Summary: Piden reorientar os plans Next Generation para a Ribeira Sacra para que non traian xentrificación.

O proxecto de Orzamentos da Xunta para 2022 adoece, no que ten a ver co interior do país, de "continuísmo" e "falta de transparencia", segundo denuncia Interior Galego Vivo (IGV). Paula Verao, integrante da coordinadora desta entidade, afirma a Nós Diario que as contas do Executivo de Alberto Núñez Feixoo implican "afondar na discriminación e na falta de investimentos" no interior. Ademais, IGV pon de manifesto que as liñas de axuda para a reserva da biosfera na Ribeira Sacra, procedentes dos fondos Next Generation e previstas nos orzamentos, beneficiarán axentes externos e favorecerán a xentrificación. Os orzamentos da Xunta contan con escasos fondos para o interior e non hai proxectos de calado -tampouco para a Ribeira Sacra ou as reservas de biosfera- nin existen liñas transformadoras nin tractoras de cara á integración das axudas europeas para saír dunha estrutura económica cada vez máis dependente e pauperizada, explica o IGV nun comunicado. E todo, a pesar de que o Executivo galego leva meses anunciando que entre os plans que ten para a captación de fondos europeos Next Generation figuran liñas de actuación sobre a Ribeira Sacara para impulsar a recuperación de espazos de alto interese patrimonial. Trátase dunha medida, di a Xunta, que aspira a captar 40 millóns de investimento. Porén, como advirte Paula Verao a Xunta segue sen ir alén do anuncio e descoñécese o contido dos proxectos Next Generation. Nin o Parlamento ten a información, recalca Verao, que tamén reprende o Executivo de Feixoo pola "falta de transparencia" no desglose territorializado dos recursos nos orzamentos de 2022. O porto fantasma de Porto Seco, en Monforte Os orzamentos carecen de política industrial, valora o IGV, e centran "os exiguos investimentos no turismo". Non hai plan tampouco para o Porto Seco de Monforte, lamenta Verao, inaugurado hai xa sete anos e con cero empresas captadas, e cuxo acceso á rede principal de estradas aínda non está rematado, a pesar de que a Xunta leva catro anos orzando uns 750.000 euros para rematar a conexión (800 metros de estrada). Esa cantidade nunca se gasta. De novo, no capítulo de infraestruturas a Xunta repite para 2022 a partida de 750.000 euros para os accesos do Porto Seco coa N-120. En IGV sospeitan que un ano máis ficarán se executar. "Falta unha visión estratéxica de desenvolvemento industrial e que teña o ferrocarril como vía estratéxica de transporte de mercadorías e de persoas", considera Verao. Macrorresidencias A aposta polas "macrorresidencias" de maiores, a falta de investimentos en materia sanitaria e a falta de partidas por concellos como Laza, Xinzo, Manzaneda, Chandexa, Chantada, Samos, Quiroga, Trives, Sober, Vilalba, Monterroso, Navia de Suarna, O Saviñao... son outras das denuncias que formula a entidade. En canto á atención á dependencia e persoas maiores, Verao demanda un cambio de modelo. Os fondos "teñen que estar orientados a estas persoas, pois ademais de mellorar na atención crearíase emprego digno, sobre todo para as mulleres, e combateríase o despoboamento". Nese sentido, reclama partidas nos orzamentos da Xunta para residencias de media estancia que alberguen persoas que após un ingreso hospitalario pasen un tempo en situación de dependencia; xa que a "falta deses recursos precipita o ingreso en residencias". Aliás, en canto a servizos sociais, o IGV considera que o cofinanciamento para o Servizo de Atención ao Fogar e para escolas infantís "é cativo e obriga a concellos que perden poboación e recursos a achegaren cada vez proporcionalmente maiores recursos". O PP veta unha iniciativa a prol dos IES do rural O PP defendeu onte na Cámara galega que na Galiza hai "os profesores que se necesitan" fronte ás denuncias de BNG e PSdeG sobre "recortes" nos centros públicos con críticas, en concreto, aos problemas xurdidos no inicio do curso en institutos galegos, sobre todo do rural, polos criterios impostos para cursar determinadas materias se non se chegaba ao mínimo de alumnado estabelecido. O PP rexeitou así a proposta do BNG que instaba a Xunta a autorizar poder cursar materias troncais, como latín e grego, nos IES rurais con independencia do número de alumnado matriculado e do profesorado do centro.


Summary: Á hora na que esta segunda feira 25 de agosto a chanceleresa alemá e o presidente español visiten a Catedral de Compostela, unha concentración na cercana Praza da Quintana rexeitará as políticas de recortes da UE.

Segundo a axenda oficial, esta segunda feira, 25 de agosto, ás 11:00 da mañá Merkel e Rajoy visitarán a Catedral de Compostela, entrando pola porta principal, da Praza do Obradoiro. A esa mesma hora, e ás portas doutra das entradas á Catedral, pola Praza da Quintana, haberá unha concentración convocada por diferentes forzas e colectivos para rexeitar as políticas que impulsan e representan ambos os dous mandatarios. "Todas esas políticas van dirixidas a favorecer os intereses do capital financeiro. E Angela Merkel é fiel representante destes intereses e a principal promotora no seo da Unión Europea das políticas tan antisociais", asevera Suso Seixo, secretario xeral da CIG, unha das entidades que convocan o protesto. Por iso, insta a participar na convocatoria da vindeira segunda feira na Quintana, para demostrar a frontal oposición ás políticas de recortes da UE e a Troika. A CIG chama a esa mobilización para manifestar o rexeitamento "ás políticas promovidas dende a Unión Europea, porque afectan directamente a sectores produtivos básicos da nosa economía, limitando as nosas capacidades produtivas, provocando o peche de empresas e sectores industrias completos, e coartando as posibilidades de creación de emprego digno na nosa Terra".


O anuncio da dirección de Alcoa a semana pasada para a planta de San Cibrao sitúa no disparadeiro do desemprego a case 800 traballadores e traballadoras, entre as da factoría de aluminio e auxiliares. Un impacto considerábel para o tecido económico da comarca da Mariña e unha pegada negativa máis no sector industrial de Galiza, que doce despois do inicio da crise de 2008 aínda non atinxe as cifras de emprego que xeraba daquela. Desde 2008 até o primeiro trimestre de 2020 perdéronse milleiros de empregos na industria galega. Agora o IGE rexistra que hai 175.200 persoas asalariadas no sector industrial. Son 6.000 menos que en 2008. É 8,5% menos de postos de traballo nun sector indispensábel para calquera economía competitiva. A industria achega 18,5% do produto interior bruto (PIB) da Galiza e 16% do emprego. Os estudos da Unión Europea, concretados nun obxectivo político, veñen sinalando desde hai anos que para consolidar unha economía equilibrada o peso da industria no conxunto do Produto Interior Bruto debería acadar 20% en 2020. Transcorrido un período de tempo razoábel, os Estados que integran o espazo comunitario non só non se aproximan á devandita meta senón que mesmo se van afastando.


Summary: O profesor, escritor, poeta e político nacionalista Xosé Manuel Millán Otero faleceu esta quinta feira, 29 de outubro. Moaña dirá o último adeus ao seu ex alcalde.

Xosé Manuel Millán Otero, profesor, escritor, poeta e ex alcalde nacionalista de Moaña, finou na tarde desta quinta feira, 29 de outubro, nun centro hospitalario de Vigo, onde se atopaba ingresado por unha enfermidade que padecía nos últimos anos. A corporación do Concello de Moaña rendeu un minuto de silencio a quen gobernou o concello desde o Bloque Nacionalista Galego do ano 2003 a 2011. Ademais, foi membro do consistorio entre os anos 1999 e 2015. Xosé Manuel Millán naceu na parroquia de Beluso, Bueu, en 1964 e foi profesor de Lingua e Literatura Galega en Moaña. É autor de diversos estudos e edicións críticas de escritores de preguerra (Ramón Cabanillas, Vicente Risco...) e actuais, como Bernardino Graña. Participou tamén en obras colectivas como a Historia da Literatura Galega (1996), editada por A Nosa Terra / ASPG e Literatura galega. Século XX (A Nosa Terra, 2001). Como poeta publicou Este é o tempo do sal (Accésit do Premio Esquío, 1991) e As palabras no espello (Ed. Do Castro, 1995), esta última galardoada co VII Premio Eusebio Lorenzo Baleirón; Ode menor ao gran mascato Bernardino Graña cando se eleva sobre as terras do Morrazo (2010, publicado na internet), As cinzas de Pasolini (2018, Editorial Toxosoutos). A actividade cultural e literaria de Xosé Manuel Millán foi á par do seu compromiso político e social. Adherente de Estudantes Revolucionarios Galegos (ERGA), membro de relevo dos Comités Abertos de Facultade (CAF) na Facultade de Filoloxía e no campus de Santiago de Compostela, militante da Unión do Povo Galego (UPG), participou no Bloque Nacionalista Galego (BNG) desde a súa fundación. A súa morte deixa un fondo pesar no mundo da cultura e do nacionalismo galego.


Summary: A variante delta continúa a estenderse por Portugal e xa non só afecta Lisboa e a súa área metropolitana. Tamén preocupan Porto e Braga. Para tratar de atallar a situación, o Executivo de António Costa decidiu recuperar o toque de recoller nas zonas máis prexudicadas.

O crecemento no número de contaxios en Portugal ten unha responsábel: a variante delta, máis contaxiosa que as outras coñecidas. As restricións impostas polo Goberno de António Costa, como o fechamento perimetral de Lisboa durante as fins de semana -unha medida que non afecta os turistas estranxeiros que cheguen ou saian da rexión por estrada- , non están a ser suficientes para conter a súa propagación, de aí que decidira impor o toque de recoller. A recollida obrigatoria estará vixente desde esta sexta feira, día 2, entre as 23 horas e as 5 horas, nun total de 45 municipios. Son aqueles cunha acumulación de contaxios que oscilan entre 120 e 240 casos por cada 100.000 habitantes. Onde afecta? Entre os municipios sobre os que pesa o toque de recoller atópanse os puntos máis turísticos do país, como Lisboa, Porto, Cascais, Sintra, Oeiras, Braga, Albufeira, Faro e Portimão. As outras restricións adicionais que estaban en vigor en Lisboa, Sesimbra e Albufeira esténdense agora a 16 municipios máis: Cascais, Sintra, Oeiras, Almada, Amadora, Barreiro, Constância, Loulé, Loures, Mafra, Mira, Moita, Odivelas, Olhão, Seixal, y Sobral de Monte Agraço. A medida ten como obxectivo "evitar as reunións e festas de mozos na rúa até altas horas da madrugada", segundo expuxo a ministra da Presidencia e portavoz do Goberno, Mariana Vieira da Silva. "Estamos nunha loita contra reloxo que hai que gañar aumentando a vacinación, reducindo as reunións e os contactos sociais descontrolados", apuntou a responsábel do Executivo. Portugal confirmou 2.449 novos positivos, 54% na rexión de Lisboa, mais tamén aumentan de maneira considerábel no Algarve, Alentejo e na rexión norte, nomeadamente en Porto e Braga.


Summary: Nacionalistas contra Franco

Eran moitas naquel universo nacionalista de finais dos sesenta e dos primeiros setenta onde a militancia se contaba por ducias no mellor dos momentos. Urxe recuperar a súa loita, poñerlle cara ao compromiso e dar testemuño dos ideais que as movían. Precisamos restaurar a súa memoria porque é un capital político do que non podemos prescindir, divulgar o seu libro de estilo se acreditamos nas persoas ao servizo dos obxectivos políticos e poñer negro sobre branco a sementeira destas mulleres de ferro que hoxe recollemos. É necesario, ao fin, dar voz á historia das mulleres que fixeron o nacionalismo, das que ergueron sindicatos, organizacións e asociacións culturais, das que ocuparon responsabilidades e das que participaron na base. É necesario dar voz á historia das mulleres que fixeron o nacionalismo Eran moitas, falamos das militantes nacionalistas na clandestinidade, das mulleres patria que viviron células, comités, xermes, trepias, que bailaron cárcere, exilio, pisos de seguridade, que festexaron nome de guerra, saltos e pásaos. Falamos de María Xosé Queizán e Natalia Gómez "Natacha" que participaron dos debates e do nacemento da UPG, de Sabela Pita e Saleta Goi con nos desde 1964 e até hoxe, de Carmela Arbones e de Natalia Escrig "A Cuqui", motor da "Nova Canción Galega"e de EDIGSA; Luísa Viqueira, a exiliada filla de Xoán Vicente, Helena Mosqueira ou Pilar Xeremías a organizar partido na emigración de Mexico, Franza e Uruguai; Helena Veiguela, Carme López Teixeiro, Felisa García ou Pepa Baamonde a construír a UTEG; Maite Caramés e Marisa Canto no "aparato" en Vigo e de Lugo; Pilar Allegue, a dirixente do 68 madrileño, Cuqui Fraguela,ou Carme Entenza, clandestinas na dirección da ANPG; Africa Leira e Pencha Santamaría, facendo Comisións Labregas e erguendo o povo contra Xove Nuclear e Xenoveva Ferreiro, artellando xermes sindicais, e María do Carmo García Negro, pensando xa Galiza e militando full time, e Marisa da Fonsagrada, movemento estudantil antes de ERGA, e Carme Fernández, construíndo movemento cultural e Nati, a mestra de Rianxo que tiraba propaganda, elaboraba "O Barbeiro Municipal" e agochaba a un Reboiras clandestino na súa casa. Eran moitas outras, aquí deixamos unhas pezas para facer o mosaico, pezas que hai completar con outras, máis aínda, novas e darlle forma para fixar, sen dúbidas, un capitulo da historia de nos, para lembrar, sempre, de onde vimos e a onde vamos, para homenaxear hoxe e mañá as nosas rosas. Eran moitas, naqueles días negros de Agosto de 1975, que sufrían cadea e exilio polo seu compromiso patriótico Eran moitas, naqueles días negros de Agosto de 1975, que sufrían cadea e exilio polo seu compromiso patriótico. Houbo un once, un doce e un trece e moitos máis días de Agosto no que entraron na cadea, como xa entrara Marisol Juarez , aquela moza da célula de Erga que dirixía Reboiras, con dezaseis anos, mulleres da Galiza enteira. N´A Coruña Amparo Carracedo, en Vigo Margarita Vázquez Veras e Luz Rei Pousada, e en Compostela Asunción Múñiz e Marisa Vázquez que non sairá da prisión até 1977. Máis unha vez Portugal, que xa acollera en 1846 aos fuxidos da revolución con Antolín Faraldo á cabeza, pasa a ser morada das militantes da UPG que tiveron que abandonar o País. Ala, nun piso d´O Porto, desde 1974 atopábase a Delegación do Exterior deste Partido dirixida por Margarita Ledo, que se tivera que exiliar anos atrás ao ser sorprendida nun reparto de follas voandeiras, e que no seu traballo recibía o apoio da tamén exiliada Carme Graña Penedo, que fuxira de Galiza após ser desmantelado o aparato de propaganda da UPG n´O Morrazo en 1973. A comuna de refuxiadas en Portugal aumentaría neses días co establecemento no País veciño de Elvira Souto, Elsa Costas e Concha Fernández "Conchita". Aquel Portugal de Abril que foi casa para as represaliadas galegas será tamén sé de ferrados de solidariedade para as que sufrían represión en Galiza ou estaban a poñer en marcha de novo unha UPG duramente golpeada pola represión. Eran moitas, eramos, máis ou menos novas, as que o pasado Día da Patria Galega partillabamos en conversas na Carballeira a necesidade de achegar ás nacionalistas de hoxe á experiencia da xeración anterior, e rachar así o malfado que nos impuxo o Piñeirismo de ter que comezar de novo, unha sorte de táboa rasa que nos agochou a experiencia das que nos precederon na loita e que nos obrigou a mal descubrir pola nosa conta ás Bao Maceira, ás María Miramontes, ás López Jean, ou ás Marisol Morales, mulleres tamén de ferro naquel nacionalismo dos anos vinte e trinta. Moitas, tamén, máis ou menos novas, o 25 de Xullo declarabámonos parte do Partido de Reboiras, un partido que vai máis alá do corsé do sistema partidario galego, o partido que entende co futuro de Galiza depende das forzas políticas propias, o partido que pensa que sen autoorganización non hai autodeterminación, o partido que considera a liberación nacional como condición sine qua non para a mellora das condicións de vida das galegas e para calquera mudanza progresista do espazo ibérico e europeo.


Summary: O Plan Revitaliza da Deputación de Pontevedra -un proxecto impulsado polo vicepresidente da institución, César Mosquera (BNG)- ten no seu programa educativo un dos seus alicerces, unha aposta en 'Apúntate á compostaxe' na que tomaron parte 47 centros de ensino e na que participaron máis de 10.500 persoas, entre alumnado e profesorado. Falamos con Manuel Domínguez, biólogo e educador ambiental, é un dos responsábeis do proxecto.

Este 29 de maio ten lugar o congreso escolar que pon o ramo a esta tempada do programa educativo do Plan Revitaliza da Deputación de Pontevedra entre os centros de ensino da provincia. 'Apúntate á Compostaxe´é o lema dunha iniciativa na que a comunidade escolar se implica a fondo. -Cales son os obxectivos desta iniciativa e como é o desenvolvemento da mesma? -Primeiro dicir que isto fai parte da oferta educativa de Revitaliza, un programa da Deputación de Pontevedra para levar a compostaxe aos concellos, para tratar mediante a compostaxe a compoñente orgánica do lixo doméstico, urbano. Ademais do que son as accións físicas como poñer composteiros e ter persoal para supervisalos, hai actividades de formación para adultos. Mais hai unha pata do proxecto que son as actividades en escola. O programa educativo ten actividades a demanda dos centros, aos que se lles ofrecen charlas, obradoiros, visitas guiadas a composteiros comunitarios.. Ademais está o congreso escolar, no que os centros de ensino presentan un proxecto ao redor da compostaxe para desenvolver no seu centro. Un proxecto que pode ser desde calquera punto de vista, pode ser artístico, comunicativo, experimental, mixto… Os centros fan unha proposta e nós seleccionámolas. Hai unha pequena dotación económica para os custos do proxecto. E agora, a finais de maio, ten lugar a posta en común dos resultados. Os centros veñen e expoñen os seus programas. Non´é un encontro de educadores, é o propio alumnado quen presenta as comunicacións. Este ano hai escolares de Primaria e Secundaria, o ano pasado fixéramolo só de Primaria. -Como é a recepción por parte do alumnado do programa, como se achegan á compostaxe, un tema que para moitos deles será descoñecido? -O alumnado reacciona moi ben, ao igual que o profesorado. Tan pronto comezas a falar de compostaxe os nenos ven que é a opción lóxica. Unha tona de banana podemos poñela aquí no composteiro e facer abono, que é o que fai a natureza, ou darlle un paseo por todo o país en camión para levala a queimar a Cerceda. Os nenos entenden a lóxica do proceso. O que si pasou aquí é que durante moio tempo déronse cousas por sabidas e hai moito mito, moito descoñecemento do que son os ciclos, os custos ambientais, polo que fan falta programas como este. Unha tona de banana podemos poñela aquí no composteiro e facer abono, que é o que fai a natureza, ou darlle un paseo por todo o país en camión para levala a queimar a Cerceda -Aquí o profesorado xoga un papel importante… -Xoga, si. De feito, no programa educativo hai unha actividade que é formación de profesorado coa que pretendemos darlle un fondo, por dicilo así, demais de dialogar con eles sobre estas cuestións. No programa participan 47 centros de ensino. O programa ofréceselle a todos os centros de ensino públicos e concertados de Infantil e Secundaria dos concellos que están en Revitaliza. Incluso ofrecemos unha parte de actividades para concellos que non están no plan. Traballamos con máis de 10.500 persoas, a gran maioría escolares. -Habería que incidir máis no propio ensino no que é a educación ambiental? -Realmente a propia educación ambiental xa fai parte do currículum: o coñecemento do medio, bioloxía, ciencias naturais… Hai logo marxe para traballar nisto, para metelo na axenda.


Summary: A entrevista no espazo 'Bos Días' da deputada do PP por Barcelona, e en castelán a petición da entrevistada, volveu poñer en primeira liña a función dos medios públicos.

Entrevista no programa 'Bos Días', un dos principais da TVG, a cargo do redactor xefe de Informativos da Televisión Galega e no idioma que pide a propia entrevistada, o castelán, porque é, dixo, "el que nos une". Cayetana Álvarez de Toledo hai tempo que saíu da primeira liña política e informativa do estado español. Mais na TVG déronlle un trato informativo do que carecen outros líderes políticos na Galiza. "Xa foi máis entrevistada na TVG que a líder do BNG e da oposición", denunciaba o Bloque nas redes sociais. As redes sociais 'ferveron' coa entrevista. Basicamente por dúas cuestións. A primeira, a de entrevistar unha deputada que pouco di a Galiza e que aproveitou a entrevista para debullar os argumentos da dereita pura. En segundo, polo feito de que a CRTVG, "unha vez máis", deixase de lado o seu compromiso coa lingua propia, obriga recollida nos seus propios estatutos. "Imos facer a entrevista en castelán, tal e como pediu [Cayetana Álvarez]" di Marcos Sueiro, o entrevistador ao inicio da conversa. A deputada do PP aproveita a súa primeira intervención para falar desa petición. E non di que pedise que se lle entrevistase en castelán porque tería dificultades para entender o galego. A resposta foi o habitual entre os defensores do 'supremacismo' do español sobre o resto de linguas do Estado: "Pedín que fose en castelán porque temos unha lingua común, un valor importante, para podernos comunicar nunha lingua que nos une e porque me interesa máis o que nos une que o que nos separa". Por se non puidestes ver a entrevista exclusiva da TVG a Cayetana Álvarez de Toledo... Gran traballo de Marcos Sueiro Servizo público! Xornalismo! E en castelán, para que a entendan en Madrid, que é do que se trata! https://t.co/NfGVGYHh8j— Carlos Meixide (@carlosmeixidefl) March 22, 2021 Por que razón se enviou un equipo a entrevistar unha deputada rasa con nulo interese informativo agora mesmo a unha cidade na que a propia CRTVG ten delegación propia? 🤔 https://t.co/4TqGNM15cQ— Alberto Rivera (@ARiveraRey) March 22, 2021 Hostias! O que opine unha Cayetana que ata a apartaron da vista en Madrid é SÚPER IMPORTANTE para sacalo na TVG que pagamos todos e todas as galegas. Claaaro que si 😳🤦♀ https://t.co/46o3mX3iaf— A Yoli 💜 #independencia💙♥💙 🎗 (@nadjanf) March 22, 2021 Esta é a CRTVG do PP. Quen é e que ten a ver Cayetana Álvarez de Toledo con Galiza? Nada. Pois aínda así, xa foi máis entrevistada na TVG que a líder do BNG e da oposición, @anaponton. https://t.co/qdofy9JihG— BNG (@obloque) March 22, 2021 ¿Qué tiene que ver una española con España?, se pregunta el BNG. https://t.co/WmyxFxpRPx— Cayetana Alvarez de Toledo (@cayetanaAT) March 22, 2021


Summary: O portavoz do grupo parlamentar socialista foi taxativo após a Xunta de portavoces: "Non estamos negociando nada" e advertiu que acudirán á xuntaza co PP para "escoitar" a súa proposta mais non para cruzaren o que consideraron "unha liña vermella"

@s socialistas manteñen a postura que manifestaron inicialmente. Non negociarán co partido maioritario a redución do arco parlamentar, malia aceptaren o convite para se reuniren esta quinta feira. Abel Losada --que eludiu avanzar cal será a proposta de redución de gastos institucionais que achegarán desde o PSdeG-- afirmou de maneira taxativa que asisten á xuntanza "para escoitar" a reforma prevista pol@s populares mais que non negociarán a redución do número de deputad@s prevista ao consideraren "unha liña vermella" a representación parlamentar. Aliás, apuntan "o problema do Parlamento é a utilidade do mesmo e non", din, a cantidade de escanos que compoñen o seu arco. Abel Losada afirmou en comparecencia de imprensa que para o seu grupo a composición da Cámara é "unha liña vermella" e de mudar o seu número @s socialistas apostan "por abrir e non reducir". O PP acepta falar con AGEMarta Rodríguez Arias confirmou esta terza feira que o grupo maioritaria manterá unha xuntanza bilateral do PSdeG e malia rexeitaren inicialmente que non reiterarían o convite a AGE após considerar que est@s só buscan "boicotear" a reunión, Pedro Puy comunicou esta tarde que "acepta a solicitude" da coligación para tomaren parte da reunión. AGE asegurou que participarían das reunións sempre "que outro grupo aceptase". Pola súa banda, o Bloque rexeitou máis unha vez reunirse c@s populares por entenderen que a proposta é "antidemocrática" alías, reiteraron que defenderán a súa reforma electoral.


Summary: Os xogadores do Depor e o Celta con conta en Twitter non entran a falar do derbi de hoxe. Hai unha excepción, a de Insúa e un misterioso "que vén un palizón... Jaja"

A comunicación directa e aberta, en case todos os casos, que teñen as redes sociais chega cada vez máis aos vestiarios dos clubes de fútbol. Algúns xogadores do Depor e o Celta teñen conta con máis ou menos actividade. Desta vez non entraron en polémicas e os chíos son de agradecemento, persoais ou para rechíos do seu interese. Entre os xogadores do Depor non houbo palabras sobre o derbi nas súas contas de Twitter coa excepción de Insúa (@AlexBG_24) que o 13 de marzo deixou un misterioso chío no que dicía "que vén un palizon... Jaja". Nas outras contas habilitadas por Alex (@AlexBG_24), Aythami (@aythamiartiles), Abel Aguilar (@abelaguilart) e Bruno Gama (@brunogama_16) o silencio é absoluto. No Celta varios xogadores teñen conta en Twitter. Algúns como Natxo Insa @NatxoInsa ou Sergio Álvarez (@sergioalv1) non teñen moita actividade. Quen se move moito nesta rede social é Iago Aspas (@aspas10) , aínda que sen comentar nada do derbi. As mensaxes máis positivas veñen de Andrés Túñez (@andrestu87) que aseguraba a principios do mes pasado estar "orgulloso dos meus compañeiros,creo nesta equipa e non cambiaría por nada! Agora máis ca nunca #XuntosConseguiremolo". Da última incorporación á primeira equipa para o noso derby, Levy Madinda (@LevyMadinda), podemos recoller o chío que realizou o 20 de febreiro no que dicía que "hai cousas que non entendo no fútbol mais despois dunha fase mala chega a boa seguir traballando e pelexar para o meu futuro". Etiquetas No partido as etiquetas, hashtags, que se empregarán tentarán chegar a ser tema do día. Por agora temos as oficiais dos clubes. O Celta empregará #XuntosConseguirémolo mais xa funcionan as de #aupacelta, #letsgocelta e #corazonceleste. O Depor conta con dúas oficiais, #Pódese e #NuncaChoveuQueNonEscampara. Cando comece o encontro anunciaron outro, #MosaicoRiazor.Por Twitter atopamos outras comúns como #DerbiGalego #sisepode #aportodas e a máis empregada é a que propoñemos todos estes días: #onosoderbi. Videomarcador preparado Desde o Deportivo da Coruña anunciaron que teñen o videomarcador para esta noite. A imaxe que verán milleiros de persoas en Riazor e a través das imaxes televisadas. Coa bandeira galega de fondo os clubes contan con dous símbolos de ambas cidades: a estatua de María Pita e o monumento de Juan José Oliveira na popular "Praza dos Cabalos".


Summary: A sección oficial contará con cinco filmes procedente de China, Bulgaria ou os Estados Unidos, ademais da galega Arraianos, tamén na competición internacional. As dúas últimas edicións premiaron Todos vós sodes capitáns e Vikingland, de Oliver Laxe e Xurxo Chirro.

Play-Doc Festival Internacional de Documentais de Tui celebrará do 13 ao 17 de marzo a súa novena edición. Volverá reunir algúns dos mellosres documentais producidos no último ano en todo o mundo, unha selección de películas que toman o pulso ás últimas tendencias do documental de autor máis independente e innovador. A sección oficial contará con cinco filmes procedente de China, Bulgaria ou os Estados Unidos, ademais da galega Arraianos, tamén na competición internacional. Estará o último traballo de Wang Bing, figura central do novo documental chinés, que revolucionara o xénero con West of the Tracks (2003), un tríptico de case dez horas que retrataba as condicións de vida dos obreiros dunha fábrica de carbón no proceso de desmantelarse. A súa película Tres irmás – Soas (2012), incluída na selección deste ano de Play-Doc, incide neste método, retratando desta volta o día a día de tres nenas nunha aldea afastada da provincia de Iunnan. Esta visión únese á de novos talentos, coma o de Ilian Metev en Sofia's Last Ambulance (2012). Galardoado como mellor documental no prestixioso festival de Karlovy Vary, foi recibido con entusiasmo por crítica e público na súa presentación internacional en Cannes. A película segue a única ambulancia de Sofía con unidade de reanimación unha noite calquera. E, da sanidade, aos servizos sociais. En The Patron Saints (Brian M. Cassidy, Melanie Shatzky, 2011) Os protagonistas son pacientes dunha residencia para anciáns e pacientes con discapacidades. Le libraire de Belfast (Alessandra Celesia, 2011) é outra película notable, cunha ollada única. Concibida máis como un poema, que como un mapa da cidade irlandesa, as súas hipnóticas imaxes están ligadas directamente aos seus singulares personaxes. A seleccionada galega deste ano é Arraianos (Eloy Enciso, 2012) que xa pasou con éxito por Locarno, Sevilla, a Viennale ou o Museum of the Moving Image de Nova York. Nas dúas anteriores edicións, un xurado internacional decidiu outorgar o premio a Todos vós sodes capitáns e Vikingland, de Oliver Laxe e Xurxo Chirro, respectivamente. Arraianos constata, por terceiro ano consecutivo, a boa saúde do cinema galego independente. Arraianos constata, por terceiro ano consecutivo, a boa saúde do cinema galego independente Un xurado internacional decidirá quen leva o galardón. Este ano está composto por Luis Miguel Oliveira, responsable do Departamento de Divulgación e Exposición Permanente da Cinemateca Portuguesa; Nick Bradshaw, editor da web da prestixiosa revista británica Sight&Sound; e Hans Hurch, director da Viennale, un dos festivais con máis renome de Europa.


Summary: O presidente en funcións dixo en 13TV sentir "dor" pola decisión do pleno pontevedrés. "Podería dicir que me importa unha figa o que digan estes señores, que son uns radicais e tal, mais non, tampouco lles teño manía".

Mariano Rajoy confesou nunha entrevista en 13TV sentir "dor" pola súa declaración como persoa 'non grata' en Pontevedra, afirmando que se sinte "moi pontevedrés" e lembrando que nesta cidade ten pasado boa parte da súa vida, onde ten moi boas amizades e a onde regresa en vacacións. "Podería dicir que me importa unha figa o que digan estes señores, que son uns radicais e tal, mais non, tampouco lles teño manía", manifestou na entrevista, opinando que o alcalde, Fernández Lores, "non debería telo feito" porque, dixo, "nin el propio o cre". A moción para declaralo 'non grato' foi impulsada por Marea e PSOE e contou co apoio no pleno dos votos do BNG e o voto en contra de Ciudadanos. Os edís do PP marcharon da sesión antes da votación deste punto.


Los chanchos que Vigodet Ha encerrado en su chiquero, Marchan al son de una gaita Hechando al hombro un fungeiro. Cielito de los gallegos Ay! Cielito del Dios Baco, Que salgan al campo limpio Y verán lo que es tabaco. Vigodet en su corral Se encerró con sus gallegos, Y temiendo que lo pialen Se anda haciendo el chancho rengo. Cielito de los mancarrones Ay! cielo de los potrillos, Ya brincarán cuando sientan Las espuelas y el lomillo. Cielito de MontevideoBartolomé Hidalgo [1788-1822] Dona Diáspora é da opinión que a primeira vez que se utiliza unha palabra galega nun poema escrito en terra americana foi no Cielito de Montevideo do egrexio Bartolomé Hidalgo, aínda que Arturo Sergio Visca considera moi dubidoso que sexa da súa autoría. O especialista uruguaio expresa: "El amor patriótico, el sentimiento de la libertad, el entusiasmo por la independencia de América son las raíces de los cielitos. Antes que poesía quieren ser ---y lo fueron--- armas de combate". Se falamos de Hidalgo temos que retroceder aos tempos nos que Gaspar de Vigodet era Gobernador Militar de Montevideo, nomeado polo Consello de Rexencia de Cádiz en outubro de 1810. Foi autor de pouca obra literaria pero tamén un bo soldado de Artigas; loitou no combate do Cardal, acompañou a don Xosé a Salto e Paysandú e participou no primeiro cerco de Montevideo. O poeta Hidalgo fala da gaita e do fungeiro [así consta no texto orixinal] o cal significa que recibiu información dun músico gaiteiro que lle dixo que o ronco ou roncón que fai de baixo no instrumento ten semellanza co pao [estadullo, fumeiro ou fungueiro] que espetado en vertical serve para protexer a carga que se transporta no carro. Postos a supoñer ata se pode albiscar que o informante de Hidalgo era coruñés ou pontevedrés xa que é onde predomina a pronunciación con gheada, un fenómeno fonético propio da lingua galega. Na pequena Montevideo de comezos do século XVIII aínda non había emigrantes galegos e soamente podemos contabilizar algún que outro militar ou sacerdote . Dona Diáspora falará co novo secretario xeral de Política Lingüística para propoñerlle un proxecto de recuperación dos apelidos orixinarios e auténticos dos descendentes de emigrantes galegos no Uruguai. Foi na capital uruguaia onde o pioneiro arousán Luís Costa García [Juan García Durán] conseguiu en 1963 o establecemento dunha cátedra de Lingua e Literatura Galegas no seo da Facultade de Humanidades e tamén alí en 1984 ---na sede do Patronato da Cultura Galega--- tivo lugar o primeiro curso de galego normativo no exterior. Por tanto é o lugar máis axeitado para comezar a camiñar polo rego da memoria e honrar aos avós emigrantes mediante a tramitación oficial diante do Rexistro Civil da reposición dos apelidos estragados pola intolerancia. Os que coñecemos a Valentín García Gómez sabemos que é unha persoa de fondo sentimento galego que non esquece aquel mate quente que recibiron os nosos desprazados cando se achegaron a quecer as súas friaxes nas beiras riopratenses. Os nosos nomes de familia están presentes na vida social uruguaia desde antes do nacemento do país ---18 de xullo de 1830--- e algúns son inequívocos: Aldao, Alvite, Ares, Baliñas, Barreiro, Beiras, Cao, Calo, Canosa, Chaín, Chans, Cores, Collazo, Deira, Dieste, Esmorís, Fidalgo, Figueira, Gonda, Ínsua, Lama, Lamas, Leira, Lorenzo, Muíño, Neira, Novo, Novás, Nóvoa, Oubiña, Outeda, Outes, Pazos, Pena, Porteiro, Portela, Rosende, Saa, Saavedra, Saborido, Soliño, Traba, Trobo, Touriño, Varela, Vázquez, Vieites, Vilar, Vigo, Vieira. O problema está nos que foron deformados ou deturpados polos funcionarios esnaquizadores da lingua propia de Galicia. O autoritarismo fixo que milleiros de familias perdesen os seus apelidos orixinais ao seren substituídos por chafalladas que pretendían impoñer unha lingua superior. Será moi emotivo que os descendentes se presenten no rexistro para solicitar a restitución do seu patrimonial Seixo [Seijo non é nada porque traducido ao castelán é cuarzo] ou do seu eufónico Ameixeiras [Ameijeiras non existe xa que traducido sería ciruelos] manifestando que son herdeiros da moi antiga etnia galega dos sementadores de solidariedade polos vieiros do mundo. O goberno uruguaio recibirá da Xunta de Galicia un completo e rigoroso informe técnico que lle servirá de fundamentación científica para a aprobación dunha orde ministerial que desenvolva a normativa a seguir polos interesados e as oficinas do Estado Civil para que o cambio teña efecto legal. Dona Diáspora pensa que don Valentín debería de viaxar a Montevideo para entrevistarse co presidente Mujica que é unha persoa sensible e agradecida cos galegos que axudaron na consolidación dunha ampla clase media de pequenos comerciantes e industriais. O presidente poderá escoitar unha completa explicación histórica e filolóxica sobre a evolución da lingua galega ao mesmo tempo que recibirá unha descrición da paisaxe das terras estradenses de Montillón. O actual secretario xeral estivo moitos anos traballando no concello da Estrada e leva tempo intentando que o gran Silva teña en Galicia un espazo cultural propio onde se expoña algún dos seus máis coñecidos retratos. Soamente coas fotos que lle fixo a Carlos Gardel [Carlos Escayola Oliva] nas sesións realizadas en outubro de 1933 xa temos un lugar de referencia para os amantes do tango e da fotografía. Se o Uruguai aproba a norma que permita a recuperación dos auténticos apelidos galegos será un exemplo que logo seguirán outros países xa que non é un tema menor, mire por onde se mire, xa que estamos diante dun apartado que forma parte dos dereitos da humanidade. Galicia é unha terra con identidade diferenciada desde a prehistoria que non debe permitir que un curto período de escuridade deixe nas familias emigradas a triste e inxusta herdanza dunha marca represiva. O proceso represor buscaba a infravaloración da lingua propia para obter unha sociedade galega de súbditos sen autoestima e por tanto sen voz. Non tivo éxito a ofensa xa que só feriu na casca. Nós somos unha dura amálgama saída da aliaxe coa vella tribo dos penedos que o vento moldea pero nunca escacha. Por iso hai que limpar o lixo que quedou esquecido nas enrugas dos nosos apelidos.


Summary: A Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña organizou este sábado a VI Andaina da Vergoña para denunciar as homenaxes "aínda visíbeis" na cidade herculina a personaxes relacionados coa ditadura franquista.

Baixo a lema 'Fóra franquistas das nosas rúas', o itinerario comezou na Praza de María Pita contra o mediodía, onde se atopa casa natal de Pedro Barrié da Maza, "principal colaborador de Franco na Coruña". O paseo estivo dirixido pola actriz Isabel Risco e o músico Xurxo Souto e nel participaron representantes do BNG na cidade, entidades locais e xentes da cultura como o actor Fernando Morán, encargado de ler o manifesto. Acompañados por unha banda de gaiteiros, os organizadores denunciaron que "colaboradores directos dun réxime ilegal reciban recoñecemento día tras día". O presidente da entidade, Fernando Souto, asegurou durante o percorrido que Barrié "axudou a extinguir os veciños", polo que instou a retirar placas como a do coruñés das rúas da cidade. "Deben estar en museos", precisou, mais non poden perdurar nas rúas que levan o nome de "xente que quería converter en súbditos as persoas. Somos cidadáns, non súbditos", incidiu. Souto lamentou que "facer cumprir unha lei sexa unha protesta na Coruña" -en referencia á Lei de Memoria Histórica- e insistiu en que as placas conmemorativas "limitan a convivencia". "Con cada rúa, triunfa o franquismo", asegurou. Cinco biografías do franquismo Ademais da casa natal do Marqués de Fenosa, a ruta pasou polo monólito do alcalde Alfonso Molina en Porta Real; polo busto do alcalde Eduardo Sanjurjo de Carricarte, detrás do Concello; a praza do Pintor Sotomayor, fronte ao Consulado, e a Rúa Ambrosio Feijoo, nun lateral de Correos. Este cinco nomes, lembraron, figuran na relación das 14 rúas que o informe do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses, encargado polo Concello, propón eliminar pola súa relación co franquismo. O Pleno da corporación aprobou o 2 de decembro de 2021 unha moción que instaba o Goberno municipal a "divulgar" esas 14 biografías. Segundo sinalan desde a Comisión pola Memoria Histórica da Coruña, nesta VI andaina propúxose cambiar o nome da rúa Pintor Sotomayor polo de María Miramontes e a de Ambrosio Feijoo, polo 10 de Marzo. As andainas da vergoña As andainas da vergoña, iniciadas en 2005, pretenden sinalar os restos do franquismo que deberan ser eliminados, 110 dependentes do concello da Coruña e 37 da Deputación, entre eles as distincións de Fillo Adoptivo a Manuel Fraga e a Medalla de Bronce ao rei Juan Carlos, concedidas na ditadura. Neste sentido a VI ruta da vergoña pola cidade serviu para denunciar, tamén, a falta de vontade política por parte do Goberno municipal da Coruña para acabar cos restos do franquismo. "Aprobouse en 2017 a constitución do Consello da Memoria Democrática e cinco anos despois aínda non comezou o debate para acabar coa simboloxía franquista despois de secuestrar durante un ano o informe do Instituto José Cornide". "O goberno municipal non divulga o citado informe nin executa as súas recomendacións, como aprobou o Pleno en decembro de 2021. Non retira a rúa do alcalde Peñamaría de Llano, cando o Pleno do Barco de Valdeorras aprobou por unanimidade a proposta de cambiar esa rúa por Mártires de Valdeorras, honrando así as vítimas da actuación criminal nesa comarca da Lexión, dirixida por Peñamaría", conclúen desde a entidade.


Summary: Os galegos queren facerse co torneo por terceira vez

O Leite Río Breogán ten mañá a oportunidade de engadir un novo título ao seu palmarés, a Copa Princesa na súa edición de 2021, que disputará ante Lucentum Alacante a partir das 19.30 horas no Pazo dos Deportes de Lugo e que os afeccionados e afeccionadas celestes de todo o mundo poderán seguir a través do portal laligasports.tv. Esta será a segunda ocasión na que a pista lucense acolla a final dun torneo que a escuadra galega aspira a conquistar por terceira vez, sempre e cando llo permita un Alacante que pretende continuar coa inercia de vitorias visitantes inaugurada o ano pasado por Delteco Gipuzkoa. Ambos os equipos conseguiron o privilexio de disputar este encontro logo de seren os mellores clasificados nos seus respectivos grupos do novo formato da LEB Ouro. Durante o mesmo, os galegos vestirán un deseño exclusivo na camiseta, deseñada por Sargadelos, coa que pretenden "homenaxear os máis de 50 anos de historia celeste e a memoria empresarial e cultural da Galiza que representa a propia Sargadelos", segundo explicaron desde o Leite Río. "No deseño desta camiseta -engaden-, á intensa cor azul uniuse a aplicación dunha trama baseada nos seus decorados máis emblemáticos. Este decorado abstracto está inspirado nas formas dos casetóns das bóvedas barrocas. Desenvolto en 1967 como relevo en branco para servizos de mesa, en 1970 toma protagonismo como ornamento, e aos poucos vaise afianzando como un dos elementos decorativos máis representativos de Sargadelos", din. O Leite Río Breogán, favorito sobre o papel A gran final da Copa Princesa chega cos seus dous protagonistas inmersos en xeiras ben diferentes. Así, mentres que os lucenses -a pesar do recente tropezo contra o Básquet Coruña- son líderes sólidos do seu grupo na LEB Ouro, os alacantinos cederon ese liderado e non saben o que é gañar un partido desde o pasado ano 2020, cando superaron o Força Lleida por 67-87. Non obstante, en Lugo poderán contar coa achega da súa última fichaxe, o ala de 2,03 de altura Noah Allen, que conta cunha ampla experiencia na NCAA, a NBA Summer League e a G-League americanas, así como na propia LEB Ouro, na que defendeu as cores do Baxi Manresa na tempada en que o equipo catalán conseguiu o ascenso á ACB. Independentemente da presenza de Allen, para Diego Epifanio, preparador do Leite Río Breogán, esta será unha final de Copa "imprevisíbel", pois considera que "cada partido ten unha historia totalmente diferente". Ademais, destaca do Lucentum Alacante o feito de que é "o equipo que máis puntos anota de toda a competición", polo que insta os seus xogadores a "estar atentos aos inicios" de cada cuarto". Nunha liña similar maniféstase o capitán, Salva Arco, quen considera que o triunfo final pasa por "controlar o ritmo do partido". "Sabemos que até o de agora as cousas foron moi ben, e que esta final é un premio, pero iso non debe facer que nos relaxemos, senón que sigamos sendo igual de competitivos que até o de agora, pois o rival é moi complicado. Creo que como equipo temos moi ben asumidos os nosos roles e que debemos seguir nesta liña, porque o Alacante ten moita experiencia e fai moitos puntos, polo que teremos que igualar a súa dureza interior para poder impor o noso ritmo de xogo", conclúe.


Summary: O Centro Galego de Barcelona foi durante décadas a entidade galega de referencia da Galiza na capital catalá. Desde a súa creación en 1892 viviu desde o corazón mesmo da cidade, na contorna dos barrios de El Raval e Gòtic ao carón do porto, acontecementos que marcaron o seu carácter. Por el pasaron desde emigrantes que chegaban para traballar na cidade até alto funcionariado e mesmo cargos de relevancia política. Hai tres meses anunciaban a súa posíbel desaparición e a perda do seu patrimonio. Unha xestora de emerxencia formada por unha xeración nova de galegas e galegos decidiu reunir unha candidatura para tentar recuperar económica e socialmente a entidade e evitar a súa desaparición.

Os últimos anos as entidades galegas da emigración sufriron un proceso de deterioración que as levou a cuestionar seriamente a súa continuidade e o futuro do seu patrimonio. Os casos máis sonados foron os que tiveron lugar na América do Sur e tiveron como protagonistas o Centro Galego de Bos Aires, na Arxentina, e a Casa da Galiza de Montevideo, no Uruguai. O pasado 7 de maio sabíase das dificultades polas que pasaba outra histórica entidade, o Centro Galego de Barcelona (CGB). No programa de radio 'Galiza, algo máis', de Espazos Radiofónicos Galegos en Catalunya (ERGaC), Suso Mon, un dos seus responsábeis, entrevistaba a Toni Cotado, presidente da xestora recentemente nomeada polas socias e socios tras rexeitar en asemblea as contas da directiva actual do CGB. "A entidade pode desaparecer", alertaba Cotado nesa entrevista. Os feitos que denunciaba eran graves. Tras consultar as contas da entidade atoparon unha renegociación da hipoteca do local social, varios avais persoais ademais de grandes débedas en subministracións e servizos como o da xestoría contratada. Da directiva só sabían do seu presidente, Carlos Mandianes, nunha xunta na que aparecían nomes que nunca pasaban polo Centro, como o seu tesoureiro, falecido dous anos antes, ou o catedrático Basilio Losada, que só figuraba nos papeis mais sen presenza física real na entidade. Obrigada a dimitir a directiva, créase unha xunta xestora que anunciaba unha asemblea para decidir o futuro do Centro e que tería lugar a mediados deste mes de xuño. Unha entidade con 130 anos de historias O Centro Galego de Barcelona non é unha entidade máis da emigración. A súa fundación tivo lugar en marzo de 1892 e foi inscrita no rexistro de sociedades un mes máis tarde, converténdose na sociedade galega no exterior máis antiga de Europa. Nos seus primeiros anos a mudanza de local social foi unha constante con até nove enderezos distintos, sempre na contorna do porto barcelonés nos barrios de El Raval e La Rivera, desde a súa creación e até xaneiro de 1939, en que as súas instalacións padeceron un dos moitos bombardeos da aviación de Franco. En 1941 a masa social aluga o local actual até mercalo en 1992 para non perdelo pola nova normativa da Llei d'Arrendaments Urbans. Unha parte importante do patrimonio do CGB ten relación co propio edificio que o alberga. A súa construción, de mediados do século XIX, constaba inicialmente con dous inmóbeis no número 30 das Ramblas, propiedade de Joan Güell que o empregaba como a súa residencia habitual. En 1864 reforma a fachada, que é a que se conservou até a actualidade. Ao morrer, a propiedade pasa ao seu fillo, Eusebi Güell que manda construír un pazo con entrada por unha rúa lateral, Nou de les Rambles, obra do arquitecto Antoni Gaudí (ao que tamén encargaría a realización do Parc Güell, entre outras obras). Ambas construcións continuaron comunicadas a través dun pasadizo que ao separarse co tempo ambas propiedades, estivo agochado até que se descubriu nos anos 90 que conectaba coas dependencias do bar da entidade. Outro patrimonio é o humano que deixou a súa pegada nesta entidade. Por ela pasaron innumerábeis persoeiros que formaron parte da súa historia, directa ou indirectamente, nalgunha etapa do seu percorrido até hoxe. É o caso de Manuel Portela Valladares, do que se conserva unha conferencia realizada o 25 de xullo de 1932 defendendo a Autonomía da Galiza ou a xornalista María Luz Morales Godó, designada en 1936 como directora do xornal La Vanguardia. Esta última sufriu cárcere como represalia rematada a Guerra Civil e posteriormente estivo apartada da súa profesión. En 1954 foi nomeada Presidenta de Honor do Centro Galego e mantivo o apoio da colectividade nos proxectos que levou adiante, como cando creou a editorial El Surco. Outro exemplo relevante en pleno franquismo foi Manuel Casado Nieto, fiscal da Audiencia e escritor que presidiu a sociedade entre 1956 e 1972. Durante o seu mandato reviviu a revista Alborada, nacida anos antes, introducindo a lingua galega con normalidade e burlando a censura do réxime ditatorial. Nese mesmo período entra en contacto coa entidade Manuel Caamaño Suárez, que tivo a responsabilidade de vicepresidente entre 1959 e 1962 e despois voltaría á Galiza dos fundadores do Partido Socialista Galego, da Asociación para a Defensa Ecolóxica da Galiza (Adega) en 1976 ou da Fundación Castelao en 1983. Daquela, en 1960, fundaríase no seo do CGB o grupo Mocidades Galeguistas de Barcelona no que participou xunto aos Irmáns Pérez Guerra e Basilio Losada. Foron os responsábeis da creación da biblioteca, cun importante fondo bibliográfico formado por numerosas primeiras edicións de libros que comezaban a publicarse na Galiza e tamén que chegaban de Arxentina e México. Malia ter padecido un importante incendio en 1978 segue a considerarse hoxe en día como a biblioteca galega máis relevante, fóra das situadas na Galiza, que existen en toda Europa. Radio Celta, 'Nunca máis' e o cambio de século O CGB tivo a súa propia transición coa morte de Franco mantendo as actividades clásicas, como o grupo de folclore e a coral Lonxe da Terra (que chegou a actuar no Teatre del Liceu para a ópera Maruxa do catalán Amadeu Vives ou na cerimonia inaugural do Mundial de Fútbol de 1982) e introducindo outras novas como foi o caso dunha emisora de radio propia. A historia de Radio Celta foi breve, comezou a emitir a finais de 1984 e fechou ao ser intervida en xuño de 1985 pola Generalitat por carecer de licenza. A iniciativa, obra de Xosé Fernández Fernández, emitía das oito da mañá deica as doce da noite, contaba con dezaoito colaboradores permanentes e aproximadamente a metade da súa programación era en galego. Entre os seus programas salientaban A Romaría e Camiñar por Galicia. Nesa mesma década naceron outras experiencias radiofónicas que confluíron na asociación de Espazos Radiofónicos Galegos en Catalunya (ERGaC), constituída como entidade en 1993 e que contou durante uns anos cun local cedido no CGB. O teatro foi outra das actividades que salientaron no CGB. Do primitivo Coro Escénico Lonxe da Terra naceu o Cadro Escénico do mesmo nome que tivo, entre outras fitas históricas, a posta en escena de A cántigas das Cántigas (1960), tradución e posta en escena de Manuel Casado Nieto. Na década dos 80 aparece un novo grupo, interesado polo teatro experimental e de rúa, Terceiro Andar, que dirixían X.A.M. e Anxo Baranga. Este último fundaría o grupo Furafollas que iniciou a súa andaina tamén no CGB. O afundimento do petroleiro Prestige na costa galega en novembro de 2002 tamén tivo a súa repercusión na entidade. De maneira espontánea os salóns do CGB foron testemuña de xuntanzas e reunións de socias e socios, de galegas e galegos chegados nos últimos anos á cidade que nunca pisaran as súas instalacións e da cidadanía catalá que quixo botar unha man enviando material e persoas voluntarias ás praias galegas. Nacía a Plataforma 'Nunca Máis de Catalunya' que conseguia convocar a máis de 50.000 persoas nunha manifestación polas rúas de Barcelona e organizar varios eventos na propia cidade. Cos anos parte dese colectivo tentou acceder á presidencia da entidade sen éxito. O futuro en mans dunha nova xeración "Se o CGB ten futuro este virá da man das novas xeracións", explicaba a Nós Diario, Toni Cotado. Pasados os tres meses que indicaba a normativa da entidade o pasado sábado 11 de xuño tivo lugar a asemblea extraordinaria que tería que decidir sobre ese futuro. Sobre a mesa, unha única candidatura na que coincidiron descendentes de socias e socios cunha extensa traxectoria no Centro xunto a novas incorporacións de galegas e galegos que chegaron a Barcelona nos últimos anos. A aprobación desta nova xunta directiva pon un punto e seguido na historia da entidade no seu 130º aniversario. No equipo que rexerá o destino do CGB a partir de agora atópase Pilar Ansede, licenciada en pedagoxía e de familia galega, que será a presidenta. O seu primeiro contacto coa entidade foi en 1982 formando parte dos grupos do Centro de maneira intermitente até dedicarlle máis tempo desde hai uns anos, formando parte do grupo de pandeireteiras. "A falta de transparencia da anterior directiva e o feche do local pola pandemia decidiunos a presentar unha alternativa para que o Centro continúe aberto", indica en conversa con Nós Diario. Ansede é consciente "do moito traballo que temos por diante" e agarda que non haxa "moitas máis sorpresas económicas" das que descubriron ao ter acceso ás contas. Por ese motivo ponse como primeiro obxectivo "a transparencia que non tiveron con nós". Tal e como aseguraba o sábado á masa social, admite que "o Centro Galego está financeira e socialmente na UCI" pola importante débeda que arrastra e a perda de socias e socios que padeceu nos últimos quince anos. "Queremos unha entidade inclusiva e aberta, acorde cos tempos", indicaba, "que teña en conta a cultura diversa que hai na Galiza e, ao mesmo tempo, tendo os pés na que hai en Catalunya", engadía. Outra das caras visíbeis do novo proxecto é o compostelán Eduardo Armas, letrado do Estado en Barcelona desde 2009 e profesor de dereito. Chegou a Catalunya "como unha opción ao escoller destino após aprobar as oposicións e a cidade atrapoume", admite. Con espírito emprendedor, xunto a outras galegas e galegos da súa mesma idade, ao redor dos 40 anos, participa na apertura dos restaurantes Arume e Louro, este último dentro das instalacións do CGB desde 2017. A diferenza doutros responsábeis de proxectos de restauración que pasaron pola entidade, Armas procurou integrarse na súa dinámica social e con esa idea aceptou o cargo de vicepresidente. Entre as súas propostas para dinamizar o Centro está levar até Barcelona iniciativas culturais que teñan que ver co Novo Cinema Galego ou a música máis actual. No eido económico apunta a o seu "compromiso persoal mais tamén colectivo, pois os membros do restaurante estamos axudando a asumir unha parte da débeda que ten a entidade". A chave, para Armas, da recuperación viría da man de ser "autosuficientes" e por ese motivo procurarn alugar algunhas das salas da entidade e aumenta a masa social. Ademais, estabeleceron contacto cunha coñecida marca de cervexas galega para algún dos seus festivais e cunha multinacional de roupa para a presentación de moda galega. A continuidade da historia do CGB agora depende de que estas novas ideas funcionen na práctica. "Por falta de ilusión e traballo non será".


Summary: Un varón de 72 anos que estaba na UCI do Chuac.

Cuarta persoa morta polo coronavirus na Galiza. Era unha persoa de 72 anos de idade, natural de Cedeira, que estaba ingresada na UCI do Chuac e que tiña patoloxías previas. Esta morte súmase así a ás tres anteriores. A terceira persoa falecida, de 45 anos de idade, estaba ingresado no Complexo Hospitalario Universitario A Coruña (Chuac) e tiña "moita patoloxía previa". A segunda morte en Galiza foi a dun home de 81 anos con diversas patoloxías, ingresado no Hospital Montecelo de Pontevedra, mentres que a primeira vítima mortal no noso país foi unha muller de 92 anos con múltiples patoloxías previas ingresada en Povisa. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, o número de casos de coronavirus na Galiza ascende a 333, deles 108 son da área da Coruña, 31 da de Lugo, 34 da de Ourense, 47 da de Pontevedra, 49 da área de Vigo, 56 da de Santiago, e 8 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 11 permanecen en UCI, 63 están en unidades de hospitalización e 259 no domicilio. Polo de agora, en Galiza rexistráronse 4 altas de pacientes. O número de PCR realizadas é de 2.614. No Estado español a cifra de persoas con COVID-19 é de 13.716, e xa hai que lamentar 558 mortos por este motivo.


Summary: Clubtura, a Asociación Galega de Salas de Música ao Vivo, denuncian que o novo decreto horario aprobado pola Xunta da Galiza converterá as Salas de Concerto nunha "categoría baleira de contido". De saír adiante, deixará desamparados este tipo de locais fronte á competencia de Salas de Festa.

A pasada segunda feira 9 de decembro, a Comisión de Espectáculos da Xunta da Galiza daba luz verde ao trámite dun novo decreto para regular os horarios de apertura e peche dos locais presentes no catálogo de actividades, que suporá un retroceso que "baleira de contido a categoría de Salas de Concertos", segundo denuncian desde Clubtura, a Asociación Galega de Salas de Música ao Vivo. Salas de Festa e de Concertos deben cumprir uns requirimentos técnicos, urbanísticos e de illamento acústico maiores, que son ademais idénticos en ambos os casos Eles mesmos reclamaran a inclusión desta categoría no catálogo para dotar de entidade propia este espazo sectorial que actualmente opera baixo a licenza de Salas de Festa. Até o momento, na Galiza non existían Salas de Concertos, só Cafés Concerto ou Salas de Festa. Quer as primeiras quer as segundas comparten coas Salas de Festa —categoría coas que compiten as grandes salas galegas— a capacidade para programaren música en directo. Porén, mentres os Cafés Concerto contan cunhas esixencias técnicas menores, as outras dúas deben cumprir uns requirimentos técnicos, urbanísticos e de illamento acústico maiores, que son ademais idénticos en ambos os casos. Ás Salas de Festa permíteselles pechar ás 6:00 horas, mentres as de Concerto só poderán abrir até as 4.30 horas A polémica aparece cando ás Salas de Festa se lles permite pechar ás 6:00 horas, mentres as de Concerto só poderán abrir até as 4.30 horas, "media hora máis que un pub", compara Alberto Grandío, presidente de Clubtura en declaracións a Sermos Galiza. "Se ambas poden programar concertos e teñen os mesmos requisitos, por que só as salas de concertos debemos pechar antes?", pregúntase. Para Clubtura este "claro agravio comparativo constata o evidente desinterese da Xunta por coidar e fomentar a cultura, especialmente a música en directo en pequeno formato". Grandío expresa o seu malestar: "Nin sequera o responsábel da Consellería de Cultura presente na Comisión, nos apoia". Para alén de votar a favor do decreto, non se manifestou sequera ao respecto cando os profesionais expuxeron as súas queixas. Pequeno formato en risco Ante distribución demográfica galega en moitos núcleos de poboación "corremos o risco de que unha enorme porcentaxe da poboación perda o acceso para vivir e gozar música en directo", advirten desde Clubtura A Asociación Galega de Salas de Concertos xa fixera públicas as súas alegacións á proposta do novo catálogo de actividades vinculado á Lei de Espectáculos o pasado mes de setembro. O colectivo lembra á Xunta a importancia de protexer e manter vivo un sector que permite o nacemento de novos talentos musicais, discriminado fronte a outros eidos, como o dos festivais, que si contan coa protección da institución. Así mesmo, insisten en que ante distribución demográfica galega en moitos núcleos de poboación "corremos o risco de que unha enorme porcentaxe da poboación perda o acceso para vivir e gozar música en directo". Grandío anunciou que procurarán "apoios a nivel político e cultural", porque se algo está claro "é que calados ante isto non imos quedar".


Summary: A presidenta do Brasil, Dilma Rousseff, anunciou un programa de investimentos de 133 bilhões de reais, arredor de 53,520 millões de euros para a modernização e ampliação da malha rodoviária e ferroviária.

Segundo a presidenta, Brasil terá, logo de aplicar o Programa de Investimentos em Logística: Rodovias e Ferrovias, "uma infraestrutura compatível com o seu tamanho". Este programa de estímulo suporá a construçao de 7.500 quilómetros de rede doroviária e 10.000 ferroviária en 25 anos. "Nós estamos iniciando hoje nessa solenidade uma etapa da qual o Brasil vai sair mais rico e mais forte, mais moderno e mais competitivo. Uma etapa que dará à economia brasileira o tamanho que as necessidades de nossa população exigem. O Brasil terá, finalmente, uma infraestrutura compatível com o seu tamanho", afirmou, como recollhe a web do PT, partido no governo no Brasil. O programa desenvolverase por meio de concessões que, ao seu ver, ten como objetivo reduzir o custo do transporte e tornar a economia mais competitiva. "O nosso propósito com este programa e os que anunciaremos na seqüência para aeroportos e para portos é nos unirmos aos concessionários para obter o melhor que a iniciativa privada pode oferecer em eficiência, e o melhor que o Estado pode e deve oferecer em planejamento e gestão de recursos públicos", disse.Dilma Rousseff convidou aos investidores a se achegarem a Brasil já que oferece hoje extraordinárias oportunidades de investimento em um ambiente de estabilidade econômica e institucional."As parcerias que estamos propondo em rodovias, concessões e ferrovias PPP são muito atraentes em termos de rentabilidade, de risco e de financiamento. Meu governo reconhece as parcerias com o setor privado como essenciais à continuidade e aceleração do crescimento. Essas parcerias nos permitirão oferecer bens e serviços públicos mais adequados e eficientes à população", sinalou.


Summary: Os nacionalistas cren que o PP tomou a decisión "para desviar e tapar as vergoñas da política clientelar que ven desenvolvendo a Deputación" e para tomar posicións de cara ao congreso provincial dos populares.

Hai uns días o PP regresou ao poder neste pequeno concello de Valdeorras, que goberna de forma ininterrompida dende hai décadas, coa única excepción dos dous anos de alcaldía do PSOE, que se pecharon coa moción de censura da pasada semana. A agrupación local do BNG no Concello, que non conta con representación municipal, é moi crítica coa nova alcaldesa, María Jesusa Candal, pero tamén fai extensiva esta valoración aos restantes grupos con representación. Para o BNG o PP tomou a decisión "para desviar e tapar as vergoñas da política clientelar que ven desenvolvendo a Deputación" e para tomar posicións de cara ao congreso provincial dos populares O BNG cre que a moción de censura "só responde ás necesidades do baltarismo" e que o PP tomou a decisión "para desviar e tapar as vergoñas da política clientelar que ven desenvolvendo a Deputación" e para tomar posicións de cara ao congreso provincial dos populares. Os nacionalistas afirman tamén que a operacion estivo "cimentada sobre o engano masivo aos votantes de APGa, traizoados e empregados como moeda de cambio" e que os concelleiros populares e os dous independentes que apoiaron a moción "están nos plenos exercendo de sicarios políticos do Baltarismo". Para o BNG a moción de censura buscou "o poder polo poder, sen importar o máis mínimo se as cousas funcionan ben ou non, sen tentar melloralas, só se trata de acadar a foto e a ocupar a institución e unha maior cota de poder posible". "Para falar da unidade de Vilamartín hai que artellala ao redor de proxectos, de ideas, non de persoas" Critican tamén que se sitúe a xente de Vilamartín "nun debate continuo de conmigo ou contra min". E defenden que "para falar da unidade de Vilamartín hai que artellala ao redor de proxectos, de ideas, non de persoas, rexeitamos frontalmente un neocaudillismo que dista moito da democratización real que se precisa para integrar a todas e todos os veciños". Conclúen que se debe apostar "por traballar en prol de unha democratización maior das institucións e do concello, como única ferramenta para integrar e procurar unha unidade real do pobo".


Summary: O evento, que comezou este xoves, desenvólvese nesta ocasión en Philadelphia (Estados Unidos) e rematará este domingo

A Convención Anual da Modern Language Association (MLA), o evento máis importantes de linguas e culturas do mundo, comezou este xoves en Philadelphia, e desenvolverase ata o domingo. O encontro dedícalle tres sesións íntegras a contidos relacionados co idioma galego e, ademais, unha cuarta sesión terá tamén presenza temática galega. En 2015 a entidade creou unha sección permanente dedicada especificamente ás nosas letras, que se fixo efectiva na convención celebrada en xaneiro de 201 en Austin. En 2015 a entidade creou unha sección permanente dedicada especificamente ás nosas letras, que se fixo efectiva na convención celebrada en xaneiro de 201 en Austin Este venres reflexionarase sobre Que é o galego nos estudos galegos? (What is "Galician" in Galician Studies?), nun panel coordinado por Danny Barreto (Colgate University) e no que intervirán Alejandro Alonso (Brooklyn College, City University of New York); Antón Figueroa (Universidade de Santiago de Compostela); Gabriel Rei-Doval (University of Wisconsin, Milwaukee) e Eugenia R. Romero (Ohio State University, Columbus). Destácase que os estudos galegos ampliaron nos últimos anos o seu radio de acción, traballando en campos multidisciplinares en diálogo con múltiples áreas lingüísticas e xeográficas e puntos de vista teóricos. Xa o sábado será a quenda da reflexión sobre as experiencias transnacionais nos estudos galegos e na literatura galega contemporánea (Translational Encounters in Galician Studies: Contemporary Literature across Transnational Borders), unha sesión coordinada por Olga Castro (Aston University), con tres relatorios: "Self-Translation as Postnational Border Crossing in Contemporary Galician Poetry", Brandon Rigby, Univ. of Oregon; "Intranational Travels within Multilingual Spain: Made in Galiza in Catalan and Basque Translation", Olga Castro; "Travels of Made in Galiza from Galician to Kurdish: A Tale of Collaborative Translation as Cross-Border Resistance and Solidarity", Emek Ergun, Univ. of North Carolina, Charlotte. O encontro dedícalle tres sesións íntegras a contidos relacionados co idioma galego e, ademais, unha cuarta sesión terá tamén presenza temática galega O sábado pola tarde debaterase sobre a estandarización do galego atendendo aos procesos de conservación e de mudanzas en linguas en contacto (The Standardization of Galician: A Response to Language Maintenance and Change in Languages in Contact), unha sesión moderada por Obdulia E. Castro (Regis University), con tres relatorios: "A Comparison between the Galician Dialects and the Standard Variety", de Francisco Dubert-García, Univ. de Santiago de Compostela e Xulio Sousa, Univ. de Santiago de Compostela; "The Standardization of Modern Galician: Between Tradition, Variation, and Identity", de Rosario Alvarez, Univ. de Santiago de Compostela; e "Poetic Identity; or, The Poem as 'A Liberty-Producing Linguistic Machine' in Seven Galician Female Poets: A Poetic Language Approach at the Galician Standardization Process", de María A. Rey-López, Metropolitan State Univ.


O xefe do Executivo español, Pedro Sánchez, formou un Goberno con contrapesos ao seu socio de coalición, Unidas Podemos, e cunha pequena cota galega representada por Yolanda Díaz –Traballo- e Nadia Calviño, que ocupará unha vicepresidencia económica. O novo Goberno español contará con máis ministros do PSOE que independentes, dado que o presidente só fichou nesta ocasión a dúas persoas sen afiliación coñecida ao partido, que ocuparán as carteiras de Exteriores e Seguridade Social. Tamen é destacable a perda do selo feminista que adquiriu o primeiro gabinete de Sánchez, formado por 11 mulleres dun total de 17, pasando a estar formado por 12 homes fronte a 11 mulleres. O seu socio de coalición, Unidas Podemos, está representado por máis homes que mulleres, tres fronte a dous: o vicepresidente de Dereitos Sociais e Axenda 2030, Pablo Iglesias; o ministro de Universidades, Manuel Castells, e o de Consumo, Alberto Garzón; a quen se une as ministras de Traballo, Yolanda Díaz, e de Igualdade, Irene Montero. As competencias máis relevantes que estarán en mans de Podemos son as de Iglesias e Díaz, que con todo contarán con contrapesos de ministros da cota PSOE nas súas respectivas áreas, como é o caso da vicepresidencia de Transición Ecolóxica de Teresa Ribeira --vinculada tamén á Axenda 2030 que levará Iglesias-- ou o Ministerio de Seguridade Social de Escrivá Belmonte, que arrebata a Díaz a responsabilidade en pensións. Renovación Limitada Sánchez renovou só seis dos 18 Ministerios que tiña reservados para el (isto é, os que non estaban reservados a Podemos) e optou maioritariamente por militantes do PSOE fronte a independentes. Así, a carteira de Xustiza recaeu no maxistrado e deputado do PSOE por Cádiz Juan Carlos Campo; a de Sanidade, no secretario de Organización do PSC, Salvador Illa; a de Política Territorial, en Carolina Darias, actual conselleira de Economía no Goberno canario e a de Cultura e Deporte, no filósofo do dereito José Manuel Rodríguez Uribes, membro da actual Executiva Federal do PSOE.


Summary: Máis dun cento de universitarios recibiron o presidente con berros contra a privatización do ensino ou "fóra fascistas da USC". O reitor lamentou o que cualificou de "incidentes".

Varias ducias de estudantes concentráronse desde primeira hora da tarde ás portas da Facultade de Matemáticas da Universidade de Compostela (USC), lugar onde ía decorrer a Conferencia de Matemáticas de España que ía ser inaugurada por Núñez Feijóo. Con cartaces e lemas contra os recortes na educación ou contra a presenza do presidente galego este cento de persoas mostrou o seu rexeitamento á asistencia de Feijóo. O presidente autonómico e o conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, ficaron no exterior da facultade, optando finalmente por marchar sen inaugurar o curso. A decana de Matemáticas, Victoria Otero, convidou as persoas que protagonizaron a protesta a que explicasen os motivos da mesma e a súa actitude, segundo recolle La Voz de Galicia. As e os estudantes leron un escrito, subscrito por unha 'asemblea de estudantes' e na que se criticaba a LOMCE e os recortes. Juan Viaño, reitor da USC, lamentou os "incidentes", sinalando que "non os esperaba". Xa sen a presenza de Núñez Feijóo, a Conferencia de Matemáticas decorreu con normalidade.


Summary: A miña infancia ule ao Mercado de Teis. Onde me criaron. Hoxe, quen sabe por que, saboreei aquí con vostedes a Madalena de Proust.

A miña infancia recende a flocos de millo en bolsas xigantescas de sal gordo inacabables infinitas deliciosas festivas e felices. No Cine Roxy. En Teis. E ule a chicle de fresa Niña na boca de Cristinita, beso-verdad-condición. E á colonia forte e barata no seu pescozo, fresco como a vida que empezaba. A miña infancia recende a papel de Hoja del Lunes abandonada a medio día na barra da taberna Rascacielos como esperando por min, que a lía sen entender case que nada pero fascinado polas letras de molde A miña infancia recende a papel de Hoja del Lunes abandonada a medio día na barra da taberna Rascacielos como esperando por min, que a lía sen entender case que nada pero fascinado polas letras de molde. E recende a escuma de afeitar na brocha do meu pai os domingos. E ao perfume azucrado nos panos que usaba a miña nai no colo. A leite condensado dentro da perola do cocido. A fritada eterna de aceite eternamente reciclado comida tras comida. A café a todas horas nas cuncas gastadas que me alimentaron cando probablemente era mellor non ter consumido aínda cafeína. E ao serrín de pola noite cando recollían en Casa Moncho. A miña infancia cheira a cera de catequese repudiada. A xiz no aire envolvéndoo todo. A sumidoiros atascados de escola unitaria. E a herba do campo irregular de partidos épicos. E á coreana de Maricarmen logo das clases da tarde, no portal escuro da miña tía. Cando descubrín que tiña mans e o pracer de acariñar. E sobre todo, a miña infancia ule ao Mercado de Teis. Onde me criaron Recende a iogur Larsa, a bolsa de leite, a bacallau colgado do teito na de Purita. E a Supergén pegado nos dedos na sufrida clase de Trabajos Manuales. E sobre todo, a miña infancia ule ao Mercado de Teis. Onde me criaron. Hoxe, quen sabe por que, saboreei aquí con vostedes a Madalena de Proust. Porque hoxe, quen sabe por que, case que todos os asuntos que lle deberían preocupar a un columnista coma min, a verdade, non lle interesan en absoluto. A vida é así. Cando menos hoxe. Disimulen.


Summary: Tres grandes chefs de requintado sibaritismo francés preparan en escena receitas do libro de Álvaro Cunqueiro. Arredor deste singular encontro, Teatro dos Ghazafellos ofrecen a súa nova produción na que ameazan ao público con "escachar ca risa". A obra estréase o día 7 en Narón.

Nin máis nin menos que Antúa de la Sardiní, Philip de Toucignom e Fransuá de la Berenxem son os nomes dos chefs que se enfrontarán ao recetario de cociña tradicional galega de Álvaro Cunqueiro, un libro caracterizado por preparados simples, maiormente con pouca elaboración e centrados na calidade dos productos da terra. Deste encontro xurde a obra Bon appétit que Teatro dos Ghazafellos estrea en Narón o día 7, unha producción pensada para un público "de 5 a 100 anos". Cociña tradicional e clown a partes iguais nesta proposta que promete unha innovadora posta en escena e que ten o riso e a alegría como principal obxectivo. A idea orixinal é de Montse Piñón e o texto e a dirección de Pepablo Patinho que, canda Jorge Casas completan o elenco dos cociñeiros da obra. Despois da estrea en Narón, Bon Apettit poderase ver nas próximas semanas en Ferrol, Vigo, Boiro, Narón, Noia ou Redondela. Con seis anos de experiencia en proxectos teatrais, visitando a mímica, os contacontos, obradoiros ou títeres,a compañía nada en 2006 en Ferrolterra, Teatro dos Ghazafellos preséntase agora cunha obra na que queren continuar coa filosofía que conduce a traxectoria da compañía: "Evocar ás grandes xenialidades que entenderon o máis efímero da nosa vida: a infancia". Contos Mariñeiros, Frankenstein ou Nana para un Soldado ou Non é país para cabaleiros son algunhas das súas anteriores producións.


Summary: Un debate organizado sobre o libro de Héitor Picallo O escudo do Reino da Galiza, editado por Sermos Galiza, relata unha historia antiga e exuberante e cunha proxección internacional até o de agora insospeitada. O traballo, ademais, pon de manifesto as lagoas que aínda quedan por cubrir sobre a nosa Historia.

A Historia revelada a través da heráldica. A idea, se cadra, non estaba de abondo explotada, mais o libro de Héitor Picallo O escudo do Reino da Galiza, publicado por Sermos Galiza, pon de manifesto que as consideradas "ciencias auxiliares" poden converterse en protagonistas de achádegos de enorme valor. A Asociación Cultural O Galo de Compostela organizou hoxe un debate arredor deste volume coa presenza do autor da obra, de Anselmo López Carreira -profesor da UNED-, de Xosé Manoel Sánchez -director da área de medieval do Arquivo da Catedral de Santiago-, de Ana Rodiño -membro do Consello de Administración de Sermos Galiza- e de Mª Antonia Pérez, presidenta da propia A.C. O Galo. As primeira representación coñecida do escudo do Reino da Galiza procede do Segar´s Roll, un armorial -publicación dedicada á descrición sistemática de emblemas heráldicos ou escudos de armas- inglés elaborado arredor de 1282, no que aparecen recollidos 24 escudos reais, entre eles o da Galiza, representado "en campo azur, tres cálices de ouros ben ordenados". Mais iso, como indica Picallo, "non indica que con anterioridade non houbese máis emblemas galegos". A partir desa orixe, o libro vai desvelando o desenvolvemento do escudo da Galiza: a súa evolución, a relación coa materia de Bretaña e a busca do Graal, co ciclo artúrico, a curiosa intervención de Durero nunha representación que celebraba Maximiliano I de Habsburgo, a súa difusión por Europa e América ou os cambios introducidos ao longo do tempo. Anselmo López Carreira, en conversa con Nós Diario, subliña a "sorprendentemente sorprendente" cantidade de información que Héitor Picallo foi quen de recompilar neste libro. "E dígoo, así, desta forma redundante, porque malia todos os datos que até de agora tiñamos sobre o Reino da Galiza como entidade política independente durante unha boa parte da Idade Media, segue provocando incredulidade que toda esa información permaneza inédita e descoñecida para nós". López Carreira, un dos máis recoñecidos especialistas no período medieval, recoñece que el sabía de "dous armoriais nos que o escudo da Galiza estaba presente, pero a cantidade de novos achádegos que Picallo pon a disposición do público segue a provocar un gran choque coa realidade da historiografía oficial". A investigación de Picallo transita por diversos espazos da xeografía europea como Bélxica, Francia, Dinamarca, Austria, Alemaña ou Italia, e atopa que os principais escenarios da historia europea contan con representacións do escudo do Reino da Galiza "É abraiante que toda esa iconografía estivese oculta", di López Carreira. "Non no sentido de que alguén quixese agochala, porque estaba á vista de todos, mais nunca se estudara dunha forma sistemática, non eramos conscientes desa riqueza que agora nos descobre este libro". Xosé Manuel Sánchez, doutor en Historia Medieval e director da área de medieval do Arquivo da Catedral de Santiago, coincide con López Carreira: "Eran datos que estaban agardando a que alguén os descubrise, que alguén lles prestase atención. Penso que, ás veces, dedicamos moito tempo e moitos esforzos a estudar temas que, supostamente, teñen máis repercusión na opinión pública ou nas instancias académicas e deixamos de lado outros que damos por sabidos. Este estudo de Picallo demostra que un aspecto da identidade galega como é o da súa representación heráldica pode ser extraordinariamente fértil e provernos de moitísima información que quizais é máis complicada de obter por outras vías". López Carreira ve neste estudo unha forma de afondar na historia da Galiza e de confirmar o tratamento historiográfico do reino medieval "é dicir, do seu esquecemento", apunta o historiador. "Este volume serve para nos lembrar que a existencia e coñecemento do Reino da Galiza é moi longa e que a súa proxección internacional é aínda maior do que pensabamos". Abundando no tema, Sánchez cre que "podemos discutir sobre o peso político que tiña a Galiza medieval, pero a súa presenza é indiscutíbel. O estudo de Picallo vai máis alá da confirmación desa entidade independente: tamén explica a súa continuidade no tempo cunha entidade consuetudinaria e mesmo xurídica que se mantén ao longo de toda a historia". Claridade expositiva Os participantes no debate eloxiaron tamén a claridade e a sinxeleza con que Picallo ofrece os seus datos. "Non é preciso ter grandes coñecementos de Historia para comprender a información que pon ao noso dispor o libro", comenta Sánchez a este diario. "Calquera que se achegue a el vai ver moi enriquecidos os seus coñecementos sobre os alicerces do Reino da Galiza pola claridade expositiva de que fai gala e, ademais, desfrutará moito coa estupenda prosa do autor". Oferta especial para persoas subscritoras O libro O escudo do Reino da Galiza. Unha (re)visión (inter)nacional -224 páxinas a toda cor e máis de 150 ilustracións- amplía en 8 capítulos o traballo inicial do coleccionábel distribuído hai un ano con Nós Diario. Ten un prezo especial para subscritoras de Nós Diario de 7,90 euros. Tamén estará nas librarías, a 29,90 euros.


Mito.- As VTC son máis baratas. Non tal. As VTC son libres para pactar un prezo. Cando hai moita demanda dos seus servizos éste pode ser bastante máis alto ca os dos taxis, regulados no seu prezo por un sistema ben transparente (taxímetro). Si é verdade que cómpre unificar prezos do taxi na Galicia para áreas urbanas-comarcais no canto dos límites municipais. Verdade.-Os taxis están moi regulados no beneficio do consumidor. As VTC non.Certo. Ademáis do control dos prezos, os taxistas non poden usar vehículos máis vellos ca dez ou doce anos. Os VTC non teñen esa caste de controis e a súa meirande parte abusan das horas extra non remuneradas a xeito e dos falsos autónomos.Mito.- O lóxico e competitivo é que os VTC poidan contratar en igualdade de condicións ca os taxis, é dicir simultáneamente á prestación do servizo.Falso de toda falsidade. VTC significa "vehículo de turismo concertado"- Quere dicir que é esencial ao seu concepto que o contraten con anticipamento á execución do servizo. Velaí o acerto da recentísma normativa do Govern catalán ao impor un mínimo dunha hora entre a contratación e o comezo da execución do servizo. Mito.- Cómpre unha regulación unitaria das VTC para todo o Estado.Desaquelado de todo. O Tribunal da UE, que define o libre mercado, dixo que as VTC están suxeitas ao rèxime regulador do servizo público de cada territorio.Galicia é un país coa metade dos núcleos de poboación do Estado con 2,7 millóns de habitantes que se amorean nun 70% no eixo atlántico. Precisamos unha regulación de noso dos servizos de mobilidade mínimos a un prezo máximo en todo o territorio, nomeadamente na Galicia rural e interior. Verdade.- O servizo do taxi precisa dunha continua actualización.Certo e os taxistas están a desenvolvela, en liñas xerais, malia que cumpran melloras para garantir os pagamentos con móbil e tarxetas ou para poder contratar no momento partillar un taxi (velaí a oferta da app Compartaxi e outras análogas).Mito.- As VTC melloran a competitividade.Falso. As VTC no Estado están case monopolizadas por catro grandes empresas: Moove Cars, Auro News Transport Concept, Vector Ronda e máis Cibeles, que veñen pagando soldos de 1.100 € netos/mes por xornadas de 10-12 horas de traballo. O servizo do taxi alicérzase en milleiros de autónomos, moitos deles co máximo dun só empregado.


Summary: Mellor filme, mellor fotografía e mención especial do xurado de novos realizadores para 'Lúa Vermella'. E mención especial do xurado e premio ao mellor deseño sonoro para 'Longa Noite'.

A segunda longametraxe de Lois Patiño, Lúa Vermella, logrou o premio ao mellor filme no Festival de Toulouse. Non foi este o único galardón que a película do director galego obtivo nesta cita cinematográfica. Tamén logrou o premio á mellor fotografía e mención especial do xurado de novos realizadores no Festival. Este premio únese aos que xa obtivo este filme nestes meses coma o Biznaga de Prata á Mellor Película Española na sección Zonazine do Festival de Málaga. Nese mesmo festival tamén resultou premiado outro filme galego, 'Longa noite', de Eloy Enciso. Para este traballo foi a nmención especial do xuradoe o premio ao mellor deseño sonoro. O tránsito cara á ficción de Patiño conserva o aroma documental, que mantén a constante indagación na paisaxe que caracteriza a obra do realizador. O argumento de Lúa Vermella trasládanos a unha vila costeira na que o tempo se detivo. As habitantes fican paralizadas, mentres a natureza e os animais continúan en movemento. O son cotián do fluír da vida crea a sensación de estar nun "limbo cheo de espectros". Tres mulleres (Ana González, Carmen Martínez e Pilar Rodríguez), capaces de transitar entre dimensións, chegan na procura do Rubio, un experimentado mergullador desaparecido. A segunda longametraxe de Patiño chega tras a celebrada opera prima Costa da Morte (2013), na que o director xa traballara con Zeitum, que neste caso une forzas coa produtora Amanita Studio. A rodaxe transcorreu entre a comarca de Lemos e a Costa da Morte. O filme, antes titulado Tempo Vertical, foi subvencionado pola Agadic. Longa Noite Anxo regresa á súa vila no interior da Galiza. Pasou a Guerra Civil e polo que se intúe, é un vencido. Debe entregar unha carta. A súa viaxe á longa noite de pedra franquista transcorre entre aparicións e sombras, entre a procesión de derrotadas e a constatación de que a nova orde tamén se impón dentro das persoas. Austero, radical, dunha beleza estática e terríbel, o segundo filme de Eloy Enciso (Meira, 1975) titúlase xustamente Longa noite (2019). O seu guión está construído a partir da literatura do exilio.


Summary: Reproduzimos a seguir um artigo tirado de Operamundi.Com.Br sobre o que há trás a destituição de Dilma Rousseff.

1) O que está em curso no Brasil não é apenas um golpe em um governo legitimamente eleito mas uma contra-revolução neoliberal, típica de uma terceira fase regressiva do neoliberalismo no plano internacional. Se os anos oitenta marcaram a dominância de uma nova corrente regressiva do liberalismo, crítica e corrosiva ao liberalismo social que havia predominado no pós-guerra, se os anos noventa expressaram já após a dissolução da URSS uma desorganização avançada da tradição e do programa social-democrata através das chamadas terceiras-vias, os anos iniciais deste século evidenciam exatamente o surgimento de uma radicalização regressiva do programa neoliberal que se organiza em frente com forças e lideranças proto-fascistas. É por um radical ataque aos princípios republicanos e democráticos fundamentais que o neoliberalismo, em sua terceira fase, pretende resolver a sua incapacidade de formar maiorias nas democracias e legitimar uma nova onda de ataques aos direitos humanos e sociais. 2) Esta caracterização de uma contra-revolução neoliberal internacional, em sua terceira fase regressiva, é fundamental para entender o seu programa, a sua dinâmica, a sua força. A esquerda latino-americana, vinculando luta social e luta democrática, havia conseguido nos últimos quinze anos derrotar as forças neoliberais, através de programas de democratização do poder político, de inclusão e novos direitos sociais, de afirmação das soberanias nacionais. Em diferentes processos e em diferentes graus, ela foi colocada na defensiva e agora está sendo derrotada pelas políticas organizadas pelo neoliberalismo nesta sua terceira fase regressiva. Como esta ofensiva neoliberal utiliza-se instrumentalmente de mecanismos internos às próprias instituições democráticas, quanto mais institucionalizadas estas forças de esquerda e progressistas, mais dificuldades elas têm de enfrentar esta nova onda conservadora neoliberal-fascista. Os anos iniciais deste século evidenciam exatamente o surgimento de uma radicalização regressiva do programa neoliberal que se organiza em frente com forças e lideranças proto-fascistas 3) É a partir deste enquadramento geral que devemos entender o programa da contra revolução neoliberal-fascista que está em curso no Brasil. Ela combina a derrubada inconstitucional do segundo governo Dilma, a criminalização ampla da esquerda e dos movimentos sociais e a imposição de um programa de reformas constitucionais que atinge direitos democráticos fundamentais gravados na república democrática fundada em 1988 e até mesmo direitos trabalhistas consagrados na Constituição de 1946. A violência não apenas anti-socialista mas anti-republicana e anti-democrática contida neste programa contra os direitos humanos, os trabalhadores, os pobres, os sem-terra e os sem-teto, os negros, as mulheres, os índios, os gays exige qualificá-lo como a atualização de um programa de barbárie. 4) A diferença entre uma posição ultra-conservadora e uma posição fascista é que a primeira vale-se de juízos e preconceitos arraigados contra a esquerda e suas bandeiras históricas mas reconhece a existência de direitos civis e pluralismo e a segunda não aceita sequer discutir e disputar com a esquerda mas deseja construir a sua execração pública e exterminá-la da cena política. Na conjuntura brasileira atual, tal execração se faz pela generalização seletiva da acusação de corrupção ( o PT seria neopatrimonialista, na versão de FHC, ou "uma quadrilha criminosa que assaltou o poder", como na versão mais vulgar de Aécio Neves ou do Procurador Geral Janot), pela via do fundamentalismo religioso ( a esquerda seria satanista) ou até pelo discurso explicitamente fascista como na fala de Bolsonaro ou do MBL). O extermínio político da esquerda na "democracia" se daria através da criminalização ampla dos seus partidos, das suas lideranças, dos movimentos sociais pela via jurídica repressiva. 5) A dinâmica da contra-revolução neoliberal-fascista combina quatro dimensões decisivas. A primeira é o processo de radicalização neoliberal do programa do PSDB que o empurrou para a aliança com a direita proto-fascista e se combinou com uma estratégia golpista de não reconhecimento do resultado das eleições presidenciais de 2014. Este deslocamento é fundamental para entender a dinâmica da contra-revolução não apenas em seu sentido programático mas, devido à grande inserção financeira e empresarial, midiática e institucional deste partido, por sua capacidade de organizar uma coalizão golpista majoritária no Congresso Nacional, articulando-se inclusive nas corporações jurídicas e na Polícia Federal. Esta radicalização neoliberal do programa do PSDB levou a uma forte impopularidade de seus governos estaduais (ver São Paulo e principalmente Paraná), deslocou a base histórica de sua intelectualidade que ainda mantinha alguns traços progressistas, renovou à direita sua base de representação parlamentar, acentuou a sua retórica anti-pluralista. O extermínio político da esquerda na "democracia" se daria através da criminalização ampla dos seus partidos, das suas lideranças, dos movimentos sociais pela via jurídica repressiva 6) A segunda dimensão decisiva é o novo papel e o novo discurso dos oligopólios de mídia que dominam a comunicação pública no Brasil muito orgânicos à inteligência política do PSDB. Eles têm sido fundamentais para a legitimação do processo de judicialização da democracia, para a mobilização de massas e para a disseminação social de um discurso de ódio contra a esquerda brasileira. O chamado discurso do ódio, que se caracteriza pela execração e linchamento moral do oponente, autorizando e incentivando o seu extermínio, é bastante típico dos grandes momentos históricos regressivos da democracia, como no fascismo, nazismo, franquismo e salazarismo. É um passo além da parcialidade e anti-pluralismo vigentes nos oligopólios de mídia nas últimas décadas brasileiras. Trata-se da legitimação de um regime anti-republicano e anti-democrático, de tipo neoliberal-fascista. 7) A terceira dimensão decisiva é o processo de judicialização, em estágio avançado, da democracia brasileira que se organiza em torno a um concepção policial do combate à corrupção sistêmica existente na democracia brasileira. Esta concepção policial do combate à corrupção propõe abolir o devido processo legal, a presunção de inocência e os direitos humanos em troca de uma sistemática violação da constituição e das leis penais, de uma condenação pública e inclusive aprisionamento antes do julgamento e de um máximo estreitamento dos direitos de defesa do acusado. Esta concepção policial, que organiza a Operação Lava-Jato e a ação da Procuradoria Geral da República, tem sido legitimada na prática pelo STF, tornando-se dominante no Judiciário brasileiro. Ela é partidarizada, arbitrária e seletiva, formando jurisprudências e tribunais de exceção, típicos de períodos regressivos da democracia e da república. 8) A quarta dimensão decisiva é a formação de uma base de massas neoliberal-fascista, que publicita, organiza e protagoniza ataques públicos à esquerda e às suas lideranças. Fazem parte deste fenômeno manifestações de centenas de milhares de pessoas, unificadas pelo discurso do ódio, grupos ativistas fortemente ancorados nas redes sociais, grupos evangélicos fundamentalistas, além de ataques terroristas a sedes e símbolos da esquerda e dos movimentos sociais que se tornaram frequentes no último período. 9) O que está se organizando mais além de um novo governo é uma refundação do Estado brasileiro a partir de fundamentos neoliberais-fascistas, um novo regime de organização do poder e de direitos que se propõe a substituir o regime nascido da Constituição de 1988. Este novo pacto de poder é orgânico as classes dominantes internacionais, solda em uma unidade classista os setores financeiros, industriais, comerciais e do agro-negócio da grande burguesia brasileira, tem o apoio orgânico dos grandes oligopólios de mídia, pretende o controle do executivo, formar uma sólida maioria conservadora no Congresso nacional, além de dominar as posições chaves do Judiciário e da Procuraria Geral do Estado brasileiro. A sua base de massas é fundamentalmente classista, articulando os estratos sociais burgueses e mais privilegiados da sociedade brasileira, inclusive nas classes médias, mas organiza um apoio popular principalmente através das igrejas evangélicas fundamentalistas.


Summary: Lois Patiño estrea en Locarno a súa primeira longametraxe, "Montaña en sombra". É un dos nomes do que se deu en chamar Novo Cinema Galego e que agrupa a unha serie de cineastas que están a revolucionar a produción audiovisual galega. Aos nomes de Oliver Laxe, Xurxo Chirro ou Eloy Enciso súmanse outros moitos que constitúen a xeración máis numerosa e prometedora da historia do cinema galego.

Roger Koza, programador do Ficanam, Filipe Lage, produtor de Zaitan Films, Beli Martínez, produtora e profesora de Comunicación Audiovisual na Universidade de Vigo e a directora e montadora Diana Toucedo achégannos á dimensión e aos retos do Novo Cinema Galego no A Fondo publicado no Sermos Galiza n. 59 e coordinado polo xornalista Víctor Paz. O número inclúe unha ampla entrevista con Lois Patiño. "Formar en cinema, apostar por el, é facer pais. Que Galiza estea preparada para vehicular todo o talento que está a vir" defende o coordinador do número que cita, alén dos xa nomeados, a autores como Pela del Álamo, Xacio Baño, Jaione Camborda, Pablo Cayuela, Eloy Domínguez, Diana Gonçalves, Alberto Gracia, Ramiro Ledo, Marcos Nine, Alberte Pagán, Otto Roca, María Ruído, Ángel Santos, Víctor Hugo Seoane, Diana Toucedo, Peque Varela ou Xan Gómez Viñas como esa xeración de creadores e creadoras que están a construír un tempo novo para o cinema galego.


Summary: O evento organizado pola Asociación de Actores e Actrices da Galiza, terá lugar o día 2 de xuño no Teatro Rosalía Castro na Coruña e lembrará o centenario da actriz.

A gala dos XXVI Premios de Teatro María Casares xa ten director. Nesta segunda feira anunciouse que neste 2022, ano no que se conmemora o centenario da actriz que dá nome ao galardón, o responsábel da mesma será o director, actor e dramaturgo andaluz Carlos Álvarez-Ossorio. 'Cigarreiras', 'Othello' e 'A lúa vai encuberta' parten como favoritas nos María Casares A súa proposta trazará sobre o escenario un percorrido pola traxectoria vital e artística de Casares. Con ese obxectivo contará cun elenco conformado integramente por mulleres que se encargarán de poñerlle voz ás palabras da propia actriz, xa que o espectáculo recollerá fragmentos das súas memorias. Na cerimonia de entrega dos premios de teatro actuarán as actrices Marián Bañobre, Nerea Brey, Sheyla Fariña, Rosa Puga Davila, Marta Pérez e Mónica de Nut. A música ao vivo correrá a cargo de Proxecto X, un conxunto de músicos da nova xeración de jazz. A formación está integrada pola guitarra de Virxilio da Silva, o baixo de Paco Charlín, a batería de Diogo Silva e a voz da propia De Nut. Por outra banda, Violeta Martínez Rivera encargarase do deseño de iluminación e mais do espazo escénico, Marián Bañobre será a vestiarista e Rubén Porto é o axudante de dirección. A gala dos XXVI Premios de Teatro María Casares, organizados pola Asociación de Actores e Actrices da Galiza, terá lugar o día 2 de xuño no Teatro Rosalía Castro na Coruña e nela competirán un total de 14 espectáculos nas diferentes categorías nas que se dividen os premios. A lectura do Manifesto Galego do Día Mundial do Teatro correrá a cargo do actor e director Fernando Dacosta. Finalista ao Premio Max Carlos Álvarez-Ossorio (Sevilla, 1973), formou parte do Centro de Investigación Teatral Territorio Nuevos Tiempos (TNT) de Sevilla. Foi director artístico e técnico da Feria de Teatro de Calle LaTeatral de Sevilla, director técnico do Festival Sevilla Circada e do Festival Express, director convidado no encontro europeo 'Connaître, produire, jouer le jeune théâtre européen'. A cultura galega volve do exilio: María Casares En 1996, fundou a Compañía 'Cámara Negra' e en 2006 gañou o Premio Max 2007 ao mellor autor en galego. Neste 2022 Álvarez-Ossorio é finalista ao Premio Max ao mellor actor pola súa obra Si esto es un hombre, adaptación teatral da referencial obra autobiográfica de Primo Levi.


Summary: O BNG leva a Cámara galega a petición de indulto para Serafín Rodríguez e Carlos Rivas, traballadores que van ingresar en prisión condenados a tres anos por tomar parte nun piquete de Vigo na folga do transporte do 2008.

O BNG rexistrou no Parlamento galego unha iniciativa para pedir o indulto dos dous sindicalistas, Serafín Rodríguez e Carlos Rivas condenados a tres anos de cárcere pola súa participación nun piquete informativo en Vigo durante a folga do transporte de mercadorías en 2008. O grupo parlamentario nacionalista solicita un pronunciamento do Parlamento galego e a petición ao Goberno do Estado e Consello de Ministros "con carácter inmediato o indulto dos dous sindicalistas condenados".CIG, UGT e CC.OO solicitaron do Consello de Ministros a concesión do indulto, o que foi denegado o pasado mes de decembro. Os dous traballadores afectados atópanse á espera de que o Xulgado lles comunique o ingreso en prisión, logo do cal terán un prazo de 10 días para facelo efectivo. Sinaturas A petición de indulto ía avalada pola sinatura de miles de cidadáns que consideran esta condena de carácter ideolóxico, "coa que se pretende criminalizar e reprimir as protestas da clase traballadora e que os movementos sociais e sindicais non lle fagan fronte ás políticas regresivas en dereitos". O grupo parlamentar do BNG considera que o Parlamento de Galiza, "como representante da cidadanía galega debe pronunciarse inequivocamente a favor de que o Consello de Ministros tome en consideración a petición que acaban de reclamar os sindicatos maioritarios e miles de cidadáns galegos, petición que este grupo comparte". O BNG defende no Parlamento instar ao Goberno Galego a que se dirixa ao Goberno do Estado a fin de solicitar, con carácter inmediato, do Consello de Ministros a concesión da "medida de graza" de indulto aos sindicalistas, Serafín Rodríguez e Carlos Rivas.