Summary: Alberto Núñez Feixoo toca coas mans o soño de toda unha vida. O dirixente popular enviado a Galiza por José María Aznar en 2002 para pór a Xunta ao servizo dos intereses de Xénova, ve por fin despexado o seu camiño á presidencia estatal da formación após a defenestración do equipo de Pablo Casado. Impulsado polo poderoso PP madrileño de Díaz Ayuso e apoiado polos baróns territoriais do partido, desenténdese das súas responsabilidades no Goberno galego para xestionar a crise do PP

O 6 de xullo de 2021, Alberto Núñez Feixoo defendía a súa candidatura á presidencia do Partido Popular da Galiza sinalando que "son un militante que quere volver ser presidente do partido. Non hai outra cuestión no horizonte". Precisamente nese contexto, onde os populares galegos realizaban un congreso para renovar a dirección e definir as políticas para os vindeiros catro anos, o aínda mandatario galego afirmaba que "vou tentar esgotar o mandato como presidente da Xunta, iniciarei outro como presidente do partido e cando haxa que decidir a presidencia da Xunta estaremos noutro momento absolutamente distinto". Os populares galegos daban por descontado ao remate do conclave que Feixoo volvería ser candidato en 2025 á presidencia do Goberno galego. O novo escenario político aberto no Estado tras o trunfo de Isabel Díaz Ayuso nas eleccións madrileñas de maio e o reforzamento interno de Pablo Casado fechábanlle calquera saída política que non fose continuar á frote do Executivo galego. Nese marco congresual, Feixoo expresaba "toda a lealdade ao presidente Casado" así como o seu apoio "para gañar as eleccións xerais e convertelo en presidente do Goberno de España". "Casado é un político de raza e temos que traballar para axudalo a chegar á Moncloa", remataba o dirixente galego. Alberto Núñez Feixoo chegaba a ese XVII congreso do Partido Popular após un rotundo éxito nas eleccións galegas de xullo 2020, onde acadaba con 42 escanos a súa cuarta maioría absoluta. O trunfo electoral, tras un proceso marcado pola pandemia, asentábase nunha campaña centrada na defensa dos intereses do país e rubricada con lema de "Galiza, Galiza, Galiza". As palabras do presidente galego non resultaban novas. A idea de manterse na súa responsabilidade á fronte do Goberno galego até "o final de lexislatura" fora enunciada en diversas ocasións ao longo de todos os seus mandatos. Tanto é así, que un dos argumentos enunciados para non presentarse a suceder a Mariano Raxoi en xuño de 2018 era: "comprometinme cos galegos até o ano 2020. Eu sen completar o meu compromiso non podo fallar aos galegos porque sería tamén fallarme a min mesmo". Nesa mesma dirección, vai incidir en múltiples ocasións, afeándolle a outros dirixentes políticos abandonar os cargos para os que tiñan sido electos antes de tempo. "Non sería unha boa mensaxe que o novo presidente do PP iniciase esta etapa faltando á súa palabra, aos cidadáns polos que hoxe son algo en política", afirmaba Feixoo en xuño de 2018, para explicar as razóns da súa non concorrencia ao proceso de primarias aberto no Partido Popular para elixir o novo presidente do partido tras a renuncia de Mariano Raxoi após ser derrotado por Pedro Sánchez na moción de censura de 1 de xuño de 2018. Neste sentido, o máximo responsábel dos populares galegos vai destacar en diferentes momentos desde aquela intervención o seu carácter de político "críbel" e "previsíbel" que "fago o que digo" e "cumpro o que prometo". "A maior honra da miña vida foi e é servir a Galiza" O compromiso con Galiza por riba do sometemento a disciplinas partidarias vai ser unha permanente do discurso de Feixoo nestes últimos 20 anos. Sen ir máis lonxe, o 1 de marzo de 2021, nunha xunta directiva do PP da Galiza convocada para lembrar o duodécimo aniversario da súa primeira maioría absoluta, afirmaba que "no profesional, a maior honra da miña vida foi e é servir a Galiza. Hoxe fanse 12 anos daquel 1 de marzo en que os galegos me deron a súa confianza. Inmensamente agradecido polo apoio recibido aquel día, e sempre. Grazas de novo". "Son o presidente da Galiza porque o meu único pacto foi cos galegos, son o presidente de Galiza porque unha maioría de cidadáns, de mulleres e homes galegos así o decidiron nas urnas", afirmaba en xuño de 2018 Feixoo, mentres engadía na mesma orientación que "eu hoxe quero transmitir que no PP por encima do eu estades vós e no PP por encima do currículo dunha persoa concreta está o compromiso cun pobo e están as persoas ás que nos debemos, está o equipo e está o proxecto ao que prometemos servir". "Ser presidente da Galiza é a maior das miñas ambicións", aseguraba nesa xornada de xuño de 2018 diante da xunta directiva dos populares galegos Feixoo, quen indicaba que "eu vou seguir traballando polo PP desde o PP da Galiza e vou seguir defendendo os intereses xerais da Galiza, que son os de España; fareino desde a Galiza, como presidente da Xunta e como representante ordinario do Estado". Precisamente sobre esta idea de "ser presidente da Galiza é a maior das miñas ambicións" vai articular boa parte do seu relato no proceso electoral de xullo de 2020, reiterándoa en moitas das súas intervencións públicas. A revolta para acabar con Pablo Casado Alberto Núñez Feixoo negou de forma permanente nos últimos anos calquera interese en ocupar a presidencia estatal dos populares. Así, o 16 de febreiro de 2021 interpelado pola prensa sobre as súas aspiracións de suceder a Casado negounas, afirmando que "non hai ningunha discusión respecto diso, polo menos, que eu coñeza. Por tanto, non hai ningunha novidade. O presidente do partido é o presidente do partido e ao presidente do partido correspóndelle liderar o partido que preside". Un ano despois, precisamente unha quinta de 16 de febreiro, Feixoo púñase á cabeza dun movemento interno para acabar con Casado.


O número de casos activos da Covid-19 na Galiza subiu a 2.306 neste domingo, o que supón 158 máis que na xornada de onte. No último parte da Consellaría de Sanidade, a área sanitaria da Coruña e Cee continúa a acumular máis da metade dos casos activos, un total de 1.207, 40 máis que onte. Do total de pacientes positivos, 66 permanecen ingresados en unidades de hospitalización, mentres que 10 se atopan nunha Unidade de Coidados Intensivos (UCI). En tanto, 2.230 persoas son atendidas desde os seus domicilios. Nas últimas 24 horas 74 persoas recibiron a alta epidemiolóxica e leváronse a cabo nese tempo 3.837 PCR. A partir do número de casos activos novos, das altas epidemiolóxicas e mais dos falecementos pódese deducir, segundo os datos da Consellaría de Sanidade, que o número de novos casos detectados entre onte e hoxe ascende a 233. Na última semana, a cifra total é de 1.333 casos novos. Todas as áreas experimentan incrementos desde a última xornada, sendo a segunda máis destacada en números absolutos a de Compostela e O Barbanza, que con 40 casos máis alcanza os 212. A de Lugo e A Mariña suma 304 activos, 26 máis que onte; a de Ourense, Verín e Valdeorras 203, oito máis que o sábado, mentres que a de Vigo acumula 154, once máis; na de Pontevedra e O Salnés 120, 24 máis; e na de Ferrol son xa 106, con 9 casos activos máis. Residencias Nas residencias, o número de casos activos permanece estábel respecto ao sábado, cun total 85dos que 66 son persoas maiores, 56 delas usuarias da residencia do Incio, e 19 integrantes dos cadros de persoal. No foco da residencia de Orpea, en Culleredo, mantéñense dez casos activos. A maiores, hai oito traballadores contaxiados no Incio, dous en DomusViLalín e catro en Culleredo. As residencias DomusVi de Monforte, Paradela, San Bartolomeu de Xove e DomusVI de Barra de Miño en Coles manteñen un caso entre o persoal cada unha. Súmase a estes o positivo dun traballador da residencia para persoas con discapacidade das Flores, en Ourense.


Summary: Centos de persoas -3000 segundo a organización- participaron na manifestación, que alertou contra o "desmantelamento" do hospital comarcal

Centos de persoas -3000 segundo a organización- participaron este sábado na manifestación convocada en Verín en defensa da sanidade pública e contra o "desmantelamento" do hospital comarcal. De fondo estaba a aprobación esta semana da reforma da Lei de Saúde, que o PP votou en solitario, cunha forte oposición de partidos, sindicatos e cidadanía, sobre todo nas suprimidas áreas sanitarias da Mariña, Monforte, O Salnés e O Barco. A masiva participación na marcha superou as expectativas da Plataforma en Defensa da Sanidade Pública da comarca de Monterrei. Nun comezo estaba prevista a conformación dunha ringleira entre o Hospital de Verín e a Praza Maior "para simular as nosas esperas". A ringleira conformouse, pero en forma de riada de xente, que malia a chuvia que nalgúns momentos caía camiñou unida ata a Praza Maior, onde foi lido un manifesto. Na manifestación participaron representantes de PSdeG-PSOE, BNG e En Marea, e tamén do Goberno municipal de Verín, que apoiaba a marcha. Nos días previos o PSdeG-PSOE sinalou que "é hora de demostrar con forza que o PP que non pode xogar coa saúde das persoas". "É urxente darlle a volta a este carrusel de recortes e desmantelamentos do sistema público, para recuperar e potenciar un dos mellores sistemas sanitarios do mundo", engadiu, concluíndo que "debemos saír todos e todas ás rúas, tantas veces como sexa preciso, para reclamar unha sanidade pública digna e de calidade na comarca de Monterrei e en toda a provincia".


Summary: Hai un total de 313 pacientes covid ingresados, oito máis que o día anterior. De todos eles, 262 están en planta (13 máis) e 51 en unidades de coidados intensivos (cinco menos).

Galiza continúa a bater marcas en canto a contaxios por Covid-19, que alcanzan este mércores os 4.559 positivos. Así, increméntanse tamén os casos activos, que superan xa os 32.000, un novo máximo da pandemia. Á súa vez, a presión hospitalaria aumenta até os 313 pacientes ingresados por covid (oito máis). Por contra, a taxa de positividad das PRC baixa lixeiramente até 20,01%. No que respecta ás novas infeccións, segundo os datos publicadosesta cuarta feira pola Consellaría de Sanidade -actualizados ás 18 da terza feira-, a cifra de 4.559 implica bater a anterior marca de 3.468 casos dest mesm terza, 28 de decembro. De todos os positivos notificados na última xornada, a área de Vigo volve situarse á cabeza ao concentrar 1.049. Séguenlle a de Santiago-Barbanza, con outros 973 contaxios; e a da Coruña-Cee, con 920. Despois están Pontevedra-O Salnés, con 495; Ourense-Verín-O Barco de Valdeorras, con 482; Lugo-A Mariña-Monforte, con 387; e Ferrol, con 263. Segundo os últimos datos actualizados polo Ministerio de Sanidade na tarde desta terza, a incidencia acumulada da Galiza aumenta até os 1.068,28 casos por 100.000 habitantes. No Estado, esta taxa está nos 1.360,62 puntos. A incidencia acumulada da Galiza aumenta até os 1.068,28 casos por 100.000 habitantes Para analizar o ascenso da cifra de contagios detectados no último día, hai que ter en conta que nas últimas 24 horas analizadas realizáronse 14.887 PCR, que son 2.002 máis que a xornada previa. Desde o inicio da pandemia, o Sergas fixo 3.276.032 destas probas. En canto á taxa de positividade en PCR -número de infeccións detectadas cada 100 test-, baixou até 20,01%, aínda que continúa moi por riba do limiar de 5% que fixa a Organización Mundial da Saúde (OMS) para dar por controlada a pandemia. Se se observan as hospitalizacións, o Servizo Galego de Saúde (Sergas) contabilizaba esta terza feira ás 18 horas -hora tomada como referencia para os datos publicados - un total de 313 pacientes covid ingresados, oito máis que o día anterior. De todos eles, 262 están en planta (13 máis) e 51 en unidades de coidados intensivos (cinco menos). A presión asistencial baixa en tres das sete áreas sanitarias. Na de Vigo, hai 71 pacientes en planta (un máis) e 14 en UCI (dúas menos); na de Lugo son 12 os hospitalizados en unidades convencionais (dúas menos) e cinco en críticos (un menos), mentres que na de Ourense hai 38 ingresados en planta (cinco menos) e sete en UCI (dúas menos). Doutra banda, a carga asistencial aumenta nas áreas da Coruña, con 57 pacientes en unidades convencionais (sete máis) e oito en UCI (dúas máis); na de Pontevedra, con 37 ingresados en planta (dúas máis) e 10 en coidados intensivos (un menos); e na de Santiago, onde hai 34 hospitalizados en planta (nove máis) e mantéñense sen cambios os ingresados en críticos, cinco. A área de Ferrol, pola súa banda, continúa con 15 pacientes covid, dos que dous están en UCI (un menos). Casos activos A sexta vaga da pandemia da covid-19 na Galiza segue en ascenso despois de superar o domingo os picos do cinco anteriores. Así, Sanidade notifica esta cuarta feira unha nova marca con 32.107 casos activos da enfermidade, após unha subida de 3.773 nun día. Esta escalada dáse en todas as áreas sanitarias, sen excepcións. A que máis casos activos acumula segue sendo a de Vigo, con 8.694 (+734), seguida da da Coruña con 5.744 (+830). As persoas falecidas diagnosticadas con covid-19 desde o inicio desta pandemia ascenden a 2.757, ao notificar a Consellaría de Sanidade esta terza feira catro vítimas mortais máis correspondentes aos días anteriores.


Summary: As dúbidas sobre as garantías democráticas e de seguridade sanitaria da organización da xornada electoral do 12 de xullo, que permitirá de forma excepcional votar desde a casa por mediación de persoal de Correos, esténdense agora ás Administracións locais.

Esta semana, son os alcaldes e alcaldesas, a través da Fegamp (a Federación galega de municipios e provincias), quen poñen en cuestión o borrador do protocolo da Xunta para a preparación das eleccións galegas, polos baleiros que deixa tanto en cuestións organizativas como económicas, en vista das medidas extraordinarias que deberán articularse por mor da crise sanitaria na que ten lugar a cita coas urnas. "O protocolo deixa moitas cuestións no aire", advertía a pasada terza feira o presidente da Fegamp, Alberto Varela, após unha xuntanza con dirixentes das sete cidades e das catro deputacións galegas. Nesas "cuestións" incluía aspectos como os métodos de control de capacidade dos colexios electorais, onde tamén será necesario controlar que as persoas votantes cumpran cos circuítos estabelecidos para evitar aglomeracións e asegurar a opción de exercer o voto en segredo malia a prohibición de que se instalen cabinas con cortinas, e tamén aos sobrecustos pola organización durante a pandemia. As incertezas formuladas polas Administracións locais súmanse ás propostas polo persoal de Correos, perante a decisión da Xunta Electoral Central de outorgar a este colectivo profesional a capacidade de recoller nos domicilios os votos das persoas que elixan exercer desde a casa este dereito e "dar fe" desa recepción, como medida extraordinaria pola excepcionalidade que o coronavirus engade a esta convocatoria electoral. Despois de reunirse esta semana coa representación do seu cadro de persoal, Correos comprometeuse a elaborar un protocolo para "dar garantías" ao voto que se solicite por correo e que se tramite a través das e dos carteiros nos domicilios, "a fin de que o sufraxio teña as máximas garantías e non se poida manipular". As feblezas deste sistema puxéronas sobre a mesa as organizacións sindicais, que de forma unánime reclaman un reforzo masivo do persoal do servizo postal, perante a sobrecarga e mesmo o "colapso" que pode traer estas novas competencias e polo aumento da petición deste modo de sufraxio como mecanismo de prevención ao contaxio. Na Galiza, o voto por correo practicamente duplicouse xa entre 2015 e 2019, ao pasar de 37.974 a 62.418. Tras coñecer a decisión da Xunta Electoral, sindicatos como a CIG advirten da falta de persoal para desenvolver con garantías este proceso de voto, mentres que a CXT alerta das "grandes eivas de seguridade" da nova modalidade de votación. Tamén o BNG alerta da posibilidade dunha "fraude electoral" no voto por correo, autorizado como mecanismo "excepcional", pero que, aos seus ollos, se está a propor por parte do Goberno galego "de forma expansiva, utilizando os traballadores do servizo postal sen que existan as debidas garantías democráticas". A Xunta Electoral Central deberá decidir sobre o voto CERA A Xunta Electoral Central deberá resolver sobre a posibilidade de que, como pediu a Xunta, as persoas emigradas do Censo de Residentes Ausentes (CERA)non teñan que volver formular a solicitude de voto. Esta semana, a Administración galega solicitoulle que o electorado exterior poida reutilizar a petición para a convocatoria de abril, en caso de tela tramitado, en vista da preocupación das comunidades exteriores por poder votar nun momento de restricións de mobilidade afectan en especial aos países suramericanos. Segundo indican desde a Secretaría Xeral de Emigración, esta posibilidade existe para os casos nos que se solicitou o voto de forma telemática, pero a Xunta quere facela extensíbel a todas as peticións de voto rogado formuladas para o 5-A.


Summary: A CIG denuncia a "inacción" da Xunta na Inspección de Traballo, en Sanidade e na Subdelegación do Goberno.

Sen medidas de protección contra o coronavirus nas residencias públicas de maiores, de menores e de persoas con discapacidade, colectivos merecentes dunha especial atención nunha situación de pandemia e de confinamento. Isto é o que denuncian desde CIG-Administración Autonómica. E isto cando en residencias de maiores en diferentes puntos do Estado (Madrid, Ciudad Real, Barcelona, Albacete, Gasteiz,...) detéctanse focos de coronavirus que derivaron na morte de ducias de persoas usuarias. "A día de hoxe, a Xunta non protexeu o persoal das residencias; non formou, nin informou de medidas de protección perante o COVID-19, para evitar o risco de contaxio tanto do persoal traballador a persoas usuarias como ao contrario; non dotou dos EPIs necesarios e suficientes ao persoal; non tomou as medidas organizativas para evitar a coincidencia de persoas traballadoras nun mesmo espazo -como o traslado do comezo de quendas uns minutos ou facer coincidir as mesmas persoas nas mesmas quendas e espazos de traballo, por exemplo-, e tampouco ten previsto, nin informado ao persoal, de que facer ao aparecer contaxios nestes centros de traballo tan sensíbeis". Isto é o que afirma nun comunicado a cenral nacionalista, que anuncia que vai levar esta "inacción" a Inspección de Traballo e Subdelegación do Goberno. Esta situación, afirma, é a que se vive nos centros que permanecen abertos ao ser considerados servizos esenciais: os centros de maiores de Oleiros; o Torrente Ballester; o de Carballo; o de Ferrol; o Porta do Camiño en Compostela; o Volta do Castro, tamén en Compostela; o da Pobra do Caramiñal e o do Consorcio. E de menores: o San Xosé de Calasanz e o de Atención de Menores de Ferrol. Permanecen tamén abertos os Centros de Atención a Persoas Discapacitadas da Coruña e os Centros de Atención a Maiores Dependentes de Melide e de Cerceda, ambos os dous do Consorcio. Afirma que "nestes centros nos se están a tomar as medidas de prevención de riscos laborais necesarias para protexer nin o persoal, nin as persoas usuarias, malia ter sido requirido en numerosas ocasións, e por diferentes vías, tanto polo persoal, como polas delegadas e delegados". EPIs retirados O sindicato chega a afirmar que os EPIS (equipos de protección individual) dos centros de traballo que había para atender a persoas con outras infeccións características de residencias de maiores, como máscaras ou batas desbotábeis específicas, "foron mesmo retiradas pola dirección dos centros, polo que este persoal que traballa con persoas usuarias que deberan estar illadas e cunhas proteccións específicas, non a teñen", aumentando o risco de contaxio noutras persoas residentes. Tampouco se formou nin informou, proseguen, sobre as medidas a adoptar diante da infección do COVID 19, nin EPIS, nin como empregalos, nin que medidas hixiénicas adoptar en cada actividade. Ademais, denuncian a escaseza de material específico (luvas de nitrilo, máscaras FFPs e FFP3, batas desbotables impermeables de manga longa, gafas de protección ou material para enfermos respiratorios…) ou ben a prohibición de usalo, dependendo do centro. Non se fan test para confirmar contaxios A CIG-Administración Autonómica tamén considera que é "moi grave" que non se estean facendo tests para confirmar os contaxios a ningunha persoa residente nos centros, nin ao persoa que está en corentena por sospeita de contaxio. "A consecuencia é que, xa que logo, non se toman as medidas previstas en caso de infección".


Summary: Barreiros chegou ao posto por aclamación despois de que o seu competidor retirara a candidatura para a asemblea electoral da patronal.

O presidente da Confederación de Empresarios da Galiza (CEG), José Manuel Díaz Barreiros, presentou a súa renuncia despois das "dúbidas manifestadas por asociados" que "poñen en dúbida a legalidade" das eleccións decorridas a pasada terza feira, día 24 de novembro. En concreto, os asociados que se dirixiron á Secretaría da CEG "pondo en dúbida a súa correcta realización" son a Asociación de Industrias do Metal e Tecnoloxías Asociadas da Galiza (Asime), a Asociación Galega de Centros Especiais de Emprego (Cegasal), Federación Autonómica de Centros de Ensino Privado de Galicia (Cece) e a Confederación de Empresarios de Pontevedra (CEP). Díaz Barreiros accedeu á Presidencia após renunciar á súa candidatura o aspirante Pedro Rey Vera cinco minutos antes de iniciar a asemblea xeral electoral de forma presencial, pero unha vez que fechara xa a parte telemática e varios vogais emitisen o seu voto. Díaz Barreiros considera que o proceso electoral foi "democrático en todo momento" e que decorreu "baixo as directrices da CEG". Na asemblea presencial , afirma nun comunicado a patronal, "tomouse o acordo por unanimidade dos presentes -que contabilizaban xunto cos representados 116- de non votar e de elixir por aclamación unánime como presidente electo o único candidato, José Manuel Díaz Barreiros". División interna Desde xaneiro de 2018, a CEG careceu de presidente. O anterior foi Antón Arias. Desde a súa renuncia, intentaron convocar eleccións até en dúas ocasións, pero a falta de candidatos e o feito de non ter aínda aprobadas as contas do exercicio 2018 fixeron que non se chegase nin tan sequera a votar. A pandemia obrigou pospor os comicios que querían organizar o 30 de abril deste ano. En xaneiro, a CEG convocou unha xunta directiva para sacar adiante as contas, pero non se puideron debater xa que a CEP e as organizacións sectoriais consideraron que non tiñan información suficiente para sacalas adiante. Seis meses antes, en xuño, tanto a CEP como as sectoriais, entre elas outra vez Asime e Cece, ameazaron con saír da patronal se nos se convocaba a comisión económica para tratar nela os gastos adoptados pola institución en 2019, así como a ausencia de orzamentos.


Summary: Abondaron noutrora as caleiras, eses lugares con perigosos pozos entre o xabre e a caliza que tentaban os rapaces a xogar. Tamén eran frecuentes os fornos de cal, a fumegar columnas brancas que se confundían coas nubes. Cal usado tradicionalmente na industria, na agricultura, o cal morto dábaselles aos troncos dalgúns froiteiros para evitar as pragas, nos curtidos, para elaboración do vidro, do xabón, na metalurxia e na siderurxia como fundente, mesmo na antigüidade con carácter bélico, importante no control do medio ambiente… Sobre isto escribe o arqueólogo e museólogo Felipe-Senén no número 264 de Sermos Galiza.

Cal vivo, óxido de calcio, resultado da calcinación da pedra branca, sílice, rocha calcaria sedimentaria, orixe desa masa de conglomerado branco e espeso tan necesaria para a construción e a albanelería. Cal e xabre, area, "unha de cal e outra de area", mestura imprescindíbel como morteiro de unión e mesmo para cintado de adobes, tapal, pedra… tamén usado como cal apagado, de revestimento, para recebos, como pintura... que, logo, pola acción da climatoloxía, da humidade e mais do aire endurecerá como carbonato de calcio permitindo que a pedra "respire", din os canteiros. Cal maleábel, pel de edificacións rurais que non hai que asociar unicamente ao Mediterráneo, sabendo que ese foi un camiño de saberes e cultura que mesmo trunfaron pola beiramar do Atlántico occidental. Emprego do cal que cómpre coñecer á hora das cautelas para rehabilitar e darlle orixe, orixinalidade, autenticidade a edificacións, pedras e labras, mesmo para alongar a súa vida. Algo sobre o que cómpre seguir a investigar pousando sobre os saberes e as tradicións. [Podes ler a peza íntegra no Sermos Galiza 264, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: O voceiro parlamentar do Bloque asegurou que é precisa "unha rexeneración democrática urxente" fronte aos numerosos casos de corrupción

O nacionalista matizou que os escándalos de corrupción coñecidos nos últimos tempos van para alén "de casos persoais" e denunciou unha "corrupción sistémica" que subordina as formacións políticas "a determinados intereses económicos" que procuran, dixo, "patrocinios e mecenazgos políticos". O voceiro parlamentar do BNG, Francisco Jorquera, valorou moi positivamente a manifestación desenvolvida este domingo polas rúas de Compostela en que participaron, amais do Bloque, numerosas formacións sociais, políticas e sindicais baixo o lema Abonda xa!. Segundo Joquera, a marcha --que congregou a máis dun milleiro de persoas na capital de Galiza-- foi "moi positiva" e deu mostra da activación de "diversos sectores da cidadanía" para denunciar os escándalos de corrupción. Neste senso, o nacionalista demandou "unha rexeneración democrática urxente".


Summary: Starvos Karagkounis, membro de Syriza, advirte da desfeita que lle espera á cidadanía "se acepta o que di o señor Rajoy". Recomenda a unidade da esquerda real e apela á resistencia, nas protestas pero tamén nas urnas. "Se a esquerda quere gobernar, precisa que o pobo estea na rúa", di.

Starvos Karagkounis, membro do departamento de Política Europea de Syriza, fala con vehemencia cando se lle pregunta polo seu país. En cada frase pretende advertir do "desastre" que lle espera á cidadanía no Estado se España acode ao rescate. Sabe ben do que fala porque chega dunha Grecia dominada pola troika onde, lembra, "a xente está a pasar fame, a sanidade non funciona e os neonazis son un problema". Pero ten esperanza e está convencido de que a unión da esquerda real e a resistencia do pobo será o que permita un cambio que, confía, "empezará en Galicia". O pasado venres apoiou a Alternativa Galega de Esquerda nun acto na Coruña e falou con Praza nunha charla que continuou logo nunha rolda de prensa. Como se atopa Grecia na actualidade? A situación actual en Grecia probablemente é a mesma que terá España en poucos meses despois do rescate. O sistema sanitario non funciona, o Estado non paga nada, as escolas non poden funcionar porque non hai moitos profesores e o número medio de alumnos por clase é duns 35... Ao mesmo tempo, seguimos sufrindo moitos recortes e por todo isto a xente está na rúa. Ademais, nos últimos tres anos houbo 3.500 suicidios en Grecia, o que supón un grande incremento. Podería falar de moitas máis cousas... "Ter educación agora en Grecia é un luxo porque moitos dos nenos están a pasar fame" Impresiona escoitar falar sobre a situación dos nenos e da educación en Grecia. A situación é moi mala e, aínda que sexa triste dicilo, ter educación agora en Grecia é un luxo porque moitos dos rapaces están a pasar fame e ese convértese no principal problema. Para facernos unha idea de como está a educación, só direi que este é o primeiro cursos no que os nenos gregos non teñen libros para ir á escola. Que deben aprender Galicia e España da situación de Grecia? O problema de España é que ten que aprender moitas cousas de Grecia. As persoas que viven no Estado español deben coidarse moito porque un rescate, un memorando, significa o desastre da sociedade. Se queredes sufrir un desastre, podedes aceptar o que di o señor Rajoy, pero se non o queredes, teredes que resistir moito. Como se resiste nun Estado onde un partido de dereitas ten a maioría absoluta e aproba as súas políticas sen problema? A xente non ten a cultura de resistir porque nos anos 80, 90 e na primeira década de 2000 todos vivimos moi ben. Perdemos o contacto co noso pasado revolucionario, pero canto peor é a situación, máis fácil aprende a xente a resistir. A maioría dos gregos non teñen nada que ver coas revolucións de hai anos, pero os problemas que ten a sociedade grega impuxeron que a xente saíse á rúa. O Goberno de Grecia acusa agora a Syriza de botar a xente a rúa a protestar, pero non é así. Non é Syriza quen di á xente que saia, senón que a xente sae e Syriza está ao seu lado como maior partido da oposición, sen as súas bandeiras, pero ao carón do pobo. Resistir é unha cousa que se aprende. "Se a esquerda quere gobernar, precisa que o pobo estea na rúa" E que cambia que a xente estea na rúa? Cambiou a cultura e a mentalidade da xente. O pobo entende que estar na rúa é algo normal porque se non saes non tes futuro, non tes nada. Iso é moi importante, porque cambiar a conciencia da sociedade é fundamental. Se a esquerda quere gobernar, precisa que o pobo estea na rúa. Sen a xente na rúa, a esquerda non pode facer nada contra un sistema bipartidista. Ademais, polo menos agora a señora Merkel e outros poderosos líderes da UE poden ver xa que o pobo en Grecia non atura máis. Se eu fose o presidente do Goberno grego, mandaría a xente á rúa na visita de Merkel para amosarlle á chanceler que non podemos máis, pero non o fixo. Como bo funcionario e empregado de Merkel, a Policía prohibiu as manifestacións e, aínda así, o pobo mostrou o seu rexeitamento nas rúas. Se en Grecia prohíbes algo, será o dobre de xente o que o acabe facendo. É tan grave o problema da fame en Grecia? Pásase fame, claro que si, e é unha pena falar de que nun país europeo, en 2012, gran parte do pobo sofre fame. De feito, empezamos xa cun sistema de solidariedade social onde grupos, desde hai dous ou tres meses, colaboran con familias desfavorecidas. Pero aquí hai outro problema, que é o partido dos neonazis, Amencer Dourado, que fai todo o posible para explotar esta situación e aproveitarse da desesperación de moitos gregos. "En situacións de crise tan graves, sempre aparecen grupos neonazis, pero cando a cousa cambie, estes partidos non terán cabida en Grecia" Por que xurdiu esta forza fascista e racista en Grecia? En situacións de crise tan graves, sempre aparecen estes grupos porque tamén o sistema necesita destes partidos neonazis para impoñer a súa política. No noso caso pasa con Amencer Dourado, pero creo que cando a cousa cambie, esta formación racista non terá cabida no sistema político grego porque o que está a facer é aproveitarse do momento. É a unión e a forza da esquerda tamén unha situación excepcional pola crise? Nunca se sabe porque o que está claro é que a esquerda pensa moito, dálle moitas voltas á cabeza antes de conformar algo, pero creo que a unificación será permanente porque é a hora da esquerda. "A clave de Syriza foi gañarnos a confianza da xente participando sen bandeiras en todos os movementos sociais e poñéndonos do lado dos desfavorecidos" Cales foron as claves do éxito de Syriza? Unha das nosas claves foi a participación en todos os movementos sociais, no apoio ás clases e á xente desfavorecida, pero ao carón deles sen ningunha bandeira. Fomos gañándonos a confianza da xente a base tamén de respectar as diferenzas existentes nos diferentes movementos, pero situándonos sempre ao lado dos de abaixo e cunha proposta alternativa ao que xa tiñamos visto até o de agora. E por que agora esta esquerda transformadora e anticapitalista? Ten cabida un movemento similar en España? O pobo sempre recorre á esquerda cando hai moitos problemas. Sempre é así e, en certo modo, é normal que sexa así. Tamén creo que é a hora da esquerda real e anticapitalista en España porque, ademais, xa ten a experiencia doutras unións noutras partes de Europa. Se non actúa agora a esquerda, quen o vai facer? E se non é agora, cando vai ser? De verdade cre que as eleccións en Galicia teñen importancia para o resto de Europa? Cando Rajoy acepte o rescate de Merkel, a realidade de Grecia pronto será a realidade de España. O cambio en Europa empezará no sur, pero en España o cambio empezará polo norte, empezará en Galicia e en Euskadi e logo en Catalunya. O voto en Galicia terá impacto na vida do meu fillo de catro anos. Se os galegos rexeitan o memorando, esta mensaxe chegará a outras partes e influirá porque habería unha mellor expectativa de futuro para todos os que tesmos loitando por un cambio de políticas en Europa. Cara a onde vai Grecia logo de que Merkel recomendase ao Goberno seguir coa ruta marcada de recortes e axustes? Non vai cara a ningures así. O outro día preguntábanlle a un cidadán grego sobre as palabras de Merkel, nas que nos recomendaba seguir o camiño. O home respondeulle que igual tiñan que seguir o camiño, pero que se cadra ese camiño remataba na tumba.


Summary: As asembleas de traballadores e traballadoras votarán en asemblea se están de acordo co texto, documento que se suma ao aporbado a mediados do mes pasado entre patronal e sector sobre condicións económicas.

Após o preacordo económico acadado entre patronal e persoal acadado a mediados de marzo, a mesa negociadora do convenio de transporte sanitario de Galiza atinxiu un novo preacordo, este sobre as cuestións sociais e os puntos aínda pendentes. Como pasou co preacordo económico, serán as asembleas de traballadores e traballadoras –que teñen lugar esta terza feira- quen teñan a última palabra. Desde os sindicatos indican que se contemplan importantes melloras na regulamentación dos contratos en prácticas e promove a estabilización dos cadros de persoal. Este novo preacordo inclúe puntos fundamentais da plataforma reivindicativa destinados a atallar a precarización e o deterioro das condicións laborais que se viña producindo no sector, nomeadamente no relativo ao abuso da contratación en prácticas e á elevada temporalidade. Un dos avances que se inclúen no texto refírese ao estabelecemento dun rexistro de xornada mensual que a empresa lle entregará ao traballador ou traballadora e á representación sindical nos 10 primeiro días do mes seguinte, o que permitirá realizar un control rigoroso sobre os excesos de xornada.


Summary: "A independencia é imperativa de querermos resolver os nosos problemas como nación", afirma o líder do partido nacionalista, Adam Price.

O líder do partido nacionalista galés Plaid Cymru, Adam Price, asegurou nunha entrevista para BBC Radio na mañá desta sexta feira que en Galés se votará un referendo pola independencia do Reino Unido "na vindeira década sen ningunha dúbida". Segundo Price, "o Reino Unido cesará de existir tal e como o coñecemos en pouco anos". "A situación estase a acelerar", sinalou na entrevista. Ademais, nun recente discurso ante membros do seu partido -que actualmente ocupa 10 asentos dos 60 con que conta a Asemblea Nacional galesa- esporeou o Plaid Cymru para convencer o electorado de que "a independencia é imperativa de querermos resolver os nosos problemas como nación". Nese mesmo discurso, Adam Price anunciou algunhas das liñas políticas de cara ás eleccións lexislativas previstas para 2021, e prometeu que faría de Gales "non só un gran país no que medrar, senón un digno lugar no que envellecer", informa BBC News.


Summary: Mañá quinta-feira estréase no Salón Teatro 'Daniel Faria', unha montaxe que afonda na figura do poeta portugués Daniel Faria, coproducido polo CDG, o Teatro Nacional D. Maria II de Lisboa e o Teatro Municipal Rivoli do Porto.

'Daniel Faria' é o título do segundo espectáculo do programa de coproducións do Centro Dramático Galego 2016-2017 que, da man do creador vigués establecido en Portugal Pablo Fidalgo, lle achega ao público a figura deste autor e monxe luso, considerado un dos mellores poetas do século XX do seu país. A peza, estreada en Lisboa a semana pasada, chega agora a Compostela para ofrecer catro funcións no Salón Teatro desde mañá quinta feira até o sábado, ás 20.30 h, e o domingo, ás 18.00 h. Enigmático personaxe O Teatro Nacional D. María II da capital portuguesa e o Teatro Municipal Rívoli do Porto son as outras dúas entidades coprodutoras desta peza, que xorde a partir do interese persoal de Pablo Fidalgo pola figura de Daniel Faria, da que xa coñecía a súa poesía, así como do convite que lle trasladou o D. María II para traballar sobre este enigmático personaxe que, a pesar da súa recoñecida calidade literaria, é un dos grandes descoñecidos das letras portuguesas. Daniel Faria (1971-1999) tivo unha vida excepcional. Aos 27 anos entra no mosteiro beneditino de Singeverga, onde morre pouco máis dun ano despois por mor dunha caída no baño da súa cela. O seu pasamento provocou un impacto tan forte entre os seus amigos que, 18 anos despois, aínda manifestan unha especial emoción cando narran as súas vivencias. Daniel Faria (1971-1999) tivo unha vida excepcional. Aos 27 anos entra no mosteiro beneditino de Singeverga, onde morre pouco máis dun ano despois por mor dunha caída no baño da súa cela. Este proxecto foi construído precisamente a partir de entrevistas con persoas que o coñecían, así como das experiencias do equipo no mosteiro, visitando a cela de Faria e entrando en contacto cos seus obxectos persoais e cos que lles regalaba os seus amigos. Neste sentido, segundo os seus próximos, o compartir foi o 'leitmotiv' de Daniel Faria: compartir a palabra, a amizade, a poesía e a fe, así como o teatro, onde o autor atopou unha linguaxe única. É por iso que o concepto de compartir serviulle a Pablo Fidalgo de eixo para un intenso proceso creativo arredor do mundo de Daniel Faria, que dá lugar a unha peza sobre a transcendencia, sobre un home que escolle unha forma de vida extrema e dialoga con Deus. Xunto cos 'performers', sobre o mesmo escenario sitúanse os espectadores, reforzándose así a intimidade e a conexión co público.Pablo Fidalgo, quen ademais de asinar a creación e o texto de 'Daniel Faria', comparte escena como 'performer' xunto a Tiago Gandra e asina a iluminación con Nuno Figueira. Escritor, dramaturgo e comisario de artes escénicas, Pablo Fidalgo (Vigo, 1984) regresa con esta proposta á sede do Centro Dramático Galego, co que xa colaborou en anteriores proxectos. Entre a súa produción escénica destacan títulos como 'Habrás de ir a la guerra que empieza hoy', recoñecido como o mellor espectáculo do ano 2015 polo diario portugués 'Público'. O creador galego é, ademais, o director artístico do festival Escenas do Cambio.


Summary: O persoal considera insuficiente a oferta de reforzo de persoal que ofrece a xerencia, que propón habiliar un espazo máis pero que só se abriría en caso de necesidade e para o que se contrataría persoal a maiores. Os médicos propoñen abrir outra negociación directamente con Sanidade. Ambulancias, PAC, urxencias: a sanidade, "en pé de guerra" contra a falta de medios e persoal

A folga nas urxencias do Hospital Clínico de Santiago de Compostela continúa e intensificarase nos vindeiros días. Logo doutra infrutuosa reunión entre o comité de folga e a xerencia do centro, o persoal decidiu en asemblea continuar as protestas e levar a cabo un peche de 24 horas o vindeiro mércores 19 de decembro, ademais de convocar a unha manifestación para a semana despois de Reis. Como ocorre coas mobilizacións que tamén se están levando a cabo nos PAC, a sanidade galega pide máis persoal, máis medios e mellores condicións laborais para mellorar tamén a atención á cidadanía. Tamén nas urxencias do Clínico, que levan anos xa denunciando o colapso e as precarias condicións do servizo, un conflito que nas últimas semanas provocou a marcha de varios dos membros do equipo directivo do CHUS (Complexo Hospitalario Universitario de Santiago). O persoal considera insuficiente a oferta de reforzo de persoal que ofrece a xerencia e mantén as mobilizacións e anuncia un peche É xa a cuarta semana de folga no Clínico, onde os servizos mínimos do 100% fan difícil a visibilización do conflito, que o persoal logra con mobilizacións e concentracións. Na reunión deste luns, a xerencia insistiu na súa última proposta de aumentar o persoal con dous médicos, cinco enfermeiros e cinco auxiliares de enfermería. Pero ademais, propuxo ademais habilitar un espazo en urxencias que se abriría cando fose necesario e para o que se contrataría persoal a maiores no caso de que se precisase. No entanto, e tal e como aclara o comité de folga, os traballadores reunidos en asemblea rexeitaron a proposición, que consideran insuficiente. "Desconfían de que acabe por non abrirse nunca e que se repitan os problemas; o que reclaman é que todos os ocos de urxencias deben abrirse e ser dotados de persoal", explican desde o comité de folga duns traballadores que se volveron concentrar. Ademais, e malia que a xerencia asume xa que é necesario ampliar o persoal, a asemblea acordou intensificar as protestas e levar a cabo un peche de 24 horas o 19 de decembro e cuxa fórmula aínda teñen que determinar. Xa este mércores, haberá unha concentración diante do Sergas ás 12 horas. A xerencia ofrece habilitar un espazo extra en urxencias pero que só se abriría se fose necesario e para o que se contrataría persoal a maiores En canto ao persoal médico, tamén de folga, os avances tampouco son suficientes. "Limítanse a ofrecer dúas internidades pero para estabilizar dúas persoas dentro do calendario de corenta rotantes, polo que non supón aumento de efectivos", din desde o sindicato O'Mega, que asegura que sobre a problemática dos doentes pendents de ingreso a dirección só ofrece 2axilizar o que poidan". Así, o persoal médico mobilizado reclamará agora abrir outra mesa de negociación pero directamente coa Consellería de Sanidade. "A de agora non soluciona nada", explican.


Summary: O alto comisionado acepta tramitar unha queixa do BNG compostelán "pola negación do uso do galego" nas redes sociais nas que está presente a empresa municipal de turismo

O Concello de Santiago terá que xustificar ante o Valedor do Pobo a súa negativa a empregar tamén o galego nos perfís empregados pola empresa municipal de turismo nas redes sociais de Internet. O edil do Bloque compostelán Rafael Vilar vén de recibir unha comunicación na que o alto comisionado informa da admisión a trámite dunha queixa ao respecto, formulada polos nacionalistas despois de que non lograsen que o Goberno local mudase a súa aposta por "excluír" a lingua propia neste ámbito. "A empresa municipal de promoción turística Santiago Turismo debera facer uso da lingua galega na promoción da cidade a través das redes sociais Facebook e Twitter", sinalou Vilar ante o Valedor, a quen lle lembra ademais que esta obriga vai acorde co "Regulamento de uso do galego na Administración municipal" da cidade. Nomeadamente, explica o edil, "cando o regulamento se refire á atención ao público indícase que os servizos da oficina de información e demais unidades administrativas" deben "promover o uso do idioma galego mediante a súa utilización como lingua noral de comunicación", sempre "de acordo cos criterios de máximo respecto e non discriminación". "O disposto neste artigo tamén é de aplicación ás empresas ou entidades que presten servizos municipais por concesión, arrendamento ou concerto", como é o ccaso de Santiago Turismo, explica o nacionalista, nun contexto no que o Bloque "defende a utilización da lingua galega" neste eido "como un sinal de identidade da capital de Galiza, do mesmo xeito que se deberan utilizar outras linguas para mellorar a eficacia comunicativa na captación de visitantes e na divulgación de actividades". Pero na actualidade, lamenta, este labor "só se está a realizar en castelán". "Santiago Turismo tería que emitir a súa comunicación plurilingüe" e, "dende logo, resulta inaceptábel que se exclúa o galego", di. "Santiago Turismo tería que emitir a súa comunicación plurilingüe" pero "só o fai en castelán", censura o BNG A admisión a trámite da queixa por parte do Valedor chega despois de que o propio grupo municpal do BNG xa lle "trasladase esta petición á concelleira de turismo no último pleno municipal", pero "negouse co argumento de que o público obxectivo de Santiago Turismo non é o galego". "O BNG entende que o Goberno municipal do PP está a incumprir o precepto estatutario de que os poderes públicos teñen a obriga de potenciaren o emprego do galego", conclúen.


Summary: A insistencia de IU de non aceptar ningún pacto fiscal que prexudicase a Andalucía quedou en papel mollado, evitando poñer en risco o pacto de goberno co PSOE na Junta de Andalucía.

José Antonio Griñán, presidente de Andalucía, voltou da conferencia de mandatarios autonómicos coa doutrina de contención do déficit --impulsada polo PP-- asumida. Tal pacto rebaixaría para os vindeiros exercicios o nivel de endebedamento dos territorios do Estado, de tal xeito que este 2012 deberán fechalo cun endebedamento non superior ao 1,5%, e rebaixalo até o 0,7% en 2013. O acordo subscrito polo PSOE --asinado a cambio de incluír políticas de crecemento, deixar de incidir no recorte de gastos e procurar alternativas de ingresos-- non gustou no socio de goberno, Izquierda Unida, mais non semellan dispostos a facer diso algo que poña en perigo a coalición cos socialistas pola que fan parte do Goberno de Andalucía. O vicepresidente andaluz e coordinador de IU neste territorio, Diego Valderas, incidiu en que a saude do pacto de goberno verase na elaboración dos orzamentos para 2013, que entende que teñen que ser acaídos á situación de "emerxencia social". Neste sentido, é consciente de que unhas contas sometidas ao corsé o 0,7% de endebedamento impiden marxe de manobra. Desde IU acometerán unha "ofensiva institucional" onde teñan presencia a fin de que o límite de endebedamento sexa revisado xa en 2013, e non en 2014 como inicialmente fixou o Goberno español. Porén, a insistencia de Valderas de non apandar con ningún pacto fiscal que prexudicase a Andalucía, lembrando que a súa organización "seguirá a loitar por un teito de gasto decente" quedaron en papel mollado. Dixo IU que antes de máis axustes o que cumpría era redimensionar a administración andaluza, sen practicar despedimentos. Mais o pacto subcrito polo PSOE e que IU aplicará contempla xustamente un axuste do endebedamento que non convence no PCE. Desde esta formación política sinalaron xa que a imposición de Madrid "anula as posibilidades de endebedamento até límites insoportábeis". Tamén desde o sindicato SAT existe descontento co bipartito por mor dos recortes sociais do goberno andaluz.


Summary: Metais, percusión, voces... as orquestras converteron as rúas de Santiago nunha festa reivindicativa con sons de verbena cos que reclamaron dereitos para o colectivo profesional e un IVE cultural reducido.

Con escenario ambulante incluído, os sons das verbenas sentíronse nas rúas de Compostela na manifestación convocada pola Asociación de Músicos e Cantantes da Verbena Galega e a Asociación Galega de Orquestras. Ao ritmo da popular "A Santiago vou" de Os Tamara, centos de persoas fixeron soar os seus instrumentos de traballo e as súas voces ao cantar: "Por Santiago vou, lixeiriño, camiñando/Para que regularicen a este sector que está agonizando". Con música os lemas da manifestación foron saíndo ao ritmo de Guantanamera ou Carmiña. As reivindicacións explicitáronas en cinco puntos: verbena galega patrimonio cultural e ben de interese turístico, loita polos dereitos d@s músic@s, regularización do sector, IVE cultural reducido e permanencia das comisións de festas.


Summary: A líder do Bloque advirte no mitin central da campaña da formación en Vigo que o "discurso do medo" ao avance da dereita "busca que nos conformemos co mal menor" representado, ao seu xuízo, polo voto ao PSOE

Vigo tornou nunha das capitais da campaña electoral en Galicia. Pedro Sánchez levou á cidade máis poboada o acto central do PSOE no país, este xoves fai o mesmo Pablo Iglesias, de Unidas Podemos, e poucas horas antes o BNG celebrou en Vigo o que, posiblemente, fose o acto máis concorrido da formación soberanista nesta campaña electoral. Con este pano de fondo a portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, quixo esconxurar dúas pantasmas, o "medo" e a "cantinela do voto útil" apelando á verba que tornou en emblema do celtismo e, por extensión e en boa medida, da propia cidade: "Afouteza".Pontón coida que o "discurso do medo" ao avance da dereita "busca que nos conformemos co mal menor" representado, ao seu xuízo, polo voto ao PSOENo Bloque manteñen que a campaña está a devolverlles boas sensacións de apoio cidadán e reiteran que os derradeiros escanos en xogo nas provincias atlánticas poden estar entre as súas candidaturas e as da extrema dereita. "Pídovos afouteza, porque estou convencida de que o 28 de abril imos conseguir que Galiza sexa decisiva no Estado", apelou á concorrencia, á que advertiu de que o voto ao BNG serve para "frear a dereita carca e antigalega, quitándolle a Vox e Ciudadanos os escanos que lles disputamos".A xuízo de Pontón, o temor a que unha alianza de dereitas logre sumar e formar Goberno non pode impulsar a "deixarse levar polo discurso do medo". Ese discurso, asegura, "busca que nos conformemos co mal menor" que, ao seu xuízo, supón apoiar o PSOE e a Pedro Sánchez. Os socialistas, acusa, tiveron "o detalle de subirnos as peaxes da AP-9" ou de "non mover un dedo para a transferencia da AP-9", resaltou. Para ambas cousas, di Pontón, "contou cos votos de En Marea-Podemos".Da Silva: "Imaxinade a cara que lles vai quedar a Rivera ou Abascal cando vexan que os deixamos sen escano por Pontevedra""Vaia utilidade para Vigo e Galiza o voto a PSOE e Podemos!", ironiza a líder nacionalista, dende cuxo punto de vista cómpre lembrar que ambas formacións "nin sequera derrogaron as contrarreformas laborais, a lei mordaza ou a LOMCE" nos meses transcorridos dende a moción de censura. "Nada hai máis inútil para este país que votar ás forzas estatais", concluíu Pontón, e por ese motivo "o 28 de abril os galegos e galegas imos facer que pase... Imos pasar das forzas estatais e apostar por ter voz propia da man do BNG".Nun sentido semellante a cabeza de lista do Bloque por Pontevedra, Carme da Silva, considera que o "contexto histórico" que arrodea as eleccións do 28A fai que "o noso país non poida quedar á marxe". "E conseguirémolo -augura- cun BNG en clara remonta, que vai a máis" grazas a un "efecto BNG" que "será capaz de facer que Galiza conte no Estado e de frear o avance da dereita; aquí e agora somos o voto que máis lle doerá a Casado, Rivera ou Abascal", sinala Da Silva. "Imaxinade -convidou- a cara que lles vai quedar cando vexan que os deixamos sen escano por Pontevedra".


Summary: O actual presidente da Xunta e do PPdeG carga contra PSdeG, Galicia en Común e BNG por opoñerse á convocatoria en xullo e censura especialmente a postura de Gonzalo Caballero, cuxas declaracións cualifica de "insulto" que di esperar que os socialistas vascos tomen "a broma"

Na mañá do pasado 10 de febreiro o lehendakari vasco, Íñigo Urkullu, fixo oficial o adianto das eleccións ao Parlamento de Euskadi para o 5 de abril. Escasas horas despois, Alberto Núñez Feijóo reunía de urxencia o Consello da Xunta e ratificaba que, por terceira vez, secundaba a data fixada polo xefe do Executivo vasco para chamar ás urnas en Galicia. Aquela cita tivo que ser cancelada polo coronavirus e agora, despois de que unha emenda introducida polo PNV ao estado de alarma abriu a porta a activar xa outros comicios, todo apunta a que Feijóo se dispón a facer o propio unha vez máis.O actual presidente da Xunta e líder do PPdeG "comparte ao cen por cen" a posibilidade de reducir á metade a campaña electoral, suxerida polo PNV para EuskadiO actual presidente da Xunta e líder do PPdeG xa evidenciou o pasado xoves ante o resto de líderes políticos de Galicia -nesta ocasión, excepcionalmente, tiña que "ouvir" o resto de formacións antes de chamar ás urnas- a súa intención de que os comicios se celebren en xullo e canto antes, mellor, o que outorga máis posibilidades ao domingo día 12, primeiro domingo que entra no prazo legal de oficializar a convocatoria con 54 días de marxe. Este venres, tras o Consello da Xunta, Feijóo volveu evidenciar que a convocatoria é inminente e mostrouse proclive a secundar o PNV en algo máis: recortar a campaña á metade.Tras a reunión semanal do Goberno galego, Feijóo foi cuestionado pola opinión expresada pola presidenta do PNV en Biskaia, Itxaso Atutxa, que dixo ver como boa idea reducir a campaña electoral á metade, ao xeito do que acontece no Estado cando cómpre repetir as eleccións xerais. O líder do PPdeG ve "absolutamente acertadas" esas "reflexións" e "compárteas ao cen por cen" cara a unha campaña na que, dende a súa condición de presidente do Goberno e non do partido, asegura que non vai poder incluír "actos masivos". "Os tempos das campañas electorais clásicas xa pasaron, polo menos, durante os próximos dous anos", agrega, ademais de avanzar que a declaración de emerxencia sanitaria será "adaptada" para a celebración das eleccións, incluíndo medidas como a distancia entre persoas nas votacións. Así e todo, reflexiona, "do mesmo xeito que estamos acudindo ás terrazas, aos supermercados, ao traballo... Ir votar está dentro desa normalidade" á que a poboación está retornando "semana a semana".Tras o Consello da Xunta, Feijóo cargou contra PSdeG, Galicia en Común e BNG por opoñerse á convocatoria en xullo e censurou especialmente a postura de Gonzalo Caballero, cuxas declaracións cualifica de "insulto" que di esperar que os socialistas vascos tomen "a broma"Alén da cuestión da intendencia e de admitir que faltan poucos días para que revele a data exacta -para votar o 12X o límite para convocar os comicios é o vindeiro martes, día 19-, Feijóo reitera que a súa preferencia por ir xa ás urnas non é partidaria, senón sanitaria. "Non teño ningún interese en participar nunhas eleccións nesta situación", asegura, pero "non podo elixir" porque a alternativa do outono implicaría o risco de que, en caso de rebrote, "estaría nun suposto de ilegalidade e de presidente ilexítimo" se fose imposible celebrar as eleccións e houbese que ir alén de finais de setembro, cando finaliza a lexislatura.Con este pano de fondo, Feijóo non aforrou críticas ás formacións da esquerda galega, que este venres reiteraban o seu rexeitamento á convocatoria "en plena pandemia". O líder do PPdeG carga con especial dureza contra Gonzalo Caballero, secretario xeral e candidato do PSdeG, cuxas declaracións ao respecto considera un "insulto" que espera que tomen "a broma" os socialistas vascos que, subliña, si apoian votar xa. Dende o punto de vista de Feijóo, tanto o PSdeG como Galicia en Común e BNG non discordan con el, senón co "criterio dos expertos" consultados pola Xunta sobre a posibilidade de rebrotes e que indicaron "cal é o mes menos malo". "Estes tres partidos políticos van contra os seus propios actos" no Congreso dos Deputados, interpreta, toda vez que o PSOE e Unidas Podemos votaron a prol da prórroga do Estado de Alarma que incluíu a demanda do PNV e o BNG se abstivo.


Summary: Este luns 27 de marzo celébrase o Día Mundial do Teatro que, coma todos os anos, acompáñase dun manifesto galego, obra da actriz e dramaturga Imma António, que será lido da gala de entrega dos Premios María Casares, este mércores na Coruña.

Este luns 27 de marzo celébrase o Día Mundial do Teatro que, coma todos os anos, acompáñase dunha mensaxe internacional (redactada nesta ocasión pola francesa Isabelle Huppert) e un manifesto galego, obra desta volta da actriz e dramaturga Imma António, que será lido da gala de entrega dos Premios María Casares, este mércores na Coruña. O Manifesto Galego titúlase "Quen hai aí?" e nel Imma António escribe que "o teatro porfía en saber quen hai nas entrañas da nosa humanidade, quen hai en nós mesmas na nosa soidade, quen hai na outredade que atopamos na sociedade da que formamos parte. Desde o teatro examinamos con minucia o ser que somos, non só para coñecer a verdade que o fai… tamén para transformalo. Esa é a responsabilidade que asumimos cada vez que subimos a un escenario, cada vez que actuamos, sabendo que pode ser un exercicio implacable pero necesario". "Porfiamos. Resistimos. Construímos sobre ruínas. Inventamos outros mundos, posibles e imposibles. Saltamos ao baleiro cun ancho sorriso. Resistimos. Porfiamos. Quen hai aí?: é o noso berro de batalla. A nosa declaración de amor máis sentida e murmurada: quen hai aí? Quen?", engade. Para concluír: "É por iso que o teatro, a cultura, é un dereito humano básico que cómpre defender. Para iso declaramos os dereitos humanos: para garantir a existencia de cada ser humano. Tan simple, tan fundamental e tan necesario: garantir o dereito a vivir co que cada persoa nace. Tan simple, tan fundamental e tan necesario como é saber que o teatro garante a existencia da humanidade que habita en cada ser humano". A autora subirá o vindeiro mércores 29 de marzo ao escenario do Teatro Rosalía Castro para ler o seu texto, tal e como en edicións anteriores fixeron os xornalistas Camilo Franco e Montse Dopico, o historiador Ramón Villares, a escritora María Xosé Queizán, o escritor Xosé Luís Méndez Ferrín ou o poeta Cesáreo Sánchez. A Xunta Directiva da AAAG decidiu encargarlle o texto "por ser unha intérprete de longo percorrido e unha das primeiras mulleres que en Galicia se centrou na escrita dramática, sendo así unha auténtica pioneira no sector". Imma António Souto (A Coruña, 1968) desenvolveu a súa carreira profesional tanto na escena coma no cine, a televisión ou a dobraxe. Ademais, tamén exerceu como responsable de vestiario e de escenografía de diversas montaxes teatrais. Como actriz, ten participado en producións de formacións como Compañía Luís Seoane, Teatro do Noroeste, o Centro Dramático Galego ou Producións Librescena. Como autora teatral, Imma António recibiu o Premio Retrincos en 1983, o premio Galo Salinas no 1985, o Premio de Teatro breve da Escola Dramática Galega en 1987 por Como cartas a un amante, o Premio de Teatro Breve da Escola Dramática Galega no 1989 por As áugas mudas, o Premio Arlequín no 1990 por Era nova e sabía a malvaísco e o Premio Rafael Dieste en 2003 por A ciencia dos Anxos. Huppert anima a "seguir resistindo" No manifesto internacional, que por oitava vez en 55 anos foi encargado a unha muller, Isabelle Huppert animou a teatreiros e teatreiras a seguir "resistindo". "O teatro é moi forte. Resiste e sobrevive a todo, guerras, censores, penuria. O teatro renace sempre das súas cinzas, mudando só as súas convencións anteriores nas súas novas formas: así é como se mantén vivo", escribe. Manifesto Galego do Teatro 2017 Manifesto internacional, obra de Isabelle Huppert


Summary: O 26 de setembro de 2014, decenas estudantes da Escola Normal Rural de Ayotzinapa, no Estado de Guerrero (o Estado con máis cárteles en México), foron atacados pola policía de Iguala e por homes enmascarados. Desde entón, nada se sabe dos 43 estudantes desaparecidos.

Nin apareceron nin aínda se fixo xustiza. Vai un ano desde que a policía asasinara tres civís e ferira unhas vinte persoas ao reprimir estudantes da escola rural que regresaban dunha manifestación estudantil. Desde entón, as protestas e mobilizacións non pararon en México, mais o caso, que serviu para amosar a relación entre as forzas de seguridade e os grupos criminais, continúa impune. As autoridades deron por pechado o caso ao concluír que os mozos foron executados e incinerados no vertedoiro de Cocula, contiguo a Iguala. "Esta é a verdade histórica", chegou a dicir o ex procurardor Jesús Murillo. Porén, forenses arxentinos e o Grupo de Expertos Internacionais da OEA manteñen que non hai evidencias científicas para esta afirmación. Reunión do presidente de México coas familias Na reunión que veñen de manter os familiares dos 43 desaparecidos co presidente, Enrique Peña Nieto, as persoas afectadas esixíronlle a investigación "da montaxe coa que se pretendeu enganar as familias". Tamén volveron pedir a busca dos estudantes cunha unidade especializada e con supervisión internacional. Tras a reunión, Peña Nieto, que asegurou que as pescudas non concluíron, sinalou que "vostedes e eu buscamos o mesmo, saber que pasou con todos e cada un dos seus fillos". Pola contra, as familias expresaron o seu malestar cos compromisos presidenciais. "Non obtivemos nada", salientaron en rolda de prensa posterior á reunión. Fontes gobernamentais informan de 111 detidos que estarían involucrados na desaparición dos estudantes. Entre estas 111 persoas atópanse 71 policías locais e 40 da organización criminal Guerreros Unidos. Ademais, seguen apreixados o ex alcalde de Igualda, José Luis Abarca, e a súa dona, María de los Ángeles Pineda Villa, sinalados como autores intelectuais do ataque. Ambos os dous fuxiran tras terse coñecemento da desaparición dos estudantes.


Summary: No último Congreso da Sociedade Española de Musicoloxía: o musicólogo Andrés Díaz Pazos revelou a existencia dun compositor barroco galego, Bartolomé Olagüe, nado en Santiago de Compostela.

O pasado mes de decembro, Nós Diario facíase eco dun achado absolutamente extraordinario que se deu a coñecer no último Congreso da Sociedade Española de Musicoloxía: o musicólogo Andrés Díaz Pazos acababa de revelar a existencia dun compositor barroco galego, Bartolomé Olagüe, nado en Santiago de Compostela e responsábel dunha terceira parte das composicións recollidas no Libro de Cyfra adonde se contem varios Jogos de Versos e Obras, e outras curiosidades, conservado na Biblioteca Municipal do Porto. A investigación de Díaz reafirma a idea de que os mosteiros foron centros culturais de primeira orde, pero, ademais, debuxan un panorama musical na Galiza barroca dunha singular riqueza. O Libro de Cyfra está considerado unha das principais obras sobre a música de órgano na península Ibérica dos séculos XVII e XVIII e, daquela, Olagüe preséntase como un dos principais compositores deste período, e desenvolveu a maior parte da súa carreira no mosteiro de Sobrado dos Monxes. As pescudas do investigador de Andrés Díaz, que atopou no Arquivo do Reino de Galiza documentos que testemuñan a existencia do compositor, permitiron estabelecer datos sobre a súa biografía e, ademais, sobre a vida músical nos mosteiros galegos dos séculos XVII e XVIII. A música formaba parte fundamental da liturxia, polo que todos os cenobios contaban con, polo menos, un ou dous organistas. Estes eran a máxima autoridade musical do mosteiro, só por detrás do mestre de capela, e tiñan que ser compositores, improvisadores e coñecer un repertorio que incluía as pezas que se tocaban nas diferentes festividades relixiosas e oficios litúrxicos. Tendo en conta que os organistas compoñan a meirande parte destas pezas é lóxico concluír que a produción de Olagüe sexa máis numerosa que a que nos chega a través deste manuscrito. Se temos en conta que imprenta musical practicamente desaparecera da península Ibérica, a relevancia de contar con máis de vinte pezas dun compositor galego queda demostrada. A investigación de Díaz reafirma a idea de que os mosteiros foron centros culturais de primeira orde, pero, ademais, debuxan un panorama musical na Galiza barroca dunha singular riqueza, nunha época na que a música para órgano non pasaba polos seus mellores momentos no marco penínsular. O descubrimento de Díaz non só destaca polo achado do nome de Olagüe e da súa relativamente abundante produción, senón que tamén demostra que o importante manuscrito do Porto -unha das principais coleccións de música de tecla da península que constitúe unha fonte esencial para o coñecemento da música ibérica desta época- procede da Galiza. Todas as pezas que contén o Libro de Cyfra pertencen a compositores -como José Urroz ou Andrés de las Cuevas- que traballaron en distintas catedrais galegas, o que revela un circuíto de creación e de transmisión particular, cun repertorio propio e cunha relación destacada co Norte de Portugal. Resulta sorprendente que a noticia non tivese máis eco, dada a relevancia do achado. Mais a súa pegada comeza a verse reflectida nos programas musicais: Frei Bartolomé de Olagüe é protagonista do ciclo De lugares e órganos de Compostela, xa que a súa obra está a ser escoitada en varios dos concertos programados. Son, quizais, os primeiros pasos dunha redescuberta que deita unha nova luz sobre a nosa historia musical e que merece un longo percorrido.


O título xa avisa, pero non de todo. Por unha banda, a voz lírica déixase notar para valorar negativamente o que se entende que é un final; o remate dunha realidade natural na que habita unha identidade, porque a integración entre o ser humano e a paisaxe é total. Notas sobre a extinción / Marta Dacosta Alonso / Galaxia / 2021 / 15 euros / 176 páxinas Ao lado dos ríos, das illas ou da néboa está o espazo da casa, como xa aparecía na obra anterior da autora. O doméstico, desde o gato, a louza ou mesmo os valados ou os muíños, serve de outeiro desde o que mirar o que está fóra, pero tamén serve de refuxio: "hai algo de ritual na cerimonia do almorzo / unha especie de conxura contra a certeza / das batallas que agardan tras as paredes da casa". Non estraña que predominen unha voz en primeira persoa e os verbos de pensamento, sobre todo os que inciden na percepción dun eu que se sobrepón ao que é: "eu observo". Neste senso, o texto sitúase claramente no correlacionismo, xa que o mundo aquí existe fundamentalmente cando se interpreta: "porque só poderemos rozar as aparencias / construír a imaxe do visíbel". De aí a importancia da lingua e da memoria. Acceder ao mundo é representar a través da palabra, o que implica unha advertencia. Se se perde a lingua, cada unha delas, desactívase o signo, como se amosa, para alén de nos textos finais, nun poema producido por acumulación de substantivos que son "borralla / en que vai esluíndo a semántica memoria". Pero doutro lado preséntase unha poesía por veces netamente contemplativa, o que resulta o máis interesante do libro. A descrición da paisaxe cun estilo comprensible e sinxelo, porque sinxelos son tamén os elementos nos que se para, é parella á humildade da liña virxiliana que percorre a lírica galega desde as orixes. Quérese reproducir "o espectáculo da vida", en ocasións de maneira minimalista, como reflicten os poemas breves a modo de haikus que se intercalan. Destacan os textos que son un canto á natureza desde a perspectiva horaciana. Non en van acódese a Frei Luis de León na procura da "ansia de sendas agochadas / do mundanal ruído". O ritmo lento das estacións, os silencios e a fermosura da poalla, da araña ou da avelaíña tamén se recollen na intención de abrir a fiestra á papuxa "se vostede promete deprenderme / a sutil arte de estar no mundo". Din moito máis da extinción os poemas da experiencia gozosa que acompaña a observación que as propias notas, algunhas algo previsibles. Tamén son os máis fermosos. Nada máis revolucionario e evocador que o "desexo irrefreable das cereixas /cereixas e cereixas e cereixas e cereixas".


Summary: O fotoxornalista Juan Teixeira analiza sobre o terreo a actual situación política en Ucraína, medio ano despois do inicio das protestas no Maidán.

Un paseo polo Maidán (a praza principal de Kiev) é hoxe en día unha experiencia contraditoria e estraña. Por un lado, queda o vívido recordo de todas as persoas mortas nas revoltas, e por outro existe unha gran sensación de baleiro e impotencia respecto a tódolos ideais que por aquel entón afloraron. Os improvisados altares aos caídos comparten espazo cos postos de souvenirs, onde se pode adquirir un imán de neveira dun activista prendido en lume. Ou pódese aproveitar para fotografarse ante un tanque cun oso panda ou unha cebra. Mentres, na seguinte cidade do país en tamaño, Donetsk, os mortos acumúlanse na morgue. Os comezos A faísca que orixinou as protestas de novembro foi a negativa do entón Presidente Yanukovich a firmar o Acordo de Asociación coa Unión Europea. Aínda que as razóns de fondo eran moitas e variadas: corrupción, incompetencia e afastamento da clase política, falta de órganos democráticos funcionais... tras aproximadamente un cento de mortos, e pola forza, o Presidente electo en 2010 por unha ampla maioría foi destituído (nun acto que pode ser considerado tecnicamente un golpe de estado), quedando o Goberno en mans do entón presidente do Parlamento, Alexander Turchinov, man dereita da oligarca proeuropeista Yulia Timoshenko. Dende entón, o país non fixo máis que abalanzarse ao precipicio. O goberno interino non soubo facer fronte á situación de Crimea, nin á actual escalada de violencia no leste. Tampouco conseguiu ningún acordo que permitirse mellorar a situación económica nin coa UE/EEUU/FMI nin con Rusia. O que si conseguiu é subir o xa de por si altísimo grao de corrupción, e facer desaparecer partidas enteiras de diñeiro público en misteriosas circunstancias. Foi elixido cun 56% dos votos un dos principais promotores do movemento do Maidán, aínda que non poidamos dicir que sexa un activista. Trátase de Petro Poroshenko, o rei do chocolate ucraíno E así chegamos ás elección do 25 de maio, cun país ao borde da bancarrota e dividido en dous. Nesta data foi elixido cun 56% dos votos un dos principais promotores do movemento do Maidán, aínda que non poidamos dicir que sexa un activista. Trátase de Petro Poroshenko, o rei do chocolate ucraíno, xa que é un coñecido oligarca da industria alimentaria (entre outros intereses), e cunha fortuna estimada en 1.000 millóns de dólares. Nas súas primeiras declaracións trala elección, Poroshenko prometeu diálogo con Rusia e man dura cos "terroristas" do leste. Tamén prometeu a recuperación de Crimea, o que parece dificilmente realizable ante a firmeza da postura de Moscú. Nestas eleccións foi elixido tamén o novo Alcalde de Kiev, o ex boxeador Vitaly Klichko, próximo ao Partido Popular Europeo e protexido de Merkel. Tamén na súa primeira declaración fixo promesas, a destacar a de limpar o centro de Kiev: "O Maidán xa cumpriu o seu obxectivo", afirmou. É un feito significativo que os mesmos que financiaron e promoveron o Maidán, unha vez no poder queiran "limpalo". Mentres, no leste A situación é certamente complicada, con moitos intereses en xogo, señores da guerra, milicias e grupos afastados entre si, o que configura unha situación que ninguén acerta a controlar con garantías A situación a uns centos de quilómetros de Kiev é moito máis caótica. Os oligarcas da zona e membros da antiga garda do goberno de Yanukovich refúxianse nas provincias de Donetsk e Lugansk, onde autoproclamaron o día anterior ás eleccións presidenciais ucraínas o novo estado de Novorossiya. Alí, fanse fortes grazas a milicias locais e mercenarios rusos e chechenos para protexer os seus intereses. A situación é certamente complicada, con moitos intereses en xogo, señores da guerra, milicias e grupos afastados entre si, o que configura unha situación que ninguén acerta a controlar con garantías. O rei do chocolate prometeu man dura cos terroristas, e o mesmo día seguinte ás eleccións, fortes enfrontamentos no aeroporto de Donetsk e arredores deixaron cando menos 45 mortos, 3 deles civís. O Goberno utilizou activamente a aviación de combate, con cazas e helicópteros sobrevoando a cidade, algo máis propio dunha guerra que dunha operación antiterrorista. O futuro móstrase realmente escuro para un estado que fai ben pouco daba unha (falsa) imaxe de progreso e modernidade organizando a Eurocopa e sendo candidato a entrar na UE O que comezou en decembro coma manifestacións pacíficas, converteuse en revoltas en xaneiro, pasou a revolución en marzo, e cara ao final de maio xa se escoita falar de guerra civil. Así, Ucraína encontrase partida en dous nestes momentos, debido a unha serie de condicionantes xeográficos, históricos e culturais, e por riba de todo, económicos e xeopolíticos. O futuro móstrase realmente escuro para un estado que fai ben pouco daba unha (falsa) imaxe de progreso e modernidade organizando a Eurocopa e sendo candidato a entrar na UE. Un cruel xogo As compañías Chevron e Exxon firmaron co anterior Presidente Yanukovich acordos multimillonarios para explotar parte das grandes reservas de gas de xisto que hai no subsolo do país Ucraína (que se traduce literalmente coma no borde) é unha peza importante no taboleiro do xogo mundial. É paso obrigado para o gas que cruza de Rusia a Europa: un 25% do gas que consumimos ven de Rusia, e alí isto supón case un 15% do PIB. Estados Unidos tamén ten grandes intereses en xogo respecto ao gas de Ucraína. As compañías Chevron e Exxon firmaron co anterior Presidente Yanukovich acordos multimillonarios para explotar parte das grandes reservas de gas de xisto que hai no subsolo do país, utilizando técnicas moi agresivas co medio ambiente (fracking). Ademais, Ucraína é unha das grandes exportadoras mundiais de gran grazas á súa fértil terra negra (chernozem), sendo considerada coma o celeiro de Europa, e cun de cada catro asalariados do país traballando na agricultura e silvicultura. Tamén conta con vastos recursos minerais. Estas riquezas coas que conta o país suponse que deberían ser unha bendición, pero na actualidade estanse a converter máis ben nun lastre que leva ao país cara a guerra civil debido a este cruento xogo de intereses internacionais. Europa e Estados Unidos non dubidaron en financiar a grupos de extrema dereita, que expresaron en sede parlamentaria o seu odio antisemita e racial, e apoiar a oligarcas corruptos. Todo vale con tal de arrincar a Ucraína da influencia rusa, golpeándoa no seu propio patio traseiro, e conseguindo un novo goberno amigo co que poder facer suculentos negocios. A coalición occidental non está a xogar ben de todo as súas cartas, debido entre outros factores, á ineficacia das tácticas utilizadas por EEUU sobre o terreo e á falta de coordinación da intelixencia europea Pero a coalición occidental non está a xogar ben de todo as súas cartas, debido entre outros factores, á ineficacia das tácticas utilizadas por EEUU sobre o terreo e á falta de coordinación da intelixencia europea. Rusia non queda atrás nesta partida, onde Putin estase a mostrar coma un xogador intelixente e arriscado. A anexión de Crimea en tempo récord e sen case pegar un tiro así o demostran. En Novorossiya, a situación é máis difícil, e a pesar do apoio ás milicias locais de tropas de elite rusas e chechenas, a situación ten todas as trazas de enquistarse e converterse nun conflito de longo percorrido. A pesar disto, as tensións occidente-rusia non parece que vaian ir máis lonxe das fronteiras ucraínas, debido á interdependencia económica de ambos bandos e ao peso das fortunas dos oligarcas do país na bolsa de Londres. O que queda claro é que a vontade do pobo ucraíno de decidir o seu propio futuro queda dobregada a estes intereses transnacionais, converténdose nos danos colaterais da partida. En medio de todo este alboroto, cabe destacar o papel que xogan os grandes medios de comunicación, tanto rusos coma occidentais, cunha labor propagandística e pouco informativa que está levando o conflito a novos niveis de enfrontamento propagandístico. O seu papel non vai máis aló de apoiar a un ou outro bando, ocultando ou agrandando feitos a conveniencia, e desmontando ao contrario cos argumentos máis peregrinos. Maidan 3.0 "Aquí morreron amigos meus, e eu aínda me estou a recuperar das miñas feridas. Non penso marchar ate que vexa cambios verdadeiros", di enfadado Yuriy Ponomarenko Con esta difícil situación, o futuro de Ucraína pode que se reflicta a través do Maidán. Ninguén se atreve a vaticinar o que pasará aquí en próximas datas. Entre os acampados, unha ampla maioría parece telo claro en contra das verbas do novo alcalde: "Aquí morreron amigos meus, e eu aínda me estou a recuperar das miñas feridas. Non penso marchar ate que vexa cambios verdadeiros", di enfadado Yuriy Ponomarenko, un parado que leva dende novembro acampado en pleno Maidán. Nembargantes, non ten moi claro cando e como chegarán eses cambios, e é optimista respecto ao recén elixido Poroshenko, o que é un claro exemplo da ambigüidade do seu discurso e do da praza en conxunto. A heteroxeneidade de grupos que compón o Maidán foi unha vantaxe nos primeiros momentos, pero seis meses despois, co proceso de desgaste sufrido, transformouse nun lastre. Resulta realmente complicado que grupos de extrema dereita e anarquistas, políticos en cernes e estudantes, parados e avogados, reformistas e rupturistas... poidan chegar a unha postura común funcional que desprace ao ben instalado poder político-oligárquico. Resulta realmente complicado que grupos de extrema dereita e anarquistas, políticos en cernes e estudantes, parados e avogados, reformistas e rupturistas... poidan chegar a unha postura común funcional que desprace ao ben instalado poder político-oligárquico Porén, tamén hai iniciativas que invitan ao optimismo, como a dun grupo de activistas do Maidán que loitan para manter vivo o espírito da protesta sen que se marxinalice. Trátase do Maidán 3.0, do que Bogdana Babych é voceira: "Tratamos de dar un toque cultural e informativo ás protestas, afastándoas da imaxe que se está a dar de campamento anárquico. Buscamos saídas de xeito asembleario, organizándonos e ofrecendo alternativas reais para que os corruptos non sigan co poder". Vendo os resultados das últimas eleccións, e cos grandísimos retos que ten diante o país para non quebrar, o traballo deste grupo de activistas revelase titánico.


Summary: Na Galiza viven 253.000 persoas en pobreza severa e 700.000 en pobreza relativa. Son as principais afectadas polas dificultades de acceso a unha vivenda digna, pero non as únicas. Traballadoras precarias mais tamén con soldos de até 1.400 euros denuncian o esforzo e as renuncias ás que fan fronte para estar ao día nos pagos.

O pasado 21 de setembro a Rede Europea de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social lanzou a campaña "Emerxencia Vivenda". Desde entón, máis de 260 entidades sociais apoiaron a iniciativa que busca converter o acceso a unha vivenda digna e adecuada nun dos asuntos de centrais do debate político. O acordo entre PSOE e Unidas Podemos, no marco do Goberno de coalición, para desbloquear os presupostos xerais do Estado tamén atinxiu a nova Lei de vivenda, principal estorbo durante as negociacións. A pasada terza feira os socios de Goberno adiantaron as chaves da futura norma e alentaron a discusión pública, centrada máis nas medidas consensuadas que na propia emerxencia residencial. Se ben, unhas e outra explican mellor por xunto as dificultades habitacionais que atravesan miles de persoas. O mellor da lei, a lei Xosé Cuns, director da Rede Galega contra a Pobreza e a Exclusión Social, celebra o acordo sobre a futura normativa. "O máis positivo desta lei é que haxa unha lei. Era un dos obxectivos da campaña: reclamar unha lei estatal, porque non había ningunha". Desde a chegada da democracia, e malia figurar como un dereito constitucional, a vivenda non gozou no Estado de ningunha norma específica que obrigase a garantir ese dereito e a facilitar política específicas, aclara. Agora, e malia os reparos expresados polo PP de Pablo Casado, que avanzou o recurso da norma ante o Constitucional antes de coñecer os detalles e a decisión política de non aplicar a lei alí onde goberna, as organizacións do terceiro sector aplauden a iniciativa do Goberno español á espera de coñecer os detalles do Plan estatal de vivenda onde se debe concretar o orzamento. Incrementos, cantidades destinadas a cada territorio, obrigas en materia de cofinanciamento. Neste sentido, Cuns advirte da importancia de que o Estado non repita "o erro que cometeu co Ingreso Mínimo Vital: aprobar unha normativa apenas consensuada que na práctica complica cunha burocracia inmensa as posíbeis beneficiarias". De feito, desde a Rede Galega contra a Pobreza salientan que "tan importante como aumentar o orzamento destinado a vivenda, aquí na Galiza é facelo de forma coordinada" entre institucións públicas e entidades. "As competencias de vivenda están transferidas. A Xunta é a Administración competente. O Estado pode financiar e recoller obrigas nesta lei pero quen as ten que implantar é a Xunta". E tamén os concellos. Neste sentido, di, xa se teñen dirixido tanto á Fegamp como ás forzas políticas da oposición. "Non chega con criticar a Xunta, tamén nos concellos onde gobernan deben atender a algo tan básico como o fracaso do censo de vivendas baleiras. É corresponsabilidade dos municipios e da Xunta avaliar a disposición de solo e de vivendas que se poden ceder ao parque de alugueiro social". Aporofobia e vivenda A campaña "Emerxencia Vivenda", sinala Xosé Cuns, responde a unha necesidade "que observamos e nos trasladan a diario as persoas afectadas a todas as organizacións do terceiro sector que actuamos no ámbito da vivenda". A pandemia actuou como detonante das dificultades de acceso a unha vivenda digna, que na práctica, están a supoñer un impedimento para calquera tipo de medida de loita contra a pobreza ou de política social. A Covid obrigou a confinarse en infravivendas a perto de 280.000 persoas que habitan fogares con problemas de humidades e falta de ventilación na Galiza. E complicou ou suprimiu os ingresos dos que se valían moitas familias para poder pagar unha casa. Con todo, a raíz do problema é mais antiga e ten que ver, di Xosé Cuns, con que a política de vivenda apenas foi prioritaria, sobre todo a dirixida ás 700.000 persoas en pobreza relativa e ás 253.000 en pobreza severa que, despois de 2020, "vemos como lles afecta a niveis nunca antes vistos; de ter que escoller entre pagar o alugueiro ou diminuír a calidade da súa alimentación". Segundo a última enquisa de condicións de vida, o número de persoas que non poden acceder a unha comida de carne, polo ou peixe cada dous días aumentou na Galiza de 240.000 a 400.000. "E case 162.000 persoas máis teñen que priorizar gastos a diario", incide o director da Rede Galega contra a Pobreza, "porque a vivenda está a ser un aspirador rotundo de todo tipo de rendas" para poder afrontar outros gastos básicos e imprevistos. En 2020, de media, as galegas destinaron 30% do seu salario á vivenda, 40% no caso da poboación moza. O problema de acceso é máis grave para as persoas en exclusión, pero tamén afecta á clase media, "con soldos de até 1.400 euros", detalla Xosé Cuns. Ao incremento do prezo dos alugueiros, un 2% no último ano até os 7,2 metros por metro cadrado, hai que sumar as taxas de vivenda baleira, ben acondicionada ou de protección que dificultan o acceso. Así, a campaña na que participa a Rede Galega contra a Pobreza e a Exclusión Social busca mostrar a vivenda como un dereito e dignificala, tamén a través da experiencia e das demandas de quen sofren as dificultades de acceso, como Duvraska, migrante na Coruña que denuncia prexuízos e un exceso de trámites para alugar un piso en condicións óptimas para acabar pagando a metade dun soldo precario por un cuarto, "como nos pasou a todas". A escaseza de vivenda social, no foco Na Galiza estímase que tres de cada dez vivendas están desocupadas, un baleiro que a nova lei de vivenda buscará combater cunha suba de até 150% do IBI destes inmóbeis. Tamén prevé actuar con límites aos prezos dos alugueiros en zonas especialmente desmandadas e cunha regulación específica para baixar, tamén o custo dos alugueiros dos propietarios que teñen dez ou máis inmóbeis". Doutra banda, sinalan as entidades sociais, cómpre actuar no ámbito da vivenda social. Fronte á media de 3,8 inmóbeis por cada cen habitantes de Europa, o Estado garante 0,9 e a "Galiza, tres veces menos". "Apenas se investiu en vivenda social nos últimos 20 anos. En 2019 había só 3.534. Como mínimo, farían falta 7.500 máis para alcanzar a media estatal", asegura Xosé Cuns.


Summary: O CSOA O Aturuxo das Marías, no Campo do Cruceiro do Gaio. A kupa procura "recuperar espazos comúns, tecer e fortalecer redes entre a xente dos barrios".

A okupación en Compostela non é exclusiva destes tempos. Nas últimas décadas houbo diferentes iniciativas e proxectos en diversos zonas e barrios da cidade (desde as vivendas okupadas no Sarela ou a de Santa Clara até a Casa Encantada en Sar, a do Calexón de Dereito, pasando por experiencias máis recentes como o Escárnio e Maldizer). Recentemente vén de nacer unha nova okupa na capital galega: o CSOA O Aturuxo das Marías, na zona do Pombal. En concreto, este centro social okupado e autoxestionado é nun edificio do Campo do Cruceiro do gaio. Nas redes sociais elas propias explican os porqués e obxectivos deste proxecto: "Atopámonos nunha cidade configurada pola especulación, a precariedade económica e o turismo insostible, na que o illamento e a falta de apoio entre as persoas está á orde do día. Numerosos inmobles fican abandoados e alleos ás necesidades da xente". Ante este panorama, indican, "consideramos lexítimo recuperar espazos mortos e baleiros para enchelos de vida. É por isto que queremos construír un centro social okupado e autoxestionado, onde todas as persoas decidimos e temos cousas que aportar. Un espazo de confianza e de seguridade que non é exclusivo da xuventude, senón que todas as experiencias teñen cabida"


Summary: Cando faltan poucos días para que se coñeza a sentenza contra catro independentistas xulgados por "pertenza a organización terrorista", a asociación Que voltem para a casa dá o paso "da solidariedade á denuncia" e reclama para as presas e presos da Galiza a fin da prisión preventiva, da dispersión ou da clasificación FIES 3

"Se non fosse porque me ficam muitos anos de vida (aguardo) definiría estes días como a estància num purgatório. Esta é a pior cara da prisom". Escribiuno o galego Hadriam Mosqueira 'Senlheiro' na primeira páxina dun diario que encetou o mesmo día en que lle entregaron a notificación da súa clasificación como preso FIES 3, o mesmo réxime que lle aplican a todos e todas as presas independentistas da Galiza ao lles aplicar a lexislación antiterrorista. Sirvan como símil para explicar as súas consecuencias unhas bonecas ruras, as matrioskas: un cárcere dentro doutro cárcere. Dispersión, incomunicación, desatención, isolamento, vixilancia e castigo son palabras habituais no vocabulario con que describen o día a día tras das reixas os seis cidadáns galegos que a día de hoxe fican presos e submetidos á dispersión: Eduardo Vigo, Antom Santos, Roberto R. Fialhega, Xurxo R. Olveira, Carlos Calvo e o propio Hadriam Mosqueira. Unha asociación "apartidista" e "estritamente humanitaria" Colocar na axenda política e social a súa realidade e dar un paso "da solidariedade á denuncia" é o obxectivo primeiro da asociación Que voltem para a casa, que este sábado se presentou na libraría Couceiro, en Compostela. No seu manifesto, o colectivo, que toma as rendas da plataforma Que voltem à casa, quixo remarcar o seu carácter "estritamente humanitario" e a finalidade de lles brindar apoio ás familias dos cidadáns galegos presos. Para alén da solidariedade, a asociación nace tamén con vocación de denuncia da situación de "indefensión" en que se atopan, a "vulneración sistemática" dos seus dereitos e a "excepcionalidade e ilegalidade" do tratamento xurídico e penitenciario "que viola a lexislación estatal e internacional en materia de dereitos humanos". Non á lexislación de excepción Por todo isto, o colectivo exixe que @s militantes independentistas galeg@s deixen de estar submetidas á lexislación antiterrorista, reclamando a fin dos periodos de incomunicación que poden prolongarse até durante cinco días. A dispersión, o emprego "desmedido" da prisión preventiva, as clasificacións en FIES 3 coa conculcación de dereitos fundamentais que carrexa ou o seu enxuizamento nun "tribunal de excepción", a Audiencia Nacional española, son outros dos puntos que Que voltem para a casa quere recalcar sobre as vulneracións que sofren os independentistas presos. Cómpre tomar en conta que tres deles non foron aínda xulgados e outros tres, xunto a Maria Osorio que se atopa en liberdade provisoria, non foron condenados aínda por delito ningún. Alén de Osorio, outras cinco persoas fican tamén en liberdade provisional: Hector Naia 'Koala' e Júlio Saians á espera de seren xulgados; Telmo Varela namentres se resolve un recurso de apelación; e Artur R. Olveira e Noa González, que non entraron nunca en prisión mais que foron imputad@s por "encubrimento" en relación a unha acción acontecida o 4 de agosto de 2012 no Monte Sampaio, en Vigo. Apoios do nacionalismo e o soberanismo de esquerdas Por todo o anterior, a asociación emprazou "á sociedade galega e ás organizacións políticas, sociais e sindicais" a se pronunciaren "de maneira clara e inequívoca" contra a política penitenciaria aplicada aos seis galegos, así como a exixiren a fin da dispersión. O acto contou co apoio de activistas ben coñecidas como a escritora Teresa Moure ou o pintor Leandro Lamas, así como das organizacións políticas BNG, Anova, Causa Galiza, Nós-UP, Primeira Linha e FPG; e dos sindicatos CNT e CUT. Lamentaron a súa ausencia as centrais CIG e Fruga. Ximena González (BNG): "Fronte ao fascismo do PP, que criminaliza todas as ideas que non se axustan ao seu modelo territorial que ten para o Estado, nós defendemos os dereitos sociais, humanos e políticos das persoas presas e reivindicamos o seu achegamento e a fin da tortura nas prisións españolas" Manoel Santos (Anova): "Asumimos sen fendas nin ambigüidades o que di o manifesto e animamos a traballar contra a mentira e criminalización da disidencia para destruír a falacia terrorífica que hai ao redor dos presos, que tamén son os nosos" Martiño Paradelo (CNT): "As diferencias ideolóxicas deben superarse para denunciar a lexislación do Estado e unha excepcionalidade que non obedece senón a motivos políticos. Cómpre desfacer a idea de que esas persoas son monstros que non teñen dereitos nin sentimentos" Ricardo Castro (CUT): "Estas persoas están presas por defender as súas ideas de maneira democrática" e acrecentou que "este sistema vai afogarnos se non somos capaces de o derrubar" Rebeca Bravo (Nós-UP): "Nesa peceira de vidro (en referencia á estrutura da Audiencia Nacional española en que se colocan @s pres@s polític@s cando son xulgad@s) quen tiña que estar era a cámara municipal de Compostela e, das instancias máis altas, Feijóo e Rajoy" Carlos Morais (Primeira Linha): "Exiximos non só que se cumpran e non se vulneren todos os dereitos dos patriotas galegos e reclamamos a súa inmediata liberdade porque o Estado español non ten lexitimidade para os xulgar. A quen hai que ilegalizar é ao PP" Alfredo Edreira (Causa Galiza): "É necesaria a loita pola repatriación dos presos encarcerados e dispersados ilegalmente" e enfatizou "o exemplo de dignidade e enteireza das súas familias" Xiana González (FPG): "Facemos nosas as esixencias expresadas no manifesto e poñémonos á disposición da plataforma para todo o que necesiten"


Summary: Os positivos e as aulas pechadas caen ata os 848 e as 48, respectivamente.

Segue a descender a incidencia da Covid-19 nos centros galegos de ensino. Os casos positivos sitúanse nun total de 848, trece menos que a pasada sexta feira, aínda que a situación obriga a manter fechadas polo menos tres escolas infantís e 48 aulas nas instalacións educativas da comunidade. Trátase das escolas infantís de Chiquis de Pontevedra e Cáritas Tui-Vigo, esta última da cidade olívica, ademais da escola infantil Ludy, situada na cidade de Ferrol, que conta tan só con dous positivos nas súas instalacións. Os puntos de maior incidencia atópanse, por unha banda, no centro privado plurilingüe A Grande Obra de Atocha, que conta con 21 positivos e polo menos dúas aulas clausuradas debido aos contaxios no inmóbil. O IES plurilingüe Pedra da Aguia, do municipio de Camariñas, rexistra 18 positivos e un total de cinco unidades clausuradas. A área sanitaria de Vigo é a que concentra o maior número de casos en centros educativos, aínda que se atopa en descenso. En concreto, presenta 190 positivos en activo, ademais de 16 aulas e unha escola infantil clausuradas. Nesta zona destaca a situación da CEE Saladino Cortizo, que mantén polo menos catro unidades inactivas debido a oito positivos. A área da Coruña, pola súa banda, mantén 173 positivos e 12 aulas pechadas, aínda que mellora os seus datos respecto ao último parte das autoridades sanitarias, mentres que Santiago sitúase en 141 contagios e oito aulas afectadas. No resto do territorio a situación mantense en termos similares. A área de Pontevedra conta cuns 131 positivos nos seus centros educativos e polo menos tres aulas e unha escola infantil fechada. A esta zona séguelle a área de Lugo, con 88 casos e cinco aulas afectadas, e Ferrol con 73 positivos, unhas aulas e unha escola infantil fechada. O balance de cifras remata cos centros da área de Ourense, que manteñen a súa tendencia cara á melloría con 52 positivos e tres unidades afectadas.


Summary: "Declaracións en campaña electoral" a raíz dun caso concreto en Balears. A isto reduciu o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, a proposta de Casado de prohibir que se requira o galego para acceder a un emprego público.

"Nas campañas electorais fanse ducias de afirmacións que se plasman despois en textos de carácter formal ou non". Así respondía na mañá da quinta feira Valentín García, secretario xeral de Política Lingüística, unha pregunta formulada pola deputada do PSdeG Concepción Burgo nunha comisión parlamentar a respecto da proposta do PP de prohibir que se requira o galego para acceder a un emprego público. O responsábel da política lingüística reduciu a "declaracións en campaña electoral" a proposta de Pablo Casado e advertiu de que o líder do PP se refería a un caso concreto en Balears que "non se chegaría a dar nunca na Galiza". Lembrou García que unha semana despois de propor a modificación da lei para prohibir o galego como requirimento no acceso á función pública Casado situou o galego como "modelo lingüístico ideal para o resto do Estado". Ademais, sinalou que non existe "nin outro horizonte nin outra perspectiva" que non sexa a lexislación actual. "No PP somos tamén galegofalantes e todos os gobernos do PP aprobaron normas e ao galego tampouco lle foi tan mal" O PP, dixo o secretario xeral de Política Lingüística, "sempre defendeu o galego na Galiza". "No PP somos tamén galegofalantes e todos os gobernos do PP aprobaron normas e ao galego tampouco lle foi tan mal". Criticou que alcaldes do PSOE -como no seu día Francisco Vázquez ou Abel Caballero- non usasen o galego. Concepción Burgo criticou o "proceso de recentralización" do PP e alertou das dificultades de poder usar o galego na administración pública se "os que traballan non teñen a obriga a coñecer o idioma". Cualificou a proposta de Casado de "preconstitucional".