Summary: A organización frontista reunirase a vindeira semana co PSOE para reiniciar as conversas sobre as deputacións de Coruña e Pontevedra mais tamén para valorar os "movementos" que se produzan en Lugo.

A decisión do alcalde de Becerreá, Manuel Martínez, de se votar inicialmente a si propio e logo en branco, outorgoulle o goberno provincial ao PP após 8 anos dun goberno de coligazón entre PSOE e BNG. Neste senso, desde a organización frontista agardan que a situación se "reconduza". Como valorades o acontecido na Deputación de Lugo?Para nós o fundamental é que se puxo en evidencia que o BNG tiña razón ao non coidar acaído a Martínez, primeiro por estar imputado e logo por antepór o seu interese persoal e ter poder político. A sesión foi esperpéntica e agardamos que se reconduza. Valoramos positivamente o xesto do PSOE, quizais un pouco tarde, ao facer unha proposta nova coa que nós podiamos estar de acordo. Coidades que o apoio amosado pola dirección do PSOE durante os días anteriores a Manuel Martínez puido propiciar a situación vivida na investidura? Non imos entrar a valorar cuestións internas do PSOE. Valoramos positivamente a decisión que facilitaría un goberno alternativo pois témoslle trasladado desde o comezo e con rotundidade que non iamos apoiar un candidato imputado. Mais agora temos que mirar para o futuro. Sentar a negociar. De maneira informal acordamos ter unha xuntanza a vindeira semana. Que acontecerá con Coruña e Pontevedra?Volverémonos xuntar e retomaremos as negociacións no punto onde había discrepancia que era o programático dada a vontade do BNG de traballar pola disolución das Deputacións através dun adelgazamento das mesmas. A idea principal é que após un acordo nacional poidamos falar en concreto da Coruña e Pontevedra. Nese encontro avaliaremos tamén os movementos na Deputación de Lugo cara á un goberno alternativo. Valorades unha moción de censura?Depende do que decida Martínez e do que poida facer o PSOE. Os escenarios poden ser moitos, sería precipitado aventurarse. Imos agardar. Que opinión vos merecen algunhas voces que tamén responsabilizan o BNG do acontecido?O BNG non ten responsabilidade, ben se viu en como actuou que é unha decisión individual clarísima. Disparar cara á outro lado carece de lóxica. A inmensa maioría da poboación entende que o Bloque actuou con coherencia. Comunicamos [ao PSOE] desde o comezo que de ningunha maneira apoiaríamos un candidato imputado. Non queremos ser xuíces mais estamos nun momento en que a cidadanía exixe cambios e temos que ter un comportamento exemplar. Unha vez tomaron nota diso e propuxeron unha persoa distinta apoiamos o candidato socialista.


Summary: Disque "nunca choveu que non escampara", mais o dioivo parecía estenderse moito máis no fútbol gaélico que en calquera outra disciplina, pois meses despois de que o atletismo, o tenis, o hóckey ou o baloncesto retomaran a súa actividade, a única modalidade deportiva na que Galiza conta cunha selección nacional recoñecida internacionalmente continuaba parada... até agora.

A Asociación Galega de Fútbol Gaélico (AGFG) vén de informar do inminente regreso da competición oficial, tanto na súa modalidade masculina -no día de mañá- como na feminina, unha volta que vai ser "nun formato un pouquiño diferente", segundo explican a Nós Diario desde organismo regulador deste deporte. O maior cambio con respecto a anos anteriores será o uso obrigatorio da máscara. "Estamos adestrando con ela, e imos usala tamén para xogar porque non temos outra opción, pois os nosos clubs non contan cos fondos necesarios para facer os tests que se realizan no fútbol e non podemos agardar máis para volver xogar", sinala Miguel Otero, presidente do Keltoi de Vigo, quen engade que "non organizar unha competición este ano podería ser a nosa tumba". O Keltoi será, precisamente, un dos seis equipos que conforman o novo formato de competición masculina de fútbol gaélico que se estreará no día de mañá e que estará integrada, ademais, por un filial da propia escuadra viguesa -Keltoi Estibadores-, polos coruñeses Fillos de Breogán, Auriense de Ourense, Cambados e Estrela Vermelha de Compostela. Estes conxuntos estarán estruturados en dous grupos de tres equipos cada un, que se enfrontarán nunha fase inicial que dará paso a unhas semifinais previas á gran final. "Todo coa idea de que a competición non se prolongue demasiado no tempo e evitar así que esta quede sen acabar, como sucedeu o ano pasado, no caso de que nos vexamos inmersos noutra serie de fechamentos a causa dun novo pico de contaxios", apuntan desde unha Asociación Galega de Fútbol Gaélico que, con todo, se mostra optimista ante o futuro desde deporte na Galiza, "pois a pesar de toda esta situación estamos a notar que a xente mostra interese e que se anima a probar e coñecer o fútbol gaélico". O feminino, en formato triangular: as mulleres volven unha semana máis tarde O regreso da competición oficial feminina non será tan inminente como a masculina, mais o domingo, 14 de marzo, as mulleres de Auriense e Estrela disputarán un amigábel que supón o primeiro paso para unha volta que terá lugar unha semana máis tarde, o 20 de marzo. María Victoria Benavides Rodríguez, secretaria da Asociación Galega de Fútbol Gaélico, indica que as mulleres "tivemos máis problemas para retomar a actividade que os homes, pois somos menos practicantes", razón pola que se decidiron a desenvolver "un sistema completamente novo para evitar que algún dos equipos non contase con suficientes xogadoras no medio da competición". Xa que logo, nesta primeira fase do seu regreso terá lugar un triangular entre tres conxuntos, "un formado por xogadoras de Vigo e Gondomar, outro de Ourense e Lalín e o último da Coruña e Compostela".


Summary: En só unha década a frota pesqueira galega perdeu máis de mil trescentas unidades. De 5.565 embarcacións censadas en 2004 ás 4.204 de inicios do presente 2014. Unha perda sufrida principalmente no sector de baixura, o máis importante para Galiza.

En só unha década Galiza perdeu máis do 20% das embarcacións da súa frota pesqueira. Unha 'reestruturación', como a cualifican desde as diferentes administracións, sexa europea, estatal ou autonómica; que se levou por diante uns mil trescentos barcos en 10 anos. En concreto, 1.361, segundo os propios datos oficiais da Xunta dispoñíbeis no rexistro de buques pesqueiros. Así pois, e de media, cada dous ou tres días Galiza tiña unha embarcación pesqueira menos. En 2004 eran 5.565, das cales 4.867 eran do sector de 'artes menores', o tradicional, que faena perto da costa e é o sostíbel ambiental e socialmente. En 2014 hai 4.204 embarcacións. De 'artes menores' ou baixura, 4.017. Tamén nas pesqueirías comunitarias Foi, logo, a baixura a máis damnificada por unha política de despezamentos (desguaces) e axudas á paralización da actividade que supuxo que nesta década desaparecesen 850 embarcacións deste sector. Mais a sangría afecta tamén a aqueles barcos que faenan nas pesqueirías comunitarias (en caladoiros da UE), de maior eslora e porte, loxicamente. En 2004 Galiza tiña unha frota de 144 buques con licenza para faenar nesas zonas. Dez anos despois só fican 87. Unha perda de peso e presenza que deixa un baleiro que axiña é cuberto por frotas doutros estados da Unión Europea. Segundo dados dos servizos estatísticos da Xunta, os sectores extractivo, acuícola e transformador empregan conxuntamente en Galiza a 38.000 persoas (o 52% do emprego total pesqueiro no Estado español e o 10% no conxunto da UE). Un dado: a produción extractiva galega anual supón, en termos de valor, o 15% da Unión Europea, superando así a produción conxunta de Alemaña, Bélxica, Finlandia, Grecia e Suecia.


Segundo un informe do Programa de Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD), un total de 1.300 millóns de persoas son "pobres multidimensionais". Así estamos. O Índice Global de Pobreza Multidimensional do PNUD (MPI, siglas en inglés) 2019 mostra que nos 101 países estudados - 31 con ingresos baixos, 68 de renda media e dous de alta renda – 1.300 millóns son "pobres multidimensionais", no ben entendido de que a pobreza non está definida só en función dos ingresos senón tamén por varios indicadores, como a mala saúde, as malas condicións de traballo e a ameaza de violencia.Segundo o informe, hai enormes disparidades entre países e entre os segmentos máis pobres das sociedades.Máis da metade dos 1.300 millóns de persoas identificadas como pobres, uns 663 millóns, son nenos menores de 18 anos, e aproximadamente un terzo, uns 428 millóns, teñen menos de 10 anos"A acción contra a pobreza é necesaria en todas as rexións en desenvolvemento", indica o informe, sinalando que a África subsahariana e a Asia do Sur son as rexións con maior proporción de persoas pobres, preto do 84,5 por cento.Nestas rexións, o nivel de desigualdade descríbese como "masivo". Na África subsahariana, varía do 6,3 por cento en Sudáfrica ao 91,9 por cento no sur de Sudán. A disparidade no sur de Asia varía do 0,8 por cento nas Maldivas ao 55,9 por cento en Afganistán.En moitos dos países estudados no informe, observouse que os niveis internos de desigualdade "esténdense". En Uganda, por exemplo, a incidencia da pobreza multidimensional nas diferentes provincias varía do 6 por cento en Kampala ao 96,3 por cento en Karamoja.Máis da metade dos 1.300 millóns de persoas identificadas como pobres, uns 663 millóns, son nenos menores de 18 anos, e aproximadamente un terzo, uns 428 millóns, teñen menos de 10 anos.A gran maioría destes nenos, ao redor do 85 por cento, viven no sur de Asia e na África subsahariana e están divididos aproximadamente entre estas dúas rexións. A situación é particularmente grave en Burkina Faso, Etiopía, Níxer, Sur de Sudán e Chad, onde o 90 por cento ou máis dos nenos menores de 10 anos son considerados "multidimensionais pobres".A situación é particularmente grave en Burkina Faso, Etiopía, Níxer, Sur de Sudán e Chad, onde o 90 por cento ou máis dos nenos menores de 10 anos son considerados "multidimensionais pobres"O informe tamén avaliou os progresos cara ao Obxectivo 1 da Axenda 2030 para o desenvolvemento sostible "Rematar coa pobreza en todas as súas formas e en todo o mundo".O informe identificou 10 países, cunha poboación total de preto de 2.000 millóns de persoas, para ilustrar o nivel de redución da pobreza e todos estes países, desde un punto de vista estatístico, avanzaron significativamente no camiño da redución da pobreza. As reducións máis rápidas foron observadas en India, Camboxa e Bangladesh.Non obstante, ningún indicador é suficientemente fiable por si só para identificar as desigualdades e a pobreza multidimensional e estudos como este MPI, o Índice de Desenvolvemento Humano ou o coeficiente de Gini, que é unha medida estatística da dispersión dunha distribución nunha determinada poboación, poden cada un contribuír a proporcionar informacións importantes e distintas susceptibles de argumentar as accións políticas orientadas a reducir eficazmente a pobreza, apunta o informe.


Summary: Perto de 2.000 galegos e galegas poderían verse obrigadas a aboar o importe percibido da Risga durante os meses en que tamén se lles concedeu o Ingreso Mínimo Vital (IMV), por seren prestacións "incompatíbeis". Así o advertiu nas últimas datas a Xunta, que delega no Goberno estatal a responsabilidade de "non prexudicar" as afectadas.

O Goberno galego vén de advertir por escrito ás persoas que nos últimos meses percibiron tanto o importe da Renda de Inclusión Social da Galiza (Risga) coma o Ingreso Mínimo Vital (IMV) que, por mor da "incompatibilidade" das axudas, poderían ter que devolver nas vindeiras datas os cartos correspondentes á prestación galega. Isto débese a que, ante os atrasos na resolución das peticións do IMV, a Xunta seguiu aboando a Risga a todas as e os beneficiarios "para que non quedasen sen ningún ingreso", mais o Estado está a desembolsar agora de forma retroactiva todas as mensualidades desde que a persoa formulou a petición até que esta foi resolta. De se confirmar, esta medida afectaría perto de 2.000 galegos e galegas, que nalgúns casos poderían chegar a contraer débedas superiores aos 3.000 euros coa Administración. A Xunta culpa o Estado Desde a Consellaría de Política Social sinalan a este xornal que a decisión aínda non é firme. Porén, descargan a responsabilidade no Executivo estatal e piden que estabeleza "un mecanismo de compensación para evitar que estas persoas se vexan prexudicadas" a causa dos meses nos que compatibilizaron ambas as prestacións. Aliás, demandan ao Estado as competencias do IMV para "mellorar a xestión" e "evitar solapamentos con outras axudas", e xustifican esta exixencia aludindo á "experiencia" previa da Administración galega na tramitación da Risga. "Ante a falta de alternativas propostas até o momento polo Ministerio para resolver o asunto, a Xunta trata de facilitar o máximo posíbel a devolución, dando 30 meses para iso e permitindo ás persoas con menores a cargo condonar unha parte da débeda até un máximo de 3.400 euros", din. Pola súa banda, fontes do Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións consultadas por Nós Diario matizan que o regulamento do IMV "non o fai incompatíbel" coa percepción doutras axudas. Si acontece coa normativa da Risga, polo que o Parlamento tería que impulsar unha modificación lexislativa para permitir a compatibilidade, unha cuestión que veñen demandando as forzas da oposición. "O País Valencià xa deu ese paso", apunta o Ministerio. "Paralelamente a estas xestións, a Xunta está traballando na modificación da Lei de Inclusión para adecuar a Risga ao novo escenario derivado da creación do IMV. Con todo, debido ás continuas modificacións da prestación estatal, esta modificación estase ralentizando", afirmaron desde a Consellaría. Decisión "irresponsábel" "Falamos de familias vulnerábeis, que precisamente por iso cobraban a Risga. Se a Xunta xa era coñecedora da situación o ano pasado, por que non advertiu que as persoas beneficiarias de ambas as prestacións terían que devolver as mensualidades da Risga?", cuestiona, en conversa con Nós Diario, Sonia González, directiva do Colexio de Educadores e Educadoras Sociais da Galiza (Ceesg), que pediu por escrito á conselleira, Fabiola García, que recúe e, como recolle a Lei galega de inserción social, condone a débeda por ser esta incompatibilidade unha "causa non imputábel" á persoa beneficiaria, "dado que a Xunta sabe que persoas reciben o IMV". González apunta, así mesmo, a "falta de criterio" desta decisión: "A algunhas persoas dixéronlles que terían que devolver o importe nun prazo de 30 meses; a outras, en cambio, faláronlles de facelo mes a mes. Semella unha incongruencia total, non tería sentido que quen máis sufriron pola pandemia se visen abocadas a esta situación", lamenta. Aliás, salienta que o IMV é "unha renda básica para partir dunha mínima dignidade", polo que en moitas ocasións "debería poder compatibilizarse con outras axudas". Tamén Carla Leiras, portavoz do colectivo Os Ninguéns de Vigo, alerta da "irresponsabilidade" que suporía esta medida de se confirmar finalmente: "Estaría a discriminar unhas persoas que padecen a mesma situación que hai oito meses, e que en moitos casos xa destinaron eses ingresos ao pagamento de débedas ou o alugueiro. Nós levamos tempo pedindo á Xunta que modifique a lei para posibilitar que ambas as prestacións fosen compatíbeis".


Summary: O Consello de Administración de Galaxia, que aínda non rematou a estas horas, vén de aceptar a renuncia do até o momento director de Galaxia, Víctor Freixanes, e de nomear -por unanimidade- o seu substituto.

O novo responsable executivo da editorial será o escritor Francisco Castro, que ocupaba o posto de director de Comunicación da empresa. Castro (Vigo, 1966) é un dos máis prolíficos narradores da literatura galega actual, tanto para adultos como en novela infantil e xuvenil, alén de coleccionista de premios: Lueiro Rey, Blanco Amor ou García Barros, entre moitos outros. Esta tarde o Consello de Administración de Galaxia aceptou a renuncia como director de Víctor Freixanes, tal e como anunciou onte Sermos Galiza, por mor da súa xubilación e para dar paso a un relevo xeracional na empresa, aínda que xa hai tempo que non levaba a xestión do día a día da editorial. Iso si, seguirá ligado á empresa tanto na súa condición de conselleiro como na presidencia da Fundación Otero Pedro e na dirección da revista Grial. Nos último anos, en plena crise, Freixanes liderou a internacionalización de Galaxia, creando un selo de literatura galega en español, Mar Maior. Víctor F. Freixanes (Pontevedra, 1951) iniciou a súa carreira profesional no xornalismo, sendo pioneiro en introducir o galego en Radio Popular de Vigo. Logo foi director de Xerais entre 1989 e 1993, sendo fichado a continuación por Alianza Editorial, onde permaneceu de 1994 a 1998. Volveu a Galiza como profesor de Xornalismo da USC e en 2002, logo do pasamento de Carlos Casares, asumiu a dirección de Galaxia. Nos último anos, en plena crise, Freixanes liderou a internacionalización de Galaxia, creando un selo de literatura galega en español, Mar Maior. Paralelamente, levou adiante unha destacada carreira como narrador, que iniciou máis próximo ao xornalismo con 'Unha ducia de galegos' (1976) e 'Memoria dun fuxido' (1980). O seu paso á literatura prodúcese ao gañar o Modesto R. Figueiredo en 1978 con 'A caza de cascudas'. Logo viría 'O triángulo inscrito na circunferencia' (1982), co que acadou o premio Blanco Amor, e posteriormente publicaría 'O enxoval da noiva (1988), 'A cidade dos césares' (1993) e 'Cabalo de Ouros' (2010).


Summary: A ministra Nadia Calviño adiantou o dato durante o acto de clausura da xornada 'Fondos europeos de recuperación: os principais proxectos, ao detalle'.

A vicepresidenta primeira e ministra de Asuntos Económicos e Transformación Dixital, Nadia Calviño, avanzou esta cuarta feira que o Indice de Prezos de Consumo (IPC) de abril, que se dará a coñecer na sexta feira polo Instituto Nacional de Estatística (INE), descendeu unha décima até situarse en 8,3%. O pasado mes de marzo, o dato do IPC situárase en 9,8%, polo que tivo lugar unha baixada de 1,5 puntos porcentuais. O IPC, disparado: bate todas as marcas dos últimos anos e sobe até 10,5% na Galiza Calviño afirmou que o dato de 8,3% segue a ser "inaceptábel", e asegurou que o Goberno fará "todo o posíbel" para que a inflación alcance os niveis previstos polo Banco de España e o Banco Central Europeo, próximos a 2% o vindeiro ano. A ministra adiantou o dato durante o acto de clausura da xornada 'Fondos europeos de recuperación: os principais proxectos, ao detalle'. Marco normativo de "atracción de investimento" Calviño tamén manifestou que o Estado español desenvolverá este ano un marco normativo que o colocará "entre os países máis modernos e cunha maior capacidade de atracción de investimento e talento". A titular de Asuntos Económicos desagregou brevemente o catálogo de reformas que o Goberno pretende culminar nos vindeiros meses. A Galiza, á cabeza na suba da inflación Entre elas, están a Lei de Telecomunicacións, a de Audiovisual, a de creación e crecemento empresarial, a de 'startups' ou a reforma concursal. "Con iso teremos este ano en 2022 a velocidade de cruceiro", concluíu a vicepresidenta primeira do Executivo de Pedro Sánchez.


Summary: As cifras da Xunta non coinciden coas valoracións que chegan desde o concello. Segundo a versión oficial queimaron 465 hectáreas e desde Manzaneda fálase de 1.000. Extinguido tamén o lumes rexistrados no Saviñao (95 ha).

O goberno galego informou que o lume que se iniciou onte sábado ás 12:48 horas na parroquia de Cesuris, en Manzaneda, quedou controlado ao longo desta mesma maña de domingo. A situación meteorolóxica botou unha man nunhas tarefas de extinción que se realizaron, segundo comentou á prensa o propio alcalde deste municipio ourensán, "sen medios". Tamén é contraditoria a versión oficial que fala de "estimacións provisionais" e cifra en 465 hectáreas a superficie afectada cando en Manzaneda falan de que chegarían ás 1.000 hectáreas. Tampouco coincide a versión da Xunta no valor ecolóxico da zona queimada posto que segundo a versión oficial na súa meirande parte era monte raso e desde o concello informan de que se perderon especies autóctonas da zona. No mesmo informe considera controlado outro incendio na parroquia de Sobreda, concello do Saviñao. Segundo as estimacións provisionais do goberno galego a superficie afectada sitúase nas 85 hectáreas, das cales aproximadamente 55 corresponden a monte raso e as 30 restantes a arborado. No control deste lume traballaron 1 técnico, 5 axentes forestais, 21 brigadas, 7 motobombas, 2 palas, 4 helicópteros e 6 avións.


Summary: O saxofonista estadounidense Charlie Parker, 'Bird', supuxo un antes e un despois no mundo do jazz. O seu legado aínda perdura e forma parte da formación de numerosos músicos e músicas na actualidade. O 30 de agosto en Lugo, coincidindo co que tería sido o centésimo aniversario de Parker, máis dun cento de jazzistas da Galiza xuntaranse para tocar a súa música durante cinco horas como tributo.

"Charlie Parker revolucionouno todo", asegura desde o outro lado do teléfono o saxofonista Pablo Castaño, quen escoitou por primeira vez a un dos pais do bebop cando contaba doce anos. Castaño é un dos integrantes do proxecto Bird Lives, un tributo que el e os seus compañeiros querían ofrecer a Parker no día no que tería celebrado o seu centésimo aniversario, o vindeiro 29 de agosto. "Eu toco jazz por causa del", admite. 'Bird', paxaro, é o alcume que recibiu Parker pola súa maneira de facer soar o saxofón. "Naceu nos anos vinte, cando estaba de moda o swing e os improvisadores partían dunha linguaxe bastante básica en canto a harmonía e patróns rítmicos", di Castaño. Na súa curta carreira, pois faleceu aos 34 anos de idade, Parker rachou con todo e deu luz ao bebop. "Era rápido, con contrapuntos, moi vivo", engade Alberto Grandío, dono da sala de música Clavicémbalo en Lugo. Parker era rápido, con contrapuntos, moi vivo, explica Alberto Grandío Grandío rexenta o local onde Castaño e os seus compañeiros ían tocar o 29 de agosto, a data do que nacemento Parker. A formación conta con outros dous Pablos, Sax e Añón, ademais de Castaño no saxofón alto; Alejandro Vargas no piano, Yudit Almeida no contrabaixo e Ana Sanabria na batería. Estreáronse no Feito a Man, en Compostela, mais a Covid impide que repitan en Lugo polo fechamento da sala. Porén, si participarán noutra homenaxe, iniciativa de Alberto. Cinco horas de jam "Xa no mes de febreiro pensei nun concerto no 'Clavi' que coincidise co aniversario de Parker, mais despois ampliei a idea a que todos os músicos galegos que se atrevan a tocar a súa música, que hai moitos, participasen nun tributo", di Grandío. Esta 'Festa do jazz galego' servirá ademais como antesala do Festival de jazz de Lugo, que este ano suma tres décadas e que organiza tamén Alberto. Toda a esta xente procedente de culturas diferentes que se xunta para tocalo, vai ser unha marabilla, acrecenta Grandío Unha listaxe de músicos e músicas da Galiza recibiron o convite para tocar a 'Bird'. O resultado serán cinco horas seguidas de melodías legadas por Parker que encherán a praza de Santa María o día 30 a partir das 13 horas. "Veñen músicos galegos e outros que viven na Galiza, mexicanos, arxentinos, portorriqueños, asturianos, a mestura de toda a esta xente procedente de culturas diferentes que se xunta para tocalo, vai ser unha marabilla", avanza Grandío a Nós Diario. Castaño será un dos profesionais participantes. "Tocalo non é doado, pero é parte da formación de todos nós. Quen estudou esta música escoitouno, imitou os seus solos, medrou con el, hai temas que eu nin tan sequera teño que estudar, lévoos na memoria", declara. El mesmo puido gozar nos Estados Unidos das ensinanzas de profesionais que tocaran canda 'Bird'. Quen estudou jazz escoitouno, imitou os seus solos, medrou con el, afirma Pablo Castaño Para tocar jazz tes que pasar por el, xunto con Thelonious Monk e Dizzy Gillespie deixou un legado que aínda perdura", acrecenta o guitarrista Marcos Pin, outro dos intérpretes que pasarán pola praza de Santa María e que tamén participa do proxecto Bird Lives. Pin, xunto con outros compañeiros de profesión, axudou a Alberto Grandío a recrutar os compañeiros e compañeiras que quixesen rememorar Parker, o que non lle resultou nada traballoso. "Quen non se achega o domingo é porque realmente non pode, a resposta foi masiva", asegura. Quen non se achega o domingo é porque realmente non pode, a resposta foi masiva, asegura Marcos Pin Mentres a música de Parker resoa en Lugo, un ramo de flores será depositado na tumba de Charlie Parker en Kansas, cidade natal do saxofonista. "É unha lembranza de parte de todos os músicos e músicas galegas que se van xuntar para gozar das súas melodías", di Grandío. Como amante do jazz, especialmente do bebop, o dono da sala Clavicémbalo suma anos de escoitar a 'Bird'. "Eu fun profesor durante toda a miña vida laboral, tiven que impartir música aínda que non me tocaba e un día decidín poñerlle jazz ao alumnado. Para a miña sorpresa, o que máis lles gustou foi Charlie Parker, eu flipei!", conta. Grandío lamenta que a emerxencia sanitaria limite a afluencia do público o vindeiro domingo. "Eu pídolle á xente que teña paciencia, porque seguramente as horas abonden para que quen queira escoite un anaco", apunta, asegurando que de terse celebrado o evento na vella normalidade "a praza tería quedado escasa para tanto ouvinte". Músculo xeracional Que tantos músicos e músicas se acheguen o 30 de agosto a tocar a Lugo é para a organización e os participantes un síntoma da boa saúde do jazz na Galiza. "Nos comezos estaba Clunia, con Nani García e outros, e pouco máis, agora hai rapaces e rapazas novos que chegan como feras", asegura Alberto Grandío, quen acolleu na Clavicémbalo moitos deles. A escena do jazz foi medrando moito cos anos, valora Castaño "A escena foi medrando moito cos anos, nos 70 era unha cuestión residual, logo houbo quen marchou formarse fóra, a Holanda e os Estados Unidos. Algúns quedaron, pero moitos decidimos volver. Hai festivais e encontros como o de Lugo ou Pontevedra, centros de ensino e novas xeracións con moita calidade", remacha Pablo Castaño.


Summary: As do sur do país caen co Bera Bera por 26-33

Dúas brasileiras, dúas Fernandes. Elas foron a lanza e o escudo do Bera Bera na Sangriña para inflixir ao Mecalia Atlético Guardés a súa primeira derrota ligueira en casa da tempada. Mariane en ataque, con oito goles, e Alice na portería, con 12 paradas, foron un auténtico pesadelo para as xogadoras locais, que pagaron os seus malos comezos de ambos os tempos, lastres insuperábeis contra un líder da Liga Guerreiras que aproveitou os minutos finais para distanciarse definitivamente no electrónico. Con todo, os problemas comezaron xa tras o asubío inicial, pois en apenas dous minutos as xogadoras dirixidas por José Ignacio Prades concederan tres goles, un escenario que aumentou a dificultade da xa de por si complicada empresa de superar un dos mellores equipos do mundo. Isto obrigou o técnico local a realizar numerosos axustes, e a partir de que a defensa 6:0 comezase a carburar o Bera Bera pasou a ceder perdas e faltas en ataque que permitiron que o Guardés se achegase. En parte tamén grazas a unha inspirada Míriam Sempere, que relevou Carratú mediado o primeiro acto para achegar varias paradas de mérito. Pero, como se fose imposíbel alcanzar o empate, cada vez que lles estaban a piques de igualar o marcador, as guipuscoanas dalgún modo conseguían distanciarse de novo. Até por dúas veces chegou a estar o Atlético Guardés a un só tanto, a última nos compases finais dun primeiro parcial que rematou 14-16. No segundo tempo, a irrupción do cansazo comezou a pasar factura á escuadra galega, algo que aproveitou o Super Amara Bera Bera, quen cheirou sangue e sen piedade aproveitou a oportunidade de fechar o partido e quedar cos dous puntos da man de Mariane Fernandes.


Summary: O pasado sábado centos de nenos, nenas, nais e pais participaron en Malpica nunha cadea humana organizada pola Confederación Anpas Galegas reclamando unha nova normativa sobre atención educativa hospitalaria e domiciliaria, e na que participaron Nieves Villar o seu fillo Hadrián

O pasado sábado centos de nenos, nenas, nais e pais participaron en Malpica nunha cadea humana organizada pola Confederación Anpas Galegas reclamando unha nova normativa sobre atención educativa hospitalaria e domiciliaria. Na mobilización participaron Nieves Villar o seu fillo Hadrián, que veñen personalizando no seu caso esta reivindicación e esta problemática, que afecta a moitos outros rapaces e rapazas en Galicia. En outubro a situación de Hadrián Antelo saltou ás portadas do medios, un rapaz de once anos que sofre leucemia e para o que a súa familia reclamaba unha mellor atención educativa, entendendo que o ensino debe ser garantido en condicións de igualdade pola Administración. A loita de Hadrián e a súa familia fixo que semanas despois a Xunta reaccionase, activando a Consellería Educación o Protocolo de Atención Educativa Domiciliaria, que permitirá impartir aulas nas súas casas aos alumnos que falten máis dun mes ao colexio por unha longa enfermidade. Unha medida positiva pero que a familia de Hadrián e outras xulgaron insuficiente. Este sábado en Malpica demandouse que a Consellaría convoque "unha mesa na que estean presentes familias, profesionais da educación que agora mesmo están atendendo a estas nenas e nenos, profesionais da saúde, profesionais da educación que forman aos profesionais que atenden a estas nenas e nenos, técnicos da administración educativa e a todos aqueles sectores da sociedade que sexan necesarios, para que entre todas e todos elaboremos unha normativa acorde á realidade e as necesidades das nosas fillas e fillos". Unha normativa que "garanta dereitos concretos e procedementos claros". Lembrouse, así mesmo, a loita desenvolvida durante os anos 2001 e 2002 na cidade de Vigo e a súa comarca "por familias cuxas fillas e fillos estaban a padecer o abandono educativo que hoxe denunciamos", unha mobilización que logrou que a administración educativa galega "recoñecera o dereito a atención educativa hospitalaria e domiciliaria de todas as alumnas e alumnos que non podían asistir ás aulas por mor dunha longa enfermidade ou dunha lesión". O manifesto final criticou o "protocolo para a atención educativa domiciliaria" aprobado pola Consellaría, "un documento que dedica cinco páxinas a tratar a atención domiciliaria, esquecéndose completamente da hospitalaria e que non achega absolutamente nada ao que agora temos que é: nenas e nenos que dependen educativamente do esforzo individual e voluntarista de profesionais sen medios, sen recursos, sen apoios e sen contacto entre eles". E esixiu que a Xunta "blinde este dereito fundamental, ampliando a regulación e establecendo dereitos concretos e procedementos obrigatorios para as distintas administracións". No texto tamén se fixo un recoñecemento destacado á loita de Hadrián e a súa familia, sobre todo a súa nai Nieves, "polo seu enorme esforzo e polo exemplo de solidariedade na procura deste obxectivo común". "Grazas pola vosa disposición incondicional a encabezar esta loita que é de todas e de todos", salientouse.


Saín de Vilanova dándolle voltas ao meu discurso para a XV Asemblea da Refundación do Nacionalismo (II d.A., segunda despois de Amio); e hora e media despois, nos arredores de Ourense, xa tiña os puntos sobre os is da argumentación toda e os parágrafos esparexidos buscando acomodo pola cabeza adiante. Así que decidín parar na estación de servizo da Merca, para baixarlle un café con melindradas e acougar os miolos. "Xa logo en Verín, co foleco quente, baleiro a cabeza no papel nun santiamén", pensei contento e confiado. Por riba, cando entrei no aparcadoiro, vin que non había mais coches. "Recoiro! Isto pinta ben, toda a barra para min só". Por que será que canta menos clientela hai nun local mais tempo tardan en mirarte? É un misterio e aínda non dei coa explicación científica, se é que a ten. Se cadra é unha variedade do "ollo nugallán", que cantas menos cousas ten que mirar menos se esforza en mirar. Vai ti saber. Aproveitei o tempo morto para botarlle un ollo á lacena acristalada onde gardan as larpeiradas e levei a primeira na fronte: só un bocata anano de chourizo e un sándwich de tres pisos, pero nin o cheiro de cruasáns, cos que viña soñando dende que saíra da casa. "Acouga, meu, que se a moza che quenta ben o café vai tirar do cigarro e podemos salvar o día". Zás! Segunda pescozada: cando lle pedín o café con leite, a moza díxome que ía ter que esperar un chisco, que a máquina aínda non se quentara de todo. "Acouga, meu..." E vaste matar? Non vas fuxindo da policía nin tes en Verín a Teresa Lisbon en camisón rabelo e satinado agardando por ti, logo que présa tes? Nesas que esperaba arrimado ao mostrador, vin de esguello como un autobús chegaba ao aparcadoiro e uns segundos despois, vin baixar del unha recua interminable de vellos e vellas. Outra vaca no millo! Entraron en tropel cun barullo de voces que encheu o local antes no mais absoluto silencio. Mortos de sede e con gañas leria, pedían a berros as cervexas, berrábanlle piropos á taberneira, berraban uns cos outros por pagar as contas, e entre berros fóronme arrecantando no mostrador ata que xa case me faltaba o aire de respirar. Desesperado e asustado, eu só rezaba que cando menos o meu café viñera quente. Zás! Pois non, que se algo vai mal aínda pode virar a peor. Xa cando mo traía a taberneira vin que non fumegaba por ningures e confirmeino decontado no primeiro grolo: morno, non pasaba de morno. Tan morno que o baixei todo no seguinte grolo, e facendo forza cos cóbados, conseguín desentalarme do mostrador e marchei escopeteado de alí. Pero antes de botar porta fóra, e co medo a que o cigarro non me sentara ben por riba desta augaxada no estómago, aínda tiven o atrevemento de entrar na tenda de revistas, lembranzas e golechadas, na que remexían enredadas catro vellas e mais un vello. Unha voz interior non me paraba de zoar na cabeza. "Pero alma cándida, seica non che chegou? Marcha para Verín dunha santa vez, con cigarro ou sen cigarro, pero foxe ... mira que che gusta xogar a perder!" Por suposto, non lle fixen caso e púxenme na procura dalgunha vianda que tirara do cigarro; dubidei entre un paquete de donuts e unha bolsa de patacas fritidas (gústanme as dúas cousas), pero decidinme por unha bolsa de rosquillas de Chantada (que non me gustan), e non sei por que. Estaba claro, xa perdera o norte e non era dono dos meus actos. Pero a cousa non quedou aí. Cando ía pagar, o vello adiantóuseme e pousou a súa compra riba do mostrador; a moza díxolle a conta e el púxose a sacar billetes en cámara lenta da carteira, e despois moedas dun moedeiro; e non me preguntedes como facía, pero por cada moeda que conseguía poñer no mostrador caíanlle tres ou catro no chan; e cando apañaba algunhas do chan caíanlle outras de non sei onde. Pensei en botarlle unha man, pero vinlle na mirada así como certa desconfianza nas miñas intencións e desistín. Como aquilo non lle vía trazas de acabar algún día, abrín a bolsa das rosquillas e púxenme a roer nelas, mirando absorto o baile do vello cos cartos e tratando de non pensar en mais nada. Unha hora despois da miña parada rápida a tomar un café estaba xa de volta na autoestrada camiño de Verín. Adele díxome Hello pola radio e de seguido púxoseme a contar os seus problemas de comunicación coa outra beira do mar. Xa non dei mais. "Mira, Adeliña, terás problemas e non cho discuto, pero ... cóntoche eu os meus? Non, pois xa sabes ..."


Summary: Coa reapertura do paso que une A Limia con Portugal, Galiza gaña un terceiro punto de conexión co territorio luso, dos 27 que funcionan de maneira ordinaria. Entidades como a AECT Río Miño reclaman o levantamento total das restricións de mobilidade, polas repercusións do peche na actividade económica e social.

Desde onte, Galiza e Portugal gañan unha conexión para a mobilidade transfronteiriza, coa reapertura do paso de Calvos de Randín (na Limia) e Tourém (Montalegre), aínda que unicamente dúas veces por semana, na segunda e quinta feiras, e cun horario taxado: de 6 a 8 horas e de 17 a 19 horas. É o terceiro punto que se activa, xunto co de Tui-Valença e o de Chaves-Verín, que funcionan a diario, mais segue a representar unha mínima parte dos 27 pasos que conectan ambos os dous territorios, moi ligados económica e socialmente. Esa forte vinculación, e o impacto que o feche da fronteira –derivado da crise sanitaria da COVID-19– está a ter na súa actividade laboral, é un dos argumentos da Agrupación Europea de Cooperación Territorial (AECT) do Río Miño para reclamar a apertura "urxente" de todos os pasos para facilitar a mobilidade co país veciño, así como a activación de instrumentos de compensación económica polas perdas producidas no territorio raiano. O director desta entidade, o deputado Uxío Benítez, mantivo onte un encontro virtual cos presidentes da Confederación de Empresarios de Pontevedra (CEP), Jorge Cebreiros, da Confederación Empresarial do Alto Minho, Luis Ceia, e da Cámara de Comercio de Tui, Gumersindo Alonso, xunto co profesor Martínez Cobas, autor do estudo de impacto económico encargado polo AECT á Universidade de Vigo, para seguir sumando apoios á reivindicación pola reapertura dos pasos fronteirizos. Co mesmo obxectivo, o director da AECT Río Miño mantivo tamén un encontro cos alcaldes e alcaldesas da fronteira do Miño, para perfilar accións de protesta conxunta e inminente "despois de que o ultimátum para a apertura de máis pasos fronteirizos con Portugal non fose atendido por ningunha das Administracións competentes", que xa se empezan a concretar coa colocación de pancartas.


Summary: O parque da Milagrosa, en Lugo, converteuse no epicentro da actividade da plataforma de crítica literaria A Sega para homenaxear Marica Campo (O Incio, 1948) no V Día das Galegas nas Letras. Un acto lúdico e reivindicativo do papel da muller na literatura.

Pasadas as 12 horas, o parque da Milagrosa, en Lugo, acollía perto dun cento de mulleres que, convocadas por A Sega, celebraban o 15 de agosto como "Día da Nosa Señora (das letras Galegas)". Encetábano cun divertido roteiro imaxinario pola obra da quinta muller recoñecida co Día das Galegas nas Letras, Marica Campo. Susana Sánchez Aríns foi a condutora dunha actividade na que o maxín cumpriu un papel principal. A integrante da Sega ía contando anécdotas da vida de Marica Campo acompañada das lecturas do público, que tiraba de fragmentos da obra da homenaxeada. Andrea Barreira, unha das organizadoras da xornada, sinala, en declaracións a Sermos Galiza que as persoas participantes "ían lendo pasaxes de libros relacionados co momento vital de Marica Campo que narraba Susana Sánchez Aríns". "Foi todo imaxinario, percorremos o parque buscando semellanzas co que contaba Susana", acrecenta. O manifesto Un dos momentos máis emotivos da xornada chegou coa lectura do manifesto, "centrámolo en explicar que Marica Campo, como autora, abriu o camiño ás que vimos detrás", explica Andrea Barreira. "Marica vai removendo a terra para que poidamos medrar como autoras. Precisamente, por ser ela unha escritora que tira polas demais, pode ficar na profundidade da terra e non se recoñece o seu traballo tanto como se debería recoñecer", engade. "Hai autoras que son coma os ollos das patacas, como patacas con ollos, que dende a súa leira e o seu campo van tirando das que estaban aí, das que están ao lado. Sen preguntar de onde es ou que tipo de pataca serás no futuro, abren os seus ollos para abriren ollos en ti", salienta o manifesto Os ollos das patacas. "Nosoutras, que somos segadoras, agardamos as patacas. Queremos ser patacas con ollos. Que fillen tantas outras cálidas, profundas e combativas coma ela. Coma a Nosa Señora das Letras Marica Campo", conclúe. Agradecemento A resposta de Marica Campo ás palabras que falaban de abrir camiños ás escritoras máis novas foi o agradecemento, "agradeceu todas as homenaxes que se lle están facendo en recoñecemento da súa obra, sobre todo as que son desinteresadas". "Tamén deu as grazas pola presenza de todas as que participamos, entre elas, a súa familia, que no día de hoxe sempre celebraba a onomástica da súa nai", afirma Andrea Barreira, que destaca o labor de Marica Campo na defensa e impulso da lingua e da cultura galega e da igualdade. O groso da celebración chegou após o xantar, con contos a cargo de Vero Ríos; música de Raiceira, Xaora, Paloma Suances e Mercedes Peón; lectura de fragmentos da obra da homenaxeada por Ana Torres, Tereixa Campo e Belén López; o obradoiro Traer a lenda ao presente, da man de Andrea Barreira, e a lectura dramatizada de O Premexente non pode cos paxaros rebezos, coordinada por Lorena Conde. Quinta homenaxeada É o quinto ano que A Sega celebra o V Día das Galegas nas Letras coa finalidade de celebrar a figura dunha muller que contribuíse de maneira sobranceira á cultura en xeral e á literatura en particular. A primeira edición foi homenaxeada Dorothé Schubarth; na segunda, María Victoria Moreno; na terceira, María Xosé Queizán (que estivo presente nas actividades de hoxe) e na cuarta, Patricia Janeiro. Con motivo da elección de Marica Campo como quinta homenaxeada pola plataforma A Sega, o semanario Sermos Galiza publicou unha extensa entrevista no número 306, á venda na loxa.


Summary: A pasteira quer instalar aí un centro de investigación. A Deputación négase a avalar o proxecto e sostén que apoiaría o centro se fose da Xunta.

O vicepresidente do goberno, Alfonso Rueda, desprazouse Pontevedra acompañado da conselleira de Medio Ambiente, Beatriz Mato, para interceder ante a Deputación de Pontevedra a favor de Ence. Rueda trasladou a Carmela Silva e César Mosquera, presidenta e vicepresidente da entidade provincial, a proposta da pasteira de investir 10 millóns de euros no Pazo de Lourizán, que en 1943 foi cedido a estado e desde 1999 na Xunta. O proxecto, sinalou Rueda, supón o investimento de 10 millóns de euros, 5 millóns para rehabilitación e outros 5 para instalar un centro de investigación forestal. Desde a Deputación amosaron o seu apoio a un centro de investigación nas instalacións, mais sempre que este fose da Xunta e non de Ence. "Colaboraremos coa Xunta nun futuro centro de I+D mais non avalaremos o proxecto de Ence para Lourizán", manifestaron desde a Deputación. A entidade lembrou que no convenio para Lourizán, no que están Xunta e Deputación, figura entre as obrigas da Conselleria de Medio Ambiente "desenvolver na leira un proxecto ambiental que inclúa a investigación da xestión sustentábel do monte" e tamén "efectuar obras de conservación necesarias na zona nobre". Silva incidiu en que estarían encantados de "colaborar ao cen por cen" con ese proxecto ambiental que establece o convenio, "mais coa Xunta, non con Ence". César Mosquera, pola súa banda, dixo que a proposta que trouxo Rueda era "é unha especie de patrocinio, a cambio de deixarlle poñer a publicidade na camiseta" e considera que Ence o que realmente procura é lograr que se consolide a súa concesión. Perto dun cento de persoas tomaron parte nunha concentración na que se rexeitaba a proposta de Ence para o Pazo de Lourizán e na que tomaron parte, entre outros Asociación en Defensa da Ría de Pontevedra e Adega.


Summary: Contraproducións vén de presentar en Santiago O tolleito de Inishmann.

Un mozo tolleito que loita, nunha sociedade pechada, nunha illa de Irlanda nos anos 30, por cumprir os seus soños. Aínda que sexa fuxindo. Diso vai O tolleito de Inishmann, a última montaxe de Contraproducións, que vén de pasar polo Teatro Principal de Santiago. Cándido Pazó dirixe esta obra, con texto de Martin McDonagh, interpretada por Evaristo Calvo, Ana Santos, Pepo Suevos, Melania Cruz, Luis Iglesia, Santi Romay, Marcos Pereiro e Susana Dans. Unha historia de seres que viven as súas vidas como mellor saben e poden. Cadaquén, coas súas limitacións e as súas estratexias para superalas. Ao ver a obra enténdense os premios María Casares… Como foi o traballo cos actores? O traballo comeza no momento en que fas o reparto, ao escoller, dentro dun catálogo de actores e actrices amplo, os máis axeitados para os personaxes. Para iso, sempre tes un ou dous candidatos ou candidatas que che parecen os mellores para o papel. Despois, trátase de levar a potencialidade, o talento e as posibilidades do actor ou actriz cara onde imos conducir o traballo. "Paréceme unha aberración que se apliquen eses procesos á contratación de actores e actrices para as producións do CDG" O primeiro, así é o reparto, que é un dos máis importantes traballos dun director ou directora. E dígoo polo que está a pasar no CDG, con procesos moi mediatizados pola burocracia, pensados para a contratación laboral de persoal da administración. Paréceme unha aberración que se apliquen eses procesos á contratación de actores e actrices para as producións do CDG. Eu mesmo traballei para o CDG en Xardín suspenso, e entón buscábase outro sistema. Eu entendo que hai que cumprir a lei, mais cando a lei non é a axeitada, hai que cambiala. Reivindico que, con castings ou sen eles, con probas restrinxidas ou xerais, como sexa, o director ou directora ten que ser soberano na escolla de actores e actrices. O traballo de Santi Romay parece bastante esixente desde o punto de vista físico. Foi Santi quen propuxo facer o texto de Martin McDonagh. Eu estudei francés, o meu inglés é menos que parco, polo que as miñas lecturas de autores anglosaxóns son limitadas. El quería facer este texto e este personaxe. Eu dicíalle que o personaxe do irmán, Bartley McCormick, -o que interpreta Marcos Pereiro-, era moi simpático e podíalle gustar facelo, pero el tiña claro que quería facer o tolleito. E así foi. A miña proposta despois foi que utilizase unha muleta, el probou e pareceulle que funcionaba, así que dixo que si. "Foi Santi quen propuxo facer o texto de Martin McDonagh" Santi tomou moi en serio o traballo, estivo adestrando con Víctor Mosqueira, que ten moita práctica no traballo físico… E, claro, ten que prepararse antes de cada función e estirar despois, para recuperar a musculatura, porque son case dúas horas engruñado. Despois da preestrea na Illa de Arousa, -onde tento facer sempre o que chamo "proba de mar"-, Santi estaba paseando pola illa e unha señora achegóuselle e díxolle, "pero non es tolleito? Porque eu quería rir e procuraba non rir porque me parecía unha falta de respecto…" Estivo moi ben, porque era unha proba de que as eivas do personaxe foran ben asumidas polo seu corpo… Na obra vese a actitude que a sociedade podía considerar normal manter cara un eivado hai unhas poucas décadas. Integrado, dalgún xeito protexido, pero tamén obxecto de mofas e considerado inferior. Estará no texto mais, como traballaches este aspecto? Eu teño 57 anos e lembro os eivados nas feiras e festas, a maneira na que eran tratados, que podía ser con respecto, pero nunca con consideración. Entendíase que para eles a eiva era un condicionante, unha limitación que tiñan que aceptar. E ás veces na taberna vías situacións un tanto bruscas, cando non brutais, pero non só cos eivados. Falarse mal, insultarse, era unha maneira aceptada de relacionarse nas tabernas, supoño que tamén porque era unha xeración que tivera unha vida dura e que foran eles tamén, de pequenos, obxecto de burla nas tabernas, porque daquela os nenos eran tratados así... "Lembro os eivados nas feiras e festas, a maneira na que eran tratados, que podía ser con respecto, pero nunca con consideración" Neste contexto, se eras eivado, pois peor aínda. Ademais, daquela había máis eivados porque, se tiñas un accidente ou unha enfermidade, era moito máis probable que quedases mal porque non había a atención médica que temos agora. Lembro ditos como "non hai coxo bo"... E o que pasaba é que, moitas veces, unha persoa eivada para facerse valer tiña que facerse un sitio na sociedade ás bravas. Era unha cuestión de sobrevivencia. Non é o caso do noso personaxe, que non é así, pero iso é o que pasaba. O personaxe de Melania Cruz, -antes María Roja-, non deixa de ser coma do tolleito, doutra maneira. Para defenderse, ela escolle a coiraza de brava. É como se fose eivada por ser muller nova e, polo tanto, obxecto de acoso. Busca protexerse, coma el. Só que el opta por tentar marchar, - e ela tamén, en realidade-. O autor déixao claro. O personaxe de Melania, Helen McCormick, facíao María ata hai pouco, e tampouco tivemos tempo de darlle máis viradas. María é unha moza moi doce, e o personaxe é unha moza que ten que facerse dura para evitar que os curas lle toquen o cu... Para evitar que a traten coma un obxecto. Por iso, tras a súa fraxilidade aparente, ela deixa claro que é unha muller que che pode sacudir se te metes con ela… Non ten outro camiño para facerse valer. É unha illa, con pouca xente… e ela faise o seu oco como pode. El non ten eses recursos porque a súa eiva é física. El o que quere é ser querido e valorado, vivir a súa vida… Ten moito medo de descubrir que os seus pais non o querían. Nese sentido, pode supoñer unha certa contradición o que fai, en relación coas tías que o acolleran... El quere cumprir os seus soños "a pesar de". En realidade, todos somos eivados en algo e, malia as nosas eivas, perseguimos os nosos soños. A relación que ten coas súas tías é funcional, utilitaria. Cóidano, e non vive mal: elas teñen unha tenda… Pero el quere facer a súa vida e por iso toma a decisión que toma. Elas din que é un desagradecido, pero tamén é valente, porque sae da súa zona de confort. Decide deixar o niño no que está cómodo… "Todos somos eivados en algo e, malia as nosas eivas, perseguimos os nosos soños" É unha obra cómica, cun fondo bastante dramático: unha vida dura, illada, con bastante violencia na relación entre veciños… Quixestes levalo máis á comedia? A comicidade está no texto de McDonagh. El sempre mestura o tráxico e o cómico. Presenta fondos tráxicos, brutais, pero cunha grande dose de comicidade. Eu tamén fago iso nos meus traballos: en A Piragua, por exemplo… O autor é un home de teatro e sabe ben o que fai. Sabe que as tallada duras entran mellor con algo de prebe. "McDonagh presenta fondos tráxicos, brutais, pero cunha grande dose de comicidade" Ademais, o público xeral o que quere é pasalo ben, polo que un pouco de prebe, en forma de humor, vén ben. É como o azucre: non é a base da comida, pero dá sabor. Eu o que fago é tentar manter o equilibrio entre o tráxico e o cómico: onde sei que o humor se vai perder, por exemplo, pola tradución, pois tento metelo noutro lado… Aínda así, penso que si, que se cadra a nós nos quedou máis virado cara á comedia. Excéntricas fixera xa Oeste solitario e Un cranio furado, do mesmo autor. Ao público galego pode por iso resultarlle fácil asocialo co humor… De McDonagh tamén fixo IlMaquinario O home almofada, que vai por outro lado. É un teatro realista doutra etapa do autor. O tolleito vai, si, na liña dos textos del máis costumistas, máis sobre as tradicións irlandesas… É interesante tamén o personaxe do xornalista, -que fai Evaristo Calvo-. Unha persoa que busca notoriedade, que non dubida en espiar os veciños… Pode entenderse como un personaxe tipo dun ambiente vilego, -ou de Vigo, mesmo-, que é o erudito local que adopta o papel de cronista da vila, e que busca notoriedade, si. En O tolleito, parece en certo modo un tipo miserable, aínda que despois vas descubrindo que, no fondo, é unha boa persoa. De todos os xeitos, hai algo que pode escapársenos se facemos unha análise só de contido. Se ollamos ás formas, o personaxe é un eixo de carpintería. O eixo temático é Billy Claven, o tolleito, pero o eixo formal é Johnnypateenmike, o xornalista. "O eixo temático é Billy Claven, o tolleito, pero o eixo formal é Johnnypateenmike, o xornalista" É quen fai avanzar a acción, si. Si, el é o eixo máis importante no que toca á estrutura. Sobre el pivota a acción. Con este tipo de personaxes, o autor demostra ter moito oficio, moitas táboas. El escribe xa pensando na montaxe. Eu tamén o fago: se non vou estrear, xa non escribo. Non por nada: é que se non vou montar quedaría o texto para máis adiante e acabaría quedando a medias. O autor é un home moi pragmático. "O autor demostra ter moito oficio, moitas táboas. Escribe xa pensando na montaxe" No texto orixinal hai un personaxe máis que nós non temos, que é o da nai do xornalista. Aparece cando vai vela o médico, -o Doctor McSharry, que na nosa montaxe é Luís Iglesia-, ou na escena do cine, que eu decidín que fose na tenda das tías. É unha muller de máis de 90 anos, e a verdade é que eu non acababa de atopar a actriz que puidese interpretala. Non quería meter unha actriz de 50 ou 60 anos e falsear a idade con maquillaxe, que iso sempre se nota. Pero houbo outra razón: xa son 8 actores, e con ela serían 9. E oito intérpretes, tal como está a cousa, xa son moitos. É superprodución. Si, e tal como están as cousas, un salario menos nótase moito. Tamén suprimimos un monólogo de Billy que estaba no texto orixinal, porque nos obrigaría a facer unha montaxe máis longa e porque eu creo que súa función, basicamente, é facilitar un cambio de decorado. E iso non é nada raro: xa o facía Shakespeare. Pero, neste caso, non me pareceu necesario que estivese: o que dicía xa estaba dito, xa se entendía. A obra orixinal, sen cortala, duraría dúas horas e media, e penso que podería facerse longa para o público. Son case dúas horas, pero non se fai longa. Para un espectador que non estea afeito a ver teatro pode resultar longa. Pasounos nas Cruces, por exemplo. Uns rapaces duns 18 ou 20 anos dixéronnos que se lles fixera longa. Dúas horas e media xa sería demasiado. A montaxe ten, ademais, música orixinal. De Guillerme Fernández. E foi un achádego, realmente. Eu coñecíao de Berrogüetto, claro, pero nada máis. Sempre traballo con Manuel Riveiro e estou encantado, pero desta volta el tiña moito traballo e éralle imposible. Alguén me dixo que por que non chamar a Guillerme e el aceptou encantado. Eu sei que el está feliz co resultado, pero eu estou aínda máis feliz. "Eu sei que Guillerme Fernández está feliz co resultado, pero eu estou aínda máis feliz" E a escenografía? É de Carlos Alonso, con quen traballo sempre, tamén. En Foucellas fíxoa Dani Trillo e quedou moi ben, pero normalmente traballo con Carlos, e con Afonso Castro como iluminador. Penso que se pode recoñecer o estilo… Vin outras montaxes do mesmo texto, e eu o que quería era unha escenografía máis ilustrativa que realista. Por iso, para retratar unha tenda, poñemos un mostrador, e para retratar unha praia, unha barca pequeniña, e non unha barca grande como vin noutros sitios. Basta co simbólico, nese caso -aínda que na nosa montaxe non hai obxectos simbólicos, todo representa o que parece-. Para representar un ambiente de mar, temos un barquiño e unhas botellas. Eu quería iso, unha escenografía realista, cun fondo neutro, que é unha tea de saco. Nun espazo como o Teatro Principal de Santiago poderíase traballar con cámara negra, pero se optas por iso, estás vendido, porque en moitos outros espazos non vas ter cámara negra. Comentabas hai pouco nas redes sociais algo relativo a ir a billeteira ou a caché… Vén a conto do IVE cultural. A cuestión é que, cando se recuperase a normalidade, porque un IVE do 21% non tiña sentido e había que poñelo en harmonía co resto de Europa, o que a min me preocupaba era se esa redución afectaría aos prezos das entradas só ou tamén ao caché. Porque o 90% da actividade escénica que se fai no país -de teatro, danza, música, monicreques... - vai a caché. Imaxina que unha asociación cultural dun concello ten uns cartos para contratar actividades culturais. Se ten 300 euros para cada actividade, e ten que pagar 21% de IVE, o que vai pasar é que vai organizar tres ou catro actividades menos cada ano. "Nun espectáculo como O tolleito, se houbese que ir só a billeteira habería que cobrar 20, 30 ou 40 euros pola entrada" Nun espectáculo como O tolleito, con oito actores, dous técnicos, persoal de produción, distribución, dirección… se houbese que ir só a billeteira habería que cobrar 20, 30 ou 40 euros pola entrada. E iso sería normal en Madrid, pero non o é en Galicia. Entón, ou entendemos o teatro como no XIX, como unha actividade para a burguesía, ou adaptámonos á realidade. "Nin as subvencións nin os cachés pagados con fondos públicos son "mamandurrias" Ademais, así poderiamos buscar unha rendibilidade económica, pero non unha rendibilidade social. Nas vilas, nas parroquias…, onde o hábito é pagar cinco euros por entrada ou menos, tamén teñen dereito a ir ao teatro. Ademais, nin as subvencións nin os cachés pagados con fondos públicos son "mamandurrias". A subvención é un xeito que o Estado ten de redistribuír a renda entre os cidadáns. E logo hai fórmulas mixtas que serven para que o cidadán poida adquirir determinados bens e servizos a prezos asequibles. Como o Plan Renove, que serve para que poidas mercar un coche máis barato. "Nas vilas, nas parroquias…, onde o hábito é pagar cinco euros por entrada ou menos, tamén teñen dereito a ir ao teatro" Por iso, teremos que atopar algunha fórmula, de xeito que conten tamén as decisións dos cidadáns sobre en que queren gastar os seus cartos. Eu penso que no teatro hai que pagar unha entrada sempre, para que ver teatro sexa o resultado dunha decisión, e non simplemente un "imos ver que hai". Mesmo dous euros, como se paga nalgún sitio, paréceme moi pouco. Polo menos cinco. "A cidade demograficamente máis potente, que é Vigo, non o é culturalmente" Pero o que non podemos é cobrar 30. En cidades coma Vigo, Santiago ou A Coruña, o hábito é pagar uns 10 ou como moito 12 euros. Ademais, a cidade demograficamente máis potente, que é Vigo, non o é culturalmente. En Santiago estamos catro días con O tolleito, pero en Vigo é moi difícil estar máis dun día. A Santiago, por certo, tardou en chegar O tolleito. A estrea fora xa no FIOT, en Carballo. Si, non puidemos ir a Santiago antes. Non había oco na programación, aínda que nós si queriamos vir antes, claro. Ademais, se fose en xaneiro, que era o que pensaramos, María Roja podería estar, e eu sei que a ela lle gustaría moito… Pero María marchou para o CDG, e substituíuna Melania. En Melania foi en quen pensamos ao principio para o reparto, pero ela non podía por unha cuestión de datas. Ao final veu María, que foi un achádego, e nós encantados. Mais cando María decidiu marchar, veu Melania, así que ao final puidemos ter ás dúas. Tamén, como pasou xa tempo, Ricardo de Barreiro marchou, e substituíuno Pepo Suevos, que nos parecía que ía facelo ben, como o fixo. A ver, todas as funcións son importantes…, mais a nós poden apetecernos máis unhas que outras, por motivos afectivos ou polo que sexa. Pero hai que recoñecer que Santiago é especialmente apetecible porque, culturalmente, é o centro… Antes de O tolleito fixeras Foucellas e Demolición... Ou a ópera Brundibár… Agora estamos a traballar na seguinte obra de Contraproducións, Nacidas libres, que parte do caso aquel das tres monxas de clausura do convento das Madres Mercedarias ás que non lles deixaban marchar, que fora rescatalas a policía, e que despois parece que quedou en nada... É unha peza moi brechtiana, cun método de investigación semellante ao que se fixo para As do peixe, e coas mesmas persoas: eu escribo e dirixe Cristina Domínguez, e as actrices son as mesmas: Susana Dans, Mónica García, Rocío González e Casilda Alfaro. Como no caso de As do peixe, elas viñeron onda min xa con moito material, moitas horas de gravación. Elas ensaian nun espazo de traballo que teño na miña casa para iso, eu escribo, ando subindo e baixando… As do peixe causara un impacto moi grande no público. Lembro as reaccións… As do peixe é un espectáculo aínda vivo que, si, está a funcionar moi ben. Hai espectáculos con esa capacidade para producir reaccións emotivas, solidarias… porque son temas inscritos na nosa memoria colectiva. Independentemente do mérito do equipo que fai o espectáculo, que claro que é moi importante, hai obras que tocan a fibra emotiva colectiva. "Non podes estar sempre perseguindo esa corda da conexión coa memoria colectiva, pero cando está, tes que pulsala" Iso sucede poucas veces, e cando sucede podes beneficiarte tamén diso. Pasa, por exemplo, con Memorias dun neno labrego, da que levo 170 funcións. E, como lle dixen a Neira Vilas, non a vou descatalogar. É un libro que fala de todos nós, de como somos ou de como fomos no pasado. E non podes estar sempre perseguindo esa corda da conexión coa memoria colectiva, pero cando está, tes que pulsala.


Summary: O clan do oso das cavernas é a novela que abre a saga das aventuras de Ayla, a muller cromagnon, sendo nena, queda soa no mundo ao perder á súa tribo nun arrepiante terremoto. Por sorte para ela, un grupo de neanderthalenses atópana ás portas da morte e a súa curandeira consigue salvarlle a vida. Así comeza a serie que fixo que millóns de persoas puidesen vivir a Idade de Pedra como nunca antes fora posible. Praza ofrécevos os dous primeiros capítulos.

O clan do oso das cavernas é a novela que abre a saga das aventuras de Ayla, a muller prehistórica pertencente a especie Cro-Magnon que, sendo nena, queda soa no mundo ao perder á súa tribo nun arrepiante terremoto. Por sorte para ela, un grupo de neanderthalenses atópana ás portas da morte e a súa curandeira consigue salvarlle a vida. Así comeza a serie que fixo que millóns de persoas puidesen vivir a Idade de Pedra como nunca antes fora posible. Os Fillos da Terra transmite os valores universais que só unha obra mestra da literatura pode materializar e, a través dela, Jean M. Auel transpórtanos aos albores da humanidade para mostrarnos que, despois de miles de anos de historia, seguimos sendo humanos e continuamos a enfrontarnos ao noso reto máis esencial: vivir a vida que nos leva. A novela foi editada en galego pola nova editorial Puntogue e pode adquirirse nesta páxina. Praza ofrécevos os dous primeiros capítulos. Descarga aquí os dous primeiros capítulos de O clan do oso das cavernas (.pdf)


Summary: En Marea, PSdeG e BNG pactaron sumar forzas para que no Parlamento galego se cree unha comisión de investigación sobre a morte dun paciente no PAC da Estrada e as consecuencias dos recortes en Sanidade. Conversamos con Eva Solla, vicepresidenta do Parlamento e portavoz de Sanidade de En Marea na Cámara galega, sobre este os obxectivos e percorrido deste órgano parlamentar

-Por que unha comisión de investigación no Parlamento de Galiza sobre a sanidade galega? -A saúde é un aspecto relevante para calquera persoa, por iso calquera cuestión en torno á sanidade é de gran importancia. E a sanidade en Galiza está a ser un dos nichos de negocio e privatización habituais para a industria, favorecidos polo goberno do PP. Ademais, esa privatización e os recortes destes anos leva a un deterioro do sistema público, algo que se fixo notábel e palpábel nesta etapa de goberno do Partido Popular. A morte en agosto dun paciente no PAC da Estrada [sen asistencia médica] é a faísca que prende a necesidade da comisión. A sanidade en Galiza está a ser un dos nichos de negocio e privatización habituais para a industria, favorecidos polo goberno do PP -O falecemento de José Manuel Brea no PAC da Estrada en agosto non vai ser a única cuestión a debate e análise nesta comisión de investigación, xa desde a posición anunciastes que se ían abordar máis temas. -Creo que hai dous bloques moi importantes para tratar aquí. Un, o que ten a ver cos recortes e onde o protagonismo ten que recaer nos profesionais dos diferentes servizos, aí ten que ouvirse a opinión dos representantes sindicais, dos propios traballadores que poidan acudir á comisión para constatar eses efectos dos recortes. Outro bloque sería o relativo ás privatizacións no sistema galego de saúde. Nos últimos anos tivemos aspectos bastante chave, como o que ten a ver co que pasou no Hospital de Vigo, con Medtronic [En Marea acusou a Xunta de permitir que unha multinacional "dirixa" as unidades de cardioloxía nos hospitais galegos], coa privatización en campos como a alta tecnoloxía no sistema galego de saúde… Entendemos que teñen que comparecer na comisión os máximos responsábeis desta privatización, desde o propio presidente da Xunta, Núñez Feixóo, até os que iniciaron este proceso, como pode ser Romay Becaría. Non sabemos se o PP vai estar disposto a permitir estas comparecencias mais nós entendemos que son necesarias. Teñen que comparecer na comisión os máximos responsábeis desta privatización, desde o presidente da Xunta, Núñez Feixóo, até os que iniciaron este proceso, como pode ser Romay Becaría -Na presentación da comisión, as tres forzas coincidiades na preocupación porque o PP puidese usar a súa maioría para 'bloquear' ou 'desvirtuar' unha comisión da que é evidente que non gosta -Esa preocupación haina, é evidente. Eles [o PP] xa anunciaron que non estaban polo feito de que esta comisión se alargase. É importante que neste órgano se trate a morte do paciente na Estrada ou o dos falecidos polo atrasamento nos tratamentos da Hepatite C, mais tamén debe servir para facer unha análise que poña cara aos responsábeis de todo o que pasou nestes anos na sanidade galega. O PP non está cómodo nesta situación, é evidente, polo que pode intentar coartar os plans de traballo do órgano, dificultar a comparecencia de determinadas persoas… Supoño que o que van facer é intentar xustificar esa estratexia dicindo que non queren que se eternice a comisión. -A comisión nace da acción conxunta dos tres grupos da oposición, é ese o camiño a seguir para facer fronte ao PP? -En xeral e en materia de sanidade hai un consenso amplo nos tres grupos da oposición. Hai un consenso e nas comisións de Sanidade no Parlamento evidénciase, así como no Pleno cando se tratan estes temas, pois hai apoio das propostas dun grupo polos outros. A situación de deterioro da sanidade pública é tan grave que calquera persoa cun mínimo de sensibilidade para coa sanidade pública sumaría forzas na súa defensa, independentemente dos matices en cuestións concretas.


Summary: Chaman a habilitar vías legais de entrada para as persoas refuxiadas hun manifesto que será remitido ás dióceses de Galiza.

Asociacións de igrexa de base galegas deron a coñecer a tradicional reflexión que todos os anos fan por volta do 1 de xaneiro (Día da Paz) e que nesta ocasión centran en cuestións como avogar pola derrogación da lei de estranxeiría. O documento será remitido ás dióceses de Galiza. Entidades como Somos Igrexa, Irimia, Mulleres Cristiás Galegas e outras integradas na Coordenadora de Crentes Galegos piden que a actual lei de estranxeiría deixe paso a "unha nova lexislación que garanta os dereitos das persoas migrantes". Tamén avogan estes crentes de base pola "promoción dunha actuación internacional en Siria e noutros países con situación similares nas que se priorizen o benestar e os dereitos das poboacións antes que os intereses político-económico-estrátexicos dos países occidentais". Algo que ten que ser completado co "recoñecemento do dereito ao refuxio para todas as persoas que o soliciten, para que así poidan viaxar por vías legais e seguras aos seus países de destino" No referente á Igrexa Galega e á española, afirman, cada Diócese debe achegar unh listaxe detallada de edificios, persoas e recursos que poden destinarse a estas actuacións.


Summary: Despois dun ano, a norma non cumpriu coas expectativas da industria de contidos, aínda que dificultou a tramitación das denuncias. A Comisión de Propiedade Intelectual abriu expedientes contra sitios que xa pasaran previamente polos xulgados civís ou penais

O 1 de marzo de 2012 empezou a aplicación práctica da chamada Lei Sinde-Wert, a Disposición Final 43ª da Lei de Economía Sustentable. Tras máis dun ano de tramitación, fora rexeitada no Congreso e o texto definitivo aprobouse o 30 de decembro de 2011. Para esa data o novo Goberno do PP xa comezara o seu mandato e o seu impulso á lei fixo que se alcumase popularmente como Sinde-Wert, en referencia aos dous ministros de Cultura que estiveron involucrados no seu desenvolvemento. A pesar da aprobación do regulamento e as ordes ministeriais o 1 de marzo do pasado ano, a Comisión de Propiedade Intelectual non empezou a actuar até xuño, cando abriu os primeiros expedientes. A identidade dos membros deste organismo administrativo, creado para a xestión das denuncias, permaneceu segreda até que hai poucas semanas foi revelada por El Mundo. Entre os primeiros casos estaban os de Cinetube.es e Bajui.com. Ambos os procedementos dirixíronse contra os servizos que tiñan aloxados o contido protexido con dereitos de autor, Letitbit.net e uploaded.to respectivamente. As webs españolas, ao tratarse de páxinas de ligazóns, que non almacenan as obras, foron tratadas como intermediarios. Como conta o avogado David Bravo sobre o caso de Bajui.com a quen el mesmo representa, o proceso que seguía a comisión consistía en resolver que o contido foi subido ao servizo de aloxamento sen que o denunciante o autorizase. Desta forma, esixiríase ao intermediario que o retirase e que evitase que volvese aparecer na web. Tendo en conta que se trata de sitios nos que son os usuarios quen publican as ligazóns, a tarefa non é sinxela. Agora ben, ao administrador de Bajui.com xa lle deron a razón previamente os xulgados civís e penais. Trabas e expedientes arquivados Segundo datos da Secretaría de Estado de Cultura, que recolle El País, unicamente 25 expedientes abertos terminaron en acordo para retirar os contidos. Nestes momentos hai 90 denuncias que se están investigando O expediente aberto contra Bajui.com foi arquivado por silencio administrativo. Pasou o tempo e a Comisión de Propiedade Intelectual non contestou ás alegacións do sitio web, segundo comenta David Bravo. Ao transcorrer o prazo superior aos tres meses que dita a lei para resolver, o procedemento caducou. O caso de Cinetube.es tamén se arquivou por caducidade. "Practicamente todos os casos acabaron en arquivo", apunta Carlos Almeida, do Bufet Almeida, avogado defensor do portal e doutros clientes que foron denunciados pola vía administrativa que estableceu a Lei Sinde-Wert. Segundo datos da Secretaría de Estado de Cultura, que recolle El País, unicamente 25 expedientes abertos terminaron en acordo para retirar os contidos. Nestes momentos hai 90 denuncias que se están investigando. Estas cifras extráense do total de 161 denuncias que pasaron pola Comisión de Propiedade Intelectual neste último ano, excluíndo as 200 que presentou o músico Eme Navarro, co fin de demostrar a ineficacia da lexislación. A Lei Sinde-Wert sacou do procedemento aos xuíces, dando poderes a un órgano administrativo, como é a Sección Segunda da Comisión de Propiedade Intelectual, para resolver nos casos nos que se vulneren os dereitos de autor De feito, José Manuel Tourné, presidente da FAP (Federación para a Protección da Propiedade Intelectual), unha das organizacións que apoiaran unha lexislación como a Lei Sinde-Wert, móstrase decepcionado cos resultados. Que ocorreu para que quen foron defensores da norma agora se mostren descontentos coa súa aplicación? Sinxelamente estase aplicando a lexislación en vigor. A Lei Sinde-Wert sacou do procedemento aos xuíces, dando poderes a un órgano administrativo, como é a Sección Segunda da Comisión de Propiedade Intelectual, para resolver nos casos nos que se vulneren os dereitos de autor. Tamén converteu en tarefa difícil o proceso para presentar alegacións, mediante burocracia cibernética. En 48 horas, a partir da notificación, o denunciado debe contestar a través dun sistema online engorroso, sen que se lle estea permitido facelo doutro xeito. "A Comisión Sinde é un monstro xurídico que complicou extraordinariamente a tramitación destes temas", comenta Carlos Almeida, quen cualifica o proceso informático de horroroso. "Basta que haxa calquera actualización de Java para que se interrompa", sinala. En 48 horas, a partir da notificación, o denunciado debe contestar a través dun sistema online engorroso, sen que se lle estea permitido facelo doutro xeito Para aclarar o proceso, a Secretaría de Estado de Cultura publicou un manual de 60 páxinas, mentres que o prazo para presentar alegacións segue sendo de 48 horas. Con todo, cando o órgano administrativo ten que resolver debe aplicar a Lei de Propiedade Intelectual vixente. Tan só nun dos casos que está a levar Bufet Almeida ordenouse a retirada das ligazóns. A resolución foi recorrida ante a Audiencia Nacional. En realidade a páxina contén URLs acurtadas en texto plano, sen hipervínculo. Ademais, o procedemento non se dirixe contra a web que aloxa o contido con dereitos de autor, a pesar de ser española e telo polo tanto máis fácil para acceder a ela. O expediente de Vagos.es tamén foi arquivado. Neste caso porque a Comisión comprobou que os contidos non estaban. Ademais, como ocorre con Bajui.com, algúns dos casos que levou a Comisión de Propiedade Intelectual xa foron resoltos polas vías civil ou penal. É dicir, xa houbo xuíces que aplicaron a norma e estableceron que non existía falta nin delito. Cambiou en algo que as denuncias as tramite un órgano administrativo? O resultado final segue sendo o mesmo. O caso de Pordescargadirecta.com mostra como a Comisión de Propiedade Intelectual abriu un expediente ao portal mentres que este se atopaba no medio dun procedemento penal, que ten prioridade sobre o administrativo. O órgano da Lei Sinde-Wert deixou que o tempo pasase e arquivou as actuacións por caducidade. "Sempre que a Comisión se viu contra a espada e a parede, produciuse a caducidade do expediente", apunta Bravo, avogado defensor de Pordescargadirecta.com. A próxima xogada A Lei Sinde-Wert non tocaba os preceptos legais aos que está suxeita a propiedade intelectual senón que establecía un novo procedemento, diferente do civil e do penal, para resolver os casos que afectasen a este tema. Con todo, nos últimos meses producíronse movementos que apuntan a unha pretensión de modificar a propia Lei de Propiedade Intelectual. Xa existe un borrador do futuro texto que se pretendería aprobar leste mesmo ano. No medio das informacións sobre a tramitación dunha nova lei, Christopher Dodd, presidente da MPAA (Motion Picture Association of America ou Asociación Cinematográfica de Estados Unidos) visitou España. O líder do lobby da industria audiovisual estadounidense mantivo unha conversa con Mariano Rajoy, nunha reunión privada que non se incluíu na axenda oficial do presidente de Goberno, segundo apuntou Moncloa. Está a fraguarse o texto que modificará a regulación da Propiedade Intelectual en España. Un dos novos actos penados que se barallan para incluír na nova norma é o "facilitar a localización" de contido que se ofrece de forma ilícita Por outra banda, a directora executiva da Federación Internacional da Industria Discográfica (IFPI), Frances Moore, botoulle a culpa á Lei Sinde-Wert dos malos números que obtivo o mercado da música en España o pasado ano. Mentres que no resto do mundo esta industria crece un 9%, no país só o fai un 4%. Córrese o risco de volver estar na lista dos estados con máis pirataría. Neste contexto está a fraguarse o texto que modificará a regulación da Propiedade Intelectual en España. Un dos novos actos penados que se barallan para incluír na nova norma é o "facilitar a localización" de contido que se ofrece de forma ilícita. Nesta expresión pódese ver sen dúbida que o obxectivo son as páxinas de ligazón, as mesmas que non puido tombar a Lei Sinde-Wert.


Summary: 'Curva España' de Chévere levou o premio ao Mellor Espectáculo, Machi Salgado a Mellor Actor e Patricia Vázquez a Mellor Actriz. O Fetega celebraba nesta edición os seus 30 anos.

A 30ª edición do Festival de Teatro Galego 'Celso Parada' (Fetega) do Carballiño puxo esta sexta feira o ramo á súa edición de 2019, que se celebrou na primeira semana de setembro. A entrega do seu premio de honra ao actor e cofundador da compañía Chévere Miguel de Lira, pola súa achega "imprescindíbel" ao mundo das artes escénicas marcou o acto de clausura. Non foi o único premio entregado na gala de feche do Fetega. Así, o xurado escolleu como mellor monologuista a Pepo Suevos, '4 segundos' da compañía ÍO recibe o galardón a Mellor Espectáculo de Rúa, Machi Salgado a Mellor Actor e Patricia Vázquez a Mellor Actriz. 'Curva España', da compañía Chévera leva o premio a Mellor Espectáculo. O Fetega do Carballiño fai tres décadas. Cinco compañías conformaron o groso da programación da edición número 30, do 2 ao 6 de setembro e que tamén incluíu monólogos, novo circo e animación de rúa. Este ano amplliou o seu nome e pasa chamarse Festival de Teatro Galego Celso Parada.


Summary: A comunidade educativa da Escola de Arte Dramática de Galiza (Esad) convoca unha manifestación esta terza feira en Pontevedra. Lembran que ''non hai unha sociedade libre sen teatro de calidade''.

A comunidade educativa da Escola Superior de Arte Dramática de Galiza (ESAD), con sede en Vigo, manifestarase esta terza feira en Pontevedra, ás 10:00, perante a xefatura territorial de Educación para amosar o rexeitamento á decisión da Consellería de Educación de reducir en case o 10% o seu profesorado. A respecto do curso pasado, e tendo en conta a adxudicación provisoria de destinos, a ESAD xa vira reducido o seu cadro de profesorado en dúas persoas, "aos que se pretende agora reducir dous máis, deixando a escola cun número de docentes claramente insuficiente para cumprir coas súas necesidades académicas e artísticas", segundo a CIG. Profesorado, alumn@s e sindicatos entenden que este recorte, ademais, suporá o incumprimento de varias das esixencias aplicadas polo Espazo Europeo de Educación Superior no que se inclúe a ESAD, único centro en Galiza que ofrece un título superior en Arte Dramática. Alumn@s e sindicatos entenden que este recorte, ademais, suporá o incumprimento de varias das esixencias aplicadas polo Espazo Europeo de Educación Superior Deste xeito, está a decorrer unha campaña para informar e pór en evidencia a gravidade da situación. Partindo dun correo electrónico masivo dirixido ás autoridades educativas que, en ton de manifesto, declara que "non existe unha sociedade libre sen un teatro de calidade" para o que "o saber da palabra e a escena deben ser transmitidos", a comunidade educativa da ESAD insiste na necesidade de manter o seu proxecto artístico e docente, ao tempo que remata sinalando: "Necesitamos medios humanos suficientes. Non á redución do equipo docente". Finalmente, ademais da manifestación ante o edificio administrativo de Pontevedra, o profesorado da ESAD insiste en que manterán as accións reivindicativas e mobilizacións até que se restitúa o profesorado despedido, "garantindo así unha educación de calidade para o seu alumnado e unhas condicións de traballo dignas para os docentes".


A primeira reflexión que se me ocorre sobre a nova lei de educación, a promovida polo ministro Wert, é que, nos termos en que se propón, no fondo e na forma, resulta completamente innecesaria. Efectivamente, parece unha cortina de fume para tentar distraer a atención do debate social e as numerosas protestas contra dos drásticos recortes que o PP está propiciando, aceleradamente, cunha caída dos indicadores de calidade, sobre todo, polo incremento de ratios na secundaria e a non renovación de miles de profesores e profesoras co incremento da carga horaria lectiva, amen da supresión de servizos de atención, reforzos, etc. Parece unha cortina de fume para tentar distraer a atención do debate social e as numerosas protestas contra dos drásticos recortes que o PP está propiciando No caso de Galicia son centos (sobre 800 segundo os sindicatos) os docentes que pasaron xa ó paro, con todo o que leva consigo tal situación, para eles e as súas familias. Nunca antes acontecera algo similar e o mérito vai todo para Jesús Vázquez Abad, sen dúbida, o peor conselleiro de educación da democracia, aquel que pasará á historia da nosa autonomía non só por ser o que mais, e con máis saña, atentou contra da nosa lingua e cultura, senón tamén, o que, desobedecendo -con coñecemento de causa- ó Tribunal Supremo, seguiu financiando a educación concertada que segrega por sexos, noutras palabras, ó Opus Dei, sen rubor algún, facendo méritos para que Feijóo o premie como primeiro candidato por Ourense, como o seu mellor hooligan. Quen o ía a dicir... pero sobre todo, por levar á ruína, o sufrimento e a desesperación, a moitas persoas e familias, en moitos casos hipotecadas de por vida, con crueldade. Innecesaria, ademais, porque somos o Estado que máis reformas educativas puxo en marcha en menor tempo Innecesaria, ademais, porque somos o Estado que máis reformas educativas puxo en marcha en menor tempo. Nisto si que somos campións do mundo. E maioritariamente sen acordo, sen consenso, por imposición. Así, desde que aprobamos a Constitución de 1978, ata hoxe, sae aproximadamente a unha media dunha lei de educación por cada dous anos e medio. Vaia marca!. Lamentable, para a educación e para toda a comunidade educativa, para o país enteiro, si temos en conta que necesitamos uns doce anos para avaliar -con rigor- os resultados dunha reforma educativa. Pero é que ademais, esta nova lei (Wert non ía a ser menos) fíxose sen debate social algún, sen acordo, nin político nin social nin tampouco educativo. Compre lembrar aquí ó admirado ministro Angel Gabilondo quen tentou, sen éxito, precisamente pola intransixencia do PP, un acordo educativo que introducira serenidade e sosego nos centros escolares por moitos anos. Estivo a punto de acadalo pero os intereses electorais, ó final, frustraron tan meritoria intención que reclamaba todo o sector a voces. Esta nova lei (Wert non ía a ser menos) fíxose sen debate social algún, sen acordo, nin político nin social nin tampouco educativo Claro que necesitamos mellorar os resultados académicos do alumnado, atallar o absentismo, diminuír o fracaso escolar e social…, os docentes o sabemos mellor que ninguén. Como tamén somos conscientes de que as melloras da calidade non son sempre cuestión de recursos, evidentemente. Sen embargo, calquera sabe que unha reforma educativa non se fai contra o profesorado e contra a comunidade educativa. O máis torpe dos ministros debera coñecer esta obviedade: que as escolas e os institutos non cambian a golpe de Boletín Oficial do Estado ou de Diario Oficial de Galicia. E moito menos si, previamente, sometemos á profesión docente a unha denigración xeral inxusta, a recortes económicos moi relevantes en salarios de por si moi baixos, suprimimos pagas extras, empeoramos notablemente as súas condicións laborais ou aplicamos un recorte drástico de financiamento. O máis torpe dos ministros debera coñecer esta obviedade: que as escolas e os institutos non cambian a golpe de Boletín Oficial do Estado ou de Diario Oficial de Galicia Un conxunto de medidas regresivas que van, precisamente, na dirección contraria á mellora da calidade. Particularmente o anuncio do que aínda está por vir, é dicir, a diminución significativa da porcentaxe do PIB que España dedica a educación, contra todas as recomendacións internacionais. A verdade é que, neste aspecto, nunca chegamos ó 6% do PIB, suxerido e aplicado por moitos países do noso entorno desde hai anos. Quedámonos, no mellor momento, moi cerca do 5%. Agora, coas novas medidas, baixaremos ó 3,9% do PIB, unha caída libre que nos leva a principios dos anos '80 en recursos destinados á educación. E mentres isto acontece, seguimos a financiar (despilfarrar sería mellor dicir) recursos escasos subvencionando a colexios sectarios e de elite como os do Opus Dei (5 deles en Galicia) que segregan por sexo, vulnerando deliberadamente as sentencias recorrentes do Tribunal Supremo e blindando, na propia lei, tal práctica de financiamento privado con fondos públicos para os seus amigos. ¿Onde queda aquilo de respectar as decisións xudiciais, o imperativo legal? O PP ten uns principios, como Groucho, pero os cambia si non interesan... Nada novo si observamos o que fan co rescate da banca privada ó tempo que abandonan á súa sorte á maioría, todo moi cristián... Seguimos a manter o financiamento público do ensino concertado, incrementando as subvencións en tempos de crise, e o profesorado de relixión, e a catequese nos centros escolares... E seguimos a manter o financiamento público do ensino concertado, incrementando as subvencións en tempos de crise, e o profesorado de relixión, e a catequese nos centros escolares... mentres que suprimimos a Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos por... adoutrinadora! Vivir para ver... A segunda reflexión é que a reforma educativa aprobada no consello de ministros resulta anacrónica, non só polo que vimos de comentar, porque nos retrotrae ó pasado, a modelos superados en todo o mundo, senón que desprende, ó lela, un tufo a incenso e a formación do espírito nacional que tira para atrás, a un neoliberalismo do máis rancio, con continuas apelacións á competitividade, ós mercados, á segregación do alumnado a idades máis temperás, ó desvío dos que cargan con máis dificultades cara outros itinerarios de fracaso, retomando as vellas aspiracións da dereita en relación cun modelo equitativo recoñecido internacionalmente. Demasiado equitativo. Moi igualitario. Xa está ben de que os fillos de un calquera podan ir á universidade. Onde se viu tal cousa? Trátase de eliminar, canto antes, ós que estorban, para dedicarse, tamén, canto antes, ós excelentes, é dicir, ós fillos e fillas dos sectores económica e culturalmente máis favorecidos, tanta igualdade de oportunidades para que?, xa está ben de tanto igualitarismo... Reduce as competencias dos pais e das nais nos Consellos Escolares, reforza as funcións directivas e opta pola designación dos directores ó tempo que diminúe o peso das materias artísticas, da educación cívica, e volvemos á vella separación do coñecemento do medio na primaria con dúas materias, naturais e sociais. Non tardaron un minuto as autoridades educativas vascas e catalás en denuncialo. O noso conselleiro, polo contrario, está encantado con reducir as nosas competencias Terceira reflexión. Claro que se trata dunha lei centralista por moito que Wert se empeñe en desmentilo ou en utilizar eufemismos para disimulalo. O artigo dedicado ó currículo o afirma categoricamente. "Corresponderá ó goberno o establecemento e definición das competencias básicas de cada ensino e dos criterios para a súa avaliación e a fixación dos contidos comúns necesarios para a adquisición das competencias básicas". Non tardaron un minuto as autoridades educativas vascas e catalás en denuncialo. O noso conselleiro, polo contrario, está encantado con reducir as nosas competencias, aquelas que el está obrigado a defender por lei, as que figuran no Estatuto de Autonomía de Galicia. Vaia papeliño. Tanto os criterios de avaliación e as características xerais das probas de 2º e 6º de Primaria como as de 2º e 4º da ESO serán fixadas polo goberno central e aplicadas e cualificadas por especialistas externos a cada centro educativo. E outra proba máis de avaliación final do Bacharelato, máis madeira, tamén competencia do goberno central. Probablemente Wert soñe con aqueles anos nos que el era estudante e añore tempos pasados de exames e reválidas, de exclusión dos máis, de segregación sexual, de represión e incenso, de leite en po e queixo americano... A súa reforma camiña cara as montañas nevadas, bandeiras ó vento… Unha auténtica wertgoña…


Summary: Até 20 mobilizacións en toda Galiza advirten a Feijóo de que o estudantado "rexeita estes recortes e denuncia que con eles se ataca gravemente o ensino público e a súa calidade, así como o dereito de igualdade de oportunidades do alumnado, que aumentará o fracaso escolar e despedirá máis de 2000 docentes". Así o recolle o manifesto da Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público, que foi lido ao remate da concentración, diante da Xunta

O reloxo marcaba as doce do mediodía cando os berros comezaron a se ouvir polas rúas da Galiza. Aquí está, aquí se ve, o estudantado galego en pé, dicían os altofalantes, e repetían ao unísono case 4.000 persoas en Compostela, outras 2.500 na Coruña, 2.500 en Vigo, 500 en Lugo, 400 en Ourense e 250 en Ferrol e en Pontevedra. "Despois desta xornada --Alberto Núñez-- Feijóo non pode seguir mirando para o outro lado. Ten que dicir 'non' aos recortes, e non pode facelo coa boca pequena", apunta Iria Aboi, secretaria xeral de Galiza Nova, visíbelmente emocionada pola multitudinaria resposta que tivo a convocatoria desta xornada de folga xeral no ensino público do país. "Isto é un clamor que lle exixe á Xunta que non aplique o decreto e que o recorra por invadir competencias", engade, en referencia ao Real Decreto-lei 14/2012. Nesta quinta feira, vinte mobilizacións en vilas e cidades denunciaron os recortes do PP no ensino público galego. Nas últimas semanas a dereita española, co apoio da dereita galega, foi anunciando un a un os capítulos "dun dos maiores ataques dos últimos tempos", segundo valora a Liga Estudantil Galega. A súa voceira, Saleta Chao, considera que a folga foi "un exitazo", e cifra no 90% o seguimento que tivo en todo o territorio galego, dato consensuado entre todas as organizacións convocantes. "Os únicos problemas dos piquetes foron por Bolonia, porque houbo coaccións ao estudantado con faltas de asistencia que non poderían xustificar se secundaban o paro", informa Chao. "A resposta foi masiva, de acordo coas expectativas que nos marcamos inicialmente", sinala desde os Comités o seu responsábel nacional, Daniel Candal, quen asegura que a xornada de hoxe foi "só un paso" dos que a mocidade galega está disposta a dar en defensa "dun ensino público e de calidade" na Galiza. Hai palabras de Candal contra a suba das taxas universitarias, que máis unha vez volve cualificar de "desproporcionada e inxusta", e fala dun seguimento no ensino medio que se aproximaría ao 80%, mentres no universitario só se impartiron "unhas poucas" aulas nas facultades de Dereito da Coruña e de Medicina en Compostela. A cuarta organización estudantil cuxa faixa lucía na cabeceira da manifestación é Agir. Non están entre as organizacións convocantes, mais sumáronse á protesta "porque tamén defendemos un ensino público e de calidade, e non quixemos entrar nunha guerra de convocatorias", explica o seu voceiro, Miguel Cuba. Segundo as súas palabras, o seguimento da folga desta quinta "representa a recuperación da vitalidade dun movemento estudantil que semellaba adormecido". Entende que ao premer o botón das tesoiras "o PP creou un poderoso inimigo que acaba de deixar claro que non vai permitir que lle rouben o dereito á educación". Ademais dos colectivos estudantís xa citados, na protesta de Compostela --onde foron recollidas as declaracións-- participaron tamén a Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público --integrada por CIG-Ensino, Comités, Galiza Nova, Liga Estudantil, AS-PG, BNG e varias asociacións de nais e pais do país; e cuxo manifesto foi lido a varias voces ao remate da concentración diante da Xunta--, así como os sindicatos CIG e CUT. Alén disto, e pese a convocar pola súa conta, finalmente acabou adheríndose a manifestación da Plataforma en Defensa do Ensino Público --liderada polo Sindicato de Estudiantes e que conta co apoio de CC.OO-Ensino, FETE-UGT, CSI-F, Confapa, Iesga e Escola Viva--, e que contou cun seguimento moi escaso. Suba das taxas universitarias Abrindo o libro das agresións ao ensino público, o primeiro episodio foi a presentación dos Orzamentos Xerais do Estado, onde aparece un oco de máis do 20% nas partidas que o Ministerio de Educación destina a este dereito básico, o que se traduce nunha redución de máis de 600 millóns en programas de ensino. A partida de bolsas deste departamento rebáixase tamén en 166 millóns, e endurécense as condicións do estudantado para poderen acceder a elas. O recorte en investigación é "aínda máis dramático", din desde a Liga, pois a tesoirada alcalza o 35% en relación ás partidas do ano pasado, isto é, 630 millóns menos. "O Estado español pretende saír desta crise a través da precarización da forza de traballo", denuncian desde Agir, a organización estudantil da esquerda independentista, que chamou tamén á folga neste 10 de Maio. Alertan da suba das taxas universitarias "até niveis inasumíbeis pola maioría social", e foi esta a seguinte labazada de Madrid ao ensino público: un incremento nas matrículas da Universidade pública que poderá chegar até o 66%, de tal xeito que o prezo medio da primeira convocatoria será de 1.500 euros, e a partir da cuarta matriculación o alumnado terá que sufragar a totalidade do crédito, máis de 6.000 euros polo curso completo. Porén hai máis. As organizacións estudantís quéixanse de que nin sequera o cálculo desa 'totalidade do custo' é correcto, ao incluír partidas do orzamento universitario que nada teñen que ver co ensino, como poden ser a investigación "e algúns outros dos poucos servizos que quedan sen privatizar", consideran desde os Comités. Na actualidade, a matrícula "non equivale só ao 15% do custo total, como di o Goberno, ao contabilizar aspectos que nada teñen que ver coa docencia e o progreso académico do alumnado". Segundo a Liga, o estudantado paga máis do 40%. Feijóo tamén 'xoga' coas tesoirasGaliza Nova suma aos recortes do Goberno español os emprendidos polo galego nestes últimos 3 anos: 2.000 profesor@s menos, supresión da gratuidade dos libros de texto, 425 millóns menos para o ensino público, supresión de unidades de bacharelato e de ESO e aumento da subvención pública a centros privados, mesmo aos que segregan ao alumnado por sexo. É certo que desde Madrid se impón un intervalo onde as autonomías teñen liberdade para escoller a suba que practican nas taxas universitarias, mais cos datos aportados polo colectivo nacionalista nada fai presaxiar que a mocidade galega vaia saír 'beneficiada' do incremento nos prezos das matrículas. Os Comités fan un repaso da subida en pendente: agás en 2008 e en 2009, cando Laura Sánchez Piñón (PSOE) mantivo conxeladas as taxas pola presión das organizacións estudantís, o resto dos anos o aumento foi progresivo e andou entre o 3% e o 4%. Neste ano pode chegar até o 66% "para compensar o recorte de 3.000 euros que veñen de aplicarlle á educación". E hai máis aínda. Segundo o Plan Nacional de Reformas que o Goberno español enviou a Bruxelas e que o departamento que dirixe José Antonio Wert pretende aplicar no vindeiro curso 2012-2013, o estudantado que conte cunha bolsa deberá superar entre o 90% --bolsas xerais-- e o 100% dos créditos --bolsas salario-- se quixeren renovar dita axuda. En Galiza, os Comités aseguraron que esta nova disposición non @s colleu por sorpresa. "Non é máis ca unha continuación de todas as políticas que están a desenvolver no ensino", un recorte máis que apunta á calidade do sistema público e carga nos ombreiros das e dos estudantes o peso económico da súa formación. A consecuencia dos recortes anunciados por Wert supón a maior suba de taxas da historia, mentres o titular do Goberno español, Mariano Rajoy, di que "non hai cartos para os servizos públicos" e pide unha 'esmola' de "uns poucos euros" entre a cidadanía. Que os recortes non se apliquen na GalizaDesde Agir critican "esta tese de que o estudantado que suspende é porque non se esforza e, polo tanto, debe ser castigado", e cualifican de "contraditorio" aumentar o nivel de exixencia económica "e pseudo-académica" cando as axudas ao estudo van devecendo. Os reitores das tres Universidades galegas manifestaron o seu rexeitamento á suba das taxas e aos recortes na educación pública. En Galiza Nova acolleron positivamente este posicionamento en favor do estudantado --é a primeira vez que as tres Reitorías se poñen de acordo para criticar medidas destas características desde as mobilizacións en contra da LOU--. Mais a organización xuvenil do BNG lamentou que a Xunta "volverá antepoñer os intereses do seu partido". "Sería bo que Feijóo tomase nota e anunciase que non aplicará os recortes na Galiza", así como que presentará un recurso contra o Real Decreto-lei 14/2012 por invadir competencias da Consellería de Educación. Mais as organizacións estudantís son realistas: "non imos provocar cambios relevantes" na postura do Goberno galego. E lanzan unha advertencia: "se o goberno do PP non rectifica esta folga será só a primeira".


Summary: A entidade que preside José María Castellano comunícalle á CNMV a transferencia de activos inmobiliarios á sociedade estatal que xestiona os activos "procedentes da reestruturación bancaria"

As alegrías inmobiliarias das antigas caixas de aforro galegas xa teñen prezo. A entidade que asumiu o negocio financeiro de Novacaixagalicia, Novagalicia Banco, vénlle de comunicar á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) que xa cumpriu coa obriga de transferirlle os seus activos inmobiliarios tóxicos á Sociedade de Gestión de Activos Procedentes de la Reestructuración Bancaria (Sareb), isto é, ao banco malo creado polo Estado. Segundo figura nesa comunicación, o "importe" da transmisión é de 5.096.904.194 euros. Atendendo ao comunicado emitido por NCG Banco, S.A., este contrato "ten como data de efectos o 31 de decembro" e o banco malo vai "satisfacer" o prezo "mediante a entrega de valores de renda fixa" que "contarán coa garantía irrevogable do Estado español". O traspaso de activos inmobiliarios aféctalle tanto a Novagalicia como a "aquelas sociedades participadas polo mesmo afectadas" polo "deber legal" de reestruturarse, proceso que deixa a entidade galega ao bordo da venda. O traspaso forma parte do proceso que implica tamén a inxección de máis de 5.4000 millóns de cartos públicos O paso a mans do Estado dos activos inmobiliarios de Novagalicia Banco forma parte dun proceso que implica tamén a chegada á entidade dunha inxección de capital "por importe de 5.425 millóns de euros" a cambio da cal o banco, agora público en máis dun 97%, terá que ser "privatizado". Ata esa privatización as autoridades españolas e europeas impóñenlle a Novagalicia condicións como "centrar o seu negocio e actividade no perímetro actual da marca (...), vinculado ao seu territorio de orixe" e facerlle unha quita ás persoas propietarias de participacións preferentes. Este proceso é o que implica tamén a redución no cadro de persoal "ata nun máximo dunhas 2.5000 persoas". Esta cifra "pode variar durante os próximos anos, tendo en conta que a entidade dispón de dous anos" para vender a súa filial EVO e que ten que dedicar persoal "á xestión de activos inmobiliarios" que agora son propiedade do banco malo. Ademais, segundo sinalou a entidade, Novagalicia pode "traspasar emprego a investidores especializados en recuperación e podería vender oficinas".