do Audiovisual, as Mesas interxeracionais do audiovisual galego, un conxunto de relatorios e debates cun programa que o festival dará a coñecer nas próximas semanas. Planeta GZ A sección competitiva Planeta GZ volverá reflectir a riqueza e variedade do cinema galego actual. Así, A nena azul, un drama con tintes de cinema fantástico, producido en Galicia e dirixido pola veterana realizadora naronesa Sandra Sánchez, terá a súa estrea nesta sección. Oliver Laxe compón en O salvaxe leva o seu tempo unha carta cinematográfica tamén gravada en Galicia tralo seu retorno de Marrocos, mentres autores e autoras como Iván Castiñeiras (Trajectory Drift), Brandán Cerviño (Carta a Leningrado) ou as Also Sisters (The Film Machine) rodaron as súas pezas en Francia, Cuba e Estados Unidos respectivamente. A diversidade de contextos de traballo trasládase tamén á presenza tanto de obras de ficción como de documentais e filmes de carácter máis experimental. No primeiro ámbito, ademais de Sandra Sánchez e as Also Sisters, están presentes Laura Pousa con Un país extraño (protagonizada por Rosa María Mateo) ou Noela Gutiérrez con Un ollo de vidro (adaptación do clásico de Castelao). No referente ao documental poderá verse en Curtocircuíto M. (Manuel Moldes Pontevedra Suite, 1983-1987), o retrato que Ángel Santos realizou do pintor Manuel Moldes, recentemente falecido. Por último, o lado máis experimental do cinema galego recente está representado por Caerán lóstregos do ceo de Adrián Canoura e El Espectrorium de Judith Adataberna. Supernova e Terra Doce pezas de novas voces conforman o primeiro programa de Supernova Doce pezas de novas voces conforman o primeiro programa de Supernova, que vai do narrativo ao experimental e ten un marcado peso do cinema máis íntimo. Nesta sección, o público terá así a oportunidade de descubrir o carácter e as inquedanzas desta parte dunha nova xeración de cineastas -conformada maioritariamente por directoras- a través dunha selección composta por Sendeiro, de Lucía Estévez; Ser y tiempo, de Daniel Arana; Marxes, de Sara Iglesias; El cuadrado, de Ángel Filgueira; O ollo cobizoso, de Lara e Noa Castro; Tiempo, de Alicia Alonso; ou as pezas Resiliencia e 16-11-2016/13-5-2017, de Marta Valverde; They Ponder e Confessions: Teaching Redemption, de Ariadna Cordal; e Fume e Lonxe, de Alejandro Rodríguez. Pola outra banda, Terra é unha sección non competitiva dedicada a autores e autoras galegos que contan xa cun universo creativo consolidado ao longo de diferentes obras. Nesta primeira edición estará protagonizada por Xacio Baño e Jaione Camborda, dous cineastas que nos últimos anos estrearon os seus filmes ou foron premiados en festivais como Locarno, Clermont-Ferrand, Filmadrid ou o Fidocs de Santiago de Chile. Na actualidade tanto Xacio -escollido pola revista Variety como un dos dez talentos emerxentes do cinema español- como Jaione -que conta tamén cunha importante traxectoria como guionista e directora de arte- enfróntanse á estrea das súas primeiras longametraxes, Trote e Arima. Minervini Terra é unha sección non competitiva dedicada a autores e autoras galegos que contan xa cun universo creativo consolidado Finalmente, Curtocircuito suma ás súas retrospectivas desta 15ª edición ao italiano Roberto Minervini, director que na última década tomou o pulso á rabia da América profunda nos seus filmes. Afincado en Texas, o cineasta vén de competir na Sección Oficial de Venecia con What You Gonna Do When the World's on Fire?. Ademais, o Festival Internacional de Cine de Santiago de Compostela revela tamén os sete filmes que conformarán Penínsulas, a súa sección de cinema español, e vén de facer pública a súa imaxe para este ano, inspirada na selva como lugar por descubrir, do mesmo xeito que a programación busca películas que exploren non só realidades descoñecidas, senón novas formas de facer cine.


Summary: A patronal española quer 'minijobs' ("é mellor traballar unha hora que ningunha"), contratos laborais simplificados e poñer fin a tanto funcionario (sic) que, apuntan, non fan nada. Aliás, dubidan que no Estado haxa tanto desempregado como din os datos estatísticos

A Confederación Española de Organizaciones Empresariales (CEOE) ten tamén a súa particular folla de ruta para combater a crise. Unha proposta na que se entrelazan desde a aposta polos 'minijobs' até facilidades ao empresariado na contratación e medidas drásticas canto aos empregados públicos. Nada novo, mais o presidente da patronal, Joan Rosell, vén de falar delas sen maquillaxe algún. Así, para a mocidade, Rosell aposta por minijobs con salarios por baixo do convenio. Para a mocidade, Rosell aposta por minijobs con salarios por baixo do convenio Defende estes miniempregos porque sinala que é mellor traballar "unha, dúas ou tres horas" que "ningunha". E critica que os sindicatos se neguen a contemplar esta posibilidade e cualifiquen estes minijobs como contratos lixo. Alén disto, a CEOE tamén quere maior simplificación na contratación laboral. "Con tres líñas abondan, e non eses tochos tremendos". Aliás, advoga por que existan unha serie de condicións 'pactadas' no contrato que faciliten o despedimento. Funcionarios, no albo No discurso de Rosell tamén hai sitio para o funcionariado. O presidente da patronal española considera que hai moito funcionari@ que actualmente non ten traballo a desenvolver, polo que sería mellor, apunta, "mandalo para casa". E a isto engade que dubida de que no Estado español haxa seis millóns de desempregad@s. Iso si, para os e as persoas en paro, pide que se lles obrigue a dar cursos e revisar a prestación.


Summary: A CIG celebrou o seu acto central en Vigo e CC.OO. e UGT na Coruña. En toda Galicia as marchas tiveron unha participación moi numerosa. Galería de imaxes no interior.

Contadas por xunto ou por separado, as manifestacións convocadas neste primeiro de maio por CC.OO. e UGT por unha banda, a CIG pola súa, e centrais coma CUT, CGT ou CNT pola outra, tiveron unha participación moi numerosa. A CIG celebrou a súa manifestación central en Vigo e CC.OO. e UGT na Coruña e en ambas as dúas a participación roldou as 20 mil persoas, segundo os organizadores. En total, CC.OO. e UGT cifran en case 100.000 persoas as que participaron nas nove manifestacións convocadas baixo o lema Non teñen límite. Loita polos teus dereitos. José Antonio Gómez (UGT) e Xosé Manuel Sánchez Aguión (CC.OO.) destacaron que "a de hoxe é unha xornada de solidariedade e reivindicación internacional, que este ano se celebra nunha difícil conxuntura marcada por unha forte crise que está acarreando graves consecuencias, non só no eido económico, senón tamén no laboral e social" e denunciaron "o xeito de actuar da Unión Europea, obedece os ditados da chanceler Merkel e insiste nas súas fracasadas e inútiles receitas neoliberais". Os últimos datos de paro coñecidos -a enquisa da EPA que situou o número total de desempregados por riba dos seis millóns- e o malestar xerado polo anuncio do Goberno de que a taxa se manterá por riba do 25% até o 2016 marcaron as manifestacións. Todas as centrais sindicais viron na rolda de prensa posterior ao Consello de Ministros do pasado venres a "constatación" do "fracaso das políticas de austeridade". Sánchez Aguión e Gómez destacaron que "a rúa é o lugar que lles queda aos traballadores e traballadoras e á cidadanía" e salientaron que se trata dun momento "crucial", pois "estamos perdendo as conquistas sociais que foramos perdendo durante xeracións e podemos deixarlles aos nosos fillos un mundo moito peor do que nos tocou vivir". Para Xosé Manuel Sánchez Aguión, "a resposta que está dando Galicia amosa un rexeitamento xeral ás políticas ineficaces e inxustas do Goberno, unhas políticas que condenan ao paro e á pobreza ao 99% da poboación". Na mesma liña, José Antonio Gómez destacou a "resposta clara, masiva e contundente contra o austericidio" e sinalou que "hai alternativas" e que se pode "facer unha política diferente". Un e outro coincidiron en que a mobilización vai continuar "constante, sostida e inclusiva para a maioria da poboación". Avogaron tamén pola unidade de acción coa CIG, "para dar unha resposta colectiva unitaria e forte contra estas políticas" e lembraron que lle fixeron á central nacionalista o ofrecemento para acudir xuntos a este primeiro de maio. Gómez manifestouse "confiado" en que a unidade de acción regresará pois "son moitas máis as cousas que nos unen que as que nos separan". Tamén lembraron que moitas persoas foron resistindo os golpes da crise en boa medida polas "reservas animicas e familiares", pero que esas resevas "se están a esgotar". "Esta situación", critican os sindicatos, está a provocar "unha gran desafección cidadá, que ve como os poderes públicos non dan solucións aos dramas cotiáns, acelerando así o descrédito e crise das institucións, precisamente cando son máis necesarias que nunca as políticas públicas". As marchas de CC.OO. e UGT contaron en toda Galicia cunha nutrida participación de representantes do PSdeG-PSOE -entre eles Pachi Vázquez e Francisco Caamaño na Coruña- e de Esquerda Unida. "A Galiza que nós queremos non ten cabida nesta Unión Europea" A CIG celebrou a súa manifestación central en Vigo, onde participaron de xeito activo algúns dos principais dirixentes do BNG, coma Xavier Vence, Bieito Lobeira, Carme Adán e Olaia Fernández Davila. O propio Vence, en declaracións aos medios de comunicación, chamou por un "cambio de orientación" das políticas económicas. Vence afirmou que "o PP está contribuindo máis á desaparición do capitalismo en Galicia que todos os comunistas xuntos", e acusouno de asistir como "mera testemuña" á "desaparición de empresas importantes todos os días" e de "non facer absolutamente nada". Neste senso criticou o "proceso de desmantelamento industrial acelerado que se está producindo en Galicia". Unha mensaxe na que incidiu Suso Seixo no seu discurso no que afirmou que "podemos vencelos e lograr avanzar cara outro modelo económico e social ao servizo da clase traballadora". Seixo tamén clamou contra calquera tipo de "pacto social co PP e a oligarquía" e sinalou que "temos que botalos dos gobernos" e que "a Galiza que nós queremos non ten cabida nesta Unión Europea", unha crítica ás políticas da UE que foi constante na manifestación. De feito, o lema escollido pola CIG para ese 1º de maio foi Partido Popular–Unión Europea: menos dereitos, máis pobreza. "O goberno está en mans da banca e do capital financeiro, sobre todo dos bancos alemáns", sinalaba Suso Seixo este mesmo luns, denunciando que "a UE e o goberno español, o Partido Popular, seguen a insistir nas mesmas políticas desde o inicio da crise. Medidas todas elas dirixidas contra a clase traballadora e os sectores máis desfavorecidos da sociedade". A CIG fixo igualmente un chamamento a superar o "pesimismo" ao que convida esta situacion e a "acumular forzas" na esquerda para acadar "unha mobilización maior". Para Suso Seixo "a saída da crise hai que conquistala. Hai que tirar abaixo este goberno, forzar a súa dimisión, e levar ao poder en Galicia e no Estado a forzas que sexan sensibles aos intereses da clase traballadora". Seixo sinalou que "razóns obxectivas hai de sobra para a convocatoria dunha nova folga xeral, sen que haxa que seguir agardando a que sigan recortando dereitos". Afirmou tamén que a división sindical que se deixou ver este mércores nas distintas manifestacións é unha "desgraza" pero apuntou que "a unidade sindical debe darse a diario nos centros de traballo". Tanto Seixo como Vence rexeitaron a posibilidade de calquera "pacto social" co PP. Vence apuntou a este respecto que "o único pacto nacional posible é o das forzas que se opoñen ás políticas neoliberales". Como nota curiosa, na marcha da CIG puido verse a David Reboredo, que declarou que "hoxe é un día para saír ás rúa". Tamén foi moi visible en todas as manifestacións convocadas en Vigo a presenza dos afectados pola estafa das preferentes e tamén dos colectivos que loitan contra os desafiuzamentos, coma a PAH, e tamén dos traballadores e traballadoras de Pescanova. Outras cidades En Compostela, en Lugo, en Ourense, en Pontevedra ou Ferrol a participación nas marchas convocadas polas centrais sindicais tamén foi moi numerosa. Especialmente en Ferrol, unha cidade na que a crise e o desemprego inciden con maior virulencia, cun sector naval paralizado e unha taxa de paro superior ao 32% da poboación activa. A pesar da chuvia, ao redor de 6.000 persoas participaron na marcha convocada por CC.OO., UGT e USTG e unhas 2.000 fixérono na da CIG. A crise do sector naval centrou as marchas, o mesmo que a proposta lanzada polo sindicato nacionalista de convocar unha xornada de folga xeral na comarca antes do verán. Outras marchas As manifestacións convocadas por outras centrais, como CUT, CNT ou CGT, rexistraron unha participación superior á doutros anos. Na Coruña a marcha convocada por CUT e CGT reuniu case dúas mil persoas e a asistencia foi mesmo superior na que en Vigo lideraron CUT, CGT, STEG, SF-Intersindical e XG. Ricardo Castro, xecretario xeral da CUT di "estar satisfeito" co feito de que "a alianza do sindicalismo de clase e asembleario vaia tomando corpo para defender con claridade e fortaleza os intereses da clase obreira galega". Tamén houbo manifestacións en Ourense (CUT, CNT e CGT) e Compostela (CUT, CNT e Asembleas Abertas).