Summary: Un novo número do semanario Sermos Galiza na rúa. Desde o sector naval perante unha UE que non lle cómpre até unha entrevista a Elvira Souto, de GpS. A situación do sector lácteo, traiñeirias, Festigal...e moito máis.

Unha nova sexta feira e unha nova cita co Sermos Galiza, que xa chega ao número 56. No tema da abordamos como nun contexto de empobrecemento galopante da cidadanía, xorden proxectos de apoio mutuo e solidariedade como o impulsado pola CIG. "Non se lle pode pedir a unha persoa nacionalista que non sexa independentista". Entrevistamos a Elvira Souto, integrante de Galiza pola Soberanía (GpS).Neste número analizamos, aliás, o financiamento opaco do PP galego ou a situación na que fica o sector lácteo despois de aprobar o Senado a Lei para a mellora da cadea alimentar. Ramonet, Syriza, Enciña da Lastra A decisión da comisión da UE sobre o naval, a análise de Ignacio Ramonet do 'ecosistema mediático' ou o congreso de Syriza, son outras das cuestións que se tratan neste semanario. Entrevistamos a David Álvarez, patrón da traiñeira de Tirán, que representa a Galiza na ACT e que sabe ben que "unha boa regata pode se perder nunha mala ciaboga".. E debullamos para ti todo o que vai vir no Festigal, e contámiosche o que foi, con sorpresas incluídas, de Ortigueira. Entrevistamos á escritora Berta Davila, achegámonos en Viaxes na miña Terra á Enciña da Lastra e falamos con Fernán López, de 'Rutas Vivas' Esta sexta feira nos quiosques e librarías do país e desde agora na nosa loxa


Summary: Nun proceso que esixe certa celeridade e sen ter tomado decisión ningunha en firme, Martiño Noriega, alcalde de Teo, valora os resultados da asamblea nacional do BNG, a situación actual e tamén os acontecementos que se produciron nas semanas anteriores.

O Encontro Irmandiño convocou para o próximo domingo unha Asemblea Extraordinaria para avaliar se, unha vez celebrada a XIII Asemblea Nacional do BNG, se dan as circunstancias para seguir formando parte da fronte común ou chegou a hora verdadeira da escisión. Os membros do EI elixidos a semana pasada para a Executiva Nacional adían ata a Asemblea Extraordinaria irmandiña calquera responsabilidade no Bloque, á espera da decisión colectiva.Nun proceso que esixe certa celeridade e sen ter tomado decisión algunha en firme, Martiño Noriega, alcalde de Teo, valora os resultados da asamblea nacional do BNG, a situación actual e tamén os acontecementos que se produciron nas semanas anteriores. A Asemblea Nacional do BNG deixa algunha conclusión positiva? Foi boa a participación da militancia no proceso, que volveramos ó modelo de 'un militante, un voto' e que a xente respostara implicándose. É un exemplo de funcionamento democrático. Pero o proceso foi bastante complexo e o resultante é complexo. Confrontaron dous modelos, non tanto ideolóxicos, senón de maneira de establecer as normas de convivencia interna e de relacionarse coa sociedade. Nomearon portavoz nacional a Guillerme Vázquez e candidato á Xunta a Paco Jorquera, pero hai un empate técnico nos resultados entre dúas formas de concebir a organización interna e externamente. Existe posibilidade real de compatibilizar no BNG eses dous polos? Hai que ver se existe verdadeira vontade de viabilizar un proxecto compartido que xa ten 30 anos. O momento é moi complicado, estamos ante a maior agresión da oficina de demolición de Feijóo e a xente non entendería que continuasemos internamente instalados en dinámicas de goberno-oposición. Díxose que esta Asemblea Nacional era a última oportunidade para que se dera unha "necesaria catarse" no BNG e non se produciu… Non, non se produciu. A xente fixo defensa das posición de parte, houbo resistencialismo, moitos chamamentos ó inimigo interior e exterior e non se interiorizou o espíritu de refundar, de rexenerar, de recuperar o proxecto e a casa común do nacionalismo, e de proxectar isto sobre a sociedade. A Alternativa pola refundación tivo uns apoios importantísimos dentro do corpo do BNG e dependerá da dixestión post-asemblea se iso pode ou non acontecer, pero en principio, o resultante da asamblea traslada á sociedade unha imaxe de continuidade. "Para gañar criminalizouse o que logo se reivindica na sociedade. Houbo críticas importantes ós referentes institucionais municipais, que fomos considerados desleais no proceso, cando o que pretendiamos era mandar unha mensaxe de esperanza á sociedade" O domingo da Asemblea moita xente pensou que case todo segue igual... É que houbo cuestións moi preocupantes. Para gañar criminalizouse o que logo se reivindica na sociedade. Houbo críticas importantes ós referentes institucionais municipais, que fomos considerados desleais no proceso, cando o que pretendiamos era mandar unha mensaxe de esperanza á sociedade e de que sen facer grandes concesións un pode aspirar a gobernar para unha maioría social. Cargáronse moito as tintas sobre a discrepancia pública, a "deslealdade" de determinados compañeiros como Beiras e, de feito, esa foi a xustificación que encontrou o Movemento Galego ao Socialismo para pedir o voto para Guillerme. Todo isto deixa un pouso. Moita xente entende que na organización non se lle quere e non se sente cómoda. Ese sentir xa existía antes da asamblea e non vai a menos. Hai xente que xa se está dando de baixa no BNG... Falo pola percepción que me trasladan moitos compañeiros e pola percepción que eu mesmo podo chegar a sentir en min. As dinámicas que se están a dar parecen de certo desencanto en segmentos da base militante. Como se fraguou a alianza entre EI e Máis Galiza para presentar unha lista conxunta á Asemblea Nacional? Había unha demanda altísima entre as bases para que se establecesen vasos comunicantes. Son dúas formacións con diferencias ideolóxicas evidentes, pero cun común denominador por riba delas. Coa alianza quíxose predicar co exemplo, escenificouse o que reivindicabamos na práctica para o conxunto do BNG, que era unha organización plural, onde todo o mundo se poida sentir minimamente cómodo. Iso foi o que primou nun acordo que tivo moitísimas dificultades, porque viña moi marcado polo debate de nomes. Rumoreouse que querías ser o candidato á Xunta… Nunca! +G sempre explicitou que o seu candidato á Xunta, innegociable, era Carlos Aymerich. Falouse que eu podía ocupar o rol de portavoz nacional, pero nin eu nin o EI entendemos que debía ser así, xa que iso significaba ter que renunciar á presencia institucional e ocupar unha bicefalía difícil que podía ser entendida como de competencia en lugar de cooperación. Por iso se optou por Xosé Manuel Beiras, unha persoa con ascendencia sobre a organización, respecto e transversalidade no nacionalismo, para quen rematara o seu proxecto vital político e estaba nun epílogo a dispoñibilidade do BNG. En parte os resultados bos da asamblea teñen que ver co seu papel de xenerosidade e compromiso. Pero sorprendeu que se presentara Beiras cando se pedía renovación xeracional... Si, pero ás veces non é tanto o que un quere como o que un pode. Unha semana antes de explicitar o acordo con Máis Galiza, parecía que este era inviable e tiñamos un escenario B, unha candidatura do EI con independentes e pequenos colectivos e aí si que o meu nome estaba para as dúas cousas. Non foi un paso atrás meu persoal, senón unha adaptación a unhas circunstancias e a unha demanda das bases. Sempre dixemos que a cuestión dos nomes para o EI non era innegociable e levámolo á práctica. "Jorquera viuse arrastrado a algo que non demandaba" Que papel dirías que xogou Jorquera no proceso asemblear do BNG? Jorquera é unha persoa cunha traxectoria moi respectable, cun importante labor no Parlamento español, que entende o concepto de casa común do BNG, pero que se viu arrastrado a algo que non demandaba. El acababa de conquerir a acta de deputado nunhas eleccións moi traballadas para o Congreso dos Deputados, é un referente en Madrid, sabe da importancia da súa persoa alí para reivindicar os dereitos colectivos de Galiza e tivo que optar a ser candidato da Xunta cando vitalmente, a min paréceme que non se vía nesas coordenadas. El aceptounas e agora é o candidato do BNG. "Había sectores no nacionalismo, doutros movementos organizados, non da propia fronte, que crían que Guillerme Vázquez estaba facendo un papel bo e conseguiu gañar a asamblea" Guillerme Vázquez, que non o parecía hai tempo, veu para quedar... Tivo que facer unha longa travesía do deserto desde o 2009, sempre intentou aportar sendo portavoz nacional. En moitas ocasións non se sentiu arroupado, pero perseverou e a APU apoiouno. Había sectores no nacionalismo, doutros movementos organizados, non da propia fronte, que crían que estaba facendo un papel bo e conseguiu gañar a asamblea. Un dos cambios importantes provocados pola Asemblea é a saída de Paco Rodríguez da Executiva Nacional… Paco Rodríguez é unha persoa cunha transversalidade, sobre todo dentro da UPG, e cunha influencia, que eu non lle dou maior ou menor importancia a que estea ou non na Executiva porque a súa influencia cónstame que seguirá marcando pasos de colectivos da organización e de toda a fronte. Tamén é significativo o que pasou con Teresa Táboas: Abandona +G despois de ter compartido liderado con Aymerich, pasa ó EI, e xa non estará tampouco na Executiva Nacional da que ata o de agora era coordenadora... Teresa non chegou a integrarse nunca no EI. Nós demandabamoso un frente amplo e ela, xunto con xente do PNG, optou por escenificar esa solicitude nunha roda de prensa conxunta. Tivo neste proceso unha posición de xenerosidade e de honestidade e ela si que entendía que más alá do debate de persoas estaba o do que a organización necesitaba. Esa é unha historia que se escribirá co tempo e eu sei que non lle puxo paus nas rodas a ninguén. Carlos Aymerich apostou forte e agora pode abandonar a primeira liña política… A decisión de Carlos é entendible e respectable. Entendeu que era o seu momento, lexitimamente pelexouno, perdeu e chegou a esa conclusión, pero é unha persoa que sigue tendo moito que aportar no nacionalismo galego como referente e non hai que ser antropofáxicos. Cal é o papel de Martiño Noriega a partir de agora? O que me deixen, á expectativa de cómo remate o proceso e se se dan ou non as condicións para poder viabilizar o proxecto no BNG. Non teño ningunha aspiración persoal, teño un exceso de responsabilidade sobre o que pode acontecer. "Preocúpame que se o BNG non é capaz de converterse nun referente político útil para a sociedade e nós decidimos ficar no BNG, a sociedade acabe demandando outro ou acabe creándoo e nós non esteamos á altura" Segues sentindo que o BNG é a túa casa? Por dicilo poéticamente, estou preso da melancolía de non ter conquerido ese punto de inflexión que aspiraba para a organización na que levo 18 anos. Preocúpame que se o BNG non é capaz de converterse nun referente político útil para a sociedade e nós decidimos ficar no BNG, a sociedade acabe demandando outro ou acabe creándoo e nós non esteamos á altura. O proxecto do BNG só pode ter razón de ser se é a casa común do nacionalismo, se emprega un discurso onde todas as sensibilidades se sintan reflectidas e se aspira a acompañar ós movementos sociais e non a tutelalos e a poñer o seu capital humano e non a considerarse en posesión da verdade absoluta.


Summary: A Consellaría de Sanidade comunicou que quedan fóra das limitacións de mobilidade en seis municipios, ningún deles unha das grandes cidades. Ademais, se estabelecerá un especial control a 11 localidades.

O concello de Rianxo incorpórase ao nivel máximo de restricións polo número de contaxios da Covid-19 mentres que as localidades de Muxía, Ribadumia, Meis, Vilaboa, Pontecaldelas e Cerdedo-Cotobade recuperan a mobilidade total ao quedar no nivel básico de prohibicións pola melloría da situación. A Xunta comunicouno após unha nova xuntanza coas expertas e expertos do comité clínico que fai o asesoramento respecto á evolución da pandemia. Á marxe das medidas xa anunciadas hai uns días para o Nadal -segundo as cales o Goberno galego estabeleceu o límite de participantes nos encontros das festas en seis e tamén aclarou que as e os usuarios das residencias só poderán saír unha vez dos centros-, as decisións tomadas hoxe tamén inclúen a baixada de Moaña ao nivel medio de limitacións e dos municipios de Vilalba, Ponteareas e Tui ao medio alto. A Xunta tamén decidiu atender ás consideracións do comité en canto á necesidade de incrementar o control en Aranga, Porto do Son, Noia, Vilagarcía de Arousa, Viveiro, Burela, Dozón, Vedra, Muros, Xinzo de Limia e Verín. O paquete de medidas será publicado mañá no Diario Oficial da Galiza (DOG) e entrará en vigor ás 00.00 da cuarta feira. Porén, a pesar da previsión de que A Coruña e a súa área metropolitana quedaría sen fechamento, non transcendeu esa decisión.Respecto ás declaracións do vicepresidente Alfonso Rueda sobre a posibilidade de que se solicitase un documento para obviar os feches perimetrais de determinadas zonas desde a cuarta feira día 23 aínda non transcenderon novidades.Probas e vacinas, como estaba previsto Esta estratexia é a escollida case unha semana despois de que se impuxese a recuperación do fechamento perimetral de Compostela e a inclusión dos concellos de Ribeira, Baiona e Bueu no máximo nivel de restricións. O encontro de traballo, co presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo (que non está a gardar corentena a pesar de estar coa conselleira Rosa Quintana, que deu positivo, por ter resultado negativo nunha proba), e os conselleiros de Sanidade e Política Social, Julio García Comesaña e Fabiola García, respectivamente, de xeito presencial, e as especialistas vía telemática, prolongouse durante varias horas debido ás dificultades para tomar decisións que non comprometan a evolución dos contaxios. De feito, como vén sendo habitual, esta prevista unha comparecencia mañá para dar máis datos sobre os acordos acadados. Aliás seguen en marcha os plans para que as e os estudantes que regresen á casa polo Nadal soliciten as PCR e as previsións para comezar coa campaña de vacinación a semana próxima. O comité pon a ollada na incidencia Na xornada da mañá, Feixoo advertira de que as decisións a respecto do Nadal serían adoptadas tras a "análise profunda" dos membros do comité clínico, que, segundo apuntou, está conformado por 35 persoas con expertos sanitarios procedentes de todas as especialidades e de todas as áreas sanitarias. Na reunión da tarde, expuxo, as decisións adoptaríanse tendo en conta a incidencia a 14 días, mais especialmente tamén nos últimos tres e sete días, pois concretan "os comportamentos das próximas semanas".


Summary: Unha enquisa do diario británico 'The Sunday Times' concede ao SNP o 48% dos votos de haber agora eleccións ao Parlamento de Edimburgo, un 3% máis que nos anteriores comicios. Esta sondaxe sinala tamén que no referendo pro-independencia o si sumaría o 37% dos sufraxios e o non, o 46%. @s partidarios da soberanía aumentaron en máis de cinco puntos nestes meses.

The Sunday Times publica unha sondaxe sobre intención electoral d@s escoces@s, quer nuns comicios ao Parlamento de Escocia quer no que atinxe ao referendo de autodeterminación que terá lugar neste país a finais de 2014. No que atinxe á consulta, e segundo os dados do diario británico, o apoio ao si á independencia sería do 37 por cento, un 9 por cento menos que @s votantes que optarían polo non e apostan por se manter facendo parte de Gran Bretaña (46%). O SNP (Partido Nacionalista Escocés) xa amosou a súa satisfacción con estes resultados, pois lembran que o apoio á independencia está a medrar paulatinamente. A finais de 2012, as enquisas situaban ese respaldo por volta do 32-33%. "É unha enquisa moi esperanzadora para o Si, que vai en aumento paulatino", di Derek Mackay, do SNP No que di respeito á intención de voto d@s escoces@s para o seu Parlamento, o trunfo do nacionalismo é absoluto. Así, o SNP, que goberna con maioría absoluta ao obter en 2011 o 44% e 69 escanos, aumentaría os seus apoios nun 3%. Acadaría, logo, o 48% dos sufraxios. O Parlamento de Escocia consta de 129 escanos. Unionismo perde o 5 por cento dos votos O Partido Laboralista tería o 30% dos votos, un 2% menos que hai dous anos; e o Partido Conservador atinxiría o 13%, baixando un 1 por cen. Ambos os dous partidos unionistas sumarían, pois, o 43% dos apoios, cinco puntos por baixo do SNP. Os Liberal Demócratas levarían unha grande malleira pois perderían a metade dos seus apoios: do 8% que tiveron en 2011 ao 4% que lles outorga esta enquisa.


Summary: Cando menos 3.000 relixiosos están implicados en casos de pedofilia en Francia, sinala un informe dunha comisión independente feito público esta terza feira, que critica a falta de reacción da Igrexa nunha situación que cualifica de sistémica.

Desde 1950 até o ano 2020, 330.000 menores de idade sufriron abusos sexuais en igrexas, catequeses, escolas católicas e outras institucións relixiosas francesas, segundo recoñeceu un informe publicado esta terza feira pola Comisión Independente sobre os Abusos Sexuais na Igrexa (Ciase nas súas siglas en francés). Sacerdotes e outros membros da Igrexa están acusados de cometer abusos contra 216.000 menores, mentres que 114.000 menores padeceron os delitos de persoal laico a cargo da comunidade cristiá. O presidente da Ciase, Jean-Marc Sauvé, cuantificou que entre 2.900 e 3.200 relixiosos cometeron crimes pedófilos nestas sete décadas. Malia isto, matizou que os cálculos son "unha estimación mínima", grazas aos testemuños e ao traballo de investigación en arquivos eclesiásticos, documentos xudiciais, da Policía e da prensa. Asemade, Sauvé salientou que a Igrexa católica "cando foi informada, non tomou as medidas estritas necesarias para protexer as crianzas dos depredadores", nuns abusos sexuais que define como sistémicos, e non froito dunhas "poucas ovellas negras que se desviaron do rabaño". No documento, infórmase de que arredor do 80% das vítimas foron homes, así como das consecuencias máis directas destes abusos, "arredor do 60% dos menores de idade que soportaron os ataques sexuais atoparon problemas importantes na súa vida sexual ou sentimental", indica. A Igrexa é a terceira contorna con máis abusos As indagacións das 22 persoas que conforman o Ciase e que desenvolveron este traballo durante dous anos e medio permitiron desvelar que a Igrexa é o terceiro lugar no que máis violencia sexual contra menores se exerce, só detrás da familia e do círculo de amigos. Na presentación do informe, Sauvé alertou de que as nenas e nenos tiñan máis posibilidades de sufrir abusos nas institucións relixiosas que nas escolas públicas ou nos campamentos de verán. A Ciase colaborou coa axencia demoscópica IFOP nunha enquisa estatal na que participaron 28.000 persoas maiores de 18 anos entre novembro de 2020 e xaneiro de 2021, amais de recompilar datos cunha convocatoria pública de testemuños e cunha enquisa do Instituto Nacional Francés de Saúde e Investigación Médica Nesta terza feira, a comisión entregou o reporte a Eric de Moulins-Beaufort, presidente da Conferencia de Bispos de Francia, e a Véronique Margron, presidenta da Conferencia de Relixiosas e Relixiosos de Francia. A pesar da desculpa de Moulins-Beaufort ao recibir o cartafol con 2.500 páxinas, integrantes da Ciase que preferiron manterse no anonimato transmitiron a medios franceses que a publicación do informe ten que ter un efecto palpábel na cobertura que a Igrexa deu aos sacerdotes pedófilos até o de agora, cando máis ao facerse públicos nos últimos anos múltiples casos de abusos sexuais no seo do catolicismo. Ademais de facer un chamamento ao Estado francés para compensar as vítimas, facendo fincapé naqueles casos que xa prescribiron, a comisión independente fixo 45 recomendacións, principalmente que a Igrexa "recoñeza a súa responsabilidade civil e social", e maila "penal e civil" dos agresores. Aliás de apartar as persoas acusadas destes delitos do traballo con crianzas, incide en que as autoridades católicas teñen que deixar claro que o segredo de confesión non cubre estes crimes.


Summary: A corporación local debaterá esta sexta feira a moción de censura que devolverá o Goberno ao PP co apoio do concelleiro non adscrito Alfredo Cañizo.

O Partido Socialista da Galiza advertiu esta cuarta feira que a moción de censura que, previsibelmente, sairá adiante esta sexta no municipio de Malpica "devolverá" ao concello da Costa da Morte "ao pasado" co regreso á alcaldía do popular Eduardo Parga grazas ao apoio do concelleiro non adscrito Alfredo Cañizo, que a mediados de agosto presentou a súa dimisión como membro do Goberno local. O secretario de Organización do PSdeG da Coruña, José Manuel Lage, e o coordinador comarcal do partido, José Antonio Viña, arrouparon ao aínda alcalde, Walter Pardo, nunha rolda de prensa na que censuraron os "intereses" dun cambio de goberno no que ven "un asalto ao poder" dos populares "usando a Cañizo como unha marioneta". "Pacto da vergoña" "A dignidade nin se compra nin se vende. Ou se ten ou non se ten. Neste caso, ningún dos representantes que vai entrar na moción a debe ter", sentenciou Pardo, quen cualifica o acordo entre o PP e o edil non adscrito como "pacto da vergoña" entre dúas persoas, Parga e Cañizo, que tras ser protagonistas de "pelexas, tribunais e sentenzas, agora son amigos". De prosperar a moción de censura, Parga recuperaría un bastón de mando que xa ostentou entre 2011 e 2019. Entón, gobernou co apoio de Alfredo Cañizo, fundador do partido independente AIM, que nas últimas municipais encabezou a candidatura de Ciudadanos. Con todo, a relación entre Parga e Cañizo deteriorouse e o segundo acabou sendo condenado por ameazar o primeiro durante a seu último mandato á fronte do consistorio bergantiñán. Meses máis tarde, o PP perdeu a maioría absoluta nas eleccións da primavera de 2019, o que lle permitiu ao PSOE facerse coa Alcaldía grazas ao pacto co BNG e o propio Cañizo. O resultado das últimas municipais (seis edís para o PP, catro para PSOE, dous para BNG e o asento de Cañizo) fai que o voto do concelleiro non adscrito sexa chave no mandato que se pechará en 2023. Foino para a investidura, cando Cañizo fixo alcalde ao socialista Pardo (o que lle valeu a súa expulsión de Cs), e volve selo agora após a súa saída do Goberno e o seu previsíbel apoio á moción de censura que situará ao PP de novo á fronte do municipio bergantiñán. "Volta ao pasado" Os socialistas entenden que se trata dunha "volta ao pasado" que "non" ten maior obxectivo que "o asalto ao poder" ademais "doutros fins ocultos e opacos" como, ao seu xuízo, se desprende do feito de que os populares non ofrecesen explicacións sobre a presentación da moción de censura, asegurou Pardo, quen se comprometeu a realizar unha oposición "propositiva" para recuperar o Goberno local nas próximas eleccións. O responsábel socialista na comarca, José Antonio Viña, vaticinou "o regreso das leas" entre PP e Alfredo Cañizo. "Volverá haber batifondos monumentais despois dun ano de inacción. Ese é o futuro de Malpica", apostilou. Pola súa banda, o secretario de Organización da Coruña, José Manuel Lage, cre que a moción representa "as peores prácticas que hai na política" e pon en evidencia que o PP "non respecta a decisión do pobo de Malpica que pediu un cambio" nas urnas. "O único interese é a toma do poder por parte dos que xa durante oito anos tiveron parado o concello", remarcou o tamén edil na Coruña, que defendeu a xestión levada a cabo por Pardo nos seus dous anos á fronte dun Goberno que abandonará "sen deixar ningún morto no armario".


Summary: O presidente da Real Academia Galega insta os poderes políticos e a sociedade no seu conxunto a reflexionar sobre a presenza do galego nas escolas

O último estudo da Real Academia Galega constatou unha realidade denunciada nos últimos anos desde diferentes ámbitos: o efecto de substitución lingüística que exerce o sistema educativo nos menores e en particular sobre aqueles que se incorporan á escola falando en lingua galega e abandónana progresivamente a medida que avanzan de etapa, relaciónanse cos seus compañeiros e interactúan coa contorna. É por iso que o presidente da institución, Víctor Freixanes, urxiu unha reflexión tanto dos poderes políticos como da sociedade no seu conxunto co fin de afrontar esta cadea de carencias dunha vez por todas, un obxectivo que require dunha maior ambición da administración, dos diferentes sectores implicados, ademais dunha dotación de recursos. O 'mapa sociolingüístico escolar de Ames', publicado esta mesma semana, confirmou que estes procesos de 'castelanización' prodúcense xa desde as etapas de infantil e primaria e consolídanse en secundaria e na adolescencia. O estudo ofrece un retrato dos efectos do proceso de concentración de poboación en contextos periurbanos. Ao mesmo tempo, advertiu da influencia decisiva dos centros neste proceso por tratarse dos primeiros e principais contornas de socialización dos menores, que asimilan o idioma que utilizan os seus compañeiros nas actividades ou no recreo, no que falan os seus personaxes e referentes favoritos do audiovisual ou o que se atopan maioritariamente cando se penetran nas redes sociais ou utilizan dispositivos electrónicos. Nunha entrevista con Europa Press, Freixanes considerou que estes resultados deben suscitar "unha reflexión moi profunda" e, sobre todo, unha maior "autocrítica" tanto dos responsábeis da política lingüística como do conxunto da sociedade, especialmente sobre o que significa "a lealdade a un patrimonio fundamental" como é o idioma do país. O presidente da Academia recoñece que "non son datos positivos" pero que, máis aló de mensaxes catastrofistas, deben servir de base para traballar na semente "da dignificación" do uso do galego, co fin de que os mozos decidan asumir como propio este patrimonio a medida que avanzan cara á súa propia "autodeterminación na adolescencia". "Non podemos centrar o galego na escola como un gueto", considerou, senón "ir máis aló" daquilo que implica ao uso do idioma na aula e centrarse neses espazos de socialización nos que "os mozos atopan a vida", unha tarefa e un reto que "que significa políticas e recursos". Freixanes apunta, sobre todo, a plataformas de contidos dixitais como 'Netflix', a dispoñibilidade de documentais e películas subtituladas en galego, a oferta para os máis pequenos ou as redes sociais, sobre todo en pleno debate pola incorporación do idioma na linguaxe das máquinas e os sistemas de Intelixencia Artificial. Implicar todos os sectores Tamén é necesario atender ámbitos como as actividades extraescolares, onde as sociedades deportivas ou as asociacións "son fundamentais"; campañas en defensa do audiovisual e accións destinadas aos creadores e todos aqueles actores implicados nas contornas de interacción dos menores e adolescentes, apoiando a dispoñibilidade de oferta musical, literaria, cinematográfica ou tecnolóxica para que os mozos poidan interactuar con ela "en casa e nas escolas". Todo iso require de "recursos e dunha política educativa moito máis ambiciosa" tanto desde a Xunta, que ten a "primeira responsabilidade", como das deputacións, os concellos, empresarios, sindicatos ou asociacións veciñais. "Todo o que ten que ver coa vida", resolveu, dado que todos estes factores que afectan á evolución de uso do galego débense abordar desde unha perspectiva integral e non "burocratizando e xogando á defensiva". Freixanes insistiu en que a Academia non busca "ideoloxizar" con este tipo de traballos, senón "pór enriba da mesa" estudos de campo e documentados para promover esa reflexión da sociedade e das institucións. "Hai que ser capaces de movelo con ambición, alegría e implicando á xente, non contra ninguén. Incorporando á xente a unha causa que é de todos", insistiu, pero sen deixar aos mozos "desasistidos" e sen medios para poder experimentar a vida en lingua galega. Un antes e un despois Para o académico Henrique Monteagudo, coordinador do traballo de investigación, este estudo representa "un antes e un despois" no coñecemento dos procesos de desprazamento da lingua galega entre a xente máis nova, un "retrato moi detallado, moi documentado e moi amplo" que permite ver "o que pasa na traxectoria" do paso dos menores entre infantil e secundaria. O sociolingüista apelou ao concepto 'lingua de pares', "moi importante" porque se trata do idioma "de integración" no ambiente e no que un mozo se incorpora nas relacións sociais cos seus iguais. Neste sentido, o estudo permitiu verificar que os galegofalantes sofren "unha presión moito máis sutil", e gran parte termina abandonando o idioma e adoptando o castelán por imitación ou por temor a quedar marxinado por ser diferente, entre outros supostos. É por iso, engade, que se indica que o ambiente escolar "é hostil", non polos profesores ou por que exista algún tipo de violencia cara aos menores, senón por que favorece ese proceso de desprazamento lingüístico cara ao idioma maioritario, que á súa vez é o dos debuxos animados e o que predomina no lecer dos mozos. "É un problema social de conxunto. Iso non significa restar responsabilidade aos actores políticos, que son eles que teñen que activar, facilitar... e a responsabilidade de liderar. E o conxunto da sociedade ten moito que facer", considerou. Cadea de carencias Entre os exemplos menciona medidas como o uso preferente do galego no ámbito de actividades extraescolares e que "non se cumpre", moitas veces por falta de formación dos monitores ou dos encargados que en ocasións "ignora que existe esta mesma normativa do Concello". Monteagudo refírese, así, a unha sucesión de carencias en toda a cadea normativa, institucional, educativa e formación que é necesario atender, dado que "polo camiño o galego pérdese". "E iso non se fai espontaneamente, as institucións teñen que lideralo, dar conta do problema e ofrecer un discurso social positivo", engadiu. En definitiva, o académico insistiu en que se trata dun tema "moi complexo, con moitos actores" implicados, no que é moi importante "ter claro" o problema e contar con "vontade de abordalo". "Non se vai ao concreto e cando se toman decisións e medidas, estas teñen un custo económico, necesitas recursos para moitas cousas", sinalou, apelando a cumprir co compromiso "moral, legal e político" de atallar estas carencias.


Summary: Dez manifestacións noutras tantas vilas e cidades do país contra os plans de "eliminar a Sanidade Pública para poder facer negocio coa enfermidade das persoas".

Outra vez unha convocatoria para defender a sanidade pública e outra vez unha resposta multitudinaria nas rúas. Milleiros de persoas tomaron parte nas dez mobilizacións que na tarde-noite da cuarta feira percorreron outras tantas vilas e cidades do país: A Coruña, Ferrol, Santiago, Ribeira, Pontevedra, Vigo, Ourense, O Barco, Lugo e Burela. CIG, CCOO, UGT, C-SIF, CESM e OMEGA convocaron as mobilizacións que están apoiadas por distintos colectivos, entre eles, SOS Sanidade Pública, que convocaban a profesionais e a poboación en xeral a deferenderen unha sanidade pública, gratuíta e universal. No manifesto lido ao finalizar as mobilizacións denunciábase que "coa chegada do Señor Feijóo á Xunta, o Partido Popular iniciou unha campaña de recortes, desmantelamento e privatizacións da Sanidade Pública, pretendendo que a sanidade sexa un privilexio, accesible a quen o poida costear a través dos repagos que tratan de impor. Ou acudindo á sanidade privada, adiantando os cartos que despois o Sergas reintegrará". Os e as convocantes defenderon que "a Sanidade é unha necesidade, é un dereito. A igualdade só se garante cunha Sanidade Pública". As privatizacións, o copagamento, os recortes orzamentarios en sanidade, as áreas de xestión clínica... nestes anos de gobernos de Núñez Feijóo, din, as agresións á sanidade pública foron constantes. Para reverter a situación chaman a manter as mobilizacións. Imaxe capa: Suso Pazos


Summary: Xosé Manuel Pereiro presentou en Santiago o seu libro 'Prestige. Tal como foi, tal como fomos', unha crónica sobre a catástrofe e a súa mala xestión. Xosé Hermida e Miguel de Lira acompañaron o autor nunha presentación cargada de memoria, xornalismo e activismo

" A Galiza de hoxe é filla do que aconteceu hai dez anos co Prestige. A Galiza de hoxe non se entende sen o Prestige, sen a resposta social que houbo". Deste xeito, o xornalista Xosé Hermida iniciaba a presentación do libro de Xosé Manuel Pereiro Prestige. Tal como foi, tal como fomos (2.0 Editora), que onte se celebrou no restaurante O 16 de Santiago. Na presentación, entre memoria e historia, falouse do petroleiro, de xornalismo de altura, de mala xestión, da marea negra, dos voluntarios, da reacción da sociedade civil e, en definitiva, de país. Un país cuxa sociedade, en palabras do propio Pereiro, "soubo organizarse" ante unha traxedia da que agora se cumpren dez anos. "En Galiza si que hai unha sociedade civil. Unha sociedade que, nese momento, deuse conta de que a Xunta era falible e que o Goberno central non tiña nin idea do que pasaba. Si que hai sociedade civil e toda se puxo a andar na mesma dirección", lembrou Pereiro, quen asegurou que toda esa "experiencia" foi o máis importante da catástrofe. "E que quedou de todo aquilo? Un intento, un paso. Deuse un paso na catástrofe, houbo esa experiencia. Noutros sitios, ante a traxedia, non se deu. Aquí si", sentenciou. A "experiencia que nos quedou" agromou dunha catástrofe que, segundo Pereiro, provocou un "cambio de mentalidade, un trastorno social transitorio dos galegos". Ese cambio viviuno e contouno Pereiro como xornalista, ao igual que Xosé Hermida quen, xunto a Antón Lado e Miguel de Lira, acompañou o autor nunha presentación na que as referencias ao xornalismo foron tan necesarias como ineludibles. "Foi un gran momento para o xornalismo galego, xa que se demostrou que os xornalistas deste país, cando nos deixan, traballamos con gran profesionalidade", explicou Hermida, quen lamentou que moitos tivesen a imaxe do xornalismo como unha profesión chea de "canallas". "Eses son unha minoría que, por desgraza, moitas veces son os que toman decisións. A maioría ten un compromiso claro co oficio. Ademais é unha maioría que arrisca moito por salarios de miseria", reivindicou Hermida, delegado da desmantelada delegación de El País Galicia. A Burla Negra unha década despoisTal como foi, a catástrofe do Prestige deixou en evidencia as miserias dunha mala xestión e, ante a ausencia do Estado, xurdiu a resposta cidadán. Se Hermida se centrou en lembrar a repercusión xornalística, foi o actor Miguel de Lira quen se encargou en rememorar a resposta social ante o chapapote, ante o "dobre manto negro" que cubriu Galiza. "Había dous mantos negros. Por un lado estaba o chapapote, pero tamén tiñamos, polo outro lado, o manto negro da manipulación. Había un chapapote mental ante o que se tomou conciencia", sinalou o actor, quen lembrou os primeiros pasos da plataforma Burla Negra, que nacera fronte "a catástrofe provocada pola xestión" dun goberno ausente. "Foi un espertar, unha pequena revolución", sinalou De Lira. Así nacía Burla Negra, nacía unha resposta social, esa experiencia á que se refire Xosé Manuel Pereiro. "Daquela erguérase todo un tecido organizativo, un movemento social que despois foi derrubado", explicaba De Lira, cualificando como "un erro histórico" a actuación posterior do bipartito. "Acabaron por cargarse todo un movemento social que nunca debeu morrer. Dixeron que, coa chegada do bipartito, era o momento dos políticos, no da xente", criticou o actor. "Botar a Fraga fora un logro da cidadanía, pero derrubouse o tecido social durante o bipartito", lamentou finalmente. Máis ese movemento social -que, segundo De Lira "morreu"- atópase agora mesmo nunha resurrección, xa que a plataforma Burla Negra abandona o seu letargo e prepara unha serie de actuacións para lembrar aqueles tempos. Baixo o título DesPrestige, a plataforma rebautizada sinxelamente como Burla organiza un conxunto de accións que culminarán o 28 de decembro, día no que morreu o alemán Man, nunha "gran inocentada" para lembrar todo aquilo. "Será unha gran inocentada, pero non podemos adiantar moito máis, non o pode saber moita xente", explicou , entre enigmático e divertido, Miguel de Lira durante a presentación. "Situación de Berlanga" Despois das intervención, comezou un coloquio no que o público se interesou pola visión de Pereiro e Hermida sobre aspectos como as axudas que recibiron os afectados, os voluntarios, as primeiras horas da catástrofe ou sobre a xestión política. "Todo foi unha auténtica situación de Berlanga", definou o autor do libro, quen lembrou detalles e anécdotas daqueles días. Unha situación na que se permitiu levar un barco moribundo "ao quinto pino" e con protagonistas tan singulares como un ministro de Fomento que, segundo Pereiro, "só lle interesaba follar". Unha situación berlanguiana que, de ter gobernado outro partido, seguramente se daría igual, dende o seu prisma. "Dubido moito que, un goberno doutra cor tivera arrastrado a porto o barco", sinalaba Hermida. Pereiro estaba moito máis seguro. Ou quixo ser máis contundente "Non, oh! Eu non teño dúbida de que tampouco o levaban ", sentenciou Pereiro. Tal como foi e tal como fomos... Quizais non haxa moita marxe para moita dúbida.


Summary: En agosto de 2017, a morte de Santiago Maldonado despois da manifestación dunha comunidade mapuche en Chubut, na Patagonia arxentina, provocou mobilizacións en todo o país. A autopsia oficial e a xustiza desbotaron a teoría da desaparición forzada, mais agora un informe policial interno condena a represión daquel acto.

"Imprudencia, inoportunidade, impericia e ineficacia". Así cualifica o informe interno da Xendarmería Nacional da Arxentina o operativo para sufocar unha protesta de indíxenas mapuches que exixían a liberación dun seu líder e que acabou coa desaparición e morte do activista de 28 anos Santiago Maldonado. O 17 de outubro de 2017 ─cinco días antes das eleccións lexislativas, con vitoria para a coalición Cambiemos do presidente Mauricio Macri─, o cadáver de Maldonado apareceu no río Chubut, a 300 metros curso arriba de onde as testemuñas o viran por derradeira vez. Fora o 1 de agosto, pouco antes do inicio do peculiar proceso electoral arxentino coas PASO (Primarias Abertas Simultáneas Obrigatorias, de onde saen os candidatos). Maldonado participara ese día na protesta en Cushamen (Chubut), o departamento onde se localiza a comunidade mapuche Pu Lof. Desde 2015 ocupan alí terreos, comprados polo empresario italiano Luciano Benetton, que reclaman como propios. Orixinario da provincia de Buenos Aires, chegara desde a veciña El Bolsón (Río Negro), onde residía desde había poucos meses e traballaba como tatuador. El Bolsón é coñecida no país e en toda a rexión polo estilo de vida alternativo dos seus habitantes. Maldonado acudiu en solidariedade coa comunidade Pu Lof, que como en anteriores ocasións cortara a estrada que une Chubut con Chile, a ruta 40, no seu conflito co Grupo Benetton. Exixían daquela a liberación do seu longko (líder), Facundo Jones Huala, detido en xuño e reclamado pola xustiza chilena. "Desaparición forzada" A acción pacífica foi fortemente reprimida. As testemuñas aseguraron ante a xustiza que Maldonado fora levado por axentes da policía. A familia defendeu sempre a teoría da desaparición forzada e que o corpo fora colocado no río. Porén, a autopsia desbotou as torturas e concluíu que o falecemento se dera por "afogamento e hipotermia" e que "o corpo permanecera sempre baixo a auga". A xunta médica responsábel da autopsia estaba conformada por 55 expertos, entre estes peritos da familia Maldonado. Non obstante, a avogada desta, Verónica Heredia, sinalara na altura que "non podemos concluír cando faleceu" e reclamara unha investigación "imparcial e independente" que "non inclúa as forzas de seguridade sospeitadas". A morte produciuse no contexto "dunha represión da Xendarmaría" onde "houbo violencia institucional", sostivo a familia en todo momento, e a través dun comunicado pedira "unha nova etapa na investigación" e a concreción de "medidas indispensábeis para achar a verdade e lograr identificar todos os responsábeis da desaparición e morte de Santiago". "Desproporcionalidade" "As accións represivas de 2017 careceron de proporcionalidade e de racionalidade para o inicio dun operativo de despexe, que só se levou a cabo por vontade política", sinala agora o informe interno, de máis de 600 páxinas, elaborado pola Xendarmería. Con base nestes datos, o actual Executivo denunciou nas últimas horas ante a xustiza federal a Pablo Noceti, ex xefe de gabinete do Ministerio de Seguridade durante o Goberno de Macri, presente no lugar durante o operativo. Tamén foron denunciados o ex director nacional da Xendarmería Gerardo Otero e o seu 'número dous', Ernesto Óscar Robino ─ambos os dous retirados na actualidade─. A investigación interna, encargada pola actual ministra de Seguridade, Sabina Frederic, e que durou varios meses, sostén que Nocetti deu a orde para o ingreso de catro escuadróns da Xendarmería á comunidade de Cushamen. A súa antecesora no cargo, Patricia Bullrich, negárao nas semanas posteriores ao suceso. Pola súa banda, Noceti ─ex avogado de varios militares e policías implicados en casos de torturas durante a ditadura─ defendía un día despois da desaparición de Maldonado en entrevistas a radios da rexión a contundencia do operativo. O obxectivo, dicía: "acabar co RAM", a "Resistencia Ancestral Mapuche", a suposta banda armada "terrorista" que diferentes organizacións consideran unha invención dos servizos de intelixencia do Estado para criminalizar o movemento mapuche.


Summary: 'Loba Branca' chega ao Festivale delle Nazioni.

O pianista e compositor vigués Brais González estreará este vindeiro domingo a súa primeira ópera. Trátase de Loba Branca, encargada polo 55 Festival delle Nazioni de Città di Castello. A ópera conta cun libreto escrito polo propio compositor adaptando unha lenda tradicional da Serra do Courel. A versión orixinal de Loba Branca está escrita integramente en lingua galega, aínda que para a súa estrea no festival italiano ofrecerase unha versión mixta que mestura pasaxes no galego orixinal con outras traducidas ao italiano. O mestre coral, Mario Cecchetti, foi o encargado de realizar esta tradución. A estrea correrá a cargo do actor Enrico Paci no papel do Cazador, a soprano Veronica Marinelli como o Lobo Branco e a mezzosoprano Carolyn Beck, que interpretará a Bruxa. O Coro de voces brancas Octava Aurea terá unha dupla tarefa: representará a manda de lobos e os habitantes da aldea. No conxunto instrumental destacan os nomes da violinista Laureta Cuku e da pianista Mailis Pold. Esta primeira representación da obra terá lugar no Teatro degli Illuminati da cidade italiana de Città di Castello. O Festival delle Nazioni, nacido na década de 1960, é un dos eventos musicais máis importantes da rexión de Umbría. Por el pasaron nomes como os de Luciano Pavarotti, Krystian Zimeman ou Mstislav Rostropovich. Tamén encargou obras a grandes compositores europeos como Krystof Penderecki. Brais González Brais González naceu en Vigo en 1987 e comezou os seus estudos de piano en Vigo cos profesores Aleksandras Jurgelionis, Aldona Dvarionaité e Ricardas Biveinis, cos que tamén estudou composición. Continuou a súa formación na Universidade Mozarteum de Salzburgo baixo a dirección do pianista Rolf Plagge e rematouna nos Conservatorios de Vigo e Oviedo. Como compositor, é autor de varias obras estreadas pola Orquestra do Conservatorio Mayeusis baixo a dirección de Iminas Kucinskas e Christofer Bochmann. Tamén escribiu obras para a Escola Profesional de Música de Viana do Castelo, interpretadas polas orquestras da EPMVC e do Conservatorio Profesional de Vigo, dirixidas polo profesor Javier Viceiro. É o fundador do Trío Caspervek, dedicado a compoñer bandas sonoras para películas mudas.


Summary: Esta terza a conversa con cultura galega noVenhan Máis Cinco ten como interlocutora Lucía Carreira Pérez, presidenta da asociación cultural e musical Solfa..

-Como avalías o estado actual da cultura galega? -Temos unha riqueza cultural amplísima e diversa en todas as súas manifestacións, mais cada vez son máis os referentes culturais e simbólicos alleos. A españolización da sociedade e da cultura avanza a pasos axigantados, contribuíndo os medios de comunicación de maior tiraxe como a propia TVG, facendo máis efectiva a asimilación cultural e lingüística. O PP sabe que a cultura e a lingua son alicerces imprescindíbeis para termos unha Galiza de seu, por iso desenténdese do apoio institucional á creación, produción e expansión de todo o que é galego e non dubida en promover e potenciar o externo para calar e substituír o noso. Neste sentido o presente é desolador. Por exemplo, a música galega en todas as súas modalidades está ausente ou ten unha escasísima presenza na programación institucional. Continúan primando as programacións foráneas e as verbenas e festas populares imprégnanse de todo tipo de música menos da galega. Igualmente acontece coas artes escénicas e plásticas e co cinema galego que a súa existencia e todo un acto de heroicidade. -Que evolución agardas da cultura galega a cinco anos vista? -A normalización cultural pasa por popularizar a nosa historia, os nosos símbolos, por coñecer e tomar conciencia da nosa identidade colectiva, é dicir, por deixar de ser subalterna da cultura española, mais para iso ten que haber unha mudanza radical en termos políticos para sermos nós mesmos. Do contrario o poder instituído terá como obxectivo continuar coa asimilación e a españolización. De Sermos agardo que se consolide como o medio de referencia da maioría do pobo galego Con gobernos e deseños políticos que procuran negarnos como pobo, aínda que o noso potencial sexa inmenso, é difícil avanzar, ir consolidando e afirmando a nosa cultura. Contamos cunha rede de asociacionismo cultural de base por toda a nosa xeografía que, malia a todos os obstáculos, está activando unha cultura viva e promovendo todo tipo de actividades e creacións culturais. E todo isto sen apoio da Xunta de Galiza que amosa un total desleixo, abandono e desconsideración con toda a nosa creación cultural e o noso amplo e rico patrimonio. Padecemos máis de 500 anos de colonización cultural, de negación da nosa condición de galegos e galegas e, porén, a nosa cultura segue viva. A cultura de base non só resistirá senón que avanzará, malia as barreiras, impedimentos e as agresión recibidas. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? -De Sermos agardo que se consolide como o medio de referencia da maioría do pobo galego. É necesario que se asente a necesidade de ter que recorrer a lelo, non só porque ten a Galiza como centro e protagonista da información, senón, tamén, pola súa veracidade e rigorosidade en contraposición á manipulación e terxiversación doutros medios de grande tiraxe en Galiza. Son consciente das carencias coas que un medio como Sermos se enfronta a diario. Aínda recoñecendo as limitacións, estou certo que se consolidará como o medio de comunicación galego. Para isto habería que procurar termos unha información máis puntual do que é a actualidade e profundar máis no que é relevante social e politicamente. Corrección: Na redacción orixinaria desta entrevista deslizouse un erro, ao atribuírmos a Lucía Carreira a condición de vicepresidenta da Federación Galega de Bandas de Música. En realidade, en tempos foi presidenta desa entidade, agora encabeza a asociación cultural e musical Solfa.


Summary: O ministro de Exteriores ucraíno, Dmytro Kuleba, cre que "o que busca Rusia é desquitarse por perder a Unión Soviética".

O ministro de Asuntos Exteriores, Unión Europea (UE) e Cooperación, José Manuel Albares, insistiu máis unha vez en que o diálogo é agora mesmo a mellor forma de reconducir a crise entre Rusia e Ucraína, descartando con estas declaracións que o Estado español poida seguir os pasos doutros socios europeos que decidiron enviar armas e material militar a Kiev. Desde a capital ucraína, onde se reuniu co seu homólogo no país, Dmytro Kuleba, o ministro de Exteriores recalcou que España, do mesmo modo que a UE, traballa "por un escenario no que calquera diferenza que poida haber se resolva a través do diálogo, un diálogo que dea paso á distensión, e para iso é necesaria unha desescalada nestes momentos". "Cremos que é o momento da diplomacia, non de abrir escenarios e hipóteses que non están aí", sostivo Albares. Na súa opinión, "danse todas as condicións" para que o diálogo permita reconducir esta crise, mais da mesma forma que hai unidade no seo da UE nesta aposta tamén a hai na disuasión, de aí o paquete de sancións masivas contra Rusia xa elaborado e que se adoptaría en caso de "invasión", un escenario que o Goberno estatal "non" quere. O ministro aproveitou a súa visita para trasladar ao Goberno ucraíno o "apoio" de España "á súa soberanía e integridade territorial", ao tempo que manifestou a súa "preocupación" pola presenza de tropas rusas na fronteira. Así, incidiu en que "ninguén se está a preparar para a guerra neste lado de Europa". Pola súa parte, Kuleba agradeceu o apoio de España ás futuras sancións en caso de agresión rusa e asegurou que "a situación segue a ser tensa, mais controlada", e coincidiu con Albares en que o diálogo é a "estratexia máis eficaz" para superar esta crise. Aliás, advertiu de que "non se trata só dunha ameaza para Ucraína", senón "para Europa no seu conxunto", e apuntou que o que busca Rusia é "tomar desquite por perder a Unión Soviética e a Guerra Fría". Contradicións após o encontro bilateral Rusia-Francia Os Gobernos de Francia e de Rusia emitiron esta terza feira comunicados contraditorios acerca do resultado da xuntanza que sobre o conflito en Ucraína mantiveron os presidentes de ambos os países, Emmanuel Macron e Vladimir Putin, na véspera. Ambos os dous mandatarios estiveron reunidos en Moscova durante máis de cinco horas. Tras o encontro, nin Macron nin Putin anunciaron ningún acordo, mais un representante do Elíseo sinalou aos xornalistas que o presidente ruso se comprometera a non levar a cabo ningunha "nova iniciativa militar". Tan só unhas horas despois, esta afirmación era refutada polo portavoz do Kremlin, Dmitry Peskov, sinalando que o liderado da OTAN non é de Francia, "é doutro país", polo que dificilmente se puido acordar nada. Macron fechou na terza feira en Kiev a xira diplomática para abrir vías de diálogo.


Summary: O presidente da Xunta protagoniza na Coruña un xantar-mitin con 5.000 militantes e simpatizantes conservadores no que asegura que el "iniciará o crecemento económico de España" e insta a frear a posibilidade de PSdeG e BNG regresen ao Goberno

"Se me preguntan cen veces, cen veces van obter a mesma resposta". "Eu non estou en precampaña". O pasado xoves o presidente da Xunta respondía deste xeito ás cuestións lanzadas polos xornalistas en torno a un posible adianto electoral. "O Goberno ten moito traballo" e é "estable", polo que non cabe falar de adiantos, aseguraba. Pero apenas dous días despois de que Alberto Núñez Feijóo lanzase esta afirmación acompañada dun proverbial "con todos os respectos" a maquinaria e a escenografía de precampaña do PPdeG vén de botar a andar. E fíxoo ao xeito clásico: nun pavillón -neste caso, de Expocoruña- ateigado de simpatizantes populares -5.000, segundo o partido- que celebraron as palabras do seu líder sentados en quilométricas corridas cubertas dun infinito mantel de papel branco ao que nesta ocasión se lle engadiu unha franxa azul e sobre o que desfilaron carne ao caldeiro, empanada e mexillóns, a razón de 18 euros por cabeza. Comprometidos con Galicia, comprometidos con Feijóo, rezaba a convocatoria do acto, organizado pola dirección provincial máis de Feijóo, a da Coruña. "Comprométome a iniciar o crecemento económico en España", prometeu Feijóo dous días despois de asegurar que "non está en precampaña" Mentres no resto do Estado ministros e outros dirixentes percorren congresos do partido cun cóctel de defensa das "reformas" e ataque ao PSOE o PPdeG reciclou o lema deses cónclaves -Comprometidos con...- para lanzar unha carreira á reelección na que parte con vantaxe, aínda que menos que hai uns meses e con incómodas e austeras pedras no camiño. Como lle acontecía aos candidatos municipais socialistas en 2011 agora a presenza de líderes estatais, incluído Mariano Rajoy, resta ou polo menos non suma, por iso o titular da Xunta eríxese no seu propio valor máis seguro para lanzar a primeira e ambiciosa promesa dunha precampaña cuxa duración depende só del: "Do mesmo xeito que iniciamos o cambio político en España, comprométome a iniciar o crecemento económico en España", proclamou con solemnidade ao rematar un mitin no que axitou o que se prefigura como un dos seus emblemas electorais: a infusión de precaucións, case de temor, ante a posibilidade do retorno ao poder dunha coalición de PSdeG e BNG. Feijóo pídelles aos seus militantes que "non permitan que iso volva suceder", que non volvan sentar en San Caetano os socialistas e os seus "cómplices necesarios", o Bloque. Uns e outros representan, segundo o presidente, "frivolidades" e "desgoberno", ademais de "gastar sen control e deixar sen pagar", todo o contrario do seu Executivo, o mesmo que, asegura, fai que "hoxe Galicia se mire como terra de oportunidades. "Do mesmo xeito que empezamos a gañar en Galicia para o resto de España, en Galicia empezaremos a crecer, a saír da crise, a concluír unha sociedade que, mantendo o equilibrio nas súas contas, poida realmente empezar a manter o Estado do Benestar", di. E con esta finalidade "hai que facer o que se teña que facer", aínda que "provoque manifestacións" e "desgasten". E aínda que "custe o que custe", engade, nunha afirmación case idéntica á pronunciada por José Luis Rodríguez Zapatero antes de pór a funcionar a tesoira en 2010. "Os políticos fórxanse na adversidade", ilustra. Nunha afirmación case idéntica a de Zapatero, Feijóo asegura que "hai que facer o que se teña que facer", "custe o que custe" Na liña argumental que vén mantendo nas últimas semanas o candidato á reelección debulla un panorama no que a idea central a transmitir é que en Galicia o peor xa pasou. Os acordos de "cada xoves" no Consello da Xunta e o "esforzo dos galegos" xa empezan a "dar froitos", asegura Feijóo. Precisamente por iso o seu Goberno, afirma, "garante os servizos públicos". E sobre Novagalicia Banco? Menos de vinte e catro horas despois de que o Goberno central aprobase a nova reforma financeira e, con ela, achegase un pouco máis a entidade cara ao final da súa aventura, Feijóo pasa por riba do que podería ser un verdadeiro problema electoral. Sen mencionar NCG Banco limítase a reivindicar a necesidade duns "bancos sólidos", que manteñan "seguros" os aforros da cidadanía, que ademais "paguen o que deben", sen "trampas" nos seus balances. O canto do Cumpleaños feliz para o alcalde de Ribeira, de aniversario, a lembranza a Manuel Fraga, ou a chamada do ex presidente Gerardo Fernández Albor a "defender a civilización occidental, que está en perigo" foron outros dos ingredientes do primeiro acto dunha obra cuxa conclusión moitas quinielas ubican no outono. Tras o sinal de saída preelectoral lanzada este sábado polos populares, o domingo será a quenda do BNG, que iniciará a carreira cara ás urnas do seu candidato, Francisco Jorquera.


Summary: O Concello das Pontes considera que o plan presentado por Endesa para o desmantelamento da central térmica "desvirtúa e alixeira" o impacto que terá o seu fechamento para o municipio e a comarca.

As alegación presentadas polo Concello das Pontes ao proxecto de avaliación ambiental para o fechamento da central térmica consideran que este "desvirtúa e alixeira" o impacto que o desmantelamento da planta terá no municipio e na comarca. O documento foi elaborado por unha equipa de técnicas e técnicos e expertos municipais e demanda que o plan de desmantelamento da térmica sexa autorizado a través dun procedemento ordinario e non simplificado. "O plan presentado por Endesa desvirtúa e alixeira o impacto que o fechamento da central térmica ten sobre o noso municipio e a comarca", sinalou a responsábel de Industria do concello, Ana Pena. Nun comunicado emitido este sábado, 26 de setembro, a concelleira remarca que a central das Pontes supera os 300 megavatios e o seu impacto tanto laboral como económico na comarca é de "entre 1.000 e 1.400 postos de traballo directos e indirectos", ademais de supor "case 7 millóns de euros de recadación nas arcas municipais" e roldar os 25 millóns de euros en xeración de economía na comarca cada ano. Por iso, o Goberno local cre que Endesa "non presenta datos que cuantifiquen as consecuencias do plan de desmantelamento que presenta". Así, As Pontes demanda que o plan se realice a través dun procedemento ordinario para que exista un "seguimento exhaustivo" do proceso de fechamento da central e que se poñan sobre a mesa alternativas para a economía da zona, que para o concello pasan por converter parte da planta para dedicala á produción de enerxía eléctrica con biomasa. Por último, o Goberno municipal tamén mostra as súas dúbidas sobre o impacto que pode supor o plan sobre o patrimonio cultural do concell, xa que advirte que a proximidade á planta de zonas como A Vilabella e a súa igrexa ou a mámoa da Mourela "fainas susceptíbeis de vérense afectadas por este proxecto de demolición", que, segundo o municipio, tamén podería impactar no río Eume.


Summary: Critican a 'invisibilización' das linguas minorizadas

A Universidade de Santiago de Compostela (USC) acolleu hoxe unha xornada de análise sobre a nova Lei do Audiovisual. No evento participaron representantes de entidades en defensa do galego, euskera e catalán, xunto ao sector audiovisual. O acto abriuno a xornalista, escritora e cineasta galega, Margarita Ledo, quen explicou a Nós Diario que "as xornadas están organizadas polo Grupo de Estudos Audiovisuais, un grupo de investigación da USC que traballa tanto na información, como no contacto co sector profesional e coas institucións políticas e culturais" pois, indica, "para nós investigar é intervir tamén na sociedade que pertencemos". A nova lei do audiovisual entra en vigor este sábado Ledo criticou que "o resultado da aprobación da Lei Audiovisual non garante a diversidade cultural e lingüística nin o financiamento da produción independente" e engadiu que "mesmo existe o risco de privatización das televisións públicas". Ledo alertou que a Lei podería ser un "instrumento de recentralización e reforzo do oligopolio mediático español". "O resultado da aprobación da Lei Audiovisual non garante a diversidade cultural e lingüística" Despois da benvida, o acto continuou coa intervención de Antía López Gómez, representante do propio grupo de Estudos Audiovisuais, a quen seguiu Ramón Zallo, profesor da Universidade do País Vasco, "o mellor estudoso e analista da lei" segundo Ledo. A media mañá deu inicio o coloquio "Diversidade Lingüística e Lei do Audiovisual", da man de Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística (Galiza); Paul Bilbao, da Kontseilua (Euskal Herria); e Francesc Marco Palau, da Plataforma per la Llengua (Catalunya). Diversidade lingüística Maceira abordou a relevancia da "Iniciativa Xabarín" que reivindica a dispoñibilidade dun audiovisual en galego ante unha situación "de completa exclusión" da nosa lingua, tanto no "mundo audiovisual en xeral" como na "produción infantil". Ademais, analizou as consecuencias dunha lei que, se ben no seu comezo "ía ter en conta certos aspectos a favor da diversidade lingüística" do Estado español, "finalmente non é así". A Mesa espera que a nova Lei do audiovisual do Estado recolla a demanda unánime do Parlamento Galego Maceira reivindicou que o país "fose vangarda nas mobilizacións sociais en todo o Estado" pois o Parlamento galego "foi o único en posicionarse a favor dunha Lei que contemplase estas cuestións". "A Galiza foi vangarda nas mobilizacións sociais en todo o Estado español" O presidente da Mesa asegurou que "este é o momento de mirar cara atrás e analizar o que fixemos nestes anos" sempre tendo "como horizonte" unha oferta audiovisual en galego. "Non chega con conseguir avances para a lingua nun momento puntual, hai que manter a presión e impulsalos para non retroceder en dereitos lingüísticos", sinalou Maceira en conversa con este xornal, e engadiu que "estas xornadas axudan a tomar conciencia". Un veciño de Bueu denuncia que a súa médica intentou negarse a redactar un informe en galego Alianzas necesarias Pola súa parte, Paul Bilbao incidiu na "invisibilización das linguas propias do Estado" que provoca a lei e analizou o lugar que ocupa o euskera no ámbito da produción audiovisual e das plataformas. Bilbao concluíu que a Lei do Audiovisual foi "un despropósito, tanto no procedemento como no contido" e denunciou que se "marxinaran todas as propostas que chegaron desde a comunidade civil". A Lei do Audiovisual foi "un despropósito, tanto no procedemento como no contido" Ademais remarcou a importancia "das alianzas que tecemos (entre as tres entidades) durante este tempo" e indicou que estes eventos demostran "que existe unha demanda social" sobre a diversidade lingüística. A xornada fechou cunha mesa sobre o estado xeral do audiovisual na Galiza con representantes do sector como Uxía Caride, Lidia Fraga e Iria Taibo dos sectores de produción, guión e tradución, respectivamente; e un debate coa profesora da USC, María Soliña.


Summary: Convoca mobilizacións co lema "Descoidar a quen coida é violencia machista" e chaman a se sumar ás convocadas pola Coordinadora Nacional da Marcha Mundial de Mulleres na Galiza.

A pandemia do coronavirus puxo de manifesto a importancia dos coidados mais estes non foron nin están a ser obxecto dunha protección especial durante a crise sanitaria. É a denuncia que a secretaría das Mulleres do sindicato CIG quere facer de cara a este 25N, Día internacional para a eliminación da violencia contra as mulleres. "Dende a CIG levamos anos reclamando que se lle dean ás tarefas de coidados o valor real que teñen como traballos esenciais para a sociedade", explica a secretaria confederal das Mulleres da CIG, Margarida Corral, quen engade que por esta razón o lema escollido este ano é "Descoidar a quen coida é violencia machista". Se o 8 de Marzo xirou sobre a necesidade de pór os coidados no centro das políticas públicas, "porque sen coidados non hai vida", unha semana despois "a emerxencia sanitaria confirmaba a actualidade desta reivindicación, ao evidenciarse a importancia fundamental do traballo doméstico e de coidados", mais tamén ao quedar as mulleres "expostas de maneira desproporcionada ao virus, dado o seu papel predominante como coidadoras no ámbito familiar e como traballadoras nos sectores sanitario, sociosanitario, limpeza, comercio, empregadas do fogar,...". Oito meses despois de decretarse o estado de alarma, advirte a secretaria das Mulleres da CIG, seguen sen poñerse en marcha permisos retribuídos para aquelas persoas traballadoras que teñan que facerse cargo de persoas do entorno que están enfermas, en corentena ou precisen de atención e coidados con carácter urxente. "O Goberno español e a Xunta non adoptaron medidas para mudar esta situación, nin sequera para alixeirar esa sobrecarga de traballo físico e psicolóxico que asumimos as mulleres". A CIG lembra que exixe desde hai moitos anos o recoñecemento e a revalorización do sistema de coidados, instando a mellora das condicións laborais do persoal deste sector, demandando a creación dun Sistema Público Galego de Servizos de Atención ás Persoas. Mobilizacións do 25 de Novembro · A Coruña: ás 12h na Delegación do Goberno · As Pontes: ás 12h na Praza do Hospital. · Compostela: ás 12h no Complexo Administrativo de San Caetano. · Ferrol: ás 12h no Edificio da Xunta. · Lugo: ás 11h na Subdelegación do Goberno. · Ourense: ás 12h na Subdelegación do Goberno. · Pontevedra: ás 12h na Subdelegación do Goberno. · Ribeira: ás 11:30h na Praza do Concello. · Vigo: ás 12h no Edificio da Xunta · Vilagarcía: ás 12h no Servizo Galego de Colocación


Summary: Ás nove da mañá a Garda Civil botou do lugar as persoas afectadas pola estafa das subordinadas e que levan protestando nes oficina dende hai oito días, pero ao redor das dez o espazo estaba de novo ocupado. En Cangas a policía identificou as persoas que acampan ante a oficina de Novagalicia Banco.

Continúa a ocupación do caixeiro de Novagalicia Banco en Gondomar. Ao redor da nove da mañá a a Garda Civil foi quen de desaloxar do lugar as persoas afectadas pola estafa das subordinadas e que levan protestando nes oficina dende hai oito días. O desaloxo produciuse sen resistencia. Segundo relata o xornal Valminor.info, "un axente que se identificou co grao de capitán, presentouse ante os afectados sinalando que tiña unha orde xudicial "verbal" para proceder ao desaloxo". Porén, pouco durou esta situación. Ao redor das dez da mañá, despois de que a noticia do desaloxo correra entre os colectivos de afectados, un grupo de catro persoas volvía ocupar o caixeiro. Ao redor das dez da mañá, despois de que a noticia do desaloxo correra entre os colectivos de afectados, un grupo de catro persoas volvía ocupar o caixeiro Hai oito dias Francisca Alonso, de 60 anos, decidiu pecharse nesta sucursal de Novagalicia Banco en Gondomar para reclamar que a entidade que dirixe José María Castellano lle devolva os cartos "estafados" mediante débeda subordinada subscrita coa antiga Caixanova. Cando a sucursal rematou o seu horario comercial optou por continuar o peche, pero no espazo do caixeiro automático. Foi a "desesperación", relatoulle aos xornalistas que se achegaron ao lugar, a que a levou a tomar a decisión do peche, mobilización á que se foron sumando veciñanza da vila e membros das plataformas de afectados por preferentes e subordinadas. O pasado venres Novagalicia Banco denunciou xudicialmente as tres persoas que estaban ocupando o caixeiro. O pasado venres Novagalicia Banco denunciou xudicialmente as tres persoas que estaban ocupando o caixeiro Mentres, tamén continúa en Cangas a acampada de dous afectados pola estafa da preferentes ante unha oficina de NGB. Dende o pasado venres Antonio Graña e Sonia Pardo esixen deste xeito que a entidade lles devolva os cartos depositados nela. Este domingo a Garda Civil procedeu a identificalos, pero a protesta continúa, e nela son varias as persoas estafadas que fan quendas nas tendas de campaña.


Summary: O conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, fixa a garantía mínima de subida en 2,2% a partir do 1 de xaneiro.

O Executivo da Xunta está xa a traballar na confección dos orzamentos de 2020. Esta terza feira, o conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, anunciou que para a suba salarial das funcionarias e funcionarios públicos o Goberno galego ten consignada unha partida de entre 80 e 90 millóns de euros, coa "garantía mínima" dun incremento do 2,2%. Esta nova suba será efectiva a partir do 1 de xaneiro "cando se teña a habilitación do Estado", apuntou. Amais, haberá que sumar outros incrementos como a reanudación da carreira profesional no Sergas, o acordo salarial con docentes e persoal de Xustiza, así como outros específicos. Tras a súa reunión con representantes da patronal e dos sindicatos para expoñerlles as liñas mestras dos orzamentos, o conselleiro valorou a actual situación económica e emprazou a "non tolear" ante a desaceleración, pero sendo conscientes "do que temos entre as mans". Contas optimistas e grandilocuentes Pola súa banda, os sindicatos consideran algunhas das cifras adiantadas polo conselleiro, como é o caso do aumento do teito de gasto en 310 millóns, como partidas "propagandísticas con fins puramente electoralistas". A secretaria de Organización da CIG, Susana Méndez, cre que, á marxe de consideracións "optimistas e grandilocuentes" por parte da Consellaría, os indicadores evidencian que Galiza está hoxe peor que en 2008 como consecuencia da "inacción do Goberno galego, máis preocupado en aparentar unha posición crítica que por exercer as súas competencias. Méndez afirmou que para a CIG "son necesarios uns orzamentos que recollan medidas para crear emprego digno, para potenciar os nosos sectores produtivos, para fixar poboación no rural, para eliminar desigualdades sociais, ou para frear a sangría da emigración". Medidas que, lembrou, vén ofrecendo a central sindical, desde hai anos, sen que fosen escoitadas porque "este Goberno non quere saber nada de medidas reais para o desenvolvemento de Galiza, só buscan aparentar esa realidade paralela na que viven, mentres galegas e galegos sofren as consecuencias das súas nefastas políticas". A suba non chega No que atinxe á proposta de subida salarial, a secretaria de Organización da CIG aclara que é "unha débeda" cos traballadores que "nin sequera chega a acabar de devolver todo o que perderon nos anos da crise". "Nin de lonxe palía a enorme perda de poder adquisitivo dos empregados públicos", matiza. "Aínda a día de hoxe hai acordos retributivos que se firmaron en 2008 que seguen sen cumprirse", afea Méndez, xa que "seguen en vigor" recortes de xornada e días libres. Pola súa banda, Maica Bouza, considera que Valeriano Martínez "máis aló de grandes declaracións non acaba de concretar ningunha medida". Neste senso pide máis recursos para dependentes e a Risga e tamén "para que o emprego e os galegos non sintan outra vez o impacto da crise". Bouza coincide con Olga Crespo, economista da UGT, en criticar que a Xunta nunca leva documentación neste tipo de reunións. Crespo considera que os orzamentos deben ser "máis intensivos" en medidas para o emprego e preocúpalle que non se actúe ante a crise industrial, o envellecemento e a perda de 70.000 persoas activas na última década.


Summary: A intervención completarase co adecentamento da antiga escola unitaria.

Na parroquia carballesa de Aldemunde xa se está traballando para dotar dun novo espazo de uso veciñal á parroquia máis pequena do noso concello. Nestes momentos están en execución as obras de construción dunha praza no terreo da antiga escola unitaria, atendendo deste xeito a demanda expresada pola veciñanza a través do Consello Parroquial. Ata alí achegáronse o alcalde, Evencio Ferrero; a concelleira de Planificación, Milagros Lantes, e o concelleiro de Mobilidade, Juan Seoane, aproveitando o arranque dos traballos. O proxecto, executado pola empresa Construcciones Vázquez y Reino cun orzamento de 98.736 euros, inclúe a demolición dos muros exteriores, o palco da música, a beirarrúa perimetral e as escaleiras de acceso, ademais da limpeza e o acondicionamento do terreo para diminuír a pendente actual. A partir de aí realizarase unha obra que permitirá gañar unha praza de uso cotiá e tamén para as festas. Con esa finalidade pavimentarase con formigón parte do espazo e construirase un novo muro de peche con varandas de madeira, ademais de soterrar o tendido eléctrico e de plantar catro novas árbores: 2 carballos e 2 castiñeiros, que garantirán a sombra. Pero a actuación estenderase máis adiante á antiga escola. Ademais da eliminación das barreiras arquitectónicas construíndo unha rampla de acceso con varanda de protección de aceiro inoxidable, tal como figura no proxecto da praza, o Concello de Carballo está preparando un proxecto complementario para acondicionar o edificio conforme ao escaso uso que ten e á súa integración no renovado espazo que ocupa, moi próximo, ademais, ao conxunto parroquial formado pola igrexa e o cemiterio. Deste xeito procederase non só ao pintado exterior, senón tamén á renovación das ventás e do tellado, entre outros traballos menores.


Summary: As persoas invidentes que participan na cuarta edición deste proxecto fotográfico da Deputación exercerán de reporteiros e reporteiras gráficas no partido que este sábado xoga o Breogán, no que se conmemora tamén o Día Mundial Contra o Cancro

É imprescindible mirar ou ver para tirar unha fotografía? En Lugo un bo número de fotógrafos e fotógrafas invidentes levan un tempo demostrando que non, participando no proxecto A Cegas, impulsado pola Rede Museística Provincial de Lugo e a Deputación. A iniciativa vai xa pola súa cuarta edición e nela 14 persoas invidentes, coa axuda de profesionais, artistas e persoal dos catro museos da provincia, aprenden a realizar fotografías cun gran valor artístico. De feito, o traballo precedente xa estivo exposto no Museo Provincial e o resultado das tres primeiras edicións foi publicado en tres catálogos. "A actividade demostrou unha gran variedade de posibilidades tanto expresivas como interpretativas, ademais do interese e motivación que o alumnado", destacan, o que animou á continuidade do proxecto. As persoas invidentes que participan na cuarta edición deste proxecto exercerán de reporteiros e reporteiras gráficas no partido que este sábado ás 20 horas xoga o Breogán ante o Lleida Desta volta, as persoas invidentes que participan na cuarta edición deste proxecto exercerán de reporteiros e reporteiras gráficas no partido que este sábado ás 20 horas xoga o Breogán ante o Lleida no Pazo dos Deportes. Será o momento no que, acompañados e acompañadas polos seus monitores e monitoras, poñan en práctica todo o aprendido no curso. O resultado do seu traballo será exposto no Museo Provincial nos vindeiros meses, na exposición que se inaugurará con motivo da celebración do 50 aniversario do CB Breogán. Tamén se publicará nas diferentes canles do club celeste e do organismo provincial, e será motivo dun dos artigos da revista dixital do clube baloncestístico. "En realidade quen fai unha fotografía é a cámara, non o ollo. Por tanto, unha persoa cega non poderá ver pero si nos pode achegar a súa mirada do mundo" "En realidade quen fai unha fotografía é a cámara, non o ollo. Por tanto, unha persoa cega non poderá ver pero si nos pode achegar a súa mirada do mundo. A través do oído, o olfacto, o tacto ou o gusto tamén podemos escoller o obxectivo e crear imaxes coa axuda que nos permiten as cámaras", explican os responsables do proxecto. "A fotografía mantén unha liña de linguaxe universal, polo cal pode compartirse a motivación do impulso fotográfico. Algo que atopamos no atrevemento que demostra un cego ó introducirse nun campo tan adverso, evidenciando o desexo de rexistrar a fugacidade do instante", din. "A través do oído, o olfacto, o tacto ou o gusto tamén podemos escoller o obxectivo e crear imaxes coa axuda que nos permiten as cámaras" "Dende a Deputación queremos favorecer proxectos que rompan calquera barreira entre persoas", destacan dende o ente provincial. "A través deste tipo de accións, fomentamos a integración para conseguir unha sociedade máis xusta e igualitaria", sinala o Vicepresidente da Deputación, Álvaro Santos Ramos, que salienta "a importancia da fotografía como vehículo de cambio na sociedade". A iniciativa coincide ademais co Día Mundial Contra o Cancro, que se conmemora este 4 de febreiro e no que se busca aumentar a concienciación e mobilizar á sociedade para avanzar na prevención e control desta enfermidade. Neste senso, a Presidenta da Asociación Española Contra o Cancro (AECC), Mariluz Abelleira salientou esta semana que "queremos realizar unha campaña informativa centrada na prevención, utilizando o Pazo dos Deportes como escenario". Con este obxectivo, durante o partidos repartirase a todos os asistentes un pack composto por unha mazá en unha bolsa colectora con información relativa á prevención e hábitos de vida saudables. "Dende a Deputación queremos favorecer proxectos que rompan calquera barreira entre persoas. A través deste tipo de accións, fomentamos a integración para conseguir unha sociedade máis xusta e igualitaria" O proxecto fotográfico A Cegas deu ademais como resultado un documental dunha hora de duración, froito do traballo do colectivo de Enredados (formado por fotógrafos invidentes, docentes e persoal dos museos da Rede) interesado "na experimentación sensorial, na exploración dos esquemas perceptivos e na procura doutro tipo de referentes que non se limiten só ao visual para relacionarse coa arte dunha forma máis global", explican.


Summary: O secretario de Estado norteamericano, Mike Pompeo, emitiu un comunicado en que omite calquera referencia ao masacre perpetrado esta segunda feira polo Exército israelí no territorio ocupado de Gaza.

Pompeo non é calquera na Administración Trump. Antes de asumir a secretaría de Estado (equivalente ao Ministerio de Asuntos Exteriores), estivo á fronte da CIA. A súa primeira viaxe ao exterior como responsábel da diplomacia norteamericana foi a Israel. Con 52 cadáveres palestinos sobre os campos de Gaza, Pompeu emitiu un comunicado en que se declara "orgulloso" por celebrar a abertura da embaixada dos EUA en Xerusalén. "Este significativo evento dá cumprimento a unha promesa feita polo presidente Trump". O alto cargo de Washington lembra que os EUA recoñeceron Israel hai 70 anos, baixo a presidencia de Truman. "Desde entón, o Estado de Israel fixo de Xerusalén a súa capital, a capital que o pobo xudeu estabeleceu xa nos tempos antigos. É portanto apropiado que os Estados Unidos recoñezan Xerusalén como capital de Israel". "Continuamos", conclúe Pompeo, "comprometidos en avanzar cara unha duradeira paz entre Israel e os palestinos". Mais a ollos do pobo palestino este último movimento de Washington desautorízao como mediador e colócao claramente a carón do opresor israelí.


Summary: Mario Draghi advirte que haberá "condicionalidades estritas" e que o Banco Central Europeo compraría bonos de entre un e tres anos e sen límite de cantidade. Rajoy non se dá por aludido e asegura que non hai novidades sobre a petición de rescate e que Merkel non lle esixiu axuste ningún.

Compra de débeda a cambio da petición de rescate con condicionalidades explícitas. O presidente do Banco Central Europeo (BCE), Mario Draghi, anunciou este xoves que pretende activar un plan para a compra de bonos de estados como España e Italia para resolver así os seus problemas de financiamento. En definitiva, mete presión aos dous países para que soliciten canto antes o rescate se queren así un salvavidas da entidade que preside. Pero Rajoy non semella darse por aludido. Na súa comparecencia conxunta con Merkel, o presidenteo do Goberno central asegurou que non había novidades sobre esa hipotética petición de rescate e que a chanceler alemá non lle dixo que reformas nin que axustes facer. "Cando teña algunha novidade contareilla; aínda non tiven temo de ler a comparecencia de Mario Draghi", aclarou Rajoy. España estudará con detalle o programa que prevé o BCE para ver se lle convén ou non pedir o rescate, segundo fontes da Moncloa que cita Europa Press. Draghi mete presión a España e Italia para que soliciten o rescate axiña O anunciado programa, denominado OMT, permitiría ao BCE tratar así as "distorsións severas" nos mercados de bonos e garantir tamén a "irrevarsibilidade do euro". Draghi foi claro e contundente ao advertir de que os gobernos deben estar listos para activar os mecanismos de rescate cando haxa riscos ou situacións excepcionais, e sempre "baixo unha estrita condicionalidade". "A adhesión dos gobernos aos seus compromisos e a intervención dos mecanismos de rescate son condicións necesarias", repetiu, tras aclarar que a decisión non fora por unanimidade. O BCE comprará bonos de entre 1 e 3 anos, sen límite de cantidade e renunciará ao seu privilexio de cobro Este novo programa de compra de bonos, segundo aclarou Draghi, concentrarase na débeda con vencementos entre un e tres anos e a el dedicaránselle cantidades "sen límite". Ademais, as compras serán logo "esterlizadas por completo". O presidente do BCE asegurou que se informará cada semana das cifras do programa e que o BCE renunciará ao seu privilexio de cobro respecto dos acredores privados. Ao tempo que Draghi avanzaba a compra de débeda, Merkel e Rajoy comparecían tras a súa xuntanza na Moncloa. "O BCE actúa dentro do sue mandato e toma as medidas oportunas", asegurou a chanceler preguntada pola decisión da entidade europea, tras negar que puxese condicións a España. Ademais, a líder alemá aclarou que non chegou a España a dicir as reformas que ten que facer o Estado e aclarouse sentirse "impresionada" polo ritmo de axustes que leva a cabo o Executivo de Rajoy. O presidente do Goberno, respecto ás pensións, di que non ten "intención ningunha de cambiar o statu quo". O BCE xa estivo a comprar débeda dos países periféricos desde maio de 2010 e empezou a comprar débeda española e italiana en agosto de 2011. Con todo, detivo esas compras a comezos deste ano, pois preferiu dar financiamento sen límite a tres anos aos bancos para que eles comprasen débeda. Iso, con todo, agravou o círculo vicioso entre a débeda soberana e a solvencia das entidades financeiras e só serviu de alivio temporal para España e Italia.


Summary: Moscova afirma que os EUA "planeaban" investigar en Ucraína a "transmisións de patóxenos letais", algo que Washington nega con rotundidade é, á súa vez, pon o foco no Exército ruso: "Agora que Rusia fixo estas afirmacións falsas todos deberiamos estar atentos á posibilidade de que Rusia use armas químicas ou biolóxicas en Ucraína, ou que cree unha operación de falsa bandeira usándoas".

O portavoz do Ministerio de Defensa de Rusia, Ígor Konashénkov, afirmou esta quinta feira que, segundo "documentos descubertos" polo Exército ruso, "os EUA planeaban en 2022 investigar en Ucraína patóxenos de aves, morcegos e reptís" para, posteriormente, "estudar a posibilidade de transmitir a peste porcina africana ou o ántrax a través deles". "O obxectivo destas e outras investigacións biolóxicas, financiadas polo Pentágono en Ucraína, foi a creación dun mecanismo de transmisión oculta de patóxenos letais", dixo Konashénkov, en declaracións recollidas pola axencia rusa Sputnik. Rusia publica un suposto documento ucraíno sobre unha "ofensiva no Donbás" para marzo de 2022 Tamén Ígor Kirílov, xefe das Tropas de Defensa Radiolóxica, Química e Biolóxica das Forzas Armadas de Rusia, apuntou que "os datos estudados conteñen propostas para ampliar o programa biolóxico-militar dos EUA no territorio de Ucraína". Os EUA négano e temen que Rusia si utilice armas químicas Porén, os EUA desmenten con rotundidade estas acusacións. "É absurdo, é o tipo de operación de desinformación que vimos repetidamente por parte dos rusos ao longo destes anos en Ucraína e noutros países, que foi desacreditada, e tamén é un exemplo dos tipos de pretextos falsos dos que estivemos advertindo que os rusos inventarían", sinalou a portavoz da Casa Branca, Jen Psaki. Neste senso, subliñou que o Goberno estadounidense "cumpre de forma plena" coas súas obrigas no marco da Convención sobre Armas Químicas e a Convención sobre Armas Biolóxicas, polo que "non desenvolve nin posúe tales armas en ningunha parte". Sen "avances significativos" após a reunión entre os ministros de Exteriores de Rusia e Ucraína De feito, Psaki acusou Moscova de manter o seu programa de armas biolóxicas, "vulnerando o Dereito Internacional", e de "apoiar" o presidente sirio Bashar al Assad, quen, enfatizou a portavoz da Casa Branca, "utilizou repetidamente armas químicas". "Agora que Rusia fixo estas afirmacións falsas, e China aparentemente apoiou esta propaganda, todos deberiamos estar atentos á posibilidade de que Rusia use armas químicas ou biolóxicas en Ucraína, ou que cree unha operación de falsa bandeira usándoas. É un patrón claro", sentenciou Psaki. Esta cuarta feira, a subsecretaria de Estado para Asuntos Políticos dos EUA, Victoria J. Nuland, recoñeceu na última sesión do Senado a existencia de "instalacións de investigación biolóxica" situadas en solo ucraíno. Nuland respondeu así a unha pregunta formulada polo senador Marco Rubio, en relación á invasión rusa de Ucraína, sobre se Ucraína posúe armas químicas ou biolóxicas. O Goberno dos Estados Unidos recoñece a existencia de "instalacións de investigación biolóxica" en Ucraína "Estamos a traballar cos ucraínos para evitar que ese material de investigación caia en mans rusas, no caso de que o fagan", proseguiu Nuland.


Summary: Até o 17 de abril, como mínimo, continuarán os controis na fronteira entre a Galiza e Portugal, segundo a orde publicada este sábado no BOE.

O Estado español prorrogou decidiu prorrogar os controis na fronteira con Portugal até o próximo 17 de abril coas mesmas limitacións aplicadas até o momento debido á situación epidemiolóxica. Así o estabelece unha orde publicada este sábado, 3 de abril, no Boletín Oficial do Estado (BOE) e que amplía os controis que finalizaban este 6 de abril, polo que só se poderá entrar e saír do Estado español polos pasos autorizados e durante os horarios que se estabelezan. Desta forma, só poderán acceder ao Estado español as e os cidadáns españois e o seu cónxuxe ou parella coa que manteñan unha unión análoga á conxugal documentada nun rexistro público, así como aqueles ascendentes e descendentes que vivan ao seu cargo, sempre que viaxen con ou para reunirse con este. Tamén poderán cruzar a fronteira os que residan en España, aínda que será necesario que acrediten a súa residencia habitual, do mesmo modo que as e os estudantes que cursen os seus estudos en España, os residentes noutros países membros da Unión Europea (UE) ou asociados a Schengen que se dirixan á súa residencia habitual. Así mesmo, accederán ao Estado español quen vaia transitar ou permanecer no territorio por motivos exclusivamente laborais, unha categoría na que se inclúen os traballadores transfroterizos, os sanitarios e os do transporte, en tanto que tamén están autorizados os que documenten causas de forza maior, necesidade ou motivos humanitarios. O persoal estranxeiro acreditado como membro das misións diplomáticas oficinas consulares e organismos internacionais tamén poderá cruzar a fronteira, sempre que se trate de desprazamentos vinculados ao desempeño das súas funcións, do mesmo modo que os participantes en viaxes de Estado e os membros de Forzas e Corpos de Seguridade e Forzas Armadas. O pasado 12 de marzo, a Agrupación Europea de Cooperación Territorial (AECT) Río Miño recibiu o compromiso de eurodeputadas e eurodeputados dos partidos políticos con presenza na Galiza e no norte de Portugal para exixir á Unión Europea que poña á disposición dos concellos da Raia axudas para compensar o fechamento de fronteiras por mor da Covid-19. Nun encontro organzanizado pola AECT Río Miño reflexionouse dobre a problemática que as persoas traballadoras e as empresas da zona están a vivir polos fechamentos. No encontro, Uxío Benítez, vicedirector da AECT, reflexionou sobre a necesidade de compensar un territorio, coas súas particularidades e os seus espazos e servizos compartidos, no que non se entende o feche das conexións. O responsábel valorou postivo aquel encontro, sinalando a unanimidade de todos os partidos para reclamar esas compensacións para a área "miñota".


Summary: A sección "Micromitos" que se vén publicando na contracapa deste xornal desde setembro, remata este mes con máis de 215 relatos da mitoloxía galega. O seu autor, Antonio Reigosa, explica como foi o proceso deste traballo e destaca algunha das súas personaxes favoritas, entre elas, Pepa a Loba.

A sección de Antonio Reigosa, "Micromitos", que vén de formar parte da contracapa desde o 1 de setembro do ano pasado, chega ao seu fin con máis de 215 breves relatos relacionados coa mitoloxía galega. "Foi todo un reto, ao comezo do proxecto, sintetizar tantos temas relacionados coa mitoloxía galega en tan só 1.000 caracteres", expón Reigosa en conversa con Nós Diario. Desde as lendas de diversas orixes a personaxes como os trasnos foron tratados por Reigosa durante estes meses. Os traballos están baseados na experiencia do columnista, "teño moitos anos e fun realizando investigacións e publicacións tanto en colectivo como a nivel individual". Toda esta información foi "complicada de resumir, xa que non quería que fose moi esquemático e que ademais fose un relato, para que as lectoras atopasen unha historia con comezo e final", explica.Outro dos contratempos que Reigosa foi atopando ao longo destes meses para realizar os "micromitos" foi "escoller o tema, aínda que tentei adaptarme o máximo posíbel ao calendario e así adaptar a temática á actualidade", sinala. Por exemplo, durante a semana da festividade de San Xoán "busquei que os relatos xirasen ao redor desta temática, como a flor da auga, o solsticio e demais". Debido a que "existían certas temáticas ou personaxes que era imposíbel resumir nun só 'micromito' decidín que faría unha especie de series sobre algúns temas en concreto, como foi o do trasno ou Pepa a Loba", conta Reigosa. Esta última, "foi unha das miñas personaxes favoritas de contar, malia que me custou moito resumir os aspectos fundamentais e relevantes sobre Pepa a Loba, é unha historia tan potente e interesante, que por iso tiven que dedicarlle cinco relatos", especifica o escritor da columna. Ademais, tamén salienta os 'micromitos' relacionados cos medos dos nenos, como o Coco. Achegando a mitoloxía galega Reigosa considérase un "apaixonado do 'inútil', entendo que igual isto pode considerarse así por falta de interese ou coñecemento sobre a mitoloxía galega, por iso espero que este espazo contribuíse a achegar a aquelas persoas que non tiñan a curiosidade de coñecer este mundo que é tan rico e que reflicte o que foi e segue a ser a nosa cultura popular en cuestión de literatura de tradición oral", sinala. Esta mitoloxía galega "continúa viva", afirma Reigosa. "Existe unha tendencia a considerar que este coñecemento está só ligado ao mundo rural, estando este demograficamente case afundido, mais a mitoloxía está asociada ao territorio. Temos exemplos con personaxes moi coñecidos como os mouros e as mouras, relacionados con mámoas ou covas con restos de ocupación, polo que esa mitoloxía segue asociada a ese lugar, pero hai menos xente con capacidade de transmitila, porque a contorna estase a despoboar ou está xa despoboada", explica Reigosa. Malia a isto, "existe unha mitoloxía nova, entendida como lenda urbana, que está máis asociada ao mundo urbano e que se transmite entre a veciñanza destes territorios". Como exemplo, o columnista explica as lendas relacionadas coa xente estranxeira. "Asóciase á xente que vén de fóra, dependendo moito do tempo histórico, que se converte nun ser terrorífico e ao que se lle culpa, entre outras cousas, de ser traficante de órganos, que matan nenos e xente para vender as súas vísceras no mercado negro", expón Reigosa. Outro exemplo que destaca o especialista sobre esta mitoloxía vén relacionado cos construtores de edificios. "Existe unha lenda relacionada con Noia e a igrexa de San Martiño, á cal lle falta unha torre, porque o seu construtor orixinal, segundo conta o mito, morreu accidentalmente do alto da igrexa e non puido rematala. Por iso contan que se alguén tentase levar a cabo esta obra da segunda torre, pasaríalle o mesmo. O director de cine Claudio Guerín simulou a realización desta parte da igrexa, con cartón-pedra, para un filme e morreu nun accidente ao caer desde o alto do inmóbel. A xente achaca este falecemento ao atrevemento de tentar crear a segunda torre de San Martiño", conta Reigosa. Para o escritor, esta é a actualización dunha lenda, que "consegue que a cidadanía reafirme máis estes mitos polos feitos acontecidos en Noia, por exemplo", conclúe Reigosa. Creando mitoloxía actual coa Covid Para o autor da sección de "micromitos" existe mitoloxía que "se está a crear a día de hoxe, pero aínda estamos moi perto do seu tempo como para decatarnos de que serán mitos", expón. Sobre isto, destaca a lenda que se "está a formular sobre a pandemia desatada pola Covid-19", asevera. "Se repasamos un pouco o que se contou sobre este tema, o que agora son consideradas fake news, van creando especulacións na xente. Xeitos de transmisións, consecuencias da enfermidade ou o mito xigante de que nos poñen chips coas vacinas forman parte dos aspectos da nova mitoloxía que se está a crear na actualidade, pero é tan fresca que non somos capaces de separala. Pero isto vai decantar co tempo e quedará na memoria da xente estas ideas, que son única e exclusivamente mitos, ou fake news, como se di agora", sinala Reinosa.


Summary: Di Mayor Oreja, que é un exotismo do pasado ao que só airean de cando en cando nese reducto da pluralidade informativa chamado Telemadrid, que Otegi pode ser o vindeiro lehendakari.

Di Mayor Oreja, que é un exotismo do pasado ao que só airean de cando en cando nese reducto da pluralidade informativa chamadoTelemadrid, que Otegi pode ser o vindeiro lehendakari. E resulta que ten razón, por unha vez. Desde o cese definitivo da violencia de ETA Euskadi cambiou tanto que xa calquera cousa é posible. O PNV e o PP chegan a acordos nas Deputacións e na política fiscal; o PSE e Bildu achéganse en cuestións económicas, e ata nos municipios pode ser que o PP e Bildu voten a mesma cousa. O País Vasco é agora un cadrado, con catro forzas políticas que poden combinar de xeito diverso en función do tema que se aborde. Xa non é nacionalistas-constitucionalistas, coma na última década, e o eixo esquerdas-dereitas colle peso. O PNV quere castigar aos socialistas por se ter atrevido a botalos de Ajuria Enea, e no PP manda xente de dereitas, pero civilizada, que tratan de saír do furado onde os metera o ex ministro Sandokan. A paz soñada é unha realidade, e o cambio social é difícil de describir. Neste contexto, no campo nacionalista hai unha loita evidente pola hexemonía. A esquerda abertzale está de volta para ficar aquí, e quere a achega duns obxectivos que non son os mesmos ca os do PNV, por moito sotaque soberanista que collera o partido na etapa de Ibarretxe. Bildu/Amaiur xa goberna ducias de concellos, entre eles Donosti, a Deputación de Gipuzkoa, e ten sete asentos no Congreso. Agora quere a lehendakaritza. E ademáis teñen posibilidades. O PSE non vai recoller os froitos do seu paso polo Goberno vasco: xestionar a crise (aínda que aquí o impacto é moito menor ca en España, cunha taxa de paro do 10%) e o feito de estar atado polo PP desdibuxou o descurso tradicional socialista. O PP está en proceso de mudanza pero aínda necesita tempo para penetrar en capas do País que xamais conectaron coa herdanza de Aznar. E o PNV precisa definirse dunha vez por todas: a marcha de Ibarretxe coincide cunha perda de poder institucional (o Goberno vasco e dúas Deputacións) que obriga a reorientar a praxe política. A prioridade xa non é o dereito de decidir, senón demostrar que son serios e de confianza. A man de Íñigo Urkullu aguanta firme a corda dunha formación á que non se pode minusvalorar. E aquí chega a esquerda abertzale con varios socios (EA, Aralar, Alternatiba) dispostos a conformar un polo soberanista que ruba, desde o goberno, a onde ETA nunca chegou con sangue e Titadyne: á independencia pola vía escocesa. Arnaldo Otegi aínda mantén un magnetismo absoluto, e a proposta de Amaiur conecta cos seus votantes tradicionais e con moita xente nova que vai cansa dos políticos profesionais. Amaiur (co nome que sexa finalmente) pode gañar as eleccións autonómicas do 2013 (se non hai adianto electoral, algo non descartable), e o candidato Otegi pode convertirse en lehendakari. Si, Otegi aínda está no cárcere, pero supoñemos que non por moito tempo. Non se pode manter o contrasentido de que a persona que máis traballou pola fin de ETA estea entre reixas por colaborar con ETA. A xustiza en España xa non pode dar máis turradas desta caste. O PNV no ten cabeza de cartel, aínda, pero colle peso a opción de Urkullu como home de consenso e confianza. Así que a escena pode ser apaixoante: Patxi López, Antonio Basagoiti, Íñigo Urkullu e Arnaldo Otegi loitando pola presidencia vasca. Euskadi non é país de maiorías absolutas, polo tanto os acordos poselectorais darán ou quitarán chaves. Non sei quen gañará, pois as cousas estarán moi axustadas, pero si me atrevo a aventurar que o Parlamento vasco dos próximos catro anos vai ter unha maioría nacionalista esmagadora, que andará polo 70%. Ao PP máis lle vale abandona as estratexias tipo Intereconomía con Euskadi, ou acelerará as ansias independentistas. E non só ao PP, España debe entender que hai varias sensibilidades e identidades neste país. Internamente xa están aprendendo a convivir. Esta Euskadi é outra. Vide comprobalo.


Summary: Uxío Diz, veciño de Compostela, tivo que realizar 10 quilómetros na cadeira para ser atendido dunha urxencia no CHUS, ao que non puido ser trasladado en ambulancia por, afirma, non estar dispoñíbel ningunha adaptada.

Entre o centro de saúde de Vite, na entrada norte de Santiago, e o Hospital Clínico Universitario, no sur da capital de Galiza, hai 5 quilómetros de distancia. Un percorrido pequeno para facer en transporte, mesmo sen dificultade para facer unha persoa a pé mais difícil para ter que facer nunha cadeira de rodas. É o que tivo que realizar, segundo el propio denuncia, un veciño de Compostela, Uxío Diz para ser atendido dunha urxencia. Esta persoa, que sofre artogripose, un síndrome que lle afecta nas articulacións e que lle impide moverse por si mesmo, dirixiuse o pasado 5 de marzo ao seu centro de saúde de referencia, en Vite, para ser atendido dun problema circulatorio nun pé. "A doutora atendeume e decidiu derivarme a cirurxía vascular no Complexo Universitario de Santiago para ser atendido por urxencias", afirma Diz. Mais, sinala, non había ambulancias habilitadas para o transportar até o complexo hospitalario, a 5 km de distancia. "Non podía meter a cadeira e sen ela non me podo mover", explica. As posibilidades de usar transporte público para realizar o percorrido estaban fanadas. "En Santiago se non vas acompañado non che facilitan a rampla de acceso ao autobús urbano, algo contra o que presentei reclamación pois ese requisito non se entende e non se exixe noutras cidades galegas", di. Así pois, sen posibilidade de ter acompañante, tivo que realizar o percorrido do centro de saúde ao Hospital na súa cadeira de rodas eléctrica. "Levoume unha hora chegar", afirma, tempo ao que engadir a hora de retorno á súa morada. Un percorrido que tivo que facer nunha xornada de tempo desagradábel e sorteando diferentes impedimentos urbanísticos.