Summary: David Coverdale deuse a coñecer como cantante alá por 1973 cando os Deep Purple o escolleran como vocalista da banda para substituír a Ian Guillian. Coverdale, só estivo cos Purple até a primeira separación da banda en 1976, malia iso deixou tres míticos traballos: "Burn", "StormBringer" e "Come Taste The Band". Agora volve a gravar coa súa banda, WhiteSnake, unha escolma de temas daqueles traballos.

O proxecto era arriscado, regravar grandes temas cos que triunfara hai 40 anos, demostrando que seguen a ser totalmente actuais sen que soaran a copia do orixinal e por outra banda melloralos. Coverdale non deixara WhiteSnake dende que fundara a banda en 1978 e aínda que sempre introduce algún tema daquela época nos directos, certo é que WhiteSnake non son Deep Purple e a voz de de agora non soa igual que hai 40 anos. Botándolle unha ollada á selección, atopamos que a maioría dos temas pertencen aos a "Burn" e "StormBringer" e somente 2 temas ao comercialísimo "Come Taste The Band", o que xa da unha idea do que imos atopar, cousa que se confirma nada máis comezar a soar"Burn", o tema elixido para abrir o disco. Non creo que ninguén a estas alturas dubidara de que se algo saben facer WhiteSnake é rock e nesa tónica vaise desenvolver o álbum. O traballo que fai a banda é absolutamente espectacular, se ben non deixa de ser curioso que algúns temas como o potente "Lady Double Dealer" soe practicamente como a orixinal, con ese recendo setenteiro, namentres que outros como "Mistreated" atopamos unha readaptación da canción. O que si se bota en falta nestas novas versións é o espírito de Blackmore, xa que que as veces un sinte como se fora tratado de borrar das cancións. O certo que é que Coverdale volve a emocionar con "Soldier Of Fortune", nunha versión totalmente básica para darlle todo o protagonismo á voz, do mesmo xeito que inxecta unha poderosa dose de adrenalina con "Lay Down Stay Down" e é quen de volver a a engaiolar con "The Gispsy" e volver a os Purple máis metaleiros con "StormBringer". Coverdale faise con este novo disco de WhiteSnake un tributo a si mesmo, e por que non dicilo, a unha das máis importantes bandas da historia do rock que, por certo, seguen e activo e en plena forma malia non contar xa na súa filas co finado John Lord nen con Ritchie Blackmore. Un disco que pode deixar opinións dispares entre os fans de Deep Purple, pero que contén algúnhas das mellores gravacións que fixo a banda nos últimos anos. WhiteSnake na rede Web: http://www.whitesnake.com/ Facebook: https://www.facebook.com/Whitesnake.official Twitter:@davidcoverdale Listaxe de Temas: 1. Burn 2. You Fool No One (interpolating Itchy Fingers) 3. Love Child 4. Sail Away 5. The Gypsy 6. Lady Double Dealer 7. Mistreated 8. Holy Man 9. Might Just Take Your Life 10. You Keep On Moving 11. Soldier Of Fortune 12. Lay Down Stay Down 13. Stormbringer


Summary: O gasto medio por estudante situouse no pasado curso en 822 euros para o alumnado da escola pública e en 1.549 para o da concertada. Nos colexios e institutos privados a cifra achégase aos 4.000 euros.

Non é o mesmo. A terminoloxía oficial adoita englobar na denominación "centros sostidos con fondos públicos" os colexios e institutos de titularidade pública xunto a aqueles privados pero que funcionan, total ou parcialmente, grazas ao erario, isto é, a escola concertada. Teoricamente, a concertada vén ser un complemento ao sistema público que garante a igualdade de dereitos e obrigas para o estudantado. No entanto, as cifras din outra cousa, cando menos no ámbito puramente económico. É o que vén de revelar o Instituto Nacional de Estadística (INE), que a partir dos datos do curso 2011-2012 vén de concluír que o ensino concertado lles sae ás familias un 88% máis caro que o público. Aínda que a asistencia ás aulas é de balde en ambos modelos de ensino existen outros "bens e servizos" que abranguen dende material escolar ata vestiario, transporte, comedor ou actividades de apoio que marcan a diferenza. Así, no conxunto do Estado o gasto neste ámbito foi no pasado curso de 13.142 millóns de euros. Dentro deste montante total, os fogares tiveron que desembolsar unha media de 822 euros por estudante das "aulas de titularidade pública", o 42,7% do total. Mentres, quen enviase o seu fillo ou filla a un colexio concertado tivo que facerlle fronte a un gasto medio de 1.549 euros por alumno. Nas aulas privadas sen concerto o gasto dispárase ata os 3.627 euros por estudante, de media. "A maior nivel de ingresos, maior proporción de estudantes nas aulas privadas" Dentro destas cifras globais o reparto tamén varía en función dos niveis educativos. Así, dentro do ensino privado concertado o INE reflicte que "o nivel máis caro foi a Educación Infantil de segundo ciclo, con 1.765 euros por alumno". Na banda contraria están as "ensinanzas de réxime especial de grao elemental e medio" en centros públicos, con 234 euros. Ademais do gasto, o estudo feito púbico pola institución estatística do Estado permite coñecer tamén as "características sociodemográficas" das familias do estudantado e do seu entorno. Así, o inquérito conclúe que "a maior nivel de ingresos, maior proporción de estudantes nas aulas privadas, con e sen concerto", unha tendencia "máis acusada nos fogares que superaron os 3.000 euros de ingresos mensuais". Así, nos fogares que ingresan ata 1.499 euros ao mes o 80,9% do alumnado acode á escola pública. Entre 1.500 e 2.999 a porcentaxe baixa ata o 75,1% e nos que pasan de 3.000 van á pública o 57,5%. Do mesmo xeito, tamén destaca que nos fogares cuxo "sustentador principal naceu no estranxeiro" o 77,2% dos estudantes estuda nun centro público. Se esta figura "naceu en España", a cifra baixa ata o 67%.


Summary: Sensibilizar, visibilizar, concienciar e informar sobre a realidade LGBTi nos centros educativos é unha das materias pendentes do ensino no país. E non só. Tamén a formación de docentes, alumnado e ANPA en diversidade. Ollamos cara á realidade escolar na semana previa á conmemoración do Día Internacional do Orgullo LGBT+. Eis un extracto da reportaxe publica no Sermos Galiza 251.

O14 de abril de 2014 o DOG publicaba unha norma pioneira no Estado español, a lei pola igualdade de trato e a non discriminación de lesbianas, gays, transexuais, bisexuais e intersexuais. Un texto con numerosas medidas contempladas, mais que ficou en papel mollado. De feito, tal e como recolle a disposición adicional, a Xunta ten o deber de remitir ao Parlamento, con carácter trianual, un informe sobre a aplicación da lei. Tres anos após, nin rastro do informe. "A lei está sen desenvolver e é fundamental no ámbito do ensino, onde a Consellaría segue sen levar a cabo os protocolos e onde non hai formación para profesorado, o alumnado ou ANPA", sinala Carme Adán, profesora do IES Politécnico de Vigo e deputada do BNG cando se aprobou a normativa. A catedrática de Filosofía advirte de que non se adoptou medida ningunha no ámbito sanitario, no da comunicación, ou no deporte, entre outros, "o único que se fixo foi pasar a atención do colectivo LGBTi aos centros de información ás mulleres, pero sen dotalos de máis medios". [Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza 251, á venda na loxa e nos quiosques e puntos de venda habituais]


Summary: Un pleno extraordinario e un acto público que se desenvolverá o vindeiro 6 de agosto restaurará a memoria das vítimas do franquismo da comarca de Monterrei.

A memoria volverá oficialmente ao concello de Verín cando o vindeiro día 6 de agosto se desenvolva un pleno extraordinario da corporación municipal para honrar ás vítimas da represión da comarca de Monterrei. Será ás 20.30 horas e, unha hora despois, terá lugar o acto público de homenaxe na praza do Concello con entrega das distincións aos familiares. A iniciativa é unha proposta da unión Local da CIG de Verín, presentada xa en xullo de 2014 e repetida neste mesmo ano na que se inclúe o recoñecemento de 22 persoas como fillos predilectos e adoptivos ademais da colocación dunha placa no concello e a imposición de nomes de represaliados en rúas e prazas. A homenaxe esténdese a todas as persoas que participaron na resistencia na defensa da democracia e a liberdade e foron represaliadas na Comarca de Monterrei, segundo se contabiliza, máis de 500 en total. A CIG quere facer un chamamento a toda a veciñanza para que participe neste acto de homenaxe e recoñecemento. Nomes ao descuberto Solicitouse a declaración de fillos predilectos da vila de Verín aos condenados pola Senteza Sentenza Militar de 22/05/1937 (Causa 1021/1936) que son Juan Antonio Álvarez Diéguez, Ernesto Ramos Méndez, Sixto Salgado Fariñas, Manuel Cadavi García, Luís Álvarez Losada, Manuel Sola Pareja, Enrique J. Cardoso Purificación, Adolfo Iglesias Rodríguez, Constantino Gago Gago, Ramón Quintas González, Francisco Vaz Álvarez, Celso Blanco Castro, Manuel Cabido Rodríguez, Gregorio Barreiras Martínez, José Sola Pareja e Fernando Suárez Álvarez. Como adoptivos sinálase a Carlos Reino Caamaño, Lino García Vázquez, Ricardo González González, Gerardo Rodríguez Barja, José Pérez Delgado e Pedro Justo Castro. "O concelho e o povo de Verín en lembranza dos fusilados o día 17 de Xunho de 1937: Carlos Reino Caamanho (Alcalde de Verín), Xoán Antonio Álvarez Diéguez (Tenente Alcalde), Ernesto Ramos Méndez (Concelheiro), Sixto Salgado Farinhas (Sindicalista) e Lino García Vázquez (Director do xornal -El Nuevo Támega-), así como de todos os homes e mulheres executados/as, paseados/as, asasinados/as, fuxidos/as, aldraxados/as, violadas, humilhadas e represaliados/as polo réxime franquista", é o texto que se propón para a placa conmemorativa que se instalaría na fachada do concello, sinalización visíbel como o sería os nomes do Alcalde Carlos Reino Caamanho que daría nome a unha praza ou o de Lino García Vázquez e Ernesto Ramos Méndez que serían novas denominacións de rúas de Verín. En lugar visíbel queren que se coloquen as insignias de ouro que o concello concedería ás persoas executadas, asasinadas, fuxidas e represaliadas durante o franquismo naturais da comarca de Monterrei, na mesma vontade de homenaxear e traer á memoria a súa loita pola democracia, a liberdade e o país.


Summary: O líder opositor venezuelano Juan Guaidó será recibido na tarde deste sábado 25 de xaneiro pola ministra española de exteriores, Arancha González Laya. A ministra xa adiantou que desexa "eleccións libres, democráticas e transparentes" na República Bolivariana de Venezuela.

A ministra de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación do Goberno español, Arancha González Laya, reunirase este sábado, 25 de xaneiro, ás 16 horas con Juan Guaidó, líder da oposición venezuelana ao Executivo de Nicolás Maduro. González Laya sinalou ademais que o recibirá "en nome dun Goberno -o español- que o recoñece como presidente encargado" de Venezuela. En canto á polémica sobre un suposto encontro entre o ministro español José Luís Ábalos e a vicepresidenta da República Bolivariana de Venezuela, Delcy Rodríguez, González Laya asegurou no día de onte que "a mandataria venezuelana non entrou na Unión Europea a través do Estado español" ao asegurar que tan só fixo escala o pasado domingo no aeroporto de Madrid. Ademais, a ministra de Exteriores remitiuse ás explicacións de Ábalos, quen asegurou que non mantivo "ningunha conversa nin debate" con Delcy Rodríguez, e que só se achegou ao aeroporto para recibir ao responsábel de Turismo do Goberno de Nicolás Maduro porque mantén unha boa relación con el. Por mor do bloqueo aprobado pola Unión Europea contra Venezuela, a vicepresidenta do Goberno de Maduro non pode entrar no territorio comunitario. González Laya pide eleccións en Venezuela En canto á reunión de hoxe con Guaidó, Laya remarcou que o Goberno español quere "que se realicen eleccións libres, transparentes e democráticas canto antes en Venezuela" e "un acordo entre venezuelanos". O Goberno de Pedro Sánchez, dixo, "está a traballar todos os días apoiando aos venezuelanos, moitos deles en situación crítica". Ademais, afirmou que a súa reunión seguirá a pauta do alto representante da UE, Josep Borrell, que vén de recibir Guaidó en Bruxelas.


Summary: A profesora e activista Koldobi Velasco participa nas xornadas Renda Básica: o novo dereito social necesario, que comezan este xoves na Coruña. Aposta por repensar as políticas de benestar, introducindo a renda básica xunto con outros elementos para redistribuír a riqueza e o poder.

Este xoves comezan na Coruña as xornadas Renda Básica: o novo dereito social necesario, que se desenvolverán atra o sábado no centro cívico do Mallos e no Paraninfo da UDC. As mesas redondas "Renda Básica e feminismos" e "Experiencias municipalistas entorno á Renda Básica: dificultades e retos" abrirán o evento esta tarde, para dar paso o venres a novos contidos, coma unha mesa centrada na "Renda Básica e sostenibilidade ecolóxica", "Traballo, emprego e Renda Básica" ou "Novas miradas cara o benestar social". Nesta última mesa intervirá a profesora e activista canaria Koldobi Velasco.Koldobi Velasco participa en diferentes colectivos sociais, como a Red Canaria en Defensa del Sistema Público de Servicios Sociales (REDESSCAN), e ademais é profesora de traballo social da Universidade das Palmas de Gran Canaria e é vogal de movementos sociais na Xunta de Goberno do Colexio de Diplomadas en Traballo Social. Falamos con ela."As olladas hexemónicas en relación do benestar social non analizan en profundidade as causas do que sucede"Propós na túa intervención unha nova maneira de deseñar e aplicar as políticas de benestar social. Que críticas lle fas ao actual modelo?As olladas e os relatos hexemónicos do discurso dominante en relación do benestar social conteñen moitas perversións e nesgos. Son unhas olladas moi superficiais, que naturalizan a realidade de violencia que se vive, que non analizan en profundidade as causas do que sucede, son olladas moi desmemoriadas, que esquecen que as conquistas foron o resultado das loitas obreiras. Son tamén olladas que non teñen perspectiva feminista e que están moi despolitizadas, é dicir, que non entenden a política como unha redistribución do poder e da riqueza.A resposta que se dá é converter o Estado social e de dereito nun Estado penal e criminalizador, un Estado residual para a garantía de dereitos, un Estado que non se fai responsable da protección dos dereitos e que en cambio leva a cabo un adoutrinamento a través das políticas de benestar social. Fronte a ese relato dominante do benestar social, nós plantexamos que fai falla un cambio de proposta."A renda básica é unha ferramenta de tránsito que contribúe a acadar horizontes de emancipación que garantan dereitos e liberdades"Que papel xoga a renda básica nesa proposta?A renda básica nós vémola como unha ferramenta de tránsito que contribúe a acadar horizontes de emancipación que por unha parte garantan dereitos e liberdades, que permitan unha mellora das condicións de vida e que á vez promovan un cambio de modelo de desenvolvemento, que non sexa capitalista e patriarcal e que poña a vida e o ben común no centro. Sería, polo tanto, un punto de partida para outro tipo de políticas?A renda básica é un elemento máis na redistribución da riqueza e do poder. É, no fondo, un mecanismo para expropiar aos que nos expropian e que introduce mecanismos de corrección á acumulación de capital. Esta ferramenta de transformación é necesario que vaia da man doutras ferramentas nunha verdadeira política de benestar, que ten que ver con fortalecer o público, desprivatizar, regular e xerar as condicións para que o Estado poida redistribuír a riqueza. A renda básica non é máis que unha fenda no sistema, pero unha fenda que pon en xaque algúns elementos clave do modelo no que vivimos. É como un gran de area no ollo de Goliat; é unha estratexia moi pequena que molesta o desenvolvemento do modelo imperante."É necesario que vaia da man doutras ferramentas nunha verdadeira política de benestar, que ten que ver con fortalecer o público, desprivatizar, regular e xerar as condicións para que o Estado poida redistribuír a riqueza"Entre as críticas que recibe a renda básica, ademais da permanente pregunta de como se vai financiar, está a de que é un punto de chegada e non un punto de partida, que favorece a saída das persoas do mercado laboral...En realidade a renda básica é un elemento para que todas as persoas poidamos ter condicións de partida e de chegada xustas e que a partir de aí poidamos realmente camiñar cara a unha participación diferente na sociedade. Neste senso, pon en cuestión todo o ámbito do emprego en condicións de explotación. Cunha renda garantida teríamos os elementos para poder negociar. Pregúntase sempre de onde se sacarían os cartos? Podemos facer esa pregunta nun contexto no que cada día se invisten no Estado español 87 millóns de euros en gasto militar e pensar como sería investir todo ese diñeiro en renda básica ou en soberanía alimentaria. Ou que pasaría se acabásemos coa fraude fiscal ou coa economía sumerxida."O utópico é pensar que podemos seguir desta maneira, nun sistema que é ecocida e homicida"Tamén se lle critica sempre o seu carácter utópico, ao non ter sido aplicada de xeito xeral en ningún país da nosa contorna. Non son utópicos todos os novos dereitos ata que se poñen en marcha?A min iso encántame como o conta Carlos Taibo, que di que o utópico é pensar que podemos seguir desta maneira, nun sistema que é ecocida, que está acabando co planeta, e que é homicida, pois está matando a xente polas condicións de desigualdade que existen. En cambio, hai alternativas, que pasan por poñer a vida e o ben común no centro. Temos que buscar un elemento estratéxico, como é a renda básica, que xunto con outros axude a rematar con esta situación inmoral e inxusta.


Summary: En agosto de 1937, mentres Atila asolaba Galiza, 18 homes embarcaron no pesqueiro Novo Emden -13 metros de esolara- e fuxiron do Grove. Aquilo que aparentaba unha saída á costeira do bonito acabou nun extraordinario periplo. Recupérao o documental O Novo Emden. Unha vila desmemoriada á caza dos seus recordos, que se proxecta este 31 de xaneiro no Museo das Peregrinacións de Compostela.

O acto, organizado pola asociación cultural O Galo, será ás 19.45 e nel participará o director do filme Marcos Gallego, a súa guionista Comba Campoy e máis o membro do Galo Xesús Domínguez. "Esta obra é un exemplo de recuperación da nosa memoria histórica ao visibilizar como un fato de mariñeiros do Grove chegou a Bretaña, logo a Inglaterra, Cuba e Estados Unidos", sinala a asociación cultural. O traballo de Gallego data de 2007. Segundo os seus autores, a historia só a lembran no Grove "polo testemuño de Juan Aguiño Picán", recollido nas súas memorias. "Mais nelas hai moitos cabos soltos que se procuran atar a través das preguntas que, para este documental, facemos a varios veciños da vila", indican os autores da fita. Para O Galo, O Novo Emden -que dura uns 60 minutos- supón "o rescate dun dos feitos da Longa Noite de Pedra que ate hai pouco permanecía agachado".


Summary: A resposta galega aos manifestos presentados nos últimos días contra a liberdade democrática do pobo catalán a súa autodeterminación chegou hoxe da man dun texto titulado "Polo dereito a decidir"

O manifesto "Polo dereito a decidir" realizouno un grupo de persoas "en solidariedade coa iniciativa catalá de someter a referendo a súa permanencia ou non no Estado español". Nel entenden que despois do apoio cidadán expresado o pasado 11 de setembro e dos posteriores pronunciamentos a nivel español "desde unha nación tamén enmarcada no referido estado como é Galiza" e "desde a esquerda consecuente" queren expresar a súa postura "favorábel ao devandito proceso soberano que o pobo catalán ten decidido poñer en marcha". @s asinantes pensan que a postura económica e social de CiU "non debe servir como desculpa por parte de ningunha persoa que se considere de esquerdas para opoñerse ao dereito a decidir de Catalunya". Critican que "unha esquerda que non botou man do federalismo após a queda da ditadura franquista para se opoñer a un sistema político unitario e centralista, non está lexitimada para facelo contra as arelas de independencia que poidan existir". Salientan as "lecturas" que desde Catalunya se fixeron da Constitución para lle dar unha forma "plurinacional" e que "foron cepilladas". Por último cren que o "negacionismo respecto da historia das agresións do Estado español contra Catalunya" é unha postura que "renxe coa tradición da esquerda que soubo ver as acometidas contra os dereitos colectivos" chegando a alertar "dunha involución democrática alentada por chamamentos como estes, lexitimando ao Estado español para reprimir a expresión da vontade da sociedade catalá". Critican que "unha esquerda que non botou man do federalismo após a queda da ditadura franquista para opoñerse a un sistema político unitario e centralista, non está lexitimada para facelo contra as arelas de independencia que poidan existir" Manifestos Hai uns días o xornal español "El País" publicou un manifesto asinado, entre outr@s, por Almodovar, Vargas Llosa e Elvira Lindo. Nel realízase unha chamada ao federalismo e asegura que non hai "espolio de España sobre Cataluña" e que os soberanistas o que queren é "violentar a lei democrática". O texto afirma que as agresións de España contra Catalunya son "manipulacións" e agachan "as consecuencias penosas para todos" dun futuro Estado catalán independente. Con anterioridade a este manifesto publicouse outro de profesionais e xornalistas que no seu momento chegou a ter máis de cen sinaturas. Nel atácase a alianza CiU-PP e o "apoio reiterado ás políticas laborais máis regresivas da democràcia". Entre @s asinantes figuran Isabel Coixet, Antonio Franco, Carlos Jiménez Villarejo e Rosa Regàs. O vindeiro 8 de novembro presentarán en Barcelona un colectivo agrupado baixo o nome de "Crida a la Catalunya federalista i d'esquerres". O último texto público en contra do dereito a decidir de Catalunya apareceu hoxe mesmo no xornal "El Mundo" co nome de "Con Cataluña, con España". Nel @s asinantes, moit@s repetid@s noutros manifestos, aseguran "estar preocupados polos últimos acontecementos que se produciron na vida política de Cataluña" e sinalan que a Constitución foi "un dos feitos políticos máis felices da nosa recente historia" polo que "a súa vixencia" nestes 34 anos "constitúe a garantía do período máis longo de convivencia democrática".


Summary: Mato, directora de sutentabilidade de Greenalia e conselleira en Euskaltel, exercerá de vocal na directiva da patronal Asime

Asime, a Asociación de Industrias do Metal e Tecnoloxías Asociadas da Galiza, defendía hai uns días a necesidade de apostar pola enerxía eólica mariña como motor da recuperación. Quizais esta aposta teña que ver coa designación da ex conselleira Beatriz Mato, en calidade de directora de sustentabilidade de Greenalia, como nova vocal da xunta directiva da patronal. O seu nomeamento, xunto cos de Ernesto Jesús Rodríguez (Mecanizados Rodríguez Fernández), que exercerá como secretario, e os de Pablo Alarcón (Borgwarner Emissions Systems) e Julio C. Arca (Genesal Energy) tamén como vocais, foi anunciado onte na Asemblea Xeral Anual celebrada na súa sede en Vigo. Durante o evento, ao que asistiron o conselleiro de Economía, Francisco Conde, e o alcalde de Vigo, Abel Caballero, presentáronse os resultados da organización do exercicio 2020 e abordáronse as previsións para o que resta deste ano 2021, con especial fincapé nos retos que se presentan para a industria para a recuperación. Justo Sierra, presidente de Asime, destacou que 2020 "foi un ano duro, no que asistimos a caídas históricas do 12% en facturación e do 2% en emprego". Porén, sinalou que a industria do metal e as súas tecnoloxías asociadas soportou mellor que outras o impacto da pandemia. Neste senso, o presidente da patronal amosouse "moderadamente optimista" para este 2021, ano no que contan certificar o comezo da recuperación a partir do segundo semestre. Para facer posible esa recuperación, Sierra incidiu na necesidade da colaboración público-privada para buscar investimentos e favorecer unha transición enerxética xusta. "O acceso ao solo industrial, a subministración enerxética estábel e competitiva, a dixitalización e a innovación van ser máis relevantes que nunca", adiantou, ao igual que serán "chave" os fondos europeos, "que deben ser xestionados de forma áxil e flexíbel da man do propio tecido produtivo", indicou. Sobre os retos, o Presidente de Asime insistiu na necesidade de impulsar a automoción e atraer investimentos para a produción de compoñentes estratéxicos como os microchips, dotar de maior carga de traballo para os estaleiros de Navantia en Ferrol e impulsar nichos de negocio como a éolica mariña


Summary: A organización frontista exixe a Feijóo que "dea a cara" nunha comparecencia parlamentar e denuncia "a estafa" que supón para a cidadanía o argumento do aforro do Partido Popular en materia sanitaria.

O voceiro nacional do BNG, Xavier Vence, instou ao presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo, a comparecer en sesión parlamentar "de inmediato" para explicar a privatización "sibilina" que está a desenvolver o goberno galego na sanidade pública. Segundo o líder da organización frontista, a aplicación en Galiza dos re-pagamentos farmacolóxicos e sanitarios aprobados desde Madrid rachan coa tendenza doutros territorios do Estado nos que se están a rexeitar estas medidas e evidencian o "empeño" do líder do executivo galego por "ser o campión da crueldade". Neste senso, para a organización frontista é preciso iniciar un "debate público" arredor do modelo sanitario á fin de medir o grao de apoio social co que contarían as medidas aprobadas pola Xunta de Galiza, co único apoio do Partido Popular. Para a fronte nacionalista a "estratexia" que están a seguir é "ir medida a medida" para que "cada árbore impida ver o bosque" polo que urxiu un debate social no que "se vexan as consecuencias da batería de medidas privatizadores adoptadas polo Goberno galego". A "estafa do aforro" "O que pretende Feijóo é un auténtico cambio de modelo sanitario, desmontando peza a peza un sistema público de saúde de calidade e universal no que, até o de agora, todos somos iguais ante a adversidade da enfermidade sen que importe o nivel de renda", indicou Vence. Para o portavoz nacional do Bloque defendeu o presidente da Xunta debe "dar a cara" e explicar á cidadanía por que se está a producir un "cambio de modelo" sob o argumento do "aforro" pregoado polo Partido Popular. Unha redución do gasto público que para o BNG constitúe unha "estafa". "Non é verdade que a sanidade privada supoña un aforro. EEUU é quen máis gasta en sanidade de todo o mundo, pero ten unha gran parte da súa poboación sen cobertura e xera pobreza sanitaria, porque ten apostado por un modelo privado", denunciou Vence. Así, urxiu a Feijóo a "ser quen explique" as medidas aprobadas porque, dixo, "a cidadanía ten dereito a saber cara onde imos".


Summary: Agustín Hernández anunciou a composición definitiva da coporación, na que hai sete concelleiros e concelleiras non elixidos pola cidadanía, entre eles a senadora María Jesús Sainz ou a actual directora do IGVS, Teresa Gutiérrez. Ángel Currás tamén se mantén no grupo.

Sete dos 13 membros do grupo de goberno do Concello de Santiago de Compostela serán edís que non figuraban na lista electoral do PP nas últimas eleccións municipais e que, polo tanto, non foron escollidos pola cidadanía. Agustín Hernández, que tomará posesión ao redor do 1 de xullo, anunciou este sábado a composición da nova corporación, presidida por el e na que se mantén o aínda rexedor Ángel Currás, "para facilitar o traspaso de poderes". Hai sete concelleiros e concelleiras non elixidos pola cidadanía, entre eles a senadora María Jesús Sainz ou a actual directora do IGVS, Teresa Gutiérrez No equipo, ademais de Hernández (número 25 na lista electoral popular), figura a deputada no Congreso Marta González (número 24), e mantéñense ademais de Currás os edís Reyes Leis, Luis Meijide e José Manuel Rosende. Ademais, incorpóranse sete concelleiros non elixidos nos comicios: a senadora María Jesús Sainz, dirixente popular na cidade nos anos oitenta e noventa; Alejandro Sánchez Brunete, concelleiro tamén nos anos noventa; Teresa Guitiérrez, actual directora do Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS); Ramón Quiroga Limia, subdirector xeral de Promoción da Igualdade; María José Corral López, colaboradora do gabinete de Agustín Hernández; Manuel Martínez Varela, secretario do Concello de Boiro; e María Antón, xerente do Consorcio de Santiago. Na presentación do seu novo equipo, Hernández afirmou que elaborou o grupo "con total liberdade" e que procurou "o que considerei máis axeitado en defensa dos intereses de Santiago". Hernández non desvelou en que momento abandonará a Consellaría de Medio Ambiente ou quen pode ser o seu substituto ou substituta. Nos últimos días as forzas da oposición censuraron a "esperpéntica" e "disparatada" situación que o PP provocou en Santiago e destacaron que o PP busca "defender intereses electoralistas" no canto de primar os "intereses xerais".


Summary: Véspera do Día da Patria

Organización xuvenís e estudantís soberanistas convocaron esta quinta feira a manifestación unitaria con motivo do Día da Patria Galega baixo o lema "A república galega é o futuro". Esta mobilización unitaria da mocidade, que decorre cada 24 de xullo desde 2013, partirá ás 20 horas da Alameda de Santiago para denunciar a precariedade laboral, a emigración xuvenil, a imposibilidade de acceder a unha vivenda digna e o desmantelamento do ensino público. Fronte a isto, destacan a necesidade de "sumar forzas para construír un futuro digno" na Galiza, o que, segundo consideran, pasa pola construción dunha República galega fronte "a un Estado Español antidemocrático e o capitalismo". "Un estado español antidemocrático, marcado pola promesa dunha falsa transición, que continúa a manter no poder económico e social a quen hai máis de 80 anos deixaron as nosas familias nas cunetas. Un estado en que unha institución reaccionaria como a monarquía, aínda rodeada de escándalos de corrupción, continúa manténdose na xefatura do estado", denuncian no manifesto. A mobilización está convocada por Briga, Erguer, Galiza Nova, Isca! e Mocidade pola Independencia. As convocantes fixeron un chamamento á mocidade galega a sumarse a esta mobilización, así como a todas aquelas entidades que queiran sumarse á mesma.


Summary: O prazo máximo para o desmantelamento parcial da planta será de catro anos a partir da clausura efectiva.

O Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico autorizou o peche da central térmica de Naturgy en Meirama, en Cercedacanda as de Iberdrola en Lada (Asturias) e Viesgo en Puente Nuevo (Córdoba). O Boletín Oficial do Estado (BOE) publica esta quinta feira as resolucións da Dirección Xeral de Política Enerxética e Minas, con data do pasado 31 de xullo, polas que se dá o visto e prace a clausura das tres plantas. Nos casos de Lada e Meirama, autorízase a Iberdrola e a Naturgy o peche destas centrais térmicas, que deberá realizarse no prazo de doce meses (contados a partir da data de notificación da resolución). Así mesmo, terán que proceder ao desmantelamento parcial das plantas no prazo máximo de catro anos contados a partir da data en que o peche se faga efectivo. Se Naturgy non procedese ao peche da central térmica de Meirama no prazo establecido producirase a caducidade da autorización, segundo fixa o BOE. Ademais, o titular da instalación deberá cumprir para o desmantelamento as medidas e condicións establecidas no documento ambiental e na resolución de data 25 de xuño de 2020 da Dirección Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental, pola que se formulouinforme de impacto ambiental do proxecto. No caso de Meirama, de 580 MW de potencia instalada, Naturgy traballa no desenvolvemento de dous parques eólicos, de 70 MW en total, na contorna da central, e avanzou no estudo de viabilidade para a construción dun centro de gas renovable, que podería implicar o investimento de até 20 millóns de euros adicionais. Ademais, a enerxética analiza, xunto coas administracións, outras posibilidades para impulsar a atracción de investimento, novas empresas e proxectos á contorna da central.


Summary: A escritora ingresou esta cuarta feira na Academia.

A escritora María Rosa Lojo reivindicou esta cuarta feira, no seu acto de ingreso na Real Academia Galega (RAG) como académica da honra, a significación dos galegos na construción da identidade arxentina. María Rosa Lojo foi nomeda membro de honra da Real Academia Galega "Son unha galega-filla. Unha exiliada-filla. As redes afectivas e intelectuais da emigración nunca se cortaron", expresou Lojo, quen incidiu tamén en que a literatura require "unha posición primaria de escoita". "Somos apenas unha canle", dixo ao definir os escritores e escritoras como aqueles que trasladan a "voz colectiva". Sobre o seu ingreso na Academia, a escritora salientou que o asume co propósito de desenvolver "unha función especialmente fermosa porque se desempeña ao entrelazar mundos e reunir horizontes". A escritora María Rosa Lojo ingresará na RAG como membro de honra o vindeiro 28 de setembro Pola súa parte, o presidente da RAG, Víctor F. Freixanes, destacou que "unha parte moi importante da produción de María Rosa Lojo inspírase nas raíces familiares, a memoria do seu pai principalmente, que naceu nas terras de Boiro". María Rosa Lojo María Rosa Lojo, doutora en Letras pola Universidade de Bos Aires, foi investigadora principal do Consejo Nacional de Investigaciones Científicas y Técnicas de Arxentina (Conicet) e actualmente é a directora académica do Centro de Estudios Críticos de Ediciones de Literatura Arxentina na Facultade de Filosofía, Letras e Estudos Orientais da Universidade de Salvador, na capital bonaerense. Desde 2015 é membro correspondente da Academia Norteamericana da Lingua Española e desde 2017 pertence á xunta directiva da Fundación Sur. A súa obra literaria foi traducida a diferentes idiomas e recibiu premios como o Premio de Poesía da Feira Internacional do Libro de Bos Aires (1984), o Instituto Literario e Cultural Hispánico de California (1999), o Premio a toda unha vida en Literatura da Arxentina. Asociación de Artistas Premiados ou o Gran Premio de Honra 2018 da Sociedade Arxentina de Escritores, que Jorge Luis Borges recibiu por primeira vez en 1944. A RAG tamén salientou que a autora recoñece a influencia que exerceron na súa literatura as lecturas de Rosalía de Castro e Álvaro Cunqueiro, pero "antes de que isto ocorrese xa atopaba nos relatos orais do pai un elemento de identificación que compara a Na cultura. dos mapuches e dos ranqueles, pobos nativos do centro e sur da Arxentina, representa a chamada 'canción da liñaxe'". A pegada galega aparece desde a súa primeira novela, Canción Perdida en Buenos Aires al Oeste (1987) até a súa última, Solo skip (2018), pasando por Finisterre, traducida ao galego como A fin da terra ( 2006). Outro exemplo é o álbum ilustrado 'O libro das Seniguais e do único Senigual', publicado orixinalmente en 2010 en galego e traducido ao castelán seis anos despois.


Summary: Un dos servizos máis sensíbeis da Xunta da Galiza, as emerxencias do 061, consumaron unha folga parcial de dúas horas para denunciar a inestabilidade e incerteza do seu funcionamento.

O persoal do servizo de emerxencias que xestiona o centro de chamadas 061 realizou a pasada segunda feira, coincidindo co día festivo, unha folga parcial de dúas horas para denunciar a súa situación. André Chamadoira, membro do comité de empresa, explica a Nós Diario que o sistema que emprega a Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia-061 está a crear precariedade nun departamento tan sensíbel. O persoal operador de emerxencia está formado por 95 traballadoras e traballadores, 25% do total que traballan no servizo. Denuncian que son mileuristas, traballan todas as noites do ano, mesmo festivos, e cunha gran presión. Desde o comité de empresa denuncian ameazas. Aseguran que non teñen ningún contacto coa empresa que ademais lles está a pagar mal as baixas laborais. Renato Núñez, asesor da CIG, afirma a Nós Diario que o persoal do 061 non cobrou decembro e non saben se cobrarán xaneiro. O artigo íntegro pode consultalo na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: ENTREVISTA Yolanda Castaño mestura poesía e banda deseñada en O puño e a letra, (Xerais), antoloxía dos seus 25 anos de traballo poético.

Yolanda Castaño mesturara xa, en distintos momentos da súa traxectoria creadora, a poesía coa plástica, a arquitectura, a música, a danza, a fotografía, o audiovisual e ata a cociña. Chegaba aos 25 anos de traballo poético e decidiu celebralo non coa clásica antoloxía, senón probando algo novo, non só na súa carreira literaria senón na literatura galega: o comic poetry. O resultado é o libro O puño e a letra (Xerais), no que 40 ilustradores e ilustradoras interpretan outros tantos dos seus poemas. O libro preséntase como o primeiro Comic Poetry en galego. Como xorde a idea? A fortuna de poder saír polo mundo da man do meu traballo literario ofréceme o privilexio de poder entrar en contacto, de primeira man, coas máis diversas prácticas poéticas contemporáneas. Algunhas delas son novas para min, todas enriquecedoras e estimulantes. "Fascinoume ese diálogo interdisciplinar que trasladaba versos a viñetas" Un deses casos veu a través do italiano Lello Voce –poeta, performer, gran dinamizador literario e un dos personaxes clave da contracultura italiana dende os 80– quen me descubriu un xénero híbrido con bastante máis rendemento no país da bota. Fascinoume ese diálogo interdisciplinar que trasladaba versos a viñetas. Cando me puxen a investigar un pouco, descubrín que as mostras de cómic poético na Península Ibérica se reducían basicamente a unha única autora, Laura Pérez-Vernetti, sen que houbese ningunha obra en galego. Abríase un espazo creativo moi xugoso no que traballar. O primeiro que me preguntei ao lelo foi polo traballo de produción que debeu supor: escoller 40 textos, contactar e coordinar 40 ilustradores... Como foi o proceso e canto tempo, máis ou menos, levou? Pois o proceso completo levou perto de ano e medio pero foi tremendamente estimulante. Supoño que proxectos anteriores coordinando dende eventos colectivos como o Festival PontePoética ata outros volumes corais como Cociñando ao pé da letra puideran terme dado parte da experiencia que o fixo todo tan fluído. O traballo nunca me asusta e menos se trae tan ilusionantes procesos e resultados. "O traballo nunca me asusta e menos se trae tan ilusionantes procesos e resultados" Ademais, contei co asesoramento dun dos maiores expertos na Historia do cómic galego, Xulio Carballo Dopico, e os seus consellos foron bo apoio. Claro que ten algo de laborioso coordinar tantas e tan distintas sensibilidades, as súas consultas e a mediación coa editorial, pero ir recibindo as deslumbrantes creacións das e dos artistas e ir vendo medrar o proxecto dábame toda a forza. Foi emocionante. O libro é, ao mesmo tempo, un repaso polos teus 25 anos de traballo literario. Polo que se converte nunha alternativa á clásica antoloxía poética. Foi pensado tamén así? Como escolliches os poemas? (Vese, claro, a evolución da túa poesía). Ideei o proxecto cando cumpría corenta anos e, despois de máis de media vida mantendo un compromiso tan forte e estreito coa poesía, apeteceume celebralo dun xeito fermoso e divertido. Ademais, notei que os meus libros tiveran unha distribución e difusión desigual. Como ben dis, facer a clásica antoloxía persoal creo que non tería representado nin o meu espíritu nin o afán interdisciplinar co que levo experimentado dende tan cedo (mesturei xa poesía e plástica, arquitectura, música, danza, fotografía, audiovisual e ata cociña). "Facer a clásica antoloxía persoal creo que non tería representado nin o meu espíritu nin o afán interdisciplinar co que levo experimentado dende tan cedo" Inaugurar ao mesmo tempo un novo xénero para a tradición galega e ofrecer o que, dalgún xeito, tamén pode funcionar coma un catálogo do noso cómic contemporáneo foron os ingredientes que terminaron de decidirme. Fun escollendo textos dos meus até agora seis libros de poesía, tratando de tirar polos –en principio– menos 'abstractos', máis plásticos ou cunha imaxinería que pensaba que podía dar máis pé; pero sen esquecer algúns dos textos máis significativos para min. Yolanda Castaño co libro 'O puño e a letra'. Foto: Alberto Pombo Algo que salienta o propio libro, no seu limiar, é que os ilustradores e as ilustradoras tiveron liberdade para traballar como quixesen, interpretando os poemas ao seu xeito. Por iso fan análises personais: ás veces clarificadoras dos textos, ás veces amplificadoras, matizadoras, acompañadoras... E outras escuredoras, escapistas ou mesmo contraditorias. Como foi para ti atoparte coa interpretación dos teus poemas que fai cada un deles? A escaseza de modelos previos facía que esta proposta fose todo un desafío creativo para os ilustradores e ilustradoras. O convite a explorar eses novos camiños no seu labor artístico era tan aberto que permitía moi distintos xeitos de abordalo: ilustrando algúns dos versos, glosando, enriquecendo, trasladando a debuxos, establecendo un diálogo... Tamén como lectores levamos o texto ao noso terreo, e tanto as traducións coma as intervencións interxenéricas non deixan de ser tipos de 'lecturas' moi especiais, cualificadas. "Si que me chocou algunha interpretación dalgún dos textos, pero iría contra os meus principios de sempre opoñerme á deslumbrante polisemia do signo poético" Hai que se dar enfrontado á distancia que medra entre ti e o teu poema unha vez que sae de ti e pasa a ser de outros/as. O vínculo que cada debuxante estableceu co seu poema tamén se explicitou no que crearon: hai quen pasou por enriba, hai quen se mergullou a fondo e hai ata quen deu un rodeo. Os froitos de cada unha destas posturas non teñen por que crear unha realidade máis interesante canto máis coincida cunha intención inicial que foi miña, e só miña. É dicir: si que me chocou algunha interpretación dalgún dos textos, pero iría contra os meus principios de sempre opoñerme á deslumbrante polisemia do signo poético. A idea era tamén "soltar o lastre dos prexuízos críticos (sobre o xénero literario, sobre os propios contidos escritos, sobre a autora". Algo diso pensei en canto á escolla dos poemas. Non dar unha imaxe tópica, ou superficial, da túa poesía. Supoño que tamén para sacudirte, precisamente, de enriba, algúns tópicos que afectaron á recepción da túa obra... Quen observe a liña de progresión deste libro, e tendo tamén en conta a desigual recepción que –por uns motivos ou outros– tiveron os meus títulos, constatará como, con moita frecuencia, os nosos comezos tenden a eclipsar evolucións posteriores. Sobre todo se aqueles comezos deron que falar, como foi o caso. Público e crítica precisan encadrar o máis axiña posible, para ter controlado o produto cultural e saber doadamente como manexalo. "O feito de que non tratase moito a temática erótica dende o século pasado non fixo demasiado por que moitos me seguisen asociando a esa etiqueta, por moitos libros que escribise sobre a identidade ou a linguaxe" O feito de que non tratase moito a temática erótica dende o século pasado (hai vinte anos) non fixo demasiado por que moitos me seguisen asociando indivisiblemente a esa etiqueta por moitos libros que escribise sobre a identidade ou a linguaxe. Aínda que levasen tempo publicados, os poemas dos noventa e os máis actuais están á par neste libro, un libro que me gustaría que permitise unha imaxe máis completa do que humildemente fago. Hai, tamén, continuidade, no sentido de buscar "novas vidas" para a poesía, como o foi a música, o audiovisual, a performance... En que sentido é este libro un chanzo máis nese proceso? Como ben adiviñas, fai parte desa inquedanza miña, máis experimental, de hibridar os textos para concederlles vidas novas. Despois do libro Poética da casa, do grupo Tender a man, de todos os videopoemas ou das múltiples colaboracións con escultores, fotógrafas, coreógrafas, músicos ou performers, son consciente de que unha das maiores innovacións na hora poética actual é a que hibrida os formatos e renova as canles. Sácanos, ademais, da soedade do oficio da escrita, das endogamias do sector, e sempre nos enriquece, abre a ollada e fai aprender ao poñernos en contacto con outro gremio e disciplina. Eu non quero unha poesía isolada e volta cara si senón unha poesía contaminada de vida, de mundo e doutros códigos, e este proxecto é consecuente con iso. "Fai parte desa inquedanza miña, máis experimental, de hibridar os textos para concederlles vidas novas" Dicías nas redes sociais que, xa que inauguraches o Simposio da Asociación de Editoras, "o compromiso de todos estes anos obrígame a non facer reverencias ao poder nin dicir que todo está estupendo". Que é o que non está tan estupendo? Pois a falta de recoñecemento dunha realidade que é a produción literaria. Descoñecer de onde sae un texto literario ou ser insensible ao traballo dos escritores e escritoras fai que non se trate con dignidade o seu labor tan privado, tan desprovisto de apoios públicos (ou das empresas, vaia). Nesa mesma liña, non existen circuítos ben aparellados para promover a proxección exterior, xa que –por parte das administracións– carecemos dunha política cultural e unha economía que camiñen xuntas cara ese obxectivo. Non cren nin apostan por un patrimonio literario que está a ser a admiración do noso contorno, mais só no estritamente creativo. "Non cren nin apostan por un patrimonio literario que está a ser a admiración do noso contorno, mais só no estritamente creativo" O mercado, o sistema editorial, as institucións culturais, as fundacións, ata as asociacións gremiais resultan deficitarias e non pechan filas para reforzar os pasos cara unha maior profesionalización dos escritores/as, que non deixan de ser un termómetro da normalidade dunha cultura. Os contados premios literarios son apenas palmadiñas nas costas logo de que o groso do esforzo estea feito pola nosa conta e risco. Practicamente todas as axudas públicas arredor do libro van dirixidas a empresas editoriais, distribuidoras, programadores, dinamizadores ou bibliotecas, pero non ao orixinal creador/a do propio libro. Cumpriría un cambio de paradigma que recoñecese e dignificase un oficio que supón moita entrega, escasa gratificación e que en cambio non redunda senón na comunidade.


Summary: Ás veces teorizamos demasiado. Ou máis ben, ás veces confundimos a teoría coa realidade, o cal é algo así como confundir o mapa co territorio.

Lense demasiadas hipóteses sobre como será o teatro posterior á pandemia, sobre o papel dos medios electrónicos nas artes escénicas a partir da COVID-19, sobre o cambio na relación entre artistas e público na "nova normalidade". Nestes casos, un tende a concordar co filósofo Alain Badiou, que se sorprendía polos "sospeitosos laios e estupideces revoltos nas redes sociais". No caso da pandemia, o único sensato é seguir as pautas aconselladas polas autoridades sanitarias e esperar a que escampe. O cal non exclúe a posibilidade de quitar conclusións a partir do sucedido. E no campo das artes escénicas –e, en xeral, da cultura– esas conclusións apuntan ao extremadamente feble do tecido profesional, cun sistema de produción moi fragmentado, con ducias de compañías sen apenas capacidade de supervivencia, cuns circuítos de distribución sen obxectivos definidos, cunha proxección exterior nula e cuns centros institucionais (Centro Dramático Galego e Centro Coreográfico Galego) caídos na máis absoluta irrelevancia, cando non desaparecidos. Un sector abandonado e condenado á precariedade e, en definitiva, á desaparición. As causas habería que buscalas no esquecemento do dereito da cidadanía á cultura, que ten a súa orixe no adelgazamento de todo o que fose público a partir da actuación do famoso dúo cómico Reagan-Thatcher (aquilo si que foi dar paso a unha "nova normalidade"). No noso país, por razóns abondo estudadas, contamos co agravante duns gobernantes que non consideran que a cultura propia sexa merecedora dunha protección especial, como si ocorre no resto de Europa. Daquela, a única novidade con potencial transformador será a convicción sobre a necesidade do público e a reafirmación do acceso á cultura como un dereito fundamental. E como calquera outra esfera do público, o teatro precisa dunha planificación a medio e curto prazo, de obxectivos claros e avaliábeis e dun diálogo permanente coa sociedade á que vai dirixido. Quizais a cara positiva desta crise sexa a constatación de que é precisamente a sociedade a que reclama a volta do teatro e da danza, a ávida demanda de artes escénicas coa que se están atopando os teatros e festivais. Temos por diante un mes de xullo ateigado de programacións e festivais e a mellor forma de amosar o noso compromiso é xustamente coñecer de primeira man o que preocupa ás creadoras galegas. E si, tamén hai eleccións.


Summary: Vilagarcía acolleu a presentación do encontro entre as seleccións absolutas de Galiza e Catalunya, que terá lugar o 22 no campo da Lomba. Entradas de balde para menores de 14 anos.

A 'Irmandiña' feminina enfrontarase á selección de Catalunya o 22 de decembro en Vilagarcía, "cidade berce do fútbol galego", en palabras de Louzán, da Federación galega de Fútbol, no que é o seu retorno aos campos de xogo após de anos de obrigado parón. A selección absoluta feminina de galiza contará con xogadoras de prestixio internacional, como Vero Boquete ou Mari Paz Vilas. A presentación serviu para dar a coñecer o cartel do encontro e o custo das entradas, que serán gratuítas para os menores de 14 anos e cun prezo único de cinco euros para o resto de asistentes. Rafael Louzán, presidente da FGF, destacou que a disputa deste encontro "completa o regreso das seleccións galegas absolutas" despois de que o combinado masculino se enfrontase a Venezuela o pasado mes de maio logo de oito anos de ausencia. "Agardo que o público acuda ao campo de A Lomba no que será un día de festa", dixo o presidente, que aproveitou a súa intervención para agradecer a colaboración de todos os organizadores e da selección de Cataluña, coa que a Federación subscribiu un acordo que levará Galiza a xogar en terras catalás a mediados do próximo ano.


Summary: A Xunta presenta un plan para a lingua que non coñecen organizacións políticas nin entidades relacionadas co idioma. Diríxese só ao ámbito económico cando se reclaman actuacións no ensino. Incumpre o plan aprobado por unanimidade e confía no novo que só apoia o PP.

Só o Partido Popular mostrou o seu apoio ao "Plan de dinamización da Lingua Galega no tecido Económico" que o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, apresentou esta terza feira no Parlamento. Os distintos grupos da oposición debullaron o ronsel de razóns polas que cuestionan o novo documento presentado pola Xunta, a primeira delas, que ningún dos grupos tivese na man o texto antes de se iniciar o seu debate na comisión. A deputada do BNG, Ana Pontón, reclamou mesmo a paralización da comisión para estudar un Plan que non chegara aínda ás mans dos grupos que tiñan que defender a súa posición na comparecencia de Valentín García. Lamentou que se "furtara o debate" aos grupos parlamentarios que descoñecían a tal altura o contido do plan que a Xunta remitiu tres días antes a Real Academia Galega e o Consello da Cultura Galega, segundo sinalou o propio secretario xeral que defendeu, malia iso, o carácter "participativo" da proposta. A presidenta da Mesa, María Soledad Piñeiro, considerou que o texto do Plan era "complementario" polo que desestimou a paralización da sesión. Ana Pontón critica que o goberno galego estea a manter "o decreto da vergoña" cando o galego desce de maneira alarmante entre as xeracións máis mozas O Plan encamiñado ao ámbito económico non chegou aos grupos parlamentares mais tampouco ás organizacións que traballan na defensa da lingua. Desta maneira, desde a Mesa pola Normalización, critican que, malia se dirixiren en repetidas ocasións ao secretario xeral de Política Lingüística para coñeceren o contido do Plan non tiveran resposta algunha até o momento. "Descoñecemos o texto do Plan, mais non imos pasar por menos do que está acordado por unanimidade en 2004 no Plan de Normalización Lingüística que se está a incumprir. Sería dar un paso atrás no proceso de normalización que non podemos aceptar. O que o goberno ten que facer é aplicar o acordado e deixarse de propaganda", sinalou Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística. Valentín García: "Unha lingua entra en perigo cando baixa de 100.000 falantes, que o galego ten en Vigo e a súa area" Á MNL referiuse tamén a deputada do grupo mixto, Carme Iglesias, ao lembras a iniciativa Abertos ao Galego dirixida ao mundo do comercio e a industria, ámbitos ao que se destina o plan presentado por un Valentín García que insistiu en que as medidas recollidas están indicadas xa no Plan de Normalización. Entre elas, citou o reforzo nos medios de comunicación, apoio á creación de redes de empresas polo galego, posta en valor da importancia da lingua no sector ou promoción do galego na etiquetaxe. 14 preguntas sen resposta "O que ten que facer o goberno é derorgar o decreto do plurilingüísmo e logo falaremos do ámbito socioeconómico", sentenciou Carme Iglesias que defendeu que é no ensino onde se xoga o futuro da lingua. Para Ana Pontón, o plan presentado por Valentín García, "que ninguén coñece nin vai contar con orzamento" é "máis propaganda para tentar tapar o desastre que se está a producir no mundo da lingua". Referiuse tamén a deputada nacionalista a que o goberno está a manter "o decreto da vergoña" cando o galego descende de forma alarmante na mocidade e entregoulle ao secretario xeral de Política Língüística 14 preguntas das que a Xunta non está a dar resposta e que se encamiñan á situación do galego en ámbitos como a xustiza, o ensino ou os medios de comunicación. Tamén Xesús Ron, de AGE, sinalou que en materia de normalización "é moito o que hai que facer, mais xa estaba expresado no Plan de Normalización Lingüística". De "fuxida cara ningures" cualificou Ricardo Docasar a política lingüística da Xunta que está a facer do galego, segundo dixo, "un parque temático". Non está en perigo Valentín García defendeuse das acusacións, en especial da de ter ocultado o texto aos grupos políticos, afirmando que o plan aínda vai dar moitas voltas e regresará ao Parlamento. "A intención era explicalo antes de que vostedes o examinen", díxolle ás voceiras e voceiros dos grupos na sesión na que comparecía en comisión. Rexeitou que se lle apoña a falta de uso do galego entre os 5 e os 14 anos ao decreto de plurilingüísmo e mostrouse avalado pola sentenza do Tribunal Supremo sobre o recurso presentado pola Academia. Negou ademais Valentín García que o galego estea en perigo de desaparición."Unha lingua entra en perigo cando baixa de 100.000 falantes, que o galego ten en Vigo e a súa area", comentou.


Summary: Após a entrada en prisión do compañeiro de Caridad Pérez o movemento feminista volve ás rúas.

As organizacións e colectivos feministas convocan concentracións nas cidades despois de que o xulgado de Ferrol enviase a prisión o compañeiro de Caridad Pérez, a muller asasinada en Narón o 29 de decembro en Narón, como presunto responsábel do asasinato machista que elevou a 8 a cifra oficial de feminicidios no noso país en 2015. O feminismo sae ás rúas dous días despois de se confirmar o asasinato machista, unha dinámica que se activa automaticamente A convocatoria prodúcese ao día seguinte de saír publicado na imprensa a confirmación xudicial de se tratar dun crime machista pois este é o protocolo estabelecido polo movemento feminista galego. O seu obxectivo, lembran, é "visibilizar un asasinato machista e reclamar o fin da violencia contra as mulleres". Neste senso, os lugares nos que decorren as concentracións tamén se repiten cada vez que unha muller é asasinada polo feito de o ser. As mobilizacións terán lugar na sexta feira, 15 de xaneiro, ás 20h VIGO, diante do marco, convoca Marcha Mundial das Mulleres OURENSE, Castañeira (subdelegación), convoca Marcha Mundial das Mulleres FERROL, diante do concello, convoca Marcha Mundial das Mulleres PONTEVEDRA, diante da Audiencia Provincial, convocan feministas de pontevedra LUGO, praza do concello, convocan feministas de Lugo A CORUÑA, Obelisco, convoca acción feminista da Coruña COMPOSTELA, na porta do camiño, convoca feminismos Compostela


A compañía de enerxías renovábeis Greenalia anunciou na sexta feira que amplía o seu Consello de Administración, que pasa de catro a seis membros. Entre as novas incorporacións destaca a de Beatriz Mato, ex conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio (2015-2018) e de Traballo e Benestar (2009-2015) de distintas etapas de goberno de Alberto Núñez Feixoo. Greenalia fichara Mato, tamén ex candidata do PP á Alcaldía da Coruña nas últimas eleccións municipais, en febreiro de 2020. Un salto á empresa privada nun caso de portas xiratorias. De feito, o seu nomeamento dentro da cotizada supuxo as denuncias de entidades ecoloxistas como Adega, pois a Consellaría que dirixira Mato outorgou a Greenalia diversas autorizacións legais para pór en marcha a central de biomasa de Teixeiro (Curtis). Pasaron pola Consellaría de Mato cinco proxectos de Greenalia, entre eles parques eólicos O proxecto insignia da empresa librábase en xullo de 2017, con Mato á fronte da Consellaría, do proxecto de avaliación do impacto ambiental común, ao non consideralo necesario. Mais non só. Cando a ex candidata do PP á Alcaldía da Coruña exercía como conselleira de Medio Ambiente, pasaron polo seu departamento cinco proxectos de Greenalia, algúns deles parques eólicos. Aínda así, a Xunta da Galiza considerou que, malia acceder á empresa menos de dous anos despois de deixar o cargo, o de Mato non é un caso de incompatibilidade, ao entender que non contravén o que recolle a Lei 1/2016 de transparencia e bo goberno da Xunta da Galiza por non resolver ela ningún expediente de Greenalia. Si os resolveu a directora xeral de Calidade Ambiental, María Cruz Ferreira Costa, directamente nomeada por Mato e subordinada dela. Mato é partidaria de que se simplifiquen os trámites para a instalación de aeroxeradores Mato é desde xa novo membro do Consello de Administración da empresa de renovábeis e fai parte da Dirección da Asociación Eólica da Galiza desde o 8 de maio de 2020, representando, precisamente, Greenalia. Mato, que publicamente se amosou partidaria de simplificar a lexislación para a instalación de parques eólicos, tentou, sen éxito, conseguir a Presidencia da patronal e chegou a postularse mediante o envío de cartas ás socias da entidade para lles solicitar o voto. Mato é tamén é conselleira da telefónica Euskaltel (matriz da galega R), empresa na que recalou o pasado setembro. Aliás, desde marzo exerce como vogal da directiva da Asociación de Industrias do Metal e Tecnoloxías Asociadas da Galiza (Asime), a patronal do sector. Outras incorporacións a Greenalia Ademais de Mato, incorpórase ao Consello de Administración José María Castellano, o segundo maior accionista da empresa, por detrás de Manuel García Pardo, e Pablo Castellano, fillo do ex vicepresidente de Inditex.


Summary: A Asociación de Recuperación da Memoria Histórica de Marín (Armhm) presentará o 20 de abril a publicación 'Galegos no exército de Euzkadi 1936-.1937' de Sergio Balchada Outeiral editada pola Deputación de Pontevedra.

A Deputación de Pontevedra, da man da Asociación de Recuperación da Memoria Histórica de Marín (Armhm), presentará o 20 de abril o libro Galegos no exército de Euzkadi 1936-.1937 de Sergio Balchada Outeiral, unha publicación que pretende recoller e divulgar a presenza de milicianos galegos no 'Euskadiko Gudarostea'. No acto, que será ás sete da tarde no salón de actos da biblioteca pública municipal de Marín, participará a deputada de Memoria Histórica, María Ortega, o integrante da directiva da Armhm, Tino Igrexas e o propio autor. Un preso de Lavacolla: "Alí cometéronse as canalladas máis grandes" Máis de 2.000 efectivos Segundo explica Sergio Balchada, cando a primeiros de outubro de 1936 os milicianos do batallón CNT n.º 1 Bakunin se instalaron en Amurrio para ocupar posicións na fronte arabesa non pasaron desapercibidos entre a poboación local, entre outras cousas, polo acento galego de moitos dos seus compoñentes. A presenza de milicianos oriúndos da Galiza no Euskadiko Gudarostea, ou Exército de Euskadi, de feito, non foi anecdótica. Aristocracia e represión falanxista tras o 'comisionista' das máscaras en Madrid Segundo Balchada a cifra, aínda que non pode asegurar o número preciso, podería superar os 2.000 efectivos. Ademais deste batallón, o historiador apunta que a participación galega estivo presente noutros 75 batallóns que completan as forzas vascas, por exemplo, o Celta, que solicitara unha bandeira "que leve como emblema algo que simbolice a rexión galega", petición feita polo capitán Manuel Lampón Ríos (A Pobra do Caramiñal) e o tenente José Paz Davila (galego, mais sen confirmar o seu lugar de procedencia). O libro conta, entre outros, con capítulos dedicados a 'Trintxerpe. A quinta provincia galega', 'Bilbo. A formación dos batallóns'' ou 'José Echeverría Novoa. O galego que puido ser lehendakari'.


Summary: Levar na lapela este obxecto convertiuse no protesto silencioso, após a vitoria de Trump, que se está a estender nunha parte da sociedade estadounidense contra o racismo e a homofobia

Un simple imperdíbel na lapela. É #safetypin, o protesto silencioso que se está a estender en sectores da sociedade estadounidense para protestar de forma silenciosa contra o racismo, a xenofobia e calquera discriminación contra minorías étnicas ou de diversidade sexual. A vitoria de Donald Trump provocou que EUA importase este singular protesto, que naceu no Reino Unido após o triunfo do Brexit e o aumento dos ataques e delitos racistas nese país. A vitoria do magnate xerou manifestacións e protestos nas rúas de varias cidades de Estados Unidos. O relevo cólleo agora este protesto (un imperdíbel na lapela) silencioso e individual "contra o medo", como o definen os seus valedores. O #safetypin xa se fixo viral nas redes e ao movemento xa se sumaron actores e músicos, así como miles de cidadáns de a pé. "You are safe with me. I stand beside you" é o lema que, manteñen os que levan o imperdíbel, queren transmitir ás minorías con este aceno.


Summary: A riqueza das augas galegas é unha gran descoñecida. De feito, o océano como ecosistema é, sen dúbida, a parte máis ignorada do noso planeta. Isidro Mariño embarcouse en 2011 nunha empresa que pretende mitigar esa ignorancia e mostrar algúns dos tesouros da costa de Galiza. Mariño é o capitán e patrón do Chasula, un barco de pesca de 1959 que desde hai nove anos organiza diferentes rutas polo mar de Arousa para observar aves e mamíferos mariños, principalmente, pero tamén para coñecer a xeografía, a xeoloxía e outros moitos aspectos socioculturais e medioambientais das rías e do mar aberto.

O Chasula xa ten, de seu, unha historia que o converte nun magnífico expoñente da historia marítima galega das últimas décadas. Trátase dunha das últimas tarrafas –un tipo de embarcación dedicada ao cerco, característica da pesca galega durante os dous primeiros terzos do século pasado– que sufriu diferentes cambios ao longo da súa vida e que, da man de Isidro, recuperou en 2003 a súa tipoloxía construtiva orixinal. Baixo criterios de explotación sustentábel, o Chasula e Isidro Mariño –a través da empresa Intramar S.L.– ofrecen viaxes marítimas nas que descubrir o medio natural, así como unha boa parte do patrimonio marítimo relacionado coa pesca, o marisqueo e as distintas actividades de explotación máis ou menos artesanal que rodean a ría de Arousa. O biólogo Xabier Vázquez Pumariño, que exerce de guía en moitas destas saídas, cre que "moi pouca xente vive en contacto co mar. O que nos chega do mar son imaxes moi concretas, imos á praia, imos á peixaría comprar peixes que non sabemos moi ben como se capturan… En xeral, vivimos moi de costas ao océano. O Chasula permite cambiar a perspectiva por unhas horas: mostra de onde veñen os produtos que compramos acotío, como é o ecosistema no que viven… E decatámonos de que é un ambiente complexo e de que pode chegar a ser moi duro, que manexarse nel require unhas capacidades moi especializadas que non coñecemos. Por outra banda, estamos moi afeitos a ver a diversidade biolóxica a través da televisión, unha realidade moi limitada e moitas veces exótica; mesmo a xente que ten máis contacto coa natureza está moi mediatizada polo uso que se fai do territorio. Neste sentido, tamén cambiamos a perspectiva: vemos aves mariñas que talvez non coñecemos, pero que nos dan a medida da cantidade e diversidade que existe; percibimos que están gobernadas por unhas forzas naturais que en xeral non coñecemos ben, desde a migración até o fenómeno dos afloramentos de augas profundas que posibilita que en determinados puntos haxa máis comida, por non falar do tema dos cetáceos, que sempre esperta unha gran curiosidade. Todo iso é fascinante. Mesmo para un biólogo é unha comprobación de moitas das cousas que estudamos e que pertencen a un mundo alleo ao noso". As viaxes de avistamento de aves e cetáceos amplían a mirada sobre o patrimonio natural e permiten ligalo a eses modos de vida tradicionais que aínda manteñen certa vixencia na ría de Arousa: "Hai 36.000 familias que viven da ría agora mesmo", explica Isidro Mariño. Ás veces, ese descoñecemento do medio mariño vese agravado polo sensacionalismo que acompaña o tratamento das noticias relacionadas con el. O día que embarcamos no Chasula é o mesmo en que, supostamente, unhas candorcas "comeron" o temón dunha embarcación deportiva. O noso contacto cos mamíferos mariños, non obstante, é dunha natureza ben diferente. Nada máis saír do porto do Grove, onde o Chasula ten a súa base, avistamos varios grupos de arroaces que nadan tranquilos e pausadamente entre as bateas. As aletas anchas e escotadas delatan a súa presenza a poucos metros do barco. Algún salta deixándose ver por completo, outros mergúllanse até desaparecer. Saímos a mar aberto polo norte da ría, perto das illas de Sagres de Fóra e Sagres de Terra, completamente ateigadas de corvos mariños cristados, e comezan a verse algunhas das aves que dificilmente se observan desde terra: pardelas baleares –a ave máis ameazada da península ibérica–, palleiras grandes e parasitas e moitos mascatos que volven desde os seus lugares de cría no norte de Europa. O tesouro oculto: o paíño de Wilson Unha parella de ingleses toma nota de todo o que ve e compara nas súas guías as particularidades de tal ou cal ave. Isidro cóntanos que cada vez son máis os estranxeiros que acoden a Intramar para realizar avistamentos de aves: ingleses, franceses, finlandeses, suízos e mesmo norteamericanos. Moitos deles atraídos polo que se converteu nun dos maiores reclamos para ornitólogos do mundo enteiro: o paíño de Wilson, unha especie de paíño que se cría que só chegaba ao Atlántico Norte de forma episódica, mais que resultou ser unha ave moi abundante nas nosas costas e agora aparece en case todas as viaxes do Chasula. "É un descubrimento que se debe en boa parte ao labor que fan empresas como Intramar", explica Vázquez Pumariño, "xa que son aves que non podes ver desde un cabo e moito menos desde a praia, tes que dar un paso máis alá e ese paso e embarcarte. Navegando unhas cantas millas mar a fóra vés que todo cambia, que hai unha realidade ambiental e ecolóxica completamente diferente e aí aparecen sorpresas coma a do paíño de Wilson, unha ave subantártica, do tamaño dun pardal, que ten uns movementos a través do océano absolutamente extraordinarios. Non só en días de calma, senón en días de temporal, con néboa, frío, chuvia… Todo iso fai que nos preguntemos polo seu modo de vida que, a todas luces, é abraiante". A medida que nos afastamos da costa vai incrementándose o número de especies que avistamos. Os primeiros golfiños comúns achéganse ao barco e xogan co ronsel que vai deixando ao seu paso. Ao lonxe descubrimos un punto, fronte a Corrubedo, onde os mascatos se lanzan en picado para pescar entre máis golfiños. Achegámonos e, finalmente, aparecen os primeiros paíños europeos e de Wilson. E con eles, pardelas escuras e encapuchadas, palleiras parasitas e pomarinas, carráns e gaivotas de varias especies. O espectáculo é absolutamente asombroso. Vázquez Pumariño insiste en que o Chasula ofrece moitas actividades diferentes para públicos moi diversos. "Hai unha parte máis especializada dirixida a xente que xa ten un coñecemento avanzado da vida mariña e das especies que habitan ou pasan polas costas galegas e un público máis xeralista que non coñece como se producen, por exemplo, os mexillóns e para o que achegarse a unha batea xa constitúe un espectáculo. Todo xunto permite entender procesos que son moi complexos e que están detrás de todo isto: a circulación das augas, os afloramentos, a importancia dos nutrientes de augas profundas que chegan á superficie e sofren unha forte insolación –o que fai pensar na fotosíntese como motor de moitos destes procesos. A experiencia sempre permite abrirse a novos coñecementos e crear novas inquietudes". Momentos estelares Mentres tanto, a viaxe continúa e os descubrimentos sucédense: primeiro, un grupo de pentumeiros –un pato mariño– que migran cara ao sur; logo, un rorcual común, a balea máis habitual fronte ás nosas costas pero cuxo avistamento dista moito de estar garantido en ningunha viaxe. Semella que este vai ser un dos puntos álxidos da xornada, mais a navegación aínda nos reserva máis sorpresas. Máis adiante, descubrimos un grupo bastante numeroso de caldeiróns, uns delfínidos de gran tamaño (de catro a sete metros) que se avistan con relativa frecuencia nesta época do ano. Todos eles espertan exclamacións de contento e alegría na tripulación (un máximo de 12 pasaxeiros que se viron reducidos agora a dez pola pandemia). Aínda que nada se pode comparar co gran momento estelar da singradura: un xuvenil de mascato pardo (Sula leucogaster), unha especie subtropical da que tan só hai unha ducia de avistamentos na Galiza e que sobe a adrenalina de todos os participantes até puntos próximos ao infarto. A cara de satisfacción de Isidro é máis que evidente: desfruta tanto como os ornitólogos de encontros coma este. "Estes son os detalles que fan de cada viaxe unha experiencia inigualábel. Ás veces é unha especie rara. Outras un soprido de balea perto do barco, un migrante co que non contas ou unha ave común que non esperas atopar en alta mar". Coma se o escoitase, unha curuxa das xunqueiras aparece da nada e pérdese en dirección a terra. Lamentabelmente, hai outra cara do medio mariño que tamén se manifesta nas viaxes do Chasula. De cando en vez chega un aviso para que Isidro descenda a velocidade sen que haxa un ave nin un mamífero á vista. Plásticos: Lidia, a axudante de Isidro, toma o bicheiro e recolle unha bolsa de gran tamaño para retirala das augas. Son encontros que se repiten e que nos falan da falta de conciencia que segue rexendo a nosa relación co mar. "As capacidades dos ecosistemas están moi superadas e no caso das pesqueiras isto compróbase moi ben pola diminución de capturas que se dá de forma case sistemática", comenta Vázquez Pumariño. "Nos sistemas litorais, ademais, hai un modelo de turismo masivo que tamén superou a capacidade de carga hai moito tempo e aquí existen datos moi concretos. Por exemplo, a península do Carreirón, na illa de Arousa, era un lugar excepcional para o descanso de aves acuáticas, especialmente limícolas, e a día de hoxe case non queda nada de todo aquilo porque está cheo de xente, de maneira masiva, durante moitísimos meses ao ano. Nos illotes Guidoiro Areoso e Guidoiro Pedregoso –que desde o meu punto de vista deberían estar incluídos no Parque Nacional das Illas Atlánticas pola súa importancia ecolóxica– hai unha constante presenza masiva de turistas realizando actividades moi lesivas: practicando deportes acuáticos con vehículos de motor, fondeando, ocupando as praias, producindo contaminación acústica, deixando lixo de forma sistemática… O mesmo sucede coa illa de Rúa. Sitios con importancia enorme como repousadoiros e lugares de cría de moitas especies mariñas que se ven completamente alteradas pola presenza humana. É preciso avaliar a capacidade de carga de cada sistema e dosificar a entrada de persoas de acordo con esa avaliación". A viaxe continúa e aínda hai tempo para ver especies novas: varias gaivotas de Sabine –unha preciosa ave que habitualmente só se deixa ver mar a fóra– e, xa achegándonos á boca da ría, pardelas cincentas, quenllas, peixes roda ou unha parella de toniñas, un cetáceo de pequeno tamaño xa extinto no mediterráneo e en grave perigo de extinción na Galiza. Isidro comeza agora a "pór en valor" outra das riquezas da ría e ofrécelle á pasaxe mexillóns ao vapor, empanada de zamburiñas e de sardiñas… "A degustación de produtos do mar forma parte do coñecemento do medio que tratamos de difundir, é un elemento máis que permite coñecer os modos de vida tradicionais que se cultivaban na ría de Arousa", afirma. A volta faise a través dos polígonos de bateas onde se refuxian garzas, corvos mariños, gaivotas, e limícolas como píllaras, pilros ou virapedras. Un final tranquilo que compensa de todas as emocións vividas ao longo das últimas oito horas. E que dá ganas de repetir na primeira ocasión que se presente.


En 2013, cando publicou Le capital au XXIe siècle, é posíbel que Thomas Piketty non intuíse a forza con que o que sería o seu bestseller impactaría na opinión pública e na academia. Os seus críticos neoliberais axiña cuestionaron a metodoloxía e os datos que manexa, subliñaron o seu carácter marxista light e descualificaron a súa teoría como preocupante porque desacredita as políticas económicas dominantes, que ignoran por completo o problema da repartición da riqueza. Hoxe, porén, Piketty segue a ser citado constantemente. Pero por que? O mérito do economista francés está en converter inesperadamente nun asunto político a concentración, en poucas mans, dos ingresos e da riqueza. Piketty faino detectando con rigor científico como o sistema capitalista crea desigualdades que cuestionan o principio de xustiza social da democracia. En efecto, a gobernanza neoliberal trae consigo un crecemento espectacular das desigualdades salariais e mais un aumento gradual da desigualdade patrimonial. Como explicarmos que os titulares do capital, moitos dos cales xa naceron ricos, teñan unha parte significativa da riqueza producida? E cantos empresarios non acaban simplemente vivindo das rendas? Este desequilibrio entre o traballo e o capital é inxusto e arbitrario; e é socialmente irracional e perigoso, e non só para o capitalismo, senón tamén para a democracia. Debemos preguntarnos, en definitiva, se unha democracia, que postula a igualdade dos cidadáns e a meritocracia, é compatíbel coa desigualdade das condicións de vida; é dicir: se aínda podemos preservar o Estado social e mais regular e controlar o actual capitalismo patrimonial globalizado. Para Piketty, a política debe afrontar este desafío á democracia mediante (a) unha educación igualitaria e incluínte, que é, a longo prazo, o mellor instrumento para reducir as desigualdades salariais. Dado que aumenta a produtividade, a formación é o principal recurso corrector na distribución da riqueza. Tamén cómpre (b) recuperar a progresividade do imposto sobre a renda e (c) introducir un imposto progresivo sobre o capital a escala mundial ou polo menos rexional (por exemplo, na UE). Estas medidas fiscais constitúen, polo de agora, un virtuoso exercicio de wishful thinking. Coa análise de Piketty, os economistas socialdemócratas puideron reivindicar de novo o legado keynesiano das tres décadas posteriores á Segunda Guerra Mundial, que foi o período durante o cal a distribución da renda e do capital foi máis igualitaria, as rendas do traballo constituíron a parte substancial da renda nacional, se aplicaron políticas fiscais progresivas, se desenvolveu o Estado do benestar e aumentou a taxa de crecemento. Pero que a socialdemocracia estea en condicións de saír á palestra a defender as políticas públicas propostas por Piketty e tamén a suba dos salarios e do gasto público social, o aumento da presión fiscal sobre as herdanzas, o reforzo das medidas antitrust, a reforma da gobernanza corporativa para limitar os ingresos dos executivos, etc., é algo que vai depender da intelixencia colectiva da esquerda. E desta intelixencia colectiva forma parte precisamente a achega de Piketty. (Unha versión ampliada deste texto pode lerse no artigo "A desigualdade revisitada: Thomas Piketty" [I, II, III e IV], publicado en Café Federal entre maio e xuño de 2015.) Publicidade


Summary: Unha delegación de patróns e mariñeiros organizada polo BNG explica en Bruxelas por que a súa centenaria arte de pesca non debe ser incluída na prohibición das redes de deriva. O presidente da Comisión de Pesca da Eurocámara considera "unha provocación" o posible veto e compromete o seu apoio ao sector galego. Vídeo no interior

BRUXELAS - Enviado especial "O xeito non me parece un problema". Quen fala é Hubert Gambs, director xeral de Asuntos Marítimos e Pesca da Comisión Europea, un dos máximos responsables da proposta que o executivo comunitario lles fai aos estados membros da UE e mais á Eurocámara sobre o regulamento que prohibirá o uso de redes de deriva na pesca polo seu elevado impacto ambiental. Se esa proposta non muda apostará por que o xeito, a centenaria arte de pesca da que dependen 417 embarcacións e unhas 1.000 familias en Galicia, tamén sexa prohibida malia obter capturas moi reducidas e non ser agresiva para especies tan sensibles como os golfiños. Este mércores as autoridades comunitarias coñeceron, non sen certa sorpresa, que cando na primavera lanzaron o seu ditame fixérono sen toda a información necesaria. Entre outros aspectos, porque a Xunta e o Goberno de España as informaron demasiado tarde. Foi o propio sector do xeito, a través de patróns maiores e mariñeiros, o que lle transmitiu á Comisión e a membros do Parlamento que están a piques de cometer un grave erro que sería letal para o seu modo de vida porque o xeito non pode ser considerada unha arte que empregue redes á deriva. A través dunha delegación organizada pola representante do BNG no Parlamento Europeo, Ana Miranda, os xeiteiros ofreceron de primeira man unha información que, sinala Gambs, agora tamén lles chega a través dos gobernos español e galego, pero só cando o sector soubo que estaba en perigo de desaparecer definitivamente. "Dependemos moito da información" e "cando preparabamos" este informe, a Bruxelas non chegou "ningunha sobre o xeito" e a Xunta tampouco participou no trámite de alegacións. Esa falta de dilixencia dende Compostela e Madrid constátaa tamén outro dos altos cargos cos que se reuniu a delegación galega, o xefe da Unidade de Conservación e Control da Pesca, Fabrizio Donatella. "Cando facemos a proposta e pedimos información e alguén esqueceu enviarnos a información" sobre o xeito, un esquecemento que o representante comunitario prefire atribuír a "un erro" que "non é a fin do mundo. Así e todo, indican os dous representantes do gabinete que agora dirixe Jean Claude Juncker, a Comisión agora di dispón da información que antes non tiña e "vaina ter en conta", é "moi útil para nós". Tocando as redes Este caudal de información chegado directamente dende a costa galega chegoulles ás autoridades comunitarias a través das testemuñas dos patróns e mariñeiros pero tamén fisicamente, cunha rede do xeito transportada por Miranda e que este mércores percorreu diversas dependencias da Eurocámara. Gambs e Donatella comprobaron coas súas propias mans a fraxilidade dunhas redes que, explicáronlles os profesionais, "só collen sardiñas" e que "rachan" se "collen" calquera outro obxecto. Máis aínda se topan cun golfiño ou unha tartaruga, que é "imposible" que sufran dano ningún cunha arte que ten "cero descartes", que traballa moi poucas horas cada día e que está sustentada en microempresas. É, ademais, a "primeira actividade económica" de concellos como Rianxo, expúxolles aos dirixentes da Comisión o alcalde da vila, Adolfo Muíños. A súa desaparición "sería mortal" para a vila arousá. "Espero que atopemos unha solución", concluíu o director xeral, quen lles explicou á delegación galega que dende a Comisión se tenta "diferenciar" entre artes de pesca pero "non sempre é doado". A súa intención, di, non é "crear un problema", senón "protexer a pesca" e o medio ambiente. Neste contexto, Donatella mesmo insta os xeiteiros a poñer o acento nas partes do seu argumentario que os poden beneficiar en maior medida: que a arte do xeito "sexa histórica non é unha razón para protexela", porque tamén o son outras tan agresivas como a caza de baleas. Pero si son motivos de peso que sexa "económica e socialmente" e mesmo "turisticamente" tan relevante para Galicia. O presidente da Comisión de Pesca considera "unha provocación" a proposta de prohibir o xeito por equiparala ás redes de deriva A rede estivo presente na xuntanza coa Comisión, percorreu os corredores e mesmo chegou ao hemiciclo e tamén á Comisión de Pesca, que xunto coa de Medio Ambiente é a responsable de votar un regulamento que, en calquera caso, xa non entrará en vigor o 1 de xaneiro, como estaba previsto, senón a mediados de 2015 por mor da mudanza de varios prazos. O presidente desa comisión, Alain Cadec, ofreceulles aos xeiteiros un apoio mesmo máis explícito que os do respresentantes do Executivo. Miranda: "Estes apoios abren a porta para que o xeito sexa excluído da prohibición" A mera proposta de prohibir o xeito, di Cadec, do Partido Popular Europeo, é xa "unha provocación" e por iso el mesmo e a comisión que representa tentarán que isto non aconteza, asegurou nun intre no que tamén se sumou á comitiva organizada polo BNG a través de Bildu o conservador Francisco Millán Mon. Previamente, nos corredores, o socialista José Blanco foi alén para afirmar ante os mariñeiros que "o do xeito está arranxado". Dadas as respostas obtidas Ana Miranda amosa un prudente optimismo. O BNG, di, está satisfeito por estes apoios porque "abren a porta para que o xeito sexa excluído desa prohibición". Este xoves completarase a axenda da delegación galega en Bruxelas cun encontro con Renata Briano, relatora no informe sobre as redes de deriva.


Summary: O Delegado do Goberno avanza que o Ministerio de Transición Ecolóxica convocará nas próximas semanas unha mesa de traballo. A representación sindical esixe que Endesa se sente nesa mesa, explique os seus plans e dea alternativas á produción e ao emprego, "porque a planta pode seguir producindo máis alá do carbón".

O máis de medio millar de traballadoras e traballadores de Endesa As Pontes, moitos das empresas auxiliares e transportistas que se desprazaron nun cento de camións até A Coruña para manifestarse esta segunda feira diante da Delegación do Goberno, son conscientes de que o proceso de descarbonización é imparábel e mesmo se está acelerando noutros estados da Unión Europea. A central das Pontes leva cinco meses parada porque os custes pola emisión de dióxido de carbono e a baixada no prezo do gas fan que a produción de enerxía con carbón "non entre prezo". Endesa, nas Pontes, segue producindo o gas e "parece que aposta polo gas", explica Alberte Amado, sindicalista da CIG. Dos plans de Endesa para As Pontes e da capacidade do Goberno español para regular e ordenar a transición a unha produción sen carbón, dependen directa e indirectamente unhas 700 familias e boa parte da economía dunha comarca que durante as últimas catro décadas xirou arredor da térmica. "É prioritario termos unha reunión con Endesa e implicar á Xunta", dixo Javier Carreiro, de UXT, na concentración na Coruña. "A Xunta ten moito que dicir e o Goberno central ten que mollarse", engadiu José Furtado, de CC.OO. "É preciso que Endesa estea nesa mesa, que diga se quere continuar nas Pontes, co gas ou con proxectos que teñan como base a biomasa, ou se vai esperar e pechar", advirte Amado. No borrador do plan estatal para a loita contra o cambio climático o carbón ten data de caducidade: o ano 2030. "Pero é un borrador, Europa fixou a data do 2035, e xa digo que moitos países están adiantando esa data… Endesa podería seguir operando con carbón, pero o que queremos esixirlle xa é que dea conta dos seus plans". A alternativa pasa por unha adaptación da planta a outras materias primas, "malia que Endesa xa dixo que con calquera alternativa os niveis de produción e de emprego serán máis baixos", apunta o sindicalista. "Se non pode ser a través da mesma planta, pois que se busquen outros proxectos de xeración de enerxía ou industriais para a comarca". Na reunión coa ministra Teresa Ribeira, -avanzouna hoxe Javier Losada, o delegado do Goberno na Galiza- as traballadoras e traballadores de Endesa nas Pontes pedirán que o Goberno español ordene "un transición tranquila e en tempo". Outra cousa son os plans de Endesa que só Endesa coñece.


Summary: O ex comisario da policía española, José M. Villarejo, lamenta na súa comparecencia na Cámara non ter participado nas operacións que fixeron desaparecer os militantes vascos 'Pertur' e a 'Naparra'.

O ex comisario da policía española José Manuel Villarejo compareceu no comité do Congreso sobre a Operación Kitchen, a trama de espionaxe do PP contra Luís Bárcenas. Nun momento da comparecencia, o deputado de EH Bildu, Jon Iñarritu, preguntou o ex-comisario se sabía algo sobre as desaparicións de Eduardo Moreno Bergareche 'Pertur', membro de ETA, José Miguel Etxeberria 'Naparra', dos Comandos Autónomos Anticapitalistas, e outros vascos que desapareceron "a mans do terrorismo de Estado". Villarejo sinalou a ETA como a culpábel das desaparicións en primeira instancia, mais a seguir engadiu: "Lamentabelmente, non participei. Igual me tería gustado". Als palabras impresionaron o deputado independentista, que só puido articular automaticamente un "carallo". "Sei que algunhas das miñas respostas son politicamente incorrectas", dixo Villarejo, "mais estou convencido de que, como xa dixen moitas veces, coa nai e coa patria, con razón ou sen ela, había que acabar cos terroristas. E creo que o fixeron moi ben os meus compañeiros", engadiu o ex comisario. O rei emérito O ex comisario José Manuel Villarejo garante, na súa comparecencia do Congreso, que o feito de que o ex monarca fora "tan ardente" chegou a considerarse "un tema de Estado" nalgúns sectores. Sempre segundo a súa testemuña, mesmo se procuraron "hormonas femininas" para reducir ese grao de paixón. Sempre atendendo ás declaracións de Villarejo, o Estado chegou a "fabricar hormonas femininas para baixar a libido" do ex rei, que nestes momentos supostamente prepara o seu regreso a España. El suelo ético. Apología del terrorismo de Estado en el Congreso. Todo en orden. Impunidad. pic.twitter.com/4gWRgzCwjP— Arnaldo Otegi 🔻 (@ArnaldoOtegi) October 20, 2021


Summary: O informe da Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) cifra en 474.000 euros o salario medio dun milleiro de directiv@s das firmas que cotizan en bolsa. O soldo medio do conselleiro educativo é dun millón de euros.

Un 1,6% de aumento medio no soldo. Ese foi o incremento salarial medio de perto dun milleiro de directiv@s das empresas cotizadas en bolsa no 2012. O dato figura no informe elaborado pola Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) citado por Economía Digital. Os ingresos de media destes altos cargos supera nos 474.000 euros. Hai máis de 400 directiv@s no Estadoe spañol que teñen cláusulas blindadas Maiores emolumentos perciben as persoas desas empresas que ostentan o posto de conselleiras executivas, Aí os salarios anuais xa se moven en niveis do millón de euro. Iso si, en 2012 foron inferiores aos que levaban no exercicio anterior (un 10% máis). Un descenso que procede da redución dos 'emolumentos variábeis'. Os coñecidos como 'conselleiros externos' tamén viron en 2012 como aumentaban os seus ingresos, segundo Economía Digital, pois pasaron ser de perto de 140.000 euros, un 25% máis que no exercicio anterior. Contratos blindados No mesmo documento do CNMV informan que 83 empresas que cotizan na Bolsa española recoñeceron ter cláusulas blindadas a 408 directiv@s, 237 d@s cales son de firmas do Ibex 35.


Summary: O agora comisario xubilado José Manuel Villarejo volverá sentar no banco dos acusados na vindeira cuarta feira mais nesta ocasión para someterse ao primeiro xuízo da macrocausa 'Tándem', ao redor dos seus negocios privados. O comisario pretende exercer como o seu propio avogado defensor durante a vista oral

O agora comisario xubilado José Manuel Villarejo volverá sentar no banco dos acusados na vindeira cuarta feira mais nesta ocasión para someterse ao primeiro xuízo da macrocausa 'Tándem', ao redor dos seus negocios privados. A Audiencia Nacional xulgará á vez as pezas separadas coñecidas como 'Pintor', 'Iron' e 'Land', polas que a Fiscalía pide que sexa condenado a máis de cen anos de cárcere. O xuízo arrincará este 13 de outubro e está previsto que se desenvolva en máis dunha vintena de sesións que se prolongarán até principios de 2022, de acordo co calendario inicial, aínda que podería variar. Villarejo comparece como principal imputado, aínda que este xuízo congregará a máis de 30 acusados entre os que destacan o seu socio, Rafael Redondo, e a súa muller, Xema Alcalá, así como o comisario Enrique García Castaño, que se enfrontan a penas de 115, 86 e 81 anos de cárcere, respectivamente. Con todo, algúns acusados chegaron a acordos de conformidade coa Fiscalía. Segundo as fontes xurídicas consultadas por Europa Press, Villarejo non se limitará a asumir o rol de acusado, senón que tentará facer valer o seu status de avogado codefensor, admitido durante a fase de instrución, o que lle permitirá interrogar outros imputados e a testemuñas xunto ao outro letrado do seu defensa, Antonio José García Cabrera. Este primeiro xuízo de 'Tándem' chega case catro anos despois de que o comisario Villarejo fose detido por unha causa que foi engordando até configurar un quebracabezas de máis dunha trintena de pezas separadas referidas aos numerosos e diversos encargos que recibiu a través de CENYT, o seu grupo empresarial, radicado na Torre Picasso de Madrid. De acordo coas pescudas dirixidas polo Xulgado Central de Instrución Número 6, o denominador común das pezas separadas, máis aló de quen lle contratase -desde grandes empresas do IBEX 35 a particulares- e para que, é que Villarejo asumiría estes traballos sendo comisario en activo e valeuse dos recursos policiais ao seu alcance para cumprir cos seus clientes. A Fiscalía Anticorrupción reclama para Villarejo unha pena de prisión de 109 anos de cárcere, multas que superarían os 950.000 euros -ás que habería que sumar as indemnizacións das que respondería solidariamente xunto ás outras persoas que resultasen condenadas-, así como inhabilitacións para exercer cargo e emprego público e para o sufraxio pasivo. Absolto no primeiro xuízo Cabe lembrar que este será o primeiro xuízo de Villarejo por 'Tándem' pero non o seu primeiro xuízo. Xa sentou no banco dos acusados o pasado mes de xaneiro polos delitos de inxurias e denuncia falsa dos que lle culpaba o ex director do Centro Nacional de Intelixencia Félix Sanz Roldán e polos que se enfrontaba a ata dous anos de cárcere. Nesa ocasión, o Xulgado do Penal Número 8 de Madrid decidiu absolver o comisario xubilado. Pouco despois, en marzo, Villarejo saíu do cárcere madrileño de Estremera con medidas cautelares destinadas a evitar a súa fuga que consisten en comparecencias diarias perante o xulgado correspondente ao seu domicilio (Boadilla del Monte, Madrid), a retirada do pasaporte e a prohibición de saída do territorio nacional. Con todo, o agora axente retirado ten por diante un longo percorrido xudicial a causa do universo 'Tándem', algunhas de cuxas pezas avanzan xa cara á fase de xuízo oral tras concluír anos de instrución.


"Somos como un caballo sin memoria, / somos como un caballo / que, no se acuerda ya / de la última valla que ha saltado." (El Salto, Nueva Antología Rota, León Felipe).O ano que está a piques de tocar a chanca podería ser recordado como «o ano do tridente», porque nos confirmou que non hai dous sen tres. Ou «o ano do tricorne», porque as tres línguas aguzadas do tridente nos trouxeron á memoria aquel gorro negro de tres puntas, símbolo de 40 anos de negrura. Pero, 2018 seguramente será lembrado como «o ano do triángulo obtuso», porque a tríade da dereita española foi capaz de recuperar a súa esencia, de reunificar as teses tridentinas, de índole política. Iso é, o ano da renacenza do "uno y trino": tres zunados aparentemente distintos, Casado, Rivera e Abascal, e un único pai verdadeiro, Aznar. Así que, quen non estea libre de quintas que se vaia preparando para incorporarse a filas. Cando tomen o poder estes tres cazurros, emprenderán de novo a batalla de Covadonga, remontándonos nun santiamén ao ano 722. Pero, nesta ocasión, a proeza de don Paio non arrincará en Asturias. Non. Comezará xustiño –quen nolo ía dicir!– acolá onde os Reis Católicos remataron a heroicidade da Reconquista. Porque os centralistas actuais, os autodenominados bloque constitucional, cristiáns de entón, Susana Díaz incluída, descubriron que os andalusís de agora atópanse no Nordés peninsular.Nin TC, nin monarca, nin rabos de gaitas. Cando manden no Al-Ándalus eses paladíns da unidade patria, será o principio do fin dos actos de traizón a España, de Pedro Sánchez e Quim Torra. Catalunya será novamente constitucional –e española, por suposto– e nunca máis ninguén se atreverá a romper a soberanía nacional. O adiantado desta moderna contrarreforma, de inspiración aznariana, é Pablo Casado, ese amigo de Feijoo, disposto a entrar en Catalunya a cabalo dunha besta vermella e amarela, adiantando pola dereita ao buldócer Abascal, malia esa fronteira tan estreita que separa o Vox de Abascal do muro de contención de C´s de Rivera. Ah! O que lle fai doer os cadrís ao meu tío Lisardo é ter que deitarse cada noite sen ver a ninguén do partido da gaivota, fuxindo dese vendaval autoritario que lle inxectan ao partido os xerifaltes actuais, mentres locen no peto un master en retroceso social, outro en recentralización territorial e varios en chulería preconstitucional.


Summary: En "boa parte" da Galiza abrirá a hostalaría a próxima semana. Será o Comité Clínico que asesora a Xunta da Galiza en materia de sanidade quen decida "en que intensidade". Así o explicou na mañá da sexta feira o presidente, Alberto Núñez Feixoo.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, anunciou na mañá da sexta feira que a próxima semana "boa parte" da Galiza poderá reabrir a hostalaría, que leva fechada desde o pasado 27 de xaneiro no marco das medidas para combater a pandemia da Covid-19. Matizou que o Comité Clínico que asesora o seu Goberno durante a crise sanitaria determinará "con que intensidade e con que horario". Nunha entrevista concedida a Cadena Cope, o mandatario galego reivindicou o labor deste comité con 35 profesionais "con número de colexiado" e recalcou que durante unha pandemia as opinións sanitarias son as "prioritarias". Nada sinalou a respecto de que 47% das persoas que integran o comité son cargos políticos. De feito, nas últimas semanas, este órgano quixo eludir o debate ao respecto, apuntando que "a nosa cor son os pacientes". Os datos "están indo ben" Neste contexto, Feixoo confirmou que os datos epidemiolóxicos da Galiza "están indo ben" e, posteriormente, asegurou: "Eu creo que na segunda feira, que nos imos a reunir, boa parte da Galiza empezará a abrir a súa hostalaría". Todo o territorio galego leva desde o 27 de xaneiro en restricións máximas e, aínda que o comercio volveu esta semana ao seu horario habitual e o sector cultural puido retomar, en parte, a súa actividade, os bares, restaurantes e ximnasios seguen fechados, todos os municipios continúan perimetrados e as reunións están aínda limitadas a persoas convivientes.


Summary: O math-rock é un xénero complexo. E non só pola dificultade rítmica e instrumental que caracteriza a moitas das composicións que o compoñen, senón tamén polo seu habitual carácter instrumental e as súas longas duracións que o sitúan en certa medida no lado oposto á música pop.

Porén, cun pouco de paciencia, moitas das bandas que se atopan detrás desta etiqueta son capaces de ofrecer paisaxes musicais únicas e fascinantes con numerosas capas que permiten descubrir cousas novas con cada escoita. Parte Chão / Galgo / 2020 / 7 pezas / 10 euros É o caso de Parte Chão, o terceiro traballo de longa duración da banda portuguesa Galgo, xurdida en Oeiras no ano 2013 da man de Alexandre Moniz e Miguel Figueiredo nas guitarras, João Figueiras ao baixo e Joana Batista na batería. "Muda" abre o disco entre sons electrónicos de aires analóxicos e tons escuros, que lembran por momentos ás bandas sonoras de John Carpenter. A batería fai acto de presencia cun tempo pausado mentres as guitarras aparecen con sons agudos nun crescendo que estoupa nun ritmo caótico marcado polos inesperados punteos de guitarras con timbres metálicos, cheos de ferruxe que conducen a un clímax final no que tamén aparecen instrumentos de vento. Ao longo dos sete minutos desta peza que abre Parte Chão, Galgo introdúcennos de cheo no universo sonoro deste traballo, no que dominan os sons escuros, distorsionados e ás veces mesmo surrealistas, que encaixan tan ben coa ilustración da portada do disco. A segunda pista deste álbum, "Panca Espalha" vai aínda máis lonxe. Tras un comezo psicodélico e frenético, o baixo e a batería comezan a xogar ritmicamente cos punteos das guitarras de maneira perfectamente compenetrada a medida que a enerxía non deixa de ir en aumento. A sección central desta canción amosa as harmonías máis claras e fermosas no que vai de álbum, sostidas sobre unha batería máis pausada e sinxela, facendo a pista se cabe máis accesíbel, especialmente cos aires disco deconstruídos que toma a canción no tramo final. Se "Panca Espalha" tiña algúns dos momentos máis accesíbeis do disco, "Giga Joga" non queda moi lonxe, aínda que os imparábeis riffs de guitarra que abren a canción apunten ao contrario. A cuarta pista de Parte Chão conta con algúns dos momentos máis coloridos de todo o traballo, da man de "Garras Dadas", o único corte de todo o álbum no que Galgo fan uso da voz, case rapeada, sobre unha instrumentación marcadamente musical, no sentido máis tradicional da palabra. Ademais dos interludios "Burbur" e "Murmur", o disco fecha con "Grande Roubo", unha canción que supera os oito minutos e que supón toda unha viaxe sobre distintos tempos, timbres e sensacións que dan identidade ao disco.