A contundente vitoria electoral de Alberto Fernández nas presidenciais arxentinas (48,10%) predín posibles reestruturacións tanto a nivel de liderados como de tendencias políticas a nivel rexional. Con crises persistentes a nivel institucional en Perú, socioeconómicas en Chile e Ecuador e postelectoral en Bolivia, a rexión tamén rexistrou comicios presidenciais en Uruguai (a definir en segunda volta) e municipais en Colombia (cunha severa derrota para o uribismo). O contexto ofrécese así proclive a eventuais cambios na recente configuración da arquitectura política e de integración rexional, particularmente en casos concretos como a incerta continuidade de plataformas como o Grupo de Lima, moi activas dentro da crise venezolana, e a recuperación de espazos dende a esquerda vía Foro de São Paulo e Grupo de Puebla.Tras coñecerse a sua vitoria electoral, o peronista Fernández pediu a liberación do ex presidente brasileiro Lula da Silva, en prisión polo escándalo de corrupción do "Lava Jato", e cuxa sentencia está sendo obxecto de controversia en Brasil por posibles motivacións políticas. Non semella casual a referencia de Fernández á liberación de Lula, aspecto que obsérvase como unha "bandeira política" dunha esquerda hemisférica que busca recuperar posicións trala orientación dereitista observada desde 2015 en países chave como Brasil, Arxentina, Chile, Perú, Paraguai e o Ecuador "post-Correa". O retorno do "kirchnerismo" en Bos Aires anunciaría a intensidade destes cambios eventualmente por vir. Durante a campaña electoral, Fernández declarou que sacaría a Arxentina do Grupo de Lima, plataforma creada en maio de 2018 por mor da crise institucional, política e humanitaria en Venezuela. Fernández aduciu que a presidencia do hoxe derrotado electoralmente Mauricio Macri busca a confrontación e a saída inmediata de Nicolás Maduro do poder en Venezuela. O próximo presidente arxentino anunciou a súa intención de apostar polo diálogo multilateral adoptado por países como Uruguai e México, para a resolución da crise venezolana. Por tanto, a certificación da vitoria electoral de Fernández significa un "balón de osíxeno" para Maduro á hora de reducir a presión internacional.As recentes crises e o cambio de tendencias electorais condicionan por tanto a viabilidade deste Grupo de Lima. As convulsións sociais presentadas en Chile e Ecuador debido a restritivas medidas de axuste macroeconómico e a crise institucional en Perú trala disolución do Congreso provocan erosións internas que poden minar a capacidade de actuación desta plataforma rexional, particularmente de cara ao caso venezolano. Condicionados pola forte explosión social e presión política nas rúas, en Chile e Ecuador, os seus respectivos presidentes Sebastián Piñera e Lenín Moreno deron marcha atrás coas súas medidas económicas. En Perú, todo apunta a unha intensificación da crise institucional de cara aos comicios lexislativos de xaneiro de 2020.Toda vez, as incertezas ante o contexto postelectoral en Bolivia, sen lexitimidade aceptada por consenso sobre o gañador nas presidenciais do pasado 20 de outubro entre o presidente Evo Morales e o opositor Carlos Mesa, poden abrir unha nova crise política e institucional no país andino que, como no caso venezolano, requira a urxente atención rexional. Entre acusacións de presunto fraude e "golpe de Estado" en curso, a OEA sospeita de irregularidades cometidas na contabilidade dos votos unha vez deuse como gañador na primeira volta ao presidente Morales toda vez, co 84% do escrutinio, se anunciaba unha segunda volta prevista para decembro, sendo a distancia entre Morales e Mesa notablemente reducida. Paralelamente, a derrota política do "uribismo" e do presidente Iván Duque nas municipais colombianas, particularmente a súa perda nas estratéxicas alcaldías da capital Bogotá (histórico triunfo do feminismo político en mans de Claudia López) e de Medellín (tradicional feudo do "uribismo", traduce un posible novo momento político en Colombia, toda vez as negociacións de paz vense obstaculizada pola volta ás armas dunha facción guerrilleira das FARC. En Uruguai, está por ver se estamos ante un cambio político na segunda volta electoral entre o candidato oficialista da Fronte Ampla, Daniel Martínez, e o conservador Luis Alberto Lacalle. As tendencias darían unha vitoria á dereita conservadora no ballotage, rematando así con quince anos de gobernos progresistas da Fronte Ampla, dende Tabaré Vázquez ata Pepe Mújica. Un escenario diametralmente oposto á veciña Arxentina, na que o "kirchnerismo" volve ao poder tras un quinquenio "macrista".Diversos enfoques aducen que esta posible recuperación da esquerda rexional débese, entre outros factores, ás consecuencias sociais da persistencia do modelo neoliberal dentro da vaga dereitista dos derradeiros anos. Non obstante, compre observar a recomposición de forzas políticas e das axendas estratéxicas da esquerda continental tralo cumio do Foro de São Paulo de xullo pasado en Caracas e a actual activación do Grupo de Puebla. Ámbalas dúas son abertamente contrarias ás iniciativas mais radicais establecidas polo Grupo de Lima co respecto á activación do TIAR para premer pola caída de Maduro como resolución da crise venezolana. Recentemente, o presidente da oficialista Asemblea Nacional Constituínte de Venezuela, Diosdado Cabello, asegurou que a convulsión política rexional anuncia unha "brisa bolivariana" de cambios políticos continentais.Para ambas plataformas complementarias (Foro de São Paulo e Grupo de Puebla), a liberación de Lula en Brasil supón un imperativo político estratéxico. Casualidade ou non, o propio Fernández xa lles deu unha "chiscadela" a esas expectativas, unha vez coñeceuse a súa contundente vitoria nas presidencias arxentinas. E pode que esas expectativas se confirmen cun eventual cambio de perspectiva rexional de cara á crise venezolana.


Summary: Esta fin de semana estréase en Compostela 'Goldi libre', un espectáculo protagonizado polo mesmo protagonista dos feitos que o inspiran: o César Goldi insumiso dos anos 90. Un autorretrato dun insubmiso preso nos cárceres de Felipe González.

- Esta sexta feira estréase 'Goldi libre' en Compostela e es o único actor en escena. Que é o que contas? A túa estancia na cadea ou todo o proceso?- Hai unha primeira parte que é unha introdución máis documental, a modo de DJ, vou soltando audios de protagonistas reais da épica, para que a xente non perda a perspectiva do que se vai falar, aínda que todo isto é en linguaxe teatral, claro. Logo na segunda parte conto como foi a miña chegada a Compostela e como acabei facéndome insubmiso. É moi guai facelo no Teatro Principal, porque a parte vella de Santiago ten absoluto protagonismo, porque así era a Compostela que eu atopei cando cheguei do Prepirineo con 20 anos, dun pobo de montaña, e cheguei a unha cidade que para min era fascinante: facíase de todo, había unha efervescencia cultural e política bestial. E cóntoo todo con moito humor e con moita autocrítica. E logo hai unha terceira parte na que conto como o vía eu por dentro e como vivín o meu paso pola prisión. - Fuches un dos insubmisos máis populares. Por que o teu caso foi tan especial?- Eu non teño esa sensación, creo que moitos outros foron máis populares, como Vítor Belho ou Elías e Ramiro. - O teu nome -naming que se chama agora- tamén axuda. Goldi quedounos a todas na cabeza. - Pode ser que axudara [risas]. E non quixemos desperdicialo para poñerlle o título á obra. Pero si que había moitas pintadas na cidade. A diferenza doutros países de Europa, aquí o pacifismo tiña un matiz moi antimilitarista. - Visto con distancia, poucos movementos sociais foron tan exitosos coma este. Cal cres que foi a razón?- Sería moi longo de explicar, pero aí había moitos factores. Primeiro, o tipo de exército, que tiña o marchamo de exército fascista e era claramente impopular. E logo había unha tradición no Estado español, a diferenza doutros países de Europa, aquí o pacifismo tiña un matiz moi antimilitarista. E foi un movemento antimilitarista sen precedentes en toda Europa. Eu penso que iamos moi a rebufo de todo o que foi o movemento anti-OTAN, pero os primeiros presos de conciencia en Europa por esta razón foron españois. O fenómeno da insubmisión, esa resposta contundente, clara e radical ao servicio militar, só se deu no Estado español. - O movemento baseouse nunha capacidade de compromiso e de sacrificio por parte dos insubmisos, que fostes máis de 4.000, pero tamén houbo un grande apoio social. - Si, porque o recrutamento afectaba tanto á sociedade en xeral, que malo fora que un fillo dun deputado non estivese implicado nun caso de insubmisión. Afectaba a tantos sectores sociais que iso fixo que se sensibilizara en primeiro lugar o propio entorno dos insubmisos e despois a propia xudicatura. Un xuízo non tiña nada que ver con outro. A min tocoume un xuíz moi posicionado e moi contundente, o seu alegato final fora case coma nun xuízo por terrorismo. E, en cambio, hoxe falando con Modesto Toribio, el foi o primeiro caso no que a xuíza pediu o indulto. A propia xudicatura estaba dividida. A min tocoume un xuíz moi posicionado e moi contundente, o seu alegato final fora case coma nun xuízo por terrorismo. - Ti fuches condenado a 2 anos, 4 meses e 1 día. Cantos cumpriches?- Eu cumprín a condena regulamentaria, o que pasa é que aos insubmisos aplicábannos o 3º grao, porque daquela o grao de contestación social era tan grande que para evitar que as mobilizacións foran a máis -cousa que non conseguiron-, sacábannos polo día. Nós todos os días pola noite iamos durmir ao cárcere, así durante 14 meses, e unha condena, se non tes antecedentes, polo menos daquela tiñas que cumprir a metade da condena na prisión. - E a onde ías?- Á Coruña. En Santiago estudaba e ía durmir á Coruña todos os días. - 'Goldi libre' é o primeiro proxecto saído da Berberecheira, un criadeiro de proxectos teatrais creado por Chévere. Como foi traballar a partir da túa propia experiencia vital?- Eu nun primeiro momento escribín un borrador contando todo o que Xesús Ron -o director- quería que contara, e sobre iso el foi facendo un argumento e estruturando. Nese proceso estivemos tamén tendo reunións con xente de Rompam Filas, que era o colectivo antimilitarista no que estaba eu, e tamén con autoinculpados meus, familiares... fixemos un proceso de documentación moi longo, que nos levou un ano. Coincidiamos en que foi unha parte da historia superimportante a nivel europeo, que está sen escribir. Non existe o relato do que foi todo aquilo e iso está perdido na memoria colectiva. - E dicides que é un traballo de "teatro documento". Que é isto exactamente?- Eu non o sei moi ben [risas]. É unha obra de teatro, que nace coa vocación de entreter ao público, pero ten derivacións documentais, porque se documenta a través do meu caso particular toda unha historia e todo un movemento. É un documento histórico, ao igual que un ensaio, pero nós utilizamos a linguaxe do teatro. E, ademais, dase a casualidade de que podía ser outro actor, pero neste caso o actor e o protagonista son a mesma persoa. - Ti interprétaste a ti mesmo. Pero está dirixido e escrito por outra persoa. É máis doado que a narración recaia sobre outro, non?- Si, por suposto, porque xa no proceso do borrador, as miñas reflexións levaban camiños infinitos. Creo que aí hai material para varios espectáculos, e creo que é necesario que o vexa alguén desde fóra. O director é como o demiúrgo entre o creador e o público. E facilitou moito unha estratexia que usou Xesús: que eu contase a miña historia en 3ª persoa. Goldi, que son eu, quen está a contar a historia do Goldi daquela época, que é César. Entón Goldi conta a historia de César, o que me facilitou ser máis irreverente comigo mesmo. Chevere veu que por aí hai inquedanzas e historias interesantes, polo que decidiron crear a Berberecheira para darlle saída a proxectos que desbordan o núcleo estable da compañía. - E como funciona a Berberecheira? Como son os procesos?- Iso explicaríacho mellor alguén de Chévere. Aí hai outro proceso en marcha, que se chama Salvador, que se presentará en primavera ou por aí. É un espazo que crearon eles, que ten que ver con todo o traballo que están a facer ultimamente, con Eroski Paraíso e antes con Citizen e Eurozone. Esa forma de documentar a historia a través do teatro, e a través de acontecementos que lle pasaron á xente do común e non dan abasto. E eles ven que por aí hai inquedanzas e historias interesantes, polo que decidiron crear a Berberecheira para darlle saída a proxectos que desbordan o núcleo estable da compañía. E o primeiro proxecto foi o meu, aí coincidiamos todos en que foi unha parte da historia superimportante a nivel europeo, que está sen escribir. Non existe o relato do que foi todo aquilo e iso está perdido na memoria colectiva. Eu véxoo cando fago funcións nos institutos, que non se preguntan por que non teñen que facer o servizo militar. - O proxecto foi iniciativa túa ou deles?- Foi deles. Xurdiu de conversas con eles, e Patricia de Lorenzo dixo: "aquí hai material para facer un espectáculo". E aí xurdiu todo. Pero se non existiran eles, probablemente non existiría este proxecto. Eu estou preocupado por outras cousas: buscarme a vida, conseguir traballo, etc. E isto é un proxecto de tal envergadura que non se me ocorrería levalo adiante. - Estás na Berberecheira, pero xa non es un bivalbo no seus primeiros estadios, senón que tes unha longa carreira detrás. Cales son os teus próximos proxectos?- Aínda hai pouco que estreamos e estamos comezando a xira, polo que aínda non hai máis proxectos. Despois de Santiago iremos ao Barco de Valdeorras en febreiro e logo a Porriño en marzo.


Summary: A situación de paralización ou baixa produción das plantas de biodiésel galegos vén de orixinar unha batería de iniciativas parlamentares do BNG que se debaterán hoxe mércores na comisión de Industria.

O sector do biodiesel galego está nunha situación de paralización ou baixa produción, segundo o BNG, motivado por unha crise que se agudiza desde o ano 2010, complicada aínda mais co baile normativo que prexudica o desenvolvemento dun sector que pode contribuír á creación de emprego en comarcas como Ferrol. A imposibilidade de competir cos prezos no mercado diante da competencia de países que gravan a exportación de materias primas máis que a do biodiesel mais unha normativa equívoca que pon trabas á produción galega son, segundo a iniciativa que o BNG defendera no Parlamento, algunhas das razóns da situación de crise pola que atravesa o sector. A rebaixa da cantidade de biodiésel en diésel que pasou dun 7% a un 4,1%, mesmo aínda estando alonxado do 10% do obxectivo comunitario para enerxías renovábeis no transporte, complica aínda máis a situación do sector. "Se as cotas non son aprobadas de inmediato as petroleiras terán cumprido as novas porcentaxes de biodiésel en diésel antes do segundo semestre de este ano debido as importacións que están facendo de outros países e os stocks almacenados" polo que se condena ao sector á parálise no ano 2013, apunta Carme Adán, que defenderá a iniciativa na comisión, na defensa dunhas plantas que poden ser referente de produción pola súa situación estratéxica e pola forte potencialidade económica que terían nunha comarca como Ferrolterra. O BNG reclama do goberno galego que incentive a investigación na obtención de biodiésel, en todos os ámbitos implicados, desde as propias empresas ata o sector da fabricación do automóbil ou o naval e que se dirixa á Madrid para esixir a eliminación de atrancos que están a paralizar o sector, entre eles, que desenvolva accións para situar no 7% a mezcla de biodiesel en diesel, para cumprir coa directiva europea.


Summary: O campesiñado dese país considera que as leis deixan en mans das grandes empresas o seu futuro polo que danarán a vida de millóns de persoas.

As protestas de traballadoras e traballadores do agro na India continúan. Segundo o colectivo da Fronte da Unidade Campesiña (Kisan Ekta Morcha) de India os tres puntos de entrada á capital do país permanecen ocupados por milleiros de agricultoras e agricultores de distintas rexións dese país. A súa demanda é a derrogación inmediata de tres leis agrarias que consideran lesivas para o seu desenvolvemento. A través das redes sociais afirman que após eses 100 días continúan "para desafiar a súa loita con intensa fereza e coraxe". Aseguran que están listos para protestar "os días e meses" que fagan falta "até que se derroguen as leis". O colectivo agrario indicou que as e os manifestantes se congregaron na autoestrada KMP, ao oeste da capital, impedindo o tránsito na zona, mentres levan bandeiras negras "como sinal de apoio ao movemento en curso contra o Goberno indio". Como parte das manifestacións, as entradas a Nova Deli nas localidades de Singhu, Tikri e Ghazipur están ocupadas por milleiros de agricultores que se achegaron principalmente dos veciños estados de Punxab, Haryana e Uttar Pradesh. Nas vías de acceso instaláronse con tractores, camións e tendas de campaña. Sen acordo entre Goberno e agricultores As e os agricultores protestan desde novembro de 2020 contra tres leis aprobadas polo Parlamento en setembro do ano pasado, pois consideran que os seus postulados debilitan o mecanismo de compra dos seus produtos por parte do Estado, quedando en mans das grandes empresas e danando os medios de vida de millóns de persoas. Malia varias roldas de conversacións entre o Goberno e os sindicatos de agricultores, ambas as partes non lograron concretar un acordo, chegando a momentos de moita tensión como enfrontamentos coa Policía durante unha marcha de tractores o Día da República o pasado 26 de xaneiro, que deixou un morto e centos de feridos.


Summary: A Cámara acolleu a XX Conferencia dos intergrupos parlamentares "Paz e liberdade para o pobo saharauí", con participación de Castela-A Mancha, Nafarroa, Euskadi, Cantabria, Canarias, Castela e León, Aragón, Valencia, Madrid, Murcia e Galiza .

É necesaria unha "solución política" para o Sáhara que sexa "xusta e definitiva". O intergrupo que traballa no Parlamento galego deu conta dos acordos da conferencia 'Paz e liberdade para o pobo saharaui', que decorreu esta fin de semana na Cámara lexislariva galega. Esas conclusións fican recollidas na 'Declaración de Santiago de Compostela' e na mesa participaron grupos interparlamentares de 11 comunidades do Estado español, entre eles, ademais de Galiza, Euskadi, Nafarroa, Valencia, Castela... Así, apóstase nunha "solución política" liderada pola ONU que se concrete na práctica do dereito de auto-determinación do pobo saharauí mediante un referendo. A declaración exixe tamén a "fin do espolio" no Sáhara, así como a fin da represión a liberación dos presos políticos saharauis. O intergrupo está formado por representantes de todos os grupos con presenza no Parlamenbto galego (PP, PSdG, BNG, AGE, Grupo Mixto). Coincidiron en que, aliás da axuda e programas humanitarios, é importante a actuación a nivel político para lograr a auto-determinación saharauí.


Summary: As tres organizacións subscribiron un documento que aposta na solidariedade internacionalista a prol da "soberanía plena" das nacións sen estado.

Esta sexta feira (24 de xullo) véspera do Día da Patria Galega representantes de EH Bildu, a CUP e BNG asinaron a Declaración de Bonaval, un documento no que as tres organizacións --como expresión política das nacións sen estado-- se comprometen a estabelecer "sinerxias que permitan avanzar no obxectivo común de ruptura co modelo de estado consagrado pola Constitución do 1978". Maite Ubiria (EH Bildu), Roger Castellanos (CUP) e Xavier Vence (BNG) subscribiron este documento no Panteón de Galegos Ilustres de Compostela, acarón das sepulturas que gardan os restos de Rosalía e Castelao. O acto, que foi conducido por Sabela Bará, representante da organización xuvenil Galiza Nova, contou coa presenza de numerosos cargos institucionais da organización frontista e integrantes da Executiva do Bloque. O texto asinado sitúa o "modelo territorial e político imposto no Estado español" e o proceso de construción europea como "expoñentes de vulneración, cando non de agresión aberta" dos "dereitos da cidadanía" e da "soberanía dos pobos". Aliás, critica a "operación de branqueamento do réxime franquista" que supuxo a Transición española e a instauración da "monarquía" da man da "Constitución do 1978". Camiños propios Neste senso, sinalan, "desde o respecto a realidades nacionais distintas" sitúan a "superación" do modelo territorial e socio-económico español como o camiño a seguir cara á construción dunha "verdadeira democracia" que pasa pola construción, acrecentan, dun "futuro de xustiza social, igualdade e benestar" sustentado no "principio de soberanía nacional". "Cada pobo debe dotarse dos instrumentos precisos para levar avante o seu proceso de autodeterminación" sendo a "auto-organización" o vieiro "imprescindíbel" cara á "ruptura co estado que nos oprime". A Declaración de Bonaval compromete a BNG, EH Bildu e CUP a "estreitar as relacións" entre os seus respectivos pobos promovendo o "intercambio de experiencias" e o estabelecemento de "sinerxias que permitan avanzar no obxectivo común de ruptura co modelo de estado consagrado pola Constitución do 1978". Asemade, sinalan, apoiaranse "mutuamente perante os ataques que procuren impedir o avance de cada unha das nosas nacións no camiño da plena soberanía", así como defenderán "o dereito de todos os pobos do mundo a decidir o seu propio futuro sen inxerencias externas". Procesos constituíntes non supeditados En senllas intervencións posteriores á rubricación do documento as tres formacións defenderon a abertura de "procesos constituíntes propios" non submetidos a ningún outro que pasan, enfatizaron, pola "liberación nacional e social" das respectivas nacións sen estado. "Dúas loitas indisociábeis", subliñou Roger Castellanos (CUP) para "rachar coas cadeas do Estado español", acrecentou Maite Ubiria (EH Bildu). Vence: "Esta sinatura é un paso adiante para desde a colaboración conseguir avances importantes na ruptura con este modelo institucional" Ambas as dúas organizacións (CUP e EH Bildu) agradeceron o convite lanzado polo Bloque Nacionalista Galego e amosáronse "honrados" de poder asinar a Declaración de Bonaval "á sombra de Rosalía e Castelao" nun intre, segundo definiu Xavier Vence, en que "as aspiracións" independentistas "pasan por un momento crítico" mais tamén "chave". A "crise institucional" que atinxe o Estado español "construído pola Constitución de 1978" vese agravada pola "crise do actual sistema socio-económico". Neste senso, Vence asegurou que a sinatura deste documento, que fica aberto á adhesión de máis "organizacións nacionalistas e independentistas", explicou, supón "un paso adiante para desde a colaboración conseguir avances importantes" na liberación nacional. "O futuro depende de cada un de nós", enfatizou o voceiro nacional do Bloque. E é que as tres organizacións amosáronse críticas con aqueles movementos políticos xurdidos nos últimos anos que, como "cantos de serea" --dixo Castellanos-- "falan de reformar un Estado español irreformábel".


Summary: A deputada do BNG Ana Pontón trasladou ao Parlamento a denuncia realizada polo Observatorio Galego do Audiovisual, que sinala que a televisión pública buscaba facerse cos dereitos de emisión de curtametraxes galegas sen remuneración ningunha

Hai unhas semanas o Observatorio Audiovisual de Galicia publicou un informe que denunciaba a nova política iniciada pola CRTVG en relación coa emisión de curtametraxes e o apoio ao sector audiovisual, baseado en solicitarlles aos realizadores destas pezas curtas a cesión dos dereitos de emisión das súas obras sen remuneración ningunha. O informe analizaba de forma global o apoio emprestado pola TVG ás curtametraxes nos últimos anos, poñéndoa en relación coa súa obriga "de desenvolver o cinema e o audiovisual dentro de Galicia" e coa política seguida por outras canles autonómicas. O informe criticaba as "claras regresións" no investimento da televisión pública en curtametraxes e "un interese nulo" por apoiar este formato. Sánchez Izquierdo xustificou a política seguida e a decisión de non pagar por estes produtos, destacando que aínda que a TVG non retribuía economicamente estes autores, si lles ofrecía visibilidade Este xoves a deputada do BNG Ana Pontón trasladoulle estas críticas e análises ao director xeral da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, instando a modificar a procedemento seguido polo ente público. Na súa réplica Alfonso Sánchez Izquierdo xustificou a política seguida e a decisión de non pagar por estes produtos, destacando que aínda que a TVG non retribuía economicamente estes autores, si lles ofrecía visibilidade, e negando que estes realizadores se puidesen considerar "profesionais" do sector: "Dentro deste espazo [Zig-Zag/Eirado] abriuse unha ventá para a exhibición deste produto cultural de novos realizadores que en xeral fan as súas primeiras aproximacións en experiencias deste tipo. Non se trata polo tanto de traballos de profesionais do sector ou encargas de produtos televisivos, senón de poñer en coñecemento do público as iniciativas e propostas feitas nese formato para que sexan coñecidas polo público e mesmo dar a posibilidade aos seus autores de amosar as súas creacións" O director xeral da CRTVG obviou que ata hai pouco a TVG emitía o programa Onda Curta, que si pagaba polos dereitos de emisión das curtas, como é habitual noutras televisións públicas de toda España Sánchez Izquierdo obviou que ata hai pouco a TVG emitía o programa Onda Curta, un espazo que adquiría os dereitos de emisión dunha curta (por cinco anos) pagando 100 euros por minuto máis o IVE correspondente. Este programa semanal de media hora de duración, desaparecido da grella da TVG, tiña un orzamento anual de 152.000 euros, un 0,152% do orzamento total da CRTVG, situado nos 100 millóns de euros. Tamén esqueceu que, como lembraba o informe do Observatorio, outras canles públicas de todo o Estado, dende a ETB á TV3, pasando por Telemadrid ou La2 si apoian economicamente os e as creadoras de curtametraxes. "Cans dedicou este ano 5.800 euros para remunerar o esforzo dos realizadores. Sempre é pouco e dámolo con moito esforzo, pero é bastante máis do que dedica a TVG, que quere aproveitarse deles e facelo gratis", afirman dende o festival Sánchez Izquierdo tamén afirmou que "está fóra de contexto falar de profesionalizar o sector ou non, ou de aforrar gastos na TVG grazas a non pagar por difundir ao público unha serie de curtametraxes, como tampouco fan as xornadas ou festivais de curtas que se celebran en distintas vilas e cidades do noso país". Esta última afirmación, referida á política seguida polos festivais de curtas, foi contestada polo Festival de Cans, que sinalou que "Cans dedicou este ano 5.800 euros para remunerar o esforzo dos realizadores. Sempre é pouco e dámolo con moito esforzo, pero desde logo é bastante máis do que dedica a TVG, que quere aproveitarse deles e facelo gratis". Os responsables deste festival engadiron que "o peor é que as asociacións e festivais teñamos que suplir cos nosos precarios presupostos as funcións que debería facer a televisión pública de Galicia". "Os que non somos profesionais, como di el, impulsamos os novos creadores, e os que son profesionais, coma el, nin se preocupan por coñecer a realidade audiovisual do país", concluíron. O informe do Observatorio do Audiovisual pechábase instando a CRTVG a buscar "novos modelos de colaboración co sector" e "novas maneiras de establecer apoios ao sector audiovisual de Galicia que reincidan alén da simple emisión do produto".


Summary: As vítimas da pandemia na Galiza elévanse a 1.718 tras informar a Consellaría de Sanidade de 30 novos falecementos coa Covid-19 que se rexistraron desde o pasado 18 de xaneiro.

Esta cifra é a segunda máis alta comunicada en toda a pandemia na Galiza. En concreto, o día 3 de abril, Sanidade informara de 27 falecementos, un dato que se igualou esta mesma semana con 27 casos comunicados na segunda feira e superado na cuarta, cando transcenderon 29 novas vítimas. O pasado 1 de abril o departamento galego informou de 36 mortes, tamén correspondentes a varios días após corroborar que se trataban de casos con Covid, a cifra máis elevada de toda a crise sanitaria. Unha delas tratábase dunha muller de 91 anos na Residencia Paz e Ben de Tui, o pasado día 18; un home de 71 anos en atención domiciliaria en Cartelle o 19 de xaneiro; outra muller de 91 na residencia Asilo San Sebastián e San Lázaro de Ribadeo e un home de 95 anos no Complexo Hospitalario da Coruña (CHUAC), o día 24. Dous días despois, faleceu unha muller de 74 anos no Hospital Quirón da Coruña, un home de 84 no seu domicilio en Ribadeo e unha muller de 64 no Complexo Hospitalario de Santiago (CHUS). O 27 de xaneiro, pola súa banda, faleceron un home de 64 anos no Complexo Hospitalario da Coruña e unha muller de 99 anos no mesmo centro; unha muller de 90 anos e un home de 86 no CHUS; unha muller de 88 no Complexo vigués; un home de 87 e outro de 81 no Complexo Hospitalario de Ferrol (CHUF); outro de 81 anos no CHUAC; e un de 75 no Hospital de Lugo (HULA). O resto de casos rexistráronse onte. Trátase dun home de 87 anos no Cegadi de Santiago e que procedía da residencia San Simón de Cacheiras; unha muller de 89 e un home de 58 no Complexo Hospitalario de Ourense (CHUO); un home de 90 anos no Hospital da Mariña (Burela); un home de 66 no HULA; unha muller de 76 no CHUF e unha muller de 80 na residencia DomusVi de Carballo. Finalmente informouse dun home de 65, outro de 93 e outro de 81 no CHUAC; un home de 88 e outro de 91 no CHUO; unha muller de 91 no CHUO; ademais dun home de 88 e unha muller de 91 que estaban ingresados no Hospital de Verín e no CHUO pero que procedían da residencia Residencia Santa María de Verín e da Vivenda Comunitaria de Vilar de Santos.


Summary: A escritora e profesora da Universidade de Santiago de Compostela Aurora Marco centra o seu traballo no ideario galeguista do homenaxeado. El mesmo definíase como "un galeguista puro" nunha entrevista publicada en A Nosa Terra o 2 de decembro de 1977. Unha declaración que reflicte unha realidade desde que, en idade temperá, se sumou ao galeguismo. Non por acaso foi (co)fundador do Partido Galeguista (PG) e "apreixou o ideal que uniu mulleres e homes no proceso de construción dun país e na defensa da súa lingua e cultura".

"Son un galeguista puro". Así se definiu politicamente Carvalho Calero nunha entrevista publicada n'A Nosa Terra (2 de decembro de 1977), unha declaración que reflicte unha realidade desde que, en idade temperá, adheriu ao galeguismo, foi (co)fundador do Partido Galeguista (PG) e apreixou o ideal que uniu mulleres e homes no proceso de construción dun país e na defensa da súa identidade, da súa lingua e cultura. Porque naquel tempo de crise político-social, coa ditadura de Primo de Rivera e os últimos gobernos monárquicos, as e os galeguistas decatáronse de que tiñan que estruturar de novo Galiza para o cal era preciso construíren unha forza política, PG, para axuntárense quen estaban unidos por unha angueira común, a de laborar pola Terra, porque querían un país mellor e máis xusto. Alí estivo o mozo ferrolán, concentrado naquela tarefa que desenvolveu desde moi diferentes ámbitos: a través da entidade sindical escolar de que foi presidente, a Federación Universitaria Escolar (FUE); a través da escrita creativa, o publicismo e a crítica literaria; en conferencias, discursos, no traballo continuado no Seminario de Estudos Galegos (SEG); na actividade política, moi intensa no período republicano; a única etapa da súa vida, por outra parte, en que actuou publicamente como militante e directivo do PG. Ocupouse da política xeral para situar dentro dela a política cultural, porque –entendía– a palabra cultura, en sentido amplo, abranxe non só as manifestacións artísticas, senón tamén as realizacións de tipo social. Carvalho chegara a Compostela cunha bagaxe intelectual infrecuente para un mozo da súa idade (ía cumprir 16 anos), e cunha auréola de poeta, a súa verdadeira vocación, gabada por Nicolás García Pereira, Xaime Quintanilla e Rodrigo Sanz, entre outros. En contacto cos homes do Seminario de Estudos Galegos (SEG), non é que se convertese ao galeguismo senón que asimilou moi ben a súa doutrina e perfeccionou a conciencia de galego, como máis dunha vez referiu. Na Festa da Prosa Galega, celebrada en abril de 1927 en Compostela, coñeceu os homes da Xerazón Nós, un ponto de referencia constante para o ferrolán, nomeadamente no que di respecto a Castelao e Otero Pedrayo, a quen consideraba os seus mestres. "O poeta", como comezou a ser coñecido nos círculos estudantís, fixo de Galiza o seu norte e, para alén de realizar con brillantez os estudos de Dereito e Filosofía e Letras, defendeu as aspiracións comúns a todo o estudantado universitario, ás que engadiu as particulares para Galiza: que a universidade fose galega de corpo enteiro. O primeiro paso consistiría en lograr a coexistencia oficial de galego e castelán nas cátedras. Como "cualificado representante da clase escolar", fora elixido polos alumnos do Padroado da USC para intervir no acto de inauguración do curso 1930-1931 onde expresou unha idea fulcral: Galiza existe e, por existir, ten dereito a ter unha cultura propia, para o que é preciso ter un centro de cultura, a Universidade. Na altura, e en palabras de Borobó, foi, sen estrelas, o Comandante do Corpo Escolar de Compostela. Pola súa parte, Lois Tobío, lembrou aqueles anos en As décadas de T.L. (1994) e escrebeu que Ricardo levaba "o sinal dos escolleitos". Carvalho defendeu as aspiracións comúns a todo o estudantado universitario, ás que engadiu as particulares para a Galiza: que a universidade fose galega de corpo enteiro Días despois da proclamación da República iniciou a actividade estritamente política e cun grupo de personalidades significadas –Banet Fontenla, Tobío Fernández, González García-Paz, Xoán Xesús Gonzalez, Luís Seoane, Xosé Eiroa, Manuel Queizán, Vázquez Enríquez–, participou na constitución da "Agrupazón Nazonalista Independente" de Compostela. Na xunta directiva presidida por Lois Tobío, Carvalho ocupou o cargo de vicepresidente. Embora tivese vida efémera aquela agrupación, porque como outros grupos locais tamén se integrou no PG en decembro dese ano, o mozo ferrolán interveu en Vigo e Pontevedra, en representación do grupo, en abril e maio de 1931, e referiuse aos universitarios composteláns como a vangarda do galeguismo. Entre os intervenientes estaban Castelao e Otero Pedrayo, cos que coincidiría en numerosos comicios, campañas, asembleas, conferencias, como militante e directivo do PG (pertenceu ao Consello e presidiu o grupo ferrolán). Non puido ter mellor estrea: após aqueles actos de afirmación galeguista, foi sinalado como un dos valores máis prestixiosos da xuventude galega. Aquelas actuacións continuaron até se trasladar a Madrid, o 26 de xuño de 1936, para opositar a cátedras. Foi tempo de sementar, na acción política, cultural, social; xa chegaría a recolleita. Tempo de entrega na elaboración do Anteproxecto de Estatuto de Autonomía; tempo de percorrer pobos e cidades para espertar a conciencia galeguista: en teatros, prazas, agrupacións locais, ateneos, centros de cultura; nas asembleas do PG (II e IV), en sociedades agrarias, Carvalho fixo ouvir a súa voz, quixo estar á altura do momento que lle tocou vivir –como manifestou en "O noso día 1933", publicado en ANT–, porque eran momentos cargados de substancia histórica. Foi tempo de se reunir coas embaixadas vasca e catalá (Galeuzka) na viaxe triangular que se iniciou en Pontevedra o 24 de xullo de 1933 e finalizou o 5 de agosto en Cataluña. Na visita a Ferrol, o 27 de xullo, tras un paseo pola ría camiño da Graña, houbo un mitin no Ateneo onde falou, con outros irmáns, Carvalho Calero. Foi tempo de levar a cabo xeiras de propaganda na comarca Ferrol-Ortigueira, para proseguir co labor proselitista e de esclarecemento dos problemas vitais que afectaban a Galiza, nomeadamente a mariñeiros e campesiños: San Sadurniño, A Graña, San Xoán de Filgueira, O Seixo, Fene, Mugardos, Serantes, Ferrol, Cobas, Cedeira, Valdoviño, Pantín, acolleron as personalidades máis relevantes con especial protagonismo de Ricardo Carvalho. Foi tempo de pular polo entendemento coas esquerdas, nomeadamente con Izquierda Republicana para as eleccións de 1936; de acudir a Madrid como compromisario para a elección do presidente da República, en maio de 1936, e de falar polas emisoras de radio de Ourense, A Coruña e Lugo na campaña do plebiscito de Autonomía. O labor político carvalhiano diversificouse en diferentes frontes, coa publicación de manifestos, con artigos en A Nosa Terra, Erte (boletín do PG de Ferrol), El Correo Gallego, El Pueblo Gallego... En todas aquelas manifestacións de fervor autonomista, de defensa de Galiza e da República –"queremos unha República de contido republicano, non un mero fetiche oco"–, participou con enorme entrega e entusiasmo o ferrolán, recoñecido, na altura, pola súa brillante oratoria e capacidade intelectual, pola súa valía, en definitiva. No noso libro Foula e ronsel (1992, 2020), Manuel Beiras García lembrou o seu galeguismo de esquerdas e a faceta de orador que facía vibrar o auditorio, como aconteceu nun mitin en Compostela, onde se escoitou un berro após a súa intervención: "Carvalho, es da madeira que se necesita para a loita". Todo aquel traballo incesante compatibilizouno con outras muitas tarefas, como é sabido, sen o esquecer a actividade cultural. Había que multiplicarse porque eran poucos brazos a achegaren vontade e compromiso co obxectivo posto no progreso da Terra. Reclamado como conferenciante, Carvalho disertou diante de público moi diverso. Por citar algúns actos, en Compostela participou nos ciclos organizados polo alumnado das diversas facultades (1931) ou no que levou a cabo Ultreia para mozos menores de 20 anos, no marco da I Exposición de Arte Ultreia (1931); en Ferrol fíxoo nun ciclo de Literatura e Historia de Galiza (1933); na Coruña, na celebración do Día da Patria (1935) diante do monumento a Curros Enríquez, estivo entre os dezaseis oradores que glosaron un aspecto da vida e obra do poeta celanovés; en Serantes expuxo o tema "A nosa fala" na sede do sindicato de agricultores "Libertad y Progreso". Sobre a lingua escrebera un interesante artigo en 1930, "Na homenaxe á lingua. A fala viva", cuxa frase final pon o ramo a este artigo: "A nosa Fala. Na súa acea a moerse está o pan do porvir".


Summary: O seu mundo é esa música afroamericana que marcou o século XX e espallouse por todo o planeta, o jazz. Instrumentista destacado, arranxista, compositor e docente, Carlos Barruso (1961) é o "indiscutíbel merecedor" do Premio Honorífico 2019 outorgado pola Asociación Músicas ao Vivo.

Barruso recollerá o galardón na gala da sexta edición dos premios Martín Códax da Música o vindeiro 8 de maio no Pazo da Cultura de Pontevedra. Será a ocasión de que o gremio lle agradeza "o seu exemplo vital e profesional". A directiva de Músicas ao Vivo descríbeo na laudatio como "incuestionabelmente un Músico con maiúscula, apaixonado e dedicado en corpo e alma". A infinidade de proxectos dos que fixo parte, foi se cadra o Carlos Barruso Cuarteto o máis persoal. Pero tamén achegou saber e habelencia á S. E. M. Big Band de Compostela, ao grupo Canajazz, con sede na Estrada ou ao octeto Baio Ensemble. Profesor na escola de música Estudio de Compostela, e antes na Baio de Vigo, Barruso "é unha personalidade clave para entender a evolución da música moderna en Galiza, un profesional impecábel cun talento colosal que influenciou e segue a influenciar a moitas xeracións". Segundo Músicos ao Vivo, Barruso foi "un traballador en silencio, humilde e discreto" que, ademais, "fixo un inmenso labor pedagóxico". "Xeneroso e aberto, é un dos motores esenciais da nosa banda sonora", conclúe o texto que argumenta o premio honorífico. Barruso aprendeu a querenza pola música do seu pai, director da Banda de Música de Peñafiel (Valladolid, Estado español). Axiña adquiriu o posto de clarinetista principal e comezou a gañar a vida coa música. A Galiza chegou por traballo, como arranxista para orquestras en pleno boom do xénero. De aí pasou á docencia, que xa non abandonaría.


Summary: Amigos, familiares e coñecidos do sociólogo e escritor súmanse nun acto aberto que decorrerá este domingo no Teatro Principal, organizado polo Concello e a revista Luzes.

Fermín Bouza Álvarez naceu en Compostela en 1946 e alí viviu até 1969, ano no que colleu as maletas para liscar a Madrid. A súa participación no maio do 68 compostelán provocou que a policía fose a buscalo á casa. Alí,seu paí, o xuíz e poeta galeguista Fermín Bouza Brey, foi quen de convencer os axentes de que o seu fillo non andaba xa pola cidade pois exiliárase en Arxentina. Fermin fillo safou esa vez mais entendeu que era mellor cambiar de aires e colleu rumbo á capital do estado, onde faría vida mais sen esquecer nunca Galiza. Foi catedrático de Socioloxía, articulista. Tamén foi narrador e poeta en lingua galega.Non fixo honra ao significado do seu apelido (Bouza: terreo inculto, poboado de mato, como toxos, xestas, uces..." Dicionario da RAG) e foi quen de manter sempre, alá onde estiver, unha mirada de esquerdas, ampla e galeguista, que até os últimos momentos plasmou no seu blog, El Voto co botas. Este domingo, ás 12:00 horas, o Teatro Principal de Compostela acolle unha Homenaxe Nacional a Fermín baixo o nome #SomosFerministas. O acto estará presentado por Manuel Rivas e X.M. Pereiro. Falarán, entre outros, a súa viúva, Carmen Pena, Xosé Manuel Beiras, Antón Losada, Antón Baamonde ou Ana Acuña. Haberá espazo para a música, coas actuacións de Eladio dos Santos, Miro Casabella, Luis Emilio Batallán ou Fermín, fillo do Fermín homenaxeado e neto do Fermín que con 'Nao Senlleira' abrira novas rotas para a poesía galega. Na homenaxe tamén intervirá a escritora Dores Tembrás e proxectarase 'Aquela Compostela de Fermín', a entrevista que o xornalista Suso Iglesias lle fixera en 2014.


Summary: Feijóo compareceu esta mañá para dar conta do tratado no Consello da Xunta, onde se aprobou o Plan de incendios desta campaña, a ampliación do Hospital de Montecelo e a creación dun historial sociosanitario para os galegos. Aliás, avaliou o 26X e as súas consecuencias sobre as vindeiras eleccións galegas. Feijóo dixo que terán lugar no outono próximo como estaba previsto, mais sen aportar unha data concreta. VÍDEO NO INTERIOR

Con ocasión do Consello da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo atendeu os medios por primeira vez, após das eleccións xerais do pasado domingo e valorou os resultados do seu partido, aludindo a que son eles quen deben gobernar e delegou a responsabilidade dos acordos na "sensatez de Ciudadanos" e nas posibilidades de "volver facer un pacto democrático co PNV." "Beiras xa se presentaba a eleccións cando eu estaba na Facultade de Dereito." Canto ás eleccións galegas, Feijóo confirmou que se realizarán este outono: "As eleccións galegas van a ser, como estaba previsto, o dia que tocan". O día en cuestión poderá ir dende o domingo 25 de setembro até o 18 de decembro, xa que Feijóo afirmou non poder precisar unha data exacta con tanta antelación. Ao ser perguntado por Sermos Galiza sobre se prevía ter que enfrontarse a Xose Manuel Beiras nos vindeiros comicios, Núñez Fijóo respondeu que "o único que sabe quen será o candidato das mareas é Pablo Iglesias", ao tempo que tirou de ironía para lembrar que: "Beiras xa se presentaba a eleccións cando eu estaba na Facultade de Dereito." "É a data idónea segundo as condicións climatolóxicas desta primavera, xa que estamos nun período tranquilo" Por outra banda, na súa comparecencia, Feijóo deu a coñecer os acordos acadados no Consello da Xunta, onde se aprobou o Plan de Incendios cara ao recén comezado verán. A Empresa pública de Servizos Agrarios Galegos, SEAGA, será a encargada de xestionar as brigadas anti-incendios, que comezarán a traballar, en dous grupos, o día 13 e o día 15 de xullo, respectivamente. Con isto pónselle data dende a Xunta ao inicio do traballo das 125 brigadas que traballarán en Galiza fronte aos lumes durante tres meses. Este inicio demorase case un mes con respecto ao comezo do verán, ante o que o Presidente da Xunta alegou: "É a data idónea segundo as condicións climatolóxicas desta primavera, xa que estamos nun período tranquilo". O despregamento de brigadas contra os lumes constará de 125 equipos de 4 persoas que traballarán até mediados de outubro, xunto á maquinaria específica que se manterá operativa até o 31 do mesmo mes. Por parte do goberno central sumaranse 7000 efectivos máis xunto con 40 brigadas militares do Ministerio de Defensa. Feijóo incidiu en que para el é moi importante facer fronte a quen provoca os incendios, de aí que se lle outorgue á Policía Autonómica a potestade de vixiar os montes dotándoa de 260 axentes con 40 todo terenos, 8 motos de monte e 5 coches camuflados, para previr e investigar os delitos forestais, sendo que, segundo Feijóo, "os lumes son a maior doenza social que sofre Galiza, polo tanto o noso labor é combatelos frontalmente." Por outra banda, a Xunta anunciou a dixitalizacion dos servizos sociais publicos, poñendo en marcha un programa que pretende recoller a historia social e sanitaria de cada individuo galego, á que poderá accederse mediante a tarxeta sanitaria. A proposta comezará a implantarse despois do verán e arrancará cunha fase de pilotaxe nos concellos de Boqueixon, Brion, Tordoia e Viveiro. Outro dos puntos do día foi o acordo co Concello de Pontevedra para a ampliacion do hospital publico de Montecelo. A Xunta chegou a un consenso co estamento da cidade do Lérez para levar a cabo o proxecto, derivando as responsabilidades do abastecemento de auga, electricidade e gas, ben como a recollida de lixos e a construción de accesos e aparcamento, ao Concello pontevedrés. Do mesmo xeito, a Xunta encargarase da expropiación de 45,000 metros cadrados de solo para a construción da ampliación, dotando dunha cantidade de 4 millóns de euros para indemnizacións.


Summary: O Concello busca "regular a contratación da publicidade, transparencia, fiscalización das relacións cos medios, garantir a utilidade pública e racionalidade da distribución dos anuncios e consolidar un espazo de comunicación plural". O texto podería ser a base para outros municipios

O Concello de Ames vén de aprobar as bases orientadoras para a contratación de publicidade institucional, unha iniciativa pioneira que presentou este venres o goberno municipal e coa que se intenta dotar de transparencia e regular o investimento municipal neste eido. Ames aproba unhas pioneiras bases orientadoras para a contratación de publicidade institucional por parte do Concello As bases establecen os criterios e mecanismos que rexen a contratación de publicidade institucional do Concello, de acordo coa Lei 29/2005, do 29 de decembro, de publicidade e comunicación institucional. Tal e como explicou Isabel Vaquero, concelleira de Comunicación e unha das presentes no acto de presentación, con esta normativa búscase "regular a contratación da publicidade institucional municipal, dotar de transparencia e permitir a fiscalización das relacións entre o Concello e os medios en materia de publicidade institucional, garantir a utilidade pública e a racionalidade na distribución da publicidade oficial, e contribuír á consolidación dun espazo de comunicación plural". O Concello busca "regular a contratación da publicidade, transparencia, fiscalización das relacións cos medios, garantir a utilidade pública e racionalidade da distribución dos anuncios e consolidar un espazo de comunicación plural" O alcalde de Ames, José Miñones, pola súa banda, asegurou que dende o goberno municipal queren "dispor dunha regulación clara e obxectiva para a contratación de publicidade, pero principalmente dotar de transparencia os procesos de contratación cos medios de comunicación", tal e como se recolleu no acordo de investidura e se levou a cabo coa implantación do portal da transparencia. Co obxectivo de "ir un pouco mais alá" elabases que foron aprobadas este venres na xunta de goberno local. O obxectivo principal, segundo o alcalde, é "dotar de transparencia os procesos de contratación cos medios de comunicación" A titular de Comunicación, Isabel Vaquero, explicou que as bases "orientan a adquisición dos espazos publicitarios institucionais nos diferentes medios de comunicación" e están estruturadas en tres partes: na primeira recóllese a definición de publicidade institucional baseada na lei; na segunda parte, o procedemento que se vai a seguir cando se trate de contratos menores de publicidade; e na terceira, os criterios que se terán en conta para contratar: a difusión e audiencia (máximo 5 puntos), as condicións do medio (máximo 4 puntos), contidos en galego (máximo 7 puntos), responsabilidade social (máximo 5 puntos), e tarifas (máximo 15 puntos). "É unha actuación absolutamente novidosa, xa que hai contratos e pregos para grandes contratos de publicidade, pero no que se refire a contratos menores e a criterios como estes non vin nada semellante", di Vaquero, que asegurou que o documento está inspirado nunha proposta de Compromís para o Concello de Alacant. "Buscamos transparencia, obxectividade, pluralidade e influír na medida do posible nos medios para que se son bos sexan aínda mellores para Ames e para o país", destaca. As bases foron enviadas aos medios cos que o Concello de Ames traballa habitualmente e que están máis próximos ao propio Concello para que poidan facer as súas achegas nun prazo de 15 días. Durante o mes de agosto, os medios poderán comezar a presentar por Rexistro a documentación que se lles require nas devanditas bases para poder optar ás campañas que se publiquen por parte do Concello. O Concello contou coa colaboración do Colexio de Xornalistas e a Asociación de Medios en Galego, que se felicitan polas bases aprobadas Desde o goberno municipal agradeceuse a colaboración ao Colexio de Xornalistas de Galicia e á Asociación de Medios en Galego pola súa colaboración. Xaime Leiro, da primeira das entidades, destacou a posta en marcha da iniciativa e aplaudiu que se contase co Colexio para participar na elaboración do documento. Ademais, avanzou que se aproveitará o modelo para "tratar de exportar a outros municipios galegos". Xurxo Salgado, da Asociación de Medios en Galego, destacou "a transparencia, os valores democráticos, o acceso libre do cidadán á información e que se teña en conta o uso do galego como os puntos máis salientables destas bases" e o "paso moi grande" dado polo Concello de Ames. Pola súa banda, Genma Otero, concelleira de Economía e Facenda, cre que as bases "son un xeito de ampliar a pluralidade e dar cabida tanto aos grandes medios galegos como aos medios de ámbito comarcal e local". Ademais, ofreceu os datos de gasto en publicidade e propaganda dos tres últimos anos. Así, en 2014 gastáronse 34.000 euros, en 2015 o gasto feito neste eido foi de 36.500 euros, mentres que en 2016 gastáronse 31.700 euros. A nivel galego, o PP negárase xa en 2015 a tan sequera debater a lei de publicidade proposta pola Asociación de Medios en Galego que tiña obxectivos semellantes ás bases agora aprobadas en Ames: "cultivar, difundir e socializar o idioma galego" e que as axudas da Xunta ao sector "se repartan en convocatorias públicas e obxectivas ás que todos os medios poidan concorrer en igualdade de condicións"


Summary: As probas en municipios ourensáns inícianse en Barbadás con alta demanda, polo que chaman á "calma" porque o screening será "paulatino".

As farmacias ourensás que colaboran coa Consellería de Sanidade na realización de probas serológicas de Covid-19 en sete concellos -Ourense, Barbadás, O Carballiño, Verín, O Barco, Boborás e O Irixo- comezaron en Barbadás a "pilotaxe" desta iniciativa presentada a pasada sexta feira, polo que chaman á "calma" á poboación para pedir cita porque o screening "vai ser paulatino". Ademais, defenderon que o test "son válidos" após admitir que algúns contan cunha caducidade "moi próxima". Así o destacou, en declaracións a Europa Press, o presidente do Colexio de Farmacéuticos de Ourense, Santiago Leyes Vence, quen explicou que esta pilotaxe comezou no municipio de Barbadás -que, xunto ao de Ourense, teñen en vigor un peche perimetral para frear os contagios de Covid-19-. "Estamos a comprobar que o traballo é correcto", afirmou, para estendelo ao resto de farmacias da provincia que se adheriron a esta iniciativa. Deste modo, incidiu en que para o resto da poboación dos outros municipios ourensáns incluídos neste cribado levará a cabo "paulatinamente desde hoxe". Até o momento, apuntou Leyes Vence, adheríronse máis de 40 farmacias ourensás a este peneirado con test serolóxicos desde que a pasada sexta feira presentouse a iniciativa. E agora as farmacias traballan en "preparar as citas previas" para "paulatinamente" realizar o test. Por iso, puntualizou que irán "citando os cidadáns" dun modo "paulatino", polo que "ante a demanda" os farmacéuticos ourensáns piden aos interesados "que vaian con calma e pregunten na farmacia". "Que o cidadán non teña urxencia, hai tal demanda..., que haxa calma", apostilou. Neste sentido, os farmacéuticos ourensáns que participan neste cribado prevén realizar as probas nas boticas "nunha, dúas ou tres semanas, o que sexa necesario", matizou Leyes Vence. Preguntado polas críticas de que se envían a farmacias ourensás test con caducidade próxima para este cribado, o presidente da entidade colexial provincial sinalou que en conversación coa Consellería de Sanidade comunicoulles que "había unha caducidade moi próxima", pero reivindicou que "o test son válidos". "Son parte dos recursos públicos. Non podemos deixar que se desperdicien recursos públicos", aseverou Santiago Leis Vence, quen defendeu que "non se desperdicien" estas probas. "O test é válido e colaboramos para participar nese cribado", insistiu para "non deixar que se perda ese material que é válido".


Summary: 76 persoas usuarias destes centros e 21 traballadores e traballadoras.

O número de persoas contaxiadas por COVID-19 nas residencias galegas abeiran as 100, segundo dados do Ministerio de Política Social a Europa Press: 76 persoas usuarias destes centros e 21 traballadores e traballadoras O maior número de residentes infectados atópase na Domus Vi Barreiro de Vigo, con 30 casos positivos (12 máis que esta terza); despois contabilizáronse 13 na residencia San Carlos de Celanova; 13 na Domus Vi San Lázaro de Santiago (dúas máis); nove na Residencia El Portazgo da Coruña (unha máis); catro na Domus Vi de Cangas (tres máis) e un novo caso apareceu no centro de Castro Caldelas (Ourense). Noutros, mantense o número de afectados desde o último día: tres no Fogar Bellolar da Coruña; dous en Nosa Señora de Fátima no Barco e un na Nosa Señora da Asunción en Caldas de Reis . Por outra banda, tamén se contabilizaron os traballadores e traballadoras que prestan servizos nestas residencias e que sofren o virus. En total son 21 empregados e empregadas afectadas, 14 en San Carlos de Celanova, 5 na Domus Vi Barreiro de Vigo, 1 en La Esperanza San Rosendo e un en San Simón de Teo. Para intentar frear os distintos brotes nos fogares de maiores - grupos vulnerábeis e de maior risco - a Xunta decidiu habilitar e adaptar dous centros de Ourense e Santiago para trasladar aos afectados para que poidan ser atendidos alí, en lugar de illalos. onde corrían o risco de expandir aínda máis a epidemia.


Summary: O Bloque vota en contra do paquete lexislativo dunha Política Agraria Común máis verde por "manter unha distribución das axudas inxusta", malia uns avances que cre "insuficientes". "Esperabamos unha PAC máis xusta e sustentable", asegura a eurodeputada Ana Miranda.

O pleno do Parlamento Europeo aprobou este mércores apoiar unha nova Política Agraria Común (PAC) contra cuxo paquete lexislativo 2014-2020 votou en contra o BNG por "manter unha distribución das axudas inxusta que prexudica o sector agrario galego". A proposta será defendida polo Europarlamento, que a considera máis verde e equilibrada na repartición das súas axudas, "aínda que con elementos que flexibilicen o chamado pago verde". "A distribución das axudas segue a premiar aos grandes latifundios, aos grandes rendistas e as grandes multinacionais", di o BNG "Hai avances, pero son insuficientes, de tal xeito que pouco máis do 20% de todas as explotacións agrogandeiras da UE acapara o 80% das subvencións directas da PAC, nunha distribución que segue a premiar aos grandes latifundios, aos grandes rendistas e as grandes multinacionais", asegurou a eurodeputada nacionalista, Ana Miranda., cuxo voto negativo afecta aos catro documentos que conforman a PAC: pagos directos, OCM dos produtos agrogandeiros, desenvolvemento rural e control da xestión financeira dos fondos. "Esperabamos unha PAC máis xusta, máis sustentable desde o punto de vista medioambiental, que fixe poboación ao territoritorio e con garantías de rendas xustas para agricultores e gandeiros que son, finalmente, os que nos dotan de alimentos de calidade e deben ver recompensado o seu traballo", argumentou a representante do BNG. Precisamente, entre as emendas aceptadas polo Europarlamento, logo de máis de dúas horas de votación, está a que promoveron PP e PSOE para dar aos países máis liberdade á hora de establecer a superficie elixible que percibirá fondos da PAC, unha reivindicación do Goberno que teme un forte incremento nas hectáreas do campo español aptas para as axudas. Así, os eurodeputados apoian condicionar o pago do 30% das axudas directas ao agricultor a que este cumpra con determinados esforzos ambientais, aínda que matiza a proposta inicialmente presentada por Bruxelas. O comisario de Agricultura, Dacian Ciolos, quere que estas prácticas se resuman en tres "a rotación de cultivos, o mantemento de pastos permanentes e a creación de áreas de interese ecolóxico", mentres que países como España reclaman un menú máis extenso. Axudas directas No que se refire ás axudas directas, os eurodeputados tamén pediron que se conceda un 25 % máis de apoios aos novos agricultores e que se eleve a 1.500 euros subsidio máximo que unha pequena explotación pode obter. Ademais, apoian a vontade do comisario de establecer un teito de 300.000 euros anuais por produtor, unha histórica reivindicación do Executivo comunitario que os estados membros frearon en reformas anteriores. O Bloque cre "inasumible" que se manteñan axudas de ata 300.000 euros por explotación e propón un límite máximo de 100.000 Pola contra, o BNG considera "inasumible" que se manteñan axudas de ata 300.000 euros por explotación, cando a proposta nacionalista era pór un límite máximo de 100.000 e un mínimo de 20.000, "en aras dunha distribución máis equitativa, que favoreza ás pequenas e medianas explotacións como as galegas", destacou Miranda. "A PAC mantén as axudas ligadas ao número de hectáreas da explotación pero non á actividade agraria, outro elemento penalizador para o noso sector", insiste a eurodeputada nacionalista, que cre que persisten as grandes diferenzas nas subvencións que recibe cada agricultor por estado que no caso galego "están moi por debaixo da media da UE". Sobre os distintos réximes de cotas de produción, cuxa liberalización está prevista nos próximos anos, o Europarlamento rexeita prorrogar máis aló do previsto as cotas lácteas, pero si apoia estender o réxime de cotas até 2020 no caso do azucre. En ambos os dous casos España era partidaria de frear a liberalización do sector. Ana Miranda propón un fondo compensatorio do que se beneficien as explotacións leiteiras galegas ante a desaparición das cotas Neste ámbito, o voto negativo de Miranda obedece á supresión do sistema de cotas lácteas, toda vez que a maioría da Eurocámara rexeitou as emendas asinadas polo BNG solicitando a prórroga ata 2020. Confirmada a desaparición das cotas, o Bloque propón un fondo compensatorio. "A dotación dese fondo debe negociarse co sector leiteiro e ter a dobre función de compensar as explotacións que se endebedaron para comprar dereitos de cota que xa non terán ningún valor e corrixir a inestabilidade dos prezos do leite que en Galiza están por debaixo da media estatal e, con frecuencia, por debaixo dos custes de produción", alegou a eurodeputada. En canto ao desenvolvemento rural, o BNG obxecta a "centralización" dos fondos do Feader e reclama que sexa o Goberno galego o que "faga un plan de desenvolvemento rural específico para Galiza". "O Estado limitarase a transferir os orzamentos territorializados que nos correspondan. Ninguén mellor ca nós para saber as necesidades do noso medio rural", explicou Miranda, que lembra que a PAC permite facer plans estatais de desenvolvemento rural "co que o Estado pode acaparar os fondos e distribuílos como considere, gastando en regadíos, por pór un exemplo, en detrimento da resolución de problemas do sector agrogandeiro galego", argumenta. Ademais, Miranda xustifica o voto negativo do BNG ao o documento de control da xestión financeira dos fondos a que obedece á "falta de transparencia pública das axudas que se conceden ás explotacións con cargo aos fondos da PAC". As emendas nacionalistas para que fose de acceso público o listado de beneficiarios e as cantidades percibidas non foron aprobadas tampouco. Aínda así, para a eurodeputada nacionalista a PAC 2014-2020 ten "aspectos positivos aínda que insuficientes para recibir o apoio do BNG". Así, destaca a permanencia dos dereitos de plantación de viñedos ata 2030, "que asegura unha produción de calidade e de man de obra intensiva para o sector vitivinícola galego e o protexe de que empresas foráneas acaparen hectáreas para plantación de uva para un produto de escaso valor engadido e con menor emprego". Miranda tamén destaca como positivo que un 30% das axudas directas se destinen a unha agricultura "verde e sustentable" como a galega e que os mozos que se incorporan ao sector reciban un 25% máis de subvencións durante dous anos.


Summary: ENTREVISTA | Este luns 23 a Universidade de Vigo celebra eleccións ao Reitorado. Falamos cun dos dous aspirantes a suceder a Salustiano Mato, o catedrático en Ecoloxía Emilio Fernández, que lidera a candidatura Ideas que Suman

Este luns 23 a Universidade de Vigo celebra eleccións ao Reitorado, que abandonará Salustiano Mato, unha vez acadados os oito anos que pode ocupar o posto. Dous candidatos optan ao cargo, Manuel Reigosa e o catedrático en Ecoloxía Emilio Fernández, con quen falamos. Fernández é o director do Campus do Mar desde o ano 2010; con anterioridade, foi Director Xeral de Desenvolvemento Sostible da Consellería de Medio Ambiente. Lidera a candidatura Ideas que Suman, que subliña "tres prioridades": Recuperar a ilusión e aumentar a confianza da institución no seu persoal "fomentando a identificación deste coa institución á que pertence", gañar o futuro e "preservar a autonomía da institución". "O primordial é identificar e deseñar entre todos e todas cal vai ser o futuro da nosa universidade nun horizonte de 15 anos. E para iso queremos que o Claustro tema un papel activísimo na primeira fase da lexislatura" Cales son os principais retos que debe enfrontar a Universidade de Vigo nos vindeiros anos? Debemos atallar a excesiva burocratización da universidade, que está a ocupar moitísimo tempo do profesorado e do persoal de administración e servizos e que nos resta capacidade de facer o que temos que facer, que é investigar e das docencia. Polo tanto, temos que proceder a unha transformación radical do sistema administrativo da universidade. Temos tamén problemas importantes no ámbito da docencia, con desequilibrios serios. Pero para a nosa candidatura o primordial é poder identificar e deseñar entre todos e todas cal vai ser o futuro da nosa universidade nun horizonte de 15 anos. É dicir, ter unha visión estratéxica compartida sobre cara onde imos, que é o que queremos ser, como imos enfrontar os retos de futuro, como por exemplo a demografía que temos no territorio. O obxectivo prioritario da nosa candidatura, polo tanto, é a elaboración dun plan estratéxico da Universidade de Vigo que marque as liñas centrais de traballo. E para iso queremos que o Claustro tema un papel activísimo na primeira fase da lexislatura. "Somos conscientes do difícil momento no que o equipo do reitor Mato desenvolveu o seu traballo. A economía da Universidade está saneada, o que nos permite estar agora nunhas condicións óptimas" Que valoración fai da xestión realizada por Salustiano Mato nos últimos anos? Que se debe manter? Que se debe mellorar? Somos conscientes do difícil momento no que o equipo do reitor Mato desenvolveu o seu traballo, posiblemente o peor momento económico da historia da universidade. Polo tanto, toda a análise que se faga ten que ter en conta o contexto no que se desenvolveu, con recortes de financiamento extremos. Hai algúns elementos que para min son extraordinariamente positivos: o primeiro, que a economía da Universidade está saneada, o que nos permite estar agora nunhas condicións óptimas para seguir traballando. Ademais, fíxose un gran traballo de proxección exterior da Universidade. Hai aspectos que temos que corrixir, relacionados coa propia estrutura administrativa e de xestión, como dixen anteriormente. Tamén aspectos ligados á política de profesorado. E temos que mellorar moitísimo a nosa oferta de mestrados e de doutoramento. Como debe ser o financiamento da Universidade de Vigo? Como se pode mellorar? Como se poden incrementar os ingresos? Se queremos unha universidade pública que traballe para a igualdade de oportunidades, o financiamento ten que ser fundamentalmente público. Isto non quere dicir que as universidades non teñamos corresponsabilidade na procura de recursos, de feito a Universidade de Vigo xa está a traballar intensamente nesa vía. "Imos retomar un programa de retención de talento, ofrecendo contratos postdoutorais de tres anos a investigadores e investigadoras novas que doutro xeito marcharían da Universidade" De que forma se pode promover a estabilización do profesorado ou do persoal investigador que neste momento se atopa nunha posición máis precaria ou que tivo que buscar oportunidades laborais noutros territorios? Temos un problema importante na Universidade de Vigo e na universidade española en xeral, que é que estes anos que pasamos con taxas de reposición moi baixas, do 10% provocaron que os cadros de persoal docente e tamén de PAS están a envellecer moito. Isto, que sería grave en calquera administración, na universidade aínda o é moito máis, porque un profesor ou profesora non se forma en meses. A canteira para levar a cabo este relevo xeracional sen dúbida está neses investigadores e investigadoras mozos e mozas que neste momento figuran como profesores axudantes, axudantes-doutor ou mesmo asociados neste momento. E temos que conseguir estabilizalos. Con todo, temos un obstáculo importante: a masa salarial que podemos gastar en contratación de persoal é algo que nas universidades nos vén limitado. Gustaríanos poder estabilizar a todas estas persoas, que teñen un talento moi importante e se atopan nunha situación de grande incerteza, pero teremos que facelo gradualmente, porque a nosa capacidade de contratación é dunhas 20 ou 25 prazas por ano, aproximadamente. Mentres, o que imos facer é retomar un programa que xa existiu na Universidade, de retención de talento, ofrecendo contratos postdoutorais de tres anos a investigadores e investigadoras novas que rematan a súa vinculación e que doutro xeito marcharían da Universidade. Non podemos permitir que este talento, formado aquí, marche. "A constitución dun ecosistema universitario entre os centros do norte de Portugal e a Universidade de Vigo pódenos abrir as portas de América Latina" Que propostas ten para a Universidade de Vigo nos vindeiros anos en materia de internacionalización, sobre todo tendo en conta a proximidade de Portugal e os vínculos cos centros da Eurorrexión? Débese facer un esforzo importante na internacionalización dos nosos e nosas estudantes, co maior número posible de programas de mobilidade internacional e dando alternativas a quen non poden acceder á realización de estudos no estranxeiro. En canto á relación con outras universidades temos que emprestar unha atención preferente a Portugal, porque a relación entre Galicia e Portugal, sobre todo co norte de Portugal é privilexiada. Nós pensamos que a constitución dun ecosistema universitario entre os centros do norte de Portugal e a Universidade de Vigo pódenos ademais abrir as portas de América Latina, tanto dos países de fala hispana como de portuguesa, unhas relacións que poden ser determinantes para nós. Como debe ser a relación entre as tres universidades galegas? Como debe ser a súa coordinación? Estanse a aproveitar todas as posibilidades que permitiría o traballo conxunto entre as tres institucións? Neste momento hai moitos espazos e proxectos de colaboración entre as tres universidades galegas, pero na miña opinión hai unha marxe de mellora clara. Temos que incidir na coordinación dos estudos conxuntos que temos, varios mestrados universitarios nos que debemos mellorar a formación. Débense fortalecer ademais os mecanismos de colaboración do sistema universitario galego sobre todo no eido da investigación. "Existe unha concepción, que eu rexeito, da universidade como empresa, que pode derivar na consideración dos e das estudantes como simples clientes dun produto que dende a universidade se ofrece" Nas eleccións ao Reitorado chaman a atención habitualmente as reducidas porcentaxes de participación do estudantado. De que forma se podería implicar máis os e as estudantes nos comicios e coa propia universidade e a súa xestión? Ós índices de participación do estudantado nas eleccións son efectivamente moi baixas habitualmente. E iso reflicte un problema que é común a todas as universidades do Estado, e que veu crecendo nos últimos anos. Existe unha concepción, que eu rexeito, da universidade como empresa, que pode derivar na consideración dos e das estudantes como simples clientes dun produto que dende a universidade se ofrece. Pero a concepción clásica da universidade era distinta: o estudante, cando ingresaba na universidade, pasaba a formar parte da mesma e isto foise perdendo. No programa incluímos medidas para fomentar o asociacionismo. "A Universidade de Vigo ten que estar presente en todos os debates que existen na sociedade, de toda índole" Que función deben cumprir as universidades na sociedade? Perdeuse un chisco o papel central que viñan cumprindo como formadores a varios niveis, de forma integral, e tamén o rol que antes cumpría como actor social? Ese é un dos aspectos que máis vimos repetindo na nosa campaña. Creo que a universidade española cumpre con creces o seu obxectivo de formar profesionais, e así o din os empregadores, que resaltan que os e as estudantes que saen das universidades están ben formados e formadas nas súas áreas de coñecemento. Pero non estamos a formar universitarios e universitarias, o que estamos a formar son especialistas. A universidade é outra cousa: temos que formar unha cidadanía crítica que teña coñecementos amplos, que as persoas de carreiras científicas e técnicas teñan coñecementos de artes e humanidades, e ao revés, que as dos ámbitos humanísticos teñan unha ampla cultura científica. Estamos a perder, se non a perdemos xa, esa función e debemos retomala. Nas propostas levamos a posta en marcha dun programa moi intenso de formación transversal, de xeito que o coñecemento dos distintos ámbitos se mesture, tanto entre o estudantado coma entre o profesorado. E a segundo cuestión é que a Universidade de Vigo ten que estar presente en todos os debates que existen na sociedade, de toda índole. Neste momento non sempre a universidade é unha voz importante e protagonista destes debates. As empresas son parte desa sociedade coa que a universidade ten que estar en permanente contacto. Pero en ocasións unha excesiva proximidade pode levar a unha mercantilización excesiva da institución? Como acadar un equilibrio? As empresas forman, efectivamente, parte da sociedade, e as universidades públicas temos que ter unha estreita relación con elas, transferir coñecemento, establecer vínculos, programas de prácticas profesionais... Pero a universidade debe manter a súa autonomía, sobre todo no aspecto económico, porque doutro xeito nos converteriamos en algo que difire do que debe ser unha universidade pública. Isto non quere dicir que non poidamos participar en proxectos de I+D con empresas, accedendo a liñas de financiamento da investigación deste xeito, pero isto non pode significar que sexa o sistema empresarial o que determine o destino das nosas institucións. "É un asunto que xa está a danar a imaxe das universidades públicas, non só a da URJC, porque pode dar a impresión de que todas funcionamos da mesma maneira" A polémica xerada ao redor do caso do máster de Cristina Cifuentes pode prexudicar á imaxe do conxunto das universidades públicas españolas? É un asunto evidentemente moi grave, que xa está a danar intensamente a imaxe das universidades públicas, non só a da URJC, porque pode dar a impresión de que todas funcionamos da mesma maneira. Eu son profesor de varios máster e pódoche asegurar que nun vin nada parecido: temos actas, os estudantes suspenden, repiten curso, se non se presentan a un exame aparecen como non presentados... Nun sistema universitario tan grande pode haber algún departamento que funcione mal, pero a cidadanía ten que ter a seguridade de que a inmensísima maioría funcionan correctamente. É un feito lamentable, moi lesivo, e do que temos que sacar unha aprendizaxe: que temos que extremar as precaucións para que este tipo de acto non sucedan.


Summary: A estrutura, no cruzamento da rolda de Nelle coa avenida Fisterra, comeza a ser derruída tras máis dunha década de loita veciñal contra o ruído, a suciedade e o 'feísmo' dunha imaxe fiel do desenvolvemento urbano descontrolado e a prol do automóbil.

Algún veciño veterano da zona non dubidou en colocar unha cadeira e sentar para ver como, por fin, 40 anos despois, o viaduto que se eleva no cruzamento entre a rolda de Nelle e a avenida Fisterra da Coruña comezaba a ser demolido. Símbolo do descontrolado e deshumanizado desenvolvemento urbano de finais dos 70 e dos 80, as escavadoras rematarán con el de vez neste Entroido, acabando tamén co que para moita da veciñanza foi unha entroidada demasiado longa. A demolición do viaduto da rolda de Nelle pon fin a un símbolo do descontrolado e deshumanizado desenvolvemento urbano dos 70 e 80 na CoruñaA derruba foi impulsada e licitada polo anterior goberno local da Marea Atlántica e adxudicada e executada polo actual socialista. "Curiosamente, unha das obras máis importantes do mandato da Marea Atlántica é unha demolición", lembra Xiao Varela, ex-concelleiro de Rexeneración Urbana no anterior executivo, que destaca que esta fin de semana "rematan 40 anos de sufrimento para a veciñanza do viaduto". "Ben merecen unha rúa máis humana pensada para as persoas e non só para os coches", destaca. Abofé que pouco se pensara nos peóns nin nos veciños da zona cando naquel 1978, e co obxectivo de superar os atrancos circulatorios que se producían na encrucillada da rolda de Nelle e a avenida de Fisterra, decidiuse apostar por elevar un viaduto por riba da segunda das vías, á altura das fiestras de varias vivendas, pegado ás fachadas e incrementando algo máis a suciedade, a contaminación e o ruído nunha das zonas da cidade con maior contaminación acústica por tráfico rodado. Todas esas ventás que case baten co asfalto amosan agora a ruindade do paso do tempo, desa suciedade e do abandono daquelas casas que deixaron familias fartas do ruído e dos coches, dos máis de 20.000 que agora pasan diariamente pola estrada, pero que foron moitos máis. Construído, ademais, ao pé do barrio da Agra do Orzán e xusto cando este era un dos de meirande densidade de poboación de toda Europa, nos lindes coa Sagrada Familia, outro barrio popular saturado de vehículos, o viaduto foi erguido cando alí xa estaban os edificios. Aínda no franquismo, os veciños da zona tiveron que contribuír con cotas de entre 100 e 200 pesetas para a construción que acabaría por escurecer e degradar aquela área. O viaduto, erguido cando xa estaban os edificios, obrigou moitas familias a deixar os pisos que case batían co asfalto, fartas de ruídos, suciedade e contaminaciónA estrutura servía de barreira entre os barrios e o inicio da costa que levaba ao centro, a aquela cidade real á que se baixaba e da que se subía. E os seus baixos viraron tamén en aparcadoiro improvisado. Sobre a beirarrúa, ducias de coches ciscados a calquera maneira, mantendo unha tradición cidadá que desaparece moi aos poucos. Pero tamén de pequeno vertedeiro improvisado e de acubillo da chuvia ás escuras. Moi ás escuras. Desde hai máis dunha década, veciñanza organizada propúxose acabar con ese viaduto "antiestético" que obrigou a marchar a moitas familias que agora ven como aqueles pisos se revalorizan xa ante o lavado de cara dunha zona que terá máis verde, un cruzamento semafórico e ata un carril bici que vén de Riazor e segue ata Catro Camiños. "Foi unha obra moi agresiva que puxo a circulación dos coches por diante de todo o demais e enterrou varias vivendas entre ruído e fume", lembraba o anterior goberno local sobre un proxecto que, actualmente, nin sequera está xustificado pola elevada circulación que acollía, ao diminuír nun 40% o tráfico pola rolda de Nelle desde a apertura da Terceira Rolda. "Foi unha obra moi agresiva que puxo a circulación dos coches por diante de todo o demais e enterrou varias vivendas entre ruído e fume"Con todo, foron moitos os anos de espera. A primeira proposta, xa co goberno de Francisco Vázquez, foi a substituír a infraestrutura por un túnel subterráneo, unha opción que tampouco era vista con bos ollos por moitos veciños que advertían do muro que suporía para unha área que xa é límite abondo entre os barrios máis populares e a zona de Cidade Xardín, Paseo das Pontes ou o centro. Finalmente, o executivo da Marea Atlántica optou pola opción que agora ratifica o actual executivo socialista tras o acordo pactado entre ambas formacións. Logo do Entroido iniciarase a terceira fase das obras ata o 5 de marzo. A partir de maio, comezarán os traballos de reurbanización que acabarán por humanizar unha intersección onde os coches reinaron demasiado tempo.


Summary: A entidade presentou o VIII Informe Foessa, que alerta de que hai máis persoas en situación de exclusión social que antes da Gran Recesión iniciada en 2008. Galicia ten menos poboación pobre que outros territorios, pero presenta un grupo moi importante de persoas "no gume da navalla".

Cáritas presentou este mércores o VIII Informe Foessa, unha completa radiografía da situación social no Estado Español, e que lle dá continuidade aos traballos publicados en 2008 e 2014: antes da recesión económica e no peor momento da crise. Este novo estudo analiza os efectos desta década de crise e recortes, preguntándose se houbo unha recuperación e que sectores sociais puideron acceder a ela. Unha das primeiras conclusións do documento é que na actualidade hai en España 8,5 millóns de persoas en situación de exclusión social, 1,2 millóns máis que hai unha década.Isto representa unha porcentaxe do 18,4%, que é moi semellante en Galicia (17,5%). Un amplo grupo da poboación "para quen o ascensor da mobilidade social non funciona, e non é quen de subir sequera ao primeiro andar". "Este grupo da sociedade insegura móvese no gume da navalla. E intúe que ante unha eventual acudida, nunha nova crise, o seu sostén económico crebará"O informe si detecta que dende o ano 2014 se produciu un incremento das persoas "que non teñen dificultades para a súa supervivencia, que levan unha vida digna en termos materiais e que se recuperaron cando menos aos mesmos niveis de antes da Gran Recesión". Porén, tamén advirte da situación dun grupo intermedio, que denomina sociedade insegura e que estaría composto por persoas que neste non se atopan en situación de pobreza ou en risco de exclusión social, pero que podería caer nestas situacións en caso dunha hipotética nova crise. "Este grupo da sociedade insegura móvese no gume da navalla. E intúe que ante unha eventual acudida, nunha nova crise, o seu sostén económico crebará. Indígnalle que a sociedade segura se desentenda do resto e colla máis impulso ata desconectarse", destaca o informe, que cifra en seis millóns o número de persoas que estarían neste grupo en todo o Estado.Esta sociedade insegura é especialmente importante en Galicia. O noso país sitúase por debaixo da media española en canto á porcentaxe de poboación en situación de exclusión social e moi lonxe por exemplo dos datos de Canarias (29%) ou Estremadura (23%). Porén, Galicia é tamén a segunda comunidade autónoma con menos poboación con integración plena, é dicir, fóra de todo perigo. Fronte ao 48,4% do conxunto de España, o dato galego é do 40,96%, e só mellora ao das Illas Canarias.O 42% dos galegos e galegas forman parte da 'sociedade insegura', que está "na antesala da exclusión"No medio fica unha parte moi importante da poboación galega, maioritaria, de feito, o 42% do total, que fica adscrita a esa categoría de sociedade insegura, que está "na antesala da exclusión", destaca o informe. "Mira cara á fracción estancada e ve que é próxima, aínda que non é semellante. Non a coñece nin a comprende porque apenas mantén vínculos con ela", explica. "Porén, cando mira cara ao outro lado, ve que tamén se están debilitando os lazos coa sociedade segura, a que vive instalada na soberbia", engade. "A sociedade insegura aínda se valora, non perdeu a autoestima e os compromisos co estado de dereito, pero intúe que na próxima sacudida o seu sostén económico crebará e caerá a terra. Non ten poder económico nin son da súa propiedade os medios de comunicación. Ten un emprego precario, insuficiente, e un futuro incerto", completa a descrición.O informe debulla a situación dos factores de sostibilidade das distintas capas da sociedade, a ameazas máis urxentes e os elementos que ameazan con debilitarse. Alerta, por exemplo, sobre o encarecemento da vivenda, lembrando que nos últimos anos o prezo dos alugueiros nas cidades creceu un 30%. E advirte dos efectos da crecente precariedade laboral, subliñando que "o 14% das persoas que traballan están en exclusión social", que "un de cada tres contratos temporais dura menos de sete días" ou que "o 15,1% dos fogares sofre inestabilidade laboral grave (son fogares nos que a persoa principal pasou por 6 ou máis contratos, por 3 ou máis empresas, ou estivo 3 ou máis meses en desemprego durante o último ano).O informe alerta do encarecemento da vivenda e lembra que "o 14% das persoas que traballan están en exclusión social"Alerta igualmente sobre o efecto dos recortes sobre os servizos públicos, apuntando que o número de persoas con cobertura sanitaria privada aumentou do 13,3% en 2012 ao 16,3% en 2017 como resultado das crecentes deficiencias do sistema sanitario público e da presión das empresas privadas para gañar espazo de negocio. No campo do ensino tamén salienta "o aumento da ratio de alumnado e a carga electiva para o profesorado" ou das "dificultades para a obtención dunha bolsa".Tamén fai fincapé na situación especialmente vulnerable que sofren algúns colectivos, como as familias monoparentais (que dependen case exclusivamente dunha muller) e, en xeral, os fogares nos que viven menores de idade. Quen saíu da crise? Quen sufriu a crise?O documento salienta que "non se adquiriu unha conciencia clara de que os máis prexudicados foron os grupos máis excluídos socialmente"O informe destaca que na sociedade española "implantáronse dous significados da saída da crise que se basean en indicadores diferentes". "Para as elites significa crecemento da economía, para a cidadanía común significa traballo e soldo dignos", di, destacando que non se trara só "dos indicadores nos que baseamos os nosos relatos, senón de entender que diferentes miradas xeran diferentes prioridades e diferentes resultados". O documento salienta que "non se adquiriu unha conciencia clara de que os máis prexudicados foron os grupos máis excluídos socialmente". E comenta que a crise pagárona principalmente os traballadores maduros (61%), seguidos polos mozos (56%)."É urxente construír espazos para o empoderamento social e político das persoas máis afectadas pola crise. Todo desde a perspectiva de non deixar a ninguén atrás""Necesitamos unha proposta de horizonte ético, unha pedagoxía da indignación e a esperanza", conclúe o informe de Cáritas, que di que "é urxente construír espazos para o empoderamento social e político das persoas máis afectadas pola crise". "Ábrese a necesidade de crear un sector público composto polo espazo de traballo conxunto das administracións públicas, as entidades non lucrativas e as empresas sociais. E todo iso desde a perspectiva de non deixar a ninguén atrás", remata


Summary: O recorte á pescada do Cantábrico, que partía dun 20%, queda nun 5%. "Para a situación de partida na que estabamos coa proposta de Bruxelas, en liñas xerais podemos dicir que mantemos o barco a flote", di a conselleira do Mar, que participou na negociación xunto ao ministro de Agricultura

No solpor, preto xa das 7 da mañá, os ministros de Pesca da Unión Europea chegaban a un acordo para unha repartición sostible e responsable das cotas pesqueiras. A proposta final suaviza as intencións iniciais da Comisión, e mesmo as mellora, en especies que son fundamentais para o sector pesqueiro galego.O recorte inicial á pescada do Cantábrico, dun 20%, queda nun 5%Así, a pescada do Cantábrico torna do recorte inicial do 20% proposto por Bruxelas ao 5%, co que a frota española poderá pescar 5.600 toneladas en augas ibéricas. O xurelo do sur pasa dun recorte do 50% ata un incremento do 24%, que suporá 30.200 toneladas.As mudanzas tan radicais débense a un erro de criterio do informe técnico no que se baseou a repartición, tal e como explicou a conselleira do Mar, Rosa Quintana, que formou parte da delegación do Estado que negociou durante dous días na capital comunitaria. Só puxo unha pega a conselleira, en relación coas cotas da pescada no Gran Sol, pero amosouse optimista sobre a pesca da cigala no Cantábrico, que leva tres anos en veda. A conselleira do Mar cre que o logrado en Bruxelas "mantén o equilibro social, económico e ambiental no sector pesqueiro"."Para a situación de partida na que estabamos coa proposta de Bruxelas, en liñas xerais podemos dicir que mantemos o barco a flote"En resumo, o Estado español suaviza os recortes inicialmente propostos: as cotas da pescada do sur recórtanse un 5% con respecto ás deste ano fronte ao 20% que se anunciara; no caso do xurelo entre Fisterra e Cádiz, pasa dun recorte do 50% a un aumento dun 24% máis. Sobe tamén, un 41%, a cota da xarda no Cantábrico, e mantéñense sen cambios a pescada en augas do Gran Sol, o xurelo ao norte de Fisterra ou o peixe sapo. No caso do lagostino do Cantábrico, seguirá negociándose unha reapertura da pesca.O ministro de Pesca en funcións, Luis Planas, cre que é un "moi bo resultado para España, para o conxunto do sector pesqueiro", e di que o pactado "está en liña coa Política Pesqueira Común". Francia bloqueouno durante horas por cuestións técnicas. Os totais admisibles de capturas acordados comezarán a aplicarse o próximo 1 de xaneiro."Para a situación de partida na que estabamos coa proposta de Bruxelas, en liñas xerais podemos dicir que mantemos o barco a flote e que, desde logo, estamos na liña de manter o equilibrio social, o económico e o medioambiental na xestión pesqueira", concluíu a conselleira do Mar.


Summary: Nesta nova fase da iniciativa promovida pola Deputación da Coruña participan once centros de ensino de Ortegal, Ferrol e Eume, que levarán a cabo obradoiros, concursos, sesións formativas e encontros con familias. Así mesmo, funciona unha asesoría whatsapp para responder dúbidas

Hai dous anos a Deputación da Coruña botou a andar Suprime o Control, un programa socioeducativo de prevención e eliminación da violencia de xénero nos centros de ensino. Dende entón centos de mozos e mozas de 3º e 4º de ESO participaron nas súas actividades: obradoiros, concursos, sesións educativas..., que se suman a unha asesoria a través de Whatsapp para detectar e combater estes comportamentos. Nas vindeiras semanas 11 novos institutos das comarcas de Ortegal, Ferrol e Eume incorporaranse ao programa."Perciben a violencia de xénero como algo que só afecta aos adultos e identifican os ciumes e o control como propio do amor romántico"O estudo previo promovido desde este programa detectou que case a metade das mozas e mozos continuaban considerando os celos como un símbolo de amor, como destaca a responsable da área de Igualdade e Servizos Sociais da Deputación, Ánxela Franco: "Consideran que a violencia de xénero é só a agresión física, que é algo que só se dá entre os adultos e ademais non a relacionan coa súa contorna máis próxima. Así mesmo, percíbena como unha cuestión que só afecta aos adultos e identifican os ciumes e o control como propio do amor romántico". Unha conclusción semellante á que chegaron outros programas semellantes, como o nAmorAndo promovido polo Concello de Pontevedra."Queda moito por facer e é preciso un compromiso institucional claro con iniciativas destinadas tamén ao ámbito educativo e a un tempo de formación en que se poden mudar os marcos e traballar por unha sociedade igualitaria", apunta Ánxela Franco.Nos obradoiros que se desenvolverán en tres sesión ata o mes de marzo nos 11 centros de ensino (680 alumnos e alumnas en total) trabállanse contidos relacionados coas relacións afectivo sexuais como as actitudes e condutas de control, tamén aquelas formas de violencia de xénero máis sutís como os micromachismos, o papel das novas tecnoloxías nas relacións entre iguais, a diversidade afectivo sexual ou a resolución de conflitos pacífica. "A transformación parte da formación. Se con 14 ou 16 anos somos quen de facelos conscientes dos perigos que teñen diante, nuns anos verase o resultado deste esforzo"Dende o comezo do curso púxose a disposición do alumnado un servizo de Asesoría Whatsapp a través do que resolver as dúbidas e atender ás consultas sobre a violencia de xénero. Así mesmo, nos meses de abril e maio organizaranse encontros coas familias en cada un dos centros participantes para ofrecerlles unha visión sobre a problemática da violencia de xénero e outras violencias machistas na adolescencia, así como achegarlles pautas e ferramentas que permitan ás familias abordar estas situacións."Tentamos que perciban que os micromachismos son o caldo de cultivo no que crecen e se desenvolven as outras violencias, que ao final desembocan na violencia física", salienta Ánxela Franco. "A transformación parte da formación. Se con 14 ou 16 anos somos quen de facelos conscientes dos perigos que teñen diante, nuns anos verase o resultado deste esforzo", conclúe.


Summary: O Valedor pedía en 2009 máis velocidade na atención ás persoas dependentes, que agora propón paralizar. O servizo de comunicación da institución asegura que Benigno López "en ningún momento reclamou a suspensión" da lei. Audio coas declaracións íntegras, no interior

A Vicevaledora do Pobo marcha. Dolores Galovart, encargada das área social da institución, decidiu este venres presentar a súa dimisión despois de que o Valedor incendiase este xoves parte da opinión pública e irritase os grupos da oposición parlamentaria ao propoñer un curioso camiño para pór fin aos problemas de aplicación da Lei de Dependencia: deixar de aplicala. Durante a súa intervención ante a Comisión de Peticións do Parlamento Benigno López considerou un "erro" a posta en marcha a normativa para asistir as persoas dependentes sen "respaldo orzamentario" pero, ao ver "difícil, por non dicir imposible" que che acheguen "máis cartos" a esta materia, "ao mellor conviría deixar en suspenso a aplicación da lei ata que teñamos a sorte de vir a mellor fortuna". "En ningún momento reclamou a suspensión da Lei de Dependencia", asegura o servizo de comunicación do Valedor Co incendio político e mediático xa provocado e coa vicevaledora fóra da institución López tentou este venres emendar ou, cando menos, matizar as súas propias palabras. A través dunha nota elaborada "coa fin de que respecten a literalidade das súas declaracións", o servizo de comunicación do Valedor remitiulles aos medios a transcrición da exposición de López e, ademais, unha engádega aclaratoria. "En ningún momento o titular da institución reclamou a suspensión da Lei de Dependencia", senón que, "aludindo ás súas disfuncionalidades, enumerou unha serie de hipóteses de futuro co que podería ocorrer de manterse a actual conxuntura económica". "Neste senso, insistiu en que non está na man da defensoría, senón dos lexisladores, facer que esa lei xenerosa continúe sendo aplicada", sinala. Aínda que dende o alto comisionado se atribúe a polémica a "interpretacións libres que en nada coinciden co espírito da defensoría", o certo é que entre as "hipóteses" de Benigno López figurou a posible suspensión da lei ata que amaine a crise, vía á que engadiu que el "non fai máis que apuntar unha problemática puntual neste tema".Ademais de supoñer toda unha toma de posición política a súa exposición, na que tamén considerou "imprescindibles, xustos e necesarios", constitúe unha significativa mudanza nas posicións que o alto comisionado viña mantendo neste ámbito, especialmente a respecto do anterior Goberno da Xunta. López consideraba hai dous anos que os prazos da lei eran demasiado "xenerosos" Dende o inicio da aplicación da lei, en 2007, o Valedor comezou a recibir queixas cidadás relacionadas coa súa aplicación. Ao existir un novo dereito, os potenciais beneficiarios reclamaban que a súa posta en marcha efectiva amosase toda a celeridade posible e non sempre era así. Por este motivo, a comezos de 2009 o Valedor dirixiuse ao departamento daquela encargado dos asuntos sociais na Xunta, a Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar, reclamando máis velocidade no recoñemento das prestacións. Nomeadamente, López facíase eco de varias reclamacións para instar o Goberno de PSdeG e BNG a valorar e asistir as persoas dependentes nos prazos "legal e regulamentariamente previstos", sen demoras "inxustificadas". Os prazos que a Xunta se daba para aplicar a lei eran "moi xenerosos" e cumpría acurtalos, sinalaba o Valedor, que ademais formulaba outra petición moi concreta: a Vicepresidencia debía abonarlles de maneira retroactiva aos coidadores as prestacións que lles correspondían aos dependentes que faleceran durante a tramitación. Entre acusacións de "irresponsabilidade" cara a área do Goberno na altura dirixida por Anxo Quintana celebráronse as eleccións autonómicas e o PP regresou á Xunta. Neste contexto o Valedor trasladáballe á nova titular de Benestar, Beatriz Mato, as reclamacións que, aseguraba, o bipartito non resolvera satisfactoriamente. Do mesmo xeito, poucos meses despois, a comezos de 2010, Benigno López aseguraba, no marco dunha xuntanza con Mato, que seguiría "vixiante" na aplicación da Lei da Dependencia se ben aseguraba que o decreto que neses días aprobaba o gabinete de Alberto Núñez Feijóo supoñía "unha porta de esperanza para a cidadanía". O Executivo de socialistas e nacionalistas "desoíra" as súas recomendacións e o do PP asumíraas "nun 99%". Aínda en 2011 o alto comisionado vía "perentorio" resolver "con máis dilixencia as reclamacións de dependencia" Malia ao evidente cambio de ton ata hai poucos meses o Valedor do Pobo seguía apostando por manter a asistencia aos dependentes no medio da crise. Así, por exemplo, o pasado verán dirixía un artigo á revista Entremayores, especializada en servizos sociais para a terceira idade advertindo de que, malia ás "limitacións orzamentarias provocadas pola crise", as "necesidades colectivas neste terreo non fan máis que crecer". Por este motivo, consideraba, "unha política pública orientada á protección integral da vellez resulta unha esixencia no Estado Social e Democrático de Dereito" que, lembraba, define a Constitución. "Por iso, resulta perentorio resolver con máis dilixencia as reclamacións de dependencia e ampliar o insuficiente catálogo de servizos postos á disposición da súa atención", dicía. O feito de que Benigno López realizase as súas controvertidas valoracións na súa derradeira quenda de palabra, cando xa non había lugar a réplica da oposición, motivou que nin PSdeG e BNG puidesen valorar ante López a súa mudanza de criterio. Non obstante, pouco despois o Bloque remitía aos medios un comunicado no que consideraba "totalmente improcedentes" as declaracións do alto comisionado e lamentaba que López "confunda o seu papel e converta a súa comparecencia no Parlamento nunha toma de partido político". "A función de Benigno López é garantir dereitos que están amparados por lei, non pedir que se derroguen", lembraban os nacionalistas.


Summary: A Xunta decreta uns servizos mínimos de 80% no 112 e de 100% no 061.

A CIG convoca para esta cuarta feira unha xornada de folga no sector dos centros de chamadas, "ante a falta de avances na negociación do convenio colectivo e a postura da patronal", que, di o sindicato, "teima en recortar ao persoal dereitos que xa ten consolidados". A xornada de folga será de 24 horas e afectará todos os centros de traballo deste sector que operan no país e que se rexen polo convenio colectivo estatal de centros de chamadas. Aliás, convócanse senllas concentracións, todas ás 11.30 horas, en Vigo (Farola de Urzaiz), A Coruña (Obelisco), A Estrada (CIAG-061) e Sarria (fronte á empresa Inelcom). A pandemia saca á luz as carencias da atención psicolóxica no 112 "Mentres as empresas seguen a ter beneficios millonarios, o ano pasado o persoal empobreceuse 6,5% e en tres meses de 2022 levamos perdido 9%", salientan. De forma paralela, lamentan a existencia de contratos de 15 horas semanais, "concatenando ampliacións de xornada cando á empresa lle convén e vivindo co medo de quedar sen a ampliación por coller unha baixa, facer uso dun permiso ou acudir a unha consulta médica". A patronal, critican, puxo enriba da mesa un modelo de contratación temporal por circunstancias da produción que "imposibilita a estabilidade laboral" e un modelo de contrato fixo-descontinuo "que de 'fixo' só ten o nome". Servizos mínimosPola súa parte, a Xunta estabeleceu os servizos mínimos dirixidos a garantir os servizos esenciais nos centros dependentes do Goberno galego durante a folga de 80% dos efectivos de operadores do 112 Galiza, e de 100% para o 061.