O presidente salienta que para o desconfinamento progresivo "moi probablemente a unidade de acción non sexa a comunidade autónoma"Na súa comparecencia deste sábado o presidente do Goberno central, Pedro Sánchez, tamén afeou ao da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, o seu anuncio de que realizará en Galicia un estudo epidemiolóxico máis amplo que o previsto polo Estado empregando precisamente os test de detección enviados por este.Foi a TVG a que preguntou a Sánchez de xeito específico polo estudo anunciado por Feijóo salientando que sería máis amplo que o estatal. O presidente do Goberno central respondeu sentenciando que "o estudo epidemiolóxico o ten que desenvolver o Goberno de España" e que a súa mostra é "suficientemente representativa" e está liderado por "unha institución tan recoñecida como o Instituto Carlos III" de sanidade, reclamando a continuación que "todos os recursos" que o Estado está a destinar ao resto de administracións se empreguen seguindo as pautas e prioridades estatais. "Entendo que haxa presidentes que queiran facer outras cousas, eu o respecto, pero é moi importante que os cidadáns nos vexan da man", sentenciou Sánchez.Tamén a pregunta da TVG, pero especificando que non era unha pregunta propia senón da Forta, a entidade que agrupa ás televisións autonómicas, Sánchez insistiu en que o desconfinamento progresivo no que agora comezará a traballar o seu Goberno será moi variable e "moi probablemente a unidade de acción non sexa a comunidade autónoma" senón a partir doutras divisións territoriais inferiores.Feijóo transmitiu a través das redes sociais o seu agradecemento ao presidente do Goberno central por que fose "sensible á proposta de que os nenos poidan saír puntualmente"Este domingo Sánchez e Feijóo teñen previsto manter, xunto co resto de presidentes autonómicos, unha nova reunión por videoconferencia tras a que o titular da Xunta volverá comparecer publicamente. Porén, este mesmo sábado, poucos minutos despois da comparecencia de Sánchez co seu anuncio de que se aliviará o confinamento dos nenos e nenas, Feijóo transmitiu a través das redes sociais o seu agradecemento ao presidente do Goberno central por que fose "sensible á proposta de que os nenos poidan saír puntualmente".


Summary: En 2017 o saldo vexetativo (-13.364) foi o máis negativo dende que hai rexistros e aínda que mellorou o saldo migratorio (+6.769), grazas á ao incremento da chegada de persoas dende América Latina, este dato está aínda lonxe de compensar a perda poboacional. MAPA INTERACTIVO | Só 13 concellos teñen máis nacementos que mortes O 'novo' PP de Casado lánzase ao discurso xenófobo con datos falsos

MAPA INTERACTIVO | Só 13 concellos teñen máis nacementos que mortes O 'novo' PP de Casado lánzase ao discurso xenófobo con datos falsos Galicia segue a perder poboación. Os últimos datos, correspondentes ao 1 de xaneiro de deste ano 2018, fixan o número de habitantes nos 2.700.970, fronte aos 2.708.339 do ano anterior. A razón está no negativo saldo vexetativo que presenta o país dende hai anos: morre máis xente da que nace. De feito, 2017 foi o ano con menos nacementos da historia en Galicia e, igualmente, foi o exercicio co maior diferenza entre defuncións e nacementos dende que hai datos (-13.364). 2017 foi o ano con menos nacementos da historia en Galicia A inmigración compensou durante a maior parte da pasada década a diminución da natalidade en Galicia. Entre 2002 e 2009 o saldo migratorio de Galicia foi superior ao negativo saldo vexetativo, permitindo que a poboación galega medrase, aínda que fose de forma paseniña. A crise económica posterior limitou a chegada de inmigrantes e expulsou do país a unha parte dos que chegaran nos anos anteriores, e tamén a milleiros de galegos e galegas nativas, que buscaron novas oportunidades noutros lugares. O saldo migratorio tornou negativo entre 2013 e 2015. Dende o ano 2016, os fluxos migratorios volven deixar un saldo positivo, sobre todo grazas ao incremento da chegada a Galicia de persoas procedentes de América Latina. A inmigración dende o estranxeiro duplicouse en Galicia entre 2016 e 2017, nomeadamente con orixe en Venezuela, Brasil e Colombia. Iso si, o saldo migratorio dos e das menores de 35 anos con outras comunidades autónomas do Estado (sobre todo Madrid, Cataluña e Andalucía) segue a ser negativo. A inmigración dende o estranxeiro duplicouse en Galicia entre 2016 e 2017, nomeadamente con orixe en Venezuela, Brasil e Colombia Porén, a inmigración segue a ser insuficiente para compensar a sangría demográfica. Cos datos de 2017, sería necesario que o saldo migratorio positivo que actualmente presenta Galicia se duplicase. Cómpre ter en conta que o progresivo envellecemento da poboación galega fara que os nacementos sexan cada vez menos e máis numerosas as defuncións, polo que o número de novas inmigrantes necesarias para equilibrar a perda poboacional será cada vez maior. O IGE prevé que no ano 2030 o saldo vexetativo galego se achegará a -20.000, polo que será necesario triplicar o actual saldo migratorio positivo só para que Galicia non perda a súa actual cifra de habitantes De feito, nas proxeccións realizadas o pasado ano polo IGE, o Instituto Galego de Estatística prevía que no ano 2030 o saldo vexetativo galego se achegaría a -20.000, polo que será necesario triplicar o actual saldo migratorio positivo só para que Galicia non perdese a súa actual cifra de habitantes. Frear ou reverter o envellecemento da poboación galega e a despoboación de moitas zonas do país ou axudar a soster as pensións futuras ou o actual estado de benestar farían necesaria unha cifra de inmigrantes moito maior. Todos os datos amosan a falta de base das proclamas e especulacións lanzadas nas últimas semanas por políticos de partidos de dereita como Pablo Casado, novo presidente do Partido Popular.


Summary: Aínda que só transcendeu o seu papel como mecenas no mundo da arte, o legado de Álvaro Xil Varela foi alén e deixou a súa pegada no ámbito editorial, financiou parte da actividade do nacionalismo e a súa estrutura clandestina, apoiou as familias dos mártires galegos ou aos traballadores do naval de Vigo e Ferrol nas folgas de 1972.

O Museo Provincial de Lugo non se entende sen o contributo de Álvaro Xil. As súas primeiras achegas ao fondo do museo remóntanse á segunda metade da década dos corenta, cando procede a doazón dunha colección de louza de Sargadelos, acibeches e un gravado de Castro Xil. Membro da Xunta Rectora do museo, vai promover e financiar, xunto aos Fernández López, as obras de reforma do antigo convento de San Francisco como nova sede do mesmo, de cuxo proxecto se encargará o arquitecto e antigo secretario xeral do Partido Galeguista Manuel Gómez Román. Á altura de 1958, canda os irmáns Antonio e Xosé Fernández López, antigos compañeiros de militancia nacionalista, fundadores de Zeltia, Antibióticos ou Pescanova e principais accionistas dalgunhas das empresas nas que participaba, aportan á institución catro frontais dun baldaquino gótico pontevedrés. Á volta de 1965, achega unha colección dunha acuarela e dezanove debuxos de Castelao co obxectivo de abrir no museo unha sala monográfica dedicada ao de Rianxo, a quen consideraba "o home máis importante de todos os tempos de Galiza". Alén da colección de ourivería, que depositou no Museo en 1974 nunha sala acondicionada por el mesmo, após mercar o groso das pezas á familia Blanco Cicerón para evitar que saíse de Galiza, as súa pegadas están presentes noutras pezas do fondo da institución provincial. Un exemplo disto, son os cadros que conformaron a Sala de Arte Catalán ou os de Xesús Corredoira, aquel pintor lugués do que tanto gustou Álvaro Xil e a quen lle dedicou un dos seus poucos artigos coñecidos nas paxinas da revista vangardista Ronsel. Non aforrou esforzos no apoio ás familias dos mártires galegos Álvaro Xil foi unha peza chave no proceso de restauración da cultura galega após 1936. Xosé Bieito Abraira, o nacionalista de Meira emigrado en Bos Aires, após reunirse con el en Madrid en 1950, nun informe para o Consello de Galiza afirmaba que "Gasta diñeiro, moito diñeiro, pois a sua axuda abarca dende a matenzón dos presos galeguistas deica a financiación ou contribución importante en empresas como "Galaxia", Bibliófilos Gallegos, proteución a artistas e escritores galeguistas, alentando os nosos patriotas e axudándoos en canta iniciativa teñen en pro do ideal. Según referencias de Ben-Cho-Sei, que logo me ratificaron en Galiza iste home gasta anualmente nas aitividades patrióticas alguhas ducias de miles de pesetas". Grande amigo da arte, contaba cunha pinacoteca de máis de oitocentos cadros, estivo presente nunha manchea de iniciativas culturais como Ronsel nos anos vinte, Seminario de Estudos Galegos, Bibliófilos Gallegos, Galaxia, Museo Carlos Maside, Instituto Galego da Información ou nos padroados do Museo de Pontevedra e Lugo. Presidente de Gráficas Galicia, a imprenta de Galaxia que el mesmo financiou, xogou un papel determinante na posta en marcha desta editorial, costeando do seu peto a edición do primeiro volume publicado pola mesma, Antífona da Cántiga, de Ramón Cabanillas. Outro tanto acontece con publicacións promovidas desde os círculos exiliados de Arxentina, sendo destacado o seu apoio a libros como As cruces de pedra na Galiza de Daniel Castelao, Grandeza y decadencia del Reino Galicia, de Emilio González López ou Vida paixón e morte de Alexandre Bóveda, de Xerardo Álvarez Gallego. Viviu e morreu no galeguismo. Á altura de 1974, nunha entrevista concedida a Francisco Rivera, afirmaba, "era del partido galleguista, y sigo siéndolo; ahora no hay partido, pero en fin… yo sigo teniendo un alto sentido de la galleguidad y quiero para mi tierra todo lo mejor". Porén, a súa executoria patriótica arranca dunha temperá militancia nos primeiros anos vinte na feble Irmandade da Fala de Lugo, xunto a Correa Calderón e Xesús Bal e Gai, que terá continuidade nesa mesma década na Mocidade Céltica de Madrid, dirixida por Fermín Penzol. Instalado en Pontevedra, era funcionario da Deputación e traballaba na Misión Biolóxica, fixo parte do núcleo fundador do Partido Galeguista, sendo membro do seu Consello Local e Nacional, así como persoa de máxima confianza de Alexandre Bóveda. Destacado na resistencia ao golpe franquista na cidade, será depurado do seu posto de traballo após o trunfo do alzamento e rematará confinado no campo de concentración da Illa de San Simón. Residente en Madrid, a partir da década dos corenta, continúa a súa militancia patriótica facendo parte da delegación madrileña do Partido Galeguista canda Ben-Cho-Shey, Fermín Penzol ou Evaristo Mosquera e colaborando na loita antifascista. Así, foi unha peza chave no mantemento económico da estrutura clandestina do nacionalismo, financiando boa parte da súa actividade, achegando o diñeiro necesario para sufragar os gastos de Ramón Piñeiro, naquel momento liberado do Partido, até o punto de que o de Láncara reclamaba da estrutura da organización "unha maior eficacia na recadación das cotas xa que me resulta violento sangrar ao Xil como o sangramos". Foi chave no mantemento económico do nacionalismo na clandestinidade Non esqueceu a súa condición de represaliado e actuou en consecuencia. Cando lle preguntaban en 1973 nas páxinas do Faro de Vigo pola súas orixes como empresario, non dubidaba en contestar que "Esto fué condicionado por la guerra. Yo fui expulsado de mi trabajo en la Diputación de Pontevedra porque era del Partido Galleguista". Se facemos caso ás testemuñas dos seus coetáneos, Álvaro Xil non aforrou esforzos no apoio ás familias dos mártires do galegos nin na solidariedade coas vítimas do franquismo. Así Ben-Cho- Shey nos seus diarios, lembraba as visitas que na súa compaña lle facía aos fillos de Alexandre Bóveda, na altura residentes en Madrid nunha residencia para orfos de funcionarios de facenda, e como compartían merendas e paseos con Xosé Luís Bóveda Álvarez. Alfredo Somoza, fundador das Irmandades da Fala e membro no exilio do Consello de Galiza, nas súas memorias deixou escrito como Álvaro Xil é quen facilita a súa fuxida da Coruña en 1947 cara a Francia e, posteriormente, ao Uruguai, após once anos agochado e escapando da persecución franquista nesta cidade. Xosé Bieito Abraira, afirmaba nun informe ao Consello de Galiza que "Xil corre coa mantenza dos presos galeguistas, como xa comprobara Prada, colaborando de xeito dilixente co Ben- Cho Shey e a súa muller". Bautista Álvarez, cofundador da UPG e do BNG, recordaba como en compañía de Ben-Cho-Shey, acudía ao despacho de Álvaro Xil para recadar fondos para a caixa de resistencia dos obreiros de Ferrol e Vigo coincidindo cos folgas de 1972. Unha mención especial merece Virxinia Pereira, a viúva de Daniel Castelao, quen retornada do exilio arxentino atopara o apoio económico de Álvaro Xil nos seus últimos momentos en Madrid. Agora ben, como deixou escrito Xosé Bieito Abraira, no seu informe reservado ao Consello de Galiza de 1950, "Don Alvaro Xil, "Alvariño" –como lle chaman cariñosamente os patriotas– non é somentes un "home de cartos". É un patriota de primeira". [Esta peza foi publicada no A FONDO Álvaro Xil Varela e a colección de ourivaría no Museo de Lugo, no Sermos Galiza 219, á venda na loxa]


Summary: A ministra de Facenda indica que serán os centros sanitarios receptores destas máscaras defectuosas os que porán en marcha a súa prevención de riscos laborais se detectan que algunha profesional estivo exposta ao coronavirus.

A ministra de Facenda e portavoz do Goberno español, María Jesús Montero, sinalou esta segunda feira que serán os centros sanitarios, a través dos seus programas de prevención de riscos laborais, os que decidan se se realizan probas diagnósticas PCR para identificar se están contaxiadas ou non as profesionais sanitarias que usaron as máscaras defectuosas retiradas polo Ministerio de Sanidade. A pasada sexta feira, o departamento que dirixe Salvador Illa comunicou a retirada inmediata das máscaras FFP2 do fabricante Garry Galaxy, despois de observarse que unha partida contida en envases verdes non cumpría coa norma UNE. O fabricante destas máscaras forma parte da listaxe de provedores autorizados polas autoridades chinesas e "todos" os produtos administrados contaban con "preceptivo marcado CE". Con todo, e a pesar de que unhas máscaras contidas nun envase azul si cumprían coas especificacións estabelecidas na norma UNE 149:2001+A1:2010, a partida contida en envases verdes non cumpría con estes requisitos, polo que se ordenou a retirada inmediata de todas estas máscaras. A ministra Montero non detallou o número de máscaras que foron retiradas polo Ministerio, a pesar de ser preguntada por este extremo na súa comparecencia. Con todo, a Consellaría de Sanidade xa trasladara que na Galiza "se inmobilizaron 36.883 máscaras na plataforma de distribución de Negreira e outras 45.408 que foron retiradas polas xerencias das áreas sanitarias". María Jesús Montero si sinalou que a prevención de riscos laborais ten "perfectamente contemplado de que maneira se actúa nos casos nos que puidese existir algún risco por atender a unha persoa positiva ou se interprete que o material de protección non fose o eficaz que se expuxo". Segundo a portavoz de Goberno, os propios centros sanitarios receptores destas máscaras poñerán en marcha estes programas de prevención de riscos laborais se detectan que algunha das súas profesionais puido estar especialmente exposta ao virus ao ter empregado estes produtos defectuosos.


Summary: O presidente di que os posibles pactos entre En Marea, PSdeG e BNG restan lexitimidade ás súas críticas sobre a xestión política da Xunta. Leiceaga enumera incumprimentos da Xunta que presenta como "atonía lexislativa e parálise"; Villares e Pontón reclaman iniciativa política á Xunta en defensa da industria galega, ao que Feijóo responde colocándose a si mesmo como garante do sector

O presidente di que os posibles pactos entre En Marea, PSdeG e BNG restan lexitimidade ás súas críticas sobre a xestión política da XuntaA lei establece que nos concellos gobernará quen obteña a maioría de votos dos concelleiros da Corporación ou, no seu defecto, a lista máis votada nas urnas, o que incentiva as negociacións entre distintas forzas políticas alí onde non haxa maiorías absolutas. Porén, Feijóo, que en Galicia ve como o PP non atopa outros partidos cos que pactar, segue a insistir en que o resto de formacións deixen gobernar aos populares alí onde estes foron os máis votados aínda que non sexan quen de obter a maioría de apoios que esixe a lei. Así llo volveu pedir este mércores no Parlamento de Galicia á oposición, cuxas críticas en materia de política industrial ou sobre a falta de impulso político xeral da Xunta deslexitimou o presidente polos pactos que esas formacións, a diferenza do PP, si son quen de acadar a nivel municipal.Leiceaga enumerou incumprimentos da Xunta que presentou como "atonía lexislativa e parálise dos nomeamentos necesarios para impulsar Galicia""Deixemos gobernar a quen gaña, xa está ben de que o PSOE poida gobernar cando perde e o PP non o poida facer cando gaña", rematou Feijóo a súa resposta na sesión de control á Xunta deste mércores a unha pregunta do portavoz socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, que nada tiña que ver coas negociacións municipais. Leiceaga enumerara os sucesivos incumprimentos das promesas lexislativas do Goberno galego e a situación de "interinidade" que viven cargos como a Valedora do Pobo, o Consello Económico e Social (CES), o director da CRTVG ou o adiamento por parte do PP da elección dos senadores por designación autonómica. "Atonía lexislativa, parálise nos nomeamentos necesarios para impulsar Galicia, están na xestión da inercia pero non das reformas que Galicia necesita", resumiu o socialista. A resposta de Feijóo foi negar a maior e asegurar que o paralizado é o Goberno central pola "inestabilidade" dos apoios do PSOE. Fíxoo ao tempo que criticaba posibles pactos políticos, que viña de botarlles en cara aos portavoces de En Marea e BNG, Luís Villares e Ana Pontón.Villares e Pontón reclamaron iniciativa política á Xunta en defensa da industria Galega, ao que Feijóo respondeu colocándose a si mesmo como garante do sector fronte a un Goberno central ao que atribuíu falta de intereseNas súas preguntas previas, Pontón e Villares reclamaran á Xunta unha maior implicación cos problemas de industrias galegas como Ferroatlántica ou Alcoa, en procesos de venta ou posible peche. A resposta de Feijóo nos dous casos foi a de presentarse a si mesmo como garante da industria en Galicia fronte a un Goberno central ao que acusou de non facer nada por garantir o seu futuro. E ligou esa falta de políticas do PSOE cos apoios que segundo el estaría a recibir de En Marea e BNG. Ao portavoz de En Marea, malia non obter esa formación ningún deputado no Congreso tras as eleccións xerais, Feijóo criticoulle que non fale de política industrial "co Goberno central do que van formar parte". Á do BNG reprochoulle que esa formación estaría pactando o peche de Alcoa "cando vostedes pactan co PSOE na Coruña", cidade na que os socialistas non precisan dos votos do BNG para obter a alcaldía tras garantirllos Marea Atlántica, con máis representantes. "Vostedes están pactando con aqueles que van pechar Alcoa, vostedes non teñen lexitimidade para seguir falando de Alcoa nin de Ferroatlántica", chegou a dicirlle Feijóo a Pontón. Fronte a eses reproches sobre posibles pactos políticos, a portavoz do BNG respondeu lembrando as ofertas do propio presidente ao PSOE para repartirse co PP o Concello e a Deputación de Ourense.


Summary: Nos últimos tempos, en que o debate sobre o uso do plástico ademais de necesario se volveu tendencia, moito se está a falar da conveniencia ou non do SIX (Sistema Integrado de Xestión) fronte a modelos de tratamento do lixo como o SDDR (Sistema de Depósito, Devolución e Retorno). As asociacións ecoloxistas coinciden en desmontar as bondades do sistema actual, cuxo problema inicial é pensar que o lixo chegará ao colector asignado.

"Somos a organización sen ánimo de lucro que se dedica á recuperación de envases en toda España. En Ecoembes cremos na eficiencia medioambiental e económica, e traballamos para conseguir que os resultados da reciclaxe de envases en España crezan ano tras ano, até chegar a ser un dos países europeos de referencia nesta materia". Este rezo tan claro en favor do planeta pode lerse na páxina web da empresa que controla o monopolio da reciclaxe. Porén, as asociacións ecoloxistas e de consumo responsábel apuntan que detrás do modelo de separación e reciclaxe atópase un negocio moi rentábel pero pouco sustentábel. Vaiamos por partes. ADEGA destaca que só o 25% do plástico producido se recupera, e da porcentaxe recuperada, o 50% quéimase e o 25% expórtase a China, onde as leis medioambientais son máis laxas á hora de incinerar determinados residuos ou aproveitar materiais que en Europa xa non serían reutilizábeis. Tan só o restante 25% se recicla. O plástico que se recicla transfórmase xeralmente en produtos que nada teñen que ver co orixinal (telas, lonas, madeiras plásticas, tuberías...), e que, na maioría dos casos, non poden volver someterse ao proceso da reciclaxe. Con ánimo de lucro Ecoembalaxes España S.A., marca baixo a que está xestionada Ecoembes, facturou 529 millóns de euros en 2017, segundo o seu informe anual. O exercicio anterior, 2016, deita unha cifra de negocio de 494,1 millóns. Mais non só estas cifras chaman a atención. A composición da xunta de accionistas da empresa tamén o fai. O 60% do accionariado contrólano asociacións e empresas envasadoras, principalmente grandes compañías de alimentación e bebidas, tales como Campofrío, Bimbo, Danone, Coca-Cola ou PepsiCo; o 40% restante repárteno o sector de materias primas (co exemplo da coñecida Tetra Pak, produtora dos tetra bricks) e o das grandes cadeas de comercio e distribución (Carrefour, Alcampo, El Corte Inglés, Mercadona...). [Podes ler a reportaxe íntegra no número 318 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O 2 de marzo de 1856 tivo lugar un xantar de confraternidade entre estudantes e obreiros (artesáns) realizado no vello concello de Conxo, ao pé de Compostela, que tivo amplia repercusión en toda Galiza e que xerou arrepíos entre os sectores máis poderosos.

O dous de marzo cúmprense 160 anos do Banquete Democratico de Conxo, un xantar de confraternidade entre estudantes e obreiros (artesáns) realizado no vello concello de Conxo, ao pé de Compostela. Un encontro que tivo unha ampla repercusión en toda Galiza. A iniciativa foi de Aurelio Aguirre, estudante de dereito e poeta, persoa con predicamento entre os universitarios e o artesanado da cidade. O acto realizouse despois da grave crise económica de 1852 a 1855 que abrangue a agricultura, mais tamén ás principais casas comerciais e paraliza a industria; o que dará pulo á emigración cara América e provoca motíns en varias cidades. Un acto que ademais amosa a superación da represión posterior á insurreción progresista e provincialista/protonacionalista de 1846 e que derivou nos afusilamentos de Carral. No xantar participaron Aguirre, Pondal, Rodríguez Seoane, Camino, Manuel Murguía, e seica Paz Nóvoa, así como Rosalía de Castro. Estes mozos formaban parte do Liceo da Mocidade compostelán. Daquela as ideas socializadoras e democráticas agromaban entre os obreiros tipógrafo. "A carballeira de Conxo foi arrodeada por soldados mentres durou o xantar" O anuncio do banquete causou arrepío entre os sectores máis poderosos de Compostela, que axiña trazaron un paralelismo cos pasos previos á revolución de 1848 na Franza. No país galo a prohibición dun banquete público republicano dera lugar a enfrontamentos armados. As medidas de seguranza foron esaxeradas, e demostrativas das limitacións democráticas da altura. A carballeira de Conxo foi arrodeada por soldados mentres durou o xantar, no que Aguirre e Pondal pronunciaron senllos discursos. Será este último o que pronunciara as verbas máis "revolucionarias". Ambos os dous serían denunciados por sediciosos e ameazados con seren deportados ás illas Marianas, no Pacífico. Aguirre, mesmo, foi acusado de ateo, o que daquela non era pouca cousa. Texto tirado dun traballo da CIG /CAF polos 150 anos do Banquete de Conxo


Summary: Ambos os dous equipos chegaban con urxencia a esta cita en Riazor. Adrián e Schär marcaron para os deportivistas.

O Dépor gañou un punto ou perdeu dous? Tiña enfronte un Athletic que chegaba necesitado a Riazor, disposto a espremer ao máximo o seu xogo de rocha e potencia. O Deportivo precisaba tamén os tres puntos e tiña a favor o factor campo. O gol de Susaeta no minuto 16 adiantaba os bilbaínos e presaxiaba nubarróns para os da Coruña. Mais o Dépor non baixou os brazos nin desfaleceu. Non perdeu cara ao partido e en menos de dez minutos empataba cun gol de Adrián, gañando confianza de cara á segunda metade. Aproveitou ben que, após o gol, os vascos optaron por baixar revolucións e mesmo dar un paso atrás Na segunda parte repetiuse o guión. Adiantouse o Athletic a media hora do final do partido. O Dépor non recúa e mediante Schär volve empatar. Un `punto gañado nun partido duro, exixente, que na recta final comprobou oportunidades por parte de ambos os dous equipos. Iso propiciou un partido intenso. Os vascos estiveron máis perto da vitoria, cominan do en máis fases do partido mais nunca foron quen de fechar o partido e o Deportivo amosou unha enorme capacidade para se refacer e, por dúas veces, empatar. Ficha técnica Deportivo (2): Rubén Martínez; Juanfran, Schär, Albentosa, Fernando Navarro; Mosquera (Edu Expósito, min.46); Fede Cartabia (Carles Gil, min.85), Borges (Andone, min.63), Fede Valverde, Adrián López; e Lucas Pérez. Athletic (2): Kepa; Bóveda, Unai Núñez, Laporte, Balenziaga; Iturraspe, Mikel Rico; Williams, De Marcos (Raúl García, min.54), Susaeta; e Aduriz. Goles: 0-1, min.15: Susaeta. 1-1, min.35: Adrián López. 1-2, min.60: Williams. 2-2, min.76: Schär. Árbitro: González González, amosou cartón amarelo a Mosquera (min.39), Fede Cartabia (min.44), Edu Expósito (min.68) e Albentosa (min.87), polo Deportivo; e a Laporte (min.71), do Athletic.


Summary: Depois de, em Outubro de 2011, ter reduzido a indemnização de 30 para 20 dias, o Governo entregou, esta quarta-feira, no Parlamento, uma proposta de lei que prevê nova redução das compensações por despedimento para 12 dias de trabalho por ano, novas regras que deverão entrar em vigor já em 2013.

De acordo com o documento, aprovado em Conselho de Ministros a 27 de Dezembro, a proposta de lei introduz uma nova alteração do Código do Trabalho, ajustando o valor da compensação devida em caso de cessação do contrato de trabalho para os doze dias de retribuição base e diuturnidades por cada ano trabalhado. A proposta entregue esta quarta-feira exclui a notícia, avançada pelo Negócios, de que o governo estaria a ponderar um valor intermédio de 18 dias por ano de trabalho, durante um período de transição de cinco anos, no final do qual passaria a ser aplicada a fórmula 12 dias/ano. "A presente proposta de lei visa concluir o processo de revisão da legislação laboral previsto no Memorando de Entendimento, definindo um valor para a compensação por cessação do contrato de trabalho que corresponda à média da União Europeia", diz o diploma, que avança ainda que o valor médio na UE se situa entre os 8 e os 12 dias, dados que têm vindo a ser contestados pelos sindicatos. Na prática, despedir ficará brutalmente barato: antes da entrada deste Governo e da troika, a indemnização por despedimento era calculada com base num mês de salário por ano de trabalho e agora será apenas por 12 dias/ano, menos de meio mês. Para os contratos assinados antes de 1 de Novembro de 2011, o Governo propõe que o cálculo da indemnização a receber se faça em três parcelas. Contratos de trabalho anteriores a 1 de Novembro de 2011 Em caso de despedimento, estes trabalhadores terão direito a uma compensação correspondente a 30 dias de salário por cada ano de trabalho prestado até 31 de Outubro de 2012. O trabalho prestado a partir dessa data dará direito a 20 dias de salário por ano. Por último, o trabalho prestado a partir da entrada em vigo da lei agora proposta pelo Governo dará direito a apenas 12 dias de salário por ano. Quem tiver neste momento uma compensação por despedimento superior a 12 salários vê os seus direitos ficarem congelados. Contratos a partir de 1 de Novembro de 2011 e até entrada em vigor da nova lei Em caso de despedimento, trabalhadores recebem 20 dias de salário por cada ano de trabalho prestado até à entrada em vigor da lei agora proposta. A partir dessa data, terão direito a 12 dias de salário por ano. A compensação fica sujeita, em todos os casos, a um tecto máximo de 12 salários base. Contratos a partir de entrada em vigor da nova lei Em caso de despedimento, trabalhadores recebem 12 dias de salário por cada ano de trabalho prestado. A compensação fica sujeita, em todos os casos, a um teto máximo de 12 salários base. Despedir ficará mais barato mas patrões terão de criar fundo de despedimentos A intenção do Governo em reduzir as indemnizações em caso de despedimento tinha já sido confirmada pelo primeiro-ministro Pedro Passos Coelho a 12 de dezembro, altura em que o chefe do Governo adiantou que as novas regras deverão vigorar a partir de 2013. Paralelamente, o Governo terá de resolver a questão do fundo que irá suportar as indemnizações por despedimento e que terá de ser alimentado pelos patrões, algo que estes não vêm com bons olhos. "Temos o compromisso, ao nível do acordo tripartido, de resolver as duas questões ao mesmo tempo. São questões diferentes mas estão interligadas, na medida em que foi obtido um acordo entre os parceiros sociais, quer em relação à necessidade de melhorar o Código Laboral, mais flexível, mas ao mesmo tempo garantir também que existe um financiamento para assegurar o despedimento, que seja repartido com as próprias empresas", explicou Passos Coelho. Informação tirada do jornal Esquerda.net


Summary: Máis de 1.000 veciños das comarcas de Bergantiños e a Costa da Morte maniféstanse en Coristanco contra o polémico proxecto mineiro a ceo aberto.

Máis de 1.000 persoas das comarcas de Bergantiños e a Costa da Morte manifestáronse este domingo en Coristanco en contra da mina de ouro a ceo aberto prevista en Corcoesto, no municipio de Cabana. Máis de 1.000 veciños secundaron a manifestación convocada pola Plataforma pola defensa de Corcoesto e outros colectivos A convocatoria -lanzada polos propios veciños e apoiada pola Plataforma pola defensa de Corcoesto, unha morea de organizacións e formacións políticas como o BNG ou AGE- manifestou o seu rotundo rexeitamente ás operacións da compañía canadense Edgewater "que pretende, co beneplácito da Xunta, transformar os montes compartidos polos municipios de Cabana de Bergantiños, Coristanco e Ponteceso nunha inmensa canteira a ceo aberto". Baixo o lema Polo futuro da vida e da terra. Non á minería a ceo aberto e con pancartas que rezaban "Mina Non", "Queremos agua potable e ceo limpo" ou "Corcoesto non se vende, deféndese", foron moitos os veciños que desafiaron a chuvia e o mal tempo para chamar a atención da Administración galega ante un proxecto do que diversos colectivos e cidadáns levan meses denunciando o impacto medioambiental, social e económico que terá sobre a zona. Durante o percorrido, dun quilómetro a pé ata a praza do Concello, coreáronse consignas rimadas que os manifestantes prepararon aproveitando o Entroido. Os manifestantes piden á Xunta que rectifique no seu apoio á mina e á empresa que a promove Desde a plataforma contraria á mina manifestaron a súa "satisfacción" polo apoio cidadán a unha manifestación que superou as expectativas e que contou con veciños de todas as idades, ademais de co apoio de numerosos colectivos. Así, os veciños contrarios á mina esixen das autoridades que "recúen no seu apoio decidido a estas explotacións de consecuencias catastróficas para o contorno natural e humano" e aseguran que os danos están xa contrastados en experiencias similares noutras latitudes. Ademais, denuncian que as políticas que se apliquen non sexan as que pasen por "destruír o territorio, contaminar as augas e acabar coas formas de vida tradicionais". A manifestación chega logo de que varios colectivos contrarios aos diversos proxectos megamineiros que se preparan en Galicia acordasen constituír un movemento global para loitar contra a "minería salvaxe" que ameaza o país. Ademais, á oposición contraria de boa parte da sociedade uniuse agora unha nova polémica, logo de que se coñecese que a Universidade de Vigo vén de asinar un convenio de colaboración coa empresa que leva a cabo o proxecto mineiro en Corcoesto.


Summary: "Retallos daquela infancia" é o título do novo libro de Bautista Álvarez. Non son ensaios nin discursos nin artigos xornalísticos

O editor Manuel Bragado vén de anunciar no seu blog, Brétemas, a próxima publicación do libro de Bautista Álvarez, "Retallos daquela infancia", sen dúbida, unha das sorpresas literarias da tempada por parte de quen foi tamén en Madrid, membro do grupo Brais Pinto, que compartiu con escritores como Xosé Luís Méndez Ferrín, Alexandre Cribeiro, Ramón Lourenzo, Bernardino Graña., Xosé Fernández Ferreiro, Reimundo Patiño, César Arias, Herminio Barreiro ou o propio Ben-Cho-Sey, maiormente escritores. O debut de Bautista Álvarez na literatura virá da man de Edicións Xerais que está a preparar o volume con dezasete relatos con presenza memorialística que verán a luz o vindeiro mes de xullo. Doses de tenrura Os relatos, segundo explica o director de Xerais, están "ambientados na súa infancia no seu territorio familiar da aldea de Loucía da parroquia de Lás do concello de San Amaro, preto do Carballiño. Acontecementos relevantes daquela comunidade aldeana dos anos trinta e corenta recuperados do esquecemento con memoria fotográfica e relatados con pulsión inequivocamente literaria, non exenta de retranca, intriga e doses de tenrura". O editor fala da grande sorpresa do ano e aventura fortuna literaria para a primeira obra do político nacionalista que anda a presentar nestes días o volume primeiro das súas Obras escollidas. "Escritos con vontade literaria, utilizando unha lingua literaria de raíz popular, estes retratos e relatos populares de Bautista Álvarez emparentan con páxinas de Ánxel Fole, Castelao e outros autores da tradición do mellor relato galego do século XX", valora Manuel Bragado, no tempo de edición da primeira obra literaria de Bautista Álvarez.


Summary: Un estoupido provocado acabou coa vida de María José M.G, de 52 anos, e a súa exparella Emilio F.C, de 47. As bombonas estaban manipuladas e el ameazara o día anterior con voar a casa.

Unha explosión provocada acabou na noitiña da segunda feira en Chapela coa vida de dúas persoas, María José M.G e a súa ex-parella e pai dun dos seus fillos Emilio F.C. A investigación policial apunta a un caso de violencia machista: as gomas das bombonas estaban manipuladas, espallárase gasolina pola vivenda e el ameazara o día anterior con voarlle a casa, segundo recolle Atlántico Diario. O estoupido derrubou parte da fachada da vivenda e provocou un incendio. Cando chegaron os efectivos de emerxencias atoparon dous corpos e un coitelo cabo dun deles. Nun primeiro momento pensábase que o fillo de 8 anos estaba con eles, polo que as tarefas se centraron en atopalo. A crianza, porén, estaba na casa dos avós. A parella levaba un tempo separada. A Policía traballa coa hipótese de que sexa un caso de violencia machista con suicidio del. Testemuñas da veciñanza recollidas por diversos medios sinalan que as relacións entre ambos os dous eran malas. Concentracións Convocáronse concentracións para esta cuarta feira, 22 de febreiro, ás 20 horas en varias cidades e localidades de Galiza en rexeitamento a este novo asasinato machista. A Coruña, no Obelisco Compostela, Praza 8 de marzo Ourense, Castañeira Pontevedra, Audiencia Provincial Lugo, diante do Concello Vigo, Marco Ferrol, diante do Concello O Carballiño, diante do Concello Ribeira, Praza do Concello Bertamriráns (Ames), Praza da Maía As Pontes, diante do Concello A Ramallosa, cruxe xunto quiosco


Summary: Cada día chegan ás industrias lácteas toneladas de leite de países como Francia, Holanda ou Alemaña. Non é nada ilegal, salvo cando o que fan é colocar o seu excedente por debaixo do custo de produción, o que contribúe a afundir as gandeiras galegas, que levan anos en loita por un prezo digno para o leite producido na Galiza.

A entrada de leite foráneo non é unha novidade, pero si o feito de que as empresas que realizan este tipo de prácticas, desleais cando o fan por debaixo do prezo de custo, non miren polas gandeiras e gandeiros galegos nunha situación de emerxencia sanitaria, pero tamén social. Por este motivo, desde Unións Agrarias solicitaron ao Ministerio de Agricultura a convocatoria da mesa de seguimento do acordo lácteo. Queren que se fagan públicos os datos das cisternas que descargan nas industrias do país para frear o dumping, unha práctica ilegal para afundir os prezos, pero tamén para facer un control da trazabilidade do produto e evitar que o leite francés acabe nun cartón con orixe nacional, tarefa que debe correr a cargo da Xunta da Galiza. Ese plan conxunto, como recoñece o secretario xeral de Unións Agrarias, Roberto García, a Nós Diario, é fundamental se se queren evitar as "consecuencias desastrosas" que estas prácticas poden ter para o sector atendendo ao volume de excedentes de países como Holanda, Alemaña ou Francia, que son os que tratan de introducir leite no Estado español por debaixo do custo de produción, denuncian desde o sindicato. Por sorte, a negociación dos novos contratos entre industria e produtores está suspendida pola COVID-19, pero García teme que, cando se retomen, a industria poida empregar como "arma negociadora" a posibilidade de traer leite de fóra máis barato, unha práctica que, como indican desde o sindicato "empezou por unha industria en concreto e xa se está a xeneralizar". "As agricultoras e gandeiras estanse a xogar o pelexo para garantir o subministro e o Goberno español trata de fomentar a compra de produto estatal. O que non podemos permitir é que ao mesmo tempo miren para outro lado e permitan prácticas inmorais, ilegais e que atentan a sectores estratéxicos como é o da carne e o leite", denuncia García. Na mesma liña, a súa homóloga no Sindicato Labrego Galego, Isabel Vilalba, recoñece que non é sinxelo cuantificar canto leite de fóra está a entrar, xa que non existe un mecanismo para facelo. Considera que en momentos tan delicados como os actuais as empresas deberían "evitar comportamentos especuladores e amosar compromiso social". Ao igual que Unións Agrarias, cre que Xunta e Ministerio deberían poñer persoal público que controlase as entregas e os prezos xa que, lembra, "vender por debaixo de custo é ilegal, non é unha cuestión de boa fe", ademais de que permite ao mercado francés resolver un problema de saturación a costa de destruír o mercado nacional. "Diante da ilegalidade, actúase", insiste Vilalba, que exixe unha actuación "contundente e inmediata" das Administracións. Pola súa banda, Elías Somoza, da Federación Rural Galega (Fruga), recoñece que a entrada de leite foráneo é un problema "constante e recorrente", que non ten razón de ser na Galiza, xa que "temos bastante leite aquí sen que teña que vir de fóra". Con todo, cre que a Administración debe tomar cartas no asunto, pero tamén poñer todos os medios "para que se cumpran os contratos que se acaban de asinar". Industria do país A industria láctea do país tamén se ve castigada por estas prácticas. Como explica a Nós Diario Rafael Prieto, director xeral de Cooperativas Lácteas Unidas (Clun), con marcas como Únicla, Feiraco ou Clesa, "vai afectar cando vaiamos vender o leite ás grandes superficies, xa que as que empregan leite foráneo por baixo de custo poden vendelo a prezos máis competitivos. O único que nos queda é informar o consumidor e destacar o valor do leite galego. Despois, cada quen en función das súas posibilidades económicas e dos seus criterios persoais, que elixa sabendo ben o que compra e coñecendo quen está a apoiar as produtoras locais e quen non". "Que haxa xente que, aproveitando excesos noutros países, queira afundir os prezos do campo non nos parece ben, porque os que temos agora son prezos que aínda non son suficientes para retribuír adecuadamente o traballo das gandeiras", apunta o directivo de Clun. Para Prieto, ter unha soberanía, unha autonomía alimentaria "é algo que non temos posto suficientemente en valor e que pasado este lío ─en referencia á crise provocada pola pandemia do coronavirus─ débenos levar a organizarnos mellor. Fáltannos cousas, como proxectos grandes, marcas fortes para lograr a forza comercial que nos faga ser máis competitivos". Clun, ao igual que outras cooperativas de base galega, contribúe a fixar a poboación no rural e, como lembra o seu director xeral, "todo o que xeramos queda aquí, aínda que logo vaia para fóra".


Summary: A continuación, reproducimos unha peza escrita por Mariví Berrío Carrasco, especialista na Fala –variedades derivadas do galego no Val do río Ellas- como complemento ao A Fondo que publicamos no Sermos Galiza 184 sobre a lingua nesta zona de Estremadura.

O valverdeiro (Valverde), lagarteiro (As Ellas) e mañego (S. Martiño de Trebello) ata agora tiveron pouco contacto co castelán (administración, escola e comercio), pero a escola foi a principal vía de castelanización. Na actualidade para perduraren precisan unha norma escrita flexible inter e supradialectal, pois ata agora as formas da escrita foron tantas como falantes. O Grupo Xálima pretende unha reintegración do xalimego no portugués. Non reclaman o xalimego na escola, pois o portugués xa é optativo no sistema escolar estremeño. A norma reintegracionista proposta para o xalimego (glotónimo para escrita unificada reintegrada) foi rexeitada por asociacións e plenos municipais. Exemplo: As nossas preocupaciõs passam por dir jogando ũa partia polo caminho da casa dos zagais da Rosa. Para a asociación A Nosa Fala son os falantes os que deciden como escribir e así, dándolles unhas leves indicacións ortográficas. Propón liberdade para escribir como cada un queira porque, xa que non hai ensino na Fala, a xente non pode aprender norma ningunha pero ten dereito a escribir. Así, cociña poderá escribirse como coziña, cociña, codiña, cudiña, cuciña e cuziña, e todas serán formas válidas. Este modelo ultrafoneticista é o que empregan os concellos de Valverde e As Ellas, cada un na súa fala particular. Exemplo (en lagarteiro): As nosas priucupaciós pasan pul dil ishugandu unha partía pul u camiñu da casha dus dagais da Rosha. Unha norma sobre a base galega estándar Por último, algúns filólogos galegos e valegos propoñen unha norma unificada para o valego sobre base galega pero con flexibilidade dialectal, coa intención de que se introduza na escola e se use en publicacións e na administración. Respéctanse algúns "posicionemas" locais e proponse representar con diacríticos a sonoridade de certos sons sibilantes (40% dos falantes), porque o 60% dos falantes (os valverdeiros) non ten sibilantes sonoras. Exemplo: As nosas preocupacións pasan por dil xogandu unha partía polo camiñu da caśa dos źagais da Rośa. Os defensores da norma reintegrada reivindican o estudo obrigatorio do portugués nas escolas; os da norma foneticista reivindican que cada concello use a súa fala local e cada falante como queira; os partidarios do valego piden a introdución dunha norma unificada nas escolas e, iso si, todos queren a aplicación da Parte II da Carta Europea das Linguas para o "Galician in Extremadura". [O A Fondo sobre o galego no Val do Ellas pode consultarse no último Sermos Galiza, o nº184, xa dispoñíbel na loxa]


Summary: É un mapa da primeira metade do século XV elaborado por Andreas Walsperguer. Influído pola cartografía da época, debedora da tradición de Ptolomeo recuperado pola escola de Viena e dos portolanos cataláns, presenta a Galiza como un como un espazo político diferenciado no ámbito peninsular. Eis un estrato da peza publicada no número 371 do semanario en papel Sermos Galiza.

O mapamundi de Walsperguer é unha cartografía de setenta e cinco centímetros de diámetro, rematado á volta de 1448 e executado, probabelmente en Constanza, ás beiras do lago do mesmo nome, polo cartógrafo Andreas Walsperguer. O seu autor, fillo dun carpinteiro, naceu á volta de 1415 na cidade austríaca de Radkersburg, ingresando como monxe bieito no mosteiro de San Pedro Salzburgo, onde residiu até 1442, perdéndoselle a pista tras realizar o seu mapa en 1448. A carta, a única da súa época na área xermánica canda a de Zeitz, pertenceu ao longo do século XVI á familia Fugger, os famosos financeiros que acumulaban unha das máis importantes fortunas da época, sendo entregado, arredor de 1622, polo rei de Baviera Maximiliano I ao papa Gregorio XV, custodiándose desde aquela na Biblioteca do Vaticano. Andreas Walsperguer, un cartógrafo austríaco A concepción cartográfica presente no traballo estará influída ao tempo pola obra de Ptolomeo e os portolanos da escola catalá. A produción de Ptolomeo volverá a ser valorada en Occidente após a tradución de parte dos seus textos ao latín en 1406, deixando pegada nalgúns dos máis importantes xeógrafos da época como o autor do mapa de Borgia ou Andrea Bianco, onde Galiza ocupa un lugar de destaque. As pegadas dos portolanos da coroa catalá son evidentes, significándose pola información detallada que presentan para fixar os contornos das diferentes áreas costeiras e determinar as agrandes liñas comerciais do momento. As semellanzas da carta de Walsperguer con outros traballos do momento non deixan dúbida algunha, sendo evidentes as similitudes co mapa de Giovani Laeardo ou de Frei Mauro de 1459, sen acadar a precisión deste. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 371 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Malia que non é obrigatorio deixar libre ás mulleres, nas convocatorias anteriores da folga si houbo un chamamento só aos empregados para que as compañeiras puideran disfrutar do seu dereito.

A CUT denunciou hoxe, a través da súa Secretaría das Mulleres, que a CRTVG non respectará "o espírito da convocatoria de folga de mulleres e as convocará tamén a elas para traballar nos servizos mínimos" do 8 de marzo. A pesar de que a corporación non ten a obriga de evitar ese chamamento, o certo é que segundo o sindicato o habitual viña sendo que contaran fundamentalmente cos homes do cadro de persoal nesa data. A Central Unitaria de Traballadores destaca que, segundo a dirección desta entidade pública, o cambio de criterio dáse porque "o dereito á folga é universal e debe partir de todos os cidadáns". Despois deste argumento, a representación rompeu as negociacións abertas coa CRTVG e denunciou o que considera un "grave retroceso ideolóxico que prexudica os avances conseguidos co esforzo de moitas compañeiras nos últimos catro anos". Segundo as representantes do comité de folga da CUT que acudiron á negociación dos servizos mínimos na empresa, esta explica a mudanza porque "a convocatoria deste ano é diferente, xa que non está convocada por todos os axentes sociais -en clara alusión a outras centrais sindicais que este 8M non convocan folga nin paros-, así como en que o dereito á folga é universal e a reivindicación debe partir de todos os cidadáns". Para o sindicato isto "constitúe unha mostra máis da crueldade, do machismo e do paternalismo que imperan nesta sociedade patriarcal, que mesmo se atreve a utilizar o poder case absoluto de discrecionalidade empresarial para intentar abortar e invisibilizar unha folga que o contexto da pandemia revelou máis necesaria que nunca". "Seguimos sendo as máis precarizadas, golpeadas pola violencia machista e agora tamén pola pandemia, que nos fixo cargar co peso unha vez máis da crise en todos os eidos: laboral, familiar e de coidados e en todos eles debe notarse que pasa se nós paramos", reflexionaron a nivel xeral desde a Secretaría das Mulleres.


Summary: A organización islamista convoca novas mobilizacións após o goberno golpista anunciar que está a valorar a súa "disolución legal"

Malia que o toque de queda e o Estado de emerxencia continúan en vigor, a Irmandade Musulmá convocou para este domingo unha nova xornada de mobilizacións. A cifra de mort@s ascende --segundo cifras gobernamentais-- a máis de 800 persoas. De entre elas, perto de 200 persoas foron asasinadas na "xornada da ira" convocada a pasada sexta feira. O goberno golpista do Exipcio asegurou que está a valorar a ilegalización e disolución da Irmandade Musulmá pola consideraren "inimigo" do pobo exipcio e instigadora "dun eixo do terror" que acotío comete "actos de terrorismo". Os conflitos entre partidari@s e detractor@s de Morsi continúan en diversos puntos do país e mantéñense desde hai 4 días as medidas de excepción impostas polo goberno golpista.


A emigración dos galegos á sega é un longo e durísimo episodio da nosa historia que as novas xeracións apenas coñecemos polos versos de Rosalía A emigración dos galegos á sega é un longo e durísimo episodio da nosa historia que as novas xeracións apenas coñecemos polos versos de Rosalía e pola referencia dos manuais de divulgación, necesariamente efémera. Eu que de meniño vin pasar pola miña rúa do barrio de San Roque de Lugo os derradeiros segadores camiño da estación do tren nas tardes calorosas de xuño, nunca lera descrición ningunha feita polos castellanos sobre esa migración: desde o outro lado, por tanto. Até o outro día, cando me regalaron un libro da vida e da historia de Cuenca de Campos, ben escrito, contido e moi elegante. Reproduzo a continuación o que lembra o autor sobre os segadores, posto que tratou con eles. Eu que de meniño vin pasar pola miña rúa do barrio de San Roque de Lugo os derradeiros segadores camiño da estación do tren nas tardes calorosas de xuño, nunca lera descrición ningunha feita polos castellanos sobre esa migración: desde o outro lado, por tanto Comezaron a chegar xentes galegas, ás cales puxeron en contacto con esta zona os conquenses dedicados ao comercio con aquel reino (...). Durmían no campo, remansados nas morenas, agás o día da Nosa Señora e o de San Roque. Digo remansados porque a maioría das tardes, cando chegaba o "corredor de olla", coa cea, xa posto o sol, erguíase un vento que enchía as marmitas de palla. A comida non se diferenciaba moito da dos donos, consistía nun cocido con touciño, chourizo e carne de ovella ou cabra, xeralmente acecinada, coñecida por castrón. A sobremesa consistía en cebola, leituga, cogombro, etcétera. Non lles faltaba viño da colleita para beber, aínda que algún amo racionábao. Coñecido foi o refrán referente á dieta dos segadores Por la mañana pan y cebolla Al mediodía la olla Y por la noche Vuelta al pan y la cebolla. Isto segundo o repaso feito polos distintos cadernos de contabilidade de varios labradores, non era tan rigoroso. O que resultaba rigoroso e extenuante era o prolongado traballo a ceo aberto da sega. Diremos no entanto que a comida non se axeitaba á temperatura á que traballaban. Eles e elas sempre vestidos con roupa máis ben ruda, defendíanse do sol no descanso cunha sombreira apoiada en catro ou seis varais, mangados noutros tantos chuzos ben fincados no solo. Alí acubillábase algunha crianza que tivo que acompañar á súa nai porque aínda lle daba o peito. Imaxinámonos o pouco leite que tería a nai, todo o día ao sol e coa fouce na man. Aconteceu que algún cativiño saía da sombreira gateando, insolaba e morría. Ese día viña a cuadrilla ao enterro e algunha máis cando as campás das torres tocaban a gloria. Fouces e dedís de cana e coiro descansaban polo menos medio día. A todos os segadores lles asignaban máis pan do que consumían, do cal tomaba nota o amo, e o día antes de emprenderen a volta para os seus fogares, metían para o forno a cantidade aforrada e aínda máis que mercaban para, ben colocada, levala nos burriños. O conxunto da cuadrilla non sacaba de media unha iguada por día e fouce, aínda que case todas contaban cun segador rapidísimo que o conseguía. Houbo un paramés que sobardou esta avultada medida. E nun "pueblo" de perto da localidade zamorana de Mombuey, segando centeo a cerro, varios mozos remataban unha tarefa diaria de 7.000 metros cadrados. As segas dos galegos en Castilla foron rematando nos anos sesenta, cando se mecanizou o agro. Cuenca de Campos, Ayer. Aderito Pérez Calvo. Diputación de Valladolid. 2003. Galicia a a sega en Castela ó longo dos tempos. Consello da Cultura Galega. 2002. (Con varios traballos e memorias interesantes, especialmente os titulados "Segadores e identidade galega", de González Reboredo e "Notas sobre segadores desde Terra de Campos", de José Luís Alonso Ponga). Publicidade


Summary: Na beira do río Ulla e ao pé dunha carballeira vai ter lugar este domingo 17 de xuño a undécima edición do festival Folk in Río de Touro. Concertos, cantos de taberna, feira de artesanía, xantar campestre e até un festival infantil paralelo nunha xornada que vai desde as 11 da mañá até a noite.

A área recreativa da Santalla de Touro acollerá un ano máis o Folk in Río, un encontro festeiro na beira do río que desta vez contará cun festival infantil onde, ao longo da tarde, as crianzas poderán desfrutar das Olimpiadas Pallasas, un espectáculo que comezará a partir das 16:30 e onde Peter Punk fará unha sorte de olimpiadas a través dos xogos tradicionais galegos. O pallaso estará seguido de Paco Nogueiras, que presentará o seu espectáculo Radio Bulebule para rematar co Concerto Punkinfatil, un "delirio musical" no que un cantante de punk (Peter Punk) e un cantante infantil (Brais das Hortas) estarán condenados a entenderse. A festa comezará ás 11:00h polos bares de Touro cos tradicionais cantos de taberna, nos que participarán dez grupos de música tradicional. Cara o mediodía a troula trasládase á área recreativa da Santalla, nunha carballeira ao pé do río Ulla onde se celebrará a sesión vermú, amenizada polo grupo compostelán de baile tradicional Ultreia. O primeiro dos concertos chegará ás 17:00h da man do grupo de música tradicional galega Carapaus. Ás 18:00 será a quenda de Ardentía, coñecidos por introducir instrumentos non tan populares dentro do folk galego, como o clarinete, a trompa ou a zanfona. Os de Vigo fecharán a súa actuación para dar paso ao derradeiro grupo do día, Tiruleque, que presentará "Outro que tal baila!", novo traballo da banda e tercer disco da formación publicado o pasado 17 de febreiro. A pesar da situación convulsa que vive Touro por mor do proxecto de reapertura da súa mina de cobre, Xabier Ferro, membro da entidade organizadora do proxecto A.C. As Sobreiras do Ulla, asegura que será un día "para pasalo ben" e "deixar tensións a un lado". "Desde a asociación non queremos vincularnos a ningunha postura aínda que haxa posicións a título persoal". Aínda así, lamenta que o festival vaia celebrarse ao lado do Ulla, "só mentres teñamos río".


Summary: A xuntanza enmárcase na rolda de contactos deste movemento coas organizacións políticas.

Esta terza feira (1 de setembro) representantes de Compromiso por Galicia e da Coordinadora do Encontro Cidadán por unha Marea galega reuníronse en Compostela para partillaren perspectivas de cara á configuración dunha "candidatura galega de unidade popular" ás eleccións españolas. Neste senso, ambas as dúas delegacións amosaron coincidencias na necesidade dun "grupo propio" en Madrid que abranga as "forzas do cambio" da Galiza e que "sirva para propiciar un cambio político e institucional no conxunto do Estado", segundo recolle o comunicado de imprensa remitido pola organización galeguista. Compromiso por Galicia decidirá nunha convención nacional de outubro a fórmula de concorrencia ás eleccións españolas No entanto, Compromiso recalca que a fórmula de concorrencia aos comicios da formación será determinada por unha convención que terá lugar, previsibelmente, no mes de outubro. Así as cousas, CxG estudará nos vindeiros días o convite achegado por Marea galega para participar no encontro que están a impulsar e que se desenvolverá o 12 de setembro. Aliás, Marea galega e Compromiso salientaron a importancia de que o proceso de conformación desta candidatura conte co "protagonismo cidadán" para o que subliñan a necesidade de desenvolver "metodoloxías de traballo" que así o permitan como a elección de candidat@s através de "primarias abertas á cidadanía".


Summary: A cultura e a lingua galegas participan da man da Deputación da Coruña e a Mesa pola Normalización no programa Donostia 2016, Capital Europea da Cultura, cun proxecto arredor da diversidade lingüística. As realidades de Gales, Escocia, Irlanda, Frisia, Cornualles e o País Vasco son, canda Galiza, protagonistas da iniciativa.

A Deputación da Coruña e a Mesa pola Normalización Lingüística (MNL) son as parceiras galegas do proxecto de promoción e defensa da diversidade cultural e lingüística Tosta Cargo que forma parte do programa Donostia-Capital Europea da Cultura 2016. A Europa Atlántica é o referente desta iniciativa que ten como obxectivo difundir e celebrar a diversidade cultural e lingüística e que se materializará en residencias artísticas, intercambio cultural e festivais nos diferentes portos aos que as distintas propostas culturais chegarán por medio de contedores mariños. "O proxecto, que apoiamos desde as áreas de Cultura e Lingua da Deputación da Coruña, abre a posibilidade de internacionalizar a nosa lingua e busca puntos de encontro entre as distintas comunidades culturais", sinalou a vicepresidenta da Deputación da Coruña, a nacionalista Goretti Sanmartín. O proxecto, denominado Tosta Cargo, é a embaixada itinerante do Faro das Voces, un dos tres eixos nos que se articula o programa de Donostia Capital Europea da Cultura 2016 e trátase do envío dun "cargamento cultural" a través de contedores mariños que visitará Galiza, Gales, Escocia, Irlanda, Frisia, Cornualles e o País Vasco. En cada un dos portos en que recale, organizarase no verán un festival para visibilizar as creacións d@s artistas participantes e festexar a diversidade lingüística dos distintos países. "A idea serve para mostrar que en galego estamos no mundo, que podemos relacionarnos en pé de igualdade nunha viaxe de intercambio artístico e cultural. De maneira simbólica espállase tamén a idea de que a lingua ten a ver coa identidade e a cultura mais tamén coa mercadoría, que debe e pode funcionar nese ámbito comercial e económico", explicou a Goretti Sanmartín. Festivais nos portos Tres son as fases, segundo o representante de Donostia 2016, Imanol Otaegi, nas que se desenvolverá o proxecto. Na primeira terá lugar o intercambio de residencias artísticas, na segunda o resultado será recollido nos contedores e difundido en distintos portos e na terceira e final, que terá lugar de maio a setembro de 2016,celebraranse os distintos festivais pop-art en cada un dos portos dos países participantes. A punto final do proxecto ter´alugar no porto de Pasaxe, no País Vasco, o 26 de setembro, data na que se conmemora o Día Europeo das Línguas. "Contribuirá a romper o descoñecemento das nosas linguas e as súas situacións e mostrar que a diversidade lingüística é un factor de unión, como o é o mar e o océanos que serven de metáfora", sinalou o presidente da Mesa pola Normalización, Marcos Maceira. "Servirá para celebrar algo que se esquece, que existe diversidade. Daremos a coñecer a nosa lingua e teremos oportunidade de achegarnos ás outras participantes no Tosta Cargo", sinalou. No Tosta Cargo participan, entre outras entidades, Tapagunea (País Vasco), Celtic Neighbours (Gales), Ealain Na Gaeltachta (Irlanda), Proiseact nan Ealain (Escocia) e Golden tree Productions (Cornualles). Arredor do 75% do orzamento provén de Donostia-2016, programa no que participa o Concello de Donostia a Deputación de Guipúscoa e o Goberno Vasco.


Summary: As Cíes diminuíron os seus viaxeiros este verán un 2,4%, fronte a un aumento do 15% rexistrado en Ons. En agosto, con todo, as Cíes aumentaron as visitas un 8% e rozaron o seu máximo legal de 3.000 turistas diarios, mentres que as Ons dispararon un 21% a súa ocupación ata o máximo legal diario, que quedará fixado en 1.800 HEMEROTECA | A Xunta tivo conxelado dende 2011 un plan para reducir o límite de visitas ás Illas Cíes

HEMEROTECA | A Xunta tivo conxelado dende 2011 un plan para reducir o límite de visitas ás Illas Cíes A finais de agosto Verdegaia denunciou que a Illa de Ons estaba a recibir máis visitantes dos permitidos, debido a que varias navieiras estarían a desviar un gran número de viaxeiros para evitar superar nas Cíes ese máximo fixado de 2.200 persoas diarias e repetir as situacións de saturación que se viviran o pasado verano. A entidade ecoloxista pedía nese momento "desestacionalizar" as visitas ás Cíes e Ons e rachar co modelo de "verán e praia" no Parque Nacional das Illas Atlánticas. Mentres que as Cíes diminuíron os seus viaxeiros este verán un 2,4%, pasando de 210.359 a 205.168, Ons aumentou un 13% as súas visitas, de 84.247 a 97.362 A directora xeral de Patrimonio Natural da Xunta, Ana María Díaz, fixo públicos este xoves as cifras de visitantes rexistrados nas Illas Atlánticas nos meses de xuño, xullo e agosto. Os datos reflicten un incremento xeral do 4%, sumando un total de máis de 325.000 viaxeiros entre Cíes, Ons, Sálvora e Cortegada. Porén, mentres que as Cíes diminuíron os seus viaxeiros este verán un 2,4%, pasando de 210.359 a 205.168, Ons aumentou un 13% as súas visitas, de 84.247 a 97.362. Agosto foi o único mes no que as Cíes incrementaron os seus rexistros, pasando de 80.225 a 86.828 (+8,23%), é dicir, practicamente rozou o máximo legal diario, fixado en 3.000 persoas (800 acampadas e 2.200 viaxeiros/as nos barcos dende o continente). O borrador do Plan Reitor de Uso e Xestión do Parque prevé mesmo unha limitación a 2.800 persoas diarias (600+2.200) que, de feito, si tería sido superada este mes de agosto, pois a media diaria foi de 2.800,9 visitantes. Ons disparou a súa cifra de visitantes en xuño (+18,53%), xullo (+6,93%) e sobre todo agosto (+20,8%). O borrador do PRUX, documento que a Xunta prevé aprobar este ano, sitúa en 1.800 visitantes diarios o máximo legal que Ons poderá recibir. En agosto, a cifra oficial de ocupantes da illa proporcionada polo Goberno galego (55.800) supón unha media exacta de 1.800 viaxeiros diarios en cada un dos 31 días do mes. Verdegaia aposta mesmo por unha redución nese límite máximo de visitantes na Illa de Ons, dende as 1.800 persoas previstas no PRUX ata unhas 1.200, para garantir unha correcta protección dos valores naturais do espazo, sobre todo das súas zonas de reserva "nas que ao haber tanta xente e tan pouco persoal do Parque non se pode ter a situación tan controlada". Lembra, ademais, que a capacidade de carga ecolóxica das praias desta illa ascende a 896 persoas/día segundo un estudo de capacidade de carga realizado pola propia Xunta A finais de setembro celebrarase unha reunión do Padroado do Parque para presentar o texto final do PRUX A directora xeral de Patrimonio natural avanzou que a finais de setembro se celebrará unha reunión do Padroado do Parque, para presentarlle o texto final do Plan Reitor de Usos e Xestión do Parque Nacional. Grupos ecoloxistas levan anos denunciando os atrasos na aprobación deste documento, que debería permitir unha mellora na conservación dos valores naturais do parque e que, denuncian, debería ter sido aprobado hai xa 15 anos.


Summary: O seu nome soaba nas quinielas para formar parte do Executivo de Pedro Sánchez, con quen admite unha afinidade persoal e ideolóxica. Pilar Cancela (Stuttgart, 1967) presidiu a xestora do PSdeG, nomeada desde Ferraz, após a dimisión de José Ramón Gómez Besteiro e hoxe coordina as deputadas e deputados galegos do PSOE no Congreso. Recoñece que sería unha honra representar Galiza cun Ministerio, mais asegura que "as reivindicacións do PSdeG ao Goberno de Pedro Sánchez no que ten a ver con Galiza non van perder". Eis un extracto da conversa publicada no número 304 de Sermos Galiza.

No verán de 2016, na precampaña das eleccións xerais, Pedro Sánchez presentou un gabinete para o cambio do que vostede formaba parte. Levaba a carteira de Agricultura e Pesca nese goberno "na sombra". Por que agora non é integrante do Executivo de facto? Eu non lle dou maior transcendencia a estar ou non estar no Goberno. Creo que aquel momento era un contexto distinto e agora, analizando polo miúdo o equipo que fixo o presidente, as mulleres e homes que o conforman son dunha traxectoria profesional e dunha cualificación indubidábel. O feito de formar ou non parte? Creo que iso depende del. Ademais, as responsabilidades que teño no Congreso, presido dúas comisións: a de igualdade e a de seguimento do Pacto de Estado contra a violencia de xénero, requiren dunha especial dedicación. Queremos intentar avanzar o máximo posíbel no cumprimento do Pacto de Estado no que quede de lexislatura. En todo caso, sería unha honra representar Galiza nun Ministerio e ademais cunha área tan importante como o agro e a pesca para o noso país, mais creo que podemos facer o mesmo traballo en calquera sitio onde o fagamos. Creo que a reivindicación do PSdeG ao Goberno de Pedro Sánchez no que ten a ver con Galiza non van perder. Un PSdeG que non está representado no Goberno. A min gustaríame que houbese moitas persoas do PSdeG no Goberno de Pedro Sánchez, pero é verdade que o contexto é distinto. Non fixo cotas territoriais como houbo noutro momento, fixo máis ben perfís de persoas concretas e con determinada traxectoria. Por iso non o analizo en sentido negativo, porque é un Goberno para unha circunstancia e un momento puntual, para sacar adiante temas de contido social, progresistas, que para nós é algo fundamental. Falo de ámbitos como o emprego, que xa se están tomando medidas nese senso; o da igualdade, que agora temos que demostrar que ese si é para nós un obxectivo fundamental e daquelas cuestións que teñen a ver coa sanidade, educación, a transición ecolóxica, as novas tecnoloxías… Polo tanto, como é unha cuestión para un límite temporal tan concreto, non faría un transvasamento nese senso de máis ou menos presenza do PSdeG no Goberno de Pedro Sánchez. Precisamente, Pedro Sánchez tirou dese límite temporal para advertir de que posibelmente non se toque o sistema de financiamento autonómico. A última reunión de Raxoi cos representantes das comunidades autónomas foi hai máis dun ano e pico. Naquel momento falárase de que se ía abordar cos territorios a modificación do sistema de financiamento autonómico. Un cambio de modelo de financiamento autonómico non sei fai en 5 ou 6 meses. De todos os xeitos, ese posicionamento inicial de non incidir a fondo no cambio do modelo matizouse con posterioridade porque houbo comunidades autónomas gobernadas polo PSOE que fixeron un chamamento a abordar o tema. É certo que o período temporal é curto, mais non debe impedir empezar a falar diso e abrir camiños ante unha cuestión tan importante. [Podes ler a entrevista íntegra no número 304 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A operación xudicial iniciouse por un presunto delito de financiamento irregular na construción do AVE en Barcelona e prevese que remate coa detención de dez persoas entre Madrid e a cidade condal.

A Garda Civil rexistrou esta segunda feira (5 de maio) a sede central de Adif en Madrid. A operación desenvolvida polo instituto armado responde a unha orde xudicial que procura probas por un suposto delito de malversación de fondos relacionado coa construción dunha estación do AVE en Barcelona. A operación, coñecida como Yogui, sáldase con 10 persoas detidas entre Madrid e Catalunya. Os feitos que están a ser investigados implican a traballadores e responsábeis de Adif mais tamén á empresa estadounidense Corsan que tería cobrado sobreprezos polas obras da estación barcelonesa de Sagrera. A malversación de fondos públicos estaría amparada por un enxeñeiro que certificou prezos moi superiores aos reais, segundo avanzaba El País esta segunda feira. Segundo as mesmas fontes, as persoas implicadas en Adif e Corsan terían actuado en "connivencia" para cadraren orzamentos e prezos falsos a cambio dos cales os responsábeis de Adif terían recibido contraprestacións en forma de agasallos. Segundo o diario madrileño, a cantidade de fondos públicos que terían sido empregados de maneira irregular podería ascender a 6 millóns de euros.


Summary: Rocío Mosquera defende o "dereito" do seu home a unha xefatura de servizo no Hospital de Santiago, ascenso que segundo o TSXG foi outorgado cunha "clamorosa falta de motivación".

Erosionada politicamente pero coa tranquilidade que outorga o aval público do seu xefe, o presidente da Xunta. A conselleira de Sanidade acudiu este mércores ao Parlamento para, forzada pola oposición, abordar a anulación xudicial do ascenso do seu marido a unha xefatura de servizo do Hospital Clínico de Santiago cando ela mesma ostentaba a xerencia do Servizo Galego de Saúde. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia coida que o posto lle foi concedido a Manuel Bustamante cunha "falta de motivación clamorosa", nun procedemento que máis foi un "cheque en branco" ca unha proba selectiva. A oposición en pleno esixe que Mosquera abandone a consellería pero ela esixe "respecto" para o seu cónxuxe. "Só lle queda dicir adeus, porque as explicacións xa as deron os feitos, o seu comportamento e a sentenza do TSXG", instouna a socialista Carmen Acuña, para quen Mosquera debe asumir a súa "responsabilidade política" polo que, di, é un claro caso de "nepotismo". "Resulta intolerable nun país democrático ver o señor presidente da Xunta xustificando o inxustificable" e, neste contexto, a voceira sanitaria do PSdeG pregúntase se a conselleira é "consciente da realidade" e do impacto que este caso está a ter na sanidade pública galega. A oposición esixe a dimisión "por ética e dignidade" Pero Mosquera non se moveu da súa posición. Así, na primeira quenda limitouse a ler unha resposta na que, en esencia, explicou a normativa que rexe este tipo de procesos de selección, "conforme a criterios fixados e dados a coñecer previamente" nunha "convocatoria pública" dun "proceso transparente ao que se poden presentar os profesionais". Ademais, "está claro na normativa que non é unha praza en propiedade, senón que a xefatura de servizo debe ser nomeada e reavaliada cada catro anos". A conselleira defende o "dereito" do seu marido a acceder á praza, que segundo o TSXG estaba dada "de antemán" "Por ética e dignidade, adeus", insistiu Acuña. "Nesta sentenza en ningún caso se pon en dúbida que tanto os candidatos como os membros da comisión" avaliadora "son profesionais que merecen todo o respecto" e ese mesmo "respecto" é o que esixe "polos profesinais, tanto para os que se presentaron á praza como para a comisión, cuxa honestidade non debemos poñer en dúbida". A oposición, causa, "eríxese en xuíz facendo intepretacións que a sentenza non contén" e sen ter en conta que é "claramente inxusto" que "un profesional, por estar casado cunha directiva da Administración", ela mesma, "non teña dereito a obter unha praza". A praza perdeuna, segundo o tribunal, no proceso de selección "a sorte estaba botada de antemán".


Summary: O Goberno galego pediu ao Estado ampliar as corentenas a 14 días polas novas cepas do coronavirus, mais négase a tomar a iniciativa. Galiza "non pode ir por libre", aseverou ao respecto o conselleiro de Sanidade no Parlamento galego.

O conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, asegurou que o Goberno galego "leva semanas pedindo" no seo do Consello Interterritorial do Sistema de Saúde que o "protocolo" de corentenas "se actualice" e adapte ás novas variantes do coronavirus. Así o revelou durante a comparecencia que protagonizou no pleno do Parlamento galego esta terza feira, 13 de abril, após a intervención da deputada do BNG Montse Prado, que pediu ao conselleiro, precisamente, adaptar os protocolos ás novas circunstancias do virus. "Levamos semanas pedindo que se actualice", asegurou Comesaña na súa intervención, apuntando que a Xunta defende que as corentenas pasen a ser de 14 días, "conscientes" de que as novas variantes se propagan durante máis tempo e con diferente intensidade. Porén, restou capacidade de decisión a Galiza, afirmando que "non pode ir por libre" nesta materia, botando man de que estas corentenas están condicionadas a outras situacións, como a incapacidade temporal e as baixas laborais vinculadas ás corentenas. "Afecta cousas que non son galegas exclusivamente", dixo. A Galiza ten unha prevalencia da cepa británica superior a 90% e hai secuenciados máis de 120 casos, ademais de detectárense xa casos da cepa brasileira e surafricana. A parlamentar nacionalista Montse Prado reclamou unha "unificación dos protocolos", sobre todo, pensando nas novas variantes. Así, dixo que o rastrexo segue a ser "un caos" e que hai persoas ás que se lles fai probas PCR de saída, outras ás que non, e que a algunhas as chaman varios rastreadores e a outras ningún. "Modifiquen o protocolo, adáptense á nova situación", exclamou Prado, sinalando que é necesario "prepararse" por se chega unha cuarta onda, tendo en conta que á Galiza sempre "chegan con máis atraso". Con todo, mostrou o seu "desexo" de que non ocorra, pero insistiu en "estar preparados". Estado de alarma Doutra banda, Comesaña tamén se referiu ao escenario posterior ao 9 de maio, cando termine o estado de alarma. "É a gran pregunta", dixo, sobre que ocorrerá no Estado, cuxa xestión da pandemia, dixo a deputada do PP Encarna Amigo, foi "a peor" de toda Europa. "Información cero", dixo o conselleiro sobre as respostas ás súas preguntas no consello interterritorial sobre a previsión da situación legal post estado de alarma, para queixarse, tamén, do anuncio de recurso de inconstitucionalidade por parte do estado contra a nova lei de saúde impulsada por Alberto Núñez Feixoo e aprobada polo Parlamento cos únicos votos do Pp. O titular da Administración sanitaria galega pediu "ferramentas" para poder seguir adoptando medidas despois do 9 de maio, mentres que o deputado socialista Julio Torrado preguntou "se é tan bo o estado de alarma, por que votaron [os populares] en contra".


Summary: Xoán Carlos Bascuas (Alemaña, 1970) asume en primeira persoa a responsabilidade política polo mal resultado de Compromiso por Galicia o 25S. Entrevistámolo no Sermos219 e na conversa, da que oferecemos un extracto, fala das potencialidades futuras de CxG e tamén de se é desexábel ou non a reunificación do nacionalismo.

-Na axenda de CxG está ou non está a reunificación do nacionalismo? -Non, non está. Primeiro, falas de reunificación como se algunha vez estivese unificado, estivo xunto, que é algo distinto. Estivo xunto, que non unido. En segundo lugar, en CxG hai moita xente que non ten procedencia doutras forzas políticas nacionalistas. Non se lles pode pedir que volvan a un lugar no que nunca estiveron. -Ou sexa, que non a ves, a reunificación, e talvez tampouco a consideres desexábel... -É que esa é unha cuestión que hai que meditar previamente. Non sería mellor para o país dispor de dúas forzas políticas propias, dúas? Ou sexa, completar o panorama político galego, como noutras latitudes. Hai que traballar na normalización da vida política galega e iso implica que haxa máis dunha forza que asuma o discurso de país. Nese sentido, oxalá CxG poda consolidarse como unha forza política sólida e haxa unha forza que defenda claramente a soberanía nacional, mesmo a independencia, e que haxa outra, como é Compromiso, se queres, menos contundente, máis axustada ao corpo doutrinario do Estatuto de Autonomía actual e o que se poida reformar, e que sexan vasos comunicantes nun proceso eleitoral. Que cando a xente farte de tomar café só poda tomar café con leite, e que cando a xente farte de tomar café con leite poda tomar café só. Pero se só lle ofereces un tipo de café a xente se cadra decide consumir outra cousa. A íntegra da entrevista, unha dupla plana, aparece no Sermos219, xa nos pontos de venda habituais e tamén na nosa loxa.


Summary: Unha de cada dez novas persoas desempregadas en outubro era galega. O paro incrementouse en todos os sectores agás a construción, e a afiliación á Seguridade Social caeu en 7.553 persoas en dous meses.

O número de persoas rexistradas no paro aumentou en outubro na Galiza nun 2,37%, porcentaxe que dobra a media estatal, onde a suba foi do 1,2%. O mes pasado houbo anotadas nas oficinas de desemprego na Galiza 4.604 persoas máis que en setembro e sitúa a cifra de persoas rexistradas como paradas en 198.940. No conxunto do estado español outubro despediuse deixando 44.685 parados máis. O 10% deles era galego, un de cada dez, embora en poboación e asalariados non pasemos do 5,9 por cento no conxunto do Estado. Un de cada catro novos parados rexistrados en Galiza en outubro foi no sector da agricultura O paro rexistrado subiu en todos os sectores agás a construción, onde mesmo se reduciu en 40 persoas. Mais iso non se deu no resto de ramas de actividade, nomeadamente en servizos, onde en outubro a cifra de parados rexistrados aumentou en 3.257. Tamén se incrementou o desemprego en industria (263 desempregados máis) e agricultura, con 1.022 novos parados, case un de cada catro novos desempregados rexistrados en outubro. Se facemos a comparación interanual, nestes doce meses o paro baixou no noso país na Galiza nun 10,4%, 23.152 persoas. A porcentaxe mellora a media no estado español, que foi de 9,85% nese mesmo período. A afiliación á Seguridade Social caeu en outubro en 1.335 persoas A afiliación á Seguridade Social descendeu en outubro en 1.335 persoas, ficando en 971.552, delas 733.321 no Réxime xeral, 216.237 en Autónomos e 21.994 no do Mar. Se estendemos o cálculo a dous meses atrás, comprobamos que entre setembro e outubro a SS perdeu na Galiza en 7.553 persoas. Os dados proporcionados polo Ministerio de Emprego sobre contratación confirman a elevada temporalidade da economía. Os contratos temporais son amplamentre maioritarios, mesmo nos meses fóra do 'tirón' turístico e vacacional. En outubro asináronse na Galiza 86.274 contratos, dos que 79.636 foron de carácter temporal.


Summary: A medida chega despois de coñecer a posición da Unión Europea e de que outros Estados membro blindaran as súas fronteiras para evitar a expansión desta nova cepa de coronavirus.

Despois de moitas horas de debate social e de que outros países tomaran a decisión, o Goberno do Estado español anuncia que acordou de maneira conxunta con Portugal a supresión dos voos de entrada desde Reino Unido desde esta terza feira. Tamén se decidiu incrementar os controis nas fronteiras con Gibraltar, territorio do Reino Unido onde xa se detectaron os primeiros casos desta nova variante da Covid-19 que é máis rápida no contaxio. A medida é unha resposta contra a nova cepa de coronavirus detectada no país, se ben permitirase que cheguen á casa cidadás españolas e residentes no Estado. As limitacións ás viaxes en avión procedentes do Reino Unido chegan após da reunión do comité de crise da Unión Europea, que esta segunda feira analizou os efectos que está a ter a nova cepa. Europa pediu que se "eviten as viaxes non esenciais". Mentres que outros países (até 15) xa fecharan as súas fronteiras para impedir a expansión do virus modificado -que, de momento, non implica maior letalidade segundo as e os expertos-, o Executivo de Pedro Sánchez optou por agardar a coñecer a opinión de Bruxelas. Fronte á estratexia da propia Bélxica, Austria, Letonia, Italia, Francia, Dinamarca, Suecia ou Finlandia, entre outros, a vicepresidenta Carmen Calvo aludiu ao carácter "moi europeísta" do Goberno na liña da sociedade á que representa. Reacción semellante "Gústanos moito que os asuntos que afectan toda Europa sexan prudentes e equilibrados, e que o conxunto de Europa reaccione por igual fronte a calquera circunstancia dun país que decidiu abandonar a UE", incidiu. Nun comunicado, desde Moncloa defenden o tempo de agarda para ter unhas medidas "coordinadas" como a tomada conxuntamente polo Estado español e Portugal. Ambos gobernos están en conversas a distintos niveis, tanto das presidencias como de distintos ministerios. Malia a polémica por unha posíbel resposta tardía, Calvo lembrou que aquí xa era "obrigatorio que todo pasaxeiro procedente de países ou zonas de risco realice unha Proba Diagnóstica de Infección Activa (PDIA)".


Summary: Tende a man para ampliar AGE no borrador das teses políticas da súa próxima asemblea, onde fai unha intensa defensa do dereito de autodeterminación e critica que "o nacionalismo maioritario" difundise a "falsidade" de que é "unha forza de obediencia estatal".

Esquerda Unida (EU) aposta pola creación dunha "fronte popular" en Galicia, dun novo "suxeito político" que amplíe a colaboración que supuxo a creación da Alternativa Galega de Esquerda (AGE) e que supoña "a expresión da pluralidade que conforma a maioría social traballadora deste país". Así o asegura no borrador do documento político que debaterá na súa 11ª asemblea nacional que se celebrará o vindeiro 27 de abril en Compostela e no que volve, aínda que sen citalo, tender a man ao BNG xusto agora que o Bloque abre as portas á colaboración con forzas nacionalistas como Anova, integradas en AGE, pero deixa claro que non conta nesa estratexia con formacións "de obediencia estatal". EU fai unha intensa defensa do dereito de autodeterminación e critica a quen a acusa de ser "unha forza de obediencia estatal" Precisamente, as teses políticas de EU fan unha intensa defensa do "dereito de autodeterminación" de Galicia nun documento no que dedica até catro folios enteiros a ese dereito "como parte das ferramentas para un novo modelo político e social no marco dun novo proceso constituínte" e que diferencia da posición "edulcorada do dereito a decidir". Así, Esquerda Unida deféndese de quen a acusa de ser "unha forza de obediencia estatal en contra do dereito de autodeterminación" e sinala ao "oportunismo do nacionalismo maioritario" como difusor "de xeito intencionado desta idea". "É unha falsidade que agora recuperan coa mesma virulencia pero con distinto predicamento", sinala o borrador, que di que para a súa "desgracia", a "escasa presenza mediática e implantación social de EU en Galicia impediu a formulación desta política e do seu coñecemento na sociedade, dando predio" a este "oportunismo". "EU ten demostrado nestes anos que é unha forza con plena autonomía nas decisións políticas concernentes a Galicia, a propia concreción de AGE é un exemplo palpable", insiste Esquerda Unida, que ve precisamente nesa coalición electoral xunto a Anova, Equo e os ecosocialistas "unha obra aberta e en construción" que "evidenciou as feridas do bipartidismo", un bipartidismo que insiste en censurar para volver insistir na necesidade de sumar máis forzas de esquerdas -excluíndo o PSOE- ao proxecto, en clara alusión ao BNG. Esquerda Unida reclama "unha revolución interna na súa praxe" para "poñela á altura da estratexia" de futuras alianzas políticas Para logralo, non dubida en facer autocrítica e advirte de que EU "ten que xerar unha sorte de revolución interna na súa praxe para poñela á altural desta estratexia", tras sinalar que "as fronteiras de onte, as tradicións emancipatorias de cada un ou as traxectorias propias poden máis se suman e traballan en común". Ademais, reclama tamén na propia Esquerda Unida "un exercicio de veracidade, celeridade e xenerosidade" co obxectivo de lograr esa "alianza social e política de xenealoxía frentepopulista" baseado "nun programa de transformación social afincado nos valores e contidos da esquerda". "Soubemos ler que por separado non temos a forza e o coñecemento suficientes para derrotar o leviatán capitalista. Namentras que xuntos podemos erguer unha alternativa de poder para que o traverso da singladura aventurada dun novo proceso constituínte acade o apoio e participación de crecentes segmentos da clase traballadora", insiste EU, que cre que AGE "semella poder ser o xermolo dese suxeito antagonista, plural e transformador". "AGE semella ser o xermolo deste suxeito político antagonista, plural e integrador" "AGE é unha obra aberta, en construción, a esperanza da xente traballadora deste país para pór en valor un traballo partillado a prol da maioría social traballadora", engade EU, que cre que este reto unitario que propón "demanda renunciar ao sectarismo e á tentación patrimonializadora para darlle máis forza á radicalidade política e cultural" da que din ser "entre outros portadores". "Somos máis fortes cando nos unimos", alerta o documento, que reivindica "o recoñecemento da necrsidade de sumar forzas a unha tarefa titánica". Sendo aínda máis claro, o borrador entende que "o innegable valor do traballo desenvolvido por EU" pode "achar un ámbio complementario e superior a partires do acordo político electoral do que naceu AGE".


Summary: O 1 de agosto de 1905, nace en Vilouriz (Toques) Ramón Rodríguez Varela, fillo de labregos sen terras que, desde 1916, foron caseiros na Torre de Pambre (Palas de Rei). No 1920, a familia trasládase á aldea de "Curuxás" e de aí o alcume que o acompañará toda a súa vida. En 1928, Ramón casa en Vilareda con Marcelina Costa Castro. Home habilidoso traballa no que lle aparece, de albanel, como xornaleiro, de encofrador. Naquel tempo, vai co seu amigo Arturo Vázquez até A Sionlla para traballar na vía férrea Zamora-Ourense-Santiago e despois marcha a Asturias a traballar no encoro de Doiras (Boal). Ao cabo, en 1934, Ramón consigue emprego nas San Fins Tin Mines Limited, que comercializa wolframio, estaño e molibdeno na súa mina de Lousame.

Daquela, afiliase ao "Sindicato Minero y de Oficios Varios" (CNT). O historiador noiés Xerardo Agrafoxo, salienta que San Fins converterase no principal punto conflitivo de toda a bisbarra. Alí, Varela (así era coñecido na mina) foi mineiro de maza e como tal o colleu o golpe militar de 1936. Tras o cese da resistencia armada dos mineiros, primeiro en Santiago e despois na Coruña e logo da evasión por mar das autoridades locais e dalgúns carabineiros e militantes de esquerda, o 28 de xullo, falanxistas de Lousame e Noia acompañados por varios gardas civís presentáronse coa idea de prender a Varela nas instalacións da mina, sen conseguilo pola fuga apresurada do cenetista. Á vista do comportamento das novas autoridades, os perseguidos da zona non tiveron outra opción para salvar a vida que esconderse das patrullas da Falanxe que axiña se dedicaron a asasinar e torturar a moitos republicanos. Na medida en que a represión se intensificou, os montes lousamáns do Iroite e Fontefría e o Costoira, Siroña e sobre todo a Muralla, enchéronse de fuxidos. Os fuxidos non tardaron en organizarse no monte, uníndose ao grupo de Varela, Abdón Telésforo Vázquez, o presidente do sindicato da CNT de San Fins , Hilario Arroyo "O Moreno", Celestino Horta, Avelino Méndez "O Asturiano" e o portugués José Diaz A guerrilla antes da guerrilla Aos poucos, aos perseguidos non lles quedou outra que se organizar no monte. Ao grupo de Varela uníronse Abdón Telésforo Vázquez, o presidente burgalés do sindicato, Hilario Arroyo coñecido como "O Moreno", Celestino Horta, Avelino Méndez "O Asturiano" e o portugués José Diaz. O 14 de abril de 1937, cabodano da proclamación da República, a dirección da mina fixou esa xornada como día de cobro. O caixeiro-contador Pedro Martín declarou no Xulgado de Instrución de Noia que: "na tarde de hoxe, serían as dúas e media, achábase sentado diante da ventá repartindo aos obreiros as notas de liquidación dos xornais para pagarlles….Tamén se achaba na oficina o garda Antonio Real cando, de súpeto, abriron a porta dando as boas tardes…e viu un antigo mineiro chamado Ramón Rodríguez Varela, o cal anda fuxido desde o Movemento Nacional por ser un elemento destacado da CNT. Varela, que empuñaba na man dereita unha pistola do calibre do nove, obrigounos a poñer as mans en alto e encarándose co declarante ordenoulle que abrise a caixa…Entón díxolle a Antonio Real que sacase o diñeiro e o fose colocando enriba dunha mesa e unha vez realizada tal operación, foi gardando nos petos os billetes e a prata extraídos da caixa….A continuación desapareceu monte arriba......feito o arqueo provisional da caixa cre que Varela levou 6899,85 pesetas". Varela logo de repartir os cartos do atraco entre a xente do monte, acompañado por Abdón, Moreno, Avelino e José Díaz diríxese cara a Asturias coa intención de alistarse no exército republicano. Como os camiños cara a Asturias estaban fortemente vixiados deberon renunciar ao proxecto e regresan, Varela a San Xiao do Camiño (Palas de Rei) á casa da súa familia e o resto dos seus compañeiros a Lousame e Noia. Unha vez alí, o 27 de marzo de 1938 e antes de que nacera o día, a casa de "Curuxás" foi rodeada cun dobre cerco por un continxente de gardas civís dos postos de Melide, Palas de Rei, Taboada, Monterroso, Guntín e Antas de Ulla, cerco do que o guerrilleiro foi quen de fuxir disparando o seu Winchester, logo de saíren da casa os fillos e a muller. A morte do cabo da Garda Civil de Palas de Rei María Castro, a nai de Marcelina, levaba unha tempada enferma. O día 26 de xullo de 1941 púxose a morte. Mentres Marcelina coidaba da nai, "Curuxás" quedou na súa casa. Ao día seguinte era Santa Margarida e, como todos os derradeiros domingos de mes, feira grande en Melide. Pola Santa Margarida celebrábase no Carballal unha romaría á que a xente acudía para ir á misa e xantar de campo. O asalto da reitoral de Meire (Melide), en outubro de 1945, foi unha das accións máis sonadas da guerrilla na bisbarra, que rematou coa morte do cura da parroquia O cabo interino, comandante de posto da garda civil de Palas de Rei, se acaso coñecedor do estado de saúde da sogra de "Curuxás" desprazouse acompañado de catro números a San Xiao do Camiño, convencido de que era un bo día para que aquel estivese na casa, de xeito que mais unha vez cercaron o domicilio. E tamén outra volta, agora tras botar unha granada de man, fuxiu "Curuxás" entre os gardas disparando unha arma curta. No episodio resultou morto o devandito cabo da garda civil Jesús Da Cal Val. Cando a primeiros de 1943 remata a batalla de Stalingrado coa derrota dos nazis, moita xente pensou que a IIª Guerra Mundial estaba gañada pola URSS, algo que axudou a erguer a moral dos resistentes e provocou que a dirección da guerrilla dera instrucións para intensificar a loita no monte, neste caso por parte dos comandos que operaban na Terra de Melide e na Ulloa . Unha das accións máis sonadas da guerrilla na bisbarra, foi a morte do cura de Meire (Melide) o 12 de outubro de 1945. Ese día, varios guerrilleiros asaltaron a reitoral e mataron ao crego por un magro botín de mil pesetas. Antes, abordaran dous veciños que ían a Leboreiro (Melide) e, tras rexistralos, devolvéronlles as carteiras por ser pobres. Rafael Arango -xefe de liña da Garda Civil de Melide e instrutor do atestado- fixo constar que "os acenos do xefe da banda coinciden en grande parte cos de Ramón Rodríguez Varela alias "Curuxás", fillo de Juan e Manuela, casado, mineiro, natural de Toques". Estaba atinado o brigada da garda civil na identificación do guerrilleiro, que as testemuñas presenciais describían como "de estatura regular, cara ancha, pelo negro, afeitado, algo máis vello que os demais, levando boina negra, arma longa de dous canóns, un encima doutro". Era en efecto "Curuxás", pero trabucábase o xefe de liña ao sinalalo como xefe da banda: o comandante da partida era Marcelino Rodríguez Fernández, "Marrofer" e como tal, sería autor do único disparo que acabou coa vida do cura. Outro participante na operación foi Benedicto Fuentes Díaz, nativo de Covas (Viveiro), cuxo cadáver sería identificado en febreiro de 1946 como compoñente da partida guerrilleira. O ano 1946 foi malo para a guerrilla do Alto Ulla. O 1 de febreiro, máis de noite que de día, Benedicto, Francisco Gómez "Trotsky", Domingo Villar "de Cancela", Jesús Iglesias Escourido "Tizón", Leonardo Lopez "Trancas", Evaristo Candela, Antonio Molíns "Noy" e José Temblas, todos membros da III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, camiñando desde Barreiro (Monterroso) e divididos en dous grupos estaban a chegar á aldea da Ulloa, xa no concello de Palas de Rei. Como mandaban as normas guerrilleiras, Benedicto na súa condición de xefe da partida encabezaba o grupo que abría a marcha. No lugar de Vilauxa foron sorprendidos pola garda civil de Palas, morrendo no tiroteo o párroco de Cubrían (Palas de Rei) e un guerrilleiro, que resultou ser Benedicto Fuentes, ao que se lle atopou un nomeamento de tenente expedido pola Federación Nacional de Guerrillas. Continuando co malfadado 1946, o 18 de febreiro a policía detivo en Lugo a Enriqueta Otero, destacada militante do PCE. O 24 de xuño e nun enfrontamento coa Garda Civil en Milreo (Aranga) morre "Marrofer". E o 12-13 de Nadal, ten lugar a saída en barco cara a Francia de "Trostki", Domingo de Cancela, Vicente Lage, Evaristo Candela, Antonio Molíns, Amador Barcía, Antonio Paleo Saavedra "Toñito de Maxina" e algún guerrilleiro máis. Logo destes sucesos, "Curuxás" queda practicamente illado e comeza a segunda etapa de fuxido. A morte de Curuxás O 14 de maio de 1967, "Curuxás" botou o día no Freixeiro (Palas de Rei), pintando as fiestras da única casa do lugar. Contra a cerrada da noite, chegou ao domicilio que o matrimonio formado por Ramiro Mosquera "Zarato" e Manuela Pardo tiñan en Irago de Abaixo (Toques), onde levaba vivindo varios meses. En canto entrou na cociña, pediulle a Manuela unha cunca de leite dereito da vaca, porque non se atopaba ben. Sentado na lareira, bebeu o leite e anuncioulle ao matrimonio que subía para o cuarto a se deitar. Sentado na cama tentou desatar os zapatóns, pero o ataque de tose producido por unha hemoptise, que lle causou a morte, non llo permitiu. Ramiro, deulle chorando a novidade a todos os veciños da aldea, agás os dunha casa cos que non tiña confianza: ¨morreume o xastre…morreume o xastre¨. Reunidos ante o cadáver, os veciños de máis confianza decidiron avisar a outros amigos e colaboradores de "Curuxás" para ver que solución lle daban a tan comprometida situación. Os veciños mercaron a escote o cadaleito e deron sepultura a Ramón Rodríguez Varela no adro de Vilamor, o 16 de Maio de 1967 A Primitivo Fernández Valle fóronlle petar á porta da súa vivenda na rúa Principal de Melide xa ben entrada a noite, poñéndoo ao corrente da situación. A primeira cousa que fixo Primitivo foi encamiñarse á casa de Alberto de la Fuente Rodríguez, o médico que atendía a "Curuxás"), a quen non sorprendeu a noticia pois sabía das lesións que a silicose causara nos pulmóns do ex mineiro, e aconsellou Primitivo que non seguisen as instrucións que "Curuxás" dera de se producir a súa morte na casa de algún amigo, que non eran outras de que o enterrasen sen lle dicir nada a ninguén, argumentándolle o médico que iso podería traer consecuencias negativas para os veciños andado o tempo, cando, por calquera circunstancia puidesen aparecer algúns restos que obrigasen ás autoridades a promover unha investigación, propoñéndolle que abandonasen o cadáver nunha toxeira ou nunha carballeira. Chegado Primitivo a Irago de Abaixo coas instrucións do médico de la Fuente, decidiron trasladar o cadáver tras os montes do Careón, serra que fixa o límite entre A Coruña e Lugo, coa intención de que fosen as autoridades desta última provincia as que se fixesen cargo das dilixencias e investigacións do caso. Para levar o cadáver tentaron cargalo na burra de Ramiro, pero o animal non podía cos preto de 120 quilogramos que pesaba o defunto, polo que deberon transportalo eles mesmos. Colocaron a Curuxás sobre unha escada e entre varios homes, intercambiándose cando facía falta, foron corredoira arriba cara ao Careón. Aquela primavera chovera a cachón, polo que o regato de Vilamor (Toques) ía rebordado e as corredoiras estaban cheas de lama, circunstancias que dificultaron moito o transporte do cadáver, que realizaron de noite e sen poder utilizar ningún medio de iluminación. Mollados, enterrándose na lama ao andar, cando chegaron a Silverde, lugar que pertence a Vilamor (Toques), na mesma parroquia que Irago de Abaixo, decidiron deixar a "Curuxás" ao pé do camiño. Ao día seguinte, 15 de maio, contra as 3 da tarde o sarxento da garda civil Tomás Parra, comandante do posto de Melide e o número Jesús García dispúñanse a saír de servizo cando se presentou no cuartel Jesús García Salgado, o "Manco de Sierra", que denunciou a existencia dun cadáver descoñecido preto de Vilamor. Cando a Garda Civil chegou a Silverde, o morto estaba rodeado por un bo número de veciños, que aínda que a maioría deles sabían ben quen era o finado, manifestaron non coñecelo. Informada a xefatura de liña de Arzúa, sen moito tardar desprazáronse a Silverde o xuíz, o forense Alberte de la Fuente, máis gardas civís e policías chegados de Compostela. Examinado con máis detalle o defunto, puido verse no peto do lado dereito do pantalón a pistola Astra cun cargador completo e unha bala na recámara. Era noite pecha e o defunto que xa fora identificado por alguén que se atreveu dicir que era "Curuxás", foi trasladado ao curro da casa de Ángel Vázquez García en Vilamor. Alí, foi identificado pola súa muller, Marcelina Costa e visitado por centos de amigos e curiosos tras se coñecer a nova por toda a bisbarra. José Meijome, párroco de Vilamor, falara con Marcelina antes de que esta entrase a recoñecer o cadáver, aconsellándolle que non se fixese cargo do defunto e prometéndolle que el e a parroquia de Vilamor se encargarían de lle facer un enterro como "o da xente¨. O cura cumpriu e, a escote, os veciños mercaron o cadaleito e deron sepultura a Ramón Rodríguez Varela no adro de Vilamor, o 16 de Maio de 1967. Dende aquela, "Curuxás" pasou a se converter en lenda viva da memoria combatente antifranquista.