Summary: Oito de cada dez habitantes do Reino Unido suspenden a aínda primeira ministra.

A BBC informou esta cuarta feira da dimisión da ministra de Interior do Reino Unido, Suella Braverman, após levar un mes e medio no cargo. Truss perto da renuncia após o enterro do seu programa neoliberal no Reino Unido A dimisión de Braverman, que chega días despois da do titular de Economía, Kwasi Kwarteng, supón un paso máis na escalada de tensión existente no seo do equipo de goberno de Truss, que semella estar a vivir os seus últimos días como dirixente británica. A política económica de Truss, que levou os propios deputados e deputadas do Partido Conservador a reverter as medidas de corte neoliberal que o Goberno británico anunciara a finais de setembro, está a ser a principal causa da súa perda de apoios. Así é Liz Truss, a nova primeira ministra do Reino Unido: de republicana e 'anti-Brexit' a "herdeira" de Thatcher Os 'tories' levan días a premer para que primeira ministra británica dimita xa que, de non facelo, as normas internas do Partido Conservador impiden que até a metade de 2023 se poida producir unha moción de censura interna. Na busca dun novo liderado Os medios británicos trasladan distintos nomes para substituír Liz Truss, enunciados polos deputados conservadores. O máis repetido é o de Rishi Sunak, que podería liderar a organización xunto a Penny Mordaunt. Eleccións xerais no Reino Unido: Brexit e Escocia pesan nas papeletas Porén, o maior consenso é o de tratar de evitar un adianto electoral (os comicios están previstos en 2024), tendo en conta que as últimas enquisas apuntan a unha maioría absoluta laborista, co Partido Nacional Escocés en segunda posición. Neste sentido, o dirixente do Partido Laborista, Keir Starmer, conta cunha aprobación de 41% entre a poboación británica, segundo unha enquisa de YouGov. No extremo contrario atópase Truss, cunha desaprobación de perto de 80% da sociedade do Reino Unido.


Summary: Sen apenas tempo para asimilar o gran triunfo logrado na casa do terceiro clasificado o pasado domingo, a escuadra olívica regresa á acción nesta cuarta feira (20 horas) para tratar de seguir avanzando na Copa á custa do Atlético Baleares.

O torneo do KO é unha competición moi especial para o Chacho Coudet, responsábel técnico do Celta, que xa manifestou en máis dunha ocasión o seu anhelo por conquistar un título, e a Copa é a opción máis plausíbel. Iso non é óbice para que, e máis tendo en conta a parada de Nadal e todos os problemas causados pola Covid-19 no cadro de xogadores, no Estadio Balear de Palma de Mallorca, forme cun once moi distinto do que conseguiu os tres puntos no Benito Villamarín. Un cambio seguro será na portaría, pois Rubén Blanco xa foi o escollido polo arxentino para defender a meta celeste ante o Andorra na rolda anterior e nada fai pensar que vaia optar polo seu compatriota Dituro, titular na Liga. Tamén resulta plausíbel a titularidade do lateral Kevin Vázquez, xa recuperado da indisposición estomacal que sufriu antes do choque co Betis. Acompañándoo na liña defensiva Coudet podería repetir a improvisada pero eficaz parella defensiva Okay Yokuslu-Carlos Domínguez, e no carril esquerdo non é descartábel a presenza do capitán Hugo Mallo, que xa deixou atrás o coronavirus. O centro do campo estaría ocupado por outro home que acaba de superar a Covid, Renato Tapia, mentres que na liña de tres cuartos e na punta do ataque as incógnitas multiplícanse a causa do seguro descanso de Iago Aspas e Denis Suárez, pero o que si semella seguro é que, como en Andorra, Nolito e Gabri Veiga serán da partida. O equipo máis veterano da terceira categoría O Atlético Baleares ocupa a cuarta posición no grupo 2 da Primeira RFEF, o que o confirma como un claro aspirante a lograr o ascenso á Segunda División. O rival do Celta destaca pola súa experiencia -non por nada é o equipo máis veterano da súa categoría, con 29,2 anos de media-, e os defensas celestes deberán preocuparse dos seus 'homes-gol', o ex deportivista Dioni e o brasileiro Vinicius Tanque.


Summary: O partido de Albert Rivera equipara os asasinatos machistas coas "mortes de homes a mans das súas parellas", das que non ofrece datos, e atribúelle á lei vixente "asimetría penal por cuestións de sexo", polo que promete modificala.

Existe un consenso notablemente estendido a respecto do que é violencia de xénero: a que afecta ás mulleres polo mesmo feito de selo, diferente da violencia doméstica ou da violencia intrafamiliar. Así, por exemplo, a lei galega para o tratamento integral desta violencia defínea como "calquera acto violento ou agresión, baseados nunha situación de desigualdade no marco dun sistema de relacións de dominación dos homes sobre as mulleres". Nun sentido semellante, a lei estatal preséntaa como "manifestación da discriminación, a situación de desigualdade e as relacións de poder dos homes sobre as mulleres". Tras unha década de regulación legal e moitas máis de activismo feminista ao respecto, o programa de Ciudadanos para as eleccións do 20D sentencia que esta violencia afecta tanto a homes como a mulleres. A partir da súa páxina 204 a proposta programática do partido de Albert Rivera debulla as súas propostas en materia de "igualdade e violencia de xénero e intrafamiliar". Despois de "defender a igualdade entre homes e mulleres en todos os aspectos" ou apelar á educación para "combater a violencia de xénero en xeral", explica que a violencia de xénero é "inflinxida máis frecuentemente por homes contra mulleres". E "a sociedade española -enfatizan- non debe permitir ningunha violencia, especialmente a dirixida contra unha persoa a causa do seu sexo, identidade ou expresión de xénero". As leis vixentes definen a violencia de xénero como a baseada "na desigualdade (...) e relacións de dominación dos homes sobre as mulleres" Neste contexto é onde Ciudadanos realiza a controvertida equiparación e se separa tanto das definicións legais como dos amplos estudos de xénero desenvolvidos durante anos. "Se ben a violencia de xénero afecta tanto a homes como a mulleres, a maior porcentaxe corresponde á violencia exercida de homes cara a mulleres", indica, para despois engadir que non é posible "tolerar" as "máis de 800 mortes de mulleres a mans das súas parellas dende 2003 e as 41 vítimas só en 2015". No entanto, a continuación, existe unha engádega: "Tampouco se pode permitir, aínda que sexan moitas menos, as mortes de homes a mans das súas parellas", di, sen achegar cifra ningunha nin explicar por que dan en considerar os casos aos que se refiren como agresións de xénero. O partido de Rivera promete modificar a lei contra a violencia machista para acabar coa "asimetría penal por cuestións de sexo" Tras realizar esta definición, o partido laranxa lanza un paquete de medidas que inclúe a modificación da vixente lei contra a violencia machista -adxectivo que non figura neste apartado-. Así, sinala que "en canto á actual lei contra a violencia de xénero, en Ciudadanos pensamos que debe ser modificada para acabar" co que definen como "asimetría penal por cuestións de sexo e a ineficacia da propia lei". Estas posicións a respecto da violencia machista chegan despois de que, en programas electorais anteriores -como o das recentes eleccións catalás-, incluísen entre as súas prioridades neste ámbito a loita contra as "denuncias falsas", as cales, segundo datos da Fiscalía Xeral do Estado, apenas supoñen un residual 0,018% dentro do total de demandas contra a violencia de xénero. Neste sentido, o propio Rivera rexeitou, nunha entrevista recente en laSexta, aclarar se defende unha suposta abundancia de denuncias falsas: "non vou discutir se é o 0,2%, o 3% ou o 5%", retrucou. Programa electoral de Ciudadanos


Summary: Ante a alza de contaxios do coronavirus, a Xunta da Galiza e catro Gobernos máis (Andalucía, Euskadi, Castela-A Mancha e País Valencià) pedirán na Conferencia de Presidentes volver ao uso obrigatorio da máscara ao ar libre. A máscara deixou de ser obrigatoria en xuño en exteriores, sempre que se manteña a distancia física.

Cinco Gobernos (A Galiza, Andalucía, Castela-A Mancha, País Valencià e Euskadi) adiantaron que trasladarán ao xefe do Executivo español, Pedro Sánchez, na Conferencia de Presidentes desta cuarta feira, 23 de decembro, a necesidade de retomar a obrigatoriedade do uso da máscara en exteriores como unha das medidas de prevención ante o aumento explosivo de casos de coronavirus nos últimos días. O presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, apostou por que, entre as novas medidas que se determinen para o Estado, figure a obriga xeral de usar máscara ao ar libre, fronte á normativa actual que permite quitala en caso de que haxa distancia de seguridade entre viandantes e non haxa aglomeracións. A Xunta é partidaria desta medida "dada a actual evolución da pandemia e especialmente ante as aglomeracións que se producen nesta época do Nadal". Aliás, o mandatario galego pedirá acelerar o ritmo de vacinación, sen necesidade agardar aos seis meses para inxectar a dose de reforzo ou terceira dose. A Galiza, perto xa dos 16.000 casos activos Mentres, os casos activos seguen á alza. A Galiza comezou esta a semana de Nadal con 15.856 persoas contaxiadas da Covid-19, que supoñen medio milleiro máis que no día anterior, tras rexistrárense 1.331 novos contaxios. As e os pacientes ingresados polo coronavirus aumentan a 292 -10 máis que o día antes- e a taxa de positividade dispárase a 18,74%. Segundo os datos publicados este 20 de decmebro por Sanidade, con rexistros até as 18 horas do domingo, mantéñense en 51 as persoas ingresadas en UCI pola Covid-19 e aumentan a 241 as hospitalizadas noutras unidades -1o máis que o día antes-. As persoas falecidas na Galiza con Covid-19 desde o inicio da pandemia aumentan a 2.722, ao notificárense no domingo dúas novas mortes: un home de 78 anos no Complexo Hospitalario de Vigo e outro, de 77 anos, no hospital de Ourense. En canto aos datos de vacinación, segundo o reconto de Sanidade, administráronse na última xornada 25.477 vacinas. Delas, 1.107 foron para completar pautas, polo que ascenden a 2.336.134 as persoas con pauta completa, que supoñen 86,52% da poboación total da Galiza. En canto á poboación infantil, 121.030 menores de 15 anos recibiron polo menos unha dose, 160 no último día. Farmacias galegas esgotan os tests gratis para crianzas As farmacias galegas adheridas a unha iniciativa da Consellaría de Sanidade comezaron a dispensar tests gratuítos de antíxenos de fluído oral para nenas e nenos de 5 a 11 anos. Varias farmacias esgotaron os tests onte, 19 de decembro. O subministro está limitado a tan só 20 tests ao día por estabelecemento farmacéutico.


Summary: Cando se vén de iniciar o noveno ano da guerra, Siria ve máis próximo o seu final. A derrota militar do terrorismo salafista e a recuperación do control sobre a práctica totalidade do territorio por parte do Goberno de Bashar Al Assad, abren a porta á fin do conflito e ao inicio dunha tarefa inda maior: a reconstrución dun país devastado. Eis un extracto da análise, publicada no número 340 de Sermos Galiza.

O conflito armado na Siria encara o seu noveno ano con visos de atinxir unha resolución definitiva após as forzas gobernamentais e as milicias curdas teren logrado recuperar o territorio de Baghouz, no noroeste, que ficaba sob o control de Daesh. A guerra iniciada tras as revoltas desatadas a mediados de marzo de 2011 nunha falida extensión das chamadas primaveras árabes, acabou por se tornar nun conflito de alcance internacional. A proclamación do chamado "Califato Islámico" por parte do Daesh traduciríase na toma, pola forza, dun terzo do territorio sirio. Aliás, a intervención militar por parte dos EUA e as súas potencias satélite en contra do Goberno de Bashar Al Assad, á que se engadiu a interferencia interesada de Turquía, dimensionaron a escala mundial o conflito no que Rusia e O Irán se debruzaron como principais aliados e parceiros da Siria. A guerra en curso ten, xa que logo, un evidente alcance xeopolítico e xeoestratéxico, na medida en que o seu desenlace incidirá na correlación de forzas nunha rexión chave. O final do conflito pasará por resolver cuestións tan importantes como complexas, a respeito do futuro do pobo curdo na Siria, os equilibrios na rexión ou como se acometerá a billonaria reconstrución dun país practicamente destruído por case unha década de combates. O conflito saldouse con 5,7 millóns de persoas refuxiadas desprazadas por todo o mundo, dos que case a metade son menores. A meirande parte fuxiu até Turquía, Líbano, Xordania, Iraq e o Exipto. A estas engádense 6,2 millóns de desprazadas e desprazados no propio interior do país. Até o momento xa retornaron un millón e medio mais o proceso será inda demorado. As Nacións Unidas estiman que este 2019 volverán ao país 250.000 sirios e sirias, o que presenta importantes retos para un país que ten dous terzos das súas principais infraestruturas destruídas. [Podes ler a análise íntegra no número 340 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A candidatura para a Declaración de Patrimonio da Humanidade que a Xunta está a impulsar para o Parque Nacional das Illas Atlánticas suscitou gran resposta entre a veciñanza de Ons, as súas familias e persoas achegadas. A todas elas a Xunta pretende limitar o acceso á illa por medio da Declaración, mentres o concello de Bueu reivindica o seu libre acceso. O alcalde Félix Juncal sinalou a Sermos Galiza a necesidade de compatibilizar a Declaración cos dereitos da veciñanza. O concello de Vigo sumouse tamén á reivindicación das e dos illáns.

Veciñas e veciños da Illa de Ons estanse a mobilizar contra a proposta para a Declaración de Patrimonio da Humanidade que a Xunta de Galiza promove para o Parque Nacional das Illas Atlánticas. A candidatura da Xunta implica a limitación do acceso ás Ons das persoas residentes, coñecidas historicamente como as e os "illáns", así como das súas familias e das persoas achegadas. O Goberno galego vén de pór sobre a mesa un novo criterio, tentando dar marcha atrás ante as queixas da poboación. Desta maneira, anunciou a expedición de carnés para as persoas residentes en Ons que terán que amosar para poderen acceder ás súas vivendas á hora de coller o barco. Porén, a principal reivindicación da veciñanza e do concello de Bueu é lograr o libre acceso para as veciñas e veciños, sen teren que amosar carnés como acontece coas persoas residentes e propietarias nas Illas Cíes. Tamén reivindican o libre acceso para as súas familias e as súas persoas achegadas. "É absolutamente compatíbel e imprescindíbel unha Declaración de Patrimonio da Humanidade co acceso libre para a veciñanza e as súas familias", reivindica Félix Juncal "É absolutamente compatíbel e imprescindíbel unha Declaración de Patrimonio da Humanidade co acceso libre para a veciñanza e as súas familias", reivindica Félix Juncal (BNG), alcalde de Bueu. A ese respecto, o rexedor afirma en declaracións a Sermos Galiza que "Ons conservouse grazas ás persoas que a habitaron, traballaron e coidaron". Agora, en cambio, teñen que pagar cánones á Xunta, impostos de IBI ao concello como concesionario, así como pagar polas terras. A consecuencia, lamenta Juncal, é que "todo está a monte, sen coidar, e non hai unha conservación adecuada do entorno natural". Lembra ademais que no caso das illas Cíes as persoas con propiedades non precisan ningún carné. "Como calquera recurso natural cun valor ambiental moi elevado ten que haber un control, un cupo de visitantes mais non para as e os illáns e as súas familias". " Ons conservouse grazas ás persoas que a habitaron e a traballaron", sinala o alcalde de Bueu O cerne do conflito está en 2001 cando a Xunta de Galiza, a través da Lei 5/2001, estabeleceu o réxime de concesión sobre as vivendas como un ben de dominio público, ao igual que en Cíes e Sálvora. Mais a diferenza radica en que naquel momento si se recoñeceron as propiedades existentes en Cíes, mentres que a Illa de Ons optouse por adquirila mediante expropiación, declarando como ben de dominio público a totalidade da illa, incluídas as casas que nunca antes estiveran adscritas a ningún uso público, "xa que sempre tiveran un uso particular", remarca Juncal. Juncal reivindica Ons como "un recurso natural extraordinario cun inmenso valor humano e etnográfico. Debemos garantir a pervivencia cara ao futuro do patrimonio inmaterial" Desde o Concello de Bueu aseguran que están a defender o dereito de propiedade das familias que historicamente habitaron a illa, cuxas casas foron construídas polos seus antepasados. Así é que desde o consistorio elaboraron xa en 2011 un informe xurídico que se levou ao Parlamento galego daquela a través dos grupos do PSdeG e BNG, mais que non saíu adiante pola oposición do PP. "Agora, dentro do que é a tramitación da declaración de Patrimonio da Humanidade preténdese alterar a relación histórica das persoas co seu territorio, costumes, cultura e tradición", lamenta Juncal, quen reivindica Ons como "un recurso natural extraordinario cun inmenso valor humano e etnográfico. Debemos garantir a pervivencia cara ao futuro do patrimonio inmaterial". Caballero reivindica a candidatura que impulsa o concello de Vigo para declarar as Illas Cíes como Patrimonio da Humanidade, e que deixa fóra Ons O Concello de Vigo apoia a veciñanza de Ons e reivindica a súa candidatura a Declaración de Patrimonio frente a da Xunta Cuarta feira 21 de agosto, máis de 70 residentes na illa de Ons desprazáronse ao concello de Vigo para reunirse co alcalde Abel Caballero (PSdeG), quen expresou o seu apoio na loita para accederen libremente ás súas vivendas. Desta maneira, Caballero reivindicou a candidatura que impulsa o concello de Vigo para declarar as Illas Cíes como Patrimonio da Humanidade, e que deixa fóra Ons, fronte a candidatura impulsada pola Xunta de Galiza que si a inclúe. A veciñanza tachou de "chapuza" a proposta promovida pola Xunta e Caballero prognosticou que non haberá "candidatura da Xunta porque as e os habitantes de Ons non a queren". O alcalde de Vigo asegurou ademais que enviará cartas ao presidente do Goberno, Pedro Sánchez, e aos ministerios de Cultura e Medio Ambiente solicitando o apoio das institución públicas ás reivindicacións da veciñanza de Ons.


Summary: As autoridades golpistas bolivianas veñen de adiar por terceira vez a celebración dos comicios presidenciais para a elección da xefatura do Estado. Mentres as enquisas dan como gañador o Movimiento al Socialismo de Evo Morales, o Executivo bota man do coronavirus para non comparecer diante as urnas.

O Tribunal Supremo Electoral de Bolivia (TSE), controlado polas autoridades golpistas que derrocaron o Goberno constitucional de Evo Morales, volveu a suspender as eleccións presidencias previstas para 6 de setembro. Segundo o presidente do organismo de control electoral, Salvador Romero as "eleccións postérganse para domingo 18 de outubro de 2020 a causa da propagación do coronavirus", sinalando que "a saúde da poboación é unha prioridade do TSE" e destacando que " a data definitiva da elección xera maiores condicións para a protección da saúde, facilidades para a votación e chegada de misións de observación internacional". As eleccións xa foron retrasadas en tres ocasións co mesmo argumento ao longo deste ano. A primeira convocatoria estaba prevista para 3 de maio, pospoñéndose para 2 de agosto e posteriormente para 6 de setembro, como resultado dun acordo de todas as formacións políticas na Cámara lexislativa, algo que non aconteceu desta vez malia o disposto na lexislación electoral boliviana. A este respecto, o presidente do TSE, Salvador Romero negou esta suposto, asegurando que " a resolución do TSE non require a aprobación da Asemblea Lexislativa" a pesar que a o texto constitucional e a normativa electoral así o establecen. A decisión de adiar de novo os comicios prodúcese nun momento no que a totalidade das enquisas dan como claro gañador Movimiento al Socialismo (MAS), do anterior presidente Evo Morales, actualmente exiliado en Arxentina. Malia a persecución que están a sufrir os seus dirixentes, a formación de esquerdas mantense con claridade como primeira opción electoral dos bolivianos, por enriba de 40% dos sufraxios, sumando as tres candidaturas nas que concorre a extrema dereita 20% dos votos e aspirando a pasar a segunda volta o antigo presidente liberal, Carlos Mesa, que nos pasados comicios acada o segundo posto após Evo Morales. Morales non dubidou en criticar duramente a suspensión electoral. Así, nas súas redes sociais, cualifica a decisión como "un novo golpe contra a democracia" e sinala que "o Goberno de facto quere gañar máis tempo para continuar coa persecución contra os dirixentes sociais e contra os candidatos do MAS-ISP(Instrumento Político pola Soberanía dos Pobos. Esa é outra forma de proscrición. Por iso non quere eleccións en 6 de setembro". Ao tempo, cuestiona a legalidade do acordo porque "o único órgano do Estado que pode modificar ese prazo é a Asemblea Lexislativa" e considera que "o obxectivo e prorrogar o Goberno de facto". As principais organizacións sindicais e sociais de Bolivia téñense manifestado nunha dirección semellante. Así por exemplo, a federación das organizacións populares de Cochabamba ven de "esixir ao Tribunal Supremo Electoral respecto á democracia do pobo boliviano", "cumprimento dos acordos das organizacións políticas e ao calendario electoral definido entre eles", dando un prazo de 72 horas ao TSE e advertindo "de mobilizacións indefinidas no caso de non cumprir o que marcan as leis". Nun sentido semellante, a principal organización sindical do pais, a Central Obrera Boliviana (COB) adianta protestas para as próximas horas e a posíbel convocatoria dunha folga xeral. O centro de gravidade política en América do Sur trasládase definitivamente nas próximas semanas a Bolivia. Porén, a principal incógnita é si finalmente as eleccións se realizan nunhas condicións libres e transparentes, algo que cuestionan un boa parte dos observadores e analistas, convencidos que a dereita vai facer todo o posíbel para non perder o Goberno.


Summary: O Movemento galego de Saúde Mental reclama un plan de prevención e a consideración do suicidio como unha cuestión de saúde pública.

Desde o 3 de maio o Movemento galego de Saúde Mental (MGSM) iniciou unha campaña de sensibilización e concienciación social arredor do suicidio. Unha problemática que atinxiu o pasado ano 324 persoas o que duplica o número de mortes por accidentes de tráfico. Unha cifra que, para alén do máis, non deixou de medrar desde 2010 pasando de 275 a 371 en apenas catro anos. A taxa de suicidios na Galiza sitúase en 11,85 por cada 100 mil habitantes. En Lugo elévase até 17,08 Por territorios, os dados fornecidos polo IMELGA e o propio Movemento sitúan Lugo á cabeza do ránking de suicidios cunha taxa en 2015 de 17,08 por cada 100 mil habitantes, fronte aos 11,85 da media galega. Neste senso, desde o MGSM advirten que "as políticas desenvolvidas polo Goberno Central e a Xunta de Galiza fronte á crise desprotexeron a sectores sociais vulnerábeis incrementando o risco de suicidio na sociedade" e destacan como "especialmente importantes: a carencia de políticas activas de emprego e un elevadísimo paro prolongado, a redución da protección social, o deterioro da sanidade pública e en particular o debilitamento da Atención Primaria de Saúde, a tolerancia gobernamental coa banca e a súa agresividade respecto ao cobro dos préstamos hipotecarios coa conseguinte vaga de desafiuzamentos". Plan de prevención Así as cousas, aclaran, "Galiza padeceu desde sempre elevadas taxas de suicidio" o que sitúa o noso país no marco dun "grave problema de saúde pública". Vilas e cidades galegas acolleron concentracións nas que o MGSM reclamou un plan de prevención galega para o suicidio Eis a razón pola que o MGSM decidiu sensibilizar a poboación dando visibilidade ás persoas mortas por suicidio através da campaña Badaladas pola prevención coa que reclaman a elaboración dun Plan galego de prevención do suicidio através da creación dunha comisión técnica "capaz e críbel, cun carácter multisectorial, articulado co necesario Plan Galego de Saúde Mental, e dotado suficientemente" de recursos. Badaladas pola prevención do suicidio concluíu esta quinta feira con concentracións simultáneas en Ferrol, A Coruña, Lugo, Compostela, Ribeira, Pontevedra, Cangas, Vigo e Ourense onde se escoitou unha badalada coa que lembrar as persoas mortas.


Summary: Considera que o grave impacto que suporía o acordo transatlántico en Galiza, o estado e Europa obriga a que as formacións que concorren o 26X expresen publicamente o seu posicionamento.

O Sindicato Labrego Galego quer que as forzas políticas que concorren ás eleccións do 26 de xuño se posicionen publicamente a respecto do TTIP. "Que expresen claramente cal é a súa postura con respecto ao TTIP, pois de saír para adiante non só corren perigo os postos de traballo e o medio de vida de miles de familias na Galiza e na UE que viven da agricultura e da gandería, senón tamén a saúde das persoas", explica o SLG para emprazar os partidos a un posicionamento público. Non é a primeira vez que este sindicato fai esta petición ás forzas que concorren a uns comicios, pois xa nas europeas de 2014 fixera un chamamento netse sentido. A agricultura galega e europea está seriamente ameazada polo TTIP. Unha advertencia que realizaron recentamente nun informe Amigos da Terra e a Coordinadora de Organizacións Agrarias e Gandeiras (COAG), da que forma parte o Sindicato Labrego Galego. Conclúen que o tratado comercial aumentará enormemente as importacións de produtos de EUA, mentres que os produtores da UE apenas se verán beneficiados polas exportacións. Diagnostica que a contribución da agricultura ao PIB europeo diminuiría un 0.8%. Con todo, a agricultura estadounidense verá aumentada a súa achega nun 1.9%, o que supón un beneficio neto de 4.000 millóns de euros para os intereses estadounidenses. Prexuízos Segundo este estudo, mentres as exportacións estadounidenses aumentan en practicamente todas as categorías alimentarias,en Europa cae a produción de arroz, trigo, cereais secundarios (como o millo), a froita, as noces, remolacha, bovino, porcino, etc. A supervivencia dalgúns sectores agrarios na súa totalidade está en xogo, como o da carne de vacún. A isto engádese que desde certas entidades e organizacións dan por feito de que de se aprobar o TTIP, este poría na picota as perto de trinta denominacións de orixe de Galiza.


Summary: A Comunidade de Montes de Louro denuncia a tala vandálica dunha vintena de carballos e castiñeiros repoboados

Un Día da Árbore de luto en LouroHoxe, 21 de marzo é o Día da Árbore, o Día Internacional dos Bosques. E se por Carballo o celebran cun par de fermosas actividades escolares, por Louro o conmemoran de luto. De luto pola poda salvaxe que veñen de sufrir algúns dos castiñeiros que a Comunidade de Montes prantou hai agora 2-3 anos. Castiñeiros que xa tiñan unha altura de case 2 metros, e que algún descebrado quixo cortar esta semana. As árbores tronzadas unha vintena de castiñeiros prantados na zona de Fontejaliña, en Monte Meán, pegados á estrada. "Co traballo que dá sacalos adiante, e agora que vías que estaban estupendos…", reflexiona o presidente da Comunidade de Montes Miguel Prado. Pon exemplos do que leva esa repoboación. "Hai ue limpar o monte, rasurar xestas e outras prantas, facer os furados, comprar e prantar as plantas, vir regar cada semana durante o verán… E que che fagan esta putada…"Un Prado que lamenta que "foron polos mellores", e que se pregunta "que tipo de beneficio se lle pode sacar a unha acción así?". Dende logo, non hai resposta, ou a única redúcese á palabra maldade, "porque se aínda fora dalguén que non quere gastar o tempo e os cartos para prantalos el na súa terra, aínda tería un sentido, pero este xeito de esnaquizalos non ten sentido". Peor saben que "foron exactamente por eles, e non romperon as xestas do arredor, que esas si que temos que rozar cada certo tempo". "Estamos jodidos, e que che fagan esta putada achícache un pouco, pero esperamos, coa repercusión que está tendo o asunto, porque ademais de nas redes estase falando nos bares e en todas partes do pueblo, que o van pensar dúas veces antes de volver facer o gilipollas", sinala despois de tomar a decisión de denunciar o asunto publicamente nas redes socias. O desecebrado que fixo iso polo menos que lle caia a cara de vergonza, porque sabemos que temos o apoio dos veciños". Unha Comunidade viva "Os que me dan medo son os máis 1.000 castiñeiros e carballos que levamos prantados este ano por todo o monte", sinala Prado. Porque a Comunidade loureá está moi viva. Cunha directiva curta pero ilusionada, levan facendo accións medioambientais varios anos. "No verán fumos ao rapaces do cole de Louro a prantar especies autóctonas, e levamos estes anos intentando repoboar o monte porque nos gusta o monte e queremos coidalo e darlle para adiante". "Manexamos un orzamento 6.000 € ao ano, e conseguimos unha subvención para as prantas, pero aínda tivemos que poñer 3.000€ do orzamento para repoboar a zona. Uns dedícanlle máis tempo que outros, todos, por suposto, no noso tempo libre, que aquí non cobra ninguén, así que coidar 500 hectáreas é complicado".


Summary: Alemaña e Holanda queren acaparar o mercado do sector naval diante a inoperancia da Xunta. O voceiro do BNG, Xavier Vence, acusou o goberno de Feijóo de deixar abandonado o sector nun momento crítico nun acto que tivo lugar en Vigo. Defendeu a non devolución do Tax Lease e a posta en marcha de medidas para financiar os estaleiros.

Nunha cidade que está especialmente afectadas polas decisións que se tomen con respecto á penalización europea polo Tax Lease como é Vigo, o portavoz do BNG, Xavier Vence, esixiu do goberno da Xunta compromiso á hora de defender o sector e acusou ao executivo de Feijóo de non respostar con contundencia á situación contra o que están a facer os gobernos de Alemaña e Holanda. "Hai países que aproveitan a súa posición na UE para defender con resultados os seus intereses mentres que para Galiza nin Feijóo nin Rajoy ofrecen solucións nin futuro", sinalou Vence. Segundo explicou, a situación pola que atravesa o sector galego responde á estratexia dalgúns países para quedar co mercado da construción naval e tamén ás políticas de competencia da Unión Europea que, ao seu ver, non son neutrais. "Detrás están as estratexias nacionais de Alemaña e Holanda para acaparar o mercado en Europa coa escusa da competencia. A teor disto, debemos esixir que Galiza e o Estado Español definan a súa posición política dentro da UE xa que outros países están utilizando o seu peso para quedar co sector naval". Non só Almunia Esixiu Vence unha "actuación seria" por parte do goberno da Xunta con medidas para a solucionar a situación na que se atopa o sector e os problemas de financiamento dos estaleiros. "O problema non é só Almunia, senón os criterios de política europea, que priman a defensa da competencia por riba de políticas industriais activas e xeradoras de emprego e a capacidade de influencia e decisión de Galiza para pelexar para que os seus estaleiros produzan en condicións de igualdade" sinalou A posición política defendida polo BNG pasa pola non devolución do Tax Lease, que consideran abusivo e inxusto , máis a posta en marcha de medidas que financien a actividade dos estaleiros por medio de "programas de estímulo fiscal e medidas que garantan e avalen as necesidades financieiras dos estaleiros" comentou o portavoz nacional. No acto, que se enmarca na campaña "Non é unha crise, é un roubo", ademais de Xavier Vence, interviñeron a deputada Carme Adán, o responsábel comarcal de Vigo, Manuel Caride, unha persoa traballadora do naval, unha moza desempregada e unha afectada polas preferentes.


Summary: María Alonso Seisdedos, filóloga e tradutora, fala do Premio Plácido Castro -da fundación homónima-, no que foi recoñecida pola tradución do catalán ao galego da obra Canto eu e a montaña baila, de Irene Solá, e que lle será outorgado o día 30 de setembro. Alonso fala dos procesos internos no seu labor e dun panorama no que, como ela di, "as novidades literarias duran menos de tres meses".

—Como foi saber que gañara o Premio Plácido Castro?Estou moi agradecida, sobre todo tendo en conta que é o único premio de tradución que ten dotación económica. Non deixa de ser curioso e non podo deixar de dicilo, e de agradecer, que esta dotación veña do cociñeiro Paco Feixó. Desde logo non o esperaba, nunca agardo recibir premios: podo desexalo, mais non esperalo porque a min gústame traducir. Fágoo o mellor que podo, como todos os outros tradutores, esforzándonos e dándoo todo. Alén, no caso da tradución literaria, se a fas é porque che gusta moito, porque economicamente non se pode dicir que compense. Neste caso eu nin sequera me presentara ao premio, o xurado decidiu presentar Canto eu e a montaña baila como supoño que farían con outras das miñas compañeiras. O resto das obras eran boas traducións e non quero quitar méritos ao xurado nin moito menos, mais por que a min? Que ten a miña tradución que non teñan as outras? Supoño que hai que escoller unha e tocoume. O mesmo pasou cando me deron o Follas Novas por esta mesma obra, podía saír calquera das outras finalistas. Eu nin sequera levaba un discurso preparado. De feito, a chamada polo Plácido Castro recibina o outro día pola tarde: vin un número descoñecido e pensei que era unha eléctrica, por iso contestei dunha forma bastante seca. En canto escoitei unha voz evidentemente galega xa me dei de conta de que non era Naturgy, porque os comerciais xa non están na Coruña, mais eu nin sabía que o premio se resolvía ese día. —O xurado destacou o respecto á puntuación orixinal. Cal foi a parte más complicada da tradución?Non o sei. Nestes días estaba falando sobre o Ulises e precisamente para min están Ulises por unha banda e pola outra todo o resto. Todo ten dificultades, tamén a literatura infantil. Eu métome no libro, mergúllome. Ao principio cústame todo e até a metade de calquera libro non acabo de entrar nel, é como subir unha pendente, mais despois é como se a mente se habituase a ese estilo. Neste caso falamos de textos moi diferentes entre si, independentes mais cun nexo común que é a montaña. Non sei explicalo, eu traduzo e déixome levar. O da puntuación sorprendeume un pouco porque en moitas traducións non é o que máis respecto. Hai pouco traducín Léxico familiar de Natalia Ginzburg e desde logo non a respectei para nada porque non me parecía correcta en galego para unha lectura fluída. Entón, non sei canto respectei a puntuación orixinal neste caso, a tradución fíxena xa hai máis dun ano e, como eu si que vivo da tradución literaria, paso dun libro a outro e acabo esquecendo o anterior. Diso tamén ten moita culpa a miña desmemoria. —Para vivir da tradución, como está o sector en xeral?Na Galiza mellorou moito en todos os eidos. Ten un recoñecemento que antes non tiña porque só había un par de persoas que se dedicaran en exclusiva. Podo dicir que vivo dela, mais implica moitas horas de traballo. O panorama véxoo espléndido, temos excelentes profesionais. Podería ser mellor claro, mais estamos nun momento no que as novidades literarias duran menos de tres meses. Para os tradutores é estupendo porque nos dá traballo, non sei se é tan bo para a literatura. Con todo, doe que haxa escritores que se gaban das súas traducións a outros idiomas e que non citen a persoa que fixo ese traballo. Tanto eles coma nós somos autores, non todos somos creadores claro, iso ten un mérito incuestionábel, eu sería incapaz de crear unha historia, mais se as len noutros idiomas é grazas a nós. Parece que hai escritores que non o ven e a min dóeme. Queremos que se nos cite porque iso repercutiría nas nosas condicións de traballo.


Hai certo acordo en asignar ao PCE un papel ben relevante na construción do orde constitucional español trala morte do ditador. Á luz aínda do caso portugués, a súa legalización pechaba definitivamente a deriva revolucionaria e reforzaba a imaxe de "partido de orde". O que é significativo e destacábel aquí é que este proceso se fixo mediante a asunción "de la bandera bicolor, la monarquía y la unidad de España". Non o digo eu: explícao con detalle todo un Gregorio Morán no seu libro Miseria y grandeza del partido comunista en España (1939-1985). O PSOE experimentou un proceso semellante entre o Congreso de Suresnes (1974) e o Congreso extraordinario de setembro de 1979. Con Felipe González prodúcese unha reorientación do partido que pivotou, no ideolóxico, entorno á renuncia do socialismo marxista e das teses autodeterministas. Hai que lembrar, así mesmo, que en Suresnes se definiu, en conexión con propostas existentes na II República, un "dereito á autodeterminación das nacionalidades de España". Esta reminiscencia do pasado republicano no que concirne á cuestión nacional non é allea ao PCE, polo menos até que entra no consenso do 78. Atópanse discursos e documentos que avalan isto. Como remarcou Dolores Ibárruti no setembro de 1970 ante o Comité Central do partido, "(...) los comunistas nos pronunciamos por el reconocimiento, sin ninguna limitación y con todas las consecuencias, del derecho de las nacionalidades a la autodeterminación". Pero todo isto desapareceu das coordenadas políticas da chamada esquerda española, tanto da que se propulsa a partires do postfranquismo como da nova esquerda parlamentaria que xurde coa crise de 2008.A cuestión nacional deixa de ser abordada dende o "dereito á autodeterminación das nacionalidades" de xeito definitivo e nunca máis se volveu atrás nisto. O peor de todo é que este terreo baleiro pasa a ser ocupado por unha nova forma de nacionalismo español que se amosa como inocuo, a miúdo coma simple constitucionalismo. Trátase dun nacionalismo que non se admite con facilidade polos mesmos que o protagonizan, e que se adoita naturalizar até facerse invisible, segundo dixo algunha vez Nuñes Seixas. Porén, pode que haxa un certo progresismo español que o viva con contrariedade, por que en ocasións houberon trazos vagos e difusos de ideas federalizantes nas súas propostas. O concepto de "España plural" que proxectou Zapatero viu a ser, seguramente, unha das últimas veleidades ao respecto. Sexa coma sexa, xamais foi máis alá da retórica.O que é tan verídico como punzante son os feitos. Lémbrense da LOAPA, daquel pacto da UCD co PSOE que non deixaba de ser unha intromisión aos autogobernos autonómicos e ao proceso de transferencia de competencias. Lémbrense tamén da guerra bruta contra ETA: a vergoña que representa empregar recursos e medios do estado para cometer crimes. Felipe González era Presidente do Goberno español e Barrionuevo era Ministro de Interior. Nada disto é comprensible se non é a razón de que no Estado español se gobernou e se goberna cunha visión militante ou nacionalista. Incluso nas pequeneces está o xesto nacionalista. Adoptouse como festa nacional española, no ano 1987 e da man do PSOE, o día 12 de outubro en vez do día 6 de decembro. É dicir, optouse pola conmemoración da hispanidade en lugar do "día da constitución democrática", como se acostumou facer na maioría de estados democráticos europeos.Dicíamos que a derradeira foi a "España plural" de Zapatero. Pois esta, vexámola coma impostura ou como pretensión real, non só atopou, xa de inicio, o muro de contención do PP, senón que tamén fixo colisión cos espadachíns do mesmo PSOE: cos varóns territoriais máis reaccionarios e cos Felipe González, Alfonso Guerra, Solana, entre outros. As formas federalizantes, simuladas ou reais, insisto, duraron ben pouco. Dinamitouse dende a oposición política e fixo implosión polo nacionalismo rampante no seno do PSOE. E daquela retórica federalizante so quedou vivo un proceso de descentralización que en Catalunya coñecemos sobradamente e que colleu forma coa reforma do Estatuto de autonomía no 2006. Dende entón, é público e notorio o desenvolvemento dos acontecementos. Recortouse en dúas ocasión o Estatuto de autonomía, unha cos Pactos da Moncloa entre Mas e Zapatero, e a outra coa sentencia do TC en xuño de 2010. Aínda recordo a Alfonso Guerra en rolda de prensa, fanfurriñando, "nos cepillamos el Estatut de Catalunya (...)". Ao final, no setembro de 2011, e en sede parlamentaria, Zapatero volveu a poñer de relevo cal é a súa visión territorial sobre o Estado español e xa se apreciaba unha diferencia de peso en relación á retórica que empregaba antes: "España plural, pero España", dixo. Mensaxe recibida. Será isto, España, ao fin e ao cabo. Como se se tratara do mito de Sísifo, todo acaba retornando, no fundamental, á idea dominante de nación española. A decimonónica, a que foi forxada á forza, a que mira altiva e se expón unívoca e inalterable. A que non acepta validación democrática algunha. Isto, amigos e amigas das periferias, é o que está detrás das bambolinas e que se expresa con toda crueldade co silencio e a complicidade do progresismo español diante as aberracións cometidas en nome da unidade de España. Golpeáronnos o día do referendo, cesaron o Goberno catalán coa aplicación do artigo 155 CE, destituíron a traballadores/as da Generalitat, impuxeron unhas eleccións ad hoc, xulgan líderes sociais e representantes electos, impiden o retorno dos exiliados/as. Menten, censuran, prohiben e difaman até o infinito e máis alá. Esta é a mesma España á que se aliñou Pedro Sánchez, e é a mesma que o fulminou, impertérrita, a unhas escasas 24 horas de marxe tras pronunciar a palabra "relator". Éche o que hai. Cando entras no xogo do nacionalismo español, hai que seren moi ultra, por que corres o risco de que che de na cara co efecto boomerang. *Agradezo, dende a amizade, os suxerimentos que me fixo Roger Fusté arredor do artigo.


Summary: O candidato popular pide incluso desculpas aos seus militantes "se non se ven reflectidos" na folla de ruta electoral. "O único que lles pido é que lean ben o programa, para que entendan que é o programa da maioría", asegura, logo de asegurar que "non hai nada gañado".

Di Núñez Feijóo que el mesmo solicitou "formalmente" que o programa da súa formación de cara ás vindeiras eleccións autonómicas "non sexa do PP, senón que sexa un programa de goberno", e "que non sexa para buscar votos, senón para saír da crise económica". Na presentación dos eixos da súa folla de ruta e no transcurso dunha reunión co equipo redactor, o candidato da dereita asegura que o devandito programa "non é de partido", senón "de goberno". Feijóo pide desculpas aos seus militantes "se non se ven reflectidos" no programa porque é "para a maioría" "É un programa para gobernar e non para un partido", asegura Feijóo sobre un texto co que, segundo di, os populares non buscan "o aplauso sinxelo" e fronte a aqueles programas "que se presentan para facer outro programa se o PP non ten maioría". "Este programa é para maiorías", insistiu. O presidente da Xunta incluso pediu desculpas aos "militantes e votantes" da súa formación se "non se ven reflectidos absolutamente" no texto. "O único que lles pido é que lean ben o programa, para que entendan que é o programa da maioría", dixo. "O importante é facer un programa para a rúa", chegou a asegurar Feijóo, que incluso acalra que pretende que a xente se identifique co texto "independentemente da ideoloxía ou da cor política". "Que se entenda en Teis ou en Fene e nas ría ou nos Ancares", engadiu. O presidente da Xunta insiste en que "Galicia cumpriu o seu deber" e "incrementou os servizos públicos" Xunto a Pedro Puy, coordinador do texto programático, Feijóo volveu insistir no "rigor" como a base da folla de ruta e como clave para comezar o crecemento e para un investimento público que "dirixida ao emprego que crea emprego" e non "para subvencionar un emprego que despois se destrúe cando finalizan os cartos da subvención". Como sempre, o presidente da Xunta defendeu que "Galicia cumpriu o seu deber" ao "manter as contas saneadas e incrementar os servizos públicos" e que conta cun proxecto económico pensado "até o ano 2020". "Galicia anticipouse e agora é máis forte para afrontar a próxima lexislatura que será a lexislatura do crecemento económico", finalizou Feijóo, que di que quere "un programa humilde porque non hai nada gañado". Así, e en canto ás enquisas que lle dan a maioría absoluta, o candidato popular advertiu de que o resultado "segue sendo 0-0". "Só hai dúas opcións: a do PP ou a dun pentapartito", rematou.


Summary: O conselleiro de Educación recoñece que este plan, previsto para 3º de Primaria en diante, servirá tamén para un confinamento xeral.

Os centros educativos públicos e concertados terán unha semana, a partir dunha resolución que se publicará no Diario Oficial de Galiza (DOG) de forma "inminente", para adaptar os seus horarios a un plan de docencia non presencial. Este activarase para 3º de Primaria e os cursos seguintes no caso de que se decrete a corentena dunha aula, un colexio completo ou da poboación en xeral pola pandemia do coronavirus. Así o anunciou hoxe o conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez, nunha rolda de prensa para presentar a folla de ruta de ensino virtual ante a Covid-19 elaborado pola Xunta. Trátase, en palabras do conselleiro, dun documento que pretende "regularizar, ordenar e estruturar o ensino a distancia" destinada para aquelas aulas e centros que teñan que confinarse. "O obxectivo principal é que a crise sanitaria non derive, en ningún caso, nunha crise educativa", resumiu. "Ante un escenario de pandemia que pode prolongarse no tempo, as familias deben saber que, no caso de que os seus fillos deban quedar en casa nalgún momento por confinamentos de maior ou menor duración, van contar cun plan de ensino virtual, completo, con horarios definidos, clases e tarefas organizadas, que se suma ás medidas xa en marcha", continuou Rodríguez. "Horario espello" Una das principais novidades que introduce o plan é a elaboración do que o conselleiro denominou "horarios espello": unha programación adaptada ao modelo telemático que deberá seguir un esquema o máis "semellante" posíbel ao ensino presencial. "Aínda que obviamente será diferente", recoñeceu. De feito, este horario terá que respectar os descansos dos alumnos e as cargas lectivas de cada materia, cunha distribución que terá un mínimo do 60% de docencia virtual e o 40% restante para tarefas e actividades por parte do estudante. Tamén se establecerá unha sesión de titoría para os alumnos e outra para as familias. O horario adaptado deberá estar preparado e enviado tanto ás familias como á Xunta nun prazo dunha semana a partir da publicación dunha resolución no DOG, o cal será de forma "inminente. Para impartir as clases, o profesorado -desde o seu domicilio ou desde o propio centro- contará coa plataforma de videoconferencia institucional xa dispoñíbel, que permite unha interacción "a tempo real", segundo lembrou o conselleiro; e disporá da tradicional aula virtual, que se configura como "un espazo dixital de traballo" para organizar os contidos. Ademais, Román Rodríguez explicou que o plan da Xunta contén instrucións a seguir para que os profesores poidan controlar a asistencia diariamente e avaliar ao alumnado en base a "uns contidos concretos". Neste sentido, o secretario xeral de Educación lembrou que os centros xa teñen "un plan de continxencia" no que "teñen que contemplarse a programación de cada unha das materias". "Practicamente nada vai cambiar, máis que a metodoloxía", que será 'online', afirmou José Luís Mira. Así, tal e como establece o plan, será a dirección do centro -a través da xefatura de estudos- a que requirirá ao final de cada semana unha relación daquelas actividades que realizou o profesorado en base a ese 'horario espello'. Mentres tanto, o orientador velará polo cumprimento do plan de atención á diversidade e coordinará a vixilancia do alumnado con necesidades educativas especiais.


Summary: Burela é, desde mañá, o único concello galego en confinamento pola Covid-19. O Sergas decidiu onte levantar as restricións que rexían noutros seis municipios da costa da Mariña ante a "boa evolución" do foco, ao tempo que ten en estudo un posíbel brote con seis casos confirmados en Betanzos.

Con 116 dos 151 casos activos da Mariña, Burela é o único municipio da comarca onde continúan vixentes as restricións de desprazamento ordenadas pola Xunta dez días atrás, segundo comunicou onte o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, que dá por "controlado" o brote. Desta maneira, Barreiros, Cervo, Foz, Ribadeo, Viveiro e Xove, como xa fixeran a semana pasada Alfoz, Lourenzá, Mondoñedo, Ourol, Trabada, O Valadouro e O Vicedo, recuperan esta medianoite a liberdade de movementos que rexe no resto da Galiza após dez días de confinamento, mentres que Burela, con 77% do total de contaxios, terá que esperar unha semana máis illada dos municipios limítrofes. Nos 14 que conforman o distrito sanitario mantéñense aínda as medidas que limitan a dez persoas as reunións familiares e sociais e a redución de horarios para os estabelecementos de hostalaría até a medianoite, con diminución tamén da súa capacidade até 50%, entre outras. Na comparecencia de onte, expertos do comité clínico incidiron tamén en que a práctica do botellón "está prohibida", recordando que a idade media das persoas afectadas por este foco e os seus contactos sitúase nos 25 anos. Evolución favorábel A revisión das actuacións aplicadas na Mariña para conter o abrollo chegan na mesma xornada na que o xulgado contencioso-administrativo número 1 de Lugo ratificou as decisións adoptadas pola Consellaría o pasado día 10, cando se acordou estender as restricións nos seis concellos costeiros e endurecelas en Burela, que inicialmente a Xunta só prescribira por cinco días, coincidindo co final da campaña electoral que lle volveu dar a vitoria ao PP, á vista da evolución dos contaxios. Tal e como se recolle no auto xudicial, Burela tiña hai unha semana 157 casos e era, "con diferenza", o concello máis afectado polo coronavirus, seguido de Foz, con 22 casos, e Xove, con 12. A resolución xudicial fai constar que, nesa data, a porcentaxe de probas PCR positivas –16% desde o 3 de xullo– e o "elevado" número de contactos detectados, 1.103, que a Xunta refería no informe remitido ao xulgado, "parecen indicar que a extensión do virus pode ir en aumento". Por contra, os datos actualizados onte polo Sergas apuntan a unha baixada de positivos na Mariña, despois das 21 altas rexistradas na pasada terza, con 13 novas persoas curadas e un único positivo en toda a comarca, das 80 PCR realizadas nas últimas horas. Seguindo esta fonte, hai tamén 534 persoas en seguimento domiciliario. A este respecto, o xerente do Sergas, Antonio Fernández-Campa, destacou que "fóra de Burela non houbo ningún positivo" nos municipios do cinto e que todos os novos detectados concéntranse na mesma localidade. Con todo, e segundo as informacións da Xunta, tamén alí os casos se reduciron en nove na pasada xornada. Seis positivos en Betanzos Fóra da Mariña, Sanidade confirmou onte seis casos de Covid-19 en Betanzos. Trátase de catro persoas con relación de parentesco e outras dúas sen esa conexión, e que están en illamento ao tempo que se está a realizar o estudo de contactos. "O caso xurdiu por unha persoa que fixo o estudo e tres positivos que saíron hoxe –por onte– son do seu ámbito familiar", indicou Vázquez Almuíña. Outras fontes vinculan algunha destas persoas que deron positivo con outras dúas procedentes de Lleida, onde está localizado o brote máis importante do territorio estatal. Preguntado polo caso, o responsábel de Sanidade indicou, xenericamente, que a "incidencia maior adoita darse por casos importados", se ben no contacto con Lleida, as probas aínda non teñen resultados. Ademais deste foco, Sanidade está facendo seguimento dos contactos dunha moza que deu positivo tras viaxar en tren desde Barcelona até Vigo e, igualmente, ten en estudo o caso dun home da Coruña que viaxou en avión desde Madrid a Vigo na fin de semana, que tamén está afectado pola enfermidade, e que obrigou someter a illamento unha ducia de persoas do voo. O cómputo na Galiza, á baixa Malia os abrollos, a cifra de casos activos –sen o acumulado de persoas afectadas– mantense á baixa na Galiza, que onte restaba sete positivos até os 238, con sete hospitalizacións. Por áreas sanitarias, a de maior incidencia continúa a ser a de Lugo, influída polo alto número que aínda rexistran os concellos da Mariña, e que acumula 171 casos, o que representa 71,8% do total. Séguelle a área da Coruña e Cee, con 26, tres máis que na xornada previa e á espera de engadir os tres novos confirmados nas últimas horas en Betanzos. Compostela e O Barbanza, con 15 positivos, mantense nas cifras dos últimos días, mentres que Vigo, con 14, suma dous novos casos. As áreas de Pontevedra, Ourense-Verín-O Barco e Ferrol, con 7, 4 e 1 casos, non rexistran modificacións.


A chegada de po sahariano afectará esta cuarta feira á metade oriental da Galiza, onde se prevé que boa parte das comarcas ourensás e luguesas, así como as zonas máis ao leste das comarcas coruñesas e pontevedresas, conten cunha mala calidade do aire. Así figura no Índice de Calidade do Aire (ICA), que elabora Meteogalicia, para o 15 de xuño, no que se observa o impacto previsto pola entrada de aire cálido norteafricano. A calixe provoca niveis "de emerxencia" na calidade do aire de varios concellos galegos Ademais, Meteogalicia realiza un aviso amarelo por tormentas en boa parte desa metade oriental. A partir das 18 horas, prevense chuvascos intensos e probabilidade de sarabiada. A maiores, a xornada estará de novo marcada polas elevadas temperaturas. Hai aviso amarelo por temperaturas superiores a 36 graos nas comarcas ourensás, ademais de temperaturas por enribaa de 34 graos na zona do Miño ao seu paso polas comarcas pontevedresas. A Galiza esquiva as temperaturas máis extremas da vaga de calor pero alcanzará nalgúns puntos os 36 graos Na terza feira, o concello de Vilamartín de Valdeorras alcanzou a máxima da Galiza, con 38,3 graos, ás 18.10 horas. Seguíronlle Ribas de Sil, con 36,6 graos, e Verín, con 36 graos. Segunda calixe do ano A mediados de marzo deste ano O temporal Celia, que arrastrou area do deserto do Sahara até a Galiza, provocou un empeoramento xeralizado da calidade do aire nos concellos galegos, que nalgúns puntos chegou incluso a rexistrar niveis "de emerxencia". Imaxe da calixe de po sahariano na cidade de Santiago de Compostela. (Foto: Europa Press) Segundo as estacións de medición da calidade do aire instaladas por Meteogaliza, a calidade do aire foi '"regular" en 16,7% do país e "mala" en 9,5%. A estación de Lalín e a de Cementos Cosmos en Sarria miden unha calidade "moi mala", pero é na de Laza na que se rexistra a peor situación, cunha calidade do aire "pésima" que recomenda medidas "de emerxencia".


Summary: O restaurante Parque Náutico de Castrelo de Miño viuse na obriga de botar unha familia da súa terraza o pasado sábado pola noite por proferir "comentarios xenófobos" cara a un dos traballadores do restaurante.

O restaurante Parque Náutico de Castrelo de Miño viuse na obriga de botar unha familia da súa terraza o pasado sábado pola noite por proferir "comentarios xenófobos" por parte dun membro da propia familia cara a un dos traballadores do restaurante. "Botamos unha familia da terraza por comentarios xenófobos cara a un compañeiro? Botamos!". Así o relata en Twitter o propio perfil do negocio, que insiste en que o seu empregado, de nacionalidade marroquí, "merece todo o respecto, como os demais". Este restantante, que colgou en redes sociais a factura que deixaron a deber estes comensais, recoñece que non se arrepinte de perder os 13,70 euros que custaron as súas consumicións. Ademais, nesta publicación, que xa acumula máis de 5.000 'gústames' e case 900 'rechouchíos', contan que, cando o xefe acudiu a recoller as bebidas desta mesa "sen levantar a voz nin unha vez", a clientela que estaba ao redor "aplaudiulle" pola súa actitude exemplar. "Debería ser o máis normal do mundo", asegura en declaracións o xerente do restaurante, Dosi Veiga, quen decidiu actuar despois de que unha das súas empregadas o advertise da actitude deste cliente. "Quero que me atenda un español" O responsábel do local acudiu a esta mesa e preguntoulle "en voz baixa" se había algún inconveniente cos seus traballadores. "Ningún problema", respondeu o home, aínda que seguidamente engadiu que lle gustaría que o atendese "un español" e non M. (o xerente prefire ocultar o nome do empregado porque se trata dun menor de 17 anos). Veiga volveu ao interior do restaurante, mais minutos despois os clientes doutra mesa advertíronlle de tería que botar a este home porque continuaba cos seus comentarios xenófobos. Entón, decidiu ir de novo á mesa e recollerlles as bebidas para que a familia marchase, tras o que o resto de conmensais comezaron a aplaudir. Dosi teno claro: "Parece que en hostalería hai que aguantar calquera cousa, pero non". A pesar da súa actitude exemplar, o xerente prefire restarlle importancia á repercusión xerada en Twitter, onde decidiu contar a anécdota xa o domingo pola tarde.


Summary: O presidente do executivo español cae nos tópicos cando intenta gabar a súa xestión de goberno nunha entrevista concedida ao Financial Times.

"Cantos non galegos terían tomados estas decisións?" asegurou nunha entrevista ao diario británico, Financial Times, o presidente do goberno español. Mariano Rajoy apelou a un dos principais tópicos arredor do carácter d@s galeg@s para se gabar das decisións adoptadas ao longo deste ano de lexislatura. Neste senso, Rajoy quixo deixar claro @s británic@s que é capaz de "tomar decisións" en firme, fronte á actual realidade económica. Así pois, o presidente español louvou as principais reformas levadas a cabo polo seu goberno, como as sucesivas reformas bancarias ou a reforma laboral. Aliás --acrecentou o líder d@s populares-- asegurou que onde outr@s ven "indecisión e dilación" el ve "calma e prudencia". No entanto, Mariano Rajoy dixo, ao longo da entrevista, sentirse "moi orgulloso das súas orixes", cuestión que para o diario británico fica claro ao observar a imprensa de cabeceira do presidente, entre a que se atopa, o diario de maior tirada neste país.


Summary: O Movemento Galego ao Socialismo celebra este sábado a súa primeira Asemblea Nacional coa aposta de fortalecer un "polo soberanista e de esquerda transformadora" no Bloque ao que ven como "referente inequívoco do nacionalismo" no país

Seis anos despois de que botase a andar o Movemento pola Base e cando xa pasaron tres anos dende que o Movemento Galego ao Socialismo nacese como tal, a formación integrada no BNG celebra este sábado a súa primeira asemblea nacional e faino cunha dupla intención: "reforzarnos nós mesmos e reforzar tamén o BNG". Un dos principais referentes públicos do MGS, o tamén concelleiro do Bloque en Santiago e membro da Executiva frontista Rafa Vilar, explica para Praza Pública que, despois duns primeiros tempos de andaina, salferidos tanto "por procesos internos" da organización frontista como por eleccións, apostaron por aproveitar o actual "período de certa calma" para, apoiándose na "maior dimensión" que están a adquirir, "afrontar unha fase de reforzamento organizativo e asentamento de estruturas". O camiño cara á cita asemblearia do MGS veu marcado pola celebración en diversas localidades do país de "asembleas abertas", encontros nos que participaron militantes da formación con outras persoas que non fan parte dela. "Para reforzar o BNG -sinala Vilar- é tamén interesante incorporar xente que por diversas razóns está fóra" pero que pode "dar un paso adiante", "na medida en que poidamos tenderlles as mans e abrirlles as portas" tendo en conta que moitas destas persoas pertenen a "sectores que teñen conciencia política e participan en movementos sociais" como o sindicalismo nacionalista, o feminismo ou o activismo a prol da lingua galega. Rafa Vilar valora o "xiro perceptible cara á esquerda e o soberanismo" no BNG e aposta pola incorporación á fronte de persoas implicadas en movementos sociais Sobre esta base o MGS desenvolverá o seu cónclave baixo o lema Fortalecer o soberanismo e a esquerda, uns principios que , coidan, están máis presentes na praxe política diaria do BNG dende a súa pasada Asemblea Nacional. "Por primeira vez na nosa curta andaina apoiamos os textos maioritarios da Asemblea Nacional" e isto aconteceu, di Rafa Vilar, polo "xiro perceptible cara á esquerda e cara a posicións máis soberanistas", tamén "porque se recolleu parte do noso discurso". "Entendemos que iso hai que consolidalo" e é precisamente por iso, salienta, polo que o MGS "fai un chamamento a reforzar un polo soberanista" dentro da fronte "que vai alén de nós mesmos", para que ese "espazo claramente soberanista e de esquerda transformadora" teña "peso específico" na toma de decisións e no deseño de idearios e estratexias políticas. Ao tempo, a asemblea do 26 de maio non perderá de vista as xa próximas eleccións ao Parlamento de Galicia, admite Vilar, quen explica que isto será así "na medida en que traballamos dentro do BNG, como referente inequívoco do nacionalismo". De cara a eses comicios "hai que enfrontar as políticas neoliberais do Goberno de Feijóo" pero, di, o MGS tampouco "perde de vista que houbo un proceso interno que provocou que sectores da fronte política decidisen emprender unha aventura en solitario". Neste contexto, a súa aposta é "reforzar o BNG como opción electoral", porque "entendemos que é o referente que deben ter os sectores populares" nun contexto de crise que "esixe clarificación e unha alternativa clara a nivel político e institucional". Ao seu xuízo, esa alternativa pasa por "transcender o marco estatutario" e "combater o neoliberalismo, dando respostas e tamén propoñendo cousas diferentes no plano económico". O portavoz nacional do Bloque, Guillerme Vázquez, participará na clausura do encontro.


Summary: Xuño 19: A Xunta confirma o peche de dúas novas Escolas Unitarias en Carnota. Maio 19: A fusión de concellos comeza polas escolas de Coristanco e Santa Comba.

Xa coñecimos polo miúdo o peche de dúas Escolas Unitarias de Carnota, pola falta de matrículas. E mesmo asistimos á integración dunha escola de Santa Comba nun CRA coristanqués. A política de desmantelamento do ensino no rural galego continúa amparada, iso si, na perda poboacional. As escolas carnotás non chegaban ás 6 matrículas, o tope mínimo imposto pola Xunta para manter abertas as Escolas de Educación Infantil, por iso son 2 das 7 EEI que pechan en Galicia. Outras non pechan oficialmente, pero si se integran noutras. Son un total de 67 as unidades escolares que a Xunta reagrupa, sendo a Costa da Morte unha das zonas que máis sofren estes recortes. Ademais desa chamada fusión CRA de Coristanco - Santa Comba (a última en "fundirse" é a EEI As Lañas de Santa Comba, e pasa a ter 6 unidades, coa de Busto, Mallón, Ova, Rabadeira, San Paio e Xaviña), tamén hai novidades en Cabana. A EEI de Neaño (tamén de Cabana) pasa a integrarse no CRA Nosa Señora do Faro, do Concello de Ponteceso. Un Colexio Rural Agrupado que pasa xa a contar con 8 unidades (Brantuas de Arriba, Campara, o Campelo, Froxán, O Souto, Neaño, Mens, Pazos). Deste xeito, desaparece definitivamente o CRA Os Remuíños, do Concello de Cabana, outro dos concellos máis afectados de Galicia. Hai dous anos pechara a Escola de Anos, este pasado xa non abriu a de Cundíns, e este ano a de Anos (as tres forman o CRA) pasa a depender do centro pontecesán. Agora, as familias cabanesas poden ir ao CEIP de Cabana ou ao centro rural agrupado do concello veciño. Críticas do PSOE Os primeiros en alzar a voz ante a publicación no DOG destes movementos, son os membros do PSOE; que denuncian "o novo castigo ao rural e ao conxunto do ensino público" do mapa de centros educativos da Xunta. "Un curso máis, chegan os recortes, que afectan ademais a zonas con risco de despoboación", critica Antonio Álvarez, secretario de Ensino na Executiva Provincial do PSdeG. "Reducindo os servizos, é difícil atraer xente aos municipios pequenos", advirte."Con menos centros, menos profesores e menos recursos cada ano, o resultado é unha menor calidade no ensino para os nosos fillos", afirmou Antonio Álvarez.


Summary: As historias de Celia da Ferraría e daquelas mulleres mariñás que subiron ao monte para loitar contra o franquismo, como A Lúa ou Antoñita, mantivéronse durante décadas no ámbito familiar, como un legado case clandestino a transmitir de xeración en xeración. As primeiras referencias escritas apareceron naqueles traballos pioneiros, como A guerrilla antifranquista en Galicia, de Harmunt Heine, e naquela iniciática publicación titulada "O 36 na Galiza", editada como especial de A Nosa Terra en 1986, onde apareceu unha foto da guerrilleira asasinada. Eis a causa, a loita e a morte de Celia.

A historia de Celia González Pernas está marcada polo seu tráxico final nun enfrontamento armado coas forzas da ditadura franquista. O 21 de xuño de 1949, un numeroso operativo policial conformado por membros da contrapartida e axentes da Garda Civil cercaron na bouza do Forcón, na Pena Grande de Silán, no concello de Muras, un campamento do Exército Guerrilleiro da Galiza e déronlle morte aos loitadores antifascistas Juan Gallego Abeledo 'O Comandante', Juan Pérez Dopico 'Xan de Xenaro', Manuel Clavero de la Iglesia, Josefa Escourido Cobo 'Xosefa da Lúa' e Celia González Pernas 'Celia da Ferraría'. As causas da caída, as circunstancias do combate e o significado das mortes ficaron documentadas nos testemuños dalgúns dirixentes guerrilleiros e dos mandos das forzas de seguridade franquista. Segundo un informe dirixido á dirección do Partido Comunista de España (PCE) en Francia en 1952 -con case total seguridade elaborado polo máximo responsábel da guerrilla galega, Francisco Rei Balbís 'Moncho'-, un veciño de Ourol, discapacitado psíquico, mentres paseaba pola zona deu coa base guerrilleira e informou de seguido na parroquia do que acaba de ver, chegando a información ás forzas represivas. O informe do dirixente guerrilleiro, utilizando para este caso como fonte a José Temblas, dirixinte da III Agrupación e parella de Celia González Pernas, recolle que "pola mañá cedo, Celia, que se atopaba de garda, deu a voz de alarma e fixo fronte á Garda Civil. Os gardas xa tiñan todo cercado, a operación realizouse de noite. Celia morreu no seu posto, Gallego e Dopico puideron saír. O inimigo lanzou algunhas bombas incendiarias, unha das cales caeu na furada, prendeu a gasolina e os camaradas do interior morreron. Gallego e Dopico continuaron combatendo pero tiñan malas armas e poucas municións, só cando esgotaron todas as posibilidades puxeron fin ás súas vidas cunha bomba". A versión do xefe da contrapartida que dirixiu o operativo presenta semellanzas. Así, Antonio Morado Rico sinalou, nunha declaración recollida na causa militar 221/49, que "divisou perfectamente oculta pola maleza unha chabola e nas inmediacións da mesma a bandoleira Celia González Pernas, quen ao divisar á brigadilla deu a voz de alarma, polo que ordenou o asalto á mesma lanzando sobre ela varias bombas de man que produciron a explosión no interior da citada chabola dunha garrafa de gasolina que ao inflamarse produciu un incendio e a morte de dous guerrilleiros. Os outros tres restantes que responderon ás voces da Celia defendéronse tenazmente durante dúas horas emboscados no terreo, polo que foi moi difícil darlles morte". Unha vida na guerrilla A valentía de Celia no enfrontamento ficou gravada na memoria dos membros da contrapartida que participaron no operativo. Así, un deles, co nome suposto de Manuel Sada Terceiro, en declaracións á revista Interviú, afirmou en 1986 que "dous deles morreron abrasados" e "os outros membros da partida, 'A Celia' (amante do Temblás), 'O Crisanto', Juan de Genaro e Carabana morreron despois dun intenso tiroteo que durou até o mediodía. O 'Temblás' e o resto da partida non se atopaban nese momento no refuxio". A continuación, destacou que "Celia, embarazada de oito meses, foi a máis dura na resistencia, cando foi abatida, empezoulle a inchar a cara dun xeito alarmante". A morte de Celia da Ferraría e dos seus camaradas representa o final da guerrilla na Mariña Celia finou moi preto do seu lugar de nacemento. Nada en 1918, na parroquia de Silán (Muras), vivía coa súa nai e un tío, todos eles enlaces da guerrilla, véndose obrigada a fuxir ao monte a finais de agosto de 1947. Segundo se recolle nun informe elaborado en novembro de 1947 polo guerrilleiro de Riotorto Venancio Seoane Bouso, 'Pasoslargos', a represión cebouse contra a familia "da moza que se chama Celia, de 28 anos de idade. A casa con todos os seus apeiros de labranza foi incendiada por uns individuos vestidos de paisano, despois comprobouse que eran esbirros, que se achegaron ao lugar ao anoitecer do 28 de agosto". A documentación aprendida polas forzas da orde após a acción de Silán de 1949 e recollida na causa militar 55/50 permiten reconstruír con certo grao de precisión a participación de Celia na actividade guerrilleira. A este respecto, merecen especial relevo toda unha serie de actas das xuntanzas dos militantes do Partido Comunista da III Agrupación do Exército Guerrilleiro da Galiza, onde fica testemuño das preocupacións políticas e ideolóxicas da antifascista da Ferraría e do seu papel activo na última tentativa de reorganización da actividade armada contra o franquismo no norte lugués. Un crime cometido pola contrapartida do garda civil Antonio Morado Rico As contrapartidas foron unha ferramenta chave do réxime franquista para loitar contra a resistencia armada. Dirixidas normalmente por algúns mando da Garda Civil, da que procedían a maior parte dos seus membros, vestidos de paisano, estas estruturas paramilitares caracterizáronse pola brutalidade dos seus métodos, superiores á do resto dos corpos represivos, ficando na memoria o terror empregado contra a poboación civil e a dureza contra a guerrilla e a súa rede de apoios. O operativo represivo contra os membros do Exército Guerrilleiro da Galiza asasinados en Silán foi dirixido pola contrapartida do cabo da Garda Civil Antonio Morado Rico. Nado en 1919 en Abeledo (Abadín), foi un profesional do terror cun longo historial de loita contra a resistencia armada en diferentes puntos de Estado e da Galiza. A este respecto, hai constancia da súa presenza en diversas accións represivas no País Valenciá, no Bierzo ou en Valdeorras. Trasladado á Mariña como "Xefe da Brigadilla" da Garda Civil de Viveiro, mandou un operativo especial do que fixeron parte os axentes da benemérita Serapio Rodríguez Alvite, Víctor Fernández Sanmartín, José Iglesias Campo e Antonio Nogueiras Fernández. A memoria da contrapartida de Morado Rico ficou gravada a lume nas terras da Mariña. A mesma participou, entre outras, na acción que rematou en xuño de 1948 coa morte en Lourenzá dos guerrilleiros socialistas Luís Trigo Chao e Antonia Díaz Pérez ou na execución en setembro de 1948 do veciño de Ourol Jesús María Campos López. Mundo Obrero, voceiro do Partido Comunista de España, afirmou en setembro de 1948 que "o xefe dunhas contrapartidas que operan entre as zonas de Pereira e Horta (Lugo), Morado Rico, cabo da Garda Civil, disparou contra o labrego Leonardo González, matándoo no acto" .


Summary: Mari Luz leva un mes sen saber nada das crianzas, de 7 e 14 anos, a quen o seu ex-compañeiro tería levado canda el para Londres. Denuncia máis unha forma de violencia machista

Coa faciana oculta detrás dunha máscara e cun pano tapándolle a cabeza, Mari Luz compareceu esta segunda feira en rolda de imprensa acompañada de activistas da asociación Ve-la Luz e do avogado José Manuel Segura para denunciar o secuestro das súas fillas de 7 e 14 anos por parte do seu compañeiro sentimental, con quen conviviu durante 17 anos e contra quen presentou unha denuncia por violencia machista, no concreto, por malos tratos psicolóxicos continuados. "Hai máis dun mes que non vexo as miñas fillas", denunciou Mari Luz, veciña de Sada, quen informou de que nese tempo unicamente puido falar dúas veces con elas. O seu compañeiro aseguroulle que as levara canda el ao Londres e ela está convencida de que é máis unha forma de maltrato psicolóxico que só procura "vinganza". "Amistosamente intentaron amañar a situación, mais el optou por irse coas crianzas", informou o avogado, e Gloria Vázquez, presidenta de Ve-la Luz, acrecentou que o secuestro das pequenas se produciu cando a muller comunicou a súa intención de se separar. O letrado insistiu en que "a xustiza vai moi lenta", que a denuncia pola desaparición das menores, presentada o 8 de setembro, non entrou en rexistro até o día 13. Así as cousas, concluíu que Mari Luz segue a agardar unha chamada do xulgado de instrución nº3 de Betanzos "para prestar declaración e achegar probas".


Summary: A tesourada ao ensino público no rural cebouse hoxe co centro educativo deste municipio ourensán. No curso que arrinca en setembro unha persoa docente atenderá alumn@s que están a aprender a ler con outr@s que se preparan para a ESO. Seica cómpren 20 matrículad@s para manter os dous mestres. Co prazo aínda aberto van 18, mais a consellaría de Educación non tivo paciencia

Suprimir a única praza que hai de profesor de Infantil, xuntar na mesma aula @s 16 alumn@s que ten o centro, cuxas idades van desde os 3 até os 12 anos e deixar como única alternativa posíbel que as familias que o estimen oportuno envíen @s fill@s a Viana, percorrendo ao redor de 30 quilómetros --os 10 que hai desde a cabeceira municipal sumados aos que separan esta dalgunhas aldeas-- nunha bisbarra cuxa metereoloxía nos meses do inverno a escriben a neve e as arroiadas. É a folla de ruta que a Consellaría de Educación redactou para o colexio de Vilariño de Conso, en Ourense, un municipio que segundo os datos de 2011 ten 673 habitantes. "Hai trinta anos neste centro tiñamos 150 nenos", explicou Carlos Rodríguez, o mestre cuxa praza vén de ser eliminada, segundo lle confirmou a Inspección educativa mentres falaba con este diario. O alumnado foi baixando nos últimos anos até o punto de que a Rodríguez, que ocupaba o cargo de director, é agora o responsábel da Dirección, "coas mesmas funcións, as mesmas responsabilidades e o mesmo traballo, mais cobrando menos". Nen@s que se tornan meros númerosNo departamento que dirixe Jesús Vázquez os números seguían sen cadrar, e baixo esta escusa, adobada co argumento da crise, xa se puxo riba da mesa a posibilidade de pechar o centro dentro de dous cursos. Neste primeiro, que se inaugurará en setembro, experimentarán a idea do reagrupamento de alumn@s de tres anos, "que están aprendendo a ler", con outr@s de doce, "que están a prepararse para a ESO". Rodríguez soubo desta situación, que esta quinta se confirmou, "por un rumor" e, alén do seu propio posto de traballo, recalcou a súa preocupación pola morte anunciada desta escola cuxo primeiro paso, a supresión da única praza de Infantil, confirmara xa o rexedor do Concello ourensán nunha reunión que mantivo co profesorado e as nais e pais d@s alumn@s o 13 deste mes, seis días despois de que o plan da Xunta chegase aos ouvidos do mestre. Aprendendo a ler e preparando a ESO no mesmo pupitreAo respecto das informacións que están a saír na prensa dando conta do panorama que as tesouradas ao ensino público están a debuxar nos centros do rural, nomeadamente en Ourense, cuxa situación ficaría resolta se se destinasen a estas escolas os 17 millóns de euros que Jesús Vázquez enviou ás contas bancarias de centros privados, Carlos Rodríguez indicou que o de Vilariño de Conso "é un caso punteiro, no sentido de que o agrupamento sería de 3 a 12 anos". Así as cousas, contou que até o de agora @s 16 persoas que estudan neste centro recibían aulas en dous grupos e con dous profesores: un para Infantil e o primeiro ciclo da Primaria --de 3 a 8 anos-- e outro para o segundo ciclo da Primaria --de 9 a 12 anos--. "Esta división funcionaba perfectamente", fronte ao que agora se pretende. Alén do reagrupamento, a Xunta prevé a supresión da materia de Música e manter unha ou un docente de Inglés itinerante. "Pintáronnos un panorama negro, sen saída posíbel", que desembocou na recollida de sinaturas "para evitarmos ir a Viana". Rodríguez recalcou que as nais e pais do alumnado manifestaron a súa disposición "a pelexar con unllas e dentes" para retornar ao modelo que até hoxe funcionou, de dúas persoas docentes, e que a Xunta botou abaixo "porque non temos 20 alumnos". E é certo: a día de hoxe teñen 18 e Educación non quixo ter paciencia. Negou o tempo que profesorado e alumnado pediron para confirmar esas dúas matriculacións que faltan.


Un capítulo da traxedia/farsa grega vén de rematar co principio de acordo entre o goberno grego e as Institucións eufemismo inventado recentemente para non dicir Troika -que á súa vez era un eufemismo para disfrazar o feito de que, canda o FMI, dous órganos antidemocráticos da bendita Unión Europea (Comisión Europea e o BCE) integraban esa banda mafiosa. Segundo Sthatis Kouvelakis, membro do Comité Central de Syriza e líder da Plataforma de Esquerdas desa coalición, co preacordo de onte o goberno grego sobrepasou todas as liñas vermellas Segundo Sthatis Kouvelakis, membro do Comité Central de Syriza e líder da Plataforma de Esquerdas desa coalición, co preacordo de onte o goberno grego sobrepasou todas as liñas vermellas. Kouvelakis cualifica de "absolutamente deprimente" o pacote de medidas proposto polo goberno grego para chegar a un acordo coa Troika: incremento do menos progresivo dos impostos como é o IVE; reforma das pensións a través de restricións á xubilación anticipada e do aumento das contribucións dos asalariados; aumento de impostos; continuación coas privatizacións previstas por anteriores gobernos; recorte mínimo no orzamento militar (cabería preguntarse a quen compra Grecia ese armamento para que non interese recortar por aí). O goberno grego agarda recadar 8 mil millóns durante os próximos dous anos, cartos que, naturalmente, non serán investidos no país senón que servirán para continuar alimentando o saco sen fondo dunha débeda impagable que unha comisión nomeada polo propio parlamento grego vén de cualificar de débeda odiosa (a disonancia entre o que di o Parlamento e o que ordena facer a troika e a prevalencia desta última é absolutamente clarificadora do contexto antidemocrático no que estamos). Unha auténtica sangría para un país que xa reduciu nun 25% o seu PIB e que só significará máis recesión, máis pobreza e máis desemprego. O programa de Tesalónica, aquel polo que Syriza foi escollida nas eleccións de xaneiro está, a dicir de Kouvelakis, enterrado. Pódese dicir xa sen ningún tipo de rodeo que a estratexia do "euro bo", a crenza idealista de que era posible outro tipo de políticas dentro do estrito corsé da eurozona, fracasou estrepitosamente Nos termos de Costas Lapavitsas, pódese dicir xa sen ningún tipo de rodeo que a estratexia do "euro bo", a crenza idealista de que era posible outro tipo de políticas dentro do estrito corsé da eurozona, fracasou estrepitosamente. Así parece entendelo tamén Kouvelakis quen, á vista do acordo de onte, chamou a que os "movementos sociais e a que esquerda máis combativa se levante e loite"; cuestión que rápido terá a súa proba de lume cando o acordo troika-goberno grego sexa votado nun parlamento grego no que moitos deputados de Syriza dificilmente poderán xustificar un voto positivo. Francisco Louçã, o líder do Bloco de Esquerdas, expuña nun artigo recente de xeito soberbio como a actitude timorata e europánfila da esquerda europea conduciu a un camiño de sucesiva renuncia: Quase toda a esquerda está a recuar perante a crise grega. Os que defendiam um acordo internacional para a mutualização da dívida dão a causa por perdida, os que esperavam os sensatos eurobonds desistiram e ainda há espectaculares renúncias à luta pela reestruturação da dívida. A esquerda tem medo. Percebeu agora que o Tratado Orçamental não tem margem para evitar a austeridade e que a única solução estrutural para reestruturar a dívida é emitir moeda própria e reorganizar a economia dependente. Percebeu também que o protectorado é uma regra europeia e não se dispõe a enfrentá-la, sente que o caminho é demasiadamente difícil e que não sabe percorrê-lo. O pequeno país heleno pagou nas súas carnes ser utilizado coma mensaxe para outros estados do sur de Europa cuxo volume económico os converte en potenciais desestabilizadores da Unión Europea Que ensinanzas deixa, ou debería deixar, a experiencia grega desde a óptica dos países que integran o estado español? A primeira é que o pequeno país heleno pagou nas súas carnes ser utilizado coma mensaxe para outros estados do sur de Europa cuxo volume económico os converte en potenciais desestabilizadores da Unión Europea. A dureza das elites europeas cun país que non supuña unha verdadeira ameaza para a UE (outra cousa sería o papel xeopolítico que podería xogar unha Grecia dentro da órbita rusa) quixeron enviar unha dura carta, a través do buzón grego, aos estados máis grandes do sur europeo. Metidas como están as esquerdas do estado español na voráxine de imaxinar o mellor modo de asaltar o pazo, sorprende a falta de alusións á cuestión UE en todos eses plans fantásticos que se están a desenvolver A segunda é que o dogma do There is no alternative thatcheriano campa ás súas anchas nos corredores de Eurolandia. Metidas como están as esquerdas do estado español na voráxine de imaxinar o mellor modo de asaltar o pazo (como se a Moncloa fose aínda o Pazo de Inverno do poder soberano), sorprende a falta de alusións á cuestión UE en todos eses plans fantásticos que se están a desenvolver. Se, como di Louçã, o Tratado Orzamental non ten marxe para evitar a austeridade, que pensan facer as esquerdas do estado español cando se trate de crear o seu propio Programa de Tesalónica? Van vender ilusións que serán defraudadas cando as Institucións chamen á orde? Proporán un programa que encaixe na estreita idea do posible imperante na Eurozona? Apelarán ao rexeneracionismo (modernización, centralidade do discurso anticorrupción, cidadanismo, sistema electoral, reforma das administracións…) e á lectura ensimismada dos problemas do estado español (o estado español como lugar intrinsecamente negado para o progreso, ítems propios da "casta intelectual", en feliz expresión de Ignacio Sánchez Cuenca), como se as transformacións institucionais antidemocráticas que está a levar a cabo o capitalismo globalizado (da Unión Europea ao TTIP, da OTAN ao FMI), nada tivesen que ver con nós? Que encaixe se imaxina para un país autodeterminado do estado español no contexto da Unión Europea? Máis aínda, entre aqueles que non sigan a estratexia da Unidade Popular para acadar o poder do Estado, refírome concretamente a vía catalá independentista, e máis en concreto aínda, ás forzas de esquerdas que apoian esa vía, que lectura se fai do acontecido con Grecia? Que encaixe se imaxina para un país autodeterminado do estado español no contexto da Unión Europea? A coincidencia na falta de reflexión sobre estas cuestións tanto en quen avoga pola estratexia de propiciar un proceso constituínte no estado como en quen avoga pola secesión como método para comezar de cero indican que a repetición do modelo traxicómico grego é un horizonte máis que probable.


Summary: A banda foi galardoada polo seu último traballo, A Muerte.

Os Terbutalina foron os gañadores do premio ao mellor álbum en galego nos galardóns da música independente. Na gala, desenvolvida no Teatro Goya de Madrid, os galegos recolleron o recoñecemento polo seu último traballo, A Muerte, logo de seren os máis votados. Na mesma categoría competían con Guadi Galego, Xoán Curiel, Sub Rosa, e Why Go. Terbutalina agadeceu "a toda a xente que nos votou. E, por suposto, tamén queremos agradecerllo a toda a xente que escoitou, descargou, compartiu e bailou co disco, que é para o que realmente nos rompemos a cabeza, os pulmóns e os brazos día si e día tamén", sinalan nun comunicado pendurado na súa páxina web. Pola súa banda, Berri Txarrak fíxose co premio Etxepare ao mellor álbum en euskera polo seu último traballo, Denbora da poligrafo bakarra, e os cataláns Els amics de les arts co de lingua catalá. Os grandes triunfadores da noite foron os madrileños Vetusta Morla que recolleron 7 galardóns.


Summary: O decreto sinala que o novo proceso electoral comezará "no prazo máis breve posible" cando estea "levantada a declaración do estado de alarma e a situación de emerxencia sanitaria". Todos os principais partidos apoiaron o adiamento e sinalan como "prioriade" a loita contra a crise sanitaria; non obstante, a actual oposición cre imprescindible que o Goberno teña control parlamentario neste transo inédito

A edición extraordinaria do Diario Oficial de Galicia publicada na tarde deste 18 de marzo de 2020 é histórica tanto dende o punto de vista legal como político. Nunca antes na historia da autonomía -nin na historia democrática do Estado dende a fin da ditadura- se cancelaran unhas eleccións xa convocadas. Entre outras cousas, porque non existe normativa ningunha que dea aos gobernos, nin sequera aos parlamentos, a competencia explícita de frear uns comicios. Pero baixo o estado de alarma decretado para tentar frear os contaxios do coronavirus si foi posible. As eleccións do 5 de abril xa non existen e ábrese un período institucionalmente tan inédito como a propia desconvocatoria. Tras o amplo consenso político sobre a cancelación da cita electoral e o aval da Xunta Electoral para facelo efectivo, o Goberno galego continúa en plenas funcións por tempo indeterminado e as competencias de fixar a nova data continúan onde están en momentos ordinarios, na Presidencia da Xunta.O decreto sinala que o novo proceso electoral comezará "no prazo máis breve posible" cando estea "levantada a declaración do estado de alarma e a situación de emerxencia sanitaria"Alén de debullar a situación sanitaria e xurídica na que se apoia a cancelación e "deixar sen efecto a celebración das eleccións ao Parlamento galego" que o propio presidente convocou anticipadamente o pasado febreiro, o decreto dedica outro breve artigo a bosquexar o que sucederá. Non hai datas concretas nin tampouco referencias temporais máis ou menos difusas. O novo proceso comezará dende cero -incluíndo o censo para, por exemplo, evitar que queden fóra as persoas que fagan 18 anos neste intervalo- "unha vez levantada a declaración do estado de alarma", decisión que depende do Goberno de España, e mais "a situación de emerxencia sanitaria", esta decretada pola propia Xunta.Terán que ser "ouvidos" os partidos, pero a competencia da convocatoria mantense na Presidencia da XuntaO decreto tampouco sinala prazos mínimos ou máximos para reactivar o proceso tras a emerxencia. "Realizarase no prazo máis breve posible" e a principal diferenza a respecto dunhas eleccións normais é que será formalizada "ouvidos os partidos políticos", isto é, despois de contactar Feijóo cos líderes das forzas máis representativas. Estes contactos serán semanais por videoconferencia nos vindeiros tempos para compartiren información sobre a crise sanitaria. Unha vez "ouvidos", en calquera caso, a decisión segue recaendo na Presidencia da Xunta, que a formalizará nun novo decreto.Este é o escenario institucional no que o único horizonte certo é o do remate da lexislatura, toda vez que as do 5A eran eleccións anticipadas. Dado que o Parlamento da décima lexislatura se constituíu o 21 de outubro de 2016, o seu mandato expira aos catro anos -como fixa o Estatuto de Autonomía- e, en virtude da lei de eleccións ao Parlamento de Galicia, o límite para convocar novos comicios sitúase en 25 días antes desa data límite.Daquela, Feijóo pode decretar a súa decisión, a máis tardar, nos últimos días de setembro deste 2020. En ningunha instancia se manexou a posibilidade, cando menos de momento, de abordar un escenario aínda máis inédito e politicamente comprometido, o dunha eventual extensión da lexislatura alén da súa duración legal.Todos os principais partidos apoiaron o adiamento e sinalan como "prioriade" a loita contra a crise sanitaria; non obstante, a actual oposición cre imprescindible que o Goberno teña control parlamentario neste transo inéditoCon todos estes elementos sobre a mesa, o conxunto de forzas políticas reiteran o seu apoio ao adiamento e repiten en todas as súas intervencións públicas que a "prioridade" e a loita contra a pandemia e o reforzo dos servizos públicos para facelo. Non obstante, dende as formacións da actual oposición reiteran tamén a necesidade de que no período que agora se abre, a Deputación Permanente do Parlamento poida ter competencias de control do Executivo máis amplas do que é habitual. Coas regras ordinarias, depende da maioría absoluta -neste caso, do PP- que calquera membro do Goberno compareza ou responda preguntas ante este órgano. Na esquerda agardan que o "consenso" que presidiu o adiamento se manteña para permitir que os grupos do lexislativo conserven a súa función de control nesta situación. Caso contrario, advirten, daríase un escenario non contemplado pola lei: o dun Goberno en plenas funcións sen control parlamentario.


Summary: A plataforma Que Voltem para a Casa organizou unha participativa XIII marcha às cadeias baixo o lema Tempo de retornar, coa que fretaron autobuses até a prisión de Teixeiro. Foi a primeira que se realizou unicamente en territorio galego.

A XIII Marcha às Cadeias, organizada pola plataforma Que Voltem para a Casa, concluíu este un de xuño. Baixo o lema Tempo de retornar, desenvolveuse esta acción para a que se fretaron dous autocarros, un desde Ourense e outro desde Vigo, até a prisión de Teixeiro, lugar en que foron trasladados recentemente Roberto Fialhega 'Teto' e Eduardo Vigo 'Edu'. Ambos pasaron varios anos de dispersión en prisións españolas. É pois a primeira marcha que se desenvolve unicamente en territorio galego É pois a primeira marcha que se desenvolve unicamente en territorio galego debido a que, desde hai máis de dez anos, persoas presas independentistas se atopan en cadeas do territorio galego. Así, após anos de dispersión das presas e presos e de percorrer quilómetros e quilómetros para velas, este ano a marcha foi dentro da Galiza. Acadouse un dos obxectivos do movemento galego de solidariedade para con este colectivo de persoas presas. Mais, lembran, fica traballo por facer como é a rebaixa de grao penitenciario, a fin do réxime FIES, a revisión da condena ou a denuncia de irregularidades e abusos nos cárceres. Desde o colectivo celebraron tamén a liberación no pasado ano da independentista Maria Ossório e Diego Santim, após anos de pasaren por diversas cadeas do Estado español.


Summary: O portavoz do BNG no Congreso dos Deputados, Néstor Rego, rexistrou unha emenda á totalidade do proxecto de orzamentos para 2021 presentado polo Executivo de Pedro Sánchez co obxectivo de conseguir que "se trate con xustiza a Galiza".

"A proposta de orzamentos recolle para o conxunto do Estado unha suba nos investimentos de 20%". Porén, "na Galiza caen un 11% en relación a 2018, unha contía que xa era moi baixa e que representaba a metade de 2009". Así explicaba na mañá da sexta feira Néstor Rego, deputado do BNG no Congreso, o motivo principal que levou a formación nacionalista a presentar unha emenda á totalidade ao proxecto de orzamentos xerais do Estado do Goberno encabezado por Pedro Sánchez. Nunha rolda de prensa, o deputado do BNG criticou que os "distintos Gobernos españois comparten a idea que se poden aprobar uns orzamentos sen atender aos intereses galegos" e denunciou que nas contas estatais de 2021 "non se contemplan partidas para executar obras que faciliten a chegada da alta velocidade ferroviaria" ao país. Nesta liña, puxo de manifesto que resulta "imprescindíbel" incrementar "de forma substancial" os investimentos para dar resposta ás necesidades perentorias en materia de infraestruturas da Galiza e para compensar os déficits históricos nesta materia". Citou a "ausencia de compromisos" coas coas proximidades ferroviarias, coa liña de camiño de ferro entre Ribadeo e Ferrol ou coa da Coruña a Ferrol, onde o tempo de viaxe chega á hora e cuarto, practicamente o que leva viaxar de Madrid a Valencia en AVE. Urxencias sanitarias e económicas A resposta ás urxencias sanitarias e económicas provocadas pola pandemia así como o compromiso cunha axenda social máis ambiciosa ocupa un lugar central nas propostas dos nacionalistas. Neste sentido, a emenda do BNG propón a supresión da taxa de reposición de efectivos sanitarios que impide ás administracións contratar máis persoal para os servizos de saúde e mellorar as súas condicións de traballo. Ao tempo, demanda unha solución para a problemática fiscal das e dos emigrantes retornados, a nacionalización da factoría de Alcoa de San Cibrao (en Cervo), novos criterios de reparto do diñeiro procedente dos fondos de rescate europeo co obxectivo de que non discriminen a Galiza e un plan de apoio a pequena empresa, con especial atención ao comercio e a hostalaría, sectores particularmente afectados polo coronavirus. "O Goberno non está disposto" Rego apostou por negociar co Executivo unha mellora no trato a Galiza e lamentou que "o Goberno non quere negociar nin cambiar as previsións da Galiza nos orzamentos". "Nós temos toda a disposición para chegar a acordos", sinalou o portavoz nacionalista, quen expresou que o BNG "non pretende votar negativamente", mais considerou que as contas presentadas non son asumíbeis para a formación. Así e todo, as fontes da organización consultadas por Nós Diario agardan que na fase de tramitación dos orzamentos os socialistas asuman algunhas das propostas presentadas.


Summary: Exixíronlle responsabilidades políticas pola denuncia de acoso sexual que atinxe o presidente da Deputación de Ourense mais Feijóo falou de desemprego.

Esta cuarta feira a práctica totalidade dos escanos da oposición ficaron baleiros durante a sesión de control ao presidente. Todos os grupos --agás o BNG que non puido formular ningunha cuestión-- preguntaron a Alberto Núñez Feijóo pola denuncia presentada contra José Manuel Baltar, presidente da Deputación de Ourense, a respeito do ofrecemento dun posto de traballo a cambio de sexo. De maneira acumulada, Carmen Iglesias (Grupo Mixto), José Luís Méndez Romeu (PSOE) e Yolanda Díaz (AGE) exixiron "responsabilidades políticas" polo que definiron como un caso de "violencia machista". Porén, Feijóo preferíu porse a falar de desemprego e do "Estado das autonomías" pois, dixo, "ese é para min o principal problema" de Galiza. Os apupos nas bancadas da oposición foron unha constante desde que o presidente da Xunta comezou a respostar de maneira conxunta ás tres portavocías. "Semella que a oposición cre que este é o principal problema de Galiza", dixo Feijóo amosando menosprezo polas acusacións que se estaban a lanzar desde o Grupo Mixto, AGE e o PSdeG sobre el e o seu partido. Feijóo: "Semella que a oposición cre que este é o principal problema de Galiza" "Vostede recreouse no peor estereotipo machista", espetou o voceiro socialista, Méndez Romeu, en relación ás declaracións de Feijóo nas que aseguraba que a denunciante non conseguira o seu obxectivo. "Criminaliza a vítima é acúsaa de incitar ao delito", acrecentou. "U-la ética?". Afirmacións, as de Feijóo, "gravísimas" para a vice-portavoz de AGE, Yolanda Díaz quen coidou as afirmacións do presidente da Xunta unha mensaxe dirixida ás "mulleres" e ás "nenas deste país" de que "é normal" seren "tratadas como obxectos" ou que "troquen a súa sexualidade" por un posto de traballo. Mais Alberto Núñez Feijóo optou por pór a funcionar o ventilador, lanzar acusacións contra o PSdeG polos casos de corrupción e denuncias que o atinxen e falar das "220 mil persoas que non teñen traballo" na Galiza. Díaz (AGE): "Coas súas declaracións está a dicirlle ás mulleres que é normal que as traten como obxectos" Unha actitude que foi rexeitada polo conxunto da oposición abandonando o hemiciclo no que só quedaron o voceiro do PSdeG e un parlamentar socialista de Lugo. Feijóo só se referiu ao caso, iso si, sen mencionar o presidente da Deputación, para apelar á "prudencia" e acusar as forzas da oposición de "xulgar", "sentenciar" e ter "veredicto" ao respeito. "Calquera pronunciamento é precipitado" até non se coñecer a decisión da Fiscalía. "Corremos o risco de ser inxustos", dixo, para se "escaquear" --en verbas da deputada Carmen Iglesias-- de respostar. Iglesias: "Son uns machistas sen escrúpulos" Así as cousas, asegurou que actuará "con firmeza". Ora ben, cando sexa imputado en todo caso formalmente. Polo de agora, dixo, "non hai indicios". Polo Grupo Mixto, Carmen Iglesias, exixiulle que sexan asumidas "responsabilidades políticas" por un presunto delito de "acoso sexual" de acordo coa definición recollida na Lei para o tratamento integral de violencia machista aprobada en Galiza en 2005. "De responsabilidades penais xa se encargará a xustiza", dixo Iglesias. "Non se escaquee". O Baltargate á UE A vice-voceira de AGE, Yolanda Díaz avanzou que a eurodeputada de Izquierda Unida, Marina Albiol, levará perante as institucións europeas o caso ao abeiro da Directiva 78/2000 relativa á igualdade de tratamento no emprego e na actividade profesional. Díaz instou a Feijóo, aliás, a deixar de "facer o ridículo" e botar a Baltar do PP.