Summary: Un cento de persoas, entre elas, representantes de Unidas Podemos, Esquerda Unida, Anova e Marea Atlántica, apoian ao presidente do comité de empresa de Alcoa Coruña que prestou declaración nun Xulgado da Coruña polos incidentes na manifestación do pasado marzo en Madrid.

Juan López Corbacho, presidente do comité de empresa de Alcoa Coruña, declarou durante quince minutos diante dun xuíz da Coruña. Reafirmou a súa inocencia e valorou o acontecido en marzo en Madrid diante do Congreso como unha protesta que transcorreu dentro dos parámetros habituais. Juan López Corbacho declarou na Coruña, onde ten o seu domicilio, por unha cause que instrúe un xulgado de Madrid. Os seguintes en declarar -o próximo 8 de outubro- serán tres sindicalistas, entre eles Víctor Ledo, secretario de Industria de CCOO. E aínda quedan pendentes as declaracións de Yolanda Díaz e Antón Gómez-Reino, deputados de Unidas Podemos (UP), e da exparlamentaria Ánxela Rodríguez. Díaz e Gómez-Reino acudiron á concentración da Coruña. Tamén Rafa Mayoral, deputado madrileño de UP, tamén imputado. "Todo o mundo viu o que sucedeu no Congreso. Deuse unha situación anómala a nivel democrático, é fundamental defender os dereitos dos traballadores e da cidadanía para defenderse diante do Congreso, que representa a soberanía popular", comentou Gómez-Reino. "Non pasou nada que non pase nun conflito en que unha empresa quere pechar e despedir centos de traballadores", dixo Ramón Sarmiento, secretario xeral de CCOO en Galiza, tamén presente na protesta. Antón Sánchez, un dos portavoces do Grupo Común da Esquerda, e Eva Solla, coordinadora de Esquerda Unida, entre outras representantes políticas, apoiaron a protestas e as demandas de derrogación da lei mordaza.


Summary: A central sindical informa de que "maxicamente" se reduciu o número de positivos confirmados ou sospeitosos de 1.000 a máis da metade.

Correos vén de comunicar ás centrais sindicais o número oficial de contaxios na compañía, máis desde a CIG critican que a empresa pública "fala só do que lle interesa" e "non especifica nin provincias nin centros de traballo". "Desde a CIG non cremos estes datos, sobre todo desde que de forma máxica pasamos de ter 1.000 contaxiados ou probábeis a menos da metade, segundo eles porque aplicaron o sistema de reconto do Ministerio de Sanidade", explican. Así, e sempre segundo a empresa, os contaxios verificados por test son 65, dos que 27 xa se atopan dados de alta, mentres que os "posíbeis contaxiados" son 580, dos que 394 son altas. Ademais, hai 2.936 persoas do cadro de persoal en corentena. As maiores e enfermas, a traballar A partir do día 11, Correos esixe ás traballadoras con máis de 60 anos "sen patoloxías asociadas ao COVID-19 e sen baixa médica" que se reincorporen ao seu posto de traballo. Desde CIG móstranse "en contra" do plan de desconfinamento deseñado pola empresa, pois segundo o sindicato "o único obxectivo que ten é recuperar a actividade produtiva normal da empresa canto antes, priorizando o negocio á seguridade e saúde dos traballadores e traballadoras". Ademais, denuncian a "presión" que está a exercer a empresa "ás compañeiras que están de baixa por ser persoal sensíbel" para que se incorporen aos seus postos, "con chamadas do xefe de quenda ou das Mutuas, ou mesmo de ambos, para que se incorporen aos seus postos de traballo canto antes".


Summary: Xornada dispar para o fútbol galego. Coa excepción do Racing de Ferrol, que continúa de líder invicto na Primeira RFEF, o resto de equipos non quedaron satisfeitos cos seus resultados. A visita do Celta ao Camp Nou, iso si, deixou boas sensacións no xogo do equipo de Coudet após a recuperación de Iago Aspas.

No fútbol, como noutros deportes, o resultado manda. Este domingo o Celta convenceu co seu xogo e tivo o Barça, no propio Camp Nou, contra as cordas toda unha segunda parte. Porén, un erro de Unai Núñez no primeiro tempo que aproveitou Pedri valeulle aos cataláns para levarse os tres puntos ao finalizar o partido 1-0. Coudet confirmou a titularidade de Gabri Veiga xunto a Iago Aspas, ao tempo que Larsen mostraba co balón as razóns da súa fichaxe. O Celta tamén sabe gañar sen Aspas A última media hora sorprendeu aos de Xavi Hernández perdendo tempo e a un Ter Stegen salvando a portaría até o último minuto. "Se non marcas no Camp Nou é imposíbel levarte nada", aseguraba Aspas ao final do encontro, "de todas as maneiras, estou orgulloso do traballo feito polos meus compañeiros", engadía. En Segunda División, o CD Lugo visitaba O Alcoraz para medirse ao Huesca, un dos favoritos ao ascenso. E non foi un partido doado para os de Hernán Pérez que viron como se lle anulaba un gol aos altoaragoneses que rectificarían cun tanto do ex albivermello Gerard Valentín. Co marcador en contra, o Lugo non se veu abaixo e Cuéllar empatou o encontro (1-1), un resultado que libera de tensións unha semana complicada na que terá dous rivais máis: As Palmas mañá no Ángel Carro (21 horas) e o domingo na viaxe até Malaga (18.30 horas). Ferrol, o líder intratábel Na Primeira RFEF, o Rácing de Ferrol continúa líder ao derrotar ao Talavera na Malata por 1-0 cun gol de Manu Justo xusto antes de rematar o primeiro tempo. Os de Cristóbal Parralo controlaron un partido no que o rival rematou con dez, e continúan demostrando que aspiran a todo esta tempada. Ferrol e Celta B salvan a xornada O Dépor, pola contra, non atopou o camiño da portaría en Majadahonda nun choque sen goles e no que Borja Jiménez probou unha aliñación con até cinco cambios respecto ao anterior encontro. Os branquiazuis continúan na zona de playoff mais xogando coa paciencia da afección que demanda mellores resultados. Celta B e Pontevedra perderon os seus compromisos e continúan empatados a puntos na clasificación. O filial do Celta perdeu en Barreiro diante do Mérida (1-2) que aproveitou as poucas ocasións que tivo. O Pontevedra, pola súa parte, non conseguía puntuar na súa visita ao Linares (1-0) e aínda descoñece a vitoria fóra de Pasarón.


Summary: Analizamos a situación do noso idioma na administración de xustiza 30 anos despois da primeira sentenza en galego, entrevistamos o presidente de Fruga e da Real Academia Galega das Ciencias, analizamos a realidade das axudas contra a exclusión... Xa á venda na nosa loxa.

O número 139 do semanario Sermos Galiza xa está na rúa e na nosa loxa. Con este número do semanario estreamos un novo suplemento, 'Sermos Adega', centrado na actualidade ambiental, co que 'Sermos Galiza' vai a 48 páxinas. O A Fondo desta volta é un monográfico dedicado ao 25 cabodano de Carvalho Calero. O tema da semana analiza a situación do galego na administración de xustiza. Trinta anos despois da primeira sentenza en galego a presenza da lingua propia do país no ámbito xudicial abala entre o residual e o testemuñal. Un ermo que tentan reverter iniciativas e voces que queren facer xustiza ao galego. Un artigo de Luis Villares (maxistrado e membro da Irmandade Xurídica Galega) completa a reportaxe. Entrevistamos Miguel Ángel Ríos, presidente da Real Academia Galega da Ciencia: "A ciencia busca a verdade e a relixión non pode ir en contra". En 'O computador do alcalde da Coruña vai con 'enchufes' falamos de como un auto da xuíza De Lara relaciona a Carlos Negreira, tamén home forte do PP na provincia da Coruña e íntimo de Feijóo, coa trama Pokémon. Non foi imputado, pero non se descarta que poida pasar a selo nas próximas semanas, antes ou despois das eleccións. 'Escaseza e demoras nas axudas contra a exclusión' é o título da reportaxe na que falamos como a contía dunha Risga –inferior ao salario mínimo– non chega para facer fronte aos gastos básicos dunha familia. Porén, a lei exixe que para a solicitar non se perciba ningún ingreso. O tempo de tramitación demórase entre 8-10 meses. 'Catalunya? Derrotada' é un artigo de Suso de Toro no que o escritor compostelán reflexiona sobre o acontecido neste país e como foi decaendo -interesadamente- o proceso soberanista. Tamén entrevistamos o presidente de Fruga ás portas da II Asemblea Nacional da Federación Rural Galega. "As política do PP levaron a lei da selva ao agro galego" afirma Xurxo Álvarez, que lembra que en Galiza "a superficie agraria útil é o 20% mentres en Francia ou Gran Bretaña supera o 50%". En Deportes, 'As rapazas do CRAT volven loitar polo máis alto'. O equipo coruñés de rugbi feminino finaliza na primeira posición a Liga regular e afronta agora a recta definitiva da competición co firme propósito de alcanzar o título estatal. Este ano o seu plantel está reforzado con varias xogadoras de latitudes moi afastadas de Galiza. En Viaxes na Miña Terra percorremos as fermosas terras ourensás de Ribadavia. Na sección de Textos entrevistamos Luis Valle e publicamos un adianto electoral de 'As cicatrices do Sol', a obra gañadora do Lueiro Rey de Poesía. Tamén publicamos neste número unha peza sobre Herberto Hélder escrita por Xosé Lois García, responsábel da única entrevista que se lle fixo ao poeta portugués. E na contra-capa, falamos con Raquel Abraira, da Casa do Muiñeiro (Meira). "Recuperamos os doces que tradicionalmente se fixeron na comarca".


Summary: O proceso de renovación dos organismos de dirección do Partido Popular aberto após o congreso galego está amosando tensións internas, cuxo máximo expoñente está nas cidades.

O proceso de renovación dos organismos de dirección do PP aberto tras o congreso galego está sacando á luz ás fendas no interior da formación. A máxima tensión focalízase nas cidades, en parte das cales os populares están rexidos por unha xestora, significándose dentro destas os casos de Vigo, A Coruña, Lugo e Santiago de Compostela. Na capital da Galiza, dáse por feito que o candidato impulsado por Alberto Núñez Feixoo, o deputado Borja Verea, vai ter enfronte unha lista alternativa liderada polo médico Fernando Mayo Ferreiro, quen xa ten feito pública a súa intención de dirixir o partido en Compostela. O Partido Popular continúa pelexándose contra si mesmo en Vigo. Sen ir máis lonxe, no anterior congreso, decorrido en decembro de 2016, a ex conselleira de Facenda Elena Muñoz impúxose por 420 votos contra 320 ao ex conselleiro de Industria Javier Guerra. Os resultados daquel conclave influíron, segundo parte da militancia, na derrota de Muñoz contra Abel Caballero en 2019, onde o PP ficou reducido a catro concelleiros, marcando o seu peor rexistro histórico nunhas eleccións locais. As variábeis da guerra da dereita viguesa A actual guerra da dereita viguesa líbrase entre algúns actores do pasado pero presenta novas variábeis. A única candidatura formalizada oficialmente até o momento está encabezada pola delegada da Xunta da Galiza na cidade, Marta Fernández-Tapias, persoa de máxima confianza do vicepresidente galego, Alfonso Rueda, a quen acompañou como directora xeral da Administración local na Xunta. Fernández-Tapias conta no seu equipo co apoio do ex alcalde Manuel Pérez ou o antigo conselleiro de Sanidade e presidente da Autoridade Portuaria de Vigo, Jesús Almuíña. Javier Guerra presenta hoxe a súa candidatura á presidencia do partido, mais xa se coñecen algúns dos seus apoios, como a súa rival en 2016, Elena Muñoz, o voceiro do partido no Concello de Vigo, Alfonso Marnotes, a deputada e concelleira Teresa Egerique ou o ex presidente estatal de Novas Xeracións Diego Gago. Malia non terse manifestado ao respecto, asúmese que a anterior alcaldesa, Corina Porro, tamén traballa a favor da alternativa de Guerra. Precisamente, desde esta candidatura estúdase impugnar o congreso se non se lles permite votar a aqueles afiliados que non están ao corrente do pago das cotas e que representan practicamente 80% da militancia viguesa. O resultado do congreso dos populares vigueses de 18 de decembro está aberto. Membros dunha e outra candidatura preséntanse como gañadores e sinalan que o conclave vai ter unha lectura máis alá de Vigo. A este respecto, desde o sector de Guerra inciden en que "unha derrota de Fernández-Tapias é unha derrota de Rueda" e lembran como "foi nomeada delegada da Xunta contra a opinión da militancia de Vigo, que apostaba por Teresa Egerique". Pola súa banda, desde o equipo de Fernández-Tapias consideran que "o PP non pode abrir unha nova etapa en Vigo cos mesmos nomes que o levaron á situación actual".


Summary: O Goberno estatal acordou coas Administracións territoriais unha serie de criterios para tratar de garantir que o curso escolar se desenvolva de maneira presencial e coa máxima seguridade. As medidas, aceptadas polas comunidades, pasan por instaurar unha distancia mínima de 1,5 metros entre o alumnado, máis do que a Xunta fixaba no seu protocolo, e pautan tamén o uso de máscara obrigatoria desde os seis anos, ventilación frecuente, lavado de mans, toma de temperatura previa ao inicio da xornada lectiva ou creación de grupos de convivencia estábeis, sen distancia mínima, nas idades temperás.

A dúas semanas do inicio das aulas para o alumnado galego de Infantil e Primaria, o Goberno estatal e as Administracións territoriais educativas e sanitarias acordaron esta quinta feira, 27 de agosto, de forma unánime –coa abstención de Euskadi, que explicou pola súa "competencia exclusiva" en Educación– unha serie de actuacións a adoptar polos centros de ensino de cara ao desenvolvemento deste curso para adaptarse á Covid-19. O documento, que mantén sen variación as datas para o comezo do curso, recolle 29 medidas e cinco recomendacións dirixidas a "proporcionar a toda a comunidade educativa un contexto seguro, saudábel e sustentábel" coa presencialidade como "principio xeral" e tendo como premisas a "prevención, hixiene e promoción da saúde", segundo o describiu a ministra de Educación, Isabel Celáa, quen compareceu após a conferencia intersectorial xunto co ministro de Sanidade, Salvador Illa . As determinacións, de carácter eminentemente sanitario, obrigarán a variar as directrices que a Consellaría de Educación plasmou no protocolo de adaptación ao inicio do curso ao novo contexto en cuestións de calado, como a distancia interpersoal que deberá manterse dentro dos centros. O acordo estabelece, con carácter xeral, un distanciamento de "polo menos, 1,5 metros", tal como viña reclamando a comunidade escolar galega e en contra do pautado pola Xunta, que reducía esa distancia a un metro, ou menos, ao calcularse a separación desde o centro dos pupitres. O novo protocolo non sinala, porén, ratios máximas de alumnado por aula ou aumento de profesorado, como viñan reclamando o colectivo docente e as familias, se ben chama a "diminuír o número de persoas coas que se interacciona e evitar as aglomeracións". Na Galiza, a ratio está fixada para Infantil e Primaria en 25 escolares, que se elevan por enriba de 32 nas etapas posteriores, aínda que existe un compromiso verbal do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo –non plasmado en ningún documento oficial–, para non superar as 25 persoas por aula neste curso. Tampouco recolle medidas para facilitar a conciliación das familias neste contexto sanitario. Preguntada ao respecto ao remate da súa comparecencia, a ministra Celáa recoñeceu que o documento non contempla ningunha actuación, se ben garantiu "unha resposta acorde coas necesidades das familias". "O Goberno está preocupado por dar unha resposta ás familias", sinalou, para argumentar que a conciliación vai máis alá do seu ministerio ou do de Sanidade. Ao remate do encontro, no que participaron en representación do Goberno galego a conselleira de Educación, Carmen Pomar, e o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, o Goberno galego celebrou a incorporación, no documento, da "meirande parte das medidas que xa están recollidas, ou co compromiso de incluílas nas actualizacións previstas [no Protocolo galego]", e congratulouse do consenso logrado, malia criticar que o acordo "chega tarde" e demandar fondos para a súa aplicación, aínda cando as competencias educativas son da Xunta. Educación deberá agora modificar a súa planificación para adaptala a este acordo. Segundo avanzou Feixoo nas últimas datas, o protocolo definitivo darase a coñecer a partir do 7 de setembro, días despois da conferencia de presidentes e presidentas para avaliar o inicio do curso, fixada finalmente para o día 4. Presencialidade O documento pauta a presencialidade da actividade lectiva "para todos os niveis e etapas", priorizándoa para o alumnado de menor idade, como mínimo, até segundo da ESO, e deixando para "situacións excepcionais" a suspensión das aulas. Tamén, indica que se prestará apoio educativo a menores con necesidades especiais e de familias socialmente vulnerábeis, "sempre que a situación epidemiolóxica o permita". En canto ao persoal, deberá reducir "ao imprescindíbel" a permanencia nos centros e promoverá a realización telemática das actividades non lectivas que o permitan. Máscara obrigatoria Ademais da distancia interpersoal de 1,5 metros "nas interaccións entre persoas no centro", o acordo recolle a obrigatoriedade da máscara na aula, con independencia da distancia, a partir dos seis anos –sen prexuízo de exencións para casos taxados–. A Xunta xa avanzou a súa intención de "ampliar" este aspecto no seu protocolo á franxa de tres a seis anos "sempre que sexa posíbel". Para Infantil e primeiro ciclo de Primaria, estabelécense os grupos de convivencia estábel sen limitación de distancia –as chamadas "aulas burbulla"–, para permitir a socialización e o xogo, que se recomendan en etapas posteriores. Hixiene, limpeza e ventilación Nas medidas de hixiene, priorízase o lavado "frecuente e meticuloso" das mans, polo menos cinco veces ao día. Contémplanse tamén accións educativas para posibilitar unha correcta hixiene de mans e respiratoria, e uso adecuado da máscara.Tamén se estipula que a ventilación dos centros será "frecuente", durante dez ou quince minutos como mínimo, ao inicio e final da xornada e durante os recreos, e igualmente entre cleses, sempre que sexa posíbel. A recomendación é manter abertas as ventás todo o tempo que se poida. En canto á limpeza, o documento indica que se intensificará, "en especial, nos baños e lugares de maior uso". Sindicatos como a CIG xa advertiron da imposibilidade de asumir estas tarefas, que tamén se incluían no protocolo galego, sen un incremento no persoal, unha medida que, até a data, a Xunta non contempla. Comedores e transporte Nas actuacións acordadas estabelécese a apertura dos comedores dos centros escolares durante todo o curso, dos que se resalta o seu "papel esencial" para garantir "o acceso a un menú saudábel para todo o alumnado". Neles, deberá garantirse a distancia interpersoal de 1,5 metros, salvo no caso de integrantes dun grupo de convivencia. Quen use este servizo terá asignado un lugar para todo o ano. No transporte escolar tamén será obrigatoria a máscara desde os seis anoss. Como nos comedores, as alumnas e alumnos terán asignado un lugar fixo. Con todo, nas recomendacións avógase polo traslado en bicicleta ou a pé en rutas seguras como as mellores opcións de mobilidade, opción que non casa coa orografía de moitos puntos da Galiza. O control da temperatura, na casa A conferencia interterritorial serviu tamén para fixar criterios sobre o control e xestión dos contaxios nos centros. O acordo pauta que o alumnado e o persoal deberán tomar a temperatura cada día, antes do inicio da xornada lectiva, mais deixa a criterio dos Gobernos territoriais o modo de seguimento, que poderá facerse no propio centro ou fóra. O protocolo da Xunta delegaba no alumnado ou nas súas familias, así como no persoal, o control de posíbeis síntomas mediante "enquisas de autoavaliación". Esta quinta feira, 27 de agosto, o conselleiro de Sanidade anticipou que Galiza manterá este mecanismo, entendendo que "permite máis anticipación ante a mínima dúbida, ao actuar na casa antes de acudir ao centro escolar, fronte á toma de temperatura dos centros". Guía de actuación No encontro, o Goberno español presentou tamén a "Guía de actuación ante a aparición de casos de Covid-19 nos centros educativos", que estabelece, só como última medida, a suspensión da docencia cando haxa transmisión descontrolada do virus.As directrices que se recollen no documento, de carácter técnico, pasan por evitar a asistencia de persoas con sintomatoloxía compatíbel con coronavirus e manter a actividade lectiva "extremando as precaucións" até confirmar ou desbotar o contaxio. No caso de que apareza un foco –tres ou máis casos–, procederase á corentena dos contactos estreitos nas aulas convencionais, e á suspensión da actividade durante dúas semana nas aulas de convivencia estábel, con illamento do alumnado. Se o surto afecta a varias aulas, valorarase a extensión da corentena e a suspensión de actividade dos grupos, liñas ou etapas educativas.


Summary: Finalizada a investigación sobre as contratacións realizadas entre 1999 e 2011 polo ex-secretario xeral do PSdeG , Carlos Montes e tres concelleiros da localidade ourensá

O Xulgado de Primeira Instancia e Instrución número 2 do Carballiño deu por finalizada a investigación sobre as contratacións realizadas entre 1999 e 2011 polos ex-alcaldes Pachi Vázquez e Carlos Montes e por tres ex-concelleiros. A maxistrada acordou que siga a causa contra os cinco investigados por se os feitos fosen constitutivos de delitos de prevaricación continuada. Segundo a xuíza, hai indicios de que os investigados subscribiron "un gran número de contratacións de persoal laboral de duración determinada para o desempeño de labores de competencia municipal" para 60 traballadores. Eran contratos temporais que viraron en indefinidos feitos polos imputados en representación do Concello do Carballiño e, presuntamente, "sen atender aos principios de igualdade, mérito, capacidade e publicidade que deben inspirar a contratación pública". Xa que logo, sospeita do enchufismo e advirte de que os investigados coñecían as "advertencias e reparos de legalidade realizados en ocasións pola interventora e o secretario". A xuíza ve indicios de enchufismo e advirte de que os investigados coñecían as "advertencias e reparos de legalidade realizados en ocasións pola interventora e o secretario""En ningún caso pediron informes sobre a legalidade das contratacións que efectuaban", di a maxistrada, que asegura que malia requerilos, non se atoparon expedientes "da inmensa maioría dos contratos obrantes na causa". Con todo, a xuíza tamén admite que hai indicios que apoiarían algúns dos argumentos das defensas, que advertían que até 2007 non había regulación específica dos procedementos de selección de persoal laboral temporal ao servizo da administración local, ademais de aludir a que os expedientes estarían "dispersos" en diferentes dependencias municipais. A maxistrada aclara tamén que hai indicios que apoiarían algúns dos argumentos das defensasAgora, corresponderalle ao órgano de enxuizamento "valorar a maior ou meno transcendencia daqueles indicios de cara a integrar os requirimentos xurisprudenciais do delito de prevaricación". A xuíza acorda dar traslado ao Ministerio Fiscal e ás acusacións para que en dez días formulen escrito de acusacións, solicitando a apertura de xuízo oral, o sobresemento da causa ou a práctica de dilixencias complementarias. Pachi Vázquez, ex-líder dos socialistas galegos e ex-conselleiro, anunciou hai tan só unhas semanas que se daba de baixa no PSdeG por diferenzas coa direcciópn galega e estatal da formación. Moitos dos seus afíns ameazaron con presentar listas independentes ás eleccións municipais de maio en varias localidades.


Summary: A poesía é para compartila, para envolvela cun papel fermoso, poñerlle un lazo, deixala debaixo da árbore de nadal e quedar como un rei (mago). Velaquí unha lista de desexos poéticos para este nadal.

Chega decembro e con el a colleita de novidades literarias de final de ano, os propósitos para o que está por vir, as luces de nadal, o frío, e a lista de agasallos para os beloved ones e para unha mesma. Debería chegar tamén este mes de decembro acompañado dun cestiño xeitoso no que gardar as prendas desexadas que nos trae o mundo do libro galego, que son moitas e ben nutritivas. Hoxe falamos de libros que paga a pena agasallar estas festas e, en concreto, de libros de poemas para todo tipo de lectora e para calquera idade. Porque a poesía é para compartila, para envolvela cun papel fermoso, poñerlle un lazo, deixala debaixo da árbore de nadal e quedar como un rei (mago). Velaquí a miña lista de desexos para o nadal.A poesía é para compartila, para envolvela cun papel fermoso, poñerlle un lazo, deixala debaixo da árbore de nadal e quedar como un rei (mago)Comezamos a acostumarnos a agardar con devezo e expectación as novidades secretas de Apiario. Desta volta cómpre reparar en dous poemarios co selo desta casa, o longamente agardado primeiro libro da poeta coruñesa Lucía Aldao, Todo isto antes era noite, e o poemario A cama de meu avó Manuel Sanmartín Méndez de Celso Fernández Sanmartín. Os dous pagan moito a pena, mais a primeira edición deste primeiro libro de Aldao despois de vinte anos na escena poética haberá de converterse nun obxecto de colección. Tamén na lista de libros de poemas paga a pena incluír o volume O puño e a letra, de Yolanda Castaño, primeiro exemplo de cómic poético no que diferentes ilustradores, debuxantes e artistas interpretan en clave de banda deseñada corenta poemas da autora, de novo na vangarda.Reparen tamén edición especial de Paseniño, paseniño, de Antonio García Teijeiro, que ilustra marabillosamente Marcos VisoReparen tamén edición especial de Paseniño, paseniño, de Antonio García Teijeiro, que ilustra marabillosamente Marcos Viso, e que haberá de encher a cabeza de poesía aos máis pequenos da casa, e levalos de paseo pola obra de Rosalía (a nosa, a que non lles cantaba ás pombas e ás flores). Para os mozos, leven Aplicación Instantánea, o poemario co que Carlos Negro ven de gañar o premio Jules Verne de literatura infantil e xuvenil deste ano.Pecha o círculo da poesía A vida salvaxe, de Gonzalo Hermo, recentemente galardoado co premio Afundación, e Sardiña, primeiro poemario en galego de Miriam Reyes, que ven de editar Chan da pólvora. Para non perder.


Summary: Desde CCOO reiteran nun comunicado a necesidade de realizar medicións dos niveis deste gas en todos os centros de traballo.

No mes de febreiro de 2018 entrou en vigor no Estado español unha directiva europea de 2013 que obriga a tomar medidas contra o gas radón, incluíndo a súa eliminación de vivendas e centros de traballo. O incumprimento desta norma supuxo xa a apertura dun expediente ao Estado por parte da Comisión Europea no outono de 2019. CCOO reitera a necesidade de realizar controis dos niveis deste gas en todos os centros de traballo. O sindicato lembra que este gas é un problema de saúde laboral, mais tamén de saúde pública, cunha especial incidencia na Galiza, xa que o mapa de potencial de radón, elaborado polo Consello de Seguridade Nuclear (CSN), sitúa os maiores niveis deste elemento canceríxeno en todo o territorio. Inspeccións e medicións A directiva europea reduce o límite aceptábel de concentración de radón de 1000 Bq/m3 a 300. Porén, o mapa do Consello de Seguridade Nuclear sitúa Galiza con niveis superiores aos 400, "o que dá boa proba da magnitude da problemática", apunta Roi Fernández, secretario de Saúde Laboral de CCOO da Galiza.Por esta razón, o sindicalista coida "absolutamente necesario" que a Inspección de Traballo teña competencias en materia deste canceríxeno e así poder "garantir a aplicación da norma no ámbito laboral". Neste senso, o secretario de Saúde Laboral de CCOO asegura que é necesario realizar medicións en todos os centros de traballo e situar o problema do radón dentro das avaliacións de riscos, ao tempo que se valore se é necesario realizar obras nos edificios ou outro tipo de actuacións "para atallar a exposición a este gas". Risco alto para a saúde O gas radón é a maior fonte natural de radiactividade. Orixínase coa desintegración doutros produtos naturais presentes no chan e os materiais de construción. Acumúlase nas vivendas cando pasa desde o subsolo sobre o que están construídas e ao inhalarse entra nas vías respiratorias onde se adhire ao tecido pulmonar. É imperceptíbel e a única forma de saber se nun lugar de traballo ten este gas en cantidades importantes é medir a súa concentración. Na actualidade é a segunda causa de cancro de pulmón.


Summary: Solicitan o apoio da Xunta, que conta co 40% do accionariado, na súa poxa por quedar coa firma de Narón e manter os 45 postos de traballo, fronte a antiga propietaria, que levou a planta á quebra malia as axudas públicas.

Os antigos traballadores de Privilege continúan loitando para facerse coa propiedade da factoría e salvar os postos de traballo. Os que foran empregados desta firma de taboleiro de pedra de Narón impugnaron hai tan só uns días a poxa notarial da súa fábrica e as bases do concurso, logo de que non se tivese en conta a creación de emprego que propoñen. Os traballadores impugnaron a poxa notarial da fábrica, que non tivo en conta a creación de emprego A maioría do cadro de persoal, 45 de 77 traballadores, decidiu formar unha sociedade laboral (Seaquarz SL), que recibiu o apoio de toda a oposición parlamentaria no seu intento por se facer coa empresa, o último de Alternativa Galega de Esquerda (AGE), cuxa vicevoveira, Yolanda Díaz, reuniuse este martes co comité de empresa. Os obreiros loitan contra a oferta do accionista maioritario, que levou a empresa á quebra hai un ano O grupo de obreiros loita na poxa por facerse coa planta contra Poliver, conformada polos herdeiros do grupo italiano Quarella, o accionista maioritario (60%) da empresa, que obtivo cuantiosas axudas públicas pero que acabou por declararse en quebra hai un ano. A sospeita do comité de empresa é que os antigos donos contan con desmontar a fábrica, levar a maquinaria a Italia e reactivar alí a produción. Os traballadores, pola contra, pretenden manter a actividade en Narón e manter 45 empregos. A oposición pide a implicación da Xunta, que prometera axudas por 2,5 millóns de euros O accionista maioritario solicitou hai xa perto dun ano o concurso de acredores, feito polo cal os empregados non queren que se faga coa totalidade de Privilege. Para logralo, contan co apoio da oposición no Parlamento galego, pero tamén coa do Concello de Narón, cuxa corporación xa advertiu o seu apoio "incondicional" ao plan do cadro de persoal, prometendo facer "todo o posible" para manter a fábrica. Tamén a Xunta prometera colaborar a través de créditos participativos do Igape e Xesgalicia, un apoio que lle reclaman agora as forzas políticas de esquerda, máis tendo en conta que o Goberno galego conta co 40% do accionariado. Alternativa, como antes fixeran outros partidos, cren que a situación pola que pasan estes traballadores é "un exemplo máis da ineficacia da Xunta en materia laboral", así como a demostración do fracaso das "actuais políticas económicas neoliberais do Goberno galego". Por iso, presentou unha interpelación no Parlamento na que se insta a Xunta a que explique se vai apoiar a iniciativa dos traballadores de Privilege. Será en poucas datas cando o xuíz mercantil aclare se o destino da fábrica de cuarzo se decide sobre as bases actuais da poxa ou si se convocará unha nova poxa con outro baremo. A empresa Privilege está situada no polígono naronés das Lagoas desde 1991 e chegou a empregar a case un centode persoas. O 60% das súas accións pertencen a Quarella mentres que o 40% restante é público e repártese entre Xesgalicia (20%) e Sepides (20%).


Summary: Máis de vinte mil persoas protestaron contra os recortes convocad@s polo Xunta de Persoal do Chuvi e a Plataforma para a Defensa da Sanidade Pública de Vigo.

Co obxectivo de "parar as políticas de recortes e o modelo privatizador do PP", milleiros de persoas entre persoal da sanidade pública e usuari@s, percorreron as rúas do centro da cidade de Vigo o pasado 14 de marzo. A marcha saiu ás 20 h. da Praza dos Cabalos ás 20 horas con presenza, tamén, de colectivos de Baixo Miño, Cangas, Moaña, Redondela, Nigrán, Val Miñor e Baiona. Protestaban polos malos datos achegados pola Xunta de Persoal que sinalan que as listas de espera triplican os datos oficiais: o Sergas recoñece tan só 6.061 pacientes á espera de seren operados, mentres que os profesionais sosteñen que en realidade son 19.000. Segundo fontes da mesma Consellaría de Sanidade, 5.177 persoas agardan ser intervidas en Povisa e máis de 25.000 atópanse na listaxe de agarda, unha cantidade que desde a Plataforma consideran "inasumíbel" e "escandalosa". A voz d@s manifestantes foi a da actriz galega Uxía Blanco que denunciou que "coa saúde non se experimenta; coa saúde non se xoga, porque a atención á saúde é un dereito e non permitiremos que remate sendo unha mercadoría, un negocio a conta dos nosos impostos".A marcha tamén reuniu a numerosos colectivos de afectad@s polas preferentes, ás plataformas contra os desafiuzamentos e ao Consello Municipal da Muller, entre outr@s.


Summary: O PP e o PSOE rexistran descensos históricos na enquisa do CIS. 32,5 e 27,2% dos votos nun contexto de forte trasvase de votos a UPyD e IU. O soberanismo (BNG, Amaiur e ERC) aumenta en apoios. A cidadanía, as principais preocupacións son o paro e a 'corrupción e a fraude'

A entrega da enquisa do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) remarca o crepúsculo do bipartidismo electoral no Estado español. O traballo fíxose en 241 concellos, entrevistando a perto de 2.500 persoas. Preguntas e sondaxes para certificar que o 68,8% da cidadanía cualifica de má ou moi má a xestión do PP. Pero é que o 68% define como má ou moi má a oposición que fai o PSOE. O BNG mantense no nivel de apoios atinxidos nas eleccións xerais de 2011 E iso ten correlación na intención de voto. De haber eleccións hoxe, o PP atinxiría o 32,5% dos votos, un 12 por cento menos que o apoio que tivo nas eleccións xerais e que lle deu a maioría absoluta. E o PSOE caería até o 27,2 por cento. IU e UpyD serían os beneficiarios. A formación de Rosa Díez duplica votos a respecto daqueles comicios e chegaría a superar o 8,8%. Izquierda Unida obtería o 11,5 por cento dos sufraxios. No CIS tamén sinalan que o BNG tería o 0,7 por cento, Amaiur o 1,4% e ERC o 2,3 por cento. En comparación cos resultados dos comicios de 2011, o BNG mantense, Amaiur aumenta lixeiramente (tivo o 1,3% naquela cita) e ERC dá un importante salto (nas eleccións obtivera o 1,05% dos sufraxios) CIU tería o 3,1 % e o PNV, 1,4%. O 24% dos enquisados afirmaron que non votarían Preocupacións As principais preocupacións para a cidadanía do Estado español, segundo os datos do CIS, o paro (80,9%), seguida da "corrupción e a fraude", cun 37,4 por cento. Figura tamén entre as principais preocupacións, cun 27,6%, "os políticos, os partidos e a xustiza". No que atinxe ao modelo de Estado, o 23% optan por un estado sen autonomías, o 13% con autonomías con menos competencias que agora e un 32,6% escollen un estado autonómico como o actual. A porcentaxe de cidadáns que estarían dispostos a recoñecer o dereito á autodeterminación é do 9,7%.


Summary: Adrián Dios, profesor de Historia Económica na Universidade de Santiago de Compostela, prosegue co ciclo de análises de Nós Diario.

Os últimos dous anos constitúen un verdadeiro terremoto para as bases da economía mundial, moi débil na súa recuperación posterior á crise do ano 2008. O efecto dos confinamentos derivados da situación sanitaria tivo un grande impacto inicial nas cadeas globais de subministro, vivindo por primeira vez en décadas situacións de escaseza de produtos, en particular, materias primas. A crise no subministro de microchips é o mellor exemplo desta situación, que está provocando interrupcións na produción de múltiples manufacturas en Europa (sen ir máis lonxe, na fábrica de Stellantis en Vigo). Esta tensión en termos de transporte e subministro está afectando en particular a dous sectores: o enerxético e o alimentario, agravados pola guerra en Ucraína (subministros enerxéticos dende Rusia e a caída das exportacións de cereais ucraínos) e ineficientes regulacións, profundamente especulativas, que favorecen enormes incrementos de prezos no consumo final. Así, por primeira vez en décadas, a inflación volveu ser un problema de primeira orde na economía europea. Unha primeira reflexión: a inflación comezou a dispararse no último trimestre do 2021 fundamentalmente por efecto destes dous sectores, manténdose o resto de prezos estables. Con todo, o impacto da suba dos prezos enerxéticos e alimentarios provoca que no medio prazo o resto de prezos comecen a subir (como parece lóxico, dado que a industria aumenta os seus custos enerxéticos e todas as unidades económicas son sensibles á suba de prezos alimentarios), como estamos vivindo nos últimos tres meses, cunha inflación alta pero estancada e unha inflación subxacente (a inflación descontando o que acontece con enerxía e alimentos) en claro crecemento. Pasamos dun escenario de inflación en dous sectores concretos a unha inflación global. Este repaso é importante porque permite entender as causas da inflación e, polo tanto, pode axudar a aplicar solucións. Segunda reflexión: a inflación vén determinada pola enerxía e os alimentos, non pola política monetaria. Unha mentira que se repite bastante a miúdo en economía é que imprimir moeda sempre implica inflación [ollo, isto pode ser así, pero non é así en todos os casos]. O mellor exemplo para amosar esta mentira é que o BCE leva inmerso nunha política monetaria moi expansiva na última década e incluso chegamos a vivir momentos de deflación. Encarecer o diñeiro Imos conectar agora esta idea coas decisións dende as institucións europeas, en particular o Banco Central Europeo, que poden ser catastróficas e levarnos a unha nova recesión. A política que o BCE anunciou que vai aplicar será a de subir os tipos de xuro: como os prezos aumentan, o que facemos é "encarecer o diñeiro", co obxectivo de que haxa menos cartos en circulación: como hai menos cartos na economía, os prezos teñen que baixar. Este argumento pode ter sentido cando os prezos aumentan por cuestións monetarias (un bo exemplo é a hiperinflación alemá de 1923), pero non o ten cando os prezos flutúan por shocks externos (como a suba de prezos enerxéticos). É dicir, estamos poñendo unha medicina para a enfermidade equivocada. O gran problema de equivocarse na xestión da inflación non é só que non se corrixa o problema de fondo (elevados prezos enerxéticos e alimentarios) senón que a suba de tipo de xuros vai ter efectos negativos en varias direccións, e que potencialmente poden levar a economía europea a unha nova recesión. En primeiro lugar, porque para as persoas hipotecadas vai supoñer un encarecemento dos seus gastos financeiros, o que pode dar lugar a novos impagos, desafiuzamentos, problemas ligados á vivenda e descenso do consumo porque dedicas máis parte da túa renda aos gastos financeiros e non a outras actividades (e beneficiará á banca que está prestando eses cartos, claro). En segundo lugar, afectará a boa parte do tecido produtivo, en particular ás PEMES, porque van ter maiores dificultades para acceder ao crédito, que se encarece. Isto dará lugar á quebra de empresas solventes, afectando polo tanto tamén ao emprego. Por último, terá un efecto moi negativo sobre a débeda pública: como os tipos de xuro aumentan, os Estados terán que pagar máis pola débeda que teñen subscrita, e que nestes momentos está en máximos polas políticas para afrontar a Covid-19 (mecanismos como os ERTE impulsaron a débeda pública de todo o mundo), e pode levar a que as institucións europeas volvan obrigar a recortar (nunha decisión suicida), agravando a crise económica cara unha nova crise social. Ademais, este efecto non será igualitario en Europa. Estamos vendo xa nos últimos días como se volven disparar as primas de risco nos países do sur de Europa (mundialmente famosas hai unha década e agora parecía que no esquecemento). É dicir, que unha vez máis as galegas e galegos, como europeos do Sur, imos vivir un maior agravamento dos nosos servizos públicos polo funcionamento das institucións europeas e os mercados financeiros. A non ser que se rectifiquen as políticas económicas que se están iniciando.


Summary: Comezará esta terza feira en Compostela, fronte á sede do MSF, que anunciou a reintrodución da 'cláusula de produtividade' –actualmente no TSXG-, uns obxectivos mínimos que non acada 80% dos captadores.

O persoal de captación de Médicos sen Fronteiras (MSF) redobra a loita laboral que mantén desde hai meses contra a precariedade e os despedimentos. Unha loita que a partir desta terza feira colle o relevo de concentracións e mobilizacións para se concretar nunha acampada en Compostela, na Rúa do Vilar, fronte á sede de MSF en Galiza. Acampada coa que procuran, por unha banda, dar maior visibilidade á súa loita ("Démonos conta que a maior parte da xente descoñécea totalmente", recoñece Miguel Riaño, traballador de MSF e responsábel da sección sindical de CCOO). Por outra, procurar que a empresa acepte dialogar e negociar ou ben que manteña sen aplicar a 'cláusula de produtividade' –que está no Tribunal Superior de Xustiza de Galiza-. A cláusula é, precisamente, o elemento que está no centro do debate. MSF anunciou que a partir de xullo reimplantaría esta cláusula, os mínimos que esixe a organización. Uns resultados que, segundo veñen denunciando captadores e captadoras, son abusivos e non están xustificados baixo criterios obxectivos. Non acadalos implica o despedimento disciplinario, sen indemnización. Riaño afirma que por volta de 80% dos traballadores non acadan eses obxectivos. O cadro de persoal de MSF está integrado por unhas 30 persoas. A acampada que comeza esta terza feira é indefinida. Galiza está a ser vangarda na loita deste colectivo de traballadores de MSF. "Aquí foi o único lugar onde nos organizamos, en CCOO e CNT. Por iso este é o único lugar onde hai conflito", indica Miguel Riaño. "A empresa non dá moitas intencións de querer dialogar", recoñece este traballador, que enmarca a acampada nun movemento tamén para intentar evitar que a situación actual se prolongue.


Summary: O Goberno, a través do Consello Superior de Deportes, di que o Fuenlabrada "non debeu viaxar"

Tic tac para Javier Tebas. A espada de Damocles pendura sobre a cabeza do presidente da Liga de Fútbol Profesional (LFP) desde o ano 2013 pola súa actuación no que xa se comeza a coñecer como "Caso Fuenlabrada". O Goberno estatal, a través do Consello Superior de Deportes (CSD), deulle as costas durante a xornada de onte nun comunicado que evidencia un importante cambio de rumbo desde que a pasada segunda feira avalase que se xogasen todos os partidos da derradeira xornada da Segunda División agás o Deportivo-Fuenlabrada polos casos de coronavirus detectados na expedición do conxunto madrileño. "O protocolo do CSD di con toda claridade –como recolle o informe da Liga– que en caso de detectarse un positivo hai que, entre outras medidas, 'realizar a proba de Covid-19 a todo o grupo de adestramento, así como ao corpo técnico ou persoal co que puidese ter un contacto, quedando estes apartados até a obtención de resultados'. Desde o noso punto de vista cometeuse un grave erro ao emprender a viaxe do Fuenlabrada á Coruña: os que se fixeron a proba a segunda feira pola mañá debían quedar illados, até coñecerse o resultado, o que ocorreu cando xa estaban na Coruña", indica no seu escrito o organismo encargado da xestión do deporte no Estado español. O Consello Superior de Deportes incide no feito de que "ante a aparición dun brote, o equipo non debeu viaxar por un principio elemental de prudencia" e pon na picota o Clube de Fútbol Fuenlabrada, acusándoo de "incumprir os protocolos". "O responsábel de aplicar correctamente eses protocolos de seguridade é o clube, e de garantir que así se fai é a Liga", engade. A maiores, o CSD acusa a Liga e o Fuenlabrada de "opacidade" ante un brote "que requiría unha actuación urxente", unha demora que "puxo en risco a saúde dos seus xogadores, a saúde pública e a competición no seu conxunto". A Tebas multiplícanselle os inimigos O presidente da Liga de Fútbol non só ten en contra o Consello Superior de Deportes. Concello da Coruña, Real Clube Deportivo, Elxe, Raio Vallecano e Numancia están que botan fume. De feito, a alcaldesa da cidade herculina xa fixo público que esta mesma mañá interporá unha denuncia ante o fiscal xefe da Audiencia Provincial da Coruña. O Goberno local apunta que "ante os indicios e feitos" que se foron coñecendo en relación a todo o acontecido arredor do encontro Dépor-Fuenlabrada, queda acreditado "un comportamento absolutamente imprudente e neglixente por parte da LFP". Por iso, Rey considera que se creou un "risco sanitario evidente" por non ter comunicado inmediatamente a existencia dun foco de contaxio da Covid-19 na cidade, polo que solicitará da Fiscalía que se incoen dilixencias informativas de cara a esclarecer os feitos, "pois de seren certos os indicios estariamos ante unha conduta imprudente con risco exponencial para a saúde pública". Solicita que a Fiscalía realice unha investigación e se lle solicite información á Liga Nacional de Fútbol Profesional sobre os resultados dos test de coronavirus realizados aos xogadores do Fuenlabrada antes da realización do partido previsto para o 20 de xullo de 2020, con indicación da data en que se efectuaron e a data en que llos comunicaron á Liga, un dato que resulta fundamental para determinar o grao do delito no que puidese ter incorrido a escuadra madrileña.


Os nascidos na volta dos quarenta, eu mesmo, fazemos parte de umha geraçom afortunada. A nossa infáncia desenvolveu-se num contorno extremamente silencioso. Parecia-nos natural, tardámos anos em interpretar os silêncios dos pais e em chegar a perceber os ecos da memória rejeitada. Dali a pouco cremos ouvir com claridade a chamada geracional a mudar a resignaçom quotidiana por um ordem social mais justo que nós demos em chamar socialismo. Socialismo sem mais, fim da grisalha social e dos farrapos do trinta e seis, tempo novo. Procurávamos a soluçom definitiva: a emancipaçom do trabalho e das consciências para começar. Nom passávamos por menos, parecia-nos umha tarefa sem desculpas. Ao pouco, a opiniom marginal convertiu-se em clamor social. Os sessenta pareciam um prólogo glorioso quando eram já um epílogo. Fomos umha geraçom privilegiada, mui propícia a narcisismos De 1945 a 1975 escoárom por Europa trinta anos irrepetíveis, fôrom os do consenso social-democrata da pós-guerra presididos polo crescimento económico, a mutaçom de costumes e comportamentos, a criatividade intelectual e a descolonizaçom. Todo envolveito em músicas que ainda nos acompanham, e em imagens: a do Che Guevara de Alberto Korda, a das mini-saias das raparigas, a da camaradagem em pensons de estudantes e os ensaios de clandestinidade. Todo ia para melhor. Observávamos satisfeitos a ruína imparável do regime com toda a sua parafernália de obras hidráulicas, concentraçons patrióticas, sindicatos verticais, concorrência ordenada de pareceres e nuvens de incenso enchendo igrejas e jornais. A Universidade virou em ágora crítica e a Igreja mesma submeteu-se a exercícios espirituais no Vaticano II (1959-1965) num esforço, hoje incrível, de repensar doutrinas e comportamentos. As sacristias chegárom mesmo a vibrar ao uníssono com as aspiraçons operárias e a agitaçom universitária. Os sessenta pareciam um prólogo glorioso quando eram já um epílogo. Fomos umha geraçom privilegiada, mui propícia a narcisismos. E foi nestas, quando o capital, sempre proclive aos achaques, petou forte na porta e decidiu que era chegada a hora de inventário e liquidaçom de existências. O argumento esgrimido foi que todos tinham vivido por riba das suas possibilidades A geraçom dos nossos pais vira-se obrigada a passar da mocidade breve à guerra atroz e desta à pós-guerra interminável. Uns morrérom, outros emigrárom e a maioria aplicou-se à arte de sobreviver. Os mais deles alcançárom a experimentar o tempo da melhora económica coincidente cumha incompreensível efervescência no círculo dos filhos. Umha geraçom a deles encalhada entre chumbo soterrado, ecos de proclamas, ordem e propaganda. No 75 morreu Franco e as aplaudentes Cortes orgánicas apressurárom-se a soterrar a aquele escuro militar africanista encumeado a generalíssimo pola força das armas primeiro e das conveniências da política de blocos despois. Home providencial era o qualificativo preferido na época para referir-se à sua dimensom. O 1 de Janeiro de 1986 Espanha ingressava na Comunidade Europeia, em 1999 aderia à moeda única que no 2002 circulava já polo país adiante. Espanha assemelhava-se cada vez mais à Europa de aí em volta, víamo-lo nos jornais, comprovávamo-lo nas viagens. E foi nestas, quando o capital, sempre proclive aos achaques, petou forte na porta e decidiu que era chegada a hora de inventário e liquidaçom de existências. O argumento esgrimido foi que todos tinham vivido por riba das suas possibilidades, tanto os titulares de contas em Suiça como os subscritores de preferentes e os trabalhadores em precário. Todos tinham que contribuir a nom ser os beneficiários do "chocolate do loro" que por serem poucos ficavam excluídos. Os filhos fôrom as vítimas primeiras despois veu toda a família até alcançar os avós: um colapso catastrófico de expectativas e trabalhos, de destruiçom de serviços públicos, de suba incontrolada dos juros exigidos polos acredores estrangeiros, de inflaçom galopante de verborreia justificativa e publicidade enganosa. Passei umha semana ao sol no Porto no verao do 2011. O motivo foi a assistência ao breve curso de cinco dias aPorto organizado pola Agal e Andaime. Aulas pola manhá, actividades culturais e passeios pola tarde, música, jantares e convivência óptima. Um verao para aconselhar a gente amiga. Entre as actividades da manhá, na Faculdade de Letras, encostada frente ao Douro, lembrarei sempre o concurso de cançons para pequeno coro improvisado. Vai debulhando Deolinda com angelical ironia a paisagem da desolaçom geracional Todos participámos, nós com a cançom Sodade da Cesária Évora. Nom alcançamos muito éxito. Nom há desculpa, com Cesária!. Houve gente melhor, os galegos gostam do canto ensaiado em festas e sobremesas e nunca falta quem o faga bem. Vem-me isto à memória ao lembrar a cançom que um grupo de colegas escolheu para competir: Parva que eu sou da Deolinda. Um pequeno descobrimento para mim daquela, um breve hino ou balada da juventude portuguesa à rasca, sem presente nem futuro. Pudem comprovar despois que a balada da Deolinda era já conhecida aqui pola gente nova da família. O tam-tam juvenil do youtube, talvez. Vai debulhando Deolinda com angelical ironia a paisagem da desolaçom geracional: Sou da geração sem remuneração/e nem me incomoda esta condição/que parva que eu sou!(...)E fico a pensar/que mundo tão parvo/que para ser escravo é preciso estudar(..) Sou da geração 'casinha dos pais'/se já tenho tudo, para quê querer mais?(...)Filhos, marido, estou sempre a adiar/e ainda me falta o carro pagar/que parva que eu sou!(...)Sou da geração 'vou queixar-me para quê?'/há alguém bem pior do que eu na TV/que parva que eu sou!(...) As Deolindas e os seus companheiros de entre 16 e 29 anos somam hoje em Galiza quatrocentos indivíduos mal contados dos quais 41% estudam, 22% nom encontram emprego e apenas o 37%, 142.000, constam como ocupados As Deolindas do Porto ou de Vigo carecem de remuneraçom e andam a cismar se a parvoíce que as afoga é de colheita própria ou colectiva, pecado persoal ou infortúnio dos tempos. As Deolindas e os seus companheiros de entre 16 e 29 anos somam hoje em Galiza quatrocentos mil indivíduos mal contados dos quais 41% estudam, 22% nom encontram emprego e apenas o 37%, 142.000, constam como ocupados. Constam quer dizer que desfrutárom como mínimo de "1 hora de trabalho durante a semana em que foi efectuado o inquérito" segundo a gloriosa definiçom do Instituto Nacional de Estatística. Deolindas todas, voltem à rua, reclamem, vociferem, apaguem a TV, levem aos irmaos e companheiros a protestar, escuitem atentamente as mensagens, nom esqueçam mais.


Summary: "Bons alunos" e "maus alunos", todos os países que seguiram os "diktats" do governo alemão e da troika e aplicaram políticas de austeridade supostamente para reduzir a dívida, obtiveram o resultado oposto: Irlanda, Itália, Espanha, Grécia e Portugal.

Ao contrário do que afirmaram tantas e reiteradas vezes os líderes da troika, quanto mais medidas de austeridade, mais cresce a dívida pública. Se alguém tinha dúvidas, basta dar uma vista de olhos nos próprios dados do gabinete oficial de estatísticas da União Europeia, o Eurostat. A Itália aplicou medidas de austeridade, muito elogiadas pela chanceler Merkel em 11 de janeiro de 2012, elogios reiterados em setembro do mesmo ano. Mas a sua dívida pública passou de 123% do PIB no início de 2012 aos 130% atuais. A Irlanda é a "boa aluna", o grande exemplo de sucesso da austeridade. Seria de esperar, então, que a sua dívida pública tivesse diminuído, certo? Errado. Passou de 106% do PIB para 125% em um ano. Outro bom aluno elogiado por Merkel: Portugal. Será preciso recordar os números? A dívida passou de 112% do PIB para 127% no mesmo espaço de tempo. Bons alunos, maus alunos, o resultado é o mesmo: a Espanha de Mariano Rajoy, que foi tão apressado a aplicar os princípios merkelianos, viu a dívida crescer de 73% para 88% do PIB no mesmo espaço de tempo. Finalmente, a Grécia, que aplicou a austeridade mais bárbara, passou de 136% do PIB no primeiro trimestre de 2012, já depois da reestruturação da dívida (o chamado haircut) para os atuais 160% do PIB. Austeridade versus crescimento Insensível a estes resultados, a chanceler alemã pediu em novembro do ano passado, diante de um congresso do seu partido, mais cinco anos de austeridade na Europa. "Precisamos de austeridade para convencer o mundo de que vale a pena investir na Europa", disse. Já este ano, em abril, a senhora Merkel afirmou que austeridade não se opõe a crescimento: "Para nós na Alemanha, a consolidação fiscal e o crescimento não se opõem, têm que andar de mãos dadas", disse. Um mês depois, o Eurostat divulgou dados devastadores: a zona euro mergulhou na sua mais longa recessão, com nove dos 17 países que utilizam o euro a verem o seu PIB a contrair-se. A Irlanda, que não constava dessa estatística porque não tinha dados disponíveis, veio-se juntar a esses nove: -0,6% no primeiro trimestre de 2013. Assim, os dez são: Espanha, Portugal, Grécia, Itália e Irlanda, mais França, Chipre, Holanda, Finlândia e Eslovénia. Tirado de Esquerda.net


Summary: Membros da plataforma apoiada na UPG e da corrente de Aymerich acadan o consenso en Vigo que, agardan, actúe como "sinal de esperanza" na "reconstrución da confianza interna"

Non todo é conflito. Mentres a tensión derivada da marcha do Encontro Irmandiño segue a estar moi presente no entorno do BNG, as dúas grandes correntes da formación frontista veñen de chegar a un acordo en Vigo dentro da fase final do proceso da XIII Asemblea Nacional, isto é, a renovación dos órganos comarcais e locais. Segundo puido saber Praza Pública de fontes do Bloque vigués, a Alternativa pola Unidade (ApU) e Máis Galiza optaron por continuar a "tradición unitaria" da fronte e acadaron un "acordo de listas e responsabilidades" na localidade e na comarca. Mentres o conxunto de Máis Galiza agarda decidir o seu rumbo futuro, xa constituída en partido, fontes da negociación ven o pacto como "algo excepcional na dinámica nacional", que dará lugar a un Consello Comarcal con 11 membros da ApU, outros 11 de +G e 3 do Movemento Galego ao Socialismo. Mentres, a Executiva Comarcal quedaría conformada por 5 representantes da ApU, o mesmo número de membros de +G e un do MGS. Unha vez pechado o pacto, que incluiría, atendendo ás mesmas fontes, a responsabilidade sobre a área de barrios e parroquias para a ApU e a de organización na comarca para +G, no BNG de Vigo observan o logrado como o resultado "dun esforzo de ambas partes para manter o traballo político" conxunto e "a defensa dos programas municipal e político xeral". Responsabilidades na Executiva "por imperativo estatutario" Mentres isto acontecía en Vigo, a dirección nacional de Máis Galiza explicaba nos últimos días as razóns que levaron aos membros da corrente a asumir responsabilidades na Executiva do Bloque antes da Asemblea na que determinarán se permanecen ou non na formación que encabeza Guillerme Vázquez. Dende +G sinalan que, "a pesar das ofertas da ApU", rexeitaron "ter postos de relevancia" e "optaron por levar responsabilidades de baixo perfil político" como a secretaría de Economía e Emprego, que asumiu Carlos Aymerich. Esta asunción de responsabilidades fíxose "por imperativo estatutario", explican, e á espera da súa Asemblea Nacional, o 11 de marzo.


Summary: Feijoo en Vigo e Ourense, Vázquez en Pontevedra e Santiago, Jorquera en Vigo, Beiras na Coruña e Bascuas en Ourense celebran os mitins finais dunha campaña que pasou por xornadas de tedio, pero que se foi quentando nos últimos días con Pemex, a folga xeral do 14N e o rescate europeo de fondo.

Remata unha campaña electoral que foi gañando en intensidade cara aos últimos dias pero que por momentos adoeceu de tensión e viviu xornadas dunha estraña calma a pesar da transcendencia destes comicios. Boa parte do interese situouse fóra: en primeiro lugar nas dúbidas ao redor de varias das promesas e supostos logros de Alberto Núñez Feijoo, dos contratos de Pemex aos datos do déficit de 2010 e 2011. E en segundo lugar, na posibilidade de que España fose rescatada oficialmente antes dos comicios, opción finalmente sorteada polo Goberno de Rajoy para o alivio dos populares galegos. O rescate chegará probablemente en novembro, e tamén en novembro España vivirá a súa segunda folga xeral do ano. Porque gañe quen gañe o domingo a crise seguirá aí. Boa parte do interese situouse fóra: en primeiro lugar nas dúbidas ao redor de varias das promesas e supostos logros de Alberto Núñez Feijoo, dos contratos de Pemex aos datos do déficit de 2010 e 2011. E en segundo lugar, na posibilidade de que España fose rescatada oficialmente antes dos comicios Nesa folga do 14N visibilizarase a unidade de acción da oposición ao Partido Popular en Galicia, plasmada na creación da Alianza Social Galega e que completa un proceso iniciado nas masivas mobilizacións do 19 de xullo. O domingo saberemos se ese proceso de converxencia chegou a tempo para arrebatarlle a maioría absoluta ao PP. Foi a campaña na que se recuperaron os debates electorais despois de case vinte anos. E así puidemos ver como PSdeG e BNG confrontaban as súas propostas cun Feijoo que non está tan afeito a ter que responder cara a cara da súa acción de goberno. E a pesar de que a campaña viviu momentos de tedio, viuse animada pola irrupción de novos actores, que se engadiron ao tradicional escenario de tres partidos. Con poucos medios, compensados con imaxinación e entusiasmo, Compromiso e Alternativa foron quen de atopar o seu espazo na campaña. Sobre todo a AGE de Beiras que sen dúbida se converteu no gran protagonista da última semana e nalgúns dias converteu o 21-O nun impensable cara a cara entre el e Feijoo. O PP pechou a campaña en Vigo e Ourense, nuns acto no que se puido ver xuntos, desta vez si, a Feijoo e a Rajoy. O presidente do Goberno salientou que votar o PP "é votar a idea da España que construímos entre todos, integradora, integrada no corazón de todos e no corazón de Europa" . O PSdeG-PSOE realizou actos en Pontevedra e Santiago. Pachi Vázquez contou co apoio de Blanco e Rubalcaba para pedirlles aos seus que convenzan os seus achegados para que voten "cambio". Vázquez amosouse convencido de que vai "gobernar" despois das eleccións do domingo. O BNG tamén finalizou a súa carreira en Vigo. Jorquera chamou a apoiar a quen "ten o seu centro de decisión en Galiza" e renovou as súas apelacións a concentrar o voto nacionalista e de esquerdas no Bloque. AGE encheu amplamente o Palacio da Ópera da Coruña. Alí Beiras e Yolanda Díaz denunciaron que o sistema está "podre" e que España "carece xa de soberanía". AGE completou este peche de campaña cun "mitin virtual" protagonizado por "Beiriñas". Compromiso por Galicia pechou a campaña en Ourense cun mitin no que Xoán Bascuas acompañou o cabeza de lista da formación por esta provincia.


Summary: Comisións denuncia que Consellaría quere adiar a decisión a setembro para impor os recortes de persoal como "unha política de feitos consumados" e o sindicato nacionalista convoca o profesorado substituto a unha concentración este mércores en San Caetano

CCOO-Ensino denuncia a negativa de Educación a negociar os cadros de persoal de secundaria en xullo, como se viña facendo até agora. O sindicato critica que a Consellaría lles comunicara aos sindicatos, mediante un correo electrónico, que non sentará a negociar porque os datos "non serán definitivos ata setembro", o que entenden é unha "nova artimaña da Xunta para adiar o impacto que poden ter os recortes de persoal no servizo educativo", atrasando o proceso ata setembro para así poder "impor unha política de feitos consumados". Comisións chama á unidade sindical para a organización de mobilizacións intensas en setembro. CIG-Ensino esixe o restablecemento do dereito de nomeamento nos meses de xullo e agosto para o persoal docente substituto De igual xeito, CIG-Ensino esixe o restablecemento do dereito de nomeamento nos meses de xullo e agosto para o persoal docente substituto que teña prestado servizos á administración durante polo menos cinco meses e medio e convoca a unha concentración este mércores ás once da mañá en San Caetano para esixirlle á Consellaría de Educación que rectifique. Nun escrito dirixido ao conselleiro de Educación o pasado venres 29 de xuño, o sindicato esixiu o mantemento do contrato polo que lle retribuía e cotizaba ao profesorado o tempo de vacacións que lle correspondía en función do tempo traballado. Ao remate da concentración realizarase unha asemblea co profesorado afectado no local do sindicato na que se analizará a súa situación e as medidas de presións a levar a cabo. A CIG denuncia que Educación agardou até que remataron as clases para dar a coñecer este medida, malia ter tomada a decisión no Consello da Xunta do 21 de xuño. O sindicato advirte ademais que este recorte vai dirixido a traballadores e traballadoras "que xa teñen unha situación moi precaria con traballos de poucos días, cambio constante de domicilio e a obriga de estar a disposición da Administración de xeito continuo". O mesmo critica CC.OO., que engade que en moitos casos se trata de traballadores que están preprarando oposicións para acceder a postos noutras comunidades autónomas. Peche no CEIP de Carballeda de Avia Alumnos, nais, pais e veciños do concello de Carballeda de Avia iniciaron este luns un encerro no CEIP Pena Corneira para protestar polas intencións da Consellería de Educiación de recortar á metade o cadro de profesores deste Colexio de Educación Infantil e Primaria. Trátase dunha nova mobilización convocada pola ANPA O Carballo, que nos últimos días, ademáis, xa contactou con outras asociacións de nais e pais de toda a provincia de Ourense e de Galicia co fin de coordinar futuras mobilizacións e accións conxuntas co obxectivo de parar as políticas de recorte que a Xunta ten preparadas para o próximo curso nos colexios do rural. Dos 7 profesores que actualmente dan clase no CEIP Pena Corneira, a Consellería de Educación recortará 3, co que o Colexio quedará, o próximo curso, con só 4 mestres para os 50 nenos matriculados Dos 7 profesores que actualmente dan clase no CEIP Pena Corneira, a Consellería de Educación recortará 3, co que o Colexio quedará, o próximo curso, con só 4 mestres para os 50 nenos matriculados en Infantil e Primaria nese Centro. A ANPA oponse a esta política de recorte do profesorado e demanda "menos cartos para os bancos e máis para a educación pública" no contexto económico actual. O obxectivo destas protestas é evitar unha situación que podería levar ó peche dos colexios rurais, que son fundamentais a día de hoxe para poder evitar un maior despoboamento destas comarcas.


Summary: Hai máis de 30 anos que Alfonso Pexegueiro comezou 'Lapsus', na que o autor de 'Seraogna' volve á infancia para erguer o berro contra maltrato máis intenso de toda a súa poética. Unha entrevista de Montse Dopico.

Hai máis de 30 anos que Alfonso Pexegueiro comezou 'Lapsus', a obra coa que Axóuxere inicia a súa colección de literatura. Nela, o autor de 'Seraogna' volve á infancia. Mais para erguer o berro contra maltrato máis intenso de toda a súa poética. E para dicir, unha vez máis, a violencia que alicerza a sociedade. Para demandar a construción dun mundo novo, desde a liberdade e o encontro. Comezaches 'Lapsus' no 1977. Como foi ese proceso tan delongado? Empecei na primavera no 77, en París, si, estando en Rompente. O tema da infancia é unha constante na miña poesía e deste libro cheguei a pensar que me ía salvar… Mais non é así, ningún libro nos salva. O proceso detívose, retomeino anos máis tarde, houbo xente que leu o libro… Pero había algo que non me cadraba. É que é tan delicado ese mecanismo do absurdo onde se vai descubrindo a realidade falsa que nos impoñen, que me vin desbordado. Ademais, eu penso que o libro constrúese a si mesmo e que nós temos que prestarlle atención á escrita, escoitala. Pasoume con 'Hipatia': ía ser unha novela e converteuse en poesía. Con 'Lapsus' o que pasou foi que o ano pasado, en novembro, vin que o libro quería saír. Envieillo a David Souto, e así foi. Eu creo que a humanidade está en débeda coa infancia. Sempre trato o tema do conflito pais-fillos, pero nunca o fixera desta maneira tan clara. Di David Souto que 'Lapsus' é o "reflexo hiperreal a violenta absurdidade que enceta as nosas vidas". Estás de acordo? En 'Dados blancos', o teu libro anterior, falas da violencia e de como conforma a sociedade. Porque creo que temos que reflexionar sobre a orixe do mal. Di Alice Miller que mal se crea en cada xeración. O recén nacido é inocente. Os bebés veñen ao mundo para amar e ser amados. O mal non está necesariamente na natureza humana. O problema xorde cando esa necesidade de amor non se satisface. E o que ocorre é que a sociedade está fundamentada sobre o maltrato e sobre a violencia. Alice Miller achegouse ao Hitler neno, empatizou con el, co neno maltratado que foi Hitler. Mais a xente non a entendeu. Unha muller escribiulle unha carta que contaba que se Hitler tivese cinco fillos para vingar os tormentos que el sufrira, non tería feito o que fixo. Porque o maltrato ao fillo propio aínda se pode encubrir con palabras como educación e disciplina. Kant dicía que o home está predisposto ao mal e que para evitar que se faga unha besta é necesaria unha forte disciplina. Eu creo que non é certo. En 'Dados blancos' dixen que o neno nace no inferno dos pais. Aténdese máis ás necesidades dos pais que ás dos fillos. E 'Lapsus' vén de aí. Do imaxinario do sacrificio, que é unha mentira que nos venden. E despois créase un sistema de vinganza: o neno, a nena, como chivo expiatorio. Pois isto debemos desmontalo. Xa na Idade Media, que é unha época que me interesa moito, o pensamento, o diálogo entre relixións, foi decapitado pola Inquisición, porque o poder sentíase en perigo. E aí quedou a historia colgada, e herdanza esquecida. Por iso falo en 'Dados blancos' de regresar ao que quedou pendurado na historia. Tamén me interesa moito o expresionismo: os expresionistas xa se decataron de que a sociedade estaba a facer as cousas mal. Os pais estaban educando os fillos para a guerra… É como na Biblia: ofrécenche o paraíso, pero está prohibido. Se accedes a el, castígante. Iso é unha perversidade total. Como a figura de Cristo, entregado polos seus pais para que sufra polos que van nacer, que nacen en pecado…, ou o complexo de Edipo, que é un invento do poder. Pois este imaxinario é o que constrúe a sociedade, e o que tento desmontar en 'Lapsus' e en 'Dados blancos'. En 'Lapsus' os pais maltratadores foran maltratados na infancia. Si, e aí coincido con Alice Miller, todos os maltratadores que foron maltratados. O Estado é, en realidade, un asasino encuberto. Hitler, Stalin, Mao, Milosevic… Xa dicía Nietzsche que os políticos ao que máis lle temen é á verdade e á responsabilidade social. Entre Ron e Lapo, os personaxes de 'Lapsus', hai algunha diferencia. Ron, o Xefe, tanto que fala da escravitude, non se decata de que é un escravo. Lapo ten momentos de moita lucidez. Ve o que pasa. Si, fala Lapo da submisión pagada á que levan as ansias de triunfar. Lapo é ninguén, un vagabundo, entón e consciente de que non debe estar co poder. Hai unha cousa que foi inconsciente, da que me decatei despois de escribir, que é que non sabemos se Lapo é un personaxe masculino ou feminino. Hai unha ambigüidade niso. E, si, Ron é o Xefe e prepárase para ser o executivo máximo, que podería ser o presidente do goberno. Nun dos diálogos din, - "Pensas que nos descubrirán?". - "A policía?". - "Todos". Porque estamos nun momento no que non vale excusa ningunha, porque están entregándonos ao matadoiro. Poden ata meterse na privacidade da xente, entrar nas túas contas e roubarche… E non vale a excusa de que nos "sacrificamos" polos fillos. "Temos que asumir a nosa responsabilidade. Ademais, o poeta ten que ir ao fondo da sociedade. E preguntarse por que o maltrato? Por que se pega? Por que se castiga?" Temos que asumir a nosa responsabilidade. Ademais, o poeta ten que ir ao fondo da sociedade. E preguntarse por que o maltrato? Por que se pega? Por que se castiga? Beckett dicía que fora un mal fillo porque estaba predisposto para a soidade. Pero iso non é verdade. O mesmo pasou con Ionesco ou Chejov, ou Herman Hesse. Foron nenos maltratados. Mesmo en moitos casos hai unha reconciliación cos pais… E eu creo que isto é criticable. Como o é andar con risas con isto. O cómico fai máis humana a realidade, cálmanos da angustia, pero o perigo é que nos durmamos na comicidade. Chaplin dixo que non faría 'O Gran Ditador' se soubera da violencia homicida dos nazis. Porque non podes burlarte dos campos de concentración… Por iso non me gustou nada 'Qué bello es vivir!'. Lapo dubida de se existe realmente. Nin Lapo nin Ron saben quen son. Por que? O problema da infancia non é psicolóxico, é ontolóxico, de espazo de ser que é negado. Non pode un neno ou nena axudarse a si mesmo cando non está seguro de se lle recoñecen o dereito á vida. A infancia supón un desaxuste, un desprazamento de si mesma en favor da sociedade, do mercado… Outro detalle que descubrín a posteriori, no libro, é que Ron chámalle Ron a Lapo. Non lle chama polo nome no que Lapo se recoñece. Ata lle rouba a identidade, négalla. Iso ten que ver tamén cos seres humanos como unidade: somos un, non só coa natureza, senón co outro e con nós mesmos. Este é o paso do eu romántico ao existencialista: recoñecer o outro, o outro que existe. Nacemos para vivir en sociedade. Os personaxes son seres inexistentes porque existir é castigo, violencia, explotación, maltrato. A existencia é un espazo de felicidade que se nos nega. Por iso toda a vida a pasamos reclamando o amor que se nos negou. Tamén penso se a poesía non é a mesma infancia que se manifesta e reclama a través do amor que lle negan e que lle negaron. Cando un neno desobedece, en lugar de preguntarse por que, os pais castígano ou péganlle. Así, a primeira pedra do poder colócase na infancia. É terrible a aceptación da maldade, que se ve na novela negra, por exemplo. Acéptase o mal, pártese do mal, sen preguntarse por que existe. A maldade é aceptada como base porque constrúe a sociedade. Ninguén se pregunta por que hai maltratadores. Tamén se idealizou moito o obreiro. Eu estou de acordo en que o obreiro non foi suxeito de mobilización, porque non tiña identidade para facer a revolución, que foi sempre guiada por outros. Todas as revolucións acabaron fracasando por iso, porque o mal segue aí, porque non se vai á súa fonte. Simone Weill explicouno. "Recibín para sempre a marca da escravitude", dixo, referíndose ao traballo nunha cadea de montaxe. Porque non viu rebelión, senón docilidade, resignación. Como dixo Nietzsche: "xa están preparados para facer deles o que se queira". "Un paso máis alá do absurdo está a realidade", dis tamén no libro. Por iso optaches polo absurdo? É que non vivimos na realidade, vivimos o absurdo porque a realidade esmáganos. Se conseguimos saír do absurdo, que é o maltrato, veremos a realidade, que se nos oculta. Por iso esa frase de Robert Musil de que se debe alcanzar a irrealidade porque a realidade xa non nos serve. O absurdo é a escravitude á que nos someten. Só hai que pensar nas barbaridades que se fixeron coas mulleres. Negalas como suxeito, consideralas pertenza do amo, explotalas como produtoras e sexualmente, e aínda por enriba facendo que os nenos lle pertenzan ao amo. Como unha sociedade pode construírse sobre esa inexistencia, como pode chamarse sociedade moderna e avanzada? Por iso digo en 'Dados blancos' que só a poesía pode sacarnos dos infernos que a intelixencia crea. "Decrecer é crecer en humanidade, descolonizar o noso imaxinario de ideoloxías produtivistas e acabar coa idea de que o crecemento é progreso" Keynes dicía que dificultade non é tanto concibir novas ideas, senón librarse das antigas. Nicolás Ridoux di que non hai que escoller entre o crecemento e o decrecemento, senón entre decrecemento e recesión. Porque decrecer é crecer en humanidade, descolonizar o noso imaxinario de ideoloxías produtivistas e acabar coa idea de que o crecemento é progreso. E eu engado: traballar menos para vivir mellor. Ridoux fala do libro de Keynes "Perspectivas económicas para os nosos netos", de 1930, e di Keynes que os seus netos deberían librarse da coacción económica, traballando só 15 horas semanais. Non facelo así, nos levaría a una "depresión nerviosa universal", á angustia xeral. Eu creo que o importante é devolverlle o protagonismo ás persoas: devolver o ser humano a si mesmo e desculpabilizar a infancia. Aí é onde camiña toda a miña poética. 'Lapsus' é teatro, poesía e ensaio. Mais ti sempre mesturaches xéneros. Vese nas partes máis narrativas de 'Mar e naufraxio' ou 'Círculos de auga', por exemplo, con monólogos sen signos de puntuación semellantes aos de 'Desatinos dun maldito'... De feito, 'A illa das mulleres loucas' é unha peza de teatro, que se levou a escena ademais. Sempre transgredín os xéneros, por necesidades de expresión. Eu creo que a miña poética está definida desde os primeiros verso de 'Seraogna': "O corazón gabea e observa, pero a vida morre, porque o poema foi roto na mirada do neno". Aí xa está a infancia, e xa desde entón sabía que non ía limitarme a un xénero, ademais de que traballo moito co inconsciente. Os distintos xéneros son xeitos de chegar a distintas formas de verdade. Eu creo que temos que revitalizar a existencia e a escrita mesma. Porque a urxencia é dicir, máis que contar. Ao dicir "érase una vez" xa te afastas da ferida, da dor. A min interésanme moito os contos infantís. Neles, os nenos son moitas veces maltratados, abandonados polos pais. Como en Hansel e Gretel, que os nenos quedan sós no bosque e non poden volver á casa ata que se fan ricos, e entón reconcílianse cos pais… E non me vale a metáfora das miguiñas que comen os paxaros. Eu son moito de metáforas: creo que a metáfora é a ecuación da poesía. Pero non vale andar con historias, afastarse da dor e da culpa que nos meteron de pequenos. Creo que temos que escribir desde o dano, a dor, desvelar o dano, facer o que chamo poesía en movemento, máis que poesía ensimismada en si mesma. "A linguaxe tamén pode encubrir a perversión. E temos que devolver a dignidade ás palabras. Temos que escoitar os ecos da dor, excluír o superfluo" En 'A illa das mulleres loucas', 'O Lago das garzas azuis', 'Hipatia', 'Dados blancos', 'Desatinos dun maldito' e 'Lapsus' tento facer iso: ir ao núcleo, o dano. Creo que temos que iluminar o dano, penetrar na escuridade, non ocultar nin xustificar o dano e a dor. A linguaxe tamén pode encubrir a perversión. E temos que devolver a dignidade ás palabras. Temos que escoitar os ecos da dor, excluír o superfluo. Os poetas estamos metidos na soidade máis absoluta: a poesía é verdade, non pode mentir. Eu non escribo desde o idioma, senón desde a linguaxe, que para min non ten categoría gramatical. Escribo desde a ausencia, desde a desorde. Tentando devolver o humano ao ser humano. Como dicía antes, xa os expresionistas se deron conta da mentira e da necesidade de reconstruír o mundo desde o humano, a liberdade, o amor e a recuperación da infancia. Flaubert, Nietzsche, Tolstoi, Dostoievski, descubriron que o mundo moderno é o triunfo do non auténtico. Como Rimbaud, ou Baudelaire, que se decatan de que a realidade é mentira. E así veñen a I Guerra Mundial e a II, coa bestia, o nazismo. Porque a intelixencia é quen de crear infernos. Porque esquecer as emocións e a sensibilidade leva ao máis terrible. Creo que os maiores temos que facer terapia, reflexionar máis fondo, para non transmitir a violencia aos nenos. Creo que comezaches a escribir en galego por Darío Xohán Cabana. Foi Vicente Aleixandre quen leu primeiros os versos, e dixo que había una gran verdade en cada poema. Así, contra todo prexuízo social e familiar, decidín dedicarme a escribir. Os poemas de 'Seraogna' estaban en castelán. Eu estaba en Madrid, entón. Darío Xohán Cabana díxome que quedaban moi ben en galego… e empecei a traballar en galego. De todas maneiras, eu sempre traballei nas dúas linguas. Teño un conflito con iso porque a min maltratáronme nun idioma concreto, en galego. Escribo desde a ferida, e desde a ferida do idioma. A través do idioma, e da política, transmítense tamén os problemas non resoltos da infancia. Así nacen as Patrias tamén. Porque ao gran capital interésalle que a xente pelexe polo tema das identidades. 'Seraogna' inicia un ciclo no que está moi presente o tema nacional, a loita de clases… pero cun discurso rupturista. 'Seraogna' é un poema do ser, máis que da terra, no que quero recuperar a miña aldea como elemento universal. Cando creei o grupo Rompente, no 1975, a idea era iniciar un movemento que despois algo se cumpriu, que foi interrelacionar o mundo das artes. Despois fun fundador e secretario da AELG… e non sei se arrepentirme. Houbo momentos en que non se valoraron certas cousas. A verdade é que me sinto doído. Este é un país desagradecido. E amáñano chamándome poeta maldito… É habitual que os teus libros fagan referencias uns aos outros. En 'O lago', por exemplo, está o deserto de Nabalpam, que lle dá título a outra obra túa. Son detalles que lle dan unidade a toda a túa obra. É verdade que concibo toda a obra como unha unidade, mais tamén que cada libro ten entidade por si mesmo, cunha expresión estética distinta. Despois hai tres elementos que están presentes sempre. Por un lado a muller e o neno, por outro a liberdade de ser. En 'Hipatia', por exemplo, son as mulleres liberadas. En 'A Illa' é unha muller que aínda non está despatriarquizada. Eu creo que non temos que esperar a estar desesperados para tentar cambiar as cousas. 'Hipatia' non acepta a culpabilidade, rebélase, e faino desde a comodidade burguesa. Non hai que agardar a ter fame para rebelarse. "Non temos que acomodarnos no nivel medio e esperar a que baixe para protestar, que é o que pasa agora. Entón só protestaremos para recuperar o que tiñamos antes" Non temos que acomodarnos no nivel medio e esperar a que baixe para protestar, que é o que pasa agora. Entón só protestaremos para recuperar o que tiñamos antes. Temos que rebelarnos cando estamos no nivel medio, aspirar a máis. Imaxina o que sería cambiar o mundo desde a felicidade, a alegría… Kakfa utilizou a metáfora de cortar cunha machada o xeo. O poeta ten que poñer todo en cuestión, e iso é unha responsabilidade moi grande. É unha vergoña, por exemplo, que os parlamentarios rían. De que rin? Ante tanto sufrimento, tanta dor… Eu realmente non quería ser poeta: a poesía veume. Marchei aos 15 anos da casa, despois estiven na escola militar e despois no seminario. Coas lecturas de filósofos e escritores como Camus, Dostoievski, Sartre, Kafka… descubrín que a poesía era a verdade do mundo, e desde entón. Sobre a soidade, xa o dicías en 'O pabillón das hortensias azuis'... Comentabas antes tamén que escribes moito desde o inconsciente. Penso que iso se nota en 'O lago' ou en 'Hipatia', por exemplo. E non se afasta tanto de 'Lapsus'.... É que o inconsciente é o que nos domina. Porque, temos nós a memoria do universo? Traballamos coa memoria descoñecida, co descoñecemento. Tentando botar algo de luz na escuridade. Eu traballei sempre así, desde fóra da realidade pero coa realidade. Porque escribimos para cambiar as cousas. Ademais do poder e da violencia, na túa poética está moi presente o medo, o desexo, a escravitude, o exilio… O do medo é porque sempre tiven moitos medos. Identifiqueime con Chagal cando dixo que era moi medoso. Porque me transmitiron moitos medos: que a vida non paga a pena… E tiven que deconstruír todo iso. Desde o consciente pouco podemos facer: se cadra entreter. Einstein dicía, en relación con isto, que a distinción entre presente, pasado e futuro é unha ilusión. Eu creo que vivimos nun presente continuado. O poeta ten que estar no pasado e no futuro construíndo o presente. Nos meus libros tento suspender o tempo. 'Lapsus' é, nese sentido, como un libro cubista. Cada catro frases adopta unha perspectiva distinta. A perspectiva desprázase. En realidade sacrificamos a infancia a un futuro que non existe, que cando chega vemos que non era. Algo de eternidade hai en nós. Xogan con nós e co medo á morte, que non ten que ser boa nin mala… Iso do tempo coméntalo en relación coa Historia, que escribes con maiúsculas moitas veces. Que é a Historia na túa obra? A Historia é a gran mentira. A Historia que nos transmiten os historiadores é a do tempo medido. O poeta está entre a historia do tempo medido, a historia interior, a historia persoal, e a historia que quedou colgada, detida. A Historia é mentira, por iso digo en 'Dados blancos' que a Historia é a resistencia ao humano e á ética. A Historia é a sociedade-lei, a lei inxusta, porque unha lei sen ética é unha lei moi dubidosa. A Historia conta o visible, pero hai unha parte invisible que queda oculta, que impide que se constrúa a Historia desde o amor, a liberdade, os soños… Tamén é o corpo maltratado. Como as místicas, os místicos. A culpa terxiversa o desexo, e leva a castigar e torturar o corpo. Temos que construír unha historia desde a liberdade do corpo, o amor, o encontro, o que o poder decapitou. Pensar que o corpo e a alma son unha unidade, -e separalos foi outro erro-, que o corpo non é o pecado. Que non hai maldade orixinaria, senón só represión que construíu o puritanismo. O desexo tamén está en mans do poder. O poder inflinxiu en nós as cicatrices que nos lembran quen é o amo, creadas polas feridas da culpa.


Summary: A compañía fora denunciada hai uns meses por abandonar operarios nese país e incumprir as condicións pactadas na Galiza.

Camsoar S.L, a empresa denunciada por fraude e abandono duns traballadores en Alemaña, segue a enviar operarios galegos a ese país. Segundo a CIG, un novo grupo foi desprazado para a instalación de fibra óptica en zonas rurais, a mesma tarefa obxecto das queixas desde a central nacionalista que consideran "unha estafa" ofrecer condicións vantaxosas que logo incumpren no destino. "Usan a picaresca", explica a Nós Diario Mario Maceiras, responsábel de Negociación Colectiva da CIG-Construción. Indica que coas actuais circunstancias económicas e a falta de emprego non é difícil atopar estes casos. "Esta empresa non era habitual da construción e quixo aproveitarse ao saber deste tipo de operacións con Alemaña". Para "captar" operarios empregan as redes sociais de traballadores "galegos, peruanos e algún senegalés que se contactaban, máis que anuncios directos nas redes sociais", asegura Maceiras. Camsoar S.L. nace en agosto de 2020, pouco antes de enviar os traballadores a Alemaña, cun capital de 3.000 euros. Obtén a subcontrata a partir da empresa con sede en Alacant, Verne Technology Group, para a instalación de cable de fibra para a multinacional Nokia. A empresa galega, cons sede en Poio, ofreceu a 14 traballadores un salario de 3.500 euros mensuais ademais doutras condicións vantaxosas que logo incumpriu. Infravivenda e condicións inasumíbeis Os traballadores afectados no seu momento explican que a propia viaxe a Alemaña estivo inzada de incidentes. Sen asinar ningún contrato, partiron sen cobrar un adianto de 500 euros que les prometeron e cunha única cantidade de 350 euros para cubrir os gastos da viaxe de todos que se acabou ao entrar en Francia. Unha vez en Alemaña o aloxamento, segundo explican, era unha "infravivenda" sen condicións de habitabilidade nin salubridade. Ademais os obxectivos impostos pola empresa sinalan que eran "inasumíbeis" polo que sospeitaron que a intención de Camsoar era realizar un despedimento "por baixo rendemento". Cando se decataron do problema os operarios contactaron con Maceiras que a través da CIG e o BNG en Alemaña conseguiron facilitar o retorno dos traballadores que quixeron volver. Denuncias e detención con 38.000 euros en efectivo A mediados de xaneiro o xornal Atlántico publicaba a detención da parella sentimental da administradora única desta empresa de Poio. Segundo a denuncia policial levaba oculto no seu vehículo droga e 38.000 euros en efectivo. "A propia policía achegouse ao noso local para interesarse pola nosa denuncia ao coincidir a importe da débeda aos traballadores coa cantidade que lle atoparon en metálico", explica o sindicalista da CIG para o que "todo está relacionado". Diante destas circunstancias a CIG prepara unha denuncia diante do Xulgado do Social e da Fiscalía de Pontevedra ao ter constancia de que a empresa continúa actura da mesma maneira. "Xa hai actuacións nas inpeccións de traballo na Galiza e en Alemaña, así como na propia embaixada", asegura Mario Maceiras. Recomendacións contra as falsas ofertas de traballo A CIG está a detectar unha alarmante proliferación nas redes sociais de anuncios de falsas ofertas de emprego tanto na construción como noutros sectores. Entre outras recomendacións aconsellan contestar só anuncios das propias empresas ou das súas plataformas de contratación, así como sospeitar das ofertas con salarios moi altos por postos sen cualificación, de escasas horas ou traballando desde casa.


Negámonos a reducir Maio a unha revolta cultural que só perseguía a liberación sexual, a experimentación con drogas e un cambio de costumes que unha mocidade melenuda e irresponsable lle esixía ós seus aburridos e acomodados pais Medio século despois de Maio do 68 é difícil ser militante do movemento xuvenil e non poñerse a pensar que nos di aquilo para transformar a sociedade hoxe. Negámonos a reducir Maio a unha revolta cultural que só perseguía a liberación sexual, a experimentación con drogas e un cambio de costumes que unha mocidade melenuda e irresponsable lle esixía ós seus aburridos e acomodados pais. Esa é a imaxe do fracaso: como anunciara Debord, ou se realiza o proxecto ou se converte en Espectáculo. As imaxes e as caricaturas non dan conta dunha folga xeral secundada por 10 millóns de traballadores, nin das experiencias de democracia obreira, de control da produción e de exercicio de autoridade na fábrica e a universidade que se dan naqueles días en Nantes, París, Caen, Rouen...mais se algo aprendemos de Maio é que a alienación non se restrinxe á xornada laboral. O ocio, o corpo, a organización da vida, do tempo ou do coñecemento tamén son campos de batalla. Unha lección importante nun tempo no que a subxectividade que máis triunfa é a que consegue ser máis consumida. "Cambiar a vida" non é máis que opoñerse a que a única relación permitida sexa o consumo, que nos reúne a todas nunha totalidade ó tempo que fragmenta a vida social que queda fóra da súa lóxica e convértenos en átomos que nos responsabilizamos de todo individualmente Maio do 68 estoura despois de tres décadas de mellora nas condicións de vida da maioría social. O Estado de benestar prolóngase con emprego na industria, avance da tecnoloxía e contratación de milleiros de traballadores para unha produción cada vez máis automatizada. Pola contra, o noso contexto é o dun empobrecemento que non para dende hai unha década, do avance e consolidación do emprego precario, temporal, sen dereitos, mal pagado e no sector servizos. Non podemos formularnos unha vida autónoma, tecer lazos comunitarios sólidos é cada vez máis impensable, o Estado protéxenos cada vez menos e é cada día máis represivo. É certo, non somos aquelas estudantes nin aquelas traballadoras. A formación superior xa non serve para cubrir postos de traballo nunha sociedade que necesita man de obra cualificada e os traballadores da Renault xa non representan a forma de emprego maioritaria nin en Galicia nin en Europa. Voltamos ó fracaso: aquilo contra o que loitaban obreiros e estudantes en cidades e vilas de todo o planeta leva cinco décadas triunfando. Anunciaron combater unha sociedade na que o poder económico e as súas regras deixan de estar sometidas a control político e democrático, fanse autónomas e impregnan e dominan todas as demais esferas da vida. "Cambiar a vida" non é máis que opoñerse a que a única relación permitida sexa o consumo, que nos reúne a todas nunha totalidade ó tempo que fragmenta a vida social que queda fóra da súa lóxica e convértenos en átomos que nos relacionamos e nos responsabilizamos de todo individualmente. O 68 pon de manifesto a escisión total entre o movemento obreiro tradicional e o novos movementos sociais que emerxen arredor do movemento estudantil e xuvenil, do feminismo e das loitas anticoloniais O 68 pon de manifesto a escisión total entre o movemento obreiro tradicional e o novos movementos sociais que emerxen arredor do movemento estudantil e xuvenil, do feminismo e das loitas anticoloniais. Se cincuenta anos despois compartimos que o obxectivo último segue sendo liberar o tempo e gañar autonomía fronte ó goberno do capital, o que nos toca reformular son as formas de organizarnos para conseguilo. Temos por diante a tarefa de traballar no social para construír refuxio e atopar, entre tanta fragmentación, a institucionalidade necesaria para quitarlles o que nos rouban e para que a democracia non deixe nada fóra. A loita por unhas condicións de vida dignas temos que organizala tamén arredor da precariedade, dos dispositivos ideolóxicos que nos disciplinan en forma de autoaxuda e emprendemento; da vivenda, o ensino, a cidade ou as pensións É unha tarefa colectiva ser quen de entender que ou todas as partes que traballamos no social sumamos e abordamos urxentemente estas realidades ou non temos nada que facer. Pensar hoxe Maio do 68 é unha oportunidade para analizar vellas fronteiras e superalas, para facer que o movemento avance sen renunciar a nada despois de medio século de derrotas Pensar hoxe Maio do 68 é unha oportunidade para analizar vellas fronteiras e superalas, para facer que o movemento avance sen renunciar a nada despois de medio século de derrotas. Fronte a tanta represión, tanta pobreza e tanto mercado impoñendo a súa lóxica ó conxunto das nosas vidas é imprescindible a alianza, a cooperación e o entendemento entre esas dúas partes, entre sindicato e movemento social, para poder chegar a todo o emprego que non está representado nin ten mecanismos para loitar, para poder seguir facendo do traballo e das súas condicións de reprodución social un campo de batalla no que gañar. Publicidade


Summary: Samertolameu vence nesta clásica da pretempada do remo galego após dous anos consecutivos de triunfos de Cabo de Cruz.

A traiñeira de Samertolameu de Meira meteu a bordo a XII edición do Memorial Paco Fenosa, unha das citas clásicas da pretempada de banco fixo galego. Os de Meira gañaron de novo nas augas de Chapela, pondo fin a dous anos (2015 e 2016) de vitorias de Cabo de Cruz, e volvendo así alzar a bandeira que xa ergueran noutras ocasións, como no 2014. Un total de 24 embarcacións tomaron parte nesta competición, que decorreu fronte ao Paseo de Cardona organizada polo club de remo Chapela. Meira fixo un tempo de 20 minutos e 28 segundos. Mecos foi segunda (20' 32'') e Tirán, terceira, a 9 segundos da vencedora. A embarcación de Cabo marcou o cuarto mellor tempo, con 20' 38''. As tres grandes citas da pretempada de traiñeiras en Galiza deixa tres vencedores distintos. Se Meira se impuxo en Chapela, Cabo fíxoo no Memorial Pepe O Ruso (Bueu) e Ares no Memorial Lagar ( O Grove). Este ano a elite das traiñeiras, a Liga ACT ou San Miguel, volverá contar con tres representantes galegas: Tirán, Cabo e Ares. Na Liga Galega de Traiñeiras competirán 19 embarcacións, repartidas nas súas dúas categorías A e B. Falta por concretar a Liga Feminina.


Summary: Amplo seguimento do cadro de persoal de Bioetanol Galicia SA da folga de 24 horas, tamén se sumaron a ela as compañías auxiliares

Máis de 150 persoas marcharon a pé desde a fábrica de Bioetanol até a praza do Concello, nunha mobilización enmarcada na xornada de folga de 24 horas convocada nesta empresa e que contou cun amplo seguimento pois só funcionaron os servizos mínimos. Ao paro sumáronse, indican na CIG, a totalidade das empresas auxiliares. A marcha e a folga tiñan como obxectivo reclamaren a readmisión de catro compañeir@s despedid@s e pedir á empresa que negocie co persoal, no canto de impoñeren, os traslados de persoal de administración a Sevilla. Na marcha, os e as traballador@s estiveron apoiad@s pola veciñanza de Teixeiro, que se sumou á mobilización. O presidente do Comité de Empresa agradeceu ese apoio na defensa dos postos de traballo en Bioetanol.


Summary: Asi o anunciou o seu alcalde, Federico Gutiérrez Estoa (BNG). O rexedor nacionalista afirmou que "un alcalde está para algo máis que bachear camiños". A administración local afrontará o re-pagamento da veciñanza que padeza enfermidades crónicas.

Após a aprobación do re-pagamento sanitario para doentes crónic@s e a súa entrada en vigor o pasado 1 de outubro, o Concello de Riotoro anunciou que pagará os fármacos @s utentes que de máis de 157 prestacións farmacolóxicas. "Queremos garantir a universalidade no acceso aos servizos sanitarios", subliñou o alcalde da localidade, Federico Gutiérrez Estoa (BNG). O rexedor nacionalista asegurou que "un alcalde está para algo máis que bachear camiños e pór farolas" e instou ás demais alcaldías galegas e do Estado a sumarse a esta iniciativa que procura, di, "evitar as irreparábeis consecuencias dunha política inxusta e discriminatoria" aprobada polo executivo español. Veciñanza de RiotortoA medida impulsada polo goberno de Riotorto fará fronte ao custe dos tratamentos de leucemia, cancro de mama e de ril, tumores cerebrais, hepatite C e doutras patoloxías atinxidas polo re-pagamento farmacéutico de dispensación hospitalaria. Neste senso, poderán aconllerse a esta medida todas as persoas veciñas da localidade que leven máis de 6 meses empadroadas e padezan algunha das enfermidades crónicas cuxos fármacos están suxeitos a re-pagamento. Asemade, explican desde o Concello, a administración local fará fronte ao pagamento da aportación exixida @s doentes ou, mesmo, do custe total dos medicamentos. "O obxectivo é que ningún veciño ou veciña da vila quede sen o tratamento axeitado por cuestión de cartos", salientou o Gutiérrez Estoa, "Se o Goberno central non está disposto a derrogar dita resolución discriminatoria, inxusta e que ataca dereitos básicos do pobo, e a Xunta de Galiza segue na súa teima de aceptar esta política e que entre en vigor a finais de ano, o Concello de Riotorto exprimirá ao máximo as arcas municipais, xa debilitadas, para garantir o acceso dos nosos veciños e veciñas aos servizos sanitarios", sentenciou. Fronte ás políticas privatizadoras do PP O alcalde do Bloque lamentou que "as decisións que o Partido Popular está aprobando en materia sanitaria vaian máis aló de consideracións ideolóxicas e sobrepasen a fronteira da ética e da moral". @s nacionalistas teñen claro que o obxectivo final deste tipo de medidas é "facer da sanidade pública un artículo de luxo digno só para os petos máis abundantes" polo que din, desde Riotorto garantirán "a universalidade no acceso aos servizos sanitarios". Gutiérrez Estoa animou aos concellos da Galiza e do Estado a se sumaren a esta iniciativa fronte ás políticas do PP que din, "semellan non ter límites".