Summary: Convocatorias por redes sociais da ultradereita xudía para manifestarse contra a cidadanía árabe, nunha situación de violencia que o presidente israelí cualificou de "guerra civil".

Mentres que a ofensiva aérea sobre a Faixa de Gaza e o lanzamento de foguetes desde o enclave cara ao territorio israelí continuou durante a xornada de hoxe, en localidades de Israel con poboación mixta de xudeus e palestinos de Israel (árabes e palestinos con cidadanía israelí) os enfrontamentos violentos entre comunidades intensificáronse nas últimas horas. En Jaffa, segundo informou Haaretz, un soldado de 19 anos foi atacado e ingresado posteriormente nun hospital en condición crítica. No barrio de Hatikva, en Tel Aviv, as agresións producíronse entre militantes xudeus de ultradereita, dunha banda, e xornalistas e palestinos de Israel, da outra. O diario israelí sinalou que o enfrontamento violento se producira logo dunha convocatoria nas redes sociais chamando a participar nunha manifestación anti árabe. Un cámara da TV pública israelí, Kan, foi agredido polos manifestantes xudeus. Segundo esta mesma información, este tipo de convocatoria nas redes sociais, "planeando ataques contra os árabes en cidades de todo Israel", está indo en aumento nos últimos días. Os medios israelís tamén se fixeron eco esta quinta feira da malleira a un home por parte de militantes de ultradereita en Bat Yam, a 13 km ao sur de Tel Aviv, porque crían que se trataba dun palestino. Malleira en directo Nas imaxes do ataque, que foron televisadas en directo, pódese ver como o home é sacado pola forza do seu coche e golpeado por ducias de persoas. Segundo Harry Fawcett, reporteiro de Al Jazeera, "semellaba un intento de linchamento público". Ademais, a canle de TV árabe informou da emisión de imaxes en canles locais onde se mostran grupos de ducias de persoas con máscaras negras saqueando tendas palestinas. Segundo estas informacións, as convocatorias nas redes sociais estarían impulsadas por un grupo autodenominado La Familia. Tamén se informou de ataques a sinagogas, negocios e vehículos de cidadáns xudeus. E de agresións físicas, como o apuñalamento dun home. "Guerra civil" Neste sentido, o presidente de Israel, Reuven Rivlin, nunha advertencia ao primeiro ministro, Benjamin Netanyahu, cualificou os enfrontamentos entre comunidades, os máis graves dos últimos anos, de "guerra civil". Netanyahu afirmou que a "anarquía" ten que parar, e reservistas da Policía de fronteiras foron chamados para reforzar a vixilancia nas localidades con poboación mixta. Discriminación e guerra O malestar latente polas políticas discriminatorias ─aínda que iguais sobre o papel, os palestinos de Israel reciben menos fondos do Goberno, o que leva a peores infraestruturas e servizos─ acabou por estallar tras o desaloxo en marcha no barrio Sheikh Jarrah en Xerusalén, e os sucesos da última semana coa represión de manifestantes en Al Aqsa. Hamas viu entón xustificado o lanzamento de foguetes desde Gaza contra localidades israelís, o que levou á desmesurada resposta aérea por parte de Israel, que segundo os últimos datos facilitados hoxe á noite, provocou xa 87 mortes no enclave. Un territorio bloqueado desde 2007 e cualificado por activistas palestinos de "cárcere a ceo aberto". Os foguetes continuaron saíndo de Gaza e os avións continuaron castigando a súa poboación. Ademais, tropas e tanques israelís comezaron a agruparse na fronteira coa Faixa.


Summary: PP e PSdeG pactaron esta semana reducir as intervencións de Bloque e Alternativa. Falamos cos portavoces na Cámara de BNG e AGE sobre unha medida que boicotea a posibilidade de facer unha oposición efectiva.

Populares e socialistas pactaron a comezos desta semana distribuír as quendas de intervención e o número de iniciativas para dar espazo ao Grupo Mixto. Mais ese novo reparto só afecta – e prexudicando- a AGE e BNG, aos que se lle mingua a súa actividade parlamentar. As dúas formacións perderán a posibilidade de defender dúas Proposicións non de lei, unha moción, unha interpelación, 1 pregunta ao Goberno e 1 pregunta ao presidente. Falamos con Francisco Jorquera (portavoz parlamentar do BNG) e Yolanda Díaz (co-portavoz de AGE) do alcance dun pacto que, coinciden, quer "blindar" un bipartidismo en profunda crise. Francisco Jorquera: "Nun momento en que ese bipartidismo está máis cuestionado que nunca eles deciden blindalo, evitando que haxa unha oposición real na Cámara galega" - Este pacto entre PP e PSdeG na Galiza evidencia a existencia dunha 'Grosse Koalition' disposta a minguar o espazo das forzas que se lle opoñen? - F. Jorquera: É unha manobra para consolidar o bipartidismo no Parlamento galego, un bipartidismo que non se corresponde coa composición real do Parlamento, que é moito máis plural; e un bipartidismo que non se corresponde co que pensa e sente o pobo galego. Nun momento en que ese bipartidismo está máis cuestionado que nunca eles deciden blindalo, evitando que haxa unha oposición real na Cámara galega. PP e PSOE non só vulneran as normas do Parlamento, senón que mesmo con este pacto van contra unhas prácticas que estaban consolidadas xa nos tempos de Fraga presidente! É este o 'impulso democrático' do que tanto fala e do que tanto se gaba Núñez Feijóo? - Y. Díaz: Estamos diante doutro pacto do bipartidismo, que non ten problema en ningún en chegar a pactos ou acordos cando senten que están en risco, e saben que agora estano. Botan man de fórmulas 'trileras' para tentar calar a voz de 14 deputados e de ducias de milleiros de votantes. AGE e BNG somos os grupos que no Parlamento máis reflectimos a voz da rúa, os problemas e necesidades da xente; por iso recortan. - Non é a primeira medida que implica un Parlamento no que desde a oposición se ten denunciado que a capacidade de facer oposición mingua progresivamente... - F.J: Hai unha estratexia do PP nesa dirección. As negativas de Feijóo a comparecer, a 'invernación' daquelas cuestións que non son de interese para o goberno como pode ser a corrupción ou a fusión das caixas; converter as sesións de control ao goberno en sesións de control á oposición... Con este pacto afondan en querer recortar a capacidade de actuación da oposición. O Partido Popular non cre no auto-goberno e por iso quer anular o Parlamento galego. - Y.D: Teño claro que si. Todos os días podemos ver que non lles interesa para nada que haxa unha oposición real. Un exemplo claro é o papel da presidenta do Parlamento, que é unha das altas institucións do País, e que de imparcial non ten nada. Exerce un trato moi desigual entre o grupo do PP e a oposición. Tentan poñernos tantas trabas porque están aterrados, hai medo nos partidos do réxime. Yolanda Díaz: "Botan man de fórmulas 'trileras' para tentar calar os grupos que no Parlamento máis reflectimos a voz da rúa" - Que medidas ou pasos se poden dar para solucionar esa situación de recorte das intervencións e capacidade de oposición de BNG e AGE? - F.J: Este pacto entre PP e PSdeG é grave. Empregan o grupo mixto como pretexto para meterse a recortar nas iniciativas de BNG e AGE mais as do PP e PSdeG non as tocan, esas seguen igual. Nós non temos problema en que se alonguen os plenos e que sexan máis periódicos para así tratar todo o que haxa que tratar. Non imos permanecer parados ante ese pacto. Presentaremos un recurso perante a Cámara, recurso que estamos a ultimar. De non aceptalo, pediremos recurso de amparo no Tribunal Constitucional - Y.D: Estamos dispostos a adoptar medidas legais, mais tamén hai que facer unha actividade de divulgación e pedagoxía entre a sociedade do que supón ese pacto, de porque se adopta, do que está a pasar. Para a semana falaremos co BNG para facer algo, porque non podemos permanecer de brazos cruzados.


Summary: Entrevista co portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, na Radio Galega. O miolo da conversa, as eleccións europeas. "Esperemos que Anova bascule cara ás posicións nacionalistas e de esquerdas", afirmou o líder do Bloque, o que traducido significa: esperemos que non se poñan ao servizo da estratexia eleitoral de IU.

A folla de ruta do nacionalismo galego, xulgou Vence, ten de ser "a unidade de todos os nacionalistas". O BNG ten feito o que o seu portavoz nacional cualifica de "oferta aberta e xenerosa" a todas as forzas nacionalistas galegas, visando que o país teña unha voz propia en Europa. "Esperemos que Anova bascule cara posicións nacionalistas e de esquerdas. Nós continuamos coa man tendida. Agora é responsabilidade de cada quen tomar as súas propias decisións", subliñou o portavoz nacional, que se nega a supeditar "os intereses galegos" ás estratexias eleitorais dunha forza política con centro de decisión en Madrid. Para Vence, o que o eleitorado nacionalista non entendería en ningún caso é que o nacionalismo galego "se puxese baixo o paraugas dunha forza estatal". A cidadanía, enfatizou, "ten moi claro que necesita ter unha voz directa" que represente Galiza en Bruxelas. Soberanía Vence foi interpelado abertamente polo xornalista Xabier Ares sobre se consideraba ou non viábel unha Galiza independente. Na súa réplica, o portavoz nacional do Bloque puxo o acento non no conceito independencia, mais no da soberanía. "Galiza ten que ter capacidade de decisión. Ten que ter ferramentas para que non sexan Madrid, Bruxelas e determinados fondos de investimento os que tomen as decisións por nós. A soberanía é iso, é capacidade de decidir", alegou. Baixou do abstracto ao concreto tomando como exemplo a situación do sistema financeiro galego: "Vemos como nos están a roubar Novagaliciabanco, após os galegos ter colocado aí por volta de 9.000 millóns de euros". Esa entidade vai ser agora vendida por Madrid -co silencio cúmplice da Xunta, criticou- a un grande banco español ou un fondo de investimentos norteamericano. "Con soberanía non habería ese espolio", enfatizou, ao tempo que reiterou cal é a aposta do BNG en relación a NGB: tornar esta entidade nun "banco público galego" para dar crédito a empresas e particulares.


Summary: Miguel quere ser músico pese á prohibición da súa familia. Pero a súa familia ten varias xeracións e os mortos non opinan o mesmo.

Os máis pequenos da casa non teñen escola así que as carteleiras aproveitan a ocasión para encher a billeteira cunha ampla oferta de filmes de debuxos animados. A maior produtora de debuxos do mundo, Disney/Pixar, que de parvos non teñen nada, adoitan reservar a súa artillería pesada para estas datas tan sinaladas. Presentan Coco, unha cinta ambientada en México que segue os pasos de Miguel Rivera, un rapaz obsesionado con tocar a guitarra coma o seu ídolo Ernesto de la Cruz, un sosias de Jorge Negrete. O problema é que a familia de Miguel ten prohibida a música desde hai varias xeracións así que terá que conformarse con ser zapateiro, coma todos os membros desde que a súa tataravoa Imelda fundara a empresa Calzados Rivera. É tradición en México que todas as familias se reúnan cos seus antepasados no tradicional "Día de Muertos", unha festa chea de cor, flores e ofrendas. Miguel entra por error na dimensión da Terra dos Mortos, onde descubrirá o segredo que levou a prohibir a música na súa familia. Coco é unha preciosa oda á familia aderezada cunha animación alucinante (a escena da auga é brutal), música ad-hoc (nomeada a Mellor Canción nos Globos de Ouro e, previsibelmente aos Oscar tamén) e menos tópicos latinos dos que se podía agardar, aínda que habelos, hainos... Por momentos unha comedia disparatada (atención aos cameos osudos de persoeiros mexicanos), noutros un musical e noutros un melodrama que ameaza con superar o récord de bágoas de Un monstro vénme ver (2016, J.A. Bayona). Teñan un pano ben a man porque o van necesitar... Conta tamén cun interesante apunte arredor da emigración: os mortos mexicanos teñen que cruzar un muro para poder ver a súa familia viva mexicana. Píllase o símil, non si? Unha interesante alegoría entre o muro que separa os vivos dos mortos, e o muro que separa México dos Estados Unidos de Trump. Loxicamente a cousa queda bastante na superficie, e mesmo se pode dicir que está bastante edulcorada, mais aí está... Tendo en conta que provén dunha multinacional como a Disney a cousa ten ata vimbios de audacia. En México foi un éxito sen precedentes mais tamén o está sendo en todo mundo, conquistando de paso a toda a crítica especializada, pois conta con ingredientes máis que suficientes como para chegar a todo tipo de público con independencia da procedencia ou idade. Como curiosidade a cantidade de paralelismos culturais, concretamente na praza do pobo: se en troques de guitarras poñemos gaitas e pendeiretas estaríamos perfectamente no entorno dun serán. Coco é apta tanto para crianzas como para persoas maiores, sen restricións. Perfecta medición dos tempos, ben estruturada, hai intriga, non aburre, está chea de fantasía desbordante e a maioría de gags funcionan. Os xiros vense vir un pouco mais tampouco é un impedimento para a trama pois o que conta ao final son as sensacións que deixa e hai que recoñecer que Coco emociona, e moito... O único malo, ou perverso mellor dito, que se pode dicir de Coco non é sobre o propio filme, senón do que está xusto detrás: un xigante empresarial insaciábel da talla de Disney que, neste caso, obrigou a retrasar a estrea da coprodución mexicano-portuguesa-galega titulada Día de Muertos, pois a semellanza temática entre ambos filmes era evidente e, de seguir as datas previstas, ambas coincidirían en carteleira. De novo a sempiterna loita entre David contra Goliath... mais desta volta o intelixente non era loitar, senón retirarse ata atopar unha mellor momento para a estrea. En fin, aínda non hai data sinalada para Dia de Muertos mais de seguro deixarán pasar o rebumbio da entrega dos premios Oscar de Hollywood, onde se intúe que Coco acadará algunha que outra estatuíña dourada. Coco (EUA 2017, 105 min.) Dirección: Lee Unkrich e Adrián Molina Guión: Adrián Molina e Matthew Aldrich Música: Michael Giacchino


Summary: Filmes galegos coma o multipremiado Vikingland, de Xurxo Chirro, Pacios, As fotos da memoria, de Manuel Darriba, ou as curtas de WeareQQ e Vanesa Vilaverde, Eduardo Maragoto e João Aveledo que abren hoxe o programa, integran a mostra xunto con filmes procedentes do Congo, Níxer, Venezuela, Arxentina, Francia ou Alemaña.

Dende hoxe, 11 de xuño, até o vindeiro martes 19, o Museo compostelán acolle unha nova edición da Mostra de Cine Etnográfico, en colaboración coa Concellería de Cultura compostelá, o Cineclube de Compostela, o Festival de Cine Etnográfico Espiello, a TVG e a Consellaría de Cultura e Educación.Este luns, a mostra abre con curtas galegas na sección Carlos Velo: Goitik behera, behetik gora, do colectivo WeareQQ (Uxue Arrieta e Vicente Vázquez), ás 19.30, e a seguir, Em companhia da morte, unha curta de Vanessa Vilaverde, João Aveledo e Eduardo Maragoto. O mércores proxéctase o documental Pacios. As fotos da Memoria, de Manuel Darriba, e o xoves, Hombres de arena, do venezolano Joaquín Cortés Peteiro, Yatasto, do arxentino Hermes Paralluelo, ou Cautare, do romanés Ionut Pitirescu. Xa o venres, ás oito, será proxectado o exitoso documental Vikingland, de Xurxo Chirro. O venres pónse Lembrando os rostros da morte, de Lois Patiño. O martes será proxectada, na Sección Espiello, Dimanche a Brazzaville, de Enric Bach e Adrià Monés, merecedora dun accésit no festival que nomea a sección. Tamén teremos ocasión de ver nesta sección What has to be photographed!, da alemá Irina Linke, e Swimming in space, da tamén alemá Anna Mbiya Katshunga, ou Dreaming Nicaragua, do nicaragüense Marcelo Bukin, que foi Premio Espiello Boltaña ao máis votado polo público e Premio ASECIC Guillermo Zúñiga, así como Una casa para Bernarda Alba, de Lidia Peralta, Premio Espiello Rechira ao mellor traballo de investigación, e El Torero de los Andes, de Ignasi Rodríguez Batlle, premio ao Mellor Documental Etnográfico. No apartado de cinema histórico Jean Rouch poderanse ver filmes do cineasta francés, coma Petit à petit, La chasse au lion à l´arc, á parte do documental de Jean-André Fiesch: Mosso Mosso :Jean Rouch comme si. Por último, este mércores haberá unha sesión paralela dentro da programación regular do Cineclube de Compostela, con Fake Fruit Factory, de Chick Strand, e Reassemblage, de T. Minhh-ha Trinh. Será ás 21.45, no Pichel. Neste pdf pódese consultar o programa completo.


Summary: O balance xeral deste proceso de recortes no gasto e privatización nos servizos presenta como resultado un recorte de medios que favorece a deriva dos pacientes aos centros privados

A estas alturas poñer en dúbida que en Galicia estase producindo, baixo a dirección da Xunta de Galicia (PP), un programado e minucioso desmantelamento da asistencia sanitaria pública resulta simplemente grotesco. Como antes sucedera nas comunidades de Madrid e Valencia tamén Galicia se sumou ao carro dos recortes e das privatizacións provocando que, do mesmo xeito que as comunidades citadas, Galicia pasara a converterse "nun parque temático sanitario" (M. Sanchez-Bayle, portavoz da FADSP). O balance xeral deste proceso de recortes no gasto e privatización nos servizos presenta como resultado un recorte de medios (fundamentalmente redución de persoal e peche de camas que resulta ser o recurso mais empregado para a redución de custos) que favorece a deriva dos pacientes aos centros privados co conseguinte incremento dos concertos (que se especializan na atención ós pacientes con patoloxías mais rendibles dende o punto de vista económico). Hai tamén unha privatización de servizos (especialmente de aqueles de maior rendibilidade que solen coincidir, en moitos casos, cos de mais alta tecnoloxía) e un claro deterioro da asistencia sanitaria especialmente nos centros de Atención Primaria pero tamén nos de Atención Hospitalaria. O recorte de medios, como por caso de camas (calcúlase que o SERGAS pechou xa mais de 750 camas), supón efectivamente unha peor atención aos pacientes. Mentres os responsables da Xunta intentan xustificar esta medida con criterios de suposta mellora da asistencia sanitaria (favorecería unha "hospitalización a domicilio" que seica resulta mais confortable para os pacientes que a ordinaria) as evidencias mostran que non so se trata dun recurso para reducir custos senón que ten graves consecuencias para os pacientes. Así, como podemos ver con demasiada frecuencia, non so se multiplican os casos de camas polos corredores hospitalarios, de pacientes graves encamados durante horas en camillas cando non oscultados nos propios corredores, senón que os Servizos de Urxencias dos Hospitais (SUH) vense superados pola saturación de pacientes –algo que calquera que teña que acudir a estes servizos pode comprobar- quen a súa vez teñen que permanecer mais tempo nese servizo en espera de ingresar por falta de camas hospitalarias. Como moi ben denuncian os profesionais sanitarios os recortes de camas producen o efecto boomerang especialmente nos pacientes con doenzas críticas. Efectos que se poden comprobar, a pesares do segredo con que se manexan, nas listas de espera que se incrementan tanto en número como en tempo de espera especialmente para intervencións cirúrxicas, evidencias que tratan de ocultarse con listas de espera maquilladas que sitúan a miles de pacientes no limbo e que, xa que logo, non se contabilizan. Nembargante as consecuencias poden ser aínda peores pois como demostran as experiencias en outros países europeos, por caso Gran Bretaña, o recorte de camas pode chegar a incrementar o número de mortes evitables nos centros hospitalarios. Un fenómeno parecido sucede cos recortes de persoal –so nos hospitais elimináronse preto de 1.800 prazas-. Si se trata de persoal médico resulta indiscutible que si un servizo perde persoal médico –elimináronse mais de 500 prazas- ou, por caso, se substitúe a persoal fixo por temporal aquel non poderá atender ao mesmo número de pacientes nin facelo co mesmo nivel de calidade. Moito máis se esa asistencia sanitaria pública, como sucede coa galega, ten xa de seu un importante déficit de persoal médico: Galicia é a terceira comunidade autónoma con menos médicos/as por habitante. Cando os recortes son de persoal médico en formación afectan non so ao desenrolo formativo dos profesionais da sanidade senón tamén ao relevo xeracional e, de rebote, a calidade da asistencia sanitaria. O mesmo sucede coa redución de persoal de enfermería –ó redor de 200 prazas- algo que veñen denunciando fontes solventes do sector: as evidencias científicas mostran como a redución deste persoal non so afecta a atención aos pacientes senón que segundo estudios recentes estase demostrado que teñen un efecto impulsivo da mortalidade nos pacientes tal que por cada 10% de redución na dotación de persoal de enfermería incrementase a mortalidade nun 12%. Entre os incontables casos que evidencian as consecuencias deste grande déficit de persoal sanitario non podo deixar de citar, pola súa gravidade e paradigma, o que está a suceder no Centro Psiquiátrico de Conxo onde, como así denuncia un Informe do Valedor do Pobo, son tales as carencias de persoal que colocan aos pacientes nunha situación de clara vulneración dos seus dereitos como seres humanos. Na maioría dos casos, como sucede actualmente en Galicia, a política de concertos coa atención sanitaria privada, que na práctica provocan un debilitamento financeiro e operativo do sistema público, non está debidamente xustificada dende unha perspectiva pública quedándose nunha crecente transferencia de recursos públicos a empresas privadas cuxos propietarios, en moitos casos, nada teñen que ver coa asistencia sanitaria como por caso sucede cos fondos de capital risco –"fondos voitres"- tal que o CVC Capital Partners presente en Galicia. Se dende o lado do público os concertos non solen estar debidamente xustificados si teñen xustificación dende o lado privado xa que resultan seren o negocio mais rendible dos centros sanitarios privados, a parte mais lucrativa do seu negocio. Supoñen un enfeblecemento do sistema público xa que a practica dos concertos condiciona o desenrolo do mesmo como sucedeu durante moitos anos na área de Vigo onde o concerto co centro de POVISA estivo condicionando o desenrolo do sistema sanitario público na zona ao tempo que facilitaba a consolidación dun proxecto privado que ten no SERGAS o seu principal cliente. Situación que se mantén hoxe en día a pesar da construción do CHUVI. Por outra parte e como denuncian continuamente os órganos públicos de control –como, por caso, o Consello de Contas- falta nos concertos un control axeitado das facturacións, tarifas e mesmo actividades tal que non é posible coñecer a evolución real dos custos da actividade concertada que se rematan fixando en base a estimacións. Escurantismo que xustifica a crecente desconfianza que, por caso, existe entre os pacientes galegos asignados a POVISA que descoñecen as condicións de asistencia sanitaria deste centro así como as razóns que existen desta asignación que leva a que, como ben denuncia a AGDSP, queden encadeados a un centro privado que ten menos recursos e servizos que os centros públicos. Na maioría das veces a privatización de servizos faise tamén dun xeito escurantista e sen a obrigada publicidade e transparencia esixible por tratarse de fondos públicos. En Galicia temos multitude de exemplos como denunciaba non fai moito o informe do Consello de Contas de Galicia sobre a privatización dos servizos de limpeza dos hospitais e centros de saúde galegos. Unha practica escurantista nunhas adxudicacións (laboratorios, investigación, alta tecnoloxía, historiais clínicos, loxística, mantemento, etc.) que na maioría dos casos supoñen, ademais, unha perda de calidade e de eficiencia. De feito son crecentes os informes do Consello de Contas que confirman como a privatización dos servizos empeoran os mesmos sen que haxa evidencia de que supoñan aforros significativos. Por si isto no fora suficiente para cuestionar a política de privatización de servizos que a Xunta de Galicia está impoñendo hai que engadir as sospeitas que levanta tal política polas indiscutibles conivencias que existen entre o Partido Popular –o partido mais corrupto de Europa- e as empresas adxudicatarias de tales servizos. Pero o máis criticable de todas estas políticas é o impacto enormemente negativo que teñen sobre a asistencia sanitaria pública. Unha asistencia que era modélica, cuxo real desmantelamento repercute moi negativamente na atención aos pacientes e, xa que logo, nos seus niveis de saúde. Moi especialmente na de aqueles/as galegos/as de rendas medias e baixas, clases populares, que por razóns obvias non poden acudir a asistencia privada. Un impacto que evidentemente é aínda maior nas poboacións das áreas rurais e periféricas de Galicia moi afectadas tanto pola redución das áreas sanitarias como polo peche de determinados servizos e especialidades. Un impacto que, nembargante, incrementará o negocio das industrias farmacéuticas para quen a boa saúde non é rendible. So cabe agardar, e desexar, que as mareas brancas paren este despropósito e revertan a situación. Por caso non se pode permitir que morran pacientes pola negativa do SERGAS a aprobar os tratamentos que os médicos prescriben como pasou con doentes de hepatite C. Publicidade


Summary: O presidente da Xunta de Galiza gabouse esta quinta feira da compra de Barreras por parte da Pemex. "É unha oportunidade" dixo. Núñez Feijóo atribuiu a entrada da mexicana no accionariado do estaleiro de Vigo á incapacidade desta para conseguir un aval que lle permitiría construír un buque flotel

A situación económica pola que atravesa o sector naval galego e, nomeadamente o estaleiro vigués Barreras son para o líder do executivo galego motivo sufiente para promover a súa venda ao capital foráneo. A entrada de Pemex no accionariado de Barreras --con 10 millóns de euros segundo vén de confirmar a empresa mexicana-- "supón beneficios para os traballadores" do naval de Vigo mais tamén, engadiu, "para Galiza" e "as empresas auxiliares". Segundo Alberto Núñez Feijóo a incapacidade de Barreras para conseguir o aval que lle permitiría presentarse á licitación dun buque flotel motivou a súa venda á petroleira paraestatal mexicana que nun comunicado de imprensa recoñecía a rendibilidade do investimento, habida conta da importancia económica de Barreras en tanto que "columna vertebral do ecosistema de estaleiros e dos seus provedores", aseveran desde Mexico. Para Pemex o 51% do accionariado supón a entrada en "seis estaleiros" e na "industria auxiliar máis importante" do Estado español. A importancia estratéxica que desde Mexico ven no sector naval galego semella non ser partillada por unha administración galega que rexeitou desde o comezo axudar directamente ao sector con fondos públicos ou pulando polo levantamento do veto á construción naval civil que, xa na Ría de Ferrol, impide a Navantia Fene acceder a carga de traballo. Á espera de se fechar formalmente o acordo,o estaleiro vigués pasará a tomar parte do organigrama da petroleira mexicana e comezará a construír "de maneira directa e sen licitación" buques. Neste senso, a dúbida cérnese sobre o futuro de Navantia e da construción do flotel prometido por Feijóo. No entanto, o presidente da Xunta quixo desbotar calquera dúbida ao respecto e asegurou que Pemex "cumpre cos seus compromisos" polo que se amosou "convencido" de que a construción dun outro flotel na ría de Ferrol continúa adiante. Mais a ultima palabra está agora en Mexico.


Summary: O escritor, finado en novembro do ano pasado, obtivo esa consideración hai menos de dous meses.

O Partido Socialista da Galiza (PSdeG) presentou unha moción para o vindeiro pleno ordinario do Concello de Corcubión na que pide, a instancias da familia de Darío Xohán Cabana, "deixar sen efecto o seu nomeamento de fillo adoptivo de Corcubión", segundo recolle o propio documento de convocatoria da sesión. O mundo da cultura chora a perda de Darío Xohán Cabana, mestre da lingua Así o solicitaron os familiares do escritor a través dunha misiva dirixida ao Consistorio de Corcubión, na que agradecen a iniciativa para concederlle a distinción, mais na que tamén explican que asumen a "difícil" tarefa de "pensar o que querería el". O pasado 21 de maio, o escritor foi nomeado de maneira póstuma fillo adoptivo do concello, con motivo dunha moción presentada por Sempre Corcubión, que contou cos seus votos a favor, ademais dos do BNG, PP e PaCor. Pola súa parte, o PSOE, como grupo de Goberno, abstívose. Piden á RAG un Día das Letras a Darío Xohán Cabana antes dos dez anos do seu falecemento A formación argumentaba que o escritor e membro da Real Academia Galega (RAG) "recolleu a nosa vila e a nosa paisaxe e mesmo obtivo inspiración de varias persoas da nosa localidade, cumprindo sobradamente os requisitos que normalmente son recollidos en calquera regulamento de honras e distincións dunha corporación municipal". Ademais do nomeamento, o Concello tamén acordara pór unha placa conmemorativa no xardín da Casa do Concello e reeditar as súas obras nas que máis presente está Corcubión: o poemario Patria do mar e o volume de relatos Libro dos moradores. Semente de mencer, homenaxe nacional a Darío Xohán Cabana Dous meses despois, o pleno votará, a proposta neste caso da familia, se quita esa distinción ao escritor, finado o 17 de novembro de 2021 aos 69 anos de idade.


Summary: Aliás, reclama que non se sigan practicando recortes nin no ensino nin na saúde pois entende que "estamos dentro dun barco e temos que o salvar xuntos, non ir botando xente ao mar"

A muller máis rica do Estado español e presidenta da fundación Paideia, Rosalía Mera, pronunciouse esta quinta feira en contra dos recortes en sanidade e en educación e dixo "confiar" en que a contrarreforma da lei do aborto que prepara Gallardón "non saia adiante" porque "así protexe a uns e tamén ás nais no dereito a poderen decidir nunha cousa tan importante como é a maternidade". Durante a presentación do informe 'Estado mundial da infancia 2013', Mera mostrou o seu desexo de que o Goberno español deixe esta norma "como está, que está moi ben" e enfatizou que debera tamén cesar nos recortes en ensino e saúde "indo á parte máis fácil e recurtando por debaixo". A segunda fortuna a nivel mundial en mans dunha muller quixo facer entender ás e aos presentes que "estamos dentro dun barco e temos que o salvar xuntiños, non ir botando xente ao mar".


Summary: O presidente da Xunta eludiu defender Dolores Cospedal despois de Luis Bárcenas denunciar o Partido Popular por despedimento improcedente.

Segundo a versión de Cospedal, o PP despediu Bárcenas en Abril de 2010. O ex tesoureiro négao e di que mantivo até hai nada a súa relación laboral co que chama "a súa empresa". Os dados da Seguranza Social non deixan marxe á dúbida: o PP continuou a pagar as cotizacións de Bárcenas até o 31 de Xaneiro deste ano. Interpelado directamente pola imprensa sobre esta cuestión, Feijóo evitou avalar a tese de Cospedal. "Será a xustiza quen determine a verdade", dixo. Foi saír hoxe na imprensa madrileña que na Moncloa existía un crecente malestar e descontento coa xestión que Cospedal, secretaria xeral do PP, estaba a facer do caso Bárcenas, e eludir o presidente da Xunta, a preguntas dos xornalistas, defender a actuación da castelá-manchega. Na rolda de imprensa após o Consello da Xunta, perguntouse a Feijóo que pensaba de que o ex tesoureiro do PP continuase a cobrar do PP até o 31 de xaneiro e da xestión que da polémica Bárcenas estaba a facer Cospedal. E Feijóo respostou, mais eludindo en todo momento apoiar á secretaria xeral popular. O presidente da Xunta afirmou que "no Consello da Xunta non falamos desas cousas", para asumir unha das liñas de defensa/ataque de Génova nesta cuestión: "Unha persoa que ten esas contas en Suiza non merece credibilidade". Mais Cospedal seguía sen aparecer na súa resposta, malia ser o obxecto central da pregunta. Feijóo mesmo afirmou que "a xustiza determinará a verdade", unha frase para interpretar nun cruzamento de versións contrapostas: a do ex tesoureiro do PP e a da actual secretaria xeral dos populares españois. Afirmou que "os que agora piden dique flotante, negárono antes cando estaban no poder". Naval: Balóns fóra O presidente da Xunta de Galiza tamén tivo que facer fronte a preguntas de por que o seu partido botaba unha cousa no parlamento galego (a favor de inxección económica para o dique flotante de Ferrol) e outra no español (onde non apoiou esta infraestrutura). Feijóo afirmou que "os que agora piden dique flotante, negárono antes cando estaban no poder". A partir de aí, adicouse a incidir en que a Xunta "aposta pola carga de traballo" para os estaleiros, sendo menos importante se esta procede do dique flotante ou dos buques de Pemex. Compostela: "Necesitamos unha explicación" No que atinxe ao último escándalo relacionado co goberno local de Compostela (as facturas falsas do concelleiro de Obras), Feijóo comezou afirmando que "falsificar facturas é un delito". A continuación sinalou que eses feitos "precisan dunha explicación" tanto do edil como do goberno local; e que el estaría "moi atento a esas explicacións". Semella esquecer Feijóo que en Compostela goberna o partido, PP, do cal el é responsábel en Galiza. E esa resposta ("merecemos unha explicación") xa foi dada por Feijóo hai varios días, a preguntas sobre as imputacións de cargos do PP do goberno local de Compostela. Estafad@s polas preferentes, manipulados Na mañá desta quinta feira, estafad@s polas preferentes obrigaban a suspender o pleno de Nigrán. Como xa fixeran cos doutros concellos do Baixo Miño. Veciñ@s deses municipios exixen dos seus representantes políticos, alcaldes do PP, que ou ben o seu partido dá unha solución xusta ao calote ou eles renuncien a seguir nesa formación. É neste escenario no que Feijóo vén de dicir que as preferentes son responsabilidade do goberno de Zapatero e que desde a Xunta "estamos traballando para solucionar o problema". Real Academia Galega N o que atinxe á demisión de Méndez Ferrín como presidente da Real Academia Galega,o presidente da Xunta cualificou de "impecábel" a relación institucional co escritor ourensá e apuntou que o goberno galego valora nel "a aposta que fixo por poñer en valor a entidade e a língua". "Fixo un bon traballo", concluiu. No Consello da Xunta desta quinta feira aprobouse a incidencia supramunicipal do Plan de Acuicultura, que entra así na súa última fase. Aliás,o Consello deu o visto bon a que nas subvencións e axudas autonómicas se primen os proxectos e ofertas presentadas por concellos conxuntamente ou ben concellos fusionados.


Summary: A asociación contra a violencia machista Si, hai saída expresa a súa preocupación dadas as reaccións que xurdiron após o asasinato da moza Tatiana V.A.

"Cando aínda se está a investigar a autoría do asasinato de Tatiana, e ante a posibilidade de que se trate dun novo caso de violencia de xénero, vemos con profunda inquedanza como se están a cuestionar aspectos da vida de Tatiana, das súas relacións, e mesmo da súa familia, algo que, ao noso entender non procede", explica a asociación nun comunicado. Si, hai saída tamén cuestiona a "gran relevancia" que se lle está a dar ás características do presunto autor do crime. Refírese á súa procedencia e á súa etnia, "como se isto explicase ou xustificase o seu proceder, no caso de que a súa culpabilidade chegue a demostrarse". Culpabilización "Non falta quen culpa a Tatiana por ter rexeitado a axuda que semella que tivo e a súa negativa a presentar a denuncia, esquecendo o máis importante e preocupante, que todas deberiamos cuestionarnos, que é a dependencia psicolóxica que adoita ter a muller maltratada e que a incapacita para tomar calquera tipo de decisión e para saír da súa tremenda situación", engade a asociación. Neste sentido, Si, hai saída explica que moitas veces, a propia muller "non é quen de recoñecerse como vítima de malos tratos nin de tomar conciencia da súa condición". Ante esta situación, chama a "prestarlles axuda" e a "ensinarlles a identificar eses signos que lles fagan entender que están inmersas nunha relación enferma".


Summary: Máis unha voz a se pronunciar sobre 'O Diario Galego'. A da escritora, académica e colaboradora do semanario Sermos Galiza Marilar Aleixandre. "A cultura galega está invisibilizada nos diarios en papel actuais", afirma.

Aleixandre ve moi necesaria a aparición dun "diario en galego", dun meio que "recolla a pluralidade de voces, opinións e perspectivas [con especial compromiso co feminismo] que existen na Galiza". Para a escritora, é moi importante que o novo meio -cuxo lanzamento está programado por Sermos para 2019- "non se perciba cunha liña moi determinada ou cunha orientación política moi específica". "Creo que a idea é facer algo transversal en certa medida", engade. 'O Diario Galego' está chamado, pensa, a cubrir un oco, o da atención á cultura galega, "invisibilizada" nos actuais diarios en papel.


Summary: Críticas á improvisación e ás incertezas da norma

O Diario Oficial da Galiza (DOG) do día de hoxe oficializou as medidas avanzadas na comparecencia do conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña. Xa que logo, quedan suspendidas sine die "as competicións deportivas de ámbito autonómico", tal e como sinala o DOG, e os adestramentos terán que desenvolverse de modo "individual, ou colectivo con máximo de catro persoas sen contacto físico". Ademais, as deportistas federadas deixan de estar exentas do toque de recoller, polo que terán que adaptar os seus horarios á devandita restrición. Esta medida chega apenas dez días despois de que a Xunta da Galiza e a Unión de Federacións Deportivas Galegas (Ufedega) lanzasen a campaña #ForteCoDeporte, coa que, afirmaban, pretendían "impulsar a práctica deportiva federada durante a situación de pandemia". Nós Diario púxose en contacto coa Secretaría Xeral para o Deporte coa finalidade de solicitar unha valoración destas medidas tan duras, máis polo de agora desde o departamento dirixido por José Ramón Lete Lasa non realizarán ningunha valoración. Quen si reaccionaron foron as distintas federacións deportivas do país, sendo a máis interesante a de atletismo, que revelou que a Secretaría Xeral para o Deporte confirmou que "está a traballar na elaboración dunha guía con todas aquelas casuísticas que poidan servir para despexar todas estas dúbidas". Estas contradicións e incertezas foron criticadas por deportistas como o velocista Adrián Ben, quen compartiu nas súas redes sociais un chío do adestrador galego Óscar Fernández. No mesmo reivindicaba que o deporte causa "só 0,5% dos casos" e que esta medida levará a un repunte "cando agora a mocidade se xunte cos amigos ou vaian aos centros comerciais".


Summary: Agosto rexistrou máximos históricos no prezo da electricidade, cun custo medio de 307,8 euros. Mentres se culpa desta suba ao gas, os datos mostran que os prezos máis elevados no mercado grosista ibérico veñen marcados pola hidráulica. Aliás, os beneficios das hidroeléctricas teñen superado 10.000% en xornadas deste ano.

O prezo medio da electricidade no mes de agosto situouse en 307,80 euros o megawatt/hora, o que representou o custo mensual máis alto para as usuarias e usuarios da tarifa regulada de toda a serie histórica. Así, superáronse os valores rexistrados no mercado grosista no mes de marzo, antes da entrada en vigor da 'excepción ibérica' e considerada até agora como a tarifa máis alta da luz. Na mesma dirección, os prezos da electricidade en agosto de 2022 superaron en 46,2% os do mesmo mes do pasado ano. O 30 de agosto de 2022 a electricidade marcou un prezo medio por megawatt de 201,96 euros no mercado grosista, ao que debe engadirse a compensación ligada á excepción ibérica, polo que o prezo final situouse en 459,4 euros. Non foi o gas responsábel do encarecemento da luz nesa xornada, onde a electricidade acadou os valores máximos da historia senón a tecnoloxía hidráulica. Tanto é así que en 15 de 24 horas do día a enerxía de orixe hidroeléctrica fixou os prezos máis altos da electricidade. A hidráulica A tecnoloxía hidráulica marcou 15 prezos máis altos da electricidade en 24 horas o día 30 de agosto. Isto aconteceu á 1 da mañá, ás 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10 e 11 horas, así como pola tarde e noite ás 20, 21, 22, 23 e 24 horas. Precisamente, o prezo máis alto rexistrouse entre as 22 e as 23 horas e o máis baixo entre as 17 e 18 horas, neste caso fixado polas fontes renovábeis de orixe eólica. O prezo da luz dispárase e marca un novo récord desde a 'excepción ibérica' O acontecido no mes de agosto non foi unha excepción. O 8 de marzo de 2022 a luz marcou no espazo ibérico o prezo máximo de toda a serie histórica, chegando entre as 19 e as 20 horas a 700 euros. Esta cifra veu fixada pola electricidade de orixe hidroeléctrica. Así, das 24 horas do día, o gas natural só foi a fonte de produción máis cara en oito, rexistrándose o prezo máis alto ás 19 horas da tarde pola tecnoloxía hidráulica. As razóns desta situación están ligadas ao funcionamento do sistema marxinalista de fixación de prezos, que permite ás enerxéticas marcar os valores de mercado. A hidráulica produce maiores beneficios para as compañías eléctricas, na medida en que a xeración é a máis barata. Segundo o estudo de Prezos e Custos da Xeración da Electricidade, da Comisión Nacional de Enerxía en 2008, xerar entón un megawatt/hora hidroeléctrico nunha central amortizada custaba 3 euros. Estas centrais están máis que amortizadas, polo que a grande hidráulica está a xerar practicamente en todos os casos a menos de 3 euros o megawatt. O membro do Colectivo Bidán Fernando Branco pregúntase "quen pode explicar que a xeración hidráulica, que ten un prezo estimado de xeración de entre 3 e 7 euros megawatts, oferte a súa produción a 700 euros, cun 10.000% de beneficio". Branco sinala a Nós Diario que "o mercado eléctrico, por decisión política, é marxinalista. O prezo de cada hora vén marcado pola última tecnoloxía necesaria para xerar a enerxía coa que atender o consumo previsto". Iberdrola volve ao banco de acusados: a Audiencia Nacional enxuíza a eléctrica por manipular o prezo da luz A hidráulica fixa prezos O profesor de economía da Universidade de Santiago de Compostela Adrián Dios lembra a Nós Diario que "a hidráulica adoita ser unha tecnoloxía que marca o prezo non só durante a excepción ibérica, senón nos últimos anos". Nesta liña, explica que "isto é porque as empresas propietarias teñen a liberdade de ofertar o prezo que queiran, entón o que fan é analizar cal é o prezo ao que está entrando o gas -o máis caro-, para meter a hidroeléctrica a prezos similares. É dicir, non entran no mercado marxinalista a prezo de custo, senón ao prezo máximo do mercado". "As enerxéticas fan isto para evitar que se consuma moita hidroeléctrica, e así gardan auga para máis tarde que a poidan vender máis cara, en definitiva, tentan que parte da hidroeléctrica entre despois do gas", di. A luz sobe 20,3% O prezo medio da luz para clientes de tarifa regulada subirá nesta cuarta feira 20,3% con respecto a onte, até os 291,57 euros por megawatt/hora, segundo os datos do Operador do Mercado Ibérico de Enerxía. O sistema marxinalista Fernando Branco apunta ao sistema marxinalista como responsábel dos elevados prezos da electricidade no espazo europeo. Neste sentido, lembra que o sistema marxinalista de fixación de prezos aplicouse por primeira vez no Chile de Pinochet.


Summary: Enerxéticas e bancos italianos estiveron a semana pasada en Moscova.

O presidente de Rusia, Vladimir Putin, prometeu ao primeiro ministro italiano, Mario Draghi, que haberá unha subministración "estábel" de gas natural a Italia, menos dunha semana despois da polémica reunión entre o mandatario ruso e directivos de grandes empresas do país transalpino, onde se tratou tamén a seguridade enerxética. A chegada do gas é unha preocupación recorrente entre os países que dependen da enerxía rusa, que temen os efectos colaterais dunha escalada política e mesmo bélica. Neste sentido, Putin reiterou a satisfacción polos resultados da reunión da pasada cuarta feira con directivos da enerxética Enel ou dos bancos Intesa San Paolo e Unicredit. O Goberno italiano pediu a cancelación deste encontro, do que se desmarcou en todo momento por coincidir co pulso entre Occidente e Rusia. Os empresarios defenderon que a reunión fora solicitada con meses de adianto. A conversa telefónica de onte entre Putin e Draghi produciuse con esta crise como pano de fondo. O italiano, segundo un comunicado emitido por Roma, avogou por rebaixar tensións, "en vista das graves consecuencias que tería un recruar da crise". Tanto Draghi como Putin coincidiron na necesidade de traballar para lograr "unha solución sostíbel e duradeira" á actual escalada, o que pasa tamén por "reconstruír" o "clima de confianza". O presidente ruso, segundo outra nota do Kremlin, volveu apuntar como un dos motivos principais da escalada o incumprimento por parte de Kiev do Acordo de Minsk, a folla de ruta para lograr a paz no leste de Ucraína tras oito anos de guerra. Reunión Lavrov-Blinken Por outra parte, os xefes da diplomacia de Rusia e dos EUA, Sergei Lavrov e Antony Blinken, falaron tamén onte por teléfono. Blinken apuntou a vontade de Washington de continuar cun intercambio "substantivo" con Moscova sobre preocupacións en materia de seguridade mutua, e pediu a retirada do equipamento ruso da fronteira con Ucraína para avanzar na desescalada. Lavrov criticou os esforzos da OTAN por obviar o principio da indivisibilidade da seguridade "chave no dereito internacional". "Os nosos colegas occidentais non só están a tratar de ignoralo, senón a esquecelo por completo", apuntou ante os medios. Ademais, a respecto do documento enviado por EUA e a OTAN, Putin asegurou tras unha reunión onte en Moscova co primeiro ministro de Hungría, Viktor Orbán, que "ignora as preocupacións fundamentais" de Rusia, a respecto do avance da Alianza Atlántica cara ao leste.


Hai biografías noveladas e biografías que se len como novelas, que se beben como o licor café. María Casares, de Arantxa Estévez, por exemplo. Sempre que temos a ocasión de falar con alguén da grandísima María Casares permitímonos recomendarlle a magnífica biografía que Arantxa Estévez publicou en 1999 en Edicións A Nosa Terra, así como a entrevista que lle fixo Joaquín Soler Serrano para o programa "A fondo" en 1981. As persoas que sentimos auténtica adoración por María Casares temos a necesidade de ler todo o que se publicou e publica sobre esta muller, sexa o seu libro de memorias Residente privilexiada, sexa o número especial que lle dedicou en 2001 a revista de teatro Casahamlet, sexa a correspondencia con Albert Camus ou sexa o último libro que chegou a nós sobre María Casares, La Única, de Anne Plantagenet. Mais hoxe o noso propósito é reivindicar aquí o fermosísimo libro de Arantxa Estévez, que foi a primeira biografía que se publicou en toda Europa sobre a grande actriz galega, unha lectura imprescindíbel e deliciosa para coñecer esta enorme figura do teatro e do cine francés. María Casares / Arantxa Estévez / Edicións A Nosa Terra / 1999 / 126 páxinas Aínda que María Casares residiu en Francia desde os 14 anos e nunca máis regresou á súa cidade natal desde 1936, ela dicía que a terra da que estaba feita era Galiza e que a súa patria era o teatro. Certamente, dúas foron as súas patrias: a infancia e o teatro. Só hai que ler as súas memorias para comprobar o moito que significaba a terra das súas orixes para ela. Este país foi sempre o seu paraíso: a casa familiar da rúa Panadeiras, os veráns en Montrove, a praia de Bastiagueiro, Riazor, o Océano Atlántico… Incluso durante os anos do seu longo exilio non deixou nunca de sentirse galega e de lembrar as súas raíces. Unha das razóns polas que talvez non regresou á Coruña foi seguramente polo temor a que despois de tantos anos e de todo o que aconteceu tras o verán do 36, a súa cidade non fose a que ela tiña na súa memoria. Mais endexamais quebrou o seu amor e a súa fidelidade a Galiza. Así o demostraba cada 25 de xullo recitando por Radio París poemas de Rosalía, Curros ou Pondal. Así o demostrou visitando antes que a ninguén a Virxinia Pereira a primeira vez que foi a Bos Aires, onde viviu de novo o regreso emocional á terra con Eduardo Blanco-Amor, Luís Seoane, Rafael Dieste, Tacholas e todo o exilio galego. E talvez hai que buscar tamén na necesidade que ela tiña de sentir dalgunha maneira a presenza de Galiza a súa decisión de rematar os últimos anos da súa vida no pequeno concello de Alloue, onde está soterrada. "Hai que vivir preto do océano, que o mar e o vento che labren a cara", dicía. Arantxa Estévez entregounos no seu día unha das biografías máis fascinantes e marabillosamente escritas que se poden ter entre as mans. Recentemente soubemos que Aira Editorial a vai reeditar. Volver a ese libro será como ver de novo esa película que tanto nos gusta. No nacemento de María Casares


Summary: O rapeiro mallorquín Josep Miquel Arenas, Valtònyc, está en Bélxica. E porase a disposición da xustiza dese país. Adiantouno esta mañá TV-3.

Valtònyc atopábase en paradoiro descoñecido despois de que a Audiencia Nacional o condenase a tres anos e medio de prisión polas letras das súas cancións. En concreto, o tribunal español apúxolle delitos de ameazas, inxurias á monarquía e enaltecemento do terrorismo. Ao mesmo tempo decretou o pasado 24 de maio como data límite para o seu ingreso no cárcere. Xusto o día anterior, o músico mallorquín comunicou a través das redes sociais que non llo ía poñer "doado" á Garda Civil. Non se presentou en ningunha cadea e non se volveu saber del. Ate hoxe, en que fontes achegadas a Arenas confirmaron que se encontra en Bélxica.


Summary: Despois da disputa da primeira e mais longa etapa desta carreira Edição Especial 2020, o ciclista arousán conserva unha vantaxe dun segundo sobre os seus perseguidores.

O galego Gustavo César Veloso mantense no máis alto da clasificación xeral da Volta a Portugal tras a disputa da primeira e mais longa etapa desta carreira Edição Especial 2020. O deportista de Vilagarcía, nas filas do W52-FC Porto desde 2013, agatuñou até a primeira posición grazas á súa vitoria no prólogo disputado o domingo, onde realizou o percorrido en 9 minutos 39 segundos, cunha velocidade media de 43,523 km/h. A primeira xornada tivo partida de Montalegre e chegada ao monte de Santa Luzia, en Viana do Castelo, cunha distancia total de 180 quilómetros. A etapa contou cunha fuga, a do portugués Marvin Scheulen (LA Alumínios-LA Sport), que atacou aos catro quilómetros de etapa e só foi alcanzado cando restaban 13 para a meta. Durante este período chegou a ter algo mais de 8 minutos de vantaxe con respecto ao grupo perseguidor. No pelotón era o W52-FC Porto de Veloso que comandaba. Isto permitiulle a el e ao seu compañeiro Daniel Mestre conseguir puntos en todas as metas volantes da carreira, algo que acabaría sendo decisivo para a clasificación final da etapa. A só 17 quilómetros para a meta as posicións na vangarda do pelotón fóronse alterando, con varios equipos colocándose á fronte até unha rápida chegada a Viana do Castelo. Subida final Xa na subida final, un premio de montaña de 3ª categoría, houbo varios ataques que foron anulados, e é nos 300 metros finais que se acabou por decidir a etapa. Como se de un esprinte se tratase, Daniel Mestre asumiu o liderado da carreira, mais acabou por ser superado por Luís Gomes (Kelly/Simoldes/UDO), que se acabou alzando coa vitoria da etapa cun tempo final de 4 horas 24 minutos 41 segundos. Mestre ficou segundo e Veloso terceiro. Cuarto foi António Carvalho (Efapel) e quinto outro corredor do W52-FC Porto, João Rodrigues. Até o 26º posto marcouse o mesmo tempo. Así, na xeral individual, o arousán mantense no máis alto, cun segundo de vantaxe sobre Rafael Reis (Feirense) e Mestre.


Summary: A central sindical nacionalista inicia unha campaña para implicar a todo o tecido asociativo en defensa dos sectores máis afectados da bisbarra.

A CIG de Vigo anuncia o inicio dunha campaña de información e mobilización baixo o lema SOS Vigo: polo futuro industrial da comarca, emprego digno e servizos públicos para denunciar a grave crise industrial que está a vivir a bisbarra e facer públicas as alternativas que propón a central. O secretario comarcal da CIG-Vigo, Alberto Gonçalves, explica a Sermos Galiza que "hai que reverter unha situación de extrema gravidade pola destrución de tecido produtivo e emprego que pon en risco a continuidade de actividades estratéxicas para a bisbarra". Datos alarmantes Desde o sindicato afirman que os sinais desta crise en toda a bisbarra son claros. Apuntan, por exemplo, que segundo datos da última EPA no segundo trimestre de 2019 na cidade hai 6.800 postos de traballo menos no sector industrial e na construción dos que había hai unha década. Na cidade hai 6.800 postos de traballo menos no sector industrial e na construción dos que había hai unha década O secretario comarcal explica que en termos de PIB a comarca viguesa descendeu en 1,57% entre 2010 e 2016, mentres que a bisbarra da Coruña aumentou en 21,54% no mesmo período. O Naval e a automoción no límite Os sectores que máis preocupan a CIG-Vigo son o naval e a automoción, sen esquecer a sanidade. "O feche de Vulcano foi un golpe moi duro para a nosa comarca", afirma Gonçalves a Sermos Galiza, "e agora chega o tema de Barreras e as auxiliares pode ser a morte definitiva do sector naval na nosa cidade". A solución para a CIG-Vigo, é "a recuperación pública deste asteleiro por parte da Xunta que é quen ten competencias para facelo". A proposta da central sindical para a recuperación do Naval pasaría por "dedicar Barreiras para a elaboración de buques e Vulcano a reparación" con todo o sector das auxiliares ao redor. No caso da automoción o secretario de organización de CIG-Vigo denuncia unha "contínua deslocación de parte das empresas para o norte de Portugal perdendo emprego". Gonçalves explica a Sermos Galiza que "desde Citröen hai mensaxes de ter que abaratar e precarizar os salarios para competir". En termos de PIB a comarca viguesa descendeu en 1,57% entre 2010 e 2016, mentres que a bisbarra da Coruña aumentou en 21,54% A CIG-Vigo suma a estes sectores o da sanidade con casos como a venta de Povisa ou o desmantelamento de boa parte do Meixoeiro. "O Sergas debe mercar Povisa e que entre na rede de sanidade pública", afirma o secretario comarcal da CIG-Vigo, "a mesma empresa que quere mercar Povisa está interesada en entrar na UTE do Hospital Álvaro Cunqueiro co aumento da privatización dese centro aínda máis". Marcha cidadá Esta situación "preocupante" exixe respostas urxentes segundo o secretario comarcal da CIG-Vigo. Por este motivo a primeira forza sindical da comarca fico un chamamento a participar na manifestación convocada polo central nacionalista para a vindeira cuarta feira 30 de outubro en Vigo con saída desde a Vía Norte ás 20 horas. "Queremos que sexa unha grande marcha cidadá, unha chamada de emerxencia que agardamos se converta nun clamor histórico nas rúas da cidade", sinala Gonçalves, "para reclamar o noso dereito a vivir dignamente do noso traballo na nosa terra". Esta situación "preocupante" exixe respostas urxentes segundo o secretario comarcal da CIG-Vigo, Alberto Gonçalves Medidas para atallar a situación Diante esta situación desde a CIG propoñen, entre outras medidas, impulsar un plan industrial para a comarca, que inclúa a intervención pública en sectores estratéxicos, coa participación da Xunta ou a creación de empresas mixtas e asegurar o futuro do naval tomando o control público de Barreras e Vulcano. En relación ao sector da Automoción sinalan a importancia de crear unha Mesa Galega na que figure o Cluster, as centrais e as tres universidades para impulsar un plan comarcal para a industria do automóbil no que se condicione toda axuda pública ao mantemento do emprego. Tamén apuntan á creación dunha tarifa eléctrica industrial galega para reducir os custes enerxéticos da nosa industria. A central convocará nos vindeiros días os movementos sociais e o tecido asociativo para que se sumen e apoien a mobilización. Para a CIG é fundamental o apoio de toda a comarca e desde todas as plataformas e organizacións. Para salvagardar o sistema sanitario público na comarca na CIG propoñen a absorción de Povisa para a súa integración na rede pública do Sergas e rescatar a concesión privada do Álvaro Cunqueiro, garantindo a atención sanitaria 100% pública, universal, gratuíta e de calidade e o mantemento do emprego. Reunións cos movementos sociais e o tecido asociativo A central pensa convocar nos vindeiros días os movementos sociais e o tecido asociativo para que se sumen e apoien a mobilización. Para a CIG é fundamental o apoio de toda a comarca e desde todas as plataformas e organizacións. Neste sentido tamén achegaron a proposta a CCOO e UXT aínda que a resposta por parte destes sindicatos foi negativa. "Rexeitaron convocala conxuntamente connosco porque din que non é o momento". A CIG cre que non se pode agardar máis. "Hai que reclamarlles aos gobernos español e galego unha mudanza radical nas súas políticas e medidas reais e efectivas en favor da reindustrialización". Logo destas mobilizacións, se non hai resposta institucional, desde CIG-Vigo non descartan a convocatoria de folga xeral na comarca.


Summary: O coronel da Garda Civil Diego Pérez de los Cobos, imposto polo Ministerio do Interior para coordinar o operativo policial en Catalunya para impedir que teña lugar o referendo do 1 de outubro, fora xulgado por torturas ao preso vasco Kepa Urra.

Na mañá do sábado coñeciamos que o Ministerio do Interior impuña a Diego Pérez de los Cobos, coronel da Garda Civil e alto cargo da carteira da que é responsábel Juan Ignacio Zoido, como coordinador do operativo policial en Catalunya. O obxectivo: impedir o referendo do 1-O. Quen é Diego Pérez de los Cobos? Este coronel foi xulgado por torturas contra Kepa Urra, detido en xaneiro de 1992 acusado de pertencer á ETA. Durante o xuízo, que tivo lugar en 1997, tres gardas civís foron condenados con penas de até doce anos e seis meses de prisión por "trasladar o detido a un descampado, onde, esposado, espírono, golpeárono cun obxecto e arrastrárono polo chan", segundo lembra Naiz. En 1999, o primeiro Goberno de Aznar indultou os tres. O coronel que o Goberno de Mariano Rajoy puxo á fronte do operativo policial en Catalunya –tratando de anular as competencias dos Mossos d'Esquadra- ficou exonerado dos feitos. Urra denunciara que o maltratara durante a súa estancia no hospital ao lle tapar o nariz e a boca mediante beliscos. No libro Oso latza izan da. A tortura en Euskal Herria, de Julen Arzuaga, afírmase que Urra fora hospitalizado en Basurto ás poucas horas de ser arrestado nun piso de Basauri. O médico forense que o atendeu nas dependencias da Garda Civil constatara que tiña diversos hematomas nos ollos, equimose no pescozo e erosións nos pulsos, amais dun arritmia cardíaca. Sinalara ademais que estaba inconsciente e presentaba manchas recentes de sangue nas fosas nasais, boca e farinxe, así como lesións internas que danaban a función renal. Por outra banda, Diego Pérez de los Cobos é irmán de Francisco Pérez de los Cobos, ex presidente do Tribunal Constitucional asinante de varias decisións contra o procés independentista. O major dos Mossos, en contra O major dos Mossos, Josep Lluís Trapero, que na reunión que tivo lugar na quinta feira xa advertira de que non aceptaría que o corpo policial catalán fose tutelado polo Ministerio do Interior, trasladoulles aos axentes unha nota informativa onde explica que lle fixo chegar ao fiscal superior de Catalunya que o corpo seguirá dando cumprimento ás súas ordes, mais que non comparte que os Mossos sexan ordenados e tutelados por un órgano de depende do Goberno central. Nun chío recollido na conta oficial dos Mossos en Twitter, os axentes cataláns aseguraban que seguirían traballando nos seus cometidos, como até o de agora, "continuaremos traballando como até o de agora: exercendo as nosas competencias para garantir a seguridade e a orde pública e estar ao servizo do cidadán".


Summary: Ten unha oferta do secretario xeral do PSOE, Pedro Sánchez. O líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, apoiaría a operaciòn. A ministra, porén, afirma que aínda non tomou unha decisión ao respecto.

Nadia Calviño foi a aposta de Pedro Sánchez para dirixir o Ministerio de Economía. Viu nela preparación técnica e boas conexións con Bruxelas. Agora é a súa opción número un para encabezar a lista do PSdeG-PSOE por A Coruña. A ministra, no entanto, non ten claro que o seu mellor contributo á causa socialista sexa encabezar unha candidatura nas xerais: "Ao presidente díxenlle que estou totalmente a disposición, e comprometida con el e con España, e haberá que ver onde podo achegar maior valor engadido; non estou certo de que indo nunha lista sexa onde eu podo facer un contributo máis grande". Calviño naceu na Coruña, mais a súa vida profesional e política desenvolveuse na súa maior parte fóra da Galiza. Entre os seus apoios máis destacados no PSdeG figura o ex presidente da Xunta, Fernando González Laxe, quen gaba a capacidade de interlocución da ministra, unha política situada na ala máis liberal da socialdemocracia, coa Comisión Europea. Esta quinta feira, Gonzalo Caballero deixou claro que a organización galega do partido socialista ve con bos ollos a aposta de Pedro Sánchez, aínda que poda ser interpretada como un dedazo desde Madrid: "É unha magnífica ministra, ten un papel activo na política económica do país e, polo tanto, ten un espazo moi importante que cubrir onde a dirección federal considere que ten que xogar".


Summary: Afirman que a supresión do rango de dirección xeral do Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral supón un "mazazo" para as políticas preventivas no eido do traballo. Na Galiza hai unha media de 3 accidentes mortais por mes no que vai de 2012 e dous sinistros graves cada día.

Os recortes e a austeridade do goberno de Núñez Feijóo non coñecen liñas vermellas. Se non as tiveron coa sanidade ou a educación, agora non as teñen cun tema tan sensíbel como o da prevención e loita contra a sinistralidade laboral. Así o veñend e denunciar os sindicatos CIG, CCOO e UGT que califican a supresión do rango de dirección xeral do ISSGA (Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral) como un "mazazo para as políticas preventivas no eido do traballo". O presidente da Xunta anunciou, no marco da súa aposta por 'adelgazar' a administración, que este instituto xa non será dirección xeral. As tres organizacións sindicais desconfían de que detrás desta decisión "existe un intento de control de todas as políticas preventivas por parte da Consellería de Traballo e, polo tanto, a máxima politización das políticas preventivas no eido laboral. Unha das vertentes máis importantes desta medida, indican as centrais, "é que supón unha baixada da garda en materia de prevención e, probablemente, en vindeiras datas un incremento e repunte da sinistralidade laboral. Máis feridos, máis falecementos e maiores custes para a sociedade, tanto en termos económicos, como en custes de carácter social para as familias e afectados". Galiza: Dous accidentes laborais graves ao día Un total de 30 accidentes laborais con resultado mortal e 369 de carácter grave, para alén de 17.223 sinistros clasificados como leves. Galiza segue a ter nos accidentes laborais unha das súas lacras. A media dos datos do Issga, Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral mostran como a sinistrabilidade no traballo segue a ser unha cuestión do día a día. A medida non deixa, neste sentido, lugar a dúbidas: 3 accidentes mortais por mes no que vai de 2012 e dous sinistros graves cada día. No cómputo global de accidentes laborais servizos é o que rexistra máis incidencias (8.106), seguido do sector da industria (4.905 accidentes) e da construcción (2.871). Na pesca rexistráronse entre xaneiro e setembro 864 sinistros laborais e na agricultura 816.


Summary: Cinco novelas curtas de Gonzalo López Abente foron recollidas en A narrativa mariña (Edicións Xerais), nunha edición preparada por Suso Sambade. A Fundación López Abente de Muxía dá un paso máis no labor de redescubrir o grande escritor do mar e situalo no lugar que merece na literatura galega.

A redescuberta de Gonzalo López Abente sobe un chanzo coa publicación de A narrativa mariña. A Fundación de Muxía dedicada ao escritor marcouse o obxectivo reeditar a súa obra para lle dar o lugar de transcendencia que merece na literatura galega. O ano próximo, con gallo do cincuenta aniversario da súa morte, verá a luz a obra poética completa. O vicepresidente da Fundación, X.H. Rivadulla Corcón non aforra entusiasmo á hora de destacar a obra do autor muxián. "Estamos diante dun dos grandes poetas do mar, á altura de Manuel Antonio, como teñen dito investigadores e críticos como Méndez Ferrín ou Miro Villar", di. Bate así contra un esquecemento que, até hai ben pouco, botaba terra sobre a memoria dun autor cunha obra sen excesiva sorte editorial. "Unha das razóns para que López Abente non estea entre os grandes da nosa historia literaria é a má fortuna da súa obra, que deixou de estar en circulación nos últimos tempos" indica Rivadulla Corcón. Para situar a figura do escritor, remítese a Risco ou Otero Pedrayo para quen Abente era un dos grandes poetas do seu tempo. Fundador das Irmandades da fala, autor dunha obra monolingüe en galego, académico que leu en 1941 o seu discurso na nosa lingua, primeiro presidente da primeira Asociación de Escritores Galegos e home de firmes conviccións nacionalistas semella que este ronsel de datos se esvaen na memoria literaria galega sen darlle aínda a López Abente o lugar merecido. Desde a Fundación López Abente están por dar a volta á moeda e traer á actualidade os títulos que obrigarán a unha relectura da súa obra e a súa transcendencia. "A publicación recente da obra inédita Bretemada (Alvarellos) foi, nese sentido, fundamental. Méndez Ferrín afirmou que se se editase no seu tempo, a historia da literatura galega leríase de xeito distinto" afirma Rivadulla Corcón. A publicación de Bretemada, en edición de Miro Villar, principal estudoso da súa obra, supuxo a descuberta dun libro de 1922 que até entón ficaba depositada nos arquivos da Real Academia Galega. Cincuenta aniversario da morte En 2013 farase o 50 aniversario da morte do escritor que viviu sempre en Muxía e, para esa data, a Fundación ten previsto publicar a obra completa. Para iso chegou a un acordo con Espiral Maior, selo que publicará os oito títulos poéticos na colección Ópera Omnia da man de Miro Villar, investigador que xa publicou unha antoloxía poética do autor en 1995. Na carteira teñen tamén a publicación da obra teatral María Rosa, representada no seu tempo polas Irmandades da Fala con Antón Vilar Ponte no elenco. "O obxectivo principal é rehabilitar o autor pondo a súa obra en circulación" sinala Rivadulla Corcón. Alén diso, a liña de traballo da entidade que naceu en Muxía é converterse en foco de dinamización cultural na Costa da Morte. Con ese fin comezaron xa unha colaboración estábel coa Fundación Pondal, irmandando dúas fundacións que, por natureza, están chamadas a estabelecer unha relación na memoria da que mantiveron os seus dous escritores. "Eran curmáns e López Abente entra na Academia cun discurso sobre Pondal" comenta Rivadulla. Para o verán de 2013 prevén ter finalizado o roteiro que vai desde Ponteceso até Muxía, á aldea de Nemiña onde ía Pondal cada día a estudar.


Summary: Gañamos na proximidade, cando falamos dos problemas da xente, e non cando o espazo é tensionado en debates estériles que pretenden levarnos a posicións mornas, o que suporía asumir a derrota sen dar batalla. Isto sábeo perfectamente o Partido Popular que leva centrando os seus esforzos de maquinaria de guerra cultural dende o minuto cero, buscando minar os espazos municipalistas

Durmíamos, despertamos, e comezamos a andar. A mocidade saíu ás rúas e os partidos avellentáronse. Así sintetizou El Roto un dos cambios esenciais do 15M nunha das súas viñetas. O non nos representan supuxo non só unha impugnación á democracia representativa protagonizada polo bipartidismo sistémico, unha denuncia da usurpación da vontade popular por parte das elites duns partidos que camiñaban de maneira groseira das institucións públicas aos consellos de administración. Foi iso, pero tamén supuxo un cuestionamento das vellas formas da esquerda tradicional. Nun primeiro momento os autofalantes do sistema fixeron mofa de todos aqueles "desfarrapados", "perroflautas" que ocuparan as rúas e as prazas. Pasando pronto da burla ao menosprezo soberbio, "presentádevos ás eleccións" dicían, seguros como estaban de ter todo atado e ben atado, incapaces de prever as aceleradas transformacións sociais que acabarían por sacudir un Réxime caduco. Como tampouco adiantaron, coa súa miopía clasista, que a indignación puidera activar un proceso de asalto a esas mesmas institucións que impugnamos, na procura de mudar unha correlación de forzas desfavorable para as maiorías sociais. Galicia foi vangarda do proceso de confluencia con AGE, encabezada polo líder histórico do nacionalismo galego Xosé Manuel Beiras, sendo a primeira experiencia electoral que bebeu do 15M. Logo nacería Podemos, como síntoma da recuperación da cultura republicana a nivel de Estado. E dende múltiples frontes e con fórmulas diversas, o desborde cidadán esixiunos espazos de participación mestizos, necesariamente plurais, para disputar o poder ao Poder naqueles espazos de proximidade, onde as consecuencias da crise se padecen de forma máis severa. A multiplicación de candidaturas cidadás de Unidade Popular será un gran salto adiante, e a primeira vez que o espazo de ruptura disputará e derrotará á dereita. Moitas veces somos incapaces de valorar o que conseguimos. A ruptura do mapa político anterior a 2012 en Galicia e a 2014 no Estado supón unha mudanza significativa, racha un taboleiro de xogo que tiña as cartas marcadas, e evidencia que o cambio político é posible. É normal que diante dos nosos avances o Réxime busque recompoñer as súas alianzas, na que viviremos avances e retrocesos. O que non pasará xamais é que volvamos ao pasado. Aínda que dous anos son poucos para poder valorizar a acción de goberno, e pese a carga da xestión ordinaria, o certo é que nas diferentes experiencias de goberno das mareas vemos avances substantivos na implementación material e simbólica dunha axenda de prioridades distintas. No material, o máis sinalable consiste no deseño dunhas novas políticas sociais concretadas nas rendas sociais municipais que xa son unha realidade na Coruña e en Santiago. Abrindo a posibilidade de participación directa aos cidadáns, tanto coa aposta de encontros abertos como os Ao Vivo ou os Dillo Ti, e dos orzamentos participativos. E no simbólico, campañas contra a violencia machista como Compostela en Negro - que na súa segunda edición replicouse en decenas de concellos - ou a recente exposición sobre a historia do 1º de maio na Praza de María Pita, mostran unha axenda de prioridades distintas e xeran un imaxinario onde o centro está na loita pola igualdade e a xustiza social, nunha retroalimentación no que as mudanzas materiais activan as mudanzas culturais e viceversa. Pero as mareas trouxeron tamén outro xeito de facer, onde a horizontalidade e a transparencia son algo máis que un slogan, para ser verdadeiro cerne de democracia radical coa que nos comprometemos. E malia que combinar participación e execución nunca é doado, nas mareas municipalistas ensaiamos novas formas organizativas que buscan superar a forma partido clásica. Trátase de ir avanzando por un camiño novo, aprender facendo. Esta metade de lexislatura, sen envites electorais no horizonte, despois de vivir tres anos nunha sorte de comité electoral permanente, supón tamén un momento óptimo para recoñecer a importancia do municipalismo como espazo de construción de alternativa política. Queiran ou non, as mareas que gobernan tres das sete cidades e varias vilas país, representan unha alternativa real ao Partido Popular. O seu impacto supuxo un antes e un despois a todos os niveis, tanto é así que os máis de 400.000 votos de En Marea o 20D non serían posibles sen pasar antes polo municipalismo. Porque gañamos na proximidade, cando falamos dos problemas da xente, e non cando o espazo é tensionado en debates estériles que pretenden levarnos a posicións mornas, o que suporía asumir a derrota sen dar batalla. Isto sábeo perfectamente o Partido Popular que leva centrando os seus esforzos de maquinaria de guerra cultural dende o minuto cero, buscando minar os espazos municipalistas, e mesmo xerando conflitos previamente inexistentes como aconteceu nestes días na capital da nación. Por iso debemos reforzar ás mareas dos gobernos fronte a todos os ataques que están a recibir. Porque non están atacando a Compostela Aberta, á Marea Atlántica ou a Ferrol en Común, tampouco a Jorge, a Xulio ou a Martiño, están tratando de minar a alternativa real, a que xa funciona nas cidades e que supón a proba palpable de que o cambio si é posible. Non chegamos para acomodarnos a un sistema político-institucional pensado para garantir que nada cambiara, senón para demostrar que as mudanzas alternativas son posibles. Nese senso, a supervivencia do espazo de ruptura tal e como o coñecemos depende da supervivencia desta primavera de cambio.


Summary: Pide pendurar "bandeiras vermellas e da patria" nas xanelas e varandas e cantar A Internacional ás 12:00 horas do mediodía. O lema deste ano é "Protexamos a clase traballadora, non o capital. Por unha Galiza soberana e con futuro"

A CIG presentou a campaña do Primeiro de Maio, Día Internacional da Clase Obreira, unha xornada que a central sindical conmemora baixo o lema "Protexamos a clase traballadora, non o capital. Por unha Galiza soberana e con futuro" e que vai estar marcada pola situación de emerxencia sanitaria e o estado de alarma. O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, fixo un chamamento a manter o carácter combativo e reivindicativo da data, a que se penduren das xanelas e balcóns "bandeiras da patria e vermellas" e a cantar, ás 12:00 horas do mediodía A Internacional. Carril sinalou a importancia de continuar a se mobilizar para exixir "políticas que garantan os nosos dereitos como clase traballadora, o benestar das maiorías sociais, pero tamén a autodeterminación, a soberanía dos pobos e nacións". Afirmou que a crise sanitaria converteuse nunha crise económica e social que ademais ten lugar cando "xa estabamos dentro dunha recesión económica". Por iso advertiu que non se pode permitir "que desta nova crise neoliberal este sistema pretenda recuperarse do seu fracaso, de tanta adoración do privado e criminalización do público, cun novo saqueo á clase traballadora". No caso concreto de Galiza, indicou, "estabamos de cheo nunha crise social, industrial, demográfica que xa de por si tiña o impacto dunha situación de emerxencia nacional e social" e denunciou que a xestión da crise sanitaria polos gobernos galego e español "vai na dirección contraria a unha saída xusta para a clase traballadora e para o pobo galego". Nese sentido criticou unha recentralización que considera que serviu "de escusa perfecta ao Goberno de Feixoo para tapar o seu proxecto ruinoso para o noso país, baseado nun modelo dependente e antigalego, reaccionario e privatizador da sanidade pública e da atención ás persoas maiores". Ademais denunciou que nesta crise "xogou a ampliar o caos, o abuso patronal e a inseguridade para quen traballa", ademais de facer anuncios electoralistas. Carril rexeitou que as medidas adoptadas polos diferentes gobernos tivesen "unha maior e descarada preocupación pola saúde da economía que pola saúde da poboación", ao tempo que apuntou que o que tamén demostrou esta crise foi que as profesións feminizadas "resultaron servizos esenciais e imprescindíbeis para o sostén da vida" mais denunciou que "seguen a estar desvalorizadas, desenvolvéndose en condicións de precariedade e inseguridade". O secretario xeral da CIG denunciou "a imposición de fórmulas inxustas, desde o primeiro día, que se fundamentan nas reformas laborais, como foron os ERTES indiscriminados, os despedimentos masivos, o teletraballo sen dereitos e control e os permisos e reducións de xornada para coidados da poboación vulnerábel". Exixiu o pago inmediato do paro, habilitando un procedemento especial e extraordinario, coa confección nóminas para efectuar os pagos semana a semana, até a posta ao día que permita retomar os pagos a mes vencido porque, advertiu, "manter a forma ordinaria de pago das prestación é causar un retraso de graves consecuencias" ou garantir o cobro, durante todo o ERTE, do 70% da base reguladora de cada persoa traballadora. Ademais demandou que no pago das prestacións por desemprego á persoa traballadora non se lle desconte 4,7% da base de cotización e defendeu que teñan a mesma consideración, á hora de acollerse a todas as medidas referidas a esta protección do SEPE, todas as persoas traballadoras, "incluíndo as que foron despedidas por causa desta situación ou que desde o 1 de xaneiro estiveran xa no desemprego percibindo prestación por desemprego". Xunto a isto defendeu que todo o tempo de desemprego, desde a data que tivo lugar por despedimento ou aplicación de ERTE por causa do covid-19, entenderase por non consumido e que "toda persoa traballadora, independentemente do tempo cotizado, teña dereito á prestación por desemprego".


Summary: A escritora compostelá vén de ser elixida como Señora das Letras 2017, a celebración argallada pola Sega para salientar a figura dunha muller que contribuíse "de forma sobranceira" á cultura en xeral e á literatura en particular.

A autora reaccionaba así a este recoñecemento no seu perfil persoal en Facebook: "Pois aquí estou, moi contenta e algo flipada agora que sei que vou ser unha señora galega nas letras, qué carallo, nas Letras, e cos nervios no canto de estudar púxenme a reler 'A Perspectiva' porque 'Caixa de Mistos non o teño', non sexa que me fagan preguntas para nota e non me lembre". Patricia Janeiro (Compostela, 1978) confesoulle a Sermos a súa sorpresa: "Como estaba afeita ao Día das Letras oficial, pois contaba con que había que agardar a morrer para estas cousas", di con sorna. E alégrase deste tipo de iniciativas dado que "é un pouco raro que desde o ano 63 a RAG só homenaxeara a tres mulleres, igual é que é unha institución algo anquilosada". "Como estaba afeita ao Día das Letras oficial, pois contaba con que había que agardar a morrer para estas cousas", di con sorna. Janeiro ten dúas novelas publicadas: 'Caixa de mistos' (Sotelo Blanco, 2005) e 'A perspectiva desde a porta' (Positivas, 2009), que foi finalista do premio Xerais e trata sobre presos independentistas. A pesar da súa seca literaria dos últimos anos, a autora afirma que segue a escribir moito e está a rematar "unha novela coa que levo a voltas bastantes anos, pero como estou con traballos precarios non teño moito tempo", explica. Promete, iso si, rematala en breve. A Sega e os puntos suspensivos O Día das Galegas nas Letras, que ten lugar o 15 de agosto, é unha celebración instaurada pola Sega, a plataforma feminista de crítica literaria. Nas edicións anteriores as homenaxeadas foron María Xosé Queizán, María Victoria Moreno e Dorothé Schubart. Nesta ocasión o manifesto que publican para anunciar a autor homenaxeada está dedicado "a todas aquelas cuxos textos foron omitidos, cuxas transcricións literais non chegaron ao final da cita. A todas aquelas que tiveron que padecer que mentres uns atopan os recoñecementos, o lugar nos libros de texto ou os máis altos honores cunha ou dúas obras publicadas, outras escapen polos mesmos motivos ata dos andeis das librarías, xa non digamos a atención da crítica, o canon e a fama literaria".


Agora hai case dous anos, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos sentenciou que Arnaldo Otegi fora condenado por terrorismo nun xuízo que non foi xusto. Isto pasou en novembro do 2018. Non foi até esta sexta feira, 31 de xullo, que o Tribunal Supremo anulou a sentenza do caso Bateragune, seguindo o que ordenou Estrasburgo. O actual coordinador xeral de EH Bildu chegou a pasar seis anos e medio na prisión de Logroño. Non tivo ningún tipo de permiso. Agora a anulación fai decaer tamén a inhabilitación do líder da esquerda abertzale para exercer cargos públicos, que estaba vixente até o 2021. A sala admitiu os recursos de revisión de sentenza interpostos por Arnaldo Otegi, Rafael Díez Usabiaga, Arkaitz Rodríguez Torres, Sonia Jacinto Garcia e Miren Zabaleta Tellería. Así, anulou a sentenza do 2012 que os condenou a penas de entre seis anos e seis anos e medio de prisión polo delito de pertenza a organización terrorista, no caso Bateragune. Foran condenados por supostamente tentar reconstruír Batasuna para formar unha alianza independentista seguindo as ordes de ETA.


Summary: Cubrir cun adhesivo o 'E' de España nas placas dos vehículos non é obxecto de sanción segundo a lei, que unicamente estipula que non poderá presentar "obstáculos que impidan ou dificulten a súa lectura ou identificación". Por este motivo, o Ministerio anula as multas impostas.

O cambio de milenio trouxo consigo importantes mudanzas: a chegada do euro era inminente, a Internet gañaba terreo en todos os ámbitos e as matrículas dos vehículos pasaban a ter catro números e tres letras. O Goberno de José María Aznar impulsou no ano 2000 unha modificación viaria que tamén suprimía os distintivos provinciais e engadía a bandeira da Unión Europea baixo o 'E' de España. A nova norma suscitou numerosas críticas xa daquela, ao entenderen diferentes forzas políticas do Estado que cumpría agregar unha insignia propia de cada comunidade autónoma. E así o fixeron, á marxe da oficialidade, centos de persoas que colaron os distintivos 'GZ', na Galiza, ou 'CAT', en Catalunya... mais toparon coas autoridades. Casos como os dos ex deputados cataláns Joan Tardà (ERC) ou Carles Campuzano (Convergència) tiveron repercusión en todo o Estado español, e mesmo o Govern chegou a polemizar cos Mossos sobre a pertinencia das sancións. Unha desas moitas persoas que optaron por situar o distintivo propio por riba do 'E' español foi o secretario de Organización do BNG, Bieito Lobeira. O 'GZ' preside as matrículas dianteira e traseira do seu coche desde hai anos, algo que, asegura en conversa con Nós Diario, nunca resultou indiferente ás patrullas da Garda Civil de Tráfico. "Chegaron a pararme dúas veces no mesmo día e cunha diferenza duns dous quilómetros", sinala Bieito Lobeira Lobeira foi abordado polos axentes en reiteradas ocasións e en diferentes lugares: A Gudiña, Foz, Compostela, Curtis... "Foron tantas e durante tantos anos que non podo lembrar o número exacto", apunta. De feito, nun mesmo día foi obrigado a deter o vehículo en dúas ocasións diferentes, "nun treito de só dous quilómetros". "Semellaba ser intencionado", sostén. Algunhas veces o trato era "cordial"; outras, pola contra, foi "absolutamente improcedente" a actuación da Garda Civil: "Chegaron a rexistrar o meu coche e a facer comentarios sobre a bandeira da patria que tamén colei". Aquela mudanza legal de Aznar, defende Lobeira, foi "un novo intento do Goberno español que uniformizar a simboloxía e evitar calquera tipo de distinción entre as nacións do Estado". "Entramos no debate do simbólico. Aquí desde hai tempo hai unha persecución da simboloxía galega, como a requisa de bandeiras nos estadios ou as multas a embarcacións por levala", lamenta. "A un axente díxenlle unha vez que se levase un adhesivo de Mickey Mouse no canto do 'GZ' non habería problema ningún; queren anular os nosos símbolos", engade. "Se o adhesivo impedía identificar o vehículo, como é posíbel entón que me chegasen as multas á casa?", cuestiona Porén, Bieito Lobeira negouse unha e outra vez a cumprir a demanda dos axentes de retirar o adhesivo e recorreu cada multa que recibiu. O desenlace fíxose esperar, mais o Ministerio do Interior acabou por darlle a razón e agora vén de comunicarlle que todas as sancións quedan revogadas. "Curiosamente, desde entón non me volveron parar. Saben que teñen a batalla perdida", celebra. Resolución do Ministerio do Interior que lle dá a razón. "A xustificación das multas era que non se podía identificar o vehículo; porén, a pregunta é: como é posíbel entón que me cheguen as notificacións á casa? Aliás, cómpre lembrar que o Estado español é o único da UE que ten catro díxitos e tres letras na matrícula, polo que tampouco podería haber confusión", explica. Neste senso, a Lei de Tráfico vixente na actualidade unicamente recolle como infracción que a placa presente "obstáculos que impidan ou dificulten a súa lectura ou identificación", sen facer alusión ningunha a tapar o 'E', feito polo cal Interior tivo que anular as sancións. Para Lobeira, esta 'batalla' identitaria e simbólica transcende do plano persoal: "É unha vitoria colectiva que senta precedente".


Summary: A Casa da Matanza reabre cun espazo museístico renovado na xornada en que se fan 132 anos do falecemento da poeta. O papel da súa obra na Galicia contemporánea ou a súa vertente feminista, entre as novidades da exposición

O 15 de xullo de 1972, xornada do octoxésimo sétimo aniversario do falecemento de Rosalía de Castro en Padrón, a vila inauguraba a Casa-Museo da autora. Este 15 de xullo, 132 anos despois do pasamento e tras 45 anos de traxectoria do espazo museístico, a Casa da Matanza iniciou unha nova andaina. "Reinaugurouse". Tras media década de traballos a Fundación Rosalía vestiuse de festa para, en verbas do seu presidente, Anxo Angueira, vivir "un día moi especial e importante, un día histórico" a partir do cal o histórico edificio abre as portas de novos espazos, amplía a súa colección museística e ofrece novas perspectivas da poeta. "A renovada Casa-Museo anova case por completo a súa museoloxía, adaptándoa aos novos tempos e ás novas lecturas da escritora", explica a Fundación. Trátase, detallan, de que as persoas que a visiten "comprendan a importancia de Rosalía como figura central da cultura galega, achegando información esencial para entender a súa obra", a de Murguía e a dos seus fillos. O proxecto realizado por Pepe Barro, desenvolvido co apoio económico da Deputación da Coruña, baséase nunha mestura de "pezas senlleiras", caso do retrato de Rosalía obra de Modesto Brocos ou mobles da familia, coa "reprodución de documentos de arquivos e bibliotecas, como manuscritos ou edicións especiais". Unha das principais novidades da Casa-Museo é que achega un espazo completamente novo que ata agora non era posible visitar: o sobrado. "Talvez -di a Fundación- o máis importante sexan as pezas que agora se incorporan ao novo discurso: os cadros de Ovidio, o guecho de pelo de Rosalía, o piano e o tresillo familiares, a réplica do vestido ou os documentos do Arquivo Ramón Baltar Feijóo, entre outros". O resto da casa tamén experimentou notables intervencións. As que antes se presentaban como "comedor e cuarto das nenas" son agora "un único espazo dedicado á familia Murguía-Castro como unha factoría cultural". O espazo central do cuarto no que faleceu a poeta aprovéitase coa nova proposta para "explicar o proceso de mitificación da autora a través de pezas expositivas" como coroas, un relicario, poemas ou traducións". A peza fundamental segue a ser, non obstante, a propia cama, co cadro de Ovidio que representa a Rosalía xacente. O salón, pola súa banda, pon agora o foco no "discurso feminista de Rosalía, con proxeccións de vídeo e audio" tirados de cartas, artigos e outros documentos. Quen descubra agora a casa ou volva visitala atopará tamén un novo espazo temático, Os pais do país, co que a fundación pretende amosar a Rosalía e a Murguía como "artífices intelectuais da Galicia contemporánea, do país que somos". Nel amósanse e explícanse documentos dos protagonistas da exposición, pero tamén doutras figuras como Castelao, e obxectos de especial valor simbólico, como a bandeira que foi empregada na inauguración do monumento rosaliano de Padrón en 1957, "utilizada en toda a comarca en actos galeguistas e recentemente doada á fundación". O fondo desta sala está ocupado por pantallas con imaxes múltiplas, combinando estampas de Rosalía con imaxes de nenas e nenos do CEIP Rosalía de Castro da vila a debuxar a bandeira galega. Ao acto de "reinauguración" acudiron representantes institucionais de todo o país, caso da RAG, a Deputación coruñesa, ou a Xunta. A música de Amancio Prada foi a banda sonora dun serán no que, como cada 15 de xullo, a Fundación entregou a súa Rosa de Galicia "a unha persoa ou institución que destacase na promoción do legado rosaliano". Desta volta a distinción foi para a familia de Camilo Agrasar, "alguén do pobo, republicano e galeguista, que velou toda súa vida por esta casa, que se entregou a ela con paixón nos tempos máis difíciles e lle testou, como despois seguiu facendo a familia, documentos e pezas de valor incalculable", di Angueira.


Summary: A poesía de Carvalho Calero conta con adaptacións musicais aos máis diversos estilos. Ofrecemos un repaso polos seus versos a ritmo de jazz, punk, bossa ou pop, mentres observamos con impaciencia as novas versións que axiña han chegar.

Malia ser a poesía de Carvalho Calero unha das faces menos coñecidas deste autor poliédrico, os seus versos atoparon (e van atopar, axiña descubriremos por que) na música numerosas adaptacións. E sen minguar a súa calidade como poeta, parte do mérito hai que atribuírllo ao concurso Musicando Carvalho Calero, un certame promovido pola Associaçom Galega da Língua (AGAL) e Komunikando en 2010, en conmemoración do centenario do nacemento do ferrolán. Así, con este pulo engadido, atopamos máis dunha vintena de versións musicadas da lírica de Carvalho que percorren os xéneros máis diversos: jazz, rock, punk, hardcore... Mais foron os acordes sincopados e plácidos da "María Silencio" de A minha embalada, coa doce e maxistral voz da angolana Aline Frazão, os que se fixeron co galardón, nunha expresión perfecta da integración da Galiza na lusofonía. Aínda que, de certo, o importante neste caso era participar. Este texto do poemario O silenzo axionllado (1934) xa fora interpretado tres anos antes por Fanny + Alexander, recollido no disco Finais dos 70s, comezos dos 80s. Ao pop únese unha voz electrónica que recita parte dos versos, co inconfundíbel selo poético que imprimía o dúo. Outra interpretación de "Maria Silêncio" chegará axiña da man de Carmen Penim, segundo nos confirma a cantante, dentro do próximo proxecto de 2naFronteira. Xa en 2015, o disco Sons de Nós, que musicaba poesía vencellada á revista Nós, incluía un tema de Calero: "Teño unha dor", co piano de Maurizio Polsinelli no acompañamento. "Houbo temas que ficaron fóra do disco", conta Penim, que agora, con motivo do centenario de Nós, farán parte dun concerto-exposición con estética de cómic, que estaba pensado para divulgar o autor polos institutos. Entre eles, seis poemas son de Carvalho. Mentres agardamos o desenvolvemento da pandemia, dúas novas poesías verán a luz este domingo, con motivo do Día das Letras, e outras dúas agardarán até o 31 de outubro, a data alternativa de celebración da homenaxe. A de Penim debe ser a que máis versos do ferrolán musicou, sobre todo da súa etapa xuvenil. "Uns foron máis doados de adaptar que outros", confesa. Por exemplo, "Maria Silêncio" está a dar traballo. "É un texto moi longo e dá pena sacrificar unha parte", explica a artista. Persoalmente, o que máis atractivo lle resulta da poesía de Carvalho é a capacidade para "transmitir moito sentimento, mais dunha maneira próxima, fácil de entender mesmo para quen non consome habitualmente poesía". A sedución da dúbida interna Para alén de "Maria Silêncio", houbo outros poemas do mestre que espertaron máis interese entre as bandas. "Nom sei / se matei. / Estivem / na trincheira. / Nom vim / o meu / inimigo. / Disparei. / Nom sei / se matei", comeza un dos textos de Futuro condicional (1961-1980) (1982). Foi esta incerteza torturada unha das que mais versións protagonizou, desde o rock do país de Ruxe Ruxe ao máis hardcore de Labazada. A banda que capitanea Vituco Neira recorre á anadiplose para alongar as frases e adaptalas mellor ás voltas de compases en catro tempos: "Fun ferido mais non sei / non sei se matei". Ademais, engaden algúns versos de colleita propia: "atravesan o meu ceu / o meu ceu e o do meu inimigo". O in crescendo final, cun memorábel slap do baixo, fura o dubidoso retrouso inevitabelmente na cabeza: "Non sei eu non sei / non se matei". Pola súa banda, Labazada tamén fai seu o tema agregando até unha estrofa: "Non sabes onde está o inimigo / se está fóra ou está dentro contigo / non sabes onde viran as balas / nin se che dará tempo a esquivalas". Unha versión máis dura, cunha distorsión que reflicte a crueza da loita interna que convocan os 32 curtísimos versos de Calero. A estas, súmase a musicalización máis arriscada de Alfeizar, dúo formado por Américo e Stif, que ofrecen un tema que xoga coa vertixe do ruído, a melodía da guitarra e un home que cantaruxa, sobre o que se espreguizan algúns versos recitados por voces case electrónicas. As incertezas de Europa Mais non fica atrás en versións outra das representativas líricas do "fillo de Eva", como el se definira, como é "A orquestra filarmónica de Osaka", tirado de Reticências... (1986-1889) (Sotelo Blanco, 1990). As súas versións resultan das máis ousadas, a comezar pola que asina A Foice. Esta adaptación traballa coa primeira parte do poema de maneira moi próxima ao spoken word, cunha base ecléctica no fondo sobre a que se cospen as palabras de Calero, que se van mesturando, no fondo dun eco múltiple que xoga a polifonía dunhas frases cada vez menos perceptíbeis. O recitado queda entón prendido na repetición: "matam / coas tuas armas, amam / cos teus beijos, falam coas tuas palabras", que finalmente enuncia en primeira persoa. Son eses mesmos versos que se retorcen até o extremo na versión que A Foice gravaba con Malvares de Moscoso, actual compoñente de Rebeliom do Inframundo, para un disco de compilación de Língua Nativa (2015): "falam coas túas armas / matan cos teus beixos / aman cas túas palabras". Unha base moito máis rítmica, mais cunha fluidez eléctrica, se cabe máis escura, que desenvolve unha atmosfera densa na que se integran á perfección as reflexións de Carvalho. Tres remixes deste tema darían para tirar un novo single que asinaron os artistas galegos Alexandre Villalba e J.CNNR xunto aos chilenos Lluvia Ácida. Malvares deixaría unha nova imaxe deste poema en colaboración con Tábula Rasa, banda de Soutomaior que ten por premisa a unión de metal e poesía galega. Sobre a base en vivo de guitarras distorsionadas e acrecentando asemade a última parte do poema, recollen en Bandcamp en 2017 esta nova alfaia da que se atopan rastros do directo, cando menos, desde 2012. Dun rock pesado, por veces próximo ao stoner, sete minutos vibrantes fan un tema con dilatados momentos instrumentais que deixa entrar un corte de música acougada no final, para logo coller de novo forza, ao berro repetido, case tribal, de "Europa". Porén, a versión máis persoal do tema deixárona Os Amigos dos Músicos, cunha interpretación totalmente libre, que cae do lado dun rock progresivo con reminiscencia floydianas. A letra mantén só uns poucos versos, mais procura desenvolver, desde unha construción nova, unha estrutura que xoga cos mesmos referentes e que traslada as fortes imaxes que hai no poema. Así o explica Arcadio Nóvoa, integrante da banda. De tal maneira, aparece esa orquestra filharmónica que toca con músicos nipóns desde o comezo –"O nacional acolle acordes orientais"– á estrofa con vocación de retrouso –"E sei que en Bratislava / a sinfonía chega ao final". Con iso, reelaboran o pouso do poema que fala de como "para conseguir a distancia do discurso poscolonial empréganse os recursos da cultura colonizadora", neste caso a Europea, a través da capacidade crítica. Igualmente, aparece o mitolóxico rapto de Europa, "deitada entre areas / deixando ver os brancos peitos de muller". Ese final, "e son 1980", explica Nóvoa, "vén dun verso de Ferrín, que nos encaixaba moi ben coa idea dos vinilos e CD de orquestras que estaban tan de moda na época". "A orquestra filarmónica de Osaka" foi o primeiro tema que gravaron xuntos Os Amigos dos Músicos. Mais entendéronse ben e foi "o principio dunha longa amizade", na expresión que quedou para a posteridade cinéfila, en diversos traballos máis longos ou máis curtos, que seguen aínda en activo. Curiosamente, na escolma do texto poético feita polos distintos grupos, hai tres versos que ficaron sempre fóra: "como no curro / dos montes da Barbança os bravos poldros / de esgrêvias crinas, tardos de domar". Outras pezas Os temas de Carvalho son case o único rastro que atopamos dalgúns grupos, como As avoas filólogas. O seu "Eu protesto" adapta cun rock dinámico e pegadizo un tema de Futuro condicional (1961-1980) (1982), que deixa a pegada da humildade: "O demais nom som piores do que eu som...". Milhomes asinaba "Afastado de venus", rap que se basea en "Douscentos mil quilómetros", de Reticencias, no que Carvalho se expresa cun intimismo culto, que xoga de novo coa mitoloxía grega. "Nom estranhes que o amor / nom te seja propício" é a síntese da aceptación da espera polo amor. Doutras bandas tivemos ben máis noticias, como o movido rock and roll de The Teta's Van ou o frenético punk dos Esquíos, ambas as dúas xogando con versos de "Luísa Sorriso", poema de O silenzo axionllado (1934). Tamén Ataque Escampe musicou Carvalho con "Desde o céu com amor", gravado por Marcos Payno. "Pretende ser unha especie de testamento apócrifo", aseguraban, no que Álex Charlón e Miguel Mosqueira cantaban alternándose, desde certa nostalxia mais cun convite a danzar, versos como "calquera lugar é bo para morrer / cando todos están contra ti". O verme homicida deixou unha versión de "Mulher", de Anjo de Terra (1950), que logo recollería no álbum O rei mukade. "Automovel", adaptado por Tommy Gun e Leite de Nai; "Todo termina mal", de Avante!; "Jimmy mais eu", de Les Trois de Cora ou "Xadrez sobor lençóis", de Intranxeira completan unha longa listaxe de que non ha demorar moito en sumarse novos elementos, pois xa se anunciou un novo concurso Musicando Carvalho Calero, que terá lugar proximamente, como froito da colaboración da AGAL, de novo, coa CRTVG. Agardaremos impacientes polos fértiles versos musicados que van vir [Artigo patrocinado pola Deputación da Coruña]