Summary: Cineuropa presentou Cuna de músicos, de Pablo Vázquez e Denís Carballás, La estrella errante, de Alberto Gracia e o adianto de 9 fugas, de Fon Cortizo. Tres filmes unidos polo escenario no que se desenvolven -Vigo na primeira e un non-lugar en ruínas que podería ser Vigo ou Ferrol no caso da segunda e a terceira- e pola música como fío condutor. 'Cuna de músicos', do Vigo da 'Movida' dos 80 á actualidade

'Cuna de músicos', do Vigo da 'Movida' dos 80 á actualidade "A pregunta que fago con este filme é sinxela: por moito que nos afastemos da unidade que supón a identidade, realmente o humano, a alma, desaparece de todo?. Ou o que é o mesmo, por moito que nos convertésemos en pura mercadoría, en zombis que se están a buscar a si mesmos a través de noso (auto)consumo, non queda un axitamento, unha convulsión, unhas pulsións e unhas pantasmas que nos están a lembrar constantemente que aínda somos humanos?". É o cineasta Alberto Gracia quen fala así, ao ser preguntado nesta entrevista pola súa segunda longametraxe, La estrella errante, que foi seleccionada no Festival de Rotterdam e gañou o premio Deluxe las Nuevas Olas de non ficción no Festival de Sevilla. Hai pouco puidemos vela, ademais, en Cineuropa. La estrella errante sitúase nun non-lugar que podería ser Vigo. Ou as súas ruínas. Vigo como pantasma do que foi. Habitado por uns personaxes que son, tamén, pantasmas. "Viviremos para siempre, muertos de por vida", canta Rober, un dos protagonistas da película, 30 anos atrás, ao principio da película. Fanlle despois unha entrevista na que parece desinteresado por todo. Mais a historia que se nos conta é a do Rober actual, que volta a Vigo. Igual de desorientado, de errante, ca tres décadas atrás. Cal foi a túa primeira idea sobre o que querías contar na película e como foi evolucionando? Non penso que a película parta de unha idea, senón de unha serie de imaxes. Máis tarde as ideas aprópianse destas imaxes coma fondo para aparecer como forma, sempre tendo en conta súa natureza impensable e indicible. En concreto, parte da imaxe dunha película sen alma, na que o seu protagonista tiña que ser unha presencia ausente, un home secularizado, desalmado, e os lugares nos que tiña que aparecer tiñan que ser non-lugares, lugares derruídos ou desendustrializados (Ferrol, Vigo e Xixón). Estradas, estacións, un bar dun porto, dun territorio liminar (que se chama Almas Perdidas), etc.. Esas imaxes acabaron por confluír nunha película desestruturada ou máis ben hiperestruturada ata a esaxeración, na que ese protagonista tiña que amosar o outro lado da esperanza. Esas consecuencias de seguir con apetito o que dita a vontade, a acción, que acaba por converter unha persoa nun zombi que non pode máis que escapar da realidade a través do eterno buscarse a si mesmo. "O protagonista amosa as consecuencias de seguir con apetito o que dita a vontade, a acción, que acaba por converter unha persoa nun zombi que non pode máis que escapar da realidade a través do eterno buscarse a si mesmo" O Rober novo é un punk, unha persoa que destrúe tanto o mundo como o seu lugar nel, a súa personalidade. E hai que ter en conta que o punk (e o seu no future ) é unha resposta distópica á thatcherización do mundo, á cesión da vontade política a uns automatismos financeiros que che fan chegar sempre tarde ás túas decisións, fagocitando así o futuro. "O punk é unha resposta distópica á thatcherización do mundo, á cesión da vontade política a uns automatismos financeiros que che fan chegar sempre tarde ás túas decisións" O Rober adulto quedou atrapado nese lugar da adolescencia na que aprendemos a xestionar o desexo e descubrimos a sexualidade, a enerxía das decisións e a creatividade que nos permite "labrarnos" un futuro. Os protas están atrapados nun presente loopeado, como zombis que se alimentan da cultura morta á que volven unha e outra vez segundo a lóxica do "sempre novo" da moda, que en realidade supón o "sempre visto" do loop histórico reinterpretado. Ó propio cine pásalle algo similar, iso de que para facer algo con valor cinematográfico hoxe hai que volver ós orixes é unha falacia en certo sentido, aínda que ó mesmo tempo é do todo acertado. "Os protas están atrapados nun presente loopeado, como zombis que se alimentan da cultura morta á que volven unha e outra vez segundo a lóxica do "sempre novo" da moda, que en realidade supón o "sempre visto" do loop histórico reinterpretado" É dicir, penso que as utopías son necesarias, pero sempre sen tomalas demasiado en serio. É dicir, para preguntarse por ese lugar espazo-temporal raptado que se chama futuro, non para chegar á realización desa ilusión. O mundo fai tempo que desapareceu e vivimos nunha ilusión que se reinicia constantemente: é unha idea que ronda na película constantemente. A pregunta que fago con este filme é sinxela: por moito que nos afastemos da unidade que supón a identidade, realmente o humano, a alma, desaparece de todo?. Ou o que é o mesmo, por moito que nos convertésemos en pura mercadoría, en zombis que se están a buscar a si mesmos a través de noso (auto)consumo, non queda un axitamento, unha convulsión, unhas pulsións e unhas pantasmas que nos están a lembrar constantemente que aínda somos humanos?. Penso que esta bifrontalidade é a que fai da peli un exercicio de certo interese formal e conceptual, xa que hai unha especie de autoboicot en todo isto que a fai máis humana ca calquera melodrama naturalista. (Na miña opinión, claro está…). É coma querer facer unha xenealoxía dun obxecto surrealista, que é xustamente surrealista porque se resiste a esa clasificación. Puro curtocircuíto. Rocking. Rober chega a Vigo, a unha estación un pouco estartelada (a de verdade), e o seu colega Nacho faille unha sesión de fotos con poses de estrela do rock. O resto da película ten algo diso, de sucesión de poses, de busca permanente da imaxe. Nacho, cando non está traballando, está como abducido pola televisión, pola imaxe -sempre zapeando-. É como se a tele o comese, lle fixese (literalmente) desaparecer. Por que ambos personaxes parecen abducidos pola imaxe? (A imaxe mediática, publicitaria: fragmentaria, omnipresente…) O consumo desaforado de imaxes ten isto, que perdes o teu corpo, como se estiveses metido nunha escuridade na que non podes adiviñar a contorna do teu corpo. Digamos que a televisión nesta peli está metarrepresentada en todo momento, xa que a montaxe é un simulacro de comunicación, coma o propio espectáculo televisivo, onde son as imaxes as que realmente nos miran a nós e non nós a elas. Na peli isto evidénciase nun xogo incómodo co espectador, e ó mesmo tempo nunha despersonalización dos protagonistas, que se converten en imaxes, por estar nunha película e por se converter en imaxes de imaxes dentro da mesma. Pero nese simulacro de comunicación hai algo que traballa de forma subliminar, e ese algo é algo que ten un ritmo propio. (Podemos ver a película coma una canción visual?). "O consumo desaforado de imaxes ten isto, que perdes o teu corpo, como se estiveses metido nunha escuridade na que non podes adiviñar a contorna do teu corpo" A idea da estrela do rock é perfecta para falar disto por varias cuestións. Unha delas é que unha estrela é un referente a seguir para se orientar, xustamente porque sempre está no mesmo sitio, facendo un xogo entre a errancia do personaxe e a súa falta de referentes, así coma con un catasterismo secularizado -un star system que se ten convertido máis nun strash system, onde o ceo está cheo de personaxes grotescos e efémeros nacidos do real time televisivo-. "É unha estrela errante, un referente que deixa de ser referente máis alá da súa constante metamorfose" É dicir, unha estrela errante, un referente que deixa de ser referente máis alá da súa constante metamorfose. Un ceo de referentes que cambian e que pertence máis ó lumpen que a ese star system que Hollywood e os grandes grupos de Rock (Beatles, Rollings, etc) que reinaron durante o século pasado. Para máis inri, o rock ten moito que ver nesta rebeldía que supón crear contraculturas, onde se pode inscribir ironicamente a película: unhas contraculturas que son sempre fagocitadas polo sistema cultural para o seu beneficio, pero que son necesarias para combater en cero sentido a indiferenza na que estamos inmiscuídos como suxeitos políticos. "A Movida?. Un fin de festa do século pasado que deixou moitas baixas, e que foi unha resposta ó sensentido formulado por unha transición sen pés nin cabeza" Vigo xa non é o Vigo vivo de cando eles eran novos. É máis como as ruínas, os restos do que foi. Rober queda durmido -ou catatónico- entre ruínas. Vigo é unha pantasma. Como parece unha pantasma o terceiro amigo ao que buscan durante toda a película: Ronnie. Todo é tan fantasmagórico que ata hai momentos nos que desaparecen os personaxes, como levados por un raio. Como se non quedase nada. Só espectros. Non parece un discurso moi no sentido da mitificación da "movida" musical dos 80. Por que? Que pode ter esta película diso, de reflexión sobre ese movemento musical como algo, no fondo, tamén adormecedor? A túa pregunta é máis unha interpretación. Non teño máis que dicir e faime moi feliz ter comunicado contigo coma espectadora esas sensacións. A Movida?. Un fin de festa do século pasado que deixou moitas baixas, e que foi unha resposta ó sensentido formulado por unha transición sen pés nin cabeza, unha resposta automática a unha sensación de falta de futuro. Unha benvida á posmodernidade e ó culto ao individuo, coas súas cousas boas e o seu reverso de aniquilación, coma toda esperanza ou utopía tomada demasiado en serio. Na película xoga un papel importante tamén a droga. E o deterioro que provoca nas persoas, que ademais de pantasmas teñen algo de zombis. Penso que esa presenza non se debe só á intención de non mentir: porque a droga estaba moi presente na mocidade da época, e de feito acabou con parte dela. Que papel xoga a droga nesa deriva existencial dos personaxes na que parece centrarse a peli? (Ata ese repetitivo I love myself. Algo é algo). A droga é unha analoxía da que me sirvo para falar do desexo romántico, que parece imposible que desapareza (que lle dá unha importancia desaforada á imaxinación), e que tanto ten que ver cos non-mortos (esas criaturas fillas da monstroficación romántica da razón: Frankensteins, vampiros e zombis e todos os seus derivados posmodernos) coma coa propia natureza do consumo. Ese buscarse a un mesmo é o que sostén esta cultura do consumo e da obsolescencia, como reza o anuncio de BMWX5 de cuño recente: "Ninguén por diante, ninguén en quen se fixar, o referente es ti". "Ese buscarse a un mesmo é o que sostén esta cultura do consumo e da obsolescencia, como reza o anuncio de BMWX5 de cuño recente: "Ninguén por diante, ninguén en quen se fixar, o referente es ti". Circulamos sen parar coma mercadorías detrás de nós mesmos. Puro desexo romántico: xa se sabe, o amor romántico presupón para a súa realización a inmortalidade, o que nos converte en mortos en vida, en imaxes imaxinadas polas propias imaxes que nos seducen. Unha tolería. O que pasa é que nese loop eternamente adolescente, hai algo que cambia, e ese algo somos nós, que nos facemos máis vellos e finalmente morremos. Nos consumidores de droga o deterioro faise aínda máis evidente, aínda que no momento do seu consumo haxa algo de endeusamento, de inmortalidade, de sentir a nada. Un alterarse que non deixa de ser ó mesmo tempo a base da creación de identidades, necesariamente asociadas ó consumo de imaxes. "Circulamos sen parar coma mercadorías detrás de nós mesmos. Puro desexo romántico: xa se sabe, o amor romántico presupón para a súa realización a inmortalidade, o que nos converte en mortos en vida, en imaxes imaxinadas polas propias imaxes que nos seducen" Nesa especie de viaxe sen rumbo, Rober vai en barco a unha illa. Está entre árbores a uns metros da xente que está na praia. E ten que pedir reforzos. Chega Nacho e é como se unha barreira invisible os separase da praia, do mar. Como se estivesen atrapados na mesma selva amazónica. Nese momento, Nacho parece tan perdido coma Rober. Que papel xoga na película esta secuencia? De que maneira se produce como unha especie de reforzo mutuo entre a deriva de Rober e a Nacho? Non penso que interpretar esta secuencia sexa a miña labor, pero si che vou falar de certas cousas que están presentes nas miñas intuicións. Esas cousas son a praia como lugar da infancia e o cine, ou como lugar a secas, facer camiño coma un simple cometido sen sentido dos personaxes na peli, e a imposibilidade de acceder a esa praia como autorreferente especular da peli. Os personaxes e o propio espectador vendo o filme están tentando acceder a un lugar que permita recoñecer o que están vendo. Penso que as sensacións que transmite esa secuencia dependen moito do espectador, coma o resto das secuencias desta e todas as demais películas. Hai que ter en conta que ese buscarse a un mesmo, non deixa de ser unha busca de sentido onde non o hai, un sucumbir ó canto das sereas do símbolo. -Que xa sabemos todos que foi utilizado no seu beneficio pola linguaxe publicitaria, que parece estar moi presente en todo o filme-. Hai outro personaxe relacionado con Nacho (Nacho no baño, o outro no cárcere), que é un home que estivera 18 anos no cárcere por asasinato e deixara de cantar. Cal é a relación deste personaxe con Nacho e con Rober? (É como outra alma perdida, pero polo menos presente, non coma Ronnie) Aquí xa estamos correndo perigo de facer spoiler demais!. Penso que na película hai varias películas e ás veces crúzanse. Esas interferencias fánseme moi interesantes para tratar eses temas dos que estamos a falar. Un home de raza xitana, testemuña do que acontece, que parece saír da televisión, ou que parece estar sempre presente, outeando, mentres o seu corpo está pechado nun baño público… Non sei hai algo que se quere expresar dentro destas coordenadas… A banda sonora é moi importante na película. O son, en xeral, axuda moito a contar a historia. En que sentido? Podes falar da achega, nesta película, do responsable da banda sonora? A achega é miña, o responsable da banda sonora (Jonay Armas), puxo o seu gran talento para materializar o que lle ía dicindo. Coñecémonos ben e non fixo falta darlle moitas voltas: só algunhas referencias, coma a magnífica canción de Sánchez Ferlosio que el versiona, e sobre a que pivota en certo sentido a película. Para non facer spoiler non podo seguir contando cousas, pero dicir que é moi importante o son en xeral, xa que cando hai unha sobrecarga de espazos significantes (imaxes) que non acaban de atopar un sentido concluso na montaxe (unha orde temporal), o recoñecemento faise máis cos oídos que recoñecen melodías, ordes temporais, que polos ollos, que están extasiados na busca da imaxe que lles falta para completar o puzzle. Aínda que se perciba a decadencia por todos os lados, a película non deixa de xogar, tamén, -penso-, coa fascinación que nos espectadores pode provocar a propia imaxe. Mesmo que sexa de ruínas. Nese sentido, hai escenas que poden resultar especialmente impactantes: Nacho comendo chourizo mentres unhas rapazas fan aerobic ou Rober atravesando un río de polos nunha granxa. É como se ao espectador se lle advertise do control que sobre el pode exercer a imaxe, ao mesmo tempo que se tenta seducilo con ela, mais sen mitificacións. Sen propostas nostálxicas. Cal pretendes ou che gustaría que sexa a relación do espectador coa imaxe, nese sentido? Nada que engadir ó que dis, nada que restar. Moi contento coa túa lectura, afinada e sintonizada coas nosas achegas. En realidade é unha película sinxela dentro da súa natureza monstruosa, e iso faime moi feliz. Na película, é como se o propio director fose, dalgunha maneira, fulminado. Durante ela parece, moitas veces, como se os actores non actuasen. Como se non estivesen a recibir indicacións do director. Como se se xogase coa liña entre documental e ficción... Sen agochar tampouco o feito da manipulación posterior: a montaxe, os efectos. En que sentido a película cuestiona, tamén, o papel do director? O director e a película son os máis zombis de todos, por non deixar de se buscar entre as imaxes. Nacho atravesa un mar de polos, e os nenos xogan, fascinados, cunha galiña. Os nenos -e os animais- parecen case como o único vivo da película. Non son zombis. Non son espectros. Por iso non deixa de ser todo, tamén, pese a todo, unha reivindicación da vida. De que xeito contrastan os nenos cos adultos? (A Nacho danlle igual os polos. Non os pisa porque se apartan) A sensación vendo esas imaxes que gravamos é de que os animais, os nenos e os tolos -as persoas que non se comportan segundo un modelo social establecido-, teñen máis verdade que os que que tratamos de explicarnos todo a través da linguaxe. Pero ademais, se temos en conta a canción dos créditos, os cantantes son eses que veñen da loma, onde se constrúen os frenopáticos, e como di a canción "cantan en llano", cantan para o común dos mortais: é dicir, traen unha mensaxe recoñecible dunha dimensión diferente, a dimensión da música, que está mais aló o mais acó da dimensión do ser da linguaxe. "Os cantantes son eses que veñen da loma, onde se constrúen os frenopáticos, e como di a canción "cantan en llano", cantan para o común dos mortais" Na túa outra longametraxe, O evanxeo de Gaspar Hauser, Gaspar Gauser desdóbrase en cinco personaxes que están pechados no interior dunha casa. Mais cada un vive abducido no seu mundo. Cal é a relación -e a diferenza- entre esta anterior película e La estrella errante? Penso que son dúas formulacións moi diferentes para falar das mesmas cousas, aínda que hai certos avances biográficos na miña vida que se reflicten tamén nas diferenzas que hai entre elas.


Summary: Neste lustro destruíronse no sector da comarca viguesa máis de 10.800 postos de traballo. Todos eles, en ringleira e collidos da man, suporían máis de 17 quilómetros. Unha cifra que podería se multiplicar se hai que devolver as axudas do 'tax-lease'. Esta quinta feira, o sector xógase boa parte do futuro en Bruxelas, na reunión co comisario da Competencia.

Esta quinta-feira, a partires das 20:00 horas e desde a Praza dos Cabalos de Vigo unha mobilización convocada polos sindicatos en defensa do naval, e que ten o apoio de numerosos colectivos e orgalizacións, entre elas o Consello Social da cidade. Nesta quinta, tamén, representantes de Galiza, Asturies, Euskadi e goberno central están en Bruxelas para se reunir co comisario de Competencia e tentar paralizar a devolución das axudas do 'tax-lease'. Unha Desde 2009, o naval vigués perdeu 10.800 empregos. O que supón, nestes catro anos, unha media de oito postos de traballo diarios perdidos."Hai cinco anos, o naval representaba o 30% do PIB da comarca de Vigo. Agora non chega ao 20, e baixando", apuntan desde os sindicatos. "Poucos sectores hai que sofreran un golpe tan forte neste lustro. Golpe ao que engadir os recibidos xa en anteriores reconversións",. Un total de 10.800 traballadores do naval da comarca de Vigo perderon o seu emprego nestes últimos catro anos. Se todos eles se xuntasen e se collesen da man nunha ringleira, formarían unha longa fila de máis de 17 quilómetros de lonxitude. Unha distancia como a que hai do Areal de Vigo até a porta do Concello de Nigrán, pasando por Beiramar, a estrada de Camposantos, as avenidas Pablo Iglesias e Val Miñor...Dazasete quilómetros de beirarrúas cheas de milleiros de rostos con nome e apelidos. Extraído de 'Bruxelas: un torpedo na liña de flotación do naval galego', publicado no Sermos Galiza número 54


Summary: O Encontro Galego de Ilustración terá a súa edición deste ano completamente online, o sábado 14 de novembro.

A XVII edición do Encontro Galego de Ilustración será a primeira completamente virtual, que terá lugar o próximo sábado 14 de novembro. O programa está composto por catro faladoiros arredor do mundo da ilustración máis alá do papel, entre os videoxogos e os novos soportes dixitais. Os convidados e convidadas que reflexionarán e achegarán a súa experiencia son Javi de Castro, Susy Broullón, Montse Piñeiro e Isabel Méndez. A presentación correrá a cargo da actriz Neves Rodríguez. Todas as charlas emitiranse en directo en formato webinar e o público poderá participar mediante preguntas por escrito. O encontro é de balde, mais cómpre inscribirse previamente. Miguel Cuba, recentemente escollido como presidente da Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI), que organiza este evento, sinalou que "os autores convidados para esta edición visibilizarán partes da nosa profesión menos coñecidas, en mercados crecentes e en clara expansión". En dixital Así mesmo, a cita pretende combinar a liña fundamental da historia destes encontros: profundar nos distintos aspectos da profesión e buscar unha maior visibilidade do seu traballo e de todos os aspectos do sector que quedan fóra da ollada dos espectadores. Por outra banda, existe a vontade de estrear este ano o formato virtual obrigado polas circunstancias provocadas pola pandemia. No entanto, será sen renunciar aos cometidos de debater entre profesionais as novidades do sector e os distintos escenarios nos que se move e tamén ofrecerlle ás persoas interesadas na ilustración algunhas perspectivas sobre este emprego, tratando argumentos sobre novos soportes e plataformas para o traballo dos e das ilustradoras.


Summary: Co gallo do segundo cabodano do falecemento de Bautista ´lvarez, Cilia Torna rastrexa o seu papel os episodios iniciais do capitulo contemporáneo do nacionalismo galego.

Cando os primeiros chegaron a casa do nacionalismo xa estaba alí Bautista Álvarez cun Ducados na boca para darlles a benvida. A súa militancia política de máis de sesenta anos permítenos reconstruír a loita dos nacionalistas galegos a cabalo entre os séculos XX e XXI. Aproveitamos o segundo aniversario da súa morte para rastrear o seu papel os episodios iniciais do capitulo contemporáneo do nacionalismo galego. Brais Pinto Caracteriza a vontade por galeguizar o país dun grupo de mozos nacidos á vida pública na década dos cincuenta. A aparición do grupo Brais Pinto á volta de 1958, arredor dun grupo de traballadores e estudantes galegos emigrados en Madrid, respondeu a vontade de darlle continuidade ao legado do nacionalismo formulado por Daniel Castelao. O colectivo, formado por persoas que rematarán por acadar co tempo un destacado relevo na vida política, social e cultural galega, rematou por centrar a súa actividade na produción editorial poética e a celebración de actos culturais. A publicación de Bocarribeira, un libro de versos da autoría de Ramón Otero Pedraio, iniciaría a colección literaria de Brais Pinto, na que se darán a coñecer como escritores Bernardino Graña, Raimundo Patiño, Ramón Lourenzo, Alexandre Cribeiro ou Fernández Ferreiro. As homenaxe a Ramón Cabanillas, Luís Pimentel e particularmente a Rosalía de Castro remataría por marcar a traxectoria do colectivo. Será precisamente no marco deste último acto, onde se contou coa presenta de Otero Pedraio, cando Manuel Fraga afirme que "desde o trunfo do Caudillo na Galiza xa non hai viúvas de vivos", provocando unha protesta dos membros Brais Pinto, que patearon na sala espoleados por Bautista Álvarez durante a intervención do ministro franquista e posteriormente abandonaron o recinto. O Consello da Mocidade Simboliza o esforzo dunha xeración galega que recuperou o proxecto político de Daniel Castelao e do Partido Galeguista. A decisión de Ramón Piñeiro e dunha parte dos dirixentes das Mocidades Galeguistas do período republicano de articular un proxecto político e cultural sobre unhas bases ideolóxicas diferentes ás do nacionalismo, non tardaría en ser contestado por un núcleo de mozos. Neste contexto debemos situar a elaboración en novembro de 1963 dun documento titulado Pola Unión do Pobo Galego da autoría de Raimundo Patiño, Xosé Antonio Arxona e Bautista Álvarez, onde se formula a necesidade dunha ferramenta para loitar pola soberanía da Galiza. A expresión organizativa dese proxecto político será o Consello da Mocidade. A plataforma, nacida coa vontade de aglutinar nunha estrutura unitaria a toda a mocidade de práctica patriótica, xurdiu dun importante traballo previo, onde destacou a labor de Antón Moreda, importante dirixente das Mocidades Galeguistas en Bos Aires, que sería elixido secretario xeral da entidade. A existencia do Consello da Mocidade alongaríase desde novembro de 1963 até marzo de 1964, momento no que a maioría da organización, atendendo as orientacións de Ramón Piñeiro, procedeu a expulsión do sector caracterizado como comunista, onde se integraban, entre outros, Antón Moreda, Xosé Luís Méndez Ferrín, Raimundo Patiño, Xosé Antonio Arxona, María Xosé Queizán, Saleta Goi, Luís González Blasco, Manuel María e o propio Bautista Álvarez A Unión do Povo Galego Significa a decisión de restaurar unha práctica ideolóxica e organizativa en plena ditadura franquista co obxectivo de loitar pola soberanía da Galiza. As diverxencias de fondo entre os dous sectores enfrontados no Consello, a imposibilidade de atopar puntos de acordo, de xeito xa definitivo tras unha xuntanza celebrada en Madrid en marzo de 1964 entre Ramón Piñeiro, Domingo García Sabell, Xosé Antonio Arxona e Bautista Álvarez e os propios termos da ruptura, convenceron ao sector depurado do Consello da necesidade de recuperar o proxecto xa enunciado no documento titulado Pola Unión do Pobo Galego. A comezos de xuño de 1964, aproveitando a presenza na capital do Estado de Xosé Luís Méndez Ferrín con motivo das súas oposicións a cátedra, procedeuse a dar nome, forma e programa a Unión do Povo Galego, nunhas xuntanzas onde participaron o propio Méndez Ferrín, Raimundo Patiño, María Xosé Queizán, Xosé Antonio Arxona e Bautista Álvarez. Unhas semanas máis tarde, concretamente o Día da Patria Galega, nunha xuntanza celebrada nun merendeiro do barrio compostelán da Rocha, acórdase formalizar a proposta adoptada en Madrid de constituír unha organización política nacionalista. O trIunfo da constancia. Bautista Álvarez exemplifica a constancia e a fidelidade a unha causa. A súa participación en todo o proceso de arranque e conformación do capítulo contemporáneo do nacionalismo galego, continuou cunha militancia continuada de practicamente seis décadas, ocupando boa parte dela responsabilidades de dirección en diversas organizacións políticas, culturais ou de masas. A carón do seu activismo social e dentro do seu labor militante desenvolveu un inxente traballo teórico, parte do cal foi recollido en tres volumes pola Fundación Terra e Tempo nunha edición a cargo de María Pilar García Negro. Estamos, logo, diante dunha militancia sen concesións, entendida como un servizo ao pobo que non sabe de continxencias nin ciclos vitais.


Summary: Miguel Uclés, presidente da Plataforma de Bombeiros Públicos de Galicia, foi golpeado ao ser confundido por un militante independentista en pleno centro da capital do Estado tras participar nunha mobilización

Miguel Uclés é presidente da Plataforma de Bombeiros Públicos de Galicia. O pasado sábado desprazouse a Madrid xunto a milleiros de compañeiros de Galicia e doutros territorios para reclamar un servizo público de calidade e unha "lei marco" que regule todos os profesionais do Estado. A xornada reivindicativa acabou mal para este traballador do parque vigués, que foi agredido por un grupo fascista entre insultos e berros como "puto independentista". Miguel Uclés foi abordado e golpeado por un grupo fascista ao ser confundido cun independentista catalán: "Estaban axustizándome en público"Confundido cun manifestante a prol da independencia de Catalunya, conta agora que o dano "foi máis moral que físico". Miguel Uclés camiñaba cara ao coche para gardar as bandeiras usadas na mobilización da praza de Neptuno, onde o esperaban os seus compañeiros, cando foi abordado polas costas. Moi preto de Cibeles, foi rodeado por cinco persoas que comezaron a insultalo. Unha delas bateu nel varias veces, mentres o bombeiro preguntáballe que facía e advertíalle de que se estaba a trabucar, que el era galego. "Levaba unha camiseta que pon Vigo sen bombeiros e unha bandeira de Galicia. De súpeto, comezan a insultarme e logo a golpearme, a dicirme cousas que nunha sociedade libre ninguén ten dereito a dicir", conta Uclés, bombeiro que exerce como delegado sindical da CIG no parque de Vigo e que hai dous anos relataba en primeira persoa o drama vivido na zona cero da destrutora vaga de incendios do outono. Agora relata unha agresión "sorprendente": "Estaban axustizándome en público". Para Uclés, o máis "frustrante" foi a actitude dos viandantes. "Estaba no medio da rúa, no centro de Madrid, con centos de persoas camiñando e pasando por alí, e non é que non parasen ou me defendesen, é que nin observaban. Esa sensación de invisibilidade foi o peor", conta o bombeiro, que ao repoñerse da agresión e recuperar os lentes foi detrás dos culpables para intentar denunciar ao momento e intentar atopar un policía. O bombeiro asegura que o "frustrante" foi comprobar a actitude dos viandantes: "Ninguén facía nada; foi peor esa sensación de invisibilidade que a dor""A xente camiñaba sen parar; eu ía comentando que me acababan de agredir e ninguén facía nada... Mesmo houbo quen se me encarou para dicirme que se cadra aínda levaba algún golpe máis", lembra quen di que foi peor "a sensación de invisibilidade, a apatía da xente e a impotencia que a dor". Uclés asegura que non busca "alarmismo, nin moito menos", pero si que se pregunta "cara a onde estamos indo como sociedade". "Por unha banda estannos dando unha dose brutal de odio e pola outra hai unha caparuza de apatía que é brutal", insiste quen agradece a "morea" de apoios que está recibindo.A agresión foi abortada ao descubriren os agresores que non era catalán nin independentista. E se o fose? "Se vou pacificamente, cunha camiseta ou bandeira que expresa algo no que creo, pero non fago dano a ninguén nin falto ao respecto... Cal sería o problema?", pregúntase. "Todo é lícito se respectas uns valores fundamentais nun Estado de dereito, todo o mundo ten dereito a expresarse", di. Porque Miguel Uclés, está convencido de que tería moitos máis problemas se responde á agresión para se defender. "Daquela si que sería etiquetado pola camiseta que levaba, pero se cadra ninguén lle diría nada a quen, sen símbolo ningún, empezou a bater en min", reflexiona. "Se chego a ir cunha camiseta con insultos en inglés e berrando cunha cervexa na man, aínda me aplauden", ironiza quen non presentou denuncia pero que medita facelo nos vindeiros días.


Summary: Nun novo verán marcado polos incendios o colectivo ecoloxista advirte que "moitos" dos incendios "comezan prendendo nun despacho".

"Dende 1988 até hoxe en Galiza, e segundo datos oficiais, téñense producido máis de 100.000 incendios forestais que queimaron máis de 500.000 has. de monte, das que preto de 200.000 has. eran de arboredo", sinalan desde a Asociación para a defensa ecolóxica de Galiza (Adega) após a intensa xornada de lumes que atinxiu o domingo (9 de agosto) o país. "Dende 1995, hai uns 10.000 incendios ao ano, un incendio por cada 2 Km2 de superficie forestal –a media estatal é dun incendio por cada 25 Km2. En Galiza, co 7,7 % da superficie forestal estatal, acontecen o 45% de todos os incendios, estando un 30% da superficie forestal afectada", acrecentan. Perante esta realidade, o colectivo ecoloxista vén de lanzar un decálogo de medidas coas que, lembran, "non é posíbel avanzarmos na solución deste problema que nos atinxe a todos e todas sen información, educación ambiental e participación social". "En Galiza, co 7,7 % da superficie forestal estatal, acontecen o 45% de todos os incendios, estando un 30% da superficie forestal afectada" Para Adega "as causas estruturais dos incendios forestais están xa suficientemente diagnosticadas dende hai anos, e as medidas precisas para reducir a súa incidencia son tamén coñecidas". "A pregunta é como unha administración que ten a cacidade técnica e xurídica para poñelas en marcha, alén de non o facer, mesmo lexisla en sentido contrario", afirman. O colectivo ecoloxista refírese desta maneira á recentemente aprobada Lei de Montes, un texto normativo que foi duramente criticado, entre outras razóns, por permitir a recalificación de terreos queimados cando existen "razóns imperiosas de interese público". Neste senso, "diminúense as distancias de salvagarda da vexetación ás vivendas (de 50 a 30 metros); redúcense os anos nos que se limita o aproveitamento dos terreos queimados (de 3 a 2 anos); elimínase o mosaico de parcelas e a prohibición de establecer masas monoespecíficas de máis de 25 e 50 hectáreas continuas; ábrese de novo a posibilidade de forestar terras agrarias e desvíase cara os concellos parte das responsabilidades de control, entre outras medidas", explica Adega. Perante esta realidade, a Asociación para a defensa ecolóxica de Galiza, lembra dez medidas para loitar "eficazmente" contra os lumes e aseguran que "moitos" destes "comezan prendendo nos despachos". Un ordenamento territorial acorde coas características do noso país, no que o monte ocupa uns 2/3 do territorio e coa maior densidade de núcleos de poboación de Europa. Evitar o despoboamento, o abandono dos usos tradicionais e a forestación de terras agrarias ao tempo que se fomentan alternativas produtivas sustentábeis para o medio rural. Unha nova política forestal que promova a multifuncionalidade do monte e protexa as súas funcións ecosistémicas (regulación do ciclo hídrico, sumidoiro de carbono, reserva de biodiversidade) e sociais. Un novo Plano Forestal que contemple os montes como algo máis que subministradores de madeira barata para triturar ou queimar, que limite a expansión das especies pirófitas e alóctonas e que promova unha silvicultura preventiva e sustentábel. Incrementar os esforzos e os investimentos en prevención, que deberían ser superiores aos de extinción. Os labores de prevención, vixilancia, loita contra o lume e rexeneración deben desenvolverse durante todo o ano. Planificar e desenvolver programas de rexeneración hidrolóxico-forestal nos montes queimados para evitar a perda de solo e a erosión, prohibindo a mudanza de usos e a especulación nestes terreos. Labores de rexeneración da vexetación natural nas zonas queimadas. Promover o incremento dos montes públicos e reforzar o papel das Comunidades de Montes Veciñais en Man Común, impedindo a súa privatización e a entrada de capital especulativo no monte. Profesionalizar os equipos de prevención, detección, extinción e rexeneración nos incendios, que deben estar baixo un mando único dependente da Xunta de Galicia, evitando privatizar os seus servizos. Rapidez e transparencia no acceso á información sobre os lumes, poñendo a disposición da cidadanía as ferramentas informáticas e de comunicación precisas. Fomentar a Educación Ambiental a todos os niveis para promover na sociedade valores e comportamentos compatíbeis coa preservación do medio. Formar e informar especialmente ás Comunidades e propietarios de montes, para promover o sentimento de vencello e identidade positiva entre a veciñanza e o monte.


Summary: A batalla de Defensa do Común pola devolución gratuíta á cidade dos terrenos da Solana e o Hotel Finisterre, na Coruña, continúa a gañar adeptos. Esta quinta feira, 25 entidades cívicas e sociais asinaron a plataforma reivindicativa da comisión cidadá. Estudan convocar unha consulta popular.

A reivindicación básica de Defensa do Común é que "tanto os terrenos ocupados polo complexo polideportivo da Solana como do hotel Finisterre sexan devoltos de forma gratuíta ao Concello da Coruña para equipamento público", informa a entidade cívica nun comunicado. Quinta feira pasada, reuníronse na Casa Museo Casares Quiroga máis de 70 persoas, en representación de 25 entidades con presenza no tecido social da cidade, para dar apoio á plataforma reivindicativa da Comisión Aberta en Defensa do Común. Denunciaron o que consideran unha "forte ofensiva oficial para desprenderse de espazos que sempre foron comunais" e expresaron a súa opinión de que os bens comúns non poden ser nen obxecto de poxas nen de vendas directas "para salvar a conta de resultados de institucións como a Autoridade Portuaria, cuxa xestión resulta máis que dubidosa á vista dos resultados que se van coñecendo". As entidades reunidas na Casa Museo Casares Quiroga animaron o goberno local a que convoque os distintos actores sociais a unha mobilización en defensa do público e contra a privatización dos terrenos que en orixe foron a praia do Parrote, afectada durante a ditadura pola Autoridade Portuaria. Defensa do Común e as entidades cívicas e sociais acordaron colaborar na recolla de asinaturas por toda a cidade contra os planos da Autoridade Portuaria Defensa do Común e estas entidades acordaron colaborar na recolla de asinaturas por toda a cidade contra os planos da Autoridade Portuaria. Avaliaron tamén a posibilidade de convocar unha consulta popular que permita coñecer "a opinión da cidadanía coruñesa sobre os intentos do titular do ente portuario de financiar o sobrecuste do porto exterior de Punta Langosteira coa venda de terreos tan emblemáticos como os ocupados pola Solana e o Finisterre". Após a aprobación o 9X dunha moción no Pleno da Coruña a prol da devolución gratuíta dos terrenos -proposta de Defensa do Común vehiculada polo BNG- a entidade cívica vai solicitar un encontro co alcalde, Xulio Ferreiro, para saber que pasos vai dar para dar cumprimento a esta iniciativa e para o instar a que estude a convocatoria dun referendo popular. Defensa do Común e goberno municipal concordan en que os terrenos deben ser públicos, mais discrepan sobre os meios para evitar a privatización: a entidade cívica pide a devolución gratuíta e o executivo local está disposto a desembolsar 1,4 millóns de euros para se facer coa titularidade dos solares.


Summary: A resposta é si. Ou mellor, depende de que o Partido Republicano impoña a disciplina de voto, unha figura que en puridade non existe na política norteamericana. O xuíz federal Brett Kavanaugh, proposto por Donald Trump para ocupar un posto vitalicio no Supremo, mantén o respaldo do inquilino da Casa Branca, após a sesión do comité xudicial do Senado decorrida esta quinata feira. Nela compareceron a profesora de California Christine Blasey Ford que o acusa de tentar violala durante os anos do instituto e o propio Kavanaugh. Trump xulgou o testemuño do xuíz como "poderoso, honesto e moi interesante".

O primeiro cargo contra Trump formulouno Christine Blasey Ford, quen deu a cara contra Kavanaugh nas páxinas de The Washington Post. Logo chegaron denuncias con nomes e apelidos doutras dúas mulleres, Deborah Ramírez e Julie Swetnick, esta última a acusar o xuíz de mesmo ter participado en violacións grupais con rapazas previamente drogadas. Hai unha cuarta acusadora de Kavanaugh, cuxa identidade aínda se descoñece. Mais mesmo así, con indicios tan abrumadores en contra, a maioir parte dos senadores do Partido Republicano -todos os representantes do partido conservador no Comité Xudicial da Cámara Alta son homes- están dispostos a votar a confirmación de Kavanaugh como integrante do Tribunal Supremo. O voto afirmativo do Senado é requisito sine qua non para validar o nomeamento do xuíz por Trump. Non só ten que votar o Comité Xudicial após escoitar os testemuños de acusado e denunciante —está previsto que o faga esta sexta feira—, senón que tamén se ten que pronunciar o pleno da cámara. Todo este proceso está fortemente condicionado polas inminentes eleccións lexislativas de novembro, comicios que renovarán as dúas cámaras lexislativas, congreso e senado. Trump pisou esta quinta feira o acelerador na defensa de Kavanaugh, mais non é absolutamente seguro que o acompañe a totalidade dos senadores republicanos. Segundo informa The Washington Post, no mínimo tres deles non manifestaron que irían facer co seu voto. Se non respaldan o xuíz proposto pola Casa Branca a súa candidatura podería ser rexeitada pola Cámara (os conservadores superan en 4 escanos os demócratas —51 face 47—, mais hai dous senadores independentes de tendencia progresista —un deles é o socialista Bernie Sanders—, isto é, que sen teren afiliación ao partido de Obama e Clinton si participaron nas súas primarias). O aparato do Partido Republicano é consciente de que unha dilación no proceso —o Partido Demócrata pide un aprazamento mentres o FBI non investigue as denuncias das mulleres— podería resultar en que o candidato a ocupar un posto no Supremo fose votado non agora, senón despois das eleccións de novembro, co conseguinte risco de que nelas muden as maiorías a favor do centro-esquerda. O testemuño de Ford En todo caso, a candidatura de Kavanaugh ficou seriamente debilitada polo contundente e críbel alegato de Christine Blasey Ford no Comité Xudicial do Senado. "Estou aquí non porque queira estar", dixo. "Estou horrorizada. Estou aquí porque acredito que o meu deber cívico dicerlels o que me ocorreu durante a época en que Kavanaugh e eu coincidimos no instituto", dixo.


Summary: "Sei canto vostedes, a nación enteira e diría que todo o mundo, simpatizan comigo nesta irreparábel perda que sufrimos", dixo o rei, sobre o pasamento da súa nai, Isabel II.

Charles Philip Arthur George foi proclamado na mañá deste sábado novo rei do Reino Unido, un cargo que ostentará baixo o nome de Carlos III tras o pasamento da súa nai, Isabel II, na pasada quinta feira. Dado que era o primeiro na liña sucesoria da Coroa británica, non había lugar a sorpresas este sábado, se ben a proclamación non tornou en anuncio oficial até que así o decidiron os membros do chamado Consello de Acceso. Este órgano con máis de 300 anos de historia está integrado por relevantes figuras sociais e políticas do país e representantes das 14 nacións que conforman a Commonwealth. Loito no Reino Unido até unha semana após o funeral de Isabel II En primeiro lugar, a presidenta designada para este consello pola primeira ministra —Liz Truss—, Penny Mordaunt, oficializou a morte de Isabel II, e nun segundo acto, o secretario do Consello proclamou Carlos III novo rei. "Sei canto vostedes, a nación enteira e diría que todo o mundo, simpatizan comigo nesta irreparábel perda que sufrimos", dixo o monarca, sobre a súa nai. A oposición republicana suma apoios Tal e como relata a prensa británica, o afecto que moitos e moitas cidadás do Reino Unido sentían cara a Isabel II contiña os sentimentos republicanos en boa parte do país, se ben agora poderían agromar após a fin do seu reinado, se ben se trata aínda de sectores minoritarios. As últimas enquisas en Inglaterra dan un apoio maioritario á opción monárquica, de até 80% segundo algunhas empresas de sondaxe, se ben noutros territorios como Irlanda do Norte, onde os republicanos do Sinn Féin veñen de gañar as eleccións, ou Barbados, que o pasado ano tornou en república. "A raíña é a monarquía para a maioría da xente e despois de que ela morra, a institución estará en perigo. Carlos poderá herdar o trono, mais non a deferencia e o respecto dela", sinalaba a comezos deste ano Graham Smith, director executivo da organización 'Republic'. Este mesmo colectivo dixo, após coñecerse a noticia: "Non queremos outros 70 anos. É hora da república. Cómpre desmitificar a monarquía e impulsar o debate sobre un modelo constitucional alternativo".


Summary: Con A baba, a incontinencia e o can de Paulov de Alberte Momán a colección de libros editados en epub por Sermos Galiza ofrece o seu primeiro título de narrativa. A súa nova achega narrativa xa está disponíbel neste enlace que remite a nosa loxa.

Dez anos despois da publicación de O lobo da xente (Edicións Positivas) ,que lle valera o Premio Narrativas Quentes, Momán ten xa dez títulos na súa conta de libros e unha editorial que promove pola súa paixón literaria. -Por que sendo responsábel dunha editorial publica este novo libro con Sermos Galiza en formato epub? Tiña posibilidade de publicalo con O Figurante mais non son partidario de montar un selo para editar os meus libros. A creación da editorial tiña como obxectivo dar oportunidade a outras persoas que teñen dificultades de visibilización nun momento de grandes recortes no eido da cultura. O selo ten, entre outras funcións, o de darlle valor engadido a unha obra e se eu me publicase a min mesmo non estaría a pasar ningún filtro previo. En literatura, compre ter rigor, se a min me publica outra editorial significa que alguén o aceptou, que pasou ese filtro necesario. -O Figurante, o seu selo editorial, responde á súa aposta persoal pola literatura? A miña experiencia previa en A Porta Verde do Sétimo Andar levoume a dar o paso. Desde a colectividade decidimos apostar pola literatura galega e ese foi o inicio, os pasos previos. Eu viña doutro mundo distinto e foi ese proxecto o que me impulsou a coñecer o mundo editorial e, a partir de aí, crear unha iniciativa tamén para promover proxectos persoais que tiña ganas de desenvolver. Quería, de maneira inicial, publicar a obra da poeta francesa Anne-Marie Cazalis e ter unha experiencia previa axudoume a crear o selo co fin de e editar a obra desta autora. Vendo que tiña acollida continuei publicando outras cousas. "En literatura, compre ter rigor, se a min me publica outra editorial significa que alguén o aceptou, que pasou ese filtro necesario". -O que me está a contar parece mesmamente un relato. Quere dicir que creou un selo para publicar os poemas dunha autora francesa? Cando coñecín Anne-Marie Cazalis vivía en Perugia cun Erasmus. Era un tempo na que eu estaba especialmente receptivo. Tiña ganas de aprender e curiosidade por todo. O meu interese por esta autora partiu dun poema e quixen seguir afondando na súa figura. Ao coñecer aquel poema quedei tan impresionado que decidín seguir afondando para atopar máis obra súa. Por momentos, Anne-Marie Cazalis parecía a autora dun só poema! Finalmente descubrín que escribira dez poemas a través dun libro que atopei en Francia. Decidín publicalos en galego e así naceu O Figurante. -Este episodio que relata describe unha certa maneira apaixonada de se atopar coa literatura. Cando dou con algo que me entusiasma tiro para adiante e neste caso aconteceu. Comecei moi tarde a ler, na miña casa non había hábito nin libros, mais agora non concibiría a miña vida fóra da literatura. Foi coñecela e apaixonarme de tal maneira que até que fun dando pasos como lector, como escritor ou como editor non parei. De feito, houbo autores e lecturas compulsivas, de non poder parar de ler, de vivir absolutamente as novelas ou a poesía. -Iso tamén se transmite na súa traxectoria, intensa, cunha morea de títulos e premios. A súa maneira de escribir é tamén compulsiva? Escribo rápido tamén pola miña forma de ser e polo propio proxecto literario. Falo de cousas próximas, que teño moi claras porque as teño vivido e sobre as que reflexionei durante moito tempo. A escrita chega cando xa todo está na cabeza, é o último paso dun proceso e por iso é rápido porque falo de temas que teño cercanos. Non podería escribir do que non ten a ver comigo e co meu entorno inmediato. A escrita prodúcese de maneira intensa. -Despois dese proceso previo, prolongado, de reflexión, como nace un libro de narrativa, poesía ou ensaio? Vexo a literatura como un eido de experimentación, no que estou probando constantemente. Todos os libros teñen parte biográfica e parte de creación mais toda a miña obra camiña por un campos comúns, con distintos protagonistas e diversas perspectivas, pero en relación. Ao meu ver, un ensaio forma parte da literatura e, por outra parte, eu collo elementos da poesía para aplicar á narrativa. En moitos momentos, os parágrafos da narrativa son prosa poética, con imaxes moi cinematográficas e intensas, por veces mesmo en exceso concentradas, como me teñen dito. Concibo a literatura como ese campo de experimentación, cando a pulsión me xorde. Teño tamén moitos textos que se que non vou publicar nunca porque son resultado dunha pulsión errada e tampouco son partidario de revisalas. Son resultado dese momento tan intenso e así quedan. "A escrita chega cando xa todo está na cabeza, é o último paso dun proceso e por iso é rápido" -Pode identificar eses "campos comúns" da súa obra? Un, principal, é a súa condición abertamente política, desde unha perspectiva de esquerdas e moi significada co contexto deste país. Tento mostrar sempre dentro dese campo da política o meu ideario e as contradicións que se dan na sociedade actual. A ideoloxía pasou de ser algo fundamental nos partidos a ser un lastre do que se hai que desfacer. Quen se denomina marxista leninista ten xa un problema. Mostrar as propias contradicións que se están a dar é unha teima na miña obra. Tamén abordo a influencia disto nas relación sociais, desde o punto de vista da parella ou dos individuos co entorno. Aparecen sempre vistas desde a perspectiva ideolóxica. Tamén identificaría o tema erótico, romper co silencio e non só co sexo, que hoxe está asimilado, senón desfacerse dos clixés machistas e de moral perversa que a igrexa católica botou sobre nós. Loitar contra esa moral e contra nós mesmos é outra das teimas que aparece desde o meu primeiro libro O lobo da xente. -A baba, a incontinencia e o can de Paulov é o libro que publica en versión dixital en Sermos. Como editor, e xa que non sae en formato papel, pode darme unha proposta para o que sería a contracapa de presentación? Son títulos que gardan relación cos relatos que levan ese nome mais, ao meu ver, repetiría o que dixo Boris Vian cando lle preguntaron polo significado do outono e Pekín na súa novela "O outono en Pekín". A trama non estaba en Pekín nin se producía no outono. Eu xoguei con iso. "A baba" -un dos relatos- é o fluído que cae e non pode conter en persoas con problemas de trastorno mental. A pretensión real do sistema é manternos desta maneira, esnaquizar o noso cerebro a tal punto de ternos coa baba pingando. "A incontinencia" é o punto de vista das persoas que son rebeldes sen causa, como a magnífica película. Trátase de perder a continencia, esa capacidade de ter vergoña dun mesmo, e así podes facer cousas que poden ser chamativas, politicamente non correctas mais sen un fin definido, como a sociedade actual. Fanse sen razón, sáense da norma sen ningún tipo de fundamento. Con "o can de Paulov" refírome a esa maneira de adestramento para controlar os estímulos. Así somos nós, formamos parte dun grande experimento, como o de Paulov. Aínda hai pouco dicíase que as políticas que estaban a desenvolver contra a crise eran experimentos para ver como a cidadanía aguantaba. "Sería inocente pensar que obras deste tipo, como as novelas existencialistas, non están absolutamente vixentes". -Vostede sinala como referente literario a Boris Vian mais o universo que recrea evoca en certa medida o das novelas existencialistas. Que Boris Vian sexa un referente non quere dicir que o sexa tamén político. Era coetáneo de Sartre e de Camus que viviron, coma nós, nun momento de cambios profundos que van marcar o porvir. Estamos a vivir un punto de inflexión entre as xeracións que viviron o estado do benestar e as que nazan cando xa non exista. O choque vai ser terríbel. Cando a privatización dos servizos públicos sexa absoluta, as persoas van estar cinguidas ao seu barrio. Sería inocente pensar que obras deste tipo, como as novelas existencialistas, non están absolutamente vixentes. Marcan unha transición, daquela, coa ocupación nazi, aínda non se sabía ben cara onde ía Europa. Concretamente en Camus, agroma a situación de Alxeria revolvéndose contra o colonialismo. Agora vivimos tamén un punto de inflexión, partindo dunha sociedade pechada e en proceso de cambio, coa mesma sensación que se vivía naquel momento. -En certa medida, a súa obra é crónica literaria do noso tempo? Ese papel é imprescindíbel. Non acredito na novela histórica para a miña obra porque non me gusta dar a visión dunha persoa que non viviu o momento que relata. Vivir con quen está padecendo e sufrindo a historia. Non concibiría a miña obra fóra dese contexto inmediato e próximo. Compre, de todas maneiras, distinguir literatura e propaganda. Pérez Reverte está a transmitir ideoloxía nas súas novelas e se el inflúe nunha xeración por que non o imos facer os que temos máis criterio? A miña obra non fai propaganda de ningunha opción política senón crónica como individuo político que todos somos. Dese esa perspectiva non podemos separar a miña obra do que son eu mesmo. Eu son a miña obra que é unha crónica literaria da realidade que estamos a vivir.


Summary: Logrou na poxa de interrumpibilidade potencia para activar dous fornos máis.

Ferroatlántica non vai aplicar o o expediente temporal de regulación de emprego (ERTE) que anunciara en febreiro pasado. Así o anunciou a empresa após lograr na poxa de interrumpibilidad potencia para activar dous fornos máis no seu complexo de Cee e Dumbría. Un Expediente de regulación de emprego (ERE) de dous anos de duración, até 2012. Esa foi a proposta que a dirección de Ferroatlántica puxo en febreiro sobre a mesa e dirixida a todas as factorías do Estado. A dirección alegaba para aplicar esta medida a existencia de causas obxectivas como, indicaba, a acumulación de perdas durante os últimos tres trimestres. O Grupo Villar Mir vendeu o complexo Cee-Dumbría e as centrais de Xallas ao fondo TPG Sixth Sreet Partner en alianza coa española Ithaka por 170 millóns de euros. A operación supón o traspaso de dez plantas hidroeléctricas cunha potencia de xeración de 167 megavatios e da factoría de ferroaleacións de Cee-Dumbría. Fica fóra a planta de Sabón, especializada en producir silicio de metal.


Summary: "Dende a cociña" é un proxecto de recolla e divulgación de patrimonio inmaterial nos concellos de Touro e O Pino, dous municipios da comarca de Arzúa, que parte da Asociación Cultural A Pinguela de Bama, unha entidade creada en 2017. O seu obxectivo é implicar a sociedade na investigación e conservación do patrimonio. Nós Diario fala con Andrea Mosquera, membro da organización da iniciativa.

-Como nace e en que consiste o proxecto? A maior parte das actividades da asociación están relacionadas coa música e o baile. Levabamos tempo querendo desenvolver un proxecto co obxectivo de facer unha recolla do que é todo o relacionado co patrimonio intanxíbel, desde cantigas e coplas até puntos de baile, pasando por mitos e lendas ou fotografías. Todo o patrimonio da zona que non se recolleu até agora. Nos municipios que tratamos, Touro e O Pino, nunca se fixera algo polo estilo. Este ano animámonos, o que pasa é que normalmente as recollas fanse de maneira persoal, indo á casa da xente e conversando. Agora a situación sociosanitaria non o permite. Por ese motivo buscamos a maneira de darlle a volta e poder facelo dunha forma colaborativa e que sexa a xente quen recolla das persoas que teña ao seu arredor, avoas, veciñas, nais... Unha parte importante do proxecto é a participación que terán os Centros Públicos Integrados de Touro e O Pino, nas que o profesorado se implicou en propor actividades ao seu alumnado. Dentro desta iniciativa tamén queremos ofrecer formación para realizar as recollas. -Polo de agora con que material contan? Contamos con sesións persoais de xente coñecida e achegada á asociación. Tamén temos material que estaba no Arquivo Dixital do Museo do Pobo Galego e dalgunhas publicacións que atopamos na zona. Mais non tivemos oportunidade aínda de realizar unha recolla de forma persoal. -É urxente contar con este tipo de iniciativas? Urxe a tradición porque hai un salto xeracional que é moi visíbel. Por exemplo, como é, no meu caso, a dos meus avós e a dos meus pais. Dos primeiros, que xa non están aquí para contalo, estaban familiarizalos coas cantigas e coa tradición oral que non pasou para a seguinte nin desde logo para a nosa. Por este motivo esa información, nalgún punto, vaise perder. Preocúpanos que se nos acabe un pouco o tempo nese sentido. -Como se podería implicar a sociedade? Volve o interese pola cultura tradicional galega. Hai moita xente moza que se está involucrando en asociacións de nova creación como a nosa. Tamén hai xente particular que se dedica a isto a nivel profesional ou no seu tempo de lecer. Si que é verdade que falta aínda moito traballo. Unha maneira de reconectar sería traela á orde do día e modernizala. Facela chegar á xente que non ten contacto con este tema. No noso caso partimos do traballo cos centros e duns obradoiros, algo que para a maior parte será o primeiro contacto que teñan co baile galego, por exemplo. E non sería por non querer senón por non ter esa oportunidade. É importante que as xeracións que son o noso futuro, polo menos, que o coñeza. Para o resto da poboación pensamos que é mellor facer actividades de lecer. -Xogan un papel importante as redes sociais no proxecto? Agora mesmo, coa pandemia, sen as redes sociais non poderiamos levar adiante a iniciativa, mais en xeral é unha ferramenta máis que introducimos no noso día a día. As redes son unha canle para chegar a todo tipo de xente que empregamos con poucos recursos, algo importante para unha asociación pequena como a nosa. -Que farán con todo o material recollido? Queremos que se lle dea valor e un recoñecemento da importancia que merece. Pensamos facer unha publicación a finais deste ano para que a xente poida compartila e, ademais, depositarémola no arquivo do Museo do Pobo Galego aberta para todo o mundo.


Summary: As imaxes impresas marcan a sociedade no decorrer da Idade Moderna e Contemporánea

A primeira vez ten un aura, ten tamén valor simbólico e sempre marca un fito. Velaquí neste artigo a primeira vez das imaxes impresas na Galiza. Celebrámolas porque as imaxes impresas marcan a sociedade no decorrer da Idade Moderna e Contemporánea e hoxe máis ca nunca non se explicaría o mundo sen elas. Para non falar xa das imaxes en movemento: filmes, vídeos, televisión... E velaí o primeiro libro impreso que se conserva, o Breviario auriense, un único exemplar na catedral ourensá, impreso segundo Odrizola na segunda metade da década de 1480, época na que tamén se imprimirían na contorna ourensá outros libros, coñecidos por follas soltas ou referencias da época. O erudito Alfonso Prada Allo, salienta que o bispo daquela época, o italiano Antonio Pallavicino Gentile, titular da sé auriense entre 1486-1507, non pisou a cidade do Miño e gobernou a diocese mediante o seu vicario, Xoán de Deza, que no seu sartego na catedral figura cun libro sobre o peito. O 23 de abril haberá que levarlle unha rosa. Case seguro que a el teñamos que agradecer a chegada da imprenta á Galiza. Moi pouco posterior é o Missale auriense, de 1494. Sábese porque é o primeiro libro que na Galiza presenta un colofón, no que Rodrigo de la Passera e Juan de Porres dan conta da súa obra, impresa no castelo de Monterrei. Durante moitos anos figurou coma o primeiro impreso na Galiza, mérito que agora ten o Breviario. Pero o grande avance do Missale é que presenta notación musical impresa, a primeira vez nos territorios do actual Estado Español. Só hai dous exemplares, un na catedral de Ourense. Volvemos a Ourense para valorar as primeiras imaxes impresas na Galiza, en 1544, as xilografías que presentan as Constitucións sinodais do bispado de Ourense, impreso polo inefábel Vasco Díaz Tanco de Frexenal, que mesmo ten rúa ao seu nome na cidade.Agora cómpre dar un chimpo até o 11 de maio de 1938, no que aparece a primeira imaxe impresa a cores, o lindo cabalo do Semanario instructivo, que dirixe José María Gil Rey e no que grava as litografías o seu irmán Ramón Gil Rey. O semanario resistiu seis meses. Como remate salientar a primeira fotografía impresa, no número 1 do Extracto de literatura, o 7-1-1893, só trece anos despois da innovación dun xornal neoiorquino. A proeza é un selfie do escritor Labarta Pose, editor da revista, que así se explica: 'De gallegos notables la galería, / Inaugura mi propia fisonomía...' En 1897 Labarta aínda nos fornece outra primicia, os primeiros anuncios con fotografías, é na revista Galicia Moderna. Ben merece que lembremos o seu retrato.


Summary: No Estado español hai xa 98 positivos confirmados e fica á cabeza dos contaxios no mundo, por riba do Reino Unido e Portugal.

A rede sanitaria estabelecida pola Consellaría de Sanidade para avisar de posíbeis casos sospeitosos de varíola do mono detectou outros dous novos na Galiza, logo do resultado negativo dos tres iniciais en estudo. Así o confirmou esta sexta feira, a preguntas dos medios, o presidente da Xunta, Alfonso Rueda, quen explicou que "había tres primeiros sospeitosos que apareceron" e "xa está confirmado que o resultado é negativo". "Por tanto, non se trata de casos de varíola de mono", apostilou. Con todo, anunciou que "agora hai outros dous que tamén son sospeitosos" e están "en período de análise", polo que "aínda están sen confirmar nun sentido ou noutro". Por iso, o presidente da Xunta insistiu en que "a día de hoxe non hai ningún caso confirmado" de varíola de mono no país tras "eses tres xa descartados". Case 100 casos no Estado español Porén, si se incrementaron os positivos confirmados no conxunto do Estado español, onde ascenden a 98, isto é, 14 máis que os que había rexistrados na quinta feira. Aliás, o Instituto de Saúde Carlos III (Madrid), encargado das análises, recibiu até o momento un total de 200 mostras pertencentes a casos sospeitosos de monkeypox ou varíola do mono —entre elas as da Galiza—, 43 novas sospeitas nas últimas 24 horas. Deste modo, o Estado español fica á cabeza do mundo en contaxios deste gromo de varíola, seguido do Reino Unido, con 90, e Portugal, con 58. En total, unha vintena de países notificaron xa positivos, que no seu conxunto achéganse aos 300.


Summary: "Descolonizar corpos e territorios" é o obxectivo explícito das xornadas que a asociación cultural O Galo organiza en Santiago de Compostela entre o 2 de outubro e 9 de novembro e que se propoñen en sete sesións reflexionar sobre o denominado feminismo poscolonial.

A etiqueta feminismo poscolonial agrupa aquelas correntes que pensan nos efectos da dominación colonial e racista sobre as mulleres en principio non occidentais. Para esta heteroxénea escola, a muller non pode definirse unicamente polo xénero e cómpre ter en conta a raza, a clase, a etnia ou a orientación sexual. Entre as súas teóricas máis salientábeis atópase a india Gayatri Spivak -autora do clásico ensaio Pode falar a subalterna?-, as afroamericanas bell hooks e Audre Lorde, ou, máis recentemente, a arxentina Rita Segato. As xornadas do Galo, organizadas coa Deputación da Coruña, dirixidas por Purificación Cabido, e de título completo Noutrén: feminismo poscolonial. Descolonizando corpos e territorios, serán ás oito do serán na Casa do Taberneiro (rúa San Pedro, 15), agás a do 9 de novembro, que será ás 12 da mañá. O programa é este: 2 de outubro. Feminismo poscolonial: A interseccionalidade desde o vivencial. Descolonizando territorios e corpos 1. Os corpos disidentes. Jeane Costa e Lucrecia Masson. 9 de outubro. Lugares do feminismo: de onde, cara onde, o aquí... o noutrén? Lola Ferreiro Díaz e Lupe Ces. 16 de outubro. Feminismo poscolonial: A interseccionalidade desde o vivencial. Descolonizando territorios e corpos 2. Identidades e territorios. Maria Fidalgo e Rut León. 23 de outubro. Feminismo poscolonial: activismo e coidado da vida. Erea Blanco e Rebeca Raso. 30 de outubro. Feminismo poscolonial: A interseccionalidade desde o vivencial. Descolonizando territorios e corpos 3. Feminismo transgresor. Laura Bugallo, Daniela Ferrández e Cristina Palacios. 6 de novembro. Feminismo poscolonial: Descolonizando territorios e corpos. A soberanía feminista. Estratexias. Ximena González, Iraitz Agirre Aranguren e María Reimóndez. 9 de novembro. Mulleres e feminismo en Compostela. Roteiro guiado polas rúas de Compostela que ademais contará con música, poesía e teatro. Saída da Praza 8 de Marzo.


Summary: Os conflitos agroman e reprodúcense por todos os recantos e servizos da sanidade pública. A Xunta de Feixoo recolle o que vén sementando ao longo dunha década de recortes e reorganización neoliberal do sistema. A manifestación que o persoal de Urxencias do Hospital de Santiago convocou para o 9 de xaneiro é apenas un novo síntoma.

As traballadoras e traballadores de Urxencias do CHUS levan oito semanas de folga indefinida. Portestan pola precariedade laboral e a asfixia económica ás que os somete o Sergas. "A xerencia da área sanitaria sabe que o plan funcional implantado até agora non é viábel por mor da escaseza de persoal", argumenta o comité de folga. Para reclammar unhas "Urxencias dignas", a representación dos traballadores chama á cidadanía a se manifestar en Santiago de Compostela o vindeiro 9 de xaneiro, a partir das 19.00 horas na Praza Roxa. "A sanidade pública é de tod@s, en ti está saír defendela", di a palabra de orde. A problemática de Urxencias do Hospital de Santiago é unha máis dunha sanidade pública cuxas traballadoras e traballadores están a protestar pola redución orzamentaria e de condicións laborais en ámbitos tan diversos como a medicina de familia, os PAC ou as ambulancias.


Summary: A asociación cultural O Galo organiza o 9 de novembro un roteiro guiado por Eli Ríos e Alba María

O 9 de novembro, ás 12.00 horas, a asociación O Galo porá o punto e final ás xornadas "Noutrén: Feminismo poscolonial" cun roteiro en Santiago de Compostela. O punto de partida será a praza 8 de marzo, coa escritora Eli Ríos e a cantante e regueifeira Alba María guiando os pasos das camiñantes. Entre parada e parada sucederanse actuacións da man de artistas galegas. A actriz Mónica Caamaño interpretará o Monólogo de Morgana de Begoña Caamaño. Laura Lamontagne recitará o poema rosaliano A xustiza pola man. Alba María interpretará a Cantiga de Coralia e Maruxa e a Cantiga tradicional das leiteiras. A maiores, Mai Insua e Laura Lamontagne representarán o monólogo Sancha e María, e Alba María porá o peche ao roteiro cantando o Himno das Mulleres. A derradeira charla do ciclo "Noutrén: Feminismo poscolonial. Descolonizando corpos e territorio" terá lugar o 6 de novembro, ás 20.00 horas, na casa do Taberneiro da rúa de San Pedro. Baixo o título A soberanía feminista, estratexias, conversarán Iraitz Agirre, representante de Euskal Erriko Bilgune, Ximena Gonzalez, activista e participante da Marcha Mundial das Mulleres, e a escritora e tradutora María Reimóndez. As palestras son de libre acceso, mentres que para o roteiro cómpre inscribirse no enderezo comunicacion@ogalo.gal, pois as prazas son limitadas.


Summary: Non fai falta ir aos EUA para experimentar a épica das estradas de costa a costa ou as rutas que serían cantadas polos Stones. Temos ben pertiño de nós a EN2, 738 quilómetros que unen Chaves e Faro, o norte e o sul de Portugal. A columna vertebral do país viciño. Unha viaxe que descobre todo un fresco do Portugal interior. Un festín especialmente apetitoso para persoas viaxeiras en xeral e para o colectivo moteiro en particular. Unha alternativa cada día máis popular que sumar ás lendarias Route 66 norteamericana e Ruta 40 arxentina.

A EN2 (ou simplemente N2) pide demora na súa descuberta. Non pide turistas, pide viaxeiras. Este percurso de 738 quilómetros non se pode despachar dunha sentada. Unha ruta de 9 días, a fraccionar sensacións e paisaxes, é o que con acerto recomendan as guías de viaxe. Ir de vagar é imprescindíbel para tirar todo o proveito a unha viaxe que sen dúbida mudará a visión que temos do país irmán. Non por acaso a editora especializada Frommer's identificou a EN2 como un dos 19 destinos a visitar no mundo en 2019. Segundo a publicación norteamericana, estariamos perante unha viaxe "icónica" desde a "cidade romana" de Chaves, na raia con Galiza, até as "amenas praias" do Algarve. A espiña dorsal de Portugal. Un río de cemento que comunica todo o interior dun país que se está a redescubir a si propio após os devastadores incendios forestais de 2017. Con efecto, Portugal sempre ollou de preferencia para o mar (virai costas a Castela...) e durante séculos deixou un chisco de lado o seu territorio máis continental. Iso está a mudar nos últimos tempos e "unha onda de interese" polos concellos non costeiros comeza a ser moi palpábel. E nesa descuberta a EN2 ten un papel estelar, para portuguesas e estranxeiras. É un imán, polo seu propio valor intrínseco e porque conecta con toda unha mítica, a que inevitabelmente remite para a literatura (On the Road, Jack Kerouac) e para a música (Route 66, The Rolling Stones) con moi fácil venda publicitaria en todo o orbe. "Temos cada vez máis persoas a facer o percurso", afirma ao respeito a secretaria de Estado de Turismo, Ana Mendes Godinho, para quen os 738 quilómetros da EN2 supoñen a porta de entrada no "mapa turístico" de Portugal, "a descobrir mil e unha experiencias... paisaxes deslumbrantes, aldeas únicas, praias fluviais irresistíbeis, patrimonio inesquecíbel e gastronomía completamente diferente ao longo do camiño", di entusiasmada. Retórica á marxe, o Governo de António Costa decidiu apoiar o proxecto de valoración turística lanzado pola Asociación de Municipios da Rota da Estrada Nacional 2. Entre as actividades programadas até se puxo en andamento un grande premio de ciclismo por etapas. En todo caso, quen mellor nos pode falar da EN2 é alguén que xa a percorreu de cabo a rabo. "Ten o seu aquel. É das estradas máis longas de Europa. Moi recomendábel. Dáche outra visión de Portugal, distinta da que temos se visitamos Porto, Lisboa ou en xeral a costa", dille a Sermos Ángel Blas Rodríguez. Ourensán aficando en Vigo, fixo a EN2 en 2017 na compaña doutras 8 persoas —"eramos catro parellas e un single"—. Cinco motos a facer os 738 quilómetros en cinco días. Agosto. Moita calor. Combustión no ambiente. "Foi o ano do incendio de Pedrogrão grande, en que houbo tantos mortos [64]", evoca. "Se o fixésemos hoxe de novo, fariamolo con máis relaxo. Con máis tempo por diante", afirma. Houbo os seus contratempos. "A vía non estaba ben sinalizada en moitas ocasións, o que fixo que nos perdésemos algunhas veces. Hai estradas novas que tamén se solapan coa EN2. Hoxe levariamos a viaxe mellor planificada", di. O que máis impacto produciu en Ángel foron as planicies do Alentexo. "Esas rectas inmensas. Un pouco como en Estremadura. Cun asfalto moi malo e na paisaxe moita sobreira e moita oliveira", describe. "É unha zona moi pouco turística, moi bonita de ver, moi pouco explotada", afirma. Comer e durmir non son caros. "Comías por 6 ou 7 euros e atopas hoteis a prezos razoábeis", ilustra. O Algarve xa é outra cousa. "Cando chegas a Faro si que te encontras con moito mogollón. Esa zona si que está moi masificada", relata. Un apuntamento máis. O patrimonio histórico a visitar é impresionante —desde o palacio rococó da Casa de Mateus (Vila Real) até o Convento da Sertã— , con bens xa protexidos pola UNESCO. "Hai un respeito ao patrimonio tremendo. Ves virguerías. Que contraste coas desfeitas que se fixeron na Galiza!", conclúe Ángel.


Summary: A orde procede do xulgado de Instrución nº13 de Barcelona, que investiga o referendo do 1 de outubro de 2017.

A Garda Civil entrou esta terza feira na Generalitat e no Departamento de Asuntos Exteriores, segundo publican diferentes medios cataláns. A xuíza de Instrución nº13 de Barcelona, que investiga os preparativos do referendo do 1-O, ordenou ao instituto armado procurar nova documentación na Generalitat sobre esta consulta. Este xulgado procesa 30 persoas investigadas en relación a aquel referendo e que están acusados de desobediencia, falsidade, revelación de secretos, prevaricación e malversación. A investigación, solicitada pola Fiscalía, céntrase no pagamento dos observadores internacionais. A garda Civil dirixiuse ao departamento de Exteriores. Tamén procuran información nas consellerías de Traballo e Presidencia, así como no gabinete xurídico central, entre outros.


Summary: A galega María Mariño (Pontevedra, 1993) aspira a vindeira semana, concretamente o día 25 de abril, a facer bo o vello dito e clasificarse para os Xogos Olímpicos de Toquio 2021 na que será a súa terceira tentativa, logo de quedar ás portas de conseguilo tanto en Río de Xaneiro 2016 como nos de 2012.

—A pouco máis dunha semana vista do Preolímpico no que se xogará estar nos seus primeiros Xogos Olímpicos, como valora as súas opcións de conseguir unha praza, logo de estar a piques de logralo hai cinco e nove anos? Non é doado contestar a esta pregunta (ri). No Preolímpico non estarán grandes potencias como Rusia, Italia ou Francia, que xa están clasificadas por equipos, polo que as opcións son moito maiores. Aínda así, é no continente europeo onde resulta máis difícil clasificarse para os Xogos Olímpicos, porque é onde están a maioría dos países fortes no noso deporte, como Polonia, Romanía, Austria, Israel... todos eles teñen xente forte. Por tanto, hai opcións, si, mais haberá que pelexar moito por esa praza. —Cal é o nivel actual da disciplina na Galiza? O deporte da esgrima a nivel galego poderíamos dicir que está en pleno crecemento. Por exemplo, o meu club, que é o Olivo de Vigo, é moi novo, terá tan só uns 20 anos en funcionamento, e aínda así xa logrou moitísimos éxitos, especialmente nas categorías inferiores, o que significa que se están facendo ben as cousas. Ademais, tamén hai un bo nivel na Coruña, e resulta enriquecedor ter dúas cidades con xente de alto nivel, pois iso xera que xurda unha competencia ben entendida que acaba por axudar a medrar, pois rivais que te empurren a superarte son as que fan desenvolverte. En xeral, estase realizando un bo traballo a nivel galego, pero hai unha serie de dificultades que tamén teñen noutros deportes, que moitas veces están moi centralizados en Madrid porque é onde están a base de adestramentos estatal, os Centros de Alto Rendemento, onde se move a xente a causa do traballo e os estudos... Iso fai que sexa alí, en Madrid, onde máis nivel hai, aínda que creo que é cuestión de tempo que superemos esas diferenzas. —De feito, e a pesar da súa xuventude, vostede é practicamente unha pioneira, quizais non na práctica desde deporte na Galiza, pero si en alcanzar o nivel que leva xa unha década exhibindo. Vostede que, cónstame, mantén contacto coas xeracións máis novas, as que veñen detrás a tomar o relevo, pensa que están subindo o nivel ou aínda queda moito camiño por percorrer? Está mellorando. Eu, cando empecei, non tiña moita xente maior por diante na que poder fixarme, e agora os nenos e nenas si que teñen eses referentes que son tan necesarios, xa non só a nivel galego, senón en todo o Estado, no que a esgrima está medrando moito, sobre todo na miña arma, o florete, onde había un gran baleiro xeracional. Por exemplo, Carlos Llavador acaba de conseguir unha praza para os Xogos de Toquio, que é algo que facía tres ciclos olímpicos que España non lograba, e esa clase de cousas son as que, ao final, axudan os rapaces e rapazas a medrar e ser máis ambiciosas. —Desde fóra chama un tanto a atención o feito de que unha disciplina tan histórica como é a súa, que mesmo formou parte dos nove deportes que integraron o programa dos primeiros Xogos Olímpicos Modernos en 1896, estea vivindo unha irrupción desde practicamente cero. A que se debe esta atípica situación? Á falta de recursos. Este é un deporte minoritario que, lamentabelmente, non ten moitas achegas privadas, así que dependemos exclusivamente duns recursos públicos que cando hai escenarios de crise sempre se limitan aínda máis, o que dificulta que as deportistas poidan ser profesionais e dedicarse integramente á esgrima. Entón, sen eses recursos, é moi difícil xerar resultados a nivel internacional, porque logo por aí fóra hai que loitar contra xente que vive disto, que se dedica á esgrima todos os días, que é profesional... é unha mágoa, pero dependemos duns recursos económicos que durante moito tempo non tivemos. Máis ou menos é como ir á guerra cun tiracroios (ri). —Vostede adestra, desde o pasado ano 2019, con varios dos nomes máis potentes do mundo na Frascati Scherma, unha das asociacións de esgrima máis importantes, que está situada moi cerquiña de Roma, capital da primeira potencia esgrimística. Que a levou a tomar esa decisión? Como dis, Italia é unha gran potencia, probabelmente a mellor do mundo a nivel esgrimístico, e nesta escola teñen moi claras as bases a nivel técnico e táctico. Así que, por unha banda, estar alí sírveme para pulir ese tipo de detalles, que melloro grazas ás súas achegas, e por outra, tamén é importante resaltar que o noso é un deporte de contacto. Entón, para poder medrar necesitas estar rodeada de xente de nivel, e aquí no club teño a sorte de adestrar diariamente con campioas europeas e mundiais como Alice Volpi. —Nota na súa preparación o efecto dos meses nos que o confinamento estrito lle impediu adestrar con normalidade? Os máis de tres meses que estiven fechada na casa foron un período moi difícil, pero a partir de xuño de 2020 retomei os adestramentos en Madrid e en setembro de novo en Italia, polo que agardo que ese bo traballo diario desde entón acabe por reflectirse nos resultados.


Summary: A Sección Sindical da CIG na planta que Ferroatlántica ten en Cee advirte de que "se está poñendo en perigo a saúde dos traballadores e a viabilidade das fábricas". Culpa a "venda especulativa" e lamenta a "complicidade e a pasividade da Xunta", malia ter, insiste, plenas competencias.

A fábrica que Ferroatlántica ten en Brens (Cee) está completamente cuberta polo fume nos últimos días. "Padecemos as consecuencias negativas da operación de venda especulativa, utilizando materias primas para o funcionamento dos fornos de mala calidade, que non se queren noutros centros de traballo do Grupo de Ferroatlántica (FG) e, como se está a demostrar, poñen en perigo as instalacións e son altamente prexudiciais para a saúde dos traballadores e das traballadoras". Advírteo a Sección Sindical da CIG, que responsabiliza da situación a "venda especulativa". A CIG sinala que en Cee traballan "cos fornos rebaixados", que a produción se atopa "por debaixo de custos por estar a expensas dun único cliente" e que se consomen "materias primas de mala calidade". Ademais de alertar a respecto da saúde dos traballadores, a CIG pon de manifesto que se pon en perigo "a integridade das instalación e a viabilidade dos centros de traballo". A venda especulativa, afirma a Sección Sindical, "en vez de traer investimento, trae máis recortes e máis precariedade laboral". Cifra en "numerosas" as incidencias producidas nos últimos días e denuncia que a Dirección do centro "non está a tomar ningún tipo de medidas". "Levan meses sen convocar o comité de seguridade e saúde, incumprindo claramente a lexislación vixente", informa o sindicato nunha nota de imprensa. Malia a gravidade da situación e das accións de Ferroatlántica, denuncia a CIG, "o Goberno galego, que ten plenas competencias nesta materia, mantén un silencio e pasividade inauditos". Non exixe o perceptivo plan de viabilidade, tal e como obrigan as cláusulas concesionais, nin se dirixe ao comité para trasladarlle a documentación presentada pola empresa, acrecenta o sindicato, que advirte de que a situación de incerteza será aínda maior a partir de xaneiro de 2020.


Summary: Carrefour, distribuidora asinante do acordo promovido pola Xunta e o Ministerio español en decembro de 2012, agasalla a día de hoxe cartóns de leite pola compra de refrescos de cola. Pola súa banda, a industria Lactalis --a de maior volume de mercado no país-- vén de anunciar co envío dunha misiva @s produtor@s que diminuirá nun céntimo o prezo do litro de leite actualmente situado nos 0,31€.

Após cinco meses do anuncio por parte de Alberto Núñez Feijóo da sinatura dun acordo co sector lácteo encamiñado a rachar coa crise que padecen as explotacións gandeiras, os incumprimentos da Xunta de Galiza c@s produtor@s deixan o sector nunha situación límite. O BNG exixe a creación dun marco de relacións que empodere @s produtor@s e permita a Galiza liderar o sector lácteo a nivel estatal habida conta de que produce o 40% do leite de todo o estado Así o expuxo a deputada nacionalista, Tereixa Paz, na Comisión de Adricultura, Medio Rural e Montes celebrada esta cuarta feira no Pazo do Hórreo. Neste senso, a deputada do BNG denunciou que a "Xunta de Feijóo non protexa aos produtores fronte á industria" e se amose indolente entrementres "os gandeiros están a vender o seu leite por debaixo dos custos de produción". Neste senso, fican por terra as promesas electorais de Núñez Feijóo quen aseguraba que "ía subir os prezos en xaneiro". Porén o certo é que a realidade do sector leiteiro galego segue a día de hoxe a ser "catastrófico", aseverou a nacionalista perante o pagamento do leite moi por embaixo dos custos --como reflicte a advertencia feita pública por Lactalis. Unha realidade que se "ve agravada pola falta de iniciativa do Goberno galego" --asegurou Paz-- que non só "non adoptou ningunha actuación para facer fronte a esta situación" senón que "mesmo adoptou decisións políticas que comprometeron gravemente a viabilidade e o futuro das explotacións". O PP apela á "globalización" para asegurar que o marco galego de relacións no sector lácteo non é válido. Tereixa Paz responde "teñen vostedes unha cara dura coma o cemento armado" Neste senso @s nacionalistas exixiron --co apoio de PSdeG e AGE-- a moratoria na aplicación do Decreto promovido polo Ministerio español de agricultura (1363/2012, de 28 de setembro) ao entenderen que perpetúa a situación de dominación da industria fronte ás explotacións gandeiras. Segundo Tereixa Paz, a norma promovida pola administración española "non estabelece sancións" converténdose máis unha vez nunha "declaración de intencións". Así pois, a deputada do BNG denunciou que malia os acordos adoptados coa industria e as empresa distribuidoras "Carrefour, asinante do acordo con Arias Cañete vende a 0,54 céntimos o litro de leite" e agasalla cartóns deste produto coa compra de bebidas refrescantes de cola sen que as administracións galega nin española adoptasen medidas para frearen este tipo de actuacións comerciais.


Mercé Barrientos dirixe unha das federacións deportivas galegas máis senlleiras do país. Difícil imaxinar unha disciplina onde Galicia posúa o título de campiona de España absoluta (en categoría masculina e feminina), o título estatal na categoría sub21, o campionato na modalidade de técnica e incluso o de clubs. O taekwondo, este deporte olímpico de orixe coreana e milenario, ten en España un acubillo brillante e en Galicia, o seu territorio triunfal e ateigado de éxitos. O último, a pasada fin de semana. Un total de 13 medallas en 16 categorías, tres delas de ouro, para unha federación que dirixe unha muller algo que, por desgraza, é tan extraordinario como a cantidade de títulos acumulados. Títulos que, recoñece, deberíanse celebrar máis. "Temos que aprender a gozar máis do que estamos conseguindo; é lamentable", asume. Afaise un a tantos éxitos? Hai moitos anos, un técnico da selección galega e compañeiro meu dicíame: "Temos que gozar máis de cando gañamos, porque isto é cíclico e chegará un momento no que non gañemos". Non estamos gozando o suficiente. Tomámolo case como unha obriga. A pasada fin de semana chegamos coas tres copas de campións e o primeiro que lles dixemos aos rapaces ao aterrar foi que a seguinte semana tiñan que adestrar porque había outros compromisos importantes. É un pouco lamentable. Temos que aprender a gozar máis porque para outros deportistas estes éxitos serían moi grandes. Non o sabemos gozar dabondo e aquí debemos facer autocrítica. É demasiada a esixencia? Pode ser. Galicia non baixa do podio dos campionatos de España desde hai anos e en ningunha categoría. Cando estás no segundo chanzo ou no terceiro pensas que algo fallou, mentres outras seleccións celebran ter acadado iso. Nós conseguimos cousas moi grandes, pero a esixencia lévanos a intentar conseguir máis. Xa estamos pensando en cantos deportistas podemos achegar aos campionatos de Europa e mundiais. Eche así. Prefiro ter unha selección galega na que teñamos 16 medallas de 13 pesos que unicamente catro ouros, porque significa que temos un nivel de formación alto Malia todo, Galicia non terá taekwondistas nos vindeiros Xogos Olímpicos... Para min é un fracaso, pero no deporte apréndese algo esencial na vida e é que hai factores que ti non controlas. Podes facer todo ben e que logo Estefanía Hernández (coruñesa e unha das mellores taekwondistas mundiais) rompa un nocello nun Mundial o mesmo ano dos Xogos, ou que este sexa o peor ano de Andrea Rica, que foi seis anos campioa de España. Son factores incontrolables. O importante é saber que estamos facendo as cousas ben, porque hai veces no deporte nas que facendo as cousas mal, tamén se conseguen bos resultados e son estes resultados os que xustifican traballos moi mal planificados. Nese caso, os resultados son 'a pesar de' e non 'grazas a'. Prefiro ter unha selección galega na que teñamos 16 medallas de 13 pesos que unicamente catro ouros, porque significa que temos un nivel de formación alto. Nos Xogos Olímpicos o taekwondo ten que reducir pesos e os países teñen un límite de seleccionables, non é un sistema moi inxusto? O sistema de clasificación olímpica en taekwondo é o máis duro de todos. En ningún outro deporte o hai. Nos últimos Xogos, foron 50 atletas españois e non houbo nin un que sacase medalla. Clasificarse para ir aos Xogos nalgún deporte é moi doado, pero non no noso. En taekwondo pasan cousas como que Belén Asensio, dúas veces campiona mundial e catro de Europa, nunca fose a uns Xogos. Estefanía Hernández e Andrea Rica acadaron medallas europeas e mundiais nos últimos cinco anos e tampouco estarán. É moi frustrante porque para calquera deportista é un soño acudir a uns Xogos. Os rapaces taekwondistas galegos son os deportistas novos que máis mundo viron en Galicia Cal é a clave para que Galicia domine así o taekwondo estatal? Hai moitas claves. A primeira, a excelente formación dos técnicos galegos. Hai seleccións nas que se teñen que formar os rapaces nas concentracións da selección e iso non ocorre aquí, porque os clubs xa fan moito traballo. Logo hai que darlles rodaxe e experiencia, pero estou seguro que os rapaces taekwondistas galegos son os deportistas novos que máis mundo viron en Galicia, porque van a Corea, México, Guatemala, Alemaña, Croacia... Nós temos que darlles esa formación adicional, pero ademais tamén nos preocupamos deles de forma integral. A que se refire? Para moitos adestradores o deportista ten o valor do resultado que consegue e iso non pode ser. Non é que por detrás dun deportista haxa unha persoa, senón ao revés. É unha persoa que fai deporte, e se ten medios e nivel, será de elite. Pero os rapaces teñen amigos, familia, problemas... Uns adestran para gañar e outros porque o precisan. A relación que temos con eles é fundamental e é moi achegada. Coñecémolos moi ben e iso é moi importante. Axudámolos en todo o que podemos. Afecta moito a crise á Federación de Taekwondo? E tanto que nos afecta. Levamos varios anos con recortes importantes. Recortes das administracións públicas, nos programas xerais, conxelación... En equipamentos xa non hai subvención, por exemplo. Ademais, ti antes podías ir a un concello ou deputación a proporlles un patrocinio dun campionato, pero agora é moi complicado. Suplimos todos os atrancos con imaxinación e nesta federación, se hai algo que se fai moi ben, é ser imaxinativos para sacar de onde non hai. Recortamos, por exemplo, da gala de taekwondo, que é prescindible. O que non é prescindible é que un equipo participe no campionato de España ou que os deportistas estean ben equipados. Onte mesmo, saquei 25 billetes de avión para o equipo sénior por 1.000 euros. Pero vostede fai iso tamén? A presidenta terá que facer o que teña que facer para que o seu equipo chegue ao campionato nas mellores condicións posibles. Digo eu. A detalles como este débese o premio á xestión deportiva que recibiu o ano pasado? Non sei moi ben o motivo do premio. Si que sei que nós, cos recursos que temos, facemos máis do que ninguén. Estamos afeitos ao principio do ben común. Desde o presidente ata o seleccionador aloxámonos en cuartos triplos e hoteis de peor calidade para poder levar a máis competidores aos torneos. Se isto llelo ensinamos aos rapaces, eles tamén o farán así no futuro. Teño visto deportistas doutros países con menos logros que son moito máis coñecidos. Hai que ter en conta que hai rapaces que senten este baleiro, e moito Reciben a atención que merecerían polos seus triunfos deportivos? Non se fai un seguimento dos grandes logros deportistas. Se Galicia fose un estado, se fósemos os Países Baixos ou Bélxica, os nosos taekwondistas serían grandes heroes locais e recoñecidos. E irían á televisión e todo. Teño visto deportistas doutros países con menos logros que son moito máis coñecidos. Hai que ter en conta que hai rapaces que senten este baleiro, e moito. Non ter tanta transcendencia para algúns é como unha xarra de auga fría. Non esquezamos que España é unha potencia mundial de taekwondo, así que quedar campión aquí é moi complicado. Pero hai outras federacións que tamén acadan moitos títulos, como a de tríatlon, e que tamén merecerían unha maior repercusión social. Teñen culpa os medios de comunicación? A resposta dos medios non é mala, sobre todo desde 2008, pero aos xornalistas pediríalles que exercesen máis a súa profesión, é dicir, que fagan chegar á sociedade os nosos deportes. Unha disciplina deportiva non se segue porque non se coñece. E refírome a contar en que consiste o deporte, cantas horas se dedican, cal é a súa técnica... A xente non se interesa polo fútbol porque sexa un deporte extraordinariamente complexo, senón porque se explica calquera detalle sobre el. Ese labor didáctico dos medios de comunicación élles esixible, especialmente aos medios públicos, que teñen un labor que facer. O que non se pode facer é falar de taekwondo unha vez ao ano. Hai que darlle apoio á xente que consegue cousas. Ademais, se non saímos en ningures, como imos conseguir patrocinadores?


Summary: 252 pezas pasarán polas pantallas do mías popular dos festivais cinematográficos que se celebran en Galiza: o de Cans, na parroquia do mesmo nome do Concello do Porriño. Superan así as 235 da pasada edición e as 215 de 2016.

O certame, especializado en curtametraxes, recibiu obras de ficción -68-, de non ficción -43-, de animación -15- e mais 105 videoclips. "Estes datos constatan que estamos nun prolífico momento da creación audiovisual galega", sinalan desde a organización, "e que edición tras edición, o festival dá pasos adiante". Amais de moita produción galega, os traballos remitidos a Cans proceden do Estado español, Portugal, Inglaterra, Estados Unidos, Italia ou Hungría. O Festival de Cans atinxirá a súa décimo sexta edición. Será entre o 23 e o 26 de maio e estreará unha nova categoría competitiva, Furacáns, dedicada á non ficción. A maiores, consolidará o concurso de videoclips, "a categoría que máis medrou respecto a 2017". "O festival traballa agora contrarreloxo tratando de buscar patrocinadores privados que poidan facer achegas para tratar de completar o orzamento", engaden desde a organización, que vén de poñer en marcha ao respecto a iniciativa Apadriña un jalpón -moitas das proxeccións son en galpóns repartidos pola aldea.


Summary: O xulgado proclama o sobresemento e arquivo da causa contra o colectivo de activistas que ocuparon o conxunto histórico de forma simbólica. A resolución é provisional e pode ser recorrida polos Franco ante a Audiencia.

O Xulgado de Instrución número 2 de Betanzos vén de sobreser de forma provisional a causa aberta contra os 19 de Meirás, o colectivo de activistas pola memoria histórica que ocuparon o pazo de maneira simbólica o 30 de agosto de 2017 para denunciar o "espolio" acometido polo franquismo e exixir a devolución de todo o patrimonio roubado ao pobo galego. Estamos enormemente orgullosas e orgullosos do que fixemos aquel agosto de 2017 para denunciar o espolio e reclamar a devolución de todo o roubado ao pobo galego A Xustiza paraliza así o procedemento aberto a raíz da denuncia presentada pola Fundación Francisco Franco e a familia do ditador. Con todo, precisa que o auto de sobresemento e o arquivo da causa non é firme, pois cabe recurso por parte dos herdeiros de Franco ante a Audiencia da Coruña. Orgullosos Para o colectivo de activistas, o sobresemento e arquivo da causa aberta contra el, o auto provisional do xulgado é "vitoria". As e os 19 de Meirás amósanse "enormemente orgullosas e orgullosos do que fixemos aquel agosto de 2017 coa ocupación simbólica do Pazo de Meirás para denunciar o espolio perpetrado polo franquismo e reclamar a devolución de todo o roubado ao pobo galego" explica Anxo Louzao, voceiro das e dos 19 de Meirás. O pazo debe ser transferido á Administración galega e honrar a memoria democrática do pobo galego "Aquela mañá de agosto un grupo de galegas e galegos, nacionalistas e demócratas, realizamos esta acción porque entendíamos que as institucións públicas tiñan que actuar para pór fin a máis de 80 anos de ignominia", sinalou Louzao. "A día de hoxe fica absolutamente demostrado que o pazo foi roubado ao pobo galego e que é absolutamente vergoñento que os herdeiros da ditadura sigan a desfrutar dun patrimonio que foi espoliado co sangue de milleiros de galegas e galegos", incidiu. Memoria democrática Neste sentido, desde o colectivo reivindican que, unha vez que conclúa o proceso xudicial, o pazo sexa transferido á Administración galega e "que o destino que se lle dea sexa o de honrar a memoria democrática do pobo galego". Con todo, os e as 19 de Meirás salientan que "é innúmero o patrimonio que foi espoliado ao noso pobo por parte da ditadura franquista e que debe ser devolto". Ao respecto, ademais de Meirás, Louzao apuntou a espoliación doutros bens como a Casa Cornide ou as esculturas do Pórtico da Gloria. A primeiros de decembro de 2020 o Pazo de Meirás pasou a mans públicas oficialmente, tras a execución da sentenza que determinou que a posesión do conxunto patrimonial pertence ao Estado e non aos Franco.


Summary: CIG e CCOO convocan a I Marcha a Monte Pío (residencia oficial d@ president@ da Xunta), que terá lugar esta quinta feira para denunciar os recortes do PP n@s empregad@s públic@s e a mala xestión do goberno popular.

Os sindicatos CIG e CCOO, así como a Xunta de Persoal de Servizos Centrais e o seu comité de empresa, organizan esta quinta feira a I Marcha a Monte Pío, residencia oficial d@ president@ da Xunta, unha mobilización lúdico-reivindicativa con que pretenden denunciar e chamar a atención sobre as consecuencias para traballadoras e traballadores da administración e cidadanía destes tres anos e medio de goberno Feijóo. A marcha partirá ás catro e media da tarde de San Ceatano, edificio administrativo da Xunta en Compostela, e finalizará en Monte Pío, no barrio picheleiro de Casas Novas. As organizacións convocantes animan as persoas asistentes a levar pan "porque os chourizos xa están aquí dentro", en referencia á residencia presidencial. "Feijóo quere que @s traballador@s públic@s teñan cero dereitos e a cidadanía, cero servizos" Fernando García, da CIG, sinalou a residencia como "símbolo do dispendio deste goberno, ao igual que a Cidade da Cultura", e acusou o presidente Feijóo de "procurar que as e @s traballador@s públic@s teñan cero dereitos e a cidadanía, cero servizos". As medidas de recortes están a minguar a calidade dos servizos públicos, "e semella que Feijóo quere máis que unha administración do século XXI unha do XIX". Pola súa banda, Pedro Méndez, de CCOO, incidiu na "falta de respecto" do goberno popular de Núñez Feijóo ao se negar a negociar e dialogar c@s empregad@s e aplicar graves medidas de recortes.