Summary: Unhas 800 familias da factoría coruñesa dependen da decisión que se podería coñecer esta segunda-feira e que desde o comité de empresa agardan con "confianza" mais sen deixar a mobilización.

O persoal da fábrica de Alcoa na Coruña afrontan con "incerteza" a poxa enerxética que terá lugar esta segunda-feira, aínda que podería adiarse un día máis- e da que depende o futuro dos 400 postos de emprego da factoría, así como outros tantos indirectos, agora en claro perigo. En declaracións á axencia Europa Press, o presidente do comité de empresa da fábrica da Coruña, Nazario Arias, asegurou que a pesar dos nervios está "confiado" á espera do resultado xa que a multinacional afirma que cesará a súa actividade se non consigue "prezos competitivos". En todo caso, o plantel de Alcoa non cesará a súa mobilización, que xa reuniu en varias marchas a decenas de milleiros de persoas. Deste xeito, segundo Arias, unha ampla representación de traballadores acudirá na mañá desta segunda-feira ao pazo de María Pita, onde terá lugar o último Pleno municipal do ano, e onde contan con recibir o apoio de todas as forzas políticas. Así mesmo, o Comité viaxará a Madrid para ter unha xuntanza coa dirección da empresa para negociar o posíbel ERE, que podería quedar en nada de saír con éxito da poxa, "pero que temos que ir prevendo", segundo indican desde a representación sindical.


Summary: O secretario xeral dos socialistas explica que a súa "ilusión" é que a formación que encabeza sexa "a primeira federación" do PSOE en renovarse "co novo modelo" interno, que será aprobado nunha conferencia política en outubro

"Antes do verán" ou no outono? Esa semella que será a principal incógnita que estará sobre a mesa no seo do PSdeG, a comezar pola xuntanza do seu Comité Nacional e a seguir polas diversas agrupacións do partido. Despois de que, nos últimos días, o presidente da formación, Xosé López Orozco, asegurase que a intención da actual dirección é celebrar o seu congreso extraordinario antes do período estival o secretario xeral, Pachi Vázquez, retomaba este sábado o argumento de agardar á renovación das normas internas do PSOE para celebrar o cónclave, o que equivalería a levalo ao vindeiro outono. A reflexión de Vázquez chegaba dende Madrid, onde participou no Comité Federal no que o PSOE aproboou o seu calendario a nivel de Estado. Nel inclúese a conferencia política de outubro, na que previsiblemente se dará luz verde a uns novos estatutos que contemplarán, entre outros aspectos, a elección das persoas titulares das secretarías xerais a través de eleccións primarias, isto é, coa participación de toda a militancia. Este, di Vázquez, é o momento de "modernizar o partido con novos instrumentos políticos" e a súa "persoal ilusión" é que o PSdeG "sexa a primeira federación que se renove co novo modelo, e non a última do antigo modelo". Para que isto sexa así o congreso tería que celebrarse no outono. A plataforma En Positivo acordou hoxe en Lalín espallar as súas propostas por todas as agrupacións do partido Así e todo, e ante as voces internas que reclaman un congreso "urxente", Vázquez advirte de que "o imos falar entre todos e formularemos estratexias nas próximas datas". "É o momento de que fale a militancia, de propoñer ideas, programas e compromisos que nos permitan recuperar a confianza cidadá", abonda, nun contexto no que non cre axeitado "falar de persoas". "Ninguén entendería que viñésemos falr dunha persoa ou doutra cando estamos falando de como acadamos un novo socialismo, a clave é primeiro facer o barco e despois falar da tripulación", ilustra. Por este motivo, di, "todos os militantes van recibir un convite para poder falar do que realmente lles preocupa aos cidadáns", o que se traduce nun período máis prolongado de reflexión interna antes do congreso. Mentres isto sucedía en Madrid, en Lalín a plataforma En Positivo, nada no seo do PSdeG e crítica coa actual dirección, reunía cincuenta persoas "de diferentes agrupacións socialistas das catro provincias" para "planificar as actividades necesarias para espallar entre a militancia" un programa baseado "nas ideas de participación, galeguismo e cidadanía activa, entre outras premisas". Entre outras "iniciativas", explican, En positivo "acordou dirixirse a toda a militancia socialista galega de base para presentarlle o seu proxecto político" e "convidada á participación na elaboración de documentos durante as próximas reunións que se celebrarán" en diferentes puntos do país. Esta xuntanza tivo unha especial lembranza para Ceferino Díaz, histórico socialista e galeguista falecido recentemente que "foi un dos principais impulsores" da plataforma.


Summary: Non arrefece a temperatura na Ucraína e sobe de ton por momentos o confronto entre o bloco EUA-UE e Rusia polo control dun enclave xeoestratéxico esencial para o dominio de Europa.

O referendo de Crimea, axendado para o vindeiro domingo 16 de Marzo, acha amparo na legalidade internacional, enfatizou o presidente de Rusia, Vladimir Putin. Na consulta, @s cidadáns crime@s -a maior parte deles de orixe rusa- decidirán se a república autónoma continúa a integrar o estado de Ucraína ou, se pola contra, se incorpora á Federación Rusa. A maior parte das forzas políticas crimeas son partidarias desta segunda opción. En realidade, o referendo ía ser en primeira instancia unha consulta sobre se Crimea debía constituír un non un Estado independente, mas nas últimas semanas, ao recruar o confronto aberto con Kiev, as forzas con representación no Parlamento crimeo optaron por modificar o conteúdo da pergunta do referendo e por o focar na permanencia no Estado da Ucraína ou na eventual integración na Federación rusa. Este domingo 9 de Marzo, Vladimir Putin aproveitou un contacto telefónico coa chanceler alemá, Angela Merkel, para patentizar o seu respaldo ao referendo crimeo, tido por ilegal polas novas autoridades de Kiev. O novo primeiro ministro ucraíno, Arseny Yatseniuk, viaxará esta cuarta feira a Washington Portavoces do Kremlin filtraron que na conversa con Merkel Putin atacou con dureza o novo governo ucraíno por non facer nada para frear "o comportamento descontrolado" dos grupos parafascistas de ideoloxía nazi nos territorios rusófonos de Ucraína. Advertencia de John Kerry Os EUA, mentres, elevan o volume do seu discurso, mesmo evocando os tambores de guerra. Nese sentido, o secretario de Estado norteamericano, John Kerry, advertiu o seu homólogo ruso, Sergei Lavrov, que "calquer paso na dirección de Rusia anexionar Crimea non deixaría ningún espazo para a diplomacia". En troca, William Hague, o ministro dos Exteriores británico, afastou explicitamente a hipótese dun conflito armado con Rusia, e situou as eventuais represalias no campo das sancións económicas a Moscova que, iso si, resaltou, serían "moito duras". En todo caso, é ben fixarse máis na posición de Kerry do que na de Hague. A influencia dos EUA sobre o novo goberno de Kiev é indubidábel, até o ponto de que esta cuarta feira viaxará a Washington o novo primeiro ministro ucraíno, Arseny Yatseniuk, para manter contactos de alto nível coa Administración Obama, sen que se desbote que mesmo se entreviste co presidente norteamericano.


Summary: Son 36.

A listaxe de concellos en alerta vermella pola incidencia do coronavirus na última semana baixaron hoxe a 36, un menos que onte, xornada respecto da cal se produce o ingreso no grupo de concellos en aviso máximo de Burela, Porto do Son e Nigrán e a saída de Vimianzo, Ordes, Tui e Salvaterra de Miño. Así figura no mapa 'semáforo' que cada día actualiza na súa páxina web a Consellería de Sanidade, no que as provincias da Coruña e Pontevedra acumulan o groso de localidades marcadas en vermello .Respecto a esta terza feira, prodúcense as novidades do ingreso da localidade de Burela no grupo de concellos en alerta máxima, no que tamén entran Porto do Son e Nigrán. Por contra, saen do 'vermello' os concellos de Vimianzo e Ordes -ambos en 'laranxa' agora, segundo escalafón de alerta- e Tui e Salvaterra de Miño, que tamén pasan ao 'laranxa'. En aviso máximo pola incidencia do coronavirus están, logo, A Estrada, Lalín, Cambados, Pontevedra, Poio, Sanxenxo, Marín, Redondela, Vigo, Mos, Moaña, Ponteareas, Tomiño, Nigrán, O Porriño e Vilagarcía de Arousa. Tamén Ferrol, Narón, Pontedeume, Oleiros, Cambre, Culleredo, Arteixo, A Laracha, Coristanco, Carballo, Malpica, Ribeira, Cabana, Boiro e Porto do Son. Lugo, Sarria, Burela, Vilalba e Xinzo de Limia completan esta listaxe. A alerta máxima de risco de todas estas localidades implica que se detectaron máis de 21 casos de coronavirus no últimos sete días. Con todo, nas urbes de máis de 50.000 habitantes, o limiar para detectar o aviso vai en función do tamaño: Ferrol -máis de 76 casos nunha semana-, Pontevedra -máis de 96-, Lugo -máis de 112- e Vigo -máis de 332-. No segundo nivel de aviso, o laranxa, hai hoxe un total de 23 concellos -un máis-.


Summary: A operación despregada pola Garda Civil baséase en contidos publicados en Twitter e Facebook. Entre elas, o concelleiro de Alternativa Canguesa de Esquerdas-SON, Andrés Garcia.

O Ministerio do Interior informou esta cuarta feira (13 de xullo) da detención de tres persoas en Cangas acusadas de difundir nas redes sociais "publicacións de contido violento nas que se incitaba de forma clara e directa ao odio e a violencia contra persoas relacionadas, fundamentalmente, co ámbito político das distintas administracións públicas, vítimas do terrorismo e contras as Forzas e Corpos de Seguridade do Estado", de acordo co comunicado difundido por Interior. No concreto trátase de Andrés García, concelleiro de Alternativa Canguesa de Esquerdas, segundo confirmaron fontes da organización a Sermos Galiza; B.L.P., de 26, e A.C.R., de 26. A Frente Popular Galega (FPG), unha das formación que fai parte de ACE Son, expresou nas redes sociais o seu apoio para coas persoas detidas ao tempo que denunciaba unha acción propia dun 'Estado totalitario'. A operación despregada pola Garda Civil foi alcumada 'Operación Tarántula' e foi desenvolvida coa coordenación da fiscalía delegada para delitos de odio e o Grupo de Información da Comandancia de Pontevedra, apoiado desde o Servizo de Información do instituto armado en Madrid. O caso está sendo levado polo Xulgado de Instrución número 3 de Cangas. A Garda Civil difundiu un vídeo con imaxes dos chíos publicados e da detención dunha das persoas. Concentración de solidariedade Non existe coherencia no feito de deter a mozas e mozos que se expresan con liberdade Alternativa Canguesa de Esquerdas (ACE-Son) organización da que fai parte e pola que é concelleiro de Mocidade en Cangas un dos detidos, Andrés García, vén de facer público un comunicado no que amosa a súa solidariedade coas tres persoas apresada na Operación Trarántula. Un operativo, din, que reflite "un índice de infelicidade e represión" pois, acrecentan, "non existe coherencia no feito de deter a mozas e mozos que se expresan con liberdade, baixo nomes pantasma como "Operación Tarántula" en lugar de lles garantir un traballo e una vida digna". Así mesmo, continúan, "apuntamos directamente ao ministro Fernández Díaz como máximo responsable das represalias, non esquecemos que el é un presunto delincuente, o mesmo que quere chegar ata o final co seu ideario franquista e ditador". Aliás, entenden que o obxectivo da detención é "amedrentar" mais achan que lles "vai saír mal pois a cidadanía democrática non vai permitir un pais no que non exista nin a liberdade nin a vida digna". Para esta cuarta feira ás 21 horas foi convocada unha concentración de apoio diante do Concello de Cangas.


Summary: Foi a Asociación Cultural do Sentir do Carballo de Santa Margarida quen impulsou a candidatura.

O carballo de Santa Margarida, situado na parroquia de Mourente, en Pontevedra, enfrontarase a outras sete árbores do Estado español co obxectivo de poder participar no certame Árbore Europea do Ano 2023. As votacións para elixir a árbore que participará no concurso, abriranse esta quinta feira, 10 de novembro, e pecharán un mes despois, o vindeiro 10 de decembro. A aventura por salvar o Carballo de Santa Margarida Foi a Asociación Cultural do Sentir do Carballo de Santa Margarida quen impulsou a candidatura, tras máis de dous anos de traballo, encamiñado a visibilizar e pór en valor o "histórico carballo", como un dos exemplares icónicos do patrimonio natural de Pontevedra e da Galiza. O concelleiro de Desenvolvemento Sostíbel e Medio Natural, Iván Pontes, mostrou a súa "absoluta satisfacción tras coñecer que o centenario carballo, símbolo, patrimonio e orgullo de Santa Margarida e de Pontevedra, fose elixido para competir con outros sete árbores para participar no certame Árbore Europea do Ano 2023". Presentan o Carballo de Conxo ao certame europeo de Árbore de 2022 "A pesar de problemas derivados da súa da idade e das recentes podas de emerxencia realizadas para aliviar os problemas de sobrecarga nas ramas, a súa beleza é incalculábel. Trátase dun exemplar absolutamente merecedor deste galardón. Para conseguilo é necesario que, da mesma forma que o Concello de Pontevedra, toda a cidadanía apoie esta candidatura e vote de forma masiva", engadiu Pontes. Sucesor do Carballo de Conxo Na edición de 2022 do certame da Árbore Europea do Ano, quedou segundo o carballo de Conxo, situado no bosque no que, en 1856, decorreu o "insólito e polémico" Banquete de Conxo. O carballo de Conxo fica segundo na votación da Árbore Europea do Ano "Foi un acto político do Partido Demócrata de defensa dos ideais da revolución francesa que se celebrou nesa carballeira e que tivo que ser disfrazado de banquete para que as autoridades o permitisen", explicou a Nós Diario o director de Alvarellos Editora, Henrique Alvarellos. A árbore galega recibiu 168.234 votos, só 11.000 menos que o carballo Dunin de Polonia, con 179.317. A unha distancia maior ficou a Sobreira Grande de Portugal, con 70.563 sufraxios.


Summary: As cifras provisionais de inscricións para votar rexistran 4.222 persoas en Galicia; o PPdeG asegura ter 101.100 militantes e suma case 1.900 cargos electos

O PP é o máis semellante a unha organización política de masas en Galicia. Cando menos, sobre o papel. O pasado 6 de xuño, no inicio do proceso interno cara ao Congreso extraordinario que determinará quen sucederá a Mariano Rajoy, os conservadores aseguraron ter en territorio galego un total de 101.100 militantes. No entanto, unha vez finalizado o prazo de inscricións para as votacións na primeira volta da elección interna, o máis semellante a unhas primarias na historia do partido, a cifra de afiliación activa é moito menor. Un total de 4.222 persoas. Isto é, o 4,22% da militancia oficial. As cifras provisionais de inscricións para votar rexistran 4.222 persoas en Galicia; o PPdeG asegura ter 101.100 militantes Segundo as cifras provisionais feitas públicas este martes -o partido resalta que aínda caben correccións-, das catro provincias galegas a que máis sufraxios achegará será A Coruña, con 1.600 persoas inscritas para votar, e a continuación estará Lugo, con 1.386. A seguinte sería Pontevedra, con 518 votantes, e en Ourense participarán 518. Mesmo coas eventuais correcións dos censo definitivo, o número total estará moi lonxe das máis de 100.000 persoas que o PPdeG di ter entre as súas bases. Nun contexto no que o PPdeG suma un total de 1.897 cargos electos en Galicia entre edís nos concellos e membros do Parlamento e das Cortes, aos que habería que sumar as persoas que ocupan postos de libre designación nas diferentes institucións públicas, as cifras das inscricións para esta elección interna amosan unha radiografía interna ben distinta á dos masivos actos de campaña electoral que o partido que encabeza Alberto Núñez Feijóo adoita celebrar. Non en van, o 4,22% de participación está notablemente por baixo da media estatal, que quedou provisionalmente no 7,6%. Para participar nestas votacións a militancia debía ter ao día os seus pagamentos de cotas ou, cando menos, abonar a 'tarifa plana' de 20 euros que a comisión organizadora do Congreso fixou para animar á participación. Así e todo, a ata agora secretaria xeral, María Dolores de Cospedal, xa dera en admitir que arredor do 90% das bases do partido non paga cotas. Comparación con outras formacións galegas Este inédito proceso interno no PP racha ademais outro lugar común da política galega a respecto da participación nas formacións políticas, toda vez que os conservadores adoitan gabarse da amplitude das súas bases en comparación coa escaseza militante das organizacións da esquerda. Así e todo, as 4.222 inscricións do congreso do PPdeG están, por exemplo, moi por baixo das cifras de participación das últimas primarias celebradas polo PSdeG ou tamén das organizadas por En Marea -co seu censo agregado ao de Podemos- para elixira as candidaturas ao Parlamento galego en 2016. O número de votantes sería, daquela, máis próximo ao rexistrado nas primarias internas de Podemos e estaría por riba das persoas que participaron nos plenarios das últimas asembleas nacionais do BNG.


Summary: Concello e editorial Kalandraka activan outro ano máis o galardón que está dotado con 9.000 euros. O prazo de presentación dos traballos rematará o vindeiro 13 de maio.

O Departamento de Educación do Concello de Santiago de Compostela e Kalandraka Editora convocan o XV Premio Internacional Compostela para Álbums Ilustrados, cunha dotación económica única de 9.000 euros. O prazo de presentación dos traballos rematará o 13 de maio de 2022 e o fallo do xurado darase a coñecer durante a última quincena de xuño. Esta convocatoria ten como finalidade fomentar a produción artística e literaria destinada ao público infantil e xuvenil. O concelleiro de Educación, Rubén Prol, acompañado por Xosé Pérez en representación de Kalandraka e Beatriz Varela, técnica do Departamento de Educación, presentaron onte en rolda de prensa a XV edición do Premio Internacional Compostela de Álbums Ilustrados, dirixido a libros cun relato que se conte a través de imaxes, ou de imaxes e textos que se complementen. As obras que se presenten poderán estar realizadas por unha ou varias persoas de calquera nacionalidade, e as obras presentadas deberán ser sempre orixinais e inéditas, en calquera das linguas oficiais da península Ibérica. Non se admitirán aquelas que sexan adaptación doutros orixinais ou as obras que foran premiadas noutros concursos. Tampouco se admitirán as obras que teñan máis de tres ilustracións publicadas en Internet. Estabelécese un único premio, dotado de 9.000 euros, que non se fará efectivo até que os autores ou autoras entreguen a obra rematada para a súa publicación. A obra premiada será publicada en todas as linguas oficiais peninsulares (galego, catalán, éuscaro, castelán e portugués) pola editorial Kalandraka no mes de novembro do ano 2022. Prazos de presentación das obras Os traballos serán remitidos ou entregados no Rexistro Xeral do Concello de Santiago (rúa do Presidente Salvador Allende núm. 4, 15705 Santiago de Compostela). No sobre especificarase obrigatoriamente 'XV Premio Internacional Compostela para álbums Ilustrados'. O prazo de presentación de orixinais abriuse o pasado 21 de febreiro e remata o 13 de maio de 2022. O Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado é un certame convocado desde 2008 despois dunha iniciativa que xurdiu na Campaña de Animación á Lectura en 2001.


Summary: O deputado David Fernández Calviño tamén pregunta pola parálise das xuntas consultivas da rede de parques naturais de Galicia

Alternativa Galega de Esquerda proporá este xoves en comisión parlamentaria a creación do Parque Natural do Courel. Farao a través do deputado David Fernández Calviño, para quen a serra oriental presenta "unha diversidade xeolóxica e biolóxica das máis importantes de Europa". Ademais, engade na argumentación da proposición non de lei que defenderá que "esta gran diversidade concéntrase nun pequeno territorio, polo que é necesario protexelo. E a súa protección conta con gran apoio entre os habitantes do lugar". AGE buscará o apoio dos demais grupos parlamentarios para instar á Xunta a realizar o plan de ordenación dos recursos naturais da Serra do Courel, da conca do río Lor e de áreas limítrofes no prazo dun ano, constituír o Parque Natural antes de que remate a lexislatura e confeccionar un plan de valoración económica da zona baseado na sustentabilidade ecolóxica e agraria. AGE instar á Xunta a realizar o plan de ordenación dos recursos naturais da Serra do Courel, da conca do río Lor e de áreas limítrofes no prazo dun ano O parlamentario Fernández Calviño tamén presentou unha pregunta en que interroga ao Goberno galego pola parálise das xuntas consultivas das áreas protexidas. "Malia que a composición destas xuntas consultivas teñen unha abusiva presenza gobernamental", argumenta Calviño, "constitúen a día de hoxe o único vieiro aberto para camiñar cara á transparencia e a participación cidadá na xestión dos espazos protexidos". Moitos deses organismos levan anos sen ser convocados e así, "o espírito da lei de conservación da natureza fica en papel mollado".


Summary: Nin este "grupo burbulla" nin o albergue de Palas onde permanecen en corentena tiveron, máis de 12 horas despois, noticias do equipo de rastrexo da Xunta. Aliás, compartiron pavillón con outras 50 persoas que proseguiron o Camiño cara a Melide.

Segundo puido confirmar Nós Diario, un "grupo burbulla" de oito peregrinas permanecen desde a sexta feira illadas nun albergue de Palas de Rei, no Camiño Francés, após dar positivo en coronavirus esta mesma madrugada outra integrante do grupo, que agora está ingresada no Hospital Clínico de Compostela. Esta persoa —que antes de iniciar o Camiño estivera en Mallorca— comezou sentir malestar no día de onte, polo que se dirixiu ao centro de saúde para solicitar unha proba PCR, que lle foi denegada dado que non quedaban tests dispoñíbeis. A solución que lle deron foi "autoconfinarse" esa noite e viaxar o día seguinte ao Hospital de Lugo, mais, ante a imposibilidade de illarse nunha habitación individual no albergue onde se atopaba, un familiar foina buscar en coche e levouna até Compostela, onde, debido a que presentaba síntomas, se lle practicou unha PCR que resultou positiva. Após coñecer a noticia, o resto do grupo autoconfinouse no albergue e, máis de 12 horas despois, aínda non foi contactado polo equipo de rastrexo do Servizo Galego de Saúde (Sergas). Tampouco desde o albergue saben como proceder ante a falta de instrucións da Administración, e descoñecen se as peregrinas realizarán o período de corentena aí ou serán trasladadas. Aliás, unha delas, coa que contactou este xornal, sinala que unha das noites compartiran un pavillón "con outras 50 persoas", cuxas liteiras estaban unicamente separadas "por cortinas de tea". Os outros grupos xa retomaron a viaxe e este sábado chegaron a Melide, polo que, de estaren contaxiados, poderían espallar o virus no seu percorrido. Ninguén ao teléfono A persoa que trasladou á peregrina doente afirma que o servizo de atención telefónica habilitado pola Xunta para a Covid-19 non a atendeu até pasados 45 minutos, e dixéronlle que non precisaba nin a PCR nin seguir confinada. Cando lle repicou que desde o 061 lle indicaran o contrario, recibiu como resposta: "Non son médico, isto só é un servizo de operadores telefónicos subcontratado para desvío de chamadas". Malia ter solicitado unha cita co médico, aínda segue agardando a chamada. Así mesmo, esta mesma persoa indica que nin no centro de saúde nin no hospital sabían nada do seguro para peregrinos que vén de subcontratar a Xunta cunha empresa madrileña, nin tampouco se o Goberno galego se faría cargo do illamento dos posíbeis positivos. Tamén lamenta que, malia compartir o vehículo desde Palas até Compostela coa peregrina que deu positivo, non se lle practicou unha PCR porque "segundo o protocolo da Xunta, ao estar vacinada non se lle podía facer", malia que aínda coa pauta completa é posíbel contraer o virus e contaxialo.


Summary: A presenza da vespa velutina está a supor un problema engadido para as persoas que se dedican á apicultura na Galiza. A meteoroloxía e a floración tardía afectan á produción nos panais, vítimas tamén dos ataques das velutinas. Desde a Asociación Galega de Apicultura exixen que se considere esta especie como praga.

O mel galego é un manxar recoñecido pola súa calidade que depende en gran medida do tempo. Este ano, as abundantes choivas rexistradas na primavera e a floración tardía dalgunhas especies anticipa unha colleita escasa, que pode levar a unha suba dos prezos e á entrada de mel foráneo nos mercados. Tamén foi un mal ano para as vespas velutinas, unha especie invasora chegada de Asia que pon en risco as colmeas galegas. Mais a súa presenza, lonxe de diminuír, mantívose estábel e agora comeza a aparecer. Nalgunhas zonas, como os municipios de costa, está a facelo con moita virulencia, segundo sinalan desde a Asociación Galega de Apicultura (AGA). O seu portavoz, Xesús Asorey, explica que esta "praga" está a amosar "toda a súa furia" na Galiza, con niños "nas árbores, á beira de regatos, pero tamén no chan ou situados en muros co perigo que supón para a xente que vai rozar ou realizar labores no campo", apunta. A súa presenza no territorio non é homoxénea. Así, Asorey matiza que nas zonas de montaña atrasou a súa presenza "ou hai algo menos" pola menor presenza de froita, aínda que medra en zonas de viñedos. Nos últimos anos, a afectación na produción situouse de media entre 40% e 50%. Manuel Ferreira, presidente da asociación Casa do Mel das Pontes, recoñece a Nós Diario que este ano haberá produtores que queden "a cero" como consecuencia da escasa produción na primavera e o confinamento das abellas pola velutina, que "comerán o pouco mel que xuntaron". E a afección ás colmeas pode ir a máis se se dá unha seca nos meses de setembro e outubro, como xa aconteceu outros anos, advirte. A eficacia do trampeo Para facer fronte a esta situación, Ferreira aposta por "facer un bo trampeo de primavera e deixarse de escusas". Critica así a postura da Xunta, contraria a xeneralizar este método. "A velutina fai moito máis dano se non trampeamos cando saen as raíñas de invernar do que poidan facer esas trampas. Eles sábeno, mais non queren entender", lamenta este apicultor. "Trampeando baixou moito a presión, pero ten que ser algo xeneralizado, porque do contrario non vale. De nada serve que un Concello trampee se o que ten ao lado non fai nada. E o mesmo entre veciños", apunta o responsábel de Casa do Mel, que opina que a Xunta debería "collelo en serio e deixarse de propagandas". "Cando eles queren, saben facelo, como pasou coa couza da pataca", lembra Ferreira. Un método cuestionado Até o momento, o papel da Xunta na loita contra a velutina limítase a un plan apoiado pola Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) para a retirada dos niños. Mais os apicultores consideran que a retirada dos niños por si soa non vai atallar a praga. Neste senso, exixen do Executivo galego, ao que acusan de descoordinación, un plan global no que tamén se inclúa o trampeo na primavera, unha práctica que agora están a sufragar moitos concellos pola súa conta. Os métodos que están a empregar desde o sector preséntanse moi variados. Son na súa maioría solucións caseiras como a eliminación dos niños con escopetas de balíns cun mínimo de insecticida, ou o uso de trampas nas que se atrae a vespa velutina cunha composición de auga, azucre e fermento. Tamén hai apicultores que optan por instalar arpas eléctricas, uns bastidores con fíos de arame, enchufados a unha fonte de enerxía (que pode ser solar ou eléctrica) polo que logran pasar as abellas, mais non as velutinas. Aínda con estas medidas, o portavoz da Asociación Galega de Apicultura insiste en que "non haberá resultados sen prevención, sen investigación e sen que a Unión Europea declare a velutina como praga para que haxa axudas destinadas aos sectores máis afectados". "E, por suposto, a retirada de niños", remarca. Axudas pola praga Precisamente a declaración da vespa velutina como praga é outro dos puntos que reclaman as persoas que se dedican á apicultura na Galiza. Así, emprazan a Xunta a que inste o Goberno estatal a elevar esta petición á Unión Europea para que se poida artellar un sistema de axudas aos sectores afectados, fundamentalmente o da apicultura e a fruticultura, e medios para a retirada efectiva dos niños. Nesta liña, desde AGA lembran que xunto aos prexuízos económicos, como son a caída da produción e a desaparición de moitas colmeas, están tamén os medioambientais, relacionados coa polinización, e os sanitarios, derivados dos ataques da vespa á poboación.


Summary: O BNG comprometeuse cos independentistas encausados na 'Operación Jaro' a presentar unha inciativa ao respecto na Cámara galega e a facer un seguimento do proceso xudicial.

O BNG presentará unha iniciativa no Parlamento galego sobre a suspensión de actividades decretada pola Audiencia Nacional para Causa Galiza e polo arquivo do proceso no que están imputados 9 independentistas a raíz da 'Operación Jaro'. Delegacións do Bloque e dos encausados mantiveron unha xuntanza esta quinta feira en Compostela, reunión na que os nacionalistas se comprometeron levar á Cámara Galega a ilegalización de facto da organización independentista. "A iniciativa ímola presentar seguro, agora fica por ver cal será o formato, unha vez que comece", manifestaron fontes do BNG consultadas por Sermos Galiza. "Hai un compromiso de levar ao Parlamento este tema, e en base a dúas cuestións: é unha ilegalización anti-democrática e, ademais, pedir o arquivo do proceso ao que a Audiencia Nacional nos somete a 9 independentistas", indica un voceiro dos encausados na 'Operación Jaro' a Sermos Galiza. Para alén desta vía institucional, o BNG tamén se comprometeu a facer un seguimento do proceso xudicial aberto tanto contra Causa Galiza como contra cada un dos nove independentistas procesados. "Reiteramos o noso rexeitamento á ilegalización, a nosa denuncia do retroceso de liberdades e dereitos, e do papel que xoga a Audiencia Nacional", apontan desde o BNG. Os representantes dos encausados informaron aos nacionalistas sobre a situación de inseguridade xurídica na que se atopan, máxime após denunciar a súa defensa a vulneración da cadea de custodia de varias probas. "Transmitíronnos o apoio da organización a aquelas accións que poida haber de denuncia desta represión", conclúen. Apontan, tamén, que embora solicitar unha xuntanza con En Marea aínda non recibiron resposta.


Summary: 70.000 millóns de euros. É a cantidade que nos vindeiros 8 anos, e no conxunto do Estado, vai ficar sen ir o peto d@s pensionistas por mor da reforma do goberno español. Unha reforma que suporá que un pensionista cobre 1.500 euros menos ao ano. Un proxecto ideolóxico que prepara o camiño para o asalto á caixa das pensións

É o bocado gorentoso do modelo de benestar: a caixa das pensións. A Seguridade Social recada anualmente uns 110.000 millóns de euros en cotizacións. "Por iso hai, desde un tempo, interese en xerar debates falsos sobre a sostibilidade dese sistema para vender a idea de que non hai outra que facer reformas. E esas sempre son en detrimento d@s pensionistas". O goberno español prepara unha reforma que, afirma, permitirá "aforrar" 33.000 millóns de euros en 8 anos. Mais a realidade é contraria a esta propaganda. Diso alertan economistas e colectivos sociais e cidadáns. Cada pensionista verá como lle furtan 1.500 euros anuais. Cantidade que tería que perceber e que non vai chegar aos seus petos. "O debate sobre as pensións non é técnico, de facer contas, é ideolóxico" Esa ideoloxía subxacería na memoria económica do proxecto de reforma das pensións que prepara o goberno español. O propio executivo non ten reparo en sinalar que vai supoñer un importante recorte no poder adquisitivo d@s pensionistas nos vindeiros anos. Mais que é o único camiño para evitar a quebra da Seguridade Social, e que é unha decisión técnica, non ideolóxica. "Mentira, mentira e mentira", indican desde a Comisión de Federacións de Pensionistas. Artigo completo neste número do Sermos Galiza, o 66, disponíbel nos quiosques ou na nosa loxa


Ríos de tinta corren nestes tempos que nos toca vivir sobre a liberdade de expresión, verbas, as máis delas que en boca dos mass media soan canto menos cínicas, medios que atentan cada día co seu xeito de informar ou desinformar sobre a realidade que está a ocorrer no mundo. Non podía deixar pasar a oportunidade de comezar este texto cunha cita do gran Rafael Correa: "Desde que se inventó la imprenta, la libertad de prensa es la voluntad del dueño de la imprenta". Xa que a liberdade de prensa, ó fin, non deixa de ser un medio idóneo para desenvolver a primeira, podemos afirmar que a liberdade de expresión é a que o establishment ten vontade de aceptar como válida. Unha frase moi acertada para explicar a situación do periodismo no seu país, pero que se pode extrapolar perfectamente a case calquera lugar do mundo. Refírome, como todos sabedes á defensa acérrima en nome da liberdade de expresión que se fai dende as instancias políticas e os grandes medios do celebérrimo atentado contra a revista francesa. Un ataque, que por outra banda acaba de servirlle as eleccións en bandexa á Fronte Nacional, un partido que, ironías da vida non debe estar moi a prol da liberdade de pensamento nin de expresión. Ás veces semella que a liberdade de expresión é a relixión do século XXI, pois no seu nome é doado xustificar case calquera cousa Ás veces semella que a liberdade de expresión é a relixión do século XXI, pois no seu nome é doado xustificar case calquera cousa, pero a súa realidade está suxeita á arbitrariedade do que interpreta as leis e do propio lexislador. Pois non parece coherente defender a liberdade de expresión do país veciño, cando no propio non se pode nin mentar algo tan anacrónico como é a familia real. Cando se mantén artificialmente en prisión á persoa que probablemente máis traballou para conseguir que o proceso de paz no país vasco saíse adiante. Cando en fin, se acaba de aprobar unha lei de seguridade cidadá que ven precisamente a coutar esa liberdade entre outras. Adoitase falar da liberdade de expresión como se fose algo tanxible, sinxelo e que se pode acadar de forma inmediata, sendo acotío unha quimera, un imposible, pois non pode existir liberdade de expresión se non existe liberdade de pensamento. Esa liberdade intelectual, ou o mesmo acceso ao mercado das ideas do que falaban Oliver Wendell Holmes e Louis Brandeis, deben ser fantasías cando o individuo non pode nin quere moitas veces (porque está alienado) ser autónomo para participar da política e da sociedade que o rodea, non se pode nin sequera imaxinar que sexa ceibe para expresar ideas propias, se non prestadas, ou o que é máis grave, impostas. Cando a poboación que vive baixo o umbral da pobreza non deixa de aumentar, cando o acceso a unha educación superior é un imposible para grande parte das familias, cando en fin, as necesidades básicas dun sector cada día máis amplo da cidadanía non están a ser cubertas, faise complicado ver algo desa liberdade de expresión. Estaremos a sobrevalorar a liberdade de expresión? Pode un pobo no que se couta o anceio de falar e expresarse no seu idioma, ter liberdade de expresión? Se é evidente que esta liberdade non é tal per sé, fágome unhas preguntas: Pode un pobo no que se couta o anceio de falar e expresarse no seu idioma, ter liberdade de expresión? Pode un país sen unha voz propia, pensar e expresarse libremente? Como un país no que dende as institucións non se aposta pola súa lingua (que é a única que pode expresar os sentimentos e as formas de vivir e de pensar dunha comunidade de falantes) pode ter liberdade de expresión? Se non podes pensar na lingua materna (porque hai outra imposta) semella difícil poder ter liberdade para expresar unha idea que non estea enormemente contaminada por unha cultura allea (entendida como unha maneira de pensar, obrar, sentir e falar) Que por desgraza fagocita cada día un pouco máis á autóctona. A liberdade de expresión para os galegos pasa por defender a nosa voz, a nosa cultura, o noso modelo social, por ser capaces de construír un país no que o autogoberno permita activar as políticas necesarias a tempo. O paso de converter o Portugués en lingua optativa está ben, era lóxico, pero chega tarde, moi tarde. A liberdade de expresión para os galegos pasa por defender a nosa voz, a nosa cultura, o noso modelo social, por ser capaces de construír un país no que o autogoberno permita activar as políticas necesarias a tempo A nosa liberdade está intrinsecamente ligada á saúde do noso idioma, sen el non teremos liberdade, porque non existiremos como tal. De aí a célebre frase de Alfonso Daniel: "Se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma", el xa se decatou fai máis de medio século que a nosa liberdade como colectivo no mundo estribaba na lingua. Parece dramatismo, pero é difícil imaxinar un país galego sen idioma propio. Moitas veces gosto de compararnos con Escocia, máis a forza do nacionalismo galego é a que é. Evidentemente este fenómeno ten os seus motivos, pero a realidade e a historia impóñense. Escocia sobrevive como nación cun idioma extinto na práctica (o Gaélico Escocés anda polos 50.000 falantes), mentres que Galicia cun idioma en horas baixas no ámbito puramente nacional, pero cunha proxección enorme cara o mundo da lusofonía que o sitúa como o terceiro máis estendido do mundo, aínda comeza a espertar do bipartidismo que a asoballa. As novas forzas emerxentes que din respectar o dereito de autodeterminación dos pobos deben decatarse que o caso galego é especial, que require un tratamento específico para unha doenza particular, aquí non chega con respectar, na nosa pequena nación requírese por tódolos medios institucionais ó servizo do idioma e da sociedade. Somos pouco máis de dous millóns e medio de habitantes e non contamos cunha elite empresarial para elaborar un discurso que nos poña en valor Somos un país culturalmente enorme, que abrangue formas de vivir e de sentir moi diversas, máis ó mesmo tempo temos un peso específico moi pequeno na política e na economía, somos pouco máis de dous millóns e medio de habitantes e non contamos cunha elite empresarial para elaborar un discurso que nos poña en valor (os anuncios do Gadis, están moi ben como intento, pero é escaso, e ademais da unha imaxe estereotipada do noso pobo, semella que en lugar de retratar o país, fai unha caricatura). Por iso somos a propia cidadanía a que debe traballar nos diferentes eidos ós que non chega o apoio das institucións, temos o deber de implicarnos activamente na política, nos movementos sociais, nas diferentes iniciativas (que hai moitas e diversas), nas multitudinarias manifestacións a prol tanto do idioma como dos diferentes sectores produtivos que morren cada día de inanición. Ó fin trátase de defender a nosa liberdade, de expresarnos, de vivir e de pensar. Somos a cidadanía a que temos que arrastrar ás institucións, porque en Galiza a política case sempre vai varios pasos por detrás da realidade social Cómprenos a nós desenrolar ese papel de construír unha identidade propia que nos libere. Somos a cidadanía a que temos que arrastrar ás institucións, porque en Galiza a política case sempre vai varios pasos por detrás da realidade social. Se queremos liberdade de expresión e sobre todo de pensamento, para nós e para os nosos descendentes, debemos comprometernos dende abaixo, para que ninguén lles meta nos miolos xamais que son bestas por falar o seu idioma, que ninguén lles diga que son un país empobrecido que vive dos demais, que ninguén os mire por riba do ombreiro, para que sexan ó fin ceibes, que poidan sentir, pensar e expresarse sen trabas nin complexos, porque só así acadaremos esa voz propia, a liberdade de expresión á que temos dereito como cultura única no mundo.


Summary: "Con ánimo de ilícito enriquecemento dedicouse a apoderarse de incorporar ao seu patrimonio decenas de obxectos relixiosos e de culto", afirma a Fiscalía no seu escrito de acusación. Entre os obxectos presuntamente subtraídos polo ex-párroco, que xa non é cura, figuraba unha campá do século XVIII, segundo o escrito de acusación

En decembro de 2008 un crego mozo de orixe valenciana foi nomeado polo bispado de Mondoñedo-Ferrol como párroco de Santalla de Vilaosende, en Ribadeo. Apenas medio ano despois fóronlle encomendadas oito parroquias máis de Ribadeo e Trabada e en 2010 pasou a ser párroco doutras tres. Don José chegou a gobernar once parroquias ao mesmo tempo e nalgunhas delas comezou a ser ollado con receo. Sinalábano como responsable de roubos nas igrexas parroquias, subtraccións polas que se enfronta agora a unha petición de catro anos de cárcere por parte da Fiscalía."Con ánimo de ilícito enriquecemento dedicouse a apoderarse de incorporar ao seu patrimonio decenas de obxectos relixiosos e de culto", afirma a Fiscalía no seu escrito de acusaciónTras un primeiro aprazamento motivado pola folga do persoal da xustiza do pasado ano, o ex-sacerdote terá que sentar os días 20 e 21 de marzo no banco dos acusados da Audiencia Provincial de Lugo para responder como presunto autor dun delito de apropiación indebida polo que o Ministerio Público reclama catro anos e medio de prisión e dez meses de multa diaria de dez euros. Xunto a el sentará outro home, acusado de "receptación" dos bens presuntamente roubados.Segundo o escrito de acusación da fiscal, "ata o seu cesamento como párroco" en 2012, cando anunciou tamén que deixaba o sacerdocio mentres negaba ter nada que ver cos roubos -que el mesmo denunciara, afirmaba-, "o acusado, con ánimo de ilícito enriquecemento", dedicouse a "apoderarse e incorporar ao seu propio patrimonio decenas de obxectos relixiosos e de culto, imaxes relixiosas" e mesmo "mobles e obxectos" das parroquias nas que, como máximo responsable, era "encargado da súa custodia".Sempre atendendo ao relato da Fiscalía, o modus operandi do ex-cura consistía en entregar os bens roubados ao outro acusado, que llos intercambiaba por outros "obxectos artísticos". Nesas "permutas" utilizou, por exemplo, "unha campá de ferro fundido do século XVIII", "unha imaxe de San Francisco" do mesmo século ou "dous sagrarios. Tamén "entregou", indica o escrito de acusación, "dous estantes, varios anacos dun altar, un confesionario, un armario sen porta, un reclinatorio" e outros dous mobles.Entre os obxectos presuntamente roubados figuran dende unha campá de ferro fundido do século XVII ata imaxes de virxes e santos, mobles e mesmo un banco dunha igrexa parroquial, segundo a fiscalPero os obxectos subtraídos polo antigo cura eran máis, di a Fiscalía, algúns foron recuperados pola diocese e outros, aínda non. Entre os que si regresaron ao patrimonio eclesiástico están dúas figuras que representaban anxos, un peto de ánimas, unha imaxe de Santalucía, unha Virxe, un santo Antonio, unha Virxe dos Milagres tallada en pedra ou dos cálices de prata. Cruces, candelabros, misais ou mesas tamén foran roubados, pero recuperados.Así e todo, o Bispado reclama tamén neste proceso outros obxectos que non volveron ás súas mans. É o caso dunha "imaxe de San Xosé recollida no inventario artístico de Lugo e da súa provincia", unha casula, dúas cómodas, imaxes de San Francisco e da Virxe do Carme, unha bandexa de prata, dous misais, un manto da Virxe das Dores, unha cruz, dous floreiros, unha mesa do século XVIII e mesmo un banco dunha igrexa, entre outros. Todos estes bens, evidencia a fiscal, "están sometidos a un réxime de especial protección derivado da súa especial natureza" e protexidos polas leis estatal e galega de patrimonio artístico e cultural.Ademais das penas de prisión e multa o Ministerio Público defenderá no xuízo que o ex-crego indemnice o Bispado polos "obxectos non recuperados" e o suposto receptor dos bens, que "devolva os efectos recibidos que se atopan no seu poder".


Summary: A primeira folga indefinida no sector bombeiro de Vigo arrincou esta cuarta feira 14 de agosto convocada polos sindicatos CIG e CUT esixindo máis prazas e recursos. Apresentarán esta mesma mañá unha denuncia en Inspección de Traballo contra o Concello de Vigo por manter un decreto que está obrigando a varias persoas deste servizo a realizar até 120 horas laborais á semana, con xornadas superiores ás 48 horas. Miguel Uclés, representante da CIG no comité de empresa do servizo de bombeiros de Vigo conversa con Sermos Galiza sobre a precariedade laboral e a perigosidade que esta situación entraña para a cidade.

O persoal do servizo de bombeiros de Vigo iniciou esta cuarta feira 14 de agosto a primeira folga indefinida do sector. Esixen a ampliación de prazas para poderen chegar a un mínimo de 150 efectivos fronte os 100 actuais e denunciarán o Concello de Vigo perante Inspección de Traballo por un decreto municipal que os está obrigando a realizar 120 horas laborais á semana, con xornadas superiores ás 48 horas. Os sindicatos CIG e CUT convocaron esta folga. UXT e CCOO non se sumaron. Sermos Galiza conversa con Miguel Uclés, representante da CIG no comité de empresa do servizo de bombeiros de Vigo e presidente da Plataforma de Bombeiros Públicos da Galiza, que une persoal bombeiro de todos os parques municipais de administración pública directa. Arrincan esta primeira folga indefinida de bombeiros denunciando en Inspección de Traballo o Concello de Vigo polo decreto municipal que este emitiu e que lles afecta laboralmente. En que consiste esa normativa? Imos estar ás 10:30 horas na oficina de Inspección de Traballo de Vigo para denunciar a situación de explotación laboral e de grave risco contra a saúde dos traballadores que implica o decreto que o Concello de Vigo aprobou hai oito meses. Ese decreto impúxose daquela para suplir a falta de persoal existente debido a que non convocaron prazas. Somos 100 efectivos cando o necesario para a cidade terían que ser 150, e a iso hai que sumarlle que 30% do persoal está de baixa por sobrecarga e que 48% ten máis de 55 anos. Ademais, estanse cubrindo baixas con bombeiros en formación que, sen remataren aínda o seu ciclo de estudos, están sendo postos a traballar. Isto é un perigo para estas persoas e unha prevaricación por parte do Concello. Comezaremos o proceso en Inspección de Traballo e despois iniciaremos o proceso de denuncia pola vía penal Esiximos unha oferta pública de emprego inminente e que as probas de oposición sexan transparentes, xa que a última convocatoria foi denunciada por irregularidades e estamos actualmente á espera do que resolva o xulgado. Comezaremos o proceso en Inspección de Traballo e despois iniciaremos o proceso de denuncia pola vía penal. Cobren a falta de persoal realizando máis horas das que lles corresponden? Ese decreto municipal marca que debe haber un mínimo de 21 bombeiros por garda, tal e como figura no plan de emerxencias municipal. Nós non nos podemos negar a traballar neses casos para garantir os 21 efectivos permanentes e podemos ser mobilizados en calquera momento. As consecuencias de negarse son a suspensión de tres anos de emprego e soldo. O problema reside en que ao estarmos faltos de efectivos, estamos empatando xornadas. Esta semana houbo compañeiros que fixeron 120 horas en tan só sete días, con xornadas de 48 horas seguidas. A situación é un nivel de carga de traballo insoportábel. Os 12 compañeiros en formación que comentaba antes inclúenos na listaxe porque é a única forma do Concello chegar a 21 efectivos. A folga é por tanto unha medida límite á que chegamos polo grave risco no que se está a pór a cidadanía e o persoal de salvamento. Como son os servizos mínimos durante a folga? Informáronos hai tres días dos servizos mínimos, que son 21, o cal nos dá a razón de que estamos traballando sobre servizos mínimos constantemente e que nunca damos chegado a un servizo ordinario nesta cidade. Que máis medidas teñen previstas durante a folga? Unha cidade que ciclicamente ten sinistros de grande envergadura atópase agora baixo mínimos, con poucos bombeiros, cansados e maiores Emprenderemos accións de denuncia e de visualización da situación na rúa e na rede. Mobilizacións e distintas accións. Quero que entendan os vigueses e viguesas que non temos a capacidade de resposta que tivemos no pasado, por exemplo nos incendios do 2016. Unha cidade que ciclicamente ten sinistros de grande envergadura atópase agora baixo mínimos, con poucos bombeiros, cansados e maiores. Avanzaron algo as negociacións co concello?A folga é indefinida até que a situación mellore. O responsábel do Servizo de Seguridade do concello é incompetente e non transmite ás e aos responsábeis políticos a urxencia das nosas demandas. Non entende a situación. Ademais, non hai xefatura do parque de bombeiros porque o xefe está de baixa tamén. Nós formulamos distintas alternativas para que de forma inminente puidese entrar a traballar máis persoal, mais non se non escoita Desde que foi a renovación municipal após as eleccións só tivemos unha reunión e foi de carácter meramente informativo. Convocounos agora a concelleira Elena Espinosa a unha xuntanza en setembro. Isto evidencia que non entenden a gravidade e urxencia da situación. Vigo pode ser unha cidade fermosa, mais sen bombeiros é moi perigosa. Nós formulamos distintas alternativas para que de forma inminente puidese entrar a traballar máis persoal, mais non se nos escoita. . Cal é a posición dos outros sindicatos con representación? CUT e CIG convocamos esta folga. COO e UXT entenden que isto é urxente, mais tamén o ven desde unha reivindicación de negociación colectiva. Nós estamos levando este conflito pola urxencia da seguridade, son ritmos diferentes e CIG e CUT decidimos tirar para adiante e convocar folga. Temos ademais o apoio maioritario dos compañeiros.


Summary: Politicamente reforçada pelo resultado do 4O, a líder do Bloco de Esquerda, Catarina Martins, demandou esta terça feira ao Partido Socialista que "rompa com a austeridade" e se anime a "formar um governo de esquerda".

Martins acha que se Partido Socialista rachar com as políticas de direita iria ter não só o apoio do Bloco de Esquerda, senão também o da CDU, a coligação liderada polo Partido Comunista Português. A líder bloquista salientou: "três milhões de eleitores decidiram votar contra a direita. A maioria votou nas forças políticas que se opõem à austeridade", uma frase com a qual apelou ao Partido Socialista para que vire à esquerda e não permita a formação dum governo de direita. Ao não conseguir a maioria absoluta Portugal à Frente, a coligação de direita do PDS e CDS-PP, Passos Coelho só poderia manter-se no poder se conseguir o voto favorável ou a abstenção da bancada socialista. O presidente da República, o conservador Cavaco Silva, tem previsto reunir Portugal à Frente e o PS para ver que opções há de que cheguem a um acordo que viabilize a governança do país. Por sua parte, o Comité Central do PCP está a realizar esta terça feira uma reunião plenária para analisar os resultados eleitorais.


A revitalización do nacionalismo contemporáneo apareceu procurando a unión do pobo galego, a esquerda sempre procurou l'Unitá coreando que o pobo unido xamais será vencido, E pluribus unum di o lema nacional USA, e Juan Pardo cantaba claro: "Xuntos máis fortes, non haberá quen poida, miña nai querida, xa o sabemos ben". A unión sempre é bonita, fai a forza e convirte a esa xente unida nun suxeito colectivo potencialmente invencible. O problema é quen se xunta a quen, quen ampara da unión, se debe haber pau de palleiro, cales son os presupostos da unión. É habitual comprender a unidade como que os outros se aveñan ao que digo eu, xa se sabe que son eu o que quero a unidade e se non se suman é porque non son unitarios, poden ser irresponsables, traidores, esquizofrénicos, pero unitarios non. Unidade orgánica Houbo un tempo no que a administración da unidade se xogaba no plano organizativo, contando maiorías militantes. A hexemonía social -gañar a batalla política e das ideas na sociedade- era un obxectivo secundario, entendíase que a fortaleza interna era a que permitiría o avance das posicións políticas, a cohesión e a suma de militantes era o importante, a correlación de forzas internas determinaba quen era unitario e quen disidente, á marxe do que acontecese de portas para fóra. Deste xeito, as loitas faccionalistas operaban coa lóxica d'A vida de Brian, non tanto pola grupusculización en si, canto pola súa derivada principal: os únicos a quen se odia máis ca os romanos é aos disidentes, e chega un punto que xa non sabes ben se o traidor do traidor é un aliado ou un recontratraidor. Hoxe pódese situar a posición política de moita xente por algunhas palabras fetiche pero sobre todo observando a quen detesta máis. Os romanos tanto ten. Unidade liquida e gasosa O tempo da xestión orgánica da unidade rematou, e Amio foi un símbolo dese cambio de época. Por suposto pasaron cousas politicamente máis importantes como o 15M e había moita máis vida fóra que dentro de Amio, pero si que foi un punto de inflexión importante se temos en conta a 'autonomía da política'. O BNG, moito máis alá de que se comprendese na súa versión nacionalista, deixaba de ser o grande espazo onde se articulaba a unidade o cambio político. A desorientación posterior é coñecida, sabíase de que se escapaba pero non cara onde se ía, hoxe sabemos que non era unha simple crise interna, o propio tempo histórico era un momento de apertura e confusión. As eleccións galegas premiaron a proposta da Alternativa Galega de Esquerdas, pero logo se viu que o vello aguanta máis do que se pensa As eleccións galegas premiaron a proposta da Alternativa Galega de Esquerdas, pero logo se viu que o vello aguanta máis do que se pensa. Tamén se pensou que a aceleración do tempo histórico tiña que que ver cun suposto momento destituínte, como se o tempo xogara só en contra do adversario. Houbo quen pensou que abondaba sentarse a esperar a caída do réxime, nunha nova versión teleolóxica do materialismo histórico, deixar que aconteza, empuxar un pouco, e agardar a levantar sobre as ruínas, iso si, coller boa posición para o día despois. Témome que non vai así. Temos que vencer, e non está tan claro que poidamos, é posible, pero precisaremos toda a forza e a intelixencia que poidamos xuntar. En todo caso sabemos que a aceleración do tempo aféctanos a todas, acumulamos experiencias varias que aguantan mal os momentos posteriores aos trunfos electorais. Pasámonos de moda. Dicía o antropólogo E. Gellner que as sociedades tradicionais esaxeran o seu inmobilismo, e as modernas a súa mobilidade, isto mesmo esta acontecendo cos partidos tradicionais e as forzas emerxentes, non só polo interese, tamén pola diferente concepción da realidade e do tempo. Desde logo agora como dicía a canción de Manu Chao vai "mu rápida la vida", de feito esta unidade orgánica que era o marco de xogo hai poucos anos semella xa doutro século. No noso país temos un escenario privilexiado para comprender o que está pasando, e saber o que facer. Vou contar o avance político último como 4 momentos de unidade (3+1 por vir): AGE, Podemos, Mareas, unidade popular complexa, pode parecer como unha mesma evolución por fases e na realidade non é iso, mais si que os momentos posteriores incluíron e aprenderon das experiencias previas. Unidade 1.0. AGE Logo de big bang de Amio non estaba claro como debía ser o big crunch, parecía que o sensato era reconstituír ese espazo e amplialo, pero non se sabía como. Esta nova apertura activou distintos rumbos, a procura da centralidade como centrismo por parte de CxG abrindo campo cara o galeguismo moderado, e a procura da centralidade mudando o foco a través da crítica do bipartidismo existente con AGE, abrindo o campo cara a esquerda rupturista. AGE removeu as mansas augas da política galega, era unha proposta política moi precaria, sen apenas novidade programática nin organizativa, pero rompeu un molde, o encontro de nacionalistas e non nacionalistas, xunto a unha crítica ácida á política de sempre e Beiras canalizando a rabia social. A unidade 1.0 alimentaba unha esperanza: deixar de lado os ideoloxismos, o encontro entre esquerdas plurais e romper coa resignada aceptación do existente. Reducir AGE a unha coalición de partidos non permitiu comprender a súa potencia como movemento de cambio. O fenómeno emerxente xestionouse pola vella, cos apaños tácticos dos vellos e novos aparatos. A xente quería moito máis que unha boa coalición, ofrecéuselle bastante menos. Unidade 2.0. Podemos É un lugar común comprender AGE como un antecedente de Podemos, Anxo Lugilde xa nos contou que Pablo Iglesias aprendeu por aquí como se podía. Podemos foi moito máis alá de AGE, a cuestión era darlle cauce non só á rabia senón tamén á pulsión cidadá de participar no cambio, e rompeu outros tres moldes: a redución da participación á forma partido ou sucedáneos, o encasillamento discursivo que sempre situaba o transformador como marxinal, e a falta de ambición renunciando resignadamente a vencer. O clamor polo novo premiou a experimentación, falaban idiomas que entendía calquera e facían verosímil a ambición maioritaria. Non está claro que era nin se esta vía servía, pero estaba claro que as outras era o de sempre, retornaba o principio de esperanza. Todo era moi precario pero moita xente dáballe -nunca mellor dito- un voto de confianza, era osíxeno nun aire viciado. Miles de persoas que non participaran en política facíano e tiña todo o encanto dos momentos constituíntes, xente facendo algo novo en común. A hexemonía só se gañaría xerando un novo sentido común no que se conectase a alternativa coa pulsión social de cambio. Non se trataba de que a sociedade asumise ideoloxemas-programa-tradición de esquerdas, para romper o marco dominante había que polarizar a dinámica política entre unha pequena elite privilexiada e a xente vítima da inxustiza. Ocuparon unha nova centralidade ao sintonizar coa rúa, comprendemos que eran alternativa cando foron ameaza real aos poderes fácticos, ao entremado de corrupción, a esa casta que nos abocaba á miseria. Todo semellaba crible. Os inimigos eran poucos, poderosos pero vencibles. O Grândola enchía as prazas, esperanza 2.0. A aceleración do tempo volveu actuar. O que era emerxente pronto parecía detido, non avanzaba A aceleración do tempo volveu actuar. O que era emerxente pronto parecía detido, non avanzaba. O maldito Gadamer volvía ter razón: non hai nada máis obsolescente ca o novo. A proposta líquida comezou a espesar. O que se concibía como unha ferramenta coas formas da nova política entendeu que debía xogar coas regras da competición electoral. E xa se sabe que se te organizas como un partido, actúas como un partido, se dirixe como un partido... se percibe como un partido. A ferramenta cidadá unitaria acabou tendo unha dobre natureza, un lugar para o wishful political thinking, un espazo de participación cidadá onde cadaquén proxecta o que desexaría, e ao mesmo tempo un actor político, sólido e ríxido coma os croios. A lei da gravidade electoral tira dos obxectos políticos cara o chan, aínda que sexan non identificados. O efecto realidade das autonómicas e municipais situounos nun 15-20%, moi loable, pero moi escaso para vencer. Hai tempo reclamei para a nova política a formulación misteriosa da física cuántica para pensar conxuntamente a política da organización e o movemento, as nosas 'luces' precisan que as partículas se comporten como ondas, e viceversa. O que comezou a abrirse con Podemos rematou sendo máis real en diversas iniciativas municipalistas. Unidade 3.0. Mareas. O misterio das mareas podería ser este, operar a un tempo coa materialidade e posición das partículas, xunto a velocidade e ausencia de masa das ondas. Igual que na física cuántica cando aplicas métodos de observación -diriamos aquí demoscópicos- só detectas os corpúsculos, pero as ondas están aí aínda que non se vexan, ao mesmo tempo. Penso que isto é máis que un símil, as mareas non foron comprendidas porque só se apreciaban as partículas partidarias, militantes, organizativas..., e non se percibía a intensidade e extensión da vitalidade cidadá, da intelixencia colectiva, da enerxía colaborativa. Comprendelo en clave dinámica, na intelixencia o importante non son tanto as neuronas como as conexións neuronais. As experiencias da Marea Atlántica, Compostela Aberta e outras están sendo a grande experiencia de innovación democrática deste tempo. Diriamos que inclúen e superan a unidade 1.0 e 2.0, non é unha simple oferta para o mercado electoral, é un movemento cidadán/iniciativa política que desborda a suma das partes. Os definidores do posible sempre ridiculizan como cándida calquera iniciativa que pretende innovar. Ben sexa polo interese, ben por ten a cabeza formateada en códigos binarios a conclusión era semellante: o que dicides é moi bonito pero non serve para o mundo real Todo isto ten relevancia práctica, non só teórica ou analítica. Os definidores do posible sempre ridiculizan como cándida calquera iniciativa que pretende innovar. Ben sexa polo interese, ben por ten a cabeza formateada en códigos binarios a conclusión era semellante: o que dicides é moi bonito pero non serve para o mundo real. A política de verdade sempre era para quen sabía, xente madura, para quen tiña oficio curtido na real politik, para homes; os experimentos con gasosa. Agora resulta que a política liquida e gasosa non só erosiona senón que derrota a pétrea. As mareas gañaban en terreo inimigo, trunfou o que parecía un lastre: ética, coherencia, política a escala humana, honestidade, sen promesas de cemento, candidat@s sen oficio na política tradicional, democracia aberta nas prazas, xente falando, escoitando e colaborando nun desexo común. E por que non dicilo, ás veces as mareas tamén adoeceron de moita precariedade, que non era opción era carencia, reflectindo a brutalidade social do contexto, a política como a vida mesma. Iso aínda a facía máis real, a verdade era verosimil. O capital intanxible da cooperación, da ilusión, da imaxinación, a potencia da multitude valía máis ca os orzamentos, a militancia, a influencia mediática ou o know how electoral. Invertíase o razoamento, innovar e apostar polo que cres tiña recompensa fronte as receitas e a política impostada. A sintonía coa sociedade viña pola vía da empatía, o cotián e a implicación plural da xente en vez da prédica ideolóxica ou os cálculos de marketing sobre o votante medio. A diversidade das mareas tamén nos serviu para comprender o seu alcance, houbo algunhas que foron unha versión ampliada de AGE (en versión +/- Podemos), outras con centralidade cidadá non conseguiron a confluencia, a casuística é ampla. As elección municipais permitiron ponderar a súa forza: con carácter xeral as propostas AGE (son) ou Podemos situáronse por baixo do 15% cando foron soas, a suma AGE+Podemos andou no 20%, o protagonismo cidadán con confluencia por riba do 30%. Este non é só un debate cuantitativo, a clave está na capacidade de vencer, disputarlle o primeiro posto ao PP sendo alternativa principal de goberno. Iso só se consegue canalizando toda a ambición democrática de recuperar as institucións para a xente. Unidade 4.0. Unidade popular complexa Agora sabemos que a proposta mareas non só é desexable, tamén é exitosa. Tamén sabemos que as mareas non son reducibles a receitas, mostran o sentido pero non hai fórmula. A política a escala humana ten moito de artesanía, establecendo dinámicas colaborativas entre xentes e comunidades concretas. A alquimia nunca se aclara sobre o elixir do trunfo popular, non coñecemos as doses nin sequera ben todos os compoñentes. Porque de que falamos cando falamos do protagonismo cidadán? Cidadáns somos todos e todas, as persoas afiliadas non son menos cidadáns, mesmo é posible que teñan un plus de dedicación ao colectivo, pero todo o mundo comprende o que significa combater as lóxicas dos partidos como vella política. Máis difícil é comprender o que é iso das mareas e que a cidadanía manda, vou explicar -para xente ben intencionada- o que a min me parece, diriamos as características chave que na realidade sempre son imprescindibles ma non troppo: 1. creación colectiva: a proposta política é froito da participación da xente, o proxecto é unha creación común na que o resultado non está predefinido nin é unha suma de individualidades; 2. participación aberta, a xente implícase coa lóxica dos movementos, a organización é porosa sen saber ben onde está o dentro e o fóra, que busca a apertura no territorial, no temático, nas redes, fronte a suma de militantes; 3. democracia inclusiva, o proceso está baseado na confianza baixo o principio calquera pode participar, ninguén pode controlar, a través de dinámicas de participación democrática horizontal, evitando a súa captura ou bloqueo por parte de partidos, trolls, grupos de interese... 4. igual participación, todas as persoas participan en calidade de cidadáns en pé de igualdade, a xente que non milita intégrase de xeito non subalterno, ou sexa, a política non é só para iniciados; 5. autonomía social, as iniciativas e movementos cidadáns son axentes clave para a cambio social, as iniciativas políticas cidadáns contan coa súa intelixencia e enerxía de transformación, desde o maior respecto; 6. espazos deliberativos, os debates son lugares amables nos que a xente razoa, se emociona e decide en común, as persoas transforman e se transforman no proceso sen sensación de renuncia, fronte as formulacións gañar-perder; 7. proxecto compartido, a construción de alternativa non é unha agregación de demandas, de propostas ou de forzas, tratase de articular un relato que ten sentido, os participantes senten que son parte dese desexo común; 8. sentido común, trátase de xerar un relato con vontade hexemónica capaz de mudar o marco de interpretación da realidade -situación e alternativas posibles- sintonizando coas razóns e emocións comúns da xente; 9. confluencia cidadá, as organizacións transformadoras e cidadanía sen adscrición deben confluír nunha proposta de cambio no que se aceptan as regras de xogo da democracia participativa aberta, sen preeminencia dos partidos; 10. as persoas primeiro, os problemas e as inquietudes da xente son o centro da acción pública, definidos nos termos das persoas implicadas, o labor dos gobernos é promover o desenvolvemento humano; 11. praxe, ata agora os militantes políticos dedicáronse a predicar a importancia do pobo, do que se trata é de practicar a democracia coa cidadanía como protagonista. A clave hoxe está na credibilidade e a cidadanía aquí cobra un papel primordial na percepción da proposta Non pretendo facer outra gracieta coas teses sobre Feuerbach, o que quero dicir é que boa parte 'rupturismo' da mareas foi facer o que dicían. Non tanto contar o que pasaría o día que tomaran o pazo de inverno senón mostrar no outono e na primavera outra forma de facer, e facelo nas prazas. A clave hoxe está na credibilidade e a cidadanía aquí cobra un papel primordial na percepción da proposta: quen enuncia, con que palabras, en que lugares, sobre que, con que sensibilidade e as mareas significaban unha honestidade brutal, política de proximidade mirando aos ollos. Claro que se podía, non era unha promesa, a democracia non era un conto, era unha práctica, a materialidade da esperanza. A radicalidade das mareas non era por extremista era por ir raíz. Cos pés na terra e paxaros na cabeza. Hoxe tamén se pode, sempre e cando se comprenda que o importante para o trunfo da marea galega sería o protagonismo cidadán, esa cousa etérea e incomprensible que supuxo a pequena diferencia entre vencer e non importar. Unidade sen hexemonía: pannacionalismo, panesquerdismo e outras empanadas A alternativa debe recoller toda traxectoria emancipadora dos galeguismos e das esquerdas, pero penso que debe evitar calquera formulación que pretenda reducir esta creación cidadá plural a un ecumenismo de igrexas vellas ou novas, nin sequera a unha suma de tradicións valiosas. É habitual que sexamos dependentes da traxectoria propia -path dependency-, diriamos que pesa moito máis de onde vimos, a secuencia das decisións previas, que a realidade do momento. Ninguén é alleo a súa historia ou a do seu grupo, nin se trata de prescindir da mesma ou enmascarala, a clave é pensar que o futuro o facemos nós, non está escrito de antemán. Tampouco deberamos comprender o encontro como cesión. A metáfora da parcelaria non é moi útil, pensa nunha realidade acoutada na que só hai que reordenar aos propietarios existentes e xuntar fincas, sabemos que o mar non ten cancelas, as mareas tampouco. O problema aparece cando se establece un perímetro que limita quen debe de arrexuntarse, de partida ou de chegada. Isto é unha opción perfectamente lexítima por suposto, pero segundo eu o vexo ese límite sería limitativo da potencia cidadá que permite vencer Por outra parte, o problema aparece cando se establece un perímetro que limita quen debe de arrexuntarse, de partida ou de chegada. Isto é unha opción perfectamente lexítima por suposto, pero segundo eu o vexo ese límite sería limitativo da potencia cidadá que permite vencer. Ben sexa xuntar aos nacionalismos ou as esquerdas tal e como as coñecemos, deixaría de lado o carácter verdadeiramente innovador e a súa aspiración maioritaria. Esquerdismo e nacionalismo -nas súas versións reducionistas- poden converterse en enfermidades senís da democracia. O problema non é a súa irresponsabilidade xuvenil, é máis ben a súa esclerose discursiva, que acaba convertendo as identidades partidarias en fetiche, o activismo en patriotismo militante e burocracia, a vitalidade transformadora en maquinaria. Se formulamos a proposta como a unión dos e das nacionalistas -máis ou menos ampliada- significa concibila como unha nova parcelaría, unha nostalxia cara os soñados momentos onde estabamos 'todos' xuntos. A min paréceme que calquera tempo pasado foi antes. Opera unha idealización que é comprensible en momentos de crise, pero non está de máis lembrar que o BNG só acadou nunha ocasión o 18% en 2004 do voto galego para o congreso -a certa distancia por tras do PSOE e cando o PP alcanzou o 54%-, eran uns magníficos resultados cando semellaban unha progresión cara un novo período, pero logo se viu que era a excepción a unha serie histórica que se mantivo no 12%. O asunto hoxe non pode ser aspirar a xuntar todas as forzas galeguistas e ser a grande representación do pobo galego, do 12% do pobo galego. O peor aínda é pensar que ser coherente implica non aspirar a máis, entender o encontro e a mestura como renuncia. Podendo ter 0/2 deputados para que imos ter 10, grupo parlamentario e determinar o próximo goberno do Estado. Opera unha idealización que é comprensible en momentos de crise, pero non está de máis lembrar que o BNG só acadou nunha ocasión o 18% en 2004 do voto galego para o congreso Outra deriva posible é o panesquerdismo, comprendelo como a unión de todo o que queda para alá do PSOE. A pauta é similar, encaixar á sociedade nuns esquemas predefinidos que confunden a sociedade: dis anticapitalismo e enténdese abolición da propiedade privada e o mercado, dis loita de clases e enténdese defensa corporativa dos obreiros fabrís ou o desprezo dos traballadores precarios e autónomos. Por favor que ninguén me explique que isto non é certo, o que quero dicir é que claman pola maioría pero non falan con palabras recoñecibles por esa maioría. Igual a alienación non está do lado da xente, senón de quen articula as propostas transformadoras. O pobo non é contrario aos cambios, o que sucede é que determinadas etiquetas impiden unha formulación hexemónica. Se calquera modificación se ve como revisionismo gatopardista xa estamos noutra deriva marxinalizadora, igual menos marxinal que a anterior pero que se contenta con ser a terceira forza e a verdadeira esquerda. Rupturismo que nunca chega a romper. Por suposto que os valores da esquerda deben inundar as propostas pero temos que evitar que nos encasille o adversario, recuperar moitas palabras para nós, liberdade ou democracia e tamén iniciativa ou responsabilidade. Temos que ocupar a centralidade, claro que si, e iso significa construír un novo sentido común sobre a base do sentir popular, a loita pola hexemonía implica entrelazar a comprensión popular da realidade coa emancipadora, de xeito que a realidade deixe de percibirse como un estado natural ou de resignación sen-alternativa para adquirir unha dimensión política, pode cambiar e está na nosa man facelo. Eu como Žižek tamén "Estou farto desa esquerda marxinal que non só sabe que nunca chegará ao poder, senón que secretamente nin sequera o desexa". Por sorte hoxe aspirar a vencer compréndese como 'poder para' transformar, e non como arribismo. Por último outra actitude que impediría a unidade popular é a crenza nos salvadores, eu si que creo nos liderados e aínda máis nas persoas que son referentes sociais. Hai un par de anos comentaba tamén en Praza a respecto de Beiras "Moitos non buscamos un mesías, nin un heroe, nin un líder que nos guíe, que saiba o que hai que facer en cada momento. Beiras ten unha enorme intelixencia política e intuición pero eu non penso sentar a esperar o que pensa, o que opina ou o que di, eu quero facer en común con el e coa maioría social". O mesmo me acontece con Pablo Iglesias, teño unha alta consideración e quixera colaborar con el e toda a súa xente nun proceso de transformación profunda, pero ten que operar como un catalizador do cambio e non como un guía. Moitas e moitos queremos participar nese proceso con ilusión, e hei de facer todo o posible para xuntarme a maioría cidadá que sabe que só podemos se o facemos xuntos. Eu penso traballar en común, non seguir a ninguén, como dicía o chiste do señor que recibía a uns mormóns na casa: "home, xa non creo no meu, que é o verdadeiro...". Hoxe sabemos que Podemos só non pode, vímolo en moitos lugares de Galicia e en Madrid. Para que unha alternativa na que participe Podemos trunfe en España ha de haber unha alternativa de unidade popular maioritaria en Galicia Hoxe sabemos que Podemos só non pode, vímolo en moitos lugares de Galicia e en Madrid. Para que unha alternativa na que participe Podemos trunfe en España ha de haber unha alternativa de unidade popular maioritaria en Galicia, é dicir, se Podemos se presenta só tería uns resultados que non irían moito máis alá do 15%, o que supón frustrar o desexo de cambio no noso país, pero ademais podería significar a imposibilidade de articular un cambio a nivel de Estado. Eu quero crer o que dixo Podemos desde o comezo e que a unidade popular é posible. O vello Z. Bauman contábanos que as realidades políticas sólidas vense superadas polas líquidas, e mesmo polas gasosas. Pero hai que ter coidado cos estados da materia e os seus cambios, chamamos sublimación ao paso de sólido a gas, e ao paso inverso denomínase 'deposición'. Todo o gasoso pode reificarse e facerse fetiche, máis cousa que movemento. Obviamente a política actúa en todos os estados: todo o sólido esvaece no aire (Marx), agora vemos como partidos pétreos fan augas, con desgastes que van máis alá da erosión; tamén vemos unha 'nova' real politik na que o que semellaba máis etéreo opera coa contundencia da tectónica de placas. Coas mareas comprendemos que a implicación da xente non quere partidos, un novo patriotismo de partido coas lóxicas, as marcas e as lealdades partidarias bloquearían a potencia cidadá. Se prima a fidelidade sobre a confluencia vai disuadir a moitos e moitas que queremos camiñar xuntos, non sei se será prepotencia actual, o que será seguro é impotencia futura. As forzas políticas están actuando para que a unidade se faga nos seus termos. Dá un pouco de pudor ver como grandes defensores dunha marea galega a xentes que non só foron escépticos das mareas existentes, senón que as combateron de forma activa, dicindo -e facendo- cousas bastante feas. Nada máis lonxe de min que preservar o mundo mareas para as/os cidadanistas, ten que ser un espazo hibrido onde nos remexamos xentes diversas, pero no que as regras do xogo son as das iniciativas cidadás. É magnífico que se comprenda a vía marea como (a única) alternativa capaz de vencer á dereita, aínda que sexa por sobrevivir. É unha alegría ver que podemos coincidir na pluralidade e que van quedando de lado vetos como a escisión nacionalistas-non nacionalistas. A clave é conseguir o marco cidadán de confluencia, onde forzas políticas e militancia actúen como cidadáns, se operan como soldados, como lobby ou de xeito instrumental non vai funcionar. A experiencia amósanos a abundancia política dos reis Midas, que converten en metal todo o que tocan, a auga, o pan, as bandeiras ou a xente. E pensan que lle dan valor. Desde Galicia para o mundo Un programa clásico da televisión, Desde Galicia para o mundo, dá conta do país trasladando unha visión do mesmo un tanto edulcorada. Eu que son un gran valedor dun relato positivo do país paréceme un tanto inefable esa lectura na que calquera 'recanto da nosa terra' sempre é 'o máis' nalgunha cousa, o máis insólito sempre. Galicia oscila entre alcaldes facendo publirreportaxes naif e intelectuais contando que o país non dá para máis, co síndrome que chamei noutro lugar identidade negativa de segundo grao. O bo sempre pasa noutro lado. Teño para min que nestas eleccións Galicia está na cabeza das experiencias municipalistas máis interesantes, Barcelona abriu camiño e prendeu a mecha en moitas cidades españolas, pero moi poucas co nivel de ilusión, de innovación, de éxito da Coruña e Compostela. O universo municipalista foi un espazo colaborativo en código aberto e fomos aprendendo todas, unhas das outras. Mais fronte a esa concepción mimética na que se pensa que por aquí sempre se fan versións adulteradas do que pasa en Madrid ou Barcelona, os experimentos das mareas foron un referente, e desde logo hoxe mostran camiños posibles. Os mellores exemplos, os maiores saberes, a maior lexitimidade e as enerxías máis poderosas para o cambio están aquí. A potencia dunha posible marea galega é enorme, mesmo para irradiar o cambio a nivel de Estado. En Galicia están pasando as cousas politicamente máis interesantes e o ámbito español é onde poden acontecer cousas máis relevantes a nivel europeo. Con Nunca Máis o mundo mirou para Galicia, co 15 M o mundo mirou para España, esa corrente ten moito recorrido. Eu si quero ser protagonista dese cambio que recupere o goberno das nosas vidas, quero que a cidadanía galega, que aposta maioritariamente polo cambio, conflúa nunha iniciativa conxunta. A min si que me importa o que pase no Estado e o que pase en España. Son habituais as posicións dicotómicas sobre a representación do pobo galego no congreso, por unha parte, quen comprende como valedor de Galicia de Madrid, desentendéndose do goberno do Estado; e quen se concentra en soster ou combater o goberno español, desentendéndose da consideración de Galicia como suxeito político. Os mellores exemplos, os maiores saberes, a maior lexitimidade e as enerxías máis poderosas para o cambio están aquí. A potencia dunha posible marea galega é enorme, mesmo para irradiar o cambio a nivel de Estado Ao meu xuízo as propostas de marea galega que recoñecen ao pobo galego como un suxeito político nacional e promoven un grupo galego no congreso deberían integrar ambas dimensións. Por unha parte, representar á cidadanía galega como suxeito político autónomo ao que se deben e han de render contas e, por outra, participar activamente na grande onda de cambio que agardemos chegue neste inverno. Nin reducionistas nin subalternos. Penso que debemos ser máis ambiciosos e proactivos na relación co Estado, hai que ir máis alá do tradicional 'facer valer a nosa voz en Madrid', demandar competencias, e contar para que nos traten como Cataluña e o País Vasco, para non perder posicións e descender a rexional preferente... Non debemos permanecer nunha posición defensiva. O importante sería que de xeito práctico a maioría social galega operase como un suxeito político autónomo, facéndoa partícipe do cambio a nivel estatal e incorporando a vindicación de Galicia en canto comunidade nacional nos procesos constituíntes que se aveciñan. Que a cidadanía galega sexa protagonista na conformación complexa dun modelo de Estado no que a xente manda, tamén como galegos e galegas, non só nos investimentos territorializados ou nas políticas 'que nos afectan', cales non nos afectan?. Claro que importa o goberno do Estado, e ten que estar Galicia pero sobre todo debe estar o pobo galego. Demos, plebs, populum. Penso que as ondas da marea deberían chegar ata as eleccións galegas, non me fagades moito caso que son de terra a dentro, pero eu vexo que moita xente está clamando por esa grande iniciativa cidadá de encontro Penso que as ondas da marea deberían chegar ata as eleccións galegas, non me fagades moito caso que son de terra a dentro, pero eu vexo que moita xente está clamando por esa grande iniciativa cidadá de encontro. Non se trata de apaños tácticos para saír do paso: nesta que estou débil imos xuntos, a seguinte que é a miña xa vou eu só, unha xeometría da confusión variable que conduza a unha xestión posterior exclusiva dos partidos. A demanda é clara: iniciativas cidadás de confluencia con capacidade para vencer, non instrumentos de conveniencia para pasar apuros, uns nas xerais outros nas autonómicas. As forzas políticas deben xogar o seu papel, e teñen moito que gañar se facemos caso dos seus idearios e programas, ninguén está pedindo que se suiciden. Por iso creo que o principal sería poñernos a facer desde agora iso que prometemos para o día despois, mellor dito deixar de prometer e poñerse a facer. A democracia non se conta, practícase, se a xente vai estar no centro da proposta política a participación aberta da cidadanía terá que ser o fundamento da súa construción. Todo o mundo fala da unidade, todos e todas imos ser unitarias, sensibles, xenerosas e a marea é o modelo, pero falamos de cousas ben distintas. A unidade é a resposta, a marea galega é a solución. A cuestión hoxe non é unidade si ou non, a cuestión é que unidade, está claro que o capital simbólico da unidade e do protagonismo cidadán son moi importantes, lonxe deles podes quedar fóra de xogo. O detalle non está en predicalo ou acoplarse a iniciativas exitosas, o detalle está en activar procesos nos que a cidadanía poida participar de verdade na xeración da alternativa. Demostrar a nova política na práctica, mobilizando a ilusión, a enerxía e a intelixencia da multitudes. E non habemos poder!. No Atlántico, no Cantábrico, no Miño, no Sil, somos a terra dos mil ríos e de máis quilómetros de costa. A lúa atráenos a todos, o sol tamén, toda a Terra se move, toda a Terra é dos homes e das mulleres. Hai marea!


Summary: A Asociación Galega de Produtoras Independentes (Agapi) reclama medidas económicas "consensuadas" coas administracións públicas para "paliar" as consecuencias.

A Asociación Galega de Produtoras Independentes (Agapi) estimou que a crise sanitaria derivada da propagación do coronavirus implica perdas de máis de 3 millóns de euros que afectan 20 proxectos do sector audiovisual na Galiza. A través dun comunicado, a entidade detallou que as longametraxes de ficción foron os traballos máis afectados por unha situación que, segundo apuntou, tamén prexudicou a documentais, curtametraxes e series. En concreto, a asociación indicou que as rodaxes xa iniciadas paralizáronse "na súa totalidade", mentres que as que non comezaran tiveron que se pospoñer. Ademais, sinalou que a suspensión de festivais cinematográficos interrompeu "a exhibición e distribución de películas que xa contaban con seleccións e confirmacións de estrea". Da mesma forma, a chegada ás salas de cinemas de 'Lúa Vermella' de Lois Patiño, estreada no Festival de Berlín; e 'A illa das mentiras', dirixida por Paula Cons e distribuída por Filmax; tamén foi suspendida. Mentres, Agapi apuntou que a data de estreno de 'María Soliña', dirixida por Ignacio Vilar, fixada para o vindeiro 15 de maio, sitúase na "corda frouxa". Adicionalmente, as proxeccións da longametraxe 'O que arde' e a comedia audiovisual 'Eroski paraíso' interrompéronse debido ao peche das salas de cinema. A asociación tamén resaltou que o financiamento de proxectos conxelouse "en moitos casos" e alertou de que as propostas do sector audiovisual galego independente para 2020 acumulan perdas medias de 16 por cento do seu orzamento. Así, sinalou que, ante o "reto" que supón conseguir apoio económico para proxectos independentes, os seus impulsores "viven con moita frustración a situación de incerteza financeira".


Summary: O 24 de novembro de 1910 a Garda Civil abría fogo contra unha manifestación de tres mil persoas que protestaban en Noia contra a suba do imposto de consumos. A política do mauser volvíase a facerse presente en Galiza como sostén do réxime da I Restauración, provocando nove feridos e a morte de Ricardo Alonso Arias, un mariñeiro de Manle que deixaba cinco fillos, e dunha moza de dezaseis anos chamada Consuelo Queiro Gómez.

É probablemente un dos últimos motíns de consumos da historia de Galiza. O imposto de consumos era un tributo indirecto tan ao gusto dos liberais, criado pola lei de reforma tributaria de Mon-Santillán, vixente no Estado español entre 1845 e 1911, suspendido durante un breve período polo goberno da I República e que mereceu a contestación permanente da poboación galega. Á marxe da súa natureza inxusta, ao carecer de ningún tipo de progresividade, do alto grao de ineficacia na súa xestión e das corruptelas provocadas na súa imposición, o eixo fundamental da súa reprobación social derivouse de gravar os bens de primeira necesidade, como se afirmaba na norma "de comer, de beber, de arder", provocando unha alza nos prezos que favorecía a carestía da vida e aumentaba o desabastecemento das subsistencias. O gravame, obxecto ao tempo dun importante debate doutrinal entre os diferentes actores da política do momento, particularmente entre as diversas correntes do liberalismo, será suprimido por unha modificación lexislativa que deu paso a unha nova norma que comezou a gravar as rendas urbanas. O 21 de novembro de 1910 arredor de 1.000 veciños concello de Noia desprázanse á vila para protestar pola alza do imposto de consumos. A concesión por parte da corporación local presidida por Severo Gómez Botana da xestión da recadación do tributo a Francisco Pérez Hermo, implicou unha suba moi importante no prezo da carne de porco, pasando a cobrarse a arroba a doce reais fronte aos sete que custaba anteriormente. A resposta da poboación no se fai agardar, enchendo primeiramente as rúas de Noia e reuníndose posteriormente co alcalde que compromete unha rápida solución coa comisión, instándoos a que acudan á localidade tres días máis tarde, coincido coa celebración dunha sesión plenaria, a fin de deixar resolto o problema. Porén, o día 24, nunha nova xuntanza co máximo responsábel da corporación, este muda de opinión, prendendo o lume para unha nova protesta que percorrerá a vila e rematará coa intervención desproporcionada dos axentes da orde. O 21 de novembro de 1910 arredor de 1.000 veciños concello de Noia desprázanse á vila para protestar pola alza do imposto de consumos O 24 de novembro a veciñanza, nun número de 3.000 segundo as crónicas xornalísticas, volve a tomar as vilas de Noia. Após abandonar a casa do concello e percorrer a zona do cantón, diríxense á vivenda do contratista do imposto de consumos Pérez Hermo e de Álvarez, un importante comerciante da localidade, a fin de achegar as súas protestas, aparecendo as mesmas custodiadas por números da Garda Civil que ordenan disolverse aos manifestantes. Perante a negativa dos veciños a cumprir coas indicacións das forzas da orde, estas —conformadas por membros do instituto armado da vila pero tamén de concellos veciños como Porto do Son ou Muros— disparan contra os manifestantes provocando dous mortos e varios feridos. Así, entre os primeiros, atopamos Ricardo Alonso Arias, un mariñeiro no lugar de Manle, na parroquia de Barro que deixaba a muller en cinta e cinco fillos, e un moza da vila de dezaseis anos, Consuelo Queiro Gómez. Ao tempo, ficaron feridas outras noves persoas, destacando pola súa gravidade Xosé Ventura Ínsua de corenta e cinco anos, Antonio Ríos Ronquete de quince e Dores Romero de dezasete. A resposta da Garda Civil e o asasinato de dúas persoas abre unha nova fase no conflito. A vila é paralizada, féchase o comercio, decrétase unha folga xeral, colócanse crespóns negras nas vivendas e o concello paraliza temporalmente a suma do imposto de consumos. O enterro polas dúas vítimas convértese nunha grande mobilización de repulsa, sinalando a prensa a presenza de máis catro mil persoas, iniciándose, ao tempo, unha subscrición popular para recadar fundos para as familias das vítimas, onde se contou co apoio das xentes do Partido Conservador, que vían a ocasión para debilitar o goberno liberal de Canalejas. Aínda así, quen se faría eco no parlamento do acontecido en Noia, solicitando a aclaración dos feitos e esixindo responsabilidades polo acontecido foi Pablo Iglesias, deputado e máximo responsábel do PSOE, o que indicaría unha presenza dos socialistas, no conflito. Pasada a solidariedade inicial, fundamentalmente polo impacto das mortes na opinión pública da comarca e de Galiza, a represión volveu para os veciños, sendo sometidos tres labregos a un consello de guerra, a orde pública estaba militarizada, en Santiago de Compostela o 22 de decembro de 1911.


Summary: Este xoves están convocadas concentracións nas sete cidades e, ademais, vén de difundirse un manifesto asinado por un cento de activistas, intelectuais e profesionais galegos e galegas que que lle pide á comunidade internacional "que actúe de contado e deteña esta barbarie"

Galicia mobilízase contra o golpe de estado en Bolivia que xa provocou a morte de 25 manifestantes a mans da Policía e do exército. Tras as concentracións impulsadas a pasada semana pola plataforma Mar de Lumes, este xoves están convocadas mobilizacións nas sete cidades. Ademais, vén de difundirse un manifesto asinado por un cento de activistas, intelectuais e profesionais galegos e galegas que rexeita a autoproclamación dun novo goberno da man do exército e que esixe unha reacción da comunidade internacional.O manifesto rexeita "o recoñecemento do autoproclamado goberno Añez por parte dos EEUU, Brasil e a UE" e pídelle á Comunidade Internacional "que actúe de contado e deteña esta barbarie"O texto sinala que "denunciar o xorne represor e ditatorial do golpe de estado en Bolivia, vén sendo hoxe un imperativo ético e, ao tempo, unha enérxica acción na defensa das liberdades e a soberanía dos pobos". Ademais, rexeita "o recoñecemento do autoproclamado goberno Añez por parte dos EEUU, Brasil e a UE" e pídelle á Comunidade Internacional "que actúe de contado e deteña esta barbarie".O manifesto alerta de que "a realidade que se está a vivir en Bolivia, Ecuador, Chile, en Haití ou en Honduras retrotráenos á antesala dos peores tempos que se viviron naquela área do mundo, na década dos '70 e '80 do pasado s.XX, a partir dos pláns perpetrados desde a coñecida Escuela de las Américas".A lista de asinantes do manifesto, publicado nas catro linguas oficiais no Estado, está encabezada polas sinaturas do escritor Xurxo Borrazás, o historiador andaluz José Antonio González Alcantud, o xornalista Xosé Manuel Pereiro, o escritor Suso de Toro, o historiado Uxío Breogán Diéguez e o historiador Eliseo Fernández.Este xoves distintas organizacións políticas, sociais e sindicais convocan concentracións de apoio ao pobo boliviano e para rexeitar o golpe de estadoEste xoves distintas organizacións políticas, sociais e sindicais convocan concentracións de apoio ao pobo boliviano e para rexeitar o golpe de estado. As convocatorias denuncian que "o presidente lexítimo, Evo Morales, foi forzado polas forzas armadas a deixar o poder" e que, ao tempo, "vulneráronse as normas legais para a sucesión, todo no medio dunha espiral de violencia e represión armada de calquera tipo de protesta".Sinálase que "as elites sociais e económicas, así como a cúpula militar antiesquerdista, sempre se resistiron a ser gobernadas por un campesiño indíxena de orixes humildes", engadindo que "nos catorce anos de goberno de Morales, Bolivia conseguiu estabilidade, os seus mellores índices de crecemento, escolarización e acceso a servizos públicos e saúde, que nunca foron ben vistos polas devanditas elites".Convocatorias: Xoves 21 ás 20.30A Coruña: ObeliscoFerrol: palco da música (Cantón)Santiago de Compostela: praza de CervantesLugo: diante do ConcelloOurense: praza MaiorPontevedra: Subdelegación do GobernoVigo: praza da PrincesaVilagarcía de Arousa: praza de Galicia


Summary: En Unicorn Wars, Alberto Vázquez continúa co seu estimulante universo particular, e tan provocativo, mestura de animación naif, fanzine grotesco, humor negrísimo e temas adultos.

Unicornios e osiños peludiños con arcos e frechas en forma de corazón nunha guerra fraticida polo control dun bosque máxico? Onde hai que firmar? Intúo que Alberto Vázquez (A Coruña, 1980) non o tivo tan sinxelo. Iso si, contaba cunha excelente carta de presentación: Sangue de unicornio, a curtametraxe na que se basea Unicorn Wars e que tivera un percorrido internacional espectacular antes de que fixera Psiconautas, a súa primeira longa xunto Pedro Rivero. Unicorn Wars / Alberto Vázquez / Galiza-Euskadi-Francia / 2022 / 91 min. En Psiconautas utilizara o mesmo sistema. Primeiro curta, Birdboy, e logo usar ese material como base para desenvolver a longa. De feito, Decorado, curta gañadora do Goya a Mellor filme de animación en 2016, vai ser o seguinte proxecto de Alberto Vázquez. Tendo en conta que Unicorn Wars tardou seis anos en facerse, pandemia mediante, a espera vaime resultar eterna. En Unicorn Wars continúa co seu estimulante universo particular, e tan provocativo, mestura de animación naif, fanzine grotesco, humor negrísimo e temas adultos. Denota un considerábel salto de calidade, non só na animación, senón tamén por contar cun guión redondo, aderezado cun bo desenvolvemento de personaxes, unha xenial mestura de elementos alegóricos, iconografía na cor, un memorábel clímax e un longo etcétera de acerto tras acerto. Achégase ao público empregando frases do imaxinario colectivo ("sanda sanda cuíño de rá") e, ao mesmo tempo, utiliza alicerces da cultura occidental (unicornios, osiños de peluche ou os arcos da vella) dándolles un sentido e características inesperadas, moi inesperadas... A banda sonora de Joseba Beristain merece mención á parte. Coros, sintetizadores, música sacra ou dodecafonismo. Un cóctel explosivo e consciente que subliña cada imaxe. A canción 'Respirando odio', de Hongo, xa utilizada en Sangue de unicornio, úsase nos títulos de crédito finais mentres imos asimilando o que acabamos de ver. Fantasía mesturada con pasaxes bíblicos, fundamentalismo relixioso, teoloxía, control, poder, fascismo (ollo ao Millán-Astray osiño) e todo o que conduce a unha guerra sen sentido, nunha anti-fabula ecoloxista e anti-bélica con ecos de Bambi e Miyazaki protagonizada por unicornios implacábeis, macacos adoradores de tótems e, atención, osos amorosos adictos ás drogas, sádicos, perturbados e sexualizados (e non a través de pestanas, precisamente); xuntos nun entorno bélico debedor de Platoon, Apocalypse Now ou A chaqueta metálica. É dicir, a típica película que veríamos coas nosas crianzas... se pretendemos traumatizalas de por vida.


Summary: A asociación cultural Retrouso de Cela, fincada en Bueu, xa ten no forno Elelelos, un proxecto de recuperación e divulgación da música de tradición oral de tres parroquias do Morrazo.

Un elelelo é unha palabra onomatopeica que designa un cantar. Pois ben, moitos elelelos, ou moitos cantares, son os que compoñen o duplo CD que a asociación cultural Retrouso de Cela, de Bueu, está a ultimar e que levará por título Elelelos. Esta sinxela explicación resome un amplo e laborioso traballo de recopilación da música de tradición oral en tres parroquias do Morrazo e na Illa de Ons, para alén das historias que esas músicas agochan. 15 anos recollendo os sons da comarca De Retrouso fai parte Guillerme Ignacio Costa, voz de Quempallou e produtor artístico de Elelelos. Leva 15 anos compilando cantares e música tradicional oral que dan forma a un arquivo sonoro de onde sairán 80 minutos de gravación rexistrados no primeiro disco. "Mais tamén queriamos que participase o alumnado cun proxecto discográfico propio", polo que o segundo disco recolle unha ducia de pezas reinterpretadas. Pandeiretas, acordeón, gaita, zanfona, tambor e bombo soarán acompasados nesta homenaxe musical aos e ás informantes que colaboraron no proxecto. As músicas incluídas na escolma pertencen a tres parroquias do Morrazo --Beluso, Bueu e Cela-- e á Illa de Ons onde, conta Costa, "había moitas tocadoras de pandeireta" malia non exixir ningunha edición discográfica que recolla os seus sons de maneira directa. Aparecerán en Elelelos, e tamén aparecerá a arte de Consuelo de Pardiñas, a última pandereteira do concello de Bueu, ou José Entenza, o gaiteiro de Cela. Cada cantar, unha historia Música para xogos, cantares de arrolo, comparsas, cantares de reis e romances de cego son algúns dos subxéneros que se divulgarán con este proxecto de tradición viva. Con cada cantar vai tamén unha historia e Guillerme Ignacio Costa sabe moitas porque llas transmitiron @s informantes, as persoas con quen combinou para a recuperación dos sons que fan parte do seu arquivo. "Explican cando e onde se cantaba" e conta unha historia que ouviu de boca da Teresa, alcumada 'A Neta'. Traballando en Massó nos anos da postguerra, unha compañeira súa namentres lavouraba entoaba estes versos: "os que eran comunistas agora son requetés / cambiaron a chaqueta do dereito pro revés". Ao pasar o dono da empresa, que era afín aos fascistas, escoitou e, lonxe de a mandar calar, riu e animouna a seguir cantando. Non se perderon músicas, perdéronse usos Di o integrante de Quempallou que, mais que desaparecer unha parte música de tradición oral, "desapareceron usos". Así, explica que, se ben a pandeireta deixou de se tocar na comarca aló polos anos 50, comezou a se escoitar a filarmónica. Antes xuntábanse nas casas para tocar "e agora van tocar aos furanchos". A necesidade que viron desde Retrouso de Cela non foi logo a de recuperar este patrimonio, que tamén. Foi, sobre todo, a de o quitar do prelo. "Había un baleiro de divulgación e foi a iso ao que nos acollemos", continúa sinalando Guillerme Ignacio Costa. Crowdfunding pola tradición oral A orixinalidade do proxecto non vén dada unicamente porque sexa o primeiro proxecto de música tradicional da Galiza e do Estado español. Tamén é orixinal o modelo de financiamento que puxeron en marcha: micro-mecenazgo, financiamento social, a través da plataforma de crowdfunding Verkami. En 40 días tiñan que conseguir 1.600 euros para poder seguir adiante. Porén, aos dez pasara xa dos 2.000 euros. De aquí ao 17 de decembro terá que xuntar 3.600 euros, o valor total do disco. Para Verkami vai o 5% e para o banco o 1,35%. A produtora Danga Danga axudou coa produción do vídeo; para a casa de quen colabore irá unha camisola cun deseño orixinal de Luís Davila.