Summary: Buba, Mira e Rodríguez representarán Galiza

Logo de brillar no Campionato de España, a Selección da Galiza de Ciclocrós lánzase á conquista dun desafío maiúsculo, todo un reto internacional. Tres das corredoras que subiron ao podio o pasado domingo no Estatal de Xàtiva (Valencia) defenderán unha semana despois as cores do combinado nacional no penúltimo evento da Copa do Mundo 2021-2022: o júnior Ricardo Buba, a tamén júnior Laura Mira e o Sub-23 Miguel Rodríguez. Deste modo, Galiza estará representada na liña de saída da UCI Cyclo-Cross World Cup de Flamanville (Francia), localidade da rexión da Baixa Normandía que recibe este domingo, 16 de xaneiro, os e as mellores especialistas do planeta na modalidade invernal do ciclismo. O programa de carreiras da que será a décimo cuarta xornada da Copa do Mundo -certame da Unión Ciclista Internacional que comezou o 10 de outubro do pasado ano 2021 en Waterloo (Estados Unidos) e que concluirá o 23 de xaneiro en Hoogerheide (Países Baixos)- arrancará ás 09.30 horas coa competición júnior masculina, e a continuación desenvolverase a proba xuvenil feminina (10.30 horas). A quenda dos Sub-23 chegará ao mediodía (12 horas). A estrea do ciclismo galego na competición Até o de agora ningunha corredora galega -nin masculina nin feminina- tivo a posibilidade de participar no que vai de tempada nunha cita da Copa do Mundo, pero o trío convocado polo seleccionador nacional Alberto del Río para viaxar a Flamanville xa gozou esta campaña dunha experiencia internacional, pois as tres ciclistas formaron parte do equipo que representou o Estado español no Campionato de Europa que se levou a cabo a principios de novembro na localidade de Drenthe (Países Baíxos). Con respecto ás súas posibilidades en competición, as tres representantes da Galiza chegan co aval que supoñen os seus grandes resultados no Campionato de España. No certame estatal, o gondomareño Buba (Coruxo) colgouse o ouro na categoría xuvenil; a pontevedresa Mira, corredora do Supermercados Froiz, fíxose coa prata júnior; e o ponteareán Miguel Rodríguez, tamén do Supermercados Froiz, acadou o bronce Sub-23.


Summary: Conversamos coa sobriña-neta de Manuel García Sampayo, un dos "máis brutais represores do Salnés" segundo a memoria oral recollida. Sánchez Aríns é autora do libro Seique (Através Editora). Facémolo como punto de partida do A Fondo que publicaremos esta quinta feira co Sermos Galiza sobre os vitimarios da represión franquista.

Esta quinta feira acompaña o semanario en papel un caderno monográfico sobre os vitimarios da represión na Galiza. Poñémoslles nomes e apelidos a quen exerceu o terror en forma de asasinatos, tortura e humillación. Neste A Fondo, coordinado pola investigadora Cilia Torna e no que escriben Bernardo Máiz, Carlos Nuevo, Eliseo Fernández, Dionisio Pereira, Manuel Pazos Gómez e o propio X.C. Garrido (autor desta entrevista), repasamos a represión levada a cabo no país após o golpe de estado de 1936 desde unha perspectiva diferente á habitual, poñendo o foco nos seus responsábeis. Como adianto do monográfico, publicamos a entrevista a Susana Sánchez Aríns, autora de 'Seique' e sobriña-neta dun represor. Quen foi Manuel García Sampayo? Eu escrevim que foi um fascista tão sem importância que nem sequer aparece nos arquivos. Mas aí errei, pois sim apareceu, num expediente que localizou Xosé Álvarez Castro. Se fazemos caso do cura de Besomanho (Riva-d'Úmia) foi um de los feligreses que merece ocupar un puesto de los más distinguidos por su docilidad, humildad y religiosidad nada comunes, contribuyendo con su buen ejemplo a la moralización de sus compañeros y vecinos. E se atendemos ao informe da Guarda Civil de Cambados colaborou con entusiasmo en el restablecimiento del orden público y en las batidas en los montes para la detención de extremistas. A memória oral apõe-lhe fama de ser um dos mais brutais repressores no Salnês. Ademais de todo isto, Manuel García Sampayo era um dos irmãos da minha avó Glória. Quer dizer, é o meu tio-avô. A memória oral apõe-lhe fama de ser um dos mais brutais repressores no Salnês Hai nas familias dos represores tamén desmemoria? Pola experiência na minha casa, creio que se dão as mesmas atitudes que quando tratamos das vítimas: tanto pode dar-se o silenciamento como a recordação insistente, dependendo também do benefício ou prejuízo que essa figura tenha causado na família. A minha avó escolheu não falar do assunto, igual que a maioria das irmás e irmãos. Eu sei de curmãs do meu pai que nada sabiam desse passado fascista de tio Manuel, e menos da sua fama de repressor. Por contra, tia Ubaldina, outra irmã da minha avó, sempre falou do tema na sua casa, e foi à sua família a quem pudem recorrer para saber. Como se lembra nestas familias e que diferenzas aprecias a respecto das das vítimas? A sensação que recebim toda a vida foi a do medo a pronunciar. A frase que figem leit-motiv da minha narrativa, essa de "se fez isso aos da casa que faria aos de fora", escuitamo-la sempre na casa dos avôs. E nunca ninguém foi além. Insinuava-se a maldade, nós podiamos inferi-la das palavras, com o tempo, contextualizando, pudemos imaginar que tipo de danos eram referidos, mas nunca se disse claramente, como se existisse o pudor de admitir que alguem causante de tais atrozidades pudesse partilhar sangue com nós. Era como um evitar nomear o demo, como se calando desaparecessem os feitos. A sensação que recebim toda a vida foi a do medo a pronunciar "Seique" é un libro difícil de definir e sen embargo parece que está a resultar un éxito editorial, que che comentan os lectores a respecto do seu interese por unha obra inclasificábel? O que chegou a mim nos lançamentos e encontros com leitoras foi a familiaridade da história que conto. Literalmente. Muitos comentários começavam com um "também na minha casa, na minha aldeia...". Até a frase que o coro repite insistente era pronunciada noutros lugares. Creio que esse é um dos acertos do livro: contar a estória que escondia a minha família e que vem sendo uma estória semelhante a tantas outras que escondem outras casas. E fazê-lo respeitando o estilo oral em que essas estórias foram contadas às agachadas, nos escanos das cozinhas ou na escuridade da invernia. Isso reforçou a sensação de proximidade na leitura. En que medida a literatura permite achegarse a unha verdade que na historiografía ten un acceso vedado? Inicialmente eu quigem escrever História, assim com maiúscula. Mas encontrei um obstáculo para fazê-lo: a ausência de fontes. A historiografía requer dados verificados e contas bem botadas. As historiadoras não podedes afirmar nada sem um documento que vos garanta. E isto é um problema em contextos como o da repressão franquista, em que as acções paralegais, como os passeios, não constam nenhures e na que os arquivos foram limpados e saqueados e muitos dos documentos mentem mais que qualquer testemunho oral. Sem ir mais longe, o único que aparece documentado sobre o tio Manuel são essas louvanças morais das forças vivas do lugar e os seus nomeamentos como alcalde. Se atendemos à papelada só podemos afirmar que foi um cidadão sem tacha. Na literatura não estamos coutadas por essas servidões e, mesmo correndo o risco de não ser verídicas, as nossas narrativas podem chegar a ser mais verdadeiras. Todo isto sem entrarmos no debate de se é possível a historiografia fugir à literatura, que eu acredito que não. Em contextos como o da repressão franquista, e as acções paralegais, como os passeios, não constam nenhures e os arquivos foram limpados e saqueados Hai conciencia de débeda da situación social e económica dos descendentes dos represores e en que medida unha persoa de ideoloxía contraria é quen de asumir as súas raíces familiares no terror franquista? Para mim é difícil respostar a isto, pois não me considero descendente de um repressor. Ainda que me toca na família, considero a minha avó uma outra vítima das suas andanças e estou totalmente convencida de que a minha família direta sufriu, muito mais do que é quem de admitir, as acções do tio Manuel, polo que me vejo mais como descendente de vítimas que de vitimários. As pessoas têm perguntado se não me custou falar do tio Manuel e hei de admitir que não me custou nada: não o conhecim nem tenho relação com as suas descendentes diretas, polo que não se deu em mim esse pudor afetivo que sim me produziu, e assim o relato, falar da minha avó como vítima, pois ela nunca quis relatar-se assim. Porém, tendo em conta isto, eu sim assumim o seique como uma responsabilidade cívica. Defendo os princípios de verdade, reparação e justiça para as vítimas da guerra civil e a repressão franquista. E não me parecia justo reivindicar esse lema sem pór em cima da mesa aquilo que eu sabia da verdade histórica: o nome de um repressor, os lugares em que atuava, as vítimas possíveis da sua violência. O pouco que eu conhecia podia servir a alguém para atar cabos, conhecer a verdade e exigir a reparação correspondente. O fermoso desta responsabilidade assumida é que conhecia, sem saber, uma familiar dumas das supostas vítimas de tio Manuel e, quando falamos, ela agradeceu, simplesmente, poder dar nome ao assassino dos seus ascendentes. O ato de reparação foi tão singelo como esse e estava da minha mão (está das nossas mãos): dar um nome. São agora os oitenta anos do golpe de estado e do começo da guerra. Oitenta anos são suficientes. Acredito fundamente em que não se passa nada por admitir o que aconteceu e dizer sem reviravoltas que figeram os nossos familiares daquela. Todo o contrário: podemos contribuír a aliviar o sufrimento doutras famílias.


Summary: Sae do concurso con 5 millóns de débeda a pagar. A empresa pon á venda a tenda en pleno corazón da zona vella de Compostela e o Instituto Galego de Información (IGI).

Sargadelos fechou 2015 cun beneficio de 70.000 euros, agarda incrementar beneficios neste 2016 e en 2017 iniciar novas liñas de produto, abrindo as portas a crear unha 'marca branca'. "Podería ser", dixo o conselleiro delegado de Sargadelos, Segismundo García, que expuxo estas liñas na súa comparecencia para dar conta de que sairon do concurso de acredores, cunha débeda de 5 millóns de euros, á que deberán facer fronte nun prazo de entre 5 e 12 anos. A empresa, e as divisións inmobiliarias das entidades financeiras, pon á venda edificios emblemáticos, como a tenda que posúe en plena zona vella compostelá ou o edificio do IGI, o Instituto Galego de Información, na estrada que une a capital de Galiza co aeroporto de Lavacolla. O IGI foi recado por Díaz Pardo, un dos refundadores de Sargadelos, en 1977. A taxación profesional deste inmble é de 7 millóns de euros, e o da tenda compostelán, 4. Mais Saegadelos está aberto a rebaixar os prezos. García considera que co convenio asinado -con diversas quitas na débeda por valor de máis dun millón de euros- hai posibilidade de que a empresa sexa "viábel", engadindo que para iso as cousas teñen que se facer "ben". Sargadelos tiña poucos acredores tradicionais, que aceptan con este acordo un 50% de quita da súa débeda (menos do 20% dos créditos dos bancos eran ordinarios). No caso da parte privilexiada, a maioritaria, a quíta varía en cada un dos casos - tanto en bancos coma na Seguridade Social e na Axencia Tributaria - entre ningunha, o 30% e o 50%, segundo explicou o conselleiro delegado. Despedimentos García foi moi crítico cos sindicatos na súa comparecencia, afirmando que "estamos aquí malia eles". Entre as súas 2 plantas a empresa ten algo máis de 100 traballadores. O ERE supuxo 70 despedimentos.


É desacougante o escenario que abre na Coruña e Avilés o proceso de despedimento colectivo que Alcoa vén de notificar aos seus empregados. De novo a subvención pública ao capital privado é utilizada como chantaxe, neste caso por parte dunha compañía transnacional que en 1998 se fixo coa estatal Inespal no nome da eficiencia e do libre mercado. Malia este procedemento non afectar á planta de San Cibrao, que si recibirá un xeneroso subsidio ao seu consumo eléctrico, as inminentes vendas das factorías de Bilbao e Alacante suxiren unha estratexia de retirada por parte da corporación estadounidense na procura de traballadores máis baratos e estados máis xenerosos. Este proceso de desindustrialización por deslocalización inscríbese no modelo hexemónico neoliberal que situou o libre mercado como única opción económica e o beneficio como dereito supremo Este proceso de desindustrialización por deslocalización inscríbese no modelo hexemónico neoliberal que situou o libre mercado como única opción económica e o beneficio como dereito supremo. A desregulación, a liberalización, a privatización e a posta do Estado ao servizo das corporacións impulsaron a globalización e deron ao gran capital vía libre para fluír na procura de maiores e inmediatos beneficios e para extorsionar a gobernos e traballadores. Como escribiu Eduardo Galeano, "os cartos e a xente crúzanse no camiño"; os primeiros son recibidos no sur con alfombras vermellas e lexións de escravos mentres os segundos intentan chegar aos países do norte. Cidades, estados e rexións compiten por atraer ás multinacionais, ofrecendo xenerosas subvencións, escandalosos privilexios e réximes laborais abusivos que fan as delicias do capital e enchen os petos corporativos de cartos públicos. As grandes corporacións, co soporte necesario dos medios hexemónicos de comunicación, presentan despedimentos e deslocalizacións como resultado inevitable da rixidez do mercado laboral -é dicir, das conquistas sindicais-, forzando unha precarización que se materializa realmente na transferencia ascendente de ingresos; os beneficios non deixan de aumentar e os salarios non paran de caer. O feito é que deslocalizan porque poden colocar aquí os seus produtos igualmente, o cal non ocorrería se as súas importacións estivesen suxeitas a aranceis axeitados. Isto suxire a necesidade dunha resposta contundente á tiranía do capital e dunha transformación nas condicións que nos deixaron á súa mercé. O sociólogo Charles Tilly escribiu que unha nova era comeza "cando a xente común comeza a utilizar novos xeitos para reclamar os seus intereses". Cales poderían ser estes xeitos? Toda multinacional que deslocalice debería ter prohibida aquí a venda dos seus produtos. E quen produciría logo eses bens e servizos para o noso consumo? Os propios traballadores da fábrica abandonada Por unha banda, considero que toda multinacional que deslocalice debería ter prohibida aquí a venda dos seus produtos. E quen produciría logo eses bens e servizos para o noso consumo? Os propios traballadores da fábrica abandonada. Sen desbotar o recurso da renacionalización das fábricas privatizadas -como podería ser o caso das plantas de Alcoa-, merece atención o cooperativismo e a xestión obreira como alternativa posible ao corporativismo capitalista. Se unha multinacional pecha unha fábrica e bota aos seus empregados, estes poderían ocupala para evitar o seu desmantelamento e protexer a maquinaria, e a continuación poñela de novo a producir como cooperativa de traballadores. Non se trataría dunha usurpación, pois o artigo 33 da Constitución española proclama a función social da propiedade e recoñece o recurso de expropiación por utilidade pública ou interese social. Non sería tampouco unha temeridade, pois a xestión obreira pode ser eficiente e sustentable económica e socialmente, máxime cando reduce significativamente o custo engadido que implican os obscenos beneficios dos accionistas. Trataríase simplemente da lexítima defensa do dereito ao traballo e da dignidade do traballador, e contribuiría á preservación do noso patrimonio industrial e do noso tecido produtivo. A experiencia das fábricas recuperadas na Arxentina a finais dos noventa, durante a crise terminal do neoliberalismo naquel país, é un bo precedente. Como amosan Naomi Klein e Avi Lewis no documental The Take, a mobilización e o empoderamento dos traballadores ameazados polo desemprego nunha situación de crise similar á nosa abriu o camiño a alternativas viables. Baixo o lema "ocupar, resistir, producir", os traballadores de máis de 200 fábricas e empresas que pecharan as portas -dende obradoiros gráficos ou téxtiles até estaleiros e metalúrxicas- pasaron dunha estratexia inicial de procura de acordos co propietario e de ocupación da fábrica ou do seu entorno para evitaren a retirada da maquinaria, a outra baseada na recuperación activa e a posta en funcionamento cooperativo da fábrica como única alternativa ao desemprego. Máis dunha década despois, Brukman e tantas outras fábricas e empresas recuperadas polos traballadores continúan a producir bens e servizos como cooperativas, demostrando que a xestión e a propiedade obreiras non só son posibles, senón preferibles As traballadoras da téxtil Brukman de Buenos Aires resistiron desaloxos, foron detidas e reprimidas, recibiron mostras multitudinarias de solidariedade veciñal e asesoramento universitario, e finalmente estableceron a cooperativa que en 2003 conseguiría a expropiación das instalacións. Máis dunha década despois, Brukman e tantas outras fábricas e empresas recuperadas polos traballadores continúan a producir bens e servizos como cooperativas, demostrando que a xestión e a propiedade obreiras non só son posibles, senón preferibles. Na man dos propios traballadores está o seu futuro.


Summary: As persoas detidas ficaron en liberdade o meso día da operación. O presidente de Córsega, Gilles Simeoni, advirte Francia sobre unha que vía implica "riscos políticos".

As forzas de seguridade francesas detiveron esta semana en Córsega 19 mozos independentistas dentro dun operativo relacionado cuns incidentes acontecidos en 2016 na zona de Corti. A maior parte dos arrestos producíronse nos fogares dos mozos, cun gran despregamento de medios e axentes. Todas as detidas, boa parte delas militantes de Ghjuventù Indipendentista (GI) , ficaron en liberdade no mesmo día do operativo. Gilles Simeoni, presidente do goberno corso, criticou o operativo, afirmando que o mesmo non tiña fundamento algún e advertindo París de que a "lóxica represiva" era un camiño que implicaba "riscos políticos" e "degradación". Desde GI fálase de "grave provocación" de Francia contra o pobo corso. Máis de 70 detidas nos últimos meses O presidente corso lembra que "en poucos meses, máis de 70 mozos foron sometidos a medidas de coacción: custodia, cheques penais, encarceramentos" e considera que é "urxente resolver a situación tensa". Nas eleccións de decembro de 2015 o nacionalismo foi a opción máis votada, pasando a gobernar Córsega por primeira vez na súa historia. 'Pè a Corsica', unión de autonomistas, nacionalistas e independentistas, obtivo o 35,3% dos votos na segunda volta das rexionais francesas, impóndose á esquerda, dereita e extrema-dereita francesa. O alcalde de Bastia, o nacionalista Gilles Simeoni, pasou ser o novo presidente da illa.


Summary: Pilar Rojo presume de "austeridade" e chama a "revalorizar a política" no discurso de apertura IX Lexislatura, pronunciado durante un pleno no que apostou por "desterrar" as "opinións que respondan a unha concepción retrógrada" da política

O pleno solemne de apertura da IX Lexislatura autonómica foi coherente co resto de actos do inicio do noveno mandato da historia da autonomía. Tras un discurso de investidura sen escasas novidades e despois do acto de toma de posesión do presidente sen apenas contido e finalizado en tempo récord, a sesión deste martes, máis curta e de trámite que todas as anteriores, tampouco pasará á historia do país. Quizais por este motivo o interese informativo estivo menos no hemiciclo e máis nos corredores do Pazo do Hórreo, onde un dos máis buscados foi o flamante vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, quen ten encomendada dende o luns a "interlocución" do Goberno co Parlamento pero que segue sen aclarar se manterá ou non a súa acta de deputado, imprescindible no caso de que o PP o manteña como plan B para a Presidencia no caso dunha eventual marcha de Alberto Núñez Feijóo. Rueda nega hostilidades entre Feijóo e Javier Guerra, a quen o PP situou na última ringleira de escanos Cuestionado polos xornalistas ao respecto Rueda apostou polo circunloquio e por fialo todo á instrucións que poida ditar o seu xefe de filas. "A día de hoxe téñoo", respondeu ao ser preguntado por se terá "voto" no pleno da Cámara ao longo da lexislatura. "O que pase no futuro, no futuro se verá", evidencia, para despois engadir que realizará o traballo de "coordinación" entre o Executivo e o lexislativo con independencia de ser ou non membro do segundo. Na que foi a súa primeira e improvisada comparecencia pública como vicepresidente a Rueda tocoulle tamén ofrecer explicacións sobre a outra novidade do día, a saída da bancada do Goberno do ex conselleiro de Industria, Javier Guerra, a quen o PP situou na última ringleira dos seus escanos. Mentres Guerra camiñaba polos corredores con apariencia de estar aínda a asentarse á súa nova condición de deputado raso, Rueda tentaba espantar os rumores de que o relevo en Industria se produciu entre hostilidades. Non hai enfrontamento entre Guerra e Feijóo, de feito o presidente, di, "agradeceulle" o seu "traballo" e o "empeño" manifestado durante catro anos. "Eu alegreime moitísimo de velo e ter a ocasión de darlle unha aperta", asegurou Rueda mentres o ex titular de Industria rexeitaba responder aos xornalistas, cos que nunca rematou de encaixar. Rojo 'vende' "austeridade" e pide "revalorizar" a política As consideracións a respecto do novo Goberno producíanse unha vez rematado o discurso co que a presidenta da Cámara, Pilar Rojo, inaugurou oficialmente a lexislatura. Evitando entrar en calquera cuestión controvertida, a xefa do lexislativo aproveitou a súa intervención para vender os plans de austeridade aplicados na institución ao longo do seu primeiro mandato. "O plan de axuste e aforro está racionalizando de xeito relevante o gasto na Cámara", afirmou, nunha intervención ateigada de referencias aos "novos modelos de xestión pública" e á dotar de maior relevancia ao que, cando menos polo momento, é un dos talóns de Aquiles do funcionamento ordinario do Parlamento: o acceso á información a través da súa páxina web. Rojo pide "desterrar as opinións que repondan a unha concepción retrógrada da política" Á marxe das tecnoloxías Rojo coida que "é o momento de revalorizar a política" e, para isto, di, a "honestidade é unha permanente garantía de éxito". "Debemos desterrar dunha vez para sempre as condutas, actitudes e mesmo as opinións que respondan a unha concepción retrógrada, anquilosada e estéril da actuación política", di a popular, quen asegura que "loitará" por que o Parlamento acade "as máis altas cotas de transparencia", tamén "facilitando o labor dos xornalistas e dos medios". "A divulgación será a máxima posible no marco dunha ampla estratexia de información e educación", asegura.


"Hai que poñer o sangue tercamente,/ como outro golpe dado contra a nada." (Do poema Xunta o río, Profecía do mar, Bernardino Graña). Hai uns días soubemos que no Brasil –alá nas Quimbambas, a diferenza de Venezuela, aí ao lado– está a piques de gañar as eleccións un tipo encadrado na extrema dereita polos medios sistémicos, con absoluta naturalidade, para que a xente do común aprenda a non inmutarse diante dunha ideoloxía que, malia facernos vomitar o fel, inza como as acacias. En España, José María Aznar, outro paxaro de coidado, amais de quentarlle a orella ao tal Casado –si, ho, ese que apoiou Feijoo– reza en alto para que PP, C,s e Vox deixen de ser "uno y trino" para que volvan ser "uno y solo uno" e, se é coa chapa de Vox, mellor. E aquí, en Galicia, o noso presidente revira e manipula "A ultima leición do mestre", sen pórse colorado. Isa é a cor do pano de fondo. É ben certo que as doenzas que padecemos veñen do atrás e os virus mesmo aniñan nos miolos da xente propensa a agripar, pero a pandemia aínda ten cura, malia os calofríos que nos imbúen, mercé ás inclemencias atmosféricas, ou á contaminación ambiental, propias dun outono, no que os ciclóns, creados pola tos dos que teñen a tixola polo mango, fabrican as malditas tempestades que nos arrepían sen piedade, para forzarnos a renunciar ao pan e ao caldo que, histórica e lexitimamente, nos pertencen. Ah! O meu tío Lisardo non se cansa de insistir en que, para frear en seco a intemperie, tan adversa e perigosa, á que contribúen con especial teimosía Feijoo e os que van canda el, obsesionados en minguar a democracia, aniquilar as nosas sinais de identidade e fumigar a pouca dose de suxeito político que nos queda, é imprescindíbel que agrome unha relación de boa veciñanza galeguista, entre BNG, En Marea, CxG e galeguistas sen militancia partidaria para que, dende a unidade de acción, naza unha proposta electoral, con vocación de ser hexemónica nas institución, a fin de sanear a polución que nos engule a esencia e o futuro. Pero, claro, se os dirixentes desas forzas lle teñen pánico a un trato que, malia ser experimental é urxente e necesario, deberían ser as bases dos partidos e a xente do común quen requira aos xefes para que poñan os intereses do País –e a defensa dos valores democráticos– diante dos seus caprichos e intereses particulares. Vaque si? Publicidade


Summary: Máis un semanario na rúa. Entrevistamos Goretti Sanmartín e Ismael Ramos, falamos de cómo a epidemia de recortes colapsa as urxencias, analizamos como muda o mapa político europeo da man das nacións sen estado, debullamos a renuncia de Feijóo a exercer o autogoberno… Todo isto, e máis, xa na nosa loxa.

O mapa político do mundo muda. Rapidamente ou devagar, mais faino. Tamén en Europa, onde a idea da unidade de mercado quixo solapar os anceios dunha parte, máis ou menos cuantitativa, das sociedades dos respectivos territorios que historicamente contan cunha mínima conciencia nacional co argumento de que a división debilita fronte a fortes competidores na esfera económica. 'Vinte e una catalunyas máis'. 'A epidemia de recortes que colapsa urxencias' Horas e horas nas salas de espera, doentes amoreados nos corredores agardando por unha cama e o persoal sanitario exhausto pola sobrecarga de traballo. A escena estase a repetir en todos os hospitais galegos. Durante as últimas semanas e, inverno após inverno, os servizos de urxencias parecen destinados á sobrecarga coa chegada do frío. Pero é inevitábel o caos nos hospitais galegos durante estas datas? Terra Nomeada é un proxecto da RAG e da Asociación Galega de Onomástica, en colaboración coa Deputación de Pontevedra. Damos conta del en 'Chamádeme ben!'. "Meirás, a medio prazo, serás público. Está encamiñado" Entrevistamos Goretti Sanmartín, vicepresidenta da Deputación da Coruña. A tamén concelleira do Bloque en Santaigo de Compostela asegura estar en contra da existencia dos entes provinciais. E defende que o seu traballo na Deputación "adelgaza a institución e faina máis obxectiva e transparente". Para 2018 quere "consolidar o traballo feito", dentro do que salienta, sobre todo, a cesión de autonomía aos concellos para decidir o gasto. Ningunha nova transferencia de competencias para Galiza en case nove anos de goberno. O balanzo de Núñez Feijóo mostra ás claras a idea e visión que o PP ten do autogoberno, máis próxima a unha simple oficina de xestión administrativa supeditada ao centro de decisión política de Madrid do que a un goberno de seu dunha nacionalidade histórica (como estabelece a constitución española do 78). O acordo de "cooperación permanente estruturada" suporá acrecentar o partillamento de esforzos e capacidades militares a nivel europeo. A iniciativa non só non colide coa OTAN, senón que aspira a afianzar o papel da Alianza Atlántica no continente. 'Pesco, a filla europea da OTAN'. Angela Merkel terá de agardar até o mes de marzo para asegurar a súa reelección. E sempre e cando o SPD vire sobre o seu discurso e acabe por reeditar un novo acordo bipartidista coa CDU. Desbotada a coligazón "Xamaica" con liberais e verdes, o futuro político da chanceler pasa pola decisión da bancada socialdemócrata. 'Alemaña: unha nova Grande Coligazón?' O mapa galego resultante do proceso de centralización e concentración bancaria deixa varias imaxes para a preocupación: acumulación de negocio e depósitos en poucas marcas, feche de sucursais e perda de empregos, así como aumento da exclusión financeira en cada vez máis partes do país. Falamos disto en 'Así se reparte o pastel bancario en Galiza'. En 'Os salarios que non se recuperan' tratamos da caída do peso das rendas do traballo na economía galega. Pontevedra fechou os actos que cada ano dedica á memoria cunha homenaxe á xente boa e xenerosa que no tempo do medo foi solidaria coas persoas fuxidas e encarceradas ou coas familias marcadas para sempre pola barbarie. Moitas delas foron mulleres que mesmo arriscaron a vida por ser solidarias. De feito, a maioría das pontevedresas asasinadas polos golpistas foron paseadas ou conducidas ao paredón após ser descubertas agochando escapados. 'No paredón por solidarias'. "O poeta é sempre malinterpretado" Entrevistamos Ismael Ramos, poeta. "Na poesía galega fíxose recentemente ese corte entre poesía da experiencia e poesía do pensamento, entre poesía sentimental e poesía política. Paréceme un corte moi inxenuo pero que calla con facilidade". A perda de galegofalantes, o emprego da creación cultural como pegada feminista e a necesidade de internacionalización son os tres retos fundamentais aos que se enfronta a cultura galega este ano. Retos dos que damos conta en 'Un ano de novos (e vellos desafíos) para a cultura galega'. Ademais, as achegas e colaboracións de Xoán Costa, Marilar Aleixandre, Pepe Barro, Guillerme Vázquez, Luz darriba, Tokio e Nachortas, Mario Regueira, Andrés Castro, Mónica Pazos, Olalla Ledo, Colectivo Xea e Xulio Carballo.


Summary: O delegado do Goberno español na Galiza, José Miñóns, reiterou que o rexeitamento do Executivo español para que se retomen as tarefas para localizar o 'Vila de Pitanxo' é unha "decisión técnica".

O delegado do Goberno español na Galiza, José Miñóns, reiterou que o rexeitamento do Executivo español de atender a reclamación dos familiares dos 21 falecidos no naufraxio do pesqueiro 'Vila de Pitanxo' para que se retomen as tarefas para localizar o barco e obter imaxes sobre o seu estado é unha "decisión técnica". Familiares do 'Pitanxo' insístenlle ao secretario de Estado a "necesidade imperiosa" de baixar ao pecio Así o reiterou esta segunda feira en Pontevedra despois de ser preguntado polos xornalistas por unha posíbel operación de traballo subacuático que permita localizar o buque en augas de Terranova (Canadá), após afundirse o pasado 15 de febreiro. "Esta non é unha decisión que tome nin o delegado do Goberno nin que se tome politicamente. É unha decisión técnica", asegurou, engadindo que ás familias explicáronselles os motivos "de forma moi detallada, moi específica e moi directa" para que coñecesen "todas as alternativas posíbeis". "Non queda outra que ter paciencia": familiares das vítimas do 'Pitanxo' insisten en baixar ao barco Miñóns indicou que unha vez que se trasladou ás familias ese informe técnico "non hai máis que achegar respecto diso". Nese documento explicábase que a pesar de que si existen opcións de baixar ao barco, ningunha delas obtería como resultado o rescate dos corpos, polo que non se acometería ningunha acción xa que o obxectivo último non é posíbel. O delegado do Goberno, que afirmou que a investigación sobre as causas do sinistro, que dirixe a Comisión de Investigación de Accidentes e Incidentes Marítimos, "segue o seu curso" e que "non hai ningún indicio" que lles faga entender que hai que "actuar ou que facer unha baixada ao barco". Samuel Kwesi, sobrevivente do 'Pitanxo', citado de novo a declarar polas versións contraditorias sobre o naufraxio Neste sentido, considerou que o Goberno cumpriu o seu "compromiso" de buscar "todas as alternativas posíbeis" para a recuperación dos corpos, "que foi o que solicitaron as familias nun principio" e "unha vez que os técnicos lles mostraron a imposibilidade de facer iso, estase á espera de que se resolva o que é tamén unha parte moi importante, que é coñecer que pasou", sentenciou. REXEITAMENTO DAS FAMILIAS Pola súa banda, as familias dos falecidos no naufraxio volveron a expresar o seu rexeitamento ás palabras de Miñóns, asegurando que nunca se condicionou baixar ao barco con atopar os corpos dos aínda 12 desaparecidos. Así, María José de Pazo, filla do maquinista do 'Vila de Pitanxo' e portavoz das 21 familias, subliñou que nas diferentes reunións con representantes do Goberno e nun escrito enviado ao Executivo expresouse a necesidade de baixar ao pecio para axudar a investigar que pasou na madrugada do 15 de febreiro en Terranova, realizando imaxes e vídeos da situación do barco a case mil metros de profundidade. "Lea os escritos e escoite e non diga escusas. Se non, estea calado porque parece unha falta de respecto ás familias, aos falecidos e a toda a xente do mar", reivindicou De Pazo referíndose directamente a José Miñóns. "Non lle consinto que poña escusas falsas de que queremos que se atopen os corpos debido a que se dixo nun primeiro momento que se aparecían os corpos queriamos recuperalos. Isto é normal. Pero sempre a prioridade, tela por escrito, é baixar ao barco e gravar, obter probas", engadiu.


Summary: O 20 de novembro sae á venda en DVD 'A Esmorga', xusto un ano despois de estrearse nas salas e logo de bater todos os récords dun filme en galego, con máis de 150.000 espectadores.

'A Esmorga' aínda vive, reivindica o seu director Ignacio Vilar, que está a preparar unha ambiciosa campaña de promoción do DVD para este Nadal, con xira por todas as cidades galegos e cos tres actores principais (Miguel de Lira, Karra Elejalde e Morris) asinando exemplares. O día de saída é o 20 de novembro, un ano despois da estrea nas salas comerciais, nas que acadaron uns 80.000 espectadores, para logo emprender un camiño alternativo por todos os concellos do país, chegando a un total de 150.000. "Eu non estou de acordo con que sexa alternativo", quéixase Vilar, "o sistema cepilla as salas de cine das cidades, así que nós temos que crear as nosas propias salas. Estas proxeccións son comercialísimas: a xente paga 5 euros. É cine comercial puro e duro, que non o recoñeza o ICAA (Instituto de Cinematografía y Artes Audiovisuales) é unha batalla que temos que comezar a dar. Se o sistema nos quita os cines, temos que montalos nós, non queda outra". O filme en galego máis visto da historia continúa entón o seu percorrido polas vilas galegas, queda a emisión na TVG e en TVE, pero tamén vén de iniciar o seu periplo internacional logo do seu éxito no Festival de Toulouse. "Imos pechar Francia, vai empezar Arxentina, Uruguai... Agora empeza a parte internacional, que pode ser grande", anuncia o director. O mes pasado en Toulouse 'A Esmorga' acadou o premio ao mellor director, mellor interpretación masculina ex aequo e mellor dirección de fotografía. "Competimos con 80 filmes, e que un xurado de profesionais nos deran eses premios para nós é un recoñecemento ao noso cine, e ademais houbo sesións para o público con 400 persoas. O coloquio, por exemplo, foi impresionante, ver como as nosas historias chegan aos franceses, e vían que é un cine diferente e logo mesmo houbo un espectador que comparou os tres personaxes con Baudelaire, Verlaine e Rimbaud, os tres grandes poetas que Blanco Amor coñecía moi ben". Mais, alén dos recoñecementos, Ignacio Vilar cre que o cerne do éxito foi grazas a que "empezamos nos cines apoiados por tantos espectadores galegos, iso foi un pulo fundamental para que a película se espallase por Madrid, Cataluña, País Vasco..." Sicixia Con este filme aínda vivo e coleando, Vilar xa comezou este verán a rodaxe de 'Sicixia', o seu novo proxecto que estará protagonizado por Monti Castiñeiras, Marta Lado e Tamara Canosa. Esta nova fita ten como principal escenario a Costa da Morte, con imaxes da Rapa das Bestas de Sabucedo (A Estrada). A rodaxe prolongarase até abril de 2016 e realizarase en formato dixital. O título do seu novo traballo provén dun temo de astronomía que nomea a posición na que os centros do Sol, a Terra e a Lúa están en liña recta. Narra a historia de amor entre Xiao, un enxeñeiro de son que percorre espazos singulares de Galiza para gravar os seus sons, e Olalla, unha muller que traballa na colleita de algas na Costa da Morte.


Summary: O 22M galego sairá á rúa no vindeiro outono para volver reclamar "pan, traballo e teito" e intentará encher a praza compostelá como xa fixera o pasado 29N. "A situación da clase traballadora e os sectores populares, lonxe de mellorar, segue cautiva do sofrimento e da desesperanza", din.

As Marchas da Dignidade galegas volverán confluír na praza do Obradoiro compostelá o vindeiro 24 de outubro nunha gran manifestación. Así o anunciou este luns o colectivo -que agrupa no conxunto do Estado máis de 300 organizacións e plataformas-, que asegura que volve á mobilización porque "as razóns" que os levaron por primeira vez á rúa en Madrid hai dous anos "seguen máis vixentes ca nunca". "A situación da clase traballadora e os sectores populares, lonxe de mellorar, segue cautiva do sofrimento e da desesperanza" O 22M galego tratará de encher o Obradoiro como xa o fixera o pasado 29 de novembro nunha marcha na que, como agora, tamén se reclamou "pan, traballo e teito" e que seguirá o ronsel que marcara o colectivo a nivel estatal na gran marcha do 22 de marzo de 2014 e que fora tamén o antecedente doutra gran manifestación en Madrid no mesmo mes pero deste 2015. "A situación da clase traballadora e os sectores populares, lonxe de mellorar, segue cautiva do sofrimento e da desesperanza consubstanciais ás políticas neoliberais que nos impón a troika", aseguran as Marchas, que explicarán en rolda de prensa o vindeiro mércores os detalles da convocatoria. A manifestación que se celebrará o vindeiro sábado 24 de outubro celebrarase polas rúas de Compostela e finalizará na praza do Obradoiro, tal e como ocorrera o pasado 29 de novembro, cando varias columnas que partiron de diferentes puntos da xeografía galega camiñaron ata se xuntar na capital galega. Antes, o 21 de xuño, o colectivo rodeara o Parlamento de Galicia nunha convocatoria apoiada polas forzas de AGE e o BNG. Na axenda que se marcaran as Marchas a nivel estatal incluíase a posibilidade dunha folga xeral o vindeiro 22 de outubro, pero esa é unha opción que se "repensou" polo cambio das condicións e por un continuo calendario electoral do que o 22M "non pode abstraerse", segundo din fontes do colectivo. Na súa xénese, as Marchas contaron co apoio de Anova ou a FPG e tamén de Esquerda Unida ou Espazo Ecosocialista, así como de numerosos movementos sociais e veciñais, plataformas de Stop Desafiuzamentos, Frente Cívico, colectivos feministas, Ecoar ou a Plataforma Galega de Artes Escénicas, ademais de sindicatos como a CUT ou o SLG.


Summary: A deputada e voceira do PP, Paula Prado, acusa á oposición de aplausar as ameazas de morte proferidas contra o presidente desde a tribuna.

A voceira popular, Paula Prado, asegurou en comparecencia de imprensa esta cuarta feira que "os episodios vividos nestes meses no hemiciclo" xustifican a decisión adoptada pola presidenta da Cámara, Pilar Rojo, mediante a cal vén de impedir a entrada de convidad@s ás sesións plenarias sen o seu previo consentimento. Prado acusa á oposición de usar "a desesperación da xente en contra do Goberno" Segundo Prado, desde a tribuna de invitad@s téñense proferido "ameazas de morte" @s deputad@s do PP en xeral e ao presidente da Xunta de particular". A voceira popular apelou ás manifestacións desenvolvidas por persoas afectadas pola fraude das preferentes o pasado mes de decembro nas que, supostamente, un convidado do PSdeG tería advertido ás bancadas do PP que "o Miño baixará manchado de sangue" de non se dar unha solución política e colectiva á estafa financeira. Alias, Prado acusou @s representantes do Bloque Nacionalista Galego e da Alternativa Galega de Esquerda de "amosaren o seu beneplácito" perante as interpelacións que consideraron ameazas. Neste senso, a deputada popular asegurou que o seu grupo "xa falou coa oposición en numerosas ocasións sobre este asunto", mais --acrecentou Prado-- "eles preferiron usar a desesperación da xente en contra do Goberno con accións cada vez máis esaxeradas". No entanto, en declaracións a Sermos Galiza, o voceiro parlamentar do BNG, Francisco Jorquera, asegura que tanto o seu grupo coma os demais representantes da oposición non chegaron nin "a recibir unha notificación formal da restrición dos convites" aprobada pola presidenta da Cámara e denunciou a presenza de "persoas convidadas polo Partido Popular" no pleno. Jorquera: "@s deputad@s deron onte un exemplo de dignidade defendendo un Parlamento que é do pobo e non do PP" A voceira popular inisitiu en que a medida procura "rebaixar a tensión" no Parlamento. Así as cousas, Jorquera Caselas asegura que o veto imposto á cidadanía non fai senón "acrecentar a situación de crispación" social e denuncia que o obxectivo da medida sexa "apropiarse dunha Cámara que é do pobo galego" para o que impoñen condicións de entrada que a día de hoxe, o PP segue sen aclarar. "A saída da Cámara foi un acto político" "A presidenta é a que debe rectificar" asegurou o voceiro nacionalista quen salientou que a ausencia d@s deputad@s do BNG --mais tamén de AGE e PSdeG-- constituíu un "acto político" no exercicio, dixo, "das nosas obrigas como representantes do pobo". Desde o PP teiman en demandar que a oposición rexeite o soldo da pasada xornada ao entender que "o traballo de deputado se fai dunha maneira moi diferente". Porén, Jorquera retruca, "isto forma parte da estratexia de desprestixio da política" desenvolvida desde o PP. "@s deputad@s deron un exemplo de dignidade" coa súa saída da Cámara como protesta, asegurando que durante toda a xornada @s representantes do BNG, AGE e PSdeG "estiveron defendendo os dereitos e os intereses do pobo" e non, ironizou, "quentando o asento".


Summary: Advirten do "colapso" que se pode xerar no servizo postal.

CIG-Correos advirte do grande aumento da carga de traballo que suporá a decisión da Xunta Electoral de autorizar que os carteiros e as carteiras poidan facer o trámite para a entrega da documentación e a recollida do voto nos domicilios particulares. Advirten do "colapso que se pode xerar no servizo postal pola falta de persoal suficiente; e da ausencia de garantías para que o persoal de Correos realice o proceso con toda a seguridade sanitaria e xurídica que require o exercicio deste dereito". "A empresa non ten persoal suficiente para levar a cabo o proceso do voto por correo nestas condicións. As previsións de contratación son as mesmas que para unha eleccións 'normais', polo que de non incorporar máis persoal para este cometido, haberá un colapso total do servizo de Correos", alerta o secretario de Organización do sector de Correos da CIG, Anxo Álvarez. Álvarez considera que a decisión da Xunta Electoral evidencia "un absoluto descoñecemento" da infraestrutura de Correos e que, en plena pandemia, "estase a trasladar o problema que se podería xerar nos colexios electorais aos traballadores e traballadoras de Correos". Neste senso, lembra que toda a carga de traballo que se vai xerar é de carácter urxente e inaprazábel, ao que hai que sumar o reparto da propaganda electoral, dos produtos que circulan a diario en Correos e son de entrega obrigatoria máis toda a correspondencia habitual. CIG-Correos demanda "instrucións claras e concisas que garantan un escrupuloso cumprimento en canto á legalidade de todo o proceso administrativo relativo ao voto por correo por parte de Correos". Lembran que este proceso xa se vén facendo dende hai anos en determinados Enlaces Rurais de Galiza nos que con frecuencia se producen presións ou coaccións ao persoal de Correos por parte de persoas colaboradoras de partidos políticos. "Noutras eleccións anteriores xa tivemos que denunciar publicamente estas prácticas mafiosas e caciquís que sofren moitos carteiros e carteiras durante a campaña electoral en relación ao voto por correo", apunta. De igual xeito, a representación da CIG pide que todo o proceso electoral, tanto a tramitación do voto por correo como o reparto de propaganda electoral, se faga dentro da xornada laboral.


Summary: Varias mobilizacións percorreron as cidades do país para conbvocar a tomar parte no acto en Compostela do 24 de outubro.

A Coruña, Compostela, Vigo ou Ferrol foron algunhas das cidades galegas que esta quinta feira acolleron mobilizacións e actos convocados polas 'Marchas da Dignidade', iniciativas que son o primeiro paso no camiño para a mobilización deste 24 de outubro en Compostela, onde se volverá reclamar 'Pan, Traballo e Teito'. As Marchas nacen da confluencia dun amplo abano de colectivos, organizacións e entidades en Galiza que, perante o panorama de crise económica, social e política; pulan pola mobilización en defensa dos intereses e necesidades da maioría social. Non é a primeira vez que a Praza do Obradoiro acolle un acto das Marchas da Dignidade. A finais de Novembro do ano pasado milleiros de persoas reuníronse na emblemática praza compostelá para reivindicar democracia e xustiza social. Até o Obradoiro chegaran varias columnas que saíran os días anteriores de diferentes comarcas do país.


Summary: Esta quinta feira hai convocada unha manifestación á que os traballadores chaman a participar á cidadanía da comarca de Ferrol. ""É fundamental apoiar a un colectivo que está pelexando polas súas condicións laborais".

Fanse 14 días do inicio da greve indefinida convocada nas auxiliares do naval de Ferrol pola CIG para pedir que todas as empresas cumpran os acordos salariais asinados en 2001. "Que os traballadores non teñan que negociar o seu soldo cada vez que entran nunha subcontrata", explicaban os convocantes. Dúas semanas despois, a greve continúa e Navantia ameaza cun feche patronal, responsabilizando o paro dos traballadores das auxiliares. Ramón Alfonzo, de CIG-Industria, deixaba claro a comezos de semana que "a folga é lexítima, a reivindicación é xusta e é necesario, ademais, estabelecer ese marco para evitar a competencia desleal a conta de tirar os salarios á baixa". Negou que se estea a demandar incrementos de 30%, como afirman as empresas, senón que se pide recuperar o nivel retributivo que se pactara nos acordos de 2001 e consolidalo. "Estamos a falar de subas entre o 15 e o 4% para as categorías oficiais 2ª e especialistas. Na categoría de oficias 1ª de aceiros, que teñen as diferenzas máis grandes entre o convenio provincial e as táboas, xa cobran por riba de convenio". A central nacionalista critica que a baza que estea a xogar Navantia ao longo deste conflito, sexa a de "criminalizar" a greve e ameazar con denunciar a quen actúa en representación do persoal. "Non nos imos amedrentar ", advertiu, Alfonzo, sinalando á responsabilidade de Navantia na resolución do conflito, como contratista e como empresa motor da comarca e de propiedade pública. E+Para esta quinta feira, día 19, está convocada unha manifestación que sairá da porta principal de Navantia ás 19:00 horas, na que a CIG anima a participar a toda a cidadanía da comarca.


Summary: A Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega emitiu na mañá do sábado un comunicado en que se solidariza coa Associació d'Escriptors en Llengua Catalana dada a "vixilancia especial" que padecen institucións literarias catalás nos días previos ao referendo.

O Consello Directivo da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) vén de facer público un comunicado en que manifesta a súa solidariedade coa Associació d'Escriptors en Llengua Catalana, AELC, "na denuncia do sometemento a vixilancia especial da Institució de les Lletres Catalanes e o Servei de Biblioteques de la Generalitat". A entidade que preside Cesáreo Sánchez sinala que as citadas institucións "teñen intervidas as contas e as partidas reservadas para as actividades". Advirte de que se trata "dun golpe" do goberno central, que pon "a cero euros" a Institució de les Lletres Catalanes e o Servei de Biblioteques de la Generalitat, "impedindo a realización das actividades culturais que lles corresponden". Sen actividades culturais A AELG lamenta que o Servei de Biblioteques teña que suspender "o servizo, actividades de fomento da lectura, xornadas profesionais, traballos do catálogo e do carné único ou a compra de libros" debido á decisión do Goberno de Mariano Rajoy. Neste contexto, a asociación galega denuncia a "persecución sen límites" contra a cultura catalá. "Non existe ningún motivo, ningunha razón, ningún argumento legal nin paralegal, que xustifique unha actuación que é contraria a un sistema que se autoproclama democrático", engade a AELG, que esixe a fin da vixilancia especial contra estas institucións.


Summary: O Consello de Ministras e Ministros aprobou esta terza feira o límite de gasto non financeiro, aumentándoo en 53,7% a respecto do ano anterior, unha cifra "sen precedentes", chegando até os 196.097 millóns de euros, ao incluír os fondos europeos e dúas transferencias á Seguridade Social e ás comunidades.

O Goberno español actualizou á baixa as súas previsións do cadro macroeconómico, empeorando a estimación da caída do PIB, a cal cifra nunha redución de 11,2% no ano 2020 e un levantamento de 7,2% en 2021. O primeiro dato é máis duro que o previsto no pasado mes de maio polo Executivo español no Plan de Estabilidade, cando nel prognosticou ante a Unión Europea unha caída do PIB de 9,2%. Pola contra, a mellora do PIB para 2021 é máis positiva que en maio, xa que daquela ficaba en 8,8% (agora en 7,2%). En canto ao déficit público, a previsión está en 11,3% para este ano, un dato superior ao 10,34% anunciado en maio, mentres que a taxa de referencia prevista para 2021 contempla un déficit de 7,7%, o que suporía unha redución de 3,6% nun ano. A pasada semana, a ministra de Facenda, María Jesús Montero, anunciou a suspensión das regras fiscais en 2020 e 2021, deixando así sen efecto a regra de gasto e os obxectivos de déficit e débeda para todas as Administracións públicas, polo que o Goberno non ten que aprobar unha nova senda de estabilidade orzamentaria. Teito de gasto Así as cousas, o Consello de Ministras e Ministros aprobou nesta terza feira, 6 de outubro, o límite de gasto non financeiro, o coñecido como teito de gasto, do Orzamento do Estado para 2021, que aumenta 53,7%, até os 196.097 millóns de euros, incluíndo transferencias extraordinarias ás comunidades autónomas e á Seguridade Social e parte dos fondos europeos. Trátase dunha "suba sen precedentes" do límite de gasto non financeiro, dixo na rolda de prensa a vicepresidenta económica do Goberno español, Nadia Calviño, sobre ese teito que marca o investimento dos diferentes Ministerios e que agora sobe fronte aos 127.609 millóns que estaban previstos para este ano antes de que chegase a pandemia, grazas en parte aos 140 millóns de euros que ao Estado español lle tocan no reparto dos fondos Covid-19 da Unión Europea. Montero sostén que os orzamentos chegarán ao Congreso en outubro A ministra de Facenda, María Jesús Montero, destacou que o límite de gasto é un paso "moi importante" para a elaboración dos Orzamentos Xerais do Estado de 2021, xa que hai unha necesidade "ineludíbel" de contar cunhas novas contas públicas para impulsar o crecemento, combater a desigualdade e facer realidade o lema de que "ninguén quede atrás", así como para canalizar os fondos europeos. Así pois, con estes pasos previos do teito de gasto e o cadro macro, necesarios para as contas públicas, a ministra mantivo que o Goberno estatal presentará ao longo de outubro o proxecto de orzamentos, co obxectivo de que as contas sexan aprobadas a finais de decembro ou principios de xaneiro. Sobre a negociación entre o PSOE e Unidas Podemos, Montero confirmou que se está abordando unha revisión de beneficios fiscais.


Summary: Tras unha reunión con representantes da ANPA e taxistas de Folgoso do Courel, Ana Miranda avanzou que presentará "unha iniciativa na Comisión de Peticións do Parlamento Europeo para denunciar a discriminación causada pola decisión do Goberno galego" de modificar o servizo de transporte para o vindeiro curso.

A vicepresidenta da Deputación, Maite Ferreiro, a portavoz do BNG en Bruxelas, Ana Miranda, a deputada parlamentaria Carme Aira e a responsábel comarcal do BNG Rosana Prieto reuníronse este sábado con representantes da ANPA e de taxistas de Folgoso do Courel, promotores das mobilizacións en defensa do actual sistema de transporte escolar do CPI Poeta Uxío Novoneyra. Na xuntanza, as nacionalistas expuxeron as iniciativas políticas a desenvolver para esixir á Xunta de Galiza o mantemento das rutas e paradas actuais, que garanten as mellores condicións para o alumnado e dan emprego a seis taxistas locais. Denunia en Europa A portavoz europea Ana Miranda anunciou que presentará "unha iniciativa na Comisión de Peticións do Parlamento Europeo para denunciar a discriminación causada pola decisión do Goberno galego que vulnera o dereito á igualdade no acceso á educación ao non ter en conta as condicións específicas das zonas de montaña". Miranda considera que "a Unión Europea pode e debe pronunciarse sobre este asunto porque está en cuestión o uso de fondos europeos destinados á mobilidade e porque a licitación das rutas foi publicada no Diario Oficial das Comunidades Europeas". Emprego e dereito ao ensino Nesa liña, explicou que o plan de transporte da Xunta da Galiza bate de fronte "coa filosofía dos fondos europeos e incumpre a Estratexia Europea para as Zonas de Alta Montaña, que alude ás necesidades específicas de transporte destas áreas e que se reforzará no novo marco financeiro que se está a negociar nestes momentos en Europa". A vicepresidenta e deputada provincial Maite Ferreiro salientou que tras a paralización do contrato, motivado polas mobilizacións sociais, "cómpre manter a presión institucional para que a Xunta da Galiza rectifique e presente xa un plan de transporte que atenda ás necesidades do alumnado ademais de manter os empregos no Courel".


Summary: O rescate europeo de 7.000 millóns provocaría o despedimento de máis do 20% dos traballadores da entidade, que acabarían na rúa cunha indemnización de 20 días por ano ao aplicárselles estritamente a reforma laboral.

A troika impón os axustes. O rescate europeo de máis de 7.000 millóns de euros que recibirá Novagalicia Banco podería implicar o despido de máis do 20% do cadro de persoal da entidade financeira galega. Serían un 2.000 traballadores os que acabarían na rúa dun total de 9.250, ao que habería que engadir a supresión de numerosas oficinas. Os despidos afectarían a máis do 20% dos traballadores de NCG Banco Anúnciao hoxe Expansión, pero era algo que xa advertira o presidente de NCG Banco, José María Castellano, na súa última xuntanza cos representantes sindicais, onde avisaba de que tiña as mans atadas en canto aos axustes previstos. De feito, esa mesma troika esixirá tamén que os despidos se realicen aplicando estritamente a reforma laboral e cunha indemnización de 20 días por ano traballado e un máximo de doce mensualidades. "Teremos probablemente un balance e un cadro de persoal máis reducido", admitira Castellano hai dúas semanas. O conto agora é saber cantos traballadores se verán afectados por ese axuste. Clodomiro Montero, responsable de CIG-Banca, cualifica estas novas noticias como "outro baile de cifras", pero aclara que a troika, "como contrapartida a esta liquidación, mal chamada rescate, imporá despidos masivos". "Nós xa advertimos do que se nos viña enriba, pero é difícil falar de números cando a dirección se nega a facilitar datos sobre as liñas mestras da reestruturación", engade, tras criticar que "non hai interlocución coa representación sindical" na entidade, polo que se "vulnera o dereito á negociación colectiva". Os sindicatos quéixanse da falta de información por parte da entidade e piden que se sente a negociar Novagalicia é a terceira entidade con máis necesidade de capital, logo de Bankia e Catalunya Bank, concretamente 7.176 millóns de euros tras os resultados feitos públicos por Oliver Wyman logo da auditoría da banca española que lle encargou o Goberno central. O resultado súmalle algo máis de mil millóns de euros ás previsións iniciais do propio presidente de NCG Banco. Este plan de axuste aprobaríase xa a finais deste mes de novembro, logo de que sexa analizado conxuntamente pola entidade e a Comisión Europea. Os 2.000 despidos unirranse a case outros 2.000 que sufriu a entidade galega desde que comezara a reestruturación do sector financeiro e sumaranse tamén aos que suporá o actual ERE en NCG Banco e que implicará unhas 700 baixas e 1.400 suspensións de contratos. CIG-Banca chamará ao resto de sindicatos a mobilizacións conxuntas contra os axustes e a falta de datos Clodomiro Montero repara no feito de que o Goberno "primeiro pacte un rescate e logo negocie as condicións". "Primeiro pides un préstamo e agora discutes as condicións con quen cho deu", critica o responsable de CIG-Banca, que destaca que o que está a aprazar o rescate bancario é a discusión "sobre se o Estado se fai cargo do rescate ás entidades intervidas, o que cuantificaría como déficit público". Montero advirte xa de que a CIG manterá negociacións co resto de sindicatos con representación en Novagalicia Banco para levar a cabo mobilizacións conxuntas contra os axustes e para reclamar tamén a información e negociación que polo momento se lle está a negar aos traballadores.


Summary: Falamos con Manuel Rivas, Fins Eirexas (Adega), Nela Abella (Verdegaia), Margarida Prieto (SLG), Manuel Antelo, Xosé Manuel Beiras, Xavier Vence, Xoán Bascuas e Manuel Dios sobre o éxito da manifestación do domingo, e das accións que se deben poñer en marcha para frear a ameaza mineira en toda Galicia.

Este domingo milleiros de persoas manifestáronse en Carballo contra o polémico proxecto de extracción de ouro que a multinacional canadiana Edgewater quere levar a cabo en Corcoesto. Non é a única ameaza: hai ducias de proxectos mineiros que están comezando as súas actividades en toda Galicia, na procura de ouro, de terras raras e doutros materiais, e aproveitando a crise económica e a grave situación de desemprego para vender as súas bondades. Corcoesto é a punta de lanza, un ensaio. Pero tamén é o lugar no que a xente se está organizando e mobilizando: plataformas sociais coma Salvemos Cabana ou a Plataforma pola Defensa de Corcoesto, organizacións ecoloxistas e partidos politcos, todos traballan unidos e estiveron o domingo en Carballo. Falamos con Manuel Rivas, Fins Eirexas (Adega), Nela Abella (Verdegaia), Margarida Prieto (SLG), Manuel Antelo (alcalde de Vimianzo), Xosé Manuel Beiras (Anova), Xavier Vence (BNG), Xoán Bascuas (CxG) e Manuel Dios (EE) sobre o éxito da marcha e das accións que se deben poñer en marcha para frear a ameaza mineira en toda Galicia. En maio haberá un macroconcerto contra a mina. E a comezos de xuño, ao redor do día 5, convocarase unha manifestación nacional galega para protestar "contra todos os proxectos mineiros que están ameazando numerosas zonas de Galicia co apoio da Xunta". Manuel Rivas: "A xente converteuse no río Anllóns: cando a protesta deixa de ser un regato e se converte nun río os gobernos teñen que escoitar" Manuel Rivas foi o encargado de ler o manifesto na marcha do domingo. O escritor salienta que "é a unión da xente na rúa o que pode parar esta desfeita. Ten que oírse en Santiago e despois en Canada" e conclúe que "a concienciación é un proceso lento ao comezo pero esta mobilización comeza a ser masiva. A xente converteuse no río Anllóns: cando a protesta deixa de ser un regato e se converte nun río os gobernos teñen que escoitar". Tamén foron rotundas as voces dos representantes dos colectivos ecoloxistas. Fins Eirexas (Adega) afirma que "a protesta ten que transcender o ámbito local. Son ducias os proxectos mineiros que buscan o beneficio rápido a custa de destruír os recursos naturais e o territorio". E engadiu: "que non o dubide Feijoo: a próxima será en Compostela e onde somos tres mil seremos quince mil". E Nela Abella (Verdegaia) lembrou que "as mobilizacións están servindo para implicar a toda Galicia e para informar a xente das repercusións desta mina. Estase xestando unha rede de colectivos antiminaría en Galicia que quere ser unha rede de apoio mutuo para compartir ideas e forzas". De igual xeito Margarida Prieto (SLG) sentenciou que "a Xunta ten que recapacitar. Galicia non é unha mina. Ten que haber un cambio de rumbo na política do Goberno galego". As voces dos políticos Fins Eirexas (Adega): "Que non o dubide Feijoo: a próxima será en Compostela e onde somos tres mil seremos quince mil" Manuel Antelo (Alcalde de Vimianzo): "É unha loita por un modelo económico sostible en Bergantiños e a Costa da Morte. Temos moita necesidade de traballo pero non a calquera costa non adoptando actividades que están en desuso en todo o mundo desenvolvido": "É unha loita por un modelo económico sostible en Bergantiños e a Costa da Morte. Temos moita necesidade de traballo pero non a calquera costa non adoptando actividades que están en desuso en todo o mundo desenvolvido". Xosé Manuel Beiras (Anova): "O Goberno galego non reflexiona porque non ten cerebro: ten neve en lugar de cerebro. Non se trata de facelo reflexionar senón de forzalo a que non poda levar adiante unha operación brutal de saqueo do país. Nesta mobilización os protagonistas son os cidadáns: as forzas políticas só deben ser instrumentos en mans da cidadanía" Xavier Vence (BNG): "A cidadanía da comarca rexeita maioritariamente un proxecto que vai provocar moito dano e deixar moi pouca riqueza aquí. En todo caso a riqueza marchará para Canadá e aquí quedará o cianuro" Margarida Prieto (SLG): "A Xunta ten que recapacitar. Galicia non é unha mina. Ten que haber un cambio de rumbo na política do Goberno galego" Xoán Bascuas (CxG): "Non podemos consentir que os recursos naturais do pais sexan espoliados. Cando hai unha causa xusta é normal que suscite un apoio maioritario dos partidos. Pero ten que quedar claro que o protagonismo corresponde á cidadanía" Manuel Dios (EE): "Este é o camiño que debemos seguir: o camiño da unidade e o camiño da presión. Corcoesto responde ao modelo de privilexiar as grandes compañías e este modelo económico depredador"


Summary: A eurodeputada do BNG participou na comisión con anterioridade.

A eurodeputada do BNG, Ana Miranda, foi nomeada esta terza feira vicepresidenta primeira da Comisión de Peticións do Parlamento Europeo, en representación do Grupo dos Verdes. Ana Miranda asegura que o escano do BNG na Eurocámara será "máis social, feminista e ecoloxista ca nunca" Este comité encárgase de estudar as peticións da cidadanía sobre cuestións que lle afecta ou formular queixas sobre a aplicación do dereito da Unión Europea. O Parlamento Europeo pode chegar a estudar a cuestión en sesión parlamentaria e transmite as súas conclusións aos interesados. Após darse a coñecer o seu nomeamento, Miranda salientou que "con esta nova responsabilidade o Bloque vése máis recoñecido na Eurocámara, con maior poder e capacidade política para dar máis visibilidade á Galiza e os seus problemas". Ana Miranda, eurodeputada do BNG: "Nós non vimos defender os intereses dos 'lobbies', senón os das persoas" Neste sentido, a eurodeputada do BNG detallou que xa formou parte desta comisión anteriormente, á que levou temas como, entre outros, "o informe da contaminación das rías galegas, o accidente do Alvia e as reclamacións das enfermeiras en loita". "A mellor comisión do Parlamento Europeo" Miranda asegurou que "sempre" colaborou cos demais grupos con representación na Comisión de Peticións "de maneira leal na que creo que é a mellor comisión do Parlamento Europeo". Ana Miranda denuncia en Bruxelas a exclusión de 'Nós Diario' das axudas da Xunta á prensa Para a dirixente nacionalista esta comisión é na que "as persoas, os colectivos e os pobos poden intervir directamente" para falar dos temas denunciados. Precisamente esta terza feira comparecerán familiares do barco Vila de Pitanxo, afundido en Terranova o pasado mes de febreiro. A vicepresidenta saínte, a eurodeputada verde danesa Margrette Auken, afirmou que non lle cabía ningunha dúbida de que Miranda vai facer "perfectamente o seu labor, tal e como sempre traballou". A propia Auken foi quen propuxo o nome da eurodeputada do BNG para substituíla.


Summary: Un tribunal de Ceuta frea a polémica repatriación forzosa de menores marroquís non acompañados, mentres a Audiencia Nacional solicita información ao Ministerio de Interior para avaliar a legalidade das deportacións, que para a Fiscalía e as ONG son claramente ilegais e contrarias á lexislación.

As accións xudiciais emprendidas por varias ONG, co apoio da Fiscalía, conseguiron frear a deportación masiva de arredor de 800 menores non acompañados de Marrocos presentes en Ceuta desde maio, impulsada polo Ministerio de Interior que dirixe Fernando Grande-Marlaska en colaboración co Reino alauí. Malia que na primeira demanda un xulgado de Ceuta non foi quen de evitar a devolución de sete menores na segunda feira, que xa foran enviados a Marrocos esa mesma mañá, pola tarde, o Xulgado do Contencioso-Administrativo 1 de Ceuta suspendía provisionalmente a repatriación de nove menores. Ao serán, foi o Xulgado de Instrución 2 de Ceuta o que ordenou frear durante 72 horas o operativo para enviar estes menores non acompañados a Marrocos, trasladou Mabel Deu, vicepresidenta primeira do Goberno ceutí. Neste prazo, a Administración Xeral do Estado terá que achegar documentación que avale que estas deportacións están a respectar a lexislación española. Tamén prosperou o recurso presentado a segunda feira perante a Audiencia Nacional pola Rede Española de Inmigración e Axuda ao refuxiado, motivado pola vulneración de dereitos fundamentais. Esta terza feira, a Sala do Contencioso-Administrativo da institución reclamou ao Ministerio de Interior que remita nun prazo de 24 horas o documento da orde do 10 de agosto na que a Secretaría de Estado de Seguridade baseou a repatriación forzosa de menores non acompañados. No escrito, chámase a "executar as previsións recollidas no artigo 5 do Acordo entre o Reino de España e o Reino de Marrocos sobre cooperación no ámbito da prevención da emigración ilegal de menores non acompañados, a súa protección e o seu retorno concertado, feito en Rabat en marzo de 2007". Para a Fiscalía de Ceuta, o oficio de Interior non cumpre coa lexislación do Estado, e "só consta como fundamento xurídica da mesma un oficio da Secretaría de Estado de Seguridade sen sinatura", sinalan. A política exterior española, na procura de contentar Marrocos O 9 de agosto, a delegada do Goberno do Estado en Ceuta, Salvadora Mateos, reiterou que as relacións co Reino de Marrocos volvían ser "moi boas", e advertira que "nos próximos días" se podería ver a materialización desas boas relacións. Mateos situou na mellora das relacións bilaterais "o cambio no Ministerio" de Asuntos Exteriores, no que José Manuel Albares substituíu a Arancha González Laya. Poucos días despois, facíase público o inicio das deportacións por orde do Ministerio de Interior que encabeza Fernando Grande-Marlaska. A medida, que implicaba a deportación de 15 menores diarios sen informar a Fiscalía, foi criticada por todas as forzas do arco parlamentario do Congreso, agás Vox. Desde as ONG reitérase que o proceso de deportación de menores é ilegal.


Feijóo inaugura con catro anos de atraso unha infraestrutura cuxa primeira fase, o anterior Corredor que xa prevía o actual desdobramento, comezou a construírse sendo el conselleiro de Fraga e en 5 anos quedou obsoletoO 9 de maio de 2003, catro meses despois de ser nomeado por Manuel Fraga Conselleiro de Política Territorial, Alberto Núñez Feijóo colocaba a primeira pedra das obras do Corredor do Morrazo, unha vía rápida dun carril por sentido, anunciando que aquela era a "primeira fase" da súa futura conversión en autovía con dous carrís por sentido. Este venres, 14 anos despois de rematarse aquela obra, Feijóo inaugurou a prometida duplicación en autovía de 11 quilómetros daquel Corredor previo, unha actuación que o seu primeiro Goberno anunciou en 2010 que estaría en 2015 pero que se demorou catro anos máis pola súa incorrecta planificación. Os 8 anos agora empregados para desdobrar en autovía 11 quilómetros do Corredor do Morrazo veñen bater o récord dos mesmos 8 anos que lle levou á Xunta construír 27 quilómetros da Autovía da Costa da Morte, prometida tras o Prestige pero non inaugurada ata 2016 tras un historial similar de erros na súa planificación. Aquela primeira pedra que o conselleiro Feijóo colocou nas obras do Corredor do Morrazo en 2003 foi a concreción dun traballo previo de planificación da infraestrutura por parte do seu antecesor, Xosé Cuiña, que malia deseñar inicialmente unha vía dun carril por sentido deixou xa expropiados boa parte dos terreos necesarios para unha futura ampliación a autovía. O corredor inicial xa non sería inaugurado por Feijóo senón polo bipartito poucos meses despois de chegar á Xunta en 2005, e só cinco anos máis tarde, en 2010, co PP de novo no Goberno galego, varios accidentes con 8 mortos e un tráfico cada vez máis elevado evidenciaron que a vía quedaba obsoleta e levaron a tomar a decisión do seu desdobramento.A Xunta agardou a despois das xerais de 2011 para anular a primeira licitación tras mantela durante meses coa metade da mesa contratación imputada malia que na oposición Feijóo pedira a dimisión da socialista Caride por unha situación similar no BarbanzaA obra da autovía, que avanzou a golpe de eleccións, foi licitada por primeira vez a comezos de 2011, pouco antes dos comicios municipais daquel ano, cun prazo de execución máximo de 40 meses que debía tela rematada antes de 2015. En plena crise a Xunta argumentou que non tiña cartos propios para asumir os 87 millóns de euros da obra e deseñou aquel concurso como unha colaboración público-privada na que incluíu tamén o mantemento do resto de estradas autonómicas da comarca do Morrazo por 364 millóns a pagar durante 25 anos. Porén, aquel concurso apenas suscitou interese no sector e só se presentou unha oferta, liderada pola despois quebrada Isolux Corsan, que a Xunta considerou irrealizable e a levou a, unha vez superadas as eleccións xerais de novembro de 2011, anular o proceso admitindo que aquel modelo fora errado. Durante o tempo que durou aquel logo frustrado concurso a oposición afeou ao Goberno galego que tres dos seis membros da mesa de contratación estivesen imputados no caso Campeón de tráfico de influencias. Aquilo chegaba despois de que, durante o bipartito, unha situación similar da mesa de contratación da Autovía do Barbanza levase ao propio Feijóo a pedir a dimisión da daquela conselleira socialista María José Caride. Nos dous casos as imputacións acabaron arquivadas.O Goberno galego foi avanzando coa tramitación da autovía xusto antes de varias convocatorias electorais e anunciando as súas demoras e molestias para a cidadanía unha vez superados sucesivos comiciosDurante os seguintes tres anos pouco máis se soubo da prometida Autovía do Morrazo. Ata que o 13 de abril de 2015, un mes antes das novas eleccións municipais do 24 de maio dese ano, a Xunta anunciou no Diario Oficial de Galicia (DOG) a nova licitación da construción do primeiro dos tres treitos en que decidiu fragmentar a obra para acometela agora máis lentamente con fondos propios e xa non con colaboración público-privada. Do mesmo xeito, o segundo treito licitouno no DOG o 16 de decembro de 2015, catro días antes das eleccións xerais do 20 de decembro daquel ano.Ese inicio definitivo das obras non supuxo que estas avanzasen sen interrupción. O Goberno galego prometeu que os traballos de desdobramento serían compatibles coa circulación de vehículos polo corredor. Pero non foi así. A Xunta non tivo en conta no seu proxecto nin a afección ao castro de Montalegre que se viu obrigada a protexer mellor cun túnel non previsto inicialmente nin a inestabilidade dun noiro, actuacións que levaron ao Goberno galego a sucesivos cortes da circulación. O primeiro deses cortes de tráfico que incumprían a promesa da Xunta non sería comunicado de xeito público ata o 28 de outubro de 2016, un mes despois das eleccións autonómicas do 25 de setembro dese ano. O corte máis importante, que facilitou os traballos das construtoras e que estas puidesen cumprir os novos prazos comprometidos, prolongouse máis de medio ano, entre finais de 2017 e mediados de 2018, cando Feijóo inaugurou os dous primeiros treitos da autovía, uns 7,3 quilómetros."Cumprimos coa palabra dada e hoxe a Autovía do Morrazo é unha realidade", dixo Feijóo na inauguración deste venres malia os incumprimentos da XuntaAgora, un ano máis tarde, Feijóo volve a unha nova inauguración na Autovía do Morrazo, a dos seguintes 4 quilómetros, que custaron 18 millóns de euros para elevar o total da obra a 56 millóns. "Cumprimos coa palabra dada e hoxe a Autovía do Morrazo é unha realidade", chegou a dicir o presidente malia os incumprimentos da Xunta.Os oito anos pasados entre a primeira licitación da obra e o remate dos traballos nos 11 quilómetros da Autovía do Morrazo veñen de supoñer un novo récord de lentitude dunha obra da Xunta tras os mesmos oito anos que tamén lle levou rematar en 2016 os 27 quilómetros da Autovía da Costa da Morte tras a súa primeira licitación en 2008. Esa infraestrutura fora prometida tras o afundimento do Prestige en 2002 e licitada tres veces tras sucesivos fracasos dos dous primeiros concursos. Finalmente a vía, que ía ter 42 quilómetros, foi recortada a 27 pola incapacidade da concesionaria para acometer toda a obra. Uns traballos que custaron uns 200 millóns de euros pero polos que a Xunta terá que pagar uns 600 millóns ao longo dos próximos 20 anos polo modelo de colaboración público-privada elixido para ela.


O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, afirmou que o futuro de Navantia Ferrol está "asegurado" no "curto e medio prazo" co programa das fragatas F-110, co que o Executivo estal agarda "impulsar o desenvolvemento do tecido industrial e empresarial de toda a comarca". Ferrol prepárase para un posíbel rexurdir coa volta da actividade a Navantia Sánchez asistiu nesta cuarta feira ao primeiro corte de chapa dunha das cinco fragatas F-110 que se construirán no estaleiro ferrolán e que cualificou de "acto histórico". Na súa intervención, o presidente do Goberno destacou que este programa está a ser a "panca para a transformación dixital do estaleiro" e, segundo el, converterao nunha "referencia non só estatal, senón internacional, en materia de fragatas". O investimento destinado a este programa será de 4.320 millóns de euros até 2031. O presidente do Goberno español afirmou que creará 9.000 empregos durante o próximos dez anos. "Con este investimento, o Estado español contará con cinco novas fragatas, que van relevar ás actuais da clase F-80, as chamadas 'Santa María' e, cando se complete a construción, a armada contará con 10 modernos buques escolta, sumando as clases F-1001 e as clases F-110". Exemplo de "reindustrialización" Segundo Sánchez, trátase dun "exemplo máis do proceso de reindustrialización do Estado español, que ten unha economía cun sector servizos moi importante pero ten que apostar pola súa reindustrialización, e niso está empeñado o Goberno español", incidiu. Neste sentido, sinalou que Navantia Ferrol exerce de "panca" para as industrias auxiliares e o resto de estaleiros privados. "É clave nun sector esencial e histórico do noso país, que emprega unhas 70.000 persoas cun alto nivel de cualificación e que factura 7.500 millóns de euros ao ano", destacou. O presidente do Executivo estatal lembrou a recente aprobación do Perte do naval, que suporá un investimento de 310 millóns de euros, mobilizar 1.150 millóns de investimento privado e crear "máis de 3.000 postos de traballo de calidade". Sánchez tamén se referiu a que o Estado español exporta 90% dos buques civís que constrúe e 50% da produción do sector de defensa e seguridade.


Summary: ENTREVISTA A construción, o proceso, volve ser protagonista da obra de Eduardo Estévez, que vén de publicar entrar na casa co fotógrafo Ignacio Castro. Un poemario sobre as pegadas que as persoas deixan nos espazos que as acollen. E nas outras persoas. Estévez está xa a preparar outro libro, de baleas.

O poeta Eduardo Estévez vén de publicar, con Estaleiro, entrar na casa. Unha obra a catro mans, que asina co fotógrafo Ignacio Castro, sobre as pegadas das persoas nos espazos que habitan. Sobre a nosa relación coa memoria, coa perda. Co tempo. Sobre a poesía como aquilo que non se di pero que está. Falamos con el. entrar na casa é froito dun encontro co fotógrafo Ignacio Castro. Como foi? Ignacio Castro leu o meu libro construcións e viu que había unha relación entre a súa e a miña forma de mirar. Levo tempo dándolle voltas ao tema de mirar dunha maneira diferente. Interésame moito a literatura militante, que a verdade é que envexo, pero a min non me sae. Pois a maneira que atopei de facer algo semellante foi esa: tentar mirar as cousas desde outra perspectiva. Non para levar a mirada dos demais á miña, senón co obxectivo de que o lector se decate de que hai outras formas de mirar. En construcións facía iso mirando aos pequenos detalles. Porque mirar o detalle pode ser outro xeito de ver o total, o xeral. Pois Ignacio Castro envioume unha ligazón para que puidese ver as súas fotos. Intercambiamos varios correos e unha vez e díxenlle que un día podiamos facer algo xuntos. Nunha semana respondeu: facemos? E así foi. Establecemos un diálogo do que o libro é resultado. Non é un libro de poemas con fotos nin un libro de fotos glosadas con textos. Eu escribín textos a partir de fotos, el fixo fotos a partir de textos… e os dous intervimos no que facía o outro. El orientaba os meus textos e eu as súas fotos. Comentas no teu blog que o libro foi rexeitado nas editoras grandes. Non é un libro para mandar a premios. As editoras grandes teñen estruturas ríxidas. É difícil que se saian da súa maneira habitual de facer as cousas. Non é só unha cuestión económica. É moi complicado que saian das coleccións que teñen prefiguradas. As editoras máis grandes non poden deixar de publicar poesía, non poden permitirse iso, pero tampouco lle ven posibilidades de negocio. Mirei tamén nas editoras pequenas, e polo menos responderon. Case a totalidade dixo que o libro lle gustaba pero que non podía publicalo ou non podía facelo sen axuda. Ata que apareceu Estaleiro, que asumiu o risco, eu creo que sen pensar moito na dificultade que ía supoñer publicalo. E eu recoñézolles moito o esforzo que fixeron nese sentido. Quedou un libro moi digno. As editoras máis grandes non poden deixar de publicar poesía, non poden permitirse iso, pero tampouco lle ven posibilidades de negocio O libro fala das pegadas das persoas que habitan as casas. De memoria, de perda, de ausencia, de soidade… Son os temas de sempre da poesía, pero eu tento tratalos dun xeito desdramatizado. Sempre digo que a nostalxia está ben, porque supón lembrar momentos nos que fomos felices. E non porque no presente non o sexamos. Se botamos de menos algo é porque foi bo. E eu tento non ser un poeta chorón. De todas maneiras, o libro partiu dunha historia, que despois é verdade que quedou desdebuxada. Un tipo entra na súa casa e atopa fotos que sabe que son da súa casa, pero do futuro. É como un libro de ciencia-ficción. As fotos danlle a pauta para imaxinar, para construír historias situadas entre o seu tempo e o seu futuro, mirando as fotos. Xunto á perda, que tamén parece que mira ao pasado, está o desexo, que se cadra olla ao futuro. É que na segunda parte do libro hai unha historia de amor, pero isto é secundario. El imaxina a historia dunha muller que entra na súa vida. Así, pode imaxinar unha historia que xa pasou, pero que no seu tempo aínda non pasou. É unha situación ideal: entras nunha historia que xa pasou pero que podes imaxinar totalmente. Ademais, o home está só na casa. Malia que na portada haxa unha porta con dúas chaves, que despois non aparece no interior. As dúas chaves son estrañas porque el está só. Nun principio non ía ir esa foto, pero despois escollémola. Alba Viñas foi a editora. Deulle moito traballo. Espero que non se arrepentise! É verdade que é un libro sobre a memoria, a soidade, os ocos. Pero sobre todo sobre as pegadas, os rastros. Nas fotos non se ven persoas, pero intúense. Son os rastros das persoas nas casas que habitan. É verdade que é un libro sobre a memoria, a soidade, os ocos. Pero sobre todo sobre as pegadas, os rastros "E as persoas e a felicidade e mais/ desas fisuras/ fáisenos a vida", di un dos versos. Por que? Ese poema fala dos detalles inconexos. A paisaxe non é continua, sen detalles. Nos ocos, nas fisuras, está a vida. É como nos poemas. O importante son os espazos entre as cousas. A poesía, como falaba estes días cun amigo, é o que non contas pero está aí. O lector pode encher os espazos, os ocos do que ti non dis. Eu quero sempre facer unha poesía clara, que poida entender todo o mundo. Cunha mensaxe clara, que o lector poida levar ao seu terreo. O que non está no texto o lector pode enchelo coa súa forma de ver o mundo. E a poesía é iso: recepción, comunicación. Detalles, ocos, fragmentos. "A memoria é/ a borralla que o esquecemento/ abandona", di outro verso. Iso vai nun sentido semellante ao que xa dixen… Aínda que eu creo que a memoria é unha ficción. Desde o punto de vista político, é claro que é unha construción. E desde o punto de vista persoal tamén. É o que nos gustaría pensar que pasou. E tamén é os rastros que deixou en nós a outra xente. Eu creo que a memoria é unha ficción Por que a idea da construción sae tanto na túa obra, entón? Eu penso moito en como fago o que fago. Interésame moito o proceso, a construción. E tamén a construción que cada un fai de si mesmo. Interésanme os procesos máis que os resultados. Desfruto moito co proceso de construción dos libros. Agora estou co proxeto de baleas, que creo que é un dos mellores libros que escribín. É un work-in-progress que fun publicando en internet, con todas as versións de todos os poemas. Se cadra o publico tamén en papel. Compartiches o proceso de creación de de baleas no teu blog: todos os cambios, descartes e rescates de versos... Por que? Hai moitas razóns e seguramente todas teñan parte na decisión. Por unha banda, xa che comentaba o meu interese polos procesos, case máis que polos resultados. Tamén está o feito de explorar as posibilidades da rede para construír obxectos e, á fin e ao cabo, un proxecto "en construción" é un obxecto en si mesmo con particularidades interesantes. Ademais, procuraba as opinións dos lectores e lectoras: eu crieime como escritor nun obradoiro literario e sigo a ter certa dependencia das lecturas dos otros durante o proceso de escrita e, sobre todo, de revisión. Eu crieime como escritor nun obradoiro literario Por que a metáfora da balea? Este libro é unha especie de amábel rendición de contas dos anos que pasei en Arxentina", dis. En que sentido? A balea gústame como imaxe das cousas feitas con vagar. Paréceme un ser poderoso e, á vez, feble. E navegante. En realidade, no libro é case unha escusa. Nalgúns poemas si que é o centro pero en moitos non é máis que unha referencia para manter a unidade do conxunto. A rendición de contas da que falas é máis complicada de explicar: cando eu tomei a decisión consciente de facer todo o posíbel por integrarme aquí, dalgún xeito fixen unha renuncia ás ligazóns que mantiña coa cultura de meu. Durante anos eludín canto puiden as referencias e as relacións con Arxentina. Pero iso todo estaba aí e, nun punto, fíxoseme máis evidente e decidín poñelo nun libro. En realidade cando decido escribir un libro -este ou calquera outro- hai unha razón máis de fondo e ás veces máis difusa que ten máis que ver cunha paleta de cores coa que quero traballar e, sobre todo, cunhas ideas ou reflexións sobre as que me interesa aprofundar. As baleas son unha escusa. En construcións hai varios encontros que non chegan a producirse ou consolidarse. Todo queda nunha sorte de posibilidade que non chega a realizarse. Por que? Outra volta os procesos. É certo que no libro hai encontros que fracasan expresamente pero en realidade cando falo dun encontro posíbel o que menos me interesa é o encontro e prefiro centrarme no transcurso até alí. Tanto ten, en xeral, se o encontro ten lugar ou non. Iso é anecdótico. Ademais, o éxito ou o fracaso do encontro pecharían o texto e eses ocos prefiro que se enchan no momento da lectura. E aforro ter que decidirme por un final feliz ou por un final amargo. Evito aquel polo tópico e este porque non me interesa dar imaxe de escritor sufrinte que iso tamén é, á fin e ao cabo, outro tópico. Cando falo dun encontro posíbel o que menos me interesa é o encontro e prefiro centrarme no transcurso até alí "A memoria é un instante/ de acougo", di Derrotas. Por que é tan recorrente nos teus poemas o tema da memoria? As derrotas do título non son fracasos senón singraduras. Unha e outra vez falamos de traxectorias, de procesos. Nós estamos feitos das cousas que nos pasan, como a casa do último libro. Estamos feitos de pegadas do tempo. E a memoria pénsoa como unha maneira de tentar reconstruírmonos, de construír un relato de nós mesmos. Imaxino que, en xeral, as cousas que a constrúen, a maior parte da xente tenas ao seu redor. Digamos que a cultura que nos constitúe forma parte da nosa contorna cotiá. Iso non é o meu caso ou, cando menos, non completamente. Ocórreseme agora mesmo que igual esa é unha causa posíbel desa teima miña pola memoria. 'Os veos da paisaxe' mostra outra das que, quizais, é unha das características da túa poesía, que é a presenza dos sentidos, e non sei se dicir da observación da realidade inmediata. É así? Os veos da paisaxe en realidade é unha especie de exercicio literario a partir dun libro do poeta arxentino Eduardo Mileo. Lera o libro na adolescencia e, froito da casualidade, co paso do tempo funo relendo e foise resignificando: o tempo foille quitando ao libro de Mileo os seus veos. O meu está trazado de referencias ao de Mileo e, desde o punto de vista formal, tentei levar ao extremo ese empeño pizarnikeano pola concentración moi densa de sentido do poema nuns poucos versos. Por Caderno apócrifo da pequena defunta pairan a morte e o desexo, a ansia... Por que? Cal era o obxectivo deste libro? Este é o meu outro libro-exercicio. É unha homenaxe a Pizarnik e funcionou como un xeito de exorcizala. Eu aprendín a escribir poesía lendo a Alejandra Pizarnik e nun punto decidín facerlle algo así como unha homenaxe final. Collín un dos seus libros e fixen outro como se reescribise o de Pizarnik. Ademais, levaba tempo querendo poñerme a máscara dunha muller e atopei a ocasión correcta. O desexo, a ansia, a escrita, a loucura, o desacougo, non son os meus temas senón os de Pizarnik. O libro valeume para liberarme un pouco dela porque me resultaba un chisco tormentosa demais. Sigo adorando o seu xeito de pulir o poema até facelo un croio redondo e perfecto. Pero estou moi lonxe xa dos seus tormentos. Eu aprendín a escribir poesía lendo a Alejandra Pizarnik lúa gris ten algunha conexión con en construción: a casa, as pegadas, a ausencia... Que relación teñen? Ou a idea de lúa gris era máis ben outra? lúa gris é o máis parecido a un libro autobiográfico. Naceu dun soño no que aparecía a casa da miña infancia pero derruída. Afortunadamente a casa segue en pé, pero a imaxe serviume de escusa para facer o libro sobre a infancia e a adolescencia. Tanto ten se o que se conta ten un correlato biográfico estrito ou non. Mirado con ollos xornalísticos hai poemas que falan de cousas que aconteceron e outros que son construcións imaxinarias. E mesmo os que falan de cousas que aconteceron son tamén construcións imaxinarias, claro... E Só paxaros saíron desta boca? De que maneira adianta o que vén despois? Porque realmente hai conexións entre todos os libros. Ese libro empecei a escribilo en castelán, antes de vir para Galiza. Quédame xa tan lonxe... Estaba aprendendo a escribir, diría. Eu crieime nun obradoiro literario en Buenos Aires onde aprendín moitísimo sobre a técnica do poema e deille de comer á paixón pola literatura. Despois, no meu paso por Caracas, participei doutro obradoiro no que aprendín a concisión e a honestidade do verso. Só paxaros é unha primeira tentativa de xuntar as dúas cousas. En realidade estaba aprendendo a falar. Cando premiaron o libro non o entendía. Eu tiña tamén a concurso, no mesmo premio, lúa gris e, cando me chamaron, pensei que estaban falándome de lúa gris. Até o día seguinte non se aclarou a confusión... Foi unha sorpresa enorme -sen contar con que eu levaba moi pouquiño tempo escribindo en galego- pero hoxe queda xa moi lonxe...


Summary: Entrevista coa xornalista no 'Caderno de verán'.

Permítelle o labor de xornalista coller vacacións durante o verán? Si collo. Este é o meu primeiro ano con vacacións no verán, os pasados foron de traballo. Durante esta época non adoita haber moito que facer, ademais das celebracións, dos festivais, e de movementos por cuestións puntuais. Xa que por fin pode gozar do seu tempo libre nesta época estival, que pensa facer? Que actividades lle gusta realizar? Eu antes da pandemia era outra persoa diferente. Sempre intentaba buscar voos baratos para marchar de viaxe, cadrando unha detrás doutra, calquera combinación me valía para ir fóra, dentro das miñas posibilidades económicas. A Covid-19 cambiou esa mentalidade e agora dáme algo de medo. Na quenda de agosto que teño libre irei á miña vila, a Corme, e quizais faga algunha escapada polo Estado. Estou desexando que cando remate esta situación poida facer unha viaxe por Europa. Di que lle gusta viaxar, en chave turista ou aventureira? En chave aventureira sempre. Intento mercar os voos máis baratos que haxa e elixo o lugar máis diferente que poida atopar; preparo unha mochila co que necesito e marcho, non me importa se teño que facer moitas escalas. Cando comecei a viaxar prefería telo todo ben planeado, agora vou á aventura total, fago o que me pida o corpo, sempre afastándome das zonas turísticas e visitando o que me recomenda a xente. E no que respecta á Galiza, ademais de Corme hai algún lugar que lle guste especialmente? Gústame moito visitar Ourense, os canóns do Sil, Allariz, Celanova... encántame, a xente é moi acolledora e a zona é incríbel. Vou varias veces no ano e desfrútoo moito. Podería recomendar algo para facer antes de que comece o curso? Agora recomendo a serie POSE, de Netflix. Trata sobre un grupo de mulleres trans e negras no Harlem dos anos 80 e das familias que formaban entre eles ao seren rexeitadas polas súas propias. Mostra moi ben a subcultura underground do baile ball, é moi interesante. Ademais é unha temática que está de plena actualidade. Coido que é unha ficción moi real.


Summary: O Consello de Ministr@s aprobará a Lei de Seguridade cidadá a vindeira esta sexta feira e prepara xa a reforma da Lei de folga para endurecer os servizos mínimos nas greves.

Así o anunciou o presidente do executivo español, Mariano Rajoy, a quinta feira nunha entrevista concedida a Radio Nacional de España (RNE). O seu goberno levará a vindeira semana ao Consello de Ministr@s a nova Lei de seguridade cidadá coa que prevé autorizar ás forzas de seguridade do Estado estabelecer perímetros libres de reunións para alén de aplicar duras sancións económicas que abalarían entre os 100 e os 600 mil euros. Rajoy: "A lei vai na liña dos países democráticos" Malia as fortes críticas que desatou a medida pouco despois de ser anunciada polo goberno español, para o líder do executivo esta "non é máis represora" do que outras e vai "na liña dos países democráticos". Mariano Rajoy defendeu na radio pública que "esta lei conta co apoio de veciños e comerciantes" e prevé "as mesmas sancións que a anterior". Rajoy di que a Lei de Seguridade cidadá "non é máis represora" mais a oposición e a cidadanía considérana "anti-democrática" Porén, inclúe mudanzas a respeito da aprobada no 1992 dirixidas a evitar manifestacións como as de #JaqueAlRey ou #AbrazaElCongreso. Aliás, ten por obxecto prohibir os escrachos e calquera mobilización que non for previamente notificada e aprobada --con 10 días de adianto-- pola Delegación do Goberno. Chama a atención este cambio normativo tendo enconta que a recente mobilización da Asociación de Vítimas do Terrorismo, após a sentenza do Tribunal de Estrasburgo en relación á Doutrina Parot, si foi autorizada fóra dos prazos fixados pola lexislación vixente e mesmo contou co apoio de destacad@s líderes do Partido Popular. A reforma visa blindar a policías e gardas civís Neste senso, a medida foi pensada, di o Goberno, para garantir a 'protección' dos axentes da policía e a Garda Civil. Aliás, mesmo foi encomendada a súa redacción a un antigo mando dos anti-disturbios do goberno Aznar, como publicou ElDiario.Es. Así, recolle como "moi grave" insultar, coaccionar ou vexar as forzas de seguridade. Sanción que podería ascender aos 600 mil euros de multa. Restrinxir o dereito a folga cos servizos mínimos Mais o Goberno español non fica aí. Desta maneira anunciou que están a estudar unha reforma da Lei de folga (1977) para obrigar @s traballador@s a cumprir uns servizos mínimos durante as greves. A medida vén a colación da folga indefinida convocada pol@s operari@s do servizo de recollida de lixo do Concello Madrid e responde ás demandas dalgúns líderes populares, entre eles a alcaldesa madrileña, Ana Botella. Feijóo, partidario da obrigatoriedade dos servizos mínimos O presidente español, avanzou na entrevista coa radio pública, é "partidario" dunha lei de servizos mínimos "para que se cumpran", dixo. Así, asegurou que encomendou ao seu gabinete estudar esta posibilidade, para o que a ministra de Traballo, Fátima Báñez xa contactou cos líderes sindicais españois. Inquirido por esta reforma, o presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo, amosouse partidario da nova medida na comparecencia de imprensa após a reunión semanal do Consello da Xunta.


Summary: Os versos e o pensamento de Rosalía baten forte para demandar dereitos sociais e nacionais. Os seus poemas convertéronse de novo na voz poderosa que se pon á beira de quen sofre e contra quen detén o poder. O Día de Rosalía festexouse con forza reivindicativa na homenaxe que a AELG lle dedicou no Panteón de Galeg@s Ilustres.

Os poemas de Rosalía vibraron na Igrexa de San Domingos de Bonaval, o lugar que cada ano a AELG visita para honrar á escritora, soterrada no Panteón de Galeg@s Ilustres. Desde "Non che teño medo moucho" até "Quen non xime", os versos de Rosalía tornaron a súa propia homenaxe nun acto no que a xustiza social e o dereito a un futuro digno foron protagonistas. Aconteceu da man das escritoras Marilar Aleixandre, Marta Dacosta, Alicia Fernández, Pilar García Negro, Inma López Silva, Mercedes Queixas e Helena Villar Janeiro que leron poemas nun recital no que quedaba á vista o compromiso da escritora co país e as persoas desfavorecidas. "Escribir é actuar contra o medo" comezou Marilar Aleixandre. "A obra de Rosalía trasluce o seu compromiso coa realidade" dixo o presidente da AELG no inicio do acto e agradeceulle que teña aberto as portas ao "campo inmenso da literatura e a cultura galega. Nunha Igrexa de San Domingos de Bonaval no que o frío aterecía ás máis de dúascentas persoas asistentes, Cesáreo Sánchez reivindicou portas abertas para honrar á escritora diante do "secuestro" dun espazo pechado ao que só se pode acceder, baixo autorización do arcebispado. "Triste situación da nosa poeta nacional que agardamos mudar de hoxe no futuro" lamentou Cesáreo Sánchez quen fixo votos para que nalgún momento a porta principal estea aberta e non sexa preciso empregar, nun acto de homenaxe a unha das figuras máis relevantes da nosa historia, a porta lateral. Rosalía nas colas do paro Cesáreo Sánchez e Rexina Vega leron o manifesto da AELG para a conmemoración no que afondaban na forza reivindicativa da escritora. "Nestes intres de esgazamento, de destrución das conquistas sociais, de empobrecemento xeralizado, de incerteza, Rosalía axúdanos a ser conscientes, politicamente conscientes, da comunidade de excluídas, desa poboación crecente que avanza cara ao desposuimento e o silencio" recollíase no escrito. "Nas tristes colas do paro, nos comedores sociais, nas despedidas dos milleiros de xentes novas que abandonan o país, nos desafiuzamentos, na desesperación das enganadas pola cobiza bancaria, na longa angustia das que agardan unha operación cirúrxica, nas mestras desbordadas, nas avoas que precariamente amparan fillos e netos resoa a voz de Rosalía, dando voz ás que non teñen voz, ás que fican á marxe" defende a AELG no documento que se leu íntegro en Bonaval mais tamén na morea de actos que na víspera se desenvolveron polo país enteiro. Tamén dela recollen a forza para "axudármonos a sobrevivir contra as cordas, cada vez con menos aire, cada vez máis feridos, pero vivos, extraordinariamente vivos e conscientes da necesidade de pelexar novos camiños para afirmármonos na nación, na lingua, na clase e no xénero como única posibilidade de existencia digna". Fundadora da nosa literatura contemporánea, a única que ten unha muller no seu cúmio orixinario, deixou pegada nas xeracións que a sucederon, de maneira especial, nas voces femininas que tamén protagonizaron o acto de aniversario en Bonaval. "A forza feminina de Rosalía, a asunción plena da condición de muller -sen mistificacións, sen simplificacións doutrinarias- continúa sendo un exemplo, un desafío para o presente, para o futuro" dixo Xina Vega. Reivindicar tamén co Rosalía a normalidade para lingua a través dos seus versos: "soia nunha terra extraña / donde extraña me alomean, / donde todo canto miro / todo me dice: "¡Extranxeira!". A ofrenda floral co himno galego puxeron fin ao acto antes de que o Panteón de Galeg@s Ilustres botara de novo o fecho. Centos de gaitas nunha alborada conmemorativa Desde primeira hora da mañá, o día amenceu con centos de gaitas a tocar a "Alborada" polo país enteiro nunha acción expansiva na que a Asociación de Gaiteiros Galegos participou de maneira activa e que, segundo destacan, chegou a todos os concellos galegos. Na Praza de Vigo, ás dez da mañá, a Fundación Rosalía xunto coa Academia Galega e a Universidade de Vigo desenvolvían o primeiro dos actos institucionais coa presenza do Alcalde de Santiago, Ángel Currás. A alborada soou tamén diante do monumento a Rosalía, ben perto do lugar onde se localiza o espazo no que naceu. A media mañá, a Casa da Matanza, sede da Fundación, abriuse para acoller o acto central no que estiveron ademais presentes o Conselleiro de Cultura, Xesús Vázquez e o secretario xeral de Normalización Lingüística, Valentín García ademáis dos responsábeis máximos das tres entidades organizadoras, Anxo Angueira, Xosé Luís Méndez Ferrín e o vicerrector de Vigo Henrique Costas ademais de representantes de distintas entidades e asociacións. .