Summary: Este venres celebrouse o cuarto aniversario das manifestacións que deron comezo ao movemento de indignación, convocadas en plena campaña das eleccións municipais de 2011. O 15M tivo dende entón un impacto notable na política galega e española, con efectos que chegan ata hoxe

Domingo 15 de maio de 2011. Nos días e semanas anteriores viñera sendo compartida a través das redes sociais a convocatoria de manifestacións, impulsadas por Democracia Real Xa! e outros grupos. Inesperadamente para moitos, comezando pola meirande parte dos medios de comunicación e as grandes organizacións políticas, as marchas foron masivas en toda España. Tamén en Galicia, con milleiros de manifestantes en cada cidade. Ese día deu comezo un movemento que foi sufrindo metamorfoses estruturais e estratéxicas, ao que se lle esixiron padriños e un programa concreto, ao que se lle esixiu que tomase forma electoral, que primeiro foi desprezado e despois atacado e que, sobre todo, serviu nos últimos anos para dúas cousas. A primeira, para fixar unha nova axenda de prioridades na política e na contestación social, elevando ao primeiro plano a demanda de prácticas democráticas máis intensas e horizontais, de transparencia e limpeza na xestión; e tamén unha reivindicación xeral de democratización da economía e da defensa do estado de benestar que se concretou nunha intensa loita polo dereito á vivenda e contra os desafiuzamentos, pola sanidade e o ensino públicos, contra o pagamento da débeda e pola fiscalización das relacións entre poderes públicos e privados. A segunda, a xeración dun espazo político novo, anteriormente existente pero máis diluído, fragmentado e débil, no que moitos e moitas se atoparon con persoas afíns, con movementos sociais e tamén con formacións políticas -preexistentes e novas- que confluíron nun movemento de ruptura, ás veces cunha concreción electoral e outras non. Catro anos, unha lexislatura completa nos concellos e, cunha diferenza duns meses, no Goberno central. Neste tempo o 15M tivo uns efectos notables na política galega. Dificilmente se podería entender a formación e o éxito en 2012 de Alternativa Galega de Esquerdas sen o impulso social que significou o 15M. O mesmo podemos dicir do nacemento de Podemos pouco antes dos comicios europeos de 2014 e o seu crecemento nos meses seguintes. E os efectos do 15M chegan, de forma máis ou menos explícitas ata as actuais mareas e candidaturas de unidade nas cidades e vilas galegas. Reaccións das candidaturas Este venres 15 de maio de 2015, catro anos despois, de novo no medio dunha campaña electoral municipal, organízanse algúns actos que conmemoran a efeméride e son, precisamente, as mareas e candidaturas de unidade as que expresan a súa ligazón con este movemento, o mesmo que os círculos de Podemos. Xulio Ferreiro destacou o 15M como un movemento "fundamental" para entender a Marea Atlántica "a pesar de que non cabe nunhas siglas, é patrimonio da xente" Xulio Ferreiro, candidato da Marea Atlántica á alcaldía da Coruña, destacou este mesmo venres o 15M como un movemento "fundamental" para entender a Marea "a pesar de que non cabe nunhas siglas, é patrimonio da xente". "Hoxe, catro anos despois de gañar o sentido común da xente, o espírito do 15M está empezando a gañar as institucións, hai unha marea de ilusión á que cada día se suma máis xente", sinalou. Confiado nunha vitoria electoral da Marea Atlántica o 24M, conclúe que "da arrogancia de hai unha semana, o PP pasou ao desconcerto máis absoluto, non nos sorprende ese desconcerto: non entenderon Nunca Máis, non entenderon o 15M e tampouco entenden agora que a xente desafíe o poder coas súas propias mans". Así mesmo, Marea Pontevedra celebra hoxe o "aniversario do día da rebelión social" e faino coincidir coa organización dunha consulta aberta, este venres e sábado, "para definir as liñas centrais para as posibles alianzas postelectorais" da candidatura. A Marea instalará urnas na Praza da Peregrina para que calquera cidadán ou cidadá escolla "5 propostas prioritarias" entre once opcións (entre as que se atopan a paralización da A57, a non renovación do convenio coa praza de touros, a xestión directa e pública da auga e do lixo, un plan de emerxencia social contra pobreza ou a recuperación integral da fachada litoral da ría). As cinco máis votadas converteranse "nun compromiso de obrigado cumprimento para as concelleiras e concelleiros da Marea". Marea Pontevedra celebra hoxe o "aniversario do día da rebelión social" e faino coincidir coa organización dunha consulta aberta Tamén Ourense en Común se pronunciou este venres sobre o cuarto aniversario do 15M, subliñando que "hai hoxe 4 anos algo cambiou en todas nós. Aprendemos a non quedar caladas, a non ter medo, a camiñar xuntas para cambiar as cousas, a valorar a nosa dignidade. A enerxía encheu as prazas, e fíxose alí máis pola democracia do que fan algúns políticos profesionais durante toda a súa vida. A herdanza de todo aquilo segue viva no noso espírito, e aínda que queda moito traballo por facer, algúns xa non dormen tan ben. Os programas participativos dunha chea de plataformas municipalistas son o novo comezo" De igual xeito, Lugonovo salienta que "aqueles 'tolos e tolas' quixeron cambiar de novo o mundo e comezaron por Sol. Alí plantaron as súas tendas de campaña e ... estamos seguros que alí xurdiron moitas das mareas, plataformas, movementos veciñais que catro anos máis tarde concorren ás municipais e autonómicas de toda España". Ourense en Común: "Hai hoxe 4 anos algo cambiou en todas nós. Aprendemos a non quedar caladas, a non ter medo, a camiñar xuntas para cambiar as cousas, a valorar a nosa dignidade" Así mesmo, tamén dende os círculos de Podemos en varias cidades galegas, este venres lémbranse aquelas manifestacións, como por exemplo o de Compostela: "un 15 de maio de hai xa catro anos un berro de indignación percorreu as nosas vidas, algúns espertaron. Volvamos ás prazas, volvamos ás rúas, sigamos espertando". Ou o de Vigo: "Tal día coma hoxe, hai 4 anos, en Vigo reunímonos na farola de Urzaiz, fartos dos enganos da sociedade política, pedindo dereitos que eran nosos, pedindo un goberno que defenda os cidadáns e non as grandes multinacionais". E, engaden dende a cidade olívica: "Podemos non é o 15M, e o 15M non é Podemos, pero non se entendería a Podemos sen o 15M. Dixéronnos cando estábamos nas prazas 'preséntate ás eleccións se queres cambiar algo'. Pois ben, aquí estamos agora". Actos de conmemoración Lugonovo: "Estamos seguros que alí xurdiron moitas das mareas, plataformas, movementos veciñais que catro anos máis tarde concorren ás municipais e autonómicas de toda España" Indígnate Pontevedra e Movilízate Pontevedra celebran a cuarta edición de Pontevedra Pregunta, que quere ser "un espazo para a cidadanía, onde poder facer un debate de verdade político e non un mitin". Estruturado en dúas entregas, comezará este venres ás 19.30 na Facultade de Belas Artes coa presenza de Iván Puentes (PSdeG-PSOE), Pilar Dopazo (Compromiso por Galicia) e María Biempica (Tod@s por Pontevedra); e o sábado no Teatro Principal á mesma hora con Anabel Gulías (BNG), Guillermo Casalderrey (Marea) e Alfonso Rodríguez (Ciudadanos). O PP foi o único partido de rexeitou participar no acto. Ademais, o cuarto aniversario do 15M celebrarase este venres pola noite no bar Naveiro e o sábado ás 12.30 cunha asemblea aberta no Campiño de Santa María. Podemos Vigo: "Podemos non é o 15M, pero non se entendería sen o 15M" De igual xeito, en Ourense, o movemento 15M da cidade organiza un acto este venres ás 19 horas na Praza Maior, un acto no que conformaron a súa participación Anova, Podemos e Ourense en Común.


Summary: Ignacio Bueno afirma que a planta producirá ao "máximo que poida fabricar" o novo modelo Peugeot 2008. Síntoma de que a factoría vai ben. Porén, recentemente apostaba na "contención salarial" para traballadores e traballadoras da planta.

A factoría do Grupo PSA en Vigo vai fechar 2019 "francamente ben". Así o manifestou Ignacio Bueno, director da factoría viguesa, que sinala o ´"éxito inicial" do novo modelo que se ensambla na cidade olívica, o Peugeot 2008. Hai unha semanas, a finais de setembro, o propio Ignacio Bueno apontou a necesidade dunha conxelación nos salarios. A CIG lembroulle que non se podía falar de conxelar soldos para os e as traballadoras mentres a dirección "ingresa soldos millonarios". Desde a CUT consideraban que Bueno estaba a apontar cara a unha "nova conxelación salarial como a de 2014". Desde a dirección do grupo en Vigo tense afirmado en máis dunha vez que o custo laboral representaba 50% da fabricación dun vehículo, retrucándolle os sindicatos que iso non era certo e que representaba 11%, segundo análises e estudos de universidades e a propia patronal.


Summary: A formación que lidera Xoán Bascuas presentou no rexistro do Parlamento unha proposta de ILP que pretende recoller "a preocupación da cidadanía"

Tras os últimos casos de imputación en delitos de corrupción de cargos políticos de varias cidades galegas, varias son as iniciativas que pretenden respostar á preocupación cidadá por este tema. Deputad@s de BNG e AGE solicitaron a demisón d@s imputad@s e agora Compromiso por Galicia (CxG) presentou no rexistro do Parlamento a tramitación dunha ILP con medidas de prevención destes casos. Con este primeiro paso legal, conforme o disposto no artigo 4 da Lei 1/1988, do 19 de xaneiro, CxG quere "respostar a unha preocupación da cidadanía", en palabras do seu secretario xeral, Xoán Bascuas. A iniciativa de CxG ten como referentes, segundo figura no propio texto, outras semellantes doutros lugares do mundo como o caso da ficha limpa da lexislación brasileira. "Cumprimos os trámites legais para comezar a recoller cando menos as 15.000 sinaturas precisas para a toma en consideración no Pleno e subseguinte tramitación parlamentaria". O secretario xeral de CxG deixa claro que esta ILP non pretende "resolver, castigar ou sancionar, senón prever". Báscuas aposta polo endurecemento do castigo para @s corrupt@s e unha "exemplaridade na conduta nos representantes políticos galegos, e unha actuación pedagóxica orientada ao cambio dunha cultura política enormamente instalada no imaxinario colectivo". Após a presentación no rexistro da proposta debería acadar as 15.000 sinaturas para a súa toma de consideración no Pleno do Parlamento. A ILP No texto rexistrado por CxG preséntanse os motivos polos que se realiza esta proposta e enuméranse, no seu artigo premiliminar, aquelas "actividades de risco que podan incitar" a diversos delitos de corrupción. Logo sinálanse formas de actuación nos procesos electorais galegos, na dación de contas d@s representantes públicos, na limitación de mandatos, na contratación de servizos públicos e, por último, propón a creación dun Consello de Prevención da Corrupción. Imaxe: CxG


Summary: O XIII Certame Galego de Bandas Populares reunirá no Auditorio de Galiza os días 2 e 3 de novembro 21 formacións de música popular. Esta edición será a máis numerosa e internacional, coa participación de catro agrupacións portuguesas, unha castelá e 16 galegas.

A Federación Galega de Bandas de Música Populares (Fgbmp) organiza na primeira fin de semana de novembro en Santiago o XIII Certame Galego de Bandas de Música Populares. Celebrado no Auditorio de Galiza, será ademais retransmitido en directo a través da canle de YouTube da FGBMP. Esta edición procura avanzar na introdución de bandas doutros puntos da Península, neste caso de Benavente e de Portugal. Así, esta converterase na cita máis internacional até o momento, congregando a 1300 músicos de 21 agrupacións: 16 galegas, catro portuguesas e unha de Castela e León. Os mestres Frank de Vuyst, Laurence Roman e Luis Serrano Alarcón integran o xurado que escollerá as bandas gañadoras das cinco categorías, podendo así mesmo outorgar en cada sección (agás na infantil) un recoñecemento á mellor interpretación dunha obra galega. Igualmente, continuarase coa distinción instaurada o ano pasado ao mellor director do certame, en colaboración coa Escola Galega de Dirección de Banda, e mais coa última estrutura da competición clasificada nas cinco seccións antes mencionadas: infantil, xuvenil, primeira, segunda e terceira. As bandas interpretarán un pasodobre de presentación, seguido dunha obra de libre de elección e outra de autoría galega proposta pola organización. As pezas obrigadas desta edición son: "Rapa das bestas", de Simón Couceiro Riveira, na sección primeira; "A Curuxa", de José Javier Ces Calvo, na sección segunda; "Memoria da Gallaecia", de David Rivas Domínguez, na sección terceira; "Paisaxes galegas", de Frank J. Cogollos Martínez, na xuvenil; e "O pequeno Nicolás", de José Luís Tielas Santiago, na infantil. XII Concurso Galego de Composición Entre as obras de autoría galega de obrigada interpretación, están as premiadas o ano pasado no pasado Concurso Galego de Composición, tamén organizado pola Fgbmp. As gañadoras da actual edición –que se anunciarán durante a cerimonia de clausura– serán estreadas e executadas no Certame de Bandas de Música de 2020. Coa organización destes premios, a FGBMP busca cubrir a escaseza de pezas galegas para seren interpretadas especificamente por este tipo de agrupacións, dispoñendo xa dun amplo catálogo para a súa progresiva incorporación por parte das bandas federadas. Na presentación do certame a cuarta feira 30 de outubro, o director da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), Jacobo Sutil, a concelleira de Acción Cultural de Santiago, Mercedes Rosón, e o presidente da FGBMP, Iván Estévez, destacaron o bo momento que están a vivir as bandas na Galiza. O recoñecemento á súa proxección exterior así o demostra, co recente primeiro premio da Banda de Música Municipal de Caldas de Reis no Certame Internacional de Bandas de Música Villa de Aranda ou o da Banda unión Musical de Meaño no Concurso Bandístico Internacional Rival da Garda (Italia).


Summary: Catro día despois, Dylan continúa sen se pór ao telefone cando do outro lado está a Academia sueca para comunicarlle formalmente que acaba de gañar o Nobel de Literatura. Catro días despois, Dylan continúa sen facer acuse de recibo do premio.

Xa era de universal coñecimento a concesión do Nobel e Dylan saíu a un escenario, unha rotina para o músico que desde 1988 anda polas estradas do planeta co seu Never Ending Tour. Desta volta foi en Las Vegas e, como cabía agardar nunha personalidade tirando a pouco sociábel como a súa, o cantor de Minnesota nen pronunciou unha palabra sobre o premio. Nada surprendente: con muita frecuencia -este cronista pode dar fe- Dylan non pronuncia unha palabra sobre nada nos concertos, fóra do que é estritamente a interpretación -ou reinterpretación- das súas cancións. Nada lle é máis proprio ao personaxe Dylan que non facer acuso de recibo do premio. Que actuar como se nada pasase, sen lle dar ningunha importancia a un evento sen precedentes, a concesión do maior galardón das letras universais a un músico. Significa isto que non acudirá a Estocolmo o próximo 10 de Novembro para recoller o galardón? Imposíbel sabelo. Dylan non dá puntada sen fío e o probábel é que a súa mente estea deseñando diversos escenarios, desde aquel lonxíncuo 1964 en que escandalizou o sector máis purista da freguesía folk cando se apresentou sobre o palco cunha guitarra eléctrica -vade retro- o seu foi sempre epatar o persoal, así que calquera sabe, fai parte do espectáculo. O Nobel está dotado con algo máis de 850 mil euros. En toda a historia só dous escritores recusaron o galardón, o ruso Borís Pasternak e o francés Jean Paul Sartre En Estocolmo, porén, manteñen a esperanza. "Teño un presentimento de que Dylan pode vir. Pode equivocarme, e claro que sería unha mágoa que non viñese, mais en calquera caso a distinción é súa e non podemos responsabilizarnos do que pase agora. Se non quere vir, será unha grande festa igual", dixo á imprensa a secretaria do Premio, Sara Danius. O Nobel está dotado con algo máis de 850 mil euros. En toda a historia só dous escritores recusaron o galardón, o ruso Borís Pasternak e o francés Jean Paul Sartre. Non é probábel que Dylan os acompañe, mais se algo caracteriza este artista é a súa imprevisibilidade. En todo caso, e dada a resistencia de Dylan ao contacto telefónico, a Academia sueca, informou Danius á radio pública do seu país, desistiu xa de facer a comunicación formal ao cantor norteamericano


Ás veces, só ás veces, pensamos que o da "democracia" é un soño, e realmente vivimos nun Estado policial. Asembleas populares de todo ese Estado "democrático" acordan facer unha marcha por Madrid sobre o Congreso dos Deputados, para reivindicar os dereitos da maioría social agredida polos recortes de liberdades. Nun principio a convocatoria titúlase Ocupa o Congreso, como a ben pacífica Occupy Wall Street, e que rematara cos "moi pacifistas" e protectores polis yanquis disolvendo a porrazos e gases lacrimóxenos a multitude, e detendo a case mil cidadáns. Para deixar ben claro o seu espírito pacífico, a convocatoria pasa a chamarse Rodea o Congreso. A pesar dos reiterados mensaxes da Coordinadora nesta dirección, o PP segue ao seu. A delegada do Goberno en Madrid compáraos cos "nazis", e a secretaria xeral do partido, co "golpe do 23F". No entanto, comunícase que mobilizaranse máis de 1.400 axentes "antidisturbios" para "protexer" Madrid, todo segundo os sindicatos, xa que o Goberno négase a informar. Compañeiros dinnos que iso é só o que se atreven e non lles queda máis remedio que contar, que hai máis policía aínda, e mesmo membros do Exército. Verdade, mentira? Aínda que ninguén os coñece, ninguén sabe quen son os manifestantes, os "demócratas" fan estas declaracións, e contertulios de radio defenden a lexitimidade do "templo da soberanía popular", e a "barbaridade" desta convocatoria, a Policía prohíbe varias das xuntanzas públicas e abertas feitas en parques públicos para preparala, identificando os seus membros, mesmo detendo "preventivamente". Os preto de 850 axentes desprazados costan ao erario público, só en dietas, polo menos "máis de 200.000 euros", segundo o Sindicato Unificado de Policía (SUP) Chega o día. 25S. Cinco da tarde. Centos de "leiteiras" toman Madrid. Antes das sete, todo desenvolveuse sen "altercados", en medio dun espírito reivindicativo, mais cívico e pacífico. Un forte cordón policial impide que un se poida achegar nin sequera preto do Congreso. A Policía xa o "rodeara" dende hai días. Un deputado socialista critica o "excesivo" despregamento policial, mentres a Carreira de San Jerónimo e accesos colindantes permanecen cortados, e só se permite o acceso aos condutores que acrediten praza de garaxe, así como a deputados, funcionarios e demais traballadores do Congreso. Os viandantes son identificados se queren acceder á zona acoutada polo "dispositivo de seguridade", e moitos teñen que ensinar o interior dos seus bolsos e mochilas. Os comerciantes denuncian pérdidas do 60 e 70% nas vendas, "iso cando non pechan completamente", denuncia un, "entón facturamos un 99% menos, se acaso veñen os policías a tomar un café". Un representante de Esquerra Unida no País Valencià cualifícao de "acoso continuo" e "estado policial": "O persoal vai co carné na boca", mentres denuncia que os axentes non van coa identificación visible. Namentres, o presidente da Cámara considera a situación dentro da institución como "normal", e o ministro de "Xustiza" cualifica a iniciativa de "Rodea o Congreso" como "agresión ao sistema democrático". Sen embargo, o presidente do Tribunal Constitucional foxe de calquera comparación co 23-F. Fóra, os veciños teñen que baixar das súas casas con certificados de empadroamento e facturas da luz para poder saír e acceder de volta aos seus domicilios. Algúns turistas tamén teñen problemas para chegar aos seus hoteis. Confusión nas indicacións dos axentes, porque a maioría proveñen de fóra de Madrid. Arredor de Praza de España, de Atocha e Neptuno, a xente comeza a chegar en grandes grupos, repartíndose pancartas e organizándose, actuando responsablemente. A Policía comeza a identificar moitos deles, varias veces. Antes rexistraran algúns dos autocares, coa escusa de ser "controis policiais". Son as sete e prodúcense os primeiros forcexeos entre Policía e cidadáns, na praza de Neptuno. Cargas. A canle 24 horas da que fora a mellor televisión pública en España conecta tan só dúas veces e para retransmitir só estas imaxes. A reporteira nega que houbese violencia mentres se ven imaxes dun home coa cabeza cuberta de sangue, e di que só houbo "manifestantes increpando á Policía" e "lanzamento de obxectos", mentres ás súas costas retumba o clamor de "Televisión, manipulación". Comezan a deter xente. Mesmo a veciños do barrio que non tiñan que ver coas manifestacións. Á altura das nove a Policía volve cargar en Neptuno. Ata cinco axentes reducindo a un rapaz. Os cálculos din que hai máis de tres policías por "señoría". Ao tempo, Mariano Rajoy, en Washington, publica no seu Twitter unha foto del hipersorrinte coa familia Obama. A situación en Neptuno é cada vez máis tensa, e de súpeto estoura. Un pequeno grupo de manifestantes con banderíns vermellos e negros, que poderían ser anarquistas, outros din que policías infiltrados, desafía o cordón policial e se achega cada vez máis aos axentes. Unha muller tenta convencelos para que paren, pero non lle fan caso, ao grito de "Non pasarán". Como non retroceden, os "antidisturbios" deciden cargar contra eles, e na estampida, descobren que van provistos con escudos feitos con tapas de colectores de lixo. En medio do caos, cargan aleatoriamente contra calquera que estea preto, aínda que non sexa deste grupo, e aporrean a unha rapaza allea a este, que berra "Non fixen nada". Un señor quere auxiliala, e é tamén duramente golpeado por varios axentes. Outro golpea e deixa malferida a unha parella, que tenta saír de alí. Un axente quere detelos pero un rapaz deféndeos propinándolle unha patada. A parella fica apertada no chan. Algúns tiran os valados, mentres a maioría alza as mans baleiras cantando "Estas son as nosas armas", "Nin un paso atrás" ou "O pobo unido xamais será vencido". A maioría tenta conservar a tranquilidade, mentres outros insultan ou botan adoquíns aos policías. A unha parella golpéana no lombo a pesar de que lle facía caso á Policía e trataba de marchar. A Delegación nega que se estean empregando pelotas de goma, pero o certo é que diversas fontes xornalísticas informan de que si. Deteñen a unha señora por tentar gravar co seu teléfono, e rematan levándoa arrastrada. A Miguel Quinteiro, de 72 anos, histórico activista galego, quen só estaba facendo unha sentada, tamén o levan polo chan. Tentan esposalo, dinlle que non faga resistencia malia que está completamente quieto, "Non fago resistencia, é que me doe! Cabróns!" Dinlle que estea tranquilo, e lévano semiespido cara ao furgón, antes de metelo no calabozo por máis de dous días. En medio dunha carga, varios manifestantes tentan agocharse no interior dun bar da zona, mentres o dono prántase cos brazos en cruz, protexéndoos e impedindo que os policías entren alí tamén. Berra tamén que os manifestantes deixen de tirar pedras. Ao día seguinte este home, votante e militante do PP, felicitado por todos e aclamado como heroe, declarará "Este non é o país que quero", criticando a actuación policial e do goberno. Noutra rúa, un manifestante exaltado tenta provocar aos policías, e o certo é que, a pesar da distancia que manteñen, o consegue. Un corre cara a el, pero ao non verse seguido polos seus compañeiros, berra e se move dun lado para outro como tolo cheo de ira. Cargas aleatorias. Imaxes de televisión amosan como hai policías "de paisán" infiltrados entre os manifestantes, un berra mentres mallan nel "Non, que son compañeiro, coño!", mentres outros axudan a deter persoas. Madrid é unha auténtica rateira, e hai rúas tan absolutamente cercadas, que para fuxir dos golpes a xente ten que meterse en hoteis e demais establecementos. Policía persegue a xente ata a estación de metro e tren de Cercanías de Atocha, e, en troques de deixalos cando conseguiu a súa dispersión, entra e baixa cara ás profundidades coa fin de capturalos. Turra en varios viaxeiros que só estaban por alí esperando o seu tren. Un deses rapaces nos que malla di "Só son viaxeiro", pero un axente segue, mesmo cando un dos seus compañeiros advírtelle que non sabe se é manifestante. Un rapaz amosa a un fotógrafo a súa testa cuberta de sangue. Outros xa baixan as escaleiras mecánicas e proceden a sembrar o pánico entre os que alí esperan o tren de destino á súa casa, moitos volvendo do traballo. Un home maior que parece ser de fóra, sentado nun banco, aperta a un rapaz (seu fillo?) mentres un policía malla nel por detrás, mentres repite, como un "mantra" protector de indignación "Vergoña, vergoña, vergoña..." Despois, identifican a tódolos xornalistas que atopan, intimidándoos e obrigándolles a apagar as súas cámaras e entregar as súas fotos. A un deles, malia que tentaba negociar con eles e prestábase a identificarse, rómpenlle o micrófono da cámara, pensando que destrozábana así enteira. O rapaz berra porque estanlle a destrozar unha prolongación de si mesmo, mentres o policía dille "Escoita un momento: mentres esteamos aquí, ti quietiño aquí". Fontes policiais confirman máis de trinta detidos. Un deles era simplemente un veciño do barrio que se encarou cun axente protestando polos cortes de tráfico. Fontes de Cruz Vermella informan de sesenta e nove feridos, un deles cunha lesión medular previa, que se lle agravou despois dos incidentes. Vintesete policías feridos, disque un cunha brecha na cabeza. Moita xente recibiu paus só por estar por alí en medio. A cidade sufriu auténticos episodios de pánico, que seguirían ao día seguinte en reacción ás protestas polas detencións. No cárcere, comeza outro episodio máis: torturas, vexacións, aillamento... Denegación de asistencia médica, e todo isto durante dous longos días. Un dos 34 detidos sairá un día máis tarde, baixo fianza de 1.000 euros. A policía inventa os cargos contra eles, e a xuíza redacta os autos en dous minutos. O goberno trata de que sexan xulgados pola Audiencia Nacional por "delitos contra a nación" e "sedición", mais esta se inhibe e algún chega a chamalo "disparate". Tamén os sindicatos de policías acusan ao Goberno e o director da Policía de buscar "o delito antes cá proba". Avogados denuncian os "malos tratos policiais" aos detidos, entre eles recoñecidos activistas e avogados do movemento pacífico 15M. Un deles, José Cosín, avogado, leva a acusación popular do caso Bankia, e outro, Miguel Quinteiro, membro de Attac e da Plataforma polo Aforro Público, a querela contra as caixas galegas. O Goberno louva a actuación policial e di que foi "magnífica" e "perfecta", mentres o director da Policía cualifícaa de "proporcional e profesional". Ás veces, só ás veces, pensamos que vivimos nunha democracia. É só un soño.


Summary: O fútbol é a única fe do país que non ten nin conversos nin apóstatas, pois, como dicía Eduardo Galeano, "unha persoa pode cambiar de parella, de partido político e mesmo de relixión, pero endexamais pode cambiar de equipo de fútbol". Esa crenza inquebrantábel nunhas cores, xa sexan as branquiazuis do Dépor, a celeste do Celta ou a albivermella do Lugo, por destacar algunhas das principais escuadras da Galiza, son o xermolo da paixón por un deporte que viu medrar figuras de talle planetario como Luis Suárez, Amancio, Pahiño, Acuña, Fran, Míchel Salgado, Iago Aspas ou Angeliño.

"Ahí la tenéis, queridos lectores. Se llama Irene y es capitana de un team que lleva su nombre. ¡Salve, Irene! ¡Salve, Irene!". Así aparecía nun artigo de Galicia, revista gráfica popular Irene González, a primeira galega en xogar ao fútbol. Eran os anos 20 do século pasado e con ela iniciábase un camiño deportivo que 100 anos máis tarde xa non se ve como algo curioso, senón normal: as mulleres xogando ao fútbol. Irene González foi unha gran porteira que mesmo lle deu nome ao seu equipo, o Irene FC, e converteuse na súa cidade en toda unha celebridade, mesmo recollida nos apropósitos de entroido propios da Coruña: "Mamá, futbolista quiero ser, para jugar con Irene, que juega muy bien". Foron os primeiros pasos do fútbol feminino, que continuou nos anos 30 de xeito testemuñal con exhibicións como a protagonizada en Vigo polo Unión e o Ciosvín en 1932. Habería que agardar até os anos 80 para que o fútbol feminino galego volvese tomar impulso. E foi na localidade de Irene González. Alí naceu o Karbo, que de ser un conxunto escolar do barrio dos Mallos pasou a converterse en gran dominador do fútbol estatal, logrando cinco Copas da Raíña. O primeiro título chegou en 1981 ao gañar na final ao Risco con dous tantos de Lis Franco, unha das máis importantes xogadoras galegas que compuxeron aquel conxunto canda compañeiras como Pili Neira, Ángeles Olmo, Encarnación Pérez, Aurora Martínez, Teresa Pallas ou Inma Castañón. Os éxitos chamaron a atención do propio Deportivo, quen se uniu ao proxecto a mediados da década, non obstante, os problemas económicos dos branquiazuis cara o final dese decenio arrastraron o Karbo, que desapareceu en 1988. Galiza tivo que esperar até 2016 para o nacemento do Deportivo Abanca, que mercaba a praza en Segunda División do Orzán SD e iniciaba unha exitosa etapa que levaría o equipo até a Primeira División da man de xogadoras como Tere Abelleira, Nuria Rábano, Míriam Ríos, Iris Arnáiz, Alba Meirno, Maya Yamamoto, Gaby ou Peke. Por desgraza, tras unha primeira campaña brillante, na que foi o conxunto revelación da 2019/2020, rematando cuarto –malia a interrupción a causa da Covid-19, que obrigou a parar antes de tempo a Liga-, na 2020/2021 o Deportivo feminino non puido repetir actuación e rematou descendendo á segunda categoría tras unha temporada máis que irregular. Mentres, no sur da Galiza, Vigo tentaba nos anos 90 ser tamén parte do movemento do fútbol feminino, pero a aventura do Federación Viguesa de Peñas Recreativas El Olivo remataba en 2018 coa súa desaparición tras ter no seu ascenso a Primeira en 2011 o seu maior logro, ademais de sacar da canteira xogadoras tan recoñecidas como Pauleta ou Anair Lomba. Friol, Atlético Arousana, Erizana, Victoria ou Sárdoma son outras das aventuras que está a vivir o fútbol feminino na Galiza, coa vista posta en seguir medrando para convertérense en referencia. Agora xa hai toda unha xeración de mulleres que non ten que buscar referentes nin ídolos no balompé masculino nin alén do Padornelo Referencia como é xa Vero Boquete, a mellor futbolista galega da historia, que conta cun palmarés envexábel: dúas Copas da Raíña, un campionato estadounidense, outro sueco, campioa de Europa Sub-19 coa selección española e campioa da Champions League. Por non falar de méritos individuais, como o premio a mellor xogadora de Europa da UEFA en 2013 ou a oitava praza do Balón de Ouro da FIFA en 2014. Até un estadio, San Lázaro de Compostela, leva o seu nome. Porque o fútbol feminino galego comezou en Irene González, pero fíxose maior con Vero Boquete, e agora xa hai toda unha xeración de mulleres que non ten que buscar referentes nin ídolos no balompé masculino nin alén do Padornelo, porque entre as grandes hai xa moitas galegas. A selección galega feminina, unha historia de tres fitos Se o camiño da selección galega masculina de fútbol foi máis que complicado, que dicir da categoría feminina. As mulleres non tiveron un conxunto sénior até o ano 2007, cando o Goberno da Xunta formado por PSdeG e BNG quixo fomentar o fútbol feminino creando tamén un encontro amigábel, a semellanza do que se facía cos homes. Pero, como a eles, a aventura duroulle pouco, pois tras dous partidos a selección galega feminina desapareceu do panorama até volver, de modo puntual, nun choque en 2016, desde o cal a presenza do fútbol feminino coa camiseta de Galiza só se pode ver nas categorías inferiores. Estatísticas da selección galega feminina de fútbol. Aquel 27 de decembro de 2007 no que se estreou a selección galega de fútbol quedará para a historia, nun encontro no que se enfrontou á poderosa Catalunya como antesala do choque que despois xogaría a Galiza co Camerún. Con Pili Neira no banco, Paula, Cris, Mónica, Paula, Leti, Carolina, Míriam, Vero Boquete, Lombi, Joana Montouto, Mari Paz Vilas, Rebeca, Charo, Ana, Sara, Sonia, Marta e Anita foron as mulleres que vestiron por primeira vez as cores galegas no máis alto nivel, fronte un conxunto no que había xogadoras da categoría de Vicky Losada e Marta Torrejón, campioas de Europa 2021 co Barcelona, ou Natalia Arroyo, agora unha das adestradoras máis cotizadas do fútbol español. A arousá Mari Paz Vilas pasará aos anais da historia como a primeira goleadora da Irmandiña, nun partido no que a avultada derrota das galegas (1-6) importou moito menos que o feito de que, por fin, o fútbol feminino sacaba a cabeza para amosar que tamén tiña moito que dicir no mundo do deporte galego. Ao ano seguinte a historia ía ser moi distinta. Ante unha selección das Illas Baleares, Galiza goleou en Pasarón (Pontevedra) ante 2.500 persoas por 7-1. Maite Soage, Rita Lema, Vanesa Hermida, Mónica Vidal, Victoria Vázquez, Carol Baños, Vero Boquete, Míriam Ríos, Sara González, Mari Paz Vilas, Joana Montouto, Ana Durán, Cristina Lago, Carla González, Míriam Domínguez e Anair Lomba formaron aquela escuadra na que anotaron Mari Paz (2), Míriam (2), Vero (2) e Anair. Malia o crecente interese da sociedade, demostrado na presenza de 2.500 persoas en 2008 e 4.500 en 2016, o Goberno da Xunta non seguiu adiante co proxecto da Irmandiña feminina Malia ese bo resultado, e ao crecente interese polo fútbol feminino na Galiza, demostrado por eses 2.500 espectadores que se achegaron a Pasarón, a nova Xunta, dirixida polo PP, non seguiu adiante co proxecto e este decaeu mentres seleccións como a catalá e a vasca mantiñan a súa puxanza canda o xurdimento de grandes futbolistas e o aumento do poderío dos seus clubs. Houbo que esperar até 2016 para volver ver a Irmandiña feminina. Foi no estadio da Lomba de Vilagarcía de Arousa, onde 4.500 persoas animaron as galegas ante, de novo, Catalunya. Volveu caer Galiza (0-5) fronte unha selección moito máis rodada, xa que viña xogando de forma habitual no Nadal, e na que había estrelas como Alexia Putellas, Vicky Losada, Leila ou Aitana, columna vertebral do poderoso Barcelona. Por Galiza xogaron Ana, Sheila, Míriam Ríos, Nerea, Desiré, Carla, Lara Martínez, Carolina, Arufe, Tere Abelleira, Eva Luz, Laura Souto, Natalia, Vero Boquete, Sandra, Belén Fernández e Patricia.


Summary: Había expectación sobre o que o líder do grupo parlamentar socialista puidese dicer na segunda e definitiva sesión da investidura de Rajoy. O resultado foi idéntico ao da cuarta feira: 170 votos a favor do candidato conservador, 180 en contra.

Segunda sesión de investidura falida na historia do réxime do 78, a primeira foi en marzo deste ano e tivo como protagonista Pedro Sánchez, o líder do PSOE, a segunda consumouse esta sexta feira con Mariano Rajoy como aspirante frustrado. Politicamente o interese non estaba tanto no resultado -absolutamente previsíbel ao non se ter producido ningunha mudanza nas últimas 48 horas-, senón no contido das diferentes intervencións dos líderes políticos e nos sinais que poderían emitir en relación ás súas estratexias futuras. Nese sentido, a sesión ofreceu basicamente dous titulares: primeiro, o secretario xeral do PSOE, Pedro Sánchez, deixou entrever que procurará unha solución distinta á das terceiras eleccións "coas forzas do cambio"; segundo, o presidente de Cs, Albert Rivera, instou o PP a procurar "un candidato para unha investidura viábel" . Esta apelación a substituír Rajoy foi duramente contestada desde a tribuna polo portavoz conservador, Rafael Hernando, cunha fereza inusitada tendo en conta que se estaba a dirixir a un teórico aliado. O presidente de Cs, Albert Rivera, instou o PP a procurar "un candidato para unha investidura viábel" "A responsabilidade que temos [as forzas do cambio] é oferecer unha solución a este país ao atasco político no que nos ten introducido o señor Rajoy e non lles caiba a menor dúbida de que se aximos todos con altura de miras e xenerosidade, estou convencido de que encontraremos entre todos esa solución e non lles caiba dúbida que o PP formará parte desa solución", afirmou na conclusión da súa intervención o secretario xeral do PSOE. Mesmo así, fontes do PSOE, ao rematar o debate, apresáronse a indicar que o partido socialista non está neste momento a pensar en encabezar unha fórmula de goberno alternativa. Polas "forzas do cambio" Sánchez entende aquelas que quer o 20D quer o 26X se apresentaron ás eleccións co obxectivo de relevar das súas funcións a Mariano Rajoy. Estaría, mais unha vez, pensando nun acordo tripartito con Cs e Podemos. Por súa parte, Pablo Iglesias -en declaracións aos meios á conclusión do debate- apostou nun acordo entre o PSOE e Podemos e dixo que nesa tesitura esa alianza debería atopar apoios, sen fecharse por inteiro a negociar con Ciudadanos, embora mostrase unha maior afinidade con Esquerra Republicana de Catalunya. En todo caso, Rajoy sae moi debilitado desta investidura falida, até porque mesmo o líder de Cs declarou que o pacto co PP caducaba na sesión de hoxe ao non ter atinxido o obxectivo de obter a confianza da cámara.


Summary: Indignación entre os bombeiros pola agresión a Miguel Ucles, delegado sindical da CIG nos bombeiros de Vigo e presidente da Plataforma de Bombeiros Públicos de Galiza, onte en Madrid. Sucedeu no centro da cidade madrileña ao remate dunha manifestación de bombeiros de todo o Esrado reclamando melloras laborais.

"Independentista de mierda. Iso me dixeron. En realidade foi un home dun grupiño de catro. Empurroume e tiroume coas gafas", di Miguel Ucles. "Eu fun deixar ao coche unhas bandeiras e unhas camisetas. Si, a miña camiseta leva escrito un dos lemas das nosas protestas: 'Vigo sen bombeiros'. Pero nada máis... síntome máis ferido na dignidade como persoa que polo susto ou polo golpe. Non, non respondín". Miguel estaba só. Recriminou a súa actitude ao home. Mirou ao redor a ver se alguén lle botaba unha man. "Había centos de persoas nunha praza enorme, pero mostráronse indiferentes". Despois camiñou "uns trescentos metros" seguindo ao grupiño na procura dalgún axente para denunciar a agresión. Non apareceu ningún. Finalmente non denunciou. "Contei a historia a varios compañeiros e un colgou unhas liñas no Facebook. Estou recibindo apoios de toda España. O que me preocupa disto é cara onde vai o sistema democrático e a convivencia. Temos que paralo", explica Miguel por teléfono a Sermos Galiza. Nun comunicado emitido despois das sete da tarde,o BNG expresoua súa "solidariedade co bombeiro vigués, após ser obxecto dunha agresión fascista ao remate dunha mobilización estatal en Madrid do colectivo dos bombeiros no día de onte".


Summary: Iria-Friné Rivera Vázquez debulla neste artigo o Tríptico dos homes de Brigantia pintado polo artista a comezos dos anos 20 do pasado século. "Representa o momento no que chegan as montañas do Cebreiro e son recibidos polo Druída", explica

Segundo conta o relato Do Corno de Breogán, os clans celtas galegos recolleron o Grial que trouxera con el Xosé de Arimatea. De Arimatea instituíra a Orde do San Graal, que tras a morte de Santiago, trasladouse ao Monte do Pico Sacro. Esta era a primeira sede dos cabaleiros pertencentes a esta Orde. Cando Santiago morreu, foi enterrado na campía da saia do monte. Tamén se elaborou unha arca na cal gardouse o Grial, que se gardou xunto ao enterramento dentro da terra. A paz deste tempo foi interrompida pola guerra dos Mouros, que chegaron ao Pico Sacro. No tumulto a sepultura de Santiago non foi posible trasladala, pero os Cabaleiros da Orde atoparon o Grial e decidiron ir ao Monte de O Cebreiro, respectada como a Delfos Atlántica. Camilo Díaz Baliño pinta a marcha dos celtas. Representa o momento no que os homes de Brigantia chegan as montañas do Cebreiro e son recibidos polo Druída. O artista céntrase en catro figuras que Vicente Risco cita no seu escrito da Doutrina da Moi Nobre Orde Galega do Sancto Graal (1919-1922): a Torre de Breogán, os homes de Brigantia trasladando o Grial, o Druída e o pobo de O Cebreiro. A Doutrina da Moi Nobre Orde Galega do Sancto Graal é un longo escrito no que se describe as historias e transformacións míticas de Reis, sacerdotes e heroes celtas galegos e da Europa. As propias historias tamén alimentan as cerimonias, símbolos e termos da Orde. Na obra pictórica teñen presenza as figuras do capítulo 1 -Do Corno de Breogán- e o capítulo 6 da Doutrina. Toda ela contén as verbas que Philéas Lebesgue, parafraseando a Risco, publica no seu artigo A Galicia literaria de hoxe en día en La revue de L´Epoque de París en Maio de 1920: "A i-alma de Galicia é anticlásica por natureza: hai en nós un medievalismo sustancial que nos ven da ancestralidade céltica, en nunca pudemos deixar de ser (ilexible) homes do Norte". Un espello como fiestra a Irlanda A torre que se alza na punta da costa na que rompe o mar é a Torre de Breogán. O seu deseño non se corresponde ca estética neoclásica coa que foi restaurada entre 1788 e 1790. Na súa parte superior pode verse un lume de tal enerxía que parece lanzar un berro lostregante, co fume estendéndose polo aire. A Torre de Breogán está disposta no panel dereito do tríptico. A súa presenza débese a súa significación na Doutrina da Orde; segundo os escritos de Risco foi o Rei Breogán quen manda construíla, pois os seus enormes coñecementos permitíanlle observar o futuro a través das estrelas. Esta torre é edificada cando el funda Brigantium e Coruña, i era empregada por el coma observatorio. A súa presencia no cadro permite identificar o camiño seguido polos cabaleiros da Orde. Pero igualmente a Torre de Breogán posúe outro simbolismo. Non só se trata dunha das arquitecturas fundadas polo Rei, senón que estende os vínculos con Irlanda. A Torre de Breogán representa o Estado Celta galego, e na súa parte superior non só arde lume, senón que brilla un espello dende o cal é posible divisar a Illa Esmeralda. Ese espello é o signo da actitude a seguir dos galegos a respecto dos irlandeses coma cidadáns, e tamén da súa irmandade. Os homes de Brigantia Baliño representa na táboa central aos homes de Brigantia. Trátase de dous cabaleiros da Orde, superviventes das guerra do Pico Sacro. Portan consigo un escudo ovalado no cal está gravada a cruz de Santiago e ambos custodian o carro no que vai o Grial. Resaltan as sete cruces que flotan ao seu arredor e as flores que coroan tanto os bois como as lanzas dos cabaleiros. Se ben as lanzas con puntas de ferro afiado son armas de guerra, o feito de ir rodeados de flores e loureiros transforma o seu significado, pois non son para o dano e a represión. Baliño resalta a misión dos cabaleiros engadindo a seguinte lenda na parte inferior do tríptico: "E tras de xurdia/ loita os homes de Brigantia reconqueriron o So Grial/ceibe e grorioso". Unha lenda escrita en letras douradas, a cor da Eternidade na arte medieval. Pero que tamén continúa co estilo dos pintores do Norte, que engadían lendas, nomes ou anos nos cadros. Tal é o exemplo das pinturas de Petrus Christus (1410-1475) ou Hans Holbein (1497-1543). Baliño ao empregala neste tríptico non só fai énfase no carácter medieval da obra, senón que lle outorga a mesma aura que unha obra sacra, cunha íntima significación para os observadores coma unha obra de devoción. O Druída bardoprofeta En fronte aos cabaleiros da Orde está o Druída. Recibe aos homes de Brigantia dende o altar, no cal está o sacro lume prendido. A chegada de ambos cabaleiros é celebrada coa melodía interpretada polo músico cunha gaita. Risco fai alusión aos druídas na Doutrina, pero non establece relación algunha entre eles e os cabaleiros da Orde respecto o traslado do Grial ao Cebreiro. O pintado polo artista é froito da súa propia interpretación dos textos. O seu druída é un personaxe emblemático, herdeiro dos druídas representados sobre todo no século XVIII e XIX. Cadros como O xefe druída (1723) de Henry Rowlands e Druídas cortando o visgo no sexto día da Lúa (1900) de Henri-Paul Motte constitúen os precedentes da figura do tríptico. Mais se ben os druídas das obras citadas presentan un aspecto clasicista, a estética do Druída de Baliño é tan atemporal que resulta similar a caracterización de personaxes como os magos Albus Dumbledore na serie cinematográfica de Harry Potter (2001-2011) i especialmente, con Saruman e Galdaf O branco nas triloxías de O Señor dos Aneis (2001-2003) e O Hobbit (2012-2014). A luz de Pondal A mirada do Druída non se dirixe aos cabaleiros que transportan o Grial, senón a lúa que irradia a anta do cumio como un halo. A lúa aparece en toda a súa esplendidez, desprendendo unha luz limpa, fina, plena. O que distingue este cadro de calquera outra representación celta -incluso galega- é que está imbuído por completo de beleza pondaliana. Trátase dun lenzo iluminado por "o raio transparente do prácido luar" inmortalizado por Eduardo Pondal no poema Os pinos (Himno galego (1886). No visual incorpora o imaxinario pintado por artistas coma William Blake (Jerusalem: O nacemento do xigante Albion (1804). Sen embargo esta imaxe de Baliño é nobre, moi lonxe das representacións dos templos celtas nun ambiente de irracionalidade na noite -como o gravado O Sacrificio do Druída (1832) de William Overend Geller-. O seu tríptico inclúe importantes detalles iconográficos, como a campía mesta de toxos e os altos piñeiros. Nos poemas sobre Cairbár e Gundariz, de Gundar ou o de "Non poder olvidar" en Queixumes dos Pinos (1886) Pondal fai repetidas alusións a estas árbores, creando unha linguaxe excepcional porque expresa a vida interior que está por riba do ordinario e limitado apelando ao mesmo nos lectores, e que trasladada a pintura, resulta igual de única. Se Pondal foi O bardo que cantou a "nazón de Breogán" no seu traballo lírico, Baliño cultivou a liña da tradición pictórica dos cadros de Historia. Os temas, figuras e símbolos que conforman a rica mitoloxía da orixe dun país poden estudarse en autores tan destacados como o pintor Nicolai Arbo. Na épica destes artistas é posible presenciar as forzas vitais coas que avanzan os pobos. Lai de porvir No panel esquerdo poden verse catro pombas brancas que sinalan o camiño cara o pobo do Cebreiro. Baliño represéntao digno como un espazo sagrado e inexpugnable como unha fortaleza. Pero esta perspectiva é moi distinta a pensada para a segunda versión do tríptico. Nela no lado esquerdo as catro pombas brancas voan subindo o camiño ao templo do Cebreiro, erixido no cumio da gran montaña. A visión do Templo do Cebreiro permite representar a edificación no medio dun vasto espazo. Este tríptico si respecta a composición de liña continua. Igualmente o druída troca de maneira notable. Non se trata dunha figura contemplativa, senón que ergue os brazos xuntando as dúas mans unha sobre a outra. O que sinala en maior medida o carácter diferenciado deste tríptico respecto ao outro é a súa lenda. Nela di: "E tras de xurdia loita/os homes de Brigantia conqueriron o santo Grial/ceibe e grorioso". A guerra rematou. E os celtas están prestos para comezar unha nova empresa. O Druída do meu sono conxurou os guerreiros que levaban en alto o Santo Grial -Aínda non son chegados os tempos, disonos -Tendes que espallar a nosa doctrina- E os guerreiros xigantes, cos lanzóns coroados de frores e mais de loureiros, marchan para a loita -Non feriran ós seus ferros- pois as frores embotan as puntas- A doutrina nosa e o Arte y o Arte domeña sen sangre. Dos confíns da verdecente Brigantia xurden loitadores que conquistan o mundo que imporán a divina doutrina da Matria a xurdia beleza da Terra. Este é parte do discurso de Baliño publicado por El Eco de Santiago o 25 de Setembro de 1922. Neste discurso empregou este cadro como un símbolo, a Arte como un elemento activo e de conciencia, e a imaxe do que o constrúe como persoa. No seu discurso expresa que nós somos as mulleres e homes de Brigantia. E nós, como artistas, é a noso labor crear obras que na nosa sensibilidade, razón e mentalidade alimentadas dende a historia da nosa orixe contribúa a liberar as mentes, abrir o pensamento e o corazón dando lugar a novas perspectivas en tódolos ámbitos. E o adianto orixinado polo país, o seu liderado, enriqueza a tódalas persoas como individuos e a Humanidade coma colectivo, colaborando na súa prosperidade e florecemento. Algo acorde co pensamento de Risco en Preludio a toda estética futura ("La Centuria", 1917-1918) e Da nazonalización galega. Cosmopolitismo e universalismo (ANT, 25 de Agosto de 1919). Pero tamén ideas coma "Temos que poñel-a cultura europea en galego" ou "Por riba de todo ergueremol-o atlantismo com´unha bandeira "d´avant-garde", que Risco publica en Prosas galeguistas. Limiares (ANT, 1 de Xaneiro de 1920), permiten comprender a efervescencia do ambiente que daría froito a obras coma este tríptico. IMAXES 1º. Tríptico dos Homes de Brigantia. Circa 1919-1922. Camilo Díaz Baliño. Técnica: Óleo sobre lenzo. Medidas: 147 x 50,5 cm. Legado de Isaac Díaz Pardo. O tríptico de Díaz Baliño permite aos ollos viaxar dende as costas da Coruña ata o interior de Lugo, o que ten un efecto onírico debido a que non pinta o mundo considerado lóxico. Isto vai man a man con outra innovación introducida na arte galega polo artista: a representación dunha temática celta esencialmente artística, en zeitgeist da intensa identificación da sociedade galega e europea coa súa celticidade. 2º. Tríptico de Mérode. 1425-1428/1430. Robert Campin. Técnica: Óleo sobre táboa. Medidas: 64,5 x 117 cm. The MET. A composición de o Tríptico dos Homes de Brigantia está unificada seguindo o estilo dos trípticos da pintura flamenca tardogótica. O artista toma para esta pintura diversas referencias da pintura europea, sendo a influencia mais acusada o do seu formato. O tríptico remite a obras de pintores primitivos como o Tríptico de Mérode (1425-1430) de Robert Campin, o Xuízo Final (1466-1473) de Hans Memling ou o Tríptico de Morrison (1500-1510). 3º. Druídas cortando o visgo no sexto día da Lúa. 1900. Henri-Paul Motte. Técnica: Óleo sobre lenzo. Medidas: 116 x 80 cm. Colección privada. Segundo o escrito de Risco sobre a Orde, a orixe dos druídas remóntase a institución en Irlanda dos Misterios dos Bardos polos fillos do Rei Breogán, de onde os Bardos logo transformáronse en Druídas. A Druidaria estendeuse polos países celtas, sendo Merlín o druída mais coñecido. Os seus coñecementos e poderes alcanzaban mover grandes pedras sen contacto visual, así coma observar o futuro nas estrelas, compoñer versos e facer música. Por este motivo alcanzou o título de Bardoprofeta. 4º. A morte de Hervör. 1880. Nicolai Arbo. Hervör era unha doncela que aparece no Ciclo da espada máxica Tyrfing na saga Hervarar, da que algunhas partes atópanse na Poética de Edda. Hervör morreu liderando o exército no primeiro ataque dos Hunos debido ao conflito da herdanza entre os irmáns Hlöd e Angantýr. Esta escena non aparece na saga, pero o artista quixo representar a Hervör rodeada polos seus soldados, con lealdade, sendo atendida polo seu pai adoptivo Ormar e seu irmán Angantýr. O respecto, a congoxa, o honor e o abatemento ante o seu falecemento é palpable nas miradas de ambos, así como dos soldados presentes. Unha ambientación paralela aparece no poema sobre Maroñas en Queixumes dos pinos de Pondal. 5º. Segunda versión do tríptico dos homes de Brigantia. Legado de Isaac Díaz Pardo. A representación do Templo do Cebreiro é similar a pintura romántica de Genaro Pérez Villamil, as paisaxes da Cerámica de Sargadelos na súa terceira época pola súa impresión evocadora. 6º. Camilo Díaz Baliño no seu taller. 1921. Ksado. Fotografía publicada no número 201 da revista Vida Gallega. O taller de escenografía de Díaz Baliño construíse na horta da Casa da Tumbona en Santiago. O artista ten ao seu fillo Isaac no colo, e ao seu lado está a súa filla Mercedes. A súas costas está o panel central da primeira versión do tríptico. Tal foi a identificación do artista con esta pintura que poucos días antes do seu discurso o periódico El Compostelano, o 21 de Setembro de 1922, dixo que xunto co tríptico O Cabaleiro d´o Sant Grial "y otra que lleva por título, Os fillos de Brigantia tras fera loita conqueriron o Sant-Grial", o pintor "se manifiesta como el primer pintor celta de nuestra tierra".


Summary: Raúl Río, nado en Guitiriz, emigrante en Santurtzi. Albanel, caldeireiro, soldador, articulista en xornais. Escultor de soños nos Vilares...

"Despois de estudar na escola de "Maestría Industrial" de Lugo pasei a traballar de delineante en talleres "Preme S.L." na Coruña, pero, como non daba a peza para o tacón, tiven que tocar o zoco polo mundo adiante como tantos outros mozos moito mellor preparados que, aínda hoxe, teñen que ir a crear riqueza a outras terras porque na Galiza lles negan o futuro", relátanos. "Ao chegar a Euskal Herria, no outono de 1969, o primeiro traballo que atopei foi de peón de albanel. Despois fun pasando por eses oficios e outros, como siderúrxico e sindicalista nos Altos Hornos de Vizcaya e na fábrica de Etxebarri de ArcelorMittal, onde rematei a miña vida laboral", engade. Tantas cousas e ademais accionista, subscritor, lector de Sermos Galiza Ben, non é para tanto xa que en ningunha delas cheguei a sobresaír. O que pasa é que cando se sae sen nada polo mundo adiante hai que adaptarse ao que se cadre. Por outra banda; se un ten amor a terra que o viu nacer debe facer todo o posible por dotala dos medios necesarios para o seu desenrolo económico, político e cultural. Nese sentido non podía menos que aportar, dentro das miñas posibilidades, o meu pequeno gran de area para a creación deste proxecto colectivo en galego e despois poder ter unha información non manipulada do que acontece nela e no mundo. Sermos Galiza ten xa dous anos. Na rede e no papel, acadando xa os cen números. Con esta perspectiva, como valora o proxecto? Pareceume, desde o primeiro momento, un proxecto ilusionante. Despois de ver como desaparecía unha cabeceira histórica como A Nosa Terra, Galicia Hoxe, ou a páxina dixital de Vieiros, vía necesario un proxecto como este que garantise a voz aos que non a temos nos outros medios e para explicar esa realidade que esconden as grandes empresas de comunicación. Sermos é o único semanario en lingua galega, como ve a realidade da lingua na imprensa deste país? Vexo a nosa lingua en retroceso con respecto ao español tanto na imprensa como na súa utilización na vida real. Cando eu era neno lembro ver carteis no Concello que poñían "Hable bien. Sea patriota-No sea bárbaro. Es de cumplido caballero que usted hable nuestro idioma oficial...", pero nunca pensei que loitar pacificamente pola supervivencia do noso idioma ía constituír algún día un delito, e até ser castigado con penas de cárcere, porque ás mentes aluadas de "Galicia Bilingüe" se lles mete entre cella e cella. Chegados ao número 100, que bota en falta en Sermos Galiza? Penso que é bastante completo, aínda que eu non son entendido nesta materia. O importante sería conseguir entre todos nós que algún día fose diario, para que a sociedade galega puidese recibir na nosa lingua unha información independente, seria, contrastada e non manipulada pola presión que exercen os grandes grupos económicos, como ocorre nos outros medios de comunicación. Finalmente, e lembrando a Díaz Castro, pensa que "Traguerán os camiños algún día a xente que levaron"? Galiza é unha terra xenerosa, capaz de producir riqueza para todos os que nacemos nela se utilizamos ben os seus recursos con ese fin e non para beneficio das grandes empresas multinacionais que nin sequera cotizan aquí e levan os seus beneficios a paraísos fiscais, pero o mais importante é que non teñan que seguir emigrando os mozos e mozas mais preparados para afrontar o futuro da nosa Terra. Xa o dicían os de Fuxan os Ventos fai moitos anos: ...e si se van todos quen seiturará? O día que sexamos capaces de cambiar esta política criminal que nos leva ao suicidio como pobo, sen dúbida que traguerán os camiños algún día a todos aqueles galegos bos e xenerosos que, como o meu amigo e veciño, Xosé María Díaz Castro, non perderon nunca a súa identidade e queren volver á patria da que nunca debéramos de ter saído.


Summary: O historiador Dionisio Pereira vén de publicar 'Galegos nas Guerras do Rif. Paisaxe bélica e imaxinario anticolonial (1860-1927)', onde nos conta da presenza galega no que aquí chamamos as Guerras de África.

Dionisio Pereira fai unha defensa do protagonismo da xente do común do Rif, "quer polos seus sufrimentos, quer polo seu protagonismo nunha loita de liberación nacional que foi exemplo para xente como Ho Chi Minh ou o Che Guevara". - Ti mesmo vives no Rif, perto de Al Hoceima. Como quedaron estas guerras no imaxinario colectivo dos propios rifeños?- A visión que teñen é máis que nada oral, porque os textos escritos no Rif comezan a xurdir nos anos 90, e en idiomas alleos: en francés, español, árabe, e hai pouco que empezaron a aparecer textos en tamazigh, é dicir, o idioma propio dos bereberes, para entendernos. É unha visión basicamente oral, que aparece moito nos cantos das mulleres, izran, e nos contos, na memoria colectiva das familias. - Como o recordan?- A través de dúas facianas: unha terrible, porque foi un conflito demorado de 1859 até 1927, con catro guerras, con periodos moi intensos de contenda e as máis duras son de 1921 ao 27. Son case 60 anos en guerra, e o número de vítimas pódese achegar á sétima parte da poboación do Rif: incluíndo homes, mulleres e nenos, tanto combatentes como civís. Cada familia ten memoria de varios membros, tanto nos enfrontamentos como cos bombardeos indiscriminados que os españois fixeron contra a poboación civil. Por outro lado, con un certo orgullo, que foi incorporado á súa identidade como pobo, que se personaliza na imaxe e lembranza mítica do líder da rebelíón rifeña, Abd el Krim, contra a intervención colonial española. Dúas facianas: sentimento da dor, e ssentimento de orgullo. - É difícil cuantificar cantos galegos participaron?- Si, porque tamén é difícil cuantificar cantos españois o fixeron. Hai traballos moi rigorosos que non adiantan cifras fiables. Tense falado que por momentos o número de soldados españois superou os 300.000. Son centos de milleiros, e dos galegos igualmente. Pero un alucina cando falando destes temas, todo o mundo me di: "ah, si, teño un tío avó…" Todo o mundo tivo algúen na familia que tivo a mala sorte de ir… Ademais do sufrimento, o pobo lémbrao coun certo orgullo, que foi incorporado á súa identidade como pobo, que se personaliza na imaxe e lembranza mítica do líder da rebelíón rifeña, Abd el Krim, contra a intervención colonial española. - Eu un avó. - Con moita xente me pasou. Neste intre non podemos sabelo. Só podemos falar de moitos milleiros de galegos. - Como foi a resistencia rifeña?- Afouta, porque é unha resistencia mal armada ao principio até 1921, coa desfeita española cóllenlle moitas armas, mesmo artillería, pero antes os rifeños tiñan armas de contrabando basicamente. É un pequeno país de como moito 800.000 habitantes, imaxina o que supón ser invadido por un exército regular, que por momentos superou 300.000 soldados. Foi unha resistencia durísima, moi violenta, moi ben descrita. Foi unha loita impresionante, porque un pequeno pobo, sen cidades, vivindo todo o mundo en pequenos vilares mantén en xaque durante case 70 anos a un país europeo como España, que ten un exército regular armado até os dentes. E só é posible dobregalos cando atacan con brutalidade con aviación, como artillería e a utilización, que hoxe está totalmente demostrada, da guerra química. A partir de 1923 a 27, só con esta violencia extrema o logran. O español é o primeiro exército europeo que bombardea con gas tóxico desde o ar á poboación civil. Antes hai na I Guerra Mundial pero en terra, desde artillería, en principio sen afectar á poboación civil. Pero os españois son os primeiros en facelo con poboación civil, aínda que se cadra compartindo ese título ao mesmo tempo que os italianos en Libia e os ingleses en Iraq neses anos. Pero eles son os primeiros que o fan de maneira intensiva e indiscriminada. Cando falamos de guerra química, que non só afecta ás persoas, senón tamén a animais, prantas e terra. - Pasando xa a falar dos galegos que combateron alí, as fontes que citas din que galegos e rifeños eran os únicos que bailaban e cantaban na guerra. - Son cousas que chaman a atención, porque están recollidas por diversos autores, desde Paz Andrade até Benchosey, até mesmo Ramón J. Sender, que fai referencia a un episodio deste estilo. Debeu ter certa relevancia cando o recolleron persoas e medios moi distintos. Os galegos explicitan, ao igual que cataláns e vascos, que hai identidades complexas de difícil integración no exército español e que se manifestan no caso dos galegos mediante a música e a danza. É un tema interesante e estas fontes tamén contan que hai certa afinidade cos rifeños que loitan do bando español. Hai unha certa confluencia, por utilizar unha palabra moi de agora. Ramón J. Sender recolle unha controversia entre soldados non galegos e galegos, cando estes se dedican a tocar a gaita, e é cando un deles di que el pon a man no lume de que os galegos non son españois - Aí é cando Ramón J. Sender di aquilo de que os galegos non teñen nada que ver cos españois. - El recolle precisamente unha controversia entre soldados non galegos e galegos, cando estes se dedican a tocar a gaita, e é cando un deles di que el pon a man no lume de que os galegos non son españois. No libro de Sebastián Balfour, nun libro importantísimo sobre este tema, plantexa esta existencia de identidades complexas "e potencialmente confrontadas" no exército español. Isto reflicte que, malia que no exército español era obrigatoria unha visión supremacista da cultura hispana. Un dos indicios dánolo Ánxel Casal, que di que un dos mercados máis importantes do libro galego nos anos 20 era a Guerra de África. Iso quere dicir que eles seguían utilizando o galego, e mesmo Dieste, Segade e Villar fan unha revista escrita a man enteiramente en galego que se chama 'Charamuscas' que dalgunha maneira lle serve a eles como unha especie de retiro espiritual galaico, ou de confraternización identitaria con outros compatriotas. - Tamén comentas que desde os sectores galeguistas a penas houbo oposición a esta guerra. - Houbo unha posición máis matizada do que foi no caso catalán e, sobre todo, do caso vasco. Por parte das diferentes correntes do incipiente nacionalismo galego, hai algún caso, como o de A Nosa Terra, con unha visión tremendamente moderada, case metropolitana diría, crendo na superioridade civilizadora e bélica por parte dos españois, e mantendo unha especie de autismo, até que os efectos lles obriga a tomar un posicionamento contrario. Logo hai individualidades, como Manuel Antonio, cun ideario nacionalista anticolonial, como Vilar Ponte, con fasquía anticolonial, antiimperialista e antibelicista. En contraposición co posicionamento doutros como o seu irmán Antón, Blanco Torres ou Risco, que van desde o abandonismo, máis que nada polo mal que vai, até un tépedo rexeneracionismo español, como gastamos nisto cando precisamos estradas e universidades. No caso de vascos e cataláns o posicionamento é moito máis radical. Aberri plantexa unha visión anticolonial, unha posición tremendamente avanzada naquel momento. Os cataláns teñen unha visión máis neutral, no sentido de que eles non querían participar "na guerra dos outros", vaia mal ou ben. Ánxel Casal di que un dos mercados máis importantes do libro galego nos anos 20 era a Guerra de África. - O propio Manuel Antonio criticou duramente a Dieste por ir á guerra. - El teno moi claro pero Dieste non a tiña. Teñen unha tremenda lea, Manuel Antonio dille: "Fuxe ou faite soldado de Abd El Krim". E Dieste desconecta diante dunha situación que el non pode evitar, dalle a razón, síntese avergoñado pero non ten forza suficiente para desertar. É unha situación tráxica que está detras de varios silencios de persoeiros da cultura galega. Chama a atención que tanto Dieste como Otero Espasandín, como Brea Segade, Álvarez Gallego ou Amado Villar practicamente non fagan referencia á súa experiencia bélica. Non foron quen de safar, e chegaron a facer cousas que nunca imaxinaran. De aí entendo eu eses silencios. A guerra rifeña deu lugar a moi poucas achegas literarias, di Balfour. - En Galiza tamén se escribiu pouco. Paz Andrade comezou a escribir unha novela pero non a rematou. - Tiven que traballar en condicións complicadas, porque onde eu resido non hai nin biblioteca pública. Escribiuse pouco e estes tres cronistas que elixin pola súa importancia na cultura galega e pola repercusión na sociedade galega: Paz Andrade, Benchosey e Mesejo Campos. - Ademais esta guerra tivo outra consecuencia terrible: consolidar o liderado de Franco nas forzas armadas españolas. - Balfour conta de forma maxistral como a Guerra Civil española non se explica sen o ascenso dos militares africanistas a todos os niveis: condicionando o poder político e facéndose indispensables e aparecendo como salvadores da patria. Ese enlace entre a Guerra Civil e as guerras do Rif vese con moita claridade.


Summary: O presidente do comité afirma que é a única alternativa "para poder garantir o futuro dos traballadores".

O comité de empresa da factoría de Alcoa-San Cibrao, no concello de Cervo, insistiu na necesidade de alcanzar un "pacto de Estado" no que estean incluídos o sector industrial e o das empresas eléctricas para abaratar a enerxía. O presidente do comité, José Antonio Zan, explicou tamén que están á espera de que se concreten e autoricen os novos parques eólicos na zona da factoría, para os que a Xunta anunciou que facilitaría a tramitación, e cos que esperan que se reduza o prezo da enerxía. A Xunta reducirá á metade o prazo de tramitación de proxectos eólicos que subministren enerxía a industrias Neste sentido, urxiu ao Goberno español e ao galego para que "informen desas reunións que van manter, para saber en que posición está cada parque e como están as licitacións". O presidente do comité reivindicou ese "pacto de Estado" no que estea presente tamén "a industria e as enerxéticas", como única alternativa "para poder garantir o futuro dos traballadores". "Porque, se seguimos así (coas subidas da luz), esa garantía non a imos a ter", resolveu o representante sindical. Incremento dos combustíbeis En canto ao incremento dos combustíbeis e o encarecemento da enerxía, deixou claro que "o que máis" lles afecta é "o tema do gas, que está a ter un impacto moi forte na planta de alúmina". O comité de empresa de Alcoa ve "positivo" o acordo con Endesa: "O importante é arrincar as cubas en 2024" Asemade, Zan aproveitou para adiantar que o 14 de xullo está convocada a mesa de seguimento do acordo polo que se pararon as cubas até 2024, e na que participan Goberno estatal, Xunta, empresa e sindicatos. "Nesa reunión agardamos que se nos comunique como está o tema de Endesa e Capital Energy sobre a licitación dos parques eólicos", sinalou.


Summary: A familia da vítima apunta á condición de transexual como posíbel hipótese da agresión.

O home detido pola Policía española por tirar desde a Muralla de Lugo unha moza e deixala tirada nun patio interior dunha vivenda, quedou en liberdade investigado por un delito de tentativa de homicidio. Así o confirmaron a Europa Press fontes policiais e xudiciais, que concretaron que o individuo pasou na tarde da cuarta feira a disposición do Xulgado de Instrución Número 3 de Lugo acusado de lesións graves e omisión do deber de socorro. Fontes xudiciais indicaron que o home, após comparecer no xulgado, quedou en liberdade investigado por tentativa de homicidio, coa prohibición de aproximarse e comunicarse coa vítima e coa obriga de comparecer semanalmente no xulgado. Pola súa banda, fontes policiais manifestaron que está pendente a declaración da vítima unha vez que estea en condicións de facelo, posibelmente xa en sede xudicial, porque a causa está xudicializada. Fontes consultadas por Europa Press apuntaron que a familia puxo en coñecemento da Policía a condición de transexual da muller, feito que "pode ser unha hipótese" do sucedidoa. Respecto diso, fontes da Policía apuntaron unicamente que "houbo algo entre eles" que levou a unha pelexa e ao empurrón desde uns 12 metros de altura que acabou coa caída da vítima, á que o presunto autor deixou tirada sen socorrela. A moza quedou tirada no chan en estado grave, segundo o relato policial, cunha perna rota, varias vértebras fracturadas e o pulso fracturado. Posteriormente, ás 7 horas un transeúnte que camiñaba polo adarve da Muralla escoitou berros de auxilio e puido localizar o lugar e ver a moza tirada no fondo dun patio interior, co que chamou aos servizos de emerxencias .A vítima nun primeiro momento non lembraba o sucedido e foi trasladada ao Hospital Universitario Lucus Augusti de Lugo, onde se recupera á espera de poder prestar declaración.


Summary: #RajoyDemisión, #AnaMato, #Gurtel inzan o twitter. As revelacións que atinxen agora a ministra de Sanidade cercan a un goberno moi debilitado ante a opinión pública.

A praza de Alonso Martínez, próxima á Rúa Génova (sede do PP), voltouse a encher este serán de cidadás e cidadáns indignad@s coa corrupción que abala o partido no goberno e coa ausencia de explicacións verosimis por parte do presidente do Goberno español. Medra por momento a tensión política en Madrid, nas vésperas da reunión que, con carácter de urxencia, realizará mañá sábado a dirección do PP, convocada por un Rajoy ultrapasado polos acontecimentos. Chama moito a atención o silencio de Esperanza Aguirre, a quen a corrente máis neoliberal e centralista do partido postula como recambio de Rajoy.


Summary: O BNG presentou un recurso perante o Tribunal Constitucional polo recorte nos seus tempos de intervención na Cámara.

Xavier Vence, Francisco Jorquera e Carme Adán viaxaron esta segunda feira (27 de abril) até Madrid para presentar perante o Constitución un recurso de amparo. Desde a organización frontista denuncian que o recorte nos tempos de intervención e no número de iniciativas parlamentares constitúe unha "mordaza" ao pobo. Os cortes padecidos polo BNG foron o resultado dun acordo entre PP e PSOE co que redistribuíron os tempos das sesións parlamentares á fin de outorgar maior representación ao Grupo Mixto --creado após as cisións no seo de AGE. Naquela altura, o Bloque denunciou publicamente o pacto lembrando que o seu grupo mantén desde o inicio da lexislatura o mesmo número de representantes (7) e mesmo propuña aumentar as sesións plenarias de dúas a tres xornadas, garantindo así a presenza das dúas deputadas do Mixto sen diminuír os tempos das demais forzas. Porén, a Presidencia da Cámara mantívose na súa proposta orixinal e o Bloque ficou sen a posibilidade mesmo de preguntar ao presidente da Xunta na sesión de control, un fito histórico sen precedentes. "Estanse a vulnerar os dereitos dos cidadáns" No recurso presentado sinalan que se "está vulnerando o dereito do grupo parlamentar do BNG e de paso, estánse a vulnerar os dereitos dos cidadáns representados através dos parlamentares do BNG", explicou o portavoz nacional da organización frontista, Xavier Vence. Aliás, acrecentou o voceiro do grupo parlamentar, Francisco Jorquera, "é unha decisión que se toma conculcando asemade as garantías procedimentais básicas, cambiando incluso normas en vigor para dar a esta decisión un falso revestimento de legalidade". "Ao PP moléstalle a crítica e as propostas que fan formacións como o BNG", sinalou Jorquera. Pola súa banda, a deputada Carme Adán lembrou a súa expulsión do pleno hai dous meses após negarse a intervir desde o seu escano e por un tempo non superior a 3 minutos en contra do disposto no Regulamento da Cámara. "Vivimos momentos de anomalías democráticas no Parlamento galego", denunciou a parlamentar quen asegurou "non" estaren dispost@s a que o poder lexislativo "se converta nunha casca baleira". Pois, dixo, "considerámolo un espazo de debate e para elevar os problemas dos cidadáns".


Summary: A coordinadora de Esquerda Unida, Yolanda Díaz, é a proposta da súa formación para ocupar o número 2 de En Marea pola Coruña.

Europa Press informa de que a parlamentar e coordinadora de EU, Yolanda Díaz, ocupará o segundo posto da candidatura de En Marea pola Coruña, un posto que lle correspondería a EU tal e como recolle o acordo polas organización políticas que forman parte da coligazón. Os partidos que integran a coligazón pactaron que o primeiro posto da candidatura de En Marea pola Coruña sexa para Podemos –partido que elixiu Antón Gómez Reino, "Tone" para ocupar a cabeceira da lista- e para EU, o segundo posto. Seguindo o acordo entre os partidos, a lista de Pontevedra será encabezada por Anova, que propón Alexandra Rodríguez como candidata, con Podemos como número dous, que esc olleu Ángela Rodríguez, "Pam".


Summary: A Aula Castelao cancela a Semana Galega de Filosofía

A Aula Castelao de Filosofía acordou cancelar definitivamente a Semana Galega de Filosofía que tiña prevista desenvolverse no presente ano 2020. "Vímonos obrigados a suspendela nas datas previstas e adiala para setembro por causa do estado de alarma -explican-, mais, debido a que despois de rematado o actual curso académico e a que as autoridades educativas acaban de estabelecer un protocolo moi cuestionado polo profesorado para o comezo das aulas á volta do verán, así como ás advertencias das autoridades sanitarias sobre previsíbeis rebrotes do coronavirus logo das vacacións, consideramos que nesas circunstancias a realización da Semana de Filosofía en setembro non se podería levar a cabo coas garantías suficientes que fagan prever o seu normal desenvolvemento". Desde a organización fan referencia á "alta participación" do profesorado neste congreso, un colectivo "que a estas alturas conta cun protocolo con garantías insuficientes á hora de reincorporarse ao seu labor educativo". Así mesmo, a Aula Castelao salienta que a Semana Galega de Filosofía ten unha "dimensión social, de encontro e debate" que se prolonga mesmo no exterior da sala de conferencias e que lle dá "un especial atractivo a esta actividade, pois entre os seus obxectivos está o de fomentar a discusión e contraste de opinións, non só cos relatores e coas relatoras, senón tamén coas propias asistentas e asistentes". Por todo isto, acordaron trasladar o programa previsto para esta XXXVII Semana Galega de Filosofía, que leva por título "Filosofía e Civilización Dixital", para o vindeiro ano 2021, nas datas tradicionalmente estabelecidas (logo da Semana Santa, do 5 ao 9 de abril), "agardando que se produza unha redución da incerteza en que hoxe nos movemos e unha consecución de máis seguridade, co fin de ofertar unhas xornadas de debate da maior calidade posíbel". Novo coordinador da Aula Castelao de Filosofía Ademais, a Aula Castelao de Filosofía vén de elixir un novo coordinador para continuar coa súa actividade. Así, despois de máis de seis anos no cargo, Ana Ruth Regueira García deixa a coordinación para ser substituída por Alexandre Cendón González, profesor de Filosofía no ensino secundario.


Summary: II Sonia xa está en Cabo Verde. Dende o primeiro día de traballo, comeza a constatar que hai cousas que non son como llas contaron durante a entrevista en Gondomar De que vai esta historia? Podes recuperar aquí a primeira entrega desta reportaxe literaria

De que vai esta historia? Podes recuperar aquí a primeira entrega desta reportaxe literaria -Acorda, Sonia. Acorda. Veña, en pé!!! Non fiques durmida!!! É o teu primeiro día!!! O bochorno tropical non lle permitiu durmir demasiado. É aínda moi cedo cando os ollos se lle abren de par en par. Dende o balcón, observa as vendedoras de froita dispoñeren os seus postos na rúa. É a súa unha avenida coa calzada de adoquín a discorrer entre bloques de apartamentos sen carácter. Estarrícase. Inda non se recuperou de todo do jet lag. Vai á cociña preparar un pequeno almorzo, pero a louza amontóase no vertedeiro. Mentres fai un café arromba a cacharrada e pasa unha fregona. María aparece tarde, contra as once, con cara de poucos amigos. Cústalle espreguizarse pero ao ver a cociña ordenada e o almorzo sobre a mesa recupera o humor devagar. Sonia, que está impaciente por saber cousas do curso, logo lle pregunta pola Universidade, polas alumnas, pola metodoloxía que están a desenvolver... pero María responde vaguidades mentres mastiga as galletas. -E a programación? -Grumpf! A que...? -A programación! -A programación de que? -Do curso! -¡Ay, por dios, qué ansia! María acáballe rogando que non sexa tan impaciente. Unha vez á tarde na aula, dille, seralle máis doado apreciar o funcionamento do curso. Sonia, que é especialmente metódica co traballo, non queda tranquila coa resposta, pero acepta a suxestión. -En todo caso, perdoa que che interrompa outra vez... hoxe era bo ir un pouco antes para asinar o contrato, non che parece? Ti xa o tes asinado? -Aínda non, -confésalle María con certo fastío, pero tranquilízaa dicindo que iso é algo que teñen que resolver con Virgílio en canto cheguen á Universidade... Un día procurara información coa súa amiga Noa e apenas atoparan referencias: unha páxina no facebook e algunha noticia solta na prensa caboverdiana, nin sequera unha web cun mínimo de información. Nada que ver, dende logo, cos dous grandes centros universitarios do país O edificio da UNICA atópase ao remate da Avenida do Palmarejo. É un bloque relativamente pequeno de dous pisos cunha fachada colorida de bandas diagonais irregulares vermellas, amarelas, verdes e azuis. A Sonia parécelle un edificio ben cativo para albergar unha universidade, pero tampouco lle sorprende, afíxose á ladaíña de que as cousas en África non son como en Europa que lle repite María cada vez que mostra curiosidade por algo. Agora que o pensa, xa a Universidade aparentaba pouca cousa por internet. Un día procurara información coa súa amiga Noa e apenas atoparan referencias: unha páxina no facebook e algunha noticia solta na prensa caboverdiana, nin sequera unha web cun mínimo de información. Nada que ver, dende logo, cos dous grandes centros universitarios do país: a Jean Piaget e a Universidade de Cabo Verde.. A perplexidade aumenta ao cruzar a porta principal e comprobar na recepción que o edificio non só acolle a Universidade, senón que é sede dalgunha outra empresa. A famosa Universidade mingua ante os seus ollos ata atinxir o tamaño dunha simple academia de oposicións. Suspira e observa a María, que avanza tan pancha polos corredores, e non sabe se iso lle dá tranquilidade ou se aumenta o seu desconcerto. O caso é que cando se dá de conta, vese metida na aula. Non se cruzou nin con Virgílio nin con ninguén que lle puidese ofrecer algunha información acerca do seu contrato. As alumnas chegan aos poucos, moi espazadamente, unha cada vinte minutos. Tense que presentar ata media ducia de veces. 'Isto é normal?', pregúntalle desesperada a María. E esta respóndelle cun xesto de ombros: 'As cousas en África non son como en Europa'... Ao cabo dunha hora parece que por fin se xuntou a aula toda. Sonia preséntase por última vez e prégalles as alumnas que procuren ser puntuais a partir do día seguinte. Axiña simpatiza con elas. O seu nivel de coñecementos é notable, mais cando lles pregunta que estiveron a facer no último mes, constata que a dinámica das aulas estivo a ser bastante precaria. María non facía máis que amosarlles un debuxo tras outro para que as alumnas copiasen, sempre o mesmo proceso: cubrir fichas para encher o caderno, metodoloxía de había corenta anos... Propón daquela un novo exercicio, orixinal e suxestivo, que é acollido con entusiasmo polo grupo, ou mellor dito, por case todo o grupo pois catro alumnas non parecen prestar atención e seguen a coser rendas maquinalmente. Sonia, sorprendida, pregúntalles se hai algún problema. Mírana sen comprender e ao cabo duns segundos volven coser. Empeza a pensar entón se o problema terá que ver co seu portugués de Ribeira. Repite a pregunta forzando o sotaque e as mulleres vólvense mirar confundidas... Unha delas acaba dando unha explicación: a diferencia das compañeiras, elas non están alí polo curso. A súa única función é preparar as rendas das prendas do desfile final... -Pero o curso é igual para todas! -protesta Sonia perplexa. -Non pode ser que unhas fagades unha cousa, e outras fagades outra cousa diferente se ao final ides ter a mesma titulación... Non é xusto! Non ten sentido! As mulleres confundidas buscan apoio en María, que sorrí sen dicir nada, apenas un movemento de ombros, polo que se incorporan atordadas á dinámica do resto da clase. * No taxi de volta para o apartamento, María enche a Sonia de cumpridos. Sonia ten a cabeza coma un bombo. As catro horas coas alumnas abstraérona un chisco da súa incredulidade, pero agora percibe con insólita crueza que a experiencia está a resultar estraña de máis -Que gran profesora es, Sonia! Que ben dás clase! E non te cansas! Encantoume como tratas as alumnas, como lles prestas atención unha por unha! A mellor profesora que vin na miña vida!!! Sonia ten a cabeza coma un bombo. As catro horas coas alumnas abstraérona un chisco da súa incredulidade, desfrutou do trato con elas, do seu interese e boa disposición, pero agora ollando pola xanela o buligar de xentes na rúa e sentindo na orella as gabanzas de María, percibe con insólita crueza que a experiencia está a resultar estraña de máis. É venres, ata o luns non volverá pola Universidade. Acaba de dar a súa primeira clase e aínda non arranxou nada referente ao contrato ou ao visado. A Universidade ten unha pinta rara e algo estraño cheira igualmente na dinámica das aulas. -Ao final non vimos a Virgílio!- espétalle a María ao cruzaren a porta do apartamento. -¡Bueno, mujer... Otro día será! Fas a cea? -Si, pero antes quero facer outra cousa... Sonia encérrase no seu cuarto. Necesita ver plasmado nun papel que é o que non cadra. Divide o folio en dúas partes. A columna da esquerda titúlaa: Cousas que me dixeron na entrevista en Gondomar. A da dereita: Cousas que estou a ver en Cabo Verde. De volta a cociña, María segue a falar marabillas das aulas da tarde. Sonia colle no frigorífico unha pota de lentellas que fixo á mañá e pona a quentar ao lume. Mentres serve un par de cervexas non pode evitar preguntar por enésima vez: -E a programación? -Pero que programación? -A María incomódalle especialmente esa palabra... -Que programación vai ser? Un curso destas características ten que ter unha programación que sirva de referencia aos profesores que imos impartir as materias, e tamén para que os alumnos saiban que van aprender! -Isto é Cabo Verde, Sonia. Non podes pensar que as cousas en África... -Xa está ben con iso, María, eu necesito coñecer a programación e ti es a persoa responsable: a coordinadora! Dá igual que isto sexa Europa, África ou a Cochinchina! -Eu non son coordinadora de nada! -Como non?! -Eu non son profesora, Sonia. Eu son deseñadora de moda! -Pero na entrevista na túa casa en Gondomar quedou bastante claro que ti eras a coordinadora! -Eu son deseñadora de moda. Se estou aquí é só para axudar as mulleres! -Entón quen se encarga da programación? -Iso é cousa de Virgílio, imaxino! -Virgílio? Pero ese home sabe algo de moda? -Non creo! -Entón? -¡Ay, yo que sé! A veces parece que desconfías de todo... Sonia decidiu acougar. Non lle apetecía discutir no seu primeiro día. Puxo as lentellas na mesa e deixou que María volvese chufar as súas aulas da tarde. Comeu en silencio. Agradecía a chegada da fin de semana. Non lle podía sentar mal enchouparse do ambiente de Cabo Verde durante un par de días, saír á rúa e gozar do aire libre, do sol, do mar, do vento, dos ruídos, dos cheiros, das cores, da vida... esquecer inda que só fose un par de días as lideiras que se estaban a apoderar de xeito preocupante da súa cabeza. A programación O sábado volveu acordar coa desagradable sensación de non ter enlazado sequera un par de horas de sono. A calor abafante e a estrañeza impedíanlle durmir a vontade. Almorzou tranquilamente na cociña. A súa amiga Noa preguntáballe por whastapp que tal a súa chegada a Cabo Verde. 'Xa lle responderei máis tarde' pensou Sonia. 'A ver se despois de hoxe, podo contarlle algo que non sexa demasiado deprimente'... O seu mozo Álvaro avisábaa igualmente de que xa tiña billete de avión para ila visitar en menos dun mes. Estaba a preparar unha ensalada coas lentellas que sobraran o día anterior cando María apareceu con cara de poucos amigos. Traía uns folios na man. Guindounos na mesa, encheu a cunca e rosmou: -Aí a tes! Para que logo non desconfíes... Sonia botou unha ollada na primeira páxina. -Pero isto que é, María? -A programación. Sonia botouse a ela incrédula. Comezou a ler... -Pero... non entendo, María... Quen é a tal Sahida que asina o proxecto? E por que fala de Miguel, ese non é o profesor de patronaxe co que fixeches o curso en Mindelo? -Claro que o é. Sonia logo entendeu que papeis eran aqueles. Non se trataba dunha programación Sonia logo entendeu que papeis eran aqueles. Non se trataba dunha programación, senón da proposta didáctica do curso de Mindelo que María lle encargara a unha rapaza, a tal Sahida, para presentar no Museu do Artesanato. Daquela, María estaba acompañada por Miguel, un profesor madrileño de patronaxe que comezara tamén o curso en Praia pero logo tivera que volver a España por mor da enfermidade da súa nai. A proposta de Sahida estaba moi ben redactada e era bastante completa pero en absoluto se axustaba á programación dun ciclo artístico. -Isto non é exactamente unha programación, María... -Pero non se podería tirar algo de aí? Ti tes experiencia nestas cousas, por que non pos o teu nome en vez do de Miguel e o adaptas un pouquiño para que poida servir de programación para o noso curso? -Pero, María... -Sonia tardou en reaccionar. Non daba creto. Aquela muller que unhas veces lle parecía unha persoa intelixente e cariñosa, aos cinco segundos dicía cousas sen sentido... Gustaríalle razoarlle que o que estaba a propoñer era unha loucura, como todo canto rodeaba o curso, pero antes de espetarllo pareceulle prudente retirarse ao baño e reflexionar un chisco en soidade. Para a súa sorpresa, chegou á conclusión de que o mellor sería acceder a facer o que María lle pedía. Non era un proceder serio, máis ben unha chafallada, pero se quería que as cousas se conducisen ao dereito, tería que ser ela mesma quen tomase a iniciativa. De María non podía esperar nada, era visto... Con todo, comprendeuna, e ao comprendela desculpouna. Mesmo se compadeceu dela. Era unha persoa maior e un bocado enferma que malia ter sido unha eminencia no mundo da moda, non entendía unha palabra de docencia. A súa maneira torpe e confusa de proceder agochaba simplemente a súa incompetencia como profesora, e o seu afán por derivar cara a Sonia o traballo máis complexo. Non era un proceder serio, máis ben unha chafallada, pero se quería que as cousas se conducisen ao dereito, tería que ser ela mesma quen tomase a iniciativa Seguiríalle a corrente, xa que logo. Volveu á cociña e recolleu os folios. O sábado pasouno encerrada na casa loitando en refacer o documento. Escoitaba de fondo os ladridos dos cans, os berros en crioulo dos homes e das mulleres que discutían o prezo da froita, algunha canción ao lonxe nunha radio, un coche que pasaba coa música a todo volume, o rumor do mar de fondo... África tería que ficar un día máis á espera. -Por que non dás unha voltiña por aí, Sonia? -preguntáballe seguido o bochorno que non a deixaba tranquila un minuto. -Eu que sei! Xa me gustaría a min! E o domingo outra vez coa programación ás voltas, para deixala rematada canto antes e poder comezar a facer as cousas cun mínimo de xeito por fin... -Está xenial! Que ben traballas, Sonia! Que contenta estou! -Durante a cea. María volveuna encher de cumpridos. Sonia viña de entregarlle a programación practicamente rematada. Aquela noite antes de se deitar, apoiouse na varanda para tomar o aire. Necesitaba respirar tranquila, en silencio. Apenas pasaba algún can ceibo pola rúa. Era o primeiro momento de paz na fin de semana. "Isto é todo moi raro", escribiulle por chat a Noa. Contoulle polo miúdo as historias que non cadraban, o aspecto cativo da Universidade, os problemas co contrato e co visado, a estraña actitude de María... 'Soniña, vai canto antes á Embaixada dar conta da túa chegada e da túa situación. Isto non ten boa pinta. E non deixes de contarmo todo o que che pase, de acordo? Todo!'. 'Fareino. De todos modos, parece ser que mañá temos unha reunión con José. Supoño que con el poderei resolvelo todo. Xa che contarei. Bjs!'


Summary: Programa da Mostra de Olería de Buño.

Arrincou esta mañá de xoves 12 de agosto a XXXVII Mostra de Olería de Buño. Unha Mostra na que a figura d@ oleir@ está no centro da diana, e na que a muller cobra un protagonismo especial. Serán 4 días, ata o domingo 15, dunha completa programación chea de demostracións do oficio, exposicións, charlas, coloquios, espectáculos, pasarrúas e un concerto a cargo de Guadi Galego. Foi o novo presidente da Asociación de Oleiros de Buño, Fran Gorín, o encargado de presentar esta edición, agradecendo "todo o esforzo das entidades e persoas implicadas por sacar adiante esta edición da Mostra a pesar de todas as dificultades sanitarias". A concelleira de Olería, a nacionalista Leticia Naya Varela, fixo extensible este recoñecemento "a todo o tecido asociativo do municipio por facilitar e colaborar á hora de confeccionar a programación deste ano". Foi a subdelegada do Goberno na provincia da Coruña, María Rivas, a que dedicou a súa intervención a poñer en valor "o corazón e o cerebro co que traballan as decenas de oleiros e oleiras que seguen a manter vivo o oficio en Buño". Pero sobre todo deixou enriba da mesa o respaldo do goberno central á Declaración da Mostra de Olería de Buño como Festa de Interese Internacional. "Trátase dunha oportunidade de manter viva a esencia dun pobo, de manter vivo un oficio tradicional, de defender a herdanza dun pasado que segue tratando de garantir presente e futuro de centos de persoas e da actividade económica deste pobo". Foi o alcalde, o socialista Walter Pardo, o encargado de pechar o acto, dando fé "da memoria viva coa tradición oleira que mantén Buño 37 anos despois da primeira edición da Mostra". Máis información Programa da Mostra de Olería de Buño.


Summary: A plataforma Gandeiros Lácteos Unidos acusa Lactalis de seguir "premendo baixo ameazas" as e os gandeiros para que incumpran a Lei de cadea alimentaria e acepten vender a perdas.

Lactalis segue "premendo baixo ameazas" as e os gandeiros para que incumpran a Lei de cadea alimentaria e acepten asinar contratos que impliquen perdas para o sector da gandaría, denuncia a plataforma Gandeiros Lácteos Unidos. Estas declaracións prodúcense despois dunha reunión entre o grupo Lactalis e a Organización de Produtores Lácteos (OPL), que resalta que non está dispostos a ser signatario de ningún contrato que non cubra os custos de produción do sector lácteo. Por isto, a OPL subliña que se transixisen non só sairían prexudicados a nivel económico, senón que estarían incumprindo a lexislación vixente, polo que reivindican que por baixo dos 0,40 céntimo de euro o litro non se poden asinar os contratos. Nese sentido, reportan que as seccións da OPL doutros territorios recibiron unha misiva "ameazante de Lactalis", o que cualifican de intento de extorsión ao advertir da próxima finalización dos acordos que están en marcha. Isto supón "unha mostra máis da prepotencia e seguridade de impunidade" da que a multinacional francesa "fai alarde", indican. A compañía prefire "saltarse a lei, rirse do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación que dirixe Luis Planas e provocar os gandeiros", resolve Gandeiros Lácteos Unidos. Porta aberta a seguir negociando Após a xuntanza sen acordo entre Lactalis e a OPL, as partes comprométense a "seguir intentado a negociación", e se fose preciso, reclamar un negociador nomeado polo Ministerio como recolle a Lei de cadea alimentaria.


Summary: Pide abrir un novo proceso para regular unhas tarifas eléctricas que non prexudiquen a consumidores, particulares nin Pemes.

O BNG vén de rexistrar no Congreso varias iniciativas co obxectivo de que o Goberno do Estado retire o Proxecto de Orde pola que se estabelecen os prezos dos cargos do sistema eléctrico e dos pagos por capacidade para abrir un novo proceso que permita acometer con garantías os cambios que se deben incluír. O deputado nacionalista, Néstor Rego, urxe reconsiderar a repartición de custos e portaxes para que, tanto consumidores domésticos como profesionais, non sufran o impacto que o actual deseño suporía. Así, consideran necesario facer unha valoración conxunta de todos os impostos que gravan o consumo de enerxía eléctrica, para eliminar o Imposto Especial de Electricidade e baixar o IVE ao tipo súper reducido de 4%, aplicado a produtos de primeira necesidade, para conseguir abaratar a factura. Novos tramos horarios O pasado mes de marzo, o Consello de Ministros aprobou un Real Decreto polo que se estabelecía unha metodoloxía de cálculo dos cargos do sistema eléctrico que, xunto ás portaxes do sistema fixados pola Comisión Nacional do Mercados e da Competencia (CNMC), conformarían a parte regulada da factura eléctrica de cada consumidor. Esta reforma, prevista para ser aprobada en 2020, foi adiada pola pandemia e entrará en vigor o próximo 1 de xuño. "O BNG considera que esta norma vai xerar un impacto negativo nos consumidores e consumidoras polo que é necesaria a retirada da norma, tendo en conta que afectará a importantes sectores da poboación que xa están a sufrir as graves consecuencias polo impacto económico das restricións debidas á Covid-19", afirma o deputado nacionalista. As tarifas estabelecidas pola Orde, implicarán que o tramo máis caro abranguerá entre as 10 e 14 horas da mañá e entre as 18 e 22 horas da tarde. Pola contra, o tramo máis barato situarase entre a medianoite e as oito da mañá. Segundo os datos que aporta Rego, na Galiza "o cambio nas tarifas afectará a máis de medio millón de fogares adheridos ao sistema anterior e que verán como a súa factura experimenta un aumento que pode chegar a superar 30%". Explotacións gandeiras O BNG destaca, ademais, o impacto que tamén terá o cambio en determinadas actividades económicas cunha forte implantación na Galiza como son as pequenas explotacións gandeiras, ao coincidir os horarios do período punta da tarifa con tarefas de alto consumo enerxético. "Na Galiza existen máis de dez mil explotacións que se van a ver afectadas por estes cambios sen alternativa posíbel", xa que segundo estima, unha explotación gandeira concentra 40% do seu consumo entre as 8 e as 13 horas e entre as 18 e 23 horas polo que o incremento medio da factura anual será de máis de 50%. Esta Orde, advirte, afecta a outros consumidores cun perfil de consumo semellante, como pode ser o da hostalería e o resto de Pemes, "pois a súa actividade debe desenvolverse necesariamente durante as horas de maior custo da enerxía", explica Néstor Rego. "Non resulta lóxico acometer un cambio normativo deste calibre sen ter en conta outros aspectos da composición da factura cun peso relevante e que tamén deben ser revisados como é a eliminación do imposto especial da electricidade ou o a redución do tipo de IVE que debe aplicárselle", conclúe o deputado do BNG.


Summary: Aliboria nacía hai uns tres anos, e presentábase como un grupo que se servía unicamente de voces e percusións tradicionais. Tanto confiaban no que ofrecían, que non precisaban máis.

Xosé Lois Romero, ademais de ser un solvente acordeonista, arranxista e compositor, tamén é percusionista, empregando eses golpes que nacen da terra en todo tipo de proxectos. Latexo / Aliboria / 2020 / Dez pezas / 15 euros Aínda lembro a forza que tiña o trío de jazz fusión Azougue, e o orixinais que eran as tímbricas e os patróns empregados. Baixo a dirección de Xosé Lois Romero, este Latexo ten nas súas filas a: Mariana Montero, Cristina Sánchez, Andrea Montero, Noa Migal, Belém Tajes, Alejandra Montero, María Montero, Ramón Dopico, Jorge García, Antonio Prado, Alba Rodríguez e Rubén Montes. Latexo é o segundo disco de Aliboria, e presenta unha forza diferente ao anterior traballo. Quizais o primeiro álbum tivese un toque máis tradi, mentres que este aposta en padróns máis arriscados. E aínda coa pegada que ten, deixa espazo a temas máis líricos, como "Camiño do Alén". En canto ás voces, son pezas especialmente lucidas a "Muiñeira de Ons" e "Ponta de areia", esta última a capela. Nestas cancións, ademais, emocionan as voces dos baixos e o efecto harmónico que se produce co resto de gorxas. Falando das gorxas, é relevante o feito de que todas elas individualmente son moi boas cantantes, e é así como se consegue esta presencia, con tanta forza. Aliás, hai ao longo do disco varias partes solísticas, onde todas as cantantes saen moi ben paradas. É moi interesante a combinación que se dá entre ritmos tradicionais e innovación con patróns aos que non estamos habituadas nese tipo de pezas. Destaco a peza "A Roda da Vida", composta, música e letra. por Xosé Lois Romero e que non desentoa en absoluto co resto do disco. O deseño, de Lucía Rolle, é sobrio, coidado e cun toque de optimismo, seguindo a idea do primeiro disco homónimo. A produción (Rubén Montes, estudios Disquesi) pon en valor cada son, cada toque deste Latexo. Parabéns a Xosé Lois e ao seu equipo, por moitos anos máis de percusións con pegada e fortes voces! Non teño acougo nin quero, son unha folla que cae; vivo no berce do vento, presa estou do aire. Baila e bate na terra para enxermar a primavera, baila e toca as estrelas coas azas das arelas.