Summary: Os populares divulgan a transcrición das comparecencia de Feijóo en 2013 na que seguía a indicar que KPMG fixera unha "auditoría" mentres o representante da consultora xa advertía daquela que "en ningún caso" o era. Toda a oposición reitera a petición de comparecencia e o BNG asegura estudar accións legais HEMEROTECA (2013) | KPMG nin fixo unha auditoría nin avalou a fusión das caixas

HEMEROTECA (2013) | KPMG nin fixo unha auditoría nin avalou a fusión das caixas A consultora reitera que non existiu a "auditoría" esgrimida pola Xunta como aval á operación Unha petición "sorprendente" para "facer arqueoloxía de asuntos xa tratados" no canto de abordar "cuestións máis interesantes". Ou, simplemente, unha petición "absurda". É o cualificativo que para o PP galego merece, en verbas do seu voceiro parlamentario, Pedro Puy, a esixencia de comparecencia formulada por toda a oposición despois de que a pasada semana Francesc Gibert, executivo da consultora KPMG, reiterase que a súa empresa nunca fixo unha "auditoría" nin "recomendou" a fusión de Caixa Galicia e Caixanova. Ou, o que é o mesmo, despois de que o representante da consultora repetise no Congreso dos Deputados que o informe encargado pola Xunta en 2009 e entregado en 2010 non tiña o contido que o Goberno galego lle atribuíu ante a prensa e a cidadanía: que se trataba dunha "auditoría" que "avalaba" a fusión de ambas entidades. Tras as peticións de explicacións formuladas en diferentes foros dende En Marea, PSdeG e BNG, este luns Puy dixo estar "sorprendido" por que as verbas de Gibert "susciten un interese desmesurado na oposición" cando "reproduce o que se dixo hai cinco anos na comisión de investigación sobre as caixas galegas no Parlamento galego". Para sustentar esta afirmación os populares divulgaron á prensa un dossier con fragmentos da comparecencia do propio Gibert no Parlamento galego en 2013, así como das palabras de Feijóo ante ese mesmo órgano. Agregan, igualmente, a reprodución de parte das respostas por escrito da que fora conselleira de Facenda no momento da fusión, Marta Fernández Currás, e da súa recente comparecencia no Congreso. O PP divulga a transcrición das comparecencia de Feijóo en 2013 na que seguía a indicar que KPMG fixera unha "auditoría" mentres o representante da consultora xa advertía daquela que "en ningún caso" o era Nas transcricións divulgadas polo PP, procedentes das actas de ambas Cámaras, obsérvase como Gibert, efectivamente, xa deixara claro ante o lexislativo galego que o traballo mercado pola Xunta a KPMG "en ningún caso se trataba dunha auditoría", entre outras cousas porque "a información utilizada foi proporcionada polas entidades ou outras fontes" e a consultora non a "validou" de xeito directo. Esta explicación cadra coa do informe, como informou Praza.gal en 2013, pero non coa versión que mantivo a Xunta cando asegurou que manexaba unha "auditoría de KPMG" que "avalaba" a operación. A propia documentación divulgada polo PP amosa como aínda en 2013 Feijóo seguía a afirmar que KPMG elaborara unha "auditoría". Fragmentos das transcricións divulgadas polo PPdeG. Destaques amarelos inseridos polos populares. Nos recadros, as mencións á "auditoría" Como veu informando este diario, a ex-conselleira Currás si se matizou a si mesma en 2013, cando tres anos despois de presentar a suposta "auditoría" pasou a referirse ao documento como "informe" ou "análise". Xa en 2018, como fica reflectido tamén nas transcricións difundidas este 14 de maio polo PP, a antiga titular de Facenda optou por falar de "auditoría de primeiro nivel" dentro dunha "primeira fase de análise". Eses matices non chegaron pola banda de Feijóo ata a pasada semana, cando deu en admitir tras a comparecencia de Gibert no Congreso que a auditoría non era tal. Novas peticións da oposición e "valoración" de "accións legais" Luís Villares: "Un dirixente político que mente non merece ser presidente" A negativa do PP á comparecencia acompañada das transcricións que acreditan que Feijóo e Currás si falaban de "auditoría" mentres KPMG negaba que o fose chegan despois de que toda a oposición se reafirmase na reclamación de explicacións. Para o voceiro de En Marea, Luís Villares, fica acreditado novamente que o Goberno galego recorreu á "mentira continuada" para xustificar a fusión das caixas, o que ao seu xuízo deriva nunha "responsabilidade política" clara. "Un dirixente político que mente á poboación non merece ser presidente, a xente non merece gobernantes mentireiros", afirmou Villares a preguntas dos xornalistas. Ana Pontón: "Estamos estudando accións legais; se non existe a auditoría e non recomendaba a fusión estaríamos ante un caso de falsidade ou prevaricación" Pola banda do BNG a súa portavoz nacional, Ana Pontón, reitera tamén a petición de explicacións por un "caso de gravidade extrema" que, afirma, levou o Bloque a "estudar posibles accións legais contra o presidente da Xunta". Feijóo, di Pontón, "ten que vir dar a cara para explicar por que dixo que existía unha auditoría que nin é auditoría nin avalaba a fusión das caixas". "Estamos estudando accións legais porque se non existe auditoría e se esta non recomendaba a fusión, estaríamos ante un caso de falsidade documental ou de prevaricación". O presidente, mantén, "non pode agocharse máis". No PSdeG o seu portavoz parlamentario, Xoaquín Fernández Leiceaga, evita referirse abertamente a que o presidente mentise, pero si reitera que, como o resto da oposición, o Grupo Socialista reclama tamén a comparecencia. Feijóo debe "aclarar as discrepancias entre as súas declaracións no momento da fusión e o que hoxe din os autores do informe de KPMG". Cómpre, agrega, "transparencia para coñecer a verdade do proceso e do tipo de traballo encargado á consultora".


Summary: O deterioro do mercado laboral español, lonxe de afastarse, volve petar á porta. Malia á pasada reforma laboral, ao acordo de negociación colectiva ou á baixada da xa omnipresente prima de risco, xaneiro foi o peor mes de toda a serie histórica en destrución neta de emprego. O paro subiu en toda España en máis de 177.400 persoas. Ata 17 veces máis que no mesmo mes de, por exemplo, 1998

Suma e segue. Non chorou hoxe a Candeloria nin falta que fixo para comezar o segundo día do mes de febreiro con datos para as bágoas. A destrución de emprego, a verdadeira crise económica española, corre e voa mes a mes sen que amose síntoma algún de pretender deterse. No mes de xaneiro o desemprego aumentou en máis de 174.400 persoas en todo o Estado. Foron 47.000 persoas máis que no mes de xaneiro de 2011, 53.000 máis que dous anos atrás... Así ata continuar nunha sucesión case infinita dun desastre real que non se combate con austeridade, como así o reflicten as estatísticas. Á hora de analizar os datos do desemprego hai que diferenciar entre paro rexistrado e Enquisa de Poboación Activa (EPA). Os datos que coñecemos este xoves son os que elaboran os servizos de emprego e difunde o Ministerio de Trabajo. Hai unha lixeira diferenza entre ambos, de aí que o Goberno central difunda hoxe que o número de desempregados contabilizados estea por debaixo dos 4,6 millóns de persoas cando a EPA xa avanzou que o paro supera con facilidade os cinco millóns. O número de traballadores que perderon o seu emprego en xaneiro aumentou un 4% intermensual e un 8,72% interanual. Estas porcentaxes reflicten que non houbo recuperación do mercado laboral e que as caídas puntuais no número de parados explícanse co chamado efecto estacional do calendario. De aí os datos non foran tan severos no verán (contratación eventual para a hostalaría, por exemplo) ou en setembro (no agro, para as campañas de recollida da uva ou as olivas). En Galicia, desde logo, non hai ningunha fiestra pola que entre esa luz que simboliza as recuperacións en moitos discursos económicos ou políticos. Galicia e a destrución neta Se o desemprego medrou en España un 8,7% no último ano, en Galicia o incremento foi do 10,35%. No último mes a suba foi superior ao 5%, un punto por riba da media do Estado. Isto traduciuse na destrución de máis de 13.000 postos de traballo no último mes e máis de 25.400 no último ano. Foi o chamado terceiro sector (ou o servizos) o que máis persoas mandou ao paro durante xaneiro, con máis de 9.100 persoas. Todos os sectores de actividade eliminaron emprego. O agro foi o menos lesivo para o mercado laboral, con 189 traballadores menos. A industria e a construción eliminaron 1.238 e 1.877 postos de traballo, respectivamente. Asímesmo, a estatística oficial non contabiliza ás persoas que, por exemplo, realizan cursos de formación. O exministro Jesús Caldera permitiu, na primeira lexislatura de Zapatero, crear os denominados Denos (demandantes de emprego non ocupados). Se tomamos estes datos por bos, o paro en Galicia non sería de 270.000 persoas senón de 287.773 galegos.


Summary: A multinacional Janssen solicita á Axencia Europea do Medicamento a autorización para o seu fármaco. Agárdase que as e os expertos teñan un ditame sobre este medicamento no mes de marzo.

A farmacéutica Janssen xa solicitou a autorización da Axencia Europea do Medicamento (EMA) para a comercialización da súa vacina contra a Covid-19 que destaca, entre outras cousas, por ser un fármaco dunha soa dose fronte aos que se veñen aplicando na Galiza até o momento. É a cuarta para a que se pide o visto e prace. O seguinte paso é que o Comité de Medicamentos de Uso Humano avalíe esta medicina e trasladouse que "podería emitir un ditame a mediados de marzo, sempre que os datos da empresa sobre a eficacia, a seguridade e a calidade da vacina sexan suficientemente completos e sólidos". Polo momento, o regulador europeo xa comprobou algunhas informacións da dose dado que houbo un seguimento continuado durante o seu desenvolvemento. Entre outras cuestións, as expertas analizaron a eficacia do produto de Janssen para producir anticorpos e células inmunitarias contra o SARS-CoV-2, que é o que causa o coronavirus. Esta fase despois da petición da compañía céntrase en examinar datos adicionais sobre a calidade, seguridade e eficacia do fármaco. No caso de que a EMA chegue á conclusión de que "os beneficios da vacina son maiores que os seus riscos, recomendará a concesión da autorización condicional". A decisión, para ben ou para mal, terá validez nos estados membros da Unión Europea e no Espazo Económico Europeo "en cuestión de días". Con independencia de que obteña o aprobado, é a cuarta demanda de autorización despois das de BioNTech/Pfizer, Moderna e AstraZeneca. Estas tres últimas xa se están a distribuír na UE. A de Janssen actúa, segundo explican fontes da EMA, preparando ao organismo para defenderse da Covid-19. Componse doutro virus (un adenovirus) que foi modificado para conter o xene para fabricar a proteína de pico do SARS- CoV-2. Após de ser administrada, o sistema inmunitario recoñece a proteína como estraña e produce os anticorpos.


Estamos vivindo días atípicos, unha crise que marcará o futuro de cada un de nós e da clase traballadora no seu conxunto. Todos sabemos que as relacións de produción sufrirán modificacións, pero aínda é difícil definir o alcance e as consecuencias exactas destes cambios para o conxunto da sociedade.Todo isto implica que este Primeiro de Maio non pode ser un máis. Non só porque as circunstancias concretas do confinamento nos impide encher as rúas de unidade obreira e de reivindicacións para o conxunto da nosa clase, senón porque as consecuencias sociais e económicas inmediatas da crise sanitaria ofrecen unha dimensión nunca vista para un Primeiro de Maio, polo menos nas últimas décadas. A loita da clase obreira é unha batalla cargada de futuro, e hoxe máis que nunca debemos ter a mirada alzada cara a ese futuro. Estamos nas portas dun novo tempo e as e os traballadores temos que pelexar para que neste novo tempo sexan os nosos intereses, as nosas necesidades, as que se sitúen no centro. Como dixo a ministra de traballo, Yolanda Dìaz, hai uns días: non é asumible que neste país teñamos que elixir entre o paro ou a precariedade.A pandemia do coronavirus puxo en evidencia dúas leccións fundamentais que debemos tratar de non esquecer nunca: cando os prioritario é que o mundo siga funcionando, cando as necesidades básicas son o primeiro queda patente quen é imprescindible: quen nos coida, nos sana, nos protexe e nos serve todo aquilo que fai que a vida sexa máis levadía, mesmo nos momentos críticos. Só a necedade nos pode facer seguir sostendo que o patrón é o elo máis importante da cadea. O pobo é quen máis ordena, pero tamén o que crea riqueza, ofrece servizos e dispensa coidados. A outra lección que nos deixa estas difíciles semanas é que os nosos intereses son incompatibles cos intereses da patronal e a elite económica. Moi poucas veces no último século se puido constatar con tanta claridade que para a clase empresarial a nosa saúde, o noso benestar, é secundario. Para os donos dos medios de produción o primeiro son os seus beneficios. Tivemos que loitar en cada fábrica, en cada comité de empresa para que se tomasen as medidas de seguridade e sanidade necesarias para protexer a saúde das nosas compañeiras e compañeiros; sempre coa oposición e a mala gana dos patróns. Nunca esquezamos estas dúas leccións.No concreto, é o momento de esixir o recoñecemento, con salarios dignos e condicións laborais decentes, a todas aquelas obreiras e obreiros cuxo traballo é vital e se xogan a saúde cada día; de que os sectores esenciais, como a sanidade ou o coidados, sexan integramente públicos. A iniciativa privada ten como obxectivo xerar beneficios, polo que non podemos consentir que ninguén gañe diñeiro coa nosa saúde ou co benestar dos nosos maiores. E, por último, a crise sanitaria puxo de relevo a urxencia de crear unha industria potente propia. Non pode volver suceder que teñamos que esperar semanas por máscaras e epis que protexan ás nosas traballadoras e traballadores.A mediados do século XIX Marx escribiu que «os seres humanos fan a súa propia historia, pero non a fan arbitrariamente, nas condicións elixidas por eles, senón en condicións directamente dadas e herdadas do pasado». E diso vai cada Primeiro de Maio, de facer a nosa propia historia con unión, constancia e solidariedade. Agora estamos nun deses momentos históricos onde as posibilidades están máis abertas que nunca. A principios deste século popularizouse, entre os movementos alterglobalización, o lema "Outro mundo é posible". Case dúas décadas despois sabemos, ademais, que o actual sistema xa non é viable. O capitalismo non é compatible coa vida. Outro mundo é urxente e a súa construción empeza hoxe.


Summary: A auditoría encargada polo novo goberno local indica que o anterior gabinete executara practicamente todos os fondos en áreas como Obras ou Benestar. O goberno de FeC e PSdeG realizará unha modificación de crédito de algo máis de un millón de euros.

"Dende o principio sabíamos que se realizara moitísimo gasto". Quen fala é a edil de Facenda do Concello de Ferrol, Eugenia Freire, que dende esta semana ten sobre a súa mesa os "primeiros datos" da "auditoría interna" encargada polo goberno de coalición de Ferrol en Común e PSdeG para coñecer o estado das contas públicas do consistorio, que durante os anteriores catro anos estivo gobernado polo PP con maioría absoluta. O resultado deste avance é que "con data do 7 de xullo estaba gastado ou comprometido un 64,8%" do orzamento, compromisos que en catro áreas municipais chegaba ao 90%. Segundo os datos do goberno local, dentro dos órganos nos que se divide o organigrama do Concello o que maior grao de compromiso tiña no momento da análise era o de Benestar, Xuventude e Igualdade, cun 91% de gasto executado, o que implica "que queda dispoñible apenas medio millón de euros", nomeadamente 506.000 euros, dos 5,6 millóns iniciais. Dentro deste órgano a área de Benestar ten executado o 91,8% e "quedan 412.839 euros", en Xuventude están dispoñibles 9.500 euros, o 4,3% do orzamento inicial, e en Igualdade gastouse o 76,7%. "A conta corrente asignada á Casa de Acollida atopábase cun saldo de 98 euros", exemplifica a edil. Na área de Obras "o gasto estaba executado ao 90%" e en Benestar a execución superaba o 91%, segundo a auditoría encargada polo goberno local Os datos de fondos gastados ou comprometidos son tamén relevantes dentro do departamento de Urbanismo e Medio Ambiente, cuxo gasto executado rolda o 69,8%, con "6,2 millóns de euros dos 20,5 iniciais". Neste caso, na área de Obras "o gasto estaba executado ao 90,3%, o que supón que o crédito dispoñible é de 174.000 euros". En Zona Rural "a porcentaxe realizada é aínda maior", de case o 96%, indican. As cifras son semellantes en Cultura, Deportes e Turismo. "No caso de Deportes quedan 135.843 euros, o 5,9% do crédito unicial", en Cultura, Universidade e Centros queda o 3,2% e en Turismo, o 13,8%". Onde máis fondos quedaron do anterior goberno é no departamento de Facenda e Patrimonio, onde o gasto executado que herdou o novo goberno ficou no 46,6%. Non obstante, subliñan, "Cómpre ter en conta que dos 13,3 millóns" que quedan na caixa "en torno a 10 correspóndense a créditos destinados a pagar nóminas" do persoal municipal. Modificación de crédito "Son datos contrastados con documentos, non hai ningún problema en que se vexan e comproben", di a concelleira de Facenda, para quen as cifras que emanan da auditoría amosan "un descontrol, con partidas que están completamente esgotadas". Este esgotamento, anuncia, é o que "nos obriga a facer unha modificación de créditos", xa que "se ben isto non significa que isto estea todo gastado, si significa que está comprometido", e "para mover unha partida xa comprometida, cómpre unha modificación". Este escenario, di, as prioridades do actual goberno fan que "se precisen partidas para Benestar, Obras ou Urbanismo". Para este, "entre outros fins", o gabinete que dirixe Jorge Suárez "fará unha modificación de crédito por importe de 1,1 millóns de euros".


Summary: As queixas polo funcionamento da sanidade pública sucédense por toda Galiza. Un dia despois que o presidente Alfonso Rueda recoñecese un verán con "tensión" no sistema sanitario, as protestas chegan a diversos puntos do país. Mentres tanto, o Goberno galego responde co feche de 639 camas nos hospitais galegos.

Os diferentes niveis de atención sanitaria mobilízanse na Galiza. Así, na xornada de onte, centos de persoasprotestaron no Porriño contra o desmantelamento da Atención Primaria na localidade. O acto rematou coa intervención do voceiro de SOS Sanidade, Manuel Martín, que denunciou a falla de profesionais como "problema central do sistema de saúde". Neste sentido, advertiu da "política de recortes aplicada pola Xunta da Galiza, quen "non só non amplía o orzamento sanitario en primaria senón que o reduce como acontece nesta anualidade". Sanxenxo Os problemas chegaron, tamén, a Sanxenxo. A vila do Salnés, onde o alcalde ofreceu aloxamento gratis aos facultativos, non contará con profesionais para cubrir as vacacións do persoal de enfermaría e pediatría do Punto de Atención Continuada (PAC) de Baltar. Neste sentido, a Plataforma en Defensa da Sanidade Pública de Sanxenxo denuncia que "de dous equipos que habitualmente se incorporaban ao centro para desprazados, só se incorporará o 1 de xullo unha praza de enfermaría e o 7 de xullo, un facultativo; este equipo será, en teoría quen teña que atender todos os desprazados deste concello". A concentración de onte no Porriño ten continuidade hoxe en Moaña e Tui con dúas novas mobilizacións. O concello do Morrazo, tras 29 semanas consecutivas de protesta en defensa da recuperación do servizo de urxencias, volve saír á rúa ás 21 horas desta sexta feira, coincidindo co traslado do persoal sanitario da vila ao PAC de Cangas e o fechameto dos servizos médicos na localidade. Pola súa parte, a Plataforma pola Sanidade Pública de Tui convoca unha concentración diante do centro de saúde para denunciar a "falla de médicos no verán, as condicións da sala de espera de urxencias e a falla dunha ambulancia medicalizada". Moaña e Tui Os casos do Porriño, Sanxenxo, Moaña e Tui non son una excepción. O propio presidente do Goberno galego, Alfonso Rueda, admitiu a cuarta feira na sesión de control do Parlamento da Galiza, "problemas" no ámbito da sanidade pública e, moi particularmente, en Atención Primaria, onde se vivirán no verán "momentos de tensión". Asemade, desde SOS Sanidade, Manuel Martín, sinala a Nós Diario que "todo apunta a uns meses moi duros polos recortes executados polo Goberno galego" e dá por feito "mobilizacións e protestas en toda Galiza". A situación non está mellor en Atención Especializada. Onte mesmo, concentrouse o persoal de urxencias do hospital Arquitecto Marcide de Ferrol, que cualifica a situación de "insostíbel" e denuncia esperas habituais de 24 a 48 horas en padiolas "sen distancia de seguridade entre pacientes, obstaculizando saídas de emerxencia que poden ser necesarias en caso de evacuación, vulnerando dereitos fundamentais como a intimidade e a privacidade e limitando necesidades básicas como o aseo". Outro tanto aconteceu no Barco de Valdeorras, onde a xunta de persoal do distrito sanitario de Valdeorras e a veciñanza mobilizouse na tarde de onte. Hospital do Barco O voceiro do órgano de representación sindical no centro do Barco, Suso Vilasánchez, indicou a Nos Diario que "o Hospital Público de Valdeorras está deixando de ser un hospital para converterse nun centro de especialidades onde o persoal vén pasar consulta e marcha. Vai camiño de ser un ambulatorio con camas de crónicos e xeriatrías". Asemade, responsabiliza desta situación ao proceso de centralización sanitario impulsado polo PP, "onde todo se centrou en Ourense e O Barco foi perdendo recursos, unhas veces coa desculpa de optimizar e outras coa de que non había especialistas que quixesen vir a Valdeorras". A decisión da Xunta da Galiza de fechar durante os meses de verán un mínimo de 10% das camas en funcionamento nos hospitais galegos ameza con agravar os problemas. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística (IGE), esta medida significaría reducir en 639 o número de prazas hospitalarias no Servizo Galego de Saúde (Sergas), nun momento de pandemia e de aumento da poboación polo efecto do turismo. Precisamente, onte deputada do BNG, Iria Carreira, afeou no Parlamento da Galiza ao director xeral de Asistencia do Sergas, Jorge Aboal, o feche destas camas nun momento en que "40.401 pacientes agardan por unha intervención cirúrxica"


Summary: Resístense ao papel. Porén, os seus nomes ficaron gravados a ferro na memoria popular. O historiador Xosé Ramón Ermida Meilán, un dos coordinadores de Os nomes do terror. Galiza 1936: os verdugos que nunca existiron, o último libro editado por Sermos Galiza, ofrece unha panorámica sobre a crueldade nas accións de represión e castigo ás persoas demócratas. Eis un extracto da información publicada no Sermos Galiza 259.

Os máis chegaron a nós entre silencios, en voz baixa e co medo das súas atrocidades aínda cicelado naqueles que viviron entre o terror ou souberon del a través de veciños ou familiares. Outros, os menos, apareceron nas memorias que deixaron as súas vítimas para que algún día se fixese xustiza ou nos testemuños que achegaron á prensa democrática aqueles que deron fuxido da morte que lle tiñan preparada. Son os verdugos da Galiza enteira, o Lis Quibén a aterrorizar Pontevedra ou Fernando Lago Búa, carniceiro entre os carniceiros de San Simón, e tamén Francisco Rodríguez "O Rabioso", a ciscar a súa rabia entre as xentes de ben de Vigo e o Tito Cuervo, a percorrer A Mariña de Viveiro a Ribadeo no "coche do centolo" sementando a morte e o Vitoriano Suanzes e o Gumersindo Alonso "O Rubio" e Buhigas e de Teresa e así até non rematar. A publicación do volume Os nomes do terror. Galiza 1936: os verdugos que nunca existiron, libro editado por Sermos Galiza e que achega por primeira vez unha perspectiva global dos verdugos, non só vai cubrir o baleiro historiográfico sobre o tema, senón que abre a porta para novas investigacións que segan a sacudir este ermo e introducir novas perspectivas nun tema que até agora, agás honrosas excepcións, estivo ausente do debate. A represión e os represores fan parte xa da nosa tradición oral, ao pé dos nosos contos máis clásicos, aqueles que falan de meigas, fadas e encantos, aparecen estoutros que reproducen unhas pautas para o conxunto de Galiza e que escapan da disciplina histórica. Ao longo e ancho do país xorden relatos que nos falan dun mesmo patrón de conduta para os verdugos, un mesmo xeito de morrer, sempre atormentados e lembrando as súas vítimas ou unhas características comúns para significar a súa crueldade. Sería logo necesario un achegamento ao tema desde o campo da antropoloxía. [Podes ler a información íntegra no Sermos Galiza 259, en que publicamos un especial sobre o Día da Galiza Mártir. Xa na loxa e nos quiosques]


Summary: Cinco sindicatos franceses veñen de convocar para o 14 de novembro unha vaga de mobilizacións e protestas con que amosar a súa solidariedade cos países europeos que nese día realzian unha folga xeral

Francia tamén terá o 14 de novembro unha cita coa protesta contra as políticas de recortes e 'austeridade', no marco da convocatoria feita pola Confederación Europea de Sindicatos e que implicará folgas xerais no Estado español e Portugal. Cinco sindicatos franceses (entre eles os maioritarios CGT e CFDT) veñen de convocar para esa data mobilizacións e protestas con que, apuntan, mostrar a súa solidariedade c@s traballador@s da periferia europea e as súas cidadanías. Nunha declaración conxunta destas cinco centrais, apuntan que exixirán un "contrato social" que inclúa estándares comúns, como o desenvolvemento dun salario mínimo equiparábel en cada país. @s manifestantes tamén pedirán unha maior coordinación da política económica e na inclusión sistemática dos custos sociais en calquera decisión. Folga xeral Nese 14 de novembro haberá folga xeral no Estado español e en Portugal, e non se descarta que tamén se sumen Grecia e Italia. Unha fronte dos países periféricos da UE onde as medidas e recortes de Bruxelas e os gobernos están a bater con especial intensidade nas maiorías sociais. Para rexeitar esas políticas, que inciden en maior desigualdade e inxustiza, apuntan nos sindicatos; as centrais, entre elas a CIG, chaman a unha folga xeral que teña unha ampla participación da cidadanía.


Summary: O cartaz da gala, netamente feminino, que terá lugar en Tomiño inclúe as actuacións de Andrea Pousa, A banda da loba, Leilía e Rebeca Santos, unha performance da poeta Tamara Andrés, e será presentada pola actriz Isabel Risco. É o feche do Ano da Lingua organizado pola Deputación de Pontevedra.

A primeira gala do Ano da Lingua, organizado pola Deputación de Pontevedra, en 2016, foi en Pontevedra; tomándolle o relevo en 2017 Cangas e agora, na edición de 2018, a iniciativa recala en Tomiño. Así o anunciaron a alcaldesa da localidade, Sandra González, e o deputado de Cultura e Lingua, Xosé Leal. A cita vai ser o vindeiro 8 de decembro, no Auditorio de Goián, e con entrada de balde. "Introducimos diferentes disciplinas e diferentes estilos tamén para visibilizar todo o traballo realizado desde os campos que formaron parte da programación do Ano da Lingua", asegurou Xosé Leal. O cartaz desta edición é totalmente feminino. Así, a imaxe gráfica do cartaz é obra da deseñadora pontevedresa Ana Seoane e inclúe as actuacións musicais da artista tomiñesa Andrea Pousa, así como de A banda da loba e Leilía. O evento tamén contará co espectáculo aéreo de Rebeca Santos, cunha performance realizada ad hoc para este evento pola poeta Tamara Andrés, e será presentado pola actriz Isabel Risco. Ademais da Gala, para ese mesmo día tamén se programan dúas actuacións en horario de mañá. Están previstas para as 12h na praza do Seixo —en caso de choiva está previsto o seu traslado ao Mercado— e consistirán no Concerto Punkinfantil, para público infantil e familiar, e nunha actuación de Blues do País, nunha sesión vermú.


Summary: Os días 20 e 21 de xuño desenvolverase na Casa Pousadoira, en Miño, o I Encontro de Mulleres en Transición. Unha ollada de xénero sobre a crise civilizatoria.

A filósofa arxentina Isabel Rauber definiu a actual crise do capitalismo como unha "crise civilizatoria" que abrangue todos os planos, o económico, o social e tamén o político. Neste senso, Rauber defende unha mudanza que camiñe cara á unha nova civilización. Cara á outra forma de entender todos os aspectos que abrangue a vida. Desde esta premisa parte, tamén, o I Encontro de Mulleres en Transición que terá lugar en Miño os días 20 e 21 de xuño na Casa Pousadoira. Unha iniciativa que xorde arredor do ecofeminismo e visa introducir "unha visión de xénero" "na análise da crise, da xestión que se está a facer dela e do que se nos vén enriba", explica Begoña de Bernardo, unha das organizadoras. "As mulleres temos moito que dicir" A idea xurdíu, conta, "após a publicación da Guía sobre o descenso enerxético editada pola Asociación Véspera de Nada", da que é integrante. "Levabamos varias persoas, entre elas eu, polo menos un ano remoendo na idea de que había que organizar algo" arredor do que se amosa como "o fin dunha era" e, nese senso, "as mulleres temos moito que dicir". E é que elas están a recibir "un dobre impacto" como traballadoras e mulleres na situación actual. A precariedade e o desemprego atínxenas especialmente e, aliás, acrecenta Begoña, "os recortes nos servizos sociais reverten directamente nos fogares" cuxos traballos, sinala, "recaen principalmente nas mulleres". A "crise de coidados". Eis outra faciana da crise civilizatoria. O "bon vivir galego" O programa para este primeiro encontro xirará pois arredor de diversos eixos. "Teremos unha palestra sobre a vivencia das mulleres no medio rural" que correrá a conta da europarlamentar de AGEe, Lidia Senra,. "O rural ten moitas potencialidades", sinala Begoña, "cremos que se pode producir unha re-ruralización" e mesmo, subliña, "que é preciso" que aconteza. Que oportunidades brinda e como aproveitalas será unha das cuestións a tratar. Nese senso, debruzaranse sobre o "bon vivir galego" da man de dúas experiencias concretas, a da labrega María Fra e o proxecto Druantia, con Charo Lopes. Coidados, afectos e sexualidade Asemade, focarán a atención no terreo das maternidades e da reivindicación do "dereito a ser nais" sen que isto supoña "un obstáculo" para a independencia das mulleres. "Hai cuestións que só nós podemos facer como preñar, parir ou aleitar" mais outros coidados "están a recaer tamén nas mulleres" quer no seo do propio fogar, quer os que foron "transferidos a outras mulleres" fóra deste, nomeadamente nas migrantes. A sexualidade e os afectos tamén terán espazo nunha dupla xornada que combinará reflexión e lecer. O encontro rematará coa posta en común das participantes das reflexións tiradas ao longo da xornada. "Queremos que todas as asistentes acheguen as súas reflexións, para contribuírmos ao debate social sobre o que está a acontecer e imaxinarmos o futuro". A "perspectiva de xénero", salienta Begoña de Bernardo, "é imprescindíbel para a análise" da realidade mais tamén para "recuperar unha vida digna", sentencia.


Summary: O roteiro reivindicativo convocado pola Asociación Monte Pindo rematou no lugar de Chan das Lamas após dúas horas e media de camiñata. Reclamáronse demisións a berros, así como a declaración de Parque Natural para este lugar.

"Protección real" para o Monte Pindo e a demisión "dos responsábeis da destrución da nosa Patria, que nos fixo ser como somos hoxe". Coa leitura dun manifesto por parte do presidente e o secretario da Asociación Monte Pindo, Xilberto Caamaño e Mario Maceiras, rematou o roteiro 'Do negro ao verde', no cal se implicaron por volta de 500 persoas malia a intensa chuvia que este sábado caeu tamén en Carnota. Así as cousas, a marcha verde arrincou por volta das once da mañá desde os dous lados do Pindo: desde a praza da Solaina e desde Caldebarcos. O mal tempo obrigou a cubrir as prendas verdes con chuvasqueiros, mais aínda así o obxectivo da acción reivindicativa, devolverlle a vida a un monte arrasado polas lapas, mantívose vivo grazas as cores da roupa e dos paraugas d@s centos de camiñantes. Negro, espido e cheirando a queimado Desde que o lume reduciu a cinzas máis de 2.400 hectáreas deste espazo natural protexido, andar as súas ladeiras ten un cheiro que recorda a catástrofe. Cheira a fume, a queimado, a borralla humedecida pola auga que leva caído. A imaxe dun monte completamente negro e espido impacta. Provoca unha mistura de carraxe e impotencia que contaxia a todas as persoas que fixeron parte do roteiro. "Este é o paradigma de como o lume non é só a causa dun misto que o prende, senón tamén do desleixo da Xunta", sinalou Xilberto Caamaño unha vez concluída a camiñata. O acontecido neste fermoso e frondoso monte do cal @s veciñ@s conservan só a lembranza do que foi "demostra a desastrosa política de prevención" e deixa ao descuberto "unha política forestal dirixida aos intereses das grandes empresas da madeira e pasteiras". A mangueira de Feijóo volve á memoria A imaxe de Feijóo facendo que sofoca un incendio durante a vaga de lumes de 2006 vestido con roupa de marca e sostendo unha mangueira fica tamén na retina de tod@s @s galeg@s. "Mudou a mangueira polas tesouras de podar", ironizou o presidente da Asociación Monte Pindo, quen reclamou a demisión da responsábel de Medio rural, Rosa Quintana, e do Medio ambiente e Territorio, Agustín Hernández, pola responsabilidade que tiveronna queima do Olimpo Celta. Berros de 'Monte Pindo Parque Natural' e un prolongado e emotivo aplauso puxeron o punto e final á mobilización, da cal fixo parte tamén o alcalde de Carnota, Ramón Noceda. No pensamento d@s camiñantes, a mesma chamada á loita que aparecía escrita na faixa da plataforma ContraMINAcción, que tamén tomou parte no roteiro: Defendamos a Terra fronte ao capital.


Summary: No goberno de coligazón coa CDU, o SPD leva a carteira de Xustiza. A súa responsábel, Katarina Barley, cualificou de "absolutamente correcta" a decisión do tribunal de Schleswig-Holstein de exonerar Puigdmont do delito de rebelión. Sobre o de malversación Barley avanza que non será tan doado que se autorice a entrega do president a España.

A decisión do tribunal de Schleswig-Holstein sobre a non extradición de Puigdemont por rebelión -ao considerar que non existiu violencia- non esgota o trámite, sendo que na euro-orde o xuíz Llarena tamén pide a entrega do político de Girona por malversación de caudais públicos, un ilícito penal que podería envolver penas de prisión até os 12 anos. O debate, por tanto, aínda está aberto. O tribunal non se pronunciou ao respeito dese outro delito. Na cuestión terciou a ministra de Xustiza, en declaracións ao Süddeutsche Zeitung. Nelas o que vén dicer é que se as autoridades españolas -en concreto o xuíz do Supremo- tencionan continuar co proceso de extradición terán de explicar e demostrar por que acusan o president da Generalitat de malversación. "Non será doado", dixo. "A decisión dos xuíces de Schleswig-Holstein é absolutamente correcta. Era a que eu agardaba", afirmou a ministra, e a seguir acrecentou que, no caso de o Estado español ser incapaz de fundamentar a acusación de malversación, "Puigdemont será un home libre nun país libre, e dicer, Alemaña". Barley foi un paso alén do estritamente xudicial ao afirmar que neste caso é ben "falar tamén dos componentes políticos". Esta declaración encaixa coa realizada esta sexta feira polo portavoz do ministro de asuntos exteriores, Rainer Breul, un departamento gubernamental que tamén está en man do SPD. Breuel pediu que se formase un goberno en Catalunya para "avanzar cara unha solución política" do conflito.


Summary: Trump dixo que gosta das conferencias de imprensa e que o seu costume era dar unha case todos os días. Non o fixo até o de agora, apenas a 9 días de xurar o cargo, dada a avalancha de "noticias inexactas" que circulan sobre el, alegou. Admitiu que os EUA foron hackeados por Rusia, mais tamén, dixo, "por outros países".

A conferencia de imprensa de Trump pivotou basicamente sobre un asunto: os seus vínculos reais ou supostos con Rusia. O presidente eleito negou o contido do dossier entregado polo senador McCain ao FBI e, como xa fixera en twitter, cualificouno de noticia fraude. Parabenizou os meios que non se fixeron eco del e mostrou a súa confianza en que non fora filtrado por axencias de intelixencia. Caso contrario, alegou, sería unha "tremenda mancha" no seu legado. Trump, moi presionado sobre o asunto da hipotética inxerencia rusa na campaña eleitoral, acabou concedendo que "a respeito do hackeo, creo que foi Rusia", mais a seguir optou por diluír a responsabilidade da Administración Putin nunha sorte de práctica xeneralizada: "Creo que tamén somos hackeados por outros países". E nese sentido sinalou Beijing. O presidente eleito voltou a utilizar declaracións formuladas por Putin como material da súa defensa. "O presidente Putin e Rusia emitiron un comunicado hoxe no sentido de que esta noticia fraude era unha noticia fraude. Eu respeito que dixese iso". Perguntado directamente pola imprensa sobre se aceita o feito de que Putin tivese manobrado para el lle gañar as eleccións a Clinton, Trump deixou ver que é un home de empresa e formulou a cuestión en termos empresariais: "Se Putin gosta de Trump eu considero isto un activo, non un pasivo, porque nós temos unha relación horríbel con Rusia". A seguir, en ton entre desafiante e burlón, repuxo: "Vosté considera honestamente que Hillary sería máis dura con Putin do que vou ser eu? Alguén realmente pode acreditar nisto?". Cámaras nos hoteis nos lugares máis estraños Trump aludiu oblicuamente á hipótese de que Rusia tivese no seu poder algún vídeo seu de carácter sexual tomado durante unha visita a Moscova. Explicou que sempre que viaxa toma precaucións especiais, que sempre está rodeado de garda-costas e que sempre lle insiste aos membros da súa comitiva que teñan tino, que nos hoteis hai cámaras ocultas "nos lugares máis estraños". "Ou vas a modo ou acabarás véndote nalgún programa nocturno na TV", iso é o que lles di aos seus cando viaxan. "Esta Administración creou ISIS" O presidente eleito defendeu a alianza con Rusia porque "pode axudarnos a combater o ISIS" e nese sentido non dubidou en acusar a Administración Obama de ter criado o Daesh por ter "abandonado [o escenario de combate] no pior momento". "No baleiro [deixado polos EUA] formouse o ISIS". E a seguir engadiu: "Se Putin gosta de Trump, eu a iso chamaríalle un activo, non un pasivo. Non sei se me vou levar ben con Putin, agardo que si, aínda que tamén hai bastantes posibilidades de que non".


Summary: Unha declaración pública asinada por colectivos como a CIG, Fruga, Comités, AS-PG e a Federación Galiza Cultura, entre outros, aposta por avantar cara a ese obxectivo.

Á calor do debate aberto arredor da unidade para afrontar os vindeiros comicios xerais, e logo de que se sucedan varios manifestos cidadás a prol da confluencia, sindicatos e movementos sociais do noso país veñen de tomar a palabra para expresaren o seu apoio a unha "candidatura nacional galega de unidade". A través dunha declaración pública de carácter aberto chaman a seguir avantando cara a conformación dese espazo unitario en chave nacional. A iniciativa ten como primeiros asinantes Adega, Agrupación Cultural "O Galo", Asociación Galega de Emigrantes Retornados "Marusía", Asociación Galega de Historiadores, AS-PG, CIG, Comités, Federación Galiza Cultura, Fundación Bautista Álvarez, Fundación Galiza Sempre, Fundación Moncho Reboiras, Fruga e a Organización Galega de Comunicades de Montes en Man Común. O texto fica aberto a novas adhesións. Apostan por lograr un grupo parlamentar galego con personalidade xurídica propia e plena soberanía "As organizacións sociais abaixo asinantes entendemos que as próximas eleccións as Cortes Xerais do Estado constitúen unha cita política moi importante para as lexítimas aspiracións de soberanía e xustiza social do pobo galego" explican no texto. Por iso xulgan que unha candidatura unitaria é unha iniciativa precisa diante dun "contexto político-institucional, social e económico como o que estamos a vivir, no que están abertos debates de calado como o do modelo económico e social ou o do dereito a decidir e á libre determinación dos pobos". "Galiza, o noso pobo, non pode nin debe ficar á marxe en ningún deses debates, máis ben ao contrario, debemos aparecer como un suxeito con voz propia" engade a declaración. "Sumámonos a todas aquelas voces que desde diferentes ámbitos están a defender e promover iniciativas no camiño de conformar unha candidatura unitaria nacional galega, que conte cun amplo respaldo social e político que faga posíbel que por primeira vez se poida conformar un grupo parlamentar galego no Congreso dos Deputados" proclaman. Un grupo parlamentar que conte "con personalidade xurídica propia, con plena soberanía na súa toma de decisións e polo tanto non sometido nin supeditado a estratexias políticas estatais, comprometido na defensa dun programa reivindicativo en favor das clases populares galegas e do pleno recoñecemento da soberanía de Galiza como nación que somos".


Summary: No centro histórico da cidade de Ourense sitúanse as Burgas, un conxunto de fontes de auga termal con baños abertos ao público. Ao seu carón, agochado hai 40 anos no baixo da praza de abastos, existe tamén un lavadoiro cunha peculiaridade: utiliza auga termal. A pesar desta característica, no actual proxecto de reforma da praza non se contempla este lavadoiro, polo que será derrubado. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 331 de Sermos Galiza.

"É paradoxo que algo tan especial coma un lavadoiro destas características non se poña en valor, e ademais na suposta capital termal de Galiza", afirma Paco Paz, director do documentario Memoria na pedra, xunto con Lucien Petitjean. "Eu creo que é moi salientábel que haxa un lavadoiro termal nunha cidade, que aínda se empregue, que practicamente a cidadanía non saiba que existe e que vaia desaparecer. Nós fixemos este documentario pensando que quizais eran os derradeiros meses deste espazo". Este lavadoiro, antigamente situado nas beiras do río Barbaña, desprazouse ás Burgas para aproveitar a auga termal, o que permitía ás lavandeiras deixar de utilizar a auga fría do río para lavar. Ademais, mellorouse unha estrutura que estaba danada e que obrigaba estas mulleres a lavar axeonlladas. Todo este proceso foi promovido por outra muller: Celsa Porto. Hoxe en día, como manifesta Fernando Valcárcel, membro do Arquivo Visual Ourensán, "parece que non ten moita demanda; pero á marxe do tema especulativo, etnográfico e da funcionalidade do servizo e da propia instalación, poderíase converter nun museo ou ofrecer un tipo de estrutura compatíbel coa instalación actual". Ademais, critica, en declaracións a este medio, "na cidade non hai unha verdadeira explotación do termalismo, que non se limita aos baños. O termalismo en Ourense hoxe en día é algo residual, case inexistente, sendo unha potencia mundial". A cara oculta do termalismo O documentario Memoria na pedra, que se iniciou para poñer en valor este patrimonio, foi gañador do primeiro premio no VIII Certame de Curtas da Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG). Non obstante, tamén se presentou no Festival de Ourense, no que foi descartado e, polo tanto, non se exhibiu. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 331 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Iemen, unha das civilizacións mais antigas do mundo, é un verxel que combina esa beleza natural propia cunha historia abraiante que recollen as Sagradas Escrituras e que silencias os escritos modernos. Situada no extremo sur da árida península arábiga, abrigada polas augas do mar de Arabia e mais do mar Vermello, e habitada durante séculos, leva anos sumida nunha guerra da que non se albiscan indicios de paz e tranquilidade.Iemen é a única república na península arábiga, onde todos os seus veciños están dirixidos por reinados e emiratos. É tamén unha das terras máis fértiles da rexión, famosa polo cultivo do café e polas montañas airosas que recollen o fresco das costas que bañan o país. Na beira leste están as areas brancas do mar Vermello e na beira sur os rochosos areais do golfo de Aden, parapetado por montañas que se estenden ao longo e ancho de todo o territorio; un oasis que fai fronteira co vasto deserto árabe que delimita as propiedades do país.A historia de Iemen remóntase aos comezos da civilización, pois hai datos sobre ela dende hai séculos. De feito, a orixe mesma do nome semella estar na Xénese bíblica, onde se conta que de Ioctán, fillo de Héber, fillo de Xálah, fillo de Arfaxad, fillo de Sem, saíron as tribos que logo poboaron Iemen. O teólogo Evis L. Carballosa afirma que os descendentes de Ioctán habitaron o sur da península arábiga, dende Mesa ata Sefar, e proba diso son os nomes das tribos e poboacións que herdaron os seus nomes: Almodad, cuxo nome podería significar «o amigo» ou «o amigo de Deus», representa os pobos do sur, igual que Haarmot, que alude a unha zona rica en mirra; Xelet identifícase coa tribo iemenita dos salf e Iárah, que significa lúa, cunha que se cre que adoraba a lúa; Hadoram, que vén sendo «Adad é exaltado», era tamén unha tribo arábiga, como Diolah, terra de palmeiras ou dátiles, Abimael, que significa «o meu pai verdadeiro é Deus», e Obal e Iobab. Amais, Uzal designaba a cidade de Sana, a actual capital do país, e Ofir, onde estaban as mellores minas de ouro da época, que se topaba entre Xebá e Havilah, que significa terra onde hai ouro.Dese Ioctán vén o nome do país, que significa dereita. Hai investigadores que defenden a idea de que Ioctán se estableceu no primeiro lugar á dereita que topou despois de baixar dende o norte da península arábiga. Mais hai outra teoría que mantén que o nome de Iemen débese a situación xeográfica do país con respecto a Meca: a súa dereita. No caso da capital, Sana, é tamén coñecida como medinat Sem, a cidade de Sem, xa que se cre que foi este quen a fundou. De Sem provén o xa aludido Ioctán, ou Qahtán, lembrado nun poema revolucionario que recorda as orixes do pobo iemení: «Qahtán é o voso ancestro e o meu/ a xente de Iemen e a vosa posesión e a miña».O feito de estar entre a India e o mar Mediterráneo permitiulle a Iemen ter o control do trafico de especias. Daquela coñecida como reino de Sabá, fíxose tamén famosa pola súa raíña, como documentan as tres grandes relixións monoteístas. As lendas alimentáronse da figura de Bilquis, a raíña de Sabá, e o seu poder traspasou fronteiras. Así, crese que cando unha bubela lle falou a Salomón dun lugar onde había unha raíña que veneraba o sol, este decidiu persuadila e escribirlle unha carta na que lle explicaba que a quen debía adorar era a Deus. A resposta chegoulle en forma de agasallos, que rexeitou, ante o cal a propia raíña decidiu acudir ante el. Os trasnos que acompañaban a Salomón, temerosos de que este namorase e quixese casar, advertíronlle que Bilquis tiña as pernas peludas e pezuños de cabra. A curiosidade foi tal que o monarca mandou construír un chan de cristal baixo o trono. Deste xeito puido enganar á raíña, que pensou que era auga e tivo entón que arremangarse as roupas, deixando á vista as pernas peludas. Aínda que non se sabe de certo se chegaron a casar, conta a lenda que os trasnos depilaron a raíña e esta converteuse á fe que predicaba Salomón.Alén do mito, hai investigacións que constatan que Sabá foi un estado matriarcal cuxo nome significa «receptor do ceo e da paz». Dispóñense de datos que atestan que eran as mulleres as cabezas de familia e as que herdaban. Permitíaselles ter máis dun esposo, quen debía abandonar a casa dos pais para vivir onda ela, que podía divorciarse, e que o facía, orientando a tenda de campaña cara ao leste durante tres noites consecutivas. Amais disto, Sabá era un país rico en ouro e pedras preciosas, cun avanzado sistema de irrigación e cuantiosos xardíns que o orlaban. Nel cultivábanse diversos tipos de especies e dominaba o comercio do incenso, de gran importancia daquela. Nese milenio antes de Cristo, o incenso empregábase para ofrendas, pois críase que o seu fume chegaba ata o ceo por medio dos rezos. Así mesmo, as piras funerarias adoitaban cubrirse con el e permitían que o recendo apagase o cheiro das cremacións. Outra resina moi usada na época era a mirra, utilizada para facer aceites perfumados e cosméticos, así como para preparar os corpos antes do funeral. Tanto a resina como o incenso eran produtos moi demandados e Iemen producíaos a gran escala.O afastamento da rexión permitiulle permanecer libre de conflitos durante séculos e que fose coñecida domo a Arabia Feliz, «Arabia Felix». Mais no século i d.C. os romanos ocuparon Exipto e pasaron a controlar o mar Vermello, o que provocou o declive da ata ese momento prospera ruta do incenso. A fraqueza económica propiciou que o reino cristián de Abisina, a actual Etiopía, gobernase o lugar, que no século vi pasou a mans de Persia.O século vii supuxo un notable cambio para toda a rexión debido á chegada do islam, que axiña se estendeu e levou con el novas formas de goberno. Dese xeito, Iemen estivo dirixida por diferentes califas que lograron manter a cultura propia do país; porén, as diferenzas ideolóxicas entre grupos do norte e grupos do sur comezaron a delimitar as posteriores friccións. Cómpre apuntar que no século x o imanato Zaydi estableceu vínculos importantes coas tribos do norte e coa vertente xiíta do islam. Namentes, o goberno Rasulid, que se fixo co control dende o século xiii, identificouse coas terras do sur e coa corrente sunnita. Esta dicotomía rompeuse coa chegada de mercadores portugueses no século xvi, o posterior dominio dos mamelucos de Exipto e a conquista do imperio otomán máis tarde; un dominio derrubado un século despois grazas á unión do imanato Zaydi, que durou ata entrado o século xix.Iemen desenvolveu unha gran industria cafeteira durante o goberno otomán. A cidade costeira de Moca converteuse no principal porto e vía de importacións do país e, durante 200 anos, no monopolizador do comercio do café. O escritor Dave Eggers combina as lendas nacidas co café coas do propio Iemen, nunha novela biográfica que presenta a historia do país a través dos ollos do seu protagonista: Mokhtar Alkhanshali. Este, fillo de inmigrantes iemenís residentes en Estados Unidos, explora os cafetais e a vida campesiña do país dos seus devanceiros xusto no ano no que estala a última guerra civil, 2015. O novelista e investigador aproveita para facer da obra un manual de historia e para abrir as portas á esperanza. Grazas a este proxecto, a fundación de Alkhanshali, Port of Mokha, conseguiu maior difusión. Así, o café logrou devolver a Moca o seu protagonismo e aos seus cultivadores un traballo remunerado.Tras dous séculos de monopolio cafeteiro, Iemen tivo que procurar outros negocios. O encarecemento do produto, moito máis elevado que noutras zonas do mundo, onde comezou a producirse, provocou a perda do dominio. Por iso, a importancia e o terreo alcanzado polo café foi pronto ocupado polo qat, un arbusto que contén alcaloides similares á cafeína e cunhas follas que masca a maior parte da poboación iemení. De feito, Al-Mugahed sinala que case a metade dos ingresos familiares van para o qat, que adoita mascarse durante catro ou cinco horas ao día. Malia que a OMS a considera unha droga agresiva, é legal en Iemen e moi habitual en eventos sociais e reunións. A súa importancia é tal que hai quen culpa a droga da escalada de violencia do país. Segundo argumentan, os seus cultivos aprópianse de boa parte dos acuíferos que, por mor da seca, provocaron importantes carencias de auga, feito que agravou a fame e a tensión nos febles lazos de unión entre tribos rivais que precisan deses terreos e desas augas para vivir.Eses séculos de auxe comercial serviron para que a poboación se concentrase en núcleos urbanos e que así se construísen os primeiros rañaceos do mundo, edificios de entre catro e oito andares, algúns deles de máis de 30 metros de altura, e feitos con barro, palla e auga. Shibam, coñecida baixo o alcume de «Manhatan do deserto» é un dos mellores exemplos desa arquitectura que comezou no século iv e non deixou de traballarse ata o xvi. Esa planificación urbana, baseada na construción en vertical, está presente en todo o país e é un dos sinais de identidade do mesmo, unha auténtica peza de museo desa etapa de esplendor. O illamento cultural iemení prolongouse dende o século xvii ata o xix, coa ocupación británica de Aden, no sur, e a reocupación otomá do norte. Xa a comezos do século xx, os dous poderes trazaron unha fronteira que non se había derrubar ata 1990. Na beira norte houbo diversas revoltas que remataron, en 1918, coa saída das forzas otomás, que deixaron a rexión en mans do imanato ata a revolución de 1962. Na beira sur, Aden converteuse nun enlace de gran importancia grazas á apertura do canal de Suez, o que provocou a protección británica da zona; con todo, a oposición da Fronte de Liberación Nacional, sumado ao fracaso da política colonial británica, fixo que en 1978 o sur do Iemen conseguise a súa independencia. E así, ata a reunificación, a parte norte creceu baixo o dominio da cultura islámica, mentres o sur se organizaba segundo unha ideoloxía marxista.O 22 de maio de 1990 declarouse oficialmente a República do Iemen. O presidente do norte, Saleh, pasou a ser o presidente da nova república, mentres al-Attas, presidente do sur, pasou a ocupar o posto de primeiro ministro. Ese mesmo ano, a guerra do golfo Pérsico provocou unha enorme inestabilidade na zona, que, no caso de Iemen, derivou nun conflito económico de graves consecuencias. O apoio de Saleh á invasión iraquí de Kuwait suscitou o enfrontamento con Arabia Saudita, que expulsou do país o millón de iemenís que alí traballaban. De igual xeito, Estados Unidos freou a axuda a Iemen e a situación motivou unha gran deterioración económica. Ese desgaste agravouse en 1994, ano no que estalou unha guerra civil que levou a unha fugaz secesión do sur. Saleh conseguiu unificar de novo o país e ditou leis que permitiron que seguise no poder ata o ano 2011, cando as protestas encheron as rúas a pedir a dimisión do presidente, destituído un ano máis tarde a favor de Hadi.A situación do país non deixou de empeorar durante o mandato de Hadi. Asher Orkabi resume con detalle a volatilidade deses anos de cambios de goberno así como as causas que hai detrás. Orkabi explica como a situación actual deriva dunha solución inacabada que só fixo aumentar as friccións entre as diferentes partes; unha delas a dos hutis. Tal e como expón, en setembro de 2014, o movemento tribal huti chegou a Sana e devagar estendeu o seu dominio ata provocar a abdicación do presidente Hadi. Ese control do norte por parte dos hutis, que reclaman a súa lexitimidade, baseada na historia, contrasta co movemento separatista do sur, al-Hirak, que sente o menosprezo dos outros e que se identifica co verdadeiro estado de Qahtán.Á frontal rivalidade entre o norte, que recibe o apoio de Irán e o contraataque de Arabia Saudita, e o sur, que conta coa axuda dos Emiratos, cómpren engadir dúas ameazas contra ambos: por unha banda al-Qaeda, que foi gañando cada vez máis adeptos dende 2009, e pola outra o Estado Islámico, que mantén un pequeno bastión no centro do país; obxectivos, ambos grupos, de operacións contraterroristas estadounidenses. Unha quinta facción dentro da loita fórmano aqueles que encabezaron as protestas da primavera árabe iemení. No medio de todos eles, e sen voz, están os milleiros de inocentes atrapados no lugar onde naceron.O conflito bélico entre as diferentes bandas fai que Iemen viva a peor crise humanitaria do mundo. Segundo os datos recollidos no Plan de reacción humanitaria da oficina da ONU para a coordinación de asuntos humanitarios, OCHA, polas siglas en inglés, o 80% da poboación (24 millóns, dun total de 30'5) precisa de axuda humanitaria, 14'3 de entre eles cunha necesidade severa. O documento amosa que hai 4'8 millóns de desprazados, preto de medio millón deles refuxiados e migrantes, e que unha media de 600 construcións civís acaban esnaquizadas cada mes. A estes estragos hai que sumar o de hospitais, colexios e outras instalacións civís que complican aínda máis a vida diaria. Amais, as minas terrestres e outros restos de explosivos constitúen un perigo constante para a poboación.Entre eses milleiros de refuxiados que fuxiron de Iemen está Alaa Abdoulkader Saleh Bagunaid, quen lembra como o 16 de abril de 2015 chegaba á costa de Djibuti. Abandonou o país coa familia e atrás deixou a casa e as súas pertenzas, e mais o traballo. Confesa que xa non lle queda nada en Iemen e que aínda que Djibuti nunca se converteu no seu lar, aí ten agora un sitio onde traballar e vivir, coa esperanza de poder marchar cara a outro lugar o antes posible. Soña con continuar os seus estudos de informática e con mellorar de traballo para así poder seguir a axudar á familia, separada por mor da guerra. Os pais están en Exipto, cun outro fillo que sofre de problemas mentais, agravados dende a súa fuxida de Iemen, onde vivían con tranquilidade. Unha calma rota que fixo que mudasen o piso onde vivían por un peirao, ao chegaren a Djibuti, e por unha tenda de campaña, ás poucas semanas, no campo de refuxiados de Markazi.Alaa viviu en Markazi, coa familia, dous anos. Alí traballou como voluntario para a ICAN (rede internacional de acción infantil, polas siglas en inglés), onde chegou a aprender xaponés, e colaborou nas actividades do campo para ocupar o tempo libre e manterse enérxico. Por iso, malia a calor, que nos meses máis duros chega a superar os 50ºC, corría todas as mañás e nadaba todos os venres. Así, engorde, foi perdendo o contacto co seu país natal, onde as novas veñen cos novos refuxiados, desesperanzados. Anisa Samir tamén viviu no campo de refuxiados de Markazi. Igual que Alaa, chegou coa familia e axiña comezou a colaborar no campo como mestra de inglés. Iso era o que estudaba antes de partir do porto de Aden; uns estudos que retomou hai un ano, ao volver á casa. Malia aínda sentir certo medo, pois a cidade non é como era antes de 2015, está feliz de continuar os estudos e de estar entre os seus. Recoñece que a longa tempada en Markazi fíxoa madurar e aprender moito, mais devecía por volver ao seu Iemen natal. Agora espera rematar a carreira e traballar dela; talvez monte unha ONG coa que poder aportar o seu coñecemento e un chisco da axuda que tanto precisa o país.Aden renace das súas cinzas amodo. Testemúñao Anisa e a vida ao seu redor, que volve contar con eventos culturais, como a proxección de películas. Hai uns anos, en 2014, traspasaba fronteiras o filme Ana Nojoom bent alasherah wamotalagah, Son Nuyum, de dez anos e divorciada, de Khadija al-Salami; unha crónica sobre a realidade do matrimonio infantil en Iemen. Máis recente é Ashiratum ayam qabel al-zifatu, Dez días antes da voda, de Amr Gamal . Neste caso, a produción amosa unha historia de amor chea de obstáculos provocados polo conflito que comezou en 2015. O orzamento de pouco máis de 25.000 euros e os trinta días de produción e gravación en situacións de perigo, axitación política e inseguridade non foron un impedimento para que se convertese nun auténtico éxito. Aínda que nun principio a película ía proxectarse durante dez días, estivo oito meses en pantalla grazas á gran demanda de público. Uns espectadores que non puideron encher as salas de cine, pois a maior parte dos teatros e salas quedaron esnaquizados durante os sucesivos enfrontamentos; con todo, si lograron ocupar os lugares onde se instalaron as pantallas que se montaban e recollían con cada función.Dez días antes da voda non é só un reflexo da realidade actual iemení, senón tamén un halo de esperanza xurdido do medio do conflito; unha guerra que semella non ter fin, ao contrario que a película. Esta comedia dramática do día a día é un exemplo máis da vida en Iemen, como a que amosa o documental Manal Al-amal, feito por dúas xornalistas iemenís: Manal Qaed Alwesabi, cuxo nome significa determinada, e Amal Al-Yarisi, cuxo nome significa esperanza. Neste caso dáse voz a diferentes nais que presentan o sufrimento de ter fillos aos que non poder alimentar; unha situación descoñecida fóra do país, mais totalmente habitual nel. Esta é a realidade de Iemen, un país dividido que sofre en silencio as batallas que se libran dentro dela. Semella afastada esa Arabia feliz regada de futuro; con todo, a esperanza está latente. A xente iemení segue a vivir e a loitar pola súa vida, consciente de que un cambio é posible e necesario para que nese verxel zarrapicado de rañaceos de adobe volva pronto florecer a paz.


Summary: Rubén Ruibal debulla para Praza as súas visións sobre o momento creativo do teatro galego, reivindica a figura de Vidal Bolaño, do que este ano farán dez anos do seu pasamento, e salienta o bo nivel dos autores dramáticos do país: Vanesa Sotelo, Fernando Epelde ou Santi Cortegoso. Video no interior.

Praza reuniu a pasada semana a Jorge Coira e Rubén Ruibal nun restaurante compostelán para que conversasen ao redor da adaptación cinematográfica que o primeiro está preparando da obra do segundo, Limpeza de Sangue. Falamos con Ruibal sobre distintas cuestións relacionadas co momento actual do teatro galego, tanto a nivel creativo como económico e no que atinxe ao apoio que recibe da administración. Ademais, preguntámoslle sobre Roberto Vidal Bolaño, referente persoal, do que neste 2012 fan dez anos do seu pasamento. Mirade o vídeo elaborado por TingaLaranga AudioVisual e Alberto Ramos. "Parece que é todo prescindible, a lingua, a cultura... Este goberno é unha brigada de demolición" "Temos un nivel espectacular de autores de teatro: Vanesa Sotelo, Fernando Epelde, Santi Cortegoso..., que están conseguindo premios que nunca conseguíramos os autores galegos" "É bo que no teatro afeccionado vaian xurdindo máis compañías, esa é a canteira real de público e de actores do teatro galego" "Agora que pasaron dez anos, vai sendo hora de tomar a figura de Roberto Vidal Bolaño coa seriedade e o rigor que merece. En tempos de demolición é bo ter presente a unha persoa como el, que era capaz de producir espectáculos nas peores condicións, con tres pesos" "Sigo traballando no teatro da maneira que sempre fixen, como un afeccionado" "Interésame o teatro como forma de relación social. A xente ten que saír da casa, escapar da pantalla" "En tempos de crise, teño ganas de escribir comedia"


Summary: A Consellaría informa que está a reprogramar as citas dalgunhas persoas maiores de 60, debido ao axuste das doses en cada área. Até o de agora, o número total de vacinas de Astrazeneca administradas en Galiza é de 140.903 doses.

A Xunta suspende a administración das vacinas de Astrazeneca nas persoas menores de 60 anos. Así, na xornada de hoxe desconvocou as 1.403 persoas, pertencentes aos colectivos profesionais esencias, que estaban chamadas a vacinarse hoxe con Astrazeneca. Ademais, o Servizo Galego de Saúde tamén está a reprogramar as citas dalgunhas persoas maiores de 60 anos, debido ao axuste das doses en cadansúa área sanitaria. As decisións foron adoptadas tras a xuntanza do Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde que se realizou onte, e na que se acordou suspender a inoculación da vacina elaborada pola farmaceútica británica, nas persoas menores de 60 anos. Até o de agora, o número total de vacinas de Astrazeneca administradas en Galiza é de 140.903 doses. O acordo incide naqueles grupos poboacionais que pertencen ás profesións definidas como esencias para a sociedade dentro da Estratexia de Vacinación establecida polo Ministerio de Sanidade, aos que se lles reprogramará as súas citas. Neste senso, en Galiza hoxe estaba prevista a vacinación de docentes e persoal de Educación Infantil e Especial, centros de menores, Forzas e Corpos de Seguridade do Estado ou Servizo Marítimo, entre outros. Por áreas sanitarias a reprogramación afecta 220 persoas na área sanitaria de Coruña-Cee; 161 na área de Lugo, A Mariña e Monforte; 505 na área de Vigo; 400 na área de Santiago-Barbanza e 117 na área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras. No que atinxe ás areas de Ferrol e Pontevedra-O Salnés, na xornada de hoxe non estaban programadas as vacinacións de colectivos esenciais. Até o de agora, o número total de vacinas de Astrazeneca administradas en Galiza é de 140.903 doses.


Summary: O secretario xeral do partido, Gonzalo Caballero, instou ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, a rectificar despois de que o PP vinculase a súa rúbrica nunha moción de censura contra o alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Jácome, á saída do voceiro municipal socialista, Rafael Villarino, dos seus cargos políticos.

"Non queremos que o PP asuma actitudes antidemocráticas en Galicia que noutras comunidades asume Vox", censurou o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, após o choque entre as formacións desta semana pola figura de Rafael Villarino nas institucións ourensás. Após participar nunha reunión da executiva socialista en Ourense, Caballero amosou o seu apoio ao deputado e portavoz do grupo municipal socialista na cidade, Rafael Villarino, ao que o Partido Popular quería fóra de todos os seus cargos políticos a cambio de asinar unha moción de censura para provocar o cambio de Goberno local. O representante do PSOE explicou que sacaron unha declaración institucional "pola calidade democrática e o respecto á cidadanía de Ourense". "A cidadanía non pode ser rectificada polos tics antidemocráticos do PP. O que sucedeu ao longo das últimas xornadas é moi grave e non se pode admitir nin consentir", afirmou, lembrando que Villarino foi elixido nunhas eleccións democráticas. Así pediu unha rectificación pública ao presidente do PPdeG e da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, ao entender que é o máximo responsábel de que o seu partido tivera un "intento de converter as institucións en propiedades" e tentase "decidir quen pode e quen debe estar nelas e quen non". "Vítima de acoso" O propio Villarino denunciou que esta feira foi "vítima do acoso e os insultos" dos populares na presentación dunha idea sobre a memoria histórica no pleno da Deputación. "A democracia está as portas de Ourense e tena que traer o Partido Socialista porque co Partido Popular estamos nunha espiral de ataques que o único que demostra é que o que o PP tiña de democracia era o discurso e agora ata o discurso perdeu", subliñou. Pola súa banda, o PP ourensán criticou que o PSOE deixase rematar o prazo que ofreceran para sentar a "falar dun futuro Goberno de coalición" -coa condición de apartar a Villarino, que xa dera un paso atrás- que apease Democracia Ourensá e goberno en minoría de Pérez Jácome do Consistorio. Pero para o PSdeG xa é tarde tamén para acabar co "pacto letal" que no seu día acordaron Feixoo, Baltar e Jácome.


Summary: Dende hai anos cómpre acreditar un nivel B1 nunha lingua estranxeira para obter o título de grao. Acción Universitaria denuncia que nesta altura xa non hai a posibilidade de matricularse neste ano nas probas internas que realiza a USC.

Dende hai anos cómpre acreditar un nivel B1 nunha lingua estranxeira para obter o título de grao. As universidades permiten acreditar o título mediante a presentación de títulos obtidos fóra da institución, e esta acreditación tamén se pode realizar a través dun curso no centro de linguas modernas (con matrículas con prezos superiores a 150 euros) ou ben presentarse as probas de acreditación que organiza este centro durante o curso. Estas probas de acreditación teñen dúas partes, unha escrita que é a proba coñecida como B1-A, e outra oral, a B1-B, sendo necesario aprobar as dúas para obter o título de grao. O problema, segundo denuncia Acción Universitaria, é que dende febreiro xa non hai prazas dispoñibles para realizar a segunda parte da proba na USC, nin no campus de Compostela nin no de Lugo. O colectivo sinala que esta circunstancia deixa os e as estudantes que non se matricularan hai bastantes meses nas dúas probas ante o risco de non obteren o seu título de grao en xuño, tendo de agardar até setembro. Ou ante a necesidade, se queren o título en xuño, de ter que recorreren a unha acreditación externa, cun prezo elevado, e para a que nalgúns casos tamén se pechou o prazo de matrícula. Este grupo lembra que a obtención do título en xuño pode ser necesario para a continuación dos estudos noutros centros ou noutro nivel. O colectivo sinala que "a causa deste problema é a falta de planificación da USC e polo tanto é a universidade a que ten que atopar unha solución para as persoas afectadas, e non ser estas as que teñan que buscala" Acción Universitaria denuncia que "ante esta situación alarmante a resposta do Centro de Linguas Modernas, que se encarga de facer estas probas na USC, amosa pasividade e declara que por agora non se van a aumentar as prazas, que é a nosa responsabilidade por non prever esta situación". O colectivo sinala que "a causa deste problema é a falta de planificación da USC e polo tanto é a universidade a que ten que atopar unha solución para as persoas afectadas, e non ser estas as que teñan que buscala". Acción Universitaria esíxelle á USC que "amplíe as prazas para realizar as probas de acreditación en lingua inglesa, así como tamén en todas aquelas linguas que non teñan suficientes prazas".


Summary: A fin de semana chámase desta volta Culturgal. A grande feira decorre durante a finde en Pontevedra. Mais non todo se esgota no Pazo de Cultura da cidade do Lérez. A oferta destes días pasa tamén pola Festa da Chanfaina, monólogo de Pepo Suevos e diversos espectáculos teatrais ou exposición

Sexta feira Culturgal Pontevedra Pazo da Cultura 2-4.11.2016 Culturgal volta protagonizado por Sondeseu, Budiño e María Fumaça. A Feira das Industrias Culturais nesta ocasión realiza a súa novena edición con máis de 120 actividades nos espazos Foro, Libro, Infantil, Carpa e Cine. O Auditorio do Pazo da Cultura acollerá tres espectáculos especiais con SonDeSeu (sexta feira 2, 21.30 h), Budiño (sábado 3, 21.30 h) e María Fumaça (domingo 4, 12.00 h). Monólogo Pepo Suevos Arteixo Centro cívico e cultural 21.30h Pepo Suevos achéganos novamente un repertorio no que toca todos os temas existentes, espectáculo no que o bo humor é protagonista. Sábado Teatro para bebés A Coruña Sala Gurugú 18.30h Caramuxo Teatro presenta Ñam!, un espectáculo de teatro para bebés co cal achegarse en familia ao saboroso e suxestivo mundo da cociña. V Festa da chanfaina San Sadurniño Local social de Bardaos 15.00-11.30h Degustación dun dos pratos típicos da zona, elaborado con sangue, carne e especias dentro do recho dun porco, e máis con música ao vivo. Budiño en concerto Pontevedra Pazo da Cultura 3.12.2016 21.30h Presentación da reedición do libro-disco, Paralaia, no seu vixésimo aniversario, espectáculo con Mercedes Peón como convidada especial. Domingo Festa do Pan da Baixa Limia Bande Pereira O programa de actividades inclúe xogos tradicionais, música, taller de panadería, obradoiros, degustación do pan e música tradicional. Animundis Ourense Auditorio de Ourense 12.00h Espectáculo infantil, representación multimedia de música e teatro, composicións de funk, swing e rock, acompañadas de divertidas letras. Galiza-Cabo Verde: unha irmandade Carballo Pazo da Cultura Até 9.12.2016 Mostra de imaxes que o fotógrafo Rober Amado realizou durante a súa viaxe a Cabo Verde por 6 das 10 illas, do Fondo Galego de Cooperación Valle-Inclán: xenio e figura Santiago de Compostela Colexio de Fonseca Até 16.12.2016 Unha exposición para coñecer polo miúdo a figura de Valle-Inclán, co gallo do 150 aniversario do seu nacemento. A mostra reúne edicións publicadas ao longo da súa vida, unha escolma dos seus deseños gráficos orixinais, caricaturas e retratos de Valle-Inclán publicados na prensa contemporánea e a proxección internacional do autor no seu tempo. A caza moderna da balea en Galiza Bueu Museo Massó Até 31.12.2016 De Punta Balea a Cabo Morás é unha mostra que aproveita a historia da industria baleeira na Galiza, especialmente na segunda metade do século XX. Abarca diversas seccións como as lendas que foron xurdindo arredor deste cetáceo, os produtos que se aproveitaban da balea, a etapa heroica da caza da balea, a caza moderna e a fin da industria baleeira.


Summary: César Strawberry sentará no banco dos acusados por seis comentarios en Twitter e un rechío. Grupos e cantantes que tiveron que comparecer perante a xustiza polas súas letras e/ou opinións habelos, hainos: De Javier Krahe e Albert Pla a Negu Gorriak ou SA , entre outros.

A Audiencia Nacional vén de correxir o xuíz De la Mata e ordenar que o cantante de Def Con Dos, César Strawberry, sente no banco dos acusados para ser xulgado por "enaltecemento do terrorismo" e "vexación ás vítimas" a raíz de 6 comentarios en twitter e un rechío. A Sala do Penal descarta a apelación á liberdade de expresión. O propio servizo anti-terriorista da Garda Civil foi quen peneirou e seleccionou as mensaxes nas redes sociais que levan ao banco dos acusados a Strawberry. Non é o 'frontman' do grupo de rap-metal o primeiro músico que vai dar diante da xustiza polas súas opinións ou letras. No Estado español hai precedentes de abondo. Repasemos algúns deles. En abril do 2014 a Audiencia Nacional condenaba a dous anos de prisión o rapeiro Pablo Hasél por "enaltecemento do terrorismo" na letras dunhda das súas cancións. O Supremo confirmaba a condena en marzo do presente ano. Pola Audiencia Nacional tamén pasou o grupo vasco SA (Soziedad Alkólika), que foi xulgado tamén por "enaltecemento do terrorismo" polas letras de cancións como 'Explota zerdo'. O tribunal absolveu en 2006 o conxunto de Gasteiz por entender que non había apoloxía de ETA, mais di que a letra da canción en cuestión está á beira "do tipo penal de enaltecemento". Mais non só de "enlatecemento do terrorismo" se nutren os xuízos da AN contra grupos e músicos. En 2012 a AN impuña unha multa de 900 euros para cada un dos tres integrantes de 'Ardor de estómago' por un delito de 'Inxurias á coroa' nun tema que, curiosamente, facía parte dun disco editado polo Concello de Segovia co gallo da IV Mostra de música xove. Galindo VS Negu Gorriak En 1993 Rodríguez Galindo, daquela teniente-coronel da Garda Civil, demandaba o grupo vasco Negu Gorriak por un delito de danos á súa honra e difamación. A demanda respondía ao tema 'Usterlkeria' (podredume), no que se falaba das relacións deste militar co narco-tráfico, en base a informacións saídas en varios medios (Egin, Diario 16, Egunkaria). Galindo pedía 90.000 euros e que esa canción non poidese nunca interpretarse ao vivo. No 2000 o Tribunal Superior abolvía Negu Gorriak, que celebrou a boa nova con 3 concertos de despedida: un en Baiona (4.000 persoas) e outros 2 en Donostia (13.000 persoas). Galindo foi condenado posteriormente a 75 anos de cárcere polo caso so secuestro, tortura e asasinato de Lasa e Zabala, 2 refuxiados vascos. A Asociación de Vítimas de Terrorismo 'Verde esperanza' e diversos grupos teñen solicitado nos xulgados a paralización de concertos por entender que se aldraxaba ás vítimas ou enaltecía o terrorismo: Fermín Muguruza, SA, Su Ta Gar, Piperrak, Los Chikos del Maíz ou mesmo os italianos Banda Bassotti. Krahe, Albert Pla e "matar a todos os de Podemos" En 2012 o xulgado absolvía Javier Krahe dun delito contra sentementos relixiosos a raíz dun vídeo gravado en 1997 e emitido en 2004, "cociñar Cristo para dúas persoas". Entre os denunciantes, responsábeis do Centro de Estudios Jurídicos Tomás Moro. En setembro deste ano a Audiencia de Valencia absolvía o cantautor catalán Albert Pla dunha falta de ameazas por dicir que "mataría a todos os de Podemos e platafirmas cidadás" aproveitando "que agora aínda non teñen cargacostas".


Summary: A Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI) súmase ás críticas xeralizadas ante a exclusión das creadoras do Plan de reactivación da Cultura da Xunta da Galiza.

A Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI) é o último dos colectivos sectoriais en sumarse ás críticas xeralizadas que está a recibir o Plan de reactivación da cultura e o turismo promovido pola Xunta, un texto que cualifican como "ambiguo, insuficiente e pouco adaptado á realidade dos profesionais da creación gráfica e da ilustración". O colectivo de ilustradoras, xa "precarizado previamente e fortemente golpeado pola crise da COVID-19" considera que se deixan de lado as súa necesidades específicas, "a pesar de ser o seu traballo a base do propio sector". Súmanse así a outras asociacións galegas que veñen demandando, para alén da falta de concreción do plan, a intemperie na que deixa o tecido laboral de artistas e técnicas. O colectivo de ilustradoras, xa "precarizado previamente e fortemente golpeado pola crise da COVID-19" considera que se deixan de lado as súa necesidades específicas, "a pesar de ser o seu traballo a base do propio sector" "Non se pode esquecer que temos necesidades, sensibilidades e, sobre todo, vulnerabilidades diferentes", lembran, mais a súa profesión non aparece nomeada en ningún momento, como acontecía co caso da danza. Se ben a ilustración podería estar vencellada ás medidas de apoio ao sector do libro, estas diríxense ás empresas editoriais, librarías, feiras do libro, traducións e bibliotecas... Así, sinalan, quedan á marxe creadoras quer gráficas quer literarias, como tamén reivindicaba nunha entrevista a Nós Diario o presidente da Asociación Galega de Escritoras e Escritores (AELG), Cesáreo Sánchez. Igualmente, é xustamente esta a premisa que deu lugar unha das últimas iniciativas por facer forza conxunta entre estes dous eidos: A creación literaria galega en perigo de extinción. A falta de concreción do plan provoca a incerteza das ilustradoras en canto a se os adiantos de dereitos serán subvencionábeis, unha práctica fundamental no seu campo de traballo. Igualmente, desde AGPI reclaman que as axudas se concedan só a aquelas editoriais cuxos contratos de cesión de dereitos "estean libres de ilegalidades ou cláusulas abusivas". Profesionais artísticas Doutra banda, as ilustradoras tamén apuntan a falta de concreción das axudas á creación no ámbito artístico, que observan ao tempo moi difíciles de aplicar á súa actividade. Refírense en concreto ás que se presentan "como apoio ás artes plásticas (artistas e comisarios), sen especificar que disciplinas están incluídas". Da mesma maneira, súmanse á denuncia de asociacións como A Colectiva, sen entender que estas subvencións se dediquen unicamente a menores de 35 anos. O fondo do Xacobeo O Conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, xustificaba a ausencia directa a axudas a creación coa posta en marcha do fondo para proxectos culturais Xacobeo 2021. Está medida, que poderá solicitarse a partir da segunda feira 25 de maio até 31 de xullo contempla o financiamento a iniciativas de empresas, cooperativas, entidades sen ánimo de lucro e autónomos financiadas ao 100% con achegas entre 4.000 e 10.000 euros. Román Rodríguez, xustificaba a ausencia directa a axudas a creación coa posta en marcha do fondo para proxectos culturais Xacobeo 2021 Aínda pendente de publicar a convocatoria, a priori semella tamén de difícil encaixe para as ilustradoras en concreto e as creadoras en xeral, fóra do eido máis industrial. Segundo adiantou onte a Consellaría de Cultura, contemplaríanse servizos como deseño, produción técnica ou subministro de materiais e expresións artísticas, mais non ofreceron detalles concretos de como se desenvolverá. Mudar o paradigma "A creación gráfica actual é un oficio transversal, que se espalla por diferentes medios e industrias, sendo a figura concreta do creador un suxeito comunmente ignorado pola administración", reclaman desde AGPI. Igualmente, chaman á unidade do sector ante a crise como "oportunidade de cambio de paradigma" dentro da súa marxinación.


Summary: As concesións a empresas privadas de servizos públicos seguen a ser un niño de problemas laborais cando as condicións pactadas non se cumpren. Estes días dous conflitos chegaron ao seu límite coincidindo no tempo e no sector: a recollida e tratamento dos residuos. O primeiro ten lugar na planta de residuos de Lousame e o segundo na empresa Albada en Nostián.

O Complexo Medioambiental do Barbanza, situado no concello de Lousame xestiona o total dos residuos sólidos urbanos xerados nos concellos de Brión, Lousame e Porto do Son, Muros, Carnota, Rois, Pontecesures e Ames, ademais do papel e vidro procedente da recollida selectiva do municipio de Noia. A maior parte destes concellos están na Mancomunidade de Concellos da Serra do Barbanza e a xestión é da empresa FCC, S.A. O sistema de tratamento consta da implantación da recollida selectiva e a recuperación dos residuos de envases para a súa posterior reciclaxe. Malia contar con varios recoñecementos pola súa labor o persoal da planta vén denunciando que non contan co suplemento de tóxicos de 25% que teñen todas as traballadoras e traballadores no sector do lixo segundo convenio estatal. O comité de empresa, formado por CIG, CCOO e UXT, levan desde abril advertindo que estarían dispostos a chegar á folga e tiveron unha o pasado 7 de decembro. Agora acordaron en asemblea convocar folga desde o 21 de decembro até o 7 de xaneiro, aínda que teñen previsto reunirse novamente en asemblea o día 28 de decembro para avaliar a situación e decidir se continúan ou non. Paulo Rubido, representante de CIG, explica que hai que "corrixir as diferenzas que existen nesta planta respecto das outras plantas de tratamento de lixo de Galiza". En Lousame hai un contacto máis directo co lixo, dado que a separación faise manualmente. Este é un dos motivos polo que segundo Rubido "é a que ten mellor resultado do Estado español e sexa considerada a segunda mellor planta de recuperación e reciclaxe de Europa". Recuperar a contrata de Albada na Coruña No caso de Albada a situación é aínda peor. Esta empresa do grupo Urbaser anunciou esta pasada cuarta feira a través de comunicación formal o inicio dun Expediente de Regulación Temporal de Emprego (ERTE) a 39 persoas. O 9 de decembro o persoal comezara unha folga indefinida polos recortes formulados pola empresa que inclúen o ERTE, unha modificación das condicións laborais, o decaemento do convenio e o despedimento dunhas 35 persoas máis. Hadrián Canosa, delegado de CIG na empresa, admite a súa preocupación logo de que "a empresa seguira a dar os pasos que anunciou no seu momento". A mellor opción para o comité de empresa sería que o concello da Coruña rescatase a contrata mais, polo de agora, traballadoras e traballadores non teñen moita información. "A última reunión que tivo o comité de empresa co concello foi antes do inicio da folga, o 5 de decembro", afirma Canosa a Sermos Galiza, "e foi para comunicarnos que estaban estudando a situación". Agarda que para a segunda feira 16 de abril "teñan algo máis en firme" que certifique a recuperación da contrata.


Summary: A sentenza que obriga ao Concello compostelán a indemnizar con 620.000 euros a unha empresa de Véndex tras a anulación en 2015 da adxudicación da ORA no ano 2012 reabre na cidade a controversia sobre o impacto económico destes ditames xudiciais. O goberno local subliña que a orixe do pagamento está na "adxudicación irregular xa advertida" en 2012 e a oposición atribúeo a unha mala xestión da municipalización do servizo

Arredor de 3 millóns de euros. É o impacto que, segundo os cálculos do goberno local de Santiago, tiveron xa nas súas arcas as sentenzas xudiciais ditadas durante este período municipal contra decisións de mandatos anteriores. A máis recente, unha indemnización de 620.000 euros á empresa adxudicataria da ORA e do guindastre no ano 2012, é para o gabinete que encabeza Martiño Noriega a tradución a euros da "incorrecta adxudicación" do contrato deste servizo en tempos do PP. Mentres, dende a oposición municipal atribúena a unha mala xestión do goberno de Compostela Aberta durante o proceso de municipalización do servizo, que culminou o pasado 2018.O tribunal sentenciou que o Concello compostelán debe indemnizar con 620.000 euros á empresa Doal, do grupo Véndex, tras a anulación en 2015 da adxudicación da ORA de 2012A empresa que recibiu a concesión da ORA e do guindastre foi Setex Aparqui. Foi adxudicada a comezos de 2012, xa co popular Gerardo Conde Roa na alcaldía, para culminar un proceso administrativo que comezara en 2011, aínda no mandato do socialista Xosé Sánchez Bugallo. Pero contra aquela adxudicación reclamou unha empresa que pouco despois sería habitual dos titulares da prensa por motivos ben diferentes: Doal, compañía do grupo Véndex, considerada cerna da trama Pokémon segundo a investigación do caso.Antes da contratación Doal advertiu por escrito ao consistorio compostelán de que a parcela proposta por Setex como depósito de vehículos do guindastre non tiña as dimensións ofrecidas pola empresa para cumprir co concurso -faltábanlle 67 metros- e que, daquela, non cumpría o prego de condicións. Pero a mesa de contratación desbotou esa advertencia, Setex gañou o concurso e Doal levou o conflito ata o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, que en outubro de 2015 lle deu a razón e anulou a concesión.Interpretacións políticas disparesÉ neste punto onde difiren as interpretacións políticas e administrativas dos grupos da oposición e do actual goberno local, que tras a anulación da adxudicación en 2015 decidiu emprender a municipalización. O equipo de Noriega subliña que a asesoría xurídica municipal indicou tras a sentenza que non existía a obriga de dar o contrato á filial do grupo Véndex, empresa que emprendeu un novo litixio. O goberno local subliña que a orixe do pagamento a Véndex está na "adxudicación irregular xa advertida" en 2012, mentres que a oposición a atribúe a unha mala xestión do proceso de municipalización da ORA e do guindastreEsoutro proceso xudicial rematou en 2017 noutra sentenza do TSXG, que instou o consistorio a adxudicar a Doal cando xa tiña en marcha a municipalización e o servizo, prorrogado. Daquela o procedemento, lembran ademais fontes municipais, estivo atrancado porque a documentación do contrato de 2012 estaba nos xulgados de Lugo, incautada polos investigadores da trama Pokémon. Así e todo, o Concello "tentou" adxudicar o servizo, pero Doal dilatou os tempos. "Non quixo asumir a xestión", relatan.No mesmo 2017, non obstante, o propio Tribunal admitiu que non era posible executar a súa propia sentenza porque xa transcorreran os anos do contrato e as súas prórrogas. A esas "dez prórrogas", precisamente, alude dende a oposición o BNG local para sinalar o goberno de Compostela Aberta como responsable de ter que indemnizar a Doal. "Se en 2015 executasen aquela sentenza, hoxe non habería que indemnizar esta empresa", afirma o edil Rubén Cela. O alcalde, pola súa banda, cre "moi curioso" que "teñan a inconsciencia de tentar xogar ao despiste e dicir que o problema foi proceso de municipalización e non a adxudicación irregular xa advertida" en 2012.Outras sentenzas con impacto nas arcas públicasSe non prospera o recurso do Concello contra a sentenza que o obriga a indemnizar a Doal con 620.000 euros -576.000 deles polo "lucro cesante", o que deixou de gañar pola adxudicación de 2012, irregular segundo o TSXG- este importe engadirase ao doutros ditames xudiciais que afectaron o consistorio da capital galega nos últimos anos. O consistorio tivo que pagar 1,5 millóns á construtora Extraco polo acordo de 2008 sobre o edificio do parque de bombeiros que nunca chegou a ser rematadoO máis cuantioso, de 1,5 millóns de euros, foi para compensar a empresa construtora do parque de bombeiros de Salgueiriños, obra que apenas pasou do esquelete do edificio polo desvío dos seus custos. O Concello acordara esa compensación coa construtora Extraco en 2008, pero non chegara a pagar. Tampouco o fixo o gabinete do PP e unha sentenza de 2016 obrigou ao pagamento.Dunha contía semellante á indemnización á empresa da ORA foi a compensación que outro xulgado decidiu que lle correspondía a Tralusa, a empresa do grupo Monbus responsable do transporte urbano, que reclamara ao non estar conforme cos importes fixados para calcular o custo do combustible dos autobuses entre 2007 e 2011. Segundo destacou o Concello esta semana, as sentenzas ditadas en 2016 o Concello santiagués implicaron pagar uns 600.000 euros adicionais. Fontes municipais agregan que outras dúas sentenzas correspondentes aos anos 2013 e 2014 suman 330.000 euros máis para Tralusa, compañía que, vén lembrando a oposición, segue a prestar o servizo mediante prórrogas tras a finalización do correspondente contrato polo atraso da nova concesión.O Concello compostelán recordaba tamén esta semana que en 2016 chegaron dúas sentenza máis, nas que dous xulgados da cidade condenaron o Concello a devolver uns 395.000 euros, xuros incluídos, a dúas empresas inmobiliarias pola paralización dunhas obras no barrio do Castiñeiriño. Ambas sentenzas consideraran que a empresa municipal Emuvissa "incumpriu a obriga contractual" de urbanizar as parcelas "nun prazo razoable", polo que o xulgado atendeu a reclamación de resolver os contratos de compra dos predios asinados en 2010 e condenar o consistorio a devolver os cartos.Conflito aberto co Adif cuns 10 millóns en xogoDende o Pazo de Raxoi advirten ademais de que a factura dos devanditos 3 millóns de euros derivados de sentenzas contra decisións orixinarias noutros mandatos aínda pode dispararse máis. Sucederá se o Goberno de España non accede a frear o proceso xudicial no que reclama uns 7 millóns de euros máis xuros polo incumprimento do convenio ligado á construción do viaduto ferroviario de Cornes. O pacto, asinado en 1998, prevía que o Adif puidese desenvolver usos lucrativos -como comerciais ou de vivenda- en terreos da contorna das vías, preto da estación do tren santiaguesa. Para que isto sucedese, cumprían modificacións urbanísticas e outros procesos que nunca chegaron. Os usos lucrativos nunca se produciron e o ente estatal entende que, daquela, é o Concello o que ten que asumir o custo do viaduto cun montante total que, contando xuros, roldaría os 10 millóns. O consistorio discrepa no litixio tanto da argumentación como dos custos aludidos polo Adif.


Summary: A polémica canteira da cementeira reinicia a súa actividade logo de dez meses parada e recibe o visto e prace da Xunta malia os expedientes en contra da Confederación Hidrográfica e o Comité Asesor do Camiño e os danos que provoca na Cova Eirós.

Cementos Cosmos pasa por riba de todo e de todos. A compañía tiña previsto reiniciar hoxe mesmo os traballos na canteira de Vilavella, en Triacastela, situada boa parte dela sobre o xacemento rupestre de Cova Eirós. Farao oficialmente -aínda que algún labor xa se veu realizando nestes últimos días- logo de obter a licenza municipal que non tiña e que provocou que a explotación se mantivese parada durante os últimos dez meses. Agora volve malia que a súa reapertura conta con varios expedientes en contra por afectar a varias localidades, a un tramo do Camiño de Santiago, a un río e ao considerado único santuario rupestre de Galicia. E grazas en parte aos informes favorables que si lle dá a Xunta e que nin colectivos ecoloxistas nin moitas outras entidades logran comprender. A Xunta dálle o visto e prace a unha explotación censurada por diversas entidades Cosmos, pertencente ao grupo brasileiro Votorantim, mantivera un enfrontamento hai agora case un ano. Antigos traballadores e veciños da zona detiveron quince camións que ían camiño da planta que ten na provincia de León ao indicarlle a administración municipal que non tiña permiso para extraer unha caliza que é clave para esta cementeira pola súa calidade. Que seguise sacando material logo de que practicamente desmantelase a actividade na planta de Oural en Sarria non sentou ben entre uns traballadores que denunciaran as intencións da empresa en plena negociación do ERE. Quedara sen unha licenza municipal coa que xa conta desde que comezara este mes de agosto. Cosmos explotou a mina a ceo aberto de maneira ilega e con licenzas provisionais durante décadas Moito antes, e durante catro décadas, a cementeira explotou a mina a ceo aberto de maneira ilegal e con licenzas provisionais. A disposición transitoria 12ª do Lei do Solo, feita no seu día para legalizar canteiras ilegais, permitiulle volver aos traballos. Agora, a intención é abrir tamén de forma temporal a produción de clínker no Oural, pero só durante un mes. Ao tempo, a canteira volverá á actividade continua e reactivaranse unhas extracións que están a ser criticadas por diversas e variadas institucións, así como por asociacións veciñais e grupos ecoloxistas. A plataforma Salvemos Cabana foi quen deu a última voz de alarma, tras denunciar que a Xunta emitiu "informes favorables" para esta actividade mineira en Triacastrela malia as "reticencias" mostradas polo Comité Asesor do Camiño de Santiago e a pesar das irregularidades sancionadas pola Confederación Hidrográfica do Miño-Sil (CHMS), entre outras moitas eivas que se pasaron por alto. O Comité Aesor do Camiño advirte da "incompatibilidade" dos traballos na mina coa conservación dos valores culturais da zona Salvemos Cabana tivo acceso ao expediente público no que por escrito o Comité Asesor do Camiño advertiu das "afeccións" que a explotación mineira pode provocar sobre un trampo do Camiño Francés que, como lembra, é "itinerario cultural europeo". "A operación extractiva a grande escala a ceo aberto, cunha evidente presenza visual nun considerable tramo do Camiño, implica que non se deberan levar a cabo labores de explotación en terreos incluídos no ámbito de protección do territorio histórico", alertou este Comité no devandito expediente, no que volve advertir da "incompatibilidade" destes traballos "coa conservación dos valores culturais do Camiño nas condicións nas que están descritos". Malia todo isto, a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural informou favorablemente sobre a actividade mineira de Triacastela, algo que Salvemos Cabana e outras entidades ven "incomprensible". Pero hai máis, xa que un informe da CHMS con data do 16 de xullo faise referencia ao expediente sancionador a Cementos Cosmos por executar, "sen contar coa preceptiva autorización deste organismo en concas, de obras na canteira situada sobre a Cova de Eirós, consistindo nun ensanche e recrecido dun camiño na zona de policía do río Teixido". Aínda que este expediente xa caducou, a Confederación avisa de que iso "non exclúe a posibilidade de iniciar a correspondente acción sancionadora, ao non ter prescrito a infracción e a relativa á realización de danos ou prexuízos que resulte procedente, ou de reparación das cousas que tiña antes de producirse a infracción". Ademais, estudarán tamén "se procede a apertura dun novo expediente sancionador". A Confederación Hidrográfica expedientou a empresa e advírtelle de sancións polas súas infraccións E iso non é todo, xa que dous terzos da Cova Eirós, o maior santuario rupestre de Galicia, sofren esta canteira enriba e xa sufriron os efectos que alí se realizaron durante anos. As detonacións, tal e como explican a Praza expertos e testemuñas no mesmo xacemento, en nada favorecen o lugar e as pinturas rupestres. De feito, xa hai décadas, as extracións acabaron cunha capa natural que protexía estes debuxos dunha humidade que agora si sofre. Agora, a Xunta non permite que se realicen voaduras nas inmediacións de Cova Eirós nin doutras que alí se atopan, pero as detonacións na canteira non lle veñen nada ben. O Goberno galego permite a empresa "medidas correctoras e compensatorias", logo dun mal que, como denuncian varias entidades, "xa está feito". Ademais, a Cova Eirós está considerado como un dos mellores xacementos paleontolóxicos de Europa pola súa riqueza en restos de Ursus speaeus (un tipo de oso das cavernas). Arredor destes restos xa se escribiron unha tese de doutoramento, varios artigos científicos e incluso os restos atopados na cova participaron nunha investigación coordenada dende o Instituto Max Planck de Antropoloxía Evolutiva, en Alemaña, institución senlleira a nivel mundial. Incluso, na actual campaña de excavacións acaban de atoparse por primeira vez restos cerámicos con decoración no seu interior. "Se non houbese aquí explotación ningunha, Cova Eirós xa estaría protexida de maneira natural como o estivo sempre", explican estas mesmas fontes, que advirten ademais do maior perigo para este xacemento arqueolóxico, o maior e mellor conservado de Galicia. "O problema non é o que ocorra agora, senón a posibilidade de ampliación". As detonacións e traballos están a afectar a conservación das pinturas rupestres da Cova Eirós Porque a concesión mineira, que tamén afecta a Rede Natura do LIC Ancares-Courel, vese favorecida tamén polo Plan Director de Rede Natura 2000 de Galicia que permite o mantemento e mesmo a ampliación de minas a ceo aberto xa existentes en zonas protexidas. Un longo historial de denuncias e queixas Mentres, a mina acumula denuncias e máis denuncias. Hai dous anos Adega alertaba de que a canteira ocupaba ilegalmente parte dun monte comunal, froito dun escuro acordo ao que o concello chegara coa empresa en 1971. Daquela os montes comunais estaban baixo titularidade municipal. Porén, as entidades que denunciaban esta situación aseguran que a compra-venda é de dubidosa legalidade e nula lexitimidade, porque segundo o dereito galego sobre montes comunais, estes son bens indivisibles, inalienables, imprescriptibles e inembargables. De igual xeito, alertouse en varias ocasións do prexuízo que a mina podía provocar na Cova Eirós, un dos maiores xacementos arqueolóxicos de Galicia. Ademais da Cova de Eirós, na área están outras dúas covas que aínda non foran estudadas e que poderían ser totalmente destruídas, no caso de que nalgún momento se aceptasen as pretensións da empresa de ampliar a súa explotación. En 2005 Cementos Cosmos solicitou unha reclasificación de recursos para poder estender a súa explotación, concedida en 2008. A Cova da Catuxa e a Cova da Gralleira, as dúas en risco, están aínda sen excavar pero o seu potencia arqueolóxico é altísimo segundo os expertos. Veciños aseguran que Cementos Cosmos xa fixo desaparecer unha cova de grandes dimensións na década dos 80 Ademais, e segundo confirma veciñanza de Triacastela, Cementos Cosmos xa fixo desaparecer unha cova de grandes dimensións achegada á zona central da explotación na década dos 80 e da que algúns veciños gardan estalactitas na casa. Agora, é Salvemos Cabana quen volve mostrar a súa sorpresa ante as facilidades que a Xunta está a dar a explotacións coma esta en Triacastela, unha situación que inclúen na denunciada estratexia de favorecer a implantación da megaminería destrutiva en Galicia e logo da paralización dun símbolo como o de Corcoesto. Un proxecto, o da mina de Bergantiños, que malia ser paralizado pola Administración, segue ameazando. O último indicio, tal e como revelou El País, a presenza dun membro da empresa que prevía explotala na cúpula do lobby mineiro que representa a Cámara Mineira.