Summary: A formación, integrada en Izquierda Unida, presentouse este sábado reivindicando o federalismo, o republicanismo e a apertura do debate sobre o euro e a Unión Europea.

Izquierda Abierta celebrou este sábado a súa asemblea constituínte en Madrid facendo un chamamento a "crear un bloque político alternativo ás políticas de dereitas, que recolla o sentir e as propostas dos cidadáns". O partido, no que ademais de Llamazares destaca a presenza de Luis García Montero, Teresa Aranguren, Almudena Grandes ou o ex reitor da Universidad Complutense Carlos Berzosa, intégrase en Izquierda Unida. O partido ten o obxectivo declarado de "contribuír á reconstrución da esquerda" e converterse na "representación política" da "indignación". Llamazares afirma que para iso establecerá "lazos con todas as forzas sociais e políticas da esquerda" e destacou que movementos como o 15M ou o Cumio Social do pasado 15 de setembro que "demostraron a potencialidade da virtude do republicanismo cívico". "O noso principal obxectivo é configurar unha fronte de maioría social e política que represente esa protesta. Estamos dispostos a esa presentación", dixo. Llamazares dixo que "foron demasiadas" as confrontacións que se protagonizaron na esquerda, e que por iso, un dos seus trazos será a "fraternidade republicana" engadindo que "queremos un futuro para a esquerda fraterno e amable". "Non é eficaz ni razonable utilizar ferramentas de finais do século XIX, por moi amorosas que sexan" O asturiano afirmou que "vivimos unha situación moi difícil, a marxes para a política estreitáronse moito, e as dificultades tradicionais agudizanse cando hai unha concentración de medios de comunicación pouco proclive. Polo tanto é fundamental devolverlle a ilusión á xente. Non se trata só de facer política de esquerdas. É un intento de facer algo, de enfrontar unha crise distinta cun discurso novo". E engadiu que "non é eficaz ni razonable utilizar ferramentas de finais do século XIX, por moi amorosas que sexan, por moi simbólicas que sexan e moi útiles que foran para encarar as loitas do pasado". Llamazares denunciou a "a lei do funil" que aplica o Goberno: "no Congreso aprobáronse gastos para a banca, para as compañías farmacéuticas e para pagar os investimentos militares. Non é austeridade, é a lei do funil: o ancho para as grandes compañías e o estreito para os cidadáns". "Se o euro está contra os dereitos sociais e a democracia, non queremos ese euro", concluiu Izquierda Abierta aposta polo Estado Federal para "enfrontar o problema social" e dar reposta ás "demandas nacionalistas de Cataluña, País Vasco e Galicia", e chamou a Rajoy e a Mas a centrarse na "cuestión social" que é "o verdadeiro problema". Llamazares dixo a este respecto que "nós non nos imos envolver en ningunha bandeira para evitar como Mas a crítica aos seus recortes nin como Rajoy para provocar unha confrontación territorial e non afrontar un debate sobre como saímos da crise". Finalmente apostou por abrir o debate sobre o euro e a Unión Europea porque actualmente "máis Europa" está a levar a "menos democracia". "Se o euro está contra os dereitos sociais e a democracia, non queremos ese euro", concluiu.


Summary: QPC é un dos diarios que colaboran na III edición do Premio de Xornalismo Manuel Lueiro Rey do concello de Fornelos de Montes, no que resultou gañador o escritor e crítico literario ferrolán, Mario Regueira Fernández, co artigo "Matar o recadeiro".O acto de entrega do premio terá lugar o domingo 24 de novembro as 12h no concelo de Fornelos de Montes. Aquí queda o artigo gañador.

Matar o recadeiro Sería fermoso poder dicir que apareceron como unha bandada de paxaros amarelos. Pero non hai imaxe que os acolla con facilidade. Tampouco teñen un nome claro: algúns chámanlles riders, aínda que sempre lembro con ironía que a primeira que atopei na miña cidade non cabalgaba moto nin bicicleta nin cabalo. Subía pesadamente unha costa empinada cunha enorme mochila ás costas. Nela, estampado, o nome dun servizo de delivery, outro estranxeirismo que evidencia como a aparición desta nova forma de traballo colleunos, aparentemente, co pé cambiado, que nin nomes propios temos. Seguramente un acaido sexa recadeiros. No fondo, o que fan estes novos servizos é iso mesmo, facer recados que non teñen que limitarse, nin polo contido nin polo medio, a levar comida. Os recadeiros están para calquera cousa, prestan un servizo que hai anos pensaríamos que é prohibitivo pero que agora mesmo parece ao alcance de calquera. Teño visto con moita sorpresa como, mesmo nunha pequena cidade galega, é cada vez máis frecuente cruzarse con eles e os seus logotipos. Ter unha hamburguesa do teu restaurante favorito, cervexa fría se chegan visitas, xeo para un combinado... é tan doado como chamar ou empregar a app e unha desas persoas con grandes mochilas aparecerá na nosa porta. E poderíamos pensar, como se repite moitas veces, que é a tecnoloxía a que permite isto, que antes de estar interconectados e ter aplicacións no móbil para todo isto non sería posíbel. Teño visto algún destes recadeiros sentado na rúa, tomando algo de comida rápida mentres mira ansiosamente o teléfono por se entra unha nova encomenda. Ser recadeiro implica tamén estar atento á demanda, sexa a hora que sexa e aínda que a túa propia hamburguesa quede a medio comer. Hai anos unha amiga economista falábame dos indicios indirectos da situación económica. Seica en épocas de bonanza a xente é máis indulxente á hora de mercar doces e a moral admite prendas máis curtas que durante as crises. Os vellos economistas crían poder percibir a marcha das cousas cunha simple ollada superficial aos carros da compra ou ás saias das rapazas. Pregúntome que papel ten a irrupción dos recadeiros nas nosas vidas, que indicio económico espertan, e se son, como moita xente di, unha bandada de paxaros, un signo de bonanza económica. A comezos da primavera deste ano, un deses riders (este si que levaba moto) morreu nun accidente de tráfico na cidade de Barcelona. Este feito trouxo á primeira plana varias cousas que sospeitabamos. Os recadeiros non son empregados de ningunha empresa, nin sequera a dese logotipo enorme que cargan ás costas, e que, en certo sentido, tamén os despersonaliza. A maior parte traballan baixo a figura de falso autónomo e a súa relación laboral coas plataformas de delivery segue a discutirse nos tribunais, con sentencias contraditorias. De ser recoñecida, aínda habería que repasar en que condicións desenvolven o seu traballo e se vulnera, por razón de salario ou horario, outros aspectos da lexislación laboral. Pero non podemos enganarnos, non é a tecnoloxía e o mundo interconectado o que produce esa bandada polas rúas das nosas cidades. O que sostén o negocio dos recadeiros é a falta de regulación e a tolerancia a formas de negocio que hai anos entenderíamos que rozan o escravismo. Que algo sexa posíbel non quere dicir que sexa xusto, como non é xusto que a comodidade duns poucos e as miraxes de bonanza dos outros se baseen en matar o recadeiro. Mario Regueira (Mario Ibán Regueira Fernández).


Summary: Celta e Depor empatan a goles na festa do fútbol galego. Calquera dos dous tivo posibilidades de levar un partido que rematou co Celta en inferioridade numérica pola expulsión de Cabral.

Un derbi galego non é un derbi catalán nin madrileño, é algo máis. A rivalidade deportiva ten a súa continuidade naquela que existe entre ambas as cidades e dura todo o ano. Querer mudar esta situación é difícil aínda que se desexe o contrario. No encontro desta pasada fin de semana en Balaídos conseguiuse, en parte, tocar algo dese ceo do fútbol de noso cunha rivalidade sa e non violenta. @s seareir@s do celtiña estiveron á altura e aquel@s que se desprazaron desde A Coruña, oitocent@s sen os Riazor Blues desta volta, participaron sen ningún tipo de incidente remarcábel. O encontro rematou cun reparto de puntos que deixa o Celta no medio da clasificación e o Depor puntuando despois de catro derrotas consecutivas mais aínda en postos de descenso Empate xustoOs primeiros minutos dun encontro destas características, cos nervios propios das grandes noites, son esenciais. Comezou ben o Celta cun gol de Mario Bermejo a pase de Iago Aspas, un dos mellores do partido. Era o minuto 8 da primeira metade e o partido non podía comezar mellor para os de Paco Herrera. O Depor tentaba "durmir" o partido e parar aos de casa mais sen deixar de presentar batalla agardando a aparición de Valerón. No minuto 29 foi un pase deste veterano a Juan Domínguez que resolveu só diante de Varas o que elevou ao marcador o gol do empate. Mudara a situación. O Depor colleu confianza e deste xeito rematou a primeira parte. Xa no segundo tempo o Celta saíu a por todas e un primeiro aviso estivo nun forte disparo de Krohn-Dehli. A intervención arbitral, protestada polos celestes, marcou o resto do encontro ao expulsar a Cabral despois de dous cartóns amarelos en cinco minutos. Herrera tivo que recorrer a Samuel en substitución de Mario Bermejo e seguir cun xogador menos. O Celta seguiu co seu xogo de ataque e Iago Aspas e Krohn-Dehli tiveron as súas oportunidades. Por parte do Depor avisaron a Pizzi, de falta directa, e Nelson. O marcador xa non se moveu e o encontro rematou cun reparto de puntos que deixa ao Celta no medio da clasificación e ao Depor puntuando despois de catro derrotas consecutivas mais aínda en postos de descenso.


Summary: Son as festas de San Lourenzo en Fornelos de Montes e o programa de celebracións deste ano recolle a presentación dun libro. Non é habitual que aconteza. Tampouco o libro. Trátase de Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida (Xerais), o volume homenaxe ao escritor que naceu nas terras que rega o río Oitavén.

Unha das primeiras imaxes que relatan a vida do escritor no volume Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida está tomada un 10 de agosto. Estamos no 1932 e o escritor, aínda novo, posa canda un grupo de amigos vestidos para a ocasión e con cara de felicidade. Tiña dezaseis anos e, daquela, vivía xa no Grove mais mantiña relación co concello no que nacera en 1923, un contacto que non perdería xamais. Nas festas parroquiais, nas que na torre da igrexa ondean as bandeiras de todos os países aos que emigraron as xentes de Fornelos, preséntase este día 9 o volume colectivo Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida. Para a veciñanza de Fornelos non é un acto calquera. Estará presidido polo alcalde, Emiliano Lage e contará coa presenza do presidente da Real Academia Galega, Xesús Alonso Montero, que regresa a Fornelos despois de que no verán pasado presidira a primeira homenaxe que ao escritor e tamén amigo persoal se lle tributou no seu concello natal, tarde de máis, case cen anos despois de que nacera neste territorio de montaña. Tamén participará Carme Carreiro, presidenta da AA.VV O Cruceiro da Laxe, verdadeira impulsora do recoñecemento a Lueiro na súa terra natal. Ramón Nicolás buscaba un libro que "lembrase, para as xeracións máis novas, o seu compromiso cívico, a súa obra literaria e o seu percorrido vivencial" O Salón de Plenos do concello é o lugar onde se celebrará o acto, na mesma praza na que se situaba a casa familiar do autor. O editor Manuel Bragado, o colaborador do libro Modesto Hermida e o coordinador Ramón Nicolás intervirán na presentación dun libro que contribúe ao recoñecemento persoal e literario de Manuel Lueiro Rey e nos achega á unha figura na que o compromiso persoal e político e o traballo literario se dan a man nunha aperta fonda. Máis de medio cento de colaboracións Que a figura de Manuel Lueiro Rey merece subir chanzos na súa consideración na nosa historia literaria contemporánea queda á vista nos traballos recollidos no libro. Algún deles reivindican para o autor un próximo Día das Letras Galegas e o seu nome comeza a se sentir nas nóminas de aspirantes que cada ano chegan á Academia. Coordinado polo crítico e investigador Ramón Nicolás, o volume recolle colaboracións de máis de medio cento de autores, escritores, investigadores e persoas con presencia na biografía do escritor. Os obxectivos que Ramón Nicolás describe no inicio do volume están cumpridos. Buscaba un libro que "lembrase, para as xeracións máis novas, o seu compromiso cívico, a súa obra literaria e o seu percorrido vivencial". De todo iso dan conta as súas máis de duascentas páxinas. A través de retratos de persoas que o coñeceron como Herminio Barreiro, Xesús Alonso Montero, Francisco Lores, Isaac Díaz Pardo, Gustavo Luca de Tena, Xosé Luís Méndez Ferrín ou o propio fillo Manuel Lueiro Lores achegámonos á figura do home de claro compromiso social, de ideario comunista que o levará á militancia do PC e de combate antifranquista que marcará a súa biografía. Coas achegas sobre a súa obra de Ramón Nicolás, Luis Mera, Fernández Rei ou Alonso Montero descubrimos pasaxes, algúns case descoñecidos, dunha traxectoria literaria singular que camiña entre a narrativa, a poesía e o xornalismo e que deixou páxinas aínda por descubrir, como o relato inédito ou o poema case descoñecido que se publican á maneira de peche do volume. Canda ese material, colaboracións literarias de escritores e escritoras renden homenaxe ao autor que dá nome a un premio de narrativa convocado desde O Grove e un novo premio de poesía que naceu o pasado ano en Fornelos. Anxo Angueira, Fran Alonso, Marilar Aleixandre, Rosa Aneiros, Xosé Carlos Caneiro, Ramón Caride, Delfín Caseiro, Francisco Castro, Xoán Carlos Domínguez Alberte, Vázquez Pintor, Xesús Rábade Paredes, Mariña Pérez Rei , Xosé M. Eyré, Inma López Silva ou Antón Lopo son algúns dos autores que renden tributo ao escritor que naceu entre os montes retratados en Manso. "Lueiro Rei nunca esqueceu a súa orixe e, cada ano, regresaba e a súa presenza recoñecíase en actos compartidos polos que habitan estas terras e tamén polos" Manuel Lueiro Rey marchou de Fornelos de Montes en 1923 para se dirixir ao Grove, concello ao que está vencellada boa parte da súa biografía. Aínda non tiña nin unha década de vida. Sen embargo, o seu concello natal aparece de novo trece anos máis tarde na súa cronoloxía vital. En setembro de 1936, Lueiro diríxese a Fornelos para se agochar da represión franquista e pasa a residir na casa dunhas tías ate maio de 1937, para logo se dirixir ao lugar de Portovilán -do mesmo termo municipal- xusto á beira do Río Oitavén. Un concello entón apartado do mundo, illado por uns montes que fan del o de maior chuvia de toda a península, mais, ao tempo, amábel para o escritor tiña que ser o mellor acubillo para fuxir das gadoupas do franquismo. Nunca máis Fornelos aparecerá de forma expresa na súa biografía, sen embargo, os viciños e viciñas do concello saben que Lueiro Rei nunca esqueceu a súa orixe e, cada ano, regresaba e a súa presenza recoñecíase en actos compartidos polos que habitan estas terras e tamén polos que, coma el, marcharon a unha emigración próxima ou, maiormente, moito máis lonxana. A tal hora ondean na torre da igrexa de Fornelos as bandeiras de destino de tantos emigrantes do concello. De maneira especial, a de Portugal e Brasil, privilexiados na busca de futuro para os que naceron no tempo de Lueiro. A carón de alí, na Casa do Concello, en plenas festas do San Lourenzo, preséntase Manuel Lueiro Rey, a liberdade ferida, un novo regreso do escritor a súa terra, un recoñecemento dos moitos que quedan a unha figura de relevo na literatura contemporánea. En plenas festas, cando a poboación de Fornelos se multiplica e as casas se abren con veciños e veciñas que se viron na obriga de abandonar a súa terra. O de Lueiro está a ser, no día de festa, un regreso máis aos que Fornelos está tan afeito.


Summary: Músicos, reis, anxos, apóstolos, profetas ou seres fantásticos, completan e conforman un complexo programa iconográfico nas diferentes portadas da Catedral de San Martiño de Ourense. Tres portadas románicas de grande beleza e orixinalidade, que delatan a influencia da escola mateana e doutras tendencias presentes por aqueles anos na Península, como as que viñan de Francia.

Parece que esta catedral, segundo apuntan os datos, se construíu sobre o lugar onde se encontraba un antigo templo suevo. Pódense datar os inicios do actual edificio na segunda metade do século XII e os comezos do XIII, aínda que a súa construción continuou nos séculos seguintes. A este edificio súmanse engadidos e elementos góticos, renacentistas, barrocos ou neoclásicos. Estes séculos de historia construtiva van inevitablemente ligados a feitos de grande relevo que inflúen na súa propia estrutura. Como, por exemplo, as loitas sucedidas ao longo da Idade Media, que deixan unha pegada na súa fabrica, con torres e ameas, ao funcionar esta, en determinados momentos, como fortaleza. Cando no século XII se inicia a construción da Catedral de Ourense, as alusións a Santiago son inevitables. Aínda que son moitas as referencias, sobre todo no ámbito da escultura, é no Pórtico do Paraíso onde isto se fai máis evidente, se o comparamos co da Gloria. Pero estes dous elementos, tan semellantes a primeira vista, tamén agochan grandes diferenzas canto ao estilo. Este edificio é un dos exemplos máis destacados do Románico peninsular, a pesar de que, en moitas ocasións, se viu un pouco eclipsada pola súa proximidade á Catedral de Santiago. Ten planta de cruz latina, de tres naves e transepto destacado. Das tres ábsidas da cabeceira orixinal só se conserva unha, xa que no século XVII, ao construíren o deambulatorio, eliminaron as laterais. O seu interior presenta un aspecto sobrio, que invita á reflexión e á oración, seguindo os criterios da arquitectura cisterciense que, neses anos, estaba en pleno apoxeo e expansión. Polo tanto, neste conxunto construtivo albíscanse dúas fontes principais: a escola mateana, sobre todo na escultura, e o Císter, na estrutura. O edificio conta con tres portadas de grande interese. As portadas Sur e Norte, que presentan grandes similitudes, a pesar das reformas sufridas, e a do Pórtico do Paraíso. Portada norte Estruturalmente é moi similar á do Sur. Está flanqueada por dous contrafortes prismáticos, rematados en pequenas construcións en forma de torre inconclusa, apoiadas sobre ménsulas. Esta fachada sufriu unha reforma importante a finais do século XV, con motivo do ataque do conde de Benavente. O rosetón, o tímpano coa representación da Piedade sobre a portada, e algunhas das súas pezas son o resultado das obras levadas a cabo para reparala. O edificio conta con tres portadas de grande interese. As portadas Sur e Norte, que presentan grandes similitudes, a pesar das reformas sufridas, e a do Pórtico do Paraíso A portada posúe tres arquivoltas de medio punto sobre columnas de fustes cilíndricos; e sobre a porta de entrada, apoiado nas xambas, un arco polilobulado. É de destacar unha decoración moi interesante, aínda que lle falten bastantes elementos do conxunto orixinal. que foron substituídos por outros góticos. Segundo Bango Torviso, esta portada estaría dedicada á Virxe. Actualmente consérvanse as figuras dun apóstolo (libro) e un profeta (cartela) nas columnas interiores, e un anxo decapitado, na segunda da esquerda. Seguramente relacionado cunha posible Anunciación. No tímpano, situado sobre a porta e colocado sobre unha especie de telladiño ou saínte decorado, represéntase unha escena da Paixón, na que a Virxe con Cristo nos brazos, e baixo a Cruz, rodéase de diferentes personaxes. Entre eles, destaca no lado esquerdo a figura de San Martiño, no seu cabalo a compartir a capa co pobre. Portada sur Esta fachada conserva máis intacta a súa esencia orixinal. A portada estivo, tamén, enmarcada por contrafortes, dos que hoxe só resta un, o da esquerda. O da dereita foi substituído pola actual torre do reloxo. Neste caso, o tímpano situado sobre a porta preséntase liso, mais na parte inferior hai abundante decoración. A porta ten a mesma estrutura que a anterior. Tres arquivoltas con diferentes motivos, apoian sobre os cimacios, que á súa vez descansan sobre as columnas, neste caso, lisas con capiteis con decoración de tipo vexetal e con escenas mitolóxicas. Chegouse a expor a posibilidade de que o taller que traballou nesta portada o fixese tamén en Santiago, e que mesmo os seus integrantes fosen discípulos do Mestre Mateo. Pero o certo é que neste tempo, as influencias e expansión do seu estilo foron unha constante. Atendendo á súa decoración, nas arquivoltas observamos motivos de claras reminiscencias mateanas. Na exterior, temos unha forma en bocel abrazada por uns arquiños de ferradura. Na do medio, dominan as follas de col rizada colocadas radialmente, entre as que destaca a doela central coa representación do Salvador (decapitado), en actitude de bendicir. E, por último, na interior, doce personaxes con cartela dispostos radialmente, manteñen unha conversa, dous a dous. O arco da porta articúlase a base de lóbulos, que acollen diferentes escenas, nalgúns casos, de difícil interpretación. Nos lóbulos centrais, os dous personaxes coroados, corresponderíanse a Raíña de Saba e ao Rei Salomón, acompañado de Marcolfo. Mesmos motivos que encontramos na Portada da Catedral de Tui. O resto, podería relacionarse coa cetrería. Portada do paraíso O Pórtico do Paraíso queda protexido por un nártice como sucede en Compostela. A fachada quedaría aberta, sen portas, o que favorecería a visión do Pórtico. Pero esta fachada moi reformada, e o que vemos hoxe, é do século XVI. Con respecto ao Pórtico en si, segundo os expertos, este debeu iniciarse durante a terceira fase de construción da Catedral, baixo o control do bispo Lourenzo, e prolongaríase ata ben pasada a segunda metade do XIII. Estrutúrase mediante tres arcadas de medio punto profusamente decoradas. A súa iconografía está, como é evidente, inspirada na do Pórtico da Gloria. Aínda que a súa factura acostuma relacionarse coas maneiras góticas francesas, chegadas á Península a través da Catedral de Burgos. Sufriu varias reformas e modificacións desde, polo menos, o século XVI. As máis evidentes foron a substitución do tímpano por outro de dobre arcada no que aparece representado san Martiño, o engadido de esculturas doutros lugares, como a do Apóstolo sedente, ou a policromía do século XVIII. Nesta portada o autor, do que non sabemos nada, quería representar a Xerusalén Celeste, a Gloria á que o destino pode levar ao fiel, segundo as súas obras. Así, na arquivolta do arco central sitúa os vinte e catro anciáns da Apocalipse con instrumentos musicais, que están sentados sobre un bocel, utilizando unha solución diferente á de Santiago. Desde os arcos laterais, os benaventurados son guiados por anxos cara á Gloria, que estaría representada no tímpano central, hoxe desaparecido. Na arcada da esquerda, domina a decoración de tipo vexetal, con motivos estilizados. Na da dereita, pola contra, encontramos unha decoración figurada de grande interese. Neste caso, o tema baséase no Xuízo Final. Centran a composición, as doelas cunha cabeza de Cristo (Xuíz), e outra coa de san Miguel; e aos lados, benaventurados e condenados. Chaman a atención as escenas relacionadas co inferno, de grande expresividade. Rematan as esquinas os anxos trompeteiros. Neste pórtico existe unha evidente vontade de evocar o Pórtico da Gloria, como medio para prestixiar a sé ourensá, mais non para o imitar As columnas e capiteis concentran a maior parte da decoración escultórica do Pórtico. As estatuas-columna representan apóstolos e profetas, considerados principais sustentadores da fe, en moitos casos identificados nas lendas das cartelas que portan. Estas personaxes que transmiten unha imaxe idealizada e serena, relaciónanse máis coas esculturas da portada da Coronería Burgalesa, que coas do Pórtico da Gloria, dotadas dunha maior expresividade, naturalismo e vitalidade. Neste pórtico existe unha evidente vontade de evocar o Pórtico da Gloria, como medio para prestixiar a sé ourensá, mais non para o imitar. Nos capiteis encontramos, tanto motivos de tipo vexetal como figurativo. Partindo do bestiario medieval, podemos ver: sereas, dragóns, harpías ou centauros, entre outros. No caso dos capiteis historiados, chama á atención o dedicado ao castigo do usureiro, temática tamén tratada en Santiago. Na escena a personaxe principal, o condenado, leva a bolsa de moedas pendurada ao pescozo, mentres dous demos completan o castigo. Un estalle a extirpar a lingua cunhas tenaces, mentres o outro o ten atado polo pescozo. Taboleiros de xogos Nesta Catedral poderíanse destacar moitísimos datos artísticos e históricos, xa que estamos ante un dos edificios máis relevantes da Idade Media galega. Xunto coas portadas xa comentadas, no exterior consérvanse elementos decorativos de grande interese, que conforman un catálogo de representacións figuradas e vexetais dispostas ao longo dos muros e cornixas. Outros elementos a sinalar son: o coñecido dende antigo como "Claustra Nova", as obras que forman parte do tesouro catedralicio, ou os sepulcros do interior. Secasí, se as súas pedras agochan algo curioso, e que moitas veces pasa desapercibido para o público en xeral, son os taboleiros de xogo. Non é este o único edificio medieval que conserva estes interesantes gravados. A Catedral de Tui, por exemplo, conta cunha boa mostra deles. No caso de Ourense, estes gravados localízanse sobre todo nas bancadas das naves laterais, e nun dos chanzos das escaleiras que dá acceso ao tellado da Catedral. Catalogáronse até seis deseños diferentes, correspondentes a tres tipos de xogos de taboleiros medievais (alquerque en nove, alquerque en doce, e o denominado como "tabulae lusoriae"). As súas pedras agochan algo curioso, e que moitas veces pasa desapercibido para o público en xeral, son os taboleiros de xogo Estes xogos recóllense no "Libro de xadrez, Dados e Taboleiros" de Alfonso X, O Sabio, no que se defende que Deus fixo os homes para que fosen naturalmente alegres, e que esta alegría é a que os levou a crear actividades e xogos para sobreviviren no día a día.


Summary: A manifestación convocada pola Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto partirá ás 12 horas da estación de tren de Compostela e rematará na praza da Quintana, nun acto conducido por Mónica Caamaño e Comba Campoi, tras o que actuarán Mercedes Peón, Uxía ou Sés

Unha gran manifestación percorrerá as rúas de Compostela esta sábado "polos nosos dereitos sexuais e reprodutivo", atendendo á convocatoria lanzada pola Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto, que agrupa máis de 70 colectivos e organizacións. As voceiras da plataforma reiteraron este sábado, nunha rolda de prensa previa á mobilización, a súa firme intención de "seguir traballando no tempo até conseguir a retirada da contrareforma da Lei do aborto e que o dereito das mulleres a habitar os nosos corpos sen que ninguén nos diga como facelo sexa garantido na sanidade pública". A marcha partirá ás 12 horas da estación de tren de Compostela e despois de percorrer as rúas da cidade, rematará na praza da Quintana, nun acto que será conducido por Mónica Caamaño e Comba Campoi, e no que se lerá un manifesto en defensa do dereito das mulleres a decidir sobre os seus corpos. A seguir, comeará unha festa na que actuarán Mercedes Peón, Uxía, Sés ou As Boubas, e no que tamén intervirán poetas como Susana Aríns ou Verónica Martínez. A Plataforma cre que é fundamental que se visibilice "a oposición á contrarreforma do aborto" para evitar así "que se soterre o debate" pola precampaña das eleccións europeas ou polas intencións do PP de rebaixar a polémica". Neste senso, Pilar Estévez considera que a principal (e case única) motivación que pode levar o PP a variar as súas posturas é a consecuencia electoral: "Hai cousas que se poden cuestionar porque electoralmente pódelles facer dano seguir adiante coa proposta actual; temen polo apoio social que poden perder". "Hai moita xente no PP que sabe que con esta reforma as mulleres non terán liberdade e que o que provoca pode condicionar a vida delas ou das súas fillas", engaden, "moitos cidadáns que votaron a dereita non eran conscientes ou non agardaban unha contrarreforma coma esta".


Summary: Con motivo da segunda edición das xornadas A voltas co baile que organiza o Museo do Pobo Galego esta semana, Sermos Galiza ofrece un breve percorrido polas danzas brancas na Galiza. De orixe incerta, vencelladas ás prácticas gremiais, presentan múltiples manifestacións ao longo do país que dan conta dunha riqueza etnográfica enorme, non abondo valorada, e que sobrevive con frecuencia só grazas á implicación da veciñanza que a mantivo viva ou a recuperou dos anos de silencio.

Este ano, en pleno confinamento, chegaba a nova de que a Xunta, escoitando o pobo, pretendía reelaborar o texto de declaración do baile tradicional galego como Ben de Interese Cultural, un paso previo para presentar a súa candidatura á categoría de patrimonio inmaterial da humanidade. Ante a aclamación popular da comunidade portadora, decidiuse, entre outras mudanzas, incluír tamén as danzas na redacción, xunto ao baile en unión indivisíbel coa música. Porén, é probábel que unha gran parte da poboación considere as verbas baile e danza case como sinónimos, ignorando a diferenza entre estas dúas expresións do noso acervo. O baile, por unha banda, enténdese como manifestación cultural espontánea e improvisada. Pola contra, a danza adquire unha dimensión máis litúrxica que fai que só se interprete en datas e momentos moi concretos, dunha forma máis pautada e cunha coreografía ensaiada, preparada. Falamos, por exemplo, das danzas de reis, das de damas e galáns, ou das de espadas, por ofrecer algúns exemplos que a etnografía máis coñecida pode sacar á luz. Orixes incertas As súas orixes espertan múltiples hipóteses, pois os datos anteriores aos séculos XV e XVI non ofrecen moita información sobre aspectos como a coreografía, os pasos ou as músicas que permitan rastrexar con certeza o seu nacemento, segundo apunta o musicólogo Luis Costa nalgúns dos seus artigos. As pegadas que se poden atopar nos rexistros limítanse a mencións, parte, por exemplo, de fontes eclesiásticas na Idade Media, que condenan as danzas propias de prácticas precristiás, sobreviventes pagás dos ritos de maio, do lume ou do culto lunar, que partillan elementos con outras danzas rituais da Península. Nelas aprécianse tamén as "conexións formais" (vestido, útiles de baile...) ou simbólicas (cocas, tarastas...) co resto de Europa. Atendendo ás danzas que se conservaron na Galiza, Costa traza unha distinción, comunmente aceptada, entre as gremiais e as que se presumen de carácter máis arcaico. A orixe das primeiras asóciase aos séculos XV e XVI, vencelladas ás obrigas de participación dos gremios nas festividades do Corpus Christi en Santiago e outras cidades. Todas elas teñen ademais en común o uso dunha vestimenta bastante semellante, que enlazan mesmo coas empregadas noutros lugares da Península –se ben é certo que estas roupas sufriron mudanzas ao longo do tempo. Haxa ou non un proceso de recuperación, cómpre ter en conta as propias mudanzas que as danzas deberon presentar ao longo do tempo No caso dos homes, componse normalmente de camisa e pantalón brancos, pano de cor ao pescozo, faixa na cintura ou bandas de mantón cruzadas sobre o peito, e distintos tipos de sombreiros engalanados con plumas ou cintas. Portan tamén normalmente vistosas xoias. As mulleres, ou homes travestidos en moitas ocasións, levan saias de cores, ou brancas ás veces, panos de seda, mantóns e sombreiros adornados con fitas e flores. Mais cómpre puntualizar que, como correspondía ao carácter gremial das danzas, eran normalmente os homes os que as levaban a cabo e elas só participan nalgunhas moi concretas: as de cintas e as de damas e galáns (non sempre). Nalgunhas danzas a supervivencia de elementos precristiáns vólvese máis evidente. É o caso da tarasca ou coca, unha representación dun monstro acuático que o cristianismo asimilaría fagocitado por Lucifer. A figura, asociada tamén á dunha serpe ou dragón, desfilaba coas procesións do Corpus, polas rúas, entre as danzas en varios casos. O de Redondela resulta probabelmente o máis coñecido, cunha curiosa lenda por detrás. Contan que nas profundidades da enseada de San Simón habitaba un dragón, coñecido xustamente como a Coca. O monstro tiña atemorizadas as habitantes de vila, pois de vez en cando aproximábase para raptar unha nena. Un día, un grupo de mariñeiros fíxolle fronte e conseguiu abatelo. O triunfo chega á actualidade en forma de danza. Os 25 mozos de branco que escenifican a coreografía das espadas representan estes heroes, que logo de matar a Coca bailaron ao seu redor para celebrar a vitoria. As farsas Para alén de todos estes escenarios míticos que se atopan detrás das coreografías, tamén con certa frecuencia as danzas aparecen ligadas ás farsas, que representan algunha escena dramática. Ademais de combates de espadas simulados, en Ribadavia, por exemplo, aparece unha fórmula singular que bota á rúa a becha, unha representación da loita de San Xurxo e o dragón, tema habitual noutros lugares de Europa, que pode igualmente relacionarse coa Coca. Implicación da veciñanza O mantemento deste patrimonio inmaterial non sería posíbel sen a implicación da veciñanza de cada un destes e moitos outros lugares, que fai un esforzo aínda pouco recoñecido por conservar vivas estes movementos que emanan do antano, ou mesmo por traelos de novo ao presente. E é que non sempre se mantivo intacta a tradición. Un exemplo atopámolo coas danzas de San Sebastián de Aldán, San Roque do Hío e Santa María de Darbo, no Morrazo. Bailáronse de maneira ininterrompida agás no caso da última, que sufriu unha parada desde a década dos anos 30, previa á guerra civil española, até 1986. A recuperación levouse a cabo "con implicación da veciñanza, sobre todo", explica Miguel Sotelo, director artístico de Peis D'Hos (O Morrazo). "Houbo unha asociación que participou e tiveron a sorte de atopar unha persoa que tiña feitas anotacións da danza, de cando aínda se bailaba", conta. A continuidade das outras dúas xerou unha inquedanza sobre a danza desaparecida e, en 1984 constitúese a Asociación Cultural Lembranzas da Ría, da man de Xosé Menduíña Bastón e Margarita Turnes, con moitas outras mans, que conseguiron achegarse ao que esta tería sido. Segundo comenta Sotelo, estas tres danzas son bastante parecidas: "Diferéncianse sobre todo das outras danzas brancas na disposición en tres filas, dúas de cinco homes e unha de cinco mulleres no medio, cun guía á fronte. Van con gaita e caixa na música". As tres teñen unha parte de danza e contradanza, co guía marcando os movementos das filas ao longo do baile. Transformacións Con todo, haxa ou non un proceso de recuperación, cómpre ter en conta as propias mudanzas que estas formas deberon presentar ao longo do tempo. Os cambios afectan a múltiples aspectos, por diferentes causas. As melodías, por exemplo, poden variar por iniciativa dos músicos, ou a indumentaria pola dificultade de acceso a determinadas prendas que se tiñan no seu día, así como pola uniformación das agrupacións folclóricas. A simplificación dalgúns pasos ou deturpación e cambio por outros máis identificábeis no contexto desas agrupacións, xunto coa supresión de movementos para acurtar a duración da danza, son outros dos principais puntos de modificación. Danzas de espadas É un dos casos máis amplamente documentados en Europa, xa desde a antigüidade. Na Galiza mantense en moitas vilas e cidades até o século XIX. Logo dese momento, só sobrevive en sitios moi concretos, como Redondela. Alí, entre o son das gaitas e o repenicar das castañolas que levan os propios danzantes, bailan 24 mariñeiros –hoxe non importa a profesión dos participantes, mais cómpre marcar o carácter gremial da orixe– portando espadas, e un guía, que mostra as figuras que os demais executan deseguido. O baile remata cando os danzantes botan flores que levan gardadas no peito á virxe. Mais esta coreografía, curiosamente, intégrase dentro dunha serie de celebracións máis ampla que semella deixar ver a raíz pagá das danzas, como veremos máis adiante. As interpretacións aparecen de maneira parecida noutros lugares, con pequenas mudanzas. En Pontevedra, por exemplo, usan garrotes en troques de espadas. En Marín as danzas toman a rúa polo San Miguel e en Betanzos, en vez dos mariñeiros, organizábana os labradores -vila que, por certo, destaca polo mantemento doutras tres danzas gremiais: mariñeiros, zapateiros e xastres ou alfaiates. Danzas de paus Tamén con orixes antigas e estendida pola Península, na coreografía das danzas de paus participan entre oito e 16 danzantes, que levan un bastón dun medio metro de longo, suxeito ao pulso con cintas. Á cabeza de cada fila colócase o guía, e pode ademais haber unha personaxe grotesca, como o rabelo, que en Asturias se chama bascacheiro e en Salamanca zamarrón. Xuvencos, no concello de Boborás, conserva un dos exemplos máis salientábeis. A danza, segundo recolle o volume Danzas Gremiais e Procesionais da Provincia de Ourense, editado pola Deputación, fai parte da chamada Festa das Mudaciós, que a parroquia homónima celebra cada ano e que, honrando o seu nome, consiste basicamente nun "intercambio ou mudanza das imaxes da Virxe de Xuvencos e a de Santa Isabel, desde a igrexa parroquial de Xuvencos até a capela de Boborás e viceversa". Isto acontece o segundo domingo do mes de maio para inverter a operación o domingo seguinte. O ritual está fortemente ligado á figura protectora da virxe sobre os animais domésticos. A danza tiña lugar durante o retorno a Xuvencos, só cada catro ou cinco anos, aínda que se descoñecen as razóns. Crese que pode ter relación coa complexidade de preparación dunha coreografía que exixe, ademais, bastante esforzo físico. Esta estrutúrase nunha serie de movementos diferentes: paso, muiñeira de tres en fondo, muiñeira de pasar, muiñeira dos tolos, paleado de poula... Os elementos humanos que interveñen son oito, repartidos en catro parellas. Danzas de arcos Nunha variante da anterior, os paus substitúense por arcos decorados con cintas de cores. Unha das representacións máis populares, que se conserva hoxe en día, atopámola tamén en Betanzos. Esta era propia do gremio dos mariñeiros, vestidos de maneira semellante aos espata dantzaris euskalduns. En compases rápidos, os mozos bailan cuns arcos de madeira que suxeitan coa man dereita deixando a esquerda libre. Á fronte do grupo vai o guía, que porta unha espada que simboliza a xustiza e, ao final, o contraguía leva un estadullo, que representa o poder do pobo. No baile intervén tamén unha personaxe grotesca chamada gamachiño, caracterizada como un demo vestido de roupa escura e cunha perruca vermella. A tradición alude a que guía e contraguía representan os capitáns de dúas embarcacións diferentes que saían preto de Betanzos, mais como non pescaban nada enfrontábanse entre eles. Na primeira parte, encáranse animados polo gamachiño, que procura a batalla entre os líderes dos dous grupos, no túnel de arcos formado polos demais danzantes. Tras varios pases, acaban por decatarse de que non ten senso a loita e deciden unirse para vencer o demo. Unha vez este está no chan, o abandeirado move a súa bandeira vermella nun acto que simboliza a chegada da paz.


Summary: O medio, a enerxía e as fronteiras son os principais retos que afronta Europa a ollos da artista e música Guadi Galego, quen avoga por unha maior implicación do continente en crear un modelo internacionalista, social e sostíbel para salvar o planeta en lugar de manter o modelo da UE dos estados e o capital.

Cales son as prioridades de Galiza dentro da política da UE? Vemos lonxe as políticas que teñen que ver coa Unión Europea, entre outras cousas porque as informacións que nos chegan sobre elas son moi sesgadas. Mais o certo é que aí córtase moito bacallau a nivel orzamentario, en subvencións e en decisións políticas transcendentais en materia de enerxía, do medio, das fronteiras.... aspectos de grande importancia para Galiza por exemplo, no tema da enerxía, con todo o que xeramos e o custo que nos supón. Por tanto, as prioridades para Galiza son trasladar os problemas do país. Cales son as emerxencias polas que está pasando o continente? Europa ten un problema grande coas fronteiras que ten que subsanar e a extrema dereita é parte precisamente do problema. Vendéronos a Europa dos pobos, e resultou ser unha mentira, xa que realmente a Unión continuou a ser a Europa do poder económico, e así o leva demostrando durante moito tempo. Outro problema grave que ten Europa é o que antes comentaba en relación ás enerxías e o ecoloxismo. Debe tomarse unha decisión rápida e común para todos os países da Unión que nos leve a salvar o planeta porque se non teremos graves dificultades. Que bota en falta nos temas que se están a tratar na campaña? Non son eu moi seguidora da campaña, se cadra, porque teño bastante clara a miña ideoloxía e, aínda que sempre teño dúbidas cando vou votar, nos últimos anos téñoo máis claro. Cara a onde debería camiñar Europa? Unha Europa máis plural e máis internacionalista, que se preocupe máis dos dereitos humanos e que se esqueza daquela Europa do estado do benestar que nos venderon pero que realmente era o capitalismo absolutista. Temos que pular pola Europa social de verdade.


Summary: Quen está detrás do traslado da estatua do Sagrado Corazón en San Sadurniño? Un xornal de ultradereita acusa o concello -BNG- de "expulsar" á imaxe dos xardíns do Pazo da Marquesa e aproveita para botar lume contra o que define como "laicismo trasnoitado".

O xornal hazteoir.org denuncia que o goberno municipal tratou a escultura de "forma vexatoria" mais fan oídos xordos á resposta na que o Bispado de Mondoñedo-Ferrol se responsabiliza do traslado da imaxe, unha decisión que dependeu unicamente da Igrexa. Os actos remóntanse á petición do propio bispado para situar a escultura do Sagrado Corazón no convento do Rosario, onde están instalados a igrexa parroquial, a casa reitoral e o propio concello. O día 9 de maior procedeuse ao traslado da escultura, acción que a revista de extrema dereita "hazteoir" aproveita para denunciar ao BNG de estar "profanando co ánimo de ofender e ultraxar aos crentes" unha imaxe que cualifican de grande valor patrimonial e de moito aprecio pola veciñanza. O Bispado tiña coñecemento, por parte do propio concello, do inicio das obras no edificio anexo do Pazo da Marquesa co fin de convertelo nunha escola infantil e foi a propia diocese da que depende a parroquia a que demandou o traslado da imaxe por medio dunha carta. Ademais da escultura, desde a Diocese solicitouse que se trasladasen tamén os bancos, as vidreiras e o altar do edificio que con anterioridade fora capela do pazo anexo que ficaba xa sen uso relixioso. O propio persoal enviado pola diocese foi o encargado de trasladar a escultura, operación da que o xornal cristián de dereitas difunde fotos para acusar ao concello de ter mostrado de forma "moi ferinte" a imaxe da escultura rota polo medio. As fotos que se difundiron foron tomadas por propios encargados do traslado a cargo da Igrexa que non cubriron a imaxe antes da súa desmontaxe, carga e descarga. Malia teren coñecemento, por parte do propio Bispado, da responsabilidade única do traslado das autoridades relixiosas, dan a entender que todo é unha operación contra a igrexa e feita ás costas da propia Diocese. De todas maneiras, o que o xornal cristián interpreta como unha "humillación" é o traslado normal dunha escultura que foi construída en dúas pezas logo ensambladas cal o máis acaído é a desmontaxe previa para un máis fácil e seguro traslado. O Concello sorprendido polas "mentiras" "Quen a retirou foi persoal enviado pola Diocese. Ninguén do Concello interveu na desmontaxe da imaxe", explica o alcalde de San Sadurniño, Secundino García Casal, sorprendido polas "mentiras" difundidas polo medio e mesmo pola publicación dun modelo de carta para enviar ao portavoz nacional do BNG, Xavier Vence no que solicitan sinaturas para solicitarlle que "emita un comunicado en nome do BNG disculpándose polos feitos e que se comprometa a frear en diante calquera intento de ofender, humillar e ultraxar aos crentes, comprometéndose co dereito dos cidadáns á liberdade relixiosa e de conciencia". Trátase do terceiro traslado da escultura en menos dun século, desta volta, dada a propia solicitude do bispado da doazón "dos bens mobles de uso exclusivamente relixioso e litúrxico" do edificio anexo ao Pazo co fin de trasladalos ao convento. A figura situábase enriba dunha peana de cemento da cal foi despegada nunha operación dirixida polo técnico encargado pola Diocese que decidiu desmontar as dúas pezas das que se compón a imaxe para o seu traslado ao convento do Rosario. A sede parroquial fixo unha celebración ao recibir a imaxe, soando o himno de España a través da megafonía do campanario. O xornal "hazteoir" acusa ao concello de San Saturnino non só de "humillar" a figura do Sagrado Corazón senón que chega a denunciar que tratan de convencer ao estudantado de que elixan a alternativa a relixión e que desde a entidade municipal están a desenvolver unha campaña de acoso ao cura párroco.


Summary: 'The Economist' sinala que segundo datos de entidades bancarias como Goldman Sachs e institucións como o Fondo Monetario Internacional (FMI) a economía rusa recupérase.

A publicación inglesa especializada The Economist, publicou esta semana unha análise comparativa da situación actual entre Rusia e Europa co panorama bélico na Ucraína de fondo. Nela conclúe que Mentres Europa cambaléase ao bordo dunha profunda recesión, a situación económica en Rusia está a mellorar. Turquía acepta ser o nodo de exportación de gas natural ruso Explica esta afirmación non só polo que chega a Europa a través das redes sociais, tamén con cifras. As sancións que impuxo a Unión Europea a Rusia tiveron unha primeira reacción na poboación rusa coa saída dunha parte dela (entre 550.000 e 800.000 segundo as estimacións) e a retirada das súas entidades bancarias de 14.000 millóns de dólares en setembro (segundo estimacións do propio medio). Porén, hai analistas que sinalan que a súa recesión está rematando xusto cando comeza a de Europa. Nomean como fontes o Goldman Sachs, un banco que produce un "indicador de actividade actual", que amosa como lle vai á economía por países cada mes. Tamén o FMI Os seus datos indican que a actividade rusa é bastante máis animada que nos grandes países europeos. Unha medida de gasto producida por Sberbank, outro banco, cambaleouse tras o decreto de mobilización, mais desde entón volveu a subir. A UE acorda fixar un prezo máximo para as compras de petróleo ruso Outro sinal é a produción na industria do automóbil, que hai uns meses practicamente caera a cero, mais tamén se recuperou, o que suxire que os produtores lograron abastecerse fóra de Occidente. O medio inglés sinala que, en termos de dólares, as importacións mensuais de bens de Rusia agora poderían superar a media do ano pasado. Tamén as últimas previsións do Fondo Monetario Internacional (FMI) aseguran que melloran as perspectivas económicas de Rusia para este ano. No mes de abril aseguraban que o Produto Interior Ruso (PIB) caería un 8,5% e agora a cifra é dun 3,4%.


Summary: As cinco columnas arriban á capital catalá en plena folga xeral, un paro cun seguimento marcado polo corte de vías, a paralización de factorías como a de Seat en Martorell e o alto seguimento no ensino.

Após tres días de camiñada reivindicando a liberdade dos presos e presas políticas catalás, as 'marxes per la llibert' arribaron esta sexta feira a Barcelona con miles de persoas formando parte das mesmas. Máis de 100 quilómetros percorreron desde esta cuarta feira até hoxe cada unha das 5 columnas (saídas desde Berga, Vic, Tàrrega, Girona e Tarragona) destas 'marxes', unha nova mostra de músculo, convocatoria e forza por parte do independentismo catalán. Desenes de milers de persones entren a Barcelona amb les Marxes per la Llibertat #SentènciaProcés #VagaGeneral1O https://t.co/EiOSIlDPBm pic.twitter.com/c170WChnAm— 324.cat (@324cat) October 18, 2019 'Polos dereitos e liberdades, Folga Xeral'. Este é o lema do paro convocado en Catalunya para esta sexta feira por sindicatos como a Intersindical-CSC e ao que se sumaron outros como CGT ou Unió de Pagesos para dar resposta á sentenza do Tribunal Supremo que condena 100 anos de prisión as lideres independentistas. Formalmente, a folga convócase por motivos laborais (contra a precariedade, por un SMI de 1.200 euros...) pois as greves políticas están prohibidas no Estado español. O paro déixase notar nas primeiras horas en cortes das principais vías de comunicación catalás, tanto estradas como camiños de ferro, así como cancelación de voos e retrasos no aerporto. Tamén no ensino, cun alto seguimento en centros de secundaria e universidade; ou en diferentes medios de comunicación catalá que, como o Ara, non sacan hoxe edición en papel. "La força de la gent": les Marxes per la Llibertat inunden Barcelona. 📹 @AlbertAlemany https://t.co/D8Y76oEZWI #playND #VagaGeneral180 pic.twitter.com/cOmZwqHmsC— NacióDigital (@naciodigital) October 18, 2019 Un dos maiores centros de traballo de Catalunya, a planta de Seat en Martorell, parou a produción desde a tarde da quinta feira. A dirección fala de "parada técnica" ante a imposibilidade de garantir que chegasen subministros e operarias á factoría. A medida afecta case 7.000 traballadores e traballadoras. A cadea de supermercados Bonpreu non abre as súas tendas e ofreceu un permiso retribuído aos seus 7.000 empregados e empregadas. A folga esténdese a diferentes sectores, así a asemblea de estibadores e estibadoras do Porto de Barcelona sumouse á folga, A patronal Cecot informou que a metade das empresas asociadas fecharon pola folga. Ao longo da xornada haberá diferentes manifestacións con motivo da folga xeral, sendo a principal a convocada ás 17:00 horas nos Jardinets de Gràcia, en Barcelona.


Summary: A Organización das Nacións Unidas advirte que só dez países concentran o 75% da administración das vacinas.

Altos funcionarios da Organización das Nacións Unidas (ONU) pediron na xornada de hoxe garantir o acceso universal ás vacinas contra o virus SARS-CoV-2 e consideralas un ben público. Na sesión 46 do Consello de Dereitos Humanos da ONU, realizada de modo telemático, o seu secretario xeral, António Guterres, advertiu que tan só dez países concentran o 75% da administración dos axentes inmunizantes creados para combater o patóxeno causante da Covid-19. "A equidade global no acceso ás vacinas reafirma os dereitos humanos, pero o chauvinismo neste tema négaos", resaltou o secretario xeral. Ademais, insistiu nas prioridades que representan a loita contra a discriminación, o racismo e a xenofobia e a favor da equidade de xénero, mais sinalou que a "materialización dos dereitos humanos constitúe a vía para resolver as tensións e garantir a paz no planeta". Nas súas redes sociais, o secretario xeral expuña que "o mundo enteiro sofre a enfermidade das violacións dos dereitos humanos. A recuperación da pandemia dános a oportunidade de cambialo. Agora é o momento de restabelecer, remodelar e reconstruír un mundo con dereitos humanos e dignidade para todos". Pola súa banda, o presidente do 75 período de sesións da Asemblea Xeral da ONU, o turco Volkan Bozkir, defendeu a distribución igualitaria das vacinas, convertida "na esperanza para neutralizar un virus responsábel de máis de 2.400.000 mortes a escala mundial". Ademais, alertou sobre o impacto do cambio climático nos dereitos humanos, en particular nos pequenos estados insulares en desenvolvemento, e reiterou a importancia do multilateralismo para enfrontar este e outros desafíos da humanidade, incluída a actual pandemia. "Quedan nove anos para o cumprimento da Axenda 2030 de Desenvolvemento Sostíbel da ONU, cuxa meta de non deixar ninguén atrás está ligada estreitamente coa cuestión de respectar os dereitos humanos de todas e en todas partes", expuxo o presidente. Sancións unilaterais Durante a sesión, o presidente de Venezuela, Nicolás Maduro, repudiou as máis de 450 sancións unilaterais impostas polos Estados Unidos e pola Unión Europea aos seu país. "A imposición destas medidas coercitivas, unilaterais e ilegais, resultaron nun bloque e unha persecución contra as capacidades do Estado e da sociedade venezolana", declarou na súa intervención. Ademais, sinalou a "agresión económica multidimensional que ignorou os chamados das Nacións Unidas e do pobo venezolano a deter estas accións en tempos da pandemia", dixo na sesión. Neste sentido, o xefe de Estado denunciou que o seu país foi privado de polo menos 30.000 millóns de dólares que "puideron ser usados para a atención dos venezolanos". A pesar disto, Maduro indicou que a súa administración logrou mitigar e controlar a pandemia "grazas a unha política social de saúde pública, de calidade, á implantación de metodoloxías de bioseguridade e a aplicación de tratamentos científicos complementarios". O presidente sinalou que o seu Goberno fortaleceu a cooperación e asistencia técnica coa Oficina da Alta Comisionada para os dereitos humanos e ratificou que non aceptará a "intervención de ningún mecanismo inquisidor contra o seu país".


Summary: A máis célebre das bandas bravú, Os Diplomáticos de Monte Alto, interpretarán algúns dos seus poemas preferidos na Casa museo Manuel María, en Outeiro de Rei. Será este sábado, 17 de marzo, e baixo o título Poesía para cantar.

Textos de Teresa Ramiro, Celso Emilio Ferreiro, Manuel Rivas ou o propio Manuel María protagonizarán o repertorio dos Diplomáticos, catro días antes do Día Mundial da Poesía -estabelecido pola Unesco. "É unha sesión inédita de música e poesía, en que tampouco faltarán as cancións clásicas da banda coruñesa", indican desde o museo de Manuel María. As entradas para o concerto véndense a cinco euros e pódense reservar en contacto@casamuseomanuelmaria.gal ou chamando ao 698 177 621.


Summary: Empresas e ricos galegos desvían fondos a prazas con 'tributación branda' e reximes fiscais moi favorábeis, non é unha novidade. Mais tamén hai a relación de volta, con esas prazas a investir no noso país. Iso si, con cantidades moito máis modestas.

Nos últimos cinco anos @s galeg@s desviaron a paraísos fiscais e prazas das coñecidas como 'de tributación branda' por volta de 165 millóns de euros, segundo dados oficiais fornecidos pola Secretaría de Estado de Comercio e citados por Economía Dixital. E entre estas prazas cun réxime fiscal moi favorábel tamén as hai que pousaron os ollos en Galiza para facer investimentos. Así, e tal e como sinala ED, máis de sete millóns de euros foron investidos en Galiza procedentes desas zonas, segundo estatísticas da Secretaría de Estado. Quen encabeza, e con diferenza, a listaxe é Panamá (seis millóns de euros). Na actualidade, este pequeno país centroamericano non é considerado xa un paraíso fiscal (a propia OCDE retirou a panamá da súa lista de paraísos fiscais) malia manter moitas ventaxes en tributacións. Á marxe de Panamá, prosegue Economía Dixital, as outras achegas económicas son de menor importancia (Panamá representa investimentos por seis millóns de euros). Estas prazas son Andorra e Emiratos Árabes. En 2013 o investimento estranxeiro en Galiza foi dos 412 millóns de euros. Mais se desta cifra restamos o que corresponde a Entidades de Tenza de Valores Estranxeiros (ETVE, cartos que pasan por Galiza mais que non permanecen) fica que o investimento produtivo real non chegou a 219 millóns de euros.


Summary: O ministro de Economía, Cristóbal Montoro, a preguntas do BNG sobre o dique flotante, afirma no Congreso que "non descarta nada". Un malabarismo dialéctico que os feitos contradin, lémbranlle os nacionalistas.

Após de anunciar a SEPI que non se construirá o dique flotante en Navantia Ferrol, a pregunta da deputada do BNG no Congreso Rosana Pérez ao Ministro de Economía foi clara: "por qué razón descartaron a construcción do dique?". Cristóbal Montoro, sinalan os nacionalistas, "decidiu botar mán da ambigüedade nunha calculada oratoria na que non mencionou o dique en ningún momento: "O Goberno non descartou nada. Estamos traballando con forza e intensidade para que Navantia sexa competitiva". A deputada do BNG acusou ao PP de "enganar á cidadanía galega na campaña electoral cando prometeu a construcción do dique flotante na Ría de Ferrol. Tomaron a decisión política de enganarnos porque foi a promesa estrela de Feijoó". "Xogar coa cidadanía" Aliás, reprochou ao Ministro que "utilizasen esas promesas e incluso se atrevesen a tildarnos de anti patriotas aos que cuestionamos e desconfiamos da súas palabra". Criticou que "nos fixeran perder o tempo creando unha Comisión de Estudo para a viabilidade do dique, coñecendo de sobra o veto da UE". "Só pasaron tres meses das eleccións galegas, e agora a SEPI anuncia o que xa o BNG sospeitaba na campaña, non haberá dique flotante. Rematan coas ilusións de miles de traballadores angustiados polo seu futuro, desentendéndose agora de todo", enfatizou Rosana Pérez.


Summary: A Xunta recorreu ante o Supremo unha sentenza que a obrigaba a ese desembolso pero a consultora Deloitte considera "probable a súa desestimación" HEMEROTECA | O Gaiás, 300 millóns despois: de contedor sen contido de Fraga a difuso parque tecnolóxico de Feijóo

HEMEROTECA | O Gaiás, 300 millóns despois: de contedor sen contido de Fraga a difuso parque tecnolóxico de FeijóoA Xunta recorreu ante o Supremo unha sentenza que a obrigaba a ese desembolso pero a consultora Deloitte considera "probable a súa desestimación"Hai un ano a Audiencia Provincial da Coruña condenou á Xunta, a través da Fundación Cidade da Cultura, a pagar á construtora FCC 2,5 millóns de euros en sobrecustos pola execución do Museo do complexo e outro medio millón como xuros de demora. A Cidade da Cultura recorreu esa sentenza ante o Tribunal Supremo pero a consultora encargada de auditar as súas contas xa dá por perdidos eses cartos e o recurso, "sendo probable, polos escasos asuntos que se deliberan, a súa desestimación", di.A Fundación Cidade da Cultura vén de facer pública a auditoría anual das súas contas correspondente a 2017, elaborada pola consultora Deloitte e na que se reflicte que esa contía a pagar a FCC xa foi incorporada como parte do custo do edificio, asumindo como "probable" que o recurso ante o Supremo non prosperará. Quedaría así ratificada unha sentenza da Audiencia da Coruña que admitía a demanda da construtora asumindo que o proxecto do edificio tiña "erros", "carecía da necesaria definición" e "non estaba suficientemente desenvolvido e esta función foina asumindo FCC".A Audiencia da Coruña dixo que o proxecto do Museo tiña "erros", "carecía da necesaria definición" e "non estaba suficientemente desenvolvido", eivas que tivo que asumir a construtoraFCC, antes controlada polas Koplowitz e agora por Carlos Slim, foi a adxudicataria en 2004 do maior edificio do complexo impulsado por Manuel Fraga, que hoxe alberga o Museo de Galicia. A obra entregouna en 2012, logo de tres modificados, e iniciou unha negociación coa Fundación Cidade da Cultura para a determinación da liquidación final do contrato por sobrecustos en diversos traballos. Nun deles, pola colocación da pedra na fachada e na cuberta, a Audiencia da Coruña estableceu que "se produciron atrasos non imputables á construtora, toda vez que a súa única causa foi a falta de subministro de pedra, sendo esa unha obriga que competía á Fundación". Esa falta de subministro debeuse á incapacidade da canteira elixida pola Xunta, propiedade do daquela alcalde do PP en Ortigueira, Antonio Campo Fernández, que o ano pasado entrou en concurso.En total, a construción ata agora dos catro edificios xa rematados da Cidade da Cultura supuxo máis de 300 millóns de euros, máis do dobre do previsto inicialmente para os seis edificios que ía ter o complexo. Cando en 2004 o Consello de Contas analizou o estado do proxecto constatou que xa daquela se rexistrara uns sobrecustos medios próximos ao 200% que nalgunhas áreas das obras chegaban a aproximarse ao 500%. Ademais, malia a súa promesa de non seguir construíndoo, o actual Goberno galego vén de adxudicar a execución nel dun novo edificio de oficinas para as universidades por preto de 15 millóns de euros máis que aproveitará as estruturas a medio levantar do que ía ser o Teatro nunca rematado. Adxudicouno a unha das empresas que ía construír o edificio anterior e para pagalo vén de desviar fondos inicialmente previstos para I+D das universidades.


Summary: Con "taxas históricas de paro e empobrecemento social" non se pode falar de recuperación, respondeulle a deputada do BNG no Congreso ao discurso de Mariano Rajoy. Cualificou o 2014 de "nefasto para as economías da xente".

"Enoxo", di a deputada nacionalista en Madrid, Olalla Fernández Davila, que lle produciu o discurso de Rajoy de valoración do ano político e económico. Criticou desta maneira a deputada que o presidente fale de "revalorización das pensións cando a porcentaxe é tan ridícula, do 0,25%" ou que define como "aumento" do Salario Mínimo Interprofesionais polos 3 euros ao mes. Cualificou Fernández Davila o 2014 como "nefasto para as economías da xente" e lamentou que o presidente do Goberno falara na súa comparecencia de "recuperación económica cando continuamos en taxas de paro históricas e cando o empobrecemento social sigue en avance". Con respecto ás políticas do Goberno Rajoy con respecto aos sectores estratéxicos galegos, Olaia F. Davila afirmou que era "inútil para Galiza" xa que "fallou tamén ao sector naval galego, á pesca, á industria asentada na Galiza así como ao sector agro gandeiro ao que aínda non se lle resolveu o problema do baixo prezo en orixe", ao tempo que criticou que non se resolvera a falla de carga de traballo para Navantia ou que non defende a frota galega de litoral. Esixiu a deputada nacionalista "solucións políticas e de recoñecemento da pluralidade nacional do estado, así como de respecto democrático" e lamentou que Rajoy pasara de longo no tema da corrupción, como se non afectase ao seu partido.


Summary: Os socialistas apartan do partido o ex alcalde de Vigo por cargar publicamente contra a formación, "confabular" contra ela e, en última instancia, presentar unha conferencia de Alfonso Rueda, na que censurou con dureza a xestión do actual rexedor, Abel Caballero. Expediente íntegro no interior.

"A ofensa persoal grave a calquera afiliado ou que vaia destinada a menoscabar o prestixio e a imaxe pública dos órganos colexiados do partido (...), cando se produzan con publicidade ou teñan notoria transcendencia" ou "facer públicos, por calquera medio de difusión, opinións, ideas ou comentarios opostos á liña política do partido". Son algúns dos preceptos do Regulamento dos Afiliados e Afiliadas do PSOE que, a xuízo da Executiva Federal dos socialistas, infrinxiu reiteradamente Carlos Príncipe, ex alcalde de Vigo, cuxo distanciamento e crítica pública a respecto da formación culminou o pasado luns, cando exerceu de presentador do conselleiro da Presidencia, Alfonso Rueda, nun almorzo informativo no que non aforrou críticas contra o Goberno local de Abel Caballero. Pero o primeiro expediente contra Príncipe remóntase a hai case un ano. En xullo de 2011 a Agrupación Municipal viguesa do PSdeG acordaba iniciar un procedemento disciplinario contra o ex rexedor por, segundo recolle a resolución da Executiva Federal, á que tivo acceso Praza Pública, realizar "diversas declaracións e aparicións en medios de comunicación e en redes sociais" que "puideran ser constitutivas de comportamentos cualificados como moi graves no Regulamento de afiliación, isto é, o devandito "menoscabo do prestixio e imaxe pública". Xa de aquela o PSdeG vigués solicitou á dirección federal do PSOE a suspensión cautelar de militancia concretada este mércores. Príncipe cargou contra o goberno vigués nun acto no que lle "agradeceu" á Xunta do PP o seu "compromiso" coa cidade Seguindo o procedemento interno a Executiva Nacional do PSdeG daba o visto e prace á petición en 1 de setembro de 2011 e, catro días despois, cumpríase o mesmo trámite na Executiva Provincial de Pontevedra. Neste punto estaba o proceso cando, o pasado martes, a dirección do partido en Vigo se dirixiu á cúpula do PSOE para dar conta de "novos comportamentos do expedientado, semellantes aos que motivaron a apertura de expediente", isto é, o acto compartido con Rueda, no que, por exemplo, acusou o seu partido de "marear a perdiz" coa Área Metropolitana ou ao Concello vigués de "mentir" mentres a Xunta do PP "cumpre". "Este Goberno da Xunta está cumprindo os seus compromisos con Vigo, así que lle dou as grazas", reiterou. Con todo, estas non foron as declaracións máis altisonantes do ex alcalde, que nos últimos anos, non dubidou, por exemplo, en reclamar o "paredón político" para o ex presidente do Goberno central José Luis Rodríguez Zapatero ou de criticar abertamente as políticas socialistas como colaborador de medios de comunicación. Neste contexto, e despois de que o propio luns o voceiro do PSdeG vigués, Carlos López Font, convidase o PP a que elixise a Príncipe "como candidato" ás vindeiras municipais por ser "evidente que se trabucou de partido", o máximo órgano do PSOE -no que sentan o propio Caballero e a concelleira de Vigo Carmela Silva- decide afastalo da militancia, unha resolución ante a que lle cabe a posibilidade de interpoñer un recurso nos vindeiros dez días.


Summary: 61 votos a favor da destituição da política do PT como presidenta face apenas 20 em contra. Em troca, a líder do PT mantém os seus direitos políticos: não houve maioria suficiente para a inabilitar por espaço de 8 anos. "É o segundo golpe de Estado que enfrento na vida", disse Dilma, fazendo um paralelismo com a ditadura militar.

O Senado brasileiro deu credibilidade às pesquisas feitas pelo Tribunal Supremo contra Dilma Rousseff por pretensamente mascarar as contas públicas do país e disfarçar o défice do Estado, para se apresentar às eleições de 2014 nas melhores condições políticas possíveis. Bastava que dois terços do Senado -um total de 54 votos- votassem contra Rousseff para esta ser afastada do seu cargo de forma definitiva e para, portanto, assumir já como definitiva a presidência o que fora o seu vicepresidente, Michel Temer. O PT, a própria Dilma Rousseff e a grande maioria da esquerda latinoamericana consideram que o impeachment é uma operação política, un golpe de Estado para a oligarquía brasileira recuperar o controle do país. Si prospera golpe parlamentario contra gobierno democrático de @dilmabr, Bolivia convocará a su embajador. Defendamos la democracia y la paz— Evo Morales Ayma (@evoespueblo) 30 de agosto de 2016 O Senado submeteu também à votação a hipotética inabilitação de Rousseff para cargo público pelos próximos 8 anos. Desta volta, o resultado foi favorável para a líder do PT, ao não chegarem os votos contrários aos dois terços: 42 senadores a favor de lhe tirar os direitos políticos, 36 em contra e duas abstenções. Ao não ter sido inabilitada, Rousseff mantém as suas opções de tentar um novo assalto à presidência do país, embora o favorito do PT para se apresentar em 2018 é o líder histórico do partido, Lula da Silva.


Summary: Industria insiste en que a SEPI non intervirá Alcoa, unha opción que a Xunta agora si estaría disposta a apoiar.

Visita de cortesía do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo á ministra de Industria, Reyes Maroto. Ambos os dirixentes reuníronse esta segunda feira en Madrid para, entre outras cuestións, abordar a situación de empresas como Barreras, Vestas, Ence ou Alcoa. O encontro serviu para evidenciar unha vez máis que as postura do Ministerio e da Xunta respecto á planta de aluminio de Cervo seguen sen variar. Desde Industria descartan a intervención da factoría por parte da Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI), como piden desde o comité de empresa, e botan as culpas do bloqueo á actitude da multinacional Alcoa respecto da venda. A Xunta, que tamén comparte esta visión, aposta agora na vía da intervención, mais limita o seu papel a apoiar o Ministerio, non a formar parte da operación. En declaracións aos medios ao termo da reunión, que durou perto de dúas horas, o presidente do Goberno galego indicou que marcha "cunha liña de contacto máis fluída coa propia ministra e o seu equipo, e oxalá podamos dar pronto algunha boa noticia". "Os traballadores de Alcoa necesitan unha certeza, que pasa pola SEPI, e que o Goberno galego vai apoiar", engadiu Feixoo. Pola súa banda, a ministra de Industria sinalou a perda de confianza na propia empresa como un dos grandes escollos na negociación. "Creo que a sociedade e o conxunto das Administracións estamos na solución. O principal escollo é a empresa, que non está a facer nada. Sempre estivo no negativo", subliñou. Continuidade de Ence No transcurso da mesma, Alberto Núñez Feixoo e Reyes Maroto tamén tiveron ocasión de falar doutras cuestións, como os fondos para a celebración do Xacobeo ou a continuidade de Ence na ría de Pontevedra. Sobre este particular, o presidente da Xunta informou a ministra sobre o seu plan para esquivar a sentenza da Audiencia Nacional que declara ilegal a prórroga concedida polo Goberno de Mariano Raxoi e que pasa por adscribir os terreos ao Porto de Marín, presidido polo marido de Ana Pastor e amigo íntimo de Mariano Raxoi. A ministra, que lembrou que en todo caso é unha decisión que tamén compete ao Ministerio de Transportes, comprometeuse a analizar esta fórmula, da que tivo coñecemento nesta reunión. Sen debate a fondo Foi, pois, unha reunión que non deu para abordar en profundidade ningunha das frontes que en materia industrial ten abertas Galiza, como a situación dos seus estaleiros, a produción de aluminio en Alcoa e Alu Ibérica, ou o futuro de Vestas. O propio Feixoo recoñecía ao seu termo que se limitou a describir os problemas da Galiza nos temas que competen ao Ministerio de Industria, pero que a axenda propia da ministra impediu profundar máis aló. A crise industrial segue, pois, sen visos de solución. De feito, a difícil situación pola que atravesan non só as empresas afectadas senón as comarcas nas que se asentan, motivou a convocatoria para mañá, 17 de novembro, dunha folga xeral na Mariña para, entre outras cousas, exixir á Xunta e Industria menos fotos e máis medidas concretas para poñerlle fin.


Summary: O Encontro cidadán por unha Marea Galega vén de emitir un comunicado en relación ás conclusións sobre a reunión que mantivo no día de onte con algunhas formacións políticas. Neste comunicado, non aclara cuestións fundamentais ao redor da candidatura unitaria galega.

O Encontro cidadán por unha Marea Galega vén de facer público un comunicado sobre a reunión convocada de maneira unilateral no día de onte e na que participaron, segundo a propia organización, representantes da plataforma, Anova, Cerna, Compromiso por Galicia, Espazo, Equo, Esquerda Unida e Podemos. No citado documento, o Encontro recolle as bases que achega ao traballo para a construción dunha "candidatura popular". Entre elas, non se atopa referencia ningunha á presenza de siglas partidarias na papeleta electoral. E isto malia que Podemos pon como condición que apareza a súa marca na papeleta. Deste xeito, mantense a incógnita sobre se a plataforma acepta ou non a marca Podemos. Pola outra banda, as bases achegadas polo Encontro na reunión de onte, e que segundo o comunicado contarían co consenso das formacións políticas que participaron no foro, non aluden en ningún momento ao dereito de Galiza a decidir nin á soberanía. Outro dos elementos salientábeis das bases é a ambigüidade respecto ao grupo parlamentar galego, a cuestión que a outra plataforma pola unidade, Iniciativa pola Unión, defende como imprescindíbel. Así, recóllese que os deputados e deputadas electas "funcionarán a todos os efectos como un grupo parlamentar", mais non se inclúe como obxectivo nin se cita que sexa independente dun grupo parlamentar estatal. O comunicado non recolle alusión ningunha á exclusión dos seis partidos galegos que provocou a non asistencia de Iniciativa pola Unión nin do BNG No comunicado, o Encontro en ningún momento informa sobre a exclusión das seis forzas políticas galegas –Partido Galeguista, Coalición Galega, Foga, Partido Comunista do Povo Galego, Agora Galiza e Terra Galega- no foro que tivo lugar a día de onte. Precisamente, a falta de pluralidade motivada pola exclusión destes partidos por parte do Encontro cidadán por unha Marea Galega provocou que non asistiran á reunión nin o BNG nin Iniciativa pola Unión. O Encontro salienta no comunicado que o "consenso amplo" no que cristalizou a reunión de onte e informa de que "coa fin de concretar e desenvolver" as bases, "acordouse entre todos os presentes o estabelecemento dun calendario de traballo con prazos concretos". Engade que se decidiu "manter o proceso aberto á incorporación doutros axentes políticos e sociais que asuman esas mesmas premisas".


Summary: O Concello completa a instalación das placas coas numeracións definitivas en todas as vivendas de núcleos rurais de Caión

73 novos topónimos son ingresados no padrón municipal da Laracha, para adaptarse ao total 311 de núcleos de poboación laracheses existentes no Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM). No caso de Caión, a parroquia conta agora con nove topónimos, dos cales tres (Alvite, Cima de Vila e O Pazo) foron incluídos no padrón grazas a esta iniciativa. Un proxecto integral de recuperación patrimonial, no que afondaremos, que se completa coa instalación das placas numéricas. As últimas en colocarse, as 169 vivendas que se sitúan en entidades de poboación rurais da parroquia de Caión. A instalación destas placas trátase da parte final da iniciativa impulsada polo goberno local e dirixida a recuperar a totalidade dos topónimos, o que tamén implica unha renumeración das vivendas do rural regresando ao ordenamento antigo (anos '90) que era máis óptimo e acorde ao correcto emprazamento de cada casa, e o reempadronamento dos veciños nos núcleos afectados. Coiro e Montemaior xa recuperaron os seus nomes, e a seguinte será Vilaño, cuxo proxecto xa está redactado. Nesta parroquia incorpóranse ao padrón 16 topónimos, que sumados aos 22 xa existentes dan un total de 38. Instalaranse placas en 405 vivendas.Paralelamente está en fase de redacción o proxecto correspondente a Cabovilaño, onde a previsión é alcanzar os 44 topónimos e colocar preto de 500 placas.


Summary: A propiedade que requisou a ditadura en Sada segue en mans da familia Franco, que presume dela nas revistas do corazón, pero á vez négalle a entrada a un home con mobilidade reducida.

"Foi denigrante. O guía dixo que era mellor que eu non entrase e quedei fóra, o único dos visitantes ao que non deixaron acceder". Con estas doídas palabras explicouse, no xornal La Opinión de A Coruña, Ángel Miramontes, bergondés de 39 anos que por unha enfermidade de nacemento debe usar unha cadeira de rodas para moverse, razón esta pola que foi discriminado e non puido visitar o sadense Pazo de Meirás, propiedade -desde que a requisou mediante salvaxes métodos- da familia Franco. "Creo que tiñan medo de que raiase o parqué", asegura Ángel Miramonte, o afectado Poucos días despois de que Carmen Martínez-Bordiu, descendente do ditador, presumise desta posesión na revista Hola, un episodio negro como o de impedirlle a entrada ás visitas que por obriga legal debe permitir o edificio histórico a unha persoa de mobilidade limitada volve alimentar o debate sobre a devolución ao patrimonio público de Meirás, vella reivindicación que agora se xunta coa dos dereitos das persoas, sexa cal sexa a súa situación física. Foi o guía quen lle dixo que non entrase, segundo a versión do afectado, posibelmente "para que non raiase o parqué e dicindo que non ía poder pasar do piso baixo". Ficou impactado e humillado e esperou sen entrar. Ao comunicarllo ao resto d@s visitantes, cando saíron, estes protestaron e mesmo lamentaron non ter sabido antes o ocorrido para negarse a entrar, nunha situación que agora ao coñecerse aviva a polémica que rodea ao Pazo de Meirás.


Summary: A Comisión Europea abre a porta a reducir e mesmo eliminar o imposto do valor engadido (IVE) a produtos como o peixe, aínda que a decisión final corresponde ao Estado español.

O sector pesqueiro galego comezou o ano con preocupación polo seu futuro. A redución dos totais admisíbeis de capturas, sumado ao incremento dos custos da propia actividade, principalmente pola suba dos carburantes, anticipan un exercicio con menores marxes para os profesionais que traballan no mar. Porén, a Comisión Europea trouxo boas novas en forma de rebaixas fiscais, ao abrir a porta a que os produtos do mar poidan ver reducido o imposto sobre o valor engadido (IVE) a 0% por tratarse de alimentos saudábeis. Con todo, as normas actualizadas teñen que pasar aínda polo Parlamento Europeo. Será no primeiro trimestre deste ano e, unha vez adoptada polos Estados membros, a lexislación entrará en vigor vinte días despois da súa publicación no Diario Oficial da Unión Europea. Este cambio na directiva foi moi ben acollido polo sector. En declaracións a Nós Diario, o secretario xeral de Pescagalicia, Torcuato Teixeira, recoñece que esta medida pode axudar a aumentar o consumo de peixe e facilitar así que a poboación "teña acceso a unha proteína animal das que menos pegada de carbono ten á hora de producila a través dun alimento moi nutritivo". Decisión estatal O feito de ser un alimento saudábel e sostíbel é precisamente o que lle deu a posibilidade de figurar na listaxe de produtos para os que Bruxelas propón un tipo máis reducido que o xeral. Neste senso, a decisión final será dos Estados membros, polo que desde o sector dubidan en que se elimine por completo. "O ideal sería iso, pero polo menos deberiamos ter equiparación con outros produtos alimentarios, como o leite ou o pan, que teñen un IVE reducido. Entendemos que o peixe tamén debería estar aí", apunta Teixeira. Na mesma liña, Andrés García, portavoz da Asociación de Armadores do Cerco (Acerga) sinala a este xornal que "despois de tantos anos loitando por un IVE reducido, que o supriman parece aínda máis adecuado". García coincide en que a variación do tipo impositivo contribuiría a incrementar o consumo de peixe "agora que estaba baixando" e tamén a mitigar os efectos que as novas restricións de capturas poidan ter na flota galega. "Toda axuda que veña, nos tempos que estamos e coa redución de cotas, sempre é benvida", incide o responsábel de Acerga. Debate parlamentario O que aconteza finalmente con este imposto vai depender, pois, do que se debata no Congreso das e dos Deputadas. A este respecto, o BNG, a través do seu deputado Néstor Rego, vén de rexistrar unha iniciativa para que o Goberno estatal aplique o IVE superreducido de 4% aos produtos pesqueiros, o que contribuiría ao desenvolvemento económico de territorios dependentes da pesca como a Galiza, sosteñen no Bloque. Porén, hai varios obstáculos no camiño. Por unha parte, a propia Comisión Europea suxeriu recentemente suprimir os tipos superreducidos do IVE e baixar o tipo xeral. Por outra, o Goberno español recolle o aviso de Bruxelas e estudará a suba destes tipos, o que lle permitiría recadar até 18.000 millóns de euros máis.


Summary: O sindicato continúa a súa aposta innegociábel por un ensino público, de calidade, feminista, galego e laico.

O STEG celebrou este 22 e 23 de novembro en Lugo o seu IX Congreso baixo o lema 'Repensando o noso ensino público'. Foi no IES Nosa Señora dos Ollos Grandes, onde se deron cita máis de 100 docentes do propio sindicato, ademais de representantes doutras organizacións do país e do resto do Estado -Euskal Herria, Illes Balears, Catalunya, Asturies, País Valenciá- así como de Portugal. O Congreso fixou as posicións do STEG para os vindeiros catro anos e escolleu o novo equipo das diferentes áreas do sindicato e nomeou a nova comisión permanente. Os cargo aprobados foron Lois Pérez na comisión de organización; Carmen Anllo como responsábel de acción sindical; José Manuel Cabezudo será o secretario de Finanzas; Francisco Castro como secretario de confederación; e Cristina Asenjo a cargo da secretaria de Muller. O Congreso fixou as posicións do STEG para os vindeiros catro anos O secretario de organización, Lois Pérez, sinalou a Sermos Galiza "avances importantes dentro da asemblea de mulleres" e a nivel de acción sindical como "a unidade dos sindicatos do ensino nas mobilizacións destes últimos días e na folga xeral prevista para o vindeiro 12 de decembro". "STEG ten que servir ao que serviu estes anos", explicaba Lois Pérez, "a nosa aposta innegociábel é por un ensino público, de calidade, feminista, galego e laico". No Congreso as persoas que levaron máis de 25 anos afiliadas ao STEG recibiron unha homenaxe e houbo intervencións das organizacións convidadas na clausura (steilas, USTEC, ST-PV, Confederación Intersindical, CUT, Sindicato Ferroviario, CIG e FemProf de Portugal).


Summary: O secretario xeral da formación lanzou esta idea como fórmula "transitoria" mentres non se modifica o regulamento da Cámara.

Antonio Montiel, secretario xeral de Podemos no País Valenciá, comprometeuse esta cuarta feira (21 de outubro) a asinar ante notario o compromiso dun grupo propio para @s parlamentares valenciás nas Cortes españolas. De non ser posíbel, de facto segundo recolle o Regulamento da Cámara non o é, Podemos ofrece a posibilidade dunha fórmula "transitoria" até a modificación do texto que rexe o Congreso español e que pasaría pola constitución dun "subgrupo" parlamentar co que garantir, defendeu Montiel en declaracións recollidas pola axencia EFE, "os tempos de intervención, a visibilidade dos portavoces e o apoio técnico e económico para manter unha personalidade propia". Desta maneira, desde Podemos tentan amarrar a coligazón Podemos-Compromís á que engadirían un terceiro pé 'És el moment' através da que abranguer persoas non afiliadas a ningunha das dúas formacións. Unha fórmula, subliñou, "suficientemente xenerosa e ampla". Preguntado polas dificultades para conformar un grupo parlamentar propio con deputad@s eleit@s baixo as siglas doutro (artigo 23 do Regulamento), Montiel sinalou que "caben outras interpretacións" ao abeiro de diversos ditames xurídicos. Aliás, asegura que a "onda de cambio" mudará a correlación de forzas na Mesa do Congreso e polo tanto non haberá, augurou, unha vontade política de "restrinxir" a formación de grupo.


Summary: O TSXG ratificou a condena que obriga a Administración galega a pagar en concepto do IVE non aboado entre 2015 e 2016.

A sección cuarta da Sala do Contencioso Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) rexeitou un recurso de apelación interposto polo Sergas, ratificando así unha condena acordada por un xulgado de Santiago de Compostela que obriga a Administración galega a pagar 5,7 millóns de euros en concepto do IVE non aboado entre 2015 e 2016 á sociedade concesionaria do hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo. A sociedade Novo Hospital de Vigo está controlada en maior medida polo fondo francés Meridiam, despois de que adquirira as accións da construtora Acciona, así como Puentes y Calzadas, baixo mando chinés, e mais os fondos Concessia e Veolia. A concesionaria interpuxo un recurso contencioso contra o Sergas por entender que a Administración galega non aboou o IVA nos exercicios mencionados, aplicábel ao canon anual que paga á empresa. A Xunta sostiña que o tipo era de 10%, o vixente no momento da licitación do contrato, e a concesionaria reclamaba 21% despois de que unha inspección tributaria determinase que debía ser esa a porcentaxe. O TSXG dá a razón á sociedade, apuntando que a Xunta debera ter reclamado ante o Tribunal Económico Administrativo Rexional xa que a Axencia Tributaria non a advertira deste cambio. A maiores, o Alto Tribunal galego lembra que, aínda que o contrato non determinase o IVA a aplicar, ese imposto aplicado a "actividades non sanitarias" réxese pola lexislación en vigor, polo que o tipo pode variar. O tribunal de Compostela xa apoiara os argumentos da concesionaria en primeira instancia.


Summary: A Asociación Buraca das Grellas critica que, malia a instalación dalgúns repetidores nos últimos tempos, o último temporal deixou incomunicada a aldea de Teixeira hai tres días. Acusa a Movistar de levar para o rural aparatos demasiado sinxelos que "quitan na urbe" pese a que son pagados tamén con fondos públicos.

Polo menos unha aldea do Courel leva tres días sen dispoñibilidade de telecomunicacións, en plena pandemia da Covid-19 e cando moita xente marchou ao rural a teletraballar. Así o denuncia Óscar Carrete Lage, vogal da Asociación Buraca das Grellas, que sinala que a situación soe ser habitual nalgúns núcleos habitados cada vez que hai temporal. "Da noxo ver como as administracións alardean de que apoian ao rural e ver que a realidade é moi distinta", sinala o representante desta entidade xuvenil en declaracións a Nós Diario. Traslada ese sentir porque, malia que xa avisaron o domingo da problemática detectada agora na Teixeira, tres días despois continúan sen "luz, teléfono e internet" polo fallo dun repetidor. Carrete, que destaca que en menos de tres meses deste ano no Courel xa viviron outra situación similar, acusa á empresa Movistar desta incomunicación por levar repetidores que son "refugallos que quitan na urbe". Asegura, desde o coñecemento que lle da o seu posto na asociación, que nos últimos anos o Concello puxo fondos para colaborar coa compañía na mellora das conexións na zona. No entanto, "os repetidores son moi sinxelos e caen a mínima". "No Concello non teñen por que saber de telecomunicacións pero si deberían exixir un servizo decente e que as antenas sexan completas e coa última tecnoloxía", engade. Aliás, a pesar de contar con diñeiro público, as compañías eléctrica e de telefonía non enviaron ao Consistorio os informes de cobertura que se lles solicitaron. Sen tecnoloxía asegurada e co teletraballo en crecemento e a fuga de persoas á periferia das cidades, a entidade considera que O Courel só pode padecer "máis emigración".


Summary: Esta sexta feira, 25 de outubro, nas sete cidades galegas.

Centos de persoas tomaron parte na Galiza nas concentracións convocadas o día en que se fixo pública a sentenza do Tribunal Supremo contra as líderes do 'procés' para rexeitar a condena de 100 anos de prisión ás independentistas. Esta sexta feira, 25 de outubro, volverá a haber concentracións en distintos puntos da Galiza en solidariedade co proceso catalán, convocadas pola Plataforma Galiza con Catalunya. "Paz, amnistía e autodeterminación" é a palabra de orde destas concentracións "anti-represivas e solidarias" que decorrerán nas sete cidades galegas a partir das 20:00 horas. Lugar e hora: A Coruña; Obelisco, 21:00 horas Vigo, Farola de Urzaiz, 20:00 horas Ourense, Subdelegación do Goberno, 20:00 horas Pontevedra, Praza da Peregrina, 20:00 horas Compostela, Praza do Toural, 20:00 horas Lugo, Praza Maior, 20:00 horas Ferrol, Praza Amada García, 20:00 horas


Summary: Postos a procurar un heroe, non hai dúbidas: Juan Carlos, o gardamallas do Lugo. Postos a subliñar unha decisión técnica dificilmente comprensíbel, tampouco: a suplencia de Quique González no Dépor. Postos a tirarmos conclusións do primeiro derbi galego da temporada, hai unha que se destaca sobre as demais: o Dépor non atravesa o mellor momento do curso e o Lugo é un combo serio e difícil de bater. Si, un combo capaz de sobrevivir nun campo como Riazor en inferioridade numérica.

O primeiro acto do derbi foi un monólogo estéril dun Dépor que tivo a bola, mais non foi quen de a facer circular co suficiente nervio e velocidade. Só un disparo a porta con verdadeiro perigo, repelido polo poste dereito do arco defendido por Juan Carlos. A Carles Gil xa o coñecemos: sóbralle o talento para criar, mais está pelexado co gol. Mágoa. Neses primeiros 45 minutos, o Lugo mostrou o que é, unha escadra ben organizada e capaz de sufrir. Con iso basta para transitar con dignidade por esta categoría, tamén nos grandes cenarios como o riazoreño. Após o intermedio, o Dépor pisou algo o acelerador —ou corres algo máis ou non hai xeito de ultrapasar as liñas defensivas de equipas como o Lugo— e comezou a darlle bola a Juan Carlos. Este achou ese momento que todo porteiro desexa, o de se consagrar nun partido grande. Un disparo envenenado de Borja Valle, unha cabezada en boca de gol de Carlos Fernández... Como un actor roubaplanos, Juan Carlos adonouse do partido e decidiu que, tal e como xa acontecera no exercicio 2013-2014, o Lugo non ía conceder nin un só gol na Coruña. Con 20 minutos por diante, o Lugo ficou con 10 futebolistas sobre o verde, pola expulsión de José Carlos. Nada sustancial mudou. Juan Carlos continuaba no seu sitio. O combo de Monteagudo reaxustou liñas e fechou condutos. Saíu Cartabia, habitualmente espumoso, desta volta pouco lúcido, e tamén apareceu, incomprensibelmente a deshora, Quique González. Máis sprints. Máis aceleración. E máis balóns a chover sobre a área visitante. Todo iso é certo, mais na ofensiva local botouse de menos algo de pausa para filtrar pases de gol, para achar buracos nas paredes. Xa o advertira semanas atrás Natxo González, especialista nas profecías auto-cumpridas: todos os equipos pasan os seus maos momentos. Este é o do Dépor. O do Lugo, non. O Lugo cumpriu sobradamente, até nos dous últimos minutos xogou con dous homes menos. Non se puxeron nerviosos en ningún momento. Sabían ben quen lles gardaba a portería.


Summary: Un discutido penalti a cinco minutos do final provocou que o Dépor deixase esta sexat feira dous puntos en Albacete no seu primeiro partido en Segunda División.

O partido comezou accidentado e con 15 minutos de retraso, debido a apagóns de luz producidos por unha treboada. No once branquiazul volvía figurar Álex Bergantiños, logo da súa cesión ao Sporting de Xixón. Os galegos monopolizaron a primeira parte, e houbo chegadas a porta, como a de Quique González no minuto 12, Diego Caballo no 23 ou Fede Cartabaia, que no minuto 31 enviou o balón ao traveseiro. Pouco antes, os manchegos desbotaron a mellor oportunidade que tiveran, a cargo de Bela. Foi xusto cando comezaron a se quitar de enriba o dominio dos coruñeses. O encontro foise ao descanso máis igualado do que empezara. Nos primeiros tramos da segunda parte do partido apenas houbo ocasións nin chegadas á area. Ate que no minuto 71, Domingos Duarte recolleu unha pelota que Bergantiños anviare coa testa ao poste e adiantou os galegos no marcador. O Dépor repregouse. E no minuto 84, o colexiado sinalou o discutido penalti que, mediante Rey Manaj, situou o empate no marcador. Con dez xogadores -o colexiado expulsou Krohn-Dehli polas protestas a causa do penalti-, o once galego resistiu ate o final e salvou un punto que soubo a pouco no Carlos Belmonte.


Summary: Os ingresos de persoas co coronavirus chegan aos 932, unha cifra semellante á de finais de marzo de 2020 que tamén aumenta a un ritmo semanal equiparable ao daquela. O 20 de xaneiro convértese no día con máis falecementos dende abril ao notificarse 18 mentres o Sergas rexistra máis de 1.800 novos casos da COVID nun día por primeira vez

Non é posible comparar con precisión a primeira vaga da pandemia do coronavirus coa do pasado outono ou coa actual botando man das cifras absolutas de novos casos detectados, dos indicadores de incidencia ou dos positivos activos. O escaso número de probas -tanto PCR como outros test- daqueles meses de marzo, abril ou maio de 2020 propiciou que fose detectado un número moi limitado de casos (calcúlase que en torno a un terzo), polo que sería un erro equiparar aquelas cifras coas da actualidade, cando o Servizo Galego de Saúde, igual que outros sistemas sanitarios do Estado e do mundo, conta cunha capacidade diagnóstica moito maior.As hospitalizacións de persoas coa COVID chegan ás 932, unha cifra semellante á de finais de marzo de 2020 que tamén aumenta a un ritmo semanal equiparable ao daquelaPero si hai cando menos dous indicadores que permiten, aínda que con cautela, comparar a situación actual coa da primeira vaga: o número de persoas hospitalizadas con test positivo do coronavirus e as cifras de persoas falecidas que contraeran a COVID-19. E ambos apuntan a que, ao contrario que no verán e no outono, a situación si comeza a ser equiparable. Especialmente na presión hospitalaria.Sanidade rexistra este 22 de xaneiro (con datos do día previo ata as seis da tarde) 932 persoas ingresadas. Son 53 máis que o día previo e 337 máis que unha semana antes, un ritmo de incremento semanal semellante ao de finais de marzo que deixa o total cada vez máis próximo ao pico da primeira vaga, con 1.107 persoas ingresadas ao mesmo tempo con test positivo do coronavirus. O punto máis crítico da asistencia hospitalaria a estes doentes, as unidades de coidados intensivos, hai xa días que tamén deixou atrás os niveis do outono e se asemella máis ás da primeira vaga. Aínda que o ritmo de incremento de ingresos en UCI se moderou nos últimos días, son xa 137 os pacientes con test positivo do coronavirus nestas unidades, máis do dobre que a finais de decembro e practicamente as mesmas que a finais de marzo, na terceira semana de confinamento.O 20 de xaneiro foi o día con máis mortes de persoas que contraeran a COVID dende finais de abril, con 18 falecementos, e o total chega a 1.584O segundo indicador que permite comparar as tres vagas, o de falecementos, evoluciona tamén de xeito desfavorable. As cifras absolutas e as medias semanais de mortes oficialmente ligadas á pandemia aínda están lonxe de marzo e abril, cando chegaron a notificarse unha media diaria de máis dunha vintena de decesos. Pero algúns dos sinais dos últimos días convidan igualmente á preocupación: cos datos actualizados este venres xa é posible afirmar que o pasado mércores, 20 de xaneiro, foi o día con máis mortes ligadas á pandemia dende o 18 de abril, con 18 pasamentos confirmados. A media de falecementos a sete días rolda os 13, por riba do pico da anterior vaga.Entre reflexos xerais dos contaxios das semanas das festas do Nadal, Aninovo e Reis, na información achegada pola Consellería de Sanidade nos últimos días destaca tamén outro elemento: a maior parte dos falecementos seguen sendo de persoas de idade avanzada, pero xa non predominan os ingresados en residencias. Así, por exemplo, das 18 mortes que este venres entran no rexistro oficial (5 das vinte e catro horas previas), todas elas son de persoas anciás, pero só unha delas dun residente nun centro de maiores, un home de 92 anos. O resto faleceron en hospitais procedentes dos seus domicilios. O total de mortes ligadas á pandemia en Galicia chega, deste xeito, ás 1.584 persoas.Outro récord de casos detectados en 24 horasGalicia rexistra por primeira vez máis de 1.800 novos casos nun díaMentres isto sucede, os récords de casos detectados nunha soa xornada seguen caducando ás vinte e catro horas de producírense por chegar, xusto a continuación, unha cifra maior. Nos rexistros do Sergas entran este venres 1.802 novos casos, os computados entre as seis da tarde do mércores e a mesma hora do xoves. Deles, 1.505 son diagnósticos mediante PCR.Trátase doutro máximo absoluto de casos novos nunha xornada (de seis a seis da tarde) e, en termos de días naturais, Galicia tamén segue batendo os seus propios máximos. O gran número de persoas contaxiadas e a alta capacidade diagnóstica, coa realización de múltiples cribados, provocou que entre as 00:00 e as 23:59 do pasado mércores chegasen a rexistrase 1.859 casos en Galicia, unha cifra sen precedentes.É así como a media diaria a 7 días de diagnósticos mediante PCR, o que segue sendo o test de referencia, segue sen tocar teito. Ese indicador chega xa a unha media de 1.099 diagnósticos diarios na última semana sen que se albisque tendencia descendente. A cifra non é comparable coa primeira vaga, pero si coa segunda, cando a capacidade diagnóstica do Sergas era máis semellante á actual. Daquela, o pico de diagnósticos medios a sete días non subiu alén dos 673, como amosa o gráfico sobre estas liñas.Incidencias acumuladas disparadas a 7 e 14 díasOs sucesivos máximos de novos casos detectados manteñen tamén disparadas as incidencias acumuladas (novos casos por cada cen mil habitantes) tanto a 7 como a 14 días para o conxunto de Galicia. No caso da incidencia a dúas semanas, o indicador global de Galicia sitúase na contorna dos 566 casos e segue cara a arriba (o pico do outono foi de 342). Territorialmente, amplas zonas do Baixo Miño e do sur de Ourense, pero tamén da Mariña e do Ortegal, entre outras, superan xa con folgura ese dato medio de Galicia. Os concellos sen novos casos nas últimas dúas semanas, que en novembro e decembro roldaran o cento, xa son apenas unha vintenaPor cidades [podes consultar os datos íntegros nesta ligazón], a escalada da incidencia acumulada tampouco cesa. Ourense e A Coruña xa superan os 650 casos novos por cada cen mil habitantes a catorce díasMostra do empeoramento xeral e da extensión do virus por Galicia é que xa só quedan 25 concellos sen novos casos rexistrados nas últimas dúas semanas. En novembro e decembro chegaran a ser máis dun cento.A incidencia acumulada a 7 días acada niveis semellantes ao que na anterior vaga foi o pico da incidencia a 14 d´as Outra mostra do empeoramento acelerado tras as festa son as curvas de incidencia acumulada a 7 e 14 días para o conxunto de Galicia, elaboradas para o gráfico sobre estas liñas coas cifras oficiais de poboación para o ano 2020. O pico de incidencia a 14 días da vaga de outono (os devanditos 342 casos novos por cada 100.000 habitantes) xa foi superado hai uns dez días e resulta especialmente significativo que ese valor agora está a próximo a acadarse na incidencia a 7 días, con 339 casos por cada cen mil habitantes na última semana.A media diaria de probas PCR supera por primeira vez as 10.000 e a positividade media chega ao 11%Estes elevadísimo número de novos casos aflora nun contexto no que as cifras de probas PCR procesadas tamén son inéditas. Nas últimas vinte e catro horas o Sergas procesou 12.179 (máis de doce mil por segunda xornada consecutiva) e, en termos de días naturais, as 12.607 do pasado mércores supoñen outro máximo absoluto nun día dende o inicio da pandemia [a serie completa, nesta ligazón]. A media diaria de probas a sete día supera así as dez mil por primeira vez.As taxas de positividade das PCR (porcentaxe de probas que dan positivo) seguen sen amosar sinais que conviden a un claro optimismo a curto prazo. A positividade media a sete días, tras varias xornadas estancada na contorna do 10%, retoma nesta xornada a senda ascendente e supera por primeira vez o 11%. Este indicador está impulsado pola mala evolución nalgunhas áreas sanitarias, especialmente as de Ferrol e A Coruña-Cee, ambas por riba do 15% de positividade media diaria na última semana.