Summary: Expertas chaman á calma após a suspensión preventiva da administración destes viais.

O Ministerio de Sanidade anunciou na segunda feira a suspensión "cautelar" da administración das vacinas de AstraZeneca por un período de 15 días, após notificarse en diferentes países da Unión Europea, incluído o Estado español, casos puntuais de trombose "temporalmente relacionados" con estes viais. Na Galiza, porén, non se terían rexistrado aínda "reaccións adversas graves" en ningunha das persoas que recibiron a primeira das doses. Países como Francia, Alemaña, Italia ou Portugal decidiron tamén paralizar de forma temporal a vacinación con AstraZeneca. Outros, en cambio, optaron por continuar. É o caso de Australia, Bélxica ou Reino Unido, onde se desenvolveu o fármaco (Universidade de Oxford). Con todo, a Axencia Europea do Medicamento (EMA, nas súas siglas en inglés) asegurou na terza feira que os beneficios desta vacina "superan os riscos dos efectos secundarios", e que aínda non se acharon "indicios" que evidencien unha relación de causalidade entre a súa inoculación e o xurdimento de coágulos sanguíneos. Tamén a Organización Mundial da Saúde (OMS) recomendou aos países proseguir a vacinación. "Todos os fármacos teñen algún risco" África González, catedrática de Inmunoloxía da Universidade de Vigo con case tres décadas de experiencia neste campo, explica a Nós Diario que calquera fármaco, "até a aspirina ou os anticonceptivos", entraña algún risco: "A vacina probouse en perto de 30.000 de persoas e os efectos secundarios detectados eran leves e perfectamente asumíbeis, como cansazo ou febrícula, mais é lóxico que, após administrala a máis de 17 millóns de persoas, aparezan outros novos. Haberá que determinar se quen sufriron os trombos tiñan algunha patoloxía previa". Malia que concorda coa decisión do Estado de adiar a vacinación con AstraZeneca para "estudar en detalle os casos e facer unha vixilancia", fai un chamamento á "calma". "Non hai datos que demostren que sexa máis perigosa que as de Pfizer ou Moderna, e de feito países como Reino Unido, que xa administrou millóns de doses, non consideran que exista relación entre a vacina e a trombose", argumenta. Na mesma liña apunta o xefe de Pediatría do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS) e coordinador do centro colaborador da OMS en seguridade vacinal, Federico Martinón-Torres, quen traslada á poboación unha "mensaxe de tranquilidade". "Houbo un número moi reducido de fenómenos tromboembólicos que coincidiron no tempo coa vacinación, e agora, simplemente, estase a pescudar unha posíbel causalidade", sostén. A segunda dose Nas últimas semanas, milleiros de galegos e galegas recibiron a primeira dose de AstraZeneca, mais Martinón-Torres asegura que a interrupción cautelar non será un problema: "A segunda pódese administrar até 12 semanas despois, e, se por calquera motivo a suspensión continuase, as autoridades sanitarias proporían completar a pauta con outra vacina", expón, e engade que, se algunha destas persoas tiver síntomas persistentes, deberá consultar ao seu médico. A vacina Sputnik V continúa sen recibir o visto e prace da UE A finais do mes de febreiro este xornal adiantou que a farmacéutica Zendal e o grupo Iberatlantic Global Corporation amosaron ante o Ministerio de Industria a súa "dispoñibilidade" para fabricar no Porriño a vacina rusa Sputnik V. Porén, as autoridades sanitarias europeas aínda non autorizaron o seu desembarco na UE. "Os procedementos para aprobar unha vacina non só exixen unha determinada información burocrática sobre a súa efectividade e posíbeis riscos, senón que é preciso tamén realizar unha serie de informes de farmacoloxía posteriores", relata África González, en referencia á documentación que a UE segue a demandar a Rusia. "Temos un sistema moi garantista, que ten a vantaxe da seguridade que xera, mais tamén resta rapidez", conclúe.


Summary: Segundo un informe do ISGlobal, as sete cidades galegas teñen, cando menos, 65% da súa poboación exposta a niveis superiores aos recomendados pola OMS.

Sete cidades galegas expoñen máis de 65% da súa poboación a niveis de ruído prexudiciais para a saúde, segundo indica o último estudo publicado a respecto desta cuestión polo Instituto de Saúde Global de Barcelona (ISGlobal). A revista Environment International publicou os resultados do estudo que avalía os niveis de ruído procedentes do tráfico rodado en 749 cidades europeas e que afecta uns 60 millóns de europeos e europeas, segundo informa nun comunicado o centro impulsado pola Fundación La Caixa. O tráfico rodado é a fonte principal de ruído ambiental, que estudos anteriores relacionaban con alteracións do sono, enfermidades cardiovasculares e metabólicas, efectos adversos ao nacer, deterioración cognitiva e saúde mental pobre, entre outros. Entre as cidades españolas analizadas no estudo, atópanse sete galegas. A relación lidéraa A Coruña, a urbe na que máis poboación está exposta a niveis de ruído prexudiciais, 90,4%. Séguea Vigo, con 75,5% dos seus habitantes baixo niveis de ruído nocivos; Ourense, con 74,1%; Lugo, que presenta 73,1%; Ferrol, con 70,6%; Compostela, que conta con 70,2%, e Pontevedra, a única cidade por baixo de 70%, con 65,2% dos seus habitantes expostos. Ruídos impostos Os resultados do estudo mostran que máis de 48% dos 123 millóns de adultos incluídos no estudo soportan niveis de ruído superiores ao recomendado pola Organización Mundial da Saúde (OMS), que recomenda que o nivel de ruído medio rexistrado ao longo de 24 horas non exceda os 53 decibeis, e cumprir con estas recomendacións evitaría cada ano "máis de 3.600 mortes por cardiopatía isquémica". 25 mortes evitábeis No que atinxe ás mortes evitábeis e relacionadas cos niveis de ruído, a Galiza suma, entre as sete cidades que se atopan na clasificación, 25 falecementos que se podían evitar. Máis unha vez, A Coruña lidera a lista de cidades galegas, con nove óbitos que se poderían previr. Se se ordenan as cidades analizadas do Estado español con base neste parámetro, A Coruña ocupa o posto 11º. Por detrás, aínda que tamén no 'top 20' a nivel estatal, está Vigo, con seis mortes evitábeis. Séguea Ourense, con tres falecementos; Lugo, Ferrol e Compostela, con dúas mortes cada unha, e Pontevedra, cun pasamento. A Ribeira Sacra, do 'remanso' de paz e harmonía á "autoestrada fluvial do Miño" Cidades españolas e europeas O persoal investigador detallou os datos de capitais europeas e a porcentaxe de poboación exposta a niveis de ruído do tráfico por riba do recomendado pola OMS: Ámsterdam (47,3%), Berlín (29,8%), Bruxelas (30,3%), Copenhague (46,5%), Lisboa (40,6%), Madrid (43,8%), Oslo (62,5%), París (66,9%), Roma (60,5%) e Viena (86,5%). Por cidades españolas, os investigadores tamén salientaron os resultados de Barcelona (83,4%), Bilbao (94,1%), As Palmas (86,8%), Málaga (90,6%), Sevilla (88,7%) ou Valencia (86,4%). Aclararon, con todo, que os resultados das distintas cidades non son comparábeis entre si, "debido á heteroxeneidade dos datos dispoñíbeis sobre o ruído do tráfico rodado e á falta de calidade" dos mapas de ruído de moitas cidades europeas.


Summary: Tan só o 10% dos case 70.000 contratos asinados no pasado mes foron indefinidos e prodúcense case 14 contratacións por cada traballo creado

Galicia creou emprego no pasado mes de febreiro, onde tamén descendeu o número de persoas paradas. A cifra de afiliados á Seguridade Social medrou en 5.027 con respecto a xaneiro e en 24.926 comparada con hai un ano. Ao tempo, o paro rexistrado descendeu en 1.679 (-0,88%), acumulando unha baixada interanual de 23.717 cidadáns menos apuntados á listaxe do antigo INEM. O paro descendeu en 1.679 persoas en febreiro, onde medraron en máis de 5.000 o número de afiliados á Seguridade Social Xa que logo, o paro rexistrado queda en Galicia en 188.207 persoas nun mes de febreiro no que se volveron asinar moitos contratos --69.200-- aínda que 11.070 menos que en xaneiro. De todas esas contratacións, pouco máis do 10% (10,6%, 7.355) foron indefinidos, manténdose así a temporalidade e precariedade que caracteriza o mercado laboral galego desde hai anos. Son, con todo, 6.877 contratos máis que hai un ano e case 14 contratos por cada posto de traballo creado neste segundo mes do ano. Tan só o 10% dos case 70.000 contratos asinados en febreiro foron indefinidos O paro descende en todas as provincias e en todos os sectores, aínda que con moita maior forza nos servizos, onde descende en 1.048 persoas. Sobe, pola contra, no colectivo sen emprego anterior. Por sexos, o desemprego rexistrado segue a afectar bastante máis ás mulleres (106.174 das persoas paradas) cós homes (82.033). Entre os máis mozos, os menores de 25 anos seguen a sufrir o estancamento do mercado laboral galego. Neste caso, o desemprego medrou en febreiro nun 2,7% entre a mocidade, evolución contraria á rexistrada no conxunto de idades. No ano a baixada foi inferior tamén ao resto de idades, de tan só un 9%. O número de afiliados á Seguridade Social en Galicia segue por baixo do millón de persoas que se rexistraban antes da crise Respecto da afiliación, e malia o ascenso deste mes, o número de cotizantes sitúase en Galicia nas 978.489 persoas, aínda por baixo do millón de afiliados que o país rexistraba antes da crise. En canto á cobertura por desemprego, atópase xa baixo mínimos. O número de beneficiarios de prestacións en xaneiro (último dato dispoñible) foi de 97.226 persoas, 7.325 menos que hai un ano. Queda así a taxa de cobertura nun 55,7% (59,2% no resto do Estado), quedando fóra do sistema 75.803 desempregados. Esta cifra ascende aos 92.660 de termos en conta as persoas desempregadas que non teñen dereito á cobertura. Ademais, tan só 43.792 persoas son beneficiarias de prestacións por desemprego de carácter contributivo, o 45% do total, cun importe medio de 792,9 euros ao mes, tal e como destaca UGT-Galicia. A gran maioría da cobertura por desemprego é de carácter asistencial, ben sexa por subsidios (41.893); renda activa de inserción (9.256); ou programa de activación do emprego (2.285). No conxunto do Estado, e segundo os datos difundidos polo Ministerio de Emprego, o número de parados rexistrados nas oficinas do Servizo Público de Emprego Estatal (SEPE) diminuíu en febreiro en 6.280 persoas respecto ao mes anterior, situando a cifra total de desempregados en 3.470.248, a máis baixa contabilizada desde xaneiro de 2009. Cataluña, logo dos malos datos que foron atribuídos ao procés independentista, rexistra os mellores datos do Estado respecto da baixada de paro e da afiliación á Seguridade Social en termos absolutos. En Galicia, a Xunta destaca que a comunidade é "a segunda na que máis baixa o paro na evolución anual" e considera que o país "segue a consolidar a súa recuperación e unha mellora na calidade do mercado laboral":


Summary: Nun centro de Santiago están illadas 60 persoas tras varios contaxios. As coidadoras no fogar tamén notan a escaseza de materiais de protección e avisan de que algúns usuarios se están a dar de baixa por medo

As residencias de maiores e os servizos de atención domiciliaria continúan funcionando durante o estado de alarma. O persoal advirte das condicións nas que traballa: con medios de protección insuficientes, dedicado a persoas que están nun maior risco polo coronavirus e desempeñando labores que imposibilitan manter a distancia de metro e medio que se recomenda para evitar contaxios.En Galicia están confirmados nove casos de contaxios de coronavirus de maiores en residencias. Cinco dos afectados son residentes do centro privado DomusVi do barrio compostelán de San Lázaro, no que unha planta con 60 persoas permanece illada. Un dos afectados foi trasladado ao Hospital Clínico da capital galega e os outros catro seguen na residencia.Hai dez casos de coronavirus confirmados en residencias de maiores galegas e nun centro de Santiago están illadas 60 persoasHai outros dous contaxios na DomusVi Barreiro de Vigo, onde tamén deu positivo un médico. Súmanse un caso rexistrado no centro Hermanitas de Caldas de Reis e outro na residencia San Carlos de Celanova, segundo os datos da Consellería de Política Social, que indicou que todos estes centros son privados e nos públicos non consta, polo momento, ningún positivo.En Galicia o número total de prazas é de 19.491 en 223 residencias da terceira idade. Só nas públicas traballan arredor de 2.100 persoas, indica a Xunta. Una delas é Mar Peteira, traballadora do centro de Volta do Castro, en Santiago, e presidenta do comité de empresa, que cre que as medidas para detectar a enfermidade Covid-19 e para evitar a súa transmisión son insuficientes.En Galicia hai máis de 19.000 prazas en residencias de maiores e nos centros públicos traballan unhas 2.100 persoasNos diferentes centros de Galicia, agrega, "hai diversidade" nas situacións. Na de Volta do Castro empezouse a controlar a temperatura do persoal ao entrar e está comezando a haber material de protección, asegura, ao igual que na residencia de Oleiros. No Centro de Atención a Persoas con Discapacidades da Coruña "se lles dixo que levaran o material da casa", afirma. O problema que alegan as direccións das instalacións é que non hai subministración."Nas residencias non podes estar a metro e medio. Tes que lavar aos residentes, levantalos, sentalos. Hai cousas que normalmente se fan entre dúas persoas", explica Peteira, que sinala que os residentes están en contacto co persoal que traballa a diario con eles pero tamén con profesionais sanitarios se teñen que saír a unha consulta médica. "Se non tes máscara nin nada podes contaxiar ao resto", subliña."A xente está traballando con moito medo pero, sobre todo, indignada. Vas ao supermercado e teñen máscara e guantes e a ti, que estás traballando con xente con patoloxías e en risco, non che dan nada", protesta e cuestiona que non se estean facendo probas aos residentes para comprobar se hai algún positivo e actuar rápido.O persoal das residencias está traballando "con moito medo pero, sobre todo, indignación", di a presidenta do comité de empresa nun centro compostelánCon respecto ás familias dos internos, indica que co estado de alarma están prohibidas as visitas e a vía para falar cos seus familiares ou para que estes estean ao tanto do estado dos seus maiores é a telefónica. Informan a traballadora social ou os médicos e "o día que non están, non hai información", expón. Os centros están estes días, ademais, saturados de chamadas.As coidadoras que asisten a persoas dependentes no seu fogar tamén continúan coas súas tarefas a diario. "Se os EPI -equipos de protección individual- faltan nos hospitais, que non nos vai falta a nós, que somos as últimas esquecidas", di Margarita Castro, unha das traballadoras do servizo de axuda no fogar da cidade de Lugo.A situación, afirma, "é complicada para todo o mundo" e os materiais de protección "escasean". "A empresa non é que non os queira dar, é que non os ten", expón. Elas estes días estaban traballando con luvas, batas de tea e máscaras e deixando un conxunto destes materiais en cada un dos domicilios aos que tiñan que ir. Desde o venres contan con batas desbotables. Tamén teñen xel desinfectante.As traballadoras de axuda no fogar tamén contan con medios escasos e avisan de que algúns usuarios se están a dar de baixa por medo"Estamos preocupadas? Si, pola nosa saúde e porque non sabemos que vai ser de nós", asegura e refírese a que un dos problemas que teñen é que "moitos usuarios estanse a dar de baixa porque teñen medo" e non queren que tampouco as coidadoras entren na súa casa. Algúns deles, engade, son persoas dependentes que viven coa súa parella, xa maior, e que precisan axuda para o aseo.As coidadoras temen agora que a caída da carga de traballo poña en perigo o seu posto. Polo momento, non hai cambios anunciados na empresa, que lle ofreceu a algunha das persoas que viu máis reducido o número de usuarios aos atende que colla vacacións para seguir cobrando.Polo momento, indica Castro, non coñece ningún caso de contaxio entre os usuarios deste servizo en Lugo, aos que lles toman a temperatura, e traballa "tranquilamente, pero con todas as proteccións". "Teño as mans queimadas de tanto lavalas", di e considera que é máis preocupante a situación nas residencias de maiores.A Sociedade Galega de Xerontoloxía propón habilitar residencias intermedias comarcais con cuartos individuais para os contaxiados dos centros de maioresA Sociedade Galega de Xerontoloxía e Xeriatría destacou nun comunicado que a enfermidade que provoca o coronavirus é máis perigosa para a xente de máis idade e en Galicia o 25,8 por cento da poboación é maior. Nas provincias de Lugo e Ourense hai máis dun seis por cento de persoas que superan os 85 anos. Propón crear centros residenciais intermedios nas comarcas ou provincias, con cuartos individuais e recursos médicos e de enfermaría as 24 horas, para trasladar as persoas que teñan coronavirus ou sexan sospeitosas de terse contaxiado nas residencias de maiores.


Summary: O incendio que asola a comarca do Barbanza desde onte continúa descontrolado. As principais incidencias rexístranse agora nos concellos de Porto do Son e A Pobra. Os membros das brigadas forestais da Xunta da Galiza agardan unha "noite dura".

O vento e a alta concentración de eucaliptos e piñeiros favorecen a expansión do lume na comarca da Barbanza. Se na noite de onte e na maña de hoxe o principal risco localizábase en Ribeira, nesta tarde a preocupación do operativo de extinción trasladábase as parroquias da Carballosa en Porto do Son e de Santo Isidro na Pobra. O Goberno galego recoñeceu na súa última comunicación que a superficie calcinada desde a pasada cuarta feira, cando prendeu o lume na parroquia boirense de Curés, é de 1.750 hectáreas. Os axentes forestais da Xunta da Galiza consultados por Nós Diario recoñecen que os medios chegaron tarde e non son suficientes. A este respecto, afirman que a multitude de lumes en todo o país impide poder concentrar os equipos nun punto, o que dificulta os traballos de extinción. Os equipos de extinción están a ser axudados no combate contra o lume en todos os focos operativos pola veciñanza dos lugares afectados. Neste sentido, unha parte i deles puxeron a disposición do operativo tractores con cisternas e outros colaboran na loita contra as lapas con apaga lumes de elaboración caseira. As fontes da Consellaría de Medio Rural consultadas por Nos Diario agardan que "o vento amaine nas próximas horas e se poida ir estabilizando" o incendio mais "non descartan que haxa imprevistos porque nestes días o forte vento e a continuidade inmensa de especies pirófitas fixeron imposíbel controlalo". O incendio que golpea o monte da Fracha, con especial incidencia nos concellos de Pontevedra e Ponte Caldelas, suma máis de 300 hectáreas queimadas. Neste caso, o principal perigo concéntrase parroquia de Xuntáns, en Ponte Caldelas, e no núcleo da Canicouva, en Pontevedra. A Consellaría de Medio Rural sinalou que continúan, tamén, activos o incendio de Caldas de Reis, Arbo e na Mezquita.


Summary: Un documental elaborado pola Gentalha do Pichel nas montañas do leste de Galicia revela "a verídica e xenuína tradición de inverno" desta figura mítica que colle pulo nas vilas e cidades galegas desde hai anos. Vídeo no interior.

"O Apalpador é un invento, un invento milenario que emana das memorias graníticas da nosa terra. Inventamos o Apalpador a cada inverno, a cada folerpa. Inventámolo e reinventámolo desde antes de que ti naceses". Con esta declaración, a Gentalha do Pichel presenta un documental sobre esta figura mítica que recuperou pulo durante as últimas festas do Nadal en Galicia.Grazas a colectivos como a Gentalha do Pichel, moitos galegos (re)descubriron unha antiga tradición de inverno á que, como case sempre que se intenta a recuperación destes símbolos, moitos acusaron de "invento nacionalista", entre outros cualificativos menos suaves. Así, durante tres anos varios membros da Gentalha estiveron "aprendendo tradicións nas montañas do leste da Galiza" para estrear un documental do Apalpador que se pode ver xa a través de internet.O documental é froito dun traballo de tres anos "aprendendo tradicións nas montañas do leste da Galiza"Son decenas de gravacións que conforman "unha mostra verídica e cargada de humanidade da nosa máis xenuína tradición de inverno". Pero iso non significa que non sexa unha copia, tal e como lembra A Gentalha. Claro que é unha copia dos galegos que desde hai anos e anos imitaron esta tradición "do Pai Natal, do Esteur, do Olentzero vasco, do San Nicolás, do Julemanden, do Ded Moroz ou do Joulupukki". "E eles copiaron a nosa", reivindican."Claro que o Apalpador é unha copia, igual que o Olentzero ou o Pai Natal é unha copia do Apalpador""Copiamos todiño con papel de calco; copiamos hai mil anos nos espellos da faixa atlántica europea", din na Gentalha do Pichel, que lembra como "na Galia urbana do segundo milenio unhas poucas resistentes configuraron o suxeito da máis recente reinvención do Apalpador".No documental, a Comisión de Memoria da Gentalha do Pichel percorre varias aldeas e casas da montaña do leste galego preguntando pola tradición do Apalpador aos máis vellos do lugar. Son moitos os que lembran a figura dun home que "disque viña das montañas, cargado de castañas, a apalpar as barrigas dos máis pequenos". E son tamén moitos os que lembran as ameazas que os pais daquelas épocas duras empregaban cos seus cativos para que ceasen con xeito. "Come que ha vir o Apalpador", dicíanlles.O documental revela a existencia dunha fonda e antiga tradición de 'apalpadores' nas montañas galegasE pola noite, xa na cama, os cativos sentían unha man na barriga -a do seu propio pai normalmente- que comprobaba se os nenos tiñan ou non fartura. "Cheo ou delgado, así esteas todo o ano", dicíaselle (e díselle) nas montañas lucenses aos picariños. Unha tradición milenaria que se recupera agora en moitas vilas e cidades da man de colectivos sociais que dan pulo á figura dun home con barba, cargado cun saco de castañas e que baixa das montañas a apalpar as barrigas dos máis pequenos. Como leva o Olentzero facendo anos en Euskadi e como outros moitos personaxes fan desde hai centos de anos noutros países.Sexa como for, a Gentalha do Pichel quere dedicar o documentario. E dedícallo a quen os "acusou de inventar a tradición". "Tamén a Vicente Risco, a Xaquín Lorenzo, Xocas, e a toda a xente que humildemente aprendeu do noso pobo a eternidade milenaria que construíu contra os imbéciles", din. Esta noite, en moitos lugares do país, tamén ha vir o Apalpador. Ou non.


Summary: ENTREVISTA | A antropológa ecofeminista Yayo Herrero participou en charlas e debates en Vigo, A Coruña e Touro, onde falou dos perigos do extractivismo e da megaminería e das políticas de sustentabilidade que se poden poñer en marcha dende as institucións locais

A antropóloga ecofeminista Yayo Herrero (Madrid, 1965) participou a pasada semana en senllas charlas e debates en Vigo, A Coruña e Touro, en senllos actos organizados polo colectivo Matogueira, a plataforma Mina Touro-O Pino Non e Marea Atlántica. Alí falou dos perigos do extractivismo e da megaminería, dos riscos dun modelo económico que non teña en conta os límites do planeta e das políticas de sustentabilidade que se poden poñer en marcha dende as institucións locais. Herrero foi coordinadora estatal de Ecologistas en Acción e directora xeral da Fundación FUHEM, ademais de exercer a docencia na UNED. As súas investigacións céntranse na análise da actual crise ecolóxica producida polo modo de produción capitalista e fan fincapé no feito de que os traballos de coidados e de sostemento da vida -realizados maioritariamente por mulleres- non son tidos en conta no ciclo económico, carentes de remuneración ou completamente precarizados. Como se ligan ecoloxismo e feminismo? E ecoloxismo e xustiza social? Son os grupos máis empobrecidos e as mulleres quen sofren en primeiro termo e de maneira máis brutal os efectos máis negativos da degradación medioambiental e do cambio climático? O nesgo de clase é clarísimo. As dimensións ecolóxicas do cambio climático non teñen en si mesmas un nesgo de clase, pero quen se ve prexudicado en maior medida polas consecuencias de fenómenos meteorolóxicos extremos son claramente as clases populares. Ou, por exemplo, se observamos toda a dinámica extractivista nun momento en que os límites físicos do planeta está superados, son precisamente as sociedades máis empobrecidas as que se ven expulsadas dos seus territorios para poder extraer as materias primas que van beneficiar os sectores máis privilexiados. Se miramos ademais cal é a pegada ecolóxica deses materiais, a quen prexudican máis é aos sectores máis empobrecidos. E así temos medio mundo convertido nunha mina e nun vertedoiro, ao servizo dunha minoría amparada polo poder económico, político e militar. "Temos medio mundo convertido nunha mina e nun vertedoiro, ao servizo dunha minoría amparada polo poder económico, político e militar" E en relación coas mulleres, atopamos por exemplo que os fenómenos de contaminación masiva con produtos químicos e alteradores hormonais as afectan sobre todo a elas. Pero, ademais, se observamos como se sostén a vida humana, vemos que non só depende da natureza, senón que depende tamén de que as persoas recibamos ao longo de toda a vida -pero sobre todo na infancia, na vellez ou nos momentos de enfermidade- unha cantidade inxente de traballo de coidados, que son realizados maioritariamente por mulleres. Temos un modelo que ataca a vida, que debe ser sostida polas mulleres. E polo tanto ecoloxismo e feminismo teñen por diante un camiño conxunto, moi sinérxico. "A medida que a demanda crece e que os espazos de onde obter minerais se van reducindo, comeza a optarse por sacalos máis preto da casa" O pasado xoves estiveches en Touro, onde se está a vivir unha loita moi importante contra a reapertura da mina. Este tipo de conflitos vai ser cada vez máis habitual, mesmo nos países máis desenvolvidos? Nalgunhas zonas do planeta levan sufrindo este esquema máis de 500 anos, porque o modelo capitalista desenvolveuse cun esquema racista e colonial. O propio modelo de estado de benestar que coñecemos, que funcionou durante 30 ou 40 anos, funcionou a custa do fluxo de materiais e enerxía procedente dos países empobrecidos. A medida que a demanda crece e que os espazos de onde obter minerais se van reducindo, comeza a optarse por sacalos máis preto da casa. É por iso que no Estado español están pendentes de aprobarse centos de proxectos extractivistas, en moitos casos minas que xa se deran por pechadas anos atrás, como o caso de Touro. O procedemento é moitas veces o dunha alianza entre unha empresa transnacional con algunha compañía local, como unha forma de dar cumprimento a toda esta retórica do desenvolvemento local, xeración de postos de traballo e demais. E estes proxectos acaban provocando unha perda de calidade de vida moi importante nos lugares nos que actúan, xerando uns poucos postos de traballo a custa de perder outros moitos nas actividades tradicionais. Ademais, estragan o territorio nun momento en que o cambio climático nos vai ir obrigando a vivir de novo máis relocalizados nos nosos propios territorios. É un suicidio. Nos últimos meses está crecendo un debate sobre se a esquerda debe priorizar as respostas ás necesidades materiais da poboación ou ás necesidades identitarias (unha denominación na que entraría todo o non referido directamente ao campo económico e ao benestar material), presentada esta dicotomía como unha oposición entre dous conceptos case indeparables. Como valoras este debate? Ese debate dáse moitas veces no que para min é unha falsa oposición. Non creo que poida haber un debate materialista en oposición a un debate identitario como se levar adiante ambos temas fose algo incompatible. É un erro habitual das esquerdas que vén dende hai moitísimo tempo. Abordar as condicións materiais, é dicir, o reparto da riqueza e o sostemento da vida digna da maioría social, é absolutamente imposible sen abordar os límites físicos do planeta e a dependencia que a reprodución humana ten dos traballos de coidados, que veñen realizando as mulleres de forma sistemática. "Paréceme moi torpe que dende algúns sectores das esquerdas non se vexa que detrás do ecoloxismo e do feminismo hai elementos absolutamente materiais" Detrás da crise económica, detrás do feito de que a economía capitalista estea sendo incapaz de reproducirse a partir da economía real non especulativa está o propio declive dos recursos naturais do planeta. O problema do desemprego masivo non é consecuencia da aplicación de políticas ecolóxicas que nunca foron aplicadas, senón que é un problema de límites no modelo establecido. Cando as taxas de ganancia xa non son suficientes para ese modelo, o que se fai é expulsar os traballadores. A crise ecolóxica está no corazón da crise económica. Se ti tes a tentación de separar o material do ecolóxico, que está na base do material, corres o risco de facer propostas que sexan inviables, convertendo as propostas da esquerda en irrelevantes, dando paso á emerxencia dos fascismos. E o mesmo pasa co feminismo. O capitalismo non se sostén sen o traballo de coidados que realizan as mulleres. Se ti non incorporas esa dimensión, o resultado é que as clases máis desfavorecidas quedan privadas dese traballo de coidados. Por iso paréceme moi torpe que dende algúns sectores das esquerdas non se vexa que detrás do ecoloxismo e no feminismo hai elementos absolutamente materiais. "Algúns partidos e movementos sociais elitizáronse enormemente: non hai organización de base e hai en cambio un traballo máis abstracto e desvinculado dos lugares concretos" Como se pode chegar ás maiorías sociais? A aquelas persoas e colectivos máis afastados dos núcleos activistas? Creo que aos partidos políticos de esquerda e aos movementos sociais con ollada emancipadora nos falta organización. Aí si que creo que temos que mirar cara atrás e ver como se organizou o movemento obreiro, que en cada barrio onde estaba a xente que sufría había persoas que realizaban un traballo dende a base. Algúns partidos e movementos sociais elitizáronse enormemente: non hai organización de base e hai en cambio un traballo máis abstracto e desvinculado dos lugares concretos. E creo que temos que recuperar estas cousas. "É clave que a xente participe: en partidos políticos, en movementos sociais, en asociacións de nais e pais..., para aprender e para autodefenderse, para coidarnos as unhas ás outras" As verdadeiras mudanzas (por exemplo nos hábitos de consumo) chegan a través de cambios colectivos e non só individuais? As dúas cousas son necesarias e unha non se separa da outra. Un cambio colectivo xera cambios individuais e os cambios persoais fan que te integres máis no colectivo. Eu creo que cando os cambios persoais os fas ti soa e pensas en mudar hábitos de consumo, por exemplo, podes acabar caendo en dinámicas que estruturalmente non provocan cambios reais. Cos cambios colectivos cada persoa vai aprendendo a resolver os problemas. Para min é clave que a xente participe: en partidos políticos, en movementos sociais, en asociacións de nais e pais..., pero o importante é estar organizadas, para aprender e para autodefenderse, para coidarnos as unhas ás outras. "O movemento feminista está facendo unha lectura moito máis global do momento histórico: de como hai unha ideoloxía capitalista, machista, heteropatriarcal e ecocida que está poñendo en risco o conxunto da vida" Hai unha gran diferenza de xénero no voto que reciben Trump, Bolsonaro, Salvini ou a AFD, maioritariamente masculino. Ademais, o movemento feminista erixiuse nunha das grandes forzas de oposición ao ascenso da dereita populista en varios países. Por que se produce isto, ao teu xuízo? O movemento feminista está indo máis aló de simplemente ocuparse da violencia machista ou das desigualdades de xénero. Está facendo unha lectura moito máis global do momento histórico que estamos vivindo: de como hai unha ideoloxía capitalista, machista, heteropatriarcal e ecocida que está poñendo en risco o conxunto da vida, a posibilidade de vivir vidas que mereza a pena ser vividas. Está sabendo ler este momento de complexidade, xerando axendas nas que se senten incluídas a maior parte das persoas, como vimos no 8M. Que capacidade teñen as administracións locais, por exemplo os gobernos municipais de cidades e vilas, para introducir cambios reais nas políticas de sustentabilidade? Dende as cidades pódense facer moitisimas cousas, se temos en conta en primeiro lugar que son as responsables de xerar a maior parte dos gases de efecto invernadoiro. Dentro da cidade pódese traballar tamén no cambio dos sistemas alimentarios, no modelo urbanístico ou nos sistemas de transporte e mobilidade. Pero as institucións, ademais, poden pelexar pola hexemonía cultural; mesmo cando non se teñen competencias, o poder cuestionar o discurso dominante é clave. En Madrid vivímolo na loita contra a contaminación atmosférica, cando por primeira vez se tomaron medidas: determinados sectores conservadores revolvéronse de maneira violenta, pero amplos sectores da poboación viron por primeira vez que isto era necesario, e iso tivo que ver coa capacidade de amplificar un discurso que xa viña facendo o movemento ecoloxista. "As institucións poden pelexar pola hexemonía cultural; mesmo cando non se teñen competencias, poder cuestionar o discurso dominante é clave" Hai que traballar ademais en termos de ecorrexión, que as cidades teñan en conta que están rodeadas por un tecido rural rico, no que se pode relocalizar economía. E, por último, hai que ter en conta que moitas veces as administracións non son neoliberais só porque haxa persoas neoliberais á súa fronte, senón porque os procesos, a institución, as formas de contratación..., son en si neoliberais. Hai que facer cambios aí, aínda que moitas veces implique facer algunha forma de desobediencia institucional. E para facer desobediencia institucional é necesario ter maiorías sociais detrás que estean dispostas a apoiar iso. E aí volvemos a ese traballo de base nos barrios, cos movementos sociais..., e na atención ás persoas que están a sufrir a emerxencia social e a precariedade social máis directamente e de forma máis brutal.


Summary: O portavoz de Galicia en Común-Anova Mareas, Antón Gómez-Reino, emprazou o sábado o presidente da Xunta, Alberto Nüñez Feixoo, que poña inmediatamente ao dispor da loita contra o coronavirus "todos os recursos sanitarios privados que hai no país".

Gómez-Reino pon de manifesto nun comunicado de imprensa que "os 22 hospitais privados de Galiza contan con 2.285 camas, 23% do total. A prioridade da Xunta debe ser empregalas xa para enfrontar a epidemia antes de propor a construción de hospitais de campaña", dixo. Os datos da Asociación de Hospitais de Galicia (Ahosgal), sinala Galicia En Común, "poñen de manifesto a relevancia que cobraron os recursos privados no sistema sanitario de Galicia durante os Gobernos de Feixoo". De feito, din, centros e clínicas privadas realizan o 26,5% da atención hospitalaria e sanitaria da Galiza. Ademais, Gómez-Reino cifra en 563 o persoal sanitario que compaxina a actividade privada coa pública e en 1.744 os profesionais da enfermaría. "Só os hospitais integrados en Ahosgal suman 73 boxes de Urxencias, 82 quirófanos, 56 salas especiais, 14 equipos de tomografía axial computerizada ( TAC) e 18 para resonancias magnéticas". "Todos eses recursos materiais e humanos en mans privadas terían que estar xa ao dispor da loita contra a COVID-19. Non ten sentido que antes de empregalos, a Xunta se propoña levantar hospitais de campaña para derivar alí pacientes que estarán obxectivamente en peores condicións que neses centros", afirma Gómez-Reino.


Summary: O movemento asociativo das persoas con TEA e as súas familias reclama no seu día muncial unha lei de accesibilidade "firme e eficaz" e máis implicación do mundo político e empresarial

As persoas con transtornos do espectro do autismo (TEA) enfróntanse cada día a diversas barreiras nas súas actividades cotiás. Acontece malia á existencia de normativas autonómicas, estatais e internacionais a prol da súa integración en todos os ámbitos. A necesidade de "romper" esas barreiras é a mensaxe central dos movementos de persoas con autismo e as súas familias neste 2 de abril, Día Mundial de Concienciación sobre o Autismo, no que organizacións como a Federación Autismo Galicia fan un esforzo de visibilización para chamar a atencións obre as tarefas pendentes. Unha campaña na que rostros coñecidos de ámbitos como a política, o deporte e a cultura fixeron súa esta mensaxe, estas asociacións poñen o foco en que hai xa dez anos que foi asinada a Convención das Nacións Unidas sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidades. Esta convención "foi ratificada pola Unión Europea e case todos os seus Estados membros", pero non todas as autoridades, lamentan, adquiriron aínda un "compromiso firme na eliminación de moitas barreiras" que "aínda impiden as persoas con TEA gozar dos seus plenos dereitos". "Aínda que a concienciación sobre o que é o autismo está medrando", explican no seu manifesto polo día mundial, "moitas persoas con TEA e as súas familias consideran que non se acaba de comprender", por iso "é crucial que os responsables políticos de toda Europa e a sociedade no seu conxunto logremos unha mellor comprensión do autismo e actuemos na eliminación das barreiras que impiden a plena inclusión". Para facelo propoñen unha estratexia con dúas vías: a lexislativa e a social. O movemento asociativo das persoas con TEA e as súas familias reclama unha lei de accesibilidade "firme e eficaz" e máis implicación do mundo político e empresarial No eido lexislativo coidan que o máis axeitado sería "unha lei europea de accesibilidade firme e eficaz" que instaure de vez "criterios comúns en accesibilidade" para produtos e servizos no ámbito comunitario. "A lei -bosquexan- debería incluír un amplo conxunto de requisitos en accesibilidade" e a "abordaxe da gama de necesidades cognitivas e sensoriais das persoas con TEA". No ámbito social, din, cómpre que os gobernos "traballen xunto ao movemento asociativo do autismo para identificar e eliminar barreiras". O cumprimento destas demandas, resaltan, pode lograrse con medidas concretas como "promover o acceso ao mercado de traballo" mediante "axustes para adaptar procedementos de contratación e estruturas de traballo inaccesibles". "Instamos os responsables políticos, os profesionais, os líderes empresariais e a sociedade en xeral a que consulten e colaboren coas persoas con TEA e coas súas entidades representativas para crear unha sociedade máis acolledora en todos os ámbitos da vida", conclúen. Unha gala en Ponteareas co acompañamento musical de Uxía e Magín Blanco pon, no caso galego, o punto final a un amplo programa de actos que incluíu actividades tan diversas como un obradoiro para persoas con TEA sobre Maruja Mallo no CGAC, actos reivindicativos, proxeccións de filmes ou unha carreira adaptada. Ademais, como xa sucedera outros anos, este domingo serán alumeados coa cor azul, símbolo do movemento a prol da integración das persoas con autismo, numerosos edificios públicos e monumentos como a Torre de Hércules, as torres da Cidade da Cultura, a Muralla de Lugo, ou as fontes da rúa Aragón en Vigo, así como case unha ducia de casas consistoriais.


Summary: Un grupo formado por 13 militantes presentou un escrito de impugnación contra a constitución da Asemblea Local de Anova en Ferrol. Acusan o secretario de Organización, Luis Eyre, de utilizar un censo "non coñecido" por este sector da militancia.

Inacio Martínez, Lupe Ces, Elena Casal, André Martínez, María Jesús Lois, Justo Riobóo, Daniel Alexandre Martínez, Miguel Anxo Abraira, Jennifer Prieto, Daniel Bonome, Francisco Maceira, Cristina Martínez e Aurora Riva asinan un escrito de impugnación ao proceso de constitución da Asemblea Local de Ferrol. Estes militantes da organización que lidera Beiras teñen un blog na Internet -http://anovaferrol.wordpress.com/- e autodefínense nel como "un grupo de persoas que non desisten de conseguir que Anova, sexa unha organización diferente, fresca, horizontal e territorial. Onde haxa democracia, participación e transparencia". Denuncian en concreto que o secretario de Organización, Luis Eyré, utilizou un censo non coñecido por este sector da militancia durante a reunión constitutiva da Asemblea Local de Ferrol. Segundo o escrito dirixido á Coordenadora Nacional de Anova, Eyré presidiu a asemblea cun computador en que se achaba arquivado "o censo da organización", unha listaxe de afiliad@s que "canda menos a militancia" que agora recorre o proceso "non coñecíamos". "Moitas das persoas que participaban na asemblea eran descoñecidas, nunca o fixeran en anteriores, e tampouco poderiamos sinalalas como participantes en mobilizacións ou nos movementos sociais mais activos da comarca. Aínda así, parecían obedecer a unha consigna clara, non opinar, non entrar ao debate e votar canto antes. Mesmo unha delas berrou: aquí vimos a votar", alegan estes militantes críticos. Para expresar a súa discrepancia, ningún destes militantes participou na elección da coordenadora local de Anova en Ferrol.


Summary: O profesor de Astronomía e Astrofísica da USC Manuel Andrade explica, nun vídeo elaborado dende o campus de Lugo da universidade compostelá, a importancia da chegada do robot Philae ao cometa 67P/Churyumov-Gerasimenko, un fito histórico na investigación espacial. Vídeo no interior

Un evento científico de primeira magnitude que é comentado con profusión nas redes sociais e mesmo consegue chegar ás primeiras páxinas da prensa e rabuñar un chisco dos informativos televisivos. Que pasou este mércores coa sonda espacial Rosetta da Axencia Espacial Europea? Por que é un fito histórico para a investigación espacial? Como xa aconteceu en anteriores ocasións, a chegada dunha actividade científica complexa ao gran público adoita ter o risco de ficar diluída na pirotecnia dos titulares se, por tras, non hai persoas expertas na divulgación, cun pé no ámbito do coñecemento que se trate e outro, na comunicación. Isto é o que vén de facer a Universidade de Santiago a través do seu profesor de Astronomía e Astrofísica Manuel Andrade co gallo da chegada da Rosetta ao cometa cometa 67P/Churyumov-Gerasimenko. A chegada do robot Philae ao cometa é un feito inédito na investigación espacial O pasado 4 de novembro este docente do campus de Lugo ofreceu unha conferencia para explicar a importancia desta "partida de billar cósmica que se eva xogando durante máis de dez anos" e que vén de ter como resultado que o robot Philae lograse pousarse no cometa, algo que sucede "por primeira vez na historia" e que abre unha perspectiva inédita para estudar os "obxectos máis antigos do sistema solar". Daquela palestra xurdiu esta peza audiovisual, na que Andrade explica "a historia desta misión espacial dende unha perspectiva divulgativa". A peza ofrece unha "explicación sinxela e asequible, pero tamén rigorosa" desta misión O vicerreitor de Desenvolvemento Científico e Tecnolóxico da USC, Andrés Barreiro, e o propio Manuel Andrade veñen de presentar o vídeo, acabado de realizar e difundido mediante licenza Creative Commons. trátase, explican, de difundir "unha explicación sinxela e asequible, pero tamén rigorosa", dunha misión espacial histórica. A iniciativa, salientan, "pretende conxugar a vocación de transmisión de coñecemento á sociedade" co uso das novas canles de comunicación. Tamén, resaltan, é unha mostra da "capacidade da universidade pública galega para xerar contidos e informacións científicas propias". Twitter da misión espacial Rosetta


Summary: A empresa ditara uns servizos mínimos perante a greve de xullo pasado que a CIG considerara claramente abusivos. O xulgado do social número 1 da Coruña dá agora a razón á central nacionalista. Ferroatlántica ten que indemnizar a CIG con 25.001 euros en conceito de danos morais decorrentes da vulneración de dereitos fundamentais.

O 8 de xullo pasado, as fábricas de Cee, Dumbría e as centrais eléctricas de Ferroatlántica foron o cenario dunha greve de 24 horas, dentro das mobilizacións convocadas para impedir a segregación de activos que pretendía a empresa (e que, froito da presión social, a Xunta acabou por non autorizar). De acordo coas estimacións da CIG, os planos da compañía puñan en perigo até 400 postos de traballo. A empresa combateu o paro estabelecendo uns servizos mínimos que a CIG estimou desde un primeiro momento como abusivos. O asunto foi levado pola central nacionalista á xustiza. Un xulgado da Coruña acaba de atender os argumentos da parte social -para a cal a compañía de Villar Mir non tencionaba outra cousa que impedir o dereito de greve-, anula os servizos mínimos e condena Ferroatlántica a abonar á CIG unha indemnización de 25.001 euros polos danos morais causados pola vulneración dos dereitos das e dos traballadores [na demanda, a central nacionalista solicitaba 100.006 euros]. Nun comunicado de imprensa, a CIG explica que a representación do cadro de persoal formulara unha proposta de servizos mínimos que á vez que garantía o maior grao posíbel de participación na greve aseguraba tamén o cumprimento dos requisitos "estabelecidos na lexislación" con vistas a manter "un servizo de seguridade e mantemento das instalacións para que, unha vez rematada a xornada de folga, se puidese reiniciar a actividade con toda normalidade". A empresa rexeitou a proposta e, segundo a parte social, impuxo unha xornada de traballo con máis persoal que un día ordinario, feito que o xuíz estima probado. O maxistrado entende que a empresa non acreditou con suficiencia as súas razóns -argumentaba que se baixaba a produción se podía pór en risco o compromiso de interrompibilidade [o consumo mínimo que ten contratado con Rede Eléctrica de España na súa condición de grande consumidor de enerxía] e se exporía a hipotéticas sancións- e, ao tempo, estima que as alegacións formuladas pola compañía simplesmente disfrazan a súa vontade "de manter un nivel de rendemento igual ou similar ao de calquera outra xornada na que non se tivese declarado folga".


Summary: Catro voces do movemento feminista galego analizan a xornada histórica que se viviu o 8 de marzo e opinan sobre cara a ónde debe camiñar o movemento agora.

Ducias de miles de persoas tomaron parte o 8 de marzo nas mobilizacións que decorreron en Galiza ao abeiro da greve xeral de mulleres. Unha verdadeira maré lilá que sorprendeu pola súa magnitude e compromiso. Falamos con catro feministas, de diferentes xeracións e movementos, sobre o que todos coinciden en que foi unha xornada histórica e os pasos a dar a partir de agora. Concha de la Fuente (Marcha Mundial das Mulleres): "Foi todo un éxito das mulleres" "Foi todo un éxito das mulleres, do traballo desenvolvido ao longo deste tempo polo feminismo", sinala Concha de la Fuente. A falla dunha valoración"rigorosa e polo miúdo" da xornada por parte da Marcha Mundial das Mulleres, que farán en breve, as primeiras impresións son que o 8M foi moi positivo. De la Fuente destaca non só as importantes mobilizacións mais tamén os paros secunda ados polas mulleres traballadoras nas súas quendas e o esforzo daquelas que "estiveron na greve de 24 horas", unha greve que non era só laboral senón que tamén de coidados e consumo. "Foron meses nos que no feminismo conseguiuse traballar con diferentes colectivos e organizacións de mulleres de todo o país", afirma, salientando a importancia desa comunicación, dese tecido, do que naceu a mobilización do 4 de mazo, "que foi marabillosa e que animou a moitas a se sumar ao 8M". A presenza de moitas mozas mais tamén de mulleres moi maiores é todo un motivo de satifacción e de coller pulo e folgos para continuar na loita, sosteñen desde a Marcha. Margarida Corral (CIG): "Este 8M foi o Nunca Máis das mulleres" "Foi unha xornada verdadeiramente histórica, revolucionraia", expresa con contundencia Margarida Corral, secretaría da Muller da CIG, que recoñece que a xornada de mobilizacións "desbordou mesmo as expectativas que tiñamos moitas". De procurar un movemento galego próximo de 'contundencia' semellante, Corral apontaría a que este foi un "Nunca Máis das mulleres". Salienta a sindicalista non só as mobilizacións sociais senón tamén os paros e implicación das traballadoras. "O papel das mulleres sindicalistas foi determinante para o éxito da xornada, que era unha folga", aponta, e afirma que "as mulleres da CIG fomos quen moveron ás mulleres nos postos de traballo para ir a esta folga". Así, ela pon en valor que "nas quendas de noite, mañá e tarde conseguiuse que as mulleres saísen dos seus postos de traballo para parar", implicándose así moitas por primeira vez en mobilizacións feministas. "Este 8M houbo mulleres que asumiron que están discriminadas simplemente por selo". Á pregunta de agora que?, a secretaria da CIG responde: "o mesmo que onte e que antonte, as mulleres de Galiza temos que seguir a loitar, a demandar e formular as nosas reivindicacións: no fogar, no laboral, contra a violencia machista". "Aí ben o10M, Día da clase operaria galega, e como mulleres traballadoras temos que reclamar os nosos dereitos". Paula Ríos (Plataforma feminista galega): ""Isto non fixo máis que comezar" "Foi un día histórico", manifesta Paula Ríos. "O feminismo demostrou que ten capacidade, que ten forza", indica ao tempo que salienta que "o activismo feminista, sen liberadas e co traballo de todos estes anos, é quen de encher as rúas" contra a discriminación da muller. Ríos aponta ao traballo e compromiso desenvolvido ao longo de todos estes anos, "e que moitas veces non se vía", como unha das explicacións do éxito deste 8M. Mais non só, tamén fala a da Plataforma feminista galega da "reactivación do movemento [feminista] nestes últimos tempos" da man da loita contra a violencia machista ou no dereito ao aborto. Así, lembra, as mobilizacións do 8 de marzo do ano pasado "xa foran concorridas". E a partir de agora? "Darnos un par de días para descansar e dixerir todo isto (ri)", contesta. E advirte: "Isto non fixo máis que comezar, sairemos á rúa as veces que faga falla". Como un dos primeiros pasos aponta a idea de "sentarnos os feminismos para ver de facer chegar ás administracións as demandas, que hai moitas que non son difíciles de aplicar". Marisela González (Tamborililás): "Foi un punto de inflexión" O himno deste 8M en Galiza foi o 'Verdegaio lilá', variando a letra da coñecida cantiga tradicional ("As penurias que pasaron / as nosas antepasadas, / non as imos aguantare / esta loita está gañanada!" / Vai tu, vai tu / vai ela"). As Tamborililás son as súas intérpretes. Unha delas, Marisela, tamén emprega adxectivos como "histórico" ou "incríbel" para se referir ao que aconteceu esta quinta feira. "Todas as mobilizacións petadas, incríbel, nas cidades e tamén nas vilas", salienta. Indica que a afluencia ás concentracións da mañá indicaban que a cousa era seria e as mobilizacións da tarde ían recordar. Por iso se decidiu cambiar o final da mobilización para a Praza do Obradoiro, cansdo nun principio estaba previsto un lugar máis pequeno. E o Obradoiro encheuse. "A xornada foi un punto de inflexión, a partir de agora o 8M ten que ser todos os días. Isto non pode ficar nunha manifestación", afirma González, que destaca todo o tecido creado en cidades e vilas polo movemento feminista para este 8M. "Iso haino que manter", indica, "porque o de onte [polo 8 de marzo] é só un punto de partida".


Summary: O Concello de Pontevedra continúa co seu esforzo económico á hora de modernizar as parroquias rurais da bisbarra. Agora chega a quenda de Salcedo, onde se construirá unha grande área deportiva e de ocio, grazas á unión de forzas entre a comunidade de montes do lugar e o propio Concello.

Polo pronto, serán máis de 73.000 os metros cadrados nos que se traballará. Ditos terreos son os recuperados polos comuneiros á Brilat, os cales foron usados como campo de tiro, en exercicios e manobras que os tomaban como se se tratase dunha aldea afgá. A actuación pactada inclúe a construción dun campo de fútbol de herba sintética, que ocupará o espazo central dos terreos, ben coma unha área que servirá de aparcadoiro e que contará con 137 prazas para automóbiles. Tamén se contempla un parque infantil e unha zona de xogos cardio-saudábeis, xunto a un campo da festa para a organización de diferentes eventos, un circuíto para a práctica de BMX, unha pista de atletismo, un rocódromo no que levar a cabo escalada e unha carballeira. Este último punto é clave, xa que o concelleiro Alberto Oubiña, representante do Concello na zona, porá en valor os terreos forestais autóctonos "fronte á eucaliptización". De igual maneira, definiu o proxecto durante a súa presentación como "ambicioso" e co obxectivo de conseguir un aproveitamento total do monte da parroquia de Salcedo, e con estruturas respeitosas co medio natural. Serán máis de 73.000 os metros cadrados nos que se traballará, os recuperados polos comuneiros á Brilat Se todo marcha ben, o proxecto, que aínda está en fase de redacción, vaise pór en marcha no segundo semestre do 2018. Nesta futura primeira fase, levarase a cabo a construción do campo de fútbol, que ocupará 11.3000 metros cadrados dos 73.500 dispoñibles, e dará servizo para o seu uso habitual ao equipo da parroquia que máis nenos e nenas move na zona, a SCD Salcedo. Tamén se levantará o aparcadoiro (4.000 metros cadrados). Por diante queda unha tramitación de carácter complexo, e é que o concello terá que presentar informes á Xunta pola grande cantidade de restos arqueolóxicos que existen na zona, tamén ao departamento de Medio Rural, e ao Ministerio de Defensa, por estar xusto ao lado da Brilat. O concelleiro Oubiña tamén lembrou que este é o cuarto (e espera ser o definitivo) proxecto para construír un novo campo de xogo na parroquia. Houbo hai anos un intento desbotado ao carón da Misión Biolóxica, e máis recentemente outro proxecto falido ao lado do pavillón por mor da aparición de restos arqueolóxicos e o proxecto rexeitado pola Comunidade de montes de Lourizán para facelo na actual ubicación, en terreos a cabalo de dúas comunidades de montes veciñais (Lourizán e Salcedo). O concello terá que presentar informes á Xunta pola grande cantidade de restos arqueolóxicos que existen na zona O presidente dos comuneiros, Fernando Pintos, enmarcou a iniciativa nun proxecto global de recuperación do monte de San Martiño, que inclúe unha explotación forestal sostible na que se plantaron más de 40.000 árbores frondosas, coníferas e de ribeira e na que se habilitaron máis de 20 quilómetros de sendas. Ademais, estanse recuperando simultaneamente unhas 120 hectáreas nas que tamén se está ultimando a instalación dunha aldea neolítica, para a que tan só resta a licenza municipal, un centro de interpretación de natureza ou un servizo de bar nas inmediacións do futuro campo de fútbol. Pintos tamén fixo fincapé na proximidade desta futura área deportiva coa cidade de Pontevedra. Só cinco quilómetros separarán as súas instalacións do centro da cidade, polo que espera que a zona se converta nun reclamo non só para a veciñanza de Salcedo, senón tamén para a da Boa Vila, e toda a da bisbarra pontevedresa. Este novo proxecto e o seu respectivo investimento volve manifestar o interese do Concello por manter un rural vivo e dinamizado. Fronte ás críticas de abandono das zonas menos urbanas do municipio, o alcalde Miguel Anxo Fernández Lores lembrou este verán que non podían ser máis infundadas. "Gastamos de media cinco veces máis por habitante que no ámbito urbano", sinalou en rolda de prensa. Recoñeceu que é difícil operar e chegar a todos os sitios á vez, pero resaltou o esforzo feito polo goberno local por trasladar os estándares de calidade urbana ás parroquias. Nota: o plano que acompaña esta información é o do proxecto e foi cedido a Sermos polo concello.


Summary: Terá lugar en Moaña este sábado, 11 de marzo. As convocantes apuntan que nas vindeiras semanas até en cinco comarcas de Galiza poderían desenvolverse encontros similares.

A Biblioteca da Casa da Cultura Daniel Castelao de Moaña acolle este sábado, ás 11:30 horas, a primeira Asemblea contra a eucaliptización, convocada polos colectivos Erva e Loita Verde e dirixida a entidades e asociacións ambientalistas, culturais, comunidades de montes, organizacións agrarias... así como a persoas interesadas. A asemblea convócase coa intención de ser un primeiro paso de cara a novas xuntanzas e reunións ao longo de Galiza. Desde as convocantes apóntase que nas vindeiras semanas decorreríán citas deste tipo en cinco comarcas máis. O obxectivo destes encontros é, indican nun comunicado, "debater e contrastar as posibilidades de organizarmos a nivel de país unha resposta a curto prazo contra a eucaliptización", envolvendo nela a cantas organizacións, colectivos e persoas "sintan a necesidade de pór na axenda unha outra visión dos nosos montes e as nosas árbores". Ademais, tamén se valoraría a posibilidade de constituír "unha asociación específica" para tal fin. Indican que a eucaliptización é unha ameaza "non só as nosas fragas, carballeiras, hábitats de interese e espazos naturais de grande valor senón que tamén os sectores produtivos básicos "para a pervivencia do noso medio rural están en perigo".


Summary: O número 267 do semanario Sermos Galiza estará nos quiosques esta cuarta feira, en lugar da quinta, como é habitual, debido ao feirado do 12 de outubro. Así, adiantamos a edición para evitar atrasos na chegada da publicación ás subscritoras e subscritores.

O semanario Sermos Galiza, que suma 267 números, estará dispoñíbel na loxa a partir do serán desta terza feira e nos quiosques a partir da cuarta feira (11-O). Adiantamos a súa publicación para evitar atrasos na súa distribución ás subscritoras e subscritores por ser non laborábel o 12 de outubro. Neste número, afondamos nos mecanismos e resultados dos orzamentos participativos que desenvolven concellos galegos; nos recortes na liberdade de expresión vinculados ao caso catalán; nos resultados das eleccións primarias do PSdeG; nas licitacións da Xunta das que se nutren empresas de fóra da Galiza ou na participación feminina no mercado de traballo. Acompaña o Sermos 267 o caderno de pensamento Comprendermos, suplemento da Fundación Moncho Reboiras.


Summary: Revés histórico para a socialdemocracia de Hollande nas municipais francesas e forte entrada da extrema dereita de Le Pen nos concellos. Son, xunto á alta abstención, as dúas claves dunhas eleccións que rexistran unha viraxe á dereita nos concellos franceses.

A socialdemocracia de Hollande conserva o goberno de París que por vez primeira será rexido por unha muller, Anne Hidalgo, mais é o pouco consolo que lle queda ao Partido Socialista nunha noite na que a derrota foi abrumadora. Segundo os primeiros resultados, a socialdemocracia tería perdido por volta de 155 cidades nas que gobernaban até agora nun xiro histórico á dereita que aínda se agrava coa forte entrada da extrema dereita de Marine Le Pen que acadaría o 8% dos votos e gobernaría, por vez primeira quince concellos e conseguiría 1.200 edís. As eleccións, marcadas tamén pola forte abstención do 38%, supoñen un golpe forte para o goberno de Hollande, ao que xa se lle piden responsabilidades e do que se agarda unha remodelación inmediata. O castigo a Hollande é produto da asunción práctica por parte do goberno do PS das políticas neoliberais promovidas polo eixo Berlín-Bruxelas. A dereita do Unión por un Movemento Popular faríase co 45% dos sufraxios fronte ao 40,5 do Partido Socialista e o 8% da extrema dereita no que xa se definiu como un "castigo" sen precedentes ao goberno de François Hollande. A dereita teríalle arrebatado cidades até agora rexidas polo partido do goberno como Amiens, Saint-Étienne, Limoges, Toulouse, La Roche-sur-Yon, ou Reims. Un dos casos singulares en relación co cómputo xeral é o cambio á socialdemocracia do goberno de Aviñón. O ultradereitista Frente Popular -que na campaña procurou ocultar o seu discurso xenófobo, e que parte como favorito para as europeas de maio- fíxose con alcaldías como Cogolin, Fréjus, Hayange ou de Villers-Cotterêts.


Summary: O conxunto vigués tivo claras ocasións pero caeu no campo do Espanyol (1-0).

Está en crise o Celta. O seu nivel de xogo está por riba dos froitos pero a realidade indica que os vigueses seguen sen obter bos resultados e aquel equipo que ilusionou mesmo coa Champions ao comezo de tempada é agora só un recordo, xa que na actualidade os de Berizzo xa teñen que estar máis atentos de non entrar en maiores problemas na zona baixa da táboa que en mirar cara Europa. Perdeu o conxunto celeste no campo do Espanyol (1-0) nun partido que insistiu en dous dos defectos do Celta: a falta de gol dos últimos partidos e a tendencia a perder puntos na recta final dos noventa minutos. Porque precisamente foi no suspiro final cando marcaron os barceloneses, por medio de Caicedo. Así se levaron a vitoria. Malia que puideron ser os vigueses os merecedores da mesma. Larrivey e Orellana dispuxeron de claras ocasións para adiantar ao Celta nun choque no que tampouco houbo demasiadas. Non as concretaron os celestes en gol como si fixo o Espanyol cun balón solto na área cando a concentración defensiva debería ser máxima. Desafortunadamente para o Celta, os locais non fallaron. E levaron o triunfo.


Summary: Este xoves celébrase o Día Mundial das Migracións. A entidade denuncia tamén a "continuada persecución policial" que sofre o colectivo migrante en Galicia.

Este xoves celébrase o Día Mundial das Migracións. Coincidindo con esta data, o Foro Galego de Inmigración denunciará na rúa, na Coruña e Lugo, o trato que as persoas migrantes reciben, tanto cando tentan entrar en España coma a "continuada persecución policial" que sofren cando xa se atopan no interior do país, tamén en Galicia. A entidade súmase ás convocatorias realizada por varios diferentes movementos sociais contra a Lei Mordaza. Na Coruña, cunha manifestación que percorrerá a Avenida da Marina entre a Subdelegación e a Delegación do Goberno e na cidade de Lugo cunha concentración na Praza Maior. No transcurso deses actos, que comezarán ás 11 horas lerase un comunicado de denuncia, que alerta das "intolerables devolucións en quente", dos "macrovoos de deportación forzada de persoas migrantes" e "da continuada persecución policial que sofre o colectivo migrante" tamén en Galicia. Ademais, entregarán nos rexistros das subdelegacións de goberno de A Coruña e Lugo un escrito con estas demandas. "Preténdese dar apariencia de legalidade a actuacións brutais, inhumanas e contrarias aos máis elementais principios democráticos" O Foro denuncia "a recente aprobación no Congreso dos Deputados da mal chamada 'Lei de Seguridade Cidadá', que entre outras cousas pretende legalizar as chamadas 'devolucións en quente', que non son outra barbarie que a expulsión de seres humanos que chegan e se atopan xa en territorio do Estado Español, sen as mínimas garantías legais que a propia Lei de Estranxeiría establece". A entidade lembra que "estas actuacións ilegais polas que o Estado Español recibiu a reprobación formal das Nacións Unidas e da propia Unión Europea non se poden lexitimar de maneira algunha porque van en contra dos Dereitos Humanos e dos dereitos que establece a propia Constitución Española". "Preténdese dar apariencia de legalidade a actuacións brutais, inhumanas e contrarias aos máis elementais principios democráticos", engaden. O colectivo sinala que en Galicia tamén se están a producir deportacións forzadas de persoas migrantes, "deportadas directamente ou previo ingreso en CIES, utilizando métodos violentos, ás veces brutais, cando se resisten e reclaman os seus dereitos". Engaden que "as deportación son o derradeiro paso dunha continuada e habitual persecución policial que sofren en Galicia as nosas veciñas e veciños migrantes que se atopan nunha mera situación de irregularidade administrativa". "As deportación son o derradeiro paso dunha continuada persecución policial que sofren en Galicia as nosas veciñas e veciños migrantes que se atopan nunha mera situación de irregularidade administrativa" Subliñan a este respecto que "ademáis de identificacións racistas en espazos públicos de uso habitual como estacións, centros de saúde, etc., atopámonos coa persecución nos seus propios domicilios de persoas migrantes que tratando precisamente de regularizar a súa situación administrativa fanse visibles para os corpos e forzas de seguridade do Estado, que acoden a deter a perigosas mulleres que traballan como empregadas de fogar nas nosas casas, coidando aos nosos vellos e vellas".


Summary: Este 11 de agosto cúmprese un cuarto de século da loita popular que rematou co goberno do Partido Popular en Allariz e iniciou un proceso de transformación municipal liderado pola veciñanza.

O Concello de Allariz celebra a vindeira segunda feira (11 de agosto) os vinte e cinco anos da revolta popular que marcou a historia recente deste municipio ourensán. Cunha xornada de convivio veciñal @s alarican@s lembrarán os acontecementos daquel verán de 1989. "A gota que colmou o vaso", explica o alcalde de Allariz, Francisco García, nunha entrevista que Sermos Galiza publicará esta semana no xornal en papel, foi atopárense co río Arnoia cheo de peixes mortos pola contaminación. "Daquela non había saneamento", explica, e todos os refugallos ían parar ao leito do río. Fart@s da situación de "desgoberno" que vivía o concello desde había anos e da "inoperancia" do seu alcalde, Leopoldo Pérez Camba (Partido Popular), as veciñas e veciños de Allariz exixiron ao rexedor a convocatoria dun pleno extraordinario para avaliar a situación do Arnoia, mais tamén o cansazo veciñal. A veciñanza toma a Casa do Concello O popular Leopoldo Pérez rexeitou convocar a corporación municipal e após unha asemblea de veciñ@s, @s alarican@s decidiron tomar a Casa consistorial. "Eu era un simple obreiro, traballador", explica Antonío González, un dos veciños no documental editado con motivo dos 18 anos da revolta, mais, acrecenta, "os abusos que se vían obrigábante a reclamar os dereitos coma calquera outro cidadán". O movemento popular xurdido en Allariz abranguía a práctica totalidade da veciñanza. En quendas, o casa do concello nunca ficaba baleira. Así durante tres meses as veciñas e veciños reclamaron un futuro mellor para a súa vila mais co paso dos días, tamén a demisión do alcalde e a convocatoria dunhas novas eleccións municipais. "Aos tres meses, cando a xente podía comezar a fraquear", explica no mesmo documento audiovisual Anxo Quintana, unha das facianas máis recoñecíbeis daqueles acontecementos, "o alcalde saíu nos medios facendo unhas declaracións nas que insultaba a todo o mundo", aquelo, explica, "foi motivo suficiente para que a xente quedara". A soberbia de Leopoldo Pérez contribuíu con moito a que a veciñanza de Allariz se mantivese unida e non decaesen os ánimos malia as ameazas de desaloxo e mesmo a detención de cinco dos participantes no encerramento. Solidariedade popular Ese feito, que ficou na memoria colectiva de Allariz, marcou o decorrer do conflito. "Iso foi o peor de todo", explica a alaricana Rosa Vila. "O que pensei estando no xulgado é que a partir dese momento ía xerarse unha situación moi difícil de controlar", sinala Quintana, un dos apresados. "Até ese momento fora un proceso cívico e pacífico", acrecenta, mais as detencións facían complexo que os ánimos non se quentaran. A figura de Euloxio, un veciño dos máis maiores da vila, enfermo de cancro e pai dun dos presos foi quen chamou á calma. "Pediu clemencia para que non pasase nada", explica Alberto Conde, "foi o único capaz de parar aquela masa para que non houber violencia". A saída do alcalde Todo o que aconteceu a partir das detencións foi que o movemento popular se tornou tamén de solidariedade entre @s veciñ@s que reclamaron a posta en liberdade das persoas presas e a saída "fora como for" do alcalde. "Esa era a única vía pola que se lle podía pór fin ao conflito", sinala Román Bouzas. A renuncia de Leopoldo Pérez, xunto coa d@s demais integrantes da equipa municipal en novembro puxo punto e final á loita d@s veciñ@s. Nas eleccións municipais convocadas o BNG resultou a forza política maioritaria e encetou un proceso de transformación de Allariz de acordo coas demandas e propostas da veciñanza. "Non hai mellor alcalde que o pobo" é unha das frases coas que o actual alcalde, Francisco García, participante tamén na revolta de 1989, sintetiza o novo tempo xurdido en Allariz após a loita social daquel verán. Un fito histórico que fica na memoria de Allariz, mais tamén na de tod@s @s galeg@s.


Sinopse Sinopse A Ron Woodroof (Matthew McConaghey), un vaqueiro drogadicto e mullereiro diagnostícanlle o virus VIH. Estamos a mediados dos 80 cando a información e tratamentos contra SIDA eran moi escasos. Tras superar o shock inicial, Ron asume a súa nova situación e comeza unha cruzada personal contra o sistema e as farmacéuticas que tratan de introducir o AZT coma o único medicamento que parece combater esta terrible enfermidade. Pero Ron descubriu pola súa conta cunha mestura de medicamentos que manteñen a raia os síntomas do SIDA sen tantos efectos secundarios coma o AZT. Crítica Estrea que chega ás nosas pantallas co respaldo dos Óscar. Un para Matthew McConaghey como actor principal, e outro para Jared Leto coma actor de reparto, así coma outro na categoría de Maquillaxe. Ademais dos Óscar ambos actores xa se levaran nas mesmas categorías un par de Globos de Ouro, entre outros premios da crítica americana e internacional que foron compartindo e alternando. McConaghey adelgazou uns 15 quilos, ata pesar apenas 62 para dar vida a Ron Woodroof, un home texano que se ve sorprendido cando lle diagnostican SIDA, nunha época na que se pensaba que só afectaba a homosexuais. Ten que enfrontarse aos prexuízos (propios e alleos) e loitar contra as farmacéuticas e o goberno para que non monopolizaran a enfermidade coma un negocio e permitiran investigar e probar diferentes medicamentos aprobados en outros países pero prohibidos nos Estados Unidos. Leto non tivo que adelgazar tanto posto que é xa delgadiño de por si, pero si que ten unha aparencia de extrema delgadeza para interpretar a Rayon, un transexual tamén infectado co VIH que axudará a Ron na súa cruzada. Ambos tiveron que facer unha transformación física destacable o cal invita a pensar se os premios de interpretación van da man dun cambio de peso ou afeamento para poder acadalos. Porque sendo sinceros... non están mellor Bruce Dern en "Nebraska" ou Leonardo DiCaprio en "O lobo de Wall Street"? ou no rol secundario... non lle da mil voltas Michael Fassbender en "12 anos de escravitude"? Porén non quere dicir que McConaghey e Leto non teñan unhas actuacións notables, que as teñen e que incluso eclipsan ao resto do reparto (aínda que en ocasións nótase certa falta de química entre as dúas personaxes), o único é que as veces os cambios físicos parece que son máis premiados que unha boa interpretación. Iso si, as comparacións sempre son odiosas por suposto. Como película "Dallas Buyers Club" funciona coma un biopic de época baseado en feitos reais. Moi ben ambientada tanto en deseño de produción, coma en fotografía e música pero que ten o estigma de que non se quita nunca de enriba o de "baseado en feitos reais". Dirixida con bastante bo facer polo canadense Jean-Marc Vallée que xa saltara ao panorama internacional no 2005 con "C.R.A.Z.Y", unha interesante película premiada en Xixón que mesturaba adolescencia e descubrimento da sexualidade con música dos Rolling Stones e Pink Floyd de fondo. En "Dallas Buyers Club" conta tamén cunha boa selección musical onde colabora Jared Leto co seu grupo "30 Seconds to Mars", pero do amplo repertorio da época destaca a música dos T-Rex, xa que a personaxe de Rayon (Jared Leto) está obsesionada con Marc Bolan, cantante do grupo T-Rex, ata o punto de ter un parecido máis que razoable. Unha película sobre unha época convulsa onde o SIDA era unha das enfermidades máis temidas e descoñecidas a través dunha historia de dignidade fronte aos intereses económicos dos poderosos. Unha boa elección na carteleira deste fin de semana.


Summary: O Partido Popular presentou no Rexistro do Parlamento o proxecto para reducir de 75 a 61 (o mínimo fixado no Estatuto) os escanos da Cámara galega. Unha decisión que os conservadores xustifican na 'austeridade' e que a oposición entende como unha manobra para manter a maioría absoluta.

O PP presentou esta quinta feira no rexistro do Parlamento de Galiza o seu proxecto para pasar as tesoiras tamén na representación da Cámara, reducindo o número de escanos dos 75 actuais a 61 (un máis que o mínimo fixado no estatuto). Feijóo gasta en asesores o triplo do que di querer aforrar co recorte de deputad@s Parlamento No proxecto presentado os populares varían algúns dos elementos que defendían nun principio. Así, baixa de 10 a 8 as actas mínimas por provincia. Din desde a formación conservadora que así se mantén a proporcionalidade e que o recorte é por austeridade e para aforrar. Así, o Partido Popular di que con esta medida prevén reducir 1,2 millóns de euros en catro anos, Feijóo destinará máis de 800 mil euros en 2014 á súa equipa de asesor@s. Carme Adán (BNG): "Feijóo ten a vista posta na súa carreira en Madrid e quere reducir en democracia e autogoberno" O presidente da Xunta de Galiza gasta só no seu departamento o triplo do que di querer aforrar o seu partido coa redución de escanos no Pazo do Hórreo, unha medida que suporá unha redución de 1,2 millóns de euros nunha lexislatura, isto é, catro anos. "Pucherazo" O portavoz parlamentar do PP, Pedro Puy, nega que esta reforma supoña "un pucherazo como din os da oposición" e deixou ver que a lei vai saír adiante si ou si malia rexeitamento da oposición, sen deixar porta abrta a consensos. "Estará aprobada en marzo ou abril". O que suporía que nas vindeiras eleccións autonómicas, previstas para 2016, @s galeg@s elexirían 61 parlamentares, 14 menos que agora. Consuelo Martínez (AGE): "O PP sabe que perde votos e quere amarrar a maioría absoluta como sexa" En base a este proxecto presentado no rexistro polos conservadores, pola Coruña sairían eleitos 20 deputados (agora, 24) e por Pontevedra 18 (22 actualmente). Lugo en vez dos 15 escanos de agora terá 12 e Ourense recortarse de 14 a 11. Manobra para manter a maioría Para a oposición, o proxecto do PP non é máis que unha manobra para tntar manter a maioría absoluta. Destacan que a desculpa de reducir escanos para aforrar non é críbel, posto que se podería aforar moito máis en outros temas (asesores, deputacións,...) sen comprometer con iso a representación democrática. Pablo García (PSdeG): "É un proxecto torticero. Non imos negociar un recorte de deputados" Para o BNG, o proxecto non é máis que unha aposta "por reducir a democracia e o autogoberno" en palabras da deputada Carme Adán. A parlamenar nacionalista sinala que mentres outras nacións do Estado "apostan" polo "dereito a decidir" da súa cidadanía, Feijóo quer "facer carreira en Madrid" e presenta este recorte do autogoberno de Galiza. En AGE enmarcan a medida en que o PP "sabe que está a perder moitos votos" e por iso fai esta "manobra para se garantir a maioría e manter o bipartidismo". Pola súa banda, desde o PSdeG advirten que "non imos negociar o recorte de deputados" e acusan a Feijóo de querer cambiar as reglas do xogo sen buscar sequera un mínimo consenso.


Summary: Nado en Viveiro en 1923, o poeta "beat" residía en Vigo, logo de vivir durante anos en Madrid e no Courel, onde conviviu coa familia de Uxío Novoneyra.

Carlos Oroza (Viveiro, 1923) faleceu a noite do sábado no hospital de Vigo tras un empeoramento da súa saúde. Após vivir durante anos en Madrid e no Courel, onde tomou contacto e conviviu coa familia de Uxío Novoneyra, elixiu Vigo como lugar de residencia. O poeta foi especialmente coñecido pola interpretación dos seus poemas, na liña da poesía "beat". Foi galardoado en Nova York co premio internacional de Poesía Underground e, posteriormente, recibiu a medalla de ouro do Círculo de Bellas Artes de Madrid. Desde hai un mes, o seu nome conta cunha rúa en Vigo. Entre as súas obras, atópanse Eléncar, Cabalum, Alicia, Una porción de tierra gris en el norte, En el norte hay un mar que es más alto que el cielo, La verdad prestada ou Un sentimiento ingrávido recorre el ambiente. De ideoloxía libertaria e anarquista, Oroza fundara a revista Tropos xunto a Víctor Lizárraga e Victoria Paniagua.


Summary: As cidades galegas fican lonxe do podio a nivel estatal

O Instituto Nacional de Estatística, INE, publicou onte os seus Indicadores Urbanos, que miden a renda neta media anual por habitante en 413 municipios do territorio estatal de máis de 20.000 habitantes, e que nesta edición sitúan as cidades galegas lonxe do podio nestes parámetros. Só o municipio de Oleiros, cunha renda de 15.765 euros en 2017 –ano de referencia para o estudo–, está entre os vinte primeiros postos, concretamente no número 17 dunha lista que encabeza Pozuelo de Alarcón, con 25.903 euros por habitante e ano. Para atopar na listaxe unha cidade galega hai que chegar aos postos 45 e 46, onde se localizan Santiago de Compostela e A Coruña, con rendas medias de 13.517 e 13.516 euros, respectivamente. Con Oleiros á fronte, a área metropolitana da Coruña presenta a renda anual por habitante máis elevada da Galiza, cunha media de 12.951 euros por habitante e ano. A área urbana funcional (AUF) coruñesa sitúase no posto undécimo nesta clasificación, que lidera a de Donosti con 15.399 euros. Baixa actividade en Ferrol Nesta edición dos Indicadores Urbanos do INE tamén aparecen outras clasificacións, como a de municipios con menores taxas de actividade, onde Ferrol ocupa o peor posto, con 50,7%, cunha taxa igual á de León. Ourense é a octava pola cola (52%). Ferrol cóntase tamén entre as áreas urbanas funcionais cun menor peso do sector servizos na súa actividade, con 72,6% do total. No entanto, as cidades de Vigo, Ourense e Ferrol destacan por ter unha maior proporción de emprego na industria. En concreto, Vigo sitúase no octavo posto, cunha taxa de emprego industrial de 19,7%, sensibelmente por debaixo de Avilés, que ocupa o primeiro lugar con 28,7%. Ferrol, con 16,8%, e Ourense, con 16,7%, colócanse nos postos 14 e 15 desta táboa, calculada con datos de 2018, e que apunta Marbella como o municipio con menor peso do emprego industrial. Tanto Ferrol como Ourense aparecen tamén na lista de municipios con menor número de fillas ou fillos por muller, con 1,05 e 1,06 respectivamente, o que leva estas cidades a quedar na oitava e undécima posición dos rexistros máis baixos. Tamén Vigo está entre os vinte con menores taxas, cunha media de 1,09 descendentes. A cifra máis baixa atópase en San Cristóbal de la Laguna, Canarias, con 0,95. En cambio, o maior número obsérvase en Melilla (2,27).


Summary: A administración recibiu por primeira vez aos e ás afectadas, após case dous anos de denuncias. O Secretario Xeral da Conselleria do Medio Rural, Tomás Fernandez Couto, veuse na obriga de se comprometer a estudar os expedientes relacionados coa trama

Unha delegación de afectado@s pola presunta fraude sobre a xestión de axudas forestais na Costa da Morte, acompañados por membros do sindicato Fruga, reuniuse co Secretario Xeral da Conselleria do Medio Rural, Tomás Fernandez Couto. Na xuntanza, informan dese a organización agraria, @s afectad@s puideron "expor en primeira persoa a situación na que se atopan" e "sen que, até hoxe, a adminitración emitirá declaración algunha de compromiso coa investigación do problema e a defensa das vítimas". A Fruga, así mesmo, sinala que Fernadez Couto se comprometeu a comprobar a totalidade de expedientes que poideran incorrer na mesma situación que os denunciados "así como a comunicar às presuntas vítimas a sua a súa posible utilización nesta fraude". Recoñecelo Após meses de negalo por activa e por pasiva, a Consellería de Medio Rural recoñeceu hai uns días que o que veciñ@s e comuneir@s da Costa da Morte levaban tempo denunciando, e que está mesmo en mans dos xulgados, pode ser certo. Xa nos primeiros meses de 2012, desde Sermos Galiza se informaba de que o xulgado de Corcubión estaba a investigar unha empresa presuntamente implicada nos feitos, destapados pola Federación Rural Galega (Fruga). A fraude saíu á luz a raíz de que propietarios de montes na Costa da Morte decatáronse 'por casualidade' de que eran beneficiarios de axudas da Xunta que nin tiñan solicitado nin tampouco recibido.


Summary: A nossa língua não periga a nível universal. Porque, mália o acosso e dominação do castellano, continuou o seu desenvolvimento normal em Portugal, tornando-se língua de Estado. Mas sim periga no berço onde foi criada, na Galiza.

Dizia Castelao :"Se ainda somos galegos é por obra e graça do nosso idioma"(1). A língua galega como identidade coletiva encontra-se já em Rosalia "Cantarte hei Galicia na língua galega"...que así mo mandaron, que cante e que cante na lingua que eu falo"(2).Esta declaração de intenções desvela um conflito social e linguístico. Rosalia identifica-se com Galiza através da língua e é uma subversiva fazendo do galego uma língua de cultura. A utilização literária do idioma galego converte-se num ato normalizador,reivindicativo, e identitário face a homogeneização espanhola. Apagar a língua galega faz parte dum processo colonial de conquista. Porque o idioma é a expressão sonora e de permanência da nossa cultura. É o sinal evolutivo da espécie como grupo humano. Manuel Maria escreve e Miro Casavella canta: "O idioma é a chave coa que abrimos o mundo:..Renunciar ao idioma é ser mudo e morrer. Precisamos a lingua se queremos vencer!3 Manuel fala de vencer. Reconhece que há luta. E claro que há! Soterrada ou explicita: O Castellano dominando e o galego na defensiva, na resistência. Eu opino que estamos carregadas de razões para enfrentar a luta: A) O Nosso é um idioma antigo e importante (4).(O texto mais antigo data de 1175) "Levamos séculos aqui" (5) ( A Quenlla) B)Mália ter sido proscrito por mais de trezentos anos preservou-se como língua oral com uma unidade e identidade assombrosa: Nas lendas, na cultura popular e nos cânticos do povo herdeiros da nossa lírica medieval a mais importante de Europa (69. C)A Língua galega foi defendida por grandes vultos da cultura como Frei Martim Sarmiento (7) e o Padre Benito Feijoo (8) que já no século XVIII recomendam seu uso no ensino. D) A primeira organização nacionalista galega ativa chamou-se Irmandades da Fala (9), e E)existe Academia da Língua Galega desde 1906. F) É uma Língua formosa, extensa e útil. G) É a nossa. Há pois reconhecimento, por parte da classe intelectual galega, de que o idioma galego é importante e identitário. Mas creio que isto não se trasladou ao povo em geral. Mália termos aulas de galego obrigatórias desde há mais de 30 anos o nosso idioma perde utentes com cada um que passa em beneficio do Castellano. Num processo aculturizante de diglossía e auto-ódio generalizado. Identidade e língua estão a ser diluídas na homogeneidade geral em que a cultura familiar é substituída pela televisiva ou dos mass media. Eu observo isto com alarme. Um povo inculto é mais manipulável. Um povo colonizado culturalmente tem menos defesas face o poder e menos interesse no cuidado de seu Património. Perde capacidade reivindicativa para projetos comuns. Empobrece-se. A nossa língua não periga a nível universal. Porque, mália o acosso e dominação do castellano, continuou o seu desenvolvimento normal em Portugal, tornando-se língua de Estado (10). Mas sim periga no berço onde foi criada, na Galiza. E,quanto a mim, o meu país é em galego. Como disse Carvalho Calero: Se finalmente o castellano acabasse por "vencer" esse já não seria o meu país. Não teria já para mim qualquer interesse. Não mais do que qualquer outro lugar da Terra. Faço meu o slogam:Na Galiza em Galego. NOTAS 1.- Castelao: Sempre en Galiza 2.- Rosalia de Castro: Cantares Galegos.17Maio 1863 3.-Manuel Maria,Manuel María (2001). Obra poética completa I (1950-1979) (A Coruña: Espiral Maior) 4.-1175 José António Souto: Doc. Entre Gomes Pais e Ramiro Pais( Torre do Tombo, Lisboa) 5.- A Quenlla, - Mini e Mero, Poema Coa luz á porta. 6.-Refere-se á Lírica dos cancioneiros medievais. Recentemente esteve exposto o pergaminho Vindel no Museu do Mar de Vigo que data de fins do seculo XIII Outro: O documento da lírica galego-portuguesa máis antigo parece ser a cantiga satírica "Ora faz ost'o senhor de Navarra" de Johan Soarez de Pávia, datado en 1196 por algúns expertos . 7.-Frei Martin Sarmiento. Erudito ilustrado nascido em Vilafranca do Berço, mas que recolheu muitos dos seus saberes durante as viagens que fez por Galiza no 1745 e seguintes. Destaco dele este texto:"Tomei a pluma para escribir estes pregos, compadecido da xuventude galega, que tanto tempo ocupa en estudiar unha lingua que ignora por outra que non sabe; sendo así que na lingua nativa, que mamou, ten os principais fundamentos para entender con máis facilidade o latín e con máis prefección o castelán" ( tomado de Belén Pérez Aldariz ,Master em Educación. UNED 2016)Indica para seu sobrinho:"Quero que se lle ensine a lingua galega con especial coidado, ademais que debe charlar con outros nenos. Non penses en que castelanice ata que saiba ben e con extensión o galego... É unha desalmada necedade poñer ós nenos galegos á xiria da Gamática antes de saber con moita extensión a lingua galega... Faite cargo que o portugués se lle ensina en portugués, ó francés enfrancés... ó castelán só en castelán. Pois que tiranía é que ó galego non se lle ensine en galego. (Da Educacion da Juventude) Colección de voces y frases gallegas, Onomástico Etimologico da Língua Galega.1970 [edición de J. L. Pensado] -Coloquio de vintecatro galegos rústicos, 1995 [edición de R. Mariño Paz] ). Cantigas de Perico e Marica. O Padre Sarmiento recomenda fazer trabalho de campo dando as instruções bem precisas para isso. Com a finalidade de recolher as voces galegas ( junto com nomes das plantas e outros dados de interese.)<< Indica que seis pessoas percorram toda Galiza, acompanhadas de dous gardas que deveram ser galegos porque, desta maneira entenderám melhor as vozes que se vão recolher e investigar. Manda que estes "investigadores" – três principais- escriba en gallego todos los nombres según se pronuncian en cada país respectivo, añadiendo siempre el acento correspondiente, y distinguiendo con alguna señalita la O y la E cuando son abiertas o cerradas. Sinala que se escreva o "x" ,O "G"ou o "j" segundo a pronuncia que , << En Galego tem diferente son que en castellano>> E, tambem insiste em que se recolham as vozes galegas diretamente das pessoas falantes, separando-as das "castellanizantes" . 8.-Padre Benito Jerónimo Feijoo: El gallego no es un dialecto del castellano:Benito Jerónimo Feijoo • Teatro crítico universal • Tomo primero • Discurso XVParalelo de las Lenguas Castellana, y Francesa§. I.28. Que la lengua Lusitana, o Gallega se debe considerar dialecto separado de la Latina, y no subdialecto, o corrupción de la Castellana, se prueba, a mi parecer con evidencia, del mayor parentesco que tiene aquélla, que ésta, con la Latina. Para quien tiene conocimiento de estas lenguas no puede haber duda de que por lo común las voces Latinas han degenerado menos en la Portuguesa. Esto no pudiera ser, si la lengua Portuguesa fuese corrupción, o subdialecto de la Castellana: siendo cierto, que con cuantas más mutaciones se aparta una lengua de la fuente, tanto se aleja más de la pureza de su origen.// ....el Lusitano: en que, advierto, se debe incluir la lengua Gallega, como en realidad indistinta de la Portuguesa, por ser poquísimas las voces en que discrepan, y la pronunciación de las letras en todo semejante: y así se entienden perfectamente los individuos de ambas Naciones, sin alguna instrucción anterior. 9.-Na sua fundación declara: "Na fala galega vive a ialma da nosa terra". 10.- Denis Vicente Quilombo Noroeste, jan, 2017 Publicidade


Summary: SEA recoñece que o da Laracha é o seu "polígono estrella" O polígono de Buño non se activa; o de Vimianzo volve a moverse

Os de Cee, A Laracha, Malpica, Muros e Vimianzo son 4 dos 13 polígonos que xestiona Suelo Empresarial del Atlántico. A tendencia é moi positiva, sendo recoñece a entidade, sobre todo nos parques empresariais de Cee, A Laracha, Muros e Vimianzo, se ben o de Buño non acaba de arrincar. Así o explica a súa xerente Beatriz Sestayo, que sinala as novas operacións pechadas este trimestre, que atinxen aos parques de A Laracha, Vimianzo, Muros e Cee. Sobre todo gracias aos sectores que aguantaron ben a pandemia, as conserveiras, o frío industrial ou os relacionados coa loxística. As última operacións son a aprobación da venda de preto de 18.000 m2 na Laracha, de dúas novas parcelas en Vimianzo e as operacións comerciais pechadas con Sogama e Búa Construcións en Cee.Pouco despois a¡Insuapesca corroboraba a súa integración, pola modalidade de Dereito de Superficie, ao polígono de Muros. A Laracha, polígono estrella O polígono da Laracha (que xa está en proceso de ampliación) "consolídase como polígono estrella de SEA", recoñece Sestayo, que xa o pasado verán o colocaba como "un dos parques industriais con máis potencial de Galicia". A última operación, como dicimos, foi unha importante venda pechada por valor de 1.091.808 euros máis IVA e que afecta ás parcelas D.2.3., D.2.4 e D.2.5, que suman 17.898 metros cadrados. Deste xeito, este parque empresarial, que xa conta cunha ocupación próxima ao 70%, afianza a súa posición como un polo xerador de emprego e desenvolvemento económico no área coruñesa, con empresas como Inditex, Galitráns, Esmorís e Fillos, Hidroeléctrica de Laracha, Unifersa, Uniter ou Cardemad. Cee e Vimianzo SEA tamén valora a sinatura realizada da venda dunha parcela de 1.897 metros cadrados a Búa Construcións e Servizos S.L. por importe de 113.630,30 euros máis IVA. E de igual xeito, poen como fundamental a venda á Sociedade Galega do Medioambiente, Sogama, de dúas parcelas que ascenden a 2.370 metros cadrados en total, cun custo de 135.104,25 euros máis IVA, que pon de relevo os froitos da "colaboración institucional coa Xunta". Pola súa parte, en Vimianzo xa hai unha nova operación pechada no parque empresarial de Vimianzo, tras anos sen avances e que supón a movilización de 2.370 metros cadrados "dúas parcelas- por un importe de 135.104,25 euros.


Summary: O sindicato interpuxo contencioso administrativo contra os concellos de Laza, Oímbra, Monterrei, Cualedro e Vilardevós. Acusa os gobernos locais de " "deseñar unha carreira de obstáculos para favorecer a un grupo reducido de escollidos".

O Boletín Oficial da Provincia (BOP) de Ourense publicaba o pasado 9 de xullo sete resolucións de cinco concellos polas que se aprobaban as bases para contratación de persoal temporal, nomeadamente traballadores das brigadas de incendios mais tamén monitores, albaneis e outras profesións. A través destes anuncios tamén se convocaban os correspondentes procesos selectivos. O sindicato CIG aponta que as persoas interesadas tiñan o "exiguo prazo" de 3 días hábiles para presentar as solicitudes. E que as bases reguladoras das convocatorias publicaríanse nas webs dos municipios e nos taboleiros de anuncios. Para a central, isto significa que non se publicaron en diarios oficiais, tal e como obriga a lei. "Deseñaron unha carreira de obstáculos coa finalidade de agochar aos cidadáns en xeral as convocatorias, reducir ao máximo a súa difusión pública, dificultar a obtención das bases reguladoras e, en definitiva, quebrar o principio de igualdade, co obxecto de reservar os postos de traballo públicos pra un grupo reducido de escollidos", sostén a CIG. Puntuación Na maioría das bases reguladoras publicadas, explica o sindicato, outórgaselle 0,25 puntos por mes e un máximo de catro puntos a quen acredite a prestación de servizos previa para o propio Concello ofertante; fronte aos 0,10 puntos por mes e un máximo dun punto a quen acredite a prestación de servizos nalgunha das demais ddministración públicas, "tornando tal criterio discriminatorio por razón de residencia e emprego", sostén a central. Prevese, aliás, a realización da denominada entrevista persoal, consistente na avaliación duns supostos méritos específicos (indemostrábeis obxectivamente). "En realidade, esta entrevista persoal, baixo a aparencia dunha segunda avaliación de méritos, non é mais que o típico apaño para facer o encaixe pretendido e adxudicar o posto a quen se prefire", critican. Por iso o sindicato interpuxo contencioso administrativo contra os concellos de Laza, Oímbra, Monterrei, Cualedro e Vilardevós.


Summary: O PP recoñece que a medida funcionou pero volve desbotar poñela en marcha de novo.

A portavoz parlamentaria de Política Social do BNG, Olalla Rodil, vén de reclamar a restitución da tarxeta básica co obxectivo de "paliar as urxencias das persoas que máis o precisan" e que, salientou, "viron agravada a súa situación pola forte inflación que se está a padecer". Neste senso, acusou a Xunta da Galiza de "contribuír a empeorar a situación de milleiros de fogares galegos" e non axudar "a poboación máis vulnerábel", nun momento no que medra o número de persoas "en situación de pobreza e risco de exclusión". A Xunta cancela a tarxeta axuda que beneficia máis de 35.000 familias vulnerábeis "A Xunta non adoptou nin unha soa medida no marco das súas competencias para aliviar a escalada de prezos, senón que retira o pouco que había co cal está a contribuír a empeorar a situación económica de milleiros de fogares galegos", lamentou a deputada, que lembrou que o BNG demandou hai máis dun ano a regulación desa axuda básica para sufragar os gastos en alimentación, "sen obter resposta ningunha do Goberno galego". Así, Rodil instou o Executivo de Alfonso Rueda a "manter a tarxeta básica para garantir con carácter de urxencia acceso a produtos de primeira necesidade a poboación en situación de pobreza e risco de exclusión social e darlle un carácter permanente como ponte cara á outras prestacións económicas que tardan en ser tramitadas". O PP recoñece a utilidade da medida, mais négase a mantela Esta mesma terza feira tanto BNG como PSdeG demandaron na Cámara galega que se manteña esta axuda, unha demanda que non foi escoitada polo PP, malia que este partido gabouse de ser Galiza o territorio do Estado pioneiro en activar esta medida e destinar a ela 41 millóns de euros. Os partidos galegos toman posicións ante a supresión da Tarxeta Básica por parte da Xunta O deputado popular Alberto Pazos Couñago manifestou que a Xunta "non muda o seu compromiso contra a pobreza", mais defendeu a supresión desta axuda, que beneficiou milleiros de familias galegas. "Ningunha comunidade gobernada por socialistas ou nacionalistas implantou unha tarxeta así", dixo. Unha tarxeta que se suprimiu o pasado 1 de xullo e que fora aprobada no contexto da pandemia da Covid-19.