Summary: O adestrador asegura que non contempla outro escenario que non sexa a continuidade do club e defende que a súa "gran afección" tamén é un valor económico na presentación do libro 'Depor Vida'.

A presentación dun libro en galego sobre o fenómeno social que volveu xerar o deportivismo neste último ano convocou ao adestrador do equipo, Fernando Vázquez, en plena vaga de informacións alarmantes sobre o futuro do club logo do ultimato dado pola administración concursal de quince días para resolver a súa situación económica e evitar a desaparición. Porén, o técnico de Castrofeito asegura que "non se contempla outro escenario que non sexa a viabilidade" e di seguir traballando na confección dun plantel que ofreza garantías para competir en Segunda división. "Non teño dúbidas, hai cousas que non me competen, pero teño fe en que o Dépor terá longa vida", indicou Vázquez, que puxo como exemplo de confianza a renovación do porteiro e internacional arxentino Germán Lux. Así mesmo, o adestrador confirmou que Aranzubía e Ze Castro buscan unha saída e que o próximo venres, cando o equipo volverá ao traballo, contará con algúns xogadores da canteira, aos que se lles unirán "seis ou sete" fabrilistas xa na concentración de Monforte. Vázquez participou na presentación do libro 'Depor Vida' d@s xornalistas Rosabel Candal e Xerardo Porto, que tivo lugar na biblioteca veciñal de Monte Alto. Alí, recoñeceu ter sentido "algo irreal e incríbel" co trato recibido pol@s seareiros branquiazuis á súa chegada e apuntou que "unha afección tan grande como a do Dépor tamén crea recursos económicos". Así mesmo, defendeu a aposta pola canteira "porque os xogadores galegos non teñen porque ser peores que os vascos" e, asumindo as dificultades, amosouse optimista cara o futuro "porque descendimos en paz, sen enfrontamentos, e iso é moi importante". Sobre o libro, a coautora Rosabel Candal dixo que foi escrito "sen medo, como sen medo comportáronse @s seareiros do Dépor durante toda a tempada". Pola súa parte, Xerardo Porto comparou a Fernando Vázquez con Arsenio Iglesias e lamentou que "tardara tanto en chegar aquí" mentres que o editor Henrique Sanfiz cualificou á afección branquiazul como "un fenómeno peculiar a nivel galego, estatal e europeo".


Summary: As concentracións convocadas por SOS Sanidade Pública, que decorreron en cidades e vilas do país, son o limiar para a gran mobilización nacional do 4 de febreiro.

As rúas galegas volveron acoller importantes mobilizacións na defensa da sanidade pública e contra as políticas de recortes e privatización da mesma. Tiveron lugar na tardiña desta cuarta feira, 24 de xaneiro, en varias cidades e vilas de Galiza, convocadas por SOS Sanidade Pública. Miles de persoas tomaron parte nas mesmas. As protestas realizáronse nas sete cidades galegas, nas cabeceiras de comarcas que até agora constituían unha área sanitaria e que pasarían a integrarse na súa área de referencia (caso de Vilagarcía, Monforte, Burela e o Barco) e naquelas localidades que contan con hospitais comarcais nos que periga a súa carteira de servizos, como Ribeira ou Verín. Para os representantes desta plataforma, esas políticas do PP tradúcense en situación como a que se vive todos os invernos en Urxencias, con colpaso dos servizos. "Desde o ano 2009, un total de 790 camas nos hospitais, que debilitou a estrutura de Atención Primaria". As e os representantes de SOS Sanidade Pública alertaron tamén do incremento das listas de espera e dos efectos perversos do 'Decreto de tempos máximos de espera', en vigor desde o 10 de xaneiro, co que o PP pretende combatelo. "É, directamente, unha fonte de financiamento da sanidade privada", denunciaron. Nas mobilizacións tamén se denunciou a privatización sinataria, tanto no relativo a concesións -como no hospital de Vigo- como no que se refire a sectorización privada, como POVISA, ou á concertación sanitaria e externalizacións. Mais tamén outras formas máis agochadas de introdución do negocio e os intereses privados na sanidade pública como o procedemento de compra innovadora con financiamento da investigación para empresas privadas; o control da investigación e a formación dos médicos pola industria farmacéutica; o procedemento de adquisición tecnolóxica público-privado do diálogo competitivo ou a introdución de empresas privadas na xestión do servizo como medtronic en cardioloxía. Coas mobilizacións convocadas SOS Sanidade Pública quixo manifestar tamén o seu rexeitamento ás modificacións que o PP pretende introducir na Lei de Saúde.


Summary: Pronunciará el mesmo o seu discurso de ingreso, titulado 'A arquitectura: Unha disciplina entre a arte e a técnica' que será contestado en nome da Academia polo membro numerario da Sección de Arquitectura, Xosé Manuel Casabella López.

O arquitecto pontevedrés César Portela ingresará este sábado como académico de honra na Real Academia Galega de Belas Artes (Ragba), nunha sesión extraordinaria pública que terá lugar no Pazo de Baión, en Vilanova de Arousa. Pronunciará el mesmo o seu discurso de ingreso, titulado A arquitectura: Unha disciplina entre a arte e a técnica que será contestado en nome da Academia polo membro numerario da Sección de Arquitectura, Xosé Manuel Casabella López. Asistirán ao acto o presidente da Ragba, Manuel Quintana Martelo, ademais doutros académicos da institución e autoridades como a subdelegada do Goberno en Pontevedra, Maica Larriba; ou o director Xeral de Cultura, Anxo Lorenzo. César Portela Fernández-Jardón naceu en Pontevedra en 1937 onde ten o seu estudo de arquitectura e onde compaxinou o seu labor profesional coa docencia. César Portela: "A boa arquitectura non destrúe a natureza, mesmo é quen de dignificala" Na súa traxectoria destacan obras como o Museo do Mar de Galiza en Vigo (1993-2003), a Terminal do Aeroporto de Peinador en Vigo (2010-2013), a rehabilitación do centro histórico en Allariz (1991-1997), Ponte Azuma en Shinminato (Xapón, 1992), MuseoDomus e Palexco na Coruña (1994-1995), Faro de Punta Nariga en Malpica de Bergantiños (1994-1995), a Estación intermodal do Prat de Llobregat (2009), ou a Torre de control aeroportuario en Sharm o-Sheikh (Exipto), entre outros. Por estas e outras actuacións recibiu recoñecementos tanto nacionais como internacionais. Destacan a Medalla de Ouro do Consello de Europa en 1982 pola rehabilitación do robledal de Santa Miña; o premio European Urban and Rexional Planning dá European Commission/European Council of Town Planners en 1994 polas actuacións en Allariz; o Primeiro Premio Internacional de Arquitectura en Pedra (Verona) no 2000 pola Domus; o Premio Nacional de Arquitectura no 2000 do Ministerio de Fomento; e os Premios Europeos Philippe Rotthier polo Cemiterio de Finisterre e o Museo do Mar en Vigo no 2005. A Academia reivindica o Día das Artes homenaxeando a traxectoria de Laxeiro


Summary: [ACTUALIZACIÓN 19:30H] Rato estivo detido durante 7 horas, as que empregaron funcionarios policiais do Servizo de Alfándegas en realizar pesquisas na súa morada e no seu despacho, situados no bairro madrileño de Salamanca. O xuíz ordenou o bloqueo das súas contas.

Rato foi detido baixo a acusación de cometer tres delitos: alzamento de bens, fraude a Facenda e branqueamento de capitais. O arresto representa un durísimo golpe para o Partido Popular, en vésperas das eleccións municipais. O ex vicepresidente do goberno, artífice do suposto "milagro económico español" e ex director xeral do FMI, durmiu na súa morada unha vez concluído o rexisto. En declaracións a El País, manifestou: "Colaborei coa xustiza porque teño confianza nela". O discurso do PP abala entre finxir indignación -o portavoz Pablo Casado mostrouse "abochornado"- e vender a idea de que con eles no poder non existen espazos de impunidade para ninguén, nen sequer para un dirixente que puido ter sido presidente do Goberno de non ter rexeitado até en dúas ocasións o oferecimento que lle fixo José María Aznar. Por orde xudicial, na tarde da sexta feira (17 de abril) o xuíz instrutor do caso ordenou o bloqueo das contas correntes, depósitos, fondos e préstamos dos que é titular Rodrigo Rato, segundo recolle EFE.


Summary: María Bella mantén unha longa conversa sobre filantropía e mecenado na arte e na cultura con Fran Quiroga.

O pasado 4 de febreiro celebrouse en Santiago de Compostela na sé do Consello de Cultura Galega unha xornada para reflexionar sobre filantropía e mecenado na arte e a cultura. Foi coordinada polo investigador transdisciplinar Fran Quiroga que contou co respaldo do propio Consello e a Fundación Daniel e Nina Carasso. A xornada, de carácter formativo, reflexivo e propositivo, estaba enmarcada dentro dun proxecto de máis longo percorrido -concomitentes- de trazos innovadores -polo menos en España e en Galicia- que desenvolve o propio Quiroga co mezenazgo da Fundación. A idea que sobrevoa en todo momento tanto no proxecto xeral como as distintas pezas que se van axustando a el é a corresponsabilidade da cidadanía para coa arte e a cultura: corresposabilidade á hora de encargar unha obra de arte e corresponsabilidade á hora de facerse cargo do seu financiamento.Ao longo desta entrevista iremos entrando nas fortalezas e debilidades de ambas cuestións á vez que contextualizaremos por que a experiencia e as aprendizaxes que están pasando -concretamente en Betanzos- grazas ao impulso deste investigador poden servirnos como inspiración para nosa comarca. Parque do Pasatempo. Fonte- Asoc. Amigas do Parque do Pasatempo Para facilitar a entrada no tema e dar algo de contexto gustaríame reconvocar a imaxe de cabecera que elixiron para a xornada. Esta mostraba unha foto actual do Parque do Pasatempo (que precisamente acaba de ser declarado Ben de Interese Cultural pola Xunta tras unha longa demanda cidadá) construído en Betanzos entre 1893 e 1914 por encargo dos irmáns Juan e Jesús García Naveira e financiado concretamente polo primeiro. Ambos irmáns, de orixe betanceiro e de familia humilde, formaron parte desa extensa diáspora galega que buscou saír da pobreza cruzando o Atlántico cara a Arxentina, Cuba, México ou Venezuela. Os García Naveira colleitaron éxito "facendo as américas" e converténdose en importantes empresarios que, como no caso doutros apelidos relevantes, dedicaron gran parte das súas fortunas a proxectos de mecenado con fins sociais, educativos ou asistenciales. A xeografía galega posúe moitos xestos similares ao dos irmáns García Naveira aínda que a menor escala, sobre todo no que se refire á construción filantrópica de escolas ou de asilos en moitos dos casos encargadas baixo pautas similares configurando un estilo denominado arquitectura indiana. Na Costa da Morte temos as referencias de Fernando Branco en Cee -benefactor dunhas escolas hoxe sé dun Instituto de Ensino Secundario que aínda leva o seu nome- ou de José Carrera Fábregas en Corcubión -benefactor dun edificio de escolas de artes e oficios, reconvertidas en colexio e recientemente transformadas en sé de Concello-. Entre as escolas, os asilos e outras obras o parque do Pasatempo sexa quizais o proxecto filantrópico deste tipo máis singular da época. Proxectado como parque enciclopédico a idea non era simplemente agasallar a Betanzos cun espazo de recreo e entretenimento senón promover un recurso pedagóxico -unha especie de vangarda de aprendizaxe lúdico- e un apoio sociolaboral para a poboación. María Bella: Podería dicirse xa que logo que o parque do Pasatempo é unha imaxe enormemente simbólica para o mecenado en Galicia, polo menos dun tipo de mecenado e dunha época na que o modelo se replicabana transformándose nunha especie de ferramenta posibilitadora para unha Galicia que atravesaba dificultades. É por iso que a súa imaxe asemella ser sen dúbida evocadora para unhas xormadas dedicadas á cultura do mezenazgo. Pero, a pregunta sería: ata que punto, para Fran Quiroga, esta imaxe quere ser, por unha banda, evocadora dunha práctica do pasado e, por outro, suscitadora ou anunciadora de necesidades que detectas no noso presente?. Podes contarnos desde a túa perspectiva multidisciplinar vinculada ás institucións e á universidade pero tamén sostida desde a independencia e moi atravesada polo territorio e polo popular, que desexos e desacordos discorren por esta imaxe? Antes de comezar, María, quixera enmarcar que non son experto en mecenado e que o meu interese ao redor disto ven como un intento de pensar novas formas de apoio á cultura. Sen ánimo de facer unha análise ampla, coido que na actualidade dous dos grandes problemas que afectan á cultura son a falta de valorización social da cultura (o que implica precarización) e por outro lado unha dependencia coa administración pública o que limita a liberdade de creación. Daquela favorecer un ecosistema que aposta por un mecenado cun compromiso de xustiza social procura tramar outras formas de financiar a cultura. Se entendemos que a cultura é algo máis que industria e nos situamos máis na liña do dereito á cultura cómpre ver como podemos garantizalo, non só como creadores senón tamén como públicos que queremos acceder a outros xeitos de facer cultura, que non sexan mornos ou correas de transmisión dos partidos do goberno de turno. De aí a limitación que supón a dependencia coa administración pública, agora ben, e aqui xurde un dilema, a aposta por un maior mecenado non debe obviar que o Estado ten que garantir ese dereito a cultura, é decir, a relación de a máis mecenado menos Estado é contraproducente. E xa que situamos o Estado e, volvendo a pregunta, temos que ser conscientes de que esas poéticas do retorno que se deron a finais do s XIX e no primeiro tercio do s XX, veñen da man de persoas que emigran e traen unha serie de valores consigo, como o republicanismo ou liberalismo, que procuran un "desenvolvemento" do seu territorio de orixe nun contexto no que o Estado -aínda incipiente- non garantía unha educación universal. A alta taxa de analfabetismo viña condicionada por unha ausencia de políticas públicas, de ai a potencia de que a cidadanía tomase o impulso, coa axuda dos emigrantes, na creación de máis de 250 escolas espalladas por toda Galicia. O propio Parque do Pasatempo tiña unha función pedagóxica, unha vontade transformadora, de mellora do benestar cidadá. Xornada sobre Cultura do Mecenado. Foto: Consello da Cultura Galega MB: Nas xornadas mencionouse reiteradamente, e agora comentábalo ti tamén dalgún modo, a necesidade de "cotidianizar" a figura do mecenas, intentar que salga da excepcionalidade que lle rodea. Os que traballamos na cultura sabemos ben a dureza que implica defendela e creo que moitas veces a sociedade en xeral non chega a comprender a gravidade que con todo si vemos desde o propio sector. Algo que eu personalmente fago moitas veces para que o outro entenda a condición de precarización e abandono á que está arroxada a cultura é facerlles a comparación co sistema público de saúde ou de educación. Especialmente no contexto maioritariamente rural que ten Galicia, parece lóxico defender que non nos quiten os centros de saúde, nin os hospitais, nin os colexios, que non nos quiten profesores, nin médicos, que non externalicen os servizos, etc. Con todo, a cultura oarece invisible aos reclamos máis básicos, coma se non existise. Si a cultura é o que somos, en presente, en pasado e en futuro e hai tan pouca conciencia para ela, como imaxinas o camiño cara a esa corresponsabilidade de mecenado cidadán? Podes darnos algúns exemplos que ti imaxines? Na xornada un dos relatores, Jabier Larrañaga, deputado foral de facenda e finanzas de Gipuzkoa, falaba dun mecenado participativo e da necesidade de que a administración activase unha plataforma de intermediación distributiva de recursos que veñan do mecenado. É decir, que non sexa a dministración a única beneficiaria do mecenado senón que o active e este chegue a cidadanía, as empresas de economía social, as asociacións, as cooperativas, ao autónomos,... Cómpre ver que a administración non pode execer un monopolio na programación cultural, senón que debe ser un actor máis nese ecosistema cultural. Mais para iso fai falta vontade política… En canto a corresponsabilidadee a través do mecenado cidadá, hai moitos exemplos, por citar algúns, o pago das festas, en todos os pobos son os veciños e veciñas os que fan a festa, con aportacións voluntarias, ou no deporte de base por exemplo; daquela, coido que hai un sustrato nesa corresponsabilidadee, mais a cuestión é como isto pode chegar a proxectos máis experimentais, menos masivos e aquí onde deberíamos enfatizar na idea dos impactos que se xeneran, que a miudo son pouco visbiles a curto prazo, pero que supoñen mudanzas nos imaxinarios ou nos discursos hexemómicos, e esto é moi potente. Por poñer un exemplo, actualmente estamos levando a cabo en Betanzos o proxecto "Legado Coidado", co que procuramos que a cidadanía encargue unha obra de arte ao redor do legado dos irmáns García Naveira, trátase de situar a cidadanía no centro do proceso de creación contemporánea. Abrir os marcos de participación abre posibilidades inesperadas, hai ansia de colaborar, mais para iso precisamos orzamentos dignos, neste caso contamos cun orzamento inicial de 75000€ grazas a Fundación Daniel e Nina Carasso, sen a súa colaboración non teriamos a posibilidade de facer un proxecto tan innovador. É unha mágoa, pero as institucións culturais galegas arriscan pouco. MB: En relación ao proxecto "Legado Coidado" no que entendo que hai varias figuras en acción -que si non son absolutamente novedosas, aínda non resultan moi habituais no noso contexto- como a do mediador ou a do mecenas ou a do "encargante" cidadán colectivo... Cóntanos un pouco o labor de cada unha delas e onde radica ese factor "novedoso". "Legado Coidado" enmárcase dentro de "Concomitentes", a variante española do programa francés Nouveaux Commanditaires que ten producido máis de 400 obras de arte en Europa dende hai máis de trinta anos. O nacemento deste programa partía da inquedanza da desconexión entre a cidadanía e a arte contemporánea e procuraba revertir os procesos de produción da arte, partindo de que a cidadanía, a través do seu desexo, poida encargar/comandar a produción dunha obra. Ademais da oportunidade que supón que a cidadanía poda converterse en comanditaria dunha creación contemporánea o proceso dilue, en parte, a idea romántica do artista e o seu halo creador, xa que ha de compartir a creación coa mediación e a cidadanía, co-crean todos xuntos. Este xeito de facer arte público tece outro contrato social entre o artista e a veciñanza, baseado nunha corresponsabilidadee e xenerosidade por ambas partes. O proceso é complexo, en moitas ocasións a resposta ao desexo cidadá non satisfai ao conxunto dos veciños, mais hai un intento de escoita o que xa de por si facilita a confianza e a capacidade de facer xuntos. No caso de Betanzos, hai un matiz experimental porque estamos adaptando a metodoloxía da Investigacción-Acción-Participativa (IAP) a este proceso. A IAP é un xeito de realizar unha indagación cunha vontade participativa e cun claro enfoque de acción. Son as propias comunidades as que, co apoio de persoal técnico, impulsan e desenvolven un proceso reflexivo extendido co que dotarse de solucións ou ferramentas que respondan a un reto ou demanda cidadá. Este xeito de investigar supón unha ruptura da idea de saber experto e procura que a diversidade de enfoques, ideas ou vontades teña acollida nese proceso; para o proxecto de Concomitentes é un espello ao que mirarse en tanto ten definida claramente uns xeitos de facer, fases e roles que poden replicarse a un proceso de creación artístico participativo, coas salvagardas de que a arte non ten porque ser sempre "solucionista". MB: Volvendo á corresponsabilidade respecto ao mecenado e a esa idea de participación cidadá en equilibrio coa responsabilidade do estado para o coidado da cultura. No outro extremo están os perigos dun mecenado dos poderosos que poden chegar ás veces a actuar como lobbies. Poderías valorar o que sucede co filantrocapitalismo? A xornada Cultura do Mecenado procuraba tamén abrir un espazo de diálogo co que pensar un ecosistema máis favorable ao redor da filantropía e servir de termómetro para coñecer posicións de diversos axentes en relación ao mecenado. Moitas das intervencións partían da desconfianza cara o mecenado e por iso cómpre mellorar mecanismos de rendición de contas e de transparencia. Dalgunha maneira nas conclusións que estamos elaborando queríamos enfatizar na idea dun mecenado comprometido ante os retos contemporáneos, non como un espazo de lavado de imaxe, de exención de pago de impostos ou de extractivismo disfrazado de utilidade social. As gadoupas do capitalismo son moi expansivas, polo que é importante que ese mecenado responda a unha verdadeira utilidade social, cun compromiso de transformación social. Hai fundacións como a Carasso, a Fundación Antonino e Cinia en Cerezales (León) ou a Juana de Vega que teñen unha acreditada traxectoria de honestidade do real, polo que creo que o contaxio dese bo facer axudará tamén a acreditar de novo na utilidade do mecenado. Agora ben, non obviemos que existe ese filantrocapitalismo, da nosa man está ser capaz de determinar como é un bo facer filantropía. Xornada Participativa en Betanzos. Fonte- Oscar Gorriz :Concomitentes MB: Para pechar, fagámolo con outra imaxe simbólica e evocadora. No teu perfil de twitter preséntaste subindo as escaleiras do Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside, museo pioneiro en España froito dun proxecto máis amplo ideado por Luís Seoane e Díaz Pardo que integraba, entre outros, o Laboratorio de Formas, un labor editorial e o proxecto empresarial da fábrica de cerámicas Sargadelos. Díaz Pardo actuou de mecenas moitas veces, o seu proxecto vital en si era case unha obra de mecenado cultural sostido pola rentabilidade dunha fábrica de cerámicas. Como ves este modelo, en certo xeito xa desaparecido? Véxoo con nostalxia e como ese eterno exemplo de incapacidade de proxectar e soster un proxecto tan sólido como foi o Laboratorio de Formas. Non creo que existise no pais un proxecto que equlibrase tan ben a súa aposta ética, estética, política e económica, mentres combinaba industria, cultura e activismo. Recordo ben a visita ao Museo Carlos Maside, ver ese espazo, esas obras, o auditorio que é brutal e ver como está pechado na actualidade, é unha manifestación máis desa nada cotía que atravesa ao sistema cultural galego. Son consciente de que os tempos mudan, e non adoito a ser un morriñento do pasado, mais deberíamos pensar con maior enfase en como coidamos os legados, esas herdanzas, porque estas tamén nos constrúen, que este Museo esté pechado é desalentador, mais o peor de todo é como imos asumindo con tanta normalidade que estas cousas ocurran. Eso sí, pola contra construimos novos equipamentos culturais sen dotacións ou usos previstos. Por rematar con certa ilusión, so lembrar que estando vivo Isaac Díaz Pardo, oito asociacións da comarca de Betanzos organizámoslle unha Homenaxe Popular, chamada Beizóns d. Isaac, e iso reconfórtame coa idea de terlle agradecido ese compromiso vital de transformación. Ogalla existirán máis proxectos así. Entrevista realizada por María Bella, Doutora en Coñecemento Curatorial pola Universidade de Goldsmith. Outros artigos e entrevistas de María Bella Ana Domínguez: "O Ciclo Etnográfico de Cine Galego ten moito de admiración".


Summary: A croloquina e a hidroxicloroquina, empregadas inicialmente para tratar a malaria e actualmente nas doentes contaxiadas por coronavirus, son receitadas a doentes de artrite reumatoide e outras doenzas auto inmunes. As farmacias só poderán repoñelos a medida que as pacientes que sigan un tratamento con estes fármacos os soliciten.

Hoxe, o Diario Oficial da Galiza publica o acordo, adoptado o 27 de marzo pola Consellaría de Sanidade, polo que se adoptan medidas relativas ao control da distribución e dispensación de especialidades con cloroquina e hidroxicloroquina. Ambos englóbanse nos tratamentos empregados para tratar a infección da COVID-19. A Axencia Española do Medicamento e Produtos Sanitarios xa estabelecera un procedemento de distribución controlada das especialidades con cloroquina e hidroxicloroquina. Da malaria á COVID-19 A investigadora Elena Gómez Díaz, que lidera un grupo de investigación de epixenómica en malaria, explicou nun artigo para The Conversation do 18 de marzo que a cloroquina, e mais a hidroxicloroquina, derivada da primeira, é un fármaco empregado na prevención e tratamento da malaria desde que se comezou a comercializar en 1945. Gómez Díaz a apunta a que o seu emprego "prolongado e masivo en moitos países do mundo", desembocou no desenvolvemento de cepas resistentes do parasito que provoca a malaria, polo que o seu uso decaeu e non está recomendado. Porén, nos últimos anos comezou a aplicarse no tratamento de enfermidades auto inmunes como por exemplo a artrite reumatoide, doenza que padecen miles de galegas. Tras o brote da COVID-19, varias investigacións levadas a cabo en China ou en Corea do Sur "rescataron" estes fármacos, propoñendo a hidroxicloroquina como "tratamento terapéutico antiviral" para tratar a enfermidade. Outras, levadas a cabo no Center for Disesase Control (Centro para o Control das Enfermidades) estadounidense apuntan ao potencial da cloroquina como medida preventiva contra o coronavirus en laboratorio. O pasado 28 de marzo, a Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios, dependente do Ministerio de Sanidade, anunciou a autorización de oito ensaios clínicos de medicamentos para a COVID-19. Un deles estudará o tratamento con hidroxicloroquina, antiretrovirais (empregados para tratar, entre outras enfermidades, a sida) ou unha combinación de ambos aplicado a profesionais sanitarias en contacto con doentes da COVID-19. No tratamento participan nove territorios estatais, 40 centros e un total de 4.000 traballadoras. O Instituto de Saúde Carlos III tamén puxo en marcha outro ensaio no que tamén se analizará o uso deste fármaco derivado da cloroquina. As medidas de Sanidade Dentro das medidas para atender as necesidades de medicación a nivel hospitalario, á vez que se garante a continuidade dos tratamentos a doentes crónicos, a Xunta comezará a monitorizar as existencias das especialidades con cloroquina e con hidroxicloroquina nos almacéns. Ademais, oficinas de farmacia só poderán solicitar a súa distribución no momento no que unha doente a solicite cunha receita do Sergas. Así, reporanse os fármacos a medida que se demanden. De maneira excepcional e temporal estas receitas non poderán dispensarse en formato papel. O DOG inclúe que nas entregas non realizadas polas oficinas de farmacia as doentes deberán achegar un informe ou declaración da facultativa, prescriptora ou colexiada no que se xustifique a necesidade de comezar ou manter o tratamento con estes fármacos "para unha patoloxía ou patoloxías crónicas determinadas".


Summary: O presidente do grupo confederal de Unidas Podemos no Congreso español nega que a reforma da sedición teña que permitir unha maior represión aos movementos populares ou a entrega ás autoridades españolas do president Puigdemont.

Na sexta feira, Patxi López, en representación do PSOE, e Jaume Asens, en representación de Unidas Podemos, entregaron no rexistro do Congreso español a proposta que, de aprobarse, pronto excluirá do Código Penal español o delito de sedición, polo que foron condenados os presos políticos cataláns. A reforma levantou moito rebumbio e moitas dúbidas, ás que Asens responde nesta entrevista. —Sempre dixo que estaba en política para loitar contra a represión, tamén concretamente a desencadeada despois do Primeiro de Outubro. Como viviu o paso que se deu agora?Desde o punto de vista persoal, é unha gran satisfacción. Empezaba a pensar que esa vitoria non sería posíbel nesta lexislatura. Ora ben, é unha vitoria parcial, non debemos enganarnos tampouco. Pero eu presenteime co compromiso de axudar a resolver o problema político. En Unidas Podemos dixemos que isto pedía diálogo, buscar solucións, e propuñamos os indultos e a reforma do delito de sedición. Entón estabamos moi sós, pero PSOE e ERC fóronse movendo e creo que avanzamos moito. —Que significa que se foron movendo?O PSOE ameazaba con volver aplicar o 155 e dicía que metería a Puigdemont en prisión, que o que ocorría en Catalunya non era un problema político, senón de convivencia e orde pública, e evidentemente estaba en contra dos indultos. Cousa na que coincidía con Esquerra, por razóns moi distintas. Esquerra dicía que eran inaceptábeis, que non se podían admitir. Pero, co tempo, esas ideas que nós suxeriamos fóronse abrindo paso. Houberon os indultos e agora sacouse a sedición do Código Penal. —E que cómpre facer agora?Moitas cousas! É necesario abordar o conflito político, o de fondo, que ten a ver coa ruptura do pacto territorial da transición, cando se anulou o Estatut aprobado no Parlament de Catalunya, no Congreso español e polo pobo. Hoxe, Catalunya é o único territorio do Estado que funciona cun estatuto contra a vontade do pobo e é desa anomalía —non só, pero en boa parte— que emerxe o debate pola independencia, iso non debería esquecelo ninguén. Agora estamos na desxudicialización do conflito, pero o conflito de fondo segue vixente. Da sedición á "desorde pública agravada": as chaves da reforma penal —E na desxudicialización, cal é o seguinte paso?Cómpre abrir o debate sobre a malversación. —Está sobre a mesa?Non. Pero é un lexítimo debate a propor. Non podemos esquecer que o delito de malversación actual é tamén unha anomalía. Provén dunha modificación feita no 2015 polo PP, tras o 9-N e pensada pola experiencia da persecución do presidente Artur Mas, a quen só puideron condenar por desobediencia. O delito de malversación actual ten unha redacción moi deficiente e, por exemplo, non é o mesmo, de ningún modo, que haxa ou non afán de lucro. —Que pensa da polémica orixinada pola vinculación da desaparición do delito de sedición e a modificación do de desordes públicas agravadas?Podería derrogarse o delito de sedición de forma máis limpa, como se fixo no caso da insubmisión. Preferiría derrogar a sedición, simplemente. E deixar o resto da reforma para máis adiante. Pero as negociacións políticas levaron a facelo dese modo. —Pero vostede, con Patxi López en representación do PSOE, entregou a proposta no Congreso español…Fai política segundo a forza que teñas. O PSOE sempre vai cara á dereita, pero por sorte non puido pactar o goberno con Ciudadanos e viuse obrigado a pactar connosco. Grazas a isto chegamos até aquí, pero é evidente que cunhas correlacións de forzas máis favorábeis ás esquerdas poderiamos ir máis lonxe. —Era necesaria esta vinculación?Quizais derrogando a sedición abondaría para aforrarmos todas as polémicas, pero esta reforma integral homológanos en Europa e é un avance democrático. Non enganarei ninguén: hai sombras. Pero o resultado é moi positivo. —E entre estas sombras que comenta, cal lle preocupa máis?Que se manteña un tipo penal de delito de desordes públicas atenuadas que persegue a ocupación de espazos ou locais no contexto dunha protesta. Isto lexislouse por mor do 15-M e para coartar as ocupacións da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH). Sempre defendín que ese delito debería derrogarse ou incluír o requisito de que haxa danos persoais ou materiais. O Congreso español terá a última palabra na derrogación do delito de sedición —Hai quen considera que con ese delito na man agora podería perseguirse a ocupación das escolas durante o Primeiro de Outubro.Hai que ter coidado co que se di, porque, se non, acabaremos metendo o medo no corpo á xente e desmobilizando baseándonos en opinións pouco fundamentadas. —Que quere dicir?Que ese delito xa existía antes e ese suposto non é real. Nin agora nin entón podía perseguirse a ocupación pacífica das escolas, tal e como ocorreu no 2017, entre máis motivos porque non se perturbou ningunha actividade; lembre que era unha fin de semana e, por tanto, estaban baleiras, non había clases. —Que queren dicir vostedes cando falan de que non convén asustar á xente?Iso mesmo. A xente debe protestar, ten o dereito de protesta, debe saír á rúa para protestar e se nós mesmos magnificamos as consecuencias que tería manifestarse non facemos ningún favor a ninguén, ten un efecto disuasorio. Hai que tranquilizar á xente e lembrarlle que a protesta é un dereito fundamental que debe exercerse para fortalecer a democracia. —Si, pero despois veñen os xuíces e retorcen os conceptos e condenan de acordo con interpretacións do que o lexislador pensaba.É un risco real que non pode obviarse, nin agora nin nunca. Pero por iso mesmo creo que quen é en política ten unha responsabilidade especial de axustarse ao que di a lei á hora de opinar. O debate público, sobre todo no Congreso, é unha fonte de interpretación que os xuíces poden utilizar para determinar que di a lei, a vontade dos deputados que a fixeron, e por iso é moi importante non dicir o que algúns xuíces seguramente quererían entender, pero que non está na lei, porque logo poden utilizalo en contra. Unha sentenza que "ameaza" as liberdades civís en todo o Estado —Pero é un risco moi real. Ocorreu.Si. Durante o xuízo contra o proceso o tribunal suplantou ao lexislador e claramente se extralimitou. É evidente que o risco está aí. Por iso é tan importante facer o relato correcto do que estes cambios significan. O PP agora di que a reforma feita corrixe ao tribunal, pero ocorreu xusto o contrario. O Supremo corrixiu ao lexislador, que é a quen corresponde dicir que é delito e que non. Foi contra a separación de poderes. En España hai moitos xuíces que son políticos frustrados, polo que era importante que o lexislador volvese falar. —Derrogouse a sedición ou substituíuse polo novo delito de desordes públicas agravadas?A sedición non ten sucesión. Isto é clarísimo. Se se quería facer unha sucesión, debería porse na exposición de motivos da lei. Simplemente, non é verdade que a sedición teña continuidade cun nome diferente, como oín dicir a xente do PSOE ou de Junts. Son galaxias distintas. Para que che apliquen desordes públicas fai falta violencia ou intimidación, e o 1-O non a houbo; en cambio, para a sedición non é necesario, segundo o Supremo. A sedición é emparentada coa rebelión, e o novo delito de desordes públicas substitúe á anterior, non á sedición. Ora ben, volverei dicilo: isto non quere dicir que algún xuíz non tente retorcer os conceptos. Pero vai telo moi difícil. —Ao final, se mo permite, as interpretacións van cara a unha soa cuestión: se os feitos de outubro de 2017 foron ou non delito.Non o foron. —Non todo o mundo no Goberno español di isto mesmo.Sobre outubro de 2017 hai tres grandes relatos. Un di que foi unha especie de golpe de Estado. Outro di que aquilo foi o referendo vinculante que leva á independencia. Nós sempre dixemos que non o era, pero que era necesario protexer o exercicio dos dereitos fundamentais que se fixo o Primeiro de Outubro por parte da cidadanía. O ocorrido non era sedición nin era delito algún. Quen delinquiu ese día foi a policía. —O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, dixo este mesmo sábado que si que había delitos e que o president Puigdemont tería que pagalos, entre outras perlas.Iso é non entender que son as euroordes. A pesar da ausencia de probas, a Fiscalía reafirma o cargo de rebelión: "Foi un golpe de Estado" —En que sentido?Se Alemaña non extraditou o president Puigdemont foi porque considerou que os feitos non eran delituosos, como explica Gonzalo Boye. Bélxica rexeitou as extradicións ao considerar que o tribunal que a pide non é competente. Isto non cambia agora. —Pero entende que haxa xente preocupada e que se mire con prevención este acordo.Entendo que cambios como estes orixinen incerteza e críticas. Pero a nova lexislación equipárase aos demais países europeos e, por tanto, é máis exixente coas autoridades e menos punitiva. Por exemplo, antes perseguíanse os disturbios feitos por unha soa persoa, era un agravante ir coa cara tapada e perseguíase incitar ás desordes con consignas e mensaxes. Creo que a prevención é polo tratamento do agravante das desordes dunha multitude, pero é que antes era peor. Antes, as penas eran máis altas e só era necesario que os disturbios fosen durante unha manifestación para que che aplicasen un agravante. Algo que era unha barbaridade, porque a maior parte de altercados son durante unha manifestación. Outra cousa é como actúan a policía ou os xuíces. Se te acusan de botar unha pedra e es inocente, iso non o salva ningunha lei. —Xa veremos co tempo…Se hai violencia na rúa, todos os países teñen códigos penais que a perseguen. Esta reforma de agora non é a panacea, pero insisto en que é perigoso, para a protesta, dicir cousas que non son e que poden asustar aos manifestantes. Ningunha acción pacífica está en risco con esta reforma. —Pensan que haberá supostos nos que se poderá utilizar esta reforma para perseguir a desobediencia civil?Non. A desobediencia civil non é violenta. Así de sinxelo. —Finalmente, existe unha certa competición por quen pon a medalla desta reforma. Unidas Podemos? Esquerda Republicana?Cara a Esquerra Republicana só teño palabras de agradecemento. Eles presionaron desde fóra e nós desde dentro. Estoulles agradecido.


Summary: A xornada 'Fóra de plano. As mulleres no audiovisual' reflexionou hoxe sobre a presenza feminina no sector da man de profesionais galegas. Tamén se presentaron os Premios Mulleres no Foco, colaboración da Deputación de Pontevedra e CIMA (Asociación de mulleres cineastas e de medios audiovisuais).

"Falta a ollada da metade do mundo", dixo Carmela Silva, presidenta da Deputación de Pontevedra, na inauguración da xornada Fóra de plano. As mulleres no audiovisual. O faladoiro reuniu esta quinta feira na sede da institución unha serie de profesionais para debater sobre a tópica á que fai referencia o título, dentro da Escola de Igualdade María Vinyals, abrindo unha colaboración con CIMA (Asociación de Mulleres Cineastas e de Medios Audiovisuais) que se materializará tamén nos Premios Mulleres no Foco, tres galardóns que contarán con contía económica. "Normalmente en época de crise as que caen primeiro son as mulleres", advertiu Cristina Andreu Cristina Andreu, presidenta de CIMA, interveu telematicamente en representación dunha asociación que compón máis de 600 mulleres en todo o Estado. "Normalmente en época de crise as que caen primeiro son as mulleres", advertiu, declarando o obxectivo de que en 2025 se alcancen cotas de 50% na dirección de filmes. Destacou, aliás desta entrada en "contar" os contidos, outra liña de acción da entidade: que todas as traballadoras do sector teñan as mesmas condicións que os homes. "Se non hai igualdade de condicións, como se vai primar o talento?", dixo, en referencia á invisibilidade das profesionais e en defensa de medidas de discriminación positiva. Profesións por xénero As reclamacións non veñen do ar. Chelo Loureiro, vogal de CIMA e representante na Galiza, presentou os datos dun estudo sobre a representatividade das mulleres na longametraxe, desenvolvido pola socióloga Sara Cuenca. O documento constata a existencia de profesións moi feminizadas, como deseño de vestiario (80-100% dos cargos son mulleres) e peiteado e maquillaxe (60-80%). Nos eidos da dirección de arte e a dirección de produción dáse a cifra máis compensada: 40-60%. Esta baixa en ámbitos como a produción (30%), a montaxe (30%) e o guión (23%), chegando aos niveis máis críticos na dirección (19%), os efectos especiais (16%), a composición musical (12%), o son (11%) e a dirección de fotografía (10%). Noemí Chantada, vicepresidenta de CREA, ilustra estes datos coa súa experiencia persoal. Antes de dirixir, foi durante moitos anos operadora de cámara e enfrontou con frecuencia a falta de confianza nas súas capacidade físicas ante o peso dos equipamentos. Elas fan filmes máis baratos "Onde se moven máis cartos, as mulleres desaparecen", expresou Loureiro. Os proxectos nas súas mans reciben a metade do orzamento medio dunha longametraxe no Estado, fixado en 2.400.000 euros. Ligada aos orzamentos máis modestos, hai unha menor presenza feminina á fronte de ficcións. "Onde se moven máis cartos, as mulleres desaparecen", expresou Loureiro Pola contra, "onde o cinema apenas ten incidencia, adoita haber moitas mulleres", engade Loureiro. Na Galiza detéctase un alto número de produtoras, se ben un informe como o de CIMA non é posíbel por falta de acceso aos datos, para o que piden o apoio das administracións. O que pode dar unha idea do panorama é o acceso a axudas e premios. As últimas subvencións leváronas maioritariamente produtoras mulleres (60%), cun importe de 75% do total repartido. Aínda que conseguen levar máis cartos que eles, as películas de maior orzamento están en mans de homes. Así, dos 2.500.000 euros que reparten as axudas públicas, só 978.000 se destinan a filmes dirixidos por mulleres na Galiza, 39% do total cando elas reciben a metade das subvencións. "Podo autoproducilas porque son historias pequenas", asegura nesta liña Chantada. "É importante gañar plano, pero tanto como gañar foco. Como se nos ve?", pregúntase Camaño Menos presuposto implica tamén menor visibilidade. Aínda así, chégase a unha procentaxe de 21% de recoñecementos públicos para mulleres, conta Loureiro. Dentro destes, as categorías denotan disparidades: 77% galardoan actrices, cousa que non ocorre nos homes (18%). "O que máis se premia neles é guión, dirección... Nas mulleres, porén, é a presenza máis ostensíbel", explica. A intérprete Mónica Camaño, tamén participante, alucina co dato (e non por descoñecemento) da actriz como referencia do sector, cando "ao mellor é a máis precaria de todas, pero ten a visibilidade. O corpo é ferramenta fundamental". No seu caso, a idade é fonte de discriminación, en contraste co que acontece cos seus compañeiros: "A partir dos 40 volvinme invisíbel", asegura, desde aquela apenas traballou en series. Pois como dixo Susan Sontag, cita: "eles maduran, nós avellentamos". Tamén 'gañar foco' A representante de CIMA na Galiza admite que se cadra hai "máis mulleres nas historias, pero con menos diálogo e personaxes moi estereotipadas", entre as que destaca amas de casa e prostitución. "É importante gañar plano, pero tanto como gañar foco. Como se nos ve?", pregúntase Camaño, lembrando ao tempo que o audiovisual é un "mecanismo de transmisión ideolóxica por excelencia". Beli Martínez, que alén de produtora é docente, destacou neste senso a importancia da educación e os referentes para "romper a visión androcentrista". Un obxectivo para o que cómpre pensar aliás "noutras minorías", e non ficar só na "muller de clase media branca". Nesta dimensión, Loureiro apuntou que CIMA traballará o ano que vén especialmente co rol das mulleres nas producións para público infantil.


Summary: O parlamentario autonómico, Pablo López Vidal, presentou este xoves a súa candidatura á secretaría xeral do PSdeG ourensán. López Vidal, instrumento do alcalde de Ourense, non dubidou en proclamarse sucesor do movemento liderado por Elena Espinosa que disputou en marzo a secretaría xeral ao político do Carballiño.

A dirección socialista galega encabezada por Pachi Vázquez volve a enfrontarse a un novo desafío. O parlamentario autonómico, Pablo López Vidal, presentou este xoves a súa candidatura á secretaría xeral do PSdG ourensán. López Vidal, instrumento do alcalde de Ourense, non dubidou en proclamarse sucesor do movemento liderado por Elena Espinosa que disputou en marzo a secretaría xeral ao político do Carballiño. Pachi Vázquez coñeceu a decisión de López Vidal o pasado mércores e, segundo puido saber Praza, non lle fixo ningún reproche. Á presentación da candidatura acudiron militantes e algúns dos concelleiros da cidade de Ourense que apoiaron a Espinosa, aínda que non asistiu o rexedor por estar nunha comida. Tamén faltaron catro concelleiros da capital que xa se enfrontaron ao alcalde no congreso galego. A pesar de que os comentarios en privado suxerían que esperaban a inevitable derrota, o candidato López Vidal explicou que "o partido estaba vivindo un momento de encefalograma plano e non está presente na rúa" A presentación moi coidada e con representación dos distintos estratos da militancia non logrou espertar con todo a emoción dos asistentes, que non dubidaron en sinalar que "este movemento facémolo porque non temos nada que perder". A pesar de que os comentarios en privado suxerían que esperaban a inevitable derrota, o candidato López Vidal explicou que "o partido estaba vivindo un momento de encefalograma plano e non está presente na rúa". O deputado autonómico recolleu os adxectivos empregados por Elena Espinosa no discurso de Compostela e falou de "falta de ambición, discurso de resistencia mentres o PP está a desmantelar os servizos públicos". Na sede socialista non abundaron os alcaldes que a formación política ten na provincia de Ourense, salvo o de Parada do Sil e o de Entrimo, nin deputados autonómicos, nin a deputada nas Cortes, nin o senador, Miguel Fidalgo A pesar de criticar a falta de implantación territorial, na sede socialista non abundaron os alcaldes que a formación política ten na provincia de Ourense, salvo o de Parada do Sil e o de Entrimo, nin deputados autonómicos, nin a deputada nas Cortes, nin o senador, Miguel Fidalgo. Como veu ocorrendo na fase previa do congreso galego acudiron ás frases tópicas sobre a necesidade de ideas a pesar de que os argumentos solapaban unha crítica feroz á actual Comisión Executiva Nacional. Porén López Vidal evitou criticar a Vázquez publicamente aínda que lle reprochou que "debería terse en conta que o congreso gañouse por só 30 votos". Pola contra a dirección provincial prepara un congreso de reafirmación en torno a Pachi Vázquez e un documento político para o debate cheo de referencias á situación actual da provincia. Os socialistas ourensáns escolleron o lema Sabemos Gobernar. Segundo puido saber Praza Pública, o equipo de redactores traballou coa idea de que o PSdeG-PSOE está cada vez máis cerca do poder autonómico. O equipo de redactores traballou coa idea de que o PSdeG-PSOE está cada vez máis cerca do poder autonómico As propostas están formuladas en positivo e recóllense ideas do socialismo clásico como a defensa da sanidade e a educación públicas ou o sistema do benestar. A ponencia socialista recolle unha reivindicación expresa da lingua e a cultura galega e insta aos cargos socialistas a evitar que a identidade cultural e política de Galicia sexa monopolizada por outras formacións políticas.


Summary: A Xunta abriu as cancelas do monte de Corcoesto ao capital estranxeiro para unha explotación de ouro a ceo aberto. Os argumentos da empresa repítense en todos os proxectos mineiros que ameazan Galiza.

Na declaración de impacto ambiental que autoriza a mina en Corcoesto, a consellaría de Medio Ambiente asume como propios os argumentos da empresa, Edgawater, após cualificar o seu proxecto como "de interese estratéxico", simplificando a tramitación de permisos e outorgándolle prioridade. Non é o único exemplo onde a bota do capital estranxeiro se abre paso nos nosos montes na procura da riqueza mineral que hai soterrada. Máis de 400 hectáreas agrarias nas parroquias de San Pedro, Laroá, Fiestras, Rebordechá, Paredes, Moreiras, Faramontaos e Seoane, no concello ourensán de Xinzo da Limia, fican ameazadas por máis un proxecto mineiro a ceo aberto, desta volta para a extracción de feldespato. Segundo vén de alertar o Sindicato Labrego (SLG), as terras son "das máis fértiles da bisbarra" e as familias que nelas traballan "teñen feito investimentos millonarios para facer posíbel unhas producións agrarias que esixen un alto grao de mecanización". A central agrogandeira calcula que os postos de traballo que se crearán co proxecto de Minecer S.L serán "ás penas unha ducia", namentres se pon en perigo un potencial produtivo de 18 millóns de quilos anuais de pataca. Perante o desleixo da Xunta, a veciñanza organizada nunha Plataforma será tamén desta volta a que trate de lle parar os pés á empresa. A febre do ouro sobe e o que nos contan son sempre verdades a medias. A minaría crea emprego A empresa canadense Edgewater ten previsto, efectivamente, dar traballo a 271 persoas en Corcoesto, nin un máis que os que exixe a normativa para falar de actividade estratéxica e acelerar os prazos na obtención de permisos. Porén, nada disto significa que se vaian crear os postos, nin que se vaian manter, nin que se vaia contratar man de obra local. Segundo contempla o proxecto presentado na Xunta, a cambio de arrasar a superficie equivalente a máis de 700 campos de fútbol, a empresa promete que durante oito anos empregarán unha persoa para administración, cinco para almacén e tres para limpeza. Outros 133 obreiros —a minaría rara vez emprega mulleres— estarán sub-contratados, e o resto do persoal será especializado e virá 'de serie'. Cómpre dicir que non hai garantía ningunha de que os poucos empregos que quedan para @s veciñ@s sexan para oito anos. Máis ben ao contrario: o habitual nestes casos é que polo mesmo posto pasen moitas persoas. Con todo, o canto de serea da creación de emprego entoouno tamén a Xunta. No pleno desta semana no Parlamento galego, Feijóo instou os grupos de BNG e AGE a apoiaren a mina de Corcoesto para pórlle freo ao paro que afecta a máis de 270 mil traballador@s na Galiza. A minaría fortalece os lazos sociais Fronte ao argumento empresarial, a realidade é que son xustamente eses lazos o primeiro que destrúen. Montes comunais de parroquias ou aldeas pequenas son un caramelo para estas empresas, que aterran moitas veces en lugares onde xa houbo no pasado unha explotación mineira que si empregaba xentes do lugar —e, cando mesmo, hai un clima favorábel a estas actividades. Como se abre unha fenda na comunidade? Xogando cos prezos das sondaxes que a empresa practica nos terreos que serán explotados para comprobar a existencia de minerais. En Corcoesto —Cabana de Bergantiños, Coristanco e Ponteceso— buscan ouro; en Presqueiras —Forcarei— andan á procura de estaño, tántalo, niobio e litio; da Serra do Galiñeiro —Mos e O Porriño— queren itrio, escandio e minerais do grupo dos lantánidos, terras raras; en Laroá —Xinzo da Limia— ameazan terreos agrícolas para lles arrincar o feldespato. As cantidades que se pagan polas sondaxes varían dun proxecto a outro e dunha casa a outra, dependendo da habilidade para negociar que teña cada afectad@, fomentando a desconfianza entre @s veciñ@s. O impacto ambiental da actividade mineira é mínimo Cunha partida de 800 mil euros a Xunta de Galiza financiará o 80% das prospeccións practicadas por empresas mineiras "sen ánimo de lucro". A maioría dos proxectos mineiros que se citaron, e a maioría dos que hoxe procuran riqueza nos montes do país, escollen o ceo aberto como maneira de explotar esa riqueza, a pesar de que con galerías subterráneas a actividade sería máis lenta —duraría logo máis tempo—, requiriría máis man de obra non especializada —implicaría logo máis postos de emprego locais— e a débeda social e ambiental sería moito menor. Para alén do anterior, en Corcoesto empregarán a metodoloxía máis barata, o cianuro, para arrincarlle o ouro ás pedras; e o dióxido de xofre para eliminar os restos de cianuro, segundo a propia empresa lle explicou á veciñanza. O dióxido de xofre reacciona coa auga da atmosfera para producir a chuvia ácida. Porén, Medio Ambiente non contemplou ningunha destas cuestións á hora de conceder a DIA —declaración de impacto ambiental—, aínda tendo riba da mesa un informe do CSIC e da U-Vigo que demostraba que a vella mina fincada neste lugar duplicou os niveis de arsénico no río Anllóns sen ser a ceo aberto nin empregar cianuro. Unhas galerías subterráneas, antigas e cativas deitan 850 quilos de arsénico ao ano nestas augas, que fan parte da Rede Natura. A explotación proxectada será ao aire libre e ocupará 770 hectáreas. A empresa mineira asumiría os danos derivados de calquera accidente que puidese producirse A Plataforma en defensa de Corcoesto e entidades ecoloxistas como Verdegaia, Adega e a Sociedade galega de historia natural, levan tempo desmentindo esta cuestión, e válense dun exemplo acontecido non hai tanto, en 1998, no lugar de Aznalcóllar, en Sevilla, Andalucía. Unha balsa de residuos de metais pesados moi contaminantes procedentes da mina que explotaba a compañía sueca Boliden, partiu por dous dos seus lados e liberou o contido no río Agrio, que baña o parque natural de Doñana e desemboca no Guadalquivir. A empresa non asumiu nin o 1% dos danos, aínda cando o Tribunal Supremo a obrigou, en 2004, a pagar 45 millóns en concepto de indemnización polos danos causados, que Boliden cualificou de "factor externo" e recalcou que non pagará nada. A Xunta concedeu a declaración de impacto a Edgewater sen que esta se comprometese a asumir toda a responsabilidade perante a posibilidade de que un desastre ecolóxico como o acontecido en Aznalcóllar se producise na Galiza. A minaría frea o despoboamento A análise dos datos demográficos oficiais di xustamente o contrario: o grao de despoboamento de localidades de Asturies que noutrora se dedicaron á actividade mineira é maior que o rexistrado en calquera concello da Costa da Morte. As vivendas construídas a carón da mina perden valor patrimonial, e as formas de vida que se destruíron non se volven recuperar. A literatura económica refírese a estes lugares como 'localidades pantasma'.


Summary: O pasado mes de outubro fixéronse 90 anos dunha semana fatídica para o capitalismo, con epicentro nos Estados Unidos de América, á que se chegou tras varios anos de falsa prosperidade sustentada na especulación e na facilidade de acceso ao crédito.

Hai 90 anos o capitalismo viviu a súa primeira gran crise. O coñecido como Crash do 29 sacudiu os alicerces da economía moderna e obrigou a mudar o xeito no que se estaban a facer as cousas. Por primeira vez, os Gobernos víronse na obriga de intervir para mitigar os fortísimos impactos que o libre albedrío provocou no mercado de traballo e no tecido financeiro e empresarial. Antes de que se falase do Black Friday, ese día no que as marcas e os grandes bazares de internet baixan os seus prezos para fomentar un consumo desmedido en poucas horas, houbo dous días negros na historia, e ambos teñen relación co Crash do 29. O primeiro foi o 24 de outubro de 1929, coñecido como Xoves Negro, e o segundo, o 29 dese mesmo mes, o Martes Negro. Tres factores están detrás desta primeira gran crise do capitalismo. En primeiro lugar, a superprodución agrícola, que levou a unha baixada considerábel das rendas agrarias como consecuencia do exceso de oferta e baixada dos prezos dos produtos do agro. Despois, a borracheira crediticia e o subconsumo industrial. A xente acostumouse a pedir préstamos para case todo. E por último e máis importante, a tremenda especulación na bolsa neoiorquina de Wall Street. Os anos previos ao crack foron tempos de falsa prosperidade. A burbulla comezou a crecer hai agora un século. En 1919, os Estados Unidos de América (EUA) emerxían como potencia mundial tras a Primeira Guerra Mundial. Para financiar a súa participación na contenda, o Goberno emitiu os chamados 'Bonos Liberdade', un produto moi rendíbel ao que despois seguirían os primeiros bonos corporativos emitidos polo National City Bank. A xente de a pé comezou a interesarse por estes produtos, ao que tamén axudou que a recente creada Reserva Federal (o banco central estadounidense) mantiña unha política de tipos baixos, que sería detonante tamén da burbulla inflacionista e a posterior borracheira bursátil. O crédito creceu sen medida, ao igual que o interese das persoas polas operacións bursátiles tras a apertura da Bolsa a calquera que puidese adquirir valores. A situación complicouse coa prolifereación de axencias de corretaxe que permitían a venda de accións a crédito e apalancamentos de 1 a 10, é dicir, dez veces superiores ao capital real. Isto provocou, á parte dun exceso de demanda, que dous terzos das accións fosen mercadas con cartos prestados. O inicio da Gran Depresión Todo comezou a mudar a quinta 23 de outubro, cando o mercado de valores mudou de tendencia e comezou a caer con forza. O medo apoderouse da xente ao ver que os títulos perdían 7% do seu valor e se ofertaban paquetes de accións por un terzo do seu valor. Os bancos tiveron que actuar e meteron grandes sumas de diñeiro en compañías estratéxicas. Lograron retrasar a catástrofe uns días. A terza a situación non tivo volta atrás. O batacazo da Bolsa nesa xornada levou á ruína bancos e investidoras de todas as clases por non poder liquidar as débedas. John Kenneth Galbraith, autor do libro O Crack do 29 afirmaba que o factor máis singular da crise foi que "o peor empeoraba continuamente. O que un día semellaba a fin da crise, demostrábase ao seguinte que só fora o comezo". E así foi. A Gran Depresión durou até ben entrados os anos 30 do século pasado. Hoover, o presidente americano naqueles anos, adoptou unha serie de medidas moi cuestionadas, como o rescate de bancos, firmas ferroviarias e mesmo Estados, amparándose na tese de que o sistema capitalista reequilíbrase automaticamente. O problema de primar o capital económico sobre o produtivo deixou moitas familias en situación de pobreza extrema. Multiplicábase o número de persoas sen fogar, crecía a delincuencia e proliferaban doenzas de toda clase. As protestas eran continuas e levaron incluso a que o Goberno empregase o exército para conter as manifestantes. O New Deal A solución veu da man do presidente Roosevelt, que puxo en marcha á súa chegada o coñecido como New Deal, un programa que contemplaba medidas como a intervención estatal na economía, axudas ás entidades financeiras, proteccionismo arancelario e impulso das obras públicas. Hoxe, case un século despois, a situación mudou, pero algunhas das políticas monetarias e financeiras que levaron entón ao desastre seguen vixentes. Na saída da última gran crise, a de 2008, que tamén tivo a súa orixe nunha burbulla financeira, os Gobernos deron prioridade ao rescate do sistema financeiro antes que o das persoas. Agora, unha política de tipos baixos trata de manter latexando unha economía que empeza a dar signos de fatiga. Volve o proteccionismo e a guerra arancelaria instigada por Donald Trump, un empresario que dirixe os designios dos Estados Unidos de América. O endebedamento dos Gobernos e das corporacións, que tratan de salvar as súas contas con inxeccións de diñeiro, e o parón do consumo, tanto interno como externo, ameazan con traer de novo a inestabilidade económica e pode que unha nova crise, a segunda do actual século, innerente ao propio sistema capitalista.


Summary: Non é habitual na literatura galega que unha poeta reedite as súas obras. Ainda menos que o faga por xunto nun volume. E, porén, este é o caso de Marilar Aleixandre (Madrid, 1947), que en Mudanzas e outros velenos (Galaxia, 2017) reúne tres libros fundamentais na súa traxectoria.

Catálogo de velenos -orixinal de 1999, premio Esquío-, Abecedario das árbores (2006) e Mudanzas (2007, premio Caixanova) conforman a entrega de Aleixandre, que leva prólogo da poeta Antía Otero. "Sen dúbida na traxectoria de Marilar hai unha constante que se repite: a curiosidade por xuntar e ordenar as palabras descarreiradas que gabean polas marxes das follas", escribe Otero. Atravesados por unha forte conciencia feminista e de pescuda nas zonas negadas da historia, os seus poemas rescriben mitos e narracións, entenden o mundo como tecido por relatos e nel interveñen destemidos. Mudanzas, por caso, subverte as Metamorfoses de Ovidio: "non traduzo, traizóo / mais talvez sexa a traizón ás túas palabras / a única forma de serche fiel". Eis unha poética posíbel para Aleixandre. A poeta, prolífica autora de literatura infantil e xuvenil e tamén novelista recoñecida, participou no Batallón Literario da Costa da Morte e mais e Letras de Cal, dous fitos sen os que non se explica a xeración dos 90. En 2016 publicou o seu último libro de poemas, Desescribindo (Apiario, 2016), de alto contido político e coa memoria insurxente como un dos fío centrais. Antía Otero conclúe a súa introdución cunha mención ao discurso que Aleixandre pronunciou no seu ingreso na Real Academia Galega hai agora un ano: "Prefiro o abruñeiro, unha árbore rebelde e insubmisa, apropiada para as mulleres que saben apañar flores mais tamén, como Rosalía, utilizar as espiñas do pensamento crítico".


Summary: Algo debe de ir mal nunha sociedade que ten como xornal máis lido o Marca, como revista máis lida, o Hola!, e como programa líder de audiencia nas tardes, Sálvame. Algo debe de ir mal cando aos presidentes do que sexa se lles imputa e se lles recibe con aplausos á entrada e saída do xulgado. Algo debe de ir mal cando aos futbolistas se lles investiga, multimillonarios, por evadir impostos e non reciben a repudia social.

Algo debe de ir mal nunha sociedade cando un dos libros máis vendidos do ano pasado foi Ambiciones y reflexiones Algo debe de ir mal nunha sociedade cando un dos libros máis vendidos do ano pasado foi Ambiciones y reflexiones (máis de 100.000 exemplares nas primeiras tres semanas; imaxen cantos escritores galegos xuntos temos que unirnos para chegar a ese nivelazo literario). Dende logo que non serei eu quen discuta os méritos literarios da miña colega escritora (un bico para Andreíta, por certo). Estou certo de que está cheo de autoridade literaria, un estilo prodixioso e xiros argumentais sorprendentes. O que se busca nun bo libro, vaia. Seguro que si. Ben pola colega Esteban. Espero de corazón que o ano que vén lle dean o Cervantes ou, cando menos, algún galardón relacionado coa Promoción da Lectura. Meréceo, dende logo, moito máis ca min. E digo en serio. A min non me leu toda esa xente a pesar de que xa publiquei 20 libros, levo un cuarto de século facendo isto, e gañei algún que outro premio. Así pois, só podo constatar a miña inferioridade na xusta literaria. Se alguén merece a celebridade, o asedio dos fans, as ringleiras interminables nas feiras do libro para conseguir as sinaturas, participar en sesudos parladoiros televisivos, é ela. Eu non. Eu son, vistas as vendas, un burricán xuntaletras. Algo debe de ir mal nunha sociedade que no Twitter, en plena campaña electoral, fai que sexa Trending Topic varias veces ao día o rollete hortera de Eurovisión Si, algo debe de ir mal nunha sociedade que no Twitter, en plena campaña electoral, fai que sexa Trending Topic varias veces ao día o rollete hortera de Eurovisión e as posibilidades españolas (flipante: quen se presenta non é España, é TVE!!!; non será iso nacionalismo centralista madrileño tomar a parte polo todo???), e non a campaña para as europeas e as posibilidades españolas (agora si ben usada a palabra) no europarlamento. Que dicir xa das posibilidades galegas....iso non é un tema. Algo debe de ir mal cando aos presidentes do que sexa se lles imputa e se lles recibe con aplausos á entrada e saída do xulgado Algo debe de ir mal, si, nunha sociedade que ten como xornal máis lido o Marca, como revista máis lida, o Hola!, e como programa líder de audiencia nas tardes, Sálvame. Algo debe de ir mal cando aos presidentes do que sexa se lles imputa e se lles recibe con aplausos á entrada e saída do xulgado. Algo debe de ir mal cando aos futbolistas se lles investiga, multimillonarios, por evadir impostos e non reciben a repudia social. Algo debe de ir mal cando en certo concello do sur de Galicia se lle dá máis importancia, cando menos nos xestos do alcalde, á sorte do Celta (ou aos avións e outros asuntos que non preocupan case que a ninguén) que aos asuntos sociais e ás necesidades reais das persoas. Remato: Belén Esteban europarlamentaria xa. Pero xa.


Summary: Rabia ao silencio é o título do novo disco de María Xosé Silvar, Sés (A Coruña, 1982). Conversamos con ela sobre o seu sexto traballo de estudo, unha homenaxe á canción de autora revolucionaria. Podes ler un extracto da entrevista publicada no número 341 de Sermos Galiza.

Por que un disco de versións? Non é un disco de versións. Eu digo que é un disco de versións e non meu porque para considerar un disco meu ten que ser da miña autoría. Pero na realidade a maioría das persoas que fan música, sobre todo as intérpretes, non son autoras dos seus discos e, porén, non lles chaman discos de versións. Buika leva catro discos cantando clásicos e non lles chama discos de versións. Creo que Rabia ao silencio non é un disco de versións. Pero si, non son cancións miñas. Tampouco é importante iso. Non obedece a nada musical, pero é que en min nunca nada obedece a algo musical. É unha homenaxe, saldar unha débeda con esa xente que me ensinou a pensar e a ser libre e a ser valente. Tamén serve para facer certa árbore xenealóxica de Sés. Pero escolle música de intervención, cando nos seus discos digamos orixinais hai tamén rock, blues, corridos, ska... A canción testemuñal, a canción de autora, está sempre ligada a unha determinada estética. Pero iso é real. É como se só lle concedeses a autoría a unha persoa que prescinde da sección rítmica. Eu basicamente sempre digo que escoito folclore, músicas folk. O blues é folclore tamén, o rock & roll da Creedence era folk tamén... É popular, tan popular como Luar na Lubre. A Creedence é tan popular como Ketama. Non inventaron ningún ciclo harmónico nin rítmico. Teñen 300 cancións gravadas exactamente co mesmo, como John Lee Hooker ou Robert Johnson. O que sorprende de Rabia ao silencio non é culpa miña, senón das categorizacións creadas por unha industria á que pertenzo pero que non me inflúe á hora de facer. O que aprendín deles é que se queres podes facer o que queres. O "estamos condenadas a ser libres" de Sartre. Por que o fixen? Basicamente porque non podía sacar outro disco porque me dixeran: "É que sacas moitos discos, para de sacar discos". Ademais, a min Viglietti presentoumo Jara. A Parra presentouma Sosa. A Atahualpa presentoumo Cafrune. Eu tamén lle podo presentar alguén ás rapazas de 15 anos que non van escoitar un disco antigo. Daquela, é unha forma de pagar o que se me deu a min. Son máis romántica do que parece. As cancións están espidas: voz, guitarra, acordeón, algunha frauta. Como toma esa decisión? Non precisaba máis. Moitas veces preguntan por que. E por que non? Se non lles fai falta máis, non fago falta nin eu, que canto porque alguén ten que cantar. O importante é a canción. Pero se fas un rock & roll necesitas unha batería. Tela na túa cabeza pero a xente non. Aquí non se necesitaba máis, creo que están moi ben resoltas, integradas esteticamente no conxunto instrumental e na lingua. Dábame pavor unha onda ortopédica. Por iso tampouco acudín a hits, que son máis asequíbeis e carece de sentido que eu os achegue. A maiores, algúns temas non os atopaban na discográfica, non estaban nin rexistrados. Son descoñecidos, aínda que a xente diga que os coñece. O caderno do disco contén unha pequena contextualización de cada tema. Aí vese a vontade é pedagóxica. A maioría dos orixinais son dos anos 60 e 70. Na actualidade bota en falta música de contido político? A min gústame moito o que lle chamaban en América Latina canción testemuñal. Porque é un termo imparcial, non alude a unha necesaria modificación ou chamada, senón ao seu carácter de crónica. Boto en falta, si. O carácter individualista do sistema actual vese na produción artística en xeral. O que máis triunfou foi a idea de que ti fas canción política e Maluma non. Ti fas canción política e Shakira non. Que se pode facer canción sen ser política. Que se pode ser un ser humano non político. Esta é chave do triunfo. A desideoloxización vén da falacia da música aséptica ou neutral. [Podes ler a entrevista íntegra no número 341 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Beijing cualifica de "infundadas" as acusacións de Washington de sabotar e hackear sistemas informáticos de EUA. Hai quen fala xa da primeira ciberguerra fría. Obama dotouse de "poderes especiais" mediante un decreto para facer fronte os ciberataques

Para o Pentágono, unidades especializadas do exército chinés están detrás dos ataques cibernéticos que en 2012 afectaron a numerosos sistemas informáticos de EUA, gran parte dos mesmos do goberno de Whashington. Unha responsabilidade xa apuntada o pasado mes de febreiro por unha empresa estadounidense experta en ciberseguridade. Mais agora é o Pentágono quen o di. China, para o Departamento de Defensa de EUA, China emprega as súas capacidades para "respaldar a recompilación de intelixencia contra sectores diplomáticos,económicos e da industria de defensa que apoian os programas nacionais de defensa de Estados Unidos", e advirte que poderían ser usados por Beijing en beneficio propio. Desde o goberno chino rexeitáronse as acusacións do Pentágono e lembran que os ciberataques con un problema global que non só afecta a EUA. "Desafío á seguridade e economía de EUA" O pasado mes de febreiro, Barack Obama asinara un decreto que lle daba "poderes especiais" para responder os ciberataques, aos que cualificou o goberno de "desafío á seguridade e economía de EUA". "Os nosos inimigos procuran a capacidade de sabotear a nosa rede de enerxía, as nosas institucións financeiras e os nosos sistemas de control de tráfico aéreo",afirmara o presidente estadounidense, aliás de "substraer os nosos secretos corporativos"


Summary: Centos de familias compraron preferentes por medio da empresa eléctrica, o que lles impide acceder á arbitraxe e as deixa en mans da multinacional, que se amosa pouco disposta a devolver os cartos malia os seus escandalosos beneficios.

O gran calote conta con múltiples afluentes. Alén dos milleiros de persoas que perderon os seus aforros ao investiren nas participacións preferentes das desaparecidas caixas, con elas como intermediarias tamén houbo centos de familias que mercaron eses produtos opacos -case unanimemente baixo engano- por medio de distintas empresas que tamén os comercializaron, sendo o da eléctrica Fenosa o caso máis estendido en Galiza. Mais ao contrario das solucións -sempre incompletas polo de agora- ás cales poden acceder as persoas estafadas por parte do que agora é o nacionalizado Novagalicia Banco, as afectadas polas preferentes de Fenosa están expostas ao que decida a empresa enerxética, que ten o absoluto control sobre a súa dramática situación. Fenosa vendeu preferentes en 2003 -co PP na Xunta- a pequen@s aforrador@s e en 2005 a institucións. As dúas caixas galegas e o Banco Pastor participaron da operación e, segundo as persoas damnificadas, eses investimentos estiveron sometidos ao mesmo discurso enganoso que no resto dos casos, só que agora non poden acceder á arbitraxe nin están incluídas na quita gobernamental, aínda que si poden intentar revender á propia compañía as súas participacións, seguramente en condicións moi pouco favorábeis. En definitiva, son cartos parados, en poder e baixo todo poder da multinacional, que mantén escasa transparencia sobre o asunto. Toda a información sobre este asunto podes achala no número 41 do semanario Sermos Galiza, xa nos vosos quiosques


A mesma Sala do Tribunal Supremo que rectificou a súa doutrina para impedir que os Bancos pagasen o Imposto de Actos Xurídicos das escrituras notariais ven de fixar xurisprudencia a respecto do uso do galego nas Administracións locais declarando a ilegalidade de determinados contidos da Ordenanza lingüística que o Concello de Lugo aprobara no 2012 por unanimidade de todos os seus concelleiros (entón do PP, PSdeG e BNG).A sentenza consolida unha interpretación restritiva da oficialidade da nosa lingua, consagrada no Estatuto e na Lei de Normalizacion Lingüística, segundo a que os usos oficiais do galego haberán ir sempre acompañados do uso da lingua castelá, mentres que o uso desta por si mesmo non requiriría o da nosa lingua. Un rol absolutamente subordinado que minoriza o galego, vulnera o dereito a vivirmos na nosa lingua e afástase da interpretación constitucional correcta consonte aos Tratados internacionais asinados polo Estado español, nomeadamente a Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias.Velaí que, malia as dificultades que determinan o exercicio desta caste de acción xudiciais, o Concello de Lugo habería recorrer en amparo esta sentenza perante o Tribunal Constitucional e habería esgotar o preito, se cómpre, até o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, na percura dunha doutrina xurisprudencial europea dos dereitos fundamentais que integre os dereitos lingüísticos.Verdadeiramente grave, dende os parámetros xurídico e político, é a confusión xudicial entre o dereito ao libre uso do castelán da cidadanía e das limitacións deste dereito nas relacións xurídicas de suxeición especial a respecto das persoas empregadas públicas e das empresas contratistas e concesionarias, que haberían ser gravadas cunha obriga de uso que agora se anula. Teñen os empregados públicos e os xestores dos servizos públicos un dereito a non usar o galego no prexuizo dos usuarios? É unha conclusión absolutamente desaquelada e regresiva.Existe no noso País unha minoría supremacista (na que sobrancea a radicalizada organización que recorreu esta Ordenanza luguesa) que quere impedir o uso normalizado e oficial da nosa lingua. Unha minoría moi cativa, mais que inflúe de xeito substancial en determinados ámbitos da opinión, da política e da xudicatura e que conecta cunha importante corrente do nacionalismo españolista que quere reverter as moi tímidas melloras legais e sociais que acadou a lingua, a cultura e o autogoberno galegos nos últimos corenta anos.Son momentos, pois, de reaxir e acadar amplos consensos para garantir máis galego e , sobre todo, pleno respecto aos nosos dereitos como falantes e utentes da nosa lingua propia.


Summary: A organización facilitará a localización dos 'zulos' que aínda posúe, segundo avanzan diversos medios.

ETA anunciará en breve o seu desarmamento unilateral e completo para o 8 de abril. Así están a afirmalo nas últimas horas diversos medios de comunicación, tanto vascos como estranxeiros, que indican que a organización armada vasca anunciará a ubicación dos zulos para facilitar este proceso. Até agora ETA tentou realizar o proceso de entrega de armas a través da coñecida como Comisión Internacional de Verificación, un grupo de expertos internacionais, mais estas tentativas fracasaron por mor do inmobilismo do estado español, con operacións policiais que desbarataron estas iniciativas. Algo moi criticado por diferentes axentes políticos e sociais, como o propio Goberno vasco. Unha das persoas detidas en abril de 2016 no sur de Francia cando integraba un grupo de apoio ao desarme, Jean-Noël Etcheverry, asnunciou esta quinta feira a través de 'Le Monde' que ETA estará totalmente desarmada o vindeiro 8 de abril. "ETA confiounos a responsabilidade do desarmamento do seu arsenal e na tarde do 8 de abril, ETA estará totalmente desarmada", declarou De acordo con Le Monde, "Centos de persoas" da sociedade civil e numerosos cargos electos da zona norte de Euskal Herria participarían nesa operación de entrega de armas. "Unha boa noticia" Nunha comparecencia perante os medios de comunicación, Arnaldo Otegi afirmou que estabamos ante "unha boa noticia, agardada longo tempo" e amosou a súa confianza en que "desta vez si que se chegue até o final no desarmamento". Para iso, apuntou, terá que haber monitorización da comunidade internacional e implicación da sociedade civil e das administracións. O Lehendakari, Iñigo Urkullu, considera que desta volta "danse as condicións" para que se complete o desarmamento e reclamou "altura de miras e canles de comunicación" aos gobernos español e francés


Summary: Desde o PSdeG instan o presidente da Xunta de Galiza a "dicir hoxe mesmo que garante o pago das nóminas das empregadas e empregados públicos" ou ben, a asumir que "non é o presidente que a Galiza necesita". Así enunciou Gonzalo Caballero, quen ademais amosou a súa "alarma" polo "abrazo" a Santiago Abascal de cargos do PP galego. O secretario xeral do PSdeG preguntouse se tamén Feixoo "estará disposto a abrazar Vox cando lle fagan falta os votos".

O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, censurou este xoves as declaracións realizadas polo conselleiro de Facenda nas que chegou a poñer en cuestión o abono das nóminas dos empregados e empregadas públicas e instou Alberto Núnez Feixoo a corrixilo inmediatamente. "Se con todas as posibilidades financeiras e todos os mecanismos da Xunta, e cun orzamento de case 10.000 millóns de euros, non son quen de eliminar calquera dúbida ao respecto, Feixoo ten que poñer ao conselleiro de Facenda fóra das súas responsabilidades. E se o presidente da Xunta non pode dicir hoxe mesmo que o pago das nóminas, así como ás e aos provedores está garantido, ten que asumir que non é o presidente que a Galiza necesita", aseverou Gonzalo Caballero esta quinta feira 29 de agosto. O líder do PSdeG reprobou o "alarmismo político" que baixo a súa consideración está tentando crear a Xunta O líder do PSdeG reprobou así mesmo o "alarmismo político" que baixo a súa consideración está tentando crear a Xunta. "Leva todo o mes de agosto falando dun agravio a Galiza para confrontar co goberno socialista", afirmou Caballero en defensa do executivo de Sánchez. Precisamente, sobre o goberno central, Caballero afirmou que este fica "nitidamente comprometido co financiamento do Estado das autonomías" e que incluía no seu proxecto de orzamentos un incremento de máis de 7.000 millóns de euros para as comunidades: 4.700 millóns de euros para as entregas a conta e 2.500 millóns de euros máis correspondentes ao IVE. Caballero sinala porén Casado e Feixoo como causantes do bloqueo das contas polo PP ter votado en contra delas, impedindo, segundo o líder do PSdeG, a posibilidade de transferir eses fondos. "En política hai que ter responsabilidade e, cando un vota, ten que ser responsábel das súas decisións", advertiu. A ese respecto, Cabellero valorou que Feixoo está xogando coa Xunta en función dos intereses do PP, cunha estratexia conxunta de aparicións públicas na Galiza e no resto das comunidades nas que o PP goberna grazas a Vox. "Non asumen o resultado das urnas", observou Gonzalo Caballero, quen considerou probado que a dereita "é un obstáculo para a gobernabilidade de España e para o financiamento das comunidades autónomas" coa súa estratexia de bloqueo ao goberno central. "Se houbese orzamentos ou un goberno en plenitude de funcións, hoxe todas as comunidades terían os fondos", considerou Caballero. A ese respecto afirmou que a primeira decisión que tomará o goberno encabezado por Pedro Sánchez cando teña plenitude de funcións será transferir os fondos das autonomías e; de non saír adiante a investidura, aplicaranse os mecanismos legais que posibiliten realizar as entregas a conta que corresponden ás distintas comunidades". Ao fío dos acordos do PP con Vox, o líder do PSdeG amosou a súa "alarma" polo feito de que haxa dirixentes do PPdeG que "saen moi felices dándose apertas con Abascal", quen estes días estivo na Galiza. "Preocúpanos, e queremos preguntarlle a Feixoo se ese abrazo é tamén o que o PP galego está disposto a darlle a Vox cando lle fagan falta os seus votos", inquiriu Gonzalo Caballero, á vista do 'selfie' do líder da ultradereita co candidato popular á alcaldía do concello da Guarda.


Summary: É a cartografía de referencia para o estudo da baixa Idade Antiga.

A súa autoría é atribuída a Xulio Honorio, un xeógrafo e cartógrafo, cuxos traballos chegan a nós a través das obras dun discípulo recollidos nunha publicación titulada Cosmografía, que aparece citada polo intelectual e estadista Cassiodoro, conselleiro de referencia do rei ostrogodo, Teodorico 'O Grande'. Época: Finais do século IV ou comezos do V / Autoría: Xulio Honorio / Conservación do orixinal: Reconstruído por Konrad Miller tomando como base os traballos de Martín Delrio e de Alexander Riese / Características: Signifícase pola súa gran precisión Os datos biográficos que coñecemos de Xulio Honorio son escasos, porén a súa obra é moi valorada pola totalidade dos cartógrafos, até o punto de sinalar o grande historiador británico Max Laistner que "a Cosmografía de Honorio representa para a xeografía o que o labor dos epitomadores supuxo para a historia". O mapa será reconstruído en 1898 polo gran xeógrafo alemán Konrad Miller, que toma como base para o seu traballo a copia da Cosmografía realizada en 1645 por Martín Delrio e as investigacións do seu amigo, o erudito alemán Alexander Riese, autor da máis elaborada edición de Honorio. Miller, un cartógrafo alemán moi admirado, entre outros, por Manuel Murguía, é a gran figura da xeografía histórica europea de finais do século XIX e comezos do XX, debéndoselle ao seu traballo a recuperación e divulgación de cartografías tan importantes como a de Paulo Osorio, Isidoro de Sevilla, Ebsfor ou do Anónimo de Rávena. O destacado especialista na Idade Antiga e historiador francés Yves Moverán sinala que "a importancia da Cosmografía é que é un dos poucos traballos desde período en que calquera persoa pode confiar". A obra contén unha precisa relación de mares, illas, montes, cidades, ríos, indicando en moitos casos o seu nacemento e desembocadura, así como información dos diversos pobos de cada unha das catro partes nas que divide o mundo, comezando pola parte oriental, para seguir coa occidental, a setentrional e, finalmente, a meridional. A cartografía de Xulio Honorio retrata un momento chave na historia da Galiza. Coincide no tempo co desenvolvemento do movemento popular orientado pola proposta doutrinal de Prisciliano e por un tempo de gran progreso do país, do que dan mostra a aparición de vultos como Exeria, Paulo Orosio, Baquiario ou o emperador Máximo. Galiza ocupa unha parte significada do espazo ibérico, sendo sinaladas as catro das súas máis significadas cidades Lucus Augusta (Lugo), Bracara (Braga), Asturica (Astorga) e Brigantium (A Coruña).


Summary: A plataforma tamén cuestiona o texto por estar asentado "no legado do franquismo". Asegura que "foi produto dun acordo co réxime da ditadura para facer prevalecer as súas estruturas".

A plataforma Vía Galega vén de cuestionar a Constitución española, que esta ponte celebra o seu día, ao considerar que é "negadora dos dereitos do pobo galego" e aínda ten vencellos co "legado do franquismo". Desde o punto de vista do colectivo, a Constitución acabou por converterse "nun obstáculo das reivindicacións nacionais para conseguir autogoberno". Nun comunicado emitido este domingo sinalan a consideración de que un dos obxectivos do acordo foi "paralizar os avances das reivindicacións nacionalistas" -non só as galegas- asentando un marco político e xurídico "españolizador e centralista". "A conformación do chamado Estado das Autonomías non foi mais alá dunha mínima descentralización administrativa, xa que as prerrogativas importantes continúan nas mans do Goberno do Estado co control económico e social", lamenta. Ao seu entender, existen carencias democráticas como "negar o dereito dos pobos a decidiren o seu futuro mediante o exercicio de autodeterminación". Así, insiste, as nacións do Estado non poden decidir por si mesmas. "Baixo esa Constitución condénase a liberdade de expresión e continúase a actuar contra as liberdades democráticas", afirma, denunciando que o documento "nega Galiza como pobo e condena a nosa lingua a ser estranxeira no noso propio país". Legado franquista A entidade argumenta, sobre o que se refire á memoria, que o texto "non supuxo unha ruptura co franquismo, xa que foi produto dun acordo co réxime da ditadura, para facer prevalecer as súas estruturas, desde o aparello militar e policial, o poder xudicial e o discriminatorio modelo económico". Nesta liña, pon en dúbida que Juan Carlos de Borbón fora o sucesor de Franco, así como doutros altos cargos e ministros da ditadura convertidos "ao constitucionalismo". En consecuencia, Vía Galega opina a que non hai motivos para celebrar o aniversario da Constitución.


Summary: Renfe recorta servizos e deixa a centos de galegas sen transporte ferroviario para acudir aos seus postos de traballo

A supresión do tren-hotel é un capítulo máis na lista de agravios ferroviarios que sofre Galiza. Unha situación que podería ter sido ben diferente se o país contase cun ente ferroviario propio. A crise da COVID-19 é a escusa esgrimida por Renfe para recortar servizos. Coa entrada en Fase 2, moitas galegas comezaron a regresar aos seus postos físicos de traballo, entre elas centos de funcionarias da administración en Compostela ás que as frecuencias actuais dos trens Avant, rexionais e media distancia non lles permiten chegar en hora ou obrígalles a facelo con demasiado tempo de antelación. Non son poucas as empregadas públicas e de empresas privadas que estes días tiveron que optar por desprazarse en vehículo particular ou negociar coa empresa para poder teletraballar desde a casa por non poder empregar o tren, que é o seu medio de transporte habitual. O problema e que os trens que operan na Galiza non realizan traxectos dentro da mesma provincia, con contadas excepcións, como o tren que enlaza A Coruña con Ferrol, un dos máis lentos de todo o Estado español, ou o Feve (ferrocarril de vía estreita) que une Ferrol con Ortigueira. Na fase actual, na que os movementos entre provincias non xustificados non están permitidos, é imposíbel garantir ocupacións semellantes as que tiñan antes da crise derivada da pandemia da COVID-19. É de supoñer que se o vindeiro día 8, como indicou Feixoo, Galiza recupera o mando da situación e elimina esta restrición, Renfe responderá con máis frecuencias que fagan posíbel a mobilidade das traballadoras. Promesas incumpridas Foi alá por 2009 cando o entón conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas do primeiro Executivo de Feixoo, Agustín Hernández, garantiu a creación dun ente ferroviario galego que se encargaría, entre outras cuestións, de xestionar as liñas de metro lixeiro metropolitano da Coruña, Vigo e Santiago, para as que comprometía un investimento de 12,4 millóns de euros. O ente nunca se chegou a crear, ao igual que a xefatura de proximidade para Galiza, que era o paso previo ao traspaso por parte do Ministerio de Fomento dos servizos de proximidade. De feito, Galiza é dos poucos territorios que non contan con este servizo. Asturias, con menos poboación, dispón de tres liñas, ás que hai que sumar os servizos de Feve. Igual que aconteceu coa autoestrada AP-9, onde o consenso entre as formacións do Parlamento non bastou para que o Goberno do PP en Madrid accedese ao traspaso efectivo da súa titularidade, as demandas para a creación dun ente ferroviario propio na Galiza caeron en saco roto pese a contar entón co apoio dos tres partidos con representación parlamentaria (PPdeG, PSdeG e BNG). O ente ferroviario propio permitiría realizar traxectos máis curtos con máis frecuencias, por exemplo entre A Coruña e Compostela ou entre Vilagarcía e Vigo, que poderían verse complementados cos actuais servizos de media distancia entre A Coruña e Vigo, e os Avant entre Coruña e Ourense. Adeus ao tren-hotel No seu lugar, Renfe recorta servizos. Hai uns días, anunciaba que non tiña pensado retomar no curto prazo os servizos nocturnos entre Galiza e Madrid e Barcelona unha vez se levante o estado de alarma. Apela a motivos económicos, en concreto a unhas perdas anuais de 25 millóns de euros pola prestación do servicio de 'tren-hotel'. De feito, o BNG, que ven de exixir no Congreso das Deputadas a recuperación "de forma inmediata" do servizo, xa se fixera eco o pasado mes de outubro das críticas das usuarias cando Renfe anunciara que pretendía rebaixar a calidade do servicio co cambio dos coches do tren-hotel por Talgos máis vellos, o que suporía "máis atrasos e deficiencias nos traxectos". Coa libreralización do servizo ferroviario, Galiza ten unha oportunidade para dar entrada a novos operadores que fagan máis competitivo o servizo. O problema é que as decisións seguirán chegando de fóra mentres as competencias non estean no país.


Summary: Na xornada desta fin de semana o RC Celta pode afianzar o seu xogo na súa visita a Elx antes do parón que provocará a selección española. O Lugo, polo seu lado, viaxará até Leganés para tentar mellorar na clasificación mentres Riazor volveu onte a contar con afección visitante, un signo máis da "nova normalidade".

O RC Celta visitará Elx esta fin de semana (domingo 3, 14 horas) coa intención de afianzar a súa posición na liga e reafirmar o seu xogo. Diante terá a un equipo que está un punto menos na clasificación e coa obriga de recuperarse das súas dúas últimas derrotas consecutivas. Todo o contrario que os celestes que contaron as dúas xornadas anteriores por vitorias, malia ser a última contra o Granada nos minutos de desconto. En todo caso, o resultado que saia deste encontro mellorará a puntuación do equipo a tempada pasada. Agora conta con sete puntos cando na edición anterior, nesta altura, levaba seis. Para estar no Martínez Valero, Eduardo 'Chacho' Coudet recuperará ao ganés Joseph Aidoo, despois do seu positivo pola Covid-19, e a posibilidade de que se recuperen Santi Mina e Néstor Araújo, ambos con escordaduras sufridas na última xornada. O Lugo buscará adiantar postos na clasificación Este domingo tamén será o día en que o CD Lugo teña a súa cita en Madrid para xogar a oitava xornada de segunda división no estadio municipal de Butarque contra o CD Leganés (21 horas). O equipo madrileño conta na clasificación cun punto máis que os de Rubén Albés polo que ambos buscarán rematar a fin de semana en mellor posición. Na rolda de prensa previa desde as instalacións do Ceao, o dianteiro boliviano Jaume Cuéllar amosou a súa satisfacción pola recente convocatoria por parte da súa selección e non deixou escapar a ocasión de comentar como están os ánimos diante do encontro contra os de Asier Garitano. "Contra o Leganés imos loitar e a competir até o final", asegurou. Sobre a situación do equipo asegura que "até o de agora estamos a facer todo ben, traballamos moito, mais non estamos a ter sorte cos resultados que estamos a obter" polo que admite que "queremos máis". Volveu a afección visitante ao estadio de Riazor A sexta xornada da Primeira RFEF comezou esta sexta feira para os equipos galegos co partido entre o Celta B e o Zamora que se xoga en Balaídos polo impedimento de que se realizara no campo de Lavadores ano non contar este coa instalación eléctrica adecuada. O encontro, sen rematar ao feche desta edición, é importante para o filial celeste para mellorar a súa actual duodécima posición, con 7 puntos. O segundo encontro da xornada para os equipos galegos foi a visita da SD Logroñés a Riazor, tamén na noite desta sexta e sen rematar ao feche desta edición. Para este partido Borja Jiménez contou cos seus 22 futbolistas dispoñíbeis coa excepción dos lesionados Trigueros, Trilli e Valín. Como novidade, Riazor volveu a acoller afección visitante ao chegarmos a "nova normalidade" e a relaxación de medidas de ocupación do estadio. Unhas 50 persoas viaxaron até A Coruña para presenciar o partido en directo. Riazor non contaba con presenza visitante nas bancadas desde o derbi contra o Lugo do 1 de marzo do 2020 e despois xogou a porta fechada os partidos que quedaban daquela tempada. Despois, coas aperturas que indicaban as autoridades sanitarias, o club só permitía a entrada ás persoas socias e abonadas. Fechará a xornada o Racing de Ferrol que se medirá ao Racing de Santander o domingo (17 horas). Na previa ao partido falaron en rolda de prensa Íñigo Alayeto, unha das últimas incorporacións do club, e o porteiro Diego Rivas. Alayeto aseguraba que este domingo será un "partido duro" no que teñen "boas sensacións" despois do resultado contra o Zamora e "sabendo que xogamos en casa, onde temos que facer o noso partido". Rivas, polo seu lado, asegura que no equipo "queremos rivais fortes como o Santander. Afrontarémolo con moita ilusión".


Summary: Baixo o eufemismo das externalizacións agóchanse millóns de euros destinados á privatización, un negocio que lastra a sanidade pública galega. Por algo o noso país é un dos territorios do Estado que máis privatización soporta neste ámbito. Deixamos un extracto da reportaxe que publicamos no Sermos Galiza 228 e no que explicamos que o 2017 enceta, a nivel sanitario, con máis recortes e maior lucro para as grandes empresas.

O estado de saúde da sanidade pública galega vai a peor debido aos recortes e ás recorrentes privatizacións aos que vén sendo sometida nas dúas últimas lexislaturas. De feito, Galiza xa é o cuarto territorio do Estado español coa sanidade máis privatizada. Os orzamentos que o Goberno de Alberto Núñez Feijóo preparou para 2017 non van encamiñados a curar as eivas da sanidade pública. Todo o contrario. Porfían en manter o gorentoso negocio para grandes empresas, na precariedade laboral do persoal sanitario e na insuficiencia de infraestruturas e prestacións nun servizo básico para o conxunto do pobo. A Consellaría de Sanidade presume de que as contas están estruturadas arredor de catro eixos: "unha atención integral adaptada ás necesidades dos pacientes, familiares e coidadores; uns profesionais comprometidos e coidados pola organización; unha xestión eficiente que contribúe á sustentabilidade do sistema sanitario; e a adecuación das infraestruturas, dos equipamentos sanitarios e dos sistemas de información ás necesidades de pacientes e cidadanía". Visión antagónica teñen a Asociación Galega en Defensa da Sanidade Pública e as forzas parlamentares da oposición. Manuel Martín, médico e portavoz de SOS Sanidade Pública, asegura, en declaracións a Sermos Galiza, que perto da metade do gasto sanitario –o orzamento de 2017 ascende a 3.600 millóns de euros–, está en mans de empresas privadas, "existe unha descapitalización brutal que suporía unha dificultade enorme no caso de que un Goberno alternativo ao do PP queira recuperar a xestión pública da sanidade. Habería que facer un esforzo económico e xudicial importante". [Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza 228, á venda nos quiosques e na loxa]


Summary: O auto do arquivo recolle varias críticas cara á investigación que levou a cabo a xuíza Pilar de Lara.

O Xulgado de Instrución número 3 de Santiago de Compostela emitiu o auto de arquivo provisional dunha peza da Operación Pokémon na que permanecían como investigados por un delito de tráfico de influencias, entre outros, o ex alcalde da capital galega Gerardo Conde Roa (PP) e un antigo responsábel de Aquagest, a empresa que entón xestionaba a auga no concello. Apupos e berros de 'corruptos' dan a benvida ao banco dos acusados ao goberno santiagués O escrito, ao que tivo acceso Europa Press, recolle varias críticas cara á instrución que levou Pilar de Lara, a xa ex titular do Xulgado de Instrución número 1 de Lugo que foi apartada por unha sanción do Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPX) por dilacións en procedementos de corrupción. En concreto, o auto de arquivo, con data de 15 de setembro, recolle que a providencia emitida en decembro de 2019 "en ningún momento" indica "que delito obxecto de investigación nin persoas responsábeis dos mesmos" deben ser investigadas. Conde Roa non pisará a cadea malia ser condenado por delito fiscal "Na documentación remitida figura unha zaragallada de datos, ás veces sen conexión entre si, anuncio da existencia de comisión de múltiples delitos e persoas presuntamente responsábeis, con domicilios repartidos por toda a xeografía estatal, pero non se concreta que acción ou accións se lle imputan a cada un deles e a data de comisión de cada unha delas", explica a maxistrada Elvira Cangado, que incide en que os arquivos incluían "fotocopias de noticias de prensa". Os investigados non declararon en sede xudicial Ademais, destaca que, "salvo erro, non consta a declaración" en sede xudicial de ningún dos investigados (ademais de Conde Roa, os ex concelleiros do PP José Luis García Belo e Anxo Espadas, o empresario Jesús Fuentes Maceiras e o ex delegado de Aquagest en Santiago, José Luis Míguez). "Polo que descoñecemos se houbo algunha imputación de delito ou dun feito con posíbel relevancia penal", engade a maxistrada. Fechan a peza principal da Pokémon con 13 sospeitosos Tal e como se argumenta no auto compostelán, na data de incoación do procedemento "as declaracións de investigados xa deberían ser tomadas" e "todas as dilixencias de investigación practicadas". Por todo iso, a titular do Xulgado de Instrución número 1 de Santiago explica que "non aparece debidamente xustificada a perpetración do delito que deu motivo á formación da causa".


Summary: A resolución da Comisión Nacional dos Mercados da Competencia (CNMC) abriu o camiño para presentar demandas até o mes de xullo de 2020 e poder recuperar as cantidades que gañaron as grandes empresas lácteas entre 2010 e 2019.

A Comisión Nacional dos Mercados da Competencia (CNMC) resolveu en xullo de 2019 sancionar a varias empresas do sector lácteo por acordar os prezos de compra do leite. Con esa decisión abriu a posibilidade de que as explotacións gandeiras puideran reclamar polas perdas que tiveron. Desde Unións Agrarias (UUAA) e o Sindicato Labrego Galego (SLG) informan estes días en encontros e asembleas co sector que teñen de prazo até xullo de 2020 para presentar as demandas. As indemnizacións poden ser millonarias se temos en conta que o período que trata é desde 2010 até 2019. Sindicatos como a Federación Rural Galega (FRUGA) cren que é necesaria unha interprofesional, un lugar onde chegar a unha fixación de prezos mínimos e xustos que evitaría este problema. A resolución da CNMC puxo en evidencia as malas prácticas de empresas galegas como Larsa ou Río e outras como Danone, Lactalis, Pascual ou Nestlé. A información íntegra pode consultala na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.