Summary: A cadea humana previa ao Día da Patria que organiza Ceivar volveu demandar a liberdade das e dos presos independentistas. Este colectivo leva quince anos, coincidindo co 24 de xullo, realizando esta mobilización que percorre rúas e prazas da capital da Galiza.

O organismo popular antirepresivo Ceivar realizou este domingo en Compostela unha cadea humana para reivindicar a liberdade das presas e os presos independentiastas da Galiza. A marcha xuvenil independentista e a Cadeia Humana polas presas percorren Compostela A iniciativa ten lugar cada ano, desde hai quince, coincidindo co día anterior ao Día da Patria Galega quince anos. A mobilización partiu da arrodear a céntrica Praza Galiza da capital para despois percorrer varias rúas do casco histórico para rematar na Praza do Pan onde tivo lugar un acto político coa lectura de dous manifestos, un redactado polas presas e presos e outro pola propia organización. Situación das presas e presos "Agora mesmo hai cinco independentistas presas, catro delas en Teixeiro e outra na Lama", lembran desde Ceivar, "Miguel García, Antóm García e Asunción Losada atópanse en Teixeiro e foron xulgados e en xaneiro deste ano pola Audiencia Nacional con peticións fiscais elevadísimas, nesa mesma cadea está Roberto Rodríguez", concretan. En todo caso sinalan que "todos están en segundo grao, unha novidade". No caso da Lama explican que está Eduardo Vigo. Marcha á cadea de Teixeiro O feito de que estean na Galiza evita "percorrer centos de quilómetros para estar 40 minutos de visita" mais a pandemia fixo que se endurecera a súa situación. "Deixaron de dar permisos para facer 'vis a vis' e se o facías pasabas a estar quince días fechado sen saír, unha situación dramática", apunta. Nos traslados durante a pandemia tamén tiñan que pasar por uns módulos de ingresos "sen ter ningunha pertenza persoal". Manifestos No manifesto de Ceivar lembraron a súa fundación en 2003 como organización de "denuncia activa contra os recortes de dereitos fundamentais" polo que foi "colocouse na diana da represión española". Após facer un percorrido polos seus obxectivos denunciaron que "o Estado español non é unha democracia". Esta organización critica que eleve "o gasto en defensa en 1.000 millóns de euros, cando se prepara con toda a maior das probabilidades un dos escenarios a nivel social e económico de maior recorte e retroceso en dereitos en décadas". Máis un ano, mans dadas o 24 de xullo pola repatriación dos presos independentistas "A Ceivar non lle corresponde facer análises políticas máis alá do ámbito antirepresivo", engaden, "mais estará ao lado das perseguidas, da verdade", conclúen. No manifesto redactado polo colectivo de presas e presos independentistas, pola súa parte, aseguran que "o Dia da Patria non é para nós unha rutina anódina no calendario de consumo de efemérides, senón un ritual que alimenta a nosa comunidade nacional de resistencia". Aseguran que "a rutina debilítanos, o ritual fainos mais fortes". Reafírmanse en que "estas xornadas patrióticas sirvan para deixarlle claro ao Estado Imperialista español que Galiza non se rende, nin se compra, nin se vende".


Summary: O 26 de Abril de 2012 aparecía na rede Sermos Galiza, un dixital en galego e coa información precisa e alternativa como bandeira. Apenas 2 meses despois, o proxecto Sermos Galiza debruzábase tamén sobre os quiosques, como semanario. Hoxe é o único semanario integramente en galego. A tónica destes 2 anos na rede ten sido a do incremento constante de visitas: a Comunidade Sermos non deixa de medrar.

Máis de un millón de usuarios únicos en 24 meses e algo máis de 11 millóns de páxinas vistas, en concreto 11.024.982, de acordo cos dados de Google Analytics. Así se resumen as estatísticas de Sermos Galiza ao longo dos seus dous primeiros anos de vida, un período en que este dixital tivo como propósito o de reforzar e alargar o espazo de comunicación galego e en galego, con información e opinión alternativa e autocentrada no país, con vocación de dar voz a aqueles que non a teñen. O índice de usuarios únicos -o número de terminais desde o que se accede ao web- non deixou de medrar desde que Sermos Galiza apareceu na Rede. Nos seus primeiros doce meses de existencia, este dixital abeirou o medio millón de usuarios únicos -479.520-; no segundo ano de vida, Sermos Galiza deu un chouto e superou largamente os 500 mil utentes únicos, até se situar nos 573.693. Isto significa, que a audiencia deste meio medrou arredor dun 20% nos últimos 12 meses. Sermos Galiza é xa o diario dixital galego líder nas redes sociais, cun total de 19.836 aderentes (10.015 en Twitter e 9.821 en Facebook). Ese millón de utentes únicos viron 11 millóns de páxinas nestes 24 meses. Unha visita a Sermos Galiza dura de promedio, segundo Google Analytics, 14 minutos. E o índice de visitas novas está na contorna do 30%, o cal demostra que día a día se renova o público que accede ao noso web. Constante aumento nas redes sociais En parelelo ao incremento no número de visitas, estes 24 meses foron a historia da consolidación de Sermos Galiza nas redes sociais. Neste momento, Sermos Galiza é o diario dixital galego líder nas redes sociais, cun total de 19.836 aderentes (10.015 en Twitter e 9.821 en Facebook).


Summary: Formoso integrou na dirección do partido o senador Xoaquín Fernández Leiceaga mais o rexedor do Carballiño e a alcaldesa de Redondela.

A nova Executiva do PSdeG liderada polo novo secretario xeral, Valentín González Formoso, foi aprobada este mércores con 81% dos votos dos delegados acreditados no XIV Congreso Nacional da formación. Neste órgano, composto por un total de 58 persoas, Formoso incorporou persoas que apoiaron a Gonzalo Caballero ao longo dos seus catro anos como secretario xeral como o senador Xoaquín Fernández Leiceaga -que ocupará a área de Política Económica-, o alcalde do Carballiño, Francisco Fumega, ou a rexedora de Redondela, Digna Rivas. Nova dirección En concreto, a nova dirección do PSdeG, que terá a Carmela Silva como presidenta, recibiu un total de 343 votos a favor, 78 en branco e tres nulos, o que supón o 81,4% dos votos. Ao redor de Formoso estará a alcaldesa de Lugo, Lara Méndez, que ocupará a Vicesecretaría Xeral do partido. Ademais, o edil coruñés José Manuel Lage Tuñas será o secretario de Organización, un cargo co que xa acompañou a Formoso durante a etapa do rexedor pontés como secretario provincial coruñés. Tamén ocupará un lugar destacado na nova dirección do PSdeG o alcalde de Vilagarcía e presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), Alberto Varela, que se fará cargo da área de Política Municipal a pouco máis dun ano de que se celebren os próximos comicios locais. Na Executiva, o rexedor de Ferrol asumirá a área de Política Industrial; o que fora reitor da USC Senén Barro, a de Ciencia, Universidade e Transformación Dixital; e o delegado do Goberno en Galicia, José Miñóns, Estudos e Proxectos. Tamén formarán parte da nova dirección edís de cidades como A Coruña e Pontevedra, e volven cobrar peso socialistas que tiveran cargos en anteriores etapas como as exdiputadas Noela Blanco e María Pierres. Comité nacional e federal Na cita congresual tamén foi aprobada, neste caso cun 82,4% dos votos, a lista ao comité nacional que encabeza a alcaldesa da Coruña, Inés Rei. En concreto, esta candidatura recibiu un total de 346 votos a favor, 74 en branco e tres nulos. Na lista, conformada por máis de 200 persoas e que supón un 50% dos compoñentes deste órgano -o outro 50% será elixido as agrupacións locais-, figuran nomes como o da alcaldesa de Trabada, Mayra García; o rexedor de Ames, Blas García; o senador Modesto Pose ou a que foi secretaria de Estado de Igualdade, Laura Seara. Pola súa banda a delegación do PSdeG ao comité federal, que encabeza César Mogo, recibiu 335 votos a favor (o 79%), 88 en branco e tres novos. A lista está formada por un total de sete persoas, entre as que figuran o secretario de Organización do PSdeG, José Manuel Lage; a alcaldesa de Lugo, Lara Méndez; e a edil ourensá Natalia González. Por último, o exconselleiro Ricardo Varela presidirá a Comisión Nacional de Ética, na que a carballesa María Torres ocupará a secretaría. Este órgano recibiu un total de 330 votos a favor (79,5%), 85 en branco e seis nulos.


Summary: A profesora de Lingua e Literatura galegas da UDC Pilar García Negro publica no número 31 do semanario Sermos Galiza unha reflexión ao fío de a imprensa española nomear a aristócrata Corinna zu Sayn-Wittgentsein como "la amiga del rey".

O artigo, intitulado O que Manda España, comeza así: Como verán, utilizo á mantenta o verbo "mandar" no duplo sentido de dominio e de envío, porque as consignas ou palabras de orde a que me vou referir encaixan e cadran coas dúas significacións. A raíz de o Xefe do Estado andar de cazata por terras africanas merecentes de maior fortuna, os meios de comunicación airearon a presenza-existencia dunha princesa alemá, seica de nome Corinna (supomos que nada a ver coa heroína literaria homónima) acompañante do interfecto. Após o pedido de "perdón" do monarca en sede hospitalaria, non se volveu mencionar, até que reaparece nestas datas seica implicada nun dos procesos xudiciais que atinxen ao xenro do devandito. A íntegra do artigo téndela nos vosos quiosques, co resto dos contidos do número 31 do semanario!


Summary: Boris Johnson visitou Belfast para citarse cos partidos norirlandeses ao respecto da súa proposta para redifinir o protocolo de Irlanda do Norte.

O primeiro ministro do Reino Unido (RU), Boris Johnson, defendeu esta segunda feira que a súa intención non é a de "desbotar" o protocolo de Irlanda do Norte incluído no acordo de saída da Unión Europea (UE). Londres e Dublín presionan para que se forme Goberno en Irlanda do Norte O mandatario do RU destacou que cre na posibilidade de lograr un pacto "sensato" nas conversacións con Bruxelas que permita "introducir cambios" sobre o funcionamento do mesmo. Johnson, nunha visita á capital de Irlanda do Norte, insistiu en que o Reino Unido "xogará o seu papel para garantir a paz política e a democracia", mais recalcou a importancia de que as partes "senten á mesa para restaurar a repartición de poder". O Sinn Féin obtén unha histórica vitoria en Irlanda do Norte A visita a Belfast do primeiro ministro para dialogar cos principais partidos de Irlanda do Norte tivo lugar un día despois de que o seu Goberno anunciase unha lexislación que permitiría a Londres deixar de lado partes do protocolo, algo criticado en Bruxelas e que podería provocar un conflito comercial coa UE. "O protocolo acordouse de boa fe. E é por iso que aqueles que queren desbotalo, no canto de facer modificacións, están a centrarse en cuestións erróneas", aseverou o primeiro ministro do RU. As sondaxes apuntan a vitoria do Sinn Féin nas eleccións de Irlanda do Norte Así mesmo, defendeu que existen puntos "sensatos" sobre os cales "están protexidos os intereses de todas as partes". "O obxectivo común debe ser crear o maior apoio intercomunitario posíbel para un protocolo reformado en 2024", insistiu Johnson. O protocolo prevé unha serie de salvagardas e controis no paso de mercadorías desde Irlanda do Norte para evitar graves distorsións no mercado único, no que se mantén o territorio norteirlandés. O ministro de Asuntos Exteriores de Irlanda, Simon Coveney, asegurou que a UE quere manter o diálogo sobre a aplicación do protocolo, mais deixou claro que renegociar o acordo non é unha opción, e avisou o Reino Unido de que a rotura unilateral só "causará problemas".


Summary: Tras dúas décadas na alcaldía de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores aspira a volver revalidar mandato tras unha intensa campaña na que o BNG local ten a maquinaria a pleno rendemento e "boas expectativas", pero "sen confiarse" para evitar "sorpresas". Asegura partir dun convencemento: no resto de forzas políticas non hai un proxecto alternativo ao dun goberno que tornou Pontevedra en "referente internacional".

Miguel Anxo Fernández Lores é alcalde de Pontevedra polo BNG dende 1999 e concelleiro na corporación pontevedresa dende 1987. Pero iso non implica que o seu ritmo de campaña electoral non sexa moi alto. Conversa con Praza.gal a primeira hora da mañá e comeza explicando que, de camiño ao lugar da entrevista, tivo que parar con varios veciños. Poucas semanas despois da campaña das eleccións xerais -"saímos dun souto e metémonos noutro", ironiza-, o Bloque de Pontevedra ten a maquinaria a pleno rendemento e "boas expectativas" pero "sen confiarse" para evitar "sorpresas". Así e todo, asegura partir dun convencemento: no resto de forzas políticas non hai un proxecto alternativo ao dun goberno que tornou Pontevedra en "referente internacional".Esta é a quinta campaña electoral municipal que afronta dende a alcaldía, como candidato á reelección. Que tal a leva?E en total, a novena campaña. Eu penso que é un mérito persoal e de equipo e que é a mellor campaña malia ser atípica polas eleccións xerais. Nós temos un coñecemento profundo da administración municipal e do que hai que facer no futuro, e nese sentido tamén é máis doado.Vostede sinala esa experiencia como unha nota positiva, no sentido de saber de onde veñen e onde queren chegar. Dende a oposición, concretamente dende o PP, fan fincapé precisamente aos seus anos na alcaldía por todo o contrario. Falan de esgotamento e de ausencia de ideas novas."Algo teñen que dicir os que non teñen proxecto para esta cidade, pero están a poñer paus nas rodas ao que é unha tendencia mundial"Algo teñen que dicir cando non teñen proxecto para esta cidade. Eu non o vexo. Se nós somos un referente en seguridade viaria, se levamos oito anos sen ningún falecemento por atropelo. Se a xente nos demanda medidas de calmado de tráfico en rúas e parroquias… Eles din que hai que quitar os lombos e revisalos. É de sentido común e está demostrado que funciona e a xente o demanda. O mesmo pasa coa compostaxe; composteiros comunitarios que se tiñan que encher nun mes fano nunha semana porque a veciñanza do rueiro do redor, que aínda non o ten, tamén quere participar en recuperar a materia orgánica e non enviala a queimar… Pois eles, que se cheira e veñen ratas. Están a poñer paus nas rodas ao que é unha tendencia mundial. Despois tamén din que imos lentos… Eu digo: comparado con quen? Con quen non están facendo nada? Somos conscientes de que imos algo lentos en temas como o da compostaxe, porque hai que explicalo ben, parroquia por parroquia para que non fracase e funcione. Pero imos cumprir antes ca ningunha do Estado e de Galicia a normativa da UE para o tratamento de residuos.Considera, daquela, que xa é factible un horizonte no que Pontevedra poida prescindir de Sogama? Sempre foi un horizonte político para o BNG.Certo, pero non se daban as circunstancias. Non se podía facer unha planta de compostaxe nun monte, a Xunta non a asumía como algo importante, non había directivas… No resultado final do puzzle nos calculamos que poderemos recuperar o 100% da materia orgánica, a grande maioría de papel e vidro e de plásticos e envases. Despois quedaría a fracción resto, como os cueiros ou outros restos, en torno a un 15% que iría a Sogama ou a un vertedoiro selado, sen filtracións e reutilizado despois por riba como zona verde, no caso de que iso se retomase. Agora estamos con composteiros individuais nas casas e comunitarios en barrios onde é factible. E en 2021 adxudicaremos o novo contrato do lixo, que levaría consigo tamén a compostaxe. E tamén tendo en conta unha cuestión fundamental como é o custo no urbano e no rural.O rural, precisamente, é outro dos ámbitos nos que a oposición puxo o foco neste mandato. Afirman que o seu goberno se centra só no centro da cidade."Calquera que coñeza minimamente o rural de Pontevedra sabe que cando chegamos non había nin colectores no río e agora imos rematar o saneamento en todas as parroquias. Non hai cor"Algún non sabe onde está o rural. Igual que algún fala do transporte público sen coller nunca un autobús. Calquera persoa que coñeza minimamente o rural de Pontevedra sabe que non hai cor. Eu estiven tres mandatos na oposición e sei o que se gastaba no rural… Nós estamos a gastar 1 ou 2 millóns de euros por parroquia, antes gastábanse 6.000 ao ano. Fixemos locais sociais, imos rematar neste próximo mandato o saneamento de todo o rural, probablemente en dous anos. Imos abordar o abastecemento de auga a todas as parroquias… Cando eu entrei non había nin colectores no río. Agora, se hai 19.000 habitantes no rural, quédannos uns 2.000 sen conectar. Nós pensamos que o rural hai que mantelo, promovelo e darlle servizos porque cumpre unha función fundamental no mantemento do territorio. Somos conscientes, igual que o fomos co plan Monte Vivo despois dos incendios e por iso temos en marcha tres parques forestais periurbanos.No seu programa electoral fan referencia á cuestión do Plan Xeral de Ordenación Municipal, un debate que planeou sobre a cidade durante moito tempo. Sinalan que non sería conveniente un novo PXOM, mesmo que dificultaría o actual modelo urbano. Por que?Eu non coñezo ningún Plan Xeral que se aprobase antes de dez anos agás o de Sanxenxo, que o aprobou a Xunta de Fraga por urxencia sen sequera contestar alegacións. Están pagando as consecuencias. O argumento dos que nos din "faga vostede un novo plan" é para facer máis vivendas. E agora o que hai que facer é reducilas, mesmo o di a propia Xunta, que está gobernada polo PP. Hai outras figuras urbanísticas moitísimo máis áxiles. Barcelona ten un plan dos anos 40 e segue funcionando. E nós temos un plan aprobado, daquela votamos en contra por moitas razóns e fixemos un modelo urbano diferente. Hai que buscar eses modelos máis áxiles sobre ese planeamento mínimo.Referíase antes ao transporte público. A Xunta está a amagar con intervir directamente no transporte público en Pontevedra, tamén en Ferrol, mesmo advertindo que retiraría fondos do Concello para poñelo en marcha."Co transporte público estudamos con especialistas, adaptamos o que funciona e desbotamos o que non. Isto é facer política e tamén pensar no país"Nós non temos ningún problema con iso. É curioso que coa parte técnica non teñamos ningún problema e apareza cando tratamos coa parte política. Hai un transporte interurbano que resolve o problema. Por exemplo, de Marín a Pontevedra hai unha liña que pode parar por todo o municipio; non obriguemos a competir con esa mesma liña. Estamos no século XXI, o transporte público funciona cando hai masa crítica; cando é moi pouca, no é operativo. Por iso propoñamos outras cousas, aproveitemos por exemplo outros transportes como o taxi para as parroquias, que agora pode levar varios viaxeiros e cobrar individualmente ou programar viaxes. Enfoquemos as cousas doutra maneira e resolvamos os problemas, aproveitemos ao máximo as liñas existentes, que ademais se é posible leven transporte escolar e coincidan cos horarios dos centros de saúde e aproveitemos os taxistas. Eu sinto que ás veces se fale disto sen saber do que se fala… Nós a respecto do transporte estudamos con especialistas o que se está a facer en Australia, no Reino Unido… Como coa compostaxe ou coa mobilidade en xeral. Adaptamos o que funciona e desbotamos o que non. Iso é facer política e pensar no país.Neste mandato estiveron presentes conflitos coa Policía Local, con episodios como baixas masivas das que vostedes recearon e mesmo repercusións durante eventos deportivos. Que medidas prevén para tentar palialo?Tamén hai que preguntarlle á xente que lle parece, cando temos un campionato do mundo de triatlón e todo o mundo colabora, collan a baixa trinta policías. O funcionariado perdeu capacidade adquisitiva e debemos tentar recuperala razoablemente. Pero aí hai problemas doutro tipo, hai xente que quere defender determinados privilexios e nós non imos entrar por aí. Ten que ver con cuestións de tipo político, non é algo laboral. Nunca foi unha cuestión laboral. Nós tentamos sen razoables, pero non se pode utilizar a forza e a xente percíbeo. A maior parte da Policía traballa perfectamente e despois hai un grupo… No que nós non entramos.No seu discurso no inicio da campaña resaltou que un dos feitos diferenciais do modelo do goberno de Pontevedra é que está rexido por unha formación nacionalista que traslada eses valores á xestión cotiá. Que cre, do seu punto de vista, que tería que suceder para que o Bloque puidese dar ese salto de apoio cidadán no resto do país?"A xente queda abraiada co concepto de cidade de Pontevedra. Por que se non adoptan máis medidas deste tipo? Se cadra por medo ao cambio ou á protesta, pero hai que distinguir o balbordo mediático do que realmente opina a xente"A min resúltame incomprensible que a xente non aposte por iso. Cando imos a calquera foro internacional, valora o que aquí se fixo. Hai poucos días, por exemplo, un equipo de urbanistas e arquitectos do Concello de Barcelona e, segundo dixeron, quedaron "boquiabertos". A xente queda abraiada coa cidade sobre todo polo concepto: é unha cidade que acolle, tranquila, non ten ruído, os coches están amestrados e hai dinamismo coa xente na rúa. É unha cidade pensada para as persoas levada á práctica e funciona. Por que a xente non adopta máis medidas deste tipo? Porque temos medo ao cambio, por medo a que algún proteste e que ese que máis protesta sexa a quen lle fan caso… Hai que saber distinguir os impactos mediáticos e o balbordo do que realmente opina a xente e iso tamén é complicado. O que non quere dicir que non escoitemos, ata a extenuación. Pero iso non quere dicir facer o que pide o que quere aparcar o coche na praza da Peregrina.Outro asunto que segue presente na cidade é a prórroga de ENCE, sobre a que o Goberno de España vén de cambiar de posición…Cambiou de posición… Había un informe dos Avogados do Estado pouco menos que ad hoc… Pero cando lles dixeron, faga vostede un informe atendendo todas as alegacións pertinentes resulta que a prórroga non pode ser por máis dos 75 anos e hai que sacar en todo caso a licitación porque outras empresas poden estar interesadas."Cando se privatizou, ENCE dixo que era máis barato cambiar vontades que o traslado e nós, que era un pelotazo. Agora hai unha porta aberta a recuperar a ría"Ven máis próxima, daquela, a saída de ENCE da ría?Nós dicimos que hai unha porta aberta a que poidamos recuperar a ría. Cando ENCE se privatizou a nós dixéronnos que era máis barato cambiar vontades que un traslado, que era moi caro. Nós dixemos que era un pelotazo. Cos beneficios que levan obtidos, poderían trasladar a fábrica e seguir gañando cartos.Este mandato tivo un elemento diferente aos anteriores no que atinxe á Deputación, ao non estar gobernada polo PP e ademais, participaren do goberno dende o BNG. Que balance fai do mandato?Nós chegamos a un acordo razoable na Deputación que funcionou ben, con respecto mutuo e lealdade. Nós puxemos condicionantes e aceptáronse practicamente todos. E mantivéronse con cuestións fundamentais como que quen dirixe a política municipal de cada concello é o goberno dese concello. Aumentou o investimento e ademais, respectando as prioridades dos alcaldes e alcaldesas. Iso foi un avance e ademais evitou o caciquismo doutras épocas. Por iso non entendo a posición do PP, non podían nin esperar isto despois do que fixeron eles.O PP repróchouvos que entrasen no goberno, como na Coruña e antes en Lugo, tendo en conta que a súa aposta é a desaparición das deputacións…"O campo está abonado, pero non nos fiamos e tampouco nos poñemos límites; e, claro, unha maioría absoluta facilitaría moito a toma de decisións para que a cidade avance"Nós seguimos traballando nesa liña porque en Galiza o normal é que os concellos teñan as competencias que lles corresponden, a Administración autonómica as súas mellor financiadas e Administración xeral, menos competencias. E as deputacións están no medio sen moito sentido. Agora, segue habendo deputacións? Hai un montante de cartos para as deputacións? Ímolo facer da mellor maneira. Igual que non concordamos co Estado unitario pero facemos valer os nosos intereses nel.Durante a campaña manexáronse enquisas que apuntan a unha boa posición do BNG en Pontevedra, mesmo podendo rozar a maioría absoluta. Con que perspectivas afrontan nese sentido as eleccións do domingo?Nós temos clara a mensaxe que mandamos e hai unhas boas expectativas máis que de número de concelleiros, da percepción de que en Pontevedra mellorou. Iso é maioritario na poboación e pode ter unha repercusión electoral. A valoración do alcalde e do goberno é claramente superior á dos outros candidatos. O campo está abonado, pero nós non nos fiamos e tampouco nos poñemos límites e, claro, unha maioría absoluta facilitaría moito a toma de decisións e a posibilidade de que a cidade avance.


Summary: Aparece nun volume publicado por Souto S.A. en 1984

Após a entrega ás persoas e entidades patrocinadoras e a chegada aos andeis das librarías da banda deseñada Ricardo Carvalho Calero. Coraçom de terra, editada por Demo e Através, podemos dicir que a vida do autor ferrolán xa foi feita cómic. Mais sorprendentemente esta non é a primeira aparición do intelectual nos cadriños. Como curiosidade, chegan novas á redacción de Nós Diario da súa presenza nunha folla de Mafalda, editada en 1984 en Lugo por Souto S.A. (libraría) nunha tradución ao galego de Ramón Reimunde e Xoán Ramón Díaz. O gag comeza con Mafalda reproducindo verbalmente as onomatopeas dunha arma de lume coa frase "bang, bang e bang". Daquela, o pequeno Carvalho salta a escena para lle recriminar o uso da conxunción: "Que é iso de 'e' bang? Onde viche ti que un revólver diga 'e'? [...] Pode dicer bang bang e mesmo pung, pero nunca 'e'". A isto, anoxada, a moza responde revelando a identidade da figura: "a quen pode interesar-lle xogar aos vaqueiros con Don Ricardo Carvalho Calero?". No orixinal en español, editado para Arxentina, figuraba en troques do intelectual galego o escritor José María Pemán como autoridade académica.


Summary: É tarde de máis para que esta actitude tan dubidante e pouco elocuente evite as sombras a respecto da conduta da Infanta e, sobre todo, evite o imparábel proceso de degradación da imaxe do Xefe do Estado e da Institución monárquica non só entre a cidadanía do Estado senón na opinión internacional

A declaración dun cidadán a xeito de imputado perante un Xulgado constitúe un acto garantista, onde somos informados dos feitos polos que se nos anda a investigar e se nos pregunta sobre eles. Por outra banda, fronte á obriga das testemuñas de dicir a verdade, os imputados teñen dereito a non declarar en absoluto, a non se declarar culpábeis e a non respostar algunha, varias ou moitas das preguntas que se lles plantexen. É tarde de máis para que esta actitude tan dubidante e pouco elocuente evite as sombras a respecto da conduta da Infanta e, sobre todo, evite o imparábel proceso de degradación da imaxe do Xefe do Estado e da Institución monárquica Xa que logo, a Infanta só usou do seu dereito cando rexeitaba respostar ás preguntas das acusacións populares, teimaba nos "non sei", "non lembro" ou "non teño a constancia" e vencellaba moito do ocorrido á plena confianza que acreditaba na súa parella. Pero é tarde de máis para que esta actitude tan dubidante e pouco elocuente evite as sombras a respecto da conduta da Infanta e, sobre todo, evite o imparábel proceso de degradación da imaxe do Xefe do Estado e da Institución monárquica non só entre a cidadanía do Estado senón na opinión internacional que, con máis ou menos acerto, relaciona directamente esta crise coa "spanish corruption" e co esfarelamento da chamada "Marca España". Se exemplar non é nin útil tampouco, só fica que a cidadanía decida democraticamente, cando e onde cumpra, sobre o sentido da Institución no futuro Para máis, a Casa Real xestionou de xeito moi desafortunado este proceso. Primeiro teimando durante meses para que a Infanta non declarase, despois tentando que o fixese con privilexios (chegar en coche e non a pé, non pasar polo control de seguranza…) e logo enviando sinais de comprensión e apoio: a filla casada do Rei volvería a casa dos seus pais para descansar. Feito absolutamente normal nunha familia normal, mais non tan lóxico nunha familia especial que encarna unha Institución só xustificábel por razón de exemplaridade e utilidade. Na España do 2014 a Institución monárquica non é percibida como exemplar pola cidadanía do Estado. E perdeu tamén aquela comprensión e apoio internacional que lle achegaban doses de utilidade. Se exemplar non é nin útil tampouco, só fica que a cidadanía decida democraticamente, cando e onde cumpra, sobre o sentido da Institución no futuro. A arrincadeira: Albert Rivera e Paco Vazquez Semella un chisco chocante querer vender rexeneracionismo e transparencia da mán desta caste de compañas Albert Rivera presentou na Galicia o seu Movemento Cidadan (MC) da man do ex alcalde coruñés Francisco Vázquez. Semella un chisco chocante querer vender rexeneracionismo e transparencia da mán desta caste de compañas.


Summary: 299 concelleiros e unha concelleira. Eses son os primeiros nomes do proxecto 'Xeración Perdida' que quere investigar a represión nos concellos da Coruña, promovido pola Deputación e dirixido polo investigador Emilio Grandío.

- Vides de publicar unha base de datos inicial con 300 concelleiros represaliados do proxecto Xeración Perdida. Que podemos agardar do total do traballo?- Esta é unha primeira fase. Basicamente a partir de agora pedimos a colaboración cidadá para podermos ampliar información sobre estes e outros represaliados, sexan imaxes ou datos. O gran problema disto son as fontes, que por cuestión de tempo van desaparecendo. Date conta de que estamos a falar de 94 concellos, que son os que había naquel momento. Rastrexar todo isto é bastante complexo. No traballo final teremos as listaxes de todos os concelleiros republicanos, que non se coñecían. Imos publicar unha base de datos con todos os membros das corporacións republicanas da provincia, cun anexo fotográfico, e un pequeno estudo que conteña as conclusións do traballo realizado, para que se fagan unha composición de lugar e se queren afondar, terán estes datos obxectivos que até ao momento non existían. Hai moitos concellos que a partir de agora descubrirán os seus concelleiros da República. Hai moitos concellos que a partir de agora descubrirán os seus concelleiros da República. - Por que dicides que é unha investigación pioneira?- Apuntei que a Deputación da Coruña é unha institución pioneira no traballo sobre a represión. Hai dez anos eu estaba alí mesmo presentando un pioneiro traballo, 'Anos de odio', que serviu de base para logo desenvolver outros estudos xa de ámbito galego. Foi pioneira naquel momento e agora tamén ao apostar por unha vía de procura dos representantes daquela democracia republicana. - Xa existe unha base de datos sobre a represión, que é a do proxecto Nomes e Voces. Esta vosa investigación que maís achega?- Claro, o enfoque desta é máis concreto, pero a achega de fontes é máis ampla, engadimos arquivos municipais, provinciais, multas, tribunais de responsabilidades políticas, do exilio, etc. Pretendemos que a partir desta achega se incremente con fontes orais e fotográficas, e en conxunto creo que vai valorizar extraordinariamente os traballos sobre a represión. Estamos falando de 2.500 persoas. Sobre estas vemos que até o momento atopamos 300 que sufriron algún tipo de represión. É verdade que o obxecto de estudo é máis concreto, pero ten maior diversidade de fontes. O resultado do proxecto vai achegar dúas cuestións. Evidentemente o enfoque é a represión, pero un elemento absolutamente novo é a listaxe de corporacións republicanas. Non é posible facer un cruce de datos con outras fontes se non sabemos previamente quen eran eses concelleiros, cousa que se descoñecía. O que achegamos nesta primeira parte é a base cruzada unicamente cos represaliados. Destes 300 que nos saen, aínda que cremos que nos sairán moitos máis porque, entre outras cuestións, cada home pode ter unha muller ou unha familia que tamén sofre represión. O volume total da represión é maior que o número concreto. E non son só 300 familias, senón moitas máis. Temos que abandonar en parte o esquema ideolóxico. Eu creo que o grande inimigo da sublevación e do posterior réxime franquista é o diálogo, o debate, a democracia. - Cales foron as maiores dificultades que atopastes?- O principal problema foi, de saída, saber quen eran os concelleiros. Había casos onde existían máis referencias, nas cidades máis poboadas ou onde había estudos, pero nos 94 concellos había moitas que estaban perdidas que se recuperaron agora. - Só hai unha muller de 300. Haberá máis?- O que temos agora é iso, non sei que pasará, porque o alcance da represión é moito maior que eses 300. Vai moito alá da túa familia, a represión xerou un efecto paralizador e asfixiante que se prolongará durante moito tempo. Ese clima de represión, de ter sempre esa cuestión enriba, como un elemento consustancial, moi visible moitas veces, pero que está aí e durante tanto tempo iso vai modular moitos valores da nosa sociedade. - Houbo algún concelleiro represaliado que non fose da Fronte Popular ou de esquerdas?- Si. Deses 300 un 80% pertencen a corporacións da Fronte Popular, é dicir, puido ter sido concelleiro no 31 e no 36, e sen embargo hai un 20% deles que non estiveron nas corporacións da FP, polo tanto si existen. Eu creo que temos que abandonar en parte o esquema ideolóxico, que nos vale en grande parte para unhas cousas pero para outras non. Eu creo que o grande inimigo da sublevación e do posterior réxime franquista é o diálogo, o debate, a democracia. E iso é transversal, están sectores de esquerda, de centro, a dereita, republicanos burgueses, sectores moderados... O enfoque deste proxecto é máis concreto, pero a achega de fontes é máis ampla, engadimos arquivos municipais, provinciais, multas, tribunais de responsabilidades políticas, do exilio, etc. - Algún caso chamativo? O avó de Rajoy, por exemplo?- Os historiadores tentamos aproximarnos a aquel tempo e non pensarmos desde o plano actual. O que importaba era tapar as posibilidades de desenvolvemento democrático do país, con todas as súas eivas e defectos, pero era unha democracia dos anos 30, non comparable á de hoxe en día, que ten un contexto e unha realidade distinta. - Hai algún patrón na aplicación da represión? Por exemplo, asasinaron a todas as figuras visibles da república, non? Por exemplo, os alcaldes das cidades.- Si que houbo máis represión nos que estaban máis arriba no simbolismo republicano, pero non só. Por iso digo, a cuestión deste traballo é sobre os membros dos concellos democraticamente elixidos nos que a sublevación os pasa por riba. E a democracia é o seu inimigo, polo tanto ese simbolismo democrático era castigado. Alcaldes mortos só hai 18 no total da provincia, 14 deles da Fronte Popular. Xeralmente case todos os alcaldes foron represaliados, dun xeito ou doutro, foron sancionados, obrigados a exiliarse, paseados ou fusilados logo dun proceso xudicial. Suárez Ferrín foi cun tribunal militar, Ánxel Casal foi paseado... - Cando estará rematado todo o traballo?- Temos pensado rematar a final de ano.


Acolléndome á invitación do BNG da participación foránea nos seus debates actuais sobre o seu futuro, ousarei dar a miña humilde opinión ceñíndome únicamente á cuestión das próximas eleccións autonómicas que penso é o máis importante da política inmediata. Para iso introducirei o meu parecer con un "chiste" que tamén servirá para distendernos un pouco das tan sisudas teorizacións que lemos ás veces. Tratábase de dous vascos que saíron ao campo a coller setas e cando estaban en plena faena un deles díxolle ao amigo, oe Txiki atopei un Rolex!, ao que o compañeiro respondeulle, veña Pachi! estamos a setas ou estamos a Rolex. Con esta brincadeira retrucarei, veña amigos, estamos a soberanías ou estamos a rematar co PP dunha vez como propietario caseque a perpetuidade do noso país. Un PP xenéticamente procedente do franquismo e polo tanto cun ADN antidemocrático, antipopular, incluso antediluviano. Que amólase porque se retíran os nomes fascistas das rúas, que permite alcaldes que se declaran franquistas, que manifesta a súa condescendencia cara aquel réxime ditatorial e asasino. E aquí témolo, seguindo mandando coma sempre, pero isto que é? O soberanismo está moi ben pero nin está nin se lle espera, pola contra o PP está e se lle espera se non nos deixamos de lerias e unimos todas as forzas que podamos nun común denominador baixo obxectivos tan simples, curtos e aceptables por toda persoa de ben como poden ser: a) A revalorización da nosa cultura en toda a súa pluridimensionalidade, b) A xustiza social como fundamento de actuación, c) A dignificación de Galiza como nación equiparable a Catalunye e Euskal Erría considerando ao seu pobo como suxeito político capaz de dirixirse a si mesmo. Algo así, dito como sexa, basta para unirse nacionalistas, galeguistas, esquerdistas, populistas e demais cidadanía transformadora se hai vontade de facelo. Unidos sábese que hai maior posibilidade de incrementar votos que separados, pois unámonos! Pode que sexa un batiburrillo de complicado axuste pero tamén o é na actualidade En Marea, o mesmo BNG tamén é un lio, e outras moitas organizacións son multigrupais, pero é o que hai, e con iso débese aprender a convivir fraternal e lealmente na coincidencia dos obxectivos electorais acordados. Pero conseguido isto a cousa non remata aí, logo vén o que parece secundario e acaba sendo o máis difícil: a) O tipo de participación nesa alianza ou unidade; b) A elección de deputados sobre todo os dos postos con posibilidades de obter escano; c) a elección para a presidencia da Xunta. Pois ben eu pronúnciome por a) unha participación igualitaria. Nada de "isto é o que hai e o que queira que se apunte tan humillante como reaccionario". b) a elección de deputados debe ser por consenso, as primarías teñen sentido nunha organización coherente e polo tanto onde hai unha unica militancia que se coñece, pero resulta absurda cando trátase de grupos diferenciados. c) quen vaia a ocupar a presidencia da Xunta debería ser unha persoa independente que contase coa aceptación de todos e cunhas características mínimas de ser amplamente coñecido e respetado, aberto á alma de Galiza, defensor dás causas nobres, e por riba coa capacidade intelectual e a humanidade suficiente para ocupar axeitadamente ese cargo. Pero hai esa persoa?, para min habela haina, o caso é que quixese, puidese e se lle convencese. Concluíndo, a unidade á que nos referimos é un clamor, atrancala tanto pola soberbia de quen se cre máis forte como polo engreimento de quen se considera máis puro daralle razón a Celso Emilio Ferreiro, que estamos no país dos ananos. E o PP coas gaitas a tocar.


Summary: Pinga a pinga, o conselleiro de Sanidade madrileño foi gañando méritos para ser cesado. Esta quinta feira consumouse a súa defenestración.

Javier Rodríguez non é precisamente un bon relacións públicas nen moito menos un político dotado para a sutileza. As súas continuas declaracións desafortunadas en relación a Teresa Romero, a enfermeira galega que foi a primeira persoa contaxiada de ébola fóra de África, puxeron en evidencia que o PP ía ter nel un problema político. Recapitulemos, con Teresa Romero debaténdose entre a vida e a morte, Rodríguez optou por cargar nela as culpas. Aí, en realidade, seguía o argumentario do PP. Mais fíxoo con especial torpeza. Inesquecíbel é nese sentido a súa frase de que "para pór ou quitar un traxe" [de seguranza para evitar contaxios] "non é preciso ter un máster". Esta cuarta feira, Rodríguez voltou a desprezar a enfermeira galega. Dixo con desdén que a felicitaba por non ter morto. E, non contento con iso, engadiu que se a súa xestión tivese sido incorrecta -foi moi criticado polas lagoas e erros nos protocolos de seguranza- hoxe Teresa Romero "non estaría falando", isto é, estaría morta. Alén da xestión do caso ébola, Rodríguez ten sido un dos conselleiros máis deostados por sectores moi amplos da sociedade madrileña polas súas políticas privatizadoras da sanidade pública. Esta quinta feira, precipitouse o seu final político, ao ser destituído polo presidente do Goberno autonómico, Ignacio González.


Summary: Malia que nos últimos días o ritmo na perda de empregos nos EUA freou, aínda se prognostican niveis non vistos desde a Gran Depresión. Malia que a ciencia e a espionaxe desbotan que o SARS-CoV-2 saíse dun laboratorio, Trump teima nesta teoría. Malia que o distanciamento físico para o coronavirus, os seus seguidores asaltan parlamentos.

Malia que o ritmo se vai desacelerando, na última semana outros 3,8 millóns de persoas perderon o traballo nos EUA: nas pasadas seis, arredor de 30 millóns de estadounidenses solicitaron a axuda ao desemprego que ofrece o Departamento de Traballo. Unha axuda que non é universal. Só a reciben un número limitado de persoas, aquelas que non perdesen o traballo pola súa culpa e que cumpran cunha serie de requisitos. Calcúlase que centos de miles non se apuntaron neste rexistro debido a súa condición de inmigrantes ou por seren autónomos. Segundo o Instituto de Políticas Económicas, ademais, outros 12 millóns tampouco o fixeron ante a saturación dos servizos de emprego. Segundo datos ofrecidos polo Goberno, por cuarta semana consecutiva diminuíu esta perda de empregos, mais os prognósticos continúan a mostrar niveis inéditos desde a década de 1930, durante a Gran Depresión. Esta mesma semana, o Departamento de Comercio anunciaba que a economía estadounidense se contraera 4,8% no primeiro trimestre de 2020, a maior redución desde a última recesión, poñendo fin a unha década de crecemento económico constante. Tamén de creación de emprego: desde novembro de 2009 creáranse 22,4 millóns postos de traballo. As compañías financeiras privadas tamén ofreceron datos negativos. JP Morgan, a primeira institución bancaria dos EUA, calcula que o desemprego derivado da crise do coronavirus alcanzará 20%, mentres que Goldman Sachs reducía esta cifra cinco puntos a mediados de mes. Nunha nota enviada aos seus clientes, calculaba que a actual crise será até catro veces peor que a de 2008, e alertaba da necesidade dunha reapertura anticipada da economía. Nesa dicotomía, entre saúde e finanzas, é que están os Gobernos de todo o mundo. O presidente Donald Trump, que aspira á reelección en novembro, teno claro. Tamén a maioría dos Estados, que son os que teñen a última palabra. Polo menos 31 dos 50 que están a levantar as corentenas malia as advertencias da comunidade científica sobre unha posíbel segunda vaga de contaxios. Un estudo do Centro de Investigación de Enfermidades Infecciosas da Universidade de Minnesota afirma que o coronavirus continuará a se estender nos EUA polo menos 18 meses máis até contaxiar entre 60% e 70% da poboación. Actualmente, suma máis de 63.000 mortes (27% do global), e máis de 1,1 millóns de contaxios (case un terzo dos mundiais). Coacción ao Lexislativo A presión desde a Casa Branca para que os Estados levanten as corentenas ten o seu reflexo nas rúas. Desde hai días manifestantes contrarios ás medidas de confinamento realizan protestas públicas, aplaudidas desde os medios de comunicación máis conservadores como Fox News ou The Gateway Pundit. O pasado 15 de abril concentráronse ante o Capitolio de Michigan, en Lansing, para forzar que a gobernadora, a demócrata Gretchen Whitmer, levantase a declaración de urxencia. Nesta quinta feira (madrugada de onte na Galiza), foron un paso máis alá e irromperon na Cámara mentres se debatía a súa extensión. Ao grito de "déixennos entrar", os manifestantes, algúns con parafernalia de Trump e portando armas longas ─que están permitidas, sempre e cando estean á vista─, irromperon no edificio. "Algúns dos meus colegas que teñen chalecos antibalas lévanos postos", escribiu no Twitter a senadora Dayna Polehanki. Estas persoas, segundo declaran nos medios e en vídeos subidos ás redes sociais, consideran que as medidas de confinamento atentan contra a súa liberdade e dereitos individuais. Opinan que a pandemia é "unha gran mentira", rexeitan os datos científicos e transitan polo que se dan en chamar teorías da conspiración. Seguen en parte a liña marcada por Trump durante os últimos meses. Primeiro, negando a gravidade da crise sanitaria; segundo, facendo da OMS e da China os pandotes da pandemia. Laboratorio de Wuhan O presidente volveu insistir nas últimas horas que conta con probas de que o SARS-CoV-2 saíu dun laboratorio de Wuhan. Fíxoo na quinta feira, madrugada da sexta galega, poucas horas despois de que o departamento que xestiona a información da rede de axencias de espionaxe estadounidenses emitise un comunicando asegurando que "concordan co amplo consenso científico de que o virus da COVID-19 non é de deseño humano nin foi modificado xeneticamente". Xa en marzo, un amplo estudo que analizaba a información xenética do SARS-CoV-2, publicado en Nature Medicine, concluía: "Despois de comparar os datos da secuenciación do xenoma das cepas coñecidas de coronavirus, podemos determinar con certeza que o SARS-CoV-2 se orixinou a través de procesos naturais". Trump e os trumpistas opinan o contrario.


Summary: A MNL participa na European Language Equality Network (ELEN) que vai ter lugar en Valencia esta sexta feira e sábado, reunindo a 41 organizacións do continente.

A situación do galego vai ser exposta estes días en Valencia ante representantes de 42 comunidades lingüísticas de 23 estados europeos. Será de man da Mesa pola Normalización Lingüística e no marco da xuntanza da European Language Equality Network (ELEN) que vai decorrer en Valencia. Unha delegación da Mesa pola Normalización Lingüística composta polo seu presidente Marcos Maceira e o seu Coordinador de Zonas Paulo Filgueiras, participa neste evento. ELEN creouse en Estrasburgo en 2011, substituindo o antigo Bureau Europeo para Linguas Minorizadas (EBLUL) e actualmente representa 42 comunidades lingüísticas de 23 Estados europeos. O seu traballo concéntrase na promoción e protección das linguas e comunidades lingüística minorizadas de Europa así como na súa revitalización, e ten carácter de organismo consultivo do Parlamento Europeo,do Consello de Europa, das Nacións Unidas e da UNESCO. Forma parte ademais da Plataforma de ONG da Comisión Europea para Multilingüismo, a Plataforma de ONG para Cultura, a Plataforma de ONG para a Axencia de Dereitos Fundamentais da UE, e do Consello Económico e Social da ONU. A Mesa vai presentar un informe sobre a situación da lingua galega, "denunciando os retrocesos da nosa lingua nos diferentes ámbitos, nomeadamente o do ensino, e inciará o proceso de denuncia perante a UNESCO da discriminación da nosa lingua por parte dos gobernos español e galego, así como os graves incumprimentos da Carta Europea para as Linguas Rexionais e Minorizadas e a Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos".


Summary: O presidente da Xunta ve "gravísimo" que PSdeG, AGE e BNG "aplaudan" os "insultos e ameazas" no Parlamento e advirte aos afectados de que "non esquezan onde están os seus aliados", en referencia á Xunta e ao PP. Audio no interior

Nunha dos pouco abondosos exercicios de transparencia aos que acostuma o sector, Novagalicia Banco admitiu hai meses que a súa primeira emisión se remonta ao ano 2003 e que continuaron a ser colocadas entre a clientela ata 2011, isto é, ata o ano no que a entidade bancaria se viu na imposibilidade de mantelo pola súa precaria situación económica. O controvertido produto financeiro ten o seu sustento normativo nunha lei impulsada ese mesmo ano polo Goberno central nas Cortes Xerais, dominadas con maioría absoluta polo PP de José María Aznar. A xénese das preferentes foi obviada de novo este xoves polo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, que na súa primeira intervención pública tras as intensas protestas no Parlamento dos afectados pola "estafa", apostou por distribuír culpas entre o resto de grupos políticos non só polos incidentes na Cámara, que tamén, senón polas propias preferentes. O presidente acusa a oposición de "apropiarse da dor" dos afectados Ao remate da xuntanza semanal do Consello da Xunta Feijóo expresou a agardable censura á interrupción do pleno, pero non ficou aí. "Os insultos e as ameazas están fóra de lugar en calquera sitio, moito menos nun Parlamento", evidencia, para despois asegurar non coñecer "ningún precedente como o de onte", "onde os deputados vitoreen e aplaudan aos que insultan e ameazan". Ao líder conservador parécelle "gravísimo" porque, ao seu xuízo, os xestos de ánimo lanzados por PSdeG, AGE e BNG cara aos afectados -algúns parlamentarios e parlamentarias mesmo acudiron a tentar calmar a tensa situación- só tiñan a intención de "querer apropiarse da dor de quen o está pasando mal na cuestión dos seu activos financeiros". As preferentes teñen sustento normativo nunha lei impulsada por Aznar en 2003, cando Feijóo xa formaba parte do Goberno galego "É grave a actitude dos convidadso pero é inxustificable ver a deputados que aplauden ameazas graves" porque eles, asegura, "son os mesmos que lavaron as mans cando gobernaban os seus grupos e os seus gobernos aceptaron este tipo de produtos financeiros", di, adxudicándolles a socialistas e nacionalistas -é de supoñer que non a AGE, que non participou en goberno ningún- a responsabilidade en exclusiva da existencia e pervivencia das preferentes. Ao tempo Feijóo esfórzase en situar á Xunta do lado bo e faino en forma de advertencia ás persoas estafadas: "non esquezan onde están os seus aliados" xa que estes "non son os que gobernaban cando se comercializaban as preferentes, insiste -Feijóo foi membro do Goberno galego, primeiro como conselleiro e vicepresidente (entre 2003 e 2005) e despois como presidente (dende 2009) durante case sete anos nos que circularon as preferentes-". "Os afectados polas preferentes seguen tendo todo o compromiso da Xunta e seguen formando parte dunha das principais preocupacións do Goberno galego", que seguirá pulando pola arbitraxe, asegura. Non obstante, e dende o convencemento de que as persoas que acudiron ao Parlamento non son "representativas" da maior parte "das que sufriron as preferentes", o presidente amósase igual de convencido de que o Parlamento "terá que estudar as actitudes e visionar os vídeos que lamentablemente están rexistrados". Unha vez realizada esa revisión a Presidencia da Cámra "terá que actuar en consideración co Regulmaento e co ordenamento xurídico vixente", o que pode implicar dende vetarlles a entrada no Pazo do Hórreo aos protagonistas da protesta ata levalos ante os tribunais por interromperen a sesión plenaria.


Summary: Galiza, Euskal Herria e Catalunya collen folgos para facer fronte á LOMCE e defenden para o ensino un modelo de inmersión onde o castelán, lonxe de ser a lingua vehicular, se estude como máis unha materia.

"El gallego es una lengua preciosa pero se tiene que estudiar como eso, como una lengua preciosa". "Tienen que hablar todo en gallego... las matemáticas... un más un... muy mal, muy mal". "Tenemos que reivindicar el español, que es la lengua que nos va a permitir comunicarnos con el mundo". "Estoy de acuerdo con que estudien el gallego, pero las asignaturas troncales en gallego de ninguna manera". "Tenemos dos gramáticas, abuelo con 'b' y con 'v'; que explicación le das a un niño de que el abuelo baja de tamaño? No se puede estar cambiando la gramática". "Tenemos un idioma muy rico que se habla en muchos sitios y el gallego se habla menos y es un idioma, pero para andar por casa". "En el franquismo no se prohibió el gallego! En Orense las coplas de los mayos fueron siempre en gallego, con la única diferencia de que al final de la copla ponían 'viva Franco, arriba España!'". "A min danme medo os nenos que soamente saben falar en galego; que lles ensinas, as partes do corpo en galego?" "A los profesores les obligan a hablar el gallego y si no lo hacen te forman una especie de consejo y te destinan pues... a Huelva!". "Tiene que tener más espacio el español; el gallego enriquece, pero en su justa medida". Así, quitándolles a careta aos grupos que defenden a tan cacarexada 'liberdade de elección de lingua', iniciamos esta reportaxe que pretende ser unha radiografía da situación das linguas propias no ensino. Todas as opinións colocadas máis arriba están recollidas nun vídeo realizado pola plataforma 'Sei o que nos figestes'. Foron reproducidas de maneira literal e non son unha brincadeira. Pertencen a persoas que se manifestaron en Compostela o 18 de febreiro de 2009 nun protesto contra a 'imposición' convocado por Galicia Bilingüe. Entre el@s, na faixa principal, mobilizouse a voceira de UPyD no Congreso, Rosa Díez. Unha emenda desta formación política, aceptada polo PP, vai fixar o español como lingua vehicular nas aulas de todo o Estado, a través da Lei de mellora da calidade do ensino, a LOMCE, popularmente coñecida como 'Lei da Wertgoña'. Sen estaren tan organizados, grupos como o que preside Gloria Lago hainos en todos os territorios con lingua propia. Mais tamén hai organizacións que dan a batalla para que esas linguas teñan dentro das aulas o recoñecemento que merecen e que o castelán sexa o que é, ao igual que o inglés ou o francés: unha lingua máis. Falamos con elas. GALIZA: SÓ 1 DE CADA 5 HORAS EN GALEGO Son seis as sentenzas ditadas polo Tribunal Superior de Xustiza que declaran ilegais os dous alicerces básicos do decreto do plurilingüísmo, con que o PP regulou a presenza do galego no ensino: que sexan as familias as que escollan o idioma das aulas non é legal porque non responde a criterio pedagóxico ningún. O mesmo argumento serviu ao tribunal para botar abaixo a disposición segundo a cal o uso da nosa lingua non era obrigatoria nas aulas. Ambos os dous artigos foron "os responsábeis do varrido do galego no 96% dos centros de ensino do País, sobre todo nas cidades", segundo valora o presidente da Mesa, Carlos Callón. O desacato da consellaría de Educación para con estas seis sentenzas foi contestado polo TSXG, obrigando á súa execución inmediata. A Mesa: "Haberá que ver se a Xunta actúa como Goberno galego ou defende unha lei que nega as diferenzas nacionais" Que pasará coa LOMCE? "Veremos se a Xunta actúa como Goberno galego ou se continúa a defender unha lei que nega as diferenzas nacionais", sinalou Callón. Desde A Mesa reclaman que "polo menos" 50 por cento do ensino sexa en galego en todas as etapas educativas e a respeito da inmersión lingüística recalca Callón que "o que non debe é estar prohibida". A día de hoxe na etapa non universitaria unicamente se imparten en galego unha de cada cinco horas lectivas. EUSKAL HERRÍA: 4 MODELOS EDUCATIVOS O percorrido polas aulas de Euskal Herría cómpre encetalo sinalando que o euskera é idioma oficial nas tres provincias da Comunidade autónoma basca, máis en Navarra só ten tal consideración nunha pequena parte do territorio. A partir desta premisa, estabelecéronse catro modelos educativos: no 'A' a lingua vehicular é o español e o euskera estúdase como materia 3 ou 4 horas á semana; no 'B' hai aulas en español e en euskera, sen atender a ningún criterio proporcional; no 'D' o euskera é a lingua vehicular e o español estúdase como materia; e no 'G' a lingua propia de Euskal Herría non existe nin como materia. Paul Bilbao, presidente do Kontseilua, recorda unha sentenza do Tribunal Constitucional para sinalar que as crianzas teñen "o dereito" de acabar a escolarización dominando as dúas linguas. Por tanto, entende que o modelo 'G', implementado alí onde o euskera non é lingua oficial, "é contrario ao desenvolvemento da lingua basca". O alumnado do modelo 'A' non domina tampouco o euskara e "algúns saen monolingües porque prevalece un suposto dereito das nais e pais que proclama a 'liberdade lingüística' mais que vulnera o dereito á educación". Kontseilua: "É hora de superar un sistema de 4 modelos e camiñar cara á inmersión en euskera" Así as cousas, o Kontseilua entende que vai sendo hora de "superar" o sistema vixente e camiñar cara a un único modelo, o 'D', baseado na inmersión en euskera. "Nos últimos 25 anos a sociedade basca deu un xiro espectacular", explica, pois o ensino só en euskera ofertouse durante moitos anos unicamente nas ikastolas, que comezaron a dar aulas de maneira clandestina na ditadura e que agora son un modelo de ensino concertado. Porén, "hoxe a meirande parte dos centros ofertan o modelo 'D' e é tamén o que escolle a meirande parte do alumnado". O carácter oficial de que goza o euskera estabelece unha liña vermella que o Estado non pode cruzar, polo que "en teoría" -enfatiza Bilbao- a LOMCE non poderá derrubar os modelos que vimos de describir. Porén, "danos medo, tanto pola interpretación que despois se faga dela como polo que carrexará detrás". E, así, explica que, de o Goberno basco dar un paso á fronte e apostar nun único modelo educativo, o 'D', a lei española redactada polo ministro Wert prohibiríao. CATALUNYA: A "PAZ LINGÜÍSTICA", RACHADA "Tiñamos paz lingüística. Aquí non se falan dúas linguas; fálanse 280 entre todas as crianzas escolarizadas. E, co máximo respeito ás súas linguas maternas, o Parlament escolleu o catalán como lingua vehicular no ensino, votando a favor mesmo o PP.". Quen fala é Teresa Casals, responsábel da área de educación da Plataforma per la Llengua. Tamén nos modelos de inmersión ao rematar a etapa obrigatoria o alumnado domina o español. "As avaliacións externas que nos fan determinan que os escolares cataláns non saben menos español que os de Madrid ou Toledo", sinala Castels, taxativa, recalcando que non había ningún motivo para intentar mudar este modelo a través da LOMCE. Por tanto, a motivación é "política". Unha sentenza do Tribunal constitucional obrigaba a atender as necesidades das familias que querían que o castelán fose a lingua vehicular dos e das fillas. "E a Generalitat atendeu esta petición. O que non pode ser é que un só neno obrigue a mudar a lingua vehicular nunha aula de 25". Di Teresa Castels que a 'lei de Wert' "vén crear un problema onde non o hai" e, ao contrario do que aconteceu na Galiza, onde o presidente Feijóo non só non a cuestionou, senón que se mostrou orgulloso de que o seu "modelo bilingüe" se espallase alén do Telón de Grelos, Castels anuncia que, de entrar en vigor a norma, "suporá un choque de trens". "Se o galego non se conserva na Galiza, onde se vai conservar?", di, enfatizando a importancia da inmersión lingüística. "Se a cidadanía dos nosos territorios paga os seus impostos coma os de Madrid, por que a nosa lingua ten que ser de segunda? Porque no Estado español hoxe, igual que no século XIX, as diferenzas son perseguidas". CATALUNYA NORD: LA BRESSOLA A influencia da Catalunya do sur chegou ao norte. "Hai 20 anos o catalán aquí era unha lingua marxinada, a lingua dos paisanos, a que se falaba na aldea. Hoxe deuse un xiro de 180 graos e a xente decátase de que teñen unha cultura dentro da casa, mais non poden ter un acceso pleno a ela porque non coñecen a lingua". Francesc Franquesa é o director pedagóxico da Bressola, a rede de escolas de inmersión en catalán que tamén libran a batalla por manter viva esta lingua, desta volta contra o Estado francés. "O sistema público francés ou ben é monolingüe ou ben oferta aulas -non centros- bilingües. Nestas últimas, a presenza do catalán é, no mellor dos casos, 50%; mais a meirande parte das veces limítase a 1 hora á semana para lles aprenderen catro cancións e un poema", explica Franquesa. Fronte a este modelo están as bressolas, centros concertados onde se aprende a ler e a escribir en catalán para introducir o francés no currículo educativo a partir do terceiro curso. "Por suposto, fóra das aulas xa falan francés moito antes". Cando o alumnado das bressolas pasa ao Liceo -cuarto da ESO e bacharelato- deben superar un exame oficial de francés e os resultados "son iguais ou mellores" que os colleitados por rapaz@s que veñen dunha escola monolingüe. Aliás, cómpre sinalar que, contra o que poida parecer, 90% das familias que escollen a bressola non son catalán-falantes: aínda que coñecen este idioma porque o falan os e as avoas, a lingua materna del@s é o francés. ILLES BALEARS: O 'DECRETAZO' DE 33% Este territorio dos Països Catalans está estes días nas capas de todos os xornais. A "histórica" mobilización contra un decreto copiado do galego e que reduce a 33% a presenza da lingua propia no ensino quitou ás rúas máis de 100.000 persoas. Porén, como eran as aulas nas Illes antes do 'decretazo'? Plataforma per la Llengua: "No Estado español hoxe, ao igual que no século XIX, as diferenzas son perseguidas" Foi un goberno do PP, o presidido por Jaume Matas, o que en 1997 aprobou un decreto chamado 'de mínimos' que estabelecía que 50% das aulas se impartirían en catalán e a outra metade en español. "Non o fixo tanto por iniciativa propia como por habilidade política, pois a presión social nesta liña era inmensa". Conta Tomeu Martí, activista da Obra cultural balear, que foi esta a norma que regulou a presenza da lingua propia nas aulas até a chegada ao Govern balear "dun PP extremista e españolista", encarnado na persoa de José Ramón Bauzá, que se pregou perante os desexos dos grupos que piden "liberdade de elección lingüística". Fixo dúas consultas ás familias e nas dúas obtivo os mesmos resultados: só 13% marcou español. A resposta á imposición do modelo 'trilingüe' foi tal que o profesorado acumula 19 días de greve. De paso, revólvense contra a LOMCE, "máis un paso do nacionalismo español que pretende implantar no ensino a idea dunha España que non existe". Esta reportaxe viu a luz no Sermos67, publicado a 3 de outubro de 2013


Summary: Non hai outro personaxe histórico máis vivo entre as xentes do común da comarca da Mariña. Mentres é albo das críticas máis duras por parte da historiografía españolista e académica, a tradición popular das terras nas que un día morou segue a recoñecelo como un heroe. Transcorridos máis de cincocentos anos da súa morte, as lendas e contos sobre Pardo de Cela transmítense de xeración en xeración, mantendo presente a lembranza do mariscal rebelde. Eis un estrato da peza publicada no número 376 do semanario en papel Sermos Galiza.

a tradición oral é a auténtica crónica histórica das nacións colonizadas. A tese formulada por Frantz Fanon en Socioloxía da revolución, que serviu de base para a reconstrución do pasado das nacións emancipadas na década dos sesenta e que actualmente guía os estudos historiográficos da corrente poscolonial, non gozou de seguidores no noso país. Os traballos nesa dirección dunha parte dos historiadores galegos, cortada de pleno polo alzamento fascista que impuxo un novo canon historiográfico, non terán continuidade após 1936, sometendo a Pardo de Cela e a outros fitos da nosa Idade Media a unha revisión que a fixera integrábel no relato xeral español. A este respecto, Francisco Rodríguez, nun traballo pioneiro sobre o mariscal rebelde, sinalou como "o episodio de Pardo de Cela foi un síntoma que acadou a categoría de símbolo, a través da lenda, da literatura popular, non a través dunha tradición histórica inexistente para os países colonizados no "mundo da cultura". Pardo de Cela, un símbolo vivo na memoria popular A memoria popular arredor de Pardo de Cela non escapou dos embates do cambio social nin das mudanzas na formación social galega. Malia a todo, unha parte importante da mesma mantense presente na tradición oral, na xeografía e na literatura popular, conservándose outra, nos traballos de recolleita etnográfica levados adiante desde as décadas finais do século XIX. Sinálanse, entre estes últimos, as achegas de determinados autores da área mariñá, como o historiador Xosé Villamil e Castro, o poeta Manuel Leiras Pulpeiro, o escritor Antón Vilar Ponte ou o cronista de Mondoñedo Eduardo Lence Santar, pero tamén do resto de Galiza como Xosé Filgueira Valverde e sobre todo Xosé María Álvarez Blázquez. Máis recentemente, outros autores da mesma zona como Antonio Reigosa, Manuel Lourenzo, Xesús Pisón ou Isaac Ferreira, teñen continuado este labor de recolleita, non merecendo atención debida por parte da disciplina histórica. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 376 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Como asesora externa.

O Grupo Sargadelos fichou como asesora externa a que foi directora da tenda de artigos de deseño, fogar e decoración de Inditex, Zara Home, Eva Cárdenas. Aínda que fontes de Sargadelos non confirman a noticia, outras fontes próximas á empresa si detallan que Eva Cárdenas xa visitou as instalacións da fábrica en Cervo para achegarse á realidade do grupo. Estas fontes enmarcan a fichaxe na intención do grupo de saír a novos mercados. Eva Cárdenas, parella do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, dirixiu Zara Home desde a súa creación en 2003 até o 2018, tempo no que a marca logrou estar presente en 75 mercados. Nada en 1965 e graduada en Económicas e Deseño Industrial pola Universidade de Santiago, cun mestrado de Administración e Dirección de Empresas. A Xunta anunciaba a finais do pasado mes de outubro a súa entrada no Padroado da Fundación Sargadelos.


"Pode pasar calquera cousa". É un dos comentarios máis repetidos ao consultar entre as forzas implicadas na política ourensá sobre o posible resultado da votación da que, contra o mediodía do vindeiro sábado, sairá o novo alcalde da cidade de Ourense. A negociación é efervescente e está necesaria, case mecanicamente ligada á da presidencia da Deputación, que non se elixe ata xullo. O escenario muda case minuto a minuto e case todos os focos ollan cara a un dos protagonistas, a Democracia Ourensana que lidera Gonzalo Pérez Jácome.O partido local freou o pasado 26M o seu meteórico ascenso das anteriores convocatorias, perdeu un concelleiro, pasando de 8 a 7 e da segunda á terceira posición porque, malia ter o mesmo número de edís que o PP, segunda forza, acadou menos votos. Pero malia esa relativa erosión segue a ser chave. Máis aínda porque tamén o é na Deputación e porque o propio Jácome vén repetindo dende hai días que non desbota ningunha opción combinada con PP ou PSOE no consistorio e na institución provincial. Está disposto a "pactar co demo" se a cambio obtén "a gloria para Ourense", reitera.Democracia Ourensana é chave no Concello e na Deputación e o seu líder sinala como condición "fundamental" para calquera posible acordo con PP ou PSdeG a súa elección como novo alcalde de OurenseAlén de cuestións máis concretas, a condición que Jácome presenta como "fundamental" para contar cos seus 7 votos na cidade e os 2 da Deputación é unha ben clara: quere ser alcalde da terceira cidade máis poboada de Galicia para "sacala adiante" tras a "parálise" do goberno ata agora presidido por Jesús Vázquez, da que culpa ao ex-conselleiro pero tamén aos socialistas e mais a Ourense en Común, que desta volta non obtivo representación, por non propiciar unha moción de censura con el á fronte durante o mandato. Se PP ou PSdeG lle outorgan o bastón de mando, el actuaría con reciprocidade na Deputación, onde un goberno que non sexa do PP pasa necesariamente tamén, cando menos na investidura, por Ciudadanos e o BNG ao mesmo tempo.Na constitución da nova corporación municipal as posibles combinacións de votos son múltiples. Se ningunha acada a maioría absoluta -14 escanos- o alcalde será automaticamente o cabeza de lista da forza máis votada, isto é, o socialista Rafael Rodríguez Villarino. No entanto, se accede ao poder sen acordos veríase abocado a un mandato en minoría practicamente tan complexo como o do popular Vázquez. Si sumarían maioría absoluta, por exemplo, os votos de PSdeG, DO e BNG ou do PSdeG, DO e Ciudadanos. Tamén os dos socialistas cos de Jácome para dar a alcaldía a Villarino ou ao líder de DO. E tamén traspasa o limiar da maioría a suma dos votos de Democracia Ourensana e do PP. Polo momento, a única formación que definiu a súa postura foi o Bloque, que xa advertiu de que no seu regreso á corporación ficará na oposición e favorecerá as combinacións que propicien a fin do baltarismo.O dilema do PP: sen Baltar ou coa alcaldía para a terceira forzaNon é posible comprender o eléctrico escenario ourensán, con contactos e negociacións a todos os niveis, sen que a análise inclúa a Deputación provincial, onde o PP vén de perder a maioría absoluta que a familia Baltar exerceu durante as últimas tres décadas. Nesta institución os populares teñen ante si dúas posibles alianzas para reter o poder e as dúas implican unha renuncia.Na Deputación os populares teñen ante si dúas posibles alianzas para reter o poder e as dúas implican unha renunciaA primeira é a de explorar o acordo con Ciudadanos. Pero, cando menos de momento, o partido de Albert Rivera só está disposto a que o seu único voto sirva para manter a Deputación nas mans dos populares se José Manuel Baltar non é o presidente. O barón ourensán xa se presentou a si mesmo como "innegociable" e alimentou así implicitamente a vía do acordo con DO, que esixe a alcaldía de Ourense. Acceder á petición de Jácome implicaría que os populares desbotasen a súa tese de que debe gobernar a "lista máis votada" para darlle o goberno á terceira formación en número de votos na cidade. Esa esixencia é a que o propio Alberto Núñez Feijóo vén axitando dende o 26M e que a dirección do PPdeG mesmo esixiu por carta ao líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, para concellos e deputacións. Caballero xa respondeu cunha negativa.


Summary: O xuíz Manuel García-Castellón imputa Iberdrola Renovábeis un día despois de imputar Repsol e Caixabank.

Despois de imputar na quinta feira Repsol e Caixabank, o titular do Xulgado de Instrución 6 da Audiencia Nacional, Manuel García-Castellón, decidiu nesta sexta feira imputar tamén na causa a Iberdrola Renovábeis, a empresa do grupo Iberdrola que explota esta tecnoloxía. A compañía contratou o ex comisario José Manuel Villarejo a finais de 2011, xestión que realizou o naquela altura director de Seguridade de Iberdrola, Antonio Asenjo, para investigar a empresa suíza Eólica Dobrogea, a Chrisopher Kaap -accionista maioritario- e a Corneliu Dica, apoderado. Alianza en Romanía O motivo da contratación de Villarejo foron os conflitos que xurdiron coa empresa suíza, coa que Iberdrola Renovábeis se aliara para impulsar proxectos en Romanía. Indica García-Castellón que a responsabilidade penal de Iberdrola Renovábeis está acreditada, dado que o encargo a Villarejo "se fixo en nome ou por conta da mercantil Iberdrola Renovábeis Enerxía SA e en beneficio da propia compañía", polo que non pode ser achacada á título individual dos directivos e empregados da empresa. O presidente do Grupo Iberdrola e de Iberdrola Renovábeis xa era daquela Ignacio Sánchez Galán, con José Luis San Pedro exercendo como director xeral de Negocios. Ámbolos dous están sendo investigados. De feito, foi a compañía quen pagou como persoa xurídica a factura emitida o 14 de febreiro de 2012 a nome de Cenyt, unha das empresas do ex comisario, por importe de 29.500 euros, por servizos de apoio e loxística de seguridade a persoal que traballaba en Romanía. Por todo isto, García-Castellón chama a Iberdrola Renovábeis a designar un representante, avogado e procurador, advertindo que despois da comparecencia prevista tomará declaración ao representante da empresa. "Omisións relevantes" O xuíz salienta que Iberdrola Renovábeis cometeu "omisións relevantes na dilixencia exixíbel" que terían favorecido a comisión do delito investigado, ao non comprobar que Villarejo figuraba como funcionario en activo, condición que se estendeu até 2016, aclara o maxistrado. De igual maneira que os xefes de Seguridade de Repsol e Caixabank, o de Iberdrola Renovábeis tamén é ex policía, co cal García-Castellón destaca que tiña que coñecer que Villarejo estaba en activo, nunha comprobación que "resulta facilmente accesíbel por calquera funcionario".


Summary: A falla de puntos de recarga públicos condiciona a expansión do vehículo eléctrico.

Galiza ten un enorme potencial de crecemento no mercado dos vehículos eléctricos, que contan xa cunha autonomía máis que suficiente para cubrir as necesidades de mobilidade da maior parte da poboación. Porén, segundo o último barómetro de electromobilidade da patronal Anfac, o país segue á cola no despregamento de infraestruturas de recarga de uso público, aínda que mellorou os datos respecto do trimestre anterior, no que ocupaba o último posto. Agora esa posición corresponde Andalucía con 4,5 puntos no índice de penetración de Anfac. Galiza acadou os 4,6 no terceiro trimestre do ano, oito décimas máis que as 3,8 do trimestre anterior. Este crecemento é incluso maior ao da media estatal, que pasou de 8,3 puntos a 8,8 no mesmo período. Galiza está aínda lonxe desas cifras, como tamén o está o Estado español da media europea, que se sitúa en 20,6 puntos (no segundo trimestre era de 18,8). En canto ás infraestruturas públicas de recarga rápida, o índice tampouco deixa Galiza en moi bo lugar. Con 2,7 puntos (oito décimas máis que o trimestre anterior), ocupa a penúltima posición, só superada por Canarias, coa mesma puntuación. Rede de recarga En total, segundo o documento presentado onte por Anfac, na Galiza había ao feche do terceiro trimestre do ano un total de 399 puntos públicos de recarga de vehículos eléctricos. Porén, a potencia dos mesmos condiciona a velocidade de carga. Así, a gran maioría dos existentes (354) correspóndense na Galiza cos de menos de 2,5 quilowatts (kW), que teñen uns tempos mínimos de recarga de 3 horas. No país hai outros 16 de até 50 kW, con tempos que van das 3 horas a 1 hora e 20 minutos, e 25 máis de até 150 kW, con períodos de recarga que oscilan entre os 40 e os 27 minutos. Só hai 4 cargadores de alta potencia ─coñecidos como supercargadores─ en toda Galiza. Teñen como mínimo 250 kW e permiten encher as baterías do vehículo en menos dun cuarto de hora. Estes catro supercargadores están en áreas urbanas do país, onde había instalados ao remate do terceiro trimestre do ano un total de 140 puntos de recarga. Os 259 restantes correspóndese con áreas interurbanas.


Summary: O colectivo propón a conformación de candidaturas de unidade popular" para as eleccións xerais en galegas que "terán en Galicia un ámbito de decisión propio". As persoas que lanzan o manifesto ábreno xa ao "maior número posible de adhesións".

"O cambio político en Galicia e no Estado é posible". É unha das ideas das que parte o manifesto do Encontro Cidadán por unha Marea Galega, o colectivo que dende mediados do pasado xuño vén traballando nunha proposta a prol da conformación de candidaturas unitarias tanto para as eleccións xerais deste ano como para as galegas de 2016. Coa intención de que "as persoas e os movementos sociais teñan incuestionable protagonismo" este movemento vén de facer público o seu manifesto xunto ás 100 primeiras sinaturas como mostra de "simbólico" apoio e abre a porta a recibir as adhesións de todas as persoas que o desexen. Este "encontro cidadán", cuxos impulsores mantiveron unha primeira xuntanza física o 19 de xuño na compostelá carballeira de Santa Susana, ven as eleccións municipais do pasado maio e as europeas de 2014 como mostra da posibilidade de cambio político "sempre que se dean dúas condicións": "empoderamento e liderado da cidadanía" e "confluencia das organizacións políticas, novas e vellas, en apoio das candidaturas cidadás ou mareas, sen dirixilas ni tutelalas", senón "antepoñendo o ben común aos intereses dos partidos". "Estas dúas dimensións -afirman- están presentes nas candidaturas de base asemblearia que emerxeron dos movementos cívicos de Nunca Máis, Non á Guerra e o 15M até hoxe". O Encontro propón a conformación de "candidaturas de unidade popular" para as eleccións xerais en galegas que "terán en Galicia un ámbito de decisión propio" "Cando estas condicións se acadaron, logrouse o éxito electoral" e "cando non, frustráronse as arelas de cambio de moita xente", aseguran. Por todo isto, explican, propoñen o impulso de "senllas candidaturas de unidade popular para as eleccións xerais e as autonómicas" que "terán en Galicia un ámbito de decisión propio". No caso das xerais, esa candidatura unitaria tería a intención, "xunto con outras candidaturas, de contribuír á realización dun novo pacto constituínte respectuoso co dereito a decidir da cidadanía e dos pobos que integramos o Estado español". A elección das candidaturas realizaríase "mediante primarias abertas á cidadanía con censo e inscrición rogada" De lograrse a conformación dunha Marea Galega con esta fórmula, indican, a candidatura galega "formará ou, de ser o caso, apoiará un grupo parlamentario galego nas Cortes que garanta a representación e defensa dos intereses da cidadanía galega" e tería tamén o compromiso de "apoiar un goberno alternativo de unidade popular no Estado". Tanto ese grupo parlamentario como o que se formase no Parlamento de Galicia tras as eleccións autonómicas responderían "perante as asembleas e outros organismos delas emanados" e a súa configuración decidiríase "mediante un proceso de elección de primarias abertas á cidadanía, con censo e inscrición rogada". As persoas que lanzan o manifesto ábreno xa ao "maior número posible de adhesións" "Como Marea, vogamos a xeito de remeiros, avanzando cara a adiante pero sen esquecer os desacertos que nos trouxeron" a unha situación de "aborrecemento fronte á vella política" que se reflectiu, diagnostican, nas eleeccións municipais. "Entedemos de que é hora de que os protagonistas dese pasado, as forzas con estruturas e dinámicas partidarias, abran o pasod da primeira liña á xente da rúa e conflúan na Marea sen tutelala nin apropiarse do seu discurso para beneficio do partido", conclúen, co obxectivo de "acadar o maior número posible de adhesións ao manifesto" para lanzar definitivamente o proceso. Manifesto do Encontro Cidadán por unha Marea Galega


Summary: A mobilización terá lugar esta quinta feira para esixir a readmisión das persoas despedidas por participar na greve convocada para reclamar unhas condicións laborais dignas.

A loita dos 'falsos autónomos' de Servicarne, dependente de Frigolouro, empresa do Porriño que pertence a Coren, chega esta quinta feira ás portas do grupo ourensán. A CIG desenvolverá unha concentración de delegados sindicais diante da planta principal de Coren en Ourense para esixir a readmisión dos 5 traballadores despedidos por participar na greve convocada para reclamar unhas condicións laborais dignas. A concentración promovida pola FGAMT-CIG realízase en solidariedade coa loita do persoal autónomo de Servicarne. Dende a central explican que a protesta fai parte da campaña de mobilizacións iniciada no mes de marzo e que até o de agora incluíu varias xornadas de greve, manifestacións, distintas concentracións, denuncias xudicias e xestións institucionais. Neste senso, lembran que o vindeiro mes de xuño está previsto a celebración dun xuízo tras a denuncia presentada pola CIG no Xulgado do Social contra Frigolouro por cesión ilegal de traballadores/ e fraude na contratación.


Summary: O cardeal galego múdase a un ático de 400 metros e sete cuartos pagado pola Igrexa logo de seguir vivindo mes e medio 'de prestado' no Palacio Arzobispal e tras as críticas do Papa. O seu substituto no arcebispado de Madrid afástase da visión católica radical do seu antecesor.

As comparacións sempre son odiosas. No caso da Igrexa, moito máis. E, aínda que non hai nada máis parecido a un bispo que outro bispo, as diferenzas que a primeira ollada se observan entre o cardeal galego Rouco e o seu sucesor en Madrid, Carlos Osoro, resultan evidentes até para un cativo. O galego Rouco Varela segue vivindo no Palacio Arzobispal malia xa non exercer e entre as críticas do Papa A pesar de que xa non é arcebispo en exercicio, o cardeal Antonio María Rouco Varela continúa residindo no Palacio Arzobispal, sito na rúa San Justo de Madrid. Mentres tanto, o novo arcebispo da capital, Carlos Osoro, vive nun pequeno apartamento cedido por unhas relixiosas no barrio de Chamberí. A situación é tan sorprendente que até o propio papa Francisco -o mesmo que o elixiu para cambiar o rostro da Igrexa española- referiuse a ela hai dúas semanas, cando recibiu en casa Santa Marta a Osoro: "Que, xa ten un lugar onde vivir?". Bromas á marxe, o certo é que, tras moitas presións -e ideas peregrinas, como denominar ao palacio Casa dos Bispos e recluír o seu sucesor na planta baixa do edificio-, Rouco Varela ten decidido abandonar o palacio. Aínda non hai data para iso, pero si lugar de destino... que non é outro que un luxoso apartamento, de máis de 400 metros cadrados, situado na esquina da rúa Bailén coa costa da Almudena. O luxoso apartamento, pagado pola Igrexa, ten máis de 400 metros cadrados e sete cuartos A casa, con vistas á serra e ao Prado, dispón de sete cuartos e é propiedade do Arcebispado. Os seus habitantes até a data son catro sacerdotes pertencentes a Comunión e Liberación -o mesmo grupo ao que pertence o polémico arcebispo de Granada, Francisco Javier Martínez-, que se están mudando a un piso da rúa Barquillo. Un bispo na rúa Até hai un mes e medio, resultaba practicamente imposible ver o cardeal Rouco na rúa. Apenas saíndo ou entrando do seu coche para ir a actos oficiais, á sede da Conferencia Episcopal ou á catedral da Almudena. Con todo, Carlos Osoro, afeito desde os seus anos en Valencia a camiñar pola rúa, continúa facéndoo en Madrid. E deixándose ver: reabriu o seu despacho na sede do Bispado, e todos os días ás doce do mediodía celebra o Angelus, aberto a todos. A finais de novembro, e en metade do chuvieiro, o prelado fixo unha visita, de máis de dúas horas e media, ao poboado chabolista do Gallinero. Sen cámaras nin corte, emlamándose e atendendo ás necesidades dos seus habitantes. En 20 anos, Rouco só acudiu unha vez a este recuncho perdido a 12 quilómetros da capital, e foi dar unha misa. Osoro foi a escoitar. Un goberno participativo Ao longo de dúas décadas, Rouco Varela construíu unha xerarquía dentro do Arcebispado de Madrid, un grupo de notables que obedecían case ao ditado os seus desexos. Algo parecido sucedía na sede da Conferencia Episcopal. Unha das primeiras actividades de Osoro á súa chegada a Madrid foi visitar a todos os sacerdotes, por vigairías, e anunciarlles a súa intención de dar voz a todas as sensibilidades. Así, proclamou a súa vontade de formar un consello arciprestal, con capacidade de toma de decisións, e unha consulta constante aos sacerdotes, relixiosos e grupos de fieis. Un detalle ilustra a realidade: este mércores Osoro acudiu por sorpresa á sede do Foro de Curas de Madrid, un grupo que aglutina a case dous centos de sacerdotes abertamente críticos con algunhas posturas da institución. Fíxoo para pedirlles que participasen nos debates da Igrexa madrileña. Non á misa das familias Foi o gran proxecto de Rouco Varela, consistente en demostrar ao Goberno socialista (e os que o sucederon) a potencia da Igrexa na rúa. Tras unha macroconcentración en 2007, e grazas ao apoio dos kikos, o cardeal de Madrid decidiu convocar todos os últimos domingos de ano unha gran Eucaristía na praza de Colón (algún ano tivo lugar na praza de Lima, por obras), coa aquiescencia do Papa Benedito XVI, para denunciar o aborto, o matrimonio gai e calquera outro modelo de familia distinto ao estritamente bendicido polo sector máis conservador do catolicismo. O novo arcebispo de Madrid anulou a misa das familias que Rouco Varela organizaba contra o Goberno socialista Unha das primeiras decisións de Carlos Osoro foi, precisamente, a de anular esta concentración. A partir de agora, cada bispo celebrará na súa diocese a Xornada da Sacra Familia. E en Madrid este ano farase na catedral, cunha xornada de 24 horas de portas abertas e co chamamento público aos fieis a que acudan con donativos e alimentos que serán destinados ás familias pobres, católicas ou non, de todo Madrid. As diferenzas entre Rouco e Osoro son abondas. Non só no puntual tamén no ideolóxico, e na xestión de crise. Así, mentres o Arcebispado de Madrid foi condenado en 2006 como responsable civil subsidiario nun caso de abusos a menores (encubriu ao sacerdote condenado, trasladándoo e tratando de convencer á familia para que non denunciase), o seu actual responsable foi o primeiro bispo -en Valencia- en denunciar ante a Xustiza un posible caso de abusos. Mentres Rouco Varela foi o home de Xoán Paulo II -e Benedito XVI- en España, hoxe ninguén dubida de que Carlos Osoro -quen podería ser un dos 15 novos cardeais que o Papa nomeará en febreiro- é a persoa elixida por Francisco para pór os reloxos da Igrexa do Estado en hora. Do século XXI.


Summary: O Goberno galego facilitou a operación da petroleira a través dun préstamo participativo de 2 millóns ao estaleiro 18 días antes de que a empresa anunciase a compra da firma viguesa, segundo adianta Ecomomía Digital.

Pemex aterrou en Barreiras cun camiño ben empedrado. A Xunta de Galicia facilitou a operación da petroleira mexicana a través dun préstamo millonario ao estaleiro vigués días antes da compra deste por parte da firma azteca. Así o adianta Economía Digital, que relata que Sodiga -sociedade de capital risco da Administración galega- outorgou un préstamo participativo de 2 millóns ao estaleiro o 8 de novembro. Tan só 18 días despois, a empresa latinoamericana anuncia a sinatura de acordo polo que se facía co 51% da compañía galega. A Xunta concedeu un préstamo millonario a Barreras días antes da compra deste por parte de Pemex Tanto a aprobación da concesión deste préstamo participativo como a entrada no capital de Barreras por parte de Pemex tardaron en chegar desde que a firma mexicana avanzara seis meses antes que compraría o estaleiro vigués. Naquelas negociacións, segudo di Economía Digital, foi determinante ese préstamo de Sodiga, que non foi feito público nin pola Consellería de Economía nin pola propia sociedade de capital risco. O mesmo portal web económico asegura que a sociedade presididada por Juan Manuel Cividanes, director xeral de Xesgalicia, aprobou o préstamo participativo cun período de carencia inicial até o pasado 30 de abril deste ano e un prazo de amortización semestral. O vencemento do préstamo quedou fixado para o 30 de outubro de 2016. Nin a Xunta nin Sodiga fixeron público o acordo con Barreras para este préstamo As condicións do préstamo que abriu a porta á firma da compra de Barreras por parte de Pemex son as seguintes: devengou un interese fixo do 4,22% até o pasado 31 de decembro de 2013. Con posterioridade á devandita data, segundo datos de Sodiga, deveña un interese fixo correspondente ao euribor máis un diferencial de catro puntos, así como un interese variable en función das vendas obtidas por Barreiras no exercicio inmediato anterior, de acordo co contrato do préstamo participativo. O PSdeG non tardou en reaccionar e xa pediu "explicacións" á Xunta sobre unha operación que nunca foi comunicada.


Summary: O xogo e o divertimento forman parte do desenvolvemento da mocidade. Coa chegada á vida adulta todo se viste dunha pátina gris de seriedade imposta. Emilio Rodríguez mantén un espíritu novo, busca o divertimento na arquitectura. Pretende que os seus edificios sexan vividos con alegría.

Na mocidade é cando un está cheo de enerxía e con ganas de cambiar o mundo. A xuventude está disposta a rachar cos convencionalismos e buscar outras formas de expresarse. Esta actitude é a que mantén Emilio Rodríguez, a pesar de que xa non é un rapaz, gústalle ir á contra. Cando era mozo e con esta mesma ansia comezou a estudar arquitectura. O que alí se atopou decepcionouno. A finais dos 80, cando el estuda, a arquitectura que se ensinaba na facultade era gris e moi apegada á tradición, oposta á música, cómics e contracultura punk que consumía un rapaz daquela. Todo iso cambiou un día que o seu pai lle trouxo unha revista de arquitectura que atopou nun quiosco. Nela descubriu que había arquitectura subversiva, radical e contracultural. O protagonista daquel descubrimento foi o estudio austríaco Coop Himmelb(l)au. Esta cooperativa formaba parte do deconstrutivismo, un movemento artístico que nace naquela época. Esta arte avogaba por unha arquitectura experimental, que rachaba coas formas convencionais, onde o xogo ten cabida. A gran revelación para o mozo Emilio foi descubrir que facer arquitectura podía ser un divertimento. Para el un edificio debe ser divertido de crear e de habitar. Ao rematar a carreira vai vivir a Viena, onde traballa no estudio que descubriu a través daquela primeira revista. Regresa á terra, aséntase na Coruña e comeza de profesor na facultade. Cos anos foise reconciliando cos arquitectos e a arquitectura que de mozo lle resultaba insulsa. Descubriu o xogo detrás de obras aparentemente moi aburridas e rigorosas. Ao longo da súa carreira atopou dificultades polo arriscado das súas obras, mais a gran limitación sempre é o orzamento. Cando non chegan os cartos é cando se ten un que posicionar como arquitecto ou cliente: que se vai priorizar? Emilio teno claro, sempre renuncia ao superficial, aos acabados. Prefire investir en espazo. Debido a iso, as súas obras teñen fachadas de materiais humildes, interiores austeros e espidos de todo revestimento. Constrúe cos materiais que se poden atopar en calquera almacén dunha vila. Móstrase cru, tal e como se construíu o edifico vaise ver, non se tapa. Esta estética radical aposta por interiores dinámicos, cheos de posibilidades de uso e de luz. O xogo de habitar Un veciño de Arderis, en Oroso, viu a casa que Emilio deseñou para a súa nai e contactouno para facer unha vivenda para el. Contaba cunha parcela chan sen veciños, rodeada de campos de millo; as construcións máis próximas eran os alpendres de bloque dos veciños. O arquitecto deseñou un edificio ensimesmado ao tempo que mira a paisaxe. Rodeou a casa dun muro de bloque, un material maldito para algúns, para protexerse das vistas desde a estrada. El di que usa os mesmos recursos que a veciñanza, así de simple. Hai quen diría que a casa semella un "galpón". Emilio di: "Paréceme que moitas cousas do rural ás que chaman feísmo son arquitecturas moi interesantes. O feísmo non é iso: para min son as infraestruturas fóra de lugar ou as grandes urbanizacións as que danan a paisaxe. Que o paisano faga un alpendre cos materiais que ten á man, ben feito está. A miña obra ten algo diso, co que teño á man fago a miña arquitectura". "Paréceme que moitas cousas do rural ás que chaman feísmo son arquitecturas moi interesantes. O feísmo non é iso: para min son as infraestruturas fóra de lugar ou as grandes urbanizacións as que danan a paisaxe. Que o paisano faga un alpendre cos materiais que ten á man, ben feito está. A miña obra ten algo diso, co que teño á man fago a miña arquitectura". Tras o muro da casa de Oroso ocúltanse catro patios orientados aos puntos cardinais e un central. Eses patios proporcionan luz e un espazo exterior protexido dos ventos. As aperturas no muro enmarcan anacos da paisaxe para desfrutar desde a casa. Para gañar aínda máis luz a cuberta inclínase facendo catro lucernarios en cada orientación. Con esta estratexia logra que a luz chegue a cada recuncho, o sol móvese dentro da casa segundo avanza o día. Así, vívese diferente cada estancia segundo por onde veña o sol. Ademais de destacar a luz e as vistas, o interior conta coa austeridade que caracteriza a súa obra. Tamén con interiores austeros, atopamos a casa-taller de Coeses, Lugo. Os propietarios mercaran unha ruína na aldea, querían utilizala como taller e tamén como fogar. Só quedaban dous muros de pedra en pé do que fora a casa. Emilio respectou os muros e reconstruíu o gran volume, pero distinguindo as partes. O novo revestiuno de madeira e xusto no encontro dos materiais situou unha fiestra como símbolo da unión. No interior, a zona de taller é un gran volume libre e nu, para favorecer a concentración. Ilumínase por un lucernario na cuberta. O resto, a vivenda, vaise transformando polos propietarios, que mesmo deseñaron parte do mobiliario. O arquitecto construíu unha casca de formigón e os habitantes foron ocupando o interior segundo posibilidades e tempo. Unha das características das súas vivendas son os interiores con espazos indefinidos que posibilitan múltiples usos. Cre que a casa debe adaptarse á xente e non á inversa, como é habitual. Na nosa infancia tamén preferíamos espazos que permitisen o xogo libre, nos que se desenvolvía mellor a nosa imaxinación, sen estar coartados por un uso moi definido. O mellor exemplo da indefinición de usos é unha casa que o arquitecto construíu en Perillo, Oleiros. Nela, a planta baixa conta con varias estancias indefinidas, que os propietarios poden ir ocupando. Emilio pensa na casa como un espazo de liberdade e alegría, onde a arquitectura non condiciona. Cre que a casa debe adaptarse á xente e non á inversa, como é habitual. Na nosa infancia tamén preferíamos espazos que permitisen o xogo libre, nos que se desenvolvía mellor a nosa imaxinación, sen estar coartados por un uso moi definido. En Perillo, o que nun principio se pensou como despacho acabou sendo o salón. A casa vai mudando cos cambios dos habitantes, cando os cativos son pequenos demandan uns espazos de xogo, logo de estudo e ao marchar todo ese espazo "sobra". Canto máis indefinido sexa o interior máis fácil resulta adaptalo. Ademais da estratexia da indefinición de espazos, conta coa peculiaridade da forma de situar a vivenda de Perillo. A parcela era pequena, estreita e alongada, polo que o habitual sería ocupar o máximo do chan para facer interiores o máis grande posíbeis, mais o arquitecto fixo o contrario. Deseñou a casa con tres patios que fragmentaban o inmóbel, mais estes están conectados entre si, e logra que as estancias pequenas se perciban como máis grandes. Así, creou espazos máis luminosos, grazas aos patios, e protexidos das miradas alleas. O interior aposta por aforrar en acabados debido ao apertado do orzamento. Ampliación enerxética As limitacións de orzamento tamén foron o punto de partida da asociación Down da Coruña. Contaban cunha escola en desuso cedida polo concello que precisaban adaptar e ampliar. Emilio renunciou a todo o superfluo para poder satisfacer as necesidades do centro. Ao mesmo tempo, o concello pediulle dar cabida no edificio a un centro cívico para o barrio. O arquitecto rehabilitou a escola e ampliouna definindo un U, creando así un novo patio interior para as actividades ao aire libre. Destaca da ampliación o uso do policarbonato, un plástico empregado para facer invernadoiros. O edificio conta cunha estratexia enerxética similar a estes, simple pero eficiente. A fachada e os lucernarios captan o sol en inverno, quecéndose de forma gratuíta. Nos meses de calor báixanse os estores que protexen do sol e ábrense as fiestras máis altas para que o aire quente saia, deixando o espazo fresco. Outro efecto secundario do uso do policarbonato é que durante a noite a luz interior sae ao exterior, facendo que o edificio se converta no vagalume do barrio. Mudar a paisaxe Como profesor, Emilio Rodríguez ten participado en varios cursos de verán, nos que se especializou nas intervencións efémeras na paisaxe. Xunto con outros profesores e alumnos ten desenvolvido actividades en Cans (O Porriño) e Betanzos. Cada ano a aldea de Cans transfórmase nun festival de cine. Emilio, xunto co alumnado do curso, deseñaron dúas intervencións na paisaxe. Un ano déronlle voz á paisaxe. Instalaron pola aldea sinais con códigos QR que enlazaban coas historias da aldea. Deste xeito, fixeron falar as rochas, muros e camiños. Outro ano redebuxaron o río. Durante a primavera a vexetación de ribeira fúndese coas árbores e fai desaparecer o río que pasa por Cans. Con 15 km de fíos de la vermellos atados nas pólas das árbores debuxaron con cor o trazado do río. A actividade en Betanzos contou coa participación da veciñanza. Esta cedeu cadeiras vellas, as e os alumnos pintáronas e usáronas para conquistar espazos da vila. A acción pretendía chamar a atención sobre os espazos en desuso da vila.