Summary: O sector postúlase como unha das "cabezas" para dirixir a recuperación despois da pandemia porque seguiu traballando con relativa normalidade durante todo o ano 2020. No entanto, representantes do mesmo tranquilizan á poboación avisando de que non queren ir cara un novo 'boom' senón traballar cunha carteira de encargos estábel, xa sexa no ámbito inmobiliario ou na obra pública.

O comercio, a hostalaría, os negocios vinculados ao turismo, os de organización de eventos, a produción industrial en diversos ámbitos e, mesmo a sanidade -entendendo como afección a sobrecarga de traballo-, son sectores que se viron afectados en maior ou menor medida pola crise derivada da chegada do coronavirus a Galiza. Porén, hai un ámbito de traballo que non só non sufriu tanto esta recesión económica senón que ten que procurar man de obra e pode converterse nun espazo que asuma a parte das e dos desempregados que deixou a Covid-19. Representantes de distintas vertentes da construción recoñecen e ofrecen o sector como posíbel maquinaria para arrancar de novo a economía do país unha vez se supere total ou parcialmente a pandemia ou, cando menos, os seus efectos máis negativos no mundo empresarial. O presidente da Federación Galega da Construción e da Fundación Laboral da Construción, Diego Vázquez Reino, recoñece que mentres "toda a economía estaba sometida á Covid, se hai un sector que salvou os mobles e mesmo contratou máis persoal ese é a construción". Lembra que estiveron parados "menos de 15 días" cando en abril se ordenou o paro completo, pero como a "inversión pública se mantivo, se incentivou, e a vivenda seguiu tirando" chegou un momento no que precisan máis que nunca man de obra cualificada. A necesidade non é nova, pero nesta pandemia quedou máis clara porque as empresas galegas precisaron contratar e non tiveron todas as opcións que lles gustaría. De feito, a Fundación Laboral que preside Vázquez Reino é un "vehículo formador" porque agora non se entra na obra da mesma maneira que antes, como aprendices. Un espazo no que facer carreira A construción mudou desde 2008 e tamén as necesidades pero, segundo interpretan, a xente ten desconfianza de buscar o sustento nesa profesión. "Queremos que a xente moza saiba que é unha dedicación boa e das que teñen mellores soldos", destaca o representante, que insiste en que poden absorber moitas paradas pero sempre con bases en "riscos laborais", coñecemento de cada posto en concreto... Pero calquera pode readaptar a súa carreira a este mundo. Non lle fechan as portas a ninguén. Non só fai falla lembrar que é un dos sectores que ofreceu (e segue a facelo) un emprego máis estábel nesta crise, fronte á desconfianza Vázquez Reino lembra que se fixo unha "transformación" do sector "con moita consistencia". En consecuencia, foi parecida nas firmas auxiliares que poden ir desde a electricidade á carpintería, pasando pola fontanería e a domótica. "Queremos que a xente moza saiba que é unha dedicación boa e das que teñen mellores soldos", destaca o representante Agora as compañías, sobre todo as pequenas e medianas, controlan moito máis a súa estrutura. Tampouco solicitan un gasto desmedido ás Administracións para subsistir: "Non queremos unha inversión puntual, queremos unha que sexa regular e unha planificación". Polo de agora contan que as e os traballadores do gremio son dos máis apreciados do Estado español polo seu bo facer. Carteira diversa Dado que hai obras activas e os confinamentos déronlle máis valor aos espazos públicos a ollos da cidadanía e que o regreso a vivir a zonas parcialmente rurais para ter un espazo de lecer aberto existen "varios nichos de mercado polo que agardamos ser unha panca de recuperación en calquera proxecto". Aliás, están a recuperar "o peso dentro do PIB" da Galiza e non son cifras "artificiais senón consolidadas por esta industria" case con imaxe de marca. O cambio inmobiliario Ao falar de subsectores ou dedicacións concretas, a parte inmobiliaria foi das ben paradas desta crise a pesar de que a xente puido quedar sen traballo. A corentena tamén lembrou ás galegas e galegos as bondades do rural ou de ter unha casa con outros espazos para o lecer. Precisamente fala dos efectos da corentena, que levaron á xente a pensar que "ao mellor non estaban de todo contentos coa súa vivenda e querían máis niveles de confort". Por exemplo, o secretario xeral da Asociación de Promotores Inmobiliarios da Coruña (Aproinco), Juan José Yáñez, recoñece que están "favorablemente sorprendidos da resistencia", tanto da "construción como das vendas". En todo momento, agás eses días de abril, estiveron edificando e ofertando casas na "absoluta normalidade, sen problemas de subministro" de materiais nin imprevistos doutro tipo. Yáñez revela que as vendas de "xullo, agosto e, incluso, setembro foron mellores que as dos mesmos meses de 2019". Precisamente fala dos efectos da corentena, que levaron á xente a pensar que "ao mellor non estaban de todo contentos coa súa vivenda e querían máis niveles de confort". Tanto é así que a tendencia é a trasladarse "ao rural, a casas unifamiliares ou con zonas verdes próximas", se ben non teñen claro se será un comportamento continuado ou puntual. Polo de agora, o que si se fixo é modificar planos que se podían mudar de empresas con promocións en marcha. O obxectivo? Ofrecer "máis xardín ou balconadas". Tanto ao Goberno do Estado como á Xunta lle informaron de que se ofrecen como "actividade para a recuperación económica sen volver ao boom". "Nós non dependemos do turismo, temos autonomía económica e si temos relación con moitas fábricas e servizos", destaca de cara ao futuro inmediato.


Summary: El Diario Norte entrevista a Arcadi Oliveres presidente da ONG Justícia i Pau e que vén de propoñer creción dunha plataforma que reúna cidadáns indignados e movementos de esquerda: "Deteriorouse tanto a situación que non hai outra alternativa que a desobediencia civil".

Arcadi Oliveres (Barcelona, 1945) non pode reprimir a indignación cando fala do actual sistema político e económico, de como se "dilapidan" os cartos en axudar a salvar bancos mentres se permite que miles de familias afundan. Este profesor de Economía Aplicada da Universidade Autónoma de Barcelona e presidente da ONG Justícia i Pau participou nas xornadas sobre enerxía organizadas pola Plataforma Fracking Ez, en Vitoria. Ademais de falar sobre a situación e as desigualdades enerxéticas Norte-Sur, Oliveres concedeu unha entrevista ao Diario Norte na que avoga por "perder o medo e rebelarse" contra o sistema político actual, ao que considera enfermo e caldo de cultivo para a corrupción. "Se o capitalismo non permite esta supervivencia, fagámolo desaparecer e dotémonos dun sistema que facilite a cobertura de necesidades básicas da cidadanía e o sostemento do planeta" Parece que eliminar as disfuncións da crise pasa por basear a economía nunha menor rendibilidade e nunha repartición máis xusta da pobreza. Estes preceptos son compatibles co capitalismo? Non sei se son compatibles, pero si sei que é absolutamente necesario para a humanidade. Se non é compatible, será o capitalismo o que teña que desaparecer porque está en xogo a supervivencia da humanidade. Se o capitalismo non permite esta supervivencia, fagámolo desaparecer e dotémonos dun sistema que facilite a cobertura de necesidades básicas da cidadanía e o sostemento do planeta. E cal é a alternativa ao sistema capitalista? Nunca na historia houbo alternativas preparadas. Cando desapareceu o feudalismo e chegou o capitalismo non avisaron que ás doce terminaba un e ás doce e un minuto comezaba o outro. Foron cambiando as estruturas económicas, os señores feudais foron perdendo o seu poder, os burgueses das cidades fórono gañando. Naceu o capitalismo comercial, despois outro financeiro e industrial. E estamos nese proceso cara a un capitalismo máis humano que permita que a xente poida cubrir as súas necesidades. "Os medios de comunicación metéronlle o medo aos cidadáns e a xente aínda ten o temor a perder as pequenas cousas que lle quedan" Con máis de seis millóns de parados, como é posible que non se produza un estalido social? Os medios de comunicación metéronlle o medo aos cidadáns e a xente aínda ten o temor a perder as pequenas cousas que lle quedan. Se a historia da humanidade funcionase así, nunca se progresaría. Se os primeiros obxectores de conciencia ao servizo militar non asumiran a vontade de ir tres anos ao cárcere, o servizo militar seguiría vixente na actualidade. Se as persoas de cor en Estados Unidos non se rebelaran contra a discriminación racial, os negros aínda irían de pé nos autobuses. A nosa obriga moral é perder o medo e rebelarnos contra este sistema enfermo, caldo de cultivo para a corrupción e con políticos e bancos que tanto dano están a facer. A desobediencia civil pode ser unha forma de rebelión? Si, sempre que sexa pacífica e non violenta. Está preparada a sociedade para ese movemento? Si. Creo que agora as circunstancias son moi favorables para que isto se emprenda. Deteriorouse tanto a situación que non hai outra alternativa. Voulle contar un caso que ocorreu en Barcelona hai uns anos. Cando concluíu a guerra de Iraq formouse un consorcio de 24 bancos a nivel mundial para captar fondos para a súa reconstrución. Curioso, non si? Que os que máis axudaron a destruír Iraq agora tamén se queren lucrar coa súa reconstrución. La Caixa formaba parte do consorcio e en Barcelona non gustou nada esa idea. Así que organizamos unha campaña en tres fases. Na primeira, repartimos adhesivos coa lema "A Caixa gaña diñeiro co sangue dos iraquís". Nun segundo momento, un grupo de 80 voluntarios visitaron oficinas da Caixa para entrevistarse cos seus directores e preguntarlles por Iraq. E a terceira fase consistiu en que un grupo de 25 persoas se achegaban en horas punta ás oficinas da Caixa e se puñan a berrar que rompían as súas contas coa entidade pola súa actitude en Iraq. Ao cabo dunhas semanas, chamáronnos os responsables e pedíronnos que deixásemos a campaña. A cambio de que?, preguntámoslles. Uns días máis tarde abandonaron o consorcio. Sempre se pode conseguir que a sociedade secunde iniciativas organizadas de desobediencia civil, de resposta ao poder establecido. "Dentro de dous anos celebraremos unhas primarias para formalizar unha candidatura. Así, quitámonos a mala conciencia de dicir que hai que cambiar as cousas e non tentalo" Vostede xa buscou unha fórmula para Cataluña, unha plataforma que reúne cidadáns indignados e movementos de esquerda co que pretende participar nas próximas eleccións ao Parlamento catalán. Eu crin niso, pero podo equivocarme. Hai tanta xente que protesta que sería positivo que se unise. Á crítica fáltalle dimensión política para tirar cara a adiante. A esquerda debería aprender e preparar máis este tipo de actuacións, porque coa dereita é imposible, xa que só mira a carteira. Eu non pertenzo a ningún partido, por iso en Cataluña expuxen unha fórmula de coalición electoral: movementos sociais, persoas individuais e correntes de esquerda. Todos subsumidos nunha candidatura de protesta con vistas ás eleccións en Cataluña. Xa se adheriron máis de 30.000 persoas e empezamos por reunións en pequenos grupos locais. Dentro de dous anos celebraremos unhas primarias para formalizar unha candidatura. Así, quitámonos a mala conciencia de dicir que hai que cambiar as cousas e non tentalo.


O concello de Ames acolle a mostra itinerante "Nós somos Elas", promovida pola Asociación Cultural Alexandre Bóveda e pola área de Igualdade da Deputación da Coruña. Unha exposición que logo de Ames viaxará aos concellos de Zas, Laxe e San Sadurniño. "Nós somos Elas" recolle imaxes do Arquivo Vidal ás que acompañan textos de 24 poetas, entre elas: Ana Romaní, Antía Otero, Berta Dávila, Emma Pedreira, Eva Veiga, Lucía Aldao, Marica Campo, María do Cebreiro ou Yolanda Castaño. Coa mostra quérese pór "o foco nas mulleres, retratadas no seu ámbito privado e laboral polo histórico fotógrafo de Laxe e con voz propia asinando os textos cos que dialogan as imaxes", explican desde a organización. Unha serie protagonizada por mulleres acompañadas dos seus fillos e das súas fillas, que constitúen os conxuntos máis repetidos nos 24 retratos seleccionados do Arquivo Fotográfico Vidal, e pertencentes á colección permanente do Museo de Mar de Laxe. Un arquivo composto por máis de 67.000 imaxes realizadas de finais do século XIX até finais do XX por José María Vidal e por seu pai, Plácido Vidal. Dous retratistas da vida cotiá de Laxe e da comarca, por cuxas cámaras pasaron todos os acontecementos sociais da época. "Son pezas do pasado e do presente que constrúen un relato diferente, inclusivo, que trae as mulleres a ocupar o seu lugar na historia, a facelas protagonistas e visibilizalas", sinalou na apertura a deputada, María Muíño. A exposición instalouse na praza da Maía, en Bertamiráns, e contou na inauguración, ademais de coa deputada Muíño, co alcalde e co tenente alcalde de Ames, Blas García e David Santomil, e coas concelleiras de Cultura, Natividade González, de Igualdade, Luísa Feijóo, e de Mocidade, Escarlata Pampín.


Summary: A asociación cultural A Pomba do Arco vai para as tres décadas de existencia. Case 30 anos de pular desde Foz polo idioma e a cultura do país. Esta quinta feira acollerán a presentación do libro 'As contas que nos contan', de Xosé Díaz, un acto a engadir á longa lista de actividades.

A asociación cultural A Pomba do Arco naceu en outubro de 1989, tomando o nome dun poema do surrealista francés Robert Desnos. ("Maldito / sexa o pai da esposa do ferreiro...) Presentouse ao público co maxistrado Xoán Xosé Barreiro e a catedrática Pilar García Negro como 'padriños'. Desde entón, vai para 28 anos, A Pomba do Arco caracterizouse por impulsar múltiples actividades en eidos que abranguen desde a cultura até a historia, pasando por outras, como as viaxes ou a creación de clubes de xadrez ou lectura. Falamos con Xoán Fernández Palacios, presidente desde hai seis anos da asociación que esta quinta feira (20:30 horas, libraría Bahía) presentan o libro 'As contas que nos contan', de Xosé Díaz e editado por Sermos Galiza. - Máis unha presentación dun libro en Foz e máis unha vez da man de A pomba do Arco. A divulgación é un dos compromisos que mantedes desde a vosa constitución en 1989, non é? - Un dos nosos grandes intereses é a defensa e promoción da cultura galega, a súa difusión. Desde o principio apostamos en presentar libros en Foz, traendo os seus autores e facilitando así que a xente os coñeza e haxa diálogo, debate. Queremos divulgar de todos os estilos, de poesía, narrativa, ensaio... o único requisito é que estean en galego. Para esta voz escollemos este. Cando falamos na directiva pareceunos acaído porque fala de economía mais explicando moi ben como nos afecta no peto, e iso sempre interesa (ri). - Mais a presentación de libros non é ao que se limita as actividades que facerdes desde esta asociación, que tedes fama de bule bules... - Ao longo de todos estes anos puxemos en andamento diferentes iniciativas. Como a Festa da Palabra, na que nas últimas edicións tivemos xente como María lado ou Fran Amil. Editamos os libros 'Pedimos a palabra' na que alternan poetas focegos con outros máis consagrados... Outra das facetas que nos interesa e na que nos implicamos é a da recuperación, como a dos cantos e coplas de Carnaval, que era unha tradición moi vina en Foz e na Mariña e que se perdeu cando foi devalando o carnaval tradicional. A través de 'Touporroutou' deixamos unha caixa polos bares onde a xente pode deixar anonimamente as súas coplas, que despois nós cantamos chegado o día... - A historia, nomeadamente a local e a contorna, é outro dos campos nos que traballastes durante todos estes anos - As xornadas de historia local levan máis de 20 edicións... fanse no verán na Casa da Cultura e hai que dicir que o salón, de máis de 100 cadeiras, fica pequeno, tendo a xente que estar polos corredores. Son catro días adicados á historia de Foz e da contorna, na que veñen diferentes historiadores e expertos. A maiores, temos o programa 'Coñecendo Foz', no que procedemos a facer visitas guiadas a eses sitios que aquí todo o mundo coñece pero apenas ou nunca foi. Por exemplo, o Pazo de Fontao. Era para 25 prazas e fomos 40. Ademais ficou en lista de agarda 22 persoas polo que haberá que repetir no verán (ri). - Cambiaron moito as cousas nestas tres décadas? Nós procuramos non vivir das subvencións. Hai asociacións que dependían das axudas da Xunta ou Deputación e cando estas diminuíron non puideron seguir. Se mañá desde as administracións deciden non darnos un euro nós seguiriamos coas nosas actividades como até agora. Continuamos a usar aquilo que se usaba hai anos, o compromiso. - Como resumiría o que significa Pomba do Arco? Continuamos a gora a ser como cando nacemos, un grupo de rapaces e rapazas que lle poñen moitas horas e ilusión para facer todas estas cousas das que esivemos falando. E a mellor recompensa é a asistencia, é o mellor premio. Sen a xente que vén a eles todo isto non tería sentido.


Summary: A milicia islamista Al Shabab, vinculada a Al Qaeda, mantém retidos perto de 30 reféns desde hai 24 horas no centro comercial Westgate, em Nairóbi, onde un ataque matou no mínimo 59 persoas e feriu 175. Soldados israelianos están a tomar parte na operación de resgate dos reféns.

O brutal ataque produciuse este sábado, cando 10 militantes de Al Shabab entraron no centro comercial, arrebolaron granadas e tirotearon as persoas que se achaban na local. O centro comercial foi parcialmente tomado polo Exército queniano que, segundo o Goberno, xa conseguiu resgatar máis de mil persoas. Mais ainda fican dentro do edificio milicianos de Al Shabab, que manteñen retidos arredor de 30 reféns. 50 vehículos blindados están a tomar parte nos labores de resgate, nos que tamén están a participar soldados israelianos. O Estado sionista xustifica esta intervención porque parte da propriedade do centro comercial pertence a empresarios israelianos.


Summary: Óscar Carrete leva unha semana colaborando, como voluntario, nos labores de extinción de incendios no Courel. Narra, en primeira persoa, o "caos" que padeceron durante as peores xornadas. Exemplifícao co lume que arrasou a aldea de Vilar, onde ficaban dúas persoas tratando de conter as lapas e que carecían de auga suficiente, cando "había unha carroceta parada, sen condutor, a escasos cinco quilómetros de alí". Asegura que con máis medios "a catástrofe nos sería tal" e carga contra a xestión da Xunta da Galiza.

Hai unha semana rexistráronse os primeiros lumes no Courel, como explica que a día de hoxe continúen sen controlar? Que o Courel leve máis dunha semana ardendo é pola suma de diversas circunstancias: a climatoloxía; que houbese centos de hectáreas de plantación de piñeiros seguidas, desde Carballal-Mazo, Froxán-Vilar e Santa Eufemia; a falta de medios de extinción, que ademais estiveron mal organizados; que dirixan un lume e os desaloxos desde a explanada dunha gasolineira... Se o queren organizar peor, non son capaces. Moito posto de mando avanzado, onde centralizaron todo, e isto é un caos. Na aldea de Vilar, dúas persoas que quedaban alí non tiñan auga dabondo, cando sabemos que había unha carroceta parada sen condutor a escasos cinco quilómetros. Leva participando desde o día 15 de xullo como voluntario nos labores de extinción de incendios no Courel, que botou en falla en todos estes días? Estes días deime conta de que ante unha catástrofe deste tipo, hai que confiar na veciñanza porque ás Administracións, desde unha gasolineira ou desde Santiago, impórtaslles un "nabo". 25 veciños e un bombeiro forestal con motobomba evitan que o lume arrase a parroquia de Folgoso Cando ves que desaloxan unha aldea e que os veciños quedan para defendela, comezas a facerlle fronte o lume, e dáste de conta do que podemos chegar a facer estando unidos e traballando en equipo. Aí non che importa nin o risco que corres nin as posibilidades que hai de salvar a aldea; fas o posíbel para salvala... aínda que te deixes a pel nela. Unha das queixas é a falla de medios materiais e humanos para combater o lume, mesmo que o concello non contase con brigadas municipais de extinción. Cre que con máis persoas e equipos se podería evitar a magnitude da traxedia? Desde logo, con máis brigadas e con outros medios, a catástrofe non sería tal. Non pode ser que as 10 ou 15 brigadas dos concellos do distrito estivesen aínda sen contrato en vigor por burocracia, en plena vaga de calor en xullo. Aínda así, moitos que xa tiñan os EPI, estiveron de voluntarios toda a semana. Os incendios deixan tras súa importantes consecuencias no ámbito económico, social e medioambiental, que valoración fai diso? Todo o que se faga no Courel non servirá para reparar o causado. Haberá quen saque tallada das axudas, pero os que amamos o Courel de verdade, nin por todo o ouro do mundo quereríamos que iso ocorrese. As axudas creo que deberían ir encamiñadas nun primeiro momento aos prexudicados directos, propietarios, gandeiros e empresas locais afectadas, que dunha ou doutra maneira vivan do turismo, pero sen esquecerse de aprender para que non se repita. A prevención é clave, así como mellorar os plans forestais, que haxa pozos de carga de auga en cada aldea, bocas de incendios e mangueiras, accesos para poder cargar no río, etc. Cómpre facer cumprir a Lei de Montes de Galiza e a faixa de seguridade de 50 metros nas aldeas. Toda repoboación debería ser con árbores froiteiras, ou frondosas. As mimosas que rebroten deberíanse erradicar, as pistas forestais deberían anchearse e facelas transitábeis... Resumindo, todo o que tanto o Concello como a Xunta, que son os que teñen competencia nisto, non o fixeron até o de agora. Desde logo, non nos calarán, esixiremos responsabilidades, para que non se repita tal incompetencia. Penso que todo Folgoso debería considerarse zona catastrófica, xa que iso implicaría medidas medioambientais, sociais, laborais… Quería aproveitar para dar as grazas a tanta e tanta xente que axudou na extinción, aos equipos que dobraron quendas, aos veciños que voluntariamente percorreron aldeas en perigo... pois sen eles, Folgoso do Courel tería oito aldeas menos. E tamén agradecer a toda esa xente que colaborou con bocadillos e comida, mesmo tendo que estar desaloxada. Agardo que saibamos renacer dunha outra maneira, e evitando erros do pasado.


Summary: A súa Conferencia Política sinala "as mareas, a cidadanía activa e os partidos da esquerda rupturista" como eixos dunha posible lista e desbota as fórmulas electorais que "entenden unha candidatura galega como un apéndice dunha outra marca de ámbito estatal"

A Conferencia Política Nacional de Anova, celebrada este sábado en Compostela, aprobou unha resolución sobre as vindeiras eleccións xerais e os posibles procesos de confluencia que se poidan dar. "As mareas, xunto coa cidadanía activa e os partidos da esquerda rupturista constitúen os tres piares nos que debería cimentarse unha alternativa política e electoral de cara ás eleccións ás Cortes", destaca. En canto ás fórmulas electorais concretas, Anova considera que "existen algunhas fórmulas electorais que non responden aos obxectivos estratéxicos de creba democrática, protagonismo da cidadanía, proceso constituínte e libre decisión do pobo galego como suxeito soberano". Por unha banda, desbota as propostas "que entenden unha candidatura galega como un apéndice –electoral– dunha outra marca de ámbito estatal". E, pola outra, salienta que aínda que Anova pulará "por unha alternativa nacional galega, pois o suxeito debe ser a cidadanía galega", descarta tamén "unha candidatura exclusivamente formada polo nacionalismo organizado". A formación considera que son "as mareas, xunto coa cidadanía activa e os partidos da esquerda rupturista constitúen os tres piares nos que, ao entender de Anova, debería cimentarse unha alternativa política e electoral de cara ás eleccións ás Cortes" No documento, Anova reclama "diálogo político" entre os distintos axentes sociais e políticos, priorizando "procurar a onde imos e que queremos lograr" antes ca "un diálogo sobre fórmulas de confluencia baseadas na demoscopia e na submisión ao mercado electoral". "Falar antes de fórmulas electorais que de obxectivos políticos é poñer o carro diante dos bois", engaden. "Toda fórmula electoral será exitosa no noso país se existe unidade en base a obxectivos claros a favor da maioría social e respectando Galiza como suxeito soberano en todos os contextos, tamén no das eleccións ás Cortes do Estado", subliña. A formación considera que son "as mareas, xunto coa cidadanía activa e os partidos da esquerda rupturista constitúen os tres piares nos que, ao entender de Anova, debería cimentarse unha alternativa política e electoral de cara ás eleccións ás Cortes" e reclámalles a súa participación nun proceso de configuración dunha alternativa a novel nacional: "Estes procesos de confluencia local, ao noso xuízo, serían incompletos sen unha confluencia a nivel nacional, por canto o suxeito colectivo é a nación. As mareas teñen hoxe responsabilidades institucionais moi grandes no nivel local, mais tamén a responsabilidade de non ficar tan só en procesos locais ou localistas". En canto aos debates ao redor da "unidade do nacionalismo", Anova salienta que "a nación a constitúen todos os cidadáns e cidadás, e non só os militantes nacionalistas". "Isto é, non son as organizacións partidarias nacionalistas quen encarnan o suxeito político", subliña. En consecuencia, engade, "non está entre os obxectivos de Anova a unidade do nacionalismo, entre outras cousas porque o nacionalismo non é unha ideoloxía, senón que existen diversas ideoloxías nacionalistas que, pudendo confluír ás veces en obxectivos comúns, poden e de feito son diverxentes na forma de entender a supervivencia e benestar da nación". "Falar antes de fórmulas electorais que de obxectivos políticos é poñer o carro diante dos bois" Anova mantén a súa aposta pola "Fronte Ampla e a Unidade Popular", como fórmulas "para a axudar a construír ese espazo político de ruptura co actual réxime e camiñar, sempre co protagonismo cidadán como bandeira, cara a horizonte dun novo proceso constituínte que, para nós, deberíase cristalizar en: dereito a decidir, república, democracia radical e novo modelo económico e social". Descarga a resolución aprobada na Conferencia Política Nacional de Anova (.pdf)


Z non era sospeitosa de reproducir a feminidade mandada, todo xénero é mandado. Era ácrata en todo. Viña dunha casa na que, de feito, o menos home era o pai e algúns instrumentos da masculinidade eran cousa das mulleres Z non era sospeitosa de reproducir a feminidade mandada, todo xénero é mandado. Era ácrata en todo. Viña dunha casa na que, de feito, o menos home era o pai e algúns instrumentos da masculinidade eran cousa das mulleres. É común, din, que femias cuxa forza non se compón coa forma débil que, arraigada na cultura –e arraigada a cultura no inconsciente-, se lle presupón á muller, adopten comportamentos propios da masculinidade. Así que, claro, non todos os homes nin todas as mulleres son iguais, para iso están presentes todas as semióticas posibles do xénero, para irse modelando segundo o que se vaia podendo, con mecanismos de adherencia ou de resistencia aos modelos da santa familia e do resto da sociedade, que trata, victorianamente, segundo o corpo que ve. O obxectivo vital do individuo é que as forzas se manteñan en equilibrio, posiblemente fráxil. Pero, masculinizada ou non, dá igual: unha boca nun corpo de muller non pode exhibir o desexo alegremente. Z sabíao ben Fráxil xa non estaba Z, despois de longas peregrinacións cos xeonllos sangrando en torno á igrexa, agardando unha luz, que viu finalmente: a súa. Toda a enerxía antes dilapidada ocupaba agora o seu corpo e a través del quería ser expresada. Era unha ola express e o vapor ía pitando a súa lexítima necesidade. Pero, masculinizada ou non, dá igual: unha boca nun corpo de muller non pode exhibir o desexo alegremente. Z sabíao ben. Mesmo, ao principio, os amigos adoitaban retraerse fronte ao que non é propio de señoritas. Pero tamén sabía que dispor do desexo coincide coa disposición do ser. Así que acabaron por entender que non era unha señorita e xa podían tratala con camaradería: tras pasar tres ou catro rituais de iniciación xa pertencía ao que en antropoloxía se chama a comunidade dos iguais, iguais varóns, enténdese. Ela sabía ser o máis macho de todos, para, antes de nada, protexerse dela mesma, que, desgraciadamente, tamén estaba construída pola mirada social. Así que sabía dicir, con non imaxinades que sublime mestría e culpa (por non ser unha señorita?): espelliño, espelliño máxico, cal é o máis imbécil do barrio? E o imbécil aparecía, coa maxia do espello, na súa cama. E na cama, hai que ter conta, pois coas defensas baixas contáxianse todos os fungos... Tras pasar tres ou catro rituais de iniciación xa pertencía ao que en antropoloxía se chama a comunidade dos iguais, iguais varóns, enténdese -Queres colaborar cunha ONG, insistiu un itinerante, ditosa mobilidade laboral! -Non, pero queres colaborar ti comigo?, dixo transmitiu. -Marcho mañá. -Perfecto! O tempo preciso, emitiu Z en toda unha declaración de intencións. Unhas copas nas que el falou do seu corazón roto, do que era querer, a xente non sabe querer, non soporto que mo digan aos tres días, coma se nada!, laiábase, mentres ela loitaba por manterse impertérrita pero algo empática. Ora ben, a empatía non podía exceder o asentamento coa cabeza: o desencanto era propiedade exclusiva del. Así que se repetía: veña, aguanta un pouco, todo sexa polo pracer (?). Lembraba como lle explicara algún ex, dos que Z aprendera moitas leccións: -As tías podedes dicir dun tío: está bo, pero é un imbécil... Nós non, nós dicimos: está boa. É imbécil. E que?! E a partir da fragmentación do ser, toda a fragmentación posible dos corpos, pois somos os colofóns da sublime Modernidade. Ía ser un tío. No fondo, as mulleres emancipadas son as anarquistas no mundo do eterno feminino, I can do what I want, I'm in complete control, mesturaba a Etta con Nietzsche. Protexéndose, vingábase? -Vou un momento ao servizo, avisou, para descansar. E xa antes de subir as bragas leu no móbil con certo agobio, pois o polvo seguía en xogo: "adórote". Espelliño, mirábase, serei eu a idiota? Boh! Non somos iguais: ela tamén tivera outro mozo que só facía o amor, que dicía que el non fodía nunca, créndose puro ou algo así. Tivo que contestarlle outra rapaza, unha das varias coas que tamén se deitaba, mentres Z pechaba os ollos da intelixencia: home, eu non vexo nada de amor... Ah.... acaso non é esta a forma que teñen os débiles de captar o desexo do outro? -"Eu son moi tía", dixo el, pretendendo algo romántico. Era mentira, el era moi tío: cando unha femia expresa, anomicamente o seu desexo, o varón adoita desconcertarse. Outra cousa é como o xestione Con esta preparación saíu do bar coa clara intención de ter sexo inmediatamente e non ter que escoitalo máis, para ser así capaz de encadrar esa experiencia na campaña Podes foder sen humillarme?, que tivera que pór en marcha por causas que xa se explicarán noutra ocasión. Todo fluía como se flúe con alcol, ata que nalgún repregamento do fluxo ela cantou jump into my fire! Ah, non, entón non... -Eu son moi tía, dixo el, pretendendo algo romántico. Era mentira, el era moi tío: cando unha femia expresa, anomicamente o seu desexo, o varón adoita desconcertarse. Outra cousa é como o xestione. Algún confesáralle: "se dis non, heite perseguir ata terte, se dis si, xa non me pon." Si, si. Ese era un caso extremo, pois as mulleres poden mostrarse sexualmente abertas, receptivas, pasivas grazas á liberación sexual, poden e deben ser, como en Alphaville, sedutoras de nivel 3, sedutoras de nivel 2,... esas mutacións xenéticas, pero xamais dicir: eu, eu quero. Así que a masturbou, con culpa e necesidade dalgunha pequena gratificación narcisista, pretendendo excitala coas súas fantasías de servo: quería ser dominado, punido e redimido. Curiosa civilización que nos dispón a ser sometidos ao poder do outro, porque así tamén se consegue poder, pero non a soportar a libre expresión da súa potencia. -Gústasme moito, gústasme moito como persoa, repetía el, interrompéndose, se ata tes as tetas que me gustan! -Pois ti tes unha pirola que non me entusiasma, non dixo Z, con compaixón, pois non quería punir a ninguén, tampouco a ese varón que, pobre na súa sensibilidade, non estaba, claro, acostumado a escoitar xuízos sobre as partes do seu corpo. Pois no noso caso vai a muller e unha tarxeta para que o público puntúe. Puntúase se a muller non se presenta en disposición do seu ser. Se dispón del, entón é castigada. O corpo feminino está proscrito para adoptar, como tal, unha posición de suxeito Puntúase se a muller non se presenta en disposición do seu ser. Se dispón del, entón é castigada. O corpo feminino está proscrito para adoptar, como tal, unha posición de suxeito. Deborah de Robertis, diante d'A orixe do mundo, de Courbet, no Museo de Orsay, en París, realizou unha performance: ela estaba ensinando, non a cona pechada, ela ensinaba a vulva abrindo o orificio vaxinal, a orixe do mundo, precisamente, nos mitos pre-patriarcais. Ela ensinaba a vulva enteira fronte a reacción histérica das gardas de seguridade, que intentaban coa torpeza do odio impedir a visión. Como os escravos son os maiores gardiáns da escravitude! Como as escravas son as súas mellores reprodutoras! Díxolle un grande amigo: non hai democracias puras nin xéneros puros, pero existen abismos. Iso si E Z? De Z namorou un gay que estaba canso de sexo, e ela parecía o tío perfecto para ter o amor casto que el estaba desexando desenvolver. Díxolle un grande amigo: non hai democracias puras nin xéneros puros, pero existen abismos. Iso si.


Summary: O portavoz nacional pide "non tapar" as "discrepancias con nomes propios".

Primeiro foi Martiño Noriega, ex alcalde de Compostela, e agora é Antón Sánchez, deputado, quen desliga a configuración dunha alternativa da 'esquerda rupturista' para o 5-A do debate de nomes e sitio nas candidaturas. "Non tapemos as discrepancias con nomes propios se o que queremos é construír o espazo común", afirma nun tweet publicado nas redes sociais esta terza feira. Sánchez, portavoz de Anova, ao igual que Noriega hai uns días, está disposto a non ir nunha candidatura se iso facilita un acordo entre os diferentes actores políticos que negocian una candidatura unitaria. "Se o prezo dun bo acordo para derrotar a dereita é quedar fóra dunha lista, pagareino con moito gusto, porque para min non vale nada", afirma. O debate dos nomes non está na mesa, pero se o prezo dun bo acordo para derrotar á dereita é quedar fóra dunha lista, pagareino con moito gusto,pq para min non vale nada. Non tapemos as discrepancias con nomes propios se o que queremos é construír o espazo común.#HaiQueBotalos— Antón Sánchez García (@AntonSanchezG) February 18, 2020


Summary: Malia a forte chuvia mais coa protección dos soportais de Raxoi, as vacas volveron á Praza do Obradoiro para reclamaren a retirada da sanción ao gandeiro da Sionlla por ter suxado as pistas co seu gando. As persoas participantes na concentración, convocada por BNG e Fruga, mostraban carautas de vacas.

"Vacas si, multas non! Producir non é delinquir!", foron algunhas das lendas que se sentiron ás portas do Pazo de Raxoi antes de comezar o pleno ordinario do mes de xaneiro. Persoas con carautas de vacas, convocadas por BNG e Fruga reclamaban desta maneira a retirada da sanción ao gandeiro da Sionlla que foi denunciado por ter suxado as pistas do concello co seu gando. "Santiago está declarada como Zona de Especial Interese Agrario, e estas vacas están no rural", sinalou a concelleira nacionalista Elvira Cienfuegos a defensa do dereito á produción gandeira no concello. Tamén Manuel Dacal, da Fruga, avogou polo dereito do gandeiro de que as súas vacas "transiten pola pista do prado á explotación agraria". "O problema non é que as vacas ensucien a pista, o problema é que non queren as vacas en Santiago", explicou Jorge Piñeiro, o gandeiro da Sionlla sancionado cunha multa de 500 euros. O concello de Compostela segue sen responder ao recurso presentado polo gandeiro coa petición da retirada da sanción. Para o BNG trátase dun "novo e inaudito ataque á produción agrogandeira, sector estratéxico no noso país".


Summary: Galiza leva sen conseguir novas transferencias desde que hai 12 Alberto Núñez Feixoo chegou á Xunta. Porén, o Goberno galego estima que "o ritmo" de transferencias só se "atrasou".

A pesar de que a Galiza leva sen conseguir ningún novo traspaso de competencias do Estado durante os 12 anos que Alberto Núñez Feixoo leva á fronte do Goberno galego, a Xunta considera que "o ritmo" de transferencias "retardouse" nos últimos anos, e apostila que esta situación afectou "todas" as comunidades autónomas. Así se expresou a directora xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias da Xunta, Blanca García-Señoráns, en resposta a unha pregunta formulada en comisión parlamentaria polo deputado do BNG Luís Bará, que afeou ao Goberno galego o "incumprimento" dun acordo da Cámara en 2020 sobre reclamación de competencias. A directora xeral incidiu en que a Xunta ve "claro" que ten "prioridades" á hora de reclamar competencias ante o Estado, entre as que citou a transferencia da AP-9 (pendente de tramitación no Congreso) "porque é de xustiza para os galegos cando se están transferindo outras e liberando das peaxes", así como a xestión do dominio público marítimo terrestre. García-Señoráns volveu incidir en que "o atraso de competencias" afectou "todas as comunidades", mais o certo é que tan só hai catro meses que Euskadi logrou catro novas competencias relativas á xestión de institucións penitenciarias. Na pregunta parlamentaria, Bará instou a Xunta a reclamar a transferencia de competencias pendentes. Cualificou de "cinismo e hipocrisía" as palabras de Alberto Núñez Feixoo afirmando que a solución ao baleirado dos encoros sería a transferencia da competencia sobre as concas hidrográficas desde o Estado á Galiza. Neste sentido, o nacionalista preguntou que fixo o Goberno galego durante estes 12 anos, xa que Andalucía ten competencias sobre as súas concas desde o ano 2009. O deputado asegurou que o PP prefire "pór paus nas rodas" e non reclamar unha soa transferencia ao Estado, "Galiza no furgón de cola". Bará recordou que o BNG reclamou cumprir o acordo parlamentario para abrir o proceso de negociación das transferencias mais o PP, afirmou, "deixouno en papel mollado". Aliás, criticou o interese do PP por conseguir a transferencia de Costas, "polos abrazos" con Ence e agora mostran a súa faciana "máis hipócrita" ante o baleirado dos encoros pedindo a transferencia das concas despois de 12 anos de "parálise e boicot".


Summary: O Mazaricos é máis líder da categoría logo de golear ao Sporting Zas e aproveitar que o Corme non foi quen de pasar a un Baíñas que quere seguir enganchado á zona alta da clasificación e loitar ata o final por eses postos de privilexio.

Pola súa banda, o Muxía salvou un punto nos últimos minutos ante o Monte Louro e perdeu a oportunidade de recortar diferenzas con respecto aos cormeláns. Mentres tanto, o Ponteceso superou pola mínima a un Cee que lle dificultou e moito as cousas aos da vila de Pondal e o Volantes de Baño acumulou a súa terceira vitoria consecutiva logo de superar a un sempre difícil Cerqueda. O San Lorenzo e o Malpica poñen terra de por medio cos postos de perigo despois de acadar sendas goleadas ante o Lira e o Ameixenda respectivamente. No duelo de necesitados desta xornada, Buño e Muros firmaron táboas en Xaviña para sumar un punto que lle serve de pouco a ámbolos dous. UD Monte Louro 3 – 3 Muxía CF UD Monte Louro: Isma, Abel (Raúl m.75), David, Borja, Pablo, Adrián (Yeray m.61), Iker (Dani de Sahorta m.64), Gelo, Ivi (Geiko m.59), Juan de Celia e Miguel. Muxía CF: Hugo, Michael, Brais (Gerardo m.82), Congui, Toja (Mario m.46), Víctor Alcaina (Pereira m.61), Manu Nogueira, Maikel, Isma Pose, Tomás, Mauro (Julián m.46). Goles: 0-1 m.6: Víctor Alcaina; 1-1 m.14: Juan de Celia; 2-1 m.28: Juan de Celia (p); 3-1 m.39: Gelo; 3-2 m.89: Manu Nogueira; 3-3 m.92: Maikel (p). O Muxía realizou unha primeira parte horrible pero a pesares disto, adiantaríase cun libre directo transformado por Víctor Alcaina. A raíz dese gol, o dominio foi para os homes de Óscar Leis e estes daríanlle a volta ao resultado cos goles de Juan de Celia en dúas ocasións e un de Gelo para chegar ao descanso co 3-1 no luminoso. Na reanudación, o Muxía trocou a súa imaxe totalmente e buscou sacar algo positivo do partido, pero Manu Nogueira e Mario, este último en dúas ocasións, non lograrían materializar as súas oportunidades. E non sería ata o tramo final do encontro cando Manu Nogueira a pase de Isma e Maikel de penalti verían portería para facer o definitivo empate a tres. CD Baíñas 1 – 1 Corme CF CD Baíñas: Paulo, Rodri, Naya, Ramón, Luis, Mayor, Esteban Rodríguez (Cristian Canosa m.66), Pablo Muíño, Oreiro, Toño e Capote. Corme CF: Suso (Illote m.73), Jesús, Pandi, Eloy, Manu Bermúdez (Samu m.76), Adrián Doldán (Alejandro m.73), Alejo, Lucas, Brais, Toniño e Javi Peón. Goles: 0-1 m.15: Manu Bermúdez; 1-1 m.66: Pablo Muíño. Na primeira metade, o Corme estivo mellor e Manu Bermúdez adiantaría aos seus cando transcurriran quince minutos de partido. Tras isto, Alejo tería dous mans a man para aumentar a vantaxe dos da vila do Roncudo pero o dianteiro non acertaría. Antes do descanso, Pablo Muíño puxo a proba a un Suso que evitaría que o Baíñas empatase na que foi practicamente o seu único achegamento de perigo. Tralo descanso, os vimianceses deron un paso adiante e gozaron de máis ocasións. Na medianía desta segunda metade, Pablo Muíño empataría o encontro cun tiro cruzado co que superou a Suso. A raíz do empate, ambos conxuntos volcaríanse para conseguir o gol da vitoria pero o resultado non se movería. UC Cee 0 – 1 Ponteceso SD UC Cee: Maikel, Jorge, Pablo, Patera, Carlos Leis, Martín, Javi, Iván Figueroa, Chema, Luis Lojo (Leo m.46) e Brais. Ponteceso SD: Brais, Adrián Pose, Eloy Trigo, Matias, Iván Rodriguez (Luca m.63), Dani Cotelo, Alberto Recarey, Iago (Aday m.70), Puente (Charro m.62), Nando, Eloy Álvarez (José Suárez m.84). Gol: 0-1 m.15: Eloy Álvarez. Expulsión: O ceense Patera no minuto 94. Encontro moi disputado e moi físico que o Ponteceso comezou tocando moi ben pero o Cee soubo frear ben as embestidas e que estivo moi ben ao contragolpe. A primeira ocasión sería para os locais nun erro defensivo pontecesán que acabaría resolvendo Eloy Trigo. E do posible 1-0 pasaríase ao definitivo 0-1 despois dun pase en longo que aproveitaría Eloy Álvarez para superar a Maikel no man a man. Tralo gol, habería tres chegadas perigosas por parte do Cee nas que Adrián Pose e Brais serían capaces de desbaratar. Mentres que o Ponteceso buscaría aumentar a súa vantaxe cun tiro perigoso lonxano de Recarey que sairía fóra por pouco. No comezo da segunda metade, o Cee daria entrada o veterán Leo, quen sería un incordio para a defensa visitante, con moitas oportunidades durante o primeiro cuarto de hora da reanudación e incluso se lle anularía un gol por fóra de xogo. O gardameta pontecesán Brais sería un auténtico muro facendo unha gran actuación durante esta segunda metade, que vería como nos minutos finais, as interrupcións serían constantes, privando de ocasións de gol a ambos equipos. E de aí que se chegase ao remate do encontro, co 0-1 no marcador. Buño SCD 1 – 1 CD Muros Buño SCD: Brais, Manoliño (Erik m.46), David, Jorge Calvete, Petís, Fran, Borja, Yamouhamed (Amadou m.80), Álex, Alberto (Cristian m.46) e Matías. CD Muros: Xandre, Varo, Juachy, Dani, Pedro (Yerai m.58), Xaco, Álex Siaba, Saúl, Xavi, Yanky, Suso Pata (Gael m.75). Goles: 1-0 m.32: Borja; 1-1 m.37: Juachy (p). O Muros dominou unha primeira metade na que os homes de Bibi contaron con dúas boas ocasións xa no treito inicial para adiantarse, pero Álex Siaba non lograría ver portería. Na primeira delas, polo acerto de Brais e na segunda, pola madeira. Pasada a media hora do encontro, Borja adiantaría ao Buño na súa primeiro achegamento de perigo. Tras isto, o debutante Yanky tratou de dar a resposta pero o seu remate sacaríao un defensa baixo paus. E pouco despois, Juachy aproveitaría un penalti sobre o propio Yanky para facer o 1-1 que resultaría definitivo. Antes do descanso, Suso Pata tería a última logo dun bo pase de Yanky pero o seu remate forzado atallaríao Brais sen problemas. A segunda metade sería un pouco de tolos e as ocasións sucederíanse para ambos conxuntos pero os gardametas gañaríanlle a partida aos ataques, polo que o marcador non se movería e habería reparto de puntos. SD San Lorenzo 5 – 0 Lira CF SD San Lorenzo: Benjamín (Rubén m.77), Fidalgo, Luciano, Kuki (David Lorenzo m.50), Jose (Alberto m.65), Fran (Styven m.65), Ures, Pablo Garrido, Juanjo (Rudi m.54) e Pablo Díaz. Lira CF: Baitir, Óscar, Cristian (Demetrio m.58), Josiño, Gabi da Anchoa, Óliver, Cristian Caamaño, Mamadou, Borja, Raúl e Toni. Goles: 1-0 m.13: Brais; 2-0 m.27: Pablo Garrido; 3-0 m.44: Ures; 4-0 m.58: Brais; 5-0 m.69: David Lorenzo. Expulsión: O liracho Josiño no minuto 30 por dobre amonestación. Primeiros dez minutos de tanteo, cun achegamento do Lira que daba de forma involuntaria na man de Fidalgo e trala cal, o colexiado decidía non sinalar nada. O Lira xogaba coa liña defensiva moi adiantada e nun balón ás costas da defensa, Brais definía ante o porteiro, poñendo o 1-0 no electrónico. Tras este gol inicial, chegarían os mellores momentos dun Lira que tería dúas boas oportunidades para devolver as táboas ao marcador pero Benjamín e Juanjo evitaríano sobre a mesma liña de gol. E do posible 1-1 pasaríase ao 2-0 despois dunha xogada por banda entre Kuki e Pablo Garrido que resolvería este último cun gol pola escadra. Tras isto, os visitantes arriscarían un pouco máis e Ures nunha gran cabalgada dende a esquerda iría desfacéndose de defensores para definir á perfección e poñer o 3-0 ao fío do descanso. Segundo tempo con pouca historia, xa que o Lira acusaría a expulsión sufrida no minuto 30 e vería como os verdilleses facían dous goles máis despois de que Brais materializase un man a man con Baitir e de que David Lorenzo cabecease un centro de Styven ao fondo da rede. Volantes de Baño FC 2 – 0 UD Cerqueda Volantes de Baño FC: Marcos, Juan do Sivil, Mou, Santi, Godo, Pesco, Berto (Rapante m.89), Rachón (Raúl m.52), Jano, Miguel (Tiko m.89), Álex Pri (Cajulo m.59). UD Cerqueda: Diego Dourado, Atu (Martín Castro m.60), Javi Souto, Javi Pazos (Bastón m.79), Gonzalo, Manu Guillamet, Lorenzo, Ceide, Dani, Molinos (David Dourado m.66), Míchel (Cholo m.53). Goles: 1-0 m.2: Berto; 2-0 m.41: Álex Pri. As cousas poñerianselle moi de cara nada máis comezar a un Volantes de Baño que aos dous minutos xa gañaba por 1-0, despois de que Berto non desaproveitase un servizo de Pesco para superar a Diego Dourado. Logo deste gol temperán, o Cerqueda tería máis balón ante un equipo que se repregaría e trataría de defender, practicamente en campo propio, para intentar saír á contra. Puido empatar o conxunto visitante pero o colexiado anularíalle o gol aos cerquedáns por unha protestada falta sobre o gardameta local. E a falta de catro minutos para o tempo de lecer, unha nova asistencia de Pesco aproveitaríaa Álex Pri para superar a Diego Dourado e poñer o 2-0 no electrónico. Na reanudación, o Cerqueda arriscou un pouco máis pero non encontrou premio nunha segunda metade na que ambos conxuntos tiveron as súas ocasións, que non souberon materializar. SCD Malpica 7 – 1 SD Ameixenda SCD Malpica: Lamas, Cristian (Dimitri m.46), Belar, Fuentes, Capelán (Marcos m.46), Laik, Gonzalo (Aitor m.61), Roberto, Mante, Andy (Martín m.57) e Jairo. SD Ameixenda: Bicho, Castrexe, Juanfran, Javichu, Bruno, Po, Cristian (Álex m.68), Bichiño (Yago Costa m.34), Susiño, Mataso e Saulo. Goles: 1-0 m.5: Mante; 2-0 m.9: Gonzalo; 3-0 m.11: Andy; 4-0 m.48: Marcos; 5-0 m.74: Martín; 5-1 m.77: Álex; 6-1 m.80: Marcos; 7-1 m.88: Martín. Expulsións: O adestrador visitante Julio Vila con cartón vermello directo no minuto 44 e tamén ao xogador do Ameixenda, Bichiño, por dobre amonestación no minuto 83 cando xa estaba no banquiño. Partido con pouca historia e que se resolveu nos primeiros once minutos, tramo de tempo no que os goles de Mante, Gonzalo e Andy poñía un 3-0 no marcador que deixaban o encontro practicamente visto para sentenza. Coa vantaxe de tres goles no marcador, o restante da primeira metade foi de dominio total duns malpicáns que puideron aumentar a súa vantaxe pero Andy e Jairo non convertirían as súas ocasións e chegaríase ao tempo de lecer co resultado coñecido de 3-0. Por se fose pouco para os ceenses, nada máis reanudarse o partido coa segunda metade, estes recibirían o cuarto despois de que Marcos lle gañase a espalda á defensa visitante e superase no man a man a un Bicho que tivo que poñerse de novo baixo paus. Este gol fixo que a intensidade do encontro baixase e que a igualdade fose a tónica predominante do mesmo, aínda que nos minutos finais, Martín faría o 5-0, o ceense Álex recortaría distancias cun bo gol dende a frontal da área e, Marcos e de novo Martín pecharían o partido con dous goles máis para poñer o definitivo 7-1, que reflexa o que aconteceu na Pedra Queimada. Mazaricos CF 4 – 0 Sporting Zas Mazaricos CF: Miguel, Cutu, Borja (Thiago m.66), Carreira, Mario (Martín m.75), Piki (Amoedo m.82), Estéfano, Capelo (Barbeira m.63), Pereiro, Yago Dosil (Roberto m.67) e Pose. Sporting Zas: Vázquez, Pablo Vidal (Amado m.46), Josito, Rubio, Dani Mato, Brais (Rubén m.46), Fabi, Juan (Lody m.46), Manu, Santi (Tefi m.73), Carra (Miguel m.64). Goles: 1-0 m.1: Capelo; 2-0 m.12: Mario; 3-0 m.18: Mario; 4-0 m.73: Barbeira. No primeiro minuto de partido, unha boa acción colectiva aproveitaríaa Capelo para poñer o 1-0 no marcador case sen tempo para que ambos equipos se asentasen sobre o terreo de xogo. Logo deste temperán gol, emerxería a figura de Mario para reflexar no marcador o bo facer do Mazaricos neste encontro no que foi moi superior e no que aos dezaoito minutos xa vencían por 3-0, despois de que o habilidoso xogador mazaricán non perdoase en sendos mans a man. O propio Mario puido completar o seu particular hattrick antes do intermedio pero non foi quen de materializar a ocasión coa que contou. Nesta primeira metade, o Sporting Zas tan só tería un achegamento de perigo e sería nun lanzamento de falta que solventaría Miguel en dous tempos. Na reanudación, o Mazaricos seguiría ao seu pero Estéfano e Capelo non acertarían para facer o cuarto dos seus. Quen non perdoaría sería Barbeira logo dunha boa acción individual de Carreira, para facer o 4-0 co que se chegou ao remate do encontro.


Summary: O presidente da Xunta volveu negar que houbese precariedade de medios para combater os incendios e reiterou o argumentario do "terrorismo" incendiario. Aproveitou, de paso, para acusar algúns concellos de "non querer" brigadas municipais financiadas pola Xunta e dicir que a oposición empregaba "politicamente" a xente nas manifestacións.

Non figuraba a cuestión dos incendios na orde do día da sesión de control ao presidente da Xunta desta cuarta feira porque as perguntas rexístanse con anterioridade e porque a maioría do PP vetou unha alteración do pleno para axustar o seu desenvolvimento á análise da vaga de lumes. Mais a realidade sempre se abre paso e, como cabía agardar, a actualidade dictou a súa lei e as lapas apareceron no combate dialéctico entre presidente e oposición. Non sen polémica, certo. O presidente da Cámara, Miguel Santalices, a ollos das bancadas populares con falta de reflexos, tolerou que Ana Pontón dedicase a súa intervención a este asunto e non ao que figuraba orixinalmente na súa pergunta a Feijóo, a fuga de empresas da Galiza. Leiceaga, o portavoz do PSdeG, anunciou unha queixa formal: "A alteración de facto na orde do día deixa a oposición na indefensión". Santalices cortou a Luis Villares (En Marea) cando este iniciaba a súa exposición falando de lumes para instarlle a reconducir a pregunta á estipulada, Lei de Sanidade, mais as respostas de Feijóo si que versaron sobre os incendios. Por momentos, un 'guirigay' parlamentar. Ana Pontón instou o presidente a non se esconder detrás das existencia de tramas ou "terroristas" incendiarios e a apostar nun cambio real de políticas para o rural e o monte. Pediulle a nacionalista que recoñecesen os erros cometidos e que se comprometese nesa liña a unha comisión de estudo do fenómeno dos incendios, visando unha modificación da política forestal e de combate contra os fogos. Unha base sobre a que poder erguer pactos amplos que garantan "enterrar o negocio do lume" e cambiar a xestión forestal. Feijóo pasa Non recolleu a luva Feijóo. Para alén de reiterar un argumento que o goberno e PP multiplican estes días (nunca houbo un outubro con tantos medios como este), acusou o BNG de non ter palabras de condena para os incendiarios. "Toda a condena é para a Xunta". Esta mesma liña seguiu o presidente cando pasou a ler a carta dun asistente ás manifestacións desta segunda feira na que se queixaba de que as mobilizacións foran empregadas politicamente. Nen unha palabra, desde logo, sobre a posibilidade dunha comisión de investigación ou un pacto e acordo contra o lume. "Que pasaría se non chega a chover?" comezou preguntándose Luís Villares (En Marea), que dixo que a xente" se sentira abandonada polo seu goberno no que define como "Domingo negro". Santalices instouno a centrar a súa pregunta na Lei de Sanidade, tal e como se fixara hai días –antes da vaga de lume- na xunta de portavoces. Villares defendeu o dereito a realizar unha intervención explicativa. Na súa resposta, e como xa é habitual en Feijóo cando se enfronta a Villares, o titular da Xunta recorreu a argumentos 'ad hominem' e voltou a repetir algo que xa lle dixera a Ana Pontón: hai concellos que non quixeron brigadas municipais "financiadas pola Xunta", mais sen dar nomes dos municipios. Compromiso Fernández Leiceaga (PSdeG), após lograr o compromiso verbal do presidente dun pleno extraordinario para falar dos incendios, perguntou sobre as quedas en produción e facturación marisqueira, cos prexuízos que iso xera a miles de familias na Galiza costeira. Hai perda de postos de traballo e de riqueza, incidiu o socialista. Núñez Feijóo apenas se inmutou ante os dados do portavoz socialista e contraatacou con outra fervenza de cifras para segurar o contrario: que nunca tanta produción e facturación houbera.


Summary: A plataforma Alvia 04155 amosa a súa "indignación" polo "indecente nomeamento" do que fora secretario de Estado de Infraestruturas durante o sinistro ferroviario, ao que acusan de "mentir e non depurar responsabilidades". A ex deputada do PP ferida acusárao de presionala para non criticar a Renfe ou Adif.

Ás poucas horas de se coñecer a dimisión de Alberto Ruiz Gallardón como ministro de Xustiza tras a retirada da contrarreforma do aborto, o Goberno apurou a nomear o seu substituto. Trátase de Rafael Catalá, ex secretario de Estado de Infraestruturas, cargo que ocupou no momento do grave accidente ferroviario de Angrois e por cuxas actuacións é duramente criticado polas vítimas. O seu nomeamento provocou unha reacción inmediata. As vítimas amosan a súa "indignación e rexeitamento polo indecente nomeamento de Catalá como ministro de Xustiza" A plataforma Vítimas Alvia 04155 vén de emitir un comunicado na que mostra a súa "indignación e rexeitamento polo indecente nomeamento de Catalá como ministro de Xustiza". O colectivo considera que sendo secretario de Estado de Infraestruturas "non fixo nada por depurar responsabilidades, nin asumiu para si ningunha; tan só mentiu e negou que fose un accidente de alta velocidade española para defender intereses económicos". As acusacións son graves e duras e van máis aló da súa actitude. Acusan o xa ministro de Xustiza de autorizar a desconexión do sistema de control de velocidade ERTMS "sen ningunha análise previa", cando eles pensan que de estar activado o sinistro teríase evitado, tal e como sinalan tamén os peritos forenses. "Tomáronse decisións que mermaron claramente a seguridade dos pasaxeiros, sendo un dos responsables políticos Rafael Catalá", din desde a plataforma. "Mentiu e negou que fose un accidente de alta velocidade para defender intereses económicos" "Alguén que mente ás vítimas e que está politicamente involucrado nun accidente con 80 falecidos e máis de 140 feridos, polo que hai aberta unha causa xudicial, non pode ser o máximo responsable do Goberno en materia de xustiza". Ademais, a plataforma amosa a súa preocupación e din "temer" que o nomeamento "poida interferir no proceso xudicial". A ex deputada do PP ferida no accidente acusa a Catalá de "presionala" estando convalecente para que non pedise dimisións en Adif e Renfe E as dúbidas sobre Catalá tampouco acaban aí. A xa ex deputada do PP na Asemblea de Madrid, María Teresea Gómez-Limón -ferida no accidente de Angrois e que dimitiu hai pouco- acusou a Catalá de "presionala" logo de que solicitase a dimisión dos presidentes de Adif e de Renfe. Segundo asegurou hai dúas semanas, o agora ministro de Xustiza, Rafael Catalá, chamouna a casa durante a súa convalecencia para recriminarlle que reclamase a renuncia deses dous cargos e para advertirlle que coas súas declaracións sobre a alta velocidade "poñía en tela de xuízo os negocios de España".


Summary: De cativo lémbrome de ver na tele Barrio Sésamo, A cometa branca, Sabadabadá, O kiosko e, claro, A bola de cristal; pero nunca antes escoitara falar d'A veciñanza do Sr. Rogers. Algo obvio, pois aínda que estivo en antena máis de 30 anos (de 1968 a 2001) foi un programa infantil da televisión pública estadounidense só emitido alí.

Despois de ver o filme de Marielle Heller (Diario dunha moza adolescente) coido que si me tería gustado ver o programa durante a miña infancia. Un amigo extraordinario (A Beautiful Day in the Neighborhood) / 2019 / UA / 109 min /Marielle Heller Ao remate tamén procurei o artigo que Tom Junod escribiu, en 1998, para a revista Esquire (pódese atopar facilmente en internet) a partir dunha entrevista (ou mellor dito, "entrevistas") que mantivo con Fred Rogers, o presentador dese programa infantil. De feito, o filme inspírase xusto nesta conversa, que supuxo un punto de inflexión na vida de Junod, que no filme muda de nome polo de Lloyd Vogel, interpretado por Matthew Rhys (gañador dun Emmy pola serie The Americans) e que aquí é o verdadeiro protagonista da historia, aínda que non o pareza... Con todo, é Tom Hanks quen come a pantalla cada vez que sae. Unha interpretación pausada e mimética dunha personaxe única, tanto nas formas coma no fondo, que lle valeu o triunvirato de nomeamentos anglosaxóns (Óscar, Globo de Ouro e BAFTA) a Mellor Actor de Reparto. Non adoita haber filmes centrados nunha personaxe netamente boa e sen arestas. Case sempre teñen un lado escuro. Pero Fred Rogers era a bondade personificada. Un filántropo. Antes da entrevista, Vogel tamén pensaba que Rogers agochaba un dobre fondo. Nela comeza a decatarse de que Rogers ten unha notábel habilidade para darlle a volta á tortilla conseguindo que sexa o entrevistador quen fale de si mesmo. Un pouco como Hannibal Lecter con Clarice, pero todo o oposto ao psiquiatra psicópata. Iso si, como naquela, Vogel tamén sentirá unha fonda curiosidade cara ao "entrevistado". O primeiro que chama a atención son as transicións en exteriores feitas con maquetas no modo que o facía o propio programa, que logran un xogo de percepcións e espazos certamente orixinal. Salvo algunha que outra secuencia sentimentaloide, consegue que nos retrotraiamos á infancia e conectemos con ese pequeno "eu" que aínda vive en nós, aínda que nos fose esquecendo cos anos. Destaca concretamente a escena interactiva do bar na que verdadeiramente reflexionamos ao mesmo tempo que os protagonistas. Unha secuencia de emoción colectiva inesperada. Só por iso xa paga a pena.


Summary: O PP segue 20 puntos por baixo do resultado de 2011 e descende a respecto de marzo, aínda que mellora lixeiramente a estimación de escanos. Ciudadanos segue a crecer, pero ralentiza o seu medre e segue por baixo do que lle chegaron a outorgar algúns inquéritos.

Volatilidade. É a principal característica do panorama político estatal, máis aínda dende as recentes eleccións andaluzas. Despois de que o pasado marzo o PP recuperase a primeira posición en estimación de voto en detrimento de Podemos, que a viñera ostentando durante os meses anteriores, os de Mariano Rajoy mantéñense en cabeza pero á baixa e, por tras deles, o partido que lidera Pablo Iglesias e os socialistas móvense nun escenario de empate técnico na carreira por convertérense en alternativa de Goberno nas xerais previstas para o vindeiro outono, das que a única posibilidade de maioría absoluta sería a suma de populares e socialistas. Segundo a edición de abril d'O Mirante, o panorama electoral elaborado polo analista Carlos Neira para a Asociación de Medios en Galego de celebrárense agora as eleccións xerais os populares lograrían un 26% dos votos, case 20 puntos menos que en 2011. Esta caída de máis de medio punto a respecto da estimación de marzo explícase polo trasvase cara a Ciudadanos de antigos votantes do PP nun contexto no que, non obstante, o novo reparto de sufraxios permitiría que o PP mellorase lixeiramente a súa expectativa de escanos no Congreso, situándose nun intervalo de entre 114 e 121, isto é, entre 60 e 70 menos que na actualidade. O PP segue 20 puntos por baixo do resultado de 2011 e descende a respecto de marzo, aínda que mellora lixeiramente a estimación de escanos O segundo posto torna nunha praza aínda máis disputada por mor da aceleración no descenso da estimación de voto para Podemos. O que resulta do método de análise house effects, consistente en abordar conxuntamente os resultados de todas as enquisas publicadas sen o nesgo de cadansúa cociña, é que a formación de Iglesias perde un de cada seis dos votos estimados hai só un mes e a metade dos gañados dende o pasado verán. Quedaría, polo tanto, co 24,6% dos votos e entre 75 e 86 escanos que lle permitirían ser segunda forza tamén no Congreso. Esta tendencia á baixa é a que facilita o empate técnico co PSOE que, como PP e Podemos, tamén baixa. Esta mingua, non obstante, mantén o partido que encabeza Pedro Sánchez no intervalo de entre o 20 e o 22% que ocupa dende as pasadas eleccións europeas, unha estabilidade que o ubica desta volta no 21% dos votos e entre 78 e 81 escanos, entre unha vintena e unha trintena menos dos obtidos por Alfredo Pérez Rubalcaba hai tres anos e medio. Ciudadanos ascende, pero ralentiza o seu crecemento e segue por baixo do que lle outorgaron algunhas enquisas A cuarta peza principal desta panorama é Ciudadanos, que seguen a ascender pero cun ritmo máis leve na segunda metade do mes de abril. O partido de Albert Rivera chegaría ao Congreso con 38 escanos derivados do 13,9% dos votos, un nivel que está por riba do 8,8% que lle outorgaba a estimación de marzo pero aínda por baixo ao que auguraban as enquisas publicadas polos medios do grupo PRISA, que chegaron a debuxar un empate a catro bandas que, á luz dos datos, era inexistente. Na banda máis baixa Esquerda Unida segue a caer, aínda que non tanto como UPyD, forza que segue a desplomarse mentres medra Ciudadanos. A formación maxenta marca un novo mínimo en toda a lexislatura e quedaría cun único escano, que coa actual configuración sería o de Rosa Díez por Madrid. Esta estimación implicaría, a efectos prácticos, a desaparición este partido como forza competitiva. O BNG mantense no intervalo de entre cero e dous escanos No ámbito do soberanismo e do nacionalismo CiU mantense e Esquerra repunta, se ben o avance de Ciudadanos ponos en risco de perderen un escano cada un. En Euskadi tanto PNV como Bildu avanzan e en Galicia o BNG gaña probabilidades de conservar o seu segundo escano, grazas principalmente ao retroceso de IU e Podemos, se ben a porcentaxe de votos segue no 0,5% e, poñendo polo tanto aínda en risco a súa representación na Cámara Baixa.


Summary: Rexeitaron dar o seu apoio a unha proposición non de lei do BNG en que se pedía instar a Xunta a frear o concurso, que suporá un investimento de máis de 30 millóns para deixar este servizo en mans privadas.

O rodo da maioría absoluta do PP voltou pasar sobre unha proposición non de lei que apoiaron os catro grupos da oposición. Desta volta foi presentada pola voceira do BNG na comisión de Sanidade, Montse Prado, e pretendía instar a Xunta da Galiza a "paralizar a privatización" do servizo de mantemento e conservación dos edificios, instalacións e equipos dos centros públicos que fan parte da Xerencia de Xestión Integrada da Coruña. Así as cousas, segundo sinalou Prado, concurso para a adxudicación deste servizo, por valor de 30,15 millóns de euros "non hai prego de penalización por incumprimento e deixa en mans da empresa cuestións tan fundamentais como a decisión sobre o persoal necesario ou as melloras a realizar". Para alén disto, non se definen tampouco os criterios de adxudicación nen os requerimentos que ten que cumprir a empresa adxudicataria. Dous meses a agardar pola documentación do concurso A formación frontista solicitou hai dous meses toda a documentación relativa ao concurso público e aínda non lles foi achegada polo Sergas. "Algo terán que agochar", vaticinou Prado, "o que vén confirmar que estamos perante unha decisión que non está baseada en cuestións técnicas senón que é unha decisión política na liña de privatizar un servizo esencial como é a sanidade para llo entregar a empresas amigas. Na proposición de lei que o PP se negou a apoiar o BNG incluíu a relación de centros afectados: o hospital Teresa Herrera e o edificio anexo; o Hospital Marítimo de Oza e o edificio anexo; o Hospital Abrente y Lago; o Hospital Virxe da Xunqueira de Cee; o centro de especialidades do Ventorrillo e a lavandeiría da Grela.


Summary: O Tribunal admite a trámite a querela presentada pola Fiscalía por un suposto delito de "prevaricación continuada".

A Sala do Civil e do Penal do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) vén de admitir a trámite a querela presentada contra Pachi Vázquez, actualmente deputado no Parlamento galego. Vázquez será investigado por un suposto delito de "prevaricación continuada" durante o seu mandato como alcalde do Concello do Carballiño. Habida conta da súa condición de aforado os feitos serán estudados polo TSXG e reférense a unha "presunta contratación irregular de persoal", segundo comunicou esta segunda feira o gabinete de comunicación do Tribunal. María Soledad Piñeiro (PP) tamén será investigada por un presunto delito de prevaricación na contratación dunha empregada De acordo co comunicado, o maxistrado instrutor, José Antonio Ballestero Pascual, "acordará as dilixencias de instrución precisas". A decisión do Superior de Xustiza prodúcese após candidatarse Vázquez ás primarias do PSdeG á alcaldía de Ourense. De antemán, o que fora conselleiro de Medio Ambiente e secretario xeral d@s socialistas galegas parte como favorito pois conta co apoio da executiva provincial da organización. O TSXG tamén abrirá investigación a Mª Soledad Piñeiro, ex-tenente da Alcaldía de Carnota. A tamén parlamentar podería ter incorrido nun delito na contratación dunha empregada municipal.


Summary: Colourise é unha aplicación desenvolvida en Singapur que colorea en segundos vellas imaxes en branco e negro. O instituto tecnolóxico que a desenvolveu empregou dous tipos de intelixencia artificial que manexan máis de 20 millóns de parámetros matemáticos e unha enorme base de datos de imaxes

Unha das múltiples aplicacións que trouxo consigo a expansión do uso das redes sociais entre todas as franxas de idade foi a tendencia de compartir antigas fotografías, tanto de acontecementos públicos como privadas e familiares. Unha nova vida para as vellas imaxes en torno ás que, en ocasións, xorde o interrogante: como serían, en realidade, as xentes e lugares que aparecen nesas fotografías en branco e negro?Colourise é unha aplicación na web desenvolvida en Singapur que colorea en segundos vellas imaxes en branco e negroO coloreado de fotografías e mesmo de imaxes en movemento non é unha técnica nova. Menos dende a a popularización de programas de deseño e retoque fotográfico como PhotoShop. O que é máis novidoso é poder colorear unha fotografía en branco e negro en poucos segundos e obter un resultado, cando menos, verosímil. É Isto é o que ofrece Colourise, unha aplicación na web aínda en fase de prototipo desenvolvida pola axencia tecnolóxica do Goberno de Singapur para recuperar vellas imaxes dese país, pero que nas últimas semanas xa foi empregada en múltiples puntos do mundo, tamén en Galicia. O instituto tecnolóxico que desenvolveu Colourise empregou dous tipos de intelixencia artificial que manexan máis de 20 millóns de parámetros matemáticos e unha enorme base de datos de imaxes fornecida dende Google"Aínda que é imposible replicar as condicións exactas nas que foi tomada a fotografía orixinal, si que é posible agregar cores a unha fotografía para nos axudar a imaxinar o que puido ver o fotógrafo naquel instante", explica o equipo que desenvolveu Colourise. Para facelo empregaron "unha técnica de aprendizaxe profunda coñecida como Redes Adversarias Xeradoras (GANs, polas súas siglas en inglés)". Baséase, inicialmente, nun tipo de intelixencia artificial que manexa máis de 20 millóns de parámetros matemáticos e outro que compara as cores xeradas sobre a vella fotografía cunha ampla base de datos de imaxes procedente de Google.Esta tecnoloxía funciona mellor con imaxes de alta resolución, especialmente coas que amosan figuras humanas e espazos naturaisA idea, resaltan, é "xerar unha imaxe con cores que sexan plausibles", o cal non garante que a imaxe coloreada represente exactamente as cores do momento en que foi tomada a fotografía. "Funciona ben con algunhas imaxes, pero non con outra" e os resultados son mellores "en imaxes con alta resolución" nas que, aparecen, sobre todo, figuras humanas ou espazos naturais. Cómpre ter en conta, ademais, que a tecnoloxía foi desenvolvida para imaxes tomadas en Singapur, coas cores e tipos humanos da zona.Mentres este servizo estea dispoñible para o público en xeral -os seus autores proxectaron mantelo durante o mes de febreiro, pero sen desbotar estendelo "en función do uso", é posible darlle nova vida a vellas imaxes con resultados máis que "plausibles". Abonda con acudir á web do proxecto e seleccionar do propio computador a imaxe que queiramos colorear, a cal -advirten- non queda almacenada nos seus servidores. Mostra disto, por exemplo, é o resultado que a tecnoloxía de Colourise ten sobre fotografías de diferentes momentos da historia de Galicia e de persoeiros fotografados en branco e negro como as que acompañan estas liñas.


Summary: A AGAMFEC (Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria) sinala que o gran problema é "a falta de financiamento" e di que "a lamentable situación dos PAC e da pediatría son unha mostra máis da falta de planificación da organización sanitaria". "Non estamos en tempos de comisións, estamos en tempo de decisións", conclúen.

A AGAMFEC (Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria) vén de difundir un comunicado no que alerta da situación de "deterioro" e de "precariedade" da Atención Primaria en Galicia. A Atención Primaria é a porta de entrada ao sistema sanitario, é alí onde se fai un seguimento continuado dos e das pacientes, onde se detectan as doenzas e o seu correcto funcionamento libera ademais ás urxencias de situacións de colapso. Se falla a Atención Primaria, falla todo o sistema sanitario. "O gran problema da Atención Primaria é a falta de financiamento. A porcentaxe de gasto da AP en España é un paupérrimo 14% (cando os expertos defenden un 25%) e en Galicia estamos 2 puntos por debaixo: un 12%" Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria subliña que "o gran problema da Atención Primaria é a falta de financiamento". "A nosa administración sempre negou esa evidencia. Tivo que acudir unha catedrática de economía da saúde á comisión parlamentaria para poñelo de novo sobre a mesa: A porcentaxe de gasto da AP en España é un paupérrimo 14% (cando os expertos defenden un 25%) e en Galicia estamos 2 puntos por debaixo: un 12%", explican, engadindo que "nestes anos da crise aumentou o gasto hospitalario e diminuíu un 2% o de primaria". Denuncia así mesmo a "mentira repetida" sobre a "falta de médicos". "Como explican os nosos directivos que cando se convoca unha OPE para 200 prazas veñan 800 candidatos?", pregúntase. "O que queremos os médicos, como todo o mundo civilizado, son contratos dignos e estables. Non, como dicía a economista, seguir coa política de menos gasto pero máis contratos. Iso só significa precariedade e contratos-basura", critica. "O que queremos os médicos, como todo o mundo civilizado, son contratos dignos e estables. Non, como dicía a economista, seguir coa política de menos gasto pero máis contratos. Iso só significa precariedade e contratos-basura" A AGAMFEC sinala que "resulta desmoralizante escoitar ós nosos directivos as propostas para solucionar o colapso da AP. Pensan que todo se arranxa cun simple cambio nas axendas". Porén, di que "a evolución da poboación, a cronicidade e o envellecemento ten que facer ver que non podemos seguir co discurso de 1500 doentes por médico. Isto é unha visión simplista. O que debemos é estudar a carga de morbilidade e poñelos recursos en función desta". A entidade engade que "na situación actual de falta de cobertura de vacantes e ausencias fai, ademais, que estos datos sexan falsos: se no meu centro faltan permanentemente 3 compañeiros, a miña cota non é de 1500, senón de 2000, moitos meses ó ano". "A lamentable situación dos PAC e da pediatría son unha mostra máis da falta de planificación da organización sanitaria" Neste senso, alerta de que "a lamentable situación dos PAC e da pediatría son unha mostra máis da falta de planificación da organización sanitaria". A entidade profesional lembra que, xunto cos colexios médicos, leva anos realizando propostas para tentar de solucionar a situación, "mais a consellería non só non levou a cabo nada do aconsellado, perdéndose un tempo do que agora carecemos, senón que mesmo chegou á desconsideración cos médicos de familia", di. E conclúe que "non estamos en tempos de comisións, estamos en tempo de decisións".


Summary: Un cento de produtoras marcharon pola muralla lucense ao se cumprir unha semana de mobilizacións. Continúan os bloqueos á distribución en varias vilas galegas.

Esta quinta feira cúmprese unha semana das novas mobilzacións do sector lácteo galego para exixir uns prezos xustos. En Lugo, máis dun cento de mulleres marcharon pola muralla detrás da faixa 'Gandeiras... por pouco tempo' para reivindicar perante a Delegación da Xunta un futuro digno para o sector. O acto estaba convocado por 'Agromuralla', a organización que mantén a tractorada en torno á muralla desde o pasado día 10. Mentres, seguen os bloqueos a diferentes centros de distribución en varias localidades galegas, protestos convocados pola Plataforma en defensa do sector lácteo galego. Son xa cinco áreas comerciais bloqueadas polos tractores dos gandeiros na comarca da Coruña, como lembra Campo Galego: o Alcampo de Palavea, o Carrefour de Alfonso Molina, o Lidl do polígono da Agrela e o DIA e o Lidl de Culleredo. "Nas protestas participan uns 150 tractores e preto de 200 gandeiros de toda a provincia da Coruña, principalmente das comarcas de Ferrolterra, Arzúa, Ordes e do concello de Aranga". A isto hai que engadir os bloqueos en Lalín, Sarria ou Vilalba, entre outras localidades. Os gandeiros lembran que, agás Mercadona, o resto de superficies non repercutiron nos produtores o aumento de prezo do leite que fixeron nos 'liñais'. O que denuncian con estas mobilizacións que teñen carácter indefinido. Por outra parte, esta cuarta feira aprobouse na Inlac (interprofesional láctea) o contrato homologado de compra venda de leite, coa oposición de varias organizacións, como o SLG. Imaxe: Revista Afriga


Summary: Os colectivos ecoloxistas levan meses advertindo do risco epidemiolóxico destas instalacións e pedindo o seu fechamento, mais de momento non houbo cambios na Galiza. Nos últimos meses transcenderon sete surtos.

A Xunta da Galiza vén de comunicar catro novos focos da Covid-19 en outras tantas explotacións de cría de visóns para a industria peleteira. Transcendeu que os episodios do virus foron detectados en dúas granxas de Bergondo, unha de Compostela e unha da Baña. O Goberno galego informou ao Ministerio de Agricultura de que nun dos negocios de Abegondo hai 5.555 animais, dos que de momento dez están contaxiados. Na outra instalación, de 5.310 visóns hai dous infectados, pero hai análises en marcha. En Compostela tamén se contabilizaron dous exemplares con coronavirus dun censo de preto de 20.000 e, no caso da Baña, houbo catro positivos entre 6.500 animais. Este novo foco implica que só nos últimos meses decorreran sete situacións de contaxio nestas macrogranxas -hai 25 con 71.479 reprodutoras no país, que é un dos territorios con máis sobrecarga desta industria no Estado español ao ter as tres cuartas partes do sector-, de cuxo perigo veñen alertando as asociacións ecoloxistas e animalistas desde hai varios meses. Antes foron A Baña, Compostela e Carral. Neste sentido, teñen sinalado o perigo de expansión da pandemia que hai a través desta especie, xa non só no caso de que escapen (suceso que se ten producido nalgunhas ocasións puntuais na Galiza). De feito, en casos anteriores como o da Baña, que fora o primeiro gromo, foi preciso sacrificar a 3.100 animais (a totalidade dos que había na granxa) para evitar a expansión incontrolada da enfermidade. Medio Rural non atopa relación Agora está previsto que expertas e expertos da Consellaría do Medio Rural analicen as cepas pero "non existen evidencias de relación epidemiolóxica entre os catro focos, descartando" desta maneira o paso "do virus desde unhas granxas a outras por ningunha vía animal ou ambiental". Aínda así, as entidades contrarias seguen demandando o fechamento destas empresas. A Fundación Franz Weber mesmo amosou a súa preocupación pola concentración de macrogranxas en Bergondo, xa que hai media ducia delas.


Summary: O movemento contra a implantación de parques eólicos en Cantabria pon Galiza como un dos exemplos de territorios que están "saturados" de parques de explotación do aire.

Centenares de persoas de colectivos veciñais e representantes do sector primario, a hostalaría e o turismo de Cantabria participaron este sábado, a pesar da choiva, nunha manifestación que percorreu o centro de Santander para protestar contra a implantación de polígonos eólicos. Miguel Santamaría, representante de varios destes colectivos, explicou que a manifestación pretende explicar aos seus participantes que os argumentos dos Gobernos autonómico e central e das empresas promotoras para xustificar estes proxectos "son moi diferentes á realidade". Segundo Santamaría, "quérennos asolagar de aeroxeradores e placas solares no sur de Cantabria para tentar un paliar un desastre enerxético que vén de moi atrás, antes da guerra de Ucraína e a pandemia", e que "non se soluciona metendo máis cemento". Respecto diso, o portavoz subliñou que tanto os aeroxeradores como as placas solares "dependen totalmente dos combustibles fósiles: é a base de queimar carbón e gas". Tramítanse 40 parques eólicos Actualmente hai en tramitación en Cantabria ao redor de 40 parques eólicos -na Galiza, ao redor de 200-. A intención dos colectivos é que non suceda o mesmo que na Galiza, representada na manifestación de hoxe en Santander, "porque xa saben o que é: que onde hai ocos, poñen máis. E aquí non queremos que entren". Santamaría sinalou que a Galiza "está saturada", e "mandando electricidade fóra porque non consome todo o que produce". Os colectivos manifestantes, advertiu, "non queren que Cantabria sexa outra colonia máis". A Xunta permite a Greenalia instalar dous parques fóra das áreas eólicas Xunto á sede do Goberno de Cantabria leuse un comunicado no que denunciaron que o mapa de exclusión eólica presentado no Parlamento o pasado mes de abril mostra que só un 3% do territorio que se verá afectado pola industria eólica, "ocultando vías de acceso, torres de alta tensión ou subestacións eléctricas".


Summary: Dous milleiros de sinaturas acusan a "grandes empresarios, banqueiros e poderosos medios de comunicación" de trazar un plan polo cal buscan o triunfo de Aécio Neves para "colocar Brasil de novo baixo o mando do capital financeiro".

Intelectuais e políticos de esquerda denunciaron nun manifesto a "fabricación dun escenario adverso e falso" en Brasil para impedir a reelección da presidenta Dilma Rousseff do PT, nos comicios do próximo día 26. No texto, denuncian a "existencia dunha grave ameaza á democracia por parte da dereita, a prensa e co apoio de forzas externas" que se uniron "para dar un golpe electoral e manipular a opinión pública" para lograr a elección do candidato da Social Democracia (PSDB), Aécio Neves. Políticos, profesores, líderes de movementos sociais e intelectuais compoñen o amplo grupo que firmou o manifesto de apoio a Dilma Firmado por máis de 2.000 persoas, entre políticos, profesores, líderes de movementos sociais e intelectuais, o documento destaca que unha segunda vitoria de Rousseff nas urnas significaría defender ao país e a América Latina da inxerencia directa estadounidense. "Non podemos colocar de novo a esta nación baixo o mando do capital financeiro e a administración norteamericana, como foi cando gobernou anteriormente aquí o PSDB", destaca o texto. "Estas eleccións presidenciais constitúen un campo de batalla no cal grandes empresarios, banqueiros e poderosos medios de comunicación, entre outros sectores, sumaron as súas forzas para apartar do poder á actual mandataria", denuncia a nota.


Summary: Lisabö actuarán este sábado na sala Karma de Pontevedra, na festa de aniversario de Desconcierto. Adorados pola crítica e envexados por músicos e bandas, o seu último álbum, Animalia Lotsatuen Putzua, foi escollido por Rockdelux como o mellor disco español do 2011.

Cada disco de de Lisabö é unha experiencia única, cada canción unha descarga, unha bomba sonora. Sorprenden e emocionan con temas de moitas capas, densos, pesados, duros, pero sutís ao mesmo tempo. Lisabö formouse en Irún en 1998, e a través de cinco álbumes foi forxando un estilo moi recoñecible dentro do campo do post-rock con claras influencias de Fugazi ou Shellac. Sempre preparando os seus traballos con coidado e dedicación, e dende o seu último disco, no seu propio selo, Bidehuts. Despois dalgúns cambios na súa formación, chegarán esta fin de semana a Pontevedra con seis integrantes: dous baterías, dous baixos e dous guitarras, con Karlos Osinaga, voz e guitarra, coma o músico máis recoñecible da banda, na que disco a disco van gañando peso tamén as letras de Martxel Mariskal. Adorados pola crítica e envexados por músicos e bandas, o seu último álbum, Animalia Lotsatuen Putzua, foi escollido por Rockdelux como o mellor disco español do 2011. Como escribiu sobre eles Roberto Herreros: "Cada paso de Lisabö é un pequeno acontecemento. Son pouco prolíficos, os seus concertos son experiencias desarmantes e non existen grupos que se lles parezan". "Cada paso de Lisabö é un pequeno acontecemento. Son pouco prolíficos, os seus concertos son experiencias desarmantes e non existen grupos que se lles parezan" Lisabö actuarán o sábado na Sala Karma, dentro da festa de aniversario de Desconcierto Cultural. Falamos con Eneko, batería da banda. Por que esta espera de catro anos? Como foi o proceso de creación deste álbum? Cando rematamos a xira de Ezlekuak decidimos tomar un descanso indefinido. Levábamos dos años xirando e necesitábamos algo de espazo e de tempo. Non é que canses das túas cancións, pero necesitas distanciarte un pouco para volver crear. Un día Ionyu comentou que quería deixar a banda, o que foi un golpe duro para todos, pero decidimos seguir adiante e atopar un substituto, que queríamos que fose alguén próximo, un amigo, e que lle gustase Lisabö, e entrou Xabi. Foi a época na que estabamos gravando o tema de Mikel Laboa, para o disco de homenaxe. "Para nós Bidehuts é unha ferramenta para a autoedición" Como é o traballo de Bidehuts. Definídelo como selo, casa de creación...? Non o definimos como un selo, aínda que boa parte do proceso é o mesmo que se leva a cabo nun selo. Para nós é unha ferramenta para a autoedición. Non deixar de ser unha marca, un label que se lle pon aos discos. E alí somos un grupo de amigos, en realidade, porque todos os artistas que se foron unindo foi por afinidade persoal. É unha necesidade ou é un modelo a imitar? Nos últimos anos están xurdindo cousas parecidas, de bandas que se autoproducen. Non creo que inventáramos nada. Trátase basicamente de que un grupo dea os pasos que cre que debe dar, e no momento no que quere facelo. Ten a súa parte mala, porque tes que estar pendente de todo o proceso, e seguramente cometemos erros, pero é o camiño que escollemos. "Neste disco o que queríamos era ir ao local, comezar a tocar e recuperar sensacións" As vosas cancións son moi complexas, con moitas dimensións e capas. Como é o proceso de creación de Lisabö? Traballades a partir dunha melodía, dun ritmo, das letras...? Neste disco en concreto o que queríamos era ir ao local, comezar a tocar e recuperar sensacións. A música de Lisabö trata diso, de sensacións. E estivemos meses tocando e gravando no local, durante moito tempo sen ter claro o que tiñamos nas mans. E ao final o disco fixémolo en pouco máis dun mes. Rara vez partimos dunha idea preconcibida. A Sigur Rós non lles preguntan por que cantan en islandés. A vós pregúntanvos menos que antes pola cuestión de cantar en euskera? Asúmese agora con máis normalidade no Estado Español? Que nós cantemos en euskera non debería ser noticia. Pero aínda hai xente que pregunta, e a min chegáronme a preguntar mesmo xornalistas de Euskadi. Afortunadamente noutros medios, como Rockdelux, nin se plantexan o tema de en que idioma cantamos. A Pontevedra ides traer o esquema de directo de dúas baterías? Si, agora somos seis. Joseba, o baixista de Dut, gravou con nós un tema, e finalmente incorporouse aos directos, polo que agora somos un dobre trío: dúas baterías, dúas guitarras e dous baixos. A ver se collemos no escenario (risas) Outro dos sinais que identifican a Lisabö son as letras, de Martxel Mariskal, aínda que os que non sabemos euskera teñamos que descubrilo lendo as traducións... Si, sobre todo neste disco, os textos de Martxel constrúen as cancións, son marabillosas. Ademais, neste álbum a relación con el foi máis estreita, porque antes incorporábamos as súas letras a cancións xa rematadas, e agora en cambio o traballo foi en paralelo. "As cousas están cambiando e a xente está máis relaxada. Non sei se nos inflúe á hora de crear" En Euskadi as cousas están cambiando, e supoño que o ambiente nas rúas, co fin da violencia e a apertura dun novo tempo político, é outro. A vós inflúevos? Si, as cousas están cambiando e a xente está máis relaxada. Non sei se nos inflúe á hora de crear. Estamos nunha época nova que a ver en que queda todo. Din que é o tempo da política, pero a política é algo no que moitos non cremos demasiado. Ademais, hai moitas feridas que pechar, e por moito que os políticos dean pasos, as feridas ten que pechalas a xente, e os políticos o único que teñen que facer é axudar. Eu teño esperanza. Que influencias tedes e que grupos che gustan máis ultimamente? A base de Lisabö foron Fugazi ou Shellac ou Slint, moitos grupos. Agora gústame moito Florence + The Machine, sobre todo o primeiro disco que sacaron. Hai pouco coñecín a Tinariwen, que creo que son tuaregs, e tamén me gustan moito, ou The old guys, que son franceses e se parecen un pouco a Shellac. E na furgoneta tamén soan moito Mulatu Astatke e cousas así.


Summary: Debate no Pleno de María Pita sobre o futuro dos terrenos de A Solana e o Hotel Finisterre, que a Autoridade Portuaria da Coruña negocia vender á Inmobiliaria Río Mero -titular da concesión- por 10 millóns de euros. O PP votou a prol dunha moción do PSOE para instar Feijóo a que se posicione contra a subasta.

O Pleno do concello da Coruña votou esta segunda feira tres mocións sobre o futuro dun relevante fragmento da fachada marítima da cidade, ameazado de privatización. As tres foron aprobadas. A antiga praia do Parrote -sobre a que se asenta un complexo deportivo e un hotel- podería pasar a mans privadas de iren avante os planos da Autoridade Portuaria da Coruña, co aval do Estado. Este xustifica a privatización co argumento de que precisa diñeiro para enxugar a débeda xerada pola construción do porto exterior. Instalacións deste tipo fóra da Galiza, como a de Xixón, foron financiadas inteiramente a custa do Estado sen recorrer á privatización de espazos públicos locais. O debate foi ilustrativo porque situou a posición de cada un dos grupos políticos. A Marea Atlántica (o grupo que dá suporte ao alcalde, 10 escanos sobre 27 no Pazo de María Pita) mantén a súa aposta na compra dos terrenos de A Solana por 1,4 millóns de euros, o seu prezo de tasación. Combinara a operación no seu día coa Autoridade Portuaria, mais esta deu marcha atrás sobre os seus pasos e chegou a un acordo co concesionario das instalacións, Inmobiliaria Río Mera, por 10 millóns de euros. Marea Atlántica quer que se anule a poxa -á que en teoría só concorrería a inmobiliaria- e se retrotraia o proceso ao acordo coa Autoridade Portuaria. A moción da Marea Atlántica demandaba tamén o cesamento do presidente da Autoridade Portuaria, Enrique Losada, alegando a ineficiencia da súa xestión desde 2012 e a súa falta de lealdade institucional ao desrespeitar o acordo acadado no seu día co concello para a venda de A Solana. Esta proposta do goberno municipal foi aprobada polo Pleno após receber o apoio da concelleira do BNG Avia Veira e grazas á abstención dos 7 escanos do PSdeG-PSOE. A posición do BNG é a de que os terrenos deben ser revertidos ao patrimonio público sen ningún tipo de desembolso económico porque pertencen á cidade e foron espoliados polo Estado durante a ditadura. É exactamente o que pensa a Comisión en Defensa do Ben Común. De feito, a formación soberanista vehiculou no pleno unha proposta desta entidade cívica en que se demandaba aínda ao goberno local que chamase a unha mobilización social contra a privatización. A moción do BNG foi apoiada por Marea Atlántica, que así no mesmo pleno votou á vez a favor da devolución íntegra dos terrenos e a prol da súa compra por 1,4 millóns de euros. A terceira moción a debate levaba o selo do PSdeG. Demandaba o restabelecimento do diálogo entre a Autoridade Portuaria e o concello e pedía a paralización da poxa. Pedía algo máis: a intervención de Feijóo contra a subasta. Surpresivamente tivo o apoio do grupo parlamentar do PP.


Summary: O ex-ministro de Fomento tivo -ou talvez finxiu- continuas lagoas de memoria e centrou as súas respostas en que as decisións que se tomaron viñan "após os informes que entregaban os técnicos".

Álvarez Cascos continuou coa estratexia de pasar a pelota a José Luis López-Sors, ex-director da Mariña Mercante, das decisións que se tomaron nos días decisivos que remataron co afundimento Prestige. Coa mesma actitude que outras das testemuñas políticas que pasaron polo xuízo que se está a desenvolver na Coruña, o ex-ministro de Fomento no goberno de Aznar remitiu a súa actuación "ao que dicían os técnicos" e na maior parte da súa declaración respondeu cun "non me lembro" ou "non teño opinión". A ratificación de López-Sors como único imputado "político" deixou fóra a Arsenio Fernández de Mesa, ex-Delegado do goberno en Galiza, e a Ángel del Real que era o Capitán Marítimo da Coruña mais tamén a Álvarez Cascos, ex-Ministro de Fomento. Por este motivo a presenza de Cascos como testemuña seguiu o guión do "trámite" a dicer dalgúns d@s letrad@s que participan no xuízo. "Tiven sempre a tranquilidade baseada na confianza nos técnicos, as decisións foron as correctas, sobre a base dos informes". Na súa declaración a preguntas do avogado da Plataforma Nunca Máis, asegurou que o seu ministerio tiña "toda a información e o asesoramento necesario" naquel intre e non lembra algunhas informacións das que se falaron aqueles días "como a de bombardear o buque". Para Cascos nin él nin López-Sors enviaron ao Prestige "mar adentro até que afundira" e asegurou que non foi á Coruña e seguiu coas súas actividades de lecer, en relación coa súa participación nunha polémica cazaría eses días, após pensar que "a súa presenza en Galiza non era de utilidade e non axudaría a resolver nada". O ex-ministro comezou a perder a memoria cando lle preguntaron polo "posíbel interese económico" da empresa de salvamento marítimo Remolcanosa, propiedade de Silverio Cañizares, amigo de Manuel Fraga segundo o avogado da Confraría de Pescadores. "A miña memoria non é tan potente", sinalou mesmo cando se lle preguntou pola razón de asinar o contrato desta empresa con sede en Vigo. Tampouco lembraba conversas con Francisco Vázquez, nese intre alcalde da Coruña, nin con Arsenio Fernández de Mesa, ex-delegado do goberno. "Insisto, as decisións foron dos técnicos" Os días cruciais As preguntas de María José Rodríguez e Santiago Zabaleta, avogad@s da empresa Mare Shipping, incidiron nos días posteriores ao SOS enviado polo buque capitaneado por Mangouras. Cascos repetiu que o obxectivo das actuacións que se derivaron eses días era "salvar as vidas humanas" e logo "actuar segundo as informacións que enviaban os helicópteros". Recoñeceu que no Plan Nacional de Continxencia non contaron con oceanógrafos, aínda que ratificou "o acerto da Dirección Xeral da Mariña Mercante" en afastar o petroleiro. "É curioso que non aparezan os informes técnicos deses días polo xuízo", afirmou o avogado de Mare Shippins após que todas as respostas de Ávarez Cascos remataban sinalando eses traballos de asesoramento como os que motivaron todas as actuacións. En relación coa posibilidade de transvasar o fuel para evitar a catástrofe medioambiental, Cascos dixo que era "unha utopía posto que ningunhas das zonas de abrigo eran viábeis". Imaxe: Transmisión do xuízo na Sala de Prensa


Summary: A comunicación confirma as sospeitas do comité de empresa. A dirección do hospital argüe mellorar na eficiencia para xustificar a decisión.

Esta sexta feira (27 de febreiro) a dirección de Povisa comunicou através dun comunicado público recollido pola axencia de noticias EFE que despide a 13 persoas do hospital vigués. Aliás, muda as quendas de 16 celador@s e 7 auxiliares. A decisión prodúcese semanas despois de anunciar a retirada do ERE polo que prevía o despedimento de medio cento de persoas e logo de asinar un novo convenio coa Xunta de Galiza polo que se lle conceden axudas de 75 millóns de euros públicos ao ano durante máis dunha década. O comité convocou unha asemblea de traballadoras/es ás 15.00 horas para abordar os despedimentos e determinar as accións que emprenderán. Desde que Povisa anunciou recortes de persoal, inicialmente através do ERE, o comité asegurou que eran "inxustificados". "Eficiencia" Povisa atribuíu os despedimentos aprobados a "seguir mellorando a eficiencia" do centro hospitalario. Para a dirección do hospital a supresión de traballadoras e traballadores na área de celadores, por exemplo, débese a que "boa parte das súas tarefas" fican "sen contido". Aliás, sinalan no comunicado, a supresión de persoal no arquivo clínico responde á incorporación a partir de 2009 dos expedientes electrónicos polo que, afirman, carecen de funcionalidade @s traballadoras e traballadores que ocupaban ese posto. A respeito das mudanzas que se introducirán nas quendas de 16 celadores e 7 auxiliares Povisa asegura que se deben á "crecente demanda" de xornadas reducidas entre o persoal. Nos últimos catro anos o cadro de persoal pasou de 1.470 a 1.350 persoas. Sospeitas no comité O anuncio remitido esta sexta feira vén dar cumprimento ás sospeitas expresadas a pasada semana polo comité de empresa e que foron trasladadas nunha xuntanza á Consellaría de Traballo do goberno galego. Segundo a presidenta do comité, Chus Neira, a retirada do ERE non supuña garantía algunha de se manteren os postos de traballo pois Povisa podería anunciar reducións de persoal argüíndo "causas obxectivas" ou "de produtividade". No entanto, sinalou, estas tampouco estarían xustificadas, ao entender do persoal.


Summary: As nove estatuas da desparecida portada exterior occidental da catedral de Santiago, atribuídas ao Mestre Mateo e ao seu obradoiro veñen de ser declaradas Ben de Interese Cultural. Así o publicou este 4 de setembro a Consellaría de Cultura no Diario Oficial de Galiza. Entre as esculturas atópanse as dúas pezas en mans da familia Franco que reclama o Concello de Compostela.

A declaración non supón ningunha mudanza na propiedade, pero implica que os propietarios deberán habilitar visitas públicas aos bens catro días ao mes durante catro horas por xornada como mínimo. Estas obrigas non sempre se cumpren, como sucede co Pazo de Meirás, tamén Ben de Interese Cultural e para o que os Franco empregan todo tipo de estrataxemas de dificultación de entrada. En todo caso, os propietarios dos BIC tamén deberán comunicar ao Goberno galego traslado, calquera "pretensión de transmisión onerosa da propiedade" ou "calquera dano ou prexuízo que altere de forma significativa o seu valor cultural". Para soster a declaración, a Xunta apoiouse en informes da Real Academia de Belas Artes, o Consello da Cultura Galega e o Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Máis alá das dúas pezas da familia Franco -que representan Abraham e Isaac ou Xeremías e Ezequiel, respectivamente: hai debate sobre as identidades-, o decreto afecta a outras sete esculturas do Mestre Mateo que se atopan no Museo da Catedral compostelá e no Museo de Pontevedra. Realizadas entre o século XII e XIII, figuraban na fachada exterior do Obradoiro que cubría o Pórtico da Gloria.