Summary: As declaracións do portavoz no Senado, Ramón Espinar, contrastan coas realizadas polo líder de Podemos un día antes nun mitin celebrado na Coruña, onde rexeitou pactar "co filial do PP".

O portavoz de Podemos no Senado, Ramón Espinar, asegurou esta cuarta feira que a súa formación "facer un esforzo grande por evitar eleccións e chegar a un acordo do PSOE". Un acordo no que dixo sería preferible que estivera tamén Ciudadanos, aínda que manifestou que parece haber "máis ganas en Podemos que no PSOE de que Pedro Sánchez sexa presidente". As declaracións de Espinar, durante unha entrevista na Cadena Ser, contrastan coas realizadas un día antes polo líder da formación morada. Pablo Iglesias, negou que foran a pactar con Ciudadanos, a quen cualificou de "equipo filial do PP", durante o mitin no que participou na Coruña esta pasada terza feira. Outra das polémicas do día en Podemos é o enfrontamento entre as súas cabezas máis visibles do partido na rede social Twitter. O secretario político Íñigo Errejón contestou a unha parte do discurso de Iglesias, onde facía mención a que os "corruptos" teñen medo da formación morada. Sí compañero @ierrejon pero en Junio dejamos de seducir a 1 millón de personas. Hablando claro y siendo diferentes seducimos más— Pablo Iglesias (@Pablo_Iglesias_) 20 de septiembre de 2016 Outros líderes do partido morado uníronse ao debate na rede social, como Juan Carlos Monedero ou Irene Montero: .@ahorapodemos no se hizo un hueco riéndole las gracias al 1%. Siendo plata en desigualdad por culpa del PP y el PSOE. ¿Seguimos sonriendo?— Juan Carlos Monedero (@MonederoJC) 20 de septiembre de 2016 Seducir es ternura con los de abajo y dientes afilados con los de arriba. Ayudar a los más a sacudirse el miedo https://t.co/DmEwprTFMP— Irene Montero (@Irene_Montero_) 20 de septiembre de 2016 Un choque ao que o propio Iglesias e Errejón lle restaban importancia pouco despois noutra mensaxe en Twitter: Sin duda. Llegamos lejos pensando con categorías propias. Debemos seguir haciéndolo para recuperar nuestro país. Seguimos @pablo_iglesias_ 😉— Íñigo Errejón (@ierrejon) 20 de septiembre de 2016


Teño a idea, dende que lembro, de que a frase 'menos mal que nos queda Portugal' non era desprezativa para os nosos veciños, senón todo o contrario, que significaba para nós o alivio dun socorro seguro se facía falta no último momento, e cos medios limitados que tiñan. Abondo máis adiante na miña vida atopeime coa interpretación do dito coa consideración de Portugal como o vagón de cola de Europa que permitía que España non ocupara ese lugar en tantas e tantas cousas. E ata co disco do mesmo título de Siniestro Total, que aló por 1984, xa a piques de entrar na (daquela) Comunidade Europea, recollían ó seu xeito o dito.Mais xa naquel 84 Portugal nos adiantara na chegada á democracia, e cunha entrada que en perspectiva coido que se pode cualificar como máis limpa ca nosa, ao menos no sentido de rachar co anterior. Con iso, para min, a frase cada vez tiña máis sentido en termos de posibilidades de apoio. Que tiveran menos cartos non significaba moito. Significaba máis, en negativo, que os seus Mercedes foran acaparados por pouca xente. Ou, en positivo, que foran capaces de manter os ubicuos mosaicos.Tempo pasou dende aqueles anos, e dende Galicia puidemos ver como o desenvolvemento relativo do norte portugués foi maior que o noso, aínda que en renda per cápita podan seguir por baixo. Ou tamén, falar do tirón organizado do aeroporto do Porto, que fai que moitos galegos o usen en detrimento dos 'nosos'. E aínda, do desenvolvemento en investigación, cun tirón que contrasta co que se está a facer en Galicia... Por suposto, nestes anos, en Portugal, non todo son cousas boas. Como botón de mostra, hai dous veráns puidemos contemplar como os incendios no centro de Portugal non tiñan fronte a eles estratexia e medios de loita convenientes... polo demais, parello ó que pasa canda nós.Tamén puiden atopar entre un e outro tempo portugueses que non tiñan ben considerados ós galegos (ou a Galicia, ou ó galego) e xente en Galicia que tampouco tiñan ben considerados ós portugueses (ou a Portugal, ou ó portugués). Lembro por exemplo hai perto de dez anos unha conversa cunha portuguesa nun autobús na que me dixo algo como que a ela gustáballe falar castelán e non quería falar galego, que non era nada máis que un mal portugués. Para non ter un conflito internacional tentei calmar os ánimos e aí quedou a cousa.Mentres parece que Porto estivera abondo máis lonxe que de Valladolid para moitas cousas, coido que dicir que Galicia e Portugal teñen unha irmandade sentida non é algo baleiro de sentido. E que o achegamento entre ambas beiras da liña debe ir máis aló de se apuntarnos á 'hora de Portugal' ou non, ou de loitar por un mercado de pasaxeiros aeroportuarios ou cooperar, é algo a normalizar, non é ilóxico. Mais a realidade non vexo que camiñe nese sentido se non é nalgunha situación forzada. Verei ben ou é que me teño que graduar a vista?


Summary: O BNG pedirá esixir aos Franco os bens "espoliados" pola ditadura e criticou "a covardía política" de Pedro Sánchez "diante das presións dos poderes fácticos.

A portavoz do BNG, Ana Pontón, prometeu que os nacionalistas "exhumarán" o "posfranquismo" e que reclamarán "todo o patrimonio roubado" e "espoliado" ao pobo galego. Ademais, nun acto na Coruña fronte á Casa Cornide, unha das propiedades dos Franco na comarca, asegurou que hai "presións" da Casa Real ao Executivo para que non esixa a devolución do Pazo de Meirás e dixo ter "datos". Membros do Bloque despregaron unha pancarta cunha foto co rei emérito Juan Carlos I e o ditador Franco, acompañada das frases Franquismo Nunca Máis e Que nos devolvan ou roubado. Pontón denunciou "un franquismo sen Franco" e sinalou a "involución democrática" de forzas políticas "machistas, racistas e antigales". Así, contrapuxo o "compromiso claro" do BNG para, no caso de obter escano no Congreso, "conseguir que se interpoña unha demanda civil para recuperar a titularidade do Pazo de Meirás", porque o "Estado ten toda a documentación nas súas mans para que esa reclamación vaia adiante".Pontón sinalou o "compromiso claro" do BNG para "conseguir que se interpoña unha demanda civil para recuperar a titularidade do Pazo de Meirás"Pontón que o BNG dispón de "datos" que lles "permiten denunciar con toda certeza que se o Executivo de Pedro Sánchez non puxo esa reclamación é porque hai presións directas da Casa Real para que non leve a cabo a devolución do Pazo de Meirás", algo que, destacou, "non" lles "sorprende", dadas "as conexións entre a monarquía e o franquismo, pois todo empezou co ditador nomeando como sucesor ao actual rei emérito".Por outra banda, o candidato pola Coruña, Néstor Rego, criticou "a covardía política" de Pedro Sánchez "diante das presións dos poderes fácticos e moi directamente de Felipe de Borbón que fixo que non iniciase ese expediente de reclamación de devolución". En paralelo, Pontón comprometeu que tamén reclamarán que se devolva ao patrimonio público os bens "espoliados" e "roubados aos galegos" como "botín de guerra", isto é, a Casa Cornide da Coruña e as estatuas de Abraham e Isaac da catedral de Santiago.Entre as propostas nacionalistas tamén figura a ilegalización da Fundación Franco e o cumprimento e maior dotación da Lei de Memoria Histórica. Pontón tamén comprometeu a derrogación da Lei Mordaza e a defensa dos dereitos e liberdades, "fronte ás forzas ultra reaccionarias".


Summary: Un total de 15 deputadas e deputados do BNG, Junts, Más País, Compromís, PRC, Teruel Existe e CC-Nueva Canarias forman o Grupo Plural no Congreso baixo criterios de operatividade e non de afinidade ideolóxica.

As pasadas eleccións xerais deixaron un Grupo Mixto no Congreso de 21 representantes de 11 formacións diferentes, o que implica moi escasos tempos de intervención para os partidos políticos que o conforman. Así, baixo criterios de operatividade, de ter capacidade operativa e de intervención política e non por razóns de afinidade ideolóxica, anunciouse esta quinta feira, 19 de decembro, a conformación do Grupo Plural. Nel estarán o deputado do Bloque Nacionalista Galego, as oito actas de Junts per Catalunya, as dúas de Más País, o deputado de Compromís, o do Partido Regionalista Cántabro, o de Teruel Existe, a de Coalición Canaria e o de Nueva Canarias. O deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, en declaracións a Sermos Galiza, asegura que "o grupo está constituído con criterios de operabilidade, non de afinidade ideolóxica, para ter máis capacidade operativa e de intervención política". "Ao ter un mínimo de 15 deputadas non hai posibilidade de que o tombe a Mesa", sinala. Desde estas formacións asegúrase que o Grupo Plural cumpre co regulamento ao ter o mínimo exixido de 15 deputadas e deputados e sinalan que non cabe posibilidade de ser tombado pola Mesa do Congreso, como aconteceu co anterior intento destas formacións de dividir o Mixto. De feito, 11 de decembro apresentárase o Grupo Parlamentario Múltiple (GPM), conformado polo Bloque Nacionalista Galego, Compromís, Más País e Junts per Catalunya. Mentres, UPN (Navarra Suma), Coalición Canaria , o PRC e Teruel Existe formaran o seu propio grupo coa denominación de España Plural. Ambas as dúas propostas de grupo foron rexeitadas pola Mesa.


Summary: A Real Academia Galega celebrará os vindeiros días 22, 23 e 24 de novembro un encontro que xuntará ao longo de tres tardes máis dunha vintena de persoas expertas en distintos aspectos da obra do protagonista do Día das Letras Galegas de 2016.

O Simposio Manuel María continúa a conmemoración do ano dedicado ao poeta chairego cun programa, aberto a todo o público, no que os relatorios e mesas de debate comparten cartel co recitado dos seus versos, e que concluirá coa proxección do documental sobre o homenaxeado 'Eu son fala e terra desta miña terra', da académica Margarita Ledo Andión. Todas as actividades se desenvolverán na sede da RAG, na rúa Tabernas, 11 da Coruña. A apertura do simposio, o martes 22 ás 16 horas, contará con outro membro da RAG e tamén amigo persoal do poeta, Darío Xohán Cabana, que pronunciará a conferencia inaugural, titulada "De Muiñeiro de brétemas a Advento: a progresión fulgurante", a partir das 16.30 horas. De seguido, Marta Dacosta, Manuel López Foxo e Rosalía Fernández Rial analizarán distintos aspectos da obra poética de Manuel María nunha mesa de debate moderada por Mercedes Queixas. A primeira xornada concluirá cun recital de poesía do homenaxeado nas voces de Marica Campo, Rosalía Fernández Rial, Marta Dacosta, Cesáreo Sánchez e Xulio López Valcárcel. O programa do mércores 23 de novembro inclúe unha conferencia de Camilo Gómez Torres, "Manuel María: biografía e creación"; unha mesa de debate, moderada polo académico Henrique Monteagudo, na que Mercedes Queixas, Carmen Fernández-Pérez Sanjulián e Xosé Ramón Freixeiro Mato falarán da obra narrativa e xornalística de Manuel María e da importancia da lingua na vida, na obra e no pensamento do autor; e tres relatorios de Henrique Rabuñal, Montse Penas e Xurxo Souto sobre a historia inserida no teatro de Manuel María, o papel que xogou a súa escrita na educación literaria en galego e a súa relación coa música. O xoves 24 de novembro a xornada arrincará cunha mesa de debate sobre a relación entre poesía e política en Manuel María que moderará a académica Margarita Ledo e que terá como convidados a Xosé Estévez, Pilar García Negro e Carlos Quiroga. Na quenda de relatorios, Antón Lopo levará o público até o universo literario da libraría Xistral, que Manuel María e a súa dona Saleta Goy rexentaron en Monforte de Lemos; Xosé Lois García percorrerá as paisaxes identitarias do autor e a académica Fina Casalderrey abordará a pegada que Manuel María deixou nas escolas. A partir das 19.30 proxectarase, xa para rematar, o documental 'Eu son fala e terra desta miña terra', un retrato de Manuel María coa súa propia voz que recupera imaxes de distintos momentos e escenarios da vida do poeta.


Summary: É o segundo territorio que recibe máis símbolos para denunciar as actuacións irresponsábeis no litoral que concede Ecoloxistas en Acción.

Seis bandeiras negras para Galiza pola contaminación e a mala xestión do seu litoral. O Informe Bandeiras Negras 2016 sitúa o noso país como o segundo territorio de todo o Estado, só por detrás de Andalucía, que merece máis pavillóns do farrapo negro, símbolo da irresponsabilidade que destruiu ou afectou a costa. O documento concede 3 destas bandeiras por contaminación (á Ría de Ferrol, Alcoa San Cibrao e Ence-Elnosa) e outras tantas por mala xestión: o porto exterior da Coruña, o urbanismo na Mariña lucense e a destrución da praia do Salgueirón, en Cangas. Sobre a Ría de Ferrol alerta da "falla dunha depuración eficaz" e dun nivel "alarmante de contaminación", que ten efectos mesmo no aumento do paro, por destruír traballo nos recursos marisqueiros. Alcoa San Cibrao Ecoloxistas en Acción concédelle a Bandeira Negra por ser a cuarta empresa "máis contaminante de Galiza" e ter verteduras que poden afectar a saúde das persoas. Tamén na Mariña, o informe pon o urbanismo que se fixo na comarca como "modelo do que non hai que facer", referíndose a Barreiros, mais tamén a Foz, O Vicedo ou Viveiro. "Paisaxes destrozadas, urbanismo pantasma, vivendas a medio construír ou abandonadas..." O porto exterior da Coruña é para este colectivo ambientalista un "caso flagrante de gasto nunha zona onde xa teñen un porto exterior", cun custo que xa vai nos mil millóns de euros e que apenas ten "tráfico portuario". Considera mesmo unha "vergoña" que a obra máis cara de Galiza non teña garantido mercado para funcionar a pleno rendemento nin se exista a seguridade de quevai ser acabada. Ence é un clásico neste tipo de denuncias, polo seu impacto produtivo e ambiental, acrecentado desta vez pola prórroga concedida polo goberno en funcións a finais de 2015. Por último, a destrución da praia do Salgueirón, cun recheo que "non ten soporte legal" e cunha alternación da liña de ribeira.


Summary: A Comisión Europea premia os avances en mobilidade sustentable da cidade e destaca a drástica redución de accidentes de tráfico nun municipio sen falecidos nas estradas nos últimos nove anos.

Un premio máis ao modelo urbano de Pontevedra, exemplo desde Galicia para todo o mundo. Desta vez, foi a Unión Europea quen concedeu ao municipio o Premio de Seguridade Viaria Urbana, convocado pola Comisión Europea en recoñecemento das boas prácticas de mobilidade sostible. A Comisión Europea recoñece o modelo pontevedrés e a redución "consistente" das mortes na estrada desde hai máis de dúas décadasA Comisión destaca que a cidade do Lérez logrou reducir as mortes na estrada de maneira "consistente" desde hai máis de dúas décadas, alcanzando a "impresionante cifra" de cero falecidos nos últimos nove anos. Ademais, o xurado recoñece que as medidas implantadas polo goberno municipal permiten unir seguridade e sustentabilidade e que quedou "impresionado" con datos como que o 80% da rapazada acuda soa á escola ou que os límites de velocidade se sitúen entre os 10 e os 30 km/hora. Pontevedra obtivo este galardón por diante das cidades de Jaworzno (Polonia) e Ordu (Turquía), as outras dúas finalistas na súa categoría. Desde o Concello, o alcalde, Miguel Anxo Fernández Lores, cre que o galardón recoñece "un modelo urbano de éxito e que moitas cidades están mirando para tomar decisións sobre como conformar os espazos públicos das cidades". Para o rexedor, o premio é de especial interese nesta altura ao ser a cidade outra vez un "referente mundial" pola recuparación dos espazos urbanos e "pola facilidade que teñen os pontevedreses para cumprir as normas despois deste confinamento". "O premio recoñece un modelo urbano de éxito e que moitas cidades están mirando para tomar decisións", di o alcalde Fernández LoresFernández Lores manifistou a súa "gran satisfacción" e agradeceu o comportamento de todos os pontevedreses "porque todas as decisións que tomamos serven para que os espazos urbanos sexan seguros e a xente non teña que terlle medo aos coches". Pontevedra optaba a este premio logo de disputalo a outros 26 proxectos de toda Europa, dez deles de España. "É unha gran satisfacción porque neste momento todas as cidades teñen que posicionarse no mundo, e Pontevedra cremos que se está posicionando ben", destacou Lores.


Summary: O Executivo confía en ter operativo o novo ente antes de finais do próximo ano.

Galiza sumará o próximo ano un novo ente público. Trátase dunha sociedade para a xestión do ciclo integral da auga na que a Xunta terá unha participación maioritaria e á que se poderán adherir os concellos que así o desexen. A Xunta xustifica a creación deste novo ente na necesidade de "axudar" os concellos a xestionar correctamente as obras xa feitas, ao tempo que procura a garantía de protección da saúde pública e unha defensa da calidade das augas para a pesca, o marisqueo e o turismo. O Consello da Xunta deu esta quinta feira luz verde ao inicio da tramitación do anteproxecto de lei para a creación desta sociedade, que segundo os cálculos do Executivo galego podería estar operativa a finais do vindeiro ano. Tarifas igualitarias Na rolda de prensa posterior ao Consello, o presidente Alberto Núñez Feixoo puntualizou que a xestión da auga seguirá sendo unha competencia local, pero que ao afectar a saúde pública ou a cuestións ambientais "a Xunta non pode manterse allea". Tamén explicou que a sociedade promoverá a xestión agrupada de todos os sistemas, tomando como referencia experiencias previas de explotación conxunta – o caso de Sogama – que permiten "aforros notábeis" nos custos a través do aproveitamento de sinerxias, ao tempo que asegurou que as tarifas, que se empregarán en novos investimentos, serán "igualitarias e homoxéneas".


Summary: O Consello de Ministros acorda un plan para o "control e erradicación" do patóxeno que afecta 31 concellos galegos, onde non se podrá plantar. O Parlamento aproba por unanimidade unha serie de medidas e o BNG pide a dimisión da directora xeral de Gandería e Agricultura.

O Consello de Ministros aprobou este venres un real decreto cun programa estatal para o "control e a erradicación" da praga da couza guatemalteca, que afecta a pataca en varios concellos de Galicia e Asturias. Tal e como estaba previsto, o Goberno central activa un plan que terá unha vixencia inicial de cinco anos e nas que se establecen medidas contra esta Tecia solanivora, que afecta de maneira moi negativa ao tubérculo. O decreto obriga a destruír os cultivos con praga e a non plantar nos concellos afectados O real decreto do Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente establece diversas actuacións para a erradicación da couza, como delimitar a zona afectada e a zona tampón ou de protección, así como a destrución do material contaminado coa súa correspondente indemnización. Ademais, nas áreas afectadas prohibirase a plantación de cultivos e restrinxiranse os movementos. Nas zonas tampón, pola súa banda, levaranse a cabo tratamentos fitosanitarios e estableceranse condicións de circulación de vexetais. Ademais, entre as medidas preventivas atópanse as prospeccións e controis sistemáticos para achar a couza e que se aplicarán en lugares de venda da pataca nas que se determinen como zonas de risco, cuxa delimitación será definida no Comité Fitosanitario Nacional. Haberá controis e prospeccións para achar a couza en zonas que se determinen de risco A desta couza é unha praga detectada por vez primeira en Galicia en 2015 (nos concellos de Ferrol, Narón e Neda), que en febreiro de 2016 chegaba xa a Cervo, Foz, Xove, O Valadouro e Viveiro e que na actualidade alcanza 31 concellos de Ferrolterra e da Mariña lucense. É orixinaria de Guatemala e chegou ás Illas Canarias en 1999, dende onde se estendeu ao continente europeo por unha partida de patacas que entrou en Galicia. En Asturias a praga afecta tamén varios concellos da comarca do Eo-Navia. Hai tan só quince días. a Consellería de Medio Rural publicaba no DOG unha orde na que recomendaba non plantar patacas nos 31 concellos afectados pola praga de couza gutemalteca, anticipándose a este decreto estatal. Ademais, a Xunta decretara a corentena nos concellos afectados, polo que deles non podían saír patacas que foran cultivadas alí, ademais obrigar a aqueles que plantasen patacas a inscribirse nun rexistro para ter controlados aos cultivos dunha praga que salta con facilidade dun tubérculo ao outro. Proposta do Parlamento Neste mesmo xoves, por outra banda, o Parlamento de Galicia aprobou por unanimidade unha serie de medidas para investigar e erradicar a praga da couza. No texto ínstase a Xunta á "creación dunha comisión técnica de seguimento" da praga na que estean representados o propio Goberno, a Fegamp, o Laboratorio Fitopatolóxico de Galicia e a IXP Pataca de Galicia, en relación ás medidas de control da praga, das acción informativas que se leven a cabo, así como da evolución do decreto do Ministerio. A Cámara insta a Xunta a crear unha "comisión técnica de seguimento" da praga Ao tempo, ínstase tamén a que este comisión técnica informe á Cámara e ás organizacións agrarias da súa actividade, nomeadamente sobre as medidas de control que vaia adoptando e sobre os medios materiais e humanos dos que se dispoña para a loita contra a couza. Ademais, reclama a elaboración dun informe escrito que deberá remitirse aos grupos parlamentarios sobre "a avaliación das medidas de prevención adoptadas dende 2015 para evitar a extensión da praga". Alén disto, a Cámara tamén insta ao Ministerio de Agricultura a que o decreto que agora ve a luz "recolla medidas eficaces e rápidas para evitar a extensión da praga". Por outra banda, o BNG pediu este venres a dimisión da directora xeral de Gandería, Agricultura e Industrias Alimentarias, Belén Docampo, pola súa xestión na praga da pataca. A portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, entende houbo un "deficiente control" das importacións e da propia praga.


Summary: Acusacións e defensas solicitaron, ademais, novas dilixencias ao xulgado instrutor da causa.

Fiscalía e acusacións particulares piden imputar un delito de asasinato aos catro investigados maiores de idade polo crime do mozo Samuel Luiz, en calidade de autores. Ademais, acusacións e defensas solicitaron novas dilixencias ao xulgado instrutor da causa. A comparecencia dos catro investigados pola morte de Samuel nos xulgados finalizou sen unha resolución definitiva sobre o delito que se lles imputa Segundo ratificou o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza, a xuíza pronunciarase nos próximos días sobre as dilixencias solicitadas polas partes mentres peqda pendente concretar no trascurso da instrución o delito que se lles imputa aos detidos pola morte de Samuel, de homicidio ou asasinato. Os feitos, que se xulgarán mediante xurado popular, ocorreron a madrugada do pasado 3 de xullo, cando Samuel Luiz foi agredido por un grupo de mozos durante seis minutos na contorna do paseo marítimo da Coruña. A malleira que recibiu o mozo acabou coa súa vida. Na actualidade hai tres persoas en prisión provisional, comunicada e sen fianza pola malleira que lle custou a vida a Samuel Luiz. Ademais, dous mozos que non alcanzan a maioría de idade ingresaron nun centro de menores pola súa suposta relación cos feitos. Unha sexta detida, unha muller, foi posta en liberdade, condicionada a comparecencias regulares no xulgado. Acusación particular A Asociación pola Liberdade Afectiva e Sexual da Coruña, Alas, informou de que se presenta como acusación popular no proceso xudicial que servirá para esclarecer o crime de Samuel Luiz. Respecto diso, lembra que desde a súa fundación en 2010, Alas A Coruña "ten como principal obxectivo a consecución da igualdade real para a comunidade LGTBI". Para iso, engade, "traballa cada día co fin de alcanzar un modelo de sociedade máis diverso, máis xusto e máis igualitario". Por iso, como entidade coordinadora do Observatorio Coruñés contra a LGTBIfobia, Alas "preséntase como acusación popular nesta causa xudicial para probar que Samuel é unha vítima da homofobia e para que se probe en sede xudicial a existencia dun delito de odio". "Ninguén neste mundo debería morrer mallado ao berro de maricón de merda", subliñou a presidenta da asociación, Ana G. Fernández, quen recalcou a importancia de "deixar que a Policía continúe as súas investigacións", aínda en curso.


A Mahatma –alma grande - Sucasas. Gústanme as espirais concéntricas. Os círculos concéntricos non me van, non: demasiado fechados. Un métese dentro dun círculo a dar voltas e, por moitos lugares comuns que atope con outros círculos, sempre remata por ter a sensación de que dá voltas e voltas comezando de novo sen ir a ningures. Por se non bastase con isto, ademais, os círculos non teñen portas abertas ao descoñecido, o máximo que pode aspirar a facer un cando vai e volve e vai dentro dun circulo é petar coa liña esférica no naris e mais nada. Acabouse. Caput. The end. As espirais concéntricas, porén, non deixan de moverse e avanzar cara o descoñecido, arraizadísimas coma estiveron sempre dende o punto no que comezan a tracexarse. As espirais concéntricas crúzanse e partillan un lugar común nun determinado tramo da súa travesía, e despois, ala, adeus, a coller a mala na procura da Itaca persoal de cadaquen. En fin, non teño a menor dúbida, as espirais concéntricas son moito máis abertas e democráticas que os círculos concéntricos; as primeiras sempre atopan un punto de fuga cara o descoñecido e siguen camiñando, empurrándose dende o punto de partida, mais nos segundos non hai punto de fuga que valga. A área do círculo é igual ao radio ao cadrado polo número pi, e punto. A espiral, porén, canta mentras anda en círculos incompletos, e non procura ningunha verdade con garantías, nin matemática, nin lóxica. O círculo xa vai na procura de completarse a sí mesmo dende o mesmo momento en que comeza a tracexarse, digamos que xa nace con espírito de ajonías, e nin canta, nin baila, nin deixa cantar, nin deixa bailar, coma quen vive sen vivir en sí e tan alta completitude espera que morre porque non morre. En Galicia, círculos, o que se di círculos, hai bastantes. Son o equivalente matemático dos múltilples eidos persoais que chisporrotean coma átomos nas institucions da lingua e da kultura oficial. A un lado, o señor Ramón Villares, historiador, soltando a perla de que Galicia podería existir como tal aínda que desaparecese a súa lingua; e isto, cómpre recordalo, díxoo nun Seminario que tivo lugar nas terras de Auriense sobre "A crise das humanidades e do galeguismo á Luz da xeración Nós", ao que asistiu o que aquí escribe e do que vou falar. A outro lado, o coordinador do curso tratando de sair por peteneras nunha pregunta formulada polo que aquí escribe, cando responde que a civilización cristiá e occidental é o mellor marco axiolóxico posible para vivificar de novo ao ámbito dos estudos humanísticos na nihilista civilización tecno-cientificista e economicista do capitalismo contemporáneo. A outro lado, o silenciosísimo silencio de dous Mestres universitarios de filoloxía, un chegado de Madrí, e o outro chegado de Barcelona, cando o que aquí escribe pregúntalles, con todo o seu aparente candor e inocencia, se existen liñas de investigación que clarifiquen e dean contido ás conexions estéticas e filosóficas de parte da obra de Vicente Risco coa cosmovisión estética e filosófica do fascismo. Asegúrolles, caros lectores, que o coordinador do curso era o máis semellante a un pimiento morrón despois de que a este fillo do demo se lle dese por formular tan precisas preguntas con tanta docta e elegante prudencia, tipo Lord inglés, pois cada contexto e cada lugar require os seus códigos lingüísticos e as súas poses. Mais non acaba aquí o conto, non; para por a guinda ao pastel, ao que aquí escribe ocorreuselle preguntar a un profesionalísimo Antropólogo se a mirada antropolóxica podería aplicarse na historia contemporánea de Galicia para documentar o impacto real da modernización nas culturas campesiñas e populares do rural galego, así como na súa estructura demográfica e económica, e aí xa pouco lle faltou ao ilustrísima coordinador do curso para chimparse ipso facto fiestra abaixo dende a súa lustrosísima cadeira, temeroso coma estaba de que despois da pregunta do Taboada entrasen en tropel na facultade toda unha barafunda de revolucionarios desfarrapados cheirando a suor, ondeando a bandeira tricolor francesa e coreando a marsellesa, ou algo así. E non vos quero nin contar a cara que puxo tamén esa caste de aspirante a pseudo-Deus sentado nun sillón azul cando o que aquí escribe preguntou ao entrañable Alonso Estravís se en Portugal existía algunha caste de Antropoloxía comparada das culturas ibéricas, horror!, mondieu, qué provocación!, unha cousa é ser iberista, pensaría ese home alto, repoludo e ben comido, e outra cousa é tómalo tan en serio. No more forbidden questions, this is a serious academy!. Por certo, a resposta de Alonso Estravís foi tan honesta coma luminosa é a súa afabilidade no trato: Non o sei, respondeume. Asegúrovos, iso sí, que naquela sala había moitos cabeciñas – disque – pensantes desexando responder : Non, non existe ninguna antropoloxía comparada das linguas e culturas ibéricas e nunca xamais your eyes will see that kind of intelectual stuff. Ou falando claramente: Non, e nunca xamais verán os teus ollos esa caste de lixo intelectual. Pois vale. Moitas gracias. O saber non ocupa lugar, mais a gilipollez, polo visto, ocupa aínda máis. Confeso que por un momento sentín como os ollos de sapo de Ramón Piñeiro me interrogaban silenciosa e inquisitorialmente dende o alén, e detrás súa, como non, toda unha caste de homes – mulleres, ninguna, qué casualidade – con corpo de ser humano e cabeza de serpe que enchían o chan todo de baba e frotaban repetidamente as súas mans mentras bisbaban obsesivamente, ao mesmo tempo que miraban cara min : -He may be a communist, bs-bs-bssss. He may be a communist, bs-bs-bssss… Todo isto que vos conto, aínda que pareza unha paranoia setentera causada polo consumo dun mal ácido, asegúrovos que é tan real como a vida mesma, e se non podedes crelo preguntádello á bruxa de Goiás, quen vos recomendará, ipso facto, que faledes cun tal Xosé Luís Sucasas de Cadrón -o mellor columnista do Reino de Galicia xunto con Fran P. Lorenzo, todo hai que dicilo-, preto de Lalín, a 37 kilómetros de Chantada e 56 millons de anos luz da Galaxia NGC 1365, onde acaban de descubrir hai pouco, non sei se o sabedes, un burato negro cunha masa de 2 millons de soles e un diámetro de máis de tres millons de kilómetros – oito veces a distancia da terra á lúa -, cuxa superficie xira a case á velocidade da luz. Cágate, lorito. Así, mesmamente así de grandes son os eidos mentais neste paisiño. E este, mesmamente este, é o motivo principal dos nosos males. Como comprenderedes, caros lectores, non é maldade algunha desexar que un burato negro tan grande coma o recén descuberto na Galaxia NGC 1365 poida tragar, nun instante, tanto medo vernizado de intelectualidade. Da nada, mesmamente da nada, pode xermolar algo de lus.


Summary: Doce comunidades rexistran mellores parámetros que o noso país, cuxo medre en SS é case un punto inferior á do Estado.

A filiación á Seguridade Social aumentou en Galiza nos últimos doce meses en 21.558 persoas, un 2,29% máis neste agosto que respeito o mesmo mes do ano pasado. Mais ese incremento fica por baixo da media española no mesmo período, que foi do 3,19%. De feito, 12 comunidades do Estado rexistraron nestes doce meses un maior aumento da filiación á Seguridade Social que o noso país. Só catro tiveron un peor comportamento nese mesmo período. 12 comunidades do Estado rexistraron nestes doce meses un maior aumento da filiación á Seguridade Social que o noso país Desde diferentes entidades e organizacións tense denunciado a "desconexión" que se corre o risco de dar entre a economía galega a respeito da do Estado español, algo que ten constatado o menor medre do PIB galego en comapración co español, unha fenda que non mingua. O PIB medra no Estado o triplo O PIB (Produto interior bruto) galego medrou no primeiro trimestre deste ano un 0,5% en relación co último trimestre de 2014, un aumento que no conxunto do Estado español case chega a 1%, ficando nun 0,9 por cento. Se a comparación da evolución do PIB galego entre xaneiro e marzo de 2015 facémola, non cos últimos 3 meses de 2014, senón cos tres primeiros dese ano, a fenda aínda é máis grande: nestes 12 meses o PIB galego medrou un 0,9%, mais no conxunto do Estado foi do 2,7%.


Summary: O val do río Támega fronteira con Portugal é unha mostra excepcional e singular de riqueza arqueolóxica prehistórica e das grandes vías de comunicación tradicionais transfronteirizas.

O val do Támega é unha rexión que desde sempre foi unha fronteira natural. É o punto de conexión entre a costa e a terra firme e un cruce de camiños atravesado por vías romanas e polo Camiño de Santiago. A rexión abrangue o territorio galego e portugués e conta con abundantes vestixios de asentamentos, calzadas e miliarios romanos, restos medievais e castrexos, ademais dunha ampla representación de estatuaria a ambos lados da fronteira. Con todo, no relativo á prehistoria, a comarca do Támega é unha zona pouco coñecida e estudada na historiografía arqueolóxica da Galiza. O lado portugués do val, pola outra parte, leva sendo amplamente estudado desde os anos oitenta e reflicte mostras de pinturas rupestres, estatuas-menhir antropomorfas e fálicas e outros vestixios prehistóricos. Ante os precedentes dos achados en Portugal e algúns descubrimentos fortuítos realizados durante o século XX, o Grupo de Estudos en Arqueoloxía, Antigüidade e Territorio (GEAAT) comezou en 2013 a estudar os restos da prehistoria na zona galega do val do Támega, correspondente á comarca de Verín. As últimas investigacións na rexión amosan xacementos de diversos momentos da prehistoria, desde o Neolítico e o Calcolítico até a Idade de Bronce. Por iso, os arqueólogos ven o val do Támega como un enclave privilexiado para estudar a ocupación do territorio e a mobilidade durante as diferentes etapas da prehistoria. A arqueóloga especializada en prehistoria e líder da investigación na zona, Beatriz Comendador, afirma que "se algo caracteriza a arqueoloxía prehistórica da comarca do río Támega é a súa diversidade. Atopamos asentamentos de diferentes etapas, arte rupestre, mámoas, xacementos funerarios da Idade de Bronce e estatuaria do Noroeste. Pode dar a sensación de que esta rexión sudoriental de Ourense é un territorio illado ou con pouca conexión co resto do mundo, pero os estudos amosan o contrario. O val do Támega foi unha área crucial e estratéxica de comunicación desde a antigüidade. Os diversos materiais e manifestacións artísticas que estamos atopando amosan contacto con zonas afastadas e circulación de obxectos e persoas desde momentos moi remotos na historia". Comendador e a arqueóloga especializada en mobilidade na prehistoria, Lucía Rodríguez, comentan que "en Portugal, na zona de Tras os Montes, a profesora Susana Jorge xa estudara nos anos oitenta a presenza de pintura esquemática e os poboamentos do Calcolítico. Isto ten o seu reflexo no lado galego do Támega, nas pinturas atopadas no xacemento de Lobarzán. A zona galega e portuguesa forman parte da mesma vía de comunicación". Lucía Rodríguez ten claro que o val do Támega, igual que o é agora, xa era a entrada ao noroeste da península durante a prehistoria e atrévese a afirmar que foi un lugar clave nos procesos de neolitización. "No sitio de Lobarzán atopáronse asentamentos desde a prehistoria até a Idade Media, que mostran o interese que espertaron estes lugares altos, con ampla visibilidade sobre o val, ao longo da historia". O etnógrafo Miguel Losada tamén afirma que o val do Támega leva sendo unha zona de intercambio durante milenios cunha sofisticación cultural propia. "As persoas que habitaron o val na prehistoria non estaban pechadas sobre si mesmas. Tiñan un coñecemento amplo a escala continental e todo apunta a pensar que o que se está atopando é só o comezo de achados aínda máis importantes". A importancia de analizar os asentamentos prehistóricos da comarca son fundamentais para coñecer os criterios de localización e pautas de explotación do territorio das comunidades antigas. Arqueoloxía colaborativa O proxecto arqueolóxico que se leva a cabo actualmente na zona conta coa colaboración dos axentes civís e locais, coñecedores do territorio de estudo, que axudan aos investigadores a localizar e contextualizar os xacementos da zona. A toponimia, as lendas populares e as historias locais poden dar indicios de xacementos e culturas que se perderon no tempo. Losada comenta que o rexistro lingüístico ten unha grande precisión que axuda a atopar patróns en diversas zonas. "A investigación etnográfica e lingüística ou paleolingüística forma parte dun corpus de coñecemento. A propia raíz do río Támega, que está presente en Támesis indica contextos que tiñan algún tipo de conexión". Os habitantes do territorio son os maiores coñecedores da paisaxe e poden atopar importancia en elementos que ao resto lles pasa desapercibidos. Contactos interculturais Segundo os estudos publicados polo GEAAT, as prospeccións no val do Támega están a superar todas as expectativas de partida. En 2019 atopáronse dúas das catro pinturas rupestres que se coñecen en toda Galiza, sendo unha delas de tradición esquemática sobre granito, a máis antiga que se coñece até o momento na comunidade sobre ese soporte. Até o momento, xa se catalogaron na rexión mostras de diversas categorías. Vinte e unha mámoas, dúas mostras de pintura esquemática, cento seis petróglifos, cerámica estilo penha, a estela de guerreiro de Pedra Alta e xacementos habitacionais tipo castro en Cualedro, Monterrei ou Chaves. Da Idade de Ferro e períodos próximos á Romanización, na zona de Frieiras, identificáronse un total de catorce xacementos castrexos en alturas medias e baixas en relación coas terras cultivábeis e coas potenciais rutas de tránsito. Beatriz Comendador fala de pezas de ouro e bronce que coinciden con diferentes xacementos europeos da Idade de Bronce e que indicarían o contacto da zona con outras culturas. A contorna arqueolóxico do menhir de Tameirón ofrece indicios de ocupación na Idade de Bronce. Tamén existen mostras do período Calcolítico, onde era común o enterramento e o emprego de covas e abrigos naturais para resgardarse. As catas realizadas na zona amosaron niveis arqueolóxicos da Idade Media, Romanización e Neolítico e na Fraga dos corvos atopáronse un brazalete de bronce, unha fíbula de dobre resorte e un pendente que se interpreta como una relación co mundo orientalizante. José María Eguileta: "A Gallaecia formaba parte de rutas de intercambio entre pobos mediterráneos e da zona atlántica" Cruce de camiños As mostras da riqueza etnográfica e arqueolóxica que se están a atopar na rexión teñen relación coas súas características paisaxísticas e xeográficas. Como afirma Lucía Rodríguez, o val do río Támega sitúase nun cruce de camiños na fronteira con Portugal e Castela, sendo un dos eixos fundamentais na comunicación do territorio norte-sur co país veciño e oeste-leste entre o interior da meseta e a costa. Miguel Losada salienta a importancia de achados da magnitude da Estela do guerreiro, de grande antigüidade, que certifica a sofisticación das comunidades que habitaron o territorio do val do Támega e o contacto con culturas atlánticas remotas. "Estamos a falar de descubrimentos de primeiro nivel. Os grandes petróglifos en Vences son un dos achados máis importantes das últimas décadas: coas súas características físicas conectan esta rexión co mundo atlántico e británico. Ademais, nesta mesma zona existen indicios doutros posíbeis petróglifos que parecen apuntar a datas do Paleolítico Superior". O río Támega é o principal eixo vertebrador da comarca de Verín, percorréndoa lonxitudinalmente de norte a sur. O espazo goza de amplos valores naturais con abundante riqueza vexetal e faunística. A propia traxectoria do río, nun val amplo gorecido polos montes, supón unha vía natural de paso que leva achegando movemento de persoas e ideas ao longo dos séculos. Durante a Idade de Bronce apareceu a gandaría transhumante, que implicou o desprazamento de poboacións a través de territorios remotos aproveitando as vías naturais de paso como as concas fluviais. Lucía Rodríguez explica que "a paisaxe combina clima atlántico e mediterráneo, o que fai do val un lugar interesante para asentamentos da gandaría e a agricultura, que comezaron no Neolítico. As comunidades antigas adoitaban asentarse e sentirse atraídas por rexións fluviais na procura de auga e fertilidade. Ao ser un lugar de paso, converxen manifestacións culturais de orixes distintas". O Támega pertence á conca do Douro, nace no alto Talariño, preto de Alberguería (Laza) e chega a Portugal. En total ten unha lonxitude de 51 quilómetros e unha conca de 624 quilómetros cadrados sobre territorio galego. O seu principal afluente é o río Búbal, que recolle augas de Cualedro, Oímbra e Monterrei. A localización estratéxica da comarca, sumada á súa riqueza paisaxística e natural, fixeron dela un lugar atractivo para o asentamento de poboacións ao longo da historia. Con todo, os asentamentos e mostras da prehistoria recente non se comezaron a estudar con seriedade até os últimos anos. Pinturas rupestres Unha das mostras máis salientábeis do papel do val do Támega nas comunicacións e no paso e influencia de culturas remotas son as pinturas rupestres de tipo esquemático recentemente atopadas en Penedo Gordo e Lorbarzán. Estes achados, realizados no ano 2019 son as mostras máis antigas atopadas sobre granito na comunidade. A arte esquemática é pouco común na Galiza, onde o que se adoita atopar son representacións de figuras circulares concéntricas e de animais. Os achados de Lorbarzán son mostras de cruces antropomorfas e trazos esquemáticos, típico de zonas máis meridionais da península Ibérica, que terían chegado á rexión polas vías de comunicación. Outros achados que amosan o contacto do val con outras culturas son as puntas de sílex. Un material que non está presente na nosa comunidade e que indicaría un probábel intercambio con outras rexións onde é máis abundante. Lucía Rodríguez, que investiga a presenza do material silex e cerámicas na zona, afirma que as investigacións intentan desbotar a crenza popular de que na prehistoria a xente non se desprazaba. Os rexistros arqueolóxicos atopados no val demostran que as poboacións se movían. "As puntas de frecha de sílex que atopamos aquí proveñen dunha distancia de, como mínimo, cen quilómetros. Ademais a cerámica tipo penha que atopamos é moi específica da área do Támega e atopámola tanto na parte galega como portuguesa". O contexto dos achados como o do menhir de Tameirón vincúlano cun poboamento desenvolvido na zona entre mediados do segundo milenio e inicios do primeiro antes de Cristo. A peza está relacionada coas vías de comunicación. Outras estatuas atopadas das mesmas características responden a este patrón, como a de Muíño de San Pedro, en Verín, ou as de Faiôes, de Chaves. Un recurso sen explorar As prospeccións e achados recentes realizados pola Universidade de Vigo teñen o obxectivo de poñer en valor a zona entre a comunidade científica, pero tamén de divulgar entre a sociedade as mostras de pinturas rupestres e xacementos da prehistoria recente nos concellos do val do Támega; Laza, Castrelo do Val, Monterrei, Verín, Oímbra e Cualedro. Para isto, o equipo do GEAAT promoverá unha plataforma virtual de acceso público de carácter transfronteirizo que irá incluíndo os resultados da intervención da zona galega e portuguesa. Ademais, os propios arqueólogos levan poñendo en marcha, durante os últimos anos, excursións aos xacementos para mostrarlle ao público da zona a riqueza local. Todas as persoas consultadas coinciden en salientar a relevancia dos recursos arqueolóxicos do val do Támega: ademais de polo seu valor cultural, poden servir como motor económico e dinamizar a comarca, promovendo actividades relacionadas cos xacementos.Miguel Losada destaca que "os seres humanos só consumimos discursos e símbolos que apelan á emoción. A realidade etnográfica na Galiza é descoñecida porque non é divulgada, non se aproveita para crear contidos culturais, películas ou en definitiva discursos que falen de nós". Bruno Rúa: "Cando comecei co grupo, había catalogados 36 petróglifos e a día de hoxe xa hai 338"


Summary: A práctica dalgúns deportes complícase. A orde de Sanidade que obriga a usar máscaras nas disciplinas de contacto está a crear verdadeiros problemas nos clubes. Desde as federacións tentan buscar solucións con pouca marxe e entre unha nube de protocolos segundo sexa a competición galega ou estatal.

A orde do 17 de setembro da Consellería de Sanidade, na cal se abriu a posibilidade da práctica deportiva con contacto pero coa obriga de usar máscara nos adestramentos e na competición está a causar malestar nalgúns deportes dos denominados "de contacto". A Federación Galega de Fútbol anunciou que busca alternativas de protección e o resto de federacións estudan facer o mesmo. Desde o baloncesto galego aseguran que teñen pendente unha xuntanza para decidir a súa posición. Francisco Martín, presidente da Federación Galega de Baloncesto, explica a Nós Diario que os sete deportes de contacto van da man neste tema. Aínda así "as circunstancias son distintas en deportes como o fútbol que se xoga no exterior, mesmo baixo chuvia" que en deportes como "baloncesto, balonmán ou voleibol". Asegura que só hai tres saídas a este problema: empregar a máscara, acollerse aos test ou pospoñer as competicións e adestramentos. "Os nosos clubes non teñen orzamento para facer probas PCR semanais, é imposíbel", asegura Martín, "e suspender a competición significaría sumar aos seis meses que levamos sen xogar outro ano máis". Desde esta federación xa estudaron o custo de máscaras especiais que se empregan en competición e consideran "razoábel" a súa utilización. Adaptar a lóxica interna do rugby "A utilización de máscara no rugby tradicional é imposíbel", explica a Nós Diario Jos Portos, director técnico da Federación Galega de Rugby, "a única maneira sería adaptar o xogo, modificar a súa lóxica interna". Sinala que o contacto físico que hai neste deporte "racharía as máscaras" ao que lle engadiría "xogar en campos de herba ou enlamados polo choiva". Portos debuxa unha situación de "caos" na que segundo sexa unha competición estatal ou non as normas sanitarias son diferentes. "Estamos a dar paus de cego con 17 protocolos e interpretacións distintas segundo xoguemos nun lugar ou noutro", explica, "cantos máis protocolos hai máis confusión haberá". A responsabilidade para os clubes Os clubes serán os que teñan que aplicar, na base, o novo protocolo. Diana Atanes, presidenta do Clube Hockey Cidade de Ourense, asegura a Nós Diario que aínda non comezaron cos adestramentos mais considera que o seu "é un deporte que ten moito movemento e vémolo difícil xogar con máscara". Na mesma cidade atopamos o clube Hockey Barrocás que xa comezou a competir a nivel estatal. Jaime Amorín, o seu presidente, admite que "hai unha descoordinación total nas Administracións, os dirixentes políticos descoñecen cal é a realidade social e se seguen así acabarán co deporte base que desaparecerá". Explica que co protocolo da federación española poden "adestrar e xogar sen máscara" e co que se aprobou agora na Galiza deberían poñela. No seu clube adaptáronse con grupos pequenos de dez de rapazas e rapaces. Entende que "xogan a lavase as mans e se pasa algo a responsabilidade é do delegado que ten cada club, e iso non é de recibo". Un protocolo específico para o fútbol e o resto de federacións a agardar A Federación Galego de Fútbol foi a primeira en reaccionar á orde e o seu presidente, Rafael Louzán, anunciou presentará en breve ese protocolo actualizado que debe ser aprobado e autorizado pola propia Secretaría Xeral para o Deporte e a Consellaría de Sanidade. Unha das propostas era facer probas PCR semanais, unha alternativa que para o resto de deportes sería inviábel polo custo económico que supón ao redor de 100 euros por deportista. Fontes dalgunhas federacións indican a Nós Diario que tampouco elas poden axudar aos clubes por ter menos federadas e federados e non contar con orzamento abondo. No deporte base xa temen que esta medida cause baixas entre as rapazas e rapaces, unha circunstancia que podería provocar a desaparición dalgúns clubes.


Summary: Despois de tres semanas de confinamento, os números comezan a ser máis positivos nos indicadores hospitalarios, e o esperable é que tamén o sexan nos vindeiros días nas cifras de mortes. Non será a fin da enfermidade nin das restricións, advirten os expertos, que alertan do risco de rebrotes

Cando está a piques de rematar a terceira semana de confinamento, os datos referidos á infección da Covid-19 comezan a amosar signos de control da enfermidade, con incrementos menores no número de casos detectados, no número de hospitalizacións e mesmo no número de falecementos. Especialmente importantes son os datos referidos ás cifras de ingresos hospitalarios, sobre todo os da UCI, instalacións que corren o risco de ficar saturadas en caso de que a epidemia non se conteña.Os números comezan a ser claros nos indicadores hospitalarios, e o esperable é que tamén o sexan nos vindeiros días nas cifras de mortesOs indicadores referidos aos contaxios e ao número de casos detectados eran os primeiros nos que era esperable ver os efectos das medidas de distancia social e confinamento, para detectar posteriormente a chegada ao pico nos datos de ingresos hospitalarios e UCI e, finalmente, percibilos nas cifras de mortes. O pico no número de novos casos semella ter sido superado hai xa uns días, mais os expertos alertan sempre de que este é o indicador menos fiable, ao depender do número de tests realizados e pola presenza maioritaria de infectados que non presentan síntomas.Non será a fin da enfermidade nin do propio confinamento, senón a constatación de que as medidas de control eran as axeitadas e de que será necesario mantelas (cun progresivo desescalamento) durante varias semanas máisCon todo, os números comezan a ser claros tamén -en Galicia e no conxunto do Estado- nos indicadores hospitalarios, e o esperable é que tamén o sexan nos vindeiros días nas cifras de mortes. A curva tería sido, así pois, "aplanada", o obxectivo subliñado nos primeiros días da epidemia. Non será, con todo, a fin da enfermidade nin do propio confinamento, senón a constatación de que as medidas de control adoptadas eran as axeitadas e de que será necesario mantelas (cun progresivo desescalamento) durante varias semanas máis, ou se cadra meses. Calquera relaxación ou exceso de confianza, advirten as autoridades sanitarias, levaría a un rebrote da enfermidade e obrigaría a endurecer de novo as medidas de control e confinamento.O número de casos activos medra de forma máis lenta, ao redor de 300 cada día, fronte ás cifras superiores a 400 novos casos que se rexistraban no comezo desta semanaNo que atinxe a Galicia, hai xa días que o número de casos activos medra de forma máis lenta, ao redor de 300 cada día, fronte ás cifras superiores a 400 novos casos que se rexistraban no comezo desta semana. A isto contribúe en boa medida o grande incremento das altas, é dicir, de pacientes que superan a enfermidade e pasan a dar negativo nas análises, e que comezan a achegarse ás 100 diarias, cun total de 435 dende o inicio da epidemia.Outro dato a ter moi en conta é o importante descenso que nos últimos días experimentou o número reprodutivo básico (R0), que é número medio de casos novos que xera un caso primario ao longo dun período infeccioso. Na medida en que se achegue a 1 e, sobre todo, se cae por debaixo, a infección tende a ir desaparecendo co tempo, en lugar de estenderse. A media no Estado Español é xa de 1,1 e hai oito comunidades autónomas por debaixo de 1. En Galicia o indicador aínda é superior (1,2), pero nos últimos días foi descendendo dende o 1,48 do martes, 1,38 do mércores, 1,32 do xoves e ata o 1,2 que o Ministerio de Sanidade anunciou este venres.O número reprodutivo básico (media de contaxios que causa cada infectado) leva días en descenso e vai achegándose a 1O número de casos activos medra máis lentamente a pesar de que Galicia mantén un ritmo alto de realización de probas, con ao redor de dúas mil ao día, sumando xa 23.324 PCR. Se comparamos a evolución diaria do número de probas e a variación de casos activos, vemos como dende o martes 31 o ritmo de crecemento dos positivos é menor que o das probas.Os valores máximos de ingreso en UCI (en medias dos tres días anteriores) déronse o pasado venres e os do resto de hospitalizacións o sábadoDe igual xeito, o pico semella ter sido superado no que atinxe aos ingresos hospitalarios. Os valores máximos de ingreso en UCI (en medias dos tres días anteriores) déronse o pasado venres e os do resto de hospitalizacións o sábado. Dende entón, o ritmo de novos ingresos en UCI vén descendendo moi lentamente (confirmando que o pico se pode asemellar máis a unha meseta que a un cumio afiado), e o do resto de hospitalizacións con moita máis velocidade, pasando de 80 ingresos diarios a menos de 20 cada día en só unha semana.Aínda así, o número de persoas hospitalizadas segue a ser moi elevado e, de feito, continúa a medrar, aínda que o faga a un ritmo máis lento. A cifra de persoas enfermas de coronavirus nas UCI é xa de 176 (cando Galicia conta con 274 camas nestas unidades) e o total de hospitalizadas supera as 1.000. Neste gráfico obsérvase en calquera caso o efecto de curva aplanada que se buscaba coas medidas de contención, e que debe dar paso a un descenso dos indicadores a partir dalgún momento.A cifra de persoas enfermas de coronavirus nas UCI é xa de 176 (cando Galicia conta con 274 camas nestas unidades) e o total de hospitalizadas supera as 1.000A evolución positiva pode observarse tamén neste gráfico, no que se ve a variación diaria do número de casos activos, do número de ingresos en UCI e máis no número de hospitalizacións convencionais. O descenso é claro nos tres indicadores, que medran a un ritmo diario do 5%, cando hai pouco máis dunha semana o facían por riba do 20%.A meirande parte dos casos detectados son leves e apenas presentan síntomas (ou non os presentan en absoluto). A medida que aumenta o número de tests, a porcentaxe que representan estes casos leves aumenta, o que se observa no seguinte gráfico. A proporción de casos activos de coronavirus en Galicia que se atopa nos hospitais pasou do 32% do pasado xoves ao 23% deste venres.A provincia de Ourense é zona de Galicia cunha maior incidencia da enfermidade (máis casos activos por habitante)A información por áreas sanitarias pode conter moitos nesgos, pola realización de máis ou menos probas nun ou noutro lugar. En todo caso, os datos veñen amosando que a provincia de Ourense é zona de Galicia cunha maior incidencia da enfermidade (máis casos activos por habitante), moi por diante de Vigo e A Coruña. Con todo, Vigo e A Coruña amosan nos últimos días unha desaceleración no ritmo de crecemento dos seus casos activos, ao igual que Pontevedra e en menor medida Santiago. Ourense mantén un ritmo estable de aumento de casos e Lugo e Ferrol tiveron (con moitas oscilacións, menos nos datos medios de tres días) esta semana as súas cifras máis elevadas de positivos.


Summary: [ACTUALIZADA ÁS 18.37]. A organización frontista suspendeu a campaña electoral esta sexta feira en repulsa polo feminicidio de María Isabel Fuentes.

O Bloque cesou a súa actividade de campaña en todas as cidades, vilas e localidades do país após o feminicidio de María Isabel Fuentes. e sumouse ás convocatorias lanzadas polo movemento feminista en repulsa polo crime machista. Aliás, a voceira de Igualdade do BNG no Parlamento galego, Carme Adán, exixiu a comparecencia "urxente" do vice-presidente da Xunta, Alfonso Rueda, para que dea explicacións a respeito do asasinato machista de María Isabel Fuentes no CHUOU. A organización frontista insta a esclarecer as razóns polas que non foron adoptadas medidas no hospital malia existiren indicios dunha agresión anterior. A Marea de Vigo tamén suspendeu o acto previsto para este serán que congregaría ao candidato á alcaldía, Rubén Pérez, e a europarlamentar de AGE, Lidia Senra. Pola súa banda, desde Ourense en común non suspenderon os actos de campaña e emitiron un comunicado público no que sinalan que continuarán "loitando e reivindicando na rúa para que a violencia machista sexa eliminada da nosa sociedade". Porén, na xornada de mañá (9 de maio) si que cancelarán a súa actividade política a partir das 19.30h para acudir ás concentracións convocadas polo movemento feminista. No comunicado amosan a súa "repulsa" polo asasinato de María Isabel Fuentes e recollen a batería de propostas que integran no programa electoral na loita contra a violencia machista. Ás 18:35 horas, un comunicado de Anova Ourense através da súa conta twitter noticiaba que esta formación política tamén suspende a súa campaña esta sexta feira na cidade das burgas. ConcentraciónsDesde a Marcha Mundial das Mulleres convocan senllas concentracións o sábado 9 de maio ás 20h en: Ourense. Acarón da estatua da castañeira. Subdelegación do Goberno. Vigo. Perante o Museo MARCO. Ferrol. Praza do Concello. Compostela. Porta do Camiño. Pontevedra. Praza 8 de marzo. A Mariña. Fronte a Casa do Concello de Foz. Asemade, terán lugar mobilizacións na segunda feira noutras vilas e cidades do país, como A Coruña, que será no Obelisco (20h).


Summary: A corporación conta con seis centros en Madrid e vén de facerse co Grupo Hospitalario Modelo da Coruña. O seu conselleiro delegado, Juan Abarca, sinala na presentación que o seu obxectivo é a súa expansión por todo o país: "imos comer o mercado galego, enteiro".

Xa están aquí. HM Hospitales, un dos maiores grupos da sanidade privada de España, que posúe seis hospitais en Madrid, vén de desembarcar en Galicia a través da adquisición do Grupo Hospitalario Modelo, propietario dos hospitais Modelo e a Maternidad Belén na Coruña. Faino, ademais, sinalando que esta compra supón o primeiro paso dun proxecto de expansión por toda Galicia, como destacou este luns na cidade herculina o presidente e conselleiro delegado do grupo, Juan Abarca: "imos comer o mercado galego, enteiro", afirmou. Esta compra supón o primeiro paso dun proxecto de expansión por toda Galicia, como destacou o presidente e conselleiro delegado do grupo, Juan Abarca: "imos comer o mercado galego, enteiro" Nun acto celebrado no Colexio Médico da Coruña Abarca explicou que a compra do Modelo será "o embrión dun gran proxecto galego", no que pretenden integrar asistencia médica, docencia e investigación. A operación, na que HM Hospitales vai investir uns cen millóns de euros, implica o mantemento dos 400 postos de traballo dos actuais centros sanitarios. Na actualidade HM xestiona os hospitais universitarios Madrid, Montepríncipe, Torrelodones, Sanchinarro e Nuevo Belén, ademais de contar con sete policlínicos propios, e mantén un acordo coa universida católica San Pablo CEU. HM foi, ademais, un dos grupos empresariais candidatos (xunto con Bupa-Sanitas, Asisa, Adeslas, Ribera Salud e Capio) a facerse cos hospitais públicos que a Comunidade de Madrid pretendía privatizar até a paralización xudicial do proceso hai uns meses. O director do Grupo HM Hospitales, Juan Abarca, é tamén secretario xeral do Instituto para el Desarrollo e Integración de la Sanidad, un lobby promovido polas empresas e seguros dedicados á sanidade privada en España, e destinada a fomentala fronte á sanidade pública. Coincidencia coa entrada en vigor da lei que lle pasa pacientes á privada HM foi, ademais, un dos grupos empresariais candidatos (xunto con Bupa-Sanitas, Asisa, Adeslas, Ribera Salud e Capio) a facerse cos hospitais públicos que a Comunidade de Madrid pretendía privatizar até a paralización xudicial do proceso hai uns meses En decembro o PP aprobou en solitario a Lei de Garantías de Prestacións Sanitarias, que entrou en vigor hai unhas semanas, e que abre unha vía de transvasamento de pacientes cara á sanidade privada. Baixo a aparencia dunha lei que defende os intereses dos pacientes, garantindo que ninguén poderá agardar máis de 60 días por unha intervención cirúrxica nin máis de 45 para unha consulta externa ou proba diagnóstica, agóchase unha panca para o fomento da sanidade privada en Galicia, e para o seu financiamento con cartos públicos. Os obxectivos fixados pola lei semellan imposibles de cumprir neste momento, cunhas listas de espera para operarse que superan os 84 días de media, un prazo que mesmo se incrementou no último ano. A lei prevé que ao chegar ao límite previsto, o Sergas "deberá ofertar a realización da prestación noutro centro da rede pública ou nun centro concertado". En caso de "rexeitamento do centro ou centros alternativos ofertados para a realización de asistencia", "quedarán sen efecto as garantías" establecidas na propia lei. Pero se o Sergas non realiza esta "oferta" alternativa, o doente pode ir directamente á sanidade privada e adiantar os cartos, que o Sergas "reembolsará" posteriormente. A lei foi duramente criticada polos grupos da oposición, que consideran que "pon en igualdade de condicións a sanidade privada e a pública" e que criticaron que forza a cidadanía a enfrontarse á "coacción" de ir á privada ou ficar sen atención "en tempo e forma". Baixo a aparencia dunha lei que defende os intereses dos pacientes agóchase unha panca para o fomento da sanidade privada en Galicia e para o seu financiamento con cartos públicos Casualmente, este desembarco en Galicia dun dos maiores grupos da sanidade privada de España coincide co inicio dunha nova folga indefinida en Povisa, un dos meirandes hospitais privados galegos. A pesar de tratarse dun centro privado, Povisa atende ao redor de 140 mil pacientes da área sanitaria de Vigo, ante a limitada capacidade das estruturas públicas. Un acordo de cesión de servizos, pagados con cartos públicos, do que a empresa se vén beneficiando nos últimos anos, pero que é criticada por entidades sociais, partidos políticos e sindicatos, e que xerou en máis dunha ocasión denuncias de deficiencias na atención e críticas por parte dos traballadores, que acusan a empresa de incumprir o convenio laboral ao que está obrigada.


Summary: José María Ruíz, avogado defensor do capitán do Prestige en 2002 desconfía das acusacións "antes do xuízo" por parte das autoridades españolas.

Apostolos Mangouras, capitán do petroleiro Prestige, afronta penas de sete anos de prisión por delito contra os recursos naturais e o medio ambiente e polo delito de danos tamén se solicita pena de prisión de cinco anos. Diante ten como acusación ao Ministerio Fiscal, a Plataforma Nunca Máis, a Asociación Arco Iris, Izquierda Unida, o Estado español, a Xunta e varias institucións máis. Chegou cedo pola mañá case ao tempo que a prensa. Entrou, como no caso dos outros dous acusados, por unha das portas traseiras do recinto onde se esta a celebrar o xuízo. Con aspecto canso, polo menos nos cinco minutos que a prensa gráfica tivo acceso á sala, seguiu as diferentes intervencións a través dun sistema de tradución. O seu avogado defensor, José María Ruíz Soroa, presentou a Mangouras como inocente e cargou contra as autoridades que daquela tiñan responsabilidades políticas. Para a defensa prodúcese unha situación de "indefensión" que ademais cualifica de "inconstitucional" "As autoridades marítimas españolas adoptaron decisións equivocadas"A defensa do capitán do buque, Apostolos Mangouras, solicitou a nulidade do mesmo e sinalou que o Prestige tiña todas as certificacións necesarias para a navegación e que a estrutura estaba nun "aparente" bo estado. Apunta que o seu defendido "adoptou as medidas correctas e negouse a tomar remolque". Segundo afirma José María Ruíz Soroa, avogado da defensa, "a partir do día 14 de novembro as autoridades marítimas españolas asumiron o control do buque e adoptaron decisións equivocadas". Para a defensa prodúcese unha situación de "indefensión" que ademais cualifica de "inconstitucional" en referencia aos artigos 18 e 24 da Constitución española. José María Ruíz Soroa preguntou diante da sala se "España é capaz de darlle un xuízo xusto a Mangouras?". Diante desta pregunta aporta as declaracións do presidente do goberno español nesas datas, José María Aznar, e do ministro de Exteriores nese intre que afirmaran que Mangouras "era un pirata". Por último afirma que na cualificación xurídica das acusacións non existe dolo posto que, segundo o convenio do dereito do mar, só existiría "nos actos realizados desde buques que se atopen fóra do mar territorial do Estado.


Summary: Pola volta de 300 persoas, principalmente de plataformas de afectad@s polo calote das preferentes máis tamén de colectivos que loitan contra os desafiuzamentos, concentráronse ás Portas do Parlamento autonómico para exixiren solucións.Un forte desplegue de medio cento de antidisturbios protexía a entrada á Cámara.

O inicio da IX lexislatura do Parlamento de Galiza comeza quente. Pola volta de 300 persoas concentráronse ao longo de toda a mañá fronte á Cámara autonómica, coincidindo coa sesión de constitución do novo parlamento. Na súa inmensa eran in tegrantes de plataformas de afectados polo calote das preferentes, procedentes de comarcas como Ferrolterra, Baixo Miño, Barbanza ou a propia Compostela. Mais tamén había membros de colectivos contra os desafiuzamentos. En medio dun impoñente desplegue policial (rúa cortada ao tránsito rodado e de peóns, medio cento de antidisturbios, oito grilleiras da Policía Nacional,...) os e as concentradas non descansaron nen un segundo en berros, cánticos e palabras de orde exixindo solucións. Entre eles atopábanse, nos primeiros momentos, deputad@s nacionalistas como Carlos Aymerich ou Ana Pontón. O voceiro do BNMG, Francisco Jorquera, achegouse até os e as concentradas para amosar o apoio da frente ás súas reivindicacións. E tamén, nos momentos previos á constitución do parlamento, Xosé Manuel Beiras e o resto de elect@s de AGE estiveron cos e coas manifestantes, comprometéndose a levar á Cámara as peticións do colectivo, unhas 90.000 persoas na Galiza. Apupos aos coches oficiais A medida que ían chegando coches oficiais para entraren no Parlamento, os apupos e asubíos dos manifestantes aumentaban de ton, mentres que durante horas e inasequíveis ao desalento, coreaban consignas como "Mans arriba, isto é un atraco", "Políticos do PP e banqueiros, todos ao caldeiro" ou "Non pode ser, nós a traballar e eles a roubar", para alén das xa clásicas "Non hai pan para tanto chourizo" ou "Non faltan cartos, sobran ladróns". Entre as ducias de afectados estaba Xosé, de Arousa Norte, que xustificou a concentración en que "por moitos votos que obtivera, iso non exculpa a Feijóo de ser cómplice dun calote, o das preferentes e subordinadas, que fodeu a milleiros de galeg@s". Na mesma liña falou Ana, de Narón, que calificou de "vergoña" que "aí dentro (en referencia ao Parlamento) estén os do PP a falar de festa da democracia cando a nós os bancos nos roubaron o aforros de toda unha vida, e Feijóo e eses sabíano e nin fixeron entón nin fan nada agora". Solucións, non promesas Os e as concentradas exixían solucións ao calote, e un dos seus voceiros apuntou a que "a arbitraxe, que bancos e Xunta tanto falan, non nos soluciona a todos o problema", un problema que, lembran, "é un roubo a milleiros de familias". Nas múltiples e variopintas faixas que penduraban o protagonismo era para os banqueiros imputados pola Audiencia Nacional (sobre todo Gayoso e Pego) e para Feijóo. De feito, até había faixas en inglés e nas que se pedía a Europa "salvación fronte aos ladróns". Unha delegación de afectados chegou a entrar no recinto do Parlamento, coa intención de pediren que lles permitisen entrar no hemiciclo para expor a situación deste colectivo, mais após uns minutos de conversa cos responsábeis, tiveron que abandonar a Cámara. Iso non desalentou aos e ás afectadas que se concentraban frente ao Parlamento, todo o contrario, pois rebodraron con máis forza os berros apuntando aos banqueiros e a Feijóo como responsábeis do calote. Pola volta das doce e media da mañá, e tras dúas horas e media de concentración, os e as manifestantes abandonaron a protesta. Iso sí, como afirmaba Manuel, de O Salnés, "non estamoa a dicir adeus, senón até pronto. E máis vale que solucionen pronto o problema, pois imos vir máis, moitos máis". Cortexo de AGE Os e as deputadas electas da Alternativa Galega de Esquerdas (AGE) chegaron ás portas do parlamento acompañadas por un cento de persoas que, portando bandeiras da Patria e da II República, corearon lemas a prol da unidade da esquerda e incidindo en que con esta formación entraba no parlamento "a voz da rebelión da cidadanía galega".


Summary: Dolores Vilavedra analiza a última novela de Francisco Fernández Naval, que percorre a experiencia dos voluntarios galegos na División Azul nun documentado volume que publicou Xerais.

Hai uns poucos meses Francisco Fernández Naval publicou A noite branca, unha longa novela que xira arredor da experiencia dos voluntarios galegos na División Azul. O interese que suscita o tema, vese acrecentado polo feito de que o autor foi un dos pioneiros da abordaxe na nosa lingua do tema da guerra civil cunha novela, O bosque das antas, que foi Premio Xerais en 1988. De feito en A noite branca aparecen espalladas aquí e acolá algunhas referencias a personaxes daquela novela; dada a súa irrelevancia argumental, coido que se pode formular a hipótese de que cumpren a función de ancorar esta novela na modalidade xenérica de novelas da guerra civil ou da memoria histórica, de vencellala a esa xenealoxía de textos que Fernández Naval contribuíu a fundar. Arestora, a orixinalidade do tema no ámbito literario galego actúa como un muro de contención fronte ao risco de saturación ou desgaste da memoria. Na medida en que a literatura funciona como un espazo social de circulación das memorias parciais e silenciadas, e na medida en que novos suxeitos se incorporan á memoria colectiva, evítase o esquecemento ou a marxinación de determinados grupos de vítimas, así como a fixación pasatista con certos motivos temáticos e a súa repetición ritualizada. E cómpre non ignorarmos que a elaboración social da memoria dun grupo permite a súa reinterpretación. "Na medida en que a literatura funciona como un espazo social de circulación das memorias parciais e silenciadas, e na medida en que novos suxeitos se incorporan á memoria colectiva, evítase o esquecemento ou a marxinación de determinados grupos de vítimas" Pois ben, no caso da División Azul, eu diría que estamos aínda nunha fase anterior é dicir, é preciso que a sociedade actual saiba da súa existencia, cuxa memoria deveu nun verdadeiro tabú, antes de que sexa susceptible de novas interpretacións, alén das que se producen no ámbito especializado dos estudos históricos onde por fortuna dispomos das documentadísimas e, ao tempo fascinantes, pesquisas de Xosé M. Núñez Seixas. Boa proba da necesidade de dar a coñecer ese episodio do noso pasado dánola un feito: tanto como se leva falado nos últimos anos de fosas e exhumacións, e quen sabía que en setembro de 1995 o Goberno socialista firmou un convenio coa fundación alemá Volksbund, especializada na búsqueda de desaparecidos da Segunda Guerra Mundial, co obxectivo de localizar os restos dos membros da División Azul caidos en terras rusas loitando co nazismo? Arredor da orixe e creación da novela hai unha serie de elementos que singularizan e complican (no mellor senso da palabra) o estatuto ontolóxico do texto e o que alí se conta. En primeiro lugar, o feito de que a trama argumental está directamente inspirada nun feixe de cartas asinadas por un parente do escritor, atopadas por este setenta anos despois. Unha vez coñecido este dato polos lectores empezan os interrogantes: as cartas, son transcrición unhas das outras? Ou simplemente Fernández Naval inspírase nese material realmente existente para recrealo libremente? As cartas reais están asinadas por Alfredo Rodríguez? Existiu ese home? Pero, sobre todo, porque non se nos fornece esa información? De que estratexia literaria forma parte esa decisión? Porque non me parece moi ousado afirmar que a opción do escritor Fernández Naval é unha opción literaria. Estas escollas non son casuais, nin froito do caprichoso xorne das musas. Non. O escritor toma certas decisións porque pretende conseguir uns determinados obxectivos literarios, porque pretende evitar certos efectos ou por ambas razóns a un tempo e, sen dúbida, é moi consciente do valor performativo que pode chegar a ter a literatura sobre a guerra e a importancia do papel que a ficción ten na re-construcción do que poderiamos considerar unha memoria complementaria. Fernández Naval reproduciu, setenta anos despois, etapa a etapa, a viaxe entre A Coruña e Leningrado En segundo lugar, o blog que o autor abriu en La Voz de Galicia para narrar a viaxe que o levaría, xunto coa súa dona, tras as pegadas que o primeiro continxente de voluntarios galegos deixou por Europa, dende Coruña ás proximidades de Leningrado. Fernández Naval reproduciría, setenta anos despois, etapa a etapa, aquel percorrido. A viaxe forneceu sen dúbida materiais e inspiración abondos para a novela; de feito, varias entradas do blog adiantan episodios que logo aparecerán só un chisco máis desenvoltos na novela. O blog revélase así non só como a crónica dunha viaxe senón, dende a perspectiva que a nós nos interesa, como un caderno de traballo, un laboratorio onde experimentar con materiais reais que logo se converterían -ou non- en novelescos. Mais iso, no momento en que o blog se está a publicar, ninguén o sabe; se cadra, nin o propio autor. E aí entra un novo elemento a ter en conta á hora de dilucidarmos o status do real e o ficticio. O mesmo cabe dicir sobre o proceso de ficionalización polo que pasan certos materiais documentais ao seren incorporados á narración, como as citas do informe do comandante Claudio Rivera, xefe da expedición dos voluntarios galegos. Sendo como foron tiradas do informe realmente conservado poderían ser interpretadas polo público como materia puramente ficticia. Así, a gran pregunta que A noite branca formula é, na miña opinión, a seguinte: dispondo dun material tan valioso como as cartas do seu parente o divisionario Alfredo Rodríguez, que move a Fernández Naval a reconverter ese epistolario nunha obra de ficción e non limitarse a transcribilo, quizais acompañado dunha introdución histórica? Haberá quen diga que a inspiración de escritor, ou que esa é unha decisión perfectamente lexítima que non precisa de ningunha explicación, e certamente é así. Podemos logo abordar a cuestión dende outra perspectiva: non a da intencionalidade -sempre subxectiva e, polo mesmo, sempre discutible- senón dende a dos resultados. Que efectos consegue o autor coa devandita reconversión? A miña hipótese é que a integración das cartas nun contexto ficcional lle permite ao autor, traballando por oposición fenomenolóxica, obxectivar ou, dito doutro xeito, dotar dunha certa historicidade a un material de natureza radicalmente subxectiva como é o epistolar. Semellan así unha solución de compromiso entre os excesos que a ficción pode levar a cometer cun material narrativo como o d'A noite branca, e a falaz obxectividade que podería atribuírselle a un corpus dese tipo, pola simple feito da súa existencia empírica. "As cartas poden ser vistas, dende unha perspectiva historiográfica, como fontes documentais mais ninguén podería negarlles o seu potencial evocador. A noite branca busca así unha saída produtiva á eterna tensión entre historia e literatura, entre memoria e arte" Na miña opinión, alén dos seus méritos literarios, que agardo ter ocasión de debullar noutra ocasión, o interese d'A noite branca radica en que a novela formula coma poucas a cuestión dos límites da representación dos feitos relacionados con acontecementos traumáticos como a guerra. Este problema xurdiu a partir da representación literaria, cinematográfica e televisiva do exterminio xudeu polos nazis e vai máis alá dun debate artístico para poñer en cuestión temas que arestora seguen a ser de rabiosa actualidade como a banalización do mal (Arendt dixit). En A noite branca Fernández Naval artella unha fórmula narrativa que lle permite evitar a condición transgresiva que o director de cine Claude Lanzmann lle atribúe á ficción. Grazas sobre todo ao epistolario de Alfredo e a un narrador alter ego do autor real que non só está moi ben documentado senón que ademais partilla connosco a súa información e nos permite verificala, a novela evita o risco dun exceso de estetización e posibilita transitar sen fracturas entre a experiencia de Alfredo e a súa representación. As cartas poden ser vistas, dende unha perspectiva historiográfica, como fontes documentais mais ninguén podería negarlles o seu potencial evocador. A noite branca busca así unha saída produtiva á eterna tensión entre historia e literatura, entre memoria e arte.


Centos de persoas arrouparon nesta sexta feira as familias dos 21 mariñeiros falecidos no naufraxio do pesqueiro galego 'Vila de Pitanxo', afundido o pasado 15 de febreiro a 450 quilómetros ao leste de Terranova, durante o funeral que decorreu en Marín. Entre os aplausos dos asistentes que se concentraron ás portas do Templo Novo de Marín, os familiares chegaron á igrexa minutos despois das 18 horas acompañados polos reis españois, o ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, Luis Planas; o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, e a alcaldesa de Marín, María Ramallo. Previamente, sobre as 17.30 horas, representantes das familias dos 21 falecidos reuníronse coas autoridades nun colexio próximo, onde lles trasladaron a importancia de retomar a busca dos 12 cadáveres que aínda non foron atopados. Ao acto relixioso tamén asistiu un dos tres superviventes da traxedia, Samuel Kwesi Koufie, a quen as familias agradeceron o xesto, xa que esta situación tamén é "moi difícil" para el, porque segue a ter "consecuencias físicas e emocionais". Ao remate do oficio, a portavoz da familia e filla do xefe de máquinas do pesqueiro, María Xosé de Pazo, agradeceu a presenza a Samuel e lamentou que este sábado 19 de marzo, día do Pai, moitas crianzas o pasen "sen poder chamar o seu pai" e moitos pais "non volverán recibir chamadas dos seus fillos", porque a traxedia acabou coa súa vida. Importancia de retomar a busca De Pazo insistiu na importancia de retomar a busca e pediu "explicacións" ao Goberno español. "Non queremos que nos digan o día e a hora, pero si o que están a facer para buscar os doce desaparecidos", reclamou. Neste sentido, asegurou que as familias están "unidas pola dor" e queren atopar ou "polo menos buscar" os doce cadáveres que aínda non foron atopados. "E logo buscar a verdade para que se faga xustiza", subliñou. Na mesma liña, Kevin González, fillo do oficial de máquinas do 'Vila de Pitanxo', lamentou ante os medios, visibelmente emocionado, que este sábado non poida pasar o Día do Pai co seu pai. Pediu que se continúe coa procura e que se baixe ao pecio con independencia do diñeiro que isto poida supoñer, xa que os 12 desaparecidos "merecen ese anaco de todos para intentar ir buscalos".


Summary: O grupo parlamentar do PP e os partidos da oposición pactan a comparecencia do presidente galego para facer un seguimento da evolución da pandemia na Galiza

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, comparecerá no próximo pleno do Parlamento da Galiza para explicar a situación da pandemia e as medidas e actuacións do seu Goberno, na liña de demandado polas forzas da oposición. Malia que nacionalistas e socialistas reclamaron unha sesión extraordinaria, finalmente pactaron unha fórmula de compromiso pola que o mandatario dará contas á Cámara da resposta do seu Executivo diante da pandemia. A vontade de acordo foi valorada positivamente ao remate da xunta de portavoces polo secretario xeral do Partido Popular, Miguel Tellado, quen aproveitou para ironizar sobre que os "mesmos" que na Galiza fan esta petición non a avalaron no Congreso dos Deputados, en relación á actitude do presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez. Tellado lembrou a petición dun pleno monográfico realizado polo BNG, pero segundo explicou, os populares entenderon que "non era necesario" e que "o control" ao Executivo estaba xa previsto estatutariamente e no propio regulamento parlamentario, polo que viron "factíbel" este cambio. A deputada do BNG, Olalla Rodil congratulouse "do acordo" entre o tres grupos para que se produza a comparecencia de Feixoo, xa que "a sociedade precisa saber cales son as medidas que se están adoptando e cales se van adoptar". "Estamos de cheo na segunda onda", indicou, antes de sinalar que é preciso tomar decisións para facer fronte á Covid-19. "O BNG vén avisando da necesidade de medidas contundentes ante as cifras do coronavirus", agregou. O viceportavoz do PSdeG, Pablo Arangüena, tamén salientou que era "absolutamente necesaria" esta comparecencia do presidente da Xunta para explicar as medidas que se están adoptando nesta segunda onda da pandemia e non pasou por alto que se trata dunha situación "extraordinaria".


Summary: Investiga se os empresarios puxeron a empresa en mans de sociedades pantalla para evitar salvar os postos de traballo.

A Audiencia Nacional abriu unha investigación penal ao redor da venda das plantas de Alcoa en Avilés e A Coruña, segundo avanzou a Cadena Ser. A xuíza María Tardón puxo o caso en mans da UDEF despois de recibir unha querela da Confederación de Cadros Profesionais que acusa de cinco delitos, entre outros, aos compradores das plantas por manobrar de forma ilícita para non salvar os postos de traballo de case 700 persoas. A venda das plantas da Coruña e Avilés de Alcoa ao fondo de investimento suízo Parter Capital anunciouse no verán de 2019, vendendo ambas as fábricas de aluminio por un prezo simbólico inferior a un euro e ofrecéndose a inxectar cen millóns de euros para manter durante dous anos os 688 postos de traballo. Despois Parter revendeu estes activos ao grupo industrial Riesgo. Segundo a querela que admite a trámite entón principiaron as manobras. Alcoa reduciu drasticamente o seu capital social, cambiou de administrador e denominación social con movementos tamén en System Capital Management e os seus socios terminando coa venda ao grupo Riesgo. Os socios da empresa que finalmente xestionou todo, denuncia a querela, non tiña capacidade para facelo e ese era o plan desde o principio. Segundo a querela, estas manobras "levaron a que a titularidade das dúas factorías termine en mans de empresas pantalla sen capacidade nin para levar a cabo o Plan de Negocios, nin o do pagamento dos salarios dos traballadores, nin o do investimento, co que se frustra o obxectivo final da negociación, a salvagarda dos postos de traballo". Isto tamén eximiría a Alcoa de realizar o investimento ao que se comprometeu. A xuíza lembra no seu auto como a xurisdición social xa declarou probada a mala fe de Alcoa nos máis de 500 despedimentos anulados recentemente na planta galega de San Cibrao.


Summary: 180.000 manifestantes ateigaron Vigo. Os secretarios xerais da CIG, CCOO e UGT afirmaron que o resultado da xornada de folga volve demostrar que o PP non representa a maioría social.

A xornada de folga saldouse cun éxito indiscutíbel. O paro foi xeneralizado nos principais sectores, e mesmo o comercio das cidades ficou desta volta paralizado. Porén, máis unha vez as manifestacións serviron de termómetro dunha folga da que o adxectivo recorrente a cualifica como "histórica". Medio millón de galegas e galegos saíron as rúas, facendo parte das once manifestacións convocadas nas sete cidades e en varias vilas do país polas tres principais centrais sindicais. Vigo volveu albergar a mobilización máis masiva atinxindo as e os 180.000 manifestantes –140.000 segundo a Policía Local. O resultado na cidade olívica duplicou as previsións de días anteriores que estimaban en cen mil a afluencia. Unha verdadeira maré humana ateigou o percorrido, que malia ser máis amplo que noutras ocasións, ficou estreito para as ringleiras de decenas de milleiros que desfilaron desde a Praza dos Cabalos para rematar na Praza de América. Esta última, a pesar de ser unha das de maior capacidade da cidade ficou igualmente pequena, e cando xa estaba chea inda seguían a saír persoas do inicio da manifestación. Durante toda a marcha foron constantes as consignas contra os gobernos español e galego. Máis manifestantes que votos ao PP o 21-O "Sr. Rajoy, Sr. Feijóo, hoxe en Vigo somos máis na rúa que nas casas, tomen nota" afirmou contundente o secretario comarcal da CIG de Vigo. Minutos despois, o secretario xeral da central sindical nacionalista e de clase, Xesús Seixo, acrecentaba asegurando que "hai máis xente manifestándose e secundando a folga de hoxe da que votou ao Partido Popular o 21 de outubro". A maioría absoluta acadada polo PP nos recentes comicios galegos estivo moi presente nas intervencións dos secretarios xerais de UGT e CCOO en Galiza. José Antonio Gómez e Xosé Manuel Sánchez Aguión, cadraron con Seixo, en que os resultados da folga do 14N volverían demostrar que "o PP conservou a súa maioría parlamentar, mais non representan a maioría do pobo". Neste senso, Suso Seixo insistía en denunciar un sistema electoral que permitiu que Feijóo renovase a súa maioría absoluta no Pazo do Hórreo malia sufrir un importante retroceso no número de votos. A loita continúa Outro dos leit motiv das intervencións dos máximos dirixentes da CIG, CCOO e UGT, foi insistir na necesidade de continuar cos procesos de mobilización. A consigna foi clara: as protestas deben continuar e intensificarse para forzar unha mudanza radical das políticas actuais, que segundo denuncian, provocarán "o maior empobrecemento da maioría social en beneficio da banca e do grande empresariado". Compostela enche a Quintana dúas veces Perto de 40.000 persoas encheron até en dúas ocasións a Praza da Quintana na cidade de Compostela. Mesmo as organizacións convocantes recoñecíanse abraiadas da participación cidadá a esta xornada de folga xeral que colapsou as rúas da capital galega. Ao berro de "contra os recortes, contra o capital" milleiros de persoas percorreron desde a Praza Roxa até o casco vello un traxecto que semellaba infinito debido a lentitude coa que avanzaba a manifestación. Con paso lento, mais firme, unha praza a rebordar, amosaba o seu rexeitamento ás políticas levadas a cabo polos gobernos do Partido Popular, tanto na Galiza coma no Estado español. "Sodes o mesmo pobo que nas revoltas irmandiñas, prendeu lume aos castelos", aseveraba con forza e a voz esgotada o secretario comarcal da CIG-Compostela, Anxo Noceda, arengando @s manifestantes a continuar adiante na loita contra as políticas anti-sociais "porque venceremos", sentenciaba a segunda vez que se encheu a praza. 125.000 na Coruña "Esta foi unha resposta contundente e masiva" ás políticas de recortes do Partido Popular. Máis de 125.000 persoas ateigaron a Praza de María Pita e as rúas da cidade, no que máis unha vez definen como "unha xornada histórica". Ferrol quedouse pequeno "A xente quedou bloqueada na rúa", así describían esta xornada de folga histórica na comarca de Ferrol, asegurando que as máis de 80.000 persoas que participaron na manifestación non foran capaces de finalizar o percorrido completo por mor da falta de espazo e a imposibilidade de que a mobilización avanzase con normalidade. A maior manifestación da historia de Ourense e Lugo En Ourense, as máis de 30.000 persoas que tomaron parte da manifestación converteron a xornada de loita na "maior da historia de Ourense, non só obreira senón cidadá", aseguraron fontes sindicais. "Foi impresionante, a xente non podía chegar ao final", aseveraba dando conta de que o final da manifestación --ao igual que nas demais cidades do país-- non puido chegar á Subdelegación de goberno, lugar en que remataba o percorrido. Aliás, apuntan que a cidade estaba completamente paralizada "a nivel industrial e de comercio". Por derradeiro, Lugo albergaría tamén unha das manifestacións máis grandes de toda a súa historia. Polas rúas da cidade amurallada desfilaron máis de 12.000 manifestantes. Pontevedra colapsada Máis de corenta mil persoas colapsaron a cidade de Pontevedra e obrigaron a alongar o percorrido previsto. A manifestación transcorreu polo centro da cidade, saíndo dunha Ferreiría que houbo que despexar para que os milleiros de persoas fixeran oco na marcha e pasando por Daniel de la Sota, Joaquín Costa, Benito Corbal, Cobian Roffignac, entrando na zona histórica para pasar pola praza da Verdura, Curros Enríquez, Fernández Villaverde, Michelena e desembocar na praza do Concello, atravesando unha cidade cos comercios pechados na súa totalidade. No remate da manifestación, alén de secretarios comarcais das centrais, tomaron a palabra representantes do 15M e estudantes. Vilagarcía coa industria paralisada Arredor de 12.000 persoas percorreron as rúas dunha Vilagarcía co sector industrial completamente paralizado e a banca e o comercio coas portas pechadas. A praza do concello abarrotada e as intervencións dos responsábeis comarcais das centrais sindicais construíron o retratofinal da mobilización na capital da Arousa. A Mariña, a cal e canto A Mariña sen actividade con Alcoa en servizos mínimos fixeron de Burela o centro da comarca neste día de folga no que unha manifestación de 3.500 persoas rebordou a vila até desembocar diatne da oficina de emprego. O porto completamente paralisado dába idea dun día sen actividade laboral na comarca. Gardas de seguridade nas pizarreiras Unha concentración dunhas trescentas persoas participaron na xornada de mobilización no Barco, unha comarca na que boa parte de traballadores e traballadoras secundaron o paro que se notou en especial no sector da pizarra, mália que algunhas das empresas amaneceran con gardas de seguridade privados nas portas. A conserva sen actividade Como noutras localidades, a de hoxe é a manifestación máis multitudinaria que se lembra en Ribeira. Entre 3.500 e 4.000 persoas participaron nunha manifestación que rematou na praza do concello na que participaron respresentantes de todos os sectores productivos e dos colectivos especialmente afectados pola crise e os recortes da comarca. Como noutras localidades, na de Ribeira tiñan entidade propia as plataformas polo ensino e a sanidde pública, os profesionais da xustiza, afectad@s polas preferentes ou as persoas que participan nas mobilizacións contra os desafiuzamentos. En canto aos sectores propios da comarca, as conserveiras secundaron maioritariamente a folga, cun cen por cento de traballadoras paradas en empresas como Cortizzo ou Escurís e tamén na Finsa, outro dos emblemas productivos da comarca.


Summary: Entre os seus compañeiros de claustro no Instituto de Pontevedra estaban Castelao ou Losada Diéguez. E entre os seus alumnos, Antonio Fraguas ou Filgueira Valverde. Mais foi en 1919 Alfredo de la Iglesia (1861-1933) quen redactou o primeiro manual escolar de literatura galega do que hai noticia. O profesor Xesús Alonso Montero vén de rescatalo nunha edición facsímile publicada pola Real Academia Galega.

Alonso Montero mergullábase nos arquivos da rúa Tabernas -que garda a documentación da familia De la Iglesia- á procura de información sobre Santiago, irmán de Alfredo, médico, socialista e "librepensador radical". "Pero axiña abandonei, aínda que hei recuperar esa liña, polo seu irmán, outro librepensador un pouco menos esquerdista pero con virtudes e calidades moi interesantes", explica o tamén académico a Sermos Galiza. O pai de Alfredo e Santiago era Francisco María de la Iglesia, autor do primeiro drama representado en galego, A fonte do xuramento (1882). Mais o seu fillo Alfredo non era, segundo Alonso Montero, "un galeguista". "El decidiu explicar literatura galega apóiandose nun criterio pedagóxico", di. Se el impartía docencia sobre literatura castelá e universal e o seu alumnado falaba galego, por que non aprenderlles as obras e os autores que empregaban a súa lingua. Velaí que Alfredo de la Iglesia redactou, a man e en castelán, o seu Resumen de la Historia de la Literatura Gallega. Nel aparecen os trobadores e o Rexurdimento, a xeración de entre séculos e as escritoras e escritores que lle eran contemporáneos. Usouno até 1931, cando se xubilou. "Se non topou problemas coa oficialidade daquel tempo [a ditadura de Primo de Rivera]", sinala Alonso Montero, "foi porque non tiña veleidades galeguistas". De asinalo un Castelao ou un Losada Diéguez, é probábel que si tropezasen coa autoridade competente, aventura. Mais non unicamente de razóns pedagóxicas se serviu De la Iglesia. "Iso foi o principal, pero houbo outros motivos": facer xustiza. Co seu pai e co seu tío, figuras serodias do Rexurdimento que "non se levaban moi ben con Murguía, que era quen estabelecía o pensamento hexemónico sobre o que era a literatura galega". Todo o reflicte o Resumen de Alfredo de la Iglesia. A edición O intelectual, o educador e o autor do primeiro manual de Literatura Galega para escolares de Instituto (1919) é como se titula a edición facsímile ao coidado de Xesús Alonso Montero e número catro da colección Letras da Academia. Inclúe un estudo de cen páxinas, a reprodución do manual e outros materiais relacionados dos fondos de De la Iglesia, por caso os apuntamentos da materia dalgúns estudantes. As seguintes experiencias no ensino do galego, aínda á marxe da legalidade, pasaron polo curso de Filgueira Valverde en 1933 na Facultade de Letras de Compostela ou polo Catón galego de Ben-Cho-Shey, redactado na República e que ía levar prólogo de Alexandre Bóveda. Ficou inédito até que o rescatou, para Ediciós do Castro en 1969, Xesús Alonso Montero.