Summary: Entre o venres e o domingo, 32 realizadores e realizadoras participarán na quinta edición deste encontro audiovisual, no que terán gravar nunha fin de semana unha curtametraxe, que se estreará o vindeiro mes de febreiro.

Este venres comeza a quinta edición do encontro audiovisual Chanfaina Lab. O proxecto naceu en 2014 como foro creativo onde se producen pezas de todo tipo -ficción, documental, experimental, etc.- aínda que sempre baixo o común denominador de estar filmadas en San Sadurniño. Dende a primeira edición participaron algúns dos máis importantes creadores e creadoras do audiovisual galego, de xeito de que a fin de semana de traballo se converte tamén nun punto de encontro, coñecemento e debate entre os integrantes dunha xeración emerxente. Nos últimos anos, ademais, incrementouse a participación de realizadores e realizadoras locais. Participarán 32 creadores e creadoras, que entre o venres e o domingo terán que idear e gravar un filme cunha duración de menos de cinco minutos, con absoluta liberdade sobre o tema e tratamento visual Na cita 2018-2019 participarán 32 creadores e creadoras, que entre o venres e o domingo terán que idear e gravar un filme cunha duración de menos de cinco minutos, con absoluta liberdade sobre o tema e tratamento visual. Ademais da parte creativa, o Chanfaina Lab volve ofertar obradoiros abertos ao público e proxeccións tanto o venres como o sábado, cando se poderá ver de balde na Casa da Cultura o filme Dhogs, de Andrés Goteira, comentado polo propio director. Goteira será un deses 32 participantes na quinta edición do Chanfaina. Entre os restantes nomes confirmados atopamos autores e autoras consagradas e con experiencia e tamén autores e autoras noveis, que se están iniciando neste campo. Así, estarán en San Sadurniño Margarita Ledo, Aser Álvarez, Abel Vega, as youtubeiras de Teño unha horta en San Sadurniño Carmen Bouza, Carmen Couce, Cruz Piñón, Consuelo Picos e Lucía Pita, Adrián Canoura, Ángela Arnosa, Javier Seoane, Kevin Lorenzo, Bieito Beceiro, Catalina Rodríguez, Cibrán Tenreiro, Helena Girón, Fran Bermúdez, Iago Lourido, Irene Beceiro, Lucía Estevez, Mar Catarina, o triunvirato The Sun Girls -Mónica Cibreiro, Graciela Galdo e Olga López-, Natalia Fernández, Pablo Martínez, Rubén Domínguez, Samuel M. Delgado, Sebastián Rodríguez, Simone Saibene e, planeando sobre todos eles, o fotógrafo Gabriel Tizón, que realizará unha reportaxe gráfica sobre todo o que alí suceda. "Galicia pedía algo así, unha experiencia directa, viva da creación cinematográfica" A profesor Manolo González, un dos ideólogos do Chanfaina, daralles a benvida a todos os e as participantes o venres ás 18 horas na Aula CeMIT no Concello. González explicará como se vai desenvolver o encontro, ademais de facer de guía nunha rápida visita polo centro urbano de San Sadurniño e o paseo do Xubia. Está previsto plantar unha árbore na zona da Cortiña e facer alí a foto oficial, nun lugar que formaba parte da extensa Fraga da Marquesa. O cartel oficial deste ano inspírase no cadro O patriarca da fraga, pintado polo artista ferrolán José Leyra Domínguez en 1949. O óleo reflicte o gran carballo que existía nos dominios do pazo. "Galicia pedía algo así, unha experiencia directa, viva da creación cinematográfica. Agora xa non se necesita unha gran parafernalia, simplemente as ganas e botarse ao monte", destacaba hai un tempo o propio Manolo González. Este venres a Casa da Cultura de San Sadurniño acollerá a partir das 20.30 horas a Eira de Cineastas, unha proxección aberta ao público e gratuíta dunha escolma de pezas de todos os creadores e creadoras quen, antes de nada, se presentarán ao auditorio e resumirán tanto a súa traxectoria audiovisual como as ideas que teñen en mente para os seguintes dous días de gravación. A Eira será aberta polo pase dunha peza realizada pola rapazada e as profesoras da EIM A Rolada, que tamén fixeron a súa propia chanfaina audiovisual a comezos do verán con motivo do fin de curso. "A Chanfaina Lab empoderou a xente do rural. Viron que as súas historias son tan importante coma as que saen nos filmes de Hollywood" Durante toda a fin de semana os e as realizadoras contarán co apoio da veciñanza da vila e sobre todo das asociacións veciñais de Santa Mariña do Monte, de Igrexafeita, de Lamas, de Bardaos e de Ferreira. Ademais, contan co valioso arquivo fotográfico e audiovisual recollido nos últimos anos en Fálame de San Sadurniño. "Unha das cousas que conseguiu o Chanfaina Lab foi empoderar a xente do rural", destacaba en conversa con Praza Sabela Íñiguez, concelleira de Cultura e coordinadora da iniciativa. "Cando ven que se achega xente de toda Galicia a gravalos, cando ven que son protagonistas desas pezas, isto resulta un traballo de empoderamento moi importante, e por iso cada ano se van implicando máis", dicía, concluíndo que "viron que as súas historias son tan importante coma as que saen nos filmes de Hollywood". As curtas estrearanse no me de febreiro en San Sadurniño As curtas que se graven esta fin de semana poderán verse na segunda parte do Chanfaina Lab, no mes de febreiro, cando se estreen todas elas na Casa da Cultura. A partir de aí empezará o seu percorrido semanal a través da canle en youtube do encontro.


Summary: A próxima semana os Xardíns de Méndez Núñez, na Coruña, estarán ocupados por un campo de refuxiados improvisado por Acampa con tendas que veñen dos campamentos gregos. A iniciativa pretende concienciar a veciñanza do concello, que se declarou cidade de acollida hai uns meses.

Amnistía Internacional, que organizou o acto a principios de marzo no que a concelleira de Igualdade declarou A Coruña cidade de acollida, non sabe cantos refuxiados foron recibidos na urbe nin conseguiu do Concello máis que compromisos verbais. "Penso que non comprenderon a campaña", indica Marga González, coordinadora local de AI. Distintos concellos no país comprometeron formalmente 219 prazas (entre eles Compostela, Ourense, Lugo e Rianxo). "O que pretendemos é forzar o Goberno do Estado a que acolla os 17.337 que dixo que acollería. Iso foi en setembro. A día de hoxe chegaron menos de dez por cento. E aos concellos, que non poden dar os permisos de asilo nin de residencia, o único que lles pediamos era simplemente que mostrasen que hai sitio para recibir esa xente". O departamento de Rocío Fraga tampouco ofreceu esta semana as cifras de refuxiados na Coruña. Nin unha valoración sobre Acampa, iniciativa que apoia a Concellaría de Culturas cunha axuda de case 8.000 euros a través do programa Cultura de Barrio que repartirá uns cen euros mil en propostas que van desde roteiros da memoria en Oza-Os Castros a danzas do mundo na Agra. Acampa levantará valados e un campamento nos Xardíns de Méndez Núñez, xunto aos edificios modernistas e a estatua de Asorey a Curros. Trátase de reproducir un campamento de refuxiados no centro da cidade entre o 15 e o 18 deste mes e convertelo nun lugar de "sensibilización da cidadanía respecto do dereito de refuxio", explica Xosé Abad, que tampouco coñece a cifra de cantos refuxiados foron acollidos na Coruña. Xosé Abad, fotógrafo de profesión, tivo a idea de Acampa de regreso dos campos gregos hai un ano. Constituíuse unha asociación sen ánimo de lucro e organizáronse dezaseis equipos de traballo con corenta voluntarios. Levan dez meses buscando financiamento e apoio de ONG e colectivos implicados cun obxectivo ambicioso: "Ser ferramenta de acción social na que se coordinen os distintos colectivos e conseguir espallar Acampa por outras cidades, por todo o Estado". Acampa custará uns 30.000 euros. Haberá exposicións de fotografías dos campos, charlas de activistas e xornalistas especializados e talleres de comunicación, entre outras actividades. A Deputación, Gadis e mesmo Alcoa ("tres mil dólares e oito voluntarios para eses días") tamén fixeron achegas. Abad foxe das simplificacións: "Xa sei que dirán que por que non lles damos eses miles de euros aos refuxiados; ben, non me importa, sabemos o que queremos conseguir". Acampa non recadará fondos para os campos, "esa é tarefa das organizacións que se dedican a iso, a de Acampa é pór a todo o mundo de acordo e dotar a opinión pública de instrumentos para a crítica. Este ano falarase de Siria, no futuro haberá que tratar da necesidade doutros refuxios, por exemplo, para as distintas violencias que padecemos aquí". Acampa levantará valados e un campamento nos Xardíns de Méndez Núñez, xunto aos edificios modernistas e a estatua de Asorey a Curros "Acampa ten que servir para iso, para concienciar", apunta Marga González, "ir á raíz dos problemas, porque os gobernos o que queren é simplemente impedir que os refuxiados cheguen". O problema ten cifras inabarcábeis: 65 millóns de persoas fuxindo en Asia e África por causa da violencia. A maior crise humana desde a Segunda Guerra Mundial. Hai quen trata de axudar, coma os voluntarios de Acampa, Amnistía Internacional, ou concellos coma Viveiro, Ribadavia, A Peroxa, Carballeda de Valdeorras, Manzaneda ou Ribeira. "É algo, pero non chega", insiste Marga González, "falta todo: faltan protocolos, falta un marco estábel común para todas as comunidades, faltan medios materiais para garantir unha acollida digna". Mesmo faltan os refuxiados. A Guerra Mundial Ahmad Matar ten 32 anos. Matar significa chuvia na súa lingua. Ahmad vén dunha desas pequenas cidades ao oeste de Raqqa, entre as presas que deteñen o Éufrates, as presas que xeran a maior parte da potencia eléctrica naquilo que se chamou o Crecente Fértil. Hoxe Raqqa é o inferno. Un mundo destruído "por unha guerra que non é a guerra de Siria, é a guerra en Siria", explica Ahmad, "a guerra mundial". Ahmad Matar é carpinteiro. Traballou no Líbano catro anos. E despois ía e viña a Turquía, por traballo. A última vez non o deixaron entrar en Raqqa. Estás fóra da relixión, dixéronlle mentres lle ensinaban un fusil. A relixión é o Islam, a doutrina interpretada polo Daesh, o Estado Islámico de Iraq e do Levante. Até hai unhas semanas, Raqqa estaba en poder do Daesh. Agora mandan os kurdos. A fronteira turca está a menos de cen quilómetros ao norte. Alepo, a douscentos cara ao oeste. "Teño unha irmá aquí, outra aquí, a familia aquí", sinala Ahmad nun mapa imaxinario sobre a mesa dun bar na Coruña, "todos perto, pero separados segundo a zona que controla o Daesh, a dos rebeldes, a de Assad". "Nos últimos meses que pasei alí, todo o mundo que levase un vestido negro ou barba larga era un obxectivo para os avións que nos bombardeaban". Sen traballo, sen auga, sen luz, sen cartos, Ahmad cruzou catro veces até Turquía. Cada unha polo salario dun mes. A última vez tivo que dar volta e acabou nun campo para refuxiados en Grecia. Un mes en Salónica; catro en Atenas; en Idomeni pasou dous meses e medio antes de que o pechasen. Marga González: "Falta todo: faltan protocolos, falta un marco estábel común para todas as comunidades, faltan medios materiais para garantir unha acollida digna" "A xente quería chegar até Idomeni porque desde alí supuñan que sería máis fácil pasar a Macedonia e despois chegar a Alemaña ou Suíza. Había rumores de que ían desaloxar. Pero un día escoitamos os avións, cazas, e helicópteros de guerra. Chegaron e empezaron a sobrevoar o campo. Aquilo foi o caos. A xente entrou en pánico. Moitos pensaron que nos matarían a todos. Dezaseis mil persoas chorando e berrando e sen saber onde meterse. Era o exército grego, a OTAN. Só querían que liscásemos". A cooperante Nos campos non hai vida, conta Ahmad. É un tránsito no que algúns levan anos. Non hai aulas nin comida nin roupa. Ahmad, que fala algo de inglés, botaba unha man aos cooperantes. Alí coñeceu Leticia Santaballa. E despois, alí mesmo, en Salónica, os pais dela. "Dixeron que me axudarían se quería intentalo aquí. Penseino. Conseguín a maneira de chegar a Barcelona" En España hai catro CAR (Centro de Acollida de Refuxiados): dous en Madrid, un en Valéncia e outro en Sevilla. Para entrar nun CAR hai que estar pendente da resolución da solicitude de asilo. Ahmad non pasou por un deles. Nin chegou a acceder ao Programa Nacional de Asilo. Veu para Coruña e despois de oito meses chamárono para unha entrevista na Policía. Foi cunha avogada e había un intérprete de árabe, un marroquino. Non se entenderon. Malia a todo, concedéronlle a tarxeta vermella, seis meses de permiso. Intentou certificar os estudos. "Non o conseguimos", conta Leticia, "piden un selo do ministerio de Educación, outro de Exteriores, outro da Embaixada española en Damasco, que xa non hai; e iso que Ahmad ten os orixinais asinados e traducidos, pero non houbo maneira. Non entenden que ninguén se vai preocupar de ir buscando os selos cando está fuxindo dunha guerra, se nin sequera se pode cruzar dunha zona a outra… E se cruzas, ou te matan ou te collen para loitar". Ahmad é moi crítico a respecto do Programa Nacional de Asilo, que restrinxe os movementos de quen se acolle mesmo dentro do Estado. A el dábanlle acollida nun piso dunha ONG en Barcelona. Se tivese aceptado, o Plan teríalle marcado durante ano e medio un itinerario no que ás familias con nenas ou nenos pequenos se lles estabelece até un réxime de alimentación. "Non teñen en conta teu plan de vida, que tamén o temos", quéixase Ahmad. En 2013 o Parlamento Europeo fixou un sistema común de asilo que mesmo freaba as transferencias de solicitantes entre Estados. O ano anterior, en 2012, 330.000 persoas solicitaran asilo en países da UE, 2.565 en España. A guerra en Siria comezara só un ano antes. Ahmad é moi crítico a respecto do Programa Nacional de Asilo, que restrinxe os movementos de quen se acolle mesmo dentro do Estado A realidade é que cada comunidade autónoma aplica os seus propios protocolos e que o Plan Nacional funciona en segundo que comunidades. Leticia e Ahmad veñen dunha rápida viaxe por esa realidade dos refuxiados en España na procura de información. Contan cunha ducia de situacións denigrantes. "En Vallecas está o Welcome Hotel, alí chegan refuxiados de todo o mundo, é a primeira parada. Hai categorías para o trato segundo nos explicou algún dos residentes: están os venezuelanos, os sirios e os últimos, os negros…". De alí pasarán ao CAR e, se entran no Plan, terán axuda económica e vivenda a través dalgunha ONG nunha cidade con prazas de acollida. Ahmad mostra unha foto no móbil da praza da Cibeles, dun cartel na fachada do edificio de Correos. Welcome Refugees. Fai un xesto amargo. "O Goberno non traballa para isto. Necesitaría cambiar a súa forma de pensar. Debería tirar leccións de Alemaña. E resúltame estraño, porque non é un problema novo. Deberían comezar por escoitarnos". As pancartas e as proclamas proliferan por todo o Estado tan espontáneas como seguramente cheas de boa intención. Pero seguen faltando os refuxiados que as agradezan. Ahmad falará en Acampa o domingo día 18 ás 11 da mañá no campamento en Méndez Núñez. "Chamáronme para falar quince minutos. Está ben. Espero que sirva para algo". Con el estarán Fadile Tibisay Chami, activista siria, e o músico coruñés Xurxo Souto. Despois volverá a rutina, ao tránsito nun limbo legal. É carpinteiro, é mozo e ten un proxecto de vida, busca traballo. Nota: nas fotografías inseridas no corpo do texto aparecen, de arriba a abaixo, o fotógrafo Xosé Abad e Marga González, coordenadora local de Amnistía Internacional. Son da autoría de E.D.


Summary: O percorrido de O que arde polo mundo segue a colleitar parabéns e recoñecementos. Este 10 de novembro obtivo o de mellor filme no Festival Internacional de Cinema de Tesalónica, en Grecia.

O veterano certame, que celebrou a súa edición número 60, tamén distinguíu o protagonista da terceira longametraxe de Oliver Laxe, o fonsagradino Amador Arias, como mellor actor. O filme xa é o segundo en galego máis visto da historia, apenas detrás de Sempre Xonxa (1989, Chano Piñeiro). Estreouse no Estado español o pasado 11 de outubro e aínda se mantén en carteleira nun bo número de salas, 17. As últimas cifras públicas situaban en máis de 50.000 as espectadoras e espectadores que o viron en cinemas.


Summary: En 2012 entregou máis dun millón de euros á mesma entidade, Esclavas de la Virgen Dolorosa, que se refire ás mulleres adultas con diversidade funcional como "nenas" e di ofrecer "rehabilitación a nais solteiras" e "capacitación para unha vida honrada". Alén disto, as instalacións vulneran catro normativas oficiais

O Consello da Xunta autorizou nesta quinta feira máis un convenio de colaboración entre a consellaría de Benestar e a entidade relixiosa Esclavas de la Virgen Dolorosa co obxectivo de "contribuír ao apoio do servizo que presta na atención a persoas con discapacidade intelectual" a través do Centro Residencial Asistencial Nuestra Señora de Fátima y Cristo Rey ubicado na localidade pontevedresa de Crecente. O montante adxudicado desta volta é de 250.000 euros, que veñen sumarse aos 1.038.441,60 euros que o departamento que dirixe Beatriz Mato entregou á mesma entidade en 2012, tal e como publicou o Diario oficial de Galiza o 1 de xuño, enumerando os convenios asinados nos catro primeiros meses do ano. Tales axudas resultan rechamantes, pois o ano pasado deixaron de funcionar o centro de menores de Montealegre, en Ourense, e o de Soutomaior, en Ferrol. Alén destes, o pasado ano a consellaría de Benestar eliminou o centro de atención especializada do Santiago Apóstolo, e privatizou o centro Souto de Leixa, en Ferrol, que acabou sendo propiedade do grupo empresarial CLECE, vinculado a Florentino Pérez. Estes dous últimos centros prestaban atención, xustamente, a persoas con diversidade funcional. "Nenas", "rehabilitación de nais solteiras", "capacitación para unha vida honrada" Porén, cal é o servizo que emprestan as Esclavas de la Virgen Dolorosa e que a Xunta teima en subvencionar con diñeiro público? Segundo elas propias informan na súa páxina web, as "casas" que, empregando a toponimia deturpada, ubican en "Creciente" e en Mos, as dúas que xestionan na Galiza, acollen mulleres adultas con diversidade funcional. Porén, a entidade refírese a elas como "nenas" e salienta que "para as salvar non se escatima en medio algún". Se continuamos a ler, a congregación relixiosa explica que "a misión preferencial está ao servizo da rehabilitación de nais solteiras e do coidado dos fillos", mulleres ás cales lles ofrecen "capacitación para unha vida e un traballo honrado". Cómpre sinalar tamén que a mencionada entidade relixiosa incumpre até catro normativas oficiais. Tamén segundo un documento redactado por elas propias en decembro de 2012 onde anunciaban actuacións de rehabilitación nos edificios, recoñecen "carencias graves relativas á seguridade de utilización, accesibilidade e incendios". Nomeadamente, vulneran o decreto 35/2000 sobre a lei de accesibilidade e supresión de barreiras na Galiza; o Código técnido de edificación; o decreto 243/1995 que regula o réxime de autorización e acreditación de centros de servizos sociais; e, en relación a este último, a orde de 2007 que o desenvolve.


Summary: A Fegamp pechou o primeiro inventario de recursos ofertados por uns 40 municipios e dúas deputacións, 900 prazas que se sumarían ás 300 da Xunta e ás de ONG como Cáritas. Moitas máis localidades ofreceron tamén os seus recursos para engadirse a unha lista que aínda non é definitiva.

Galicia pode ofrecer xa máis de 1.300 prazas para os refuxiados que están a chegar á Unión Europea, a maioría deles sirios que pelexan por escapar da guerra e do terror do Daesh. A Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) pechou este mércores o primeiro inventario dos recursos ofertados xa por diferentes entidades locais, en concreto os definitivos achegados xa por uns 40 concellos e dúas deputacións (a de Lugo e a da Coruña), á espera da oferta definitiva e detallada darredor doutros 30 concellos máis e doutras entidades que amosaron a dúa disponibilidade a colaborar con máis prazas e que agardan agora detallar os seus recursos. Son máis de 900 prazas xa habilitadas e listas -máis de 700 por parte deses 40 concellos e unhas 180 camas entre a Deputación da Coruña e de Lugo- para usar de inmediato ás que se unirían as 300 postas a disposición pola Xunta e as case 130 que, por exemplo, achega Cáritas. En total, máis de 1.300 confirmadas. Pero haberá moitas máis, ao ser esta só unha primeira lista provisional "á espera de que se pechen os recursos definitivos ofertados por todos os municipios e entidades", asegura a Fegamp, que agradece a "enorme solidariedade e rapidez coa que reaccionaron as administracións locais e a cidadanía en xeral". Uns 40 concellos e dúas deputacións xa puxeron a disposición dos refuxiados 900 prazas A Fegamp actúa como enlace e coordinador entre concellos, deputacións e Consellería de Traballo e Benestar, que está a elaborar un plan de acollida -coa colaboración tamén das ONG- que "non só supón ofrecer unha vivenda ou axuda económica", senón "integrar" esas persoas que serán "galegos e españois de pleno dereito en canto cheguen", tal e como dixo a conselleira Beatriz Mato. Contarán con tarxeta sanitaria, os nenos serán escolarizados e terán acceso a unha renda de inserción. Agora, esta primeira listaxe de recursos pechada foi enviada a Benestar pero tamén á Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP), ambos interlocutores ante o Goberno central, que é quen ten as competencias en Inmigración e quen, finalmente, terá a última palabra sobre a xestión da crise humanitaria no Estado e a repartición dos refuxiados. De repartir os refuxiados segundo a poboación de cada provincia, a Galicia corresponderíanlle menos de 1.200 persoas O número total de refuxiados que chegarían a Galicia nos vindeiros meses aínda se descoñece. Finalmente, serán 17.680 os que acolla o Estado ao aceptar a proposta da Comisión Europea, o que supón a acollida de catro persoas por cada 10.000 habitantes. Destas, 16.321 serán trasladadas desde Hungría, Austria Grecia ou Italia, mentres que o resto chegarán de campos de desprazados na fronteira con Siria e que forman parate doutro programa da UE. No caso de que de distribuísen as persoas entre as diferentes provincias en función da súa poboación, á comunidade autónoma galega corresponderíanlle 1.132 (132 en Ourense, 140 en Lugo, 393 en Pontevedra e 467 na Coruña, aínda que a repartición non será exacta nin está detallada). Entre os concellos que xa ofreceron os seus recursos e un número detallado de prazas atópanse A Coruña, Lalín, Vilagarcía ou Cambados, pero hai moitos máis que xa amosaron a súa disposición a ofertar á espera de detallar toda a súa disponibilidade. Entre eles, Ferrol ou Compostela, onde a administración local presentou xa unha batería de medidas para acoller as persoas refuxiadas en colaboración coas organizacións non gobernamentais e xa ten activo un fomulario para que os cidadáns acheguen as súas propostas de axuda. No caso das cidades de Pontevedra e Vigo, están tamén dispostas e preparadas para ofrecer prazas para os refuxiados, pero aínda non concretaron a oferta. No caso da cidade do Lérez, o Concello pediu á Fegamp que o Fondo Galego de Coooperación xestione a axuda humanitaria e lembroulle que xa habilitou unha achega especial de 25.000 euros para transferirlle ao devandito Fondo en canto sexa preciso. En Compostela, Por outra banda, o Concello de Lugo vén de anunciar este mesmo xoves que ofrece os pisos de emerxencia dos que dispón e o albergue municipal para acoller refuxiados sirios, ademais de pór a disposición deles toda a rede municipal de prestacións e axudas sociais. No caso da Coruña, a concelleira e Igualdade, Rocío Fraga, e o alcalde, Xulio Ferreiro, reuníronse con cidadáns sirios que xa viven na cidade e amosaron a súa intención de que os familiares destas persoas que están a escapar do seu país poidan chegar á localidade para "facer máis doada a súa inserción social", polo que intentarán trasladar unha listaxe deste grupo de familiares e a súa ubicación actual á Fegamp. Ademais, o Concello da Coruña destaca que houbo xa 63 ofrecementos particulares da cidadanía dun total de 200 prazas para os refuxiados, unhas achegas dos veciños que tamén se deron noutros moitos concellos, aínda que a intención da Xunta é recorrer primeiro aos recursos que ofrecen as institucións e deixar os privados para a súa posible utilización nun futuro. Servizo de apoio do Colexio Oficial de Psicoloxía Por outra banda, o Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia está xa a organizar un servizo de apoio psicolóxico dirixido a este colectivo de cara a "ofrecérllelo ás diferentes administracións, tanto locais como autonómicas". Desde a institución estase a crear unha lista de profesionais voluntarios, procedentes dos diferentes ámbitos da psicoloxía, que poidan asesorar para a integración nas comunidades de acollida e "superar traumas que poidan sobrelevar, tanto de antes do abandono do seu país de orixe como na viaxe a Europa". "Unha vez se coñeza como se vai canalizar a recepción de persoas refuxiadas na nosa Comunidade e as necesidades detectadas, porase en funcionamento este servizo grazas á colaboración dos colexiados e colexiadas", aclara o Colexio. Este ofrecemento únese a outros como o do Colexio de Avogados da Coruña, que xa se puxo en contacto con 93 concellos da provincia para porse á súa disposición para tramitar as peticións de asilo dos refuxiados, ademais de para colaborar en calquera outro trámite que precisen.


Summary: O goberno de Baltar adquire un vehículo da marca alemá que Feijóo presentou como sinónimo de "despilfarro" e "luxo asiático" na campaña electoral de 2009

Os coches oficiais empregados polos cargos públicos para os seus desplazamentos foron un dos eixos da campaña electoral tras que o PP de Alberto Núñez Feijóo logrou no ano 2009 a súa primeira maioría absoluta. Os conservadores aferráronse aos vehículos da marca Audi do parque móbil da Xunta, a maioría mercados polos gobernos de Manuel Fraga, para caricaturizar ao daquela presidente, o socialista Emilio Pérez Touriño, como un "sultán" aficionado ao "luxo asiático" de circular nun "coche fantástico" dotado mesmo con "mísiles". Por iso, prometera Feijóo dous días antes dos comicios, en canto chegase ao goberno vendería o Audi do presidente e cambiaríao por "un coche feito en Vigo", aínda que naquela altura na factoría de Balaídos se fabricaban só furgonetas Berlingo e os monovolumes Picasso. Case oito anos despois de proscribir a firma automobilística alemá para as viaxes do Goberno -Feijóo circula nun Citroën C6, fabricado en Francia- no parque móbil de San Caetano aínda quedan varios Audi sen uso definido e noutras institucións gobernadas polo PP séguense comprando automóbiles desta firma. A última en facelo é a Deputación de Ourense, que hai escasos días pechou a compra dun Audi A6 por importe de case 60.000 euros "con destino ao parque móbil da Presidencia", isto é, para uso do presidente da institución, José Manuel Baltar, e mais o seu equipo. O proceso para esta compra iniciouse o pasado decembro, cando a propia Presidencia organizou un concurso negociado sen publicidade ao que convidou a tres empresas. Segundo o correspondente informe da mesa de contratación foron dúas compañías as que presentaron ofertas: unha foi Báltico Automoción e outra, Automóviles Pérez Rumbao, ambas pertencentes ao mesmo grupo empresarial. A primeira ofreceu un Volvo S90 por 60.900 euros e a segunda, a gañadora, un Audi A6 Sline de 272 cabalos por 59.900 euros e unha media de consumo de 5,1 litros cada cen quilómetros. Segundo os informes do parque móbil da Deputación a mellor oferta en canto á relación de calidade e prezo foi a do Audi. Segundo a memoria manexada polo ente provincial nesta contratación, o concesionario gañador ofreceu melloras sobre os requirimentos mínimos como "confort térmico, confort asentos, conectividade e visualización de paneis e instrumentos". Gómez (PSdeG), a Baltar: "Se é para vostede terá que dicirlle a Feijóo que está errado, porque el dixo que hai que andar nun Citroën, que se fabrica aquí" O peche desta contratación foille reprochada ao propio Baltar este venres, no transcurso do pleno da Deputación, polo deputado do PSdeG Ignacio Gómez. Na quenda de rogos e preguntas o tamén alcalde de Ribadavia lamentou que, despois de non ofrecer información sobre os vehículos que a institución prevé alugar, "vexamos que esta casa vai adquirir un Audi A6". "Para quen é o Audi, para o señor presidente?", pregúntase o socialista, quen lembra a "campaña de acoso e derribo a un presidente autonómico por esta cuestión". "Se é para vostede terá que dicirlle ao señor Feijóo que está errado", poque o xefe do Goberno galego "dixo que hai que andar nun Citroën, que se fabrica aquí". "Agora mercamos un Audi, imos sobrados", ironiza Gómez, quen insta os populares a "lembrar" que destinar fondos públicos a automóbiles desta marca era "un despilfarro" e comportarse coma "un sultán". Como adoito, Baltar evitou a resposta en pleno e asegurou que a achegará por escrito.


Os que coñecemos o glorioso pasado do Centro Galego de Bos Aires estamos decepcionados e cheos de tristeza. Agora mesmo e con 110 anos de vida está en proceso de liquidación. Levo no meu corazón a emoción da primeira visita ao cuarto 202 que foi onde morreu Castelao. Fun da man do moi cordial Rodolfo Prada Chamocín a quen coñecera en Montevideo cando, convidado polo Patronato da Cultura Galega, viñera falar sobre o arcebispo Lago González no Día das Letras Galegas. Estiven moitas veces na esquina de Belgrano e Pasco. Falei con todos os presidentes desde a primeira presidencia de Sánchez Villares. Teño estado en moitas ocasións no Instituto de Cultura Galega, os sábados pola tarde, aprendendo cos mestres Antón, Hixinio ou don Bieito de Barallobre. Aquel Centro Galego era a comprobación do triunfo do esforzo emigrante. Os emigrantes eran afortunados xa que tiñan no centro da capital arxentina un fogar propio con manancial e lareira. Non vou facer un resume da importante actividade desenvolvida e da súa enorme contribución ao mantemento da nosa identidade diferenciada. Os interesados poden consultar a ben documentada "Historia del Centro Gallego de Buenos Aires" da autoría do doutor Padorno. Quero suliñar que a actual desfeita non é froito nin consecuencia de ningunha crise económica das habituais na moi xenerosa República Arxentina. O afundimento ten responsables que non deben ser buscados fóra senón dentro da institución. Hai que centrar o problema e para iso temos que ir ao hospital ou sexa aos servizos de asistencia médica. A caída en desgracia nace no seo da mutualista cando descende o número de asociados que por un cota mensual teñen dereito a médico e internación hospitalaria. Non houbo visión para especializarse ao baixar de 50.000 a 10.000 socios. Os cartos da Xunta foron estragados no pagamento dunha administración paralela. Os culpables teñen nome e apelido. Son os membros das tres agrupacións históricas (A Terra, Breogán, Celta) que abandonaron a Xunta Directiva uns meses despois das eleccións celebradas o 29 de agosto de 2010. Esta traizón aos ideais dos fundadores marca a caída dunha entidade mutualista que posúe un moi importante patrimonio edilicio cun hospital con capacidade para máis de 300 camas. Os dimisionarios actuaron por vinganza xa que as súas respectivas agrupacións apoiaran ao candidato derrotado nas urnas. O presidente Vello Pombo recibiu un inmerecido golpe baixo nun momento en que buscaba saír do bache mediante acordos varios con autoridades públicas e obras sociais privadas. Cómpre sinalar que o ex presidente Juan Manuel Pérez mantivo o seu compromiso con Vello e co Centro Galego. Os dimisionarios dedicaron os seus esforzos a criticar con dureza a dona Cristina ao tempo que louvaban a don Mauricio. Voume adiantar un pouco para chegar axiña a onde quero ir. As contas eran deficitarias. Houbo que recorrer ao auxilio do goberno nacional para poder pagar os salarios. O 25 de outubre de 2012 asume un interventor xudicial (La Blunda) que desexa arranxar os problemas mediante a obtención de maiores ingresos. As agrupacións non o queren e non colaboran cunha persoa honrada e responsable que da pasos no bo camiño. Non houbo tempo de ver os resultados. O cambio de goberno trouxo o 22 abril de 2016 a un novo interventor (Moyano) que foi recibido con alegría pola maioría dos membros das agrupacións. O idilio durou moi pouco a pesar de estar unidos pola fe macrista. O interventor cumpre ordes: acabar axiña coa mutualista dos galegos. O goberno nacional fórmase con empresarios delincuentes que foron autorizados polas urnas para aumentar o seu patrimonio persoal sempre e cando deixen sen choripán aos votantes de Cristina. O interventor busca un medio de privatizar que non sexa moi chamativo. Quere ir de discreto. Non o consigue. O erro foi a organización dunhas eleccións truchas –fraudulentas-- con certas persoas da agrupación "Breogán" e outros candidatos que non eran socios. Non se pode ser máis pelotudo! A présa por privatizar lévao a un acto electoral ilegal que está denunciado no xulgado. O interventor amosa a súa vea máis escura cando convida ao tristemente célebre doutor Burgueño. É de supoñer que os xefes están a presionalo. O tempo pasa e non se concreta a coima. Non vexo outra explicación para a grave ofensa feita aos emigrantes. Espero que pague o desprezo aos socios xa que é inmoral pagarlle unha viaxe desde Madrid a un ex administrador que estafou a quen o designou para un posto de gran responsabilidade. Por agora o interventor conta coa coiraza protectora do réxime macricida pero sabe que ten un prazo para facer caixa. Mentras o interventor argalla matufias para gañar millóns de pesos; a vida social vai de mal en peor. Houbo moitos despidos e tamén novos contratados para exercer de matóns diante dos socios que veñen pedir cita médica. Non se permiten queixas. Así actúa o macrismo en todos os ámbitos sociais que están baixo o seu control. Se quedas sen emprego e protestas recibes paos no lombo que non saen na televisión que está a trasmitir a inauguración dunha fábrica de tubos metálicos en Texas, na cidade de Bay City. O máis patético é ver aplaudir a varios coñecidos das agrupacións do Centro Galego. Agradécenlle ao presidente Macri que invista no exterior --con cartos roubados-- para deixar sen traballo a miles de traballadores da municipalidade de Campana. Son os mesmos que votaron en contra dos máis desfavorecidos. O voto do odio foilles devolto en grandes doses de apropiación indebida dun patrimonio que suaron os moi solidarios devanceiros.


Summary: O xornal dixital non se actualizará o 25 de decembro por descanso da redacción.

O diario dixital non se actualizará o 25 de decembro. Con motivo do feriado e por descanso do cadro de persoal a páxina permanecerá estática. Desde Sermos Galiza desexámosvos boas festas e que o Apalpador veña cargado de castañas para todas. Lémonos o vindeiro 26 de decembro!


Summary: A asociación ecoloxista entrega os galardóns ás mellores e peores actuacións medioambientais durante 2012 e concede unha das súas 'dioxinas' a Rajoy, Cascos, Cañete, Aznar, De Mesa e Matas "por converter un accidente marítimo na maior catástrofe ecolóxica da historia de Galicia".

Un ano máis, a asociación ecoloxista Adega vén de fallar os seus premios Osíxeno e Dioxina nas que recoñece, respectivamente, as mellores e peores actuación ambientais deste 2012. Nesta ocasión, o colectivo premiou co Osíxeno en categoría individual a Alfredo López, ex presidente da Cemma (Coordenadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños), mentres que no plano colectivo, o galardón recaeu na Plataforma para a Defensa da Ría do Burgo. As dioxinas, pola súa banda, fóronlles outorgadas nesta ocasión ao alcalde do Irixo, Manuel Penedo, así como aos "políticos responsábeis da marea negra do Prestige": Mariano Rajoy, Álvarez-Cascos, Aznar, Arias Cañete, Fernández de Mesa e Jaume Matas. No mesmo ditame, Adega concedeu o premio Osíxeno de Honra á platafomra Nunca Máis "polo seu compromiso co ambiente e a dignidade dun país". Adega premia o labor da plataforma en defensa da ría do Burgo, a Cemma e Nunca Máis Os premios, dos que van alá xa 12 edicións, pretenden "subliñar as actuacións de persoas ou colectivos a prol ou en contra do patrimonio natural galego". Nesta ocasión, e coincidindo co xuízo polo Prestige que se celebra unha década despois da catástrofe, Adega quixo destacar co seu Osíxeno de Honra a Plataforma Nunca Máis "por termar durante dez anos da dignidade do país e reclamar que se xulgue os verdareiros responsábeis" da marea negra. Coincidindo co xuízo do Prestige, o colectivo sinala "os responsábeis políticos" da marea negra Precisamente, Adega concedeu tamén o premio Dioxina aos que considera "responsábeis políticos da marea negra do Prestige" (Mariano Rajoy, Álvarez-Cascos, Arias Cañete, Aznar, Fernández de Mesa e Jaume Matas), xa que "dez anos despois non van ser xulgados por converter un accidente marítimo na maior catástrofe ecolóxica da historia de Galiza". En canto ao outro galardón "á actitude ou actuación máis agresiva e insustentábel de 2012", na categoría individual Adega destacou o alcalde do Irixo, Manuel Penedo, "polo servilismo e desleixo amosados diante da ameaza que para o ambiente e á saúde dos seus veciños representaba a construción dunha incineradora de residuos no seu concello". Pola contra, o premio Osíxeno á mellor actuación ou actitude ambiental do ano foi parar a Alfredo López, ex presidente da Cemma, "polo seu labor pioneiro de máis de vinte anos en defensa dos cetáceos e doutros grandes vertebrados dos mares de Galiza". En canto ao colectivo, Adega premia a Plataforma para a Defensa da Ría do Burgo, "polo seu compromiso incansábel coa rexeneración e o futuro produtivo desta ría". Os premios, consistentes nun diploma e unha escultura comemorativa de Nacho Porto, entregaranse durante a cea de Nadal de Adega, que terá lugar en Compostela este sábado día 15.


Summary: As traballadoras denuncian que "é vergoñoso como se comporta Alcoa" e sosteñen que a empresa é viábel para "seguir funcionando". Os sindicatos comparten a petición ao Goberno para que interveña a empresa.

O presidente do comité de empresa de Alcoa San Cibrao, José Antonio Zan, reclamou ao Goberno español que "sexa valente" e interveña a compañía, logo de comunicar esta quinta feira que prevé o despedimento colectivo de 534 traballadoras da planta de aluminio. Zan (CCOO) deixou claro que o Goberno "pode intervir a empresa e quedar cunha parte do accionariado", polo que lle pide que "se poña a lexislar" após "a falla de respecto por parte da empresa", pois sinalou que "é vergoñoso como se comporta Alcoa". Así mesmo, empraza ao Goberno estatal a facer "o seu traballo" e pór en marcha un estatuto para as empresas electrointensivas "que sexa unha solución e non un problema". "Se o Goberno de España ten que intervir a empresa uns meses ou mesmo anos que o faga", afirma este representante das traballadoras, pero a fábrica "ten que seguir funcionando", xa que a considera viábel. Ademais, avisa de que se cae Alcoa en San Cibrao, "caerá o resto do aluminio en España". Por iso, o Goberno "debe defender ao seu país e a súa industria". O comité de empresa urxe "un marco estábel para poder funcionar", e agora mesmo é "o Goberno quen ten métodos dabondo para poder solucionar o problema". "Se Alcoa non quere seguir que se solucione vía unha intervención", incidiu, "cunha saída para que o marco estábel estea a funcionar e se teña con quen seguir". José Antonio Zan lembra que Alcoa foi "a primeira empresa nomeada como esencial após o decreto do estado de alarma" e que debía "seguir mantendo a súa produción". O responsábel das traballadoras dixo que non se trata só do despedimento de máis de 500 traballadoras, senón de "se o Goberno quere ter un sector primario forte ou non". "Estamos a falar de que se queremos que as médicas e os hospitais sexan as mellores para iso fai falla diñeiro, e para ter diñeiro hai que investir en industria e no sector primario", aseverou. Caída do 25% do PIB Pola súa banda, a Federación de Industria de UXT mostrou a súa "total oposición" ao feche da planta de aluminio de Alcoa San Cibrao nun anuncio realizado "en plena alerta sanitaria", "o que vai provocar o afundimento económico de toda a provincia de Lugo, dado que o feche da factoría supón a caída do 25% do PIB". "Se finalmente se produce, este feche prexudica seriamente a todo o sector industrial español, xa que o noso país non disporá de ningunha capacidade produtiva de aluminio primario e, como se demostrou nesta pandemia, depender de terceiros países para ter esta subministración industrial fundamental leva a non garantir o abastecemento dos procesos produtivos en sectores chave para a nosa economía como o automóbil, a construción, a alimentación", sostén. UXT tamén defende a intervención da actividade industrial do Grupo Alcoa, incluíndo tanto a produción de aluminio primario como a planta de alúmina, após as "continuas chantaxes" do grupo nos últimos anos. Viábel retorno ao público Nesta liña, a CIG aposta por unha intervención e "o retorno ao ámbito público" do sector do aluminio, tanto da fábrica de San Cibrao como da Coruña. O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, que acudiu á reunión desta quinta feira, lembrou que hai un informe da Universidade da Coruña (elaborado a petición do sindicato) que avala a legalidade e viabilidade da adquisición, que se podería materializar a través do SEPI. Xunto a isto, Carril trasladou ao presidente de Alcoa España, Álvaro Dorado, que a CIG "non consentirá" que Alcoa aplique estes recortes na produción e o emprego, mentres instou á Xunta e ao Goberno español a "non colaborar con esta lóxica destrutora de Alcoa".


Summary: Na mañá de hoxe, case medio cento de persoas emigrantes e refuxiadas botáronse ao mar desde o buque que os rescatou, o Open Arms, en resposta desesperada ao retraso dos permisos para desembarcar.

Na véspera, xa saltaran pola borda máis de 70 persoas que foron auxiliadas pola Garda Costeira italiana. O fundador da ONG Open Arms, Óscar Campos, denunciou a través do seu Twitter que se atopaban nunha "situación límite" a 1.500 metros da cidade italiana de Palermo e "sen solución ningunha". "Alóngase innecesariamente o sufrimento a bordo non só das persoas rescatadas, tamén da tripulación", escribiu Campos na rede social, onde tamén quixo compartir imaxes da xente na auga, cos chalecos salvavidas postos.


Summary: A fronte ampla vasca proporá o actual editor de Zaspika como cabeza de lista para as eleccións ao Parlamento europeo que se realizarán en maio.

O xornalista Josu Juaristi, ex director de Gara e actual editor de Zaspika, é a persoa escollida polas direccións das formacións políticas que se integran en EH Bildu para encabezar a listaxe con que concorrerán ás eleccións ao Parlamento europeo e que se realizarán en maio. Segundo informa o diario Naiz citando fontes da fronte ampla vasca, os "amplos coñecementos" sobre a Unión Europea fan de Juaristi "un gran candidato" que representará "os intereses da sociedade vasca nos foros internacionais" e realizará unha labor diplomática "importante" a respeito do proceso político que está en marcha en Euskal Herría. A importancia que EH Bildu concede á tarefa de conseguir representación no Parlamento europeo radica na situación de descomposición do Estado español, mais tamén na necesidade de avanzar no proceso político vasco. Nos vindeiros días, a coligación dará tamén a coñecer o resultado das conversas que está a manter con outras forzas políticas das nacións sen estado, nomeadamente con Galiza e Catalunya, conversas que se seguiron producindo aínda despois de que ERC tomara a decisión de concorrer en solitario ás europeas.


Summary: Entrevistamos María Josep Poquet, integrante do comité de empresa de Canal Nou e Radio Nou. A xornalista pon nomes e apelidos aos responsábeis do desmantelamento da única posibilidade da cidadanía valenciá para se informar na súa lingua propia.

Malia que o Palau da Generalitat deixara xa ao descuberto as súas intencións de fechar Canal Nou e Radio Nou --a RTVV--, o cadro de persoal entendeuno sempre "como unha ameaza ao Tribunal Superior de Xustiza da Comunidade Valenciá", di María Josep Poquet, integrante do comité de empresa da RTVV. Era este quen tiña que ditar sentenza sobre o ERE que deixou na rúa 1.198 traballador@s. A xustiza falou, dixo que o ERE era ilegal e o presidente do goberno, Alberto Fabra, decretou o feche "inevitábel" da televisión e da radio públicas porque a admisión d@s profesionais custaría, dixo, 40 millóns e "ese diñeiro necesitámolo para educación e sanidade". As declaracións fíxoas antes de rematar o ano en que botou máis de 30.000 docentes fóra das aulas. A RTVV acumula a día de hoxe unha débeda de 1.200 millóns. Cando o PP chegou ao Palau, en 1995, tal débeda era de 22 millóns. "Non a xeramos nós, senón cinco directivos que están imputados na Gürtel", di Poquet nunha entrevista que Sermos Galiza publica no semanario en papel, o nº73. A xornalista dá nomes e apelidos dos responsábeis de que a Comunidade Valenciá quede sen a única posibilidade de se informar na lingua propia. Aliás, fala da manipulación, da viabilidade dun cadro de persoal de 1.600 persoas e do investimento que Fabra realiza en sanidade e educación, eses dereitos polos que di 'sacrificar' a radio e a televisión públicas.


Summary: Juan José Nieto (A Coruña, 1958) lidera o grupo de Ecuacións Diferenciais Non Lineais na USC. O matemático vén de recibir o Premio Conde de Cartagena de investigación traslacional que outorga a Real Academia Nacional de Medicina, que recoñece un traballo sobre o impacto da ciencia integral na loita contra Covid.

Aproximacións interdisciplinarias e ciencia integral na loita contra a Covid-19 e futuras epidemias. É o título do traballo galardoado pola Real Academia Nacional de Medicina. De que trata? Trátase dunha recompilación de distintos aspectos para loitar contra a pandemia da Covid desde distintos ámbitos: a biomatemática, a física, a economía, por suposto desde as ciencias biolóxicas e biomédicas, a medicina... A loita ten que ser global e interdisciplinar. É a tese do traballo, que salienta diferentes formas de combater a pandemia desde todas as ciencias. Como matemático, que supuxo para vostede recibir este recoñecemento? De entrada, unha alegría moi grande, tamén porque entra dentro do inesperado. Que a Real Academia de Medicina distinga o traballo dun matemático non é o habitual. Cal foi a maior contribución das matemáticas á loita contra o coronavirus? Na súa orixe foi a modelización da epidemia a través de sistemas dinámicos clásicos. Pero xa desde o principio tivemos que adaptarnos á súa evolución. Incorporamos a figura dos superprodagadores, a aparición de novas variantes, a chegada das vacinas. A estratexia óptima de vacinación é unha cuestión moi importante que ten que ver coa protección da poboación, mais tamén cun uso eficaz dos recursos. Agora mesmo, durante a sexta vaga, hai moitas persoas infectadas con síntomas leves. A cobertura vacinal da poboación é moi alta e a porcentaxe de enfermos graves é moito menor. Pero ter en conta a cantidade de doentes que necesitará ingreso ou coidados críticos segue a ser moi importante. Mais tamén o número de persoas que non poden ir traballar, o número de crianzas que teñen que quedar na casa. As consecuencias económicas e en termos de coidados son moi complexas. A súa achega como investigador foi mudando co propio virus. Ao comezo o fundamental era saber como ía evolucionar o número de infectados e hospitalizados. Non tiñamos máis información. Xa na segunda e na terceira onda empezamos a ver que factores influían na propagación do virus: factores ambientais, de idade, de xénero... Toda unha casuística que aínda tratamos de desentrañar, capaz de explicar cales son os factores decisivos para que unha persoa se infecte ou non. Onde centra agora mesmo o seu interese arredor da Covid? Tratamos de ver como evolucionan as infeccións, pero é máis difícil porque as medidas están cambiando continuamente e conviven distintas variantes. Tamén estamos desenvolvendo o que se chama un xemelgo dixital para estudar a evolución da epidemia da Covid. Un xemelgo dixital é como unha execución dixital do que acontece na realidade, algo que xa se emprega para o seguimento de barcos ou avións. Envían datos en tempo real ao xemelgo dixital, que fai simulacións e prevé o que pode pasar, de forma que permite corrixir a súa traxectoria para seguir o rumbo que un desexa. Iso é que estamos a facer: desenvolver algúns deses métodos para o seguimento desta pandemia. As matemáticas demostraron que ademais de facer predicións tamén poden servir á prevención. Desgraciadamente a Covid fixo que lle dedicásemos moi tempo. Da súa evolución e do seu comportamento aprendemos moitas cousas que poden ser útiles no futuro. De feito, parte do noso interese tamén se centra en adaptar os modelos que se axustan a esta pandemia a outras que poidan xurdir. Hai que telos presentes para futuras variantes e mesmo para epidemias doutra natureza, a sabendas de que chegado o caso, teremos que seguir aprendendo. Xa traballaran con outras epidemias no pasado? En 2013 e 2014 traballamos co gromo de ébola que se deu en África. Utilizamos unha serie de modelos para ver como evolucionaba e no seu momento fixemos unha serie de predicións que foron bastante correctas. Axudou a Covid a un recoñecemento especial das matemáticas? Na era do bigdata puxo de manifesto que non é tan doado procesar tanta información como xerou a pandemia e utilizala para tomar as medidas adecuadas. Con todo, a ciencia non é individual. Precisa equipos interdisciplinares formados por médicos, biólogos, farmacéuticos, pero tamén por expertos en datos, matemáticas, física, climatoloxía. Chegou a Covid ás aulas de matemáticas para explicar os contidos da materia? Hai problemas moi sinxelos que se poden propor nas escolas para ver como evolucionan as infeccións ou o número de virus, que segue unha lei moi sinxela. E hainos máis complexos, que xa teño compartido co alumnado do último curso do grao de Matemáticas. Investigación, un investimento esencial Juan José Nieto Roig, membro do Centro de Investigación e Tecnoloxía Matemática da Galiza, asegura, tras dous anos de pandemia, que a Covid-19 contribuíu a naturalizar a importancia da ciencia. "Todo o mundo o di e parece que todos somos mais conscientes de que a ciencia é importante, pero dáme a impresión de que non se están a tomar as medidas pertinentes. Onde está o centro estatal de epidemioloxía para estudar esta e outras epidemias futuras? Eu non o vexo e parece obvio", asevera. Tamén pon o foco na investigación e no investimento que recibe. "Formar o persoal investigador custa moito tempo e diñeiro. É certo que ás veces a investigación básica non ten resultados inmediatos pero é evidente que é esencial. É un investimento necesario a longo prazo", conclúe.


Summary: Representantes da Alianza Libre Europea visitarán o campamento para persoas refuxiadas de Francia.

Chámanlle 'A xungla' polas condicións que atinxen as persoas que se amorean no interior do campo de refuxiad@s de Calais (Francia). En total, unhas 4 mil , segundo os dados de ACNUR entre Calais e máis de 6.500 ao sumar as que se atopan no outro campamento do norte, Grande-Synthe. Neste senso, unha delagación da Alianza Libre Europea (ALE) da que fai parte a portavoz do BNG en Bruxelas, Ana Miranda, visitará o campamento na segunda feira (15 de febreiro). "Europa presume de ter entre os seus valores supremos a dignidade das persoas, pero deixa que miles de seres humanos estean en condicións deplorables, incapaz de reaccionar a denuncias como a desaparición de 10.000 menores refuxiados. A inacción política da UE é unha vergoña intolerable", denunciou Ana Miranda. Ana Miranda visitará o campamento o 15 de febreiro As condicións de insalubridade, das que advirte a propia ACNUR, que padecen nomeadamente as crianzas xunto coas agresións xenófobas das que están a ser branco, provocaron en novembro de 2015 o levantamento das persoas refuxiadas que foron duramente agredidas polas forzas policiais francesas que mesmo empregaron gases para as dispersar. Aquela intervención policial foi denunciada polo artista urbano Banksy que pintou un mural ás portas da embaixada francesa en Londres na que adxuntou –através dun código QR-- a gravación da actuación policial. Non era a primeira vez que o artista denunciaba a situación que atinxe Calais e o conxunto de persoas refuxiadas. Neste senso, outros traballos de Banksy puxeron o foco sobre esta cuestión política da man de murais sobre Steve Jobs, Os Miserábeis ou mesmo cunha reprodución do castelao de Disneyland Paris que localizou no campo de refuxiad@s francés.


Summary: A firma téxtil, que gañou 3.639 millóns de euros o pasado ano, ofrece a súa rede loxística para traer material sanitario desde a China e mesmo estuda fabricalo nas súas instalacións

Inditex está a notar os efectos do coronavirus COVID-19, aínda que de momento non quere facer estimacións do impacto nas vendas.. O grupo fundado por Amancio Ortega presentou hoxe as contas do exercicio 2019-2020, no que obtivo un beneficio neto de 3.639 millóns de euros, 6% máis, pese a provisionar 287 millóns de euros polo coronavirus. O crecemento foi especialmente significativo na plataforma 'online', con 23% máis de facturación, até os 3.900 millóns de euros, o que representa 14% do total das vendas do grupo. Na presentación dos resultados ante investidoras, o presidente de Inditex, Pablo Isla, recoñeceu que a crise do coronavirus está a ter un impacto "moi significativo" nas vendas. Aínda así, a multinacional manexa unhas taxas de crecemento a longo prazo de entre 4% e 6%. Isla sinalou que "a situación excepcional fai imposíbel facer predicións" e emprazou ás analistas ao mes de xuño para contar coas primeiras estimacións reais do impacto da crise. Sen contestar directamente ás preguntas sobre a posibilidade dun Expediente de Regulación Temporal de Emprego (ERTE) en Inditex, o presidente da multinacional, asegurou que preservará todos os postos de traballo. Tamén anunciou que porá a disposición do Goberno español a súa rede loxística e de provedores para incorporar material sanitario e de primeira necesidade hospitalaria. Material sanitario Neste senso, a firma xa está preparada para traer desde a China o material como máscaras, guantes, gafas protectoras, gorros, calzas e protectores faciais que merque directamente o Goberno español. Ademais, Inditex está a "explorar" a conversión de parte da súa capacidade de fabricación á produción de material sanitario. A compañía xa identificou como posíbel referencia a fabricación de batas protectoras, para o que é preciso realizar unha serie de axustes sanitarios e confirmar a dispoñibilidade de materia prima, apuntan desde a multinacional.


Summary: A organización vasca intentará agora "propiciar conversas para avanzar o proceso de paz" e "reforzar as tarefas políticas para a confrontación democrática".

A organización armada ETA afirma no seu último comunicado que desmantelou as estruturas derivadas da loita armada como parte dunha transformación para pasar á "confrontación democrática", un proceso cuxo elemento central é, segundo indica, o selado dos seus depósitos de armas. Ese proceso de transformación ten como obxectivo realizar "o tránsito do ciclo da confrontación armada á confrontación democrática", segundo explica a banda no comunicado, datado o 15 de xullo e sobre o que publicou un avance o portal do diario 'Gara', Naiz.info. Nesta remodelación, ETA destacou o desmantelamento, xa culminado, das estruturas loxísticas e operativas derivadas da práctica da loita armada. Outra decisión que tomou a organización independentista é reforzar a estrutura para a tarefas políticas, "así como as que teñen como obxectivo propiciar conversas entre as diferentes partes para facer avanzar o proceso de paz", di no comunicado.


Summary: As entregas deste especial acompañan o 'Nós Diario' de terzas a sextas feiras.

Esta sexta feira, 30 de setembro, é o último día no que as persoas subscritoras poden solicitar, de balde, o cartafol do coleccionábel Os reis e raíñas da Galiza. 1.000 anos dun reino de seu, para reunir as 34 entregas que se entregan de terzas a sextas feiras co Nós Diario entre setembro e outubro. Para pedilo é preciso enviar un correo a subscricion@nosdiario.gal antes do remate do día. As persoas non subscritoras poderán encargalo, por 7 euros, nos quioscos até o vindeiro 7 de outubro. Grande acollida A iniciativa promovida por Sermos Galiza S.A. está a contar cunha gran acollida entre as persoas lectoras e subscritoras de Nós Diario, que agradecen o labor de difusión e promoción dunha etapa histórica do país. O coleccionábel dos reis e as raíñas chega ao ecuador cunha grande acollida Outro dos aspectos destacado por subscritoras e lectoras do xornal é que Os reis e raíñas da Galiza. 1.000 anos dun reino de seu está a ser un proxecto desenvolto con perspectiva de xénero, un elemento transversal na totalidade dos contidos. Os 34 números do coleccionábel e os capítulos do podcast afondarán nas biografías de 17 raíñas galegas, estudando o seu papel no reino da Galiza. O proxecto contempla a elaboración dun banco de datos dixital con información complementaria á publicada nos cadernos e nos podcast, ademais de oito rutas culturais en Compostela, Cambre, A Coruña, Culleredo, Betanzos e Pontedeume.


Summary: A Biblioteca de Corcubión énchese de contos polo Día Mundial das Bibliotecas

O domingo 20 de outubro ás 20:00h na Casa de Cultura de Corcubión dará comezo o 1º Ciclo de Teatro Amador Galego AMATEGA (FEDERACIÓN DE TEATRO AMADOR GALEGO) coa estrea da obra "Papiroflexia" de Fernando Castro Paredes, recentemente galardoado co Premio de Teatro "Rafael Dieste" convocado pola Deputación da Coruña. A representación será levada a cabo pola compañía "Farándula Velutina" pertencente á asociación cultural corcubionesa "As Nove Musas" da que é membro o escritor. AMATEGA quere con este ciclo achegar o Teatro Amador á cidadanía, e poñer de manifesto o traballo dos seus socios. Desde a federación agradecen aos concellos colaboradores a boa acollida a esta iniciativa.


Summary: As familias estanse a poñer á fronte da rebelión contra a reválida do alumnado de 3º de primaria. A Consellaría de Educación recibiu xa os primeiros escritos asinados polas familias nos que se manifestan en contra e anuncian que non levarán aos seus fillos e fillas ao centro os días das probas.

37 nenos e nenas dos 46 que cursan 3ª de primaria no CEIP López Ferreiro de Santiago non irán os días 27 e 28 de maio ás aulas. Decidíronos os seus pais e nais e hoxe fixéronllo saber ao Conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria a través dun documento que rexistraron este serán na sede central de San Caetano. Os pais e nais do López Ferreiro comunícanlle ao departamento de educación da Xunta que non terá alumnado nas aulas os días que tiña previsto sometelos ás probas de avaliación e xustifican a súa decisión, en primeiro lugar, por consideraren que non é atinado, do punto de vista pedagóxico "someter ao alumnado de oito anos a unha presión innecesaria". Como o centro público de Santiago, outros grupos de pais e nais e ANPAS de centros están a decidir facerlle fronte á reválida apoiando a proposta de non levar o alumnado ao centro de ensino nesas datas, convite que lanzou tamén a Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público. Desconfianzas da Consellaría Lamentan, tamén que a Consellaría desconfíe do traballo de titores e titoras xa que, segundo sinalan, "ninguén mellor ca eles/elas e o equipo docente do centro para coñecer as carencias, potencialidades, habilidades e capacidades do alumnado, así como os medios, recursos e apoios necesarios para mellorar a súa aprendizaxe e rendemento escolar." Ademais de anunciar que non enviarán os seus fillos e fillas ao colexio os días 27 e 28 aproveitan para apuntar que a Consellaría está a "malgastar os fondos públicos, malia as múltiples carencias dos centros". Esixen tamén a destrución de datos de carácter persoal que a Consellaría manexe no ficheiro que denominan "avaliación do sistema educativo".


Summary: O deportivismo de base non para de bulir, inquieto perante a grave situación financeira que ameaza o clube. 56 peñas branco-azuis convocan este domingo unha concentración en Riazor á conclusión do Dépor-Las Palmas.

Até 56 peñas deportivistas, entre elas os Riazor Blues, mantiveron esta sexta feira unha cimeira na Coruña, traducida nun manifesto conxunto. As agrupacións de seareiras e seareiros piden ao Ministerio de Facenda, maior acreedor do clube, que se aveña a "consensuar un acordo" e que abandone a súa "actitude extrema de non negociar". Para o deportivismo de base, a oferta de Facenda ao Deportivo é inaceitábel porque proporía asinar un convenio "cunhas porcentaxes e tempos de pagamento" moito menos favorábeis do que en acordos asinados con outros clubes "apremiados polas débedas dos anos dourados e competitivos da nosa liga". Asinaron este texto conxunto as peñas seguintes: Penique, Miau Miau, Curriolos, Chusma Blanquiazul, Juan Domínguez Narón, Juan Domínguez Coruña, Deportivistas de Teixeiro, 1906 Cazolo Furado, Peña Deportivista de Ares, Verín Pablo Amo, Campeón Zaragoza, Peña Deportivista de Barcelona, As Somozas, Cheka, Centenariazo, Parke, Bodipo-Casa Freire, Jabalí, Comarca do Deza, Conxuro Branquiazul, Cataliño, A Ulla de Monterroso, El Bierzo, A Pera de Arzúa, Hotel Aeroporto Sul, O Previo, O Grove, Chaflán, La Cuesta, Centolo, Teixeiro, Laure, Pablo Insua de Arzúa, O Boi de Allariz, Dino´s, La Clave, El Toro, Turuto, Cambresa, Álex Bergantiños, Bicho Rivera, Fernando Vázquez, Pes K-2 Abegondo, Cerne Blanquiazul, Fran de As Pontes, Tablilla, Bruno Gama, RCD Meicende, Tabeiro, Javi Rego, Viana do Bolo, Roca de Vilalba, Ría de Ribadeo, Pardo de Cela de Alfoz, Rincón de Mondoñedo e os Riazor Blues. Respalda tambén este manifesto a páxina de Facebook EHNRS. As peñas asinantes do manifesto achan que La Voz de Galicia está a presionar a Facenda co propósito de "alentar a liquidación" do Deportivo Alén de se dirixir a Facenda, tamén o fan a La Voz de Galicia, rotativo que se ten caracterizado nos últimos anos por unha liña editorial moi agresiva con Lendoiro. En concreto, demandan ao diario propriedade de Santiago Rey que cese na súa "enfermiza campaña desinformativa de acoso e derrubo sistemático ao Dépor e ao deportivismo". As peñas branco-azuis asinantes do manifesto achan que La Voz de Galicia está a presionar a Facenda visando como único obxectivo "alentar a liquidación do noso histórico e centenario clube". Hai tamén unha dedicatoria para a Alcaldía da Coruña, ocupada polo Partido Popular, formación política que nos últimos tempos ten apostado claramente pola candidatura de Tino Fernández á presidencia do clube (isto é, ten feito campaña contra Lendoiro, o que fora nos tempos de maior suceso do vazquismo o seu máximo referente local). As peñas reprochan ao alcalde, ben como a "políticos municipais e poderes fácticos coruñeses", que nos días de viño e de rosas corresen a se fotografar no palco de autoridades e que, en troca, agora, co clube abafado pola súa situación financeira, "nunha das peores treboadas que se recordan nestas costas", din metaforicamente, deixasen a deriva a quen consideran "o verdadeiro buque insignia coruñés e galego". Concentración A conclusión do manifesto é a convocatoria dunha concentración este domingo 19 de Xaneiro ao termo do encontro que enfrenta o Deportivo co Las Palmas. Un choque moi especial porque será o último de Lendoiro no palco, após 25 anos de xestión ininterrumpida ao frente da presidencia do clube, e porque será o do retorno de Valerón, un dos futbolistas símbolo dos mellores anos da historia do deportivismo. As peñas convocan a "toda a masa social deportivista" a se concentrar na porta cero do estadio para "exixir respeito" ao Deportivo e para "exercer presión para solucionar a devandita situación". Toche pasa recoñecimento médico Mentres tanto, o clube continúa a facer xestións para se reforzar no mercado de inverno. Así, esta mañá pasou recoñecimento médico o dianteiro Toche (1983), vindo do Panatinaikos, e todo apunta a que nas próximas horas se concretizará tamén a incorporación do extremo luso Salomão, un futbolista desequilibrante que retornaría a Riazor e en quen Fernando Vázquez confía para encher o oco deixado pola marcha de Culio.


Summary: Unha década despois de que Feijóo prometese construír el unha nova liña se non o facía o ministerio, este anuncia sen prazo mil millóns para mellorar o trazado de 30 dos 117 quilómetros desde Ourense Concello e Deputación lucenses e oposición parlamentaria critican o anuncio do ministerio Arriva pide autorización para operar trens entre Porto e A Coruña

Concello e Deputación lucenses e oposición parlamentaria critican o anuncio do ministerio Arriva pide autorización para operar trens entre Porto e A Coruña Lugo non vai ter AVE, malia que o 10 de xaneiro de 2009 Alberto Núñez Feijóo, daquela candidato á presidencia da Xunta, prometese que el construiría a conexión desa cidade e de parte da provincia con Ourense e o resto da rede e pasaría despois a factura ao Ministerio de Fomento se este non o facía. Este luns, a un ano das eleccións municipais, o agora ministro, Íñigo de la Serna, presentou os seus plans de futuro para a liña, que pasan por mellorar o trazado de 30 dos 117 quilómetros da vía actual cun investimento duns mil millóns para o que non hai prazo. Antes, outras melloras por 238 millóns permitirán reducir para 2021 a viaxe entre Ourense e Lugo a unha hora. Para facer estes anuncios Fomento organizou unha curta viaxe en tren ata Lugo coa que amosar un treito recentemente mellorado, excursión para a que tivo que recorrer a autobuses para chegar ao seu punto de partida, evidenciando así o deficiente servizo ferroviario da provincia. Unha década despois de que Feijóo prometese construír el unha nova liña se non o facía o ministerio, este anuncia sen prazo mil millóns para mellorar o trazado de 30 dos 117 quilómetros desde Ourense Ao tempo que anunciaba os seus plans de futuro para a liña entre Ourense e Lugo, Fomento quería amosar a autoridades e xornalistas a recentemente posta en servizo variante da Pobra de San Xiao, un treito de novo trazado de 7 quilómetros que tardou 11 anos en rematar para evitar varias curvas e pasos a nivel da vella liña. Pero ningún dos escasos trens diarios que circulan en sentido Ourense-Lugo o fai no horario matinal que conviña ao ministerio. Así que para chegar en tren a Lugo na mañá deste luns tras circular pola variante da Pobra de San Xiao a Fomento non lle quedou máis remedio que fretar un tren especial, un Alvia de longo percorrido, ao que subiu os seus invitados en Sarria, a só 40 quilómetros da cidade. Pero para iso tivo que desprazar ata alí a eses invitados en autobús, mesmo medio de transporte que logo volveu empregar en Lugo para volvelos mover da estación de tren ata a sede da Subdelegación do Goberno na que o ministro realizou os seus anuncios, a un quilómetro de distancia. O que alí dixo foi que o seu plan de futuro para a liña Ourense-Lugo, descartado o AVE, pasa por outras dúas melloras similares á realizada nesa variante da Pobra de San Xiao. Isto é, construír outras dúas variantes, de 12 quilómetros nos Peares e de 18 en Rubián, que eviten os treitos máis lentos da liña actual. Pero Adif, a empresa pública que xestiona a rede ferroviaria, aínda está a realizar os estudos previos para esas actuacións, polo que non teñen prazo, mentres que o seu custo oscilaría, segundo a opción que se elixa, entre os 800 e os 1.200 millóns. Á espera dos treitos de novo trazado, sen prazo, Adif está a redactar os proxectos para outras melloras do trazado actual, como a electrificación entre Lugo e Monforte e a supresión de pasos a nivel Antes, a mesma Adif xa está a redactar os proxectos para outras melloras do trazado actual, como a electrificación do treito que falta por estalo entre Lugo e Monforte e a supresión de pasos a nivel. Son actuacións todas elas que, ante a constatación de que o AVE non se faría, xa viñan sendo propostas como mal menor pola Deputación e o Concello de Lugo así como por outras vilas intermedias co apoio do Eixo Atlántico de cidades de Galicia e o Norte de Portugal. Segundo indicou este luns Fomento, esas outras actuacións de mellora a curto prazo suporán un investimento de 283 millóns. O obxectivo fixado por Fomento, á espera da futura execución das dúas novas variantes, é que as melloras que se realicen a curto prazo permitan que en 2021 Lugo poida estar conectada con Ourense en algo menos dunha hora e con Madrid en algo menos de catro horas. Será un ano máis tarde que a gran rebaixa de tempos que chegará ao resto de Galicia cando entre en servizo en 2020 o groso da liña agora pendente entre Zamora e Ourense. Porén, para aquela aínda estará sen rematarse o aínda hoxe non iniciado último treito duns 14 quilómetros entre Taboadela e Ourense que suporá o remate auténtico do AVE a Galicia e que non chegará ata mediados da próxima década. É con esa perspectiva de mellora da conexión con Lugo coa que agora o presidente Feijóo xa non fala de que esa cidade terá AVE, malia a súa promesa de hai unha década, senón de "estender" ata Lugo as vantaxes que terá o AVE a Madrid que pase por Ourense.


Sempre houbo deshumanización da vida. Dende que medraron as grandes relixións e impuxeron unha determinada cosmovisión nas nosas existencias diarias. Así fixo o sistema feudal e a rixidez social daquela escaleira ao ceo, que ía do labrego ao Rei. Ou o sistema militar, que estripa o individualismo para formar greas de tropas unidas. Ou o mamut comunista ao atropelar a espiritualidade individualista. Ou a máquina capitalista que nos reduce a autómatas, a consumistas consumidos por acadar certo status, e para mantelo. Hoxe son outras as forzas que nos esbilan a humanidade, que nos rouban o sentido de ser, simplemente, sen a mediación da superestutura allea. Velaí a nosa dependencia nas redes sociais para definir quen somos, que distorsionan os valores da interacción humana física. Ou a moda do modo multitarefa que se nos impón nos nosos lugares de traballo como boa práctica, aínda que o noso sistema nervioso non se axeite a facer varias cousas ao mesmo tempo, e quede conseguintemente atoado. Ou a doutrina de choque aplicada a gran escala, a política da austeridade e o nefasto espallamento do concepto de que temos sorte en ter traballo. Como podemos contrapesar esa deshumanización das nosas vidas? Curiosamente, chégannos posíbeis estratexias dende a beira da morte. Unha enfermeira que aconsellaba a moribundos nos seus días derradeiros revelou hai pouco cales eran os arrepentimentos máis comúns de entre os que nos asolagan ao remate da vida. A xente ao parecer arrepíntese de traballar tanto, e de non poder por iso gozar a xuventude dos fillos e a amizade da súa parella. Láiase de non ter máis valor para expresar os sentimentos, de non arrepoñérselle á xente cando había que facelo. Magóalle á xente, especialmente cando lle chega a agonía, non ter tanto contacto cos amigos. A eses pacientes tamén lles gustaría ter a oportunidade de estar máis contentos por actos da propia vontade, e non quedar preso das pautas comúns de comportamento e costumes persoais. Mais o maior remorso era o de non teren a valentía de vivir unha vida máis fiel a si mesmos, e non a que outros querían que vivisen. De non viviren os soños. Contra a deshumanización da vida, eis a humanización que nos devolven os mortos.


Summary: Última hora: O xerente da tenda foi ingresado en prisión sen fianza.

A Garda Civil de Carballo e de Corcubión, tiveron que traballar conxuntamente para deter ao xerente dunha tenda de colchóns de Cee por un suposto de lito de estafa, falsedade documental e usurpación de estado civil. Segundo informa a Garda Civil no marco da chamada "Operación Somier", o detido usaba datos dos seus clientes para realizar contratos no pactados. Ofrecía financiamento para a compra dos seus produtos, e unha vez aportada a documentación e aceptadas as condicións por parte do cliente, tramitaba o préstamo por unha cantidade maior, ingresando o importe nunha conta ao seu nome. O suposto autor das estafas chegou a usar os datos dunha das súas vítimas para sacar unha tarxeta de crédito ao seu nome coa que posteriormente realizou cargos de tpv e retirada de cartos en efectivo. O importe do defraudado ascende a máis de 28.000€ e non descartan que haia máis perxudicados.


Summary: A CIG alerta para as "devastadoras consecuencias" que a reforma laboral está a ter no mercado laboral ao disparar a temporalidade

Non hai traballo, e o que hai, é cada vez máis precario e eventual. Un escenario que están a denunciar desderiba hai tempo os sindicatos, nomeadamente a CIG, e que volve ser posto riba da mesa tras os últimos datos de desemprego na Galiza. A central nacionalista advirte que segue a caer a contratación indefinida, que pasou do 9 ao 8,1 por cento, "constatándose un incremento da temporalidade". Neste sentido, a CIG sinala que pese a que en maio o número de persoas desempregadas reduciuse en 1.036, nese mes rexistráronse un total de 52.000 contratos máis que no anterior. Os datos de contratación e de paro veñen demostrar, segundo explica Antonio López Rivera, secretario confederal de Emprego da CIG, "a nula efectividade que está a ter a reforma laboral, canto a creación de emprego". Por contra, salienta "os devastadores efectos que está a provocar incrementando a eventualidade e unha elevadísima rotación no escaso emprego existente e, en consecuencia, unha maior precarización das condicións laborais".


Summary: "A Xunta elude esta responsabilidade e non temos ningunha perspectiva. O que pedimos é un plan ordenado, un plan de industrialización, un plan que cumpra obxectivos e poidamos fiscalizar, porque o resto son promesas infundadas e cortinas de fume", advirte Fran Cajoto.

O alcalde de Foz, o socialista Fran Cajoto, vén de comparar o proxecto de fibras téxtiles da multinacional portuguesa Altri coas "promesas incumpridas" pola Xunta da Galiza anos atrás en relación co impacto que tería Pemex no país. Cajoto critica que se descartase a localización da Mariña, mentres lamenta a ausencia de noticias sobre esta operación comprometida agora para o municipio de Palas de Rei. O rexedor sostén que se falaba inicialmente da Mariña porque respondía a "un claro interese electoralista". "Cando foi o punto álxido da crise de Alcoa saíase con isto, pero agora xa non interesa mediáticamente e politicamente as cousas vanse esquecendo". "É o mesmo que pasou con Pemex", equipara. "Era o que anunciabamos, cando primeiro incumpriu a promesa [Alberto Núñez] Feixoo de traer Altri para A Mariña, cando traizoou toda unha comarca cambiando de localización cando non tiña ningunha lóxica", protesta. Será Altri o Pemex de Rueda? O alcalde de Foz lembra que o novo presidente da Xunta, Alfonso Rueda, "puxo deberes a Pedro Sánchez pedindo fondos europeos e cando recibe unha resposta positiva dá tres pasos para atrás". "Agora a empresa non ten claro o investimento", di, ao tempo que advirte que "xa está ben de xogar coas expectativas e coas perspectivas de futuro da provincia e dunha comarca". Fran Cajoto reivindicou que a Xunta poña en marcha "dunha vez por todas" unha "política industrial que non existe por ningún lado", sobre todo "unha política industrial que sirva para A Mariña". A Xunta insiste nunha excepción para que Altri encaixe nos fondos europeos "A Xunta elude esta responsabilidade e non temos ningunha perspectiva. O que pedimos é un plan ordenado, un plan de industrialización, un plan que cumpra obxectivos e poidamos fiscalizar, porque o resto son promesas infundadas e cortinas de fume", censurou. O pasado mes de xullo, Altri anunciou a súa intención de atrasar a 2023 a súa decisión final acerca deste investimento previsto no municipio de Palas, que suporía a creación de entre 2.000 e 2.500 postos de traballo, segundo as previsións da compañía.


Summary: Elisabet é unha das voces que compoñen a Asociación Nós Mesmas. O colectivo LGTBIQ tamén fai parte da convocatoria do 8 de marzo.

Elisabet Pérez fai parte de Nós Mesmas. Un colectivo que desde Vigo traballa a prol da visibilidade lésbica e bisexual. Neste 8 de marzo tamén a loita a prol das liberdades sexuais centrará as reivindicacións do movemento feminista galego que se manifestará polas rúas de Compostela a partir das 12.00h. Cales son as razóns para se mobilizar este 8 de marzo?Reivindicarmos os dereitos das mulleres e denunciar as consecuencias que teñen as políticas e reformas que se están a desenvolver, tanto na educación como na sanidade, que non melloran a nosa situación senón que a empeoran. Como valorades desde Nós Mesmas a manifestación unitaria?O movemento feminista decidiu unirse hai dous anos para exixir xuntas os nosos dereitos, arredor da reforma da lei do aborto. Esta nova convocatoria responde á necesidade de continuar a defender os nosos dereitos. Mais cun carácter máis transversal, non si?Si. Vai adquirindo pluralidade pois atínxennos tamén outras loitas. Como comentaba antes, no plano da educación, da sanidade... esta loitan ten que se transversalizar. "Temos que participar das mobilizacións se queremos que as cousas cambien realmente" Está a loita polas liberdades sexuais nun segundo plano?Cómpre visibilizar a loita polas liberdades sexuais. Así as cousas, na Galiza o movemento feminista colle as nosas reivindicacións. Entre outras, a defensa do dereito aos tratamentos de reprodución asistida na Seguridade Social após sermos excluídas. Queda moito por facer mais a acollida está a ser boa. E para alguén que non participase nunca no 8 de marzo, que lle dirías?Hai razóns dabondas para vir coa situación actual que temos na Galiza e no Estado español. Temos que participar das mobilizacións se queremos que as cousas cambien realmente. Ninguén nos vai agasallar nada.


Summary: O informe sobre indicadores demográficos básicos de 2020 do INE permite comprobar o impacto da pandemia da COVID-19 nas estatísticas de poboación, marcando récords como o menor número de nacementos desde que comezou a serie histórica en 1941.

492.930 persoas morreron no Estado español en 2020, o número máis alto rexistrado polo Instituto Nacional de Estatística (INE) desde 1920, en lugares como a Comunidade de Madrid, a variación do número de defuncións con respecto a 2019 alcanza o 41,2% no ano de irrupción da pandemia derivada da Covid-19. Ademais da rexión madrileña, no seu informe sobre indicadores demográficos básicos, o organismo informa que superan o 20% de variación anual do número de mortes territorios como Castela-A Mancha (32,3%), Castela e León (26%), Catalunya (23,5%), Aragón (22,5%), Melilla (22,4%) e Ceuta (20,9%). O incremento de defuncións no Estado foi do 17,7%. En cambio, no que atinxe ás defuncións por cada 1.000 habitantes o ano pasado, Castela e León é a peor parada, cun 15,1%, seguida de Asturies (14,3%) e Castela -A Mancha (12,6%). Galiza é o sexto territorio do Estado con maior taxa bruta de mortalidade por cada 1.000 habitantes, cun 12,3% de defuncións. Tamén foi un fito o número de nacementos, desde que esta serie histórica de datos comezou a rexistrarse en 1941, 2020 é o ano con menos persoas nadas no Estado, 339.206. Desde 2010 esta cifra reduciuse nun 30,3%. Nesta liña, aumentou unha décima a idade media de entrada á maternidade, até os 32,3 anos, mentres que a mortalidade infantil mantense practicamente no mesmo nivel desde 2013, cunha taxa de 2,66 mortes por cada 1.000 nacementos. Matrimonios Outra das conclusións que revela o informe do INE é a caída dos matrimonios, os 90.416 enlaces de 2020 supoñen unha baixada do 45,7% con respecto a 2019. Amais, a idade media dos contraentes superou por primeira vez os 40 anos nos homes (40,4 anos), nas mulleres situouse en 37,4 anos. Asemade, indica que os matrimonios practicados baixo o rito católico continúan o seu abrupto descenso, pasando dos 70.000 en 2010 a menos de 10.000 en 2020, por debaixo do 12% dos enlaces totais. A Galiza é o terceiro territorio con maior esperanza de vida ao nacer O informe que fixo público esta quinta feira o INE apunta que a Galiza é o terceiro territorio do Estado con maior esperanza de vida ao nacer, con 83,3 anos, só unha décima por detrás das Illes Balears e Nafarroa, con 83,4. Porén, tamén ocupa esa mesma praza na táboa de crecemento vexetativo negativo con 17.610 persoas menos en 2020 que no exercicio anterior, só superada por Castela e León (22.543 persoas menos) e Catalunya (21.659 persoas menos). Todo isto sen ter en conta a emigración, nesta estatística só se rexistra o número de nacementos menos o de defuncións. No número de mortes, 32.822 persoas faleceron en 2020 na Galiza, o que supuxo un incremento dun 5% en comparación co ano anterior, a taxa máis baixa do Estado despois da de Canarias (4,2%).


Summary: Redución dos cadros de persoal docente, incremento das partidas destinadas ao ensino concertado, escaso compromiso co ensino público. "O ensino privado ten reservado 12,26% dos orzamentos da Consellaría de Educación", afirman desde CIG ensino.

Para a CIG-Ensino, os orzamentos da Consellería de Educación para 2018 "retratan claramente" a política "privatizadora, elitista e centralista" do goberno de Núñez Feijoó a respecto do ensino público galego. Suso Bermello e Diego Boquete, secretario nacional e membro da Executiva de CIG-Ensino compareceron para debullar os orzamentos, e que se `pode resumir en seis puntos. 1) Os orzamentos para o ano 2018 inciden na perda de relevancia da Consellaría de Educación no marco dos orzamentos xerais da Xunta. Desde o ano 2001 só na etapa entre 2005 e 2009 se deu un incremento do peso específico da Consellaría. Os orzamentos da Consellaría de Educación perden cada ano máis peso en relación aos da Xunta. "Representaban 27% do total en 2009 e agora só representan 22,2%, polo que perderon case 5 puntos que non se recuperan mesmo nunha fase lixeiramente expansiva nas contas da Xunta". Desde o ano 2009 os diferentes orzamentos da Xunta deixan unha perda total de 1.936 millóns de euros. 2) Os orzamentos destinados ao Capítulo de Persoal (Capítulo I), que representan 59% do total da Consellaría están por debaixo do medre do gastos de persoal no conxunto da administración galega Dato que reafirma a política de restricións no ensino público. "Revisando as distintas partidas orzamentarias só cabe concluír que non garanten un ensino de calidade e imposibilitan unha adecuada atención á diversidade e ás necesidades educativas especiais. Relegan o ensino público e ao tempo desprezan o profesorado, ao non se restituír ningún dos dereitos roubados: non se recuperan os postos de traballo suprimidos (máis de 3.000) nin se rescata o poder adquisitivo perdido". 3) CIG-Ensino denuncia que a Consellaría impide o medre do persoal docente, "aplicando obedientemente o mandato do Ministerio de Facenda. Un incremento de persoal que a día de hoxe é unha das principais demandas do profesorado galego, sobrecargado en horas de docencia, con ratios elevados e un claro empeoramento das nosas condicións de traballo. Así, os orzamentos conxelan a cifra de persoal docente do exercicio pasado en 30.098. Esta conxelación dos postos de traballo tampouco vai permitir que se corrixa a porcentaxe do profesorado que ten que impartir afíns e que a día de hoxe representa unha das principais queixas do profesorado. 4) Nos orzamentos de 2018 hai un incremento da partida para fomento da lingua galega de 800.000 euros. Cantidade que para a CIG non abonda para reverter unha situación de abandono das políticas de promoción e de defensa da nosa lingua que promoveu o PP desde a chegada de Feijóo á Xunta. "A cifra total destinada ao fomento da nosa lingua chega a 7.623.085 euros, o que implica que só 70 céntimos de cada 1000 euros cos que conta nos seus orzamentos a Xunta". Os fondos destinados a este fin antes da chegada de Feijóo á Xunta eran 21,8 millóns de euros, tres veces máis. 5) Fronte ao medre de 3,21% dos orzamentos xerais da Consellaría de Educación, as subvencións ao ensino privado no seu conxunto (Capítulo IV) incrementáronse en 4,44%, chegando case aos 286 millóns de euros. A este respecto, CIG sinala que cabe incidir en que os concertos educativos, incluídos os centros que segregan alumnado por razón de xénero, pasan de 260 millóns de euros en 2017 a 269 millóns para o 2018. "Falamos, por tanto, de que o ensino privado ten reservado un 12,26% dos orzamentos da Consellaría de Educación, dos que a inmensa maioría (11,58%) son para o ensino privado concertado". "Desde que Feijóo goberna este país, as cantidades dos concertos educativos incrementáronse en 72,5%, con máis de 20 puntos de diferenza sobre o total da Consellaría de Educación, que se limitan ao 52%".


Summary: Aliás, unha de cada tres persoas vivirá soa na Galiza en 2037, segundo as proxeccións que publicou o INE esta quinta feira.

Migración interior Nacementos Defuncións 31% dos fogares serán unipersoais en 2037 A Galiza perderá case 35.000 habitantes até 2037, ficando para entón con 2,65 millóns de persoas, o que representaría 1,3% menos que na actualidade, segundo as Proxeccións de Poboación 2022-2072 publicadas esta quinta feira polo Instituto Nacional de Estatística (INE). Deste modo, o país ficará entre os territorios do Estado español que perderán poboación nos próximos 15 anos, con Castela e León (-96.888 habitantes), Asturias (-66.921 habitantes) e Estremadura (-50.996 habitantes) á cabeza. A Galiza será o cuarto dunha listaxe que fechan Ceuta (-7.327 persoas) e Melilla (-2.571 persoas). O resto gañarán poboación neste período. En concreto, até 2037 o Estado español gañaría 4,23 millóns de habitantes (+8,9%), até superar os 51,66 millóns de persoas en 2037, mentres que a Galiza perdería case 35.000 habitantes, co segundo peor saldo vexetativo —diferenza entre nacementos e defuncións—, con -108,2%, só superado por Asturias. De feito, o número acumulado de nacementos só superaría o de defuncións nos quince próximos anos nas cidades autónomas de Ceuta e Melilla e na Rexión de Murcia, Comunidade de Madrid e Balears. No caso concreto da Galiza, o saldo vexetativo proxectado é de -18.057 en 2021; -19.291 en 2026; -19.458 en 2031 e -19.556 en 2036. No ano 2072 a poboación alcanzaría os 52,9 millóns a nivel estatal, cun incremento de 5,45 millóns de persoas. Por outra parte, e segundo precisa o INE, de manterse as tendencias actuais, o saldo migratorio co estranxeiro entre 2022 e 2036 en termos relativos ao seu tamaño sería positivo en todos os territorios, lideradas por Balears (190,6) e Canarias (181,9). Así, na Galiza este dato pasaría de +9.116 persoas en 2021 a 16.868 persoas en 2026, para baixar a 12.705 en 2031 e a 8.900 en 2036. Na Galiza residen máis de 163 persoas maiores de 64 por cada 100 menores de 20 Migración interior No que atinxe á migración interior, Aragón, Cantabria e A Rioxa serían os territorios que en termos relativos ao seu tamaño atraerían máis poboación procedente do resto do Estado, coa Galiza no sexto lugar con 16,6 persoas migradas por 1.000 habitantes. A Galiza pasaría de 3.747 en 2021 a 2.751 en 2026, para subir a 3.143 en 2031 e a 3.490 en 2036. As cidades autónomas de Ceuta e Melilla, Comunidade de Madrid, Estremadura e Euskadi presentarían os saldos migratorios do Estado máis negativos neste caso. O INE explicou que nesta nova edición das proxeccións dirixiuse unha consulta en forma de enquisa a demógrafos de todo o Estado español co fin de estabelecer as hipóteses de comportamento futuro dos parámetros demográficos. Por que os homes envellecen máis rápido? Un estudo debulla as causas Segundo indica o INE, o "progresivo e ininterrompido" aumento das defuncións, "sempre superior ao número de nacementos", daría lugar a un saldo vexetativo negativo durante todo o período proxectado, que sería superado polo saldo migratorio positivo, o que provocaría un aumento de poboación durante todos os anos do período proxectado a nivel estatal. Nacementos O número de nacementos no Estado comezaría a aumentar en 2023 e seguiría medrando até 2041, e entre 2022 e 2036 nacerían perto de 5,5 millóns de crianzas, 14,2% menos que nos 15 anos previos. No entanto, a partir de 2058 os nacementos poderían comezar a aumentar de novo pola chegada ás idades de maior fecundidade de "xeracións cada vez máis numerosas". "A pesar diso, os nacementos sempre estarían por baixo das defuncións", advirte o INE, que explica que o número de nacementos proxéctase supondo que a fecundidade das mulleres manteña unha leve pero progresiva tendencia á alza. Así, o número medio de fillos e fillas por muller sería de 1,27 en 2036, fronte ao 1,19 actual. Defuncións Pola súa parte, a esperanza de vida ao nacemento alcanzaría en 2071 os 86,0 anos nos homes e os 90,0 nas mulleres, cunha ganancia de 5,8 e de 4,2 anos, respectivamente, en comparanza cos valores actuais. As cifras da 'sangría' demográfica na Galiza: 100.000 habitantes menos na última década No caso concreto da esperanza de vida para as persoas con 65 anos, en 2071 sería de 22,7 anos para os homes (3,7 máis que agora) e de 26,3 para as mulleres (3,2 anos máis). Segundo as proxeccións do INE, en 2036 produciríanse 494.371 falecementos entre os residentes no Estado español e en 2071 alcanzaríanse as 652.920 defuncións. E ante o descenso da natalidade e o aumento das defuncións, a nivel estatal habería "sempre" máis defuncións que nacementos —crecemento ou saldo vexetativo negativo— durante os quince próximos anos. Este saldo vexetativo alcanzaría o valor máis baixo contra o ano 2061 e iría recuperando levemente a partir de entón. A proxección mostra tamén o proceso de envellecemento da poboación e, de manterse a tendencia demográfica actual, o grupo de idade máis numeroso a 1 de xaneiro de 2022 —nados nos anos 1981-1972, é dicir, as persoas entre 40 e 49 anos— seguiríao sendo en 2037 —con idades entre 55 e 64 anos—. Nos últimos anos da proxección daríase un certo rexuvenecemento poboacional conforme vaian "extinguindo" as xeracións de nados nos anos 70 do século XX, de maior fecundidade. Así, os grupos máis numerosos a 1 de xaneiro de 2072 serían os nados entre 2002 e 2011, cuxas idades estarían entre os 60 e 69 anos. A poboación entre 20 e 64 anos, que actualmente supón 60,7% do total, pasaría a representar 53,1% en 2052. En 2072 recuperaríase en parte, até 54,7%. A poboación ocupada de 16 a 34 anos caeu en 171.000 persoas desde 2009 31% dos fogares serán unipersoais en 2037 Un de cada tres fogares galegos (31%) estará habitado por unha soa persoa no ano 2037, de acordo coas mesmas proxeccións do INE. Así, a taxa de fogares unipersoais no país en 2037 situaríase por riba da media estatal para ese mesmo ano, que ficaría en 29,8%. No conxunto do Estado español, un total de 6,5 millóns de persoas vivirán soas dentro de 15 anos, o que representa 29,8% de fogares, os que máis medran nos próximos 15 anos. Na Galiza haberá 55.143 fogares máis dentro de 15 anos, até 1,16 millóns, 5% máis. En concreto, o tamaño medio do fogar pasará de 2,41 persoas a 2,26 persoas. Isto incrementará o número de fogares unipersoais, pasando do 27,4% actual a 31% dentro de 15 anos.


Summary: A comitiva de rexedores e responsábeis do PP partiu de Ferrol entre apupos dos operarios do naval, que lles acusan de querer facer un simple "lavado de imaxe". Xa en Madrid, os rexedores despregaron unha faixa e berraron: "La Sepi se escaquea, Ferrol se tambalea".

Mentres centos de operarios do naval de Ferrolterra se manifestaban esta terza en Compostela exixindo carga de traballo, o Partido Popular da comarca do norte do país daban unha rolda de prensa na cidade departamental para anunciar que ían concentrase en Madrid ante a sede da Sepi. Por que ante a Sociedade Estatal de Participacións Industriais? Pois porque é, dentro da nova estratexia de Feijóo de safar da responsabilidade no afundimento do sector, o novo malo da película. Os alcaldes do PP de Ferrolterra e cargos dese partido nesa comarca viaxaron até Madrid en autobuses para, afirman, mostrar o seu compromiso e determinación co sector naval. Distinto o ven desde os sindicatos e operarios dos estaleiros, que foron a apupalos e recriminalos na súa partida. Por entender que todo é un "lavado de cara", un tentar "limpar a imaxe" do PP. Os traballadores lembran que dique flotante e floteis son promesas públicas do PP "Non vou permitir a terceira reconversión industrial" O rexedor de Ferrol dixo que "non vou permitir a terceira reconversión industrial" na cidade e anunciou "medidas de presión" para evitalo. Unha frase que non convence á cidadanía da comarca. Lémbranlle que o feito de que non se cumpra o compromiso dos floteis ou do dique flotante son decisións políticas e o partido que goberna é o PP. Nesta liña, o propio voceiro do comité de Navantia-Ferrol, Ignacio Naveiras, acusou a Feijóo e o PP galego de tentar eludir as súas responsabilidades "botando toda a culpa aos responsábeis da compañía". E lembran que quen saía na TV e nas fotos asinando o convenio dos floteis con Pemex era Feijóo.


Summary: A proposición de lei levaría implícito o mandato de instar o Goberno central a que derrogue a LOMCE. A CIG quer tamén que se destine o 7% do PIB galego á educación.

"Esta ILP responde á vontade de que se produza un cambio de rumbo fundamental para o ensino público galego despois dos recortes levados a cabo polo Partido Popular", explicou esta cuarta feira o secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, ás portas do Parlamento galego, minutos antes de rexistra unha proposición de lei en forma de Iniciativa Lexislativa Popular. A CIG exixe no texto que se restitúan os dereitos laborais, profesionais e retributivos do profesorado, ademais de medidas para mellorar a calidade do ensino en Galiza. A proposición de lei, que necesitará sumar 15.000 sinaturas para o seu debate no Parlamento, recolle cinco grandes eixos. "Queremos que o Goberno galego estabeleza un plan orzamentario co obxecto de dedicar o 7% do PIB galego á educación", manifestou Louzao O principal, unha lei de educación de acordo coa realidade galega, e que levaría implícita a anulación de medidas nocivas para o ensino e o mandato de instar o Goberno central para que derrogue a LOMCE. "Queremos que o Goberno galego estabeleza un plan orzamentario co obxecto de dedicar o 7% do PIB galego á educación", manifestou Louzao. Neste senso, a CIG pide que se recuperen os dereitos laborais perdidos polo profesorado, como salarios, prazas, redución dos horarios lectivos e o dereito á formación permanente. A proposta profunda nunha defensa do ensino público como garante da igualdade de oportunidades, con medidas como a redución das ratios, a gratuidade dos libros e un plan para reducir o fracaso escolar. A ILP recolle tamén a posta en marcha das actividades extraescolares que están sendo fechadas, entre as que se encontran o dereito a comedor escolar e ao transporte. A confederación defende como imprescindíbel a galeguización do ensino público, cun plan de formación que garanta as competencias do profesorado, e que suporía a derrogación do Decreto do Plurilingüismo, "que veta –denunciou Louzao- que as Matemáticas e a Bioloxía se poidan impartir na nosa lingua".


Summary: Traballadores e traballadoras da metalúrxica procedentes de todo o Estado maniféstanse ante a Xunta para reclamar unha tarifa eléctrica de grandes consumidores que garanta a viabilidade das fábricas. O BNG reclama que Galicia poida lexislar na materia e o PSdeG lamenta a "inacción de Feijóo.

Cada vez fica menos marxe de manobra. O vindeiro día 5 de outubro expira o prazo fixado pola dirección da multinacional metalúrxica Alcoa para tomar unha decisión a respecto da continuidade das súas factorías en San Cibrao e na Coruña, así como da fábrica asturiana de Avilés. A clave para evitar o peche é que a empresa logre acollerse a unha tarifa eléctrica de grandes consumidores, dado que a enerxía supón o 40% do custo destas plantas de produción de aluminio. A aprobación deste tipo de tarifas é precisamente o que reclamou o persoal de Alcoa esta mañá nas rúas de Santiago. Chegados dende as sedes galegas da compañía, pero tamén dende Asturias, Euskadi e Valencia, en torno a un milleiro de traballadores e traballadoras esixiron "solucións" para poder continuar a traballar. Acompañados dos alcaldes de Cervo e Xove, os concellos máis afectados por un eventual peche, unha representación dos traballadores foi recibida polo conselleiro de Industria, Javier Guerra quen, segundo explica o presidente do comité de empresa de San Cibrao, José Luis Combarro, lles garantiu que a Xunta coida que o Goberno central podería ter unha solución ao problema o vindeiro día 3. Neste sentido, segundo avanzou tamén o presidente do Goberno galego ao termo da reunión semanal do Consello da Xunta, Mariano Rajoy aproveitou a súa viaxe a Estados Unidos para entrevistarse co presidente de Alcoa. Desa xuntanza, di Combarro, podería saír "algo positivo". A esperanza é o último que se perde", di. Con todo, a concesión da devandita tarifa eléctrica non é a única demanda do persoal. A empresa, din, debe dar "garantías" de que, no caso de continuar a súa actividade, "conservará os postos de traballo", sen formular "reducións de plantel ou un ERE" entre os seus arredor de 1.500 empregados, só en Galicia. Ademais dos rexedores e do conselleiro tamén manifestaron o seu apoio ás reivindicacións o PSdeG e o BNG, neste caso acudindo á propia manifestación. Pola banda nacionalista o seu candidato á presidencia da Xunta, Francisco Jorquera, subliñou a, ao seu xuízo, necesidade de que Galicia poida desenvolver "unha política tarifaria propia en materia eléctrica" para así poder "poñer en valor a especialización que ten o país" en ámbitos como o metalúrxico. "O que está acontencendo en Alcoa é a consecuencia de termos un goberno galego carente de política industrial durante estes case catro anos e un goberno central cunha política tarifaria totalmente perxudicial para Galiza", di Jorquera, para quen resulta "evidente" que Alcoa "ten que ter unha tarifa acorde coa súa condición de grande consumidora", a cal debe vir combinada cunha "política que recoñeza a nosa especialización produtiva e favoreza a consolidación das empresas existentes e a localización doutras novas". Nun sentido semellante, pola banda socialista o seu voceiro en materia industrial, José Luis Méndez Romeu, acompañado na mobilización por varios dirixentes do PSdeG de Lugo, veu na actual situación unha mostra máis da "inacción" do Goberno de Feijóo, que "segue cruzado de brazos" mentres o Ministerio de Industria "foxe dos seus compromisos".