Summary: ENTREVISTA Un 11 de outubro de 2012, ao remate dunha folga estudantil, Jon Sáez foi presuntamente agredido por policías en Ourense. Recentemente foi xulgado e condenado, xunto con outros estudantes, por delitos de desorde pública e atentado.

Recibo a Jon na estación de tren de Ourense, no barrio da Ponte. Coma sempre, positivo, animado, en aparencia forte, só por dentro leva algo de inquedanza polo resultado dunha sentenza que, ao final, seralle desfavorable. Militante das Xuventudes Comunistas e Esquerda Unida dende os 16 anos, licenciando en Ciencias Políticas e da Administración, traballador e curtido xa na loita estudantil, aos 23 anos, en 2011, xa encabezara a candidatura á alcaldía de Ourense polo seu partido, e en 2012 presentárase como número 4 na lista da provincia ás autonómicas por Alternativa Galega de Esquerda (AGE). Con 27, ten sobre si o peso dunha sentenza penal e, afirma, dun "proceso político" contra a súa persoa e seis estudantes máis. Un 11 de outubro de 2012, ao remate dunha folga estudantil, Jon atopábase ante as portas da Biblioteca Pública da cidade manifestándose xunto a outros estudantes pola educación pública e tentando entrar no centro, fronte a un cordón policial que llelo impedía. No transcurso da protesta, foi presuntamente agredido por policías que lle racharon os lentes, sendo reducido violentamente e esposado. Cando conseguiu quitar as esposas e escapar, denunciou os feitos ante a prensa, cun parte de lesións que demostraba os feitos. No primeirísimo atestado despois dese episodio o seu nome non figuraba, el non existía. Mais cando foi denunciar publicamente a violencia policial, de súpeto atopouse a si mesmo denunciado xunto a outros estudantes por "atentado á autoridade". O xuízo pasou, e viviuno coa "conciencia limpa" e "tranquilo", aínda que "preparado para afrontar calquera das posibles sentenzas", porque sabía que "calquera cousa" podía pasar. Agora que me atopo con el por segunda vez, enfróntase a unha sentenza de dous anos de prisión, pola que non terá que entrar no cárcere debido a que non ten antecedentes, mais pola que si deberá pagar unha multa de 3.200 euros. "Dende a distancia observas as cousas con maior perspectiva e dáste de conta de todo o sensentido que foi este proceso persecutorio". As feridas están por dentro: a rabia, a "resignación". Por fóra, só unha patilla remendada dá testemuño daquel día. Jon aínda non puido cambiar os lentes. Seguramente vexa as cousas doutra maneira a partir daquel momento. "Atópome realmente ben. A miña conciencia está limpa, non calquera pode dicir iso, a verdade. O meu avogado xa está preparando o recurso" Estás recibindo tratamento? Dis que sufriches insomnio e ansiedade. Pois si, dous días despois da celebración do xuízo pedín vez no médico de cabeceira, xa que a ansiedade era evidente, e supoño que repercutiu negativamente en min, ocasionándome ese insomnio. Recibín uns ansiolíticos que estiven tomando durante unha semana, mais non hai mellor ansiolítico que o cariño da xente que te quere e o apoio dos teus amigos, compañeiros, coñecidos e ata dos descoñecidos. E agora, como te atopas? Atópome realmente ben. A miña conciencia está limpa, non calquera pode dicir iso, a verdade. O meu avogado xa está preparando o recurso ou seguramente xa o teña redactado. É un despropósito todo isto pero irase ata onde sexa necesario para que a verdade saia á luz e se faga xustiza. Até que remate todo o proceso político, non haberá que pagar nada, polo que aínda que xa estamos barallando opcións, non hai nada pechado respecto ao de reunir diñeiro. Ao mellor faise un concerto. "Como a propia policía recoñeceu no xuízo (penso que de forma involuntaria), estásenos a xulgar a nós porque existen fichas policiais ilegais" É verdade que a policía te vixiou? Como tes constancia disto? Teño constancia disto, xa que algúns funcionarios dos xulgados mo comunicaron a título persoal despois de que eu xa me decatara. Durante aproximadamente dous meses diante da miña casa había aparcado un coche, se non lembro mal un Renault de cor vermella; eu vivo nunha casiña cos meus pais no barrio do Pino e na zona onde eu vivo coñecémonos todos e sábese de quen é un ou outro coche, polo que se aparece algún novo o primeiro que se fai ao chegar a casa é dicir (como dixen eu) "mamá, ti sabes de quen é ese coche? e ti papá, sabes de quen é?". Obviamente ninguén o recoñeceu, nin eles nin familiares que viven preto de min, nin ningún veciño, polo que a desconfianza é total, ata que, tempo despois, grazas a estas persoas do xulgado, verificas esa tolemia por parte da policía, que en vez de protexernos dedícase a vixiarnos. Por que cres que se vos está a xulgar a vós concretamente, e non a outros? Pois como a propia policía recoñeceu no xuízo (penso que de forma involuntaria), estásenos a xulgar a nós porque existen fichas policiais ilegais; isto quere dicir que sabían a por quen ían e lles daba igual que estivésemos alí ou non. De feito, un rapaz que aparecía chamado a declarar tivo que demostrar que el non estaba alí ese día para que o sacasen do proceso político, e eu mesmo o día dos feitos non aparezo no atestado policial, é dicir, eu segundo dixo a policía nin estaba o propio día dos feitos: incorporáseme ao proceso político días despois cando dou unha rolda de prensa denunciando as agresións que sufrín ese día, e por vinganza incorpóraseme a dito proceso. "A actitude deles era chulesca e agresiva, debe de ser que lles gusta mallar en menores de idade" Se isto non é un proceso político por parte da policía non sei que pode selo; cando se fala de xuízo político gústame salientar o proceso completo, non o xuízo en si, xa que creo que o xuíz se decatou en todo momento de que os acusados debiamos ser os acusadores e a policía -que é quen nos acusa- debería ser a que se sentase na bancada dos acusados. Imos ao momento en que ti estabas, xunto a outros estudantes, en primeira liña diante da Biblioteca Nodal de Ourense. Que era o que se pretendía e por que? Cal era a actitude de axentes e manifestantes? Cada un pretendía unha cousa (risos). Quero dicir que foi algo espontáneo, non había nada programado por así dicilo, eu persoalmente o que pretendía era que o barullo desaparecese e así poder decidir entre os alí presentes que facer, se marchar, se entrar na biblioteca, se concentrarnos alí, etc., mais non puidemos falar nada xa que a policía comezou a cargar violenta e temerariamente contra nós, eu o primeiro. A actitude deles era chulesca e agresiva, debe de ser que lles gusta mallar en menores de idade. "Eu en ningún momento denunciei os feitos, xa que naquel momento dixéronme que non fixera ruído por temor a represalias, e eu sinceramente tiña medo de ir denunciar" E como se desenvolveron os acontecementos? Ti chegaches a pór unha denuncia por agresións, así como pola rotura dos lentes. Eu podo saír de alí, xa que a policía, a cabalo entre unha detención ilegal e unha chea de temeridades, quítame as esposas que me puxeran -non sei por que e nunca o saberei; penso que nin eles o saben-. Saio polo meu propio pé, nun primeiro momento en volandas por parte da xente, e diríxome cara ó centro de saúde onde se fai un parte de lesión; polos lentes nada, un pouco de pegamento e ata hoxe que se me seguen soltando as patillas de vez en cando, téñoas que seguir pegando (risos). Eu en ningún momento denunciei os feitos, xa que naquel momento dixéronme que non fixera ruído por temor a represalias, e eu sinceramente tiña medo de ir denunciar; de feito sempre se fala de como unha policía que agrediu a unha rapaza que estivo alí ese día se mofaba dela dicíndolle "si si, vai denunciar se queres, a ver se che fan caso". Días antes un grupo de estudantes de Secundaria tentara pecharse nesa mesma biblioteca. Cres que isto influíu na actitude dos axentes? Non sei que pode influír na actitude de xente que vive dos nosos impostos para chegar ó punto de torturar a menores de idade en público e ante a mirada de centos de persoas. "As probas que presentaron estaban manipuladas, e a propia policía non presentou probas que testemuñas puxeron a disposición policial, supoño que con ánimo de esconder a realidade" Dis que se manipularon probas. Hai una foto na que se te ve cun aceno expresivo de dor, e por tras, unha porra. Porén, esa mesma foto córtase de xeito que non se vexa a arma nas probas achegadas pola policía, que di ademais que non empregou a forza de ningún xeito. Creo que iso se resposta por si mesmo. Eles din que non empregaron porras, pero calquera que estivese alí sabe que iso é falso. As probas que presentaron estaban manipuladas, e a propia policía non presentou probas que testemuñas puxeron a disposición policial, supoño que con ánimo de esconder a realidade. Ben, non é unha suposición, é unha afirmación: fixérono con premeditación e aleivosía. Ademais, hai uns vídeos aos que aluden pero non están expostos como proba publicamente... Esas son as probas que unha testemuña puxo a disposición da policía, testemuña que non sei que credibilidade pode ter, cando as probas que achega fanse desaparecer por parte da policía. Gustaríame saber se a versión que dá no xuízo é orixinal ou tamén foi adulterada por parte da policía. "O policía que supostamente agredo di nun primeiro momento que o agredo cara a cara, por diante. Logo cambia a sua versión e di que lle dou tres puñazos polas costas; ese mesmo policía non me recoñece na rolda de recoñecemento" Que máis contradicións existen, entre policías e testemuñas? Por exemplo, o policía que supostamente agredo di nun primeiro momento que o agredo cara a cara, por diante. Logo cambia a sua versión e di que lle dou tres puñazos polas costas; ese mesmo policía non me recoñece na rolda de recoñecemento; outro policía di que fun eu quen agrediu o policía pero que non me puido ver agredíndoo nin puido ver como foi a agresión, etc. etc. etc. Viches algunha agresión de estudantes a policías, coma o golpe coa man que recoñeceu dar un dos rapaces acusados? Non, eu non vin a ningún neno pegarlle a ningún policía, e o rapaz que recoñeceu iso non o vin na miña vida. A primeira vez que o vin foi no xuízo e teño serias dúbidas de que fixese algo ou de que estivese alí. De feito, o que penso é que ese rapaz se autoinculpou por medo a unha sentenza maior, xa que ó autoinculparse o que consegue é unha redución de condena e non ir ó cárcere. A ti ofrecéronche iso? Si, por suposto. Ofrecéronme pactar a condena. Nun descanso durante o xuízo, os avogados viñeron dicindo que se queriamos asumir a culpa e a condena, para así non ir ó cárcere. Pero eu dixen que non podía asumir esa carga. Non podía declarar algo que non fixera. "Todo o que sexa defender o público, defender os dereitos da maioría ou que sexa loitar polo ben común inmediatamente vese reprimido e se non calas e segues a defender o xusto, as consecuencias serán peores" Cres que este xuízo ten conexión con outros de marcado carácter político, coma o do 4-F en Barcelona, o de Alfon e o de Isma e Dani en Madrid? Por que esta represión xeneralizada dos movementos de rebelión cívica? Algo apodrece neste réxime? Teñen que ver uns con outros, por suposto. Todo o que sexa defender o público, defender os dereitos da maioría ou que sexa loitar polo ben común inmediatamente vese reprimido e se non calas e segues a defender o xusto, as consecuencias serán peores. Creo que esta é unha variable aplicable a todos os casos, polo cal é obvia a relación. Algunha organización política ou social solidarizouse contigo? A nivel autonómico, só Alternativa Galega de Esquerda (Anova, Esquerda Unida, Espazo Ecosocialista e EQUO) e BNG. A nivel municipal, Anova, BNG e Esquerda Unida e Xuventudes Comunistas, obviamente. Valóranse positivamente todos os apoios, aínda que hai que facer unha crítica aos partidos do réxime. E serven tamén para darnos de conta do que é a solidariedade. En Bilbao faise un muro humano para evitar unha detención, mentres que aquí dicimos "Pobriño, a ver se tes sorte". Non hai campañas para denunciar isto. Parece que o feito de que unha persoa vaia ao cárcere sen ter feito absolutamente nada non é importante para algunhas organizacións. Queda aí a reflexión. Seguiredes defendendo a educación pública? Cales son as próximas mobilizacións? Pois parece que o período mobilizador polo de agora está parado, pero por suposto séguese a defender a educación pública, tamén universal, totalmente gratuíta, en galego e de calidade, xa que é o piar fundamental para o conxunto de calquera sociedade. E por último, xa persoalmente: pensas volver presentarte á política con AGE ou EU? Pois recentemente rexeitei presentarme ó proceso de primarias aberto en Esquerda Unida para elixir o candidato de cara ás eleccións municipais, xa que se empregaría a inxustiza que se está a cometer con este proceso político tanto contra min coma contra o conxunto da miña organización, cousa que non estou disposto a asumir de ningunha das maneiras. O futuro dirá, penso que xa cumprín en política un primeiro ciclo que se iniciou alá por 2007 cando fun por primeira vez nas listas electorais de EU ó Concello de Ourense, posteriormente fun candidato á alcaldía en 2011 -cando se duplicou o número de votos obtidos na cidade-, e uns meses máis tarde, con toda a ilusión do mundo, fun de número 4 nas listas ó Parlamento de Galicia, sendo esta a participación máis salientable. Teño 26 anos e aínda queda moito por camiñar. "A revolución non se fai soa, organízase dun xeito ou doutro, polo que esperanza non haberá se non hai compromiso, se non hai militancia, se non hai conciencia de clase, se non hai solidariedade" Cales son as túas esperanzas de cambio para este ano? Esperanza é sinónimo de revolución, esperemos que se dea a revolución, conformaríame con iso (risos). De todos os xeitos a revolución non se fai soa, organízase dun xeito ou doutro, polo que esperanza non haberá se non hai compromiso, se non hai militancia, se non hai conciencia de clase, se non hai solidariedade, desinterese, altruísmo, se en esencia non hai xuventude labrando o seu camiño, e como a xuventude é o sustento principal da esperanza, só lle podo pedir a todos os rapaces que de verdade tremen ante as inxustizas, que se organicen, que se organicen para cambiar de sistema, non para darlle trazos amables. Se entre a reforma ou a revolución, escóllese a segunda, sempre quedará a esperanza.


Summary: O municipio de Bakaiku é o último, por agora, en se adherir a esta iniciativa impulsada por 'Gure Esku Dago' e que decorrerá o vindeiro 19 de xuño.

Bakaiku, un pequeno concello navarro, é o último, polo de agora, en se sumar á iniciativa impulsada por 'Gure Esku Dago' pola que diferentes concellos vascos realizarán o vindeiro 19 de xuño consultas populares sobre a independencia de Euskal Herria. Son xa 25 os municipios que anunciaron que ese día poñerán as urnas para que a veciñanza poida votar e decidir sobre o estatus do seu país. A maioría dos concellos son da comarca do Goierri, tradicionalmente un pulmón da esquerda abertzale, mais tamén os hai de Bizkaia e Nafarroa. En abril darase a coñecer a pregunta. Até entón, comisións populares nos concellos implicados realizarán diferentes actividades e propostas en torno a esta consulta, abrindo o debate á veciñanza e máis concellos. "Comeza a xeira da decisión", sinalaron desde 'Gure Esku Dago' nos inicios desta iniciativa. En xuño queren realizar un acto masivo en Bilbo a prol do dereito de autodeterminación. "Gure esku dago é unha dinámica popular que pretende integrar os 3.000.000 de cidadáns que viven neste pobo", sinalou Alex Zenarruzabeitia, un dos responsábeis desta plataforma. Os referendos populares a decorrer en 2016 teñen un antecedente en 2014, cando vilas como a navarra de Etxarri-Aranatz realizou unha consulta entre a súa veciñanza sobre a independencia de Euskal Herria, gañando o Si a esta opción.


Summary: Rexeitou o recurso presentado pola defensa do secretario xeral de Sortu que apelará agora ao Supremo.

Nun auto emitido pola Sala Cuarta da Audiencia Nacional española esta segunda feira e que recolle o diario basco Naiz, o tribunal desestima o recurso presentado pola defensa do secretario xeral de Sortu, encarcerado polo caso Betaragune e condenado a 6 anos e medio de inhabilitación a partir da súa saída de prisión, no mes de marzo. Con esta decisión desde a Audiencia Nacional tentan que o líder abertzale non poida candidatarse nos comicios ao Parlamento basco de 2016. De facto, non podería facelo a ninguhas eleccións até 2021. Porén, o Tribunal Constitucional xa se ten pronunciado ao respeito aclarando que naquelas sentencias en que non fiquen expresamente sinalados os cargos para os que se faría efectiva a inhabilitación enténdese que non foi imposta. O caso de Otegi é igual ao do parlamentar Iker Casanova a quen non puideron impedir tomar posesión do seu escano no Parlamento basco O propio ministro de Xustiza, Rafael Alcalá, así o expresou ao fío do caso Otegi. "Cando se declara unha inhabilitación xenérica estabelécese que, se non se concreta, pode interpretarse por non posta", dixo após saír publicado no diario El Mundo que Otegi podería ser lehendakari. Neste senso, existe xa un precedente. O parlamentar basco Iker Casanova xulgado e condenado a 7 anos de cadea. Recuperou a liberdade en 2011 e en setembro de 2014 asumiu o escano após a demisión de Laura Mintegi. Na altura, a Secretaría Técnica da Fiscalía Xeral do Estado sinalou que non podía vetarse a entrada de Iker Casanova no Parlamento ao non se ter detallado na sentenza para que cargos se estabelecía unha inhabilitación especial. A defensa de Arnaldo Otegi recorrerá ao Supremo.


Summary: A secretaría xeral de Medios defende a "transparencia" da acción publicitaria de Industria mentres a oposición e os sindicatos esixen a súa retirada

A crise económica provoca treboadas políticas inimaxinables hai poucos anos e tamén respostas pouco habituais. O inicio dos trámites por parte da Consellería de Industria para contratar, por case un millón de euros, unha campaña para transmitir unha imaxe "competitiva" de Galicia e "optimismo" ante a propia crise vén de ser un exemplo máis. No mesmo día en que esta contratación, que avanzou Praza Pública, comezou o seu percorrido ao ser publicada no Diario Oficial de Galicia, representantes da oposición parlamentaria e dos sindicatos esixiron a súa inmediata "retirada". E na mesma xornada a Secretaría Xeral de Medios, órgano dependente da Presidencia da Xunta que aglutina a política de comunicación do Goberno, saíu ao paso das críticas argumentando, entre outras razóns, que a acción publicitaria supón un "apoio" para os medios galegos. A Xunta sinala que, malia os "momentos economicamente moi duros", non se debe "deixar desprotexidos os sectores empresariais nin ao sector publicitario e mediático" Ante os reproches recibidos o departamento que dirixe Alfonso Cabaleiro sinala, nun comunicado remitido á prensa, que esta é "unha campaña necesaria" e "útil" que ademais se rexe "por criterios de transparencia -a Lei de Transparencia do ano 2006 obriga a isto-". Trátase, di a secretaría xeral, dunha "campaña pública, oficial" que "ao contrario do que facía o Goberno bipartito, non se esconde en mecanismos administrativos opacos". Do mesmo xeito, este organismo gobernamental asegura ser "consciente de que estamos nuns momentos económicos moi duros para todos", pero "iso non debe levarnos a deixar desprotexidos nin os sectores empresariais nin ao sector publicitario e mediático galego". "Unha publicidade clara, transparente e pública -abonda- é tamén unha forma de axudar ás empresas galegas, así como a eses dous sectores que están a sufrir como ningún a crise". Sen mencionalos, a resposta de Medios prodúcese despois de que a voceira parlamentaria do BNG, Ana Pontón, considerase en rolda de prensa que é "indecente e inmoral" que "en plena crise, nun momento con recortes drásticos a toda a poboación" o Goberno "dilapide" un millón de euros "en publicidade e propaganda". Do mesmo xeito, dende a CIG valorouse esta operación de Industra como un verdadeiro "insulto", xa que "mentres rebaixan os salarios, as prestacións por desemprego e as pensións e suben os impostos", seguen a "gastar en campañas de autobombo para vender fume". Esta campaña en concreto, co "rimbombante título de Galicia competitiva", sinala o sindicato nacionalista, prodúcese mentres "o orzamento destinado a I+D" está "polo chan". A enésima controversia en torno á política publicitaria do Goberno chega mentres a Lei de Publicidade Institucional, prometida polo Executivo dende o inicio da lexislatura, non remata de chegar ao Parlamento. O conselleiro responsable desta área, Alfonso Rueda, considerouna "urxente" no comezo do mandato e o propio presidente, Alberto Núñez Feijóo, asegurou que formaría parte do paquete de vinte e tres leis co que aspira a pechar os catro anos de goberno.


Summary: Despois de que se coñecera que o Goberno do Estado ten un borrador para regular as festas de Nadal e evitar un incremento dos contaxios por coronavirus, a Consellaría de Sanidade puntualizou que ten a súa propia proposta, que levará ao consello interterritorial que analiza a evolución da pandemia.

A Xunta, a través da Consellaría de Sanidade, non coincide ao 100% coa idea do Executivo de Pedro Sánchez para controlar a expansión da Covid-19 durante as próximas festas de Nadal. Por iso esta cuarta feira presenta no consello interterritorial de sanidade e seguimento da pandemia unha iniciativa que, entre outras cousas, quere contabilizar de forma distinta ás crianzas. O borrador Propostas de medidas de saúde pública fronte á Covid-19 para a celebración das festas do Nadal que achegou o departamento de Salvador Illa aos diferentes territorios fala de que as reunións, quer familiares, quer sociais, teñan un máximo de seis participantes. Ademais, habería un confinamento entre a unha e as seis da madrugada os días 24 e 31 de decembro, é dicir, en Noiteboa e Noitevella. No entanto, a Consellaría de Sanidade ten algunhas alegacións, que van ser analizadas a partir de hoxe. Malia que o conselleiro, Julio García Comesaña, non quixo especificar demasiado as súas ideas, si avanzou que na Galiza -se a situación epidemiolóxica permite saír da casa e ter encontros- habería que adaptar o número máximo de participantes ou comensais. Mentres o Goberno estatal propón seis, a Comunidade de Madrid quere que poidan atoparse dez cidadás. Tamén se estuda como dar as mesmas posibilidades de gozar do Nadal a aquelas persoas que non teñen convivintes. Pero foi o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, o que comentou máis profundamente algúns aspectos do documento galego. No caso das galegas e galegos que viven sós, hai "unha proposta" que aínda "non está fechada". "O que si me parece razoable é que o cómputo de crianzas sobre adultas debería ter unha metodoloxía distinta", incidiu, se ben serán consultadas expertas en pediatría. O obxectivo é que se feche un acordo común para todos os territorios e, despois, se informará das previsións para Galiza. Sempre á espera do que suceda co ratio de contaxios.


Summary: Ana Pontón pide que o goberno español pida perdón polas vítimas de Angrois, como fixo co YAK 42, e que os responsábeis políticos que recortaron a seguridade no tren galego "paguen por ese erro".

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e a representante da formación frentista no Parlamento europeo, Ana Miranda, compareceron esta sexta feira para dar conta do debate que terá lugar o 25 deste mes na Comisión de Peticións do Parlamento europeo, unha cita á que asistirán responsábeis de seguridade ferroviaria da Comisión Ferroviaria Europea (ERA) e o seu director Jofer Dopplbauer após cuestionar o informe remitido polo Estado español, Adif e Renfe da investigación do accidente de Angrois. Miranda explicou que o BNG conseguiu en Bruxelas a terceira rolda de reunións coa Axencia Ferroviaria Europea para tratar o accidente do Alvia e anunciou que a Asociación de vítimas de Angrois achegará nova documentación para abrir novas liñas de investigación que esclarezan definitivamente o ocorrido Afirmou que a Axencia Ferroviaria Europea cuestionou "o Estado español, o Goberno, RENFE e Adif" ao detectar "falta de independencia dunha investigación " da que facían parte empresas públicas implicadas no accidente ferroviario. A isto engádese que a Asociación de Vítimas non tivo ningunha oportunidade de "ser escoitada", polo que o BNG pedirá dende Bruxelas a "comparecencia dos directivos da Axencia Ferroviaria Europea no xuízo de Angrois". De por parte, Ana Pontón insistiu na necesidade de seguir investigando e lamentou que a Asociación de Vítimas teña que seguir "peregrinando" a Bruxelas ante a insensibilidade dun goberno que non "escoita ás familias e afectad@s". Para a portavoz nacionalista, é mester que se asuman responsabilidades polo que apelou a crear comisións de investigacións nos parlamentos galego e español e esixiu que o goberno español "pida perdón polas vítimas de Angrois ao igual que fixo coas vítimas do Yak 42


Summary: Mantivo esta hipótese como causa horas despois de que o ministerio de Interior a dera xa por desbotada. Piden tamén a comparecencia de Feijóo para que dea conta dos protocolos que se puxeron en marcha e que informe da seguridade na rede ferroviaria galega

O delegado do Goberno español na Galiza, Samuel Juárez, terá que explicar no Parlamento galego por que "alentou a tese do atentado" como causa do accidente ferroviario rexistrado en Angrois, en que morreron 79 persoas. Así llo demandan os grupos parlamentares de BNG e AGE, que reclaman conxuntamente a súa comparecencia para que aclare por que nas horas inmediatamente posteriores ao accidente "formulou nas súas manifestacións públicas a hipótese de que se podería tratar dun atentado", hipótese que mantivo incluso cando o ministerio de Interior xa a desbotara e os primeiros dados permitían tamén descartala. Segundo BNG e AGE, este comportamento é "impropio" dun representante político, subliñando que as valoracións dunha catástrofe que saian por boca do máximo representante do Goberno español na Galiza "non se poden fundamentar en simples conxeturas ou presuncións, moito menos cando non existía ningún indicio que avalase esta tese". Que Feijóo explique as condicións de seguridade da rede ferroviaria galega Os dous grupos parlamentares reclaman tamén de maneira conxunta a comparecencia na Cámara galega do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, para que explique o funcionamento dos protocolos e operativos de emerxencias despregados na noite do sinistro, así como as condicións de seguridade que afectan á rede ferroviaria galega. Así as cousas, AGE e BNG queren saber por que o nível de alterta 2 demorou "máis de dúas horas" en ser activado e a que se deberon os "numerosos" fallos de coordinación e a "carencia" de material que denunciaron @s profesionais. Aliás, entenden que Feijóo debe aclarar por que o sistema ERTMS non funcionaba malia estar instalado, por que non era compatíbel co Alvia --o comboio sinistrado-- ou como é posíbel que a desaceleración de 200km/h a 80km/h nun tramo moi curto do traxecto "dependa unicamente do maquinista".


O escritor William Lindsay Gresham estaba afiliado ao partido comunista pouco antes de enrolarse co bando republicano na Guerra Civil española. Alí escoitou varios relatos que marcaron toda a súa obra. Un dos doutores contaba como o alcoholismo o levou a traballar nunha atracción de feira pola que a xente pagaba por ver como gateaba a catro patas sobre o seu propio excremento ou mordía cabezas de polos vivos, entre outras accións degradantes. Este relato en concreto inspirou a máis famosa das súas novelas: Nightmare Alley, levada ao cinema un ano despois da súa publicación no filme homónimo de 1947 protagonizado por Tyrone Power e Joan Blondell. A canella das almas perdidas (Nightmare Alley) / Guillermo del Toro / EUA-México-Canadá / 2021 / 150 min. A parella formada por Guillermo del Toro e Kim Morgan non escribe un remake daquela, senón que adaptan a novela directamente. Malia ser unha historia escura chea de misterio, o director mexicano cínguese á trama prescindindo de calquera elemento fantasmagórico ou fantástico e así poder centrarse na prestidixitación, no engano, poñendo as cartas sobre a mesa desde o principio. Non por iso prescinde de efectos especiais, que os hai e, como sempre, están a un altísimo nivel, pero en A canella das almas perdidas xogan ao servizo da trama. A cousa vai dun buscavidas (Bradley Cooper) cun pasado turbio que cae nunha feira ambulante pouco antes do estalido da II Guerra Mundial. Alí sente unha fascinación inmediata por unha moza (Rooney Mara) que desencadea a atracción eléctrica de Tesla. Mentres lle fai as beiras, aprende os trucos e segredos para ser un mentalista infalíbel. Cando pensa que ten o espectáculo mental dominado, o buscavidas promételle o ouro e o mouro á moza e foxen da feira. Até aquí o primeiro acto. O segundo e terceiro corresponden ao auxe e caída aos infernos do protagonista. Unha historia perturbadora e emocionante ao mesmo tempo, non apuntalada sobre os xiros de guión, senón sobre as consecuencias dos actos. Isto impregna dun aire clásico que encaixa á perfección coa época na que se desenvolve a historia. Nos últimos anos semella case imprescindíbel que nos estean sorprendendo cada cinco minutos, mais del Toro prefire poñer o foco en como se vai fraguando o descenso ao máis escuro da alma humana. Filme de autor con aroma a cine clásico, brillante no estilo e cun elenco impresionante no que tamén destaca o deseño de produción, o vestiario e os decorados, xunto coa dirección de fotografía de Dan Laustsen, xa indicado ao Oscar por A forma da auga e habitual na filmografía de Guillermo del Toro. Atención á secuencia final.


A vista oral pola morte de 43 persoas en 2006, nun sinistro con semellanzas que facían evitable o de Santiago de 2013, comeza o próximo luns 27 e durará seis mesesO próximo luns 27 de xaneiro, 13 anos e medio despois do accidente do Metro de Valencia que custou a vida a 43 persoas, comezará o xuízo contra oito ex-directivos da entidade encargada de xestionar os ferrocarrís da Generalitat Valenciana. A vista oral prolongarase durante seis meses e entre os preto de 300 comparecentes que están previstos figura, para a sesión número 48 do xuízo e como perito xudicial experto en infraestruturas ferroviarias, Andrés Cortabitarte, que foi director de Seguridade na Circulación de Adif e que está imputado polo accidente de Angrois, xunto co maquinista, por non avaliar como fixaba a normativa o risco de despistes como o que sufriu o condutor que existía nesa curva de Santiago.Nin en Valencia nin en Santiago había sistemas automáticos que freasen os trens se os maquinistas non o facían e malia que as administracións insisten en que non eran obrigatorios a Xustiza discrepaO accidente do Metro de Valencia ocorreu o 3 de xullo de 2006 cando un convoi descarrilou a uns 80 quilómetros por hora nunha curva limitada a 40 provocando 43 mortes, entre elas a do maquinista. O de Santiago sucedeu o 24 de xullo de 2013 cando un tren Alvia descarrilou a uns 180 quilómetros por hora nunha curva limitada a 80 provocando 81 mortos, pero aquí salvouse o maquinista, que admitiu que se despistara e non freara a tempo.Nos dous casos non había activo ningún sistema automático de control da velocidade que frease os trens se os maquinistas non o facían, e malia que as administracións responsables das dúas infraestruturas insistiron en que non o obrigaba a normativa e que eran os condutores os únicos responsables de respectar a velocidade en cada punto das respectivas liñas, a Xustiza vén discrepando. Á espera do que poidan resolver os respectivos xuízos, os autos xudiciais das instrucións dun e doutro caso reflicten numerosas semellanzas entres os dous sinistros que evidencian que, tras ocorrer o primeiro en 2006, o segundo de 2013 puido ser evitado.Nas súas peritaxes en Valencia Cortabitarte vén exculpando á administraciónNo accidente do metro foi nomeado no seu momento perito xudicial Andrés Cortabitarte, que foi director de Seguridade na Circulación de ADIF. Á espera do que poida agora declarar verbalmente no xuízo, as súas anteriores comparecencias e peritaxes nesa causa exculparon á administración dicindo que o sinistro non era previsible. Posteriormente Cortabitarte foi imputado pola suposta omisión dos seus deberes no accidente de Santiago. Malia actuar como perito en Valencia antes do sinistro de Santiago, non só non tomou medidas no seu posto en Adif para evitar que se producise o segundo accidente senón que el mesmo autorizou a Renfe para que desconectase a bordo dos trens Alvia o sistema de control constante da velocidade que evitaría o sinistro e que permaneceu avariado durante meses.A Fiscalía pediu en fases previas que non se tivesen en conta as peritaxes de Cortabitarte por falta de independencia pero a Audiencia de Valencia remitiu a decisión ao xuízo oral que agora comezaA imputación de Cortabitarte en Santiago fixo que a Fiscalía pedise en Valencia que se rexeitase a súa peritaxe alí por falta de independencia, pero a Audiencia Provincial de Valencia rexeitouno dicindo que iso é algo que non se debía decidir naquelas fases previas da instrución senón no xuízo oral que agora comeza, 13 anos e medio despois do accidente e con oito ex-directivos no banco dos acusados. Neste tempo, ademais, Cortabitarte librouse hai ano e medio de ser xulgado por outro accidente cun maquinista morto en Arévalo en 2010 pola aplicación da denominada doutrina Botín, ao non ser acusado nin polo fiscal nin pola acusación particular senón só pola acusación popular do sindicato de maquinistas Semaf. Mentres, no caso do accidente de Angrois, con Cortabitarte e o maquinista como únicos imputados, a investigación continúa acumulando demoras seis anos e medio despois do sinistro.


Summary: Tres federacións responsabilizan o goberno galego dunha implantación "precipitada" e "improvisada".

Esta terza feira arrancaba o novo plan de transporte por estrada da Xunta e para as tres federacións que representan a gran maioría do sector, foi un inicio con "innumerábeis problemas e inconvenientes", do que responsabilizan o goberno galego por unha implantación "precipitada e improvisada". Esta terza deixan de estar en vigor as anteriores 580 concesións ás que renunciaron as distintas empresas. Anetra, Fegabús e Transgacar, que representan 90% do sector, afirman que as persoas usuarias tiveron que soportar horarios "irracionais" en moitos servizos, así como falla de información sobre as novas rutas. O plan suprime paradas e horarios tradicionais en diferentes zonas. Afirman que houbo contratos que foron asinados esta mesma segunda feira e denuncian que non hai unha web ou punto de información centralizado onde as persoas horarias poidan enterarse das novidades e consultar novos horaios e liñas. Para as tres federacións, o plan foi elaborado de forma precipitada, á marxe do sector e iso ten consecuencias. Ademais, tamén se denuncia que non se está cumprir coa acordada subrogación de traballadores e traballadoras, o que supón un novo punto de conflito. A CIG acusa UTE) de Autos Morán-Autocares Rodríguez Domínguez de se negar a subrogar 15 traballadores na Mariña no marco do novo plan de transporte. A liña regular por estrada da Mariña-Viveiro-Ribadeo encargábase Arriva Noroeste, pero a citada UTE fíxose coa adxudicación sen asumir a totalidade do persoal subrogábel.


Summary: Na factoría da Coruña

O Xulgado do Social número 1 da Coruña condenou Alu Ibérica por lesionar o dereito fundamental á liberdade sindical na súa vertente do dereito á folga, após estimar os argumentos dos sindicatos CCOO, UXT e CIG e do comité de folga após a convocatoria da mesma o pasado 26 de decembro polo despedimento dunha compañeira. Na sentenza, que se pode recorrer ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG), ordénase "o cesamento inmediato do comportamento vulnerador dos dereitos fundamentais conculcados pola parte demandante, permitíndose ao comité de folga o acceso ao centro de traballo a fin de poder exercer todas aquelas funcións e obrigacións que lle son propias". Ademais, condena á demandada a abonar a cada un dos sindicatos demandantes e cada un dos membros do comité de folga unha indemnización por importe de 6.250 euros "como resarcimiento polos danos e prexuízos provocados por tal actividade vulneradora de dereitos". Entre outros argumentos, a sentenza sostén que está acreditado que a demandada "impediu" o exercicio dos seus dereitos "a todos os membros do comité de folga, xa que desde o día 26 de decembro de 2020 dá ordes expresas para impedir que ningún dos seus integrantes poidan acceder ao centro de traballo e aos locais sindicais, sen que se atope xustificado o seu proceder". Para iso, remítese ao manifestado en xuízo polo inspector actuante neste caso. "Intromisión" Da actuación da empresa, indica que "constitúe unha intromisión ilexítima do dereito de folga e frustra as lexítimas expectativas que son inherentes a esta medida de conflito colectivo avocando aos demandantes á interposición dunha demanda". O despedimento do presidente e de varios membros do comité de empresa de Alu Ibérica marcou un punto de inflexión na búsqueda dunha solución á situación que vive a fábrica da antiga Alcoa na Coruña. Nesa lila. a pasada seta feira os secretarios xerais da CIG, CCOO e UXT anunciaban o inicio dunha voaga de mobilizacións e unha "gran manifestación" na cidade da Coruña para o vindeiro día 27 de marzo.


Summary: A Asemblea Nacional debate esta terza feira a Lei Khomri que Hollande ameaza con aprobar vía decreto.

Máis unha xornada de mobilizacións na Franza, e van unha ducia delas nos últimos catro meses. Desde que o goberno de François Hollande iniciou o proceso parlamentar para a aprobación da reforma laboral, coñecida como Lei Khomri, organizacións sindicais e estudantís para alén do movemento Nuit Debout manteñen protestas e greves sectoriais como mostra de rexeitamento e oposición popular. En París foron despregados 2 mil efectivos policiais Esta terza feira (5 de xullo) e coincidindo co debate parlamentar da reforma, volven saír ás rúas en Paris, Tolouse e Nantes entre outras cidades. Neste senso, só na capital francesa despregáronse por volta de 2.000 efectivos policiais. Porén, a oposición á lei Khomri non se atopa unicamente nas rúas. Nas propias ringleiras do Partido Socialista francés existen voces contrarias a unha medida que, entre outras cuestións, deixa en mans das empresas a fixación dos salarios e das condicións laborais das traballadoras e traballadores. Un dos puntos quentes da proposta. Hollande ameaza con aprobar por decreto a reforma se non consegue o apoio parlamentar Pola súa banda, a dereita francesa tampouco gosta da iniciativa. Ora ben, pola consideraren frouxa. De non saír adiante na Asemblea Nacional, Hollande prevé a súa aprobación através dun decreto lei. As organizacións sindicais xa anunciaron que manterán un encontro na cuarta feira (6 de xullo) para acordar as accións que adoptarán de saír aprobada. Neste senso, advertiron de que este verán "haberá sorpresas".


Summary: A parlamentar de En Marea no Congreso xa esgotara o límite de mandatos estabelecido nos estatutos da organización. Solla encabeza a única lista á asemblea nacional da formación esquerdista, que se vai realizar o 3 de xuño en Compostela.

Vicepresidenta segunda do Parlamento galego e secretaria xeral do Partido Comunista de Galicia, Eva Solla (Vigo, 1984) vai relevar Yolanda Díaz como referente orgánico de Esquerda Unida ao encabezar a única candidatura que obtivo os avais precisos para concorrer á Asemblea Nacional da organización, axendada para o 3 de xuño. No conclave, convocado baixo a lenda xenérica de A Forza das Ideas, vanse debater e votar os documentos políticos e organizativos, o informe de xestión e a tese estatutaria. As votacións vanse realizar con carácter previo á asemblea presencial a meio de sistemas telemáticos -o web da organización ou unha aplicación para dispositivos móbeis. Esta quinta feira, en conferencia de imprensa, Eva Solla reafirmou a "aposta inequívoca" de Esquerda Unida pola "unidade popular", embora enfatizase que esta ten de ser "real" e o máis participativa posíbel. Nese sentido, o secretario de Organización saínte, Rubén Pérez, advogou por que "En Marea retome o camiño horizontal de inicio", en liña coas críticas verquidas días atrás por Yolanda Díaz á nova maioría da organización, a liderada por Luís Villares. Díaz criticou o ex xuíz por pactar con Queremos Participar, a corrente encabezada polo parlamentar Davide Rodríguez, e Somos Quen, a nucleada arredor de Cerna, e por "excluír" sensibilidades como a da propia Esquerda Unida, a Marea Atlántica e sectores de Anova e Podemos. Rubén Pérez avanzou que na asemblea nacional están chamados a participar por volta de 250 persoas delegas eleitas nas diferentes organizacións locais e comarcais.


Summary: A comisión de Medio Ambiente da Eurocámara vota este mércores o primeiro informe sobre o regulamento que prohibirá as redes de deriva, nas que a Comisión incluíu inicialmente o xeito por mor da información serodia de Xunta e Goberno central.

Exame en Bruxelas. O centenario sector pesqueiro do xeito ten este mércores na capital comunitaria a primeira das cruciais votacións que definirán, en última instancia, se pode seguir existindo. A comisión de Pesca do Parlamento Europeo terá sobre a mesa o relatorio elaborado polo eurodeputado italiano Marco Affronte sobre o futuro regulamento que prohibirá o uso nas augas comunitarias das redes de deriva, unha arte de pesca agresiva para o medio ambiente na que, por mor da información serodia dende os gobernos galego e central, a Comisión Europea incluíu tamén ao xeito. Tras o encontro mantido co sector o pasado decembro a instancias do BNG o propio Affronte é partidario de que o veto non afecte a este sector tradicional de Galicia, se ben a súa aposta debe ser ratificada polos membros do organismo parlamentario. Mentres, a Xunta segue tentando paliar os efectos do seu xeito inicial de proceder. Como xa lles avanzara aos propios xeiteiros, no seu texto Affronte indica que a posibilidade de que non haxa "ningunha posibilidade de excepción, como propón" o Executivo comunitario, "resulta desproporcionada" porque "podería ter repercusións negativas para algunhas comunidades costeiras locais" e "prohibir inxustificadamente a pesca artesanal sostible". Así as cousas, o parlamentario, pertencente ao Movemento Cinco Estrelas, propón "permitir aos Estados que non apliquen a prohibición total e permiten a continuidade de determinadas actividades actuais de pesca" durante "un tempo determinado" mentres "recollen datos" que permitan concluír se son prexudiciais para o medio ambiente ou, como o xeito, non o son. Miranda defende, a través de Bildu, emendas para que "a prohibición non afecte a artes sostibles como o xeito" Ademais dese texto con alusións máis ou menos xenéricas ás posible excepcións a Eurocámara votará tamén as seis emendas presentadas pola voceira do Bloque en Bruxelas, Ana Miranda, a través do eurodeputado de Bildu, Josu Juaristi, co obxectivo de tentar que o xeito fique explicitamente fóra do veto. Así, nesas achegas Miranda sinala que na "pesca da arte menor do xeito" non se "producen capturas incidentais", isto é, non se atrapan especies protexidas como tartarugas ou golfiños. Asemade, tentará que quede escrito que "a prohibición non afectará ás artes sostibles como o xeito, regulado por normativa en competencias exclusivas de ordenación pesqueira, como no caso da Galiza, que posúe competencias propias en materia de regulación das artes menores da pesca e do marisqueo". A votación definitiva en pleno realizarase na contorna do mes de abril A aprobación destas emendas e doutras, como na que o PP pide a retirada do texto por "carecer de base científica e poñer en perigo a actividade" con "redes de deriva de modo sostible", ou na que Podemos reclama que "queden exentas da prohibición" as "pesquerías a pequena escala que utilizan métodos tradicionais", facilitarían o camiño para a supervivencia do xeito, cuxo próximos exames se realizarán a finais de marzo na Comisión de Pesca da Eurocámara e, na contorna do mes de abril, no plenario do lexislativo europeo. A proposta debatida en pleno será a que sexa enviada á Comisión e ao Consello Europeo -os Estados membros-, de onde sairá o regulamento definitivo. Feijóo, a Bruxelas o día 2 Así as cousas, a nacionalista Ana Miranda manifesta o seu optimismo a respecto do apoio ao xeito por parte do Parlamento Europeo e tamén dende a Comisión. Esas boas perspectivas chegan despois de que o propio comisario de Pesca, Karmenu Vella, confirmase a pasada semana que valora a posibilidade de excluír o xeito desa prohibición xeral e que o fai grazas á información que os xeiteiros ofreceron na súa visita á capital da Unión Europea. Para Miranda a estas alturas do proceso está máis que "confirmado" que "antes desa visita da delegación organizada polo BNG a Comisión carecía da información necesaria porque nin o Ministerio de Pesca nin a Xunta lla facilitaron". A Comisión ratifica que valora non prohibir o xeito grazas á información fornecida dende o propio sector Neste contexto será no que, por primeira vez dende o inicio do conflito, se produza a primeira intervención directa do presidente da Xunta. Segundo confirman fontes da Comisión Europea consultadas por Praza Pública o vindeiro día 2 de febreiro Alberto Núñez Feijóo reunirase en Bruxelas co comisario Vella. Mentres, dende Compostela, o Goberno galego defende que non participou no trámite de alegacións do proxecto de regulamento porque non tiña que facelo e, ao mesmo tempo, o voceiro do PPdeG en materia pesqueira, José Manuel Balseiro, pídelle á Xunta a través do parlamento unha copia desas alegacións que, confirma a UE, non existiron.


Summary: Ocasión única para gozar de rock do bon desde a exuberancia dos Herdeiros da Crus e a diplomacia bravú do lendario combo de Xurxo Souto até o toque punk de Marky Ramone, o único supervivente da mítica banda.

Sábado. Malpica de Bergantiños. Nordestazo rock. Con Herdeiros da Crus, Marky Ramone (único membro en activo do mítico grupo The Ramones, do que foi batería), Os Diplomáticos de Monte Alto, Bastards, Agoraphobia, Blunk. A sesión vermú, por volta das 15 horas, acollerá os directos das bandas The Phantom Dragsters (Ourense), True Mountais (Viveiro) e Serj (Vimianzo). Haberá tamén degustación en foodtrucks ou clases de surf e un concurso de maquetas. Lalín. Pazo de Liñares. 20.30 horas. Estrea da obra musical Alba de Gloria, de Rogelio Groba, peza tributo a Castelao. Coa Orquestra de Cámara Galega. Toda a fin de semana Pontevedra. Exposición Meu Pontevedra. Castelao 1916-1936. No Museu de Pontevedra (sexto edificio, rúa Padre Amoedo 3). Estará aberta até o 11 de setembro.


Summary: O colectivo Interior Galego Vivo denuncia o "continuísmo" do proxecto de orzamentos da Xunta da Galiza para 2022. "Para o rural significa afondar na discriminación e na falta de investimentos", advirte. Pon de manifesto, ademais, que as liñas de axuda para a reserva da biosfera na Ribeira Sacra, procedentes dos fondos Next Generation, beneficiarán axentes externos e favorecerán a xentrificación.

Interior Galego Vivo advirte de que os orzamentos galegos para 2022 prevén 6,4 millóns, procedentes dos fondos da UE Next Generation, para a área de rehabilitación integral (ARI) da Ribeira Sacra e para a reserva da biosfera. O colectivo advirte de que estas axudas "beneficiarán axentes externos e non a poboación local, favorecendo con este modelo a xentrificación e a especulación coa vivenda en aldeas moitas veces xa case practicamente baleiras". Tamén cualifica como "cativo" o cofinanciamento para o servizo de atención ao fogar e para escolas infantís. Aseguran que este modelo "obriga a concellos que perden poboación e recursos a achegaren cada vez proporcionalmente maiores recursos". O Plan de acción da paisaxe só contempla 13.211 euros por concellos para instalar sinaléctica Critica o colectivo a ausencia de política industrial, "centrando os exiguos investimentos no turismo", así como a ausencia do plan para o porto seco, "no capítulo de infraestruturas a Xunta repite un ano máis a partida para os accesos do Porto Seco coa N-120 (750.000 €), sempre sen executar". "Unha vergoña que mostra o desleixo das administracións con Monforte e a súa comarca, dado que a Xunta non conta cun proxecto integral de desenvolvemento industrial para a zona sur, que debe ir parello á modernización ferroviaria e impulso ao taller de Renfe", expón Interior Galego Vivo nun comunicado de prensa. Ademais de advertir de que o Plan de sustentabilidade turística non chega a proxectos da mocidade nin favorecen investimentos que fixan poboación, denuncia que o Plan de acción da paisaxe só contempla 13.211 euros por concellos para instalar sinaléctica. A aposta polas "macrorresidencias" de maiores, a falta de investimentos en materia sanitaria e a falta de partidas por concellos como Laza, Xinzo, Manzaneda, Chandexa de Queixa, Chantada, Samos, Quiroga, Trives, Sober, Vilalba, Monterroso, Navia de Suarna, O Saviñao... son outras das denuncias que formula a entidade. O colectivo lamenta que o proxecto de contas de 2022 non conte con proxectos de importancia para o seu ámbito territorial. "Non existen liñas transformadoras nin tractoras de cara á integración das axudas europeas para saír dunha estrutura económica cada vez máis dependente e pauperizada", denuncia. Interior Galego Vivo defende "unha fiscalidade rural" e a reforma do financiamento local, e empraza a Xunta a "estar realmente ao servizo das galegas e galegos que viven, manteñen e producen no medio rural".


Summary: Centenario das Irmandades da Fala, entrevistamos Antón Sánchez (Anova), explicamoso o inxusto do financiamento local imposto polo goberno central... Todo isto e máis xa na nosa loxa.

Máis un número máis do semanario Sermos Galiza, o 196. Un número no que adicamos un protagonismo especial ás Irmandades da Fala, de cuxa creación se fixeron 100 anos este 18 de maio. O noso suplemento 'A Fondo' aborda polo miudo a presenza feminina nas Irmandades, para alén da entrevista que no propio semanario facemos o ensaísta Emilio Ínsua, que vén de publicar 'A nosa Terra é nosa! A xeira das Irmandades da Fala (1916-1931)'. "Foron o primeiro cerebro colectivo do país", dinos a respeito das Irmandades. Un modelo inxusto A posición maioritaria entre o municipalismo é contraria ao modelo de financiamento local do Goberno central, considerado como agravante dunha discriminación histórica cos concellos do país. Tratámolo en 'Concellos sen financiamento', reportaxe na que contamos como os 314 concellos galegos deixaron de ingresar polo menos 1.376 millóns desde 2004, segundo cálculos realizados pola Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp). 'Xentes de aquí e de acolá tiran da lingua co gallo do Día das Letras', a nosa reportaxe sobre a multitudinaria manifestación do 17 de maio convocada por Queremos Galego. "Chámome Raquel, son de Marín mais levo aquí [Compostela] seis anos vivindo. Son neofalante. Comecei hai tres anos [a falar galego] e tomei a decisión nesta manifestación", coméntanos unha das participantes cuxo voz recollemos neste número. Premio ao xornalismo cultural do Sermos Recollemos tamén neste número o premio ao xornalismo cultural que na I Gala do libro galego se concedeu a Sermos Galiza. Por vez primeira, a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, a Federación de Librarías de Galiza e a Asociación Galega de Editores convocaron os premios de maneira conxunta. Xoán Costa, presidente do Consello de Administración, recolleu o premio -unha escultura de Francisco Pazos- e agradeceu o recoñecemento ao labor "dun diario e dun semanario de intereses galegos, intereses que son os que están detrás desta gala". Antón Sánchez. Entrevistamos Antón Sánchez (Alicante, 1974), deputado e coordenador nacional de Anova. "Na Galiza En Marea vai estarlle disputando a hexemonía ao PP. Creo firmemente niso. Polo tanto, a correlación de forzas aquí na Galiza non vai ter nada a ver coa que houbo no Estado o 20D. Nós antes de xogar o partido non renunciamos a nada". Tamén falamos nas páxinas do semanario adicadas da contundente resposta de Ana Pontón á proposta de Carolina Bescansa de facer unha mesa polo cambio na Galiza. A líder do BNG subliña que desde o 20D Podemos antepuxo os seus intereses partidistas aos desexos sociais de desaloxar Rajoy da Moncloa. O director do Instituto galego de análise e documentación internacional (Igadi), Xulio Ríos, reflexiona neste número sobre "a descalcificación da acción exterior de Galiza". A proxección do noso país cara a fóra foi a menos nos últimos anos. En 'Unha República catalá fóra da OTAN, a UE e o euro?' A plataforma Constituïm presentou publicamente un borrador para a Constitución da Catalunya independente. A destitución temporal de Dilma Roussef, baixo a forma de golpe parlamentar, serve para impor o retorno ao neoliberalismo. O novo Goberno golpista prepara un duro pacote de recortes sociais e pretende mudar o papel que o Brasil estaba a xogar a nivel rexional e internacional. A esquerda brasileira chama a combater o golpe con mobilización e corrixindo a deriva posibilista dos últimos anos de Goberno do PT. 'Os oligarcas toman o poder e suspenden a democracia 180 días'. Sete anos de Gobernos de Núñez Feijóo, dúas lexislaturas durante as que o paro aumentou na Galiza o duplo que a media estatal. Sete anos nos que o número de persoas no desemprego pasou de 167.000 a 227.900 e nos que se destruíron máis de 150.000 postos de traballo. Oito voces axúdannos a entender a magnitude desta traxedia. Falamos con economistas e sindicalistas sobre 'Sete anos de Feijóo: a realidade dun país parado'. E en Análise abordamos 'Bolsas de pobreza e exclusión social'. 'Losada: o mentor na sombra' é a achega que nos fai Justo Beramendi. Mario Regueira en 'O océano nunha cunca' debulla a Antoloxía poética de Manuel María (Escolma de Darío Xohán Cabana e Amelia Outeiro Portela). Na crítica de cinema, Andrés Castro cóntanos de 'Turbo Kid'. Olalla Ledo, de por parte, fálanos dunha cuta que navega pola rede, 'Lorchos e fanecas'. Da man de Xurxo Souto descubrimos Pelepau, unha orquestra de percusión coa cor do tamboril. Paula Mariño lévanos á Pinacoteca Fernández del Riego, en Vigo. E da man do Colectivo Xea percorremos 12 km nunha ruta por un Lugar de Importancia Comunitaria: Veigas de Ponteliñares. E aínda máis: banda deseñada da man de Alfonso Barreiro, o traballo do Fervedoiro para recuperar Xohán Xesús González e a selfie.entrevista a Borxa Tenreiro, gañador do premio a artigos nornmalizadores do Concello de Carballo.


Summary: O Ministerio de Defensa e o Instituto de Vivenda, Infraestruturas e Equipamento da Defensa levan uns anos tentando desfacerse de bens de todo tipo na Galiza. Malia os esforzos, a maioría dos procedementos quedaron desertos. O último terreo que estaba anunciado foi dos poucos capaces de captar a atención dalgún comprador.

O Instituto de Vivenda, Infraestruturas e Equipamento da Defensa (Invied), un organismo creado polo ministerio para desfacerse de centos de propiedades inutilizadas e facer caixa, está a fracasar no seu intento de dar saída á bolsa de bens dos que dispón na Galiza. Malia que a última oferta que lle quedaba activa, a do campo de tiro de Bando, preto de Santiago, saíu ben e obtivo 982.286,20 euros en primeira poxa estes días, moitos outros terreos foron retirados por carecer de interese para os compradores. Defensa posúe vivendas, locais, garaxes e terras por toda a nación e xa hai uns anos que comezou unha nova vaga de ofertas inmobiliarias para tentar vender espazos que non entran nos seus plans. Do que saíu ao mercado, apenas tivo cambio de mans algunha propiedade. Moitas foron polémicas e quedaron sen mercar pola oposición cidadá. O último intento de conseguir diñeiro –no futuro sairán novos solares á venda pois, por exemplo, o ministerio xa confirmara que pretendía desfacerse dunhas instalacións abandonadas no polígono da Grela, na Coruña– e a excepción que confirma a regra foi a poxa pública do campo de tiro de Bando, pola que se abriu un único sobre cunha oferta este 21 de xullo. Case un millón de eurosA finca en cuestión ten 901.180 metros cadrados e pedíronse por ela, en primeira instancia, 982.286 euros. "As construcións da zona de vida do antigo acuartelamento e campo de tiro foron, na súa maioría, eliminadas e as que quedan están en ruína", indican no Invied. Engaden que os camiños "interiores están inutilizados pola vexetación que os cobre case na totalidade". "A propiedade adxudicouse provisionalmente en primeira poxa", confirmaron fontes de Defensa a este xornal. Porén, "a tramitación exixe o informe favorábel da asesoría xurídica do Invied O.A. para que o director xerente acorde a aprobación e adxudicación definitiva". Non indicaron quen foi a persoa ou empresa interesada. A pesar deste acordo, a realidade é que o resto da campaña inmobiliaria impulsada desde Madrid non saíu como se esperaba. En Ferrol, A Coruña e outras localidades quedaron desertas as distintas poxas e tamén os procesos de venta directa. Polémicas e burocraciaFoi o caso dun solar no número 24 da rúa Adelaida Muro da Coruña. Non houbo ofertas nin cando o prezo se rebaixou a 1,4 millóns de euros e, debido á localización, parece que foi a presión pública a que impediu que saíran interesados para promover vivendas. "Quedou deserto na cuarta poxa o 7 de febreiro de 2019. Estivo en venta por adxudicación directa até o 7 de febreiro de 2020", confirman en Defensa. En onde avanzan que "está en estudo a tramitación dunha nova subasta, que exixe nova taxación e pregos". "Se outras propiedades non están en adquisición directa é previsíbel que estean na mesma situación que o solar da referencia", inciden. Desde o Invied aclaran que cando rematan os tempos das poxas e para facer ofertas hai que reiniciar a burocracia. Mais o brazo inmobiliario de Defensa non se rende.


No momento da fundaçom da OTAN, um senador norte-americano, Tom Connally assegurou que o seu tratado de constituiçom nom instituía umha aliança militar, senom umha uniom contra a guerra mesma, e mesmo assegurou que se tratava do "oposto dumha aliança militar". Kissinger reconhece no seu livro "Diplomacia" que nengum estudante de história aprovaria de realizar essa mesma valoraçom, e que em poucas ocassons as alianças militares nomeiam os países contra as que se dirigem, senom que descrevem as condiçons que explicam a sua conformaçom. Era innecessário ponher nome ao inimigo quando este era tam bem conhecido -e formidável- mas a OTAN, instrumento privilegiado do imperialismo estado-unidense, nom só nom dessapareceu trás o sumiço do seu principal rival, senom que ampliou os seus associados, as suas funçons e os seus espaços de actuaçom. Só aplica a liçom de realismo político que os atenienses ensinaram aos melios no 416 a.C. sobre as razons do direito quando nom existe igualdade -"os dominadores imponhem o possível e os débis sometem-se"-, umha ensinanza repetida incessantemente na história e que Clausewitz resumiria ao definir a guerra como um simples acto de violência que obriga ao inimigo a se submeter à vontade alheia. No entanto, mudou notavelmente a retórica justificativa. A guerra contra o terrorismo, as revoluçons de cores, o direito de intervençom humanitária, a defesa da democracia, som algumhas das fibras do imperialismo militar contemporáneo. A linguagem retorce-se mas o legado som as maiores crises da história recente, a realidade que apenas podemos reter entre a avalancha de informaçom diária: massacres contra as povoaçons civis e toda caste de crimes de guerra; milhons de refugiados externos, que pelejam depois contra as cínicas fronteiras, leis e polícias dos seus agressores para atopar umha guarida; violência geralizada e sectária; desmantelamento dos Estados e as instituçons sociais prévias; espólio dos recursos naturais e materiais, extremadamente ricos, por medio de máfias e oligarquias, mesmo teocráticas; destruiçom da cultura, património e memória histórica dos países atacados. E o próximo inimigo já tem nome. A inminente ofensiva da Aliança Atlántica vai-se desenvolver em Sorotan, que nom é membro da aliança mas enfrenta-se a problemas internos e à ameaça dum Estado vizinho mais poderoso. Neste pequeno país de Cerasia dilucida-se um conflito entre Kamon e Lakuta, que tem a sua origem no control dos acuíferos e da água, devido à desertizaçom, ao desecamento dos aquíferos e em última instáncia ao cámbio climático. Segundo a OTAN, Lakuta rejeita a arbitragem internacional, polo que se fai preciso enviar quase 40.000 militares para invadir o Sorotan. E o próximo inimigo já tem nome. A inminente ofensiva da Aliança Atlántica vai-se desenvolver em Sorotan, que nom é membro da aliança mas enfrenta-se a problemas internos e à ameaça dum Estado vizinho mais poderoso O país e o conflito som fictícios, mas nom os tambores de guerra, os disparos dos fuzís ou os passos dos soldados. Entre o 28 de setembro e o 6 de novembro, mais de 30.000 militares participarám da operaçom Trident Juncture em três Estados do sul de Europa, o espanhol, Portugal e a Itália. Estas manobras, o maior exercício militar em décadas, involucrarám a máis de 24.000 militares, mobilizarám maquinária militar por terra, mar e aire, empregarám armamento real e terám uma alta visibilidade. A OTAN deixa claro, mesmo nos seus treinamentos, que nom pretende só defender os seus membros de eventuais agressons, senom defender os seus interesses lá onde estejam em jogo. A narrativa é parte fundamental desta guerra, e a OTAN preocupa-se de enfatizar o seu compromisso com os direitos humanos, o papel de agressor dum terceiro Estado e a violaçom do direito internacional, mesmo com a inevitável cumplicidade de diversas ONG's convidadas a participar na operaçom. Este cenário de crise, que pretende provar a Força de Reacçom da OTAN (NRF), tem muito en conta tanto a posiçom geoestratégica russa, e eventualmente a chinesa, como a situaçom no sul do Mediterráneo e outros cenários como a Síria e Irám, a área do Sahel ou o golfo de Guiné. O governo de Madrid, com quatro bases norte-americanas desde os 50, está a reforçar nos últimos anos os seus compromissos com a aliança à que pertence desde 1982, e com a que colabora em operaçons em Afeganistám, Líbia, Iraque, Kosovo, no Báltico -com caças nas proximidades de Rússia- ou na fronteira síria com o desplegamento de míseis balísticos, ademais de comprometer-se a instalar novos centros de operaçons aéreas e terrestres em Torrejón e Bétera. Assim, Espanha pretende incrementar a sua achega militar e financeira a este bloco militar, em contraste com o maior recurte experimentado em servizos sociais, em educaçom ou sanidade -a OTAN aspira a que os Estados membros aumenten o seu orçamento de defesa até un 2% do seu PIB, o que representaria duplicar o gasto espanhol. Queiramos ou nom, somos já parte desta guerra global e permanente, e mesmo a Brilat, com base em Figueirido, terá um papel na Trident Juncture. A reacçom popular contra a guerra do Iraque há mais dumha década nom chegou a questionar a existência da OTAN e a continuidade do seu longo historial de ingerência e agressom A reacçom popular contra a guerra do Iraque há mais dumha década nom chegou a questionar a existência da OTAN e a continuidade do seu longo historial de ingerência e agressom. Polo contrário, esta aliança arvora-se o direito de atacar em qualquer país do mundo, com escusas mínimas de fabricaçom de conveniência. A invasom do Sorotan prefigura as guerras e as vítimas reais do futuro. Lakuta, agressor punido, é só a metáfora precisa: um país que nom existe porque pode ser qualquera; um Estado que nom conhecemos, que nom situamos nem no mapa nem em continente algum polo momento, do que nom sabemos nada em realidade, mas que rapidamente se transforma em inimigo ante o que toda resposta é sempre moderada. Se prezamos a paz, a liberdade e a soberania, se de verdade somos quem de nos ponher na pel de todos os que padecem a guerra e a injustiça, nom deveríamos calar ante as impunes rotinas do crime, contra a institucionalizada vontade do imperialismo imposta pola força.


Summary: O BNG, xunto outros partidos do grupo mixto e Izquierda Plural, rexistran no Congreso unha iniciativa para que o Goberno permita procesalos ou extraditalos. Carlos Slepoy, avogado da demanda en Arxentina, lembra que o Estado incumpre resolucións da ONU e critica a actitude do PP.

O BNG e outros partidos do grupo mixto (Amaiur, Compromís, ERC e Geroa Bai), xunto coa Izquierda Plural veñen de rexistrar no Congreso unha iniciativa para que o Goberno central tome de vez as medidas necesarias para poder xulgar en España os acusados na querela aberta en arxentina contra os crimes do franquismo e impulsada polo galego Darío Rivas. BNG, Amaiur, Compromís, ERC, Geroa Bai e Izquierda Plural piden ao Goberno que tome as medidas para xulgar os acusados na querela arxentina Olaia Fernández Davila, voceira do BNG no Congreso, xunto a representantes do resto de formacións compareceu con Carlos Slepoy, un dos avogados da demanda arxentina contra o franquismo, que explicou outra vez que España "incumpriu unha norma básica do dereito internacional" ao impedir a extradición dos acusados ao tempo que tampouco permite que sexan xulgados pola xustiza española. Nesa querela hai vinte acusados, dezasete deles aínda vivos, entre os que se atopan ministros do franquismo, xuíces, torturadores e un médico que se apropiou de nenos. Así, as formacións políticas reclaman nesta proposición non de lei que o Executivo cumpra coa norma de dereito internacional aut dedere aut judicare (extraditar ou xulgar) e permita que estas persoas sexan xulgadas nos tribunais que lles correspondan en España. Carlos Slepoy lembra que España "incumpre unha norma básica do dereito internacional", así como as esixencias da ONU Tal e como lembrou tamén Slepoy, a mesma ONU, a través dos seus relatores especiais, cualificaron estes delitos como crimes contra a humanidade, polo que pide a España que cumpra as resolucións internacionais e remita aos xulgados competentes no Estado o auto do xulgado de Bos Aires no que se imputaron todas estas persoas. Todo co obxectivo de que devanditos xulgados estuden e trasladen ao Ministerio Fiscal estes casos, para citar a declarar aos imputados e impulsar os correspondentes procesos penais. O segundo punto da proposición reclama a España que se non acepta xulgar a estas persoas no Estado revogue a súa decisión anterior e permita agora a extradición. Slepoy insistiu en que as Nacións Unidas instaron o Goberno español a extraditar ou xulgar e subliñou que os crimes cometidos durante o franquismo foron crimes contra a humanidade que non poden ser amparados por ningunha lei de amnistía. O avogado da querela cre que a "a impunidade que protexe o PP terá repercusión internacional" e pide ao PSOE que se una á petición O avogado arxentino sinalou que en España houbo reparación para as vítimas do terrorismo e sempre se perseguiu os autores deses delitos, mentres que no caso do franquismo non houbo recoñecemento de "nin unha soa vítima". Carlos Slepoy expresou a súa confianza en que o PSOE, aínda que non asinou a iniciativa, si a apoie na súa tramitación, mentres admitiu que o PP se negará a esta proposta "do mesmo xeito que se negou a colaborar coa xustiza arxentina". Esta posición, segundo o letrado, "pon en evidencia a impunidade que protexe o PP" e "terá repercusión internacional".


Summary: Recollemos íntegro un artigo publicado en O Diario sobre o desenvolvemento de relacións diplomáticas entre varios países do Medio Oriente.

Parecem estar a desenvolver-se nos últimos meses iniciativas diplomáticas que visam o estabelecimento do diálogo entre vários países do Médio Oriente. Podem ou não ter sucesso. Mas representam um sinal positivo, sobretudo no sentido de abrir a possibilidade de contrariar o rumo caótico que o imperialismo tem tentado impor na região. Tiveram lugar nos últimos dias vários acontecimentos relativos à crise síria que indicam uma aceleração dos contactos, entre os países da região e fora de ela, para procurar alcançar uma solução política para o conflito. Estes contactos tiveram começo no passado 19 de Junho com a visita do filho do rei saudita, Mohammad bin Salman, que ocupa os cargos de ministro da Defesa e de segundo príncipe herdeiro, a Moscovo. Esta visita teve lugar no contexto de uma agudização do conflito do Iémen, que se converteu num perigoso e ruinoso atoleiro para os sauditas. Ao mesmo tempo, alguns peritos aperceberam-se de uma progressiva perda de controlo por parte da Arabia Saudita dos terroristas que tem patrocinado na Síria, Iraque e outros países. Existe também um alto nível de frustração entre os líderes sauditas perante o fracasso dos seus planos no sentido de derrubar o governo do Presidente Bashar al Assad. Este foi o momento escolhido pelo Presidente russo, Vladimir Putin, para promover o seu ponto de vista para uma solução global dos conflitos na região. Putin afirmou a existência de um triângulo de segurança saudita-sírio-egípcio e disse que se os terroristas conseguirem rompê-lo, invadirão toda a região e atingirão a Europa e a Asia Central Putin confirmou a Bin Salmán o firme apoio da Rússia à Síria sob a liderança de Bashar al Assad e explicou-lhe como vê a realidade sobre o terreno na Síria, onde o Exército sírio mantém uma clara vantagem no campo de batalha. O presidente russo afirmou a existência de um triângulo de segurança saudita-sírio-egípcio e disse que se os terroristas conseguirem rompê-lo, invadirão toda a região e atingirão a Europa e a Asia Central. No final do encontro, o príncipe saudita expressou a sua aprovação a uma iniciativa russa para mediar entre Riad e Damasco. Dez dias mais tarde, a 29 de Junho, teve lugar a visita a Moscovo do ministro sírio de Exteriores, Walid Muallim, do seu adjunto Faisal al Mekdad e da conselheira de imprensa do presidente Assad, Buzaina Shaaban. Foi nessa ocasião que Putin falou de uma colaboração entre os países da região, incluindo Arabia Saudita, contra o terrorismo. A delegação síria não ocultou a sua surpresa. A questão levou Muallim a dizer que para tal se precisaria de um "milagre". Mas Putin insistiu em que esta solicitação fosse transmitida ao seu homólogo sírio. Apenas três pessoas estavam ao corrente do assunto: Assad, Muallim e o chefe da Segurança Nacional da Síria, major general Ali Mamluk. Segundo o jornal Al Akhbar, os serviços de informações russos foram encarregados de comunicar com Mamluk, a quem expressaram o interesse dos sauditas na realização de um encontro. Estes últimos apenas enunciaram uma condição: que a reunião tivesse lugar em Riad, algo que Damasco não rejeitou. Ao cabo de algumas semanas, Mamluk viajou a Riad a bordo de um avião russo e ali reuniu-se com Bin Salmán na presença do chefe do serviço de Informações saudita, Saleh al Hamidan. Al Akhbar referiu que um responsável russo abriu o encontro pronunciando um discurso sobre a conjuntura na região, o perigo do terrorismo e a necessidade de o confrontar. Mamluk atribuiu à Arabia Saudita e outros países a inteira responsabilidade pelo que se passa na Síria, pelo seu apoio ao terrorismo e seu financiamento do mesmo Mamluk tomou a palavra a seguir. Assinalou que o terrorismo é uma ameaça para toda a região e se aproxima do território saudita.Atribuiu também à Arabia Saudita e outros países a inteira responsabilidade pelo que se passa na Síria, pelo seu apoio ao terrorismo e seu financiamento do mesmo, e acusou o regime saudita de haver incitado a deserções no Exército sírio. Lamentou a alteração verificada na política da Arabia Saudita relativamente a épocas passadas e que este país tivesse seguido a via do Qatar, cujo papel tem sido totalmente destrutivo em países como Tunísia, Líbia, Egipto e outros estados. A situação do Exército sírio melhora sobre o terreno e ninguém, nem sequer a Arabia Saudita, espera agora poder conseguir o derrubamento do Presidente Assad. Deste modo, o terrorismo obriga agora todos os países a colaborar frente ao inimigo comum, referiu Mamluk, que concluiu manifestando a sua esperança numa mudança de postura por parte da Arabia Saudita. O príncipe herdeiro pareceu convencido, embora o lamentasse, de que o regime sírio vai perdurar. Isto animou o visitante a propor-lhe um encontro com um alto responsável sírio, algo que Bin Salmán pareceu aceitar. Ben Salman disse que o problema da Arabia Saudita com a Síria é que este país "tem marchado durante muito tempo atrás do Irão, contra quem mantemos uma grande confrontação a nível da região, e faz parte da aliança iraniana Por sua parte, Ben Salman disse que o problema da Arabia Saudita com a Síria é que este país "tem marchado durante muito tempo atrás do Irão, contra quem mantemos uma grande confrontação a nível da região, e faz parte da aliança iraniana". "No Líbano, haveis seguido o Hezbollah, que gravita na órbita do Irão e controla o Líbano para fazer com que este país se converta num protectorado iraniano", afirmou Bin Salmán. Desejou, todavia, que o seu encontro com Mamluk fosse "um preludio" e que "nos escutemos uns aos outros". Os dois protagonistas estiveram de acordo em prosseguir os contactos, embora sem designar de momento nenhum representante para esse fim. Na semana passada, uma delegação dos Emiratos Árabes Unidos visitou Damasco, no que parece ser a primeira reactivação dos canais de contactos entre os governos sírio e emiratiano desde há quatro anos. Parece também, segundo Al Akhbar, que Mamluk visitou varias vezes Abu Dhabi nestas últimas semanas e tem recebido numerosos visitantes dos EAU em Damasco. Encontro em Mascate O passo seguinte parece agora ser um encontro tripartido em Mascate, capital de Omã, entre os ministros de Exteriores da Síria, Walid Muallim; Irão, Mohammad Yavad Zarif e Arabia Saudita, Adel al Yubeir. Os sírios estão convencidos de que a Arabia Saudita tem mais necessidade de tais contactos do que a Síria. Neste sentido, Muallim pôs como condição para a Síria aceitar o encontro de Mascate que este seja público e que mostre a vontade dos sauditas em deter o seu apoio ao terrorismo a vários níveis. Por seu lado, a parte síria parece disposta a transmitir aos sauditas informação pertinente relativa à segurança no seu país. O Irão proprom a criação de um Grupo de Soluções para a região com o fim de lutar e eliminar o terrorismo O Irão, por seu lado, apoia esta iniciativa e está interessado em propor a criação de um Grupo de Soluções para a região com o fim de lutar e eliminar o terrorismo na mesma e procurar soluções pacíficas para os conflitos. Neste contexto também, o chefe dos Serviços de Informações da Arábia Saudita poderia visitar Damasco em finais de Agosto, segundo fontes bien informadas. Não resta dúvida de que uma das razões da visita será a de obter informação sobre os sauditas que actuam na Síria. Mais de 200 deles estão encarcerados pelas autoridades sírias e outros 700 juntaram-se aos grupos militantes que lutam contra o Exército. Todos estes esforços diplomáticos poderão ou não ter êxito. Entretanto, parece que os norte-americanos e europeus deixaram nas mãos da Rússia os esforços de mediação entre sauditas, por um lado, e sírios e iranianos, por outro. Neste contexto, espera-se antes do fim do ano a visita a Moscovo do rei saudita, Salman bin Abdulaziz al Saúd. Isto é visto como ainda outro esforço suplementar da Rússia para favorecer o processo de acordos políticos na região.


Summary: O avanzo do reconto indica que o republicanismo irlandés obterá 4 eurodeputad@s (3 na República e 1 nos 6 condados); coa súa aposta por "unha Irlanda unida, soberana e d@s iguais". En 2016, centenario da Revolta de Páscoa

"Ninguén poderá tirarlles nunca da cabeza que a súa illa é unha única nación". O poeta nor-irlandés Seamus Heaney resumira con esta frase a teimosía dos seus compatriotas republicanos. Unha teimosía na que levan séculos e que o Sinn Féin vén de referendar nas eleccións deste domingo. O reconto, aínda non completado, apunta a catro parlamentarios do Sinn Féin en Estrasburgo. Destes catro, tres sairían electos polas circunscricións da República de Irlanda, onde o SF andaría por volta do 17% dos apoios. O cuarto corresponde aos 6 condados baixo soberanía britanica, o 'Ulster'. Aquí o Sinn Féin sobrepasa o 25% dos apoios. É logo o SF o único partido con vocación (e representación) de ver na illa unha unidade política. No 'Ulster' os outros 2 escanos a elixir para Estrasburgo van parar ao unionismo (UUP e DUP). Na República, o Fine Gael atinxiría 4 deputados, por 3 do SF, 2 do Fianna Fail, 1 dos verdes e 1 independente. Obxectivo: 2016, centenario da Revolta de Páscoa A folla de rota do Sinn Féin ten unha data marcada no calendario: 2016. Centenario da Revolta de Páscoa e ano que virá marcado por eleccións. Medios irlandeses(como Irish Times) apuntan a que o SF quere dar o salto e consolidarse como forza referencial a ambos os dous lados da fronteira.


Summary: O sector agrogandeiro demanda o cumprimento da Lei de cadea alimentaria.

O ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación do Estado español, Luis Planas, valorou esta terza feira que a Lei de cadea alimentaria "está a funcionar" e asegurou que "se non estivese a funcionar, evidentemente, as cousas serían moi diferentes". Xosé Lois Lamazares: "O futuro pasa por potenciar proxectos vencellados ao territorio" Porén, no marco das reivindicacións do sector agrogandeiro e as queixas de que non se está controlando que se cumpra a Lei da cadea alimentaria, Planas admitiu que "non está todo feito nin moito menos". "Fica moito por facer en cumprimento da lei, está no Boletín Oficial desde decembro do ano pasado e imos crear o rexistro electrónico de contratos a partir do 1 de xaneiro de 2023", explicou o ministro. Tres de cada cinco persoas que abandonan o agro son mulleres Con todo, o titular de Agricultura contrapuxo a situación actual a anteriores crises e dixo que nesta "conseguimos que haxa un equilibrio dentro da cadea, e por tanto, un progreso". "É moi importante que todos, Administracións públicas, organizacións agrarias e cooperativas, contribuamos ao efectivo cumprimento da lei porque é pioneira, innovadora na defensa dos intereses de agricultores e gandeiros", defendeu Planas. Medidas contra a seca Ademais, Planas, tamén valorou esta terza feira as medidas do Executivo español fronte á seca e avogou pola colaboración con todas as Administracións públicas para mellorar a dispoñibilidade hídrica actual. "Espero que en lugar de polémicas, sumemos forzas", apostilou. Por outra parte, avogou por investir en regadío sostíbel e a utilización de augas rexeneradas, xa que, ao seu xuízo, "é un elemento fundamental, porque non se trata de regadío si ou non, trátase de bo aproveitamento da auga". Ten relación a proliferación de eucaliptos coa seca? "En cada lugar as respostas son diferentes, estamos a traballar conca por conca en relación coas respostas", aclarou o ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación do Estado español.


Summary: De 10.350 millóns de euros inxectados para rescatar a entidade resultante da fusión de Caixa Galicia e Caixanova apenas foron recuperados 1.000 coa súa venda e o Banco de España xa dá o resto por perdidos. Os fondos do conxunto do rescate financeiro que non van ser recuperados superan os 65.000 millóns, segundo os últimos cálculos do regulador

Algo máis de 9.000 millóns de euros. É a factura -máis ou menos- definitiva, para as arcas públicas na súa práctica totalidade, do rescate de Novacaixagalicia, a entidade resultante da fusión de Caixa Galicia e Caixanova. A mesma que, segundo os xestores das desaparecidas grandes caixas galegas ía ser viable. A mesma que, atendendo ao asegurado pola Xunta baseándose nunha "auditoría" da consultora KPMG que non era tal, ía estar gañando cartos apenas media década -2.671 millóns de 2010 a 2015, dicía- despois dunha unión que precisaría 1.200 millóns de euros en axudas que, non obstante, a entidade fusionada podería devolver, auguraban aqueles optimistas prognósticos.De 10.350 millóns de euros inxectados para rescatar a entidade resultante da fusión de Caixa Galicia e Caixanova apenas foron recuperados 1.000 e o Banco de España xa dá o resto por perdidosO Banco de España vén de actualizar, como vén facendo dende 2013, os seus cálculos sobre o custo real do rescate financeiro. Faino a partir dos datos fornecidos polo Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB), o organismo creado polo Estado para canalizar os rescates e polo Fondo de Garantía de Depósitos (FGDEC), a entidade participada polo Estado e os bancos para actuar en caso de quebra das entidades e que está financiada polas propias entidades, aínda que tamén tivo intervención estatal na crise. No caso das caixas galegas, o FGD interveu durante a crise das participacións preferentes.No caso da fracasada fusión das entidades galegas, convertida en Novagalicia Banco antes da súa venda ao venezolano Banesco, o resultado é que de 10.350 millóns de euros inxectados, 9.404 do estatal FROB, apenas foron recuperados 1.000. Un buraco total superior aos 9.200 millóns de euros que aínda medra un chisco máis tendo en conta na suma ao Banco Gallego, que estaba controlado por Caixanova e despois por NCG, e que acabou sendo rescatado con 245 millóns de euros e adxudicado ao Banco Sabadell pola cantidade simbólica dun euro.Como explica o propio Banco de España, o diñeiro recuperado procede esencialmente da venda das entidades que foron rescatadas, nos casos nos que isto sucedeu. O rápido proceso de poxa dos restos de Novagalicia Banco acabou coa súa venda a Banesco, que transformou a entidade en Abanca. A empresa sudamericana logrou a compra por pouco máis de 1.000 millóns.Os apenas 1.000 millóns recuperados proceden da venda de Novagalicia Banco ao venezolano Banesco, que tras transformar a entidade en Abanca está a lograr beneficios dende o primeiro anoA estas cantidades recuperadas sumáronse uns 70 millóns que diversos empresarios galegos achegaran a Novagalicia Banco, os cales despois dixeron sentirse estafados e litigaron nos tribunais para tentar recuperalos. En total, 783 millóns retornaron ao FROB e 290 ao FGD. Polo camiño quedaron 8.621 millóns de euros públicos do FROB que xa foron dados por perdidos e outros 656 do FGD que teñen idéntica consideración. Mentres, tras a súa posta en marcha como nova entidade, Abanca está a lograr uns moi bos resultados financeiros. No seu primeiro ano xa gañou máis do que o Estado pediu a Banesco para quedar con Novagalicia Banco e a súa conta de resultados segue sendo moi positiva. No terceiro trimestre de 2019 o seu beneficio neto foi de 401,9 millóns de euros mentres segue a impulsar a súa actividade con operacións como a compra da rede do Deutsche Bank en Portugal en 2018 e, neste 2019, a adquisición do Banco Caixa Geral, a rede española da Caixa Geral de Depósitos de Portugal.Dous anos e medio coa investigación parada no ParlamentoMentres o Banco de España -que no seu informe oficial sobre o rescate despachou a fusión galega en apenas dúas páxinas de 250 sen sinalar culpabilidade ningunha- segue a actualizar os datos do diñeiro perdido na desaparecida Novacaixagalicia e no conxunto do rescate, no Parlamento de Galicia a comisión de investigación sobre a fusión de Caixa Galicia e Caixanova acumula dous anos e medio de parálise total. Son máis de seis dende que abriu por primeira vez.Máis de seis anos despois de que a comisión de investigación das caixas abrise por primeira vez, as reclamacións da oposición para retomala e redactar as súas conclusións seguen a ser ignoradasTras mantela bloqueada dende antes das eleccións europeas de 2014 e ata despois das eleccións galegas de 2016 -"para arrefriar o debate", xustificaran posteriormente-, o PP galego accedeu a reabrir a investigación política sobre as caixas en 2017 coa intención declarada de procurar un peche rápido, sen aceptar novas comparecencias e apenas admitindo algunha documentación nova, como a sentenza que levou ao cárcere a algúns dos ex-directivos. Dende aquela, a comisión apenas moveu uns poucos papeis e todas as reclamacións da oposición para retomar os traballos, incorporar máis comparecentes e redactar as conclusións foron ignorados polo grupo maioritario da Cámara galega.En total, máis de 65.000 millóns perdidos e cun ollo en BankiaAlén das entidades galegas, o que o na altura ministro de Economía, Luis de Guindos, definira como un "préstamo" no que "as concidións se van impoñer aos bancos e non á sociedade española" e que, segundo Mariano Rajoy, as entidades rescatadas ían ter que "devolver no seu momento", deixa tras de si un buraco superior aos 65.000 millóns de euros. Eses son os últimos cálculos do Banco de España, uns 1.300 millóns máis que nas anteriores estimacións.Dese diñeiro que xa se dá por perdido, 42.642 millóns saíron do FROB, cálculo que é realizado dando por suposto que Bankia será privatizada e que da súa venda o Estado podería lograr 9.560 millóns de euros. Se isto non sucedese ou o diñeiro da venda fose menos, a factura subiría aínda máis. Polo momento, o efectivamente recuperado son 5.225 millóns de euros dos case 80.000 achegados ás entidades rescatadas.Polo momento, o recuperado apenas supera os 5.000 millóns dos case 80.000 inxectados; o Banco de España agrega ao seu cálculo os 9.500 que se prevén captar no caso de que Bankia sexa finalmente privatizadaAtendendo aos datos divulgados polo Banco de España, o rescate máis cuantioso e o que deixará nas arcas públicas un maior buraco mesmo no caso de que se produza a venda polo importe previsto foi precisamente o de Bankia, entidade nacida da fusión de Caja Madrid con outras de menor dimensión -Bancaja, Caja Canarias, Caja de Ávila, Caja Segovia, Caja RIoja e Caixa Laietana-. Aquela operación, liderada polo ex-ministro Rodrigo Rato, actualmente encarcerado, precisou 24.000 millóns de euros de axudas das que se dan por perdidos mías de 14.000, que poderían chegar ata 23.000 se a venda non sae segundo o estimado.O seguinte maior rescate foi o de Catalunya Banc, a entidade resultante da bancarización da fusión de varias caixas catalás -Caixa Catalunya e as caixas de Manresa e Tarragona-. Fóranlle inxectados mías de 13.869 millóns de euros dos que foron recuperados algo menos de 1.200 coa súa venda ao BBVA, que gañou a poxa organizada polo FROB. A continuación sitúase o rescate da Caja de Ahorros del Mediterráneo, que supuxo un buraco aínda maior porque dos 12.474 millóns do rescate apenas retornaron 16. A cuarta maior inxección de diñeiro público e o cuarto maior buraco do rescate foi o das caixas galegas.


Summary: A Plataforma Galega polo dereito ao aborto non parará para conseguir que o anteproxecto de lei presentado polo ministro Gallardón non sexa definitivamente aprobado. Inicia distintas mobilizacións que terán o punto forte nunha manifestación central en marzo en Compostela.

Nin un minuto de calma, anuncian desde a Plataforma Galega polo dereito ao aborto que están a traballar en distintas iniciativas para dinamizar o rexeitamento ao anteproxecto de lei presentado por Gallardón. No mesmo día no que o ministro presentaba o texto en rolda de prensa despois de ser aprobado polo Consello de Ministros, a Plataforma convocaba distintas concentracións en cidades e vilas ás 19 horas para manifestar a súa máis rotunda oposición a un texto que definen como involucionistas e que retrotrae os dereitos das mulleres máis de trinta anos atrás. A partir de agora, desenvolverán diversas accións encamiñadas a recabar apoios contra a lei e informar do que supón en canto ao recorte de liberdade para as mulleres. A Plataforma Galega traballa con marzo como horizonte, mes no que agardan convocar unha manifestación central en Compostela. Integran a plataforma distintas organizacións feministas, políticas e sindicais entre elas CIG, Anova, BNG, CCOO, CUT, Esquerda Unida, UGT ou FPG, Asociación Ve-la luz, Dorna, Andaina ou Mulheres Nacionalistas Galegas. O BNG presentou en rolda de prensa distintas medidas contra a lei, entre elas, mocións nos concellos, a protesta de rúa e a solicitude no congreso de comparecencias do Ministro de Xustiza e a de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade.


Summary: Sete focos de lume seguen activos. Os máis importantes afectan ao monte Alba e a serra do Galiñeiro. Un veciño de San Andrés de Comesaña de 70 anos perdeu a vida mentres enfrontaba as lapas.

Vigo respira. Despois dunha noite intensa onde o lume axexou o centro da cidade, con pequenos focos incendiarios na Praza dos Cabalos, a ladeira do monte do Castro ou o barrio de Navia, a choiva apareceu contra as 4 da madrugada e o vento amainou. As precipitacións foron escasas e a cidade abría os ollos coas rúas practicamente secas. No entanto, esa tregua do clima axudou a controlar e extinguir a meirande parte dos focos que afectaban zonas habitadas. Pero a tranquilidade é só parcial. A alerta continúa presente no ánimo da veciñanza que hoxe transita con rostro serio e triste. Seguen activos até sete focos. Os máis importantes incendian inda arestora o monte Alba e a serra do Galiñeiro, dúas áreas emblemáticas do cinto verde que envolve o casco urbano e axe de pulmón da cidade. Os operativos antiincendios continúa a traballar en distintos puntos das parroquias de Coruxo, Zamáns, A Madroa, Freixo, Fragoselo e Valadares. O lume cobrouse unha vítima mortal. Trátase dun veciño da parroquia de San Andrés de Comesaña, de 70 anos, que arredor das 22h caeu do muro no que se encaramara para axudar a unha veciña a frear as lapas que se aproximaban ás súas vivendas. Polo momento, unhas 25 persoas recibiron atención médica por causa da inhalación de fume. Durante a noite desaloxouse a unhas 400 persoas con carácter preventivo, segundo informaron fontes municipais. A metade realoxouse en diferentes hoteis habilitados. A veciñanza comezou a retornar paseniñamente ás súas vivendas, conforme se extinguiron os focos que as ameazaban. A situación é de relativa normalidade. A factoría de PSA reiniciou a produción após suspender a quenda de noite por causa do fume. Os centros de ensino abriron, agás o colexio da Sobreira e o instituto de Valadares, inda que nalgúns se rexistrou unha menor afluencia de alumnado, especialmente crianzas de educación infantil. Os lumes complexizaron o deslocamento até a cidade olívica desde Ourense, o que impediu que persoal público se incorporase aos seus postos, afectando, entre outros, ao Hospital Álvaro Cunqueiro, que embora traballa con normalidade. Incendiarios Inda sen esclarecer as causas concretas da vaga de lumes que asediaron a cidade, a hipótese dos lumes provocados é a dominante. Especialmente no caso dalgúns focos rexistrados en zonas céntricas da cidade, como a Praza dos Cabalos ou o monte do Castro, sen relación con outros lumes. A este respeito, o alcalde de Vigo, Abel Caballero, cualificou en rolda de impresa esta mañá de "sorprendentes" estes focos. "Non obedecen á lóxica", remachou. Falla de medios e información Unha das queixas da poboación é a evidente insuficiencia dos medios de extinción, malia se teren mobilizado todos os efectivos dispoñíbeis de bombeiros, policía local e protección civil. De feito, foi a veciñanza organizada a que, caldeiros en man, logrou frear o avance das lapas e mesmo sufocou os focos máis reducidos. "Non había medios. Achegouse un camión e dous bombeiros e tivemos que ser os veciños e veciñas quen tiramos das mangueiras", explica para Sermos Galiza un veciño de Navia. Os improvisados operativos veciñais coordinábanse por mensaxería e redes sociais, e vivironse momentos de intraquilidade por causa da desinformación. A denuncia da falla de medios non se limita ao operativo de extinción. As carencias en materia preventiva son tamén albo da crítica veciñal. "O que ardeu na Avenida de Europa ou no Castro foi maleza que leva semanas sen retirarse", denuncian. As deficiencias no mantemento das zonas veredes da cidade é unha constante desde hai varios meses, e puido ter sido un factor que facilitou o prendido dos lumes no casco urbano. A falla de información actualizada e verificada por parte de fontes oficiais foi unha constante durante toda a madrugada. O Concello de Vigo limitouse a colgar no seu sitio web institucional un comunicado xenérico no que se chamaba á "serenidade e a calma" e na que se declaraban controlados os focos no casco urbano. Porén, ao tempo que o alcalde comparecía en varios medios de comunicación reiterando esa mensaxe, a veciñanza afanábase en combater a pé de rúa os lumes que se aproximaban ás súas vivendas. O rexedor non informou inda de que se se activou o plan de emerxencia municipal nin de que plans de contixencia puxo en marcha. Limitouse a reiterar que se mobilizaran todos os efectivos posíbeis. "Tivemos que informarnos a través de wasap e das redes" lamentaba outra veciña desaloxada de Navia. O Goberno local non habilitou ningunha canle oficial de comunicación.


Un claro no bosque, o blog sobre ecoloxismo social e biodiversidade de Praza, salienta o comunicado publicado por Ecoloxistas en Acción, que reclama "garantir o emprego nas concas mineiras", pero avanzando "cara a un futuro sen carbón", que é "o maior inimigo do clima". O peche das nucleares e das centrais de carbón son as prioridades máis urxentes na construción dun sistema eléctrico sustentábel. Polo exceso de potencia instalada, o Estado español está hoxe en condicións de prescindir tanto do carbón como da enerxía nuclear, mais falla vontade política e sobran presións dos lobbies nuclear e do carbón. Ecoloxistas en Acción salienta "as graves consecuencias ambientais que ten a xeración eléctrica a partir do carbón" e demada nun comunicado Unha transición xusta a unha economía sen carbón. "Cómpre garantir o emprego nas concas mineiras, mais a proposta non pode ser a de seguir extraendo o mineral para o seu uso como combustíbel, senón para o avanzo cara a un futuro sen carbón". As centrais de carbón duplicaron a súa produción a respecto de 2010, o que fixo que aumentasen un 25% as emisións de gases causantes do cambio climático do sector eléctrico Segundo os datos provisionais de Rede Eléctrica de España (REE), en 2011 baixou a demanda de electricidade, até situarse nun nivel similar ao de 2006. Porén, as centrais de carbón duplicaron a súa produción a respecto de 2010, o que fixo que aumentasen un 25% as emisións de gases causantes do cambio climático do sector eléctrico. En Galicia tamén aumentou a produción de electricidade a partir de carbón, nas térmicas das Pontes e Meirama, o que seguramente -aínda non hai datos oficiais- provocou que se invertese a tendencia dos últimos anos á redución das emisións do sector eléctrico galego e, por extensión, do país. Desde 2008, após o esgotamento das minas das Pontes e Meirama, as centrais galegas só queiman carbón de importación. Ao longo de 2011 ENDESA descargou no porto exterior de Ferrol 27 barcos con 3,7 millóns de toneladas de carbón procedente de Indonesia e destinado á central das Pontes. O carbón é o maior inimigo do clima A xuízo de Ecoloxistas en Acción, "é urxente deixarmos de utilizar carbón, a fonte que máis emisións de gases de efecto invernadoiro xera, para produción de electricidade, comezando polo carbón de importación, extraído moitas veces sen as mínimas garantías laborais, sociais nin ambientais, e seguindo polo procedente da minería a ceo aberto dentro e fóra das nosas fronteiras, a forma de minería que máis impactos ambientais ten e menos empregos xera". ... Segue lendo en Un claro no bosque


Summary: Airam, autor de tres dos catro tantos dos lugueses, foi o protagonista dun encontro que supón a 13ª vitoria do CD Lugo nesta tempada. A recta final preséntase complicada: enfrontamentos cos cinco primeiros clasificados.

Catro a cero. O Xerez non foi quen de lle tusir a un CD Lugo que,con esta vitoria, suma 13 partidos gañados nesta tempada en Segunda (fronte a 1 perdidos e 7 empatados). E xa está de 11º na táboa, garantindo a permanencia. Algo que, ao comezo da competición, non moitos auguraban. Porén, a equipa de Lugo opta polo realismo. Teñen 46 puntos, e sitúan a permanencia en 50. "Unha vez que atinxamos eses cincuenta puntos si que estaremos salvados", reflexiona Manu, capitán do clube. O CD gañou de forma incontestábel, sendo Airam o protagonista, autor dos tres catro goles lugueses. Foi un encontrono que o equipo do MIño non deu opción aos andaluces. Moi diferente a aquel encontro de outubro de 2012 nos que os de Xerez gañaron,e con tres xogadores expulsados, ao CD Lugo por un a cero. Unha recta final con citas contra os líderes de Segunda Nos seus últimos catro encontros, o Lugo sumou tres vitorias (Xerez, Rácing e Murcia) e un empate (Numancia). Foron dez puntos que serviron para que os lugueses toquen coas súas mans a permanencia. O vindeiro encontro será co Elche, o líder de Segunda. E por diante ten citas co Alcorcón (segundo na táboa), Girona (quinto), Vilareal (cuarto), Barcelona B (noveno) e Almería (terceiro). Así pois, un final de tempada do máis complicado.


Summary: O informe do organismo estatal amosase contrario a que se lle reste autonomía aos concellos e lembra que as institucións provinciais non son de representación directa.

Mesmo un referente sistémico do actual réxime español como o Consello de Estado, onde participan figuras como o conservador Romay Beccaría ou a ex-vicepresidenta Fernández de la Vega, sae en contra dun dos plans estelares do Goberno do PP, posto que emitiu un informe sobre o anteproyecto de Lei da Reforma da Administración Local no que lanza serias críticas ao citado texto porque pode "reducir en exceso" a autonomía municipal para favorecer ás Deputacións e ao Executivo central. "A lei é tan carente de parámetros legais que pode considerarse un cheque en branco ao goberno", sinala o informe do organismo consultivo, que tampouco considera axeitada a escasa participación que tiveron as autonomías na súa confección. "A lei é tan carente de parámetros legais que pode considerarse un cheque en branco ao goberno", sinala o informe Respecto das Deputacións, malia non poñer en dúbida a súa existencia -cada vez máis discutida e que o PP quere manter e aumentar en competencias dentro dun proceso con intencións recentralizadoras- o informe do Consello de Estado advirte de que estas institucións provinciais "son entidades locais de representación indirecta", recoñecendo así certas eivas de lexitimidade democrática. Tamén recorda que o seu papel e "funcional", non o central que lle daría a Lei de Rajoy segundo a cal asumirían as competencias de moitos concellos, especialmente os máis pequenos.