Hai unha coincidencia xeral en que a EPA (INE) aínda que non resulta perfecta, pois ten notables fallos, é a mellor fonte estatística sobre o mercado laboral de España e, xa que logo, de Galiza. Ten fallos evidentes, como, por caso na consideración de persoa empregada (basta con que se traballe 1 hora a semana), nembargante é a mais fiable. Por esta razón vouna utilizar para fundamentar a miña opinión sobre o mercado laboral de Galiza. A última EPA (4º trimestre do 2017) recollía estes datos básicos relativos ao emprego en Galiza: 1.237.900 activos, 1.055.800 empregados e 182.100 parados. Esa mesma fonte recollera que no comezo da grande recesión (EPA 4º trimestre do 2008) a situación do emprego en Galiza era a seguinte: 1.324.100 activos, 1.195.100 empregados e 129.000 parados. Comparando os dous períodos atopámonos con que Galiza nesta década –ocupada case toda ela pola grande recesión- perdeu polo camiño 86.200 activos e 139.300 empregos e gañou 53.100 desempregos. A pesar de levar tres anos seguidos de crecemento do PIB, Galiza non recuperou aínda a situación laboral –activos, empregos, parados- que tiña antes de que estourara a crise financeira que dou paso a grande recesión económica. Non a recuperou e parece que tardará tempo en logralo: a pesar da perda de activos o desemprego medrou froito da debilidade do propio mercado laboral como subliña a elevada perda de empregos. Unha debilidade que queda ben reflectida nos seguintes indicadores: baixas taxas de actividade (53%) e de ocupación (45,2%) pero elevada de paro (14,7%). Comparémolos coas medias españolas: taxas de actividade (58,8%), de ocupación (49,1%) e de paro (16,5%). A pesares dunhas menores actividade (-5,8%) e ocupación (-3,9%) o paro mantense igualmente en valores elevados (-1,8%). Finalmente, e neste repaso dos principais indicadores do mercado laboral galego cabe destacar que ao mesmo tempo dispáranse os contratos temporais e hai unha importante caída do salario real medio. Dinámicas que se viron favorecidas polas sucesivas reformas laborais neoliberais (2010, 2011 e 2012) aplicadas durante a grande recesión. Que está pasando realmente no mercado laboral de Galiza?: que a demanda non cobre a oferta –problema sistémico da economía galega-. O mercado laboral de Galiza, como tódolos mercados laborais, pon en evidencia a falsidade da teses neoliberais, mercados eficientes e condutas racionais, quen defenden que a oferta e a demanda do traballo, como as de calquera outra mercancía, tenden automaticamente a equilibrarse, punto do pleno emprego, e que si, por caso, iso non sucede débese a que existe un problema na oferta –os traballadores desempregados non queren aceptar o salario de equilibrio-. Noutras palabras: que se hai desemprego a culpa é dos traballadores desempregados por non aceptar traballar polos salarios que se lles ofrecen (salario de equilibrio) que garantan o pleno emprego. Velaí a necesidade, segundo estes gurús do neoliberalismo, de flexibilizar o mercado laboral para garantir que os salarios se adaptan –baixan- ao mercado. Claro que si acudimos de novo as estatísticas e esta vez as que nos ofrece o SPE (Servizo Público de Emprego), que recollen as modalidades de contratación, as citadas teses quedan, unha vez mais, en evidencia. En Galiza multiplícanse exponencialmente os contratos (9.000 mais so no mes de xaneiro) sen poder por iso impedir que medre o desemprego (12.000 empregos menos). A pesares da forte caída dos salarios reais (un 3% en termos medios reais pero que se dispara a un 12% no caso dos salarios mais baixos) e o fortísimo incremento dos empregos precarios (mais de un terzo dos novos contratos teñen unha duración inferior a unha semana e duplícanse os contratos a tempo parcial) o desemprego segue en niveis moi elevados (14,7%). Evidencias empíricas que confirman a falsidade das teses neoliberais: non é que os traballadores rexeiten os salarios ofertados senón que a demanda non cobre a oferta como se pode ver, por caso, na caída do número de horas traballadas (4.450.000 horas menos ao mes en relación a cando estourou a crise: unha media equivalente a 5,3 horas menos por asalariado). Por que sucede isto? Se nos centramos no emprego asalariado e atendemos as cifras oficiais vemos como a caída do emprego afecta tanto ao sector público (15% dos empregos perdidos durante a grande recesión) como ao sector privado (85%). Importantes estes datos por dúas razóns: 1. Galiza é, de seu, unha comunidade con unha moi baixa ocupación (49,1%) polo que precisa dun potente sector público para que tire da mesma. 2. Pero Galiza é unha comunidade na que o peso do emprego público é tamén moi baixo (o emprego asalariado público apenas ocupa ao 15% da poboación activa galega) por mor, entre outras razóns, do deficitario estado de benestar (en Galiza o persoal asalariado nas funcións públicas de benestar apeas supón o 12,1% do total asalariado e/ou o 8,2% dos activos). Hai, xa que logo, unha primeira conclusión evidente: os poderes públicos –tanto a Xunta de Galiza como o Goberno de España- contribúen directamente, coas súas políticas austericidas, a perda de empregos e, xa que logo, a baixa ocupación en Galiza. Velaí, por caso, que co gallo dos recortes o número de empregos perdidos en Galiza nas funcións publicas de benestar superou a cifra dos 5.000 (Datos recollidos dos Boletíns Estatísticos do persoal ao Servizo das AAPP) a pesares da enorme precarización –flexibilización- introducida no sector público galego (a taxa de temporalidade no sector público galego ronda o 25%). Unha practica que o propio Tribunal de Xustiza da Unión Europea considera ilegal. Perda de empregos públicos aos que hai que sumar os habidos no sector privado e que foron maioría (85%). Para entender esta perda de empregos no sector privado hai que ter en conta que o desemprego sole producirse por un desequilibrio entre a demanda e a oferta globais, mais exactamente pola realidade da demanda de bens e servizos cuxa debilidade fai que as empresas non vendan e se non venden nin invisten nin producen, e se non producen non contratan traballadores aínda que os salarios sexan extremadamente baixos, como sucede agora en Galiza. Se analizamos esta década comprobaremos que os empregos diminuíron (-139.300) ao par que caía a demanda agregada (13 puntos en termos reais) e ambos ao tempo que os salarios tamén caían (3% de media). Un período no que, por mor das reformas laborais, hai unha maior debilidade sindical e, xa que logo, unha merma da negociación colectiva (actualmente so o 25% dos traballadores asalariados galegos teñen un convenio con vixencia expresa: a metade en relación ao ano 2008. Unha merma que explica a citada caída dos salarios reais que, nembargante, non foi quen de provocar que aumentaran os empregos. Unha caída dos salarios reais que se acompaña no tempo dunha fortísima caída do investimento privado (-54,5% en termos reais). Importantes evidencias que desmenten as teses neoliberais dominantes sobre o emprego e a súa relación cao desregulación do mercado laboral e cos salarios. Evidencias que camiñan en sentido contrario a esas teses neoliberais. Galiza é un caso de libro: unha parte moi importante das empresas galegas están orientadas preferentemente ao mercado interno polo que as súas vendas dependerán da masa salarial que canto mais reducida sexa mais dificultades terán aquelas xa que diminuirá a demanda global e con ela as súas vendas. Velaí a realidade do mercado laboral galego. Cunhas administracións públicas que apostan pola austeridade fiscal, a precariedade laboral e o deterioro das funcións públicas de benestar e cun sector privado no que mingua a negociación colectiva e practicamente se desploma a demanda, o impacto negativo sobre o emprego está mais que asegurado. Publicidade


Summary: A formación frontista realizará esta quinta feira 25 unha reunión da súa Executiva nacional na cal decidirá unha data nova para a mobilización. Resolveu a suspensión do acto en solidariedade coas vítimas do accidente de tren acontecido en Santiago

O Bloque vén de decretar a suspensión de todos os actos que tiña previstos para conmemorar o Día da Patria, que inclúen tanto o Festigal como a propia manifestación. A formación frontista realizará esta quinta feira 25 unha reunión da súa Executiva nacional en que se escollerá unha nova data para a mobilización. A decisión tomouse en solidariedade coas vítimas do accidente de tren acontecido no lugar de Angrois, a catro quilómetros de Compostela. Representantes da formación nacionalista, como o portavoz parlamentar Francisco Jorquera ou o portavoz municipal no Concello de Compostela, Rubén Cela, desprazaronse até o lugar do sinistro para interesarse polo estado d@s viaxeir@s.


Summary: Un acto cívico homenaxea o histórico galeguista no seu cabodano lembrando o inmenso baleiro que deixou no país.

E leváronlle as pombas e as mazás a Isaac Díaz Pardo. No cabodano do seu pasamento, o escritor e artista recibiu unha emotiva homenaxe nun acto cívico celebrado no cemiterio de Boisaca e no que unhas vinte persoas encargáronse de lembrar a súa figura, así como os seus compañeiros de xeración. Un deses compañeiros e amigo, Lorenzo Varela, publicara un poema no seu libro Lonxe titulado Compañeiros da miña xeneración mortos ou asasinados. Nel, escribía: "Gardo, coma un morto, no centro do silenzo, da sede, da agonía, o día que vos poda levar á sepultura unha cesta de pombas e mazás". Volveuse escoitar nunha homenaxe organizada pola Academia Real Díaz Pardo, que de aquí en diante encargarase de difundir a súa obra. Precisamente, Xesús Alonso Montero explicou que esa Academia terá como labor fundamental a de difundir "a obra, as ideas e o legado" de Díaz Pardo en todas as súas dimensións. "a galega, ibérica e europea". "Hai que explicar todas estas dimensións para os novos que axiña serán o presente de Galicia", aclarou. Os intervintes destacaron a figura dun Díaz Pardo que foi "o motor de grandes causas" "Seguimos necesitando a Díaz Pardo", asegurou Inma López Silva, mentres Martiño Noriega incidiu nesa necesidade dun Díaz pardo que "xa tiña respostas" para a situación actual da sociedade. "Se hai un déficit é un déficit do público", engadiu o alcalde de Teo. Carme Blanco, David Otero, Luz Pozo ou Xosé Luís Axeitos foron outros dos encargados de lembrar a figura do que xa é un pedazo da historia de Galicia. Este último definiu a Isaac como "o motor de grandes causas". Ao tempo, homenaxeouse tamén a Valle Inclán, soterrado tamén en Boisaca, e de cuxo falecemento se cumpren este 5 de xaneiro 77 anos.


Summary: A Agadic presenta as novas marcas baixo as que se divulgarán as creacións galegas en oito feiras internacionais durante 2017

"Un país de película". Así é como se presentará o audiovisual galego en oito feiras internacionais durante o ano 2017. O Festival Internacional de Curtametraxes de Clermont-Ferrand, en Francia, será a primeira cita da nova imaxe exterior do audiovisual galego, que baixo as marcas Films from Galicia e Shorts from Galicia presenta un catálogo de ata 70 títulos de cinema e televisión, no caso das longametraxes. Xunto a elas, o programa apoiado pola Agadic presenta seis curtas. Tras Clermont-Ferrand as seguintes citas serán tamén en Francia: O MIPTV de Cannes, un dos maiores escaparates de traballos para a televisión, do 3 ao 6 de abril, o Marché du Film, tamén en Cannes, do 11 ao 20 de maio, e mais o MIPCOM, que xunta na cidade francesa profesionais nos contidos de entretemento de todo o mundo entre o 16 e o 19 de outubro. No mes de xuño o destino será La Rochelle, onde se celebra o Sunny Side of the Doc, mercado especializado en documentais, e contra finais de ano as novas marcas galegas promocionaranse en Bos Aires, no Ventana Sur. Os catálogos de longas e curtas baixo a nova marca serán presentados en oito feiras internacionais durante 2017 Films from Galicia e Shorts from Galicia serán tamén protagonistas en Conecta Ficción, o encontro internacional previsto en Santiago entre o 20 e o 23 de xuño. Neste caso a aposta é "conectar" contidos de ficción televisiva entre Europa, Sudamérica e os Estados Unidos. Eventos coma estes, indica a Agadic, serven para promocionar as producións propias e tamén para "estreitar vínculos de coprodución e distribución para os proxectos do audiovisual galego. Por algúns destes circuítos, subliña a axencia pública, pasaron filmes como a exitosa 'Mimosas', de Óliver Laxe, coproducida con profesionais de Marrocos. Tamén foi o caso de 'Feedback' -coproducida cos EUA-, 'A visitante', con Bélxica, 'As troitas cantan ao mencer', con Portugal, 'Buena Vista Australia', que implicou a profesionais galegos, australianos e alemáns, ou 'Día de Mortos', con México e Portugal. Longas O catálogo de Films from Galicia "estrutúrase en catro grandes bloques". O primeiro, 'Pics', amosa ata 23 longametraxes de ficción cunha "elevada porcentaxe de proxectos en avanzada fase de desenvolvemento" e mais de directores noveis en longas, como Andrés Goteira, Álvaro Fernández-Pulpeiro, Jaione Camborda, Anxos Fazáns ou Xacio Baño. 'Docs' presenta 18 longas documentais rematadas e tres en proxecto e 'Toons' integra seis creacións de animación, entre elas 'Psiconautas', de Alberto Vázquez, que vén de sumar un premio Goya aos seus múltiples recoñecementos. O último apartado, de televisión, presenta 13 obras de ficción e sete programas de entretemento. Curtas Shorts from Galicia está "dirixida prioritariamente aos programadores" de festivais especializados en curtas. "Inclúe información e acceso profesional á visualización dos seis traballos seleccionados para 2017", explica Agadic. Trátase de 'Montañas ardientes que vomitan fuego' (Helena Girón e Samuel M. Delgado), 'Einstein-Rosen' (Olga Osorio), 'Fajr' (Lois Patiño), 'Homes' (Diana Toucedo) e 'Volver allí' (Lucía Estévez). Xunto a elas figura 'Decorado', pola que Alberto Vázquez tamén vén de ser galardoado nos Goya.


Summary: As primeiras probas terán lugar o domingo 14 de marzo no recinto feiral de Silleda.

A Xunta renovará os exames de oposicións o próximo mes de marzo con "todas as garantías" despois de que as autoridades sanitarias autorizasen a súa celebración seguindo protocolos de actuación para a súa realización con seguridade e conforme aos principios de igualdade, mérito e capacidade. Nun comunicado remitido aos medios, a Consellería de Facenda explicou que as primeiras probas terán lugar o domingo 14 de marzo e terán lugar no recinto da Feira Internacional de Silleda en Pontevedra. En concreto, pola mañá realizarase o exame para o proceso selectivo do grupo A2 de Fisioterapia, no que están convocados 404 aspirantes; e do A2 de Terapia Ocupacional/grupo II Terapeuta ocupacional, con 417 persoas convocadas. A continuación, na quenda de tarde, terán lugar as probas para o grupo A2 de Enfermaría no que están chamados a participar 719 aspirantes. Facenda detallou que os exames serán no recinto feiral de Silleda, con capacidade para 13.600 persoas e con todas as garantías sanitarias e total seguridade, unha vez que as autoridades sanitarias avalan o protocolo Covid para a súa celebración. Os aspirantes deben acudir sos (agás aqueles que necesiten asistencia) e presentaranse á hora indicada na convocatoria, non con antelación. Deberán gardar en todo momento a distancia de seguridade e será obrigatorio o uso de máscara durante todo o proceso e o emprego de xel hidroalcohólico para entrar nos pavillóns. Ademais, en cada unha das portas nas que se desenvolvan as probas sinalarase de forma clara os accesos correspondentes, o que permitirá a súa visualización desde o exterior co fin de axilizar a identificación do acceso que corresponda a cada aspirante. Os interesados poderán consultar toda a información relativa ás medidas de seguridade no portal corporativo https://www.xunta.gal/funcion-publica/funcionarizacion.


Summary: Pablo Sanmartín é responsábel do arquivo municipal do Concello de Teo, un espazo que preserva xoias patrimoniais coas que podemos viaxar desde a historia da Real Fábrica de Papel do Faramello (Ribasar, Rois), a única produción galega de papel durante anos, até a Batalla de Cacheiras (Teo), que o pasado 23 de abril fixo 174 anos. Co confinamento, o traballo de arquiveiro tamén muda substancialmente.

En que consiste o traballo dun arquiveiro municipal? Desde 2007 son o responsábel do arquivo municipal de Teo. Cando cheguei, tiven que clasificar e organizar toda a documentación que, nalquel momento, estaba a monte, disposta sen ningún criterio desde o punto de vista arquivístico. Ao pouco, adquiríronse instalacións novas e comecei a traballar coa documentación de carácter histórico e administrativo. Neste arquivo conservamos bibliografía que vai desde o mesmo ano de constitución do concello, en 1836. Temos series documentais relacionadas coa poboación, padróns de habitantes, quintas... Á parte de todo este material, no día a día tamén traballamos coa documentación que vai chegando nova, pois é un arquivo aberto que, na actualidade, conta cunhas 5.600 unidades. Ademais, tamén imos atendendo usuarios externos ou internos, investigadores que ao longo do ano veñen facer traballos, cursos, libros, estudos e demais. Por outra banda, o arquivo está moi vinculado ao eido cultural e, de feito, desde aquí tentamos estendernos nese sentido. A semana pasada foi, desde ese punto de vista, unha das máis fortes porque, á parte de ser o Día do Libro, celebrouse a efeméride do acontecemento histórico máis importante do concello de Teo, a Batalla de Cacheiras. A petición dos compañeiros, fixemos unhas pequenas achegas nas redes sociais sobre este acontecemento. Así mesmo, seguiremos facendo algunha aportación máis en maio, polo Día das Letras Galegas. Sobre a Batalla de Cacheiras sacaron unha publicación en liña, de consulta pública. Propuxéronme facer unha pequena colaboración sobre estes feitos históricos para falar un pouco da repercusión que tivo esta batalla. Para o meu ver, quizais sexa o acontecemento histórico máis importante do que agora é o concello de Teo. Sempre digo que, para min, hai dous acontecementos na Galiza que marcaron o devir do país: a Revolución Irmandiña, que sacou un pouco a Galiza do medievo, e a Revolución de 1846, que achegou a modernidade á Galiza. Ambas as dúas foron revoltas que resultaron un fracaso porque os seus promotores perderon a guerra, mais das que xerminaron despois ideas que cambiaron o rumbo da nosa historia. Co gallo disto, ocorréuseme facer unha pequena achega sobre os monumentos que hai, tanto no concello de Teo ou no de Carral, como nas propostas que houbo no seu día en Compostela para facer unha pequena homenaxe a estes que se chamaron heroes da Revolta. Que xoias se poden atopar no arquivo que tutela? Cada investigador ten as súas xoias. Por exemplo, para quen está facendo un traballo de educación é marabilloso poder ver os planos das primeiras escolas de Teo, de finais do século XIX; para quen se interesa polo padrón de habitantes, acceder aos documentos de 1880; tamén poder consultar proxectos de diferentes obras urbanísticas, planos da reforma da ponte medieval de Pontevea... Todos os documentos son xoias. Agora tamén temos unha fototeca con fotografías antigas, máis de 2.000 imaxes... onde cada unha conta unha pequena historia do que pasou en Teo ao longo do século XX. Nun concello de case 20.000 habitantes, unha persoa soa traballando no arquivo pouco pode facer... Con máis recursos, humanos e económicos, poderíaselle dedicar tempo a este labor cultural, que para min é fundamental. Hai moitos concellos na comarca que nin sequera teñen persoal dedicado ao arquivo. Ás veces hai bolsas da Xunta que destinan uns meses, mais non se lles dá continuidade. Tentamos documentar recursos patrimoniais, turísticos, porque para facer rutas, encontros, actividades... é importante botar man do arquivo e sacar á luz ese material. Nese sentido, tamén colaboramos no xornal Teovivo con informacións do arquivo.


Summary: Inés Rey, Ángel Mato e Xosé Sánchez Bugallo.

Inés Rey foi elixida este domingo nova secretaria local do PSdeG da Coruña. A alcaldesa superou con 63% dos votos á outra candidata, a até agora secretaria xeral, Eva Martínez Acón. Segundo confirmaron fontes socialistas consultadas por Europa Press, Inés Rey obtivo 264 votos dos militantes coruñeses, mentres que Eva Martínez Acón alcanzou 152. Ambas as dúas socialistas, que se abrazaron após coñecer o resultado das votacións, protagonizaran un conflito interno que estalou coa expulsión de Martínez Acón do Goberno local por parte da rexedora por considerar que desatendía as súas funcións como concelleira. Pola súa banda, a até agora secretaria local respondeu asegurando que o motivo foi a reclamación das achegas que o grupo municipal socialista e algúns edís, entre eles a propia alcaldesa, debían ao partido. Inés Rey asegurou que o PSOE coruñés sae desta votación como un partido "máis unido, próximo á cidadanía e integrador", ademais manifestou que a militancia apoiou "o proxecto de cidade" que lidera desde hai dous anos. O novo equipo que lidera Inés Rey contará con Francisco Dinís Díaz Gallego como vicesecretario xeral e con Gonzalo Castro como secretario de organización. Maica Larriba, subdelegada do Goberno en Pontevedra, repite como secretaria local do PSdeG pontevedrés cunha lista de "consenso". O concelleiro Iván Pontes será o novo secretario de Organización dunha Executiva presidida por Benito Gama e na que haberá tres vicesecretarías. A secretaria xeral dos socialistas pontevedreses mostrouse "orgullosa e ilusionada" de encabezar un "proceso de renovación" que tiña como obxectivo saír máis "unidos, fortes e cohesionados". O actual alcalde de Ferrol, Ángel Mato, é o novo secretario local da formación socialista en Ferrol após unificar a súa candidatura con Germán Costoya, edil da corporación que esta mesma semana anunciara que se presentaría para relevar no cargo á até agora secretaria local, Beatriz Sestayo. Na asemblea realizada este domingo en Ferrol, Ángel Mato asegurou que asumir este novo cargo é un "reto persoal e unha responsabilidade moi grande". Pola súa parte, o alcalde de Santiago, Xosé Sánchez Bugallo, regresa á Secretaría Xeral da agrupación socialista da capital galega ao ratificarse a lista unitaria pola que o rexedor regresará ao cargo que xa ocupou na súa anterior etapa como alcalde santiagués. Como 'número dous' de Bugallo estará a concelleira de Cultura no consistorio compostelán, Mercedes Rosón, mentres que a Secretaría de Organización será asumida por Carmen Fernández Morante. O tamén edil do goberno local Gonzalo Muíños asumirá a área de Política Municipal e Acción electoral. Así mesmo, este sábado tiveron lugar as asembleas de Vigo e Lugo nas que, do mesmo modo que en Santiago e Ferrol, houbo candidatura de consenso encabezadas, respectivamente, polo concelleiro olívico, Carlos Font, -substitúe a Abel Losada- e a concelleira lucense, Ana González-repite no cargo-. No caso de Ourense prevese que a asemblea teña lugar a próxima semana. Na cidade das Burgas, agora capitaneada por unha xestora, só se postulou polo momento un afín ao secretario provincial e portavoz local, Rafael Rodríguez. Nos últimos días, militantes do PSdeG en Ourense denunciaron que a dirección galega permitía unha alteración das bases da convocatoria de renovación da asemblea local para participar no proceso interno.


O presidente lembra que os socialistas xa coñecían e asumiran os atrasos de 2016 e 2017 pero evita valorar as irregularidades agora desveladas polo Tribunal de Cuentas do xeito en que se pararon as obrasTras adiantar este mércores Praza.gal o informe no que o Tribunal de Cuentas sinala numerosas irregularidades no xeito en que Adif paralizou en 2016 e 2017 varias obras do AVE galego, diversas voces socialistas reclamaron este xoves aos populares, nomeadamente ao presidente Feijóo, explicacións por aqueles feitos. En particular, os socialistas contrapuxeron aquela paralización de obras durante os mandatos dos ministros populares Ana Pastor e Íñigo de la Serna co ritmo elevado dos últimos traballos que está a acometer agora Adif e coas críticas que está a lanzar a Xunta pola imposibilidade do Goberno central de dar unha data concreta de posta en servizo mentres non se realicen as probas de seguridade.O líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, reclamou que Feijóo dea explicacións no Parlamento sobre a paralización de obras durante os gobernos do PP, e similares explicacións esixiu o delegado do Goberno central, Javier Losada, quen lamentou a "confrontación" da Xunta cos prazos do AVE, cuxas obras están xa na súa recta final.Porén, preguntado sobre esa cuestión o presidente da Xunta evitou este xoves valorar as irregularidades agora detectadas polo Tribunal de Cuentas no xeito en que Adif paralizou as obras durante o Goberno do PP. Feijóo centrouse en lembrar que as paralizacións en si de diversos treitos, sen entrar no xeito en que se autorizaron, xa eran coñecidas porque as admitira o propio ministro De la Serna para adiar de 2018 a 2020 o prazo de entrada en servizo do AVE prometido previamente por Pastor. Ese novo prazo foi asumido no seu momento polo actual ministro socialista de Fomento, José Luis Ábalos, polo que Feijóo cualificou este xoves de "desfachatez" que o PSdeG, ao seu ver, xustifique os posibles atrasos actuais con aquelas paralizacións de hai tres ou catro anos. Por outra banda, este xoves un portavoz da oficina de representación da Comisión Europea en España insistiu en que o prazo de finalización do AVE a Galicia a efectos dos organismos comunitarios é 2022, data que Adif di que lle facilitou a Bruxelas con marxe a respecto das súas propias previsións para evitar perder fondos europeos ante un posible atraso. Porén, o portavoz comunitario engadiu que, á marxe desa data oficial, ese tipo de grandes proxectos poden atrasarse ou construírse máis rápido.


Non todo o totalitarismo emana de gobernos indiscutibelmente totalitarios. Estes existen, é obvio, pero existen igualmente unhas sombras deles con efectos parellos, trátase de gobernos con todos os selos e certificados precisos para cualificalos como democráticos, segundo a terminoloxía ao uso, pero que nalgúns casos segregan unha endorfina consciente ou inconsciente, liberan unha pulsión libidinal que se sustancia nunha suor fría... e autoritaria.Os gobernos abertamente totalitarios crean situacións de emerxencia, coma quen lanza un bote de fume entre a xente para tirar proveito da confusión e do medo e impoñer a súa lei. Algúns gobernos democráticos aproveitan as situacións de emerxencia que van xurdindo para dotárense de máis poder e para lexitimar a súa discrecionalidade, que lles permitirá despexar o camiño para impulsar, ou impoñer, a súa axenda.Dadas as circunstancias, e con licencia das súas cámaras de representantes, un goberno democrático pode ordenar o confinamento da súa poboación.Dadas as circunstancias, o goberno pode darlle ao botón de pausa do Parlamento e eludir as sesións de control.Dadas as circunstancias, pódense adiar as convocatorias de eleccións sine die, pese a ser a única canle de participación nas decisións políticas da cidadanía e, segundo nos din sempre, a festa e a encarnación da democracia.Dadas as circunstancias, pódese reprimir violentamente a quen saia da casa sen permiso, no que como máximo debería considerarse unha falta administrativa.Dadas as circunstancias, pódese legalizar a vixiancia dixital dos movementos ou dos parámetros biométricos das persoas, abrindo a porta a que por esa vía se coen outras intrusións na intimidade que pasarán a circular en favor de quen dispón da tecnoloxía para procesalas, clasificalas e beneficiarse delas económica ou politicamente, algo que dous meses antes nos parecería unha aberración. Dadas as circunstancias, pódese sacar o exército a patrullar as cidades e cederlle os atrís nas roldas de prensa para exercer de voceiros do goberno democrático, porque cando as cousas se poñen difíciles, ten que ser coma sempre o exército o que nos quite as castañas do lume.Dadas as circunstancias, pódense deixar virtualmente en suspenso dereitos como o de reunión e manifestación.Dadas as circunstancias, o estado autonómico pode deixarse reducido a un mínimo ente administrativo, sometido ao mando único.Dadas as circunstancias, o goberno pode seleccionar as preguntas que contesta e as que non, poñendo en corentena a liberdade de prensa.Enténdese que isto non é o que parece, moitas destas medidas poden mesmo ser razoabeis, e sono. Foron ademais suscritas por consenso ou mesmo unanimidade, o que non quita que entre as mensaxes implícitas se coe a idea de que, ante unha situación de emerxencia, o libro de estilo de todo goberno impón que se limiten os dereitos, se reforze a autoridade e a represión, e se aumente o control. Estas medidas vanse tomando con máis ou menos precaución, dependendo do signo das forzas políticas que gobernen cando a emerxencia se presenta. Neste caso, no Estado español, do mal o menos. En xeral, sexa cal sexa o signo, as medidas van sempre na mesma dirección, e se non se avanza máis agresivamente é porque vivimos das rendas dun proceso democratizador que foi asentando mecanismos de transparencia, equilibrio e rendición de contas contra a tentación dos excesos e as arbitrariedades dos executivos. Son estes os mecanismos que agora se están levantando e que, de non repoñerse integramente, non poderemos empregar como colchón fronte aos excesos futuros. Dinnos que se fai temporalmente pero tamén nos din que "cando pase todo isto" nada volverá ser coma antes. Sen ir tan lonxe, pensemos que entre PSOE e Podemos non foron quen en tres anos de derrogar algo tan retrógrado como a Lei Mordaza do PP. A todo se acostuma un, non é?Postos a imaxinar, poderíase aproveitar o estado de emerxencia con estratexias alternativas, por exemplo para poñerlle couto aos excesos do capitalismo e a globalización, para que sexan as fortunas especulativas das SICAVs e os paraísos fiscais as que contribúan fundamentalmente a que saiamos desta, para acelerar na loita por unha actividade económica sostíbel e un reparto da riqueza menos desigual, o que contribuiría a frear o cambio climático, que entre outros efectos ten o de facilitar o tránsito de virus entre especies e a súa posterior diseminación. Nada disto aparece no libro de estilo oficial para a xestión das emerxencias e todos os gobernantes aplicados se sinten máis seguros seguindo o libro.


Summary: A primeira edición do festival de poesía Alguén que respira! de Compostela deixará pegada. Polo menos en forma de libro. Un volume editado por Política Lingüística e mais o concello recolle obra de todos as autoras participantes e algunha importante novidade: un avance dos novos poemas de Olga Novo ou as primeiras traducións ao galego do inglés Andrew McMillan e do sirio Mohamad Frias.

A maiores, a publicación inclúe textos inéditos de poetas como Luísa Castro, Silvia Penas, Oriana Méndez ou Xil Xardón. Todas elas pasaron polos escenarios do certame, que comezou o pasado 21 de marzo -Día Mundial da Poesía- e remata este sábado, 24, cun recital do que farán parte Estíbaliz Espinosa, Ana Vallés e Nuria Sotelo traballarán sobre a poesía de Lupe Gómez, e o Niño de Elche. O pórtico do libro colectivo, deseñado por Manolo Martínez, corresponde ao manifesto do festival, responsabilidade de María Xosé Queizán e lido a pasada cuarta feira na apertura do encontro. "O pasado arraiga na poesía. / Un vento de futuro empuxa a crear. / Poetas alcemos as copas metafóricas / para brindar no esplendoroso 2018. / Viva a poesía!", finaliza o pregón, escrito en verso. Dedicado á poesía oral e á escrita en zonas de conflito, Alguén que respira! diríxeo o editor e poeta Antón Lopo.


Summary: Ás 20:00 horas desta segunda feira e após que Feixoo saíse en defensa do español como lingua vehicular no ensino.

"Hoxe ás 20h nas redes sociais: Sr Feixoo, combata o virus e non o galego! cos HT #OGalegoNonMata e #RemoveTheLimitations en referencia á indicación que lle fixo o Consello de Europa respecto do galego en decembro". Esta é a mensaxe que está a circular por Whatsapp e otras redes sociais. A finalidade desta iniciativa impulsada pola Mesa pola Normalización Lingüística é desmentir as afirmacións feitas polo presidente da Xunta esta fin de semana a través de twitter. O presidente da Xunta da Galiza e líder dos populares galegos, acusou o Executivo que preside Pedro Sánchez de "tentar eliminar por lei" o castelán como lingua vehicular na educación e pretender "amordazar a prensa" a través dunha norma para que "sexa o Goberno quen decida o que é verdade e mentira".Fíxoo a través de dúas mensaxes publicadas en español e con dous minutos de diferenza no seu perfil na rede social Twitter na tarde deste domingo. "En plena pandemia, cando se supón que debería estar a xestionar a segunda onda, o Goberno pasou a responsabilidade ás CCAA e dedicouse a tentar eliminar por lei o castelán como lingua vehicular, a tentar reformar a lei para elixir directamente os xuíces", sinala o primeiro 'tuit' publicado polo presidente autonómico. Unhas declaración que baten coa realidade. O propio Consello de Europa recomendou a finais de 2019 á Xunta de forma "inmediata" eliminar "as limitacións á docencia en galego". Un informe da Comisión de Expertos sobre a realidade das linguas minorizadas no Estado español constata dificultades e incumprimentos para o galego e constata a preocupante perda de falantes. "A transmisión do idioma de pais a fillos xa non está garantida", alerta.


Summary: O Programa Universitario para Maiores de 50 anos da Universidade da Coruña puxo en marcha unha nova edición do proxecto de formación universitaria específico para persoas adultas, primeiro no mes de abril no municipio de Zas e agora en maio no das Pontes. A súa directora, Matilde García Sánchez, conversa con Nós Diario sobre esta experiencia, non tan coñecida, que conta na actualidade con case un milleiro de alumnas e alumnos entre os seus campus da Coruña e Ferrol.

De que maneira funciona unha universidade sénior? É para estudantes maiores de 50 anos e busca ofrecer formación ás persoas que unha vez que conclúen a súa vida laboral queren unha solución para as súas inquedanzas a nivel cultural. Cos programas universitarios procuramos darlle visibilidade ás persoas maiores e que dalgunha maneira tamén contribúa a construír unha imaxe máis positiva desa etapa da vellez. O perfil que temos presenta unha idade de entre 60 e 70 anos e teñen en común que non están traballando. Poden ser persoas xubiladas, prexubiladas ou desempregadas. Realizamos programas específicos para este colectivo posto que non perseguen, neste caso, alcanzar unha competencia profesional. A idea é cultivar a mente, propiciar a reflexión sobre a cultura, os valores e facilitar os maiores coñecementos para aprender a desenvolverse nunha sociedade tan cambiante como a que temos neste momento. Procuramos que as materias que hai no plan de estudos teñan todas as ramas de coñecemento, neste caso da nosa universidade, desde humanidades a ciencias sociais, ciencias e tecnoloxía e ciencias da saúde. O programa dura catro anos e, ao remate, obtense o título de graduado sénior. Non hai avaliación, polo que é unha aprendizaxe moi tranquila, non se senten sancionados nin lles obrigamos a realizar probas que moitas veces rexeita o estudantado. A dedicación é de dous a tres días á semana con materias obrigatorias e optativas. Ademais, temos obradoiros, saídas e conferencias. Tamén existe unha posibilidade de posgrao. O certo é que quen entra continúa. Agora mesmo a media de estadía é de 14 anos. Algunhas das experiencias educativas positivas da universidade sénior poderían aproveitarse na universidade convencional? A sénior ten un compoñente especial. O formativo, que participa da misión da propia universidade, mais o ámbito social que busca o alumnado maior. No grao júnior queren rematar rápido eses catro anos, conseguir o seu título e incorporarse ao traballo, facer un máster ou unha estancia. O obxectivo é totalmente diferente, non é unha ensinanza regrada. É certo que noutras universidades esa formación permanente nesa franxa de idade nalgúns títulos trabállase esa competencia. No noso caso buscamos un obxectivo interxeracional de forma que os que rematan o grao sénior poidan compartir as aulas coa mocidade. Hai unhas prazas reservadas que poden ocupar como oíntes. O intercambio é marabilloso. O estudantado novo percibe as inquedanzas dos maiores de aprender sen ningún tipo de obriga e estes moitas veces participan. Desde o Plan Boloña mudaron moitas cousas. A aprendizaxe é diferente e hai máis participación e non tanto a lección maxistral nos estudos regrados, búscase máis a autonomía do alumnado. Aínda así, hai cousas por mudar. A pandemia trouxo mudanzas na universidade sénior? Con esta pandemia cambiou o sistema a empregar como consecuencia da non presencialidade. Tivemos que traballar e reflexionar máis. A imaxe dos maiores está moi estereotipada e cando se falaba de ir á aprendizaxe virtual nun principio a previsión era de que sería moi complicado. Como rachar coa fenda dixital dos maiores? En realidade hai un perfil que se desmarca desta visión nas últimas décadas e teñen máis competencia dixital. As persoas maiores teñen moito que achegar, son proactivas, gozan do momento e integraron nas súas vidas as novas tecnoloxías, polo que están máis actualizadas e informadas.


Summary: A hostalaría acolle con moita preocupación as novas restricións. Lamentan que, pese a arriscar para tirar adiante da economía, agora sexan o sector máis castigado. Advirten que a situación de moitos negocios está "ao límite" e anticipan unha vaga de despedimentos e feches a partir do 15 de decembro.

O pasado 21 de outubro entraron en vigor novas restricións encamiñadas a reducir a incidencia do coronavirus no país, pero que na práctica supoñen un duro golpe a sectores como o da hostalaría, que aínda segue á espera de medidas efectivas por parte da Xunta para aliviar a difícil situación pola que atravesan estes negocios. O sector non acolleu nada ben estas novas restricións. "Vémolas desproporcionadas e non se corresponden coas doutros sectores", sinala Lois Lopes, da Asociación de Hostalaría de Compostela. Na súa opinión, "en todas as actividades onde hai contacto físico deberían tomarse as mesmas medidas, e realmente está demostrado que iso é o efectivo, mais tomalas parcialmente contra o noso sector non leva a ningún lado", lamenta. Arredor de 85% dos locais están fechados porque non teñen capacidade para abrir ou non poden A propia Xunta recoñece no Diario Oficial da Galiza (DOG), no que veñen recollidas estas novas restricións, que moitos dos novos contaxios se dan por contacto familiar en lugares fóra do ámbito profesional nos que non se toman ningún tipo de medidas. "Se restrinxes o servizo que nós prestamos e despois ese se realiza en espazos privados onde non hai capacidade ningunha de inspección nin de control, vemos que se agrava o problema. Non só non se corrixe, senón que se insiste en facelo mal", denuncia. Os empresarios e as empresarias que se dedican á hostalaría coñeceron as novas medidas no mesmo momento que entraron en vigor. "Non hai transparencia cos datos, non se reúnen co sector e lexislan no DOG á mesma hora que entra en efecto. A estas alturas merecemos algo máis de respecto", sinala Lopes. "Polo menos que se tomen a molestia de convencernos de que son as medidas que hai que tomar, pero aquí parece que canto máis duros sexamos, mellor". Un sector ao límite Como sinala o integrante da Asociación de Hostalaría de Compostela, o sector está "ao límite do límite". Arredor de 85% dos locais están fechados porque non teñen capacidade para abrir ou non poden, "e se isto se demora moito pode haber 3o% de feches definitivos", alerta Lopes. Para evitar esta sangría, a Xunta vén de anunciar axudas de até 20.000 euros para que os negocios de lecer nocturno fagan fronte ao alugueiro. Á espera de concretar esta medida, Lois Lopez amósase cada vez máis reacio a valorar anuncios "que non se corresponden coa realidade". Explica que esas axudas irán para a xente que leva fechada 6 meses ou máis e "as dificultades económicas dunha empresa non se poden avaliar polo tempo que leva fechada ou por outros parámetros que están empregando aí". "É benvida, pero insuficiente", recoñece. En Compostela, as restricións veñen xa do 15 de agosto, co fechamento e do lecer nocturno. O 3 de setembro decretouse o nivel 2 e o pasado 21 de outubro toda a hostalaría galega pasou a nivel 3. "Quizais o de abrir non era a mellor solución, pero o sector fixo unha aposta forte por recuperar a normalidade e pór os nosos negocios en marcha e reivindicar o noso dereito a traballar. O que non pode ser é que os que apostamos, os que tiramos para adiante, agora quedemos fóra. Deben mirar outros parámetros, non o tempo que levas fechado". Cabeza de turco As persoas que traballan na hostalaría séntense "cabeza de turco" na aplicación dunhas medidas restritivas que, como apuntan, afectan de cheo a un sector que representa 20% da economía do país de modo directo, e do que dependen outros moitos sectores. "Estanse a tomar medidas absolutamente lesivas sen un plan B. Non creo que sexa moito pedir que haxa un plan de rescate real, concreto e que todos saibamos a que aternos", di Lopes, que lembra que a Xunta, como lle recordou recentemente o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza, ten competencias na materia. "A Xunta dicía que se limitaba a executar as directrices de Sanidade, pero estas non son máis que instrucións para que cada territorio actúe en función da súa realidade, e eles [o Executivo galego] fixérono en función dos seus intereses, non da realidade", aféalles. Vaga de despedimentos Desde a Asociación Coruñesa de Hostalaría, Héctor Cañete, insiste no desproporcionado das restricións, na insuficiencia das axudas e na dramática situación pola que pasan moitas empresas. "Están no límite absoluto após un verán no que non se puido traballar, e vaise acabando o aire que daban as terrazas, o que debuxa un escenario complicado de cara ao inverno". Como explica Cañete, "non só é cubrir os gastos, é que precisas un modo de vida, comer, pagar a escola dos fillos,...". Afirma que os ERTE foron de grande axuda, mais o feito de non poder despedir "foi un erro en toda regra". Como apunta, en decembro, cando remate o prazo de carencia de seis meses que fixan os ERTE, haberá moitos despedimentos e fechamentos, "mais dos que se producirían se tivesen deixado despedir para axustar o cadro de persoal ás necesidades". "Será algo sen precedentes", advirte o directivo.


Summary: Manuel Casal Lodeiro vén de publicar A Esquerda ante o colapso da civilización industrial (Véspera de Nada/ Asociación Touda) un ensaio sobre a resposta que os movementos políticos están a dar ante o esgotamento do actual modelo baseado no crecemento.

Dende hai uns días está xa dispoñible o libro A Esquerda ante o colapso da civilización industrial, un ensaio no que Manuel Casal Lodeiro, Casdeiro, membro fundador da asociación Véspera de Nada, reflexiona sobre a resposta das esquerdas políticas ante o colapso da civilización industrial motivado polo esgotamento das fontes fósiles de enerxía. Prologada por Teresa Moure, e coeditada por Véspera de Nada e a Asociación Touda, a obra contou cun proceso de crowdfunding "urxente", que permitiu financiar con pedidos anticipados a impresión dos 200 primeiros exemplares. O libro analiza criticamente as dificultades que a xuízo do autor teñen algúns sectores da esquerda política e social para "asumir a situación de choque civilizatorio contra os límites biofísicos do planeta" e como "fica descolocada perante a perda de referentes sagrados como o protagonismo da clase obreira ou o mito no progreso material imparable da Humanidade". Así mesmo, debulla algunhas propostas que si están a afondar no decrecemento. Ata que punto a esquerda (sobre todo na nosa contorna máis próxima) mudou a súa posición con respecto ao devalo da civilización industrial, o peak-oil e o propio concepto de crecemento? Observas algúns avances? Onde? Son suficientes? Eu vexo algún tépedo avance, cando menos no plano teórico, de declaracións ou inclusións programáticas dalgúns conceptos. Así, por exemplo, Nós-Candidatura Galega incluiu por primeira vez o recoñecemento do Peak Oil no seu programa ás xerais, e foron desaparecendo as mencións obsesivas (habituais en case toda a esquerda) a ese obxectivo totémico do "crecemento económico". No mundo de AGE-Mareas comezaran xa antes dar estes pasos, pero a nivel de demostración palpable, alí onde gobernan, a verdade é que aínda non vimos nada que demostre que é algo asumido máis alá da tona do discurso. "É importante que nos novos gobernos municipais e nos novos parlamentos cada vez haxa máis presencia de persoas que teñen algún coñecemento da cuestión e que se atreven a cuestionar a viabilidade do crecemento económico" Con todo, é importante que nos novos gobernos municipais e nos novos parlamentos cada vez haxa máis presencia de persoas que teñen algún coñecemento da cuestión e que se atreven a cuestionar a viabilidade do crecemento económico, aínda que de aí a dar o paso de recoñecer que a civilización ten os días contados tamén hai un abismo. E non debería ser así, en realidade, porque como di Jorge Riechmann, abonda botar contas durante 5 minutos para decatarnos de que o rumbo actual nos leva a un colapso catastrófico en non moito tempo. Velaí o manifesto Derradeira Chamada que asinaran bastantes políticos de esquerda o ano pasado, mais que aínda non deu froitos nas propostas políticas nin tan sequera da maioría dos propios asinantes. Tamén hai quen avanza no recoñecemento pero non o transmite no discurso público, e xoga a facer como que non hai un colapso civilizatorio en marcha, para non perder votos "asustando" o electorado. En resumo: moi escasos avances e exasperantemente lentos. E o colapso non espera. "Hai quen avanza no recoñecemento pero non o transmite no discurso público, e xoga a facer como que non hai un colapso civilizatorio en marcha, para non perder votos "asustando" o electorado" No libro tamén se analiza a transformación que neste novo tempo están a ter (ou deberían ter) outras correntes ideolóxicas, coma o soberanismo ou o feminismo. Como deben ser estes soberanismo e feminismo adaptados á nova realidade? Na miña opinión a adaptación que precisan pasa en primeiro lugar, como no caso da esquerda en xeral, por asumir a existencia, gravidade e inmediatez da discontinuidade civilizatoria. Iso muda moitos dos seus presupostos de partida, e sobre todo as súas estratexias. No caso do feminismo penso que se ten avanzado moito e temos un ecofeminismo forte, con importantes pensadoras e activistas camiñando nunha dirección sumamente interesante, e non só para o propio feminismo senón para o resto das ideoloxías e activismos. No canto, no terreo do soberanismo hai pouca consciencia de que o devalar civilizatorio supón unha oportunidade histórica ao tempo que novas ameazas. Sabemos así, que a cuestión enerxética é central no relacionamento (algúns din que "colonial") entre a España e Galiza, e se o repensamos a partir da consciencia de que vai haber unha queda brutal na dispoñibilidade enerxética a nivel global (fálase dun 80 ou 90% dos países máis industrializados) daquela palabras como "soberanía enerxética" cobran unha centralidade absoluta. É dicir, cando xa non hai para todos, é cando máis importante resulta saber de quen é / para quen é cada recurso. Outro tanto pasa coa cuestión de "soberanía alimentar" ou a monetaria en contextos de crise de alimentos (non só polo devalar da enerxía fósil senón tamén polas consecuencias do Caos Climático en marcha) e de insustentabilidade do sistema financeiro e das moedas actuais, que non esquezamos están baseadas no esquema Ponzi da creación de débeda a cargo dun crecemento futuro que non volverá. No noso país apenas xente como Miguel Anxo Abraira están a poñer estas cousas claramente no debate político. En Euskal Herria e Catalunya tense avanzado algo máis, como demostran algunhas formulacións que recollo no libro. "No caso do feminismo penso que se ten avanzado moito e temos un ecofeminismo forte, con importantes pensadoras e activistas camiñando nunha dirección sumamente interesante" No libro faise un dura crítica ás propostas de Renda Básica universal. Por que? Ben, non sei se é dura ou non, pero moitas veces si que podemos soar duros quen dicimos: amigos, isto que dicides soa moi ben e semella moi xusto e moi equitativo, pero partides dunha base que non é certa: que a civilización industrial vai seguir estando aí por moito tempo, coa súa hipercomplexidade social, cun Estado máis ou menos potente, con ingresos fiscais enormes denominados nas moedas actuais, cunha enerxía abundante que respalde ese diñeiro que propoñedes repartir, etc. Nós imos ao "básico" de verdade, que son as necesidades humanas: comer, beber, ter un teito, con que vestirnos, etc. E para iso o diñeiro é só un medio. Pero non é o obxectivo, o diñeiro non é o satisfactor final das necesidades. Puido estar ben a idea dunha RBU xestionada en euros polo Estado, pero noutros tempos, non agora que nin o euro nin o Estado teñen a súa continuidade asegurada. Nós volvemos a cuestións historicamente máis permanentes: o dereito á terra, a acceder a ela, como fonte principal da satisfacción das necesidades básicas non só dos humanos senón de todos os seres vivos. Penso que poderían xogar aí unha función de ponte entre ambas formulacións algún tipo de renda básica denominada en moeda complementaria respalpada pola creación emerxética de riqueza, como xa teño proposto noutras ocasións. "Puido estar ben a idea dunha RBU xestionada en euros polo Estado, pero noutros tempos, non agora que nin o euro nin o Estado teñen a súa continuidade asegurada" Na cuestión da chamada "pobreza enerxética" pasa un pouco o mesmo: centrámonos en buscar o xeito de pagar facturas sen ter en conta que a factura para o que serve é para pagar unha enerxía que se cadra podiamos obter doutro xeito ou simplemente non gastar. Partir do coñecemento de que hai un devalar enerxético inevitable que vai arrasar co noso modo de vida e de organización social muda a perspectiva completamente. E non estamos facendo esa mudanza de paradigma ao mesmo ritmo que devala a civilización e iso vai provocar unha gran confusión, carraxe e caos social, e vai alimentar totalitarismos e unha volta ás formulacións nazis (no libro insisto en que cómpre ler a Carl Amery para entender que en realidade Hitler foi un precursor do que nos agarda). Repítoche unha das preguntas que te fas na obra: "O capitalismo é compatible con algunha caste de decrecemento?" Eu coido que non. Polo menos non "este" capitalismo, hiperfinanciarizado, industrial, mundializado... E postos a ter que reformalo para que poida convivir coa imposibilidade de seguir a medrar e a acumular beneficios, confrontados cos límites do crecemento físico, as saídas que terán as elites serán ou seguir a opción que xa apuntara Susan George no Informe Lugano (é dicir, acabar con boa parte da poboación humana do planeta) ou simplemente abandonar o sistema capitalista e volver a outros que sempre lles funcionaron en épocas de menor dispoñibilidade de enerxía: o feudalismo e a dominación pura e dura, mesmo cunha volta a algunha forma de escravitude. Veremos durante un tempo intentos de reflotar o capitalismo a base de espoliar aínda máis o futuro, a natureza, a vida en xeral e os humanos en particular, pero ao final irán ao práctico: sen enerxía, sen industrias, sen sociedade de consumo, só quedará pasar da explotación á dominación, isto é, dominar as masas por medio ou por outro simplemente para conservaren o poder e sobreviviren a custa de quen for. O perigo non está só en que eses intentos poidan destruír boa parte da biosfera e supoñer un sufrimento social sen precedentes, senón que as elites o destrúan todo nunha demencional loita polos derradeiros recursos. Soa apocalíptico? Ben, abonda erguer a ollada e mirar o que temos diante: aí é cara a onde nos leva a inercia das políticas actuais. "Veremos durante un tempo intentos de reflotar o capitalismo a base de espoliar aínda máis o futuro, a natureza, a vida en xeral e os humanos en particular" Repasas tamén algunhas das iniciativas políticas e sociais que valorades positivamente. Cales destacarías? Eu penso que o máis interesante a día de hoxe está xurdindo moi "por baixo do radar", fóra do foco dos grandes de medios de comunicación e do teatro electoral. Son iniciativas como as Cooperativas Integrais e análises políticas na liña de Carlos Calvo Varela, Joám Evans, Carlos Taibo e moitos outros autores que menciono no libro. Tamén a Guía para o descenso enerxético penso que é un libro que, como dicía o propio Carlos C. Varela, agacha baixo a súa apariciencia de inofensivo manual práctico unha proposta política de reorganización social revolucionaria. Fóra de aquí paréceme especialmente interesante a proposta de Ted Trainer, de quen dentro duns meses teremos a tradución a castelán do seu libro máis revolucionario e todo o que levan anos construíndose en Chiapas, o Curdistán e nalgúns outros lugares. Hoxe en día o máis valioso véxoo nos terreos do ecoanarquismo, do decrecemento, das cidades en transición, do ecofeminismo, das ecoaldeas, do municipalismo libertario, da recuperación do concello aberto e das loitas indíxenas e polas soberanías da terra (pensemos nas ameazas aos nosos montes comunais), da enerxía, da auga, das sementes... Algo que poderiamos englobar no termo de "ecocomunitarismos". É dicir, en terreos que non ocupan precisamente moitos minutos nos debate políticos que botan as televisións e que determinan o terreo do posible na política partidista, e xa que logo, estatal. Quen queira ver e vivir a revolución debería apagar a tele, aparcar un chisco as redes sociais online e ollar ao seu redor movementos minoritarios que están sementando a mudanza de civilización que tarde ou cedo terá que seguir o resto da sociedade, se non quere acabar na outra opción, a fascista (e no caso do noso país o neocolonialismo extractivista, enerxético e alimentar). "O máis interesante a día de hoxe está xurdindo moi "por baixo do radar", fóra do foco dos grandes de medios de comunicación e do teatro electoral" Que medidas concretas se poden adoptar de cara a unha adaptación social pospetróleo? Tanto na xa devandita Guía para o descenso enerxético como tamén nun anexo deste novo libro ou en sitios de referencia en Internet como poden ser Municipios pospetróleo hai unha ampla batería de ideas, por suposto moi mellorable e ampliable. Hai un bo feixe de xente pensando en todo o mundo como pasar á práctica, tanto para unha adaptación desde riba (top-down) como desde baixo (bottom-up), para levantar unha nova civilización moi diferente entre os cascallos desta. Ambas as dúas parécenme estratexias válidas e mesmo hai quen apostamos por unha "estratexia dual" que combine a acción desde gobernos, concellos, etc. coa acción social de base. Cada unha ten as súas dificultades, os seus ritmos, as súas potencialidades e as súas limitacións. O que está claro é que hai que poñelas en marcha xa, sen agardar a que haxa unha consciencia social maioritaria da situación de colapso. "Os prezos actuais do petróleo están dando unha perigosa impresión de tranquilidade, mentres o colapso progresa imparable en forma de exclusión social, de aumento do espolio, de colapso progresivo en diversas áreas do mundo" Os prezos actuais do petróleo están dando unha perigosa impresión de tranquilidade, mentres o colapso progresa imparable en forma de exclusión social, de aumento do espolio, de colapso progresivo en diversas áreas do mundo, de destrución de industrias, de deterioro ambiental, de esgotamento de recursos vitais... Se agardamos a que haxa racionamento nas gasolineiras ou desabastecemento nos supermercados entón será demasiado tarde e teremos perdido a ocasión de prepararnos cando aínda tiñamos recursos. Por citar só un par de medidas importantes: desde abaixo podemos irnos organizando a nivel local en cooperativas integrais (estilo Enric Duran e compaña) ou de desenvolvemento comunitario (por usar a terminoloxía de Trainer), e desde os concellos podemos ir promovendo a autosuficiencia alimentar poñendo hortas urbanas ou periurbanas por todas partes. Como debe ser a esquerda postindustrial? Antes todo debe ser consciente de que debe ser postindustrial. Isto é, consciente de que conceptos ata o de agora fulcrais para ela como o traballo, a industria, o máis para todos, están a se esborrallar e que non van volver. Entramos nun período civilizatorio totalmente novo, que terá moito do período preindustrial pero tamén cousas moi diferentes, comezando polo feito de que agora temos unha poboación sete veces a que había entón, e unha biosfera moito máis deteriorada. Isto debe levar tamén, na miña opinión, a que se supere dunha vez a separación histórica entre esquerda estatista e antiestatista (marxistas e anarquistas, dito doutro modo), principalmente porque a vía estatal ao comunismo perde potencialidade en paralelo ao devalo enerxético-civilizatorio. Non quero con isto dicir que tras o petróleo non vaia haber Estados, porque tamén os houbo antes, por suposto; pero si que van ser Estados moi diferentes aos actuais, con moitísimos menos recursos e poder (para o ben e para o mal). Por suposto, esquezámonos de nada parecido ao Estado do Benestar, que case toda a esquerda teima en manter ou recuperar. "Ante todo [a esquerda] debe ser consciente de que debe ser postindustrial. Isto é, consciente de que conceptos ata o de agora fulcrais para ela como o traballo, a industria, o máis para todos, están a se esborrallar e que non van volver" Xa que logo, boa parte do noso futuro vaise xogar fóra do terreo estatal, e de aí que cobre importancia o concepto do comunitario (e dos bens comúns), como esfera aparte da pública (estatal) e a privada. A esquerda podería resituarse perfectamente nese novo contexto, aínda que xa estamos a ver que lle vai custar moitísimo, sobre todo se segue teimando en camiños sen saída como a socialdemocracia "reloaded" de Podemos, Syriza, etc. Esa non é a esquerda que precisamos, e se non mudan de propostas e trocan o neokeynesianismo polo decrecemento socialmente controlado, o que van facer é sementar a súa propia destrución cando a realidade do colapso demostre que son inviables as súas propostas e lle dea ás á estrema dereita. Web complementaria ao libro


Summary: A portavoz do PPdeG, desaparecida da escena pública en plena campaña electoral tras as revelacións xudiciais da Pokemon na que saía o seu nome, recuperou a palabra.

Paula Prado recuperou a voz. A portavoz do Partido Popular volveu facer uso da palabra en público tras unha longa tempada de silencio. Algo abraiante nunha portavoz dun partido político e máis en campaña electoral. O feito de que até por dúas veces a 'Pokemon' sinalase a esta deputada popular provocou que optase polo enmudecimento e por pasar a un segundo plano. A súa actividade restrinxiuse ás redes sociais. Mais foi pasar o día das eleccións europeas e recuperar Paula Prado a voz en público. Fíxoo en sede do parlamento Galego, no marco da sesión plenaria. A portavoz popular falou de diversos temas, como a "disciplina orzamentaria" ou para cargar contra o goberno andaluz. Mesmo para, na defensa da adaptación da lei de reforma local, preguntarlle á oposición como era posíbel "tanta incoherencia, tanta hipocresía, tanto populismo de esquerda". Retruque Mais o seu ataque máis duro reservouno para o BNG, ao que acusou de ter "ingresos pantasmas que aparecen en contas de xeito inesperado". Unha frase que fai referencia á noticia da semana pasada que vinculaba a Vendex cun ingreso de 6.000 euros nunha conta do BNG. Mais a propia fronte nacionalista xa aclarou, coa documentación que lles entregou a propia NGB a petición do BNG, que ese ingreso fora feito polo propio Bloque. Prado dixo esta frase durante o debate con Tareixa Paz (BNG) e Yolanda Díaz (AGE), que lle reprochaban que dese "leccións" malia a situación de corrupción na que aparecen envolvidos cargos do seu partido. As declaracións veñen a se sumar ás realizadas pola portavoz popular sobre o BNG xusto antes de acollerse ao "voto de silencio". Acusou os nacionalistas de lexitimar "cincuenta anos de terrorismo" (pola coligación con EH Bildu). Terceira demisión no PP de Compostela De por parte, o edil Adrián Varela presentou a súa demisión como concelleiro do PP en Compostela, asegurando que a súa decisión é de carácter persoal e non obrigada polo partido. É unha demisión que xustifica "por solidariedade" cos 7 compañeiros (edís do grupo de goberno) que sentaron no banco dos acusados tras aprobar en xunta de goberno pagarlle a defensa pola súa imputación na Operación Pokémon. A marcha de Varela é a terceira no que vai de mandato nas ringleiras do PP de Compostela, tras as de Conde Roa e Ángel Espadas. O alcalde compostelán negou que a demisión de Varela supoña unha "crise" no goberno local.


Summary: O dispositivo permitiu a localización e posterior detención do president na súa viaxe de volta a Bruxelas desde Helsinki. O arresto produciuse no estado alemán de Schleswig-Holstein, que acaba de liberar Puigdemont ao non apreciar o delito de rebelión que lle imputa o xuíz do Supremo Pablo Llarena.

As autoridades belgas abriron dilixencias contra o Estado español en relación ao xeolocalizador instalado no vehículo de Puigdemont, segundo avanzou a TV3. A operación de seguimento e posterior arresto de Puigdemont foi supervisada por unha equipa de no mínimo 12 axentes do CNI, segundo terían informado fontes da investigación á axencia Efe. De por parte, un xuíz belga decidiu deixar en liberdade e sen fianza os ex consellers Toni Comín, Meritxell Serret e Lluís Puig, sobre os que pesa unha euro-orde emitida polo xuíz Llarena. Non se ditou ningunha medida cautelar contra eles, ao consideraren as autoridades xudiciais belgas que non existe risco de fuga.


Summary: O agasallo é duplo mais nun produto único. Libro máis cd. O formato imponse na oferta editorial para estas festas dedicada á cativada. Desde sons tradicionais até propostas innovadoras. Pablo Díaz, Xurxo Souto e Lalo Carnota, Uxía, Xiana e Xosé Lastra, Mamá Cabra, Luís Prego, Suevia Sobral ou Migallas teñen novidades para ler, escoitar, xogar e bailar.

Os catálogos editoriais estanse a encher de discos-libros, un formato novo que se impón con forza na oferta para infantil e no que se están a comprometer tanto persoas do mundo da literatura como grandes nomes da música que atravesaron a barreira para se achegar a un público de menor idade, como Uxía -que se iniciou cun exitoso "María Fumaça" para continuar logo con "Rosalía pequeniña"- ou Magín Blanco que despois de dous discos cunha nena, un grilo e un barquiño como protagonistas anuncia xa o que será o seu próximo traballo dedicado a bebés. Recollemos unha escolma das novidades editoriais en discos-libros, algúns recén saídos para agasallar nestas festas. "A Terra Queima", de Xurxo Souto e Lalo Carnota (Xerais) A historia é de Xurxo Souto, a música de Lalo Carnota, Sesé Barreiro pon as ilustracións e a fotografía xurde da cámara de Xulio Rey. Das súas mans nace A Terra Queima (Xerais) un libro-CD no que todas as linguaxes conflúen para construír unha historia que se le e se escoita, que sabe a terra e mar e transmite a enerxía que agocha a natureza. Antón, un rapaz das Lagoas, é o protagonista que Xurxo Souto crea para achegar á rapaciada a unha historia de misterio, a resolver un enigma descomunal. Na aldea de seus avós, Lardeiros, un corvo de nome Roque pídelle axuda para atopar a solución a unha cuestión en aparencia complexa mais que ten as claves próximas, na contorna do mar que está á beira e que garda tantos misterios nos seus cons. Convida Xurxo Souto a visitar un roteiro singular, a través dunha ampla xeografía. O cerne estará na paisaxe que deseñan as pedras percebeiras que rodean á Torre de Hércules, todas con nomes sonoros, a Longuiña, O Grelle, Sogadoiro, As Eiras... que compre coñecer de querer atopar a solución ao crucial enigma. O conto de Xurxo Souto ten banda sonora que bebe tamén dos sons do mar e a natureza. "As veces buscamos moi lonxe o que temos diante dos fociños", dille a Antón o home mariño e esa é unha das leccións de A Terra Queima, o fascinio pola forza da natureza que nos rodea e a querenza polas nosas orixes. "Toc toc" para entrar no universo de Pablo Díaz (Galaxia) Con Toc toc (Galaxia) atravésase a porta que vai dar ao universo de Pablo Díaz. Música para cantar e bailar nun disco-libro que nos achega a un mundo alegre no que mesmo os animais poden chegar a formar unha orquestra. Toc toc rima con rock, con pop e con folk, di Pablo Díaz. E por algo será. Do achegamento de Pablo Díaz á música tradicional, nace o "substrato" de moitas das cancións e mesmo algún romance ao que el lle imprime a marca propia como acontece con "O piollo e a pulga". Os inicios están na creación de música para contar historias en actividades que desenvolvía en colexios e centros de ensino. Así naceu Tic toc, o seu primeiro disco (Kalandraka) que foi moi ben recibido polo público infantil. Uxía: "Rosalía pequeniña" (Galaxia) Rosalía pequeniña sería hoxe, como daquela, unha nena guerreira, gustaríalle o rock tocado con gaita e vestiría de punki". Así presenta á autora de "Cantares Gallegos" a escritora Begoña Caamaño no limiar que abre o disco-libro no que Uxía ofrece novos ritmos para que as crianzas canten á poeta. Recolle os seus poemas nun amplo abano de ritmos, desde a muiñeira ao rock. Uxía contou para este traballo coas voces de Sés, Guadi Gallego, a Señora Carme ou Aline Franzao, os arranxos de Sergio Tannus, os sons de Isaac Palacín, Benxamín Otero, Pablo Seoane, Santi Cribeiro ou o propio Magín Blanco. "Como chove miudiño", "Has de cantar" "Paseniño", "Miña santiña, miña santasa", "Alborada" ou "Maio longo" son algúns dos poemas musicados nun disco que inclúe tamén unha recreación do poema de Curros dedicado a Rosalía. Xiana e Xosé Latra A miña primeira Rosalía (Xerais) A miña primeira Rosalía (Xerais) xunta un amplo grupo de artistas que van desde María Manuela -que tamén ilustra o libro CD- a Mini e Mero, Rodrigo Romaní ou Nani García, coordinados por Xosé e Xiana Lastra. O traballo xunta biografía, antoloxía e doce poemas musicados e cantados, entre eles, "O forno está sin pan", "Vente, rapasa", "Tecín soia", "Negra sombra", "A xustiza pola man" ou "Máis o que ben quixo un día". Pan de millo, a música saída do forno de "Migallas" (Kalandraka) Pan de millo (Kalandraka) naceu devagar e a lume morno, como o bo pan do que non queda nin as migallas. Co arrecendo inconfundíbel da panadaría pontevedresa de María Campos e Carlos Yus, Migallas. Desde aquel Canta connosco! de 1996, Migallas non tiña publicado ningún disco máis aínda que a música continuou a fluír nos seus espectáculos, no seu encontro constante cun público infantil co que empatizan de maneira especial. Magoia Bodega e Paulo Nogueira de Treixadura -intérpretes e autores dos arranxos- e os músicos Alberto Giadanes, Begoña Riobó, César Longa, Pancho Álvarez ou Segundo Grandío, e a ilustración de Dani Padrón forman parte do equipo de Pan de Millo. Un feixe de cancións de arrecendo propio, desde os tradicionais "O piollo e a pulga", "O tiroliro" , "O moucho" ou "Que cousa, cousiña é?" até os novos "As actividades". "Pinocho" e "Pan de millo". O meu marabilloso sombreiro, o encontro galego-xaponés (Edicións do Cumio) O libro publícase en dúas linguas, mais case ninguén poderá acceder a unha delas. Para a maioría de crianzas, pareceralles parte da ilustración. O meu marabilloso sombreiro (Edicións do Cumio) de Akiko Ishihara chega ás librarías grazas a Suevia Sobral, unha ponte coa cultura xaponesa. Canda o libro trae CD, tamén en xaponés e galego. O conto ten a estrutura dun relato tradicional mais é de nova creación. Akiko Ishihara tiña idea de que a cativada xa só se sentían próximas de videoxogos e Shin Chan mais quedou sorprendida cando no seu país se publicou unha listaxe de cancións preferidas e a maior parte delas eran do seu tempo, de cando era nena, é dicir, de hai cincuenta ou sesenta anos. Con ese dato comezou a escribir, un conto como os de antes, no que os animais son os protagonistas e un sombreiro marabilloso roda de man en man. Seis animais dan pé a seis cancións que forman parte do CD incluído no volume.Se Suevia Sobral é autora de ilustración e tradución, Akiko Isihara non só escribe o texto senón que tamén canta, na gravación que chegou desde Xapón na que tamén participou a música Sayo Sugioka para completar coa versión galega, un proxecto de Vítor A. Castro coa voz de Montse Ogando. Xogos Musicais, con Luis Prego (Edicións do Cumio) Cantar para xogar, para aprender, para se sentir ben. Desde que están no berce, cantaruxar cancións que quedarán toda a vida na memoria, como banda sonora inesquecíbel da infancia. Luís Prego ofrece en Xogos musicais unha colección de primeiras pezas para cantar coa cativada. Que as crianzas canten sen lle dar ao play. Esta é a proposta de Luís Prego, e para iso elaborou Xogos musicais, un volume con CD no que ofrece 38 temas para aprenderlles a cantar, a xogar e a bailar con música propia. Sen darlle ao play significa que alguén ten que cantar por vez primeira, para que logo, por medio de repeticións, sexa a propia cativada a que saiba ao dedo letras e melodías. O libro está, pois, dedicados a maiores, nais e pais, que, a maior parte das veces, perderon o costume da canción e tenden máis a tirar de mp3 que a entoar os temas infantís. Mamá Cabra escriben de novo Cartas que veñen e van (Galaxia) Gañadores do Premio Galego da Música no apartado infantil, Mamá Cabra é, sen dúbida, un dos referentes para o público de menor idade, con discos que se converteron en éxito de vendas algúns especialmente dedicados a estas festas. Desta volta, Galaxia recupera un libro-cd que xa saíra publicado nun formato singular mais que era xa difícil de atopar. Non é a primeira ve que o selo de Vigo publica a Mamá Cabra, sen dúbida, unha aposta segura para estes tempos. O polo Pepe, Papa Noel, a mamá loba e o lobiño, a ratiña ou a vaca Sofía son algúns dos personaxes desta entrega coa que entrarán ganas á cativada de poñerse a escribir cartas.


Summary: A CIG presentou o informe Muller e mercado laboral en Galiza 2014, que subliña que o 35% das asalariadas galegas teñen ingresos por debaixo do salario mínimo. Ademais, alerta da masiva emigración das menores de 35 anos na procura de traballo.

Desemprego, emigración, infraemprego. A realidade laboral dunha parte moi importante das mulleres galegas en idade de traballar repártese entre estas tres opcións. A Secretaría da Muller da CIG presentou este luns a campaña coa que, baixo o lema "Traballo digno, salario xusto", a central sindical conmemorará este ano o 8 de Marzo, Día Internacional da Muller Traballadora. E fíxoo acompañada do Informe muller e mercado laboral en Galiza 2014. O sindicato reivindicou a conmemoración do 8 de marzo como unha data "combativa", que visibilice o esforzo das mulleres que "loitan contra a opresión" e animou a participar na manifestación unitaria do movemento feminista galego o vindeiro 8 de marzo, que sairá da estación do tren de Compostela ás 12 horas. O ano 2014 rematou con 131 mil mulleres desempregadas, fronte ás 132 mil do ano anterior. Porén, a realidade é que na actualidade hai en Galicia 13.600 mozas e mulleres de entre 16 e 35 anos menos que hai un ano Na presentación, a responsábel do Gabinete de Economía da CIG, Natividade López Gromaz, debullou unhas cifras que cualificou de "demoledoras" e que "constatan o empobrecemento e a precariedade do emprego" en Galicia "lonxe dos datos achegados por organismos oficiais, que pretenden amosar unha imaxe de recuperación e saída da crise". A CIG contesta con este estudo á "falacia de que o ano 2014 rematou cun descenso do desemprego". "Redúcese o desemprego entre as mulleres non porque aumentase a ocupación entre estas, senón porque hai menos mulleres. Descendeu a poboación activa feminina, sobre todo entre as mulleres máis novas, as menores de 35 anos, que abandonaron o mercado de traballo porque emigran", explicou López Gromaz. En efecto, o ano 2014 rematou con 131 mil mulleres desempregadas, fronte ás 132 mil do ano anterior. Porén, a realidade é que na actualidade hai en Galicia 13.600 mozas e mulleres de entre 16 e 35 anos menos que hai un ano. Dende 2008 o número de mulleres residentes en Galicia neste grupo de idade reduciuse en 72 mil, principalmente pola emigración a outros territorios do Estado ou ao estranxeiro. Das ao redor de 447 mil asalariadas galegas, 160 mil (un 35%) teñen ingresos por debaixo do salario mínimo e 235 mil (máis da metade), non chegan a mileurista A outra saída para moitas mulleres é o infraemprego. A CIG salienta que o 75% dos traballos a xornada parcial en 2014 foron desempeñados por mulleres e que un 23,7% das asalariadas tiñan un contrato a tempo parcial. Así mesmo, unha de cada cinco mulleres ocupadas ingresou en 2013 menos de 1.861 euros brutos. En total, das ao redor de 447 mil asalariadas galegas, 160 mil (un 35%) ten ingresos por debaixo do salario mínimo e 235 mil (máis da metade), non chega a mileurista. López Gromaz salientou a este respecto que "non entendemos que unha muller se poida considerar ocupada cando os seus ingresos non chegan a 140 € mensuais. Cremos que deberían ser consideradas desempregadas e se isto fose así estariamos a falar dun total de 224.000 mulleres desocupadas en Galicia e dunha taxa de paro do 37%". Engadiu ademais que, de sumar estas ás 71.000 mulleres que emigraron desde 2008, "estariamos falando de 300.000 mulleres desempregadas e unha taxa de paro aínda maior". De igual xeito, Margarida Corral, secretaria confederal da Muller e da Mocidade na CIG, subliñou que "desde o momento en que as mulleres nos incorporamos ao mercado laboral até que o abandonamos, a desigualdade laboral está presente nas nosas vidas: desigualdade salarial e nas prestacións, maior nivel de contratación precaria e a tempo parcial, maiores dificultades en atoparmos o primeiro emprego e tamén para conseguirmos outro traballo ou dificultades para conciliarmos o emprego coa maternidade". Corral denunciou que "as políticas levadas a cabo polos distintos gobernos crearon un desemprego masivo e estrutural que aínda que non interrompeu a progresión da actividade laboral feminina, si fixo que esta teña lugar en condicións de desigualdade e precariedade". "Desde o momento en que as mulleres nos incorporamos ao mercado laboral até que o abandonamos, a desigualdade laboral está presente nas nosas vidas" Corral explicou que "as competencias e capacidades das mulleres están a miúdo infravaloradas. Hai unha predisposición, baseada no xénero, á hora de avaliar o traballo que realizan homes e mulleres: gaña menos unha caixeira dun supermercado que un home que traballa no almacén do mesmo supermercado ou unha limpadora que un traballador do lixo". Corral lembrou tamén que "as responsabilidades familiares non son compartidas de xeito equitativo" pois "as mulleres interrompen máis frecuentemente a súa carreira profesional e teñen un maior número de contratos a tempo parcial que os homes". Isto supón, ao seu entender, que "as carreiras profesionais sexan peor remuneradas", situándose, de media, a diferenza salarial entre mulleres e homes na UE no 16%, o que repercute nos dereitos de pensión futuras e poden provocar que máis mulleres que homes sufran pobreza tras a xubilación. Informe muller e mercado laboral en Galiza 2014 (.pdf)


Summary: A Xunta quere dedicar o Pazo de Meirás á creación e á difusión de Emilia Pardo Bazán e foxe de facelo símbolo da memoria galega e a loita contra a ditadura.

Un "faro para a igualdade", para a creación e a difusión da figura da escritora Emilia Pardo Bazán, eses son os eixos do plan de usos para o futuro do Pazo de Meirás que está a deseñar a Xunta da Galiza, en caso de que o Estado español decida ceder a xestión destas instalacións á Administración galega. A pesar de que aínda non hai resposta á petición formal trasladada nesta liña pola Xunta ao Estado, o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, avanzou esta quinta feira, 19 de novembro, algunhas das liñas do plan en que traballa o Goberno galego para a futura xestión do inmóbel. O pazo "defínese como unha fantasía persoal de dona Emilia, que foi pioneira do feminismo en España, e foi un lugar para a creación cultural e literaria", dixo Román Rodríguez, subliñando que a Xunta cre que o edificio "se debe converter nun faro da igualdade", polo que aposta por convertelo nun referente "para reivindicar o papel" e "a forza creativa da muller". Todo iso, con todo, "sen obviar en ningún momento" a historia do pazo e "que aí viviu un ditador", apostilou o conselleiro. Con todo, a Xunta é como un chuvasqueiro impermeábel a termos como memoria democrática ou histórica. De feito, esta semana, na comisión de Cultura do Parlamento galego, o PP sacou adiante unha proposta para que a Xunta reclame para si ao Estado a xestión do pazo "co obxectivo de desenvolver usos culturais que expliquen a historia do inmóbel, reivindiquen o entendemento e a concordia e afonden no papel das escritoras na historia da literatura, particularmente de Pardo Bazán". O PP está obstinado en substituír os termos "memoria histórica" ou "democrática" coa palabra "concordia", e non só na Galiza, pois o líder popular no Estado, Pablo Casado, anunciou esta semana a presentación dunha Lei da Concordia para contrapor ao proxecto de lei de Memoria Democrática que quere sacar avante o Goberno do Estado. Precisamente, na comisión de Cultura, decorrida na terza feira, BNG e PSdeG pedían que entre os usos do pazo estiver a reivindicación da memoria democrática galega e que a xestión do inmóbel non for unicamente da Xunta, senón que esta se estude e se pluralice entre as diversas entidades que traballaron para lograr a devolución do pazo ao pobo, como a Deputación da Coruña, ou o Concello de Sada, contando ademais cos movementos sociais de recuperación da memoria.


Summary: Volvía a Taça Ibérica de Slalom servir de apertura da temporada do piragüismo galego-portugués, que este ano tamén contou con deportistas leoneses. E non podía faltar o Club Piragüismo Dumbría, facendo ademais unha fermosa demostración do nivel no que se atopa. Logou un fantástico 4º posto por equipos, e acadou 5 medallas, dúas delas de ouro, da man de Loren Costa e Jorge Quintáns.

Na previa do sábado non houbo sorte en categoría feminina, pois só Lorena Costa conseguía pasar o corte, quedando fóra das finais Alexia Canosa, Xiana Castro e Laura Antelo. Entre os rapaces foi a cousa bastante mellor, e Jorge Quintáns, Marcos Sánchez e Brais Pérez pasaron o corte quedando apenas o mazaricán Francisco Fernández fora da seguinte ronda tanto en K1 coma en C1. Jorge Quintáns, o mellor padexeiro xuvenil de Galicia Jorge Quintans do Piraguismo Dumbria na Taca Iberica-Foto-Americo Dias copia Nas finais celebradas o domingo, Jorge Quintáns demostrou que a día de hoxe é o mellor xuvenil galego, a pensar de que o de Vimianzo non esta aínda no seu mellor momento de forma, impondose entre os K1, e sendo terceiro en C1. Os seus compañeiros de equipo Marcos Sánchez e Brais Pérez acadando o sétimo e noveno posto, respectivamente. Lorena Canosa, sobrada Pola súa parte Lorena Costa se impuxo con moita solvencia na categoría xuvenil, quedando a única incógnita por despexar se sería capaz de lograr o mellor tempo na categoría femenina, cousa que logrou por más de 10 segundos. A de Berdeogas xa está nun momento de forma espectacular. Outras 3 medallas Pola súa banda o infantil Martín Fernández Romar conseguiu subir ó podium tanto en C1 coma en K1, volvendo a casa con sendas medallas de plata. Na clasificación por clubes o CDM Piragüismo Dumbría acadou un brillante cuarto posto, a apenas 2 puntos do podium, e por diante de tódolos clubes portugueses, que ata non fai muito eran os auténticos dominadores desta proba. Vindeira proba A vindeira cita do CDM Piragüismo Dumbría xa é para o fin de semán que ven, coa Copa Galega de Slalom que se celebra en Salvaterra de Miño.


Summary: ENTREVISTA Falamos con Antón Sánchez (AGE) sobre o proxecto de Lei do Solo presentado pola Xunta, rexeitado con contundencia por toda a oposición, que o acusa de repetir os erros que levaron á burbulla inmobiliaria e de deixar desprotexido o rural.

A pasada semana a Xunta remitiu ao Parlamento o seu proxecto de reforma da Lei do Solo para a súa tramitación, aprobada unicamente cos votos do PP, que espera que a norma estea aprobada no mes de febreiro. A conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, Beatriz Mato, destacou entre as virtudes do documento as de "promover e facilitar o desenvolvemento do medio rural" e tamén que "o planeamento urbanístico chegue ao 100 % dos concellos" a través dun plan básico municipal que elaborará a Xunta para os concellos de menos de 5.000 habitantes que non teñan a capacidade técnica de promover o seu propio ordenamento. Tamén defendeu que a norma será un instrumento para loitar "con contundencia legal contra o feísmo", aínda que en realidade o texto non engade ningún avance relevante neste senso con respecto á lei de 2002. Pola contra, o proxecto presentado polo Goberno galego foi rexeitado con contundencia por todos os grupos da oposición. O PSdeG-PSOE sinalou que a norma provocará "inestabilidade e inseguridade xurídica" e que "desprotexe o medio rural", constituíndo "unha versión adelgazada da Lei en vigor, devaluada e empeorada, que elimina elementos básicos, fundamentais e positivos, en lugar de suprimir o inútil, farragoso ou innecesario". Ademais, para os socialistas, a lei "lonxe de evitar futuros riscos e problemas, elimina a especial protección aos terreos que sufriron un incendio". De igual xeito, para AGE, o proxecto de Lei do Solo dálle "continuidade a un modelo territorial fracasado e obsoleto que afonda nos peores vicios do pasado", tenta "inflar unha nova burbulla inmobiliaria" e "impide a construción dun modelo económico alternativo máis sustentable e que respecte as características e necesidades propias do noso país". Pola súa banda, para o BNG, a lei proposta "desregulariza o solo", "desprotexe o patrimonio", "provoca inseguridade xurídica" e "mantén un urbanismo contrario á realidade galega", apostando por un urbanismo "disperso cunha ocupación maior do territorio que provoca o encarecemento dos servizos". Así mesmo, para o Bloque a norma provoca a "desprotecció do medio rural" permitindo que se urbanice máis do 80 por cento do solo rústico de Galicia. "Hai elementos previos á Lei do Solo que hai que resolver: a organización administrativa do país, planificar a unha escala supramunicipal, facer un plan de usos do solo..." Mesmo o Consello Económico e Social sinalou no seu recente ditame a respecto da lei que a norma rebaixa a protección do solo rústico. O CES recoñece que a lei proposta "contén aspectos positivos", por exemplo "a introdución dun plan básico autonómico" que proporciona "un instrumento útil de planeamento" aos concellos pequenos. Porén, tamén critica que a "elevada indeterminación nalgúns dos conceptos e termos empregados" podería "crear inseguridade xurídica ou derivar en situacións de arbitrariedade" e que "o solo rústico de especial protección aparece definido con menor precisión que na lei actual". Hai uns días Antón Sánchez (AGE) debullou nun artigo moitos dos elementos que critica neste proxecto, un texto que para Sánchez "evidencia que temos un goberno incapaz para afrontar os cambios necesarios para este país nos vindeiros anos no que á ordenación do territorio e o urbanismo se refire", concluíndo que "é unha lei que segue a estar inspirada no modelo de liberalización e desregulación promovido polo Goberno do PP nos anos 90", que "non establece límites para as reclasificacións e recualificacións do solo" e que "desprotexe" o rural facilitando "calquera uso en calquera tipoloxía de solo" e fomentando "a dispersión urbanística". Falamos con el. "Este Goberno non ten capacidade para afrontar realmente os problemas. En vez diso limítase a anunciar novas leis que non son útiles para solucionar as demandas do país" Falta unha visión global, de ordenación integral do país? Si. É necesaria unha verdadeira ordenación do territorio e cando falamos de ordenación territorial, hai outros elementos previos á Lei do Solo que hai que resolver: primeiro, a organización administrativa do país (áreas metropolitanas, comarcalización...), para poder facer un planeamento urbanístico a escala axeitada. Ademais, facer uns plans territoriais integrados, planificar a unha escala supramunicipal, facer un plan de usos do solo, un estudo detallado do patrimonio para asegurar a súa protección... En definitiva, todo o que non se fixo nestes anos e que se quere substituír cunha reforma da lei anterior. Parece que este Goberno non ten capacidade para afrontar realmente os problemas. En vez diso limítase a anunciar novas leis que ao final non teñen efectos e non son útiles para solucionar as demandas do país. A realidade é que as directrices de ordenación do territorio ou o Plan de Ordenación do Litoral deixáronse completamente de lado e non teñen efecto práctico ningún. "Neste momento unha lei debería ser moito máis restritiva na posibilidade de crear solo urbanizable e de recualificalo, e debería incidir moito máis na rexeneración e na rehabilitación" Sinalaches que o proxecto non ten en conta todo o que sucedeu estes anos coa burbulla inmobiliaria. Supón volver cometer os mesmos erros do pasado? A lei incide e afonda no modelo que nos levou á burbulla inmobiliaria. Nun país no que hai 300.000 vivendas baleiras, onde hai barrios urbanos que están caendo a pedazos, onde foi estragado moitísimo solo cun gran potencial agronómico, natural e paisaxístico, a figura máis relevante segue sendo a expansión urbanística. Neste momento unha lei debería ser moito máis restritiva na posibilidade de crear solo urbanizable e de recualificalo, e debería incidir moito máis na rexeneración e na rehabilitación. E esta lei pon menos restricións aínda que a anterior. Hai aínda moitas máis facilidades para reclasificar terreos rústicos, que deberían estar protexidos. Só hai que ler o artigo 23 ("Constituirán o solo urbanizable os terreos que o planeamento considere necesarios e axeitados para permitir o crecemento da poboación e da actividade económica ou para completar a súa estructura urbanística" ) para comprobar que aquí entra todo. É una lei continuísta co modelo anterior, pero que afonda aínda máis nel, é unha lei aínda máis favorable para os promotores privados e para os proxectos inmobiliarios. Por exemplo, agora se se aumenta o aproveitamento urbanístico ata un 30% non haberá que prever máis dotación pública, nin hai que ceder plusvalías. Para nós o urbanismo debe ter unha función social e pública, e defendemos que as plusvalías deben volver ao público. Con esta lei a plusvalía queda na parte privada. "Esta lei pon menos restricións aínda que a anterior. Hai aínda moitas máis facilidades para reclasificar terreos rústicos, que deberían estar protexidos" Ademais, a Xunta di que na lei tenta axilizar a tramitación de plans. Hoxe a tramitación non é áxil porque non se lle dedican os recursos suficientes para tramitar as declaracións de impacto ambiental ou de impacto sobre o patrimonio. Pero eses trámites non se poden eliminar. Aquí o que se fai é poñer prazos para a tramitación de plans urbanísticos que se cadra non poden ser cumpridos polos concellos e achega unha especie de silencio positivo. Isto é moi perigoso, pode ser unha coadeira para concellos pequenos que non teñan esta capacidade. "Hai que facer un mapa de solos de todo o país, no que se preserven os solos que teñen aptitudes agronómicas. É un recurso non renovable e que temos que protexer" Criticas que á norma lle falta "concreción". Tamén o CES alertou da súa "elevada indeterminación"... A lei non pode limitarse a definir nun artigo cales son os terreos de protección agropecuaria. Debería haber un mapa de usos do solo, con suficiente detalle para poder recorrer a eles cando se faga a clasificación. Hai que desenvolver unidades administrativas a nivel comarcal, a nivel de área metropolitana, para deseñar políticas urbanísticas a unha escala axeitada. No rural esa escala axeitada non son os concellos, senón que debería haber unha escala supramunicipal. Hai que facer un mapa de solos de todo o país, no que se preserven os solos que teñen aptitudes agronómicas. É un recurso non renovable e que temos que protexer, porque Galicia ten unha balanza alimentaria negativa de 900 millóns de euros, de alimentos vexetais que compramos fóra e que non somos capaces de producir, mentres que se abandona a terra. "Unha Lei do Solo é un instrumento xurídico. Para loitar contra o despoboamento do rural, o que necesitas primeiro é un modelo social e económico definido" O Goberno galego defende que a lei será un instrumento para o desenvolvemento do rural. Estás de acordo? Efectivamente, a conselleira quere vender que esta lei vai dinamizar o rural, queren utilizar a Lei do Solo como unha ferramenta económica. Pero unha Lei do Solo é un instrumento xurídico, non pode servir para dinamizar o rural, ten que facerse adaptada a un modelo económico e social previo. O que non pode ser é que renuncies a ter un proxecto de país. Para loitar contra o despoboamento do rural, o que necesitas primeiro é un modelo social e económico definido. Se o que queremos é un rural diversificado, no que se combine a actividade agraria, forestal, residencial, o turismo de calidade..., primeiro defines ese modelo e despois empregas unha lei do solo para defender os valores patrimoniais dese espazo. O que non podes é dicir que queres combinar agricultura, monte e turismo rural e despois encher todo de eucaliptos. Neste país evidentemente non hai só un problema de lexislación do solo, senón unha falta de proxecto socioeconómico. Cómpre unha visión máis ampla. Queda máis desprotexido o rural? O solo rústico, que é o 88% do territorio galego, queda excluído da planificación que poden facer os concellos. Queda restrinxido á planificación sectorial, por exemplo ao plan sectorial de actividades extractivas -cando se aprobe-, ao plan sectorial eólico ou ao plan de protección da paisaxe. Para entendernos: Se un concello considera que un espazo que non foi protexido por ese plan xeral de protección da paisaxe si merece esa protección como solo rústico de protección paisaxística, non poderá protexelo. Os concellos perden a súa autonomía sobre o solo rústico. "Volve incidir en erros, como é reducir a parcela mínima edificable no solo rústico, de 5000 a 2000 metros" Esta lei o que fai é tentar xerar expectativas económicas curtopracistas. Volve incidir en erros, como é reducir a parcela mínima edificable no solo rústico, de 5000 a 2000 metros. Permítese a demolición de construcións tradicionais no medio rural. E as edificacións anteriores a 1975 poden ser ampliadas ou cambiar o seu uso, aínda que non tiveran licencia para o uso anterior; por exemplo un galpón pode cambiar o seu uso para pasar a ser residencial. No fondo, o que se fai é volver dar barra libre. Ademais, unha lei do solo que xere expectativas no rural de revalorización de terreos é moi negativo, porque pode facer subir o prezo das terras para a actividade agraria e volver espertar situacións de especulación, sobre todo nun contexto de crédito fácil. É unha volta atrás tremenda, sobre todo porque estamos nun momento non que non hai tanta presión e se podería repensar o modelo. Criticabas tamén que para o PP, "o planeamento segue a ser algo abordable exclusivamente a escala municipal". Que riscos ten isto? A Lei ten como referencia o ámbito municipal, o que pode derivar nun reino de taifas. O urbanismo ten que ter unha función pública, orientada ao interese xeral. As inmobiliarias hai tempo que están traballando en escala supramunicipal, mentres a administración segue tomando os municipios como referencia neste tema. En vez de organizarse os espazos residenciais, industriais..., o que se consegue é que os distintos concellos compitan entre si e en ocasión dupliquen iniciativas. "Politicamente e socialmente ten que haber un consenso, un consenso sobre como queremos vivir, como queremos producir, como nos queremos mover" Cómpre chegarmos a un acordo de país sobre o territorio? Si, cómpre unha mirada máis ampla, é imprescindible ese pacto de país polo territorio. Politicamente e socialmente ten que haber un consenso, un consenso sobre como queremos vivir, como queremos producir, como nos queremos mover. Porén, a actitude do Partido Popular cando se tentaron propoñer acordos de país non convida ao optimismo. Pero haberá que desbordar o político co social, haberá que facer participar á xente. O PP sempre se escusa en que se forman comisións no Parlamento a onde van expertos, pero debe participar toda a cidadanía, e iso depende de que teña a información axeitada. Temos que contar con todo o mundo para definir o modelo de país que queremos. E se estamos deseñando actuacións no rural, teremos que contar coa xente que vive no rural. "Este goberno non foi capaz de afrontar ningún problema estrutural do país: nin a ordenación do territorio, nin o modelo enerxético que segue paralizado, nin o agro" Estes sete anos foron dúas lexislaturas perdidas para a ordenación do territorio. Este goberno non foi capaz de afrontar ningún problema estrutural do país: nin a ordenación do territorio, nin o modelo enerxético -que segue paralizado-, nin o agro -onde vemos datos dramáticos como que no 60% das explotacións os seus traballadores teñen 50 ou máis anos, abocándonos a un peche por falta de relevo-. Hai unha completa falta de vontade e de capacidade política. Queren vender unha lei do solo feita no último minuto para facer campaña electoral.


Summary: O Goberno español volveu sacar adiante a prórroga do decreto de alarma. Mais fíxoo con menos votos a prol que en anteriores ocasións. Forzas soberanistas que apoiaran a investidura recriminaron ao Executivo estatal que tivese maior disposición a chegar a acordos coa dereita que cos nacionalismos.

A quinta prórroga do estado de alarma saíu aprobada polo pleno do Congreso dos Deputados esta cuarta feira, 20 de maio, e fíxoo con con 177 votos a favor, 11 abstencións e 162 en contra. O número de apoios é o menor de todas as votacións sobre os decretos da alarma. As forzas que forman o Goberno, PSOE e Unidas Podemos, mantiveron con elas o apoio de Ciudadanos (Cs) mais continúan a perder as forzas nacionalistas que facilitaron a investidura do presidente Pedro Sánchez. Quen noutrora votaran co executivo recriminaron a "falla de vontade negociadora" do Executivo, ao que acusan de preferir mirar para a "dereita españolista" e non para a súa esquerda e o soberanismo. Así o dixeron os deputados Néstor Rego (BNG) e Gabriel Rufián (ERC). "Ou a maioría progresista ou a dereita", sinalou Mertxe Aizpurua (EH Bildu) . "Non é momento de vacilar, elixa ben", advertiu a vasca a Sánchez. Precisamente, o Goberno fechou na terza feira, 19 de maio, un acordo con Cs para contar cos seus votos para o estado de alarma. A cambio, Pedro Sánchez non pediu unha prórroga dun mes senón dunha quincena; solicitude que tamén puñan sobre a mesa outras forzas para daren o seu apoio. Con todo, o portavoz adxunto de Cs, Edmundo Bal, advertiu a Sánchez que "non se equivoque" porque "non ten un novo socio". O propio Sánchez amarrou as palabras de Bal para dicir ás soberanistas que el non mudara de socias e incidiu en que a súa aposta continuaba a estar coa maioría da investidura. "Até o representante de Ciudadanos o apuntou así", dixo o presidente. Tamén o PNV votou a prol do decreto. A comezos de mes postulárase en contra, mais xa na anterior prórroga moderou a súa crítica ao novo decreto permitir a convocatoria electoral durante o estado de alarma, o que permitiu ao lehendakari vasco datar as urnas para o 12 de xullo. Na abstención situouse o BNG para non obstaculizar que o estado de alarma saíse adiante, a pesar de non compartir o contido do decreto, que continúa a limitar a mobilidade dentro da Galiza aos lindes das provincias. Tamén optaron pola abstención en EH Bildu. A deputada abertzale Aizpurua anunciou que o seu grupo está a negociar co Goberno estatal a derrogación da reforma laboral de hai oito anos. "Non deixe caer esta oportunidade de facer algo bo para todas as traballadores e traballadores", pediu Aizpurua. Sánchez, na súa resposta, amosou o seu compromiso con derrogar a reforma laboral, mais non lle puxo data. Foi entón cando Aizpurua confirmou a abstención da esquerda soberanista vasca a cambio de que o Goberno aposte por tombar a reforma. As forzas catalás votan xuntas en contra As forzas independentistas catalás partillaron o mesmo sentido de voto. Tanto Junts, como ERC e a CUP apostaron polo 'non'. O deputado republicano Gabriel Rufián non adiantara o sentido de voto e Esquerra estivo negociando co Goberno para pór fin á recentralización e reactivar a mesa de diálogo para a resolución do conflito catalán. Finalmente, Rufián afirmou estar ante a constatación de que o Executivo non quere negociar nada co independentismo e foi moi duro ante a falla de acordo logo de que o Goberno selase a votación con Cs. "O espírito da investidura era pór un dique ao fascismo, mais vostedes prefiren a xeometría e escolleron a dereita", dixo Rufián. Na bancada do 'non' estrouse inesperadamente o deputado Joan Baldoví (Compromís). O valencianista criticou ao Goberno non querer mellorar o financiamento autonómico e, por tanto, a sanidade valenciana, dixo. Criticou Baldoví así os criterios de reparto ás comunidades do fondo do Estado contra a crise. Os seus compañeiros de coalición de Más País votaron 'si'. Con todo, o seu portavoz, Iñigo Errejón instou a Sánchez a "reconstruír" a maioría da investidura. O PP inaugúrase no 'non' O presidente do Partido Popular, Pablo Casado, cualificou de "buraco negro para as liberdades públicas" o estado de alarma e describiu como "brutal reclusión" o confinamento da poboación para previr o contaxio. Desta maneira o PP estreouse votando 'non'. Tamén Vox se mantivo no voto en contra. O BNG abstense polo 'non' á mobilidade na Galiza O deputado do Bloque Nacionalista Galego no Congreso, Néstor Rego xa anunciara que ía facilitar o mantemento do estado de alarma votando 'si' ou absténdose. A posición final, sinalou no atril, dependería de se o Goberno estatal aceptase ou non as demandas que o nacionalista puxera estes días enriba da mesa: reverter a centralización de competencias, permitir a mobilidade interprovincial dentro da Galiza entre as zonas que estean na mesma fase, e que criterios como a dispersión poboacional ou o envellecemento pesasen no reparto dos fondos contra a crise que o Estado distribuirá entre as comunidades. Finalmente, a escolla foi a da abstención porque, pese a que o BNG considerou que os cambios introducidos polo Goberno nas condicións do estado de alarma "van na boa dirección", o nacionalismo segue a defender que "outro estado de alarma é posíbel" e que os criterios de repartición das axudas "non son xustos". Razón de peso para o BNG absterse é que non se aceptase a demanda de mobilidade entre as provincias galegas cuxos lindes, incidiu o Bloque, non responden á realidade social galega. O propio Sánchez deu portazo ás negociacións co Bloque ao responder a Rego agradecéndolle "a súa abstención".