Summary: Eventuais en Loita achega testemuños de persoal emigrado a lugares "onde si valoran a formación, o interese e a implicación e respectan os dereitos laborais" e contraponos á xestión dunha Xunta á que acusan de "vulnerar a liberdade de expresión" por vetar carteis críticos.

Nunha nova protesta, a enfermería galega volveu erguer a voz contra a súa precariedade e contra a xestión do Sergas. Desta vez, na súa campaña #12Meses12Loitas, o colectivo Enfermeiras Eventuais en Loita concentrouse ante os hospitais e centros de saúde denunciando a "fuga de persoal" que desde hai unha década se produce no país cara a outras comunidades e Estados "pola falta de contratación, inestabilidade e precarias condicións" que ofrece Galicia. Eventuais en Loita amosa o seu "rexeitamento" ás "medidas de censura" impostas polo Sergas, en referencia ao veto aos carteis críticosCon esa denuncia como eixo, Eventuais en Loita engadiu outra. O persoal mobilizado luciu cintas adhesiva na boca porque "o Sergas nunca deixa de sorprendernos". "Desta volta agásallanos coa coa vulneración dun dos nosos bens máis prezados, a liberdade de expresión", en referencia á circular coa que a Xunta impón un veto aos carteis críticos desde hai dúas semanas. "O señor Feijóo anunciou que se prohibe a colocación de anuncios, carteis e publicidade que poden resultar inxuriosos ou ofensivos para determinadas persoas, colectivos ou institucións", lembra Eventuais en Loita no manifesto lido este martes na protesta. E advirte do seu "rexeitamento" cara a unhas "medidas de censura" que, consideran, "vulneran" o seu "dereito como profesionais e como cidadáns a mostrar a disconformidade coa xestión da Administración Pública".Ademais, a enfermería eventual destaca a constante emigración do seu colectivo desde Galicia malia ser "un dos máis numerosos do Estado" e ter o Sergas "cada vez máis dificultades para cubrir o persoal". A enfermería eventual denuncia as "precarias condicións laborais" que obrigan a emigrar a lugares "onde si valoran a formación, o interese e a implicación""Por mor das condicións laborais e da inestabilidade, sen traza de mellora, que nos ofrecen, moitas das nosas compañeiras víronse na necesidade de probar sorte noutras comunidades ou noutros países onde si valoran a formación, o interese, a implicación... Onde respectan os dereitos dos traballadores, onde se preocupan de formar academicamente porque saben que un profesional ben estudado é un investimento de futuro", explicaron no comunicado lido este martes. Ademais, e durante os últimos días, difundiron varios vídeos de testemuños de profesionais emigradas que explican os seus motivos para a marcha e as diferenzas de trato nos seus lugares de traballo. "Que non nos enganen máis. Temos unha das mellores sanidades do mundo e os profesionais mellores formados, pero é o sistema o que non funciona", di Alicia, emigrada en Noruega desde hai seis anos. Acumula seis anos de traballo, seis anos cotizados, asinou só dous contratos e ten cinco semanas de vacacións ao ano. O que pode parecer normal ou lóxico, é unha quimera en Galicia. "Traballei nove anos no Sergas, teño cinco anos cotizados, innumerables contratos --entre 150 e 200-- e cero vacacións desfrutadas. Decidín cambiar de vida e buscar solucións e marchei", relata. "Que non nos enganen máis. Temos unha das mellores sanidades do mundo e os profesionais mellores formados, pero é o sistema o que non funciona"No mesmo sentido exprésanse Mely e Alexander desde o Reino Unido, Carla tamén desde Noruega ou Noemí e José Ramón desde Cantabria nos testemuños que difunde o colectivo. Porque a emigración cara a outras autonomías tamén é masiva neste sector. "Sen estar tampouco nunhas condicións inmellorables, noutras comunidades hai máis estabilidade porque salvan dalgunha maneira a taxa de reposición ou idean contratos máis estables; sabemos que a eventualidade ten que existir, pero hai maneiras e maneiras e non se pode estar cada día nun sitio ou un mesmo día en diferentes postos", explica Hugo Bermúdez, un dos portavoces de Eventuais en Loita, que explica que o obxectivo desta nova campaña é "poñer caras diversas á precariedade, ás razóns dela e da emigración porque o Sergas segue a queixarse de que non hai enfermeiras mentres estas marchan de Galicia buscando as condicións que non teñen na súa terra", explica. "Volvería a Galicia se me desen as mesmas condicións", conta Noemí, que leva máis de tres anos en Cantabria, onde lle ofreceron "estabilidade en canto ás quendas e á economía". "O do Sergas era un estrés que non estaba disposta a soportar", explica noutro vídeo. "No Reino Unido tiven un contrato estable, traballei sempre no mesmo servizo, tiven sete semanas de vacacións ao ano e a posibilidade de formarme inmensamente en cursos e na universidade e todo pagado polo hospital público; sentíame moi valorada", contrapón tamén Mely á situación vivida en Galicia. "O do Sergas era un estrés que non estaba disposta a soportar", di unha enfermeira obrigada. "Déronme a posibilidade de formarme inmensamente", conta outraTodo os testemuños coinciden en agradecer a Eventuais en Loita, colectivo que chega mobilizar máis de 6.000 profesionais da enfermería en Galicia, por dar visibilidade a unha problemática tan sabida como invisible e por "seguir loitando malia todo". Desde o colectivo, Bermúdez advirte de que manterán "a presión na rúa", máis aínda de cara ás eleccións autonómicas. "Os nosos destinos márcaos a Xunta", lembra, antes de enviar por correo a todos os grupos políticos as súas demandas. Antes dos comicios volverán ás protestas ante hospitais e centros de saúde. Será o 12 de marzo e xa avisan: "Será potente".


Summary: Nalgunhas estacións as viaxeiras teñen que avisar coa man para que o convoi se deteña.

Segundo informou un usuario frecuente do servizo de ferrocarril a Nós Diario onte, unha viaxeira que tratou de descender na parada de Ordes, facultativa na liña rexional que une ás 10 horas A Coruña con Compostela, topou con que a porta do convoi non abría. O ferrocarril aminorou a súa velocidade e freou, mais o botón das comportas non funcionou, polo que mentres chamaba infrutuosamente o interventor que atendía a liña comprobou como o tren se afastaba da súa parada. Unha vez en Compostela, continúa este usuario, a viaxeira demandou unha solución. Paradas a demanda A rede ferroviaria galega conta co servizo de parada facultativa nalgúns dos seus traxectos rexionais. As estacións de Ordes; no municipio homónimo; Uxes, no concello de Arteixo; Osebe, no de Teo; Cesantes, no de Redondela ou O Irixo, nese municipio, son algunhas delas. Para baixar nunha destas paradas as usuarias destes traxectos deben mercar o seu billete ao persoal de Renfe, nas billeteiras automáticas habilitadas para tal efecto ou a través da rede. As interventoras reciben o aviso cando se compra este tipo de boletos. Porén, nunha das ventás da estación de tren de Compostela recomendan avisar a interventora persoalmente para que esta dea aviso á condutora do tren. Para subir, de non poder empregar ningunha destas vías, fica a opción de levantar a man cando o convoi se aproxima, aminorando a súa marcha, pola vía e facer sinais á maquinista ou interventora. A modalidade da parada facultativa foi deseñada para aquelas estacións cunha afluencia baixa de pasaxeiras. O sistema foi defendido en 2013, cando o Goberno central presidido polo popular Mariano Raxoi levou a cabo unha reestruturación dos servizos ferroviarios suprimindo paradas ou minimizando traxectos. Entón demandaron a aplicación das paradas opcionais en troques da supresión.


Summary: Nove Gobernos diferentes en só dez anos, desde o triunfo da primeira das chamadas Revolucións Árabes. A inestabilidade política foi constante en Tunisia, un país cun grave problema de desemprego e de descrédito da poboación nas institucións do Estado. Situación que a pandemia da Covid-19 veu agravar.

Tunisia enfronta a súa peor crise democrática desde hai unha década, cando en 2011 se produciu a primeira das chamadas Primaveras Árabes. O presidente Kais Saied disolveu o Goberno no domingo e paralizou a actividade do Parlamento por 30 días coa axuda do Exército. Unha acción cualificada onte de "golpe de Estado" polos principais partidos da oposición, informan as axencias internacionais sobre o terreo. O movemento chega tras meses de bloqueos e enfrontamentos entre Saied e o primeiro ministro, Hichem Mechichi, cun Parlamento fragmentado e co país sumido nunha fonda crise económica, exacerbada pola pandemia da Covid-19. Precisamente foron as violentas protestas nas rúas do domingo os que alegou o presidente para dar o paso. O presidente do Parlamento, Rached Ghannouchi, é tamén líder do Ennahda, unha formación islamista moderada inspirada nos Irmáns Musulmáns, maioritaria na Cámara e cun importante papel nas sucesivas coalicións de Goberno. Ghannouchi afirmou que se producira un "ataque á democracia" e chamou á sociedade a manifestarse nas rúas da capital, Tunes, e do resto do país. "Isto é claramente un golpe de Estado constitucional. Un golpe contra a revolución, contra as liberdades xerais e persoais. O Parlamento elixido democraticamente, o Goberno e todo o demais aínda están en funcións", dixo en declaracións á axencia Anadolu. Seguidores e opoñentes do presidente enfrontáronse onte nos arredores dunha Cámara lexislativa blindada polo Exército, recolleu Al Jazeera. O lanzamento de pedras entre os dous bandos deixou numerosos feridos. Segundo comunicou esta canle de TV árabe, a Policía accedeu ás súas instalacións e expulsou os traballadores. Tamén a TV estatal foi tomada por forzas policiais. Ademais, os militares impediron o acceso dun grupo de persoas ao pazo de Goberno, no kasbah, e o de Ghannouchi ao Parlamento. Ameaza de resposta severa Saied invocou a Constitución de Tunisia para xustificar a disolución do Goberno e a paralización do Parlamento, e asegurou que gobernará coa axuda dun novo primeiro ministro. Con todo, non comunicou cando será designado. En concreto, apelou ao artigo 80 da Constitución, que permite ao presidente tomar medidas excepcionais baixo serias ameazas co fin de protexer o país. O artigo, porén, condiciónao á consulta cos presidentes do Goberno e do Parlamento. "Estou en contra da acumulación de todos os poderes nas mans dunha soa persoa", afirmou ás portas do Parlamento Ghannouchi, que nos últimos tempos tentou distanciar a súa formación da influencia dos Irmáns Musulmáns. Pola súa banda, Saied ─que chegou á Presidencia en 2019 prometendo acabar coa corrupción e coa incompetencia das elites─ rexeitou as acusacións de "golpe de Estado" expresadas tamén polas outras dúas formacións maioritarias na Cámara, as conservadoras Qalb Tounes ─cuxo candidato en 2019 chegou á segunda volta contra Saied─ e Karama. Saied tamén suspendeu o aforamento dos deputados e tomou control da Fiscalía xeral. "A calquera que dispare unha bala, as forzas armadas responderán con balas", sinalou Saied, que conta con diversos apoios, desde o islamismo até forzas da esquerda. "Regreso á orde constitucional", pide a comunidade internacional A inestabilidade en Tunisia é constante desde a revolución de 2011, cun total de nove Gobernos desde entón, incapaces de acabar coas altas taxas de desemprego. Ademais, ten problemas orzamentarios e para pagar a débeda, que levou o Goberno de Mechichi a tentar a negociación dun novo préstamo co Fondo Monetario Internacional (FMI). Ante os acontecementos de onte, a UE pediu "respecto á Constitución, ás súas institucións e ao Estado de Dereito. O Goberno turco manifestou a súa "fonda preocupación" e avogou pola restauración da "lexitimidade democrática". Tamén desde Alemaña, o Goberno desexou que Tunisia regrese "o máis axiña posíbel á orde constitucional". E desde Rusia, o Kremlin pediu que "nada ameace a estabilidade e a seguridade" da poboación tunesina.


Summary: Mulleres e nenas e nenos de Coronel Suárez (Bos Aires) en comunicación con Lugo na acción "O Voo das bolboretas", unha iniciativa deseñada pola artista Luz Darriba contra a violencia de xénero.

Encontro entre Arxentina e Galiza contra a violencia de xénero. A acción "O Voo das bolboretas", unha iniciativa da artista Luz Darriba, intégrase no proxecto "Culturas en Diálogo" que desenvolve a Rede Museística da Deputación de Lugo. Esta sexta feira, de maneira interactiva, ten lugar o encontro de mulleres, nenos e nenas de Coronel Suárez (provincia de Bos Aires) que preparan a acción "O Voo das bolboretas" e a comunidade da Rede Museística de Lugo co fin de intercambiar experiencias arredor desta acción. Tanto en Lugo como en Arxentina construíronse bolboretas como metáfora contra a violencia machista e neste encontro con milleiros de quilómetros de distancia reflexionarase sobre as posibilidades da arte tanto á hora de concienciar á sociedade como contribuír á "fortaleza e o ánimo das vítimas de violencia para saír do maltrato". Creada pola artista Luz Darriba, "O Voo das Bolboretas" conseguiu a participación dun amplo grupo de persoas na Arxentina que produciron milleiros de bolboretas. A creadora ideou unha réplica en Lugo coa colaboración de asociacións locais, participantes de actividades dos Museos e persoas que a título particular se sumaron á iniciativa. A acción entra no programa da Rede Museística "Plántalle cara ao maltrato". As bolboretas son escollidas na acción como símbolo porque ese era o nome coa que se coñecían a Patria, Minerva e María Teresa, as irmás Mirabal asasinadas en 1960. A iniciativa inclúe a inauguración dun monumento estábel na memoria das tres mulleres e para denunciar a violencia machista.


Summary: Aconteceu en 1964. O 7 de Febreiro aterraron no aeroporto John F. Kennedy de Nova Iorque. Nada voltaría a ser o mesmo no mundo da música popular. Ao retorno da aventura estadounidense produciron un disco revolucionario, Rubber Soul (1965). Médio século despois, esta segunda feira vanse reeditar os álbums norteamericanos de The Beatles.

En 1964, The Beatles revolucionara xa a música en Europa, mais os Estados Unidos eran aínda unha materia pendente para os Fab Four. A viaxe foi chegar e encher. A banda de Liverpool arrasou nos EUA. O fascinio foi mutuo: John, Paul, George e Ringo produciron un impacto sen precedentes nos círculos musicais norteamericanos e, en troca, se enchouparon das tendencias máis vangardistas da música popular estadounidense. Coñeceron, sobre todo, Bob Dylan. A impresión que o bardo de Minessota marcou en Lennon foi decisiva no rumo posterior da banda británica (Dylan é quen lle puxo cerebro ao rock, afírmase que dixo Lennon). 74 millóns de espectadores! O debú de The Beatles perante a audiencia estadounidense foi no popular programa de TV The Ed Sullivan Show. 74 millóns de espectadores asistiron esa noite a un show en que os de Liverpool interpretaron cinco cancións, entre elas She loves you e I want to hold your hand. O suceso foi extraordinario. Deviron imediatamente un fenómeno de masas. Entre 1964 e 1966, The Beatles voltaron en varias ocasións aos EUA para actuar ao vivo. Toda esa experiencia estadounidense está recollida nunha caixa con 13 Cds, intitulada The U.S. Albuns, que recupera os discos lanzados nos Estados Unidos pola banda, con diferentes aliñamentos, mesturas, títulos e capas, en relación ás edicións británicas. Eses 13 Cds -acompañados por un libro de 64 páginas- vai ser posto á venda en todo o planeta esta segunda feira. Dan conta dun momento fulcral no devir dun grupo que mudou a historia da música popular.


Summary: O presidente da Xunta, Alfonso Rueda, asegura que un médico ou médica de Atención Primaria do Sergas cobra 65.000 euros anuais máis gardas. Unha cifra que causou o enfado e as críticas en gran parte do sector, que acusa o xefe do Executivo de mentir.

Cobra ou non cobra un médico ou unha médica de Atención Primaria do Sergas 65.000 euros anuais máis gardas? Rueda asegura que é así, son datos, di, que lle traslada a Consellaría de Sanidade, "por tanto, son obxectivos, e remítome a eles para acreditar que iso é así". O Goberno galego, o único do Estado que recorta en Atención Primaria En declaracións aos medios na tarde da segunda feira, insistiu en que non mente, fronte ao que aseguran os sindicatos. "Non creo que sexa un mal soldo", acrecentou o presidente da Xunta, consciente do malestar e da precariedade que denuncian médicas e médicos galegos. "Isto é mentira. El sábeo. Non se trabuca, mente a propósito co fin de que o pobo se bote enriba das médicas para acusalas de privilexiadas", lamenta un médico nas redes sociais. "Eu non recibo nin a metade do que di Rueda", advirte outra facultativa. A Atención Primaria galega en risco real de colapso "A min, sen gardas, sáeme ao redor dos 50.000 euros, podo demostralo, con nóminas, non cos 'disque' do Sergas", sinala unha médica que conta con trienios acumulados. Segundo puido saber Nós Diario, as retribucións fixas dun médico ou médica de Atención Primaria atópanse ao redor dos 3.000 euros mensuais, con dúas pagas extra, é dicir, 42.000 euros. Contan cunha produtividade variábel de pagamento único de aproximadamente 2.700 euros ao ano, e un complemento derivado do número de tarxetas sanitarias que ten adscritas de entre 6.000 e 10.000 euros. A Galiza fica á cola do Estado en investimento en Atención Primaria Ademais, un médico ou médica, recibe un nivel de complemento de destino, o 24, que pode ser o mesmo que o dun administrativo ou administrativa da Xunta da Galiza. SOS Sanidade ten denunciado as altas taxas de emigración entre as persoas profesionais sanitarias derivadas da falta de estabilidade laboral. "Pensa alguén que por igual salario e estabilidade a xente marcharía a traballar a sitios afastados?", advirten fontes da plataforma, que engaden que a "falta de médicos" é "unha falacia", "ao MIR preséntanse 14.000 persoas e convocan 6.000 prazas". Atención Primaria: 262 millóns por baixo da media de investimento no Estado e 976 médicos menos desde 2009 Os recortes, advirten os colectivos en defensa da sanidade pública, son os causantes de situacións que viven a diario as médicas e médicos e outro persoal de Atención Primaria, con axendas desbordadas e quendas de traballo que exceden o tempo ordinario. Manifestacións pola Atención Primaria Recentemente, veciñanza do Baixo Miño manifestouse para denunciar casos como o do Rosal, onde só unha médica atende as 6.450 persoas censadas neste municipio, que carece de pediatra. SOS Sanidade Pública mobilizarase durante "todo o verán" para "iniciar a recuperación" da Atención Primaria SOS Sanidade Pública advirte de que a situación empeorará nas próximas semanas, en época vacacional, pois non se substituirán as vacacións do persoal facultativo cando as vilas costeiras chegan a multiplicar de maneira exponencial os seus habitantes durante o verán.


Summary: Poderás acceder a el de maneira gratuíta até rematar novembro. Faite con el na nosa loxa.

Perante a inminente reforma das pensións, Sermos Galiza, re-edita o AFondo 'O asalto ás pensións' publicado ao que poderás acceder de balde durante o mes de novembro. Coordenado por Xabier P. Igrexas este carderno debrúzase arredor das mudanzas que o Goberno español pretende introdicir no sistema de pensións e que moit@s estudos@s alertan pode supor un empurrón cara aos grandes plans de pensións privados. Para coñecermos mellor cal é a realidade desta reforma disponibilizamos na nosa loxa este AFondo que visa achegar algunhas chaves arredor do debate sobre a sostibilidade ou falencia do sistema de pensións e as súas causas. E é que neste asunto hai moitas luces e sombras a comezar, asegura o catedrático de economía política, Juan Torres, pola idea de que é unha cuestión demográfica a que pon en risco o mantemento das pensións. Torres está certo de que son "as políticas de austeridade que crean paro" as responsábeis do perigo.


Summary: Os máximos responsábeis dos populares galegos non aforraron eloxios ao discurso de Felipe VI. Mentres o seu presidente, Alberto Núñez Feixoo cualificábao de "exemplar", o secretario xeral, Miguel Tellado definiuno como "inspirador e profundo".

Alberto Núñez Feixoo foi o primeiro dirixente do Partido Popular da Galiza en achegar a súa valoración sobre a intervención de Felipe VI. Nun chío colocado nas redes sociais, o mandatario galego celebrou que "de novo" o monarca dera un discurso de Nadal "exemplar". "Maxestade, conte con Galiza", afirmou Feixoo, quen significou "a proximidade cos españois ante a pandemia" do rei e destacou o seu "compromiso coa Constitución e os seus valores integradores". Feixoo cualificou a intervención de Felipe VI "de exemplaridade institucional e de confianza no país para a reconstrución" após a crise sanitaria e económica provocada pola Covid. "O país precisa máis discursos como o de Felipe VI" O secretario xeral dos populares galegos Miguel Tellado tampouco aforrou gabanzas as palabras do monarca. Neste sentido, cualificou "de inspiradora a intervención pronunciada" polo rei e apuntou que "o país precisa máis discursos como o de Felipe VI e menos como os que pronuncia Pedro Sánchez". "As verbas do monarca combinaron o optimismo e a confianza ante as potencialidades dunha gran nación como España co rexeitamento daqueles partidos que fan da confrontación un xeito de vida e mesmo de supervivencia política", adiantou o dirixente popular. Tellado lembrou que "durante 40 anos de democracia os Gobernos sempre estiveron ao carón da monarquía" e instou ao "Goberno en tomar nota do modelo de convivencia reivindicado por don Felipe" "Zarzuela entende mellor a sociedade" "Na defensa dunha sociedade que avanza unida e sen rancor estará sempre o Partido Popular da Galiza", asegurou Tellado, quen afirmou que "Zarzuela entende mellor a sociedade e está máis preto da rúa que o Palacio da Moncloa". Os populares destacaron a sensibilidade social da intervención de Felipe VI e significaron que "a Coroa estea máis sensibilizada con esta cuestión que un suposto Goberno de progreso debería facer reflexionar aos ministros de PSOE e de Podemos". "As verbas do monarca combinaron o optimismo e a confianza ante as potencialidades dunha gran nación como España co rexeitamento daqueles partidos que fan da confrontación un xeito de vida e mesmo de supervivencia política", aseverou Tellado.


Summary: A piques de se conmemorar a Al-Nakba dedicamos o noso caderno de análise ás políticas xenocidas do Estado de Israel. Mais tamén ás iniciativas sociais que loitan contra a impunidade 65 anos após a ocupación

En parcería coa Plataforma BDS-Galiza conmemoramos os 65 anos da traxedia palestina (Al-Nakba) coa edición dun A Fondo sobre a ocupación. O 15 de maio de 1948 Israel implantouse e iniciou a súa expansión nos territorios palestinos. Milleiros de cidadás e cidadáns foron expulsad@s pola forza ds seus lares e obrigad@s a viviren en campos de refuxiad@s. Desde 2005 púxose en marcha --emanada da sociedade civil palestina-- a campaña global Boicote, Desinvestiment e Sancións a Israel (BDS). Unha iniciativa que desde 2010 botou a andar na Galiza. Con el@s abordamos o aparheit, o racismo e a limpeza étnica de Israel contra o pobo palestiniano. Mais tamén, recabamos a opinión de cidadás e cidadáns israelitas que rexeitan mesmo a existencia do propio Estado de Israel como o músico e activista político Gilad Atzmon (Tel-Aviv). "Asediar o asedio", en verbas do poeta Mahmoud Darvish. Ese é o chamado que lanzan desde BDS para loitar contra a impunidade de Israel e contra a inacción dos organismos internacionais, a comezar polas propias Nacións Unidas. A realidade é clara, conta nas primeiras páxinas o activista palestino residente na Galiza, Mohamed Safa: "O 70% da sociedade palestina está formada por refuxiados e a metade do pobo vive baixo a ocupación militar". O mantemento desta realidade que cumpre xa máis de medio século, non puido manterse no tempo sen a cumpricidade da propia comunidade internacional. Países, mais tamén organizacións, que colaboran directa ou indirectamente coa ocupación militar, as violacións dos dereitos humanos e a represión política e social. Unicef é un dos cómplices. Sobre a súa colaboración co réxime sionista fala Julia Jabary, escritora, xornalista e tradutora. Desde a Galiza, érguen a voz algunhas das persoas que toman parte da Plataforma BDS, con elas salientamos a forza das iniciativas postas a andar pola sociedade civil que procuran no noso país o apoio directo do pobo na loita contra a impunidade.


Summary: Demandan a Administración galega que implante medidas urxentes, como diminuír a cota de pacientes por profesional sanitaria ou facer máis atractivos os novos contratos de continuidade.

O Consello Galego de Colexios Médicos e sociedades científicas urxiu onte o Servizo Galego de Saúde e a Consellaría de Sanidade a "poñerse as pilas" para mellorar a Atención Primaria. Reclaman limitar o número de pacientes por profesional, que en ocasións atenden até "55 ou 60" consultas diarias, para mellorar a calidade na asistencia. Tamén que os contratos ofrecidos sexan máis "atractivos", para combater a falta de facultativos na Atención Primaria, coa que o Sergas xustifica non cubrir as baixas ou vacacións das profesionais en activo. A agrupación de profesionais reclama solucións para a súa "sobrecarga". O presidente do Consello, José Luís Jiménez, asegura que "están machacando os médicos de familia". Antes do Nadal, representantes do organismo mantiveron unha reunión coa Consellaría de Sanidade, na que abordaron un documento elaborado por expertas para mellorar o nivel asistencial da Atención Primaria. Posteriormente, o presidente do Consello remitiu un correo electrónico á Administración no que comparte a postura de colexios médicos e sociedades científicas sobre a súa situación. A información íntegra pode consultala na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: Gonzalo Caballero, Antón Gómez-Reino e Ana Pontón reiteran o seu desacordo coa convocatoria electoral mentres permanece a emerxencia sanitaria polo coronavirus e ven o actual presidente e líder do PPdeG guiado só por interese partidario

Gonzalo Caballero, Antón Gómez-Reino e Ana Pontón reiteraron a pasada semana ante o presidente da Xunta e candidato do PP, Alberto Núñez Feijóo, a súa oposición a que as eleccións se celebrasen en xullo. PSdeG, Galicia en Común e BNG considérano imprudente, unha "temeridade" que impedirá unha participación normal da cidadanía nos comicios. Tamén ven no actual presidente a vontade de tirar vantaxe electoral da súa omnipresencia na crítica ao Goberno de España en todo o vinculado á pandemia do coronavirus.Despois de que Feijóo ratificase a convocatoria para o vindeiro 12 de xullo, as tres formacións reiteraron o seu rexeitamento. Pero tamén procuraron facer ver que seguen crendo posible un cambio político en Galicia nun escenario que xa nada ten que ver co dos cancelados comicios do 5 de abril, no que a campaña que comezará o 26 de xuño estará limitada de facto polas restricións derivadas da covid-19 e no que será moi difícil desenvolver unha discusión política pública en condicións ordinarias.Gonzalo Caballero: "Feijóo está escribindo as súas últimas páxinas á fronte do Goberno da Xunta"O secretario xeral e candidato do PSdeG, Gonzalo Caballero, censura que Feijóo optase por "impoñer un calendario electoral que os galegos non compartimos" no canto de consensualo. Pero tamén di estar convencido de que o líder do PP galego está "escribindo as súas últimas páxinas á fronte do Goberno da Xunta" mentres toma decisións coma esta. "Os socialistas estamos preparados para darlle a Galicia un proxecto de compromiso coa sanidade pública e coa reconstrución" tras a pandemia "para que ninguén quede na cuneta" a causa da covid-19, afirmou nunha primeira reacción.Ana Pontón: "Se antes era necesario, despois da covid-19 é imprescindible o cambio galego"En termos de "reconstrución" fala tamén a portavoz nacional e candidata do BNG. Dende o desexo de que "non teñamos que lamentar esta decisión" en termos sanitarios e dunha repunta de contaxios do coronavirus, Ana Pontón, quen evidencia que "en todo caso, a decisión esta tomada e ante este feito que non podemos cambiar", o Bloque "vai traballar para trasladar á sociedade as súas alternativas". O roteiro da formación soberanista será "a reconstrución económica e social de Galiza, sacar adiante o país ante a crise brutal que nos afecta" pola pandemia e procurar facer ver que "se antes era necesario, despois da covid-19 é imprescindible un cambio galego".Antón Gómez-Reino: "Feijóo mentía cando dicía que as eleccións non estaban na súa axenda; estremece a súa absoluta falta de responsabilidade"Por parte de Galicia en Común o seu candidato e voceiro, Antón Gómez-Reino, reitera que a coalición considera "unha enorme imprudencia e irresponsabilidade" que Feijóo "empurre o país a unha convocatoria electoral no medio desta situación sanitaria". Cre Gómez-Reino que o actual presdiente "falta ao respecto ás familias dos que perderon os seus seres queridos, a quen teñen aínda persoas ingresadas pola covid-19 e as súas derivadas" ou "ás familias que precisan medidas de apoio da Xunta para paliar as consecuencias da crise e non unhas eleccións". "Feijóo mentía cando dicía que as eleccións non estaban na súa axenda, estremece a súa absoluta falta de responsabilidade", conclúe o tamén líder de Podemos Galicia, para quen chamar ás urnas "nun estado de alarma e de crise sanitaria" vai "contra os mínimos democráticos".Dende En Marea, que sinala que "nestes días" convocará "un plenario telemático" no que a súa militancia decidirá se concorre ou non aos comicios, o seu novo voceiro, Pancho Casal, concorda coa convocatoria en xullo -malia preferir o día 10- pero discrepa de que a campaña sexa "máis curta", como suxire Feijóo, xa que sería "un atentado democrático". En Ciudadanos, a súa candidata, Beatriz Pino, cre "fundamental que as eleccións se desenvolvan coas máximas garantías necesarias" partindo da base de que "xullo non era a data ideal", pero "tampouco hai un escenario perfecto ao que acollernos".


Summary: A Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación de Pontevedra acolleu o "Día das Redes Galegas", unha xornada de debate sobre a situación do galego nas redes sociais. Falamos con María Pérez Justo, client account manager en Twitter España

A Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación de Pontevedra acolleu este xoves o "Día das Redes Galegas", unha xornada de debate sobre a situación do galego nas redes sociais, buscando afondar na importancia destas plataformas e nos cambios que están a provocar no sector da comunicación e, igualmente, co obxectiv ode "dignificar as redes sociais, as redes en galego e a figura do community manager", como salientou o seu organizador, o profesor Xabier Martínez Rolán. No coloquio participaron catro novos e novas profesionais, expertos e expertas no manexo e xestión de plataformas dixitais e que, ademais, licenciáronse nesa mesma facultade apenas uns anos antes. Tratábase de María Pérez Justo, client account manager en Twitter España; Marcos Gómez, responsable de outbound márketing de Elogia; Arancha Vilas, coordinadora de márketing e comunicación de Elephone Spain, e Cristina Rey, responsable de Comunicación Dixital en Mekkdes. Pérez Justo subliñou que "por suposto que o galego ten cabida nas redes", salientando que "a era dixital vai supoñer un plus para o galego" Na actualidade a importancia social e o peso comunicativo das redes sociais é innegable. O 86% dos e das internautas de entre 16 e 65 anos, preto de 19 millóns en España, son usuarios e usuarias de redes sociais, segundo o informe publicado por IAB Spain neste 2017. "A comunicación hoxe en día non se entende sen a relación coas redes sociais", destaca María Pérez Justo, que engade que "non podemos vivir alleos ao que se discute nas redes sociais. Están aí, forman parte da nosa vida". Esta importancia dáse no caso das empresas e marcas comerciais ("Twitter é hoxe fundamental para todo tipo de comunicación corporativa. Son canles de atención ao cliente e ofrecen unha gran capacidade de segmentación, de poder chegar directamente aos teus usuarios", dixo), das institucións e tamén das linguas, por exemplo. "Do penso, logo existo, pasamos ao se estou nas redes sociais existo, e se non estou non existo", dixo. En canto á situación do galego, Pérez Justo subliñou que "por suposto que o galego ten cabida nas redes", salientando que "a era dixital vai supoñer un plus para o galego". "As plataformas comunicativas dixitais permítenme estar informada tanto a nivel global coma do que pasa ao lado da miña casa" , engadiu. Paulo Cabral destacou que "nas redes sociais hai moita vida e afastarse delas implica perder opcións", facendo fincapé na oportunidade que estas plataformas supoñen á hora de "estender o uso da lingua a todos os ámbitos" O mesmo afirmou Paulo Cabral, director da Área de Normalización Lingüística (ANL) da Universidade de Vigo, que subliñou que "nas redes sociais hai moita vida e afastarse delas implica perder opcións", facendo fincapé na oportunidade que estas plataformas supoñen á hora de "estender o uso da lingua a todos os ámbitos", así como de "configurar a imaxe que os demais teñan de nós, sexa individualmente, sexa como pobo". Nese mesmo senso, o decano da Facultade, Xosé Baamonde, salientou que "temos a responsabilidade de decidir que queremos facer co galego, se queremos unha lingua ritual ou unha lingua viva". O secretario xeral de Política Lingüística da Xunta, Valentín García, pola súa banda, salientou que se ben o galego "e outras linguas minoritarias en Europa chegaron tarde a moitas citas, hai unha á que chegou en igualdade de condicións, internet, onde está desde o primeiro dia" e onde, non obstante, "ten que competir con grandes sistemas de comunicación". Malia a todo, García amosouse igualmente optimista. Arancha Vilas lamentou que "semella que na actualidade calquera pode levar a cabo tarefas de xestión das redes sociais" Finalmente, na xornada tamén se fixo incidencia na "importancia de contar con profesionais formados neste eido". Arancha Vilas lamentou que "semella que na actualidade calquera pode levar a cabo tarefas de xestión das redes sociais", chamando a atención sobre os efectos negativos dunha mala presenza ou actuación nas redes sociais. "Requírese de profesionais con perfís polifacéticos, cunha visión estratéxica dun sector no que "cada día pode haber unha xestión de crise que hai que non só que solucionar senón tratar de que remate en positivo para a marca ou institución que se xestiona", destacou.


Summary: Na abertura da vista oral, as defensas consideraron esta terza feira que o xuízo ao independentismo catalán non se debería nin ter realizado: non hai causa nin probas e, alén do máis, téñense vulnerado os dereitos fundamentais das 12 persoas acusadas. Na sesión desta cuarta feira, os fiscais —o seu xefe no estado español é designado a dedo polo poder executivo— tentaron desacreditar os argumentos dos avogados. E foron alén diso, perfilaron o relato dos seus cargos contra Junqueras e compañía: si houbo rebelión porque si houbo "métodos violentos".

Tribunais europeos rexeitaron as euro-ordes ditadas polo xuíz Pablo Llarena contra Puigdemont por considerar que na acción do president da Generalitat non había rebelión ao non haber violencia. Quen si a ve é o Ministerio Público español e así ficou claro na sesión desta mañá no xuízo contra as e os dirixentes soberanistas catalás. "Os independentistas trazaron un plano criminal de grande alcance e complexidade", dixo na súa intervención na vista oral o fiscal de sala Javier Zaragoza. Non ficou aí: segundo a súa interpretación —carente polo de agora de material probatorio— as forzas independentistas catalás "quixeron facer claudicar o estado" e para iso non dubidaron en empregar "métodos violentos". Onde está a violencia? Non foi demostrado. En realidade, a violencia que se puido constatar é a empregada pola policía contra as persoas que quixeron depositar o seu voto nas urnas o 1 de outubro. O fiscal responsabilizou directamente desa violencia —ou sexa das cargas policiais a electores ás e aos dirixentes independentistas. "Non está xustificado axitar miles de cidadáns que protexeron as urnas abocándoos a enfrontamentos violentos", dixo Zaragoza. Unha peza clave na suposta rebelión serían, de acordo co alegato do tamén fiscal Fidel Cadena, os Mossos d'Esquadra que se terían posto "completamente ao lado da rebelión". Cadena falou tamén da lexislación promovida polo Parlament de Catalunya —as leis de transitoriedade cara á criación dun estado catalán— que tildou de "cóctel explosivo de unilateralidade".


Summary: A Sociedade Galega de Ornitoloxía alerta sobre a caída na poboación desta especie e esixe da Xunta "unha urxente actuación" para determinar as causas desta diminución, "independentemente da maior ou menor simpatía que a cidadanía poida ter polas gaivotas".

A Sociedade Galega de Ornitoloxía alerta sobre a caída na poboación desta especie e esixe da Xunta "unha urxente actuación" para determinar as causas desta diminución, "independentemente da maior ou menor simpatía que a cidadanía poida ter polas gaivotas"A Sociedade Galega de Ornitoloxía (SGO) alerta dun "espectacular descenso" no número de gaivotas en Galicia. A entidade sinala que a caída da poboación de gaivota patiamarela (Larus michahellis) nas principais colonias de cría do país supera o 30% nos últimos ano. E subliña que unha perda deste calibre, segundo os criterios científicos da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN), "implica que a poboación galega de gaivota patiamarela se atopa a día de hoxe ameazada e debería estar catalogada como vulnerable".A SGO esixe "unha urxente actuación" da Xunta de Galicia e demais administracións con competencias na materia para determinar con claridade as causas deste descenso "independentemente da maior ou menor simpatía que a cidadanía poida ter polas gaivotas", afirma a entidadePor zonas, en tan só catro anos (de 2011 a 2015) as colonias do Parque Nacional das Illas Atlánticas, que inclúe as principais colonias da especie nas Rías Baixas, perderon o 36% das súas parellas reprodutoras. Esta tendencia mantívose nos últimos anos, descendendo outro 7% entre 2017 e 2018. No caso da Costa da Morte, a súa principal colonia, instalada nas Illas Sisargas, perdeu o 40% da súa poboación en tan só sete anos, entre 2009 e 2016. E no Concello de Oleiros a diminución nos últimos anos rolda tamén o 36%.A poboación diminuíu un 36% no Parque Nacional das Illas Atlánticas e un 40% nas SisargasA entidade explica que a situación que se dá nas grandes áreas urbanas e en vilas mariñeiras é "difícil de determinar pola falta dunha serie longa de datos obtidos cunha metodoloxía estandarizada". Porén, sinala que na cidade de Vigo, onde si se vén realizando un seguimento da poboación desde hai trinta anos, o número de chamadas ao Concello por parte dos veciños solicitando a retirada de niños dos tellados descendeu de maneira moi importante nos últimos anos, "o que estaría indicando tamén un claro descenso da poboación", di a SGO. As causasCales son as causas deste descenso tan importante? A Sociedade Galega de Ornitoloxía afirma que posiblemente non exista unha única razón e que a explicación podería estar nunha conxunción de causas. Por exemplo, explica que a desaparición de fontes de alimentación facilitadas polo ser humano, como a clausura de moitos vertedoiros de lixo e unha menor dispoñibilidade de alimento en forma de descartes pesqueiros como consecuencia de cambios estruturais e funcionais na flota pesqueira galega, poderían ser responsables dunha parte do descenso.A SGO leva anos detectando unha gran mortaldade de gaivotas nas súas zonas de nidificación con "claros síntomas de padecer algún tipo de enfermidade"Porén, a SGO sinala que levan anos detectando unha gran mortaldade de gaivotas nas súas zonas de nidificación con "claros síntomas de padecer algún tipo de enfermidade". E alertan de que nas últimas tempadas nas colonias de Cíes, Ons, Sálvora e Sisargas foron detectadas moitas aves adultas que en plena época de reprodución "parecen verse afectadas por algún tipo de intoxicación que en poucos días as van debilitando ata que finalmente paraliza por completo os seus corpos e morren".A SGO esixe "unha urxente actuación" da Xunta de GaliciaA SGO afirma que "carece dos medios materiais para coñecer as causas deste síndrome" e reclámalle ás distintas administracións, e en especial ao Goberno galego, que se fagan cargo da súa responsabilidade nesta materia e analicen "un número suficiente de mostras que acheguen luz sobre o mal que está a afectar ás nosas gaivotas". "Máis aínda tendo en conta que, en caso de tratarse dunha enfermidade contaxiosa, podería chegar a afectar tamén a outras especies de aves mariñas ameazadas que crían en Galicia", engade.A Sociedade Galega de Ornitoloxía explica que a presenza de gaivotas en vilas e cidades, coas molestias que ocasionan, "é un motivo polo que moitas persoas senten xenreira cara estas aves" e que por este motivo "a súa diminución podería ser recibida como unha boa nova, ou como o froito dunha boa xestión". Porén, sinala que o feito de que se deba, cando menos en parte, a un proceso de mortaldade por causa dunha enfermidade descoñecida "debería disparar todas as alarmas" pois "as gaivotas comparten con nós moitos espazos, e o que lles suceda pode ser sintomático do estado no que se atopan aqueles lugares nos que vivimos".Denuncia como "especialmente grave e inescusable" que non se teña actuado desde a dirección do Parque das Illas AtlánticasDenuncia igualmente como "especialmente grave e inescusable" que non se teñan emprendido xa accións desde a dirección do Parque Nacional das Illas Atlánticas "para saber que mal está afectando tan drasticamente a unha parte importante das súas poboacións de aves mariñas que son, por certo, un dos motivos fundamentais da súa existencia como tal".


Summary: A tradución do Ulises de James Joyce ao galego de María Alonso Seisdedos, Eva Almazán, Xavier Queipo e Antón Vialle e publicada por Galaxia consegue o Premio Nacional de Traducción do Ministerio de Cultura.

O Premio do Ministerio de Cultura para a tradución ao galego do Ulises de Joyce súmase aos outros galardóns que o traballo de anos da equipa formada por María Alonso Seisdedos, Eva Almazán, Xavier Queipo e Antón Vialle recibiu desde que o libro saíu publicado na editorial Galaxia. A totalidade dos premios para traducións publicadas en libro no 2013 caeron na magna obra, un esforzo inmenso nun momento no que o mundo editorial está a recuar na publicación de tradución tamén pola redución do apoio institucional. O Premio Fervenzas Literarias ao Mellor Libro Traducido de 2013, o Premio da Asociación de Editores como Mellor Tradución do ano 2013, o Premio Irmandade do Libro 2013 á Tradución e o Premio AELG 2014 á Mellor Tradución situaron ao Ulises de Joyce nun lugar cimeiro das obras do ano que agora vese tamén recoñecido co Premio de Traducción que cada ano concede o Ministerio de Cultura Español. O editor literario de Galaxia, Carlos Lema, estivo á fronte do traballo de edición do libro. Número de Grial A Editorial Galaxia informa tamén de que está a piques de saír publicado o número 203 da revista Grial que leva como título "Ulises, Joyce e Galicia" e que inclúe traballos de Antonio R. de Toro, César Domínguez, X. M. Giráldez, Marilar Aleixandre ademais do equipo de tradución do clásico irlandés. Nunha entrevista publicada no Sermos Galiza arredor do traballo de traer ao galego o Ulises, o escritor e tradutor Xavier Queipo, colaborador habitual de Sermos Galiza, recoñecía que o proxecto era "unha homenaxe á xeración Nós".


Summary: O xornalista salienta que "desde a Segunda Guerra Mundial non houbera un acontecemento bélico tan importante como este".

O sociólogo e xornalista Ignacio Ramonet vén de impartir unha conferencia, recollida polo xornal Prensa Latina, a dirixentes da Central Nacional de Traballadores de Panamá (CNTP) e líderes de organizacións e de partidos políticos do país centroamericano a raíz da guerra desatada en Ucraína. Ramonet precisou que "é a primeira vez desde 1945 que dous estados entran nunha guerra que inclúe un membro do Consello de Seguridade da ONU e unha potencia nuclear como Rusia". "Non se trata dun incidente nin dun evento menor, cuxas consecuencias, xa palpábeis nas economías, aínda están por verse", afirmou. Rusia confirma que os seus soldados entraron en Kiev Aliás, o xornalista foi entrevistado esta quinta feira por Telesur, nunha intervención na que asegurou que a actual situación era "evitábel". "O que Putin reclamou con insistencia é que se lle garanta a Rusia que Ucraína non vai ser parte da OTAN. Noutras palabras, que se lle garanta á Federación Rusa que non van chegar ao territorio de Ucraína, á fronteira con Rusia, armas nucleares que porían en perigo a seguridade de Rusia", apuntou. Ramonet comentou que a invasión de Ucraína por parte do Exército ruso "marca a entrada do mundo nunha nova idade xeopolítica", xa que "estamos nunha situación absolutamente nova; desde a Segunda Guerra Mundial non houbera un acontecemento bélico tan importante como este". EDITORIAL | Non á guerra Por outra parte, explicou que a OTAN expuxo a instalación de armamento en diferentes nacións para "garantir" a súa seguridade, mais "iso pon en perigo a seguridade doutros países, en particular a de Rusia. Isto era evitábel, Putin repetiuno e díxollo aos diferentes xefes de Estado e primeiros ministros: 'Si, sentemos arredor dunha mesa'". "Na resposta que a diplomacia rusa lle deu á OTAN estaba claramente especificado, 'asinemos un documento no que a OTAN se compromete a non estenderse a Ucraína nin instalar armas, especialmente nucleares, que poidan poñer en perigo a seguridade rusa'. Por que non se fixo? É un misterio. Moitos observadores no mundo consideran que era unha opción, a diplomacia tiña a posibilidade de imporse", asegurou Ramonet.


Summary: En Marea e BNG piden maior compromiso da Xunta e o presidente asegura que "non hai ningún goberno máis progresista coas mulleres e a conciliación laboral que este" En plena protesta da TVG a Feijóo pregúntalle o PSdeG pola sanidade e contesta coa folga da televisión andaluza

En plena protesta da TVG a Feijóo pregúntalle o PSdeG pola sanidade e contesta coa folga da televisión andaluza En Marea e BNG piden maior compromiso da Xunta e o presidente asegura que "non hai ningún goberno máis progresista coas mulleres e a conciliación laboral que este" A catro días do 25-N, o día internacional pola eliminación das violencias machistas, a sesión de control ao Goberno galego deste mércores no Parlamento de Galicia foi centrada por En Marea e BNG en cuestións relacionadas coa muller e a igualdade. Porén, as respostas do presidente Feijóo a esa segunda cuestión xiraron arredor dos investimentos destinados pola Xunta a garderías e prestacións para a conciliación, identificando de xeito implícito esas cuestións coas mulleres e non tamén cos homes. Foi en resposta a preguntas do portavoz de En Marea, Luís Villares, sobre a desigualdade económica das mulleres e as políticas orzamentarias da Xunta para reducir a súa fenda salarial cos homes cando Feijóo comezou indicando que a mellor medida para ese problema é a mellora do emprego feminino. Pero a continuación comezou a enumerar os investimentos do seu goberno en escolas infantís, casas niño ou bono concilia. "Non hai ningún goberno máis progresista coas mulleres e a conciliación laboral que este", dixo o presidente. Luís Villares e Ana Pontón, portavoces de En Marea e BNG "Hai manadas na xustiza e na institución, demostre que vostede non forma parte de ningunha delas", inquiriu Pontón a Feijóo Previamente a portavoz do BNG, Ana Pontón, lembrou que no que vai de ano en Galicia foron asasinadas tres mulleres e 45 no que vai de década, e preguntouse cal sería a reacción do Goberno galego se os mortos fosen futbolistas ou deputados. A resposta de Feijóo foi acusar a Pontón de ocultar a existencia de mulleres futbolistas ou mulleres deputadas. "Que insinuacións trae a este Parlamento envolta na inmunidade parlamentaria", chegou a dicirlle o presidente á nacionalista. Pontón, pola súa banda, puxo sobre a mesa catro propostas concretas do seu grupo: que a Xunta destine cen millóns de euros á loita contra a violencia de xénero, que dea asistencia psicolóxica ás afectadas en atención primaria, que se cree unha unidade específica dentro da Dirección Xeral de Xustiza e que aumente un 30% a prestación que reciben as vítimas. "Hai manadas na xustiza e na institución, demostre que vostede non forma parte de ningunha delas", inquiriu Pontón a Feijóo, que respondeu indignándose por esa identificación e asegurando que dos 16 programas vixentes de atención ás mulleres só dous estaban activos hai unha década durante o bipartito.


Summary: Luis Zahera, Marta Pérez e Manolo Rivas defenden o galego como lingua de uso nos trámites institucionais. Secundan a campaña da Asociación de Funcionarios pola Normalización Lingüística que comezou o pasado mes de marzo polo galego na declaración da renda.

O gañador do Goya Luis Zahera e o escritor Manolo Rivas únense ó movemento pola declaración da renda en galego. Así o expuxeron as fotografías compartidas pola Asociación de Funcionarios pola Normalización Lingüística. Nelas pódese ver a ambos os dous suxeitando un cartaz ca lenda A declaración [da renda] en galego. É lóxico. Por dereito. Estas achegas non son as únicas en sumarse á campaña. A actriz e directora de Inversa Teatro, Marta Pérez, tamén apoia o movemento. Nun comunicado escrito no seu facebook declara que "como galegofalante estou farta da desigualdade lingüística que existe nos órganos da Administración Xeral do Estado. [...] Quero exercer o meu dereito, quero declarar na miña lingua". A mobilización por redes é un dos puntos claves dunha campaña que comezou o pasado 12 de marzo co obxectivo de enxalzar a lingua galega como idioma de uso dentro das institucións. Dende a AFNL buscan a implicación de toda a cidadanía. Ademais da difusión en redes, os impulsores da iniciativa tamén contactarán con sindicatos e partidos políticos para que se sumen e apoien o movemento. A Asociación de Funcionarias pola Normalización Lingüística explica que, na altura de hoxe, os órganos da Administración Xeral do Estado "teñen como única lingua oficial o castelán. Calquera trámite de oficio sae en castelán aínda que se produza dentro de Galiza. Seguridade Social, Tráfico ou Axencia Tributaria carecen de medops e persoal abondo para ofrecer un servizo de calidade en lingua galega". As aplicacións informáticas, ademais, non presentan esa opción. "Ao optar pola lingua galega na declaración da renda estamos enviando unha mensaxe á Administración para que tome en consideración a comunidade que usa o galego e non permita situacións discriminatorias", sinala.


Summary: O semanario Sermos Galiza publicará esta quinta feira un documento inédito do Cunqueiro mozo e arredista. Trátase dun manuscrito datado en 1924 que mostra as arelas nacionalistas do escritor no seu tempo de Mondoñedo.

O semanario Sermos Galiza vai facer público esta quinta feira un singular documento manuscrito do escritor Álvaro Cunqueiro no que manifesta o seu sentimento arredista. Datado en Mondoñedo en xaneiro de 1924, cando o escritor contaba con pouco máis de trece anos de idade. No inédito móstrase o sentir do escritor de novo e o seu anceio dunha "Galiza libre", termos que deixa manuscrito. Sermos Galiza adiantará a existencia doutros escritos inéditos da mocidade do escritor.


Summary: A manifestación, convocada pola asociación Monte Pindo, exixe un cambio na "nefasta" política forestal e ambiental da Xunta e fai un chamamento a apostar polo desenvolvemento sustentábel do rural.

A catástrofe do Monte Pindo, con milleiros de hectáreas arrasadas polo lume, puxo en evidencia a unha Xunta que renunciara había tempo a ter algo que ofrecer ao rural que non fose cemento. A Asociación Monte Pindo lanzaba entón unha chamada a se manifestar contra os incendios e por un rural con futuro. Máis de 80 entidades e colectivos colleron esa testemuña e deron o seu apoio á mobilización que hoxe, 6 de outubro, percorrerá Compostela a partir das 12:00. Os roganizadores denuncian que "a catástrofe do Monte Pindo certificou o absoluto fracaso dunha política ambiental e de montes que desatendeu por completo a prevención do lume nos espazos naturais, rexeitou avances en materia de ordenación, multifuncionalidade, fomento de actividades tradicionais e especies autóctonas, para centrarse en entregar o noso territorio a intereses especulativos e empresas contaminantes, sen esquecer á gran industria pasteiro-enerxética que inzou os nosos montes de pirófitas coma o eucalipto e de paso estragou a Ría de Pontevedra, impedindo o desenvolvemento forestal e marisqueiro substentábel". Este tipo de políticas, afirman, causa "vítimas": Monte Pindo, as Fragas do Eume, o Xistral, o Macizo Central, Xurés, Courel, A Limia, Corcoesto... Unha Xunta que se agocha detrás dos pirómanos Para as entidades convocantes, "a Xunta parapétase agora detrás dos pirómanos, para agochar as súas miserias e negar que unha neglixente xestión do monte ten grande parte da culpa de que o lume se convirta nun perpetuo elemento da nosa paisaxe xeográfica e vital". No manifesto que se lerá ao final da manifestación hai seis peticións á Xunta. Que tome en serio os incendios e o medio rural e que aposte por outro modelo sustentábel económica e socialmente.


Summary: Un empresario sufragou a súa viaxe de voda con 269.000 dólares, segundo a prensa británica.

Mentres os poderes do Estado tecen un cinto de seguridade arredor da monarquía española co apoio das súas terminais mediáticas, a xustiza e a prensa internacional destripan a corrupción da Casa Real. O xornal británico The Telegraph ven de publicar o seu último escándalo, con Felipe VI como protagonista. O conxunto da familia real sabía e beneficiábase dos negocios do rei emérito. Así, por exemplo, os contactos do rei Juan Carlos abriron a porta á súa filla Cristina de Borbón e ao seu xenro Iñaqui Urdangarín, actualmente en prisión, do negocio dos patrocinios, unha actividade empresarial con importantes beneficios que rematou coa descuberta da trama organizada arredor da Fundación Nóos. Segundo sinalaron daquelas algúns xornalistas coñecedores da Casa Real, como Pilar Eyre, Urdagarín limitouse a explicar o seu papel sinalando que el "só fixo o que aprendeu no Palacio da Zarzuela". Urdangarín rematou por converterse naquela altura na vítima propiciatoria para librar de responsabilidades a Casa Real. Nestes momentos, algúns analistas estabelecen un paralelismo entre o trato ofrecido a Urdangarín e ao rei emérito, situado como unha sorte de escudo de protección para evitar que as pegadas da corrupción non cheguen a Felipe VI e a imaxe da monarquía non se deteriore máis, na liña do anunciado polas diversas sondaxes. Aínda así, resulta difícil que o actual rei sexa quen de saír limpo de todo o conglomerado de negocios e prácticas empresariais dubidosas ligadas á familia real española. A nova recollida polo diario británico The Telegraph apunta precisamente nesa dirección. Así, o xornal sinala que a lúa de mel secreta dos actuais reis Felipe e Letizia custou 467.500 dólares, 269.000 dos cales foron pagados polo empresario catalán, Josep Cusí. A viaxe de noivos comezou no mes de maio de 2004 e alongouse até agosto con visitas a Camboxa, as illas Fiyi, Samoa, California ou México. Na mesma liña, o rotativo destaca que por unha estadía de cinco días nun complexo hostaleiro das illas Fiyi, que conta con clientela exclusiva como Bill Gates, os monarcas españois abonaron 33.000 dólares. O empresario que pagou máis da metade da lúa de mel dos reis de España, Josep Cusí é un vello amigo de Juan Carlos de Borbón. The Telegraph presenta a Cusí como "armador e tripulante" do barco do rei emérito, "compañeiro de confidencias, xornadas de caza e viaxes privados", sendo o seu acompañante cando "se sometía a revisións e intervencións cirúrxicas" na clínica Planas de Barcelona, fronte ao palacio da súa filla Cristina e Iñaqui Urdangarín en Barcelona. O diario británico recolle que "en 2015, o señor Cusí e outros asociados presentaron a Juan Carlos un iate clásico, traído de Finlandia e chamado Bribón XVI que permite navegar mentres está sentado". As dúbidas sobre as relacións empresariais entre Cusí e o rei emérito veñen de vello. Así, por volta de 1983, o seu nome acaparou a atención informativa após serlle adxudicada a firma peleteira valenciana Inmapiel polo Goberno de Felipe González pola cantidade de 100 millóns de pesetas, tras ser sometida a un proceso de saneamento a conta das arcas públicas que algunhas fontes cifraron en máis de 500 millóns de pesetas. Na mesma liña, algúns medios non dubidaron en presentalo como "testaferro" de Juan Carlos de Borbón, cualificativo que gañou forza após coñecerse a cantidade de diñeiro achegada para a lúa de mel de Felipe VI. A Casa Real xa anunciou que non ten intención de valorar oficialmente a achega de Josep Cusí á viaxe de voda de Felipe VI e Leticia. A versión de Zarzuela é que o caso non afecta aos monarcas actuais, senón ao rei emérito. Porén, The Telegraph pregúntase se os primeiros non deben pensar en devolver o diñeiro. As forzas nacionalistas no Congreso dos Deputados estudan diversas iniciativas para clarificar a cuestión, se ben dan por feito que outra vez a maioría parlamentaria da dereita e do PSOE van impedir calquera investigación.


Summary: O crítico, editor e comisario David Barro será o novo director da Fundación Luís Seoane, en substitución da anterior directora, Silvia Longueira, que fora destituída polo padroado hai catro meses. Barro chega á dirección da Seoane despois dun concurso ao que se presentaron 36 candidaturas.

Por unanimidade decidiu o padroado da Fundación Luís Seoane seleccionar a David Barro como director entre as 36 candidaturas que concorreran ao posto. O de Barro era, de todas maneiras, un dos nomes que máis soaba para ocupar o cargo que quedara vacante despois da destitución de Silvia Longueira debido á súa presenza no panorama artístico dos centros expositivos da cidade nos últimos tempos. Editor da revista DARDO, crítico de arte e comisario de exposicións, desde a propia empresa que dirixe emitiuse un comunicado no que se explica que decidiu presentarse "polas moitas posibilidades que abre un artista universal como Luís Seoane, figura clave da arte española e arxentina do século XX". Valora tamén Barro o ter sido elixido a través dun concurso e un xurado "que cumpría cos principios de Boas Prácticas reclamados polos profesionais da arte". Cun 40% menos de orzamento O novo director da Fundación Luís Seoane posúe unha ampla traxectoria no panorama da arte contemporánea tanto en calidade de crítico e investigador como comisario ou editor. Asesor da Fundación Barrié e responsábel de adquisicións, comisario de exposicións de artistas como Jessica Stockholder, Axel Hütte, Julian Opie, Alex Katz, Caio Reisewitz, Aitor Ortiz, José Pedro Croft ou Rui Chafes cunha mirada e unha presencia especialmente intensa en Portugal e Brasil; profesor da Escola das Artes da Universidade do Porto, ou director da revista Arte y Parte son algunhas das facetas que compoñen o seu currículo. David Barro chega a unha Fundación Luís Seoane que o PP afogou diminuíndo nun 40% o orzamento no último exercizo, pasando de 370.000 a 223.000 euros, a menor cantidade desde o ano 2.000. Nos orzamentos da Consellaría, desapareceron os 100.000 euros destinados por convenio á Fundación con sede na Coruña e, desta maneira, só recibiu do goberno galego 8.000 euros en calidade de subvención na convocatoria destinada a asociacións culturais. O PP alegara para a substitución da súa directora -que estivera en excedencia o tempo de ocupar unha concellaría do PSOE no anterior goberno municipal- que tiña vontade de imprimir outra "velocidade" no centro que ten como referencia a obra de Seoane.


Summary: O edil nacionalista e voceiro do grupo municipal do Bloque no Concello de Lugo presentou a súa demisión esta sexta feira por motivos persoais e familiares.

Antón Bao deixou esta sexta feira a portavocía do grupo municipal do BNG no Concello de Lugo e o seu escano como edil. A decisión, anunciada en comparecencia de imprensa xunto coa dirección do BNG de Lugo, débese a razóns de índole "persoal" e "familiar" asegurou o nacionalista, claramente emocionado. Bao, amosou o seu agradecemento á militancia da organización frontista por ter confiado nel como candidato á alcaldía de Lugo e posteriormente como portavoz do grupo municipal. Antón Bao asegurou que continuará como "militante de base" no BNG Asemade, lembrou que a súa decisión non o afastará do "compromiso" político "co BNG" nen "co país" se ben, razóns ulteriores exixiron que adoptara esta decisión. Neste senso, salientou que continuará como "militante de base" apoiando o que considerou como " o mellor proxecto político para o país". O nacionalista comezou a súa traxectoria política hai 15 anos como concelleiro en Becerrerá. Ao longo destes anos asumiu distintos postos de responsabilidade, quer no seo da organización frentista, quer no ámbito institucional.


Summary: As persoas que se definen como unionistas (partidarias de manter os 6 condados en Gran Bretaña) pasaron do 38% en 2003 a 29% en 2013 segundo un estudo da entidade de ciencias sociais de Irlanda do Norte. Por contra, aumentan as que se cualifican como 'nacionalistas' (a prol de se unir á República de Irlanda).

Hai pouco máis de dez anos, en 2003, o 38% d@s habitantes de Irlanda do Norte definíase como 'unionista', partidario de que estes seis condados da illa estivesen baixo soberanía do Reino Unido. Unha década despois, ese sentimento caeu até o 29% da poboación, case un 10 por cento menos. Son os dados dos estudos que realiza anualmente a Economic & Social Research Council sobre múltiples aspectos, entre eles os 'posicionamentos políticos'. Un 38% da poboación dos 6 condados antepón a súa identidade como 'irlandesa' ao de seren británicos E mentres a definición de unionista caía a mínimos históricos, nese mesmo período aumentaba, se ben moi lixeiramente, a porcentaxe de persoas que se cualifican a si propias como nacionalistas, é dicir, partidarias de que os seis condados se unan á República de Irlanda. Eran o 24% da poboación en 2003 e son o 25 por cento en 2013. Mais o grupo que maior aumento tivo nesta década foron os que rexeitaban se identificar como unionistas ou nacionalistas, o 43 por cento d@s nor-irlandes@s en 2013 fronte o 35% de 2003. Na sondaxe do 2013, tamén se preguntou polo sentimento nacional. Un 24% definíronse como 'irlandeses, non británicos' e un 14% como 'máis irlandeses que británicos'. No outro extremo, un 25% das persoas enquisadas dixeron sentirse 'británicos non irlandeses' e un 16% 'máis británicos que irlandeses'. Un 15% din se sentir tanto irlandeses como británicos.


Dende o comenzo da crise, calcúlase que se celebran en España en torno a sesenta actos de protesta diarios. Na gran maioría deles non ten lugar ningún tipo de altercado, e aqueles nos que se producen, moitas veces magnificados por algúns medios de comunicación, son sempre xerados por unha minoría que coa lexislación vixente "na man" son castigados pola Xustiza. A última ocorrencia de Rajoy e "a súa tropa", é reformar o Código Penal para que se considere delito de atentado a resistencia pasiva, e delito de pertenza a organización criminal a convocatoria a través de calquera medio, incluída a rede, de actos que alteren a orde pública Pois ben, a última ocorrencia de Rajoy e "a súa tropa", é reformar o Código Penal para que se considere delito de atentado a resistencia pasiva, e delito de pertenza a organización criminal a convocatoria a través de calquera medio, incluída a rede, de actos que alteren a orde pública. Pero, que entendemos por resistencia pasiva? É unha forma de protesta que ten detrás toda a teoría do movemento pacifista, base da filosofía de Gandhi e seguida por históricos na loita dos dereitos humanos como Marthin Luther King. Consiste basicamente na desobediencia civil dentro dos límites da non-violencia, por exemplo, permanecer sentados nunha praza ou facer cadenas humanas. Fagamos agora un exercicio de reflexión botando a vista atrás, e recordemos algunhas concentracións pacíficas que tiveron lugar de maneira espontánea, sen convocatoria previa: vixilias nas prazas reclamando a liberación dos secuestrados polos terroristas, traballadores/as de Sintel en Madrid ocupando a Castellana en Madrid durante meses, cadenas humanas para pedir o 0.7% para os países máis pobres, peches nas Universidades, as acampadas do movemento do 15-M… Considerámolos a tod@s el@s e a Gandhi e a Marthin Luther King delincuentes?, merecen o mesmo trato que aquel@s que se comportan de maneira violenta nas protestas? Entonces, considerámolos a tod@s el@s e a Gandhi e a Marthin Luther King delincuentes?, merecen o mesmo trato que aquel@s que se comportan de maneira violenta nas protestas? A mensaxe é clara, ante os maiores recortes no Estado de Benestar que recordamos neste país, o Goberno pretende infundir medo na cidadanía. O seu obxectivo é frear as protesta e controlar aos colectivos sociais para que, permanezamos cómodamente sentados no sofá mentras eles destrozan todo o que tantos anos e esforzo nos costou construir. Agora só queda por saber cal vai ser a nosa resposta.


Summary: Advirte de "responsabilidades repartidas" dunha transición, tras o peche da central térmica, que será "brusca e acelerada". "Durante vinte anos, partidos, sindicatos e administracións negaron a necesidade de que cerrase", di

Xosé Veiras (Santiago de Compostela, 1970) é biólogo e ecoloxista e un dos portavoces da plataforma Galiza, un futuro sen carbón. Desde hai anos leva reivindicando o peche das centrais das Pontes e de Meirama en Galicia, por ser importantísimos produtores de gases de efecto invernadoiro, e explicando os riscos que as súas emisións supoñen para o clima e o futuro do planeta. O tamén autor do blog Un claro no bosque analiza o anuncio feito por Endesa e as consecuencias da fin da actividade da instalación pontesa. Agardaba o anuncio de Endesa sobre o futuro peche da súa central térmica nas Pontes?Ninguén esperaba que fose tan rápido nin a decisión tan súbita. Si é certo que ao longo deste ano fóronse estreitando as perspectivas de futuro da central ao comprobarse que a suba do prezo da tonelada de CO2 no mercado europeo tiña moito de estrutural e non tanto de conxuntural. Aquela pretensión de prorrogar a vida da central máis aló de 2030, que xa fora un recorte previo coa data de 2045, foise rebaixando, e xa nas últimas semanas Endesa comezara a falar mesmo de 2025. Malia todo, a decisión non era agardada agora."A decisión do peche é empresarial e non do Goberno de España, que é o único Estado de Europa occidental sen calendario de peche das centrais de carbón"Que lle parecen as declaracións de membros da Xunta ou do propio Feijóo culpando da decisión de peche ao Goberno central? A decisión é empresarial e non vén imposta, polo menos con esta celeridade, por unha decisión do Goberno do Estado. A propia Endesa explica as causas na información que enviou á CNMV e en ningún momento fala de decisión do Executivo. Ademais, hai que ter en conta que España é o único Estado de Europa occidental que carece dun calendario oficial de peche das centrais de carbón e o único que fai son previsións moi conservadoras. É certo que o mercado de emisións de CO2, evidentemente, é unha decisión política adoptada a nivel europeo que condiciona a decisión de Endesa, ao igual que a Directiva Europea de Emisións Industriais (DEI), coa que hai unha enorme confusión.Que confusión?Unha cousa é a calidade do aire e outra o problema da crise climática, dous problemas diferentes aínda que relacionados. A contaminación tóxica, sobre a que actúa a DEI, forzou que as centrais de carbón se tivesen que adaptar para reducir contaminantes como dióxido de xofre ou óxidos de nitróxeno, o que evidentemente aumenta os custos de produción. Esta foi a clave para que se pechase a central de Meirama. Pero outra cousa é o CO2, que non é tóxico agás en ambientes pechados. No aire, o CO2 nunca acada concentracións nocivas para a nosa saúde, pero é un gas de efecto invernadoiro que provoca quecemento global. A central de carbón, despois de aplicar a DEI, ía seguir sendo igual de nociva para o clima. O investimento de máis de 200 millóns de Endesa nos últimos anos foi basicamente para adaptarse a esa DEI?Viña imposto pola DEI, que entrará en vigor en xullo do ano que vén, con catro anos e pico de atraso por unha exención para as centrais españolas para que tivesen máis tempo para tomar unha decisión sobre o que facían. Pero eses investimentos non inflúen na emisión de CO2, que é intrínseca a calquera proceso de combustión. Non hai filtros nin técnicas que a impidan agás soterralo no chan, outra ilusión tecnolóxica que se foi desinchando co paso do tempo. "Non hai ningunha alternativa aceptable que pase polo mantemento da central térmica, ben sexa con carbón ou con biomasa"Que alternativa hai para a central das Pontes que sexa asumible desde o punto de vista climático?Non hai ningunha alternativa aceptable que pase polo mantemento da central térmica, sexa con carbón ou sexa con biomasa. O da biomasa é unha nova ilusión que nos queren vender. Pasaríamos de ter unha central de carbón que nos venderon como eficiente e de emisións mínimas, que non é, a que nos vendan o conto dunha central ecolóxica queimando residuos orgánicos. Converter a central nunha macroincineradora ou nunha gran central de biomasa, que non fai outra cousa que promover aínda máis a eucaliptización, é un disparate propio de empresas como Endesa ou de políticos como Valentín García Formoso. Pero temos que asumir que se perdan tantos empregos? Ese impacto económico para a comarca e toda a zona?É moi difícil substituír nunha comarca como a do Eume, a do Ortegal ou a da Terra Cha unha industria das dimensións da central térmica das Pontes, a maior de todo o Estado. De todos os xeitos, non hai que esquecer que hai outra central térmica nas Pontes que xa se construíu no seu día como alternativa á central de carbón e que agora parece que non chega. Esta central de ciclo combinado a gas natural, un dos motivos que se aduciu para construír a regasificadora en Mugardos, vendeuse como alternativa pero parece que era complementaria. Ten 800 megavatios, non é pequena precisamente, é máis eficiente e menos contaminante que a de carbón e está operativa desde 2008, pero foi moi infrautilizada ata este mesmo ano. Ademais, teñamos en conta todos os parques eólicos da zona. Aínda con todo iso, haberá unha perda de emprego que terá que ser compensada ou indemnizada, pero esa mesma comarca pasou por un proceso de reconversión con maior impacto en postos de traballo como foi o peche da mina. "É moi difícil substituír nunha comarca como a do Eume, a do Ortegal ou a da Terra Cha unha industria das dimensións da central térmica das Pontes"Maior impacto?Na mina, no seu momento de maior actividade, traballaba moita máis xente que na central, mesmo tendo en conta as auxiliares, unhas auxiliares que haberá que ver en que medida dependen de Endesa ao 100%. Eu non me fío das cifras que nos dan nese sentido. Logo está o problema dos camioneiros, claro, falsos autónomos que foron explotados pola empresa, que preferiu contratalos a eles que dotarse dunha frota propia de camións e contratar xente. Agora parece ser que se desentende completamente deles, algo que é totalmente inaceptable, xa que debería preocuparse igual que dos traballadores da central. Que cre que acabará pasando coa central das Pontes?Eu non sei o que pasará, pero si sei o que pasou. Nos últimos vinte anos, as institucións galegas, Xunta, Parlamento, concellos da zona, todos os partidos políticos, os principais sindicatos... Todos estiveron negando a necesidade de pechar a central térmica das Pontes e a de Meirama. Non consideraban que a crise climática era un problema grave ou que esas centrais fosen o que son, importantes produtores de emisións que provocan esa crise climática. Estiveron facendo todo o posible e imposible para manter indefinidamente a actividade das centrais e, ao mesmo tempo e ilusamente, creron que as centrais poderían alongar a súa vida ata ben entrado o século XXI... E hai que ser ben iluso e irresponsable climaticamente. Aquí as responsabilidades están moi repartidas. Ata onte mesmo estábase pedindo que as centrais mantivesen indefinidamente as súas actividades. E ata hai uns meses pedían que alongasen a súa vida ata 2045... E hai resolucións varias de diversas administracións sen ningún voto en contra. "Nos últimos vinte anos, partidos, sindicatos, Xunta e concellos negaron a necesidade de pechar a central; o negacionismo levouno ao escenario actual"Cre que esa actitude contribuíu ao problema que agora se presenta?Negacionismo e actitudes ilusas leváronnos ao escenario no que estamos agora, unha situación para a que os axentes institucionais e sociais non quixeron nin souberon prepararse. O que pasa agora é que unha transición que se debeu facer con tempo e planificada vai ter que ser de forma brusca e acelerada. Haberá que facer todo o posible para o que de negativo poida ter o peche da central sexa limitado e compensado. Aquí practicamente todo o mundo quixo, ata o último momento, que as centrais se mantivesen. É así de triste. Ninguén moveu unha palla para demandar un calendario de peche e unha transición ordenada de verdade, non o que entende a Xunta, que é unha transición interminable. Aprenderíase a lección?Isto mesmo, no futuro, poderíase repetir porque non vai ser a última industria nin o último sector económico que vai ter que sufrir axustes ou reconversións por causas, en boa medida, da crise climática ou da crise enerxética. Instalarse no negacionismo climático de forma tan perniciosa... De que serve que non negues o cambio climático se logo negas a necesidade das medidas que cómpren para solucionar os efectos do cambio climático? Esa forma de negacionismo existe e en Galicia está moi instalada. Co tema das centrais térmicas estivo moi instalado ata estes mesmos días. Cre que non se tivo en conta o suficiente o problema climático?Esta decisión de Endesa, entre outras cousas, veu dada polo aumento do prezo do CO2 no mercado de emisións... Pois en Galicia, a comezos do século XXI, houbo certa polémica por parte de todos os partidos e todos os sindicatos para opoñerse a ese mercado europeo de emisións. Pouca xente se lembrará pero eu si que me acordo. Houbo oposición porque se estaban a defender as centrais térmicas de carbón e porque xa se sabía que aquilo que viña da UE era un risco para a viabilidade destas centrais. Cre que a situación pode complicar a coherencia no discurso dalgunha formación política?Saberán navegar porque son moi hábiles, saben adaptarse ben ás circunstancias. Desde logo, ninguén se terá equivocado nada, pero tamén se van ver forzados pola nova realidade social. Hai que ter en conta o que pasou hai pouco nese venres que foi unha xornada histórica na defensa do clima desde Galicia. Terán que ir revisando as súas peticións e, de feito, ante a decisión de Endesa, é significativo ver como partidos que ata hai dous días pedían que se mantivese indefinidamente a vida da central das Pontes non piden xa que continúe queimando carbón, senón que piden unha transición xusta. Xa non defenden que a empresa dea marcha atrás e iso, se cadra hai un ano, non tería pasado. Daquela igual terían pedido que si dese marcha atrás. "Os partidos saberán navegar coa situación porqueu son moi hábiles, pero tamén se verán forzados a cambiar pola nova realidade social"Ten Galicia capacidade para autoabastecerse con enerxías renovables?Hoxe mesmo non, pero si ten capacidade, co labor de apoio ás renovables que poderían exercer as centrais de ciclo combinado a gas natural, para poder facelo. Dependería da produción renovable, pero para atender niveis como os actuais, Galcia está en moi boas condicións de abastecerse só con renovables nun prazo de tempo relativamente curto. Instaláronse moitos parques eólicos en pouco tempo, de forma mal planificada, con custos para a biodiversidade excesivos e con escasos beneficios para o rural ou para a cidadanía, pero cando tivemos unha capacidade que nos permitiría ir apagando as centrais de carbón, tampouco se fixo porque había que producir máis electricidade e exportala. Semella que se non a exportas, a economía galega afunde. Con todo, toda a capacidade renovable instalada e prevista en Galicia tamén inflúe na decisión que as empresas toman á hora de pechar centrais de carbón.Como imaxina ou como lle gustaría ver Galicia, a nivel enerxético, no futuro?Gustaríame unha Galicia que fose capaz de ter no 2030 un sector eléctrico totalmente descarbonizado, que nos puidésemos autoabastecer de fontes renovables e que xa non fose nin tan sequera necesario o labor de apoio que terían que facer as centrais de ciclo combinado a gas natural, que poderían pechar cara a 2030 ou antes se é posible. Por suposto, gustaríame atoparme nun escenario de redución do consumo enerxético para que, aínda tendendo á electrificación, iso non supuxese un incremento á hora de consumir que fose inasumible e insustentable. Na medida que teñamos que prescindir dos combustibles fósiles e abastecernos con renovables, hai que ter en conta que iso aumentará os custos territoriais de sustentabilidade.


Summary: Os historiadores Carlos Babío e Manuel Pérez Lorenzo, acompañados de asinantes e colectivos, entregaron os apoios na Delegación do Goberno español na Galiza.

Máis de 3.000 sinaturas reuniron os historiadores Carlos Babío e Manuel Pérez Lorenzo, para instar o Goberno español a recorrer o fallo sobre o Pazo de Meirás que obriga a compensar aos herdeiros de Franco e recoñece o seu dereito a unha indemnización. Acompañados de representantes de entidades e colectivos de memoria histórica, presentaron este sábado os apoios na Delegación do Goberno español na Galiza. Ambos os historiadores, promotores do manifesto Volver pagar polo roubado, que afonda no paso atrás que indican que representa para a defensa da democracia e a memoria a sentenza emitida o pasado 12 de febreiro, e as persoas que o apoiaron reclaman ao Estado que interpoña recursos ante o Tribunal Supremo para defender o interese público e os valores democrático que debe representar á sociedade, ademais de "como débeda histórica ás vítimas do Franquismo". Na petición participaron, ademais de persoas a título individual, máis de 100 entidades, asociacións e colectivos de toda Galiza. As persoas e colectivos asinantes lamentan que "no momento en que avanzabamos na ruptura co relato sobre a historia do Pazo de Meirás creado e difundido pola ditadura, unha sentenza colabora na consolidación de elementos dese relato e resolve que hai que indemnizar a familia Franco por un ben do que gozou sen que lle correspondese. Da mesma maneira, solicitan o apoio da Xunta, a Deputación coruñesa e os concellos implicados para instar o Goberno español a reconsiderar a súa postura e a usar todas as ferramentas na súa man para evitar esta "distorsión da realidade", como é que a familia do ditador era posuidor do Pazo "de boa fe". "Proxecta unha imaxe de Franco allea ao relato historiográfico para volver pagar polo que foi roubado, insultando, máis dunha vez, a memoria de tantas persoas que tiveron que padecer décadas de insultos e de complicidades do Estado cos herdeiros do ditador", engaden .


Summary: O PP está a piques de ficar fóra das alcaldías das sete cidades. Acordos de PSdeG e BNG con diferente intensidade simbolizan o xiro cara ao centro esquerda e o nacionalismo en que desembocaron as pasadas eleccións municipais. O crebacabezas ourensán resolveuse coa alcaldía para Díaz Jácome e a Deputación para Baltar.

O PP non terá alcaldías en seis das sete cidades da Galiza. Na sétima, Ourense, as estrañas e opacas conversas con Democracia Ourensana desembocaron na alcadía de Díaz Jácome e a perpetuación da dinastía Baltar na Deputación. Mais no aire percíbese un fin de ciclo. A Alberto Núñez Feixoo abríuselle unha enorme vía de auga nas bisbarras máis poboadas do país. Queda pouco máis dun ano para as eleccións galegas e o seu partido apenas dispón de poder urbano e quedou fóra de tres deputacións. O regreso ás zonas nobres dos consistorios de PSdeG e BNG non só é produto da caída da dereita. As mareas –alianzas de partidos de esquerda e nacionalistas– que, en 2015, conquistaran A Coruña, Compostela e Ferrol xa apenas son decisivas. Non o son desde logo en Vigo, onde a esmagadora maioría absoluta de Abel Caballero non precisa de diálogo ningún coa oposición. Nin en Pontevedra, onde despareceron, Fernández Lores quedou a dous concelleiros da metade máis un (obtivo once cadeiras) e negociou un bipartito co PSdeG. Posicionamentos "O Bloque non vai asinar ningún acordo nacional con outra forza política, ningún pacto mecánico que implique apoiar candidatos", explica o secretario de Organización dos nacionalistas Bieito Lobeira, "mais si temos un criterio político xeral: evitar que o PP manteña o poder alí onde sexa posíbel. Entendemos que é o positivo para o país. Desde ese punto, cada asemblea local decide". A posición socialista é semellante. "Queremos liderar gobernos de progreso fronte a un PP que segue optando por pactos con Vox. O PP perdeu a credibilidade para representar a maioría", afirmou Gonzalo Caballero na primeira reunión da Executiva Nacional do PSdeG após o 26M. A partir deste marco xeral, as casuísticas difiren. Lobeira fala de tres maneiras de facer ver a nova situación: acordos de investidura, de lexislatura ou de goberno. Esta última modalidade é sobre a que traballaron PSdeG e BNG en Lugo, que deseñaron unha estrutura bipartita. Oito edís socialistas e cinco nacionalistas permiten asegurar a maioría absoluta fronte á ducia que suman PP (10) e Ciudadanos. Da corporación saíron Lugo Novo, marea afín a Luís Villares, e Alternativa Cidadá de Esquerdas, marca local de Esquerda Unida. Mais alá de Pontevedra e Lugo non parece que se vaian constituír gobernos compartidos. Polo menos de momento. Na Coruña, os dous concelleiros do BNG xa anunciaron o seu apoio á investidura da socialista Inés Rey, que ademais contará co dos seis da Marea Atlántica. As forzas de esquerda e nacionalistas suman 17 asentos, contra dez da dereita: nove do PP e un de Ciudadanos. Nin a Compostela Aberta de Martiño Noriega, que perdeu a alcaldía e cinco dos dez edís que acadara en 2015, nin o Bloque, encabezado por Goretti Sanmartín, que conservou dous, entrarán no executivo de Bugallo. A confrontación entre a confluencia e o PSdeG nos últimos catro anos, campaña incluída, explica o primeiro e mesmo unha posíbel abstención na investidura. O segundo expúxoo Sanmartín: "Non se dan as condicións, sen pechar ningunha porta para retomar esta cuestión". Os socialistas composteláns contan con dez concelleiros e o PP, con oito. Ferrol foi a terceira praza urbana na que o experimento das mareas perdeu o 26 de maio. A formación do alcalde en funcións Jorge Suárez, Ferrol en Común, pasou de seis a tres cadeiras no pleno, mentres os socialistas subiron de cinco a oito e formarán goberno. É probábel que os de Suárez acaben por se integrar no executivo. Non o fará o BNG que, con dous concelleiros, si votará a prol da investidura de Ángel Mato. [Podes ler a peza íntegra no número 350 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O PEPP é un novo elemento na guerra prolongada de posicións para substituír as pensións públicas de reparto por fondos privados de capitalización. O día 17 de setembro MODEPEN convoca concentracións nas cidades e vilas galegas para lles pedir ás europarlamentarias e europarlamentarios galegos que, cando o regulamento de PEPP chegue ao pleno do Parlamento, voten pola súa retirada

En xuño de 2017, a Comisión Europea (CE) remitiu ao Parlamento europeo (PE) un regulamento de produto paneuropeo de pensións privadas (PEPP). O PEPP facilitará a transferencia de fondos privados de capitalización entre os países membros da Unión Europea (UE). O pasado 3 de setembro, o regulamento debateuse na Comisión de Economía do PE. A europarlamentaria Lidia Senra, da Alternativa Galega de Esquerda, e o europarlamentario Miguel Viegas, do Partido Comunista Portugués, presentaron unha emenda esixindo que, primeiro, a CE retire o regulamento de produto paneuropeo de pensións individuais e, segundo, elabore propostas para fortalecer os sistemas públicos de pensións e garantir pensións públicas suficientes. A emenda é froito da colaboración entre Lidia Senra e o Movemento Galego en Defensa das Pensións Públicas (MODEPEN). Nos meses anteriores presentáranse mocións en decenas de concellos galegos pedindo aos plenos se dirixiren á Comisión de Economía do PE reclamando a retirada do PEPP. Aprobárona entre outros, os concellos de Cangas do Morrazo, Moaña, Bueu, Tomiño, Ribadeo e O Grove. A mesma moción foi presentada e aprobada en numerosos concellos das outras nacións do Estado español por iniciativa da Coordinadora Estatal pola Defensa do Sistema Público de Pensións (COESPE). O PEPP é un novo elemento na guerra prolongada de posicións para substituír as pensións públicas de reparto por fondos privados de capitalización. Velaquí os argumentos da CE (reproduzo entre aspas fragmentos do regulamento proposto pola CE, e, entre parénteses, a páxina do documento do que proceden): 1. Renuncia a esixir dos Estados membros a existencia de pensións públicas suficientes e propón complementar/substituír as pensións públicas por fondos privados de capitalización, "o aumento dos aforros adicionais ... destinados á xubilación podería ... mitigar as repercusións dunhas pensións máis baixas dos réximes públicos nalgúns Estados membros ... as pensións complementarias poderían desempeñar un papel chave nos ingresos por xubilación, en particular cando as pensións públicas poidan ser inadecuadas" (p.5). 2. Suxire que os fondos invistan en instrumentos derivados de alto risco semellantes aos que orixinaron a crise financeira que estoupou en 2007, "promover unha contorna que estimule a innovación no sector de produtos financeiros" (p.3); "o investimento en instrumentos derivados será posíbel" (p.49). 3. Para promover a subscrición do PEPP, propón aos Estados membros aprobaren xenerosas desgravacións fiscais, que benefician as rendas máis altas, as que poden realizar importantes achegas aos fondos de pensións. Estas desgravacións reducen os ingresos da facenda pública e aumentan o carácter regresivo dos sistemas fiscais, "A fin de animar os Estados membros a concederen unha desgravación fiscal aos PEPP, a Comisión adoptou, xunto coa presente proposta, unha Recomendación sobre o tratamento fiscal dos produtos de pensións individuais, incluído o produto paneuropeo de pensións individuais" (p.4). 4. Recoñece que o verdadeiro obxectivo do PEPP non é mellorar a protección social, senón alimentar os mercados financeiros e ofrecer un novo espazo de valoración aos capitais financeiros, "canalizar ... cara aos mercados de capitais, máis aforros dos fogares" (p.4). No texto da CE a expresión mercado de capitais aparece 24 veces, o adxectivo financeiro, 60 veces, e UMC, Unión de mercado de capitais, 11 veces. En escandaloso contraste o substantivo pobreza, non se cita nunca. Segundo Eurostat, na UE-28, a poboación maior de 65 anos en risco de pobreza ou exclusión social supera o 18%. O día 17 de setembro MODEPEN convoca concentracións nas cidades e vilas galegas para lles pedir ás europarlamentarias e europarlamentarios galegos que, cando o regulamento de PEPP chegue ao pleno do Parlamento, voten pola súa retirada. Deberán decidir onde se sitúan, ou do lado do capital financeiro morto, ou en defensa dos dereitos dos seres humanos vivos, as persoas que as elixiron cos seus votos. Publicidade


Summary: Os datos do estudo de seroprevalencia da Xunta estima que máis de 30.000 persoas foron contaxiadas e o Sergas informa duns 11.000 positivos acumulados. A taxa de letalidade situaríase no 1,74%.

O Sergas detecta algo máis dun terzo dos casos de coronavirus que se dan en Galicia, onde case dúas de cada cen persoas falecen por mor desta enfermidade. Son algunhas das conclusión que se tiran do estudo de seroprevalencia levado a cabo pola Consellería de Sanidade e cuxo resultados foron feitos públicos este mércores. Galicia detecta algo máis dun terzo (36,5%) dos casos totais de coronavirus que estima o seu estudo: uns 11.000 positivos dun total duns 30.000Tendo en conta as estimacións derivadas das máis de 44.000 probas feitas en centos de centros de saúde do país, en Galicia a circulación do virus foi escasa e teríase contaxiado o 1,15% da poboación, algo máis de 30.000 persoas. Segundo os datos que cada día transmite o Sergas, nesta altura --a data do mércores 20 de maio-- son algo máis de 11.000 os positivos acumulados e detectados no país, algo máis dun terzo (36,5%) dos que apunta o estudo de seroprevalencia. A porcentaxe de diagnosticados, con todo, sería elevada en Galicia en comparación coas cifras que se dan noutras comunidades autónomas e sempre tendo en conta as estimacións do estudo elaborado polo Sergas. De feito, de ter en conta os datos do que levou a cabo o Ministerio de Sanidade, esa detección sería algo menor. De ter en conta o estudo do Ministerio, a porcentaxe de casos detectados polo Sergas situaríase en arredor do 20%No informe estatal, a estimación do número de contaxiados en Galicia elévase a case 57.000, polo que, respecto dos últimos datos de positivos acumulados, teríanse detectado algo menos do 20% dos casos (19,5%). As diferenzas entre os resultados dos dous estudos explícanse tanto polos diferentes obxectivos de cada un deles --o do Sergas céntranse na transmisión territorial e o do Estado na familiar-- como nos tipos de tests utilizados. Os empregados polo Ministerio de Sanidade son máis fiables, de dobre banda e con extracción sanguínea, mentres que os usados en Galicia --criticados por profesionais pola súa escasa fiabilidade-- empregan a punción nun dedo. O propio Feijóo advertira de que ía "cruzar" ambos estudos para comprobar se hai "disfuncións" entre os datos de ambos. A taxa de letalidade en Galicia elevaríase ao 1,74% segundo as cifras derivadas do estudo da Xunta: falecen case dúas persoas por cada cen infectadasComo é lóxico, as diferenzas entre os resultados de ambos estudos implican tamén diferentes taxas de letalidade. As cifras publicadas polo Goberno central supoñen que esa taxa sería do 1% en Galicia, unha porcentaxe case idéntica á que se dá no conxunto do Estado. Xa que logo, falecería unha de cada cen persoas contaxiadas polo coronavirus. A letalidade é maior segundo o estudo do Sergas. Se tal e como sinala, contraeu o coronavirus un 1,15% da poboación galega --unhas 30.300 persoas-- e o número de persoas falecidas acumuladas durante a etapa na que se realizaron os tests --entre o 23 de abril e o 8 de maio-- situábase nunhas 528, a taxa elévase ao 1,74%, case dúas mortes por cada cen infectados pola Covid-19. As cifras son importantes, tendo en conta que estimacións anteriores falaban dunha mortalidade de entre o 0,5% e o 1% de infectados pola Covid-19. Ademais, e ao contrario do que defende Feijóo, Galicia non estaría entre as comunidades con menor taxa de letalidade, senón nun nivel semellante ao do resto de autonomías e case idéntico á media estatal segundo o estudo estatal, aínda que por baixo de Andalucía, Cantabria, Balears, Murcia ou Canarias, con menor porcentaxe de persoas falecidas de entre as contaxiadas. De ter como referencia o estudo do Sergas, o país afastaríase algo máis da media do Estado. "Galicia ten a taxa de letalidade máis baixa de todas as comunidades autónomas de España", advertiu varias veces Feijóo a principios de abril e hai poucos días, tirando dos datos que reflectían a porcentaxe de falecidos respecto dos contaxiados, pero non tendo en conta as estimacións dun estudo a nivel estatal e homologable en todos os territorios, pero tampouco as cifras derivadas do encargado polo seu goberno. Ourense, a provincia con máis afectaciónSexa como for, os datos feitos públicos polo Sergas insisten na escasa circulación do coronavirus en Galicia e na "baixa inmunidade" creada entre a poboación, cunha seroprevalencia escasa (0,56%) na franxa de entre 0 e 18 anos (algo máis de 2.000 persoas terían pasado o virus), dun 1,09% entre os 19 e os 64 (sobre 17.000) e algo máis alta, 1,64%, entre os maiores de 65 (unhas 11.000 persoas contaxiadas), unha afectación neste último colectivo tres veces superior á que sofren os menores de idade. Por territorios, a provincia coa maior prevalencia é Ourense, cun 1,88% da poboación afectada, seguida de Pontevedra, co 1,49%; Lugo, co 0,79%; e A Coruña, co 0,77%. Ademais, e en canto ás áreas sanitarias, a de Ourense-Verín-O Barco sería a máis afectada pola pandemia, cun 1,88% de cidadanía afectada, seguida pola de Vigo (1,64), Pontevedra-O Salnés (1,35), Santiago-Barbanza (1,02), Lugo-A Mariña-Monforte (0,79), Ferrol (0,65) e A Coruña-Cee (0,62). Xa que logo, o impacto do coronavirus non alcanzou nin o 2% en ningunha das áreas sanitarias e quedou por baixo do 1% en tres delas. De ter en conta os grandes concellos, destaca o maior impacto que tería a doenza en Vigo, cun 2,08% de afectados, unhas cifras que o Sergas atribúe á "maior densidade de poboación" e a unha "circulación intensa" do virus no inicio da pandemia "facilitada pola mobilidade laboral antes do confinamento". Para o Sergas, a "sorpresa", xa que logo, é A Coruña, a segunda cidade de Galicia e cunha altísima densidade poboacional, con só o 0,83% de prevalencia, unicamente por riba de Ferrol (0,4%) e Lugo (0,61%). Ademais, Ourense alcanza o 1,79%, Pontevedra o 1,24% e Santiago o 1,11%.


Summary: O paro afecta aos sistemas 1 e 2 da factoría, cuxa produción non se retomará, cando menos, até o 14 de marzo.

A factoría viguesa do grupo automobilístico Stellantis volverá parar a totalidade das súas liñas de produción a partir da próxima segunda feira, día 7 de marzo, debido á falta de determinadas subministracións, en concreto dos microchips necesarios para os seus vehículos. Así, tal como informou a empresa, o Sistema 1 da fábrica de Vigo, onde se ensamblan os Peugeot 301 e 2008 e o Citroën C-Elysée, parará as súas quendas de mañá, tarde e noite desde ese día. Stellantis anuncia a parada indefinida da produción na súa factoría de Vigo A previsión é volver ao traballo a partir da seguinte segunda feira, 14 de marzo, ás 6 horas. Pola súa parte, ao longo da semana informarase de se a quenda da fin de semana está operativa ou non. No tocante ao Sistema 2 da factoría, que monta as furgonetas das diferentes marcas do grupo, tamén anula a actividade de todas as súas quendas desde esta segunda feira até o día 14. Stellantis gaña 13.354 millóns a pesar da crise dos microchips Stellantis explicou que segue a sufrir a falta de aprovisionamento de determinados compoñentes. A crise dos microchips, que afecta todo o sector automobilístico, obrigou á fábrica a deter a súa produción en reiteradas ocasións nos últimos meses. Ademais, esta semana foron moitos os rumores que prevían este novo paro de Stellantis Vigo. Esta mesma quinta feira, a compañía asegurara aos sindicatos que había unha "alta posibilidade" de que houbese unha diminución da produción a vindeira semana, mais até esta sexta non confirmaron a forma na que afectaría. Miles de persoas afectadas A medida afectará a todas as quendas e todos os sistemas, co que as máis de 7.000 persoas que traballan na factoría viguesa sufrirán as consecuencias de esta nova parada.