Summary: Defende as tres vacinas aprobadas pola Axencia Europea do Medicamento e urxe unha vacinación "rápida e masiva" e a prórroga do estado de alarma

O Consello Galego de Colexios Médicos considera "inconveniente" as reunións de non convivientes en domicilios no marco da relaxación das medidas en Galiza fronte á pandemia pola Covid-19 porque "foi e é a maior fonte de contaxios". Así o manifesta esta entidade que aglutina ao catro colexios oficiais de médicos da Galiza nun comunicado, no que explica que "parece inconveniente que na relaxación das restricións, lóxica e desexábel se a incidencia e a súa repercusión asistencial son favorábeis, inclúase como unha das primeiras medidas a reunión de non conviventes en domicilios". "Sabemos que precisamente esa foi e é a maior fonte de contaxios", subliña a entidade, que abunda que "outras decisións, como a promoción de actividades ao ar libre, incluídas as vinculadas á hostalaría, parecen máis razoábeis e axustadas á actual situación". "Tras as erráticas decisións baseadas nun mal entendido, principio de prudencia dos responsables europeos, estatais e autonómicos sobre a estratexia de vacinación contra a Covid-1919", que, aseguran, "xeran confusión e dúbidas na cidadanía", o Consello Galego de Colexios de Médicos considera "necesario afirmar publicamente que as tres vacinas aprobadas pola Axencia Europea do Medicamento son eficientes e seguras en todos os tramos de idade e grupos de poboación convocados a vacinarse". "O tres demostraron que o balance risco/beneficio é enormemente favorábel á vacinación con calquera delas", subliñan os médicos galegos, polo que "non hai razón, por tanto, para restrinxir o seu uso en ningún grupo poboacional", apostilan. Segunda dose "Nin tampouco o hai, no caso de AstraZeneca, para non administrar a segunda dose aos que xa recibiron a primeira", sosteñen. Respecto diso, indicado que os efectos secundarios, "as tres vacinas téñenos e as que se aproben no futuro tamén as terán", puntualizan, "consubstanciais co uso de calquera fármaco, son moi infrecuentes e non xustifican nin a alarma xerada nin as decisións que se tomaron nas últimas semanas", resaltan. Por tanto, para os médicos galegos, "o risco individual e colectivo está precisamente no contrario, na retardación da campaña de vacinación, que debe ser todo o rápida e masiva que sexa posible". "Coñecemos, pola experiencia en países que están moi avanzados no proceso e pola diminución da enfermidade grave nas residencias de maiores da nosa contorna, que a vacinación está a salvar vidas e evitando secuelas", aseguran, para insistir en "ningún temor e ningunha dúbida con ningunha das tres vacinas". Confusión Por iso, a entidade colexial realiza "un chamamento ás autoridades sanitarias para evitar cerimonias da confusión" como na actualidade e apela a "tomar medidas para acelerar o proceso e alcanzar canto antes a inmunidade poboacional non só en Galiza, España ou Europa, senón tamén nos países pobres, onde seguro que esta polémica resulta pouco menos que ridícula". Así mesmo, inciden os médicos galegos en "desmentir algúns bulos propagados nas redes sociais" e que os seus compañeiros farmacéuticos lles fixeron chegar. "O uso de aspirina ou outros fármacos anticoagulantes non está indicado como prevención de nada no contexto da vacinación. E tampouco o está o paracetamol preventivo, é suficiente con tomalo se aparecen febre ou dor (non sempre ocorre)", explican. Finalmente, afirman os médicos galegos que "vaian como vaian as cifras nas próximas semanas, queda pandemia para algún tempo e é necesaria a unidade social e política para enfrontala con éxito". "As autoridades sanitarias deben ter ademais ferramentas para iso e o final do estado de alarma debería prorrogarse co apoio de todas as forzas políticas ou sociais ou ser substituído por outra opción legal equivalente, se iso é posibel", reivindican. "Poderiamos estar xa no tramo final deste pesadelo. Despois de tanta dor, non estraguemos tanto traballo ben feito, con erros de última hora. Ánimo e sentido común", conclúe o comunicado do Consello Galego de Colexios Médicos.


Summary: O autor foi homenaxeado pola AELG en Castro de Ribeiras de Lea, o lugar onde se criou. Un monolito, a plantación dunha árbore (unha cerdeira) e a atribución do seu nome a unha avenida centraron os actos, que finalizaron cun xantar.

Xabier P. DoCampo, coruñés de adopción, naceu "chairego e fillo de chairegos" o 5 de abril de 1946 en Rábade, pero aos poucos meses foi vivir a Castro de Ribeiras de Lea, onde residiu até a adolescencia. Mais Docampo nunca perdeu a relación coa Terra Cha, e alí, en Castro de Ribeiras de Lea, recibiu este sábado a homenaxe que lle tributou a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG). De feito, o propio Docampo ten escrito que "Os meus primeiros recordos, aquelas lembranzas que se escribiron no meu corazón coma as gozosas cicatrices dun ferro quente, son dun pai muiñeiro, coa pucha enfariñada. Aquel muíño na beira do Lea que daba voltas mentres meu pai ía baleirando sacos de trigo subido ao alto". A homenaxe de O Escritor na súa Terra, aprobada por unanimidade pola asemblea da AELG, quere ser unha celebración na que a terra de orixe do homenaxeado cobra un protagonismo fundamental. Os actos comezaron co descubrimento dun Monólito conmemorativo e a plantación dunha árbore escollida polo autor (unha cerdeira), nun acto no que interviron Cesáreo Sánchez (presidente da AELG), Mercedes Queixas (secretaria da Asociación), Mario Outeiro (en representación da Deputación de Lugo) e os alcaldes de Rábade e Castro de Rei. A seguir, procedeuse ao descubrimento da placa que atribúe o nome do homenaxeado a unha avenida (dende agora Avenida Xabier P. DoCampo). Finalmente, fíxoselle entrega do galardón Letra E de escritor/a (unha peza escultórica de Silverio Rivas), acompañada dunha laudatio a cargo de Agustín Fernández Paz, que foi respondida polo homenaxeado. Os actos pecháronse cun Xantar de confraternidade. Xabier P. DoCampo Traballou como mestre en varios colexios e durante oito anos en Preescolar na Casa, sempre relacionado cos movementos de renovación pedagóxica e Nova Escola Galega. Pertenceu tamén ao Consello de Redacción da Revista Galega de Educación e participou na creación da Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil (GALIX), pertencendo cinco anos á súa xunta directiva, dous deles como presidente. Ten recibido numerosos galardóns, coma o Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil 1995 ou o White Ravens 1997. Entre as súas obras destacan Cando petan na porta pola noite, Bolboretas, O libro das viaxes imaxinarias ou A illa de todas as illas.


A entidade Defensa do Común organizou este sábado a III Marcha Cívica para reclamar que a Casa Cornide, na actualidade propiedade da familia do ditador Francisco Franco, siga os pasos do Pazo de Meirás e se incorpore ao patrimonio público. A marcha, que conta co apoio de máis dun centenar de entidades (con representación política, sindical e de organizacións memorialistas), saíu da Praza de María Pita, cun cartaz co lema 'Que devolvan todo o roubado, despois do Pazo de Meirás, recuperación para o pobo da Casa Cornide'. A manifestación tivo un marcado carácter reivindicativo, pero tamén lúdico, e foi encabezada polos actores Fernando Morán e Isabel Risco, caracterizados como o ditador Francisco Franco e a súa esposa, Carmen Polo. A III Marcha Cívica pola devolución da Casa Cornide recibe o apoio de 115 entidades Os promotores sosteñen que o Pazo de Meirás e a Casa Cornide "son dúas caras dun mesmo espolio" e lembran que o pleno da Corporación municipal coruñesa xa aprobou varias mocións para a recuperación deste inmóbel para o pobo da Coruña. "Como dicía a moción aprobada o 1 de outubro de 2020: "Significados franquistas que promoveron e participaron activamente nestes dous espolios aínda conservan na Coruña rúas, retratos en edificios públicos, placas e todo tipo de distincións, que non se pode admitir nunha sociedade democrática", advirte Defensa do Común. Esta é a terceira ocasión na cal se organiza unha marcha deste tipo, aínda que os promotores advertiron de que están dispostos a organizar as que sexan precisas para lograr a incorporación ao patrimonio público da Casa Cornide. "Operación de Estado" Non en balde, consideran que a adquisición da Casa Cornide foi "unha auténtica operación de Estado que se organizou durante varios anos". "Non podía aparecer como a transmisión dunha propiedade pública a unha persoa privada como Carmen Polo, esposa de Franco, e por iso a solución foi convocar unha poxa previamente amañada", sinalaron. O pleno da Coruña reclama de novo a Casa Cornide e cualifica de "non grata" a presenza dos Franco A Casa Cornide foi comprada en 1948 pola Dirección Xeral de Belas Artes (Ministerio de Educación). Con Alfonso Molina como alcalde pasa a propiedade municipal, mediante un expediente incoado en 1958 e formalizado en xuño de 1962 a través dunha permuta co Ministerio de Educación Nacional, que recibe a cambio unha parcela municipal. Poucos días despois de dita permuta, Sergio Peñamaría (sucede a Alfonso Molina como alcalde o 19 de maio de 1959), tramita a venda e o pleno do 3 de xullo de 1962 acorda a venda do palacio e tamén as bases para unha poxa que decorre un mes despois. Barrié gaña, lembra Defensa do Común, "poxa-farsa" decorrida o 2 de agosto de 1962 e adquire a Casa Cornide por 305.000 pesetas. Esa mesma tarde o pleno da conta que Barrié solicita transmitir a propiedade a Carmen Polo. Tres días despois, lembran, vendeu a casa a Carmen Polo por 25.000 pesetas, como figura na escritura.


Summary: Xulio Pardo de Neyra (Lugo, 1968) é o autor de Literatura galega e pornografía, un libro que vai publicar Edicións Positivas nos próximos días. Posicionado no grupo dos e das pornógrafas, algo do que se sente "especialmente honrado", este profesor titular de Lingua e Literatura galegas na UDC sacou anteriormente do prelo Intensa e quente é a túa humidade azul. Nesta longa conversa, fálanos sen pelos na lingua de pornografía.

Dis que es o autor da primeira novela pornográfica galega. Cales son os antecedentes da pornografía na nosa literatura? Dígoo, si; e non só o digo eu: mesmo algún "crítico literario" que se alporizou, escandalizado, pola miña aposta, apuntou este extremo. Con efecto, Intensa e quente é a túa humidade azul constitúe o primeiro exemplo de romance pornográfico na literatura galega, unha literatura incardinada nunha cultura especialmente atenta cara a todo tipo de manifestacións e novidades, mais por veces, e moitas, conscientemente tradicionalista e covarde debido á súa situación como espazo minorizado—e non só iso, senón que menoscabado, aldraxado e capado polo unitarismo, o centralismo e o imperialismo que, desde o españolismo, rexe non só fóra do que hoxe son as fronteiras da nosa casa—dentro do insistente proxecto, agora seica europeísta, que a sociedade galega ten aprendido dos ditados da ideoloxía española máis restritiva. Daquela, é certo—e ben rechamante contodo—queIntensa e quente sexa a primeira novela dunha literatura que, non en van e sobre todo no eido do acervo oral, conta con innúmeras probas de xorne pornográfico e que, ademais, se orientou atentamente cara á expresión do erotismo en chave literaria. Deste xeito, os antecedentes da literatura galega, como a maior parte dos nosos antecedentes culturais, áchanse na nosa traxectoria medieval: e non é nada curioso. E por que no Medievo? Naquela altura, a Galiza—e porén a súa cultura—estaba plenamente sa, pertencendo a unha unidade territorial definida no político en tanto que reino, e por conseguinte, a súa lingua e a súa cultura vivían cunha saúde perfectamente brillante. Trátase amais, o da Galiza daquel momento, dun espazo claramente cohesionado politicamente e produtor da primeira lingua romance da Europa, dun proxecto enormemente orixinal onde por caso, e está fóra de dúbidas que sucedeu na mesma altura, se ensaiou, e cun éxito notábel, co lirismo cortés medieval que logo se dirá que á galega non é máis que copia ou adaptación do provenzalismo literario amoroso. Secomasí, deste humus medieval provén e devén o noso interese pola pornografía. Nótese, por outro lado, como a Idade Media, época pletórica onde as haxa, por máis que ben atrasada no social, non se pode cualificar como un momento escuro e larvado dun cristianismo—embora xa catolicismo—capador e dominador da poboación: como, xa que logo, entenderiamos as tan explícitas probas que, no eido do sexual, percorren as manifestacións artísticas presentes nas igrexas? E como, en consecuencia, entendermos as así mesmo explícitas probas da nosa literatura medieval no canto da expresión do intercambio sexual entre as persoas? Penso, portanto, que só unha cultura sa e fértil, habelenciosa e desinhibida, sería capaz de expresalo dun modo tan ferozmente exquisito. "Para efectuar o meu achegamento á literatura pornográfica galega decidín partir da Idade Media por considerar que nela reside o noso pasado máis esplendoroso" Existían testemuñas previas á Idade Media? Evidentemente, existen na Galiza testemuñas estéticas anteriores alusivas á fecundidade e aos rituais que se articularon en redor do sexo. Penso, por ser un caso moi próximo a alguén de Lugo coma min, no ninfeo de Santalla de Bóveda, onde aínda reside parte dun erotismo relacionado co culto cara á reprodución humana. Por suposto, contamos con exemplos anteriores, agora xa fóra da Galiza, que nos reflicten como na prehistoria se representaban homes longos e mulleres que exhibían os seus atributos sexuais sen ningún tipo de remorsos. Con efecto, para efectuar o meu achegamento á literatura pornográfica galega—exigua por desgraza; non en van estamos a falar dunha comunidade que leva máis de mil anos adscrita á ideoloxía capadora do catolicismo, e máis de cincocentos submetida pola do imperialismo cercenador do castelanismo, logo españolismo— decidín partir da Idade Media por considerar que nela reside o noso pasado máis esplendoroso. Fumos, galegos e galegas, produtores da primeira e máis requintada escola lírica europea. E deste xeito, na época da intensa vixencia do imperio galego herdeiro da forza da monarquía sueva, foi cando, tal que empoleirada sobre todo cara ao cántico do amor entre as persoas, a lírica desenvolveu unha especial querenza pola expresión amorosa, na que, como é lóxico, o sexo ocupa un dos espazos máis senlleiros, por máis que deseguido se conseguise apartalo do amoroso: con efecto, unha posíbel supremacía da xenitalidade implicaría a desintegración da familia monogámica patriarcal, onde, e xa o dixo Marcuse, non collía o polimorfismo da actividade sexual. Contodo, e como os e as responsábeis das manifestacións artísticas son, antes que outra cousa, persoas—que gozan comendo, reflexionando, propondo e, por descontado, fodendo—, non é estraño que a orixinalidade medieval tamén se deixase levar pola expresión da actividade sexual. Deste modo, e son ben numerosos os exemplos galegos existentes, foi precisamente no lugar sacro dos edificios eclesiásticos onde os canteiros deitaron a súa pegada sobre desa actividade sexual que ocupaba a vida das persoas. "Os nosos trobadores e xograres—neste sentido é ben elocuente o caso do noso rei Afonso IX—dedicáronlle sobranceiras pezas literarias ao acto de foder" Na Idade Media galega, porén, a xente fodía e así o proclamaba, botáballe moita imaxinación ao acto sexual, facíase pallas e procuraba o gozo sexual dunha forma o máis plena posíbel; xa que logo, para eses e esas galegas, o sexo e os órganos implicados na foda constituíron uns elementos definitivos á hora de se manifestaren segundo unha expresión e vontade artísticas. Así, consonte este programa, os nosos trobadores e xograres—neste sentido é ben elocuente o caso do noso rei Afonso IX—dedicáronlle sobranceiras pezas literarias ao acto de foder, pezas nas que—semella que a nosa sociedade contemporánea non inventou nada—se aludía ao uso de dildos, nas que se retrataban sesións de sexo D/s, nas que os homes fodían "a caralho cheo" e nas que, por caso, tamén habitaban homes que non tiñan ningún remorso para foder con outros homes e mulleres obxectualizadas en tanto que xoguetes sexuais cheos de furados nos que cerriscar o leite masculino. Penso, deste xeito, que malia que non se rexistre unha gran cantidade delas, estas pezas medievais infórmannos dunha sociedade nada escura e pouco submetedora dos desexos sexuais humanos, unha sociedade na que a xente non só fodía como máis gozase, senón que mesmo o proclamaba dun punto de vista plástico e literario, artístico en definitiva. A que se debe o decaemento das expresións relacionadas coa pornografía? Tras toda treboada vén a calma, e de xeito contrario, tras o esplendoroso pasado medieval da nosa cultura sucedeu unha terríbel andaina de submisión cara á órbita unitarista que puxaría polo castelán, apoiándose nunha cultura da covardía, dos medos e da aceptación dun catolicismo aberrante que, como a nova ideoloxía precisaba, principalmente quería submeter e controlar. Aí, pois, comeza o desleixo literario cara á expresión do sexual e o camiñar dunhas manifestacións escritas—o eido da literatura de transmisión oral vai á parte—polos vieiros dos desexos e os ditados do pensamento castelanista. Desta maneira, e fundamentalmente producida pola enorme represión reaccionaria, comeza unha liña que non quer amosar e si se preza da suxestión, que non mostra e si apunta, e que no sexual tratará de se explicar através de imaxes suaves que chamaremos eróticas para diferencialas da pornografía, que ensina sen ambaxes. "Non deixa de ser abraiante, por ridículo e cínico, o comportamento dunha sociedade que vive entre alusións constantes ao sexo e que se escandaliza cando o sexo explícito é levado a unha obra literaria" Após a publicación de Intensa e quente é a túa humidade azul, non volveu saír obra ningunha pornográfica, aínda que si erótica. A que cres que se debe? Malia que un gran amante e consumidor de textos sociolóxicos, non son sociólogo; mais efectivamente, tras da saída da miña proposta literaria pornográfica non se volveu publicar nada deste xorne temático. Contodo, como me informou o editor Paco Macías, hai tempo que bon amigo ademais, semella que recibiu varias propostas de edición de textos literarios de carácter pornográfico, mais que por mor da forte desatención institucional dos poderes da Galiza cara á súa cultura propia—algo que non se viviu nin na tamén tristenta época de Fraga—non se puido facer carne. Cónstame, contodo, unha para min máis que honrosa recepción, agarimosa e celebrada ademais, por parte de boa parte da sociedade galega. Neste sentido, e sobre todo no eido feminino, Intensa e quente foi francamente ben acollida. Mais si, como ben apuntas, desde a súa publicación semella que ninguén decidiu xogar coa literatura pornográfica. A razón? Pois penso que poderiamos aludir a tres posíbeis causas desta desatención: por unha parte o referido desalento que rexe nunha cultura que, como é a da Galiza actual, cada vez conta con menos editoras, mesmo menos mecanismos e menos proxectos centrados no tratamento da realidade propiamente galega; por outra creo que o gran tradicionalismo que aquí impera e a noxenta covardía da nosa sociedade ante todo o que poida rachar con el, é un dos piares nos que asenta a ideoloxía actual da nosa casa—como se explica, daquela, que a maior parte da poboación dunha nación sen Estado como a nosa, comungue, acepte e proclame nas urnas a súa perenne afección e unha entrega fervente cara aos postulados dun partido político ideoloxicamente reaccionario, atentatorio coa realidade propia da Galiza, e amais pornograficamente corrupto?—; e finalmente xulgo que, especialmente a respecto da pornografía, o occidentalismo no que vivimos si permite a exhibición de xogos cara á actividade sexual das persoas sempre que non sexan obxecto dunha posíbel consideración antisistema, é dicir, sempre que proclamen que se desexa e que se fode dun punto de vista morno e suave. É, xa que logo, como o conto daquel home que acode a lle confesar a un cura o feito de ter fodido, mais agardando unha pequena penitencia porque, dicía, na fodida só metera a punta do pixote. De todas formas, como eu mesmo manifestei nalgunha das entrevistas que se me fixeron tras da saída de Intensa e quente, non deixa de ser abraiante, por ridículo e cínico, o comportamento dunha sociedade que vive entre alusións constantes ao sexo—ora cando se publicita un po de cacao, unha máquina de lavar roupa ou mesmo un xel de baño—e que se escandaliza cando o sexo explícito é levado a unha obra literaria: cousas da vida, que diría Castelao. Que diferenzas hai entre a literatura erótica e a pornográfica? Xa desde os seus mesmos comezos, aló polo século XVIII, o vocábulo 'pornografía' asociouse coa prostitución, sempre dunha perspectiva que trataba de retratar aspectos suxos, obscenos e sobre todo pecaminosos, todo o cal, e magnificamente ademais, deviría en termos de subversión. Tal que asunto emanado da ideoloxía occidentalista, en relación co erotismo, que pode habitar en calquera manifestación artística cos plácemes de calquera; a pornografía derivou no envés da mesma folla na que reside o erotismo, mais como irmá espuria porque, disque, retrata os instintos sexuais máis baixos da persoa. Vamos, como se o erotismo fose algo elegante e a pornografía algo vulgar; como se o primeiro fose decorativo e a segunda algo vinculado co pseudolismo. Embora, e xa que non existe moito consenso nunha sociedade que, contodo, vive preocupada pola consumición de imaxes e cintas pornográficas; opino que, fóra de consideracións moralistas, o erotismo centra o seu labor no apunte suxestionador, nun chisco de ollo cara ao sexual, sempre dunha vontade morna ou temerosa; mentres que a pornografía se vale das propias imaxes da actividade sexual, que apostan pola excitación e non entenden de 'penes' nin de 'vaxinas', senón que prefire apostar polo retrato dos rabos e das babecas, e canto máis empoleirados e húmidas mellor. Evidentemente, calquera obra pornográfica—e penso nas propostas de Bataille, Pauline Réage ou Marcial, por citar unicamente tres exemplos ben coñecidos—pode ser igual de exquisita e grandiosa que calquera aposta erótica; e non por amosar a actividade sexual tal e como é vai perder calidade ou rigor estéticos. Como desprender o sesgo machista do que é porno? Por desgraza, somos e habitamos unha cultura e nun espazo occidental e vehementemente occidentalista. Capitalista por máis sinais. Ergo formamos parte dun proxecto social falocéntrico. E isto onde talvez máis se manifeste é na industria cinematográfica que chamamos porno (eu gusto de diferenciar entre o porno e a pornografía, e sempre reservando a primeira palabra para as manifestacións pornográficas sen moito ou ningún criterio estético, sen calidade artística). Por suposto non falo de apostas cinematográficas como as de Lust, mais polo xeral, e moito máis que polo xeral, a nosa sociedade cualifica a pornografía en virtude ou en atención ao cine porno: nel é onde aprendemos imaxes sexistas e comportamentos altamente machistas a respecto dun home que sempre ten de estar longo, levar a iniciativa no sexo e gozar e facer gozar cunhascorridas capaces de cerriscar máis aló de medio metro de distancia, e que sexan o máis espesas e brancas posíbel. As cintas porno, ademais, preocúpanse por retratar mamadas de rabos, corridas nas tetas e nas bocas de mulleres, rabos zumegantes sempre cheos de leite que sae a xorros, mais mulleres submisas, adoito dispostas a dar pracer aos homes mais que semellan non gozar plenamente e que case nunca se corren. Por suposto, este tipo de cine non foi nin é nada amábel co xénero masculino, ao que insta decote a estar pronto para as fodidas e ao que esixe un nivel sexual moi alto. "Nada ten a ver o porno coa pornografía, só que ambos partillan preocupación polo sexual, e non debemos aparellar unha cinta porno a unha pornográfica, unha revista porno a unha obra literaria pornográfica: é como se tratasemos de aparentar unha das apostas amorosas de Corín Tellado ou Bárbara Cartland cunha das propostas literarias de Pablo Neruda ou García Márquez" Evidentemente, a incultura na que vivimos—e especialmente a relativa ao sexo—é tan grandiosa que hai persoas que cren ver maltrato nos xogos bedesemeiros, non sabendo, meus e miñas pobres, que, por caso, a máxima do BDSM non é outra que s.s.c, isto é, 'san, seguro e consensuado'. Sempre que conto este asunto venme ao pensamento a coñecida historia daquel xornalista de éxito, empresario agresivo como o cualificaría a nosa sociedade actual, esposo dunha así mesmo muller de éxito, Grande de España que lle dirían nos ambientes máis resesos da España na que ambos cren; que pagaba putas para que o submetesen sexualmente, mesmo mexándolle (é dicir, practicando o que coñecemos como pissing). Trátase esta dunha historia curiosamente coincidente coa doutro xornalista lucense de comezos do século XX, quen talvez porque na súa casa non llo facían, acudía ás putas da Rúa do Miño da cidade para que, así mesmo, lle mexasen enriba. Hai algún tipo de maltrato xenérico neste tipo de actividades? Evidentemente non, e véxase que falo de senllos casos nos que a práctica do pissing se produce por medio de mulleres que mexan en homes e que amais reciben cartos por facelo. Creo, porén, que cómpre atendermos a que nada ten a ver o porno coa pornografía, só que ambos partillan preocupación polo sexual, e non debemos aparellar unha cinta porno a unha pornográfica, unha revista porno a unha obra literaria pornográfica: é como se tratasemos de aparentar unha das apostas amorosas de Corín Tellado ou Bárbara Cartland cunha das propostas literarias de Pablo Neruda ou García Márquez. Temes que potenciais lectores e lectoras non accedan á túa obra por medo ao politicamente incorrecto? Non o temo, son plenamente consciente diso. Precisamente o noso Paco Macías contábame como nunha das pasadas feiras do libro, en Compostela, moitas persoas se achegaban ao seu posto e ollaban gulosamente, con curiosidade e medo, para Intensa e quente, mesmo preguntando polo seu argumento, mais nas súas facianas habitaba con claridade un rexeitamento producido pola máis simple e estúpida das vergoñas que provocaba que non só non a mercasen, senón que nin se atrevesen a tocala ou consultala: aínda así, teño de dicir que cara á miña novela, a resposta foi tan agarimosa por parte desa sociedade da quecontodo me laio, que en pouco tempo se produciu o esgotamento da súa primeira edición. Secomasí, noutro orde de aspectos é evidente que como ben sabemos, hai non moitos anos non se podía falar da sexualidade feminina, e moito menos escribir ou ler unha oba literaria na que se retratase o desexo plenamente sexual dunha muller. Xa que logo, algo temos evolucionado, mais non até o punto de admitir con plena normalidade o cántico, e moito menos en chave literaria, da actividade sexual tal e como se desenvolve. "A nosa sociedade admite e asente ante a corrupción, a criminalidade, o machismo, a envexa, a maledicencia (...) mais ponse en alerta cando nunha proposta literaria se narra minuciosamente unha foda" Por desgraza, a nosa sociedade admite e asente ante a corrupción, a criminalidade, o machismo, a envexa, a maledicencia e non se escandaliza por unha obra literaria na que se retraten os asasinos máis abxectos, os políticos ou as políticas máis corruptas, as persoas máis baixas moralmente falando; mais ponse en alerta cando nunha proposta literaria se narra minuciosamente unha foda. Mágoa, mais é así. Porén, nunha sociedade enferma que admite, consente e pouco di sobre da actuación delincuente das castes que controlan o poder, dos reis e raíñas e das princesas corruptas que a inundan, que vive deitada no lamigueiro do politicamente correcto, que comeza a admitir parcialmente a visibilización das relacións homosexuais e lésbicas e que, por pór outro exemplo, sabe moito dese mundo porno que adoita usar como vía habitual de escape ou gozo; o feito, por exemplo, de que existan persoas bisexuais—as que, por suposto, imaxinan sempre fodendo—ou o de que se publiquen obras literarias que retratan a actividade sexual tal cal é, segue a constituír unha especie de delito, un escándalo manifesto, facéndolles adquirirun moito de perversión (no senso negativo, claro) e tratándoas como un obxecto de rexeitamento. Da miña propia experiencia persoal teño de sinalar como no meu propio lugar de traballo, unha facultade pública á que se lle podería supor plena apertura de pensamento e unha ideoloxía respectuosa e democrática, logo da saída de Intensa e quente percibín olladas e comportamentos moi diferentes cara a un profesor ou compañeiro que, agora, amais de investigar arreo vén ser un pornógrafo declarado. "Logo da saída de Intensa e quente percibín olladas e comportamentos moi diferentes cara a un profesor ou compañeiro que, agora, amais de investigar arreo vén ser un pornógrafo declarado" Que persegues coa publicación de Literatura galega e pornografía? Perseguir non persigo nada. Gozo co meu traballo e, como crítico e analista literario, gozo con todos e cada un dos proxectos aos que me entrego, ben sexa o estudo da literatura infantil galega, o do vangardismo histórico da Galiza do novecentos, o da literatura barroca ou, por caso, o do tratamento da imaxe da muller acuática no espectro de literaturas europeas. Con este último ensaio, portanto, amais de encher una afección persoal—sempre dixen que son un grande amante da pornografía en case todas as súas direccións, canles e formatos—tratei de reflexionar sobre da liña temática pornográfica que habita na literatura da Galiza de todas as épocas. O que ocorre é que, tras terme eu posicionado publicamente no grupo dos e das pornógrafas—algo do que me sinto especialmente honrado—, este novo ensaio meu, que vén ser o trinta e tantos dunha serie iniciada aló por 1988 cando tan só era un adolescente; preocúpase dun tema proscrito na sociedade do noso Occidente—porque seica foder fódese, mais como que non se debe dicir cando, onde, con quen e como se fai—, o da esculca na dimensión literaria pornográfica galega. E se o considero como adoito xulgar todos os meus traballos, con Literatura galega e pornografía penso que podería contribuír á normalización da pornografía na nosa sociedade, en especial na literaria por suposto; a indicar outravolta a importancia de analizármonos nós mesmos e mesmas, a apostar de novo polo estudo do que ninguén antes afrontara e, en consecuencia, a dignificar o estudo da literatura galega, e facelo amais nuns especialísimos, por desgrazados, momentos. "Seica foder fódese, mais como que non se debe dicir cando, onde, con quen e como se fai—, o da esculca na dimensión literaria pornográfica galega" É Galiza un país diferente, ou con características propias, a respeito da pornografía? Penso que, malia estar incardinada desde hai tempo na órbita occidentalista máis atrasada culturalmente, a Galiza si se constitúe como un reduto especial en todos os aspectos, e a respecto da pornografía considero que tamén. Na Galiza habita unha sociedade retrógrada, en liñas xerais pouco formada e para min inquietante que decote está a apostar polo reaccionarismo político máis evidente. Unha sociedade que xa non esquece senón que adoita maltratar a súa propia cultura e o seu propio idioma, algo que en poucos lugares do planeta ocorre. Eu mesmo son testemuña diaria do desleixo, a falta de interese e de formación que, por caso, nun centro de ensino superior galego se vive cara ás nosas lingua e cultura. Por conseguinte, como ocorre en comunidades veciñas (España sobre todo), a pornografía causa, antes que outra cousa, medo, noxo e rexeitamento. Non deixa de ser triste que, tras a saída de Intensa e quente, un "crítico literario" que pretende vivir dos réditos dun pasado nacionalista logo emporcado polo afundimento dun interesante medio xornalístico se permitise apuntar, escandalizado, o que quizais puidesen opinar as feministas—as que, evidentemente, non debe tratar moito —levando en conta que na miña novela se retrataba unha historia de sexo D/s! É así, pois, como pensa parte da sociedade —e talvez unha boa parte dela— que transita polas rúas e corredoiras da nosa patria. Mais quero imaxinar que esa maior parte de galegos e galegas tamén foden, fanse pallas, consomen pornografía (o ideal—e penso que o máis formativo, porén—sería que o seu formato fose artístico) e talvez desenvolvan algunha predilección especial por determinadas prácticas sexuais seica non convencionais… Mais deixando a un lado esa realidade por todos nós coñecida, tamén existe unha Galiza diferente, unha nación consciente da posesión dunhas características propias que, no canto da pornografía, actúa consonte esa procedencia e débeda histórica case inveterada. "Eu mesmo son testemuña diaria do desleixo, a falta de interese e de formación que, por caso, nun centro de ensino superior galego se vive cara ás nosas lingua e cultura" Poucas familias hai na Galiza que non conten con algún devanceiro cura ou monxa—eu, desde logo, teño entre os meus trasavós varios curas e mesmo unha monxa de clausura—; e poucas familias hai aquí que non leven un apelido que teña atentado contra o costume castelán de se denominaren, as castes, segundo un programa autenticamente falocéntrico. Explícome: na Galiza, e xa desde a Idade Media, que é cando comezou o modo de designar os clans atendendo a un compromiso xenético—falo de cando se inicia a transmisión dos apelidos—o elemento feminino foi fundamental, contra ao que logo sucedería na Castela, onde polo xeral e con moi poucas excepcións, o apelido do home reproducía o que xa levara seu pai. Xa que logo, non é curioso que só levando en consideración o proceder designativo da maior parte das castes galegas—onde o peso e a proxección da muller foi algo especialmente definitivo (os casos de familias como a dos Neyras da casa da Olga en Terra de Meira, a dos Pardos de Zela de Viveiro, a dos Fernándeces da Corredoyra de Terra de Miranda, mesmo a dos baluros Montenegros ou a dos Pardos de Neyra de Terra de Cervantes, castes todas elas que estudei polo miúdo e que coñezo ben de preto), definitivo para a elección e a fixación de calquera apelido como alcume de familia—, ou a normalidade que implicaba o feito de que un sacerdote puidese procrear xeración—mesmo na nosa tradición oral existe o dito todos os fillos chámanlle aos seus pais señor pai, agás os dos curas, que lles chaman señor tío—; poidamos asegurar que a sociedade galega de tempos pasados era moito máis permisiva cos 'atentados' que se puidesen cometer contra os estabelecementos da igrexa católica ou contra os ditados da férrea agnación que semellaban implicarse tras da lexislación que rexía nas articulacións legais imperantes daquela. E xa non quero aludir ao enorme número de mulleres que, por razóns diversas, eran 'nais solteiras', como até hai pouco tempo se dicía, algo que non constituía impedimento ningún para que fosen aceptadas pola sociedade, ora rural ora campesiña, na que vivían. A Galiza, por suposto, era e é diferente, en boa lóxica, en relación á realidade das comunidades veciñas: non por acaso son moitos os séculos nos que os nosos e as nosas devanceiras viviron segundo os canons dunha cultura propia. E como sucede noutras culturas, na galega a vida interpretouse dunha forma especialmente particular e diferente; por veces—as máis—efectuando un achegamento ao sexual inzado de suxestións e apuntamentos temerosos cara á explicación dunha foda tal e como é (eróticas e eróticos), e por veces—as menos—tratando de reflectir a verdadeira realidade e esencia do acto sexual, claro que elevándoa ao plano artístico, onde non colle un vocabulario médico de máis e onde a palabra—e precisamente a palabra galega é ben hábil neste sentido, como en todos—tamén produce moita quentura, moita! Claro que estou a falar dunha Galiza libre e liberada, integral e integradora, que non entende de medos derivados dos actos humanos pracenteiros e que goza retratándoos. Falo, en definitiva, da Galiza que desexa e á que contribúen intelectuais como Paco Macías, alma pater de Edicións Positivas, que non en van leva a proxectala, construíndoa con dedicación, uns vinte e cinco anos.


Summary: De positivo. Así cualificou esta sexta feira o Grupo Municipal do BNG no Concello de Ames, onde forma parte do Goberno, o ecuador deste mandato "despois de dous anos moi complexos", que permitirán, aseguran, "traballar con optimismo e estabelecer novos retos".

O Grupo Municipal do BNG de Ames realizou na mañá da sexta feira un balance dos primeiros dous anos de Goberno municipal. Unha etapa marcada polo escenario aberto a causa da pandemia, que puido afrontarse, salientaron os nacionalistas, encabezados por David Santomil, grazas á "capacidade de traballo e a solvencia dun Goberno estábel e cohesionado que xa contaba coa experiencia acumulada desde o ano 2015". Sitúan como unha "boa mostra da capacidade de adaptación á nova situación" a modificación orzamentaria, "para poder afrontar as necesidades máis urxentes e que permitiu dotar ao Concello de Ames do quinto orzamento municipal anual consecutivo que xa se aproxima aos 30 millóns de euros no ano 2021, para unha poboación que supera actualmente os 32.000 habitantes". Os servizos sociais e os programadas de conciliación foron obxectivos do Goberno municipal, que tamén contribuíu, defende o BNG, a reactivar a actividade económica con plans como o Reactiva Ames, alén doutros emanados da colaboración institucional. A este respecto, tamén destacaron o novo centro de saúde do Milladoiro e a finalización do novo comedor escolar do CEIP A Maía. O BNG destacou ademais a "exemplaridade" coa que se realizou esta transición cunha nova Alcaldía e o traballo realizado no ámbito da cultura, mocidade e normalización lingüística. A reprogramación de actividades, o dinamismo das bibliotecas municipais cos Encontros Literarios ou os Dixicontos, a adaptación da Radio Municipal e a Escola de Música á nova situación e a creación do Consello Sectorial da Cultura como órgano de participación foron algúns dos exemplos expostos polos nacionalistas. Tamén citaron o impulso á oficina de información xuvenil OMIX, o novo festival SolporSon, a creación de espazos de lecer como os anfiteatros e os parques de calistenia, ou programas específicos de fomento do galego como Youtubeir@s, Galetiktokers, Apego, arte urbana e Trouleando, entre outros. Entre os retos pendentes salientaron o novo CEIP no Milladoiro, a cociña central en Bertamiráns, o proxecto de reurbanización da Avenida Rosalía de Castro na N-550, a mellora de equipamentos culturais e deportivos, a dotación de infraestruturas no rural, a recuperación ambiental do río Sar e a creación dunha empresa municipal de xestión do ciclo integral da auga.


Summary: Un estudo de varios investigadores de Oxford apunta a que a taxa de suicidios medra un 0,79% por cada punto porcentual que aumenta a de desemprego. En Grecia e Irlanda a porcentaxe deste tipo de mortes violentas medrou un 17 e 13% desde 2008. Foron os dous primeiros países en ser rescatados pola troika

Vivir por riba das nosas posibilidades. Esta é unha das sentenzas das que máis se bota man hoxendía para facer referencia ao estilo de vida dos cidadáns europeos durante os chamados anos de bonanza económica. O excesivo apalancamento das familias, segundo esta frase, sería a causa principal do crecemento da desigualdade social, da pobreza e da cidadanía materially deprived. Xente con severas dificultades para facer fronte aos gastos e mesmo para sufragar cousas básicas como a calefacción ou o consumo de peixe fresco. Mais o endebedamento dos fogares, que si se incrementou na última década, está moi por debaixo da taxa de apalancamento do sector público e, sobre todo, das empresas privadas (financeiras ou non financeiras). Xa que logo, e cos datos na man, se cadra o incremento da pobreza e a disminución da capacidade adquisitiva das familias ten unha explicación máis complexa. Á marxe dos datos publicados polo Eurostat, e que falan dun 25% de españois en risco de exclusión social, hai outro indicador do que pouco se fala nos medios de comunicación. Un tabú agochado con silenzo: a taxa de suicidios por causa económica. Un estudo de David Stuckler, Sanjay Basu, Marc Suhrcke, Adam Coutts e Martin McKee de Oxford University, ao que tivo acceso Praza, constata que o crecemento do desemprego está directamente relacionado coa suba de mortes prematuras por causa violenta á vez que descenden as mortes en accidente de circulación. "A posta en marcha de programas activos de emprego para recolocar os parados pode mitigar os efectos da recesión económica na saúde das persoas", conclúe o estudo. Os países rescatados Grecia, Irlanda, Portugal e novamente Grecia (á espera de aprobación) foron, por este orde, os países rescatados na Unión Europea. Cómpre distinguir cales foron as causas que os levaron á creba e, tamén, que exposición tiña a cidadanía ao endebedamento exterior. Non para analizar culpabilidades, mais si para determinar que grao de apalancamento tiñan os fogares de cada un dos países. Non todas as débedas son iguais malia que, como constata o estudo de Oxford, as crises financeiras repercuten igualmente nun incremento xeneralizado da taxa de suicidios. Composición da débeda. % de PIB Q2 de 2011 Fogares Empresas non financeiras Empresas financeiras Goberno Total Irlanda 124 194 259 85 663 España 82 134 76 71 363 Portugal 94 128 55 79 356 Grecia 62 65 7 132 267 Italia 45 82 76 111 314 Como se observa na táboa, Grecia ten un problema severo de endebedamento público, cunha estrutura administrativa moi sobredimensionada, alimentada durante décadas de "nepotismo" e "favores", tal e como indica o economista Nikos Tsafos. Estrutura viciada tanto polo Pasok como polos gobernos conservadores, sempre segundo a opinión deste analista consultado. Tamén Italia ten unha débeda pública moi elevada. En Irlanda, pola contra, foi a caída do seu sector financeiro o que provocou a desfeita económica. En España e Portugal son as empresas privadas as que máis se apalancaron. O caso portugués é significativo xa que, malia que o Goberno de Passos Coelho puxo en marcha todas as esixencias que lle foron requeridas, a austeridade provocou a inactividade (e caída da actividade) en tanto puxo en evidencia os problemas do sector privado para desapalancarse. A consecuencia, nin o goberno nin as empresas privadas xeneran estímulo para a actividade. O Instituto de Estatística luso constatou este martes unha recesión do 2,7% no cuarto trimestre. O estudo do equipo de investigadores liderados por David Stuckler conclúe o seguinte: "podemos observar que os países que afrontan os peores escenarios financeiros, como Grecia e Irlanda", viron incrementada a súa ratio de suicidios nun 17 e 13%, respectivamente. Unhas taxas máis altas "que as rexistradas nos demais países" coa única excepción de Letonia, onde tamén medrou nun 17% entre 2007 e 2008.


Summary: A proxección do documental "A historia de Tomi Ungerer" a 3 de outubro para adultos e unha sesión de contacontos o 10 para crianzas na libraría de Vigo "Libros para soñar" descobre o universo do irreverente ilustrador da man de Kalandraka.

Con Adelaida e Onde está o meu zapato? a editorial Kalandraka sumaba dous títulos máis do creador Tomi Ungerer aos xa publicados Crictor e Os tres bandidos, a súa obra máis coñecida. Provocador, iconoclasta, rebelde, o perfil de Tomi Ungere é irreverente mesmo co modelo que se agarda para un autor de libros para crianzas. O seu é un dos nomes máis recoñecidos da ilustración contemporánea, con museo aberto en Estrasburgo dedicado a súa obra, grandes exposicións -entre elas unha histórica en Berlín-, un documental sobre a súa figura e máis de 120 títulos publicados. A editorial Kalandraka trouxo para o galego catro deles, a comezar por Crictor, a historia dunha serpe que é mascota, Os tres bandidos, foraxidos que metían medo aos viaxeiros mais eran tenros cunha nena orfa ; Adelaida, o relato sobre a cangura con alas que voa e busca a felicidade e Onde está o meu zapato? para xogar a atopar un obxecto e promover a agudeza visual. Mestre de Sendak Que Maurice Sendak, o xenial creador de Onde habitan os monstros, tivera a Tomi Ungerer como mestre explícase ben á vista dunha filosofía que compartían. Fóra osiños rosas, fóra contos de fadas, fóra príncipes valentes e relatos edulcorados.Tomi Ungerer, aquel neno da Alsacia que era un fracaso no colexio e un xenio cando saía pola porta, sabía que se de algunha cor se pintaba a vida non era de rosa e foi esa a idea que traspasou aos seus libros. Ungerer naceu en 1932 en Alsacia nunha familia na que tanto nai como pai tiñan a escrita como afección e un mundo singular que traspasaron ao pequeno. Con só catro anos sufriu a morte do pai, un fabricante de reloxios inmensos, algúns para catedrais, e tamén ilustrador, bibliófilo e inventor. Coa nai comparte os duros anos da ocupación alemá e dese tempo quédalle para sempre o rexeitamento do fascismo e a violencia. Tamén o medo que viviu intensamente e que el dicía que o fixera valente para sempre. Os pensamentos son libres Con 83 anos, Ungerer xa non fai ilustración, prefire escribir e dedicarse a labores filantrópicos logo dunha vida na que recorreu boa parte do mundo, viaxando por unha banda, e residindo en Nova York, en Canadá, onde se instalou nunha granxa para ser autosuficiente, ou en Irlanda. Na súa axitada vida calcúlase que a súa produción creativa anda por volta de 30.000 ou 40.000 traballos ademais dos 120 libros e a súa sinatura expandiuse en carteis, proxectos publicitarios ou ilustracións en prestixiosas revistas e xornais. Non é habitual que un autor de libros para crianzas sexa tamén prestixioso creador de obra erótica. Pois no caso de Ungerer acontece, con esa vontade que el tiña de achegarse á vida tal e como é, non vestida de fantasía waltdisneynián. Subversivo desde neno, a polémica e o escándalo non quedou á marxe da súa traxectoria e, de feito, estivo prohibido durante tempo nos Estados Unidos e mesmo algún dos seus libros chegou a ser especialmente criticado. Mais, como titulou o seu libro de memorias, Ungerer sempre quixo seguir a máxima de que os pensamentos son libres". A hipocresía tampouco viaxaba na súa maleta. Desde que publica Os Melops lánzanse a voar, o seu primeiro libro infantil que acadou premios e foi aplaudido pola crítica mais que o autor prefería esquecer, o seu traballo para o público de menor idade revolucionou o mundo do álbum infantil e converteuse nun referente de grandes autores como é o caso de Sendak quen nunca aforrou palabras de admiración para a súa obra. Ungerer gañou o Premio Hans Christian Andersen, e é un dos máis prestixiosos autores do mundo mais, mesmo así, como acontece agora cos títulos que publica Kalandraka, a súa obra edítase de novo, visita novas linguas e continúa descubríndose, malia o autor ter xa máis de oitenta anos e algúns dos seus libros máis de cincuenta.


Summary: A Coruña celebra do 17 ao 22 de novembro o 20º aniversario do movemento que quixo "reconfigurar a identidade cultural en Galicia". Música, arte, letras e audiovisual serán protagonistas a partir do vindeiro luns.

A Coruña ulirá enteira a bravú na vindeira semana. Farao para conmemorar os vinte anos dun movemento nacido coa pretensión de "reconfigurar a identidade cultural en Galicia e o seu reposicionamento no mundo", tal e como afirma José Colmeiro no módulo que imparte sobre este movemento na Michigan State University. Será a Semana Bravú, cinco días de lembranza, festa e análise que foron presentados este xoves no "quilómetro cero da bohemia coruñenta", n'A Buserana, un bar entre a rúa San Andrés e a do Orzán. A 'Semana Bravú' celebra os vinte anos dun movemento que pretendeu "reconfigurar a identidade cultural de Galicia" Dous dos membros fundadores d'Os Diplomáticos de Monte Alto, Xurxo Souto e Rómulo Sanjurjo, participaron nunha presentación á que se sumou Álex Cabanas, fillo de Xaime Cabanas, un dos ideólogos e pintor por excelencia do bravú, un movemento partido da música que se converteu nunha gran rede social que conectou nos noventa todo tipo de creadores, desde músicos até escritores, pintores, xornalistas, deseñadores, cineastas ou actores. Esa mesma vocación multidisciplinar enchoupa o programa desta Semana Bravú, no que 20 anos despois os protagonistas daquel tempo mirarán ao pasado para afrontar o futuro con forza e ilusión, conectando os referentes da cultura bravú cos novos valores da creatividade galega para difundir e compartir a creatividade e o talento. Música, arte, letras, audiovisual e reivindicación xuntaranse en cinco días para reivindicar e lembrar o bravú na Coruña Tal como explicaron Xurxo Souto e Rómulo Sanjurjo, a Semana Bravú abranguerá diversas actividades en diversos espazos da cidade tocando todos os paus, desde a música até a arte, a palabra, o audiovisual e, por suposto, a música. O programa iniciarase o luns, 17 de novembro, cunha sesión na que se presentará unha selección de documentais sobre o movemento bravú. O martes 18 estará dedicado á palabra, no Verbo Bravú, coa intervención de Manuel Rivas, Fran Alonso, Mercedes Peón e Carlos Blanco. O mércores 19 debaterase no espazo No culture, no future, sobre o presente e o futuro da nosa cultura e da industria cultural, con Vítor Belho (Womex 14), Xosé Paulo Rodríguez (Red Española de Teatros) e Xosé Aldea (Culturgal), nunha sesión presentada polo xornalista Iago Martínez. Logo, a historia do bravú tomará o xoves a Casa Museo Casares Quiroga para lembrar o rock daqueles anos nunha sesión na que participará Xurxo Souto xunto con Antón Díaz e Xan Xove, así como Rodri Suárez e Lydia Botana. Pero o gran prato forte do festival, que "xustifica todo este traballo", como lembrou Rómulo Sanjurjo, será a homenaxe a Xaime Cabanas, cunha charla e proxección sobre a figura do pintor do bravú. O acto Tod@s somos Cabanas, presentado polo xornalista Xosé Manuel Pereiro, celebrarase o venres no Museo de Belas Artes, coa participación de Álex Cabanas (fillo de Xaime), Xoan Piñón, Vari Caramés, Antón Patiño e Xavier Correa Corredoira. O sábado, Os Diplomáticos ofrecen un concerto xunto a Pinto D'Herbón, Os Papaqueixos ou As Garotas da Ribeira As citas da Semana Bravú pecharanse con música. Armando festa na Sala Garufa, cunha sesión bravú na que en torno ao grupo de referencia deste movemento, Os Diplomáticos de Monte Alto, subirán ao escenario outros músicos senlleiros deste bravú, como Os Papaqueixos, Pinto D'Herbón, As Garotas da Ribeira e Marisol Manfurada. En combinación coas actividades que se celebrararán na Coruña inaugurarase o luns 17 en Pontevedra a Exposición Bravú XX, na que se fai a través de textos e fotografías un completo percorrido polos vinte anos de historia do bravú.


Summary: O deputado nacionalista no Congreso, Néstor Rego, opina que o Goberno de Pedro Sánchez deixa atrás a Galiza ao reducir máis dun 11% as contas respecto a 2018

O BNG insistiu esta cuarta feira na súa intención de presentar unha emenda á totalidade dos Orzamentos do Estado para 2021 por entender que hai unha clara discriminación da Galiza. O deputado Néstor Rego sostén que a proposta non concorda co que defende o Bloque Nacionalista Galego. "Queda moi lonxe das políticas verdadeiramente transformadoras que defende o BNG, que aposten porque a saída da crise económica e social non recaia -unha vez máis- sobre as maiorías sociais e actúen como verdadeiro mecanismo de reequilibrio social", explica Rego. Neste sentido, recordou que os investimentos no país caen, segundo as contas de Pedro Sánchez, en máis dun 11% con respecto a 2018, un ano que planificou o PP e no que as inversión xa lle parecían insuficientes. Unha das preocupacións do representante é que non haxa cartos para actuacións de certa urxencia como as infraestruturas ferroviarias. Por iso reclamará máis propostas de mellora para Galiza. "É inaceptábel que, sufrindo a nosa nación un déficit histórico en investimentos en equipamentos e infraestruturas o proxecto de Orzamentos non só non compense ese déficit senón que non atenda a necesidades perentorias do noso país" remarca. Rego recordou que o global sube pero non seguen a mesma liña as apostas polo país. Por exemplo, non só fala do que se precisa o AVE senón de liñas de tren de proximidade e da ampliación do Eixo Atlántico para cando Portugal complete a conexión. Por outra banda, o BNG rexeita un proxecto de orzamentos no que, en plena pandemia sanitaria, máis de 40% dos investimentos reais do Estado destínanse ao ámbito militar. Ou que o orzamento destinado á Casa Real ascenda nun 6,9%.


Summary: Este inspector de traballo compostelán de tan só 35 anos dirixe a carteira de Treball, Comerç i Indústria nas Illas. O seu revolucionario Plan contra a Explotación Laboral logrou en seis semanas tranformar en indefinidos un de cada catro contratos revisados e que estaban en fraude de lei

Iago Negueruela (Santiago, 1980) chegou en 2008 ás Illes Balears. Opositou ao corpo de inspectores de traballo da Seguridade Social e conseguiu praza nas Illas. Sete anos despois, este galego leva cinco meses como conseller de Treball, Comerç i Indústria do novo Govern. Con tan só 35 anos, e tras presentarase como independente nas listas do PSIB-PSOE, o seu partido ofreceulle o posto malia non saír elixido como deputado nas eleccións. Menos de medio ano despois, a súa figura saltou ás portadas por un novidoso e revolucionario Plan de Loita contra a Explotación Laboral que puxo de acordo a patronal e sindicatos, contou co apoio do Goberno central e acadou resultados sorprendentes. Negueruela, inspector de traballo e conseller de Treball, leva sete anos vivindo nas Illes Balears Malia pisar a política institucional de alto nivel por primeira vez, Negueruela non é novo na cousa pública. "Vivín sempre a política porque meu pai [Enrique Negueruela] sempre traballou nela e no sindicalismo", lembra este mozo que "desde os 16 anos" estivo vinculado ao movemento estudantil e despos á loita contra a LOU ou co Nunca Máis. "Sempre intentei cambiar as cousas que cría que se debían e podían cambiar", explica quen colaborou cos socialistas baleares xa na oposición, facendo propostas no plano laboral e económico. Malia as coincidencias lóxicas de calquera sistema económico, o mercado laboral nas Balears "é moi diferente ao galego". "O feito insular e as comunicacións xa afectan, pero ademais aquí a actividade produtiva baséase no turismo, no sector servizos e na restauración, cun peso da industria moito menor", destaca. Ademais, tal e como destaca, a maioría dos contratos nas Illas "son dunha percariedade brutal", debida ao tipo de contratos que adoitan facerse na hostalería. "Hai moita máis temporalidade e figuras como as dos fixos discontinuos que case non existen en Galicia", insiste. Lanzou un plan contra a explotación laboral que logrou que un de cada catro contratos revisados en fraude de lei fosen transformado en indefinidos Precisamente, e atendendo a esta precariedade e temporalidade extrema e tendo en conta a súa experiencia no mundo da inspección, Iago Negueruela propuxera hai tempo un ambicioso plan contra a explotación que o Govern decidiu levar a cabo como unha das primeiras medidas nesta nova lexislatura. "Se tes un instumento como a inspección, cunha importante función para revisar contratos e loitar contra os contratos precarios ou fraudulentes, tes que utilizalo. Prometimos esta medida na campaña e fixémolo", aclara. Así, o Plan de Loita contra a Explotacion Laboral activouse como plan de choque. Contou coa colaboración de 31 novos inspectores que, durante seis semanas, puxéronse mans á obra. Dos 8.008 contratos investigados pola Inspección de Traballo, case 2.000 (practicamente o 25%) estaban en fraude de lei e transformáronse en indefinidos. Ao tempo, dos case 20.000 novos contratos creados no terceiro trimestre de 2012, o 97% son a xornada completa, algo que, aclara, "ten que ver tamén co efecto disuasorio" da iniciativa. Ademais, e segundo aclara o Govern, máis de 4.000 traballadores viron como as condicións eran melloradas grazas tamén a esta medida. Negueruela agarda que en Galicia "haxa un cambio político en marzo" "Recibimos algunhas críticas polo nome, porque houbo quen consideraba que non se podía falar tan así de explotación, pero o que hai é que perseguir a aqueles que explotan porque a explotación existe", asegura Negueruela, que agradece a colaboración do Executivo central e que insiste en que, malia algunha mínima reticencia, as cousas foron ben "e non pasou absolutamente nada". "A presidenta do Govern asumiu o seu compromiso firme e levámolo adiante", engade quen advirte que o Plan é "extrapolable a calquera sitio, por suposto tamén a Galicia. "É cuestión de vontade política, nada máis". Precisamente, Negueruela di "seguir moito" a actividade política galega e agarda que "en marzo se produza un cambio" ante unha Xunta que "mantén os recortes e se permite remodelacións a última hora no goberno". Con todo, aclara que o seu sitio está nas Illes Balears e, polo momento, na súa consellería. "Non penso no futuro, agora estou aquí e o meu compromiso é firme. Estou cómodo no meu traballo e encantado onde vivo", remata quen, en galego, relata a súa experiencia no Govern.


Summary: Menudo carrusel dominical cheo de emoción o que vivimos en www.futboldacosta.com que nos deixa moitas cousas que analizar, en todas as categorías menos no Gr.3 das féminas e nos Veteranos, que descansaron.

Xornada completita, que abría o Xallas cunha vitoria, o venres, en Laracha, a primeira da era Adrián Lema, e fóra de Fontenla, para comezar a remontada. Ademais, a Preferente vivía unha gran festa futbolística en Ara Solis, onde dúas das grandes afeccións do fútbol costeiro comprobaron como este Fisterra dá para soñar, como dicía na previa o adestrador fisterrán Ángel López. O 4-1 así o reflexa. Na 1ª Galicia tamén vivía outro importante derbi. O Baio, que levaba 3 partidos sen gañar, venceu ao Mazaricos, ao que mete en postos de descenso. Pola contra, a gran vitoria protagonizouna o Volantes, a segunda consecutiva, e desta vez con goleada, dando conta do que xa se viña vendo nos partidos o cadro de Sil. Ademais, o Soneira venceu, sufrindo, ante o Cordeiro, e mantén o liderato con 4 puntos de vantaxe. O Dumbría, pola súa parte, cortou a súa serie de 6 partidos sen coñecer a derrota na casa ante a visita do Flavia. A Liga da Costa viviu un episodio que demostra a igualdade da competición en San Andrés. O líder visitaba ao pechacancelas, e tivo que suar sangue para sacar a vitoria, pola mínima. Segue de preto un Corme que venceu a un Muros que viña sendo unha das sorpresas do inicio de Liga, que se descolga, como lle pasou ao Coristanco coa potente Esteirana. Completa o cadro de favoritos, que venceron de novo esta semana, o San Lorenzo.Pola parte baixa só puntuou o Buño de Mauro, aínda que segue sendo, xunto ao Zas, os únicos equipos que non coñecen a vitoria. O líder da 3ª da Costa, sufríu para vencer nas Fontiñas, e tivo que tirar de calidade para remontar o partido ante un moi bo Nantón.O Outes é o único que o segue dende a distancia, e a xornada foi malísima para o Porteño, que perdeu ante o propio cadro da Serra, e viu como o Comité lle arrebatou os 3 puntos que vencera no campo ante o Seaia pola aliñación indebida de Joseba, que viña do Camariñas pero ao que non lle chegara a tempo o "transfer"… Base En Xuvenís o Soneira non aproveitou o descanso do líder, o Outes, e caeu ante un renovado Sofán. Ademais o Cabana venceu ao Seaia e o supera nun segundo grupo no que ademais están,con 12 puntos, Zas, Miúdos e o propio Sofán. En Cadetes, Xallas e Cerqueda non perdoan, pero Fisterra, Sofán e Cee (a SD freou ao cadro ceense) seguen de preto. Ademais, en Infantís, Dumbría e Cee protagonizan un fermoso duelo no alto, cos Miúdos e Outes moi preto. Á primeira rolda das ligas de F8 quédalles unha xornada. As táboas en www.futboldacosta.com


Summary: Preocupación en goberno e produtores.

É inocua para os humanos mais acaba cos cultivos de pataca. A couza guatemalteca foi detectada no noso país vai para dous anos e xa afecta 31 concellos, situados nas comarcas da Mariña e Ferrolterra e contorna. Medio Rural apelou á responsabilidade dos agricultores para que non planten patacas nas áreas demarcadas, co fin de deter a expansión deste insecto (tecla solanivora). O Ministerio prepara un decreto cuxo borrador establece que durante dous anos non se vai poder plantar pataca nas zonas afectadas durante dous anos. Unha 'cuarentena' para delimitar a área onde hai couza, evitar que se estenda e poder erradicala. O borrador do decreto ministerial contempla a posibilidade de compensar aos agricultores polos danos causados pola couza. No goberno galego recoñecen que hai preocupación, pois se ben até o de agora o insecto afecta a zonas onde a produción é basicamente de autoconsumo, existe o risco de que, de non funcionar as medidas de contención, acabe afectando a áreas produtoras. Até o de agora destruíronse perto de sete toneladas de tubérculo infestado por esta praga. Os produtores afectados que se acolleron a axudas da Xunta cobraron, segundo a administración galega, 30 céntimos por quilo.


Summary: O historiador Eliseo Fernández, referencia no estudo do franquismo en Galiza, é un dos coordinadores de 'Os nomes do terror' (Sermos Galiza), ademais de autor do artigo sobre a comarca de Ferrol, unha zona especialmente castigada pola represión. Fernández tamén estará na presentación desta obra pioneira que terá lugar o 25 de xullo ás 17 horas no Festigal.

-A comarca de Ferrolterra, que estudas no libro, tivo características diferentes na represión ao resto do país. Por que? -Hai diferenzas con outras zonas quizais polo grao de activismo político e sindical na bisbarra de Ferrol, e pola forza dos militares que había na cidade, con moita influencia do movemento do 34. Isto fai que sexa unha represión moi dirixida e controlada pola Dirección de Orden Público. -Foi unha das comarcas onde máis mortos houbo, non? -Polos traballos de Xosé Manuel Suárez, estamos falando de 700 mortos na bisbarra, e iso é unha cifra moi significativa, se temos en conta que a cifra total en Galiza é de 5.000 asesinatos. As minorías que detentaban o poder acoden á represión como a única solución que teñen para impoñerse -Era -e segue a ser- unha cidade moi polarizada... -Si, era unha comarca moi politizada, había un movemento sindical e político forte, mesmo chegando até Ortegal. As minorías que detentaban o poder até o momento e que vían que estaban sendo superadas socialmente por forzas emerxentes, procedentes do sindicalismo e do nacionalismo, acuden á represión como a única solución que teñen para impoñerse sobre unha maioría da poboación que ía por outro lado e que estaba acabando cos seus privilexios. -Sorprendeume o detalle de que o xornal local ferrolá -El Correo Gallego- puxese no escaparate os nomes dos mortos. -En Ferrol había unha vontade moi forte de darlle publicidade ás execucións e, sobre todo, ás execucións irregulares cun carácter exemplarizante, creo que é algo significativo. Eu sempre escoitei falar de que a xente ía mirar á pizarra do xornal El Correo Gallego, que estaba na rúa Real, a principal de Ferrol, e era o lugar onde se contaban as noticias. Pero claro, nese momento, a noticia eran os mortos. En Ferrol houbo unha política de captación de xente que era militante doutras organizacións políticas -Hai apelidos que hoxe nos soan coñecidos, como López-Sors, ao igual que en moitos outros lugares do país. Tamén falas de que un dos grandes logros dun dos maiores represores, Victoriano Suanzes, foi converter Torrente Ballester, que era galeguista antes da Guerra. -Si, é curioso e significativo que en Ferrol houbo unha política de captación de xente que era militante doutras organizacións políticas. De feito, algúns dos falanxistas de primeira hora viñan do PCE, por exemplo, e tamén no momento do golpe militar, mediante ameazas e a utilización da chantaxe, conséguese que algunha xente -como Quintana Pena, deputado socialista por Ourense, ou Florentino González Villamil, de Izquierda Republicana- sexan organizadores dos sindicatos fascistas e dean mítins a favor do novo réxime, aínda que algúns deles marcharon ao exilio, como Quintana Pena, que marchou e fixo borrón e conta nova. Sen embargo, Torrente, que militara no galeguismo, é un dos que se suma ao réxime e queda aí durante moitos anos até que nos 60 parece que racha de novo co réxime. Non hai constancia documental de que fora a través de Suanzes esa conversión, pero si que é probable, porque foino nos outros casos, porque ademais Victoriano Suanzes exerce en Ferrol durante eses meses unha política de control absoluto, é un auténtico dominador da vida da cidade en todos os aspectos. Torrente Ballester, que militara no galeguismo, é un dos que se suma ao réxime e queda aí durante moitos anos até que nos 60 parece que racha de novo -Como evolucionaron os represores no caso de Ferrol? Chegaron até a Transición? -Houbo de todo, porque outro personaxe importante na represión en Ferrol, Florentino González Vallés, xa morre no ano 38, e Suanzes continúa ascendendo na Garda Civil, ocupando as máximas responsabilidades até os 60, cando morre. Esta é xente metida no cerne do réxime. Ese grupo de xente foi parte importantísima do réxime a todos os niveis, mesmo con relación familiares. Por exemplo, Juan Antonio Suanzes, que foi ministro de Industria con Franco, era curmán de Victoriano. Eran familias que tiveron un relevo importantísimo no réxime. Outro caso é o fillo de Florentino González Vallés, Lorenzo González Vallés, que é gobernador civil de Guipúzcoa nos anos da Transición e foi asasinado por ETA. -Este libro, Os nomes do terror, é o primeiro que aborda a nivel nacional a represión do punto de vista dos vitimarios. Cres que haberá un efecto chamada aos historiadores para seguir traballando neste sentido? -Eu creo que si. Un dos obxectivos é rachar coa sensación de que hai un terreo vedado á investigación histórica, como é a dos vitimarios. No limiar falamos diso, como no cadro dos fusilamentos de Goya, onde vemos as caras das vítimas e os represores están de costas. E eu creo que a historia debe facer ese contraplano no cal os represaliados teñan a súa importancia, pero tamén saber quen estaba do outro lado, que mecanismos usaban, como funcionaba esa represión. Iso era algo que estaba por saber, en certa medida estaba vedado por problemas legais, porque ao non existir condenas xudiciais sobre os asasinos na historia parece que había unha certa impunidade, e o libro tenta rachar con iso e abrir unha porta. Se cadra queda un pouco fachendoso, pero creo que é así. Ao non existir condenas xudiciais sobre os asasinos na historia parece que había unha certa impunidade, e o libro tenta rachar con iso e abrir unha porta. -De todos os xeitos, fostes prudentes e só puxestes nomes en base a fontes documentais fundamentalmente. -Claro, pero pódense facer suposicións e traballar con hipóteses, pero os documentos son os que nos dan seguridade. Ademais, creo que tamén é importante dicir que no caso de Ferrol é moi significativo como os propios represores saían nomeados na prensa, onde se di: fulanito de tal tenta fuxir e mátanos. Están dando os nomes dos represores. Nós o que fixemos foi recoller esa documentación. Porque os nomes en parte xa estaban, mesmo a prensa da zona republicana xa daba nomes de represores, na prensa do exilio tamén. Suárez Picallo por exemplo publicou algúns artigos dando nomes, entón nós o que fixemos recompilar esa información e darlle forma de ofrecer esa mirada sobre eles.


Summary: O concello da Coruña dispón dunha baza gañadora para evitar a privatización do complexo A Solana-Hotel Finisterre: unha das parcelas en que se asenta é da súa propiedade, segundo revelou esta segunda feira Radio Coruña.

Unha das parcelas do complexo formado por A Solana e o Hotel Finisterre é de titularidade municipal, segundo se pode comprobar no Rexisto da Propiedade. O solar ocúpao unha piscina, nos mesmos terrenos en que no pasado se erguía unha cadea, o chamado cárcere da Audiencia, prisión que desapareceu en 1928. A Autoridade Portuaria tenciona vender nunha poxa o complexo e dispón xa dunha oferta, por valor de 10 millóns de euros, por parte do actual concesionario, Inmobiliaria Río Mero. O concello chegara no seu momento a un acordo co porto para se facer co complexo de A Solana pagando o prezo de taxación dos solares, 1,4 millóns de euros. Agora trascende que un dos solares é propiedade do concello, o cal podería mudar por completo o asunto. A Autoridade Portuaria xa non podería vender o complexo na súa integridade, pois un dos solares non sería da súa propiedade. Surprende en todo caso que até o de agora o goberno local non teña revelado que o concello é propietario dun fragmento do complexo e que non teña feito valer ese argumento -tal vez si o fixo en conversas reservadas coa Autoridade Portuaria- á hora de defender a non privatización dos terrenos.


Summary: Novagalicia Banco remitiu esta mañá á Comisión Nacional del Mercado de Valores (CNMV) o cálculo "preliminar" do saneamento que debe executar para dar cumprimento ás novas esixencias do Ministerio de Economía. En risco inmobiliario son 1.600 millóns de euros. Só en solo e promocións en curso, 740 millóns de euros

A Novagalicia Banco, entidade beneficiaria da segregación financeira de Novacaixagalicia, tampouco lle sentarán ben as novas esixencias de saneamento que aprobou o Ministerio de Economía. O responsable desta carteira, Luis de Guindos, cre que a banca española deberá acometer provisións por 52.000 millóns de euros, tal e como afirmou no Congreso dos deputados. Máis de 2.300 corresponden ao banco que preside José María Castellano. Malia este novo revés, a entidade asegura que estas necesidades adicionais de saneamento quedarán "integramente cubertas" ao longo de 2012. NGB mantén así, unha vez máis, que pode levar a cabo o seu proxecto en "solitario" malia que o propio De Guindos anunciou a saída do Goberno do capital da entidade para "o antes posible". José María Castellano e o seu equipo contan con ter de prazo ata setembro para lograr investidores que prorroguen a vida do banco máis alá dos doce meses. O reto, como insisten fontes financeiras, é hercúleo. "Máis alá dos investidores que xa chegaron, chamados por un compromiso máis patriótico que de rendabilidade, é moi difícil captar capital estranxeiro, máis aínda para unha entidade nacionalizada", apuntan en declaracións a Praza. Polo de agora o único que está claro é que a caixa única, resultado da fusión de Caixa Galicia e Caixanova, desaparecerá para converterse nunha fundación tutelada por Madrid. Saneamento As provisións totais que deberá realizar Novagalicia Banco pola súa exposición ao risco inmobiliario ascenden a 1.600 millóns. Ata 395 millóns pola aplicación xenérica dunha provisión do 7% sobre os activos sans relacionados coa construción, 595 millóns por créditos dubidosos (ou debedores á vista) e outros 610 millóns para activos adxudicados. Sorprende a provisión que NGB debe realizar en solo ou promocións inmobiliarias en curso: 740 millóns de euros. A suma de ambas as dúas partidas sitúa NGB como unha das empresas crediticias que máis esforzo ten que realizar para sanear o seu balance. Para NGB a estratexia para dar cumprimento a estas esixencias pasa por tres pasos diferentes: a xeneración de beneficios (o saneamento ten que ir contra resultados, non contra fondos propios), a venda de inmobles e a captación de investidores.


Summary: No marco das investigacións do ex comisario para o BBVA sobre presuntos vínculos políticos de Ausbanc.

O Ex comisario José Manuel Villarejo recompilou dados da vida privada de varios dirixentes do PP no marco das investigacións que lle encargara o BBVA sobre Ausbanc (Asociación de Usuarios de Servizos Bancarios) e o presidente da asociación, Luis Pineda. 'Voz Populi' tivo acceso a esta documentación do daquela comisario en activo, e na que figuran persoeiros como Núñez Feixoo ou Ana Pastor, entre outros 'Anexo 01-Vinculacións políticas' é o título dun ficheiro feito en outubro de 2014 e no que figuraban os enderezos das moradas destes dirixentes do PP, os nomes e datas de nacemento das súas parellas e unha información polo miúdo das súas carreiras profesionais. No que atinxe ao presidente da Xunta, nese documento, indica 'Voz Populi', alúdese a unha relación sentimental do pasado cunha xornalista. Tamén detalla que en outubro de 2012 Feixoo reuniuse con Pineda no seu despacho para "tratar o tema das preferentes xa que Galiza é unha das comunidades con maior número de persoas afectadas por este produto".


Nun artigo meu do pasado mes de marzo acreditaba na esperanza de que Syriza dispoñía dun plan para afrontar a crise que afoga o seu país, congruente co programa político que lle ofertou aos gregos durante a campaña electoral. En liña con esta premisa valorei positivamente que os seus líderes negociaran con firmeza fronte ás demandas dunha Comisión intransixente. O seguinte paso que deron afianzou a miña confianza no seu proxecto cando, ante a inamovible posición da UE, decidiron convocar un referendo que, ao contrario de Papandreu en 2011, foron quen de realizar e demostrarlle ao mundo que a democracia é algo máis que unha palabra. A resposta popular á valentía de Syriza foi esmagadora: máis dun 60% de gregos proclamaron que non querían a política suicida europea outorgándolle un mandato claro a Tsipras. Coido que a clave para entender esta resposta, nun contexto criticamente adverso, de acoso e criminalización do seu país polos dirixentes europeos, non está na lectura superficial de que os gregos querían un acordo mellor dentro de Europa. Esa interpretación só tería sentido se o referendo se realizase nun contexto de normalidade económica e política. Realmente o que manifestaron, alto e claro, é reclamar o dereito a vivir con dignidade esixindo que lle deixasen a Grecia elixir o seu futuro. Calquera que tivese oídos puido escoitalo nas rúas de Atenas e do resto do país heleno. O referendo foi un auténtico exercicio de soberanía, en oposición á política uniforme da Europa neoliberal. Daquela aínda cría que Syriza estaba levando a cabo un proceso pedagóxico para que a cidadanía comprendese a esencia dos problemas aos que se enfrontaba: se Europa non atendía as súas peticións de permitirlles unha saída singular da crise —peticións, por certo, cada vez máis reducidas e afastadas da súa proposta inicial—, significaría que Grecia non tiña o seu destino dentro da eurozona e, incluso, na propia UE. Finalmente, ocorreu algo insólito. Cun apoio popular esmagador Tsipras cede e asina un acordo peor, na maioría dos aspectos, que todos os anteriores propostos pola UE e os acredores internacionais. Así o recoñeceu Jristos Kasimis, asesor do ministro Lafazanis. Como se pode explicar esta decisión? Acaso esteamos aínda no proceso de asimilación pedagóxica. Pero non, finalmente, o Parlamento grego aprobou o paquete de medidas, aínda que con rebelións notables nas filas de Syriza, entre elas Varoufakis, Lafazanis ou o viceministro de Exteriores. A proba da rendición de Syriza é que o seu pésimo acordo coa UE recibiu o apoio clamoroso de todo o bloque de oposición neoliberal. Os mesmos aos que antes toda Syriza acusaba de vende patrias. O propio Tsipras non cre no acordo alcanzado, o que resulta o colmo do absurdo, pero non ve alternativa á permanencia grega na UE. Esta idea de que non hai futuro fóra da eurozona é retratada de maneira moi lúcida pola articulista Diana Jhonstone, da revista norteamericana CounterPunch: "É demasiado fácil esquecer que sen soberanía nacional non pode haber democracia. A medida que o desastre grego obriga a cada pouco aos europeos a ter serias dúbidas acerca da política da UE, o desexo de reafirmar a soberanía nacional enfróntase aos estereotipos de esquerda-dereita. Gran parte da esquerda europea encóntrase cada vez máis atrapada na contradición entre o seu antinacionalista "soño europeo" e a destrución da democracia pola burocracia financeira da UE". Non o di un nacionalista galego, trátase dunha analista norteamericana de esquerdas, residente en París, que entende mellor que moitos europeos o que está pasando aquí. Neste sentido Syriza, e lamento ter que dicir isto, non é moi diferente do bloque neoliberal que controla Europa. Non vale proclamar que as forzas dominantes non queren negociar "outra Europa" e, en consecuencia, resignarse a esperar se veñen tempos mellores que permitan aplicar no futuro o ansiado New Deal grego. A crúa realidade revélanos, unha e outra vez, que non existe máis Europa que a que defende o capital financeiro e a Comisión Europea, entregada esta a unha deriva cada vez máis autoritaria e antidemocrática, situación que fai inviable unha reforma da UE "desde dentro", polo menos nesta altura. Os interminables sacrificios que se lle esixirán aos gregos con este último rescate, e os que veñan, cun país intervido e sen soberanía financeira, son moito peores —a curto, medio e longo prazo— que o famoso "Grexit". Coa saída do euro os gregos terían a oportunidade de controlar o seu destino (hai vida fóra da UE), despois dun período lóxico de axuste e sacrificios, e a xente podería soñar coa posibilidade dun punto de inflexión que posibilitase unha Europa dos Pobos. Pero a permanencia grega na eurozona implica a renuncia a ese soño e a calquera alternativa críbel dun futuro distinto do marcado polo capital financeiro internacional. Sen embargo, a idea de que todo está resolto en Europa non deixa de ser unha quimera. O proceso de aprendizaxe dos pobos é lento e cheo de fracasos, pero a crise grega está poñendo de manifesto curiosas contradicións, apenas veladas polos media. As tensións norte-sur europeas irán a máis porque as economías desas dúas zonas están separadas por un abismo de contradicións irreconciliables que acabarán volvendo inestable toda a UE. Sábeo ben Schaüble, o dereitista ministro de finanzas alemán, por iso avogaba por un "Grexit" que permitise disciplinar os estados máis reticentes coa política de austeridade alemá. Prescindir, de momento, de Grecia era o prezo para unificar con man de ferro Europa. O proxecto alemán consiste en construír unha Europa corporativa, con centro de gravidade en Berlín, dando lugar a un auténtico IV Reich —non é unha metáfora—, esta vez mediante a guerra económica e a rendición como única alternativa. Pero ocorre que este rexurdimento imperial alemán non concorda plenamente cos intereses da OTAN, ou se se prefire de Estados Unidos, decidido a manter na esfera occidental a Grecia, ante a ameaza de que os ortodoxos gregos escoren cara oriente e debiliten perigosamente ese flanco estratéxico. E os USA tampouco lle agrada unha hexemonía alemá en Europa. Por tanto, o precario equilibrio entre os intereses alemáns e os de América do Norte poderían romperse en calquera momento porque o excesivo número de variables da ecuación xeopolítica supera a capacidade de resolución do problema. Mais se esperamos a que este delicado equilibrio entre en crise o máis que podemos agardar é que o conseguinte terremoto nos leve a todos por diante. Syriza perdeu unha excelente oportunidade para lograr un cambio pacífico apoiado nun movemento de masas que xa non se acordaba en Europa. Por iso fago miña a frase de John Donne.


Summary: Houbo centros de ensino en que ningún alumno acudiu a esta proba, informan, ao tempo que agradecen ás familias o compromiso e esforzo para, máis unha vez, rexeitar a Lomce.

A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público cifra en 80% as familias que decidiron non enviar os seus fillos e fillas esta terza feira, 30 de maio, á reválida de 3º de Primaria. "Incluso houbo centros nos que non foi ningún alumnado", emgaden ao tempo que parabenizan e agradecen ás familias "o esforzo realizado para volver a evidenciar a súa oposición á LOMCE".. A Plataforma lembra que estas porcentaxes son moi similares ás que se deron nas reválidas de 6º Primaria e de 4º da ESO a semana pasada, e superan as do ano pasado. "Agardamos que á vista dos datos a Consellaría de Educación non continúe coa mentira e acepte que estas aprobas o único que diagnostican, de maneira democrática e contundente, é a oposición das familias, da comunidade educativa e da sociedade no conxunto a que se siga aplicando a LOMCE", explica Anxo Louzao, en nome da Plataforma Galega. Para a Plataforma Galega, "se houbera unha mínima vontade de ter en conta a opinión da comunidade escolar no Pacto pola Educación", paralizaríanse estas probas, derrogaríase a LOMCE e a partir de aí abriríase un debate para consensuar o futuro dunha Lei Galega de Educación.


Summary: O primeiro congreso en que isto será plenamente oficial celebrarase en xaneiro de 2016 en Austin (Texas), pero o Galician Language, Literature and Culture Forum figura xa no novo organigrama da MLA

O pasado ano unhas trescentas sinaturas de profesores universitarios, alumnos e tamén reitores e decanos de centros de todo o planeta apoiaron unha proposta dirixida á Modern Language Association en demanda de que os estudos sobre lingua e literatura galegas contasen cunha sección propia permanente e un grupo de debate de seu no seo desta entidade. Esa proposta vén se acadar o seu obxectivo. Este xoves os seus impulsores recibiron unha comunicación oficial da directora executiva da Modern Language Association, Rosemary G. Feal, indicando que o Galician Language, Literature and Culture Forum fora aprobado, como lle confirmou o profesor Gabriel Rei-Doval ao xornalista Xesús Fraga. Gabriel Rei-Doval destaca que se trata "dun éxito sen precedentes para a lingua, literatura e cultura galegas a nivel internacional" O primeiro congreso en que isto será plenamente oficial celebrarase en xaneiro de 2016 en Austin (Texas), mais o Galician Language, Literature and Culture Forum figura xa no novo organigrama da MLA. Gabriel Rei-Doval destaca que se trata "dun éxito sen precedentes para a lingua, literatura e cultura galegas a nivel internacional". "A nosa lingua, literatura e cultura pasan a formar parte da Champions League", engade. De MLA formaban xa parte as principais linguas do mundo, e tamén un grupo selecto de linguas, culturas e literaturas minorizadas entre as que se encontran a catalá, a escocesa ou a yiddish, entre outras. O Comité Executivo proposto, e agora aceptado por MLA, constituído por socios da mesma e que foron tamén autores da proposta, está formado por: Kirsty Hooper (Univ. Warwick, UK), Eugenia Romero (Ohio State University, USA), Obdulia Castro (Regis College, USA) e Gabriel Rei-Doval (Universidade de Wisconsin-Milwaukee, USA). Na elaboración da proposta participou igualmente Benita Sampedro (Universidade Hofstra, USA), José María Rodríguez García (Duke University, USA) e Miguel González Abellás (Universidade Washburn, USA). A proposta tiña a súa orixe na lista de correo González-Millán Galician Studies, un foro creado en 2004 para debater asuntos relacionados con Galicia e os Estudos Galegos cunha perspectiva ampla e global. Destacábase que a creación desta sección propia permanente e dun grupo de debate achegaría "a atención sobre os estudos galegos" en todo o espazo académico anglosaxón e tamén elevaría "o perfil" da lingua, literatura e cultura galegas, conectadas cos estudos noutros campos A Modern Language Association Destacábase que a creación desta sección propia permanente e dun grupo de debate achegaría "a atención sobre os estudos galegos" en todo o espazo académico anglosaxón e tamén elevaría "o perfil" da lingua, literatura e cultura galegas A Modern Language Association é a máis importante asociación norteamericana para investigadores en lingua e literatura, con máis de 30 mil membros en máis de 100 países. Nos Estados Unidos e Canadá, MLA establece estándares para a investigación, organiza un congreso anual de tódalas disciplinas dentro do campo das linguas, literaturas e culturas, fornece os recursos para realizar entrevistas de traballo neses mesmos eidos e, en xeral, é aceptada como a corporación que valida e recoñece os estándares académicos neste país e en boa medida internacionalmente. Os promotores da demanda, inspirada e que reivindicaba o traballo pioneiro de dinamización da cultura galega nas universidades estranxeiras realizado por Xoán González-Millán nos Estados Unidos até a súa morte en accidente de tráfico en 2002, lembraban tamén a actividade doutros investigadores e intelectuais. No texto destacábase o labor de Ramón Martínez López, Ernesto Guerra da Cal, Xosé Rubia Barcia e Emilio González López, e tamén o traballo da Asociación Internacional de Estudos Galegos (AIEG). O éxito é de todos eles. Salientábase igualmente a creación de centros de estudos galegos nas universidades de Birmingham, Oxford-Queen's College, Cork, Stirling, Bangor, California-Santa Barbara e La Trobe, en Australia. E tamén que o galego se estuda en Liverpool, Exeter, Southampton Warwick (Reino Unido), e en Wisconsin-Milwaukee, ou a súa presenza cada vez máis frecuente en congresos de primeiro nivel nos Estados Unidos.


Summary: A organización xuvenil do BNG reúne en Bonaval, Compostela, a máis de 200 persoas na tradicional homenaxe a Rosalía e Castelao.

Na véspera do Día da Patria Galega, Galiza Nova, organización xuvenil do BNG, reivindicou no Parque de Bonaval as figuras de Rosalía de Castro e Daniel Castelao, "dous símbolos e exemplos para toda a mocidade que día a día loitamos polos dereitos que nos pertencen", segundo indican desde a entidade nacionalista. Galiza Nova levará a cabo unha campaña sobre saúde mental Nesta edición, Galiza Nova xuntou a máis de 200 persoas que ateigaron un ano máis o parque de Bonaval e contou ademais coa presenza das organización xuvenís internacionais convidadas, que decidiron acompañar á mocidade nacionalista galega nestes días. O acto contou coas intervencións políticas de Uxía Pérez, militante de Bergantiños, Marta Gómez, Secretaria Xeral da organización, e Ana Pontón, voceira nacional do BNG. Ademais o público gozou ao remate coas actuacións musicais do Rabelo e de Los Jinetes del Trópico. "Orgullo de militancia" Uxía Pérez destacou o orgullo que supón para ela militar en Galiza Nova. "Para min é un orgullo militar nesta organización e ver como todas escollemos esta loita, sabedoras de que é a única forma de conseguir os dereitos que nos negan." Marta Gómez, nova secretaria xeral de Galiza Nova: "O reto é mobilizar a mocidade e porei todas as miñas forzas niso" Marta Gómez, pola súa parte, fixo énfase na actual situación da mocidade galega e animou a todas as mozas e mozos deste país "a manter vivo o legado de Rosalía e Castelao". Indicou que "sabemos que non virá de fóra nin remedio nin esperanza e que a Galiza que queremos debemos construíla desde aquí" e rematou indicando que "precisamos autogoberno, autoxestión e autoorganización para traballar en grandes solucións para os grandes problemas da mocidade galega, pois só o nacionalismo ten solución para eles." Pontón anima a seguir loitando A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, animou ás mozas e mozos de Galiza Nova a non baixar os brazos e a seguir loitando polos intereses da mocidade galega como levan facendo máis de 35 anos. Pontón chama a mocidade a ser o motor de cambio da Galiza e a impulsar a primeira Presidencia do BNG "Sodes a Galiza viva e dinámica e tedes que contaxiar a confianza ás persoas descridas na política, que xa non acredita que podamos construír futuro" destacou Pontón, "somos unha nova Galiza en marcha e tamén confío en vós, a mocidade galega que quere cambiar o noso mundo, para gañarmos o futuro" Para rematar o acto, tivo lugar a tradicional ofrenda floral no Panteón dos Galegos Ilustres, onde repousan os restos de Rosalía e de Castelao.


Summary: Varias cidades galegas acollerán manifestacións e accións no marco dunha xornada global de rexeitamento a eses acordos. En Galiza son 18 os concellos que aprobaron mocións contra este tratado.

O 15 de outubro hai convocada unha xornada global de protesto a rexeitamento contra o TTIP e outros acordos que se están a negociar, como CETA e TISA, aos que se sinala como portas abertas a desregulación e perda de dereitos laborais e sociais. Galiza tamén vai estar presente nas mobilizacións do día 15. Hai unha manifestación unitaria en Vigo, que partirá ás 19:00 horas desde Vía Norte. Tamén se convocaron concentracións en diferentes cidades galegas por parte de diferentes organizacións e colectivos, como CIG ou a plataforma das Marchas da Dignidade, entre outras. En Galiza xa son 18 os concellos galegos que aprobaron mocións contra o tratado e se declararon "territorios libres de TTIP", a gran parte deles durante o presente 2016. En total estes municipios suman máis de 460.000 habitantes, o que supón o 17% da poboación galega. Hai concellos gobernados polo BNG (Pontevedra, Rianxo ou Allariz), polas candidaturas municipalistas ou marés (Compostela, Manzaneda...), o PSdeG (Lugo, O Barco..) ou mesmo o PP (Folgoso do Courel, onde goberna por maioría absoluta. A súa abstención permitiu aprobar a moción presentada por Courel Vivo). A decisión de se declarar contrarios ao TTIP deriva de mocións presentadas quer por grupos con representación ou tamén a través de iniciativas veciñais. En todas elas se incide na crítica do escurantismo co que se negocia un texto que vai afectar directamente á vida das persoas, así como sobre o impacto económico, social e ambiental das medidas que contempla e que saíron á luz pública a través de filtracións.


Summary: A militancia da CUP e as organizacións que a acompañaron nas eleccións apoiaron o acordo cun 59% de votos.

A militancia da CUP avalou a proposta de acordo asinado polas direccións de ERC e CUP, polo que as súas nove deputadas votarán a favor de investir a Pere Aragonès como presidente de Catalunya.1.401 militantes tomaron a decisión de xeito telemático, ademais da afiliación da CUP, puideron votar as adscritas a outras dez organizacións coas que acudiu as eleccións. É dicir: Guanyem Catalunya, Pirates, Arran, Constituents per la Ruptura, Crida Constituent, Endavant OSAN, Lluita Internacionalista, Poble Lliure, Sindicat d'Estudiants dels Països Catalans e La Forja. O 59% apoiou a proposta de acordo, mais nunha segunda pregunta o 86% deixou claro que aínda validándoo para garantir a investidura o acordo non colma as súas aspiracións. Lonxe da maioría absoluta Co apoio da CUP, os apoios para investir a Pere Aragonès acadan os 42 votos. A maioría absoluta sitúase en 68 escanos, polo que as 32 deputadas de JxCat son imprescindíbeis para que o candidato de ERC sexa elixido na primeira votación. De non obter maioría absoluta tería que repetirse a votación, onde só precisaría maioría simple para conseguer a Presidencia. Nestes intres, os medios cataláns informan que a opción de voto máis probable de JxCat é a abstención, polo que faría falla unha segunda votación.