Summary: A perda de control sobre o regreso á atmosfera da Tiangong-1, que se producirá entre marzo e abril, desatou as especulacións sobre a súa 'caída'. A Axencia Espacial Europea deixa claro que as probabilidades de que os cascallos da estación impacten sobre unha persoa son remotas

A Tiangong-1 foi a primeira estación espacial da China e o seu nome podería traducirse como Pazo Celestial. O aparello foi lanzado en setembro de 2011 e durante a súa vida útil desenvolveu dúas misións tripuladas e outra non tripulada. Esta estación espacial deixou nas últimas semanas de ser obxecto de interese só para publicacións científicas e transitou cara a algúns medios xeralistas, tamén galegos. A causa é que está a piques de regresar á Terra -estímase que o fará entre marzo e abril- e de facelo de maneira "incontrolada" porque deixou de funcionar hai un ano. Esta circunstancia deu lugar a especulacións sobre unha eventual caída sobre Galicia -e noutros puntos- que, tal e como explica a Axencia Espacial Europea (ESA, polas súas siglas en inglés), é practicamente imposible.A perda de control sobre o regreso á atmosfera da Tiangong-1, que se producirá entre marzo e abril, desatou as especulacións sobre a súa 'caída'Unha vez constatado que os equipos de terra "perderon o control" da Tiangong-1, que mide uns 10 metros e medio de longo e pesa unhas 8,5 toneladas, púxose en marcha o plan para o seu regreso. As autoridades chinesas notificaron a incidencia en maio de 2017 ao Comité de Usos Pacíficos do Espazo Exterior, nas Nacións Unidas, e foi activado o mecanismo polo que 13 axencias e organismos espaciais de todo o mundo -entre elas, a ESA, a NASA e a rusa Roscosmos- monitorizan conxuntamente a nave e comparten as súas predicións sobre o momento e o lugar no que a estación chinesa regresará á atmosfera.Pero, de onde xorden as especulacións sobre esa suposta caída? A estación chinesa comezou o ano orbitando a uns 280 quilómetros de altura e a súa inclinación, duns 42 graos, supón que "o punto de impacto final" poida ser "calquera lugar na terra" situado nunha latitude entre os 42,8 graos norte e os 42,8 sur, en función da hora. O mapa elaborado pola ESA reflicte con claridade como se distribúen as posibilidades polo mundo: os puntos onde é máis probable que se produza o regreso da Tiangong-1 son os de máxima e mínima latitude dentro do devandito rango.Un deses extremos sería no que se atopa Galicia, pero tamén estados dos EUA como Illinois, Nevada ou California, así como Italia, os Balcáns, o mar Negro, o mar Caspio ou a propia China. Ese rango de maior probabilidade de impacto non chega, segundo os cálculos da Axencia Espacial Europea, nin ao 4%, e tamén atinxiría polo sur a, por exemplo Arxentina ou Chile. Apenas un día antes de que se produza a reentrada as axencias internacionais poderán precisar un chisco máis "en que rexións da Terra" pode suceder e só arredor de sete horas antes terán capacidade para sinalar unha área de "milleiros de quilómetros".A Axencia Espacial Europea deixa claro que as probabilidades de que os cascallos da estación impacten sobre unha persoa son remotasPero, que é o que vai pasar exactamente? Vai caer un enorme aparello do que hai que escapar? En absoluto. A ESA evidencia que ao entrar en contacto coa atmosfera a Tiangong-1 vai escachar e as súas maiores consecuencias serán luminosas, simplemente. Só uns cantos anacos poderían chegar á superficie terrestre. A zona na que eses fragmentos poderían caer sería, en todo caso, de "miles de quilómetros de lonxitude e decenas de quilómetros de ancho", evidencia a Axencia, que insta a ter en conta ademais que "unha gran parte da Terra está cuberta de auga ou está deshabitada".A ESA ilustra a escasísima probabilidade de que unha persoa poida verse afectada por un anaco da estación chinesa cunha elocuente comparación: "a probabilidade de ser golpeado polos cascasllos da Tiangong-1 é, en realidade, dez millóns de veces inferior que a probabilidade anual de ser alcanzado por un raio". E esa probabilidade de que unha persoa remate electrocutada en plena treboada é, segundo as fontes, de 1 entre 300.000 ou dunha entre varios millóns. En calquera caso, semella ser máis probable que a caída dunha estación espacial chinesa sobre Galicia.Seguimento actualizado sobre a reentrada da Tiangong-1 na atmosfera


Summary: A gente 'normal', os de em baixo, tem vontade de construir algo novo, que seja melhor, mais justo socialmente, voltar começar de novo mas para fazê-lo bem. Para isto realizam hoje a maior e mais multitudinária mobilizaçom de toda Europa, na que mais de 500.000 persoas construirám um descomunal V com as cores da senyera, a bandeira catalana.

Hoje a Catalunha volta a comemorar a sua derrota, há 300 anos, frente às tropas bourbônicas, um 11 de setembro de 2014 que pode ser o último que se celebre sob a arquitetura estatal emanada dessa guerra perdida. Talvez seja também a última vez que se festeje nesta data a diada nacional. É de supor que a nova República Catalám escolherá umha nova efeméride como festa nacional ou como dia da independência. Porque isso é o que se respira na Catalunha: independência. Umha independência que já é mental, que tem de resolver, ainda, um problema de carácter político mas que já está em andamento. Um processo liderado pola sociedade civil e que por isso vai ser imparável. Qualquer democrata que conheça a realidade do que acontece estes dias no Principat deveria sentir inveja sã. Qualquer democrata que conheça a realidade do que acontece estes dias no Principat deveria sentir inveja sã. Umha parte muito importante da sociedade catalám quer questionar todo, quer criar um novo pacto constituinte através do qual poder construir um novo Estado. A maioria das e dos catalães querem utilizar a independência como um instrumento para modernizar o seu país. Querem criar umha nova estrutura institucional que articule a sociedade e que seja substancialmente diferente do anterior. Um debate que nom se fundamenta em ser ou nom ser espanhol, acompanhado de umha linguagem e uns desejos que nom som basicamente anti-espanhois. De facto é algo que na Galiza, e em geral no conjunto do Estado, é ocultado: o atual independentismo catalám tem umha atitude imensamente fraterna e solidária com o povo espanhol. Algo que na Galiza, e em geral no conjunto do Estado, é ocultado: o atual independentismo catalám tem umha atitude imensamente fraterna e solidária com o povo espanhol. Um discurso que sim denuncia as classes dirigentes, políticas e económicas de Espanha às quais culpabiliza, e com razom, de termos chegado até este ponto. Umhas elites culpáveis de nom ter dotado a Catalunha de umhas estruturas de Estado que a defendam e que sejam realmente úteis para a sua cidadania. Uns dirigentes que escolhêrom criar um Estado que nom é valido para toda a sua cidadania mas que som, sim, muito efetivas no benefício próprio daqueles que mandam e também em benefício dos seus centros de poder e decisom. É por todo isto que, estas mesmas elites, querem reduzir todo o conflito a umha questom relativa 'à unidade da pátria'. É também por isto que parte da classe dirigente catalám mostra dúvidas, indecisões, passividade ou mesmo é abertamente contrária. Porque também elas som questionadas e nom só Espanha. Porque também elas se tenhem beneficiado dessas estruturas caducas e ineficientes do Reino de Espanha e porque também frente a elas está construído o processo. A democracia é sempre inimiga de quem prefere, e pode, decidir em 'petit comité' bem seja no palco do Bernabeu bem seja no do Camp Nou. A gente 'normal', os de em baixo, tem vontade de construir algo de novo, que seja melhor, mais justo socialmente, voltar a começar outra vez mas para fazê-lo bem. Para isto realizam hoje a maior e mais multitudinária mobilizaçom de toda a Europa, onde mais de 500.000 pessoas construirám um descomunal V com as cores da senyera, a bandeira catalám. Umha enorme manifestaçom feita com enorme vontade e um enorme civismo que mostrará ao mundo a vontade de democracia deste povo. Fica claro, com isto, que a data do 9 de novembro vai ter de ser um ponto de inflexom 'real' -e é bom remarcar isto porque muitas pessoas nom acreditam ainda- acontecer o que acontecer esse dia. Tanto como se é organizada a consulta, e triunfa a democracia, como se nom se celebra, e triunfa a imposiçom. Em qualquer umha destas duas situações nada voltará ser o mesmo neste pequeno país mediterránico.


Summary: As protestas comezarán a semana que vén e servirán para denunciar o que consideran un fraude na venda das factorías e as centrais eléctricas.

O comité de Xallas Electricidade e Aleacións (Xeal), antiga Ferroatlántica, acordou onte convocar un calendario de mobilizacións en resposta á decisión da empresa de aplicar un novo ERTE a partir do 24 de setembro, que agrava o proceso de desmantelamento das fábricas iniciado coa operación de compra-venda entre Ferroatlántica e TPG-Ithaka. Segundo detalla a CIG nun comunicado, a primeira das mobilizacións terá lugar a vindeira segunda feira. Será unha concentración ás 14.15 horas diante da fábrica de Brens, en Cee. Dous días despois, a concentración trasladarase ao Concello de Cee, ás 19 horas. E xa a quinta, 24 de setembro, coincidindo coa data de inicio do ERTE, farán tamén unha concentración nas centrais hidroeléctricas, igualmente ás 19 horas. Mais estas non serán as únicas medidas. Segundo explican desde o sindicato, veñen de solicitar reunións coa consellarías de Economía e de Emprego para abordar a "crítica situación das fábricas" e exixir "unha intervención inmediata" da Xunta que pasa, inevitabelmente, por reclamar á empresa que presente o plan de viabilidade ao que obrigan as concesións das centrais e, de ser preciso, que actúe sobre as concesións procedendo á recuperación dos dereitos de explotación de Xeal. "A dirección de Xeal está a aproveitar a situación de emerxencia sanitaria e un ERTE que foi negociado hai máis de ano e medio con outra empresa e outra representación legal para manter o fechamento dos fornos e recortar aínda máis a produción, comprometendo así a viabilidade das fábricas e dos postos de traballo. Neste senso, hai que subliñar que mentres o mercado das ferroaliaxes baixou en 30%, a actividade das fábricas de Cee e Dumbría baixou en 90% e só están operativos dous fornos a mínima potencia", denuncia o comité. Tamén insisten na "fraude" que supuxo a venda do grupo, xa que, afirman, "só busca segregar a actividade das plantas de ferroaliaxes das centrais hidroeléctricas e facer negocio coa produción de enerxía, que é o que lle interesa ao fondo norteamericano. Esta é a razón pola que Xeal se negou a retirar o recurso contra a resolución de Augas de Galiza interposto xa no seu día por Ferroatlántica e a deixar sen efecto o ERTE asinado en febreiro de 2019 no marco do grupo Ferroglobe".


Summary: A súa extensa e influínte obra poética comezou hai 20 anos con Diario bautismal dunha anarquista morta e chega a Antídoto (2018). Narradora premiada -vén de gañar o Jules Verne de literatura xuvenil-, Emma Pedreira (A Coruña, 1978) e agora obxecto de O des-en-freo, un documental de Daniel Chapela, Beatriz Pereira e Sara Piñeiro.

O filme proxectarase esta segunda feira, 17 de xuño, no local da asociación cultural Alexandre Bóveda da Coruña. Nel participan colegas escritoras como Eli Ríos, María Lado, Miriam Ferrandáns, Susana Sánchez Arins ou Lucía Novas, o poeta e libreiro Quico Valeiras, a crítica Antía Marante ou o editor David Cortizo. Na presentación coruñesa estarán a propia Pedreira e mais un dos directores, Daniel Chapela.


Summary: O presidente do Consello de Administración de Sermos Galiza S.A, Xoán Costa, e da directora de Nós Diario, María Obelleiro dedicaron unhas palabras ao novo equipo de xornalistas do medio, que sairá á luz, tanto en papel como en dixital, o vindeiro 2 de xaneiro.

A Redacción de Nós Diario botou a andar durante a xornada desta terza feira tras unhas emotivas palabras do presidente do Consello de Administración, Xoán Costa, e da directora, María Obelleiro. Costa deulles a benvida ás novas e novos xornalistas que se incorporaron á Redacción, definíndoos como a "peza fundamental" de Nós Diario, un medio que "fará normal o que agora non o é", en alusión a un medio diario en papel en galego. Tamén sinalou que esta xornada de outubro se une á lista de "datas referenciais" para Sermos Galiza, da que axiña formará parte o 2 de xaneiro de 2020, día da estrea de Nós Diario, un medio que "ten Galiza como referente e os intereses galegos como meta". Textos coa "maior calidade" xornalística e coa máxima "excelencia lingüística" foron as demandas do presidente do Consello de Administración á Redacción, ofrecendo a cambio "a máxima axuda da empresa". Pola súa banda, María Obelleiro dirixiuse ás profesionais da información lembrando que o papel tamén pode ser o futuro: "Cando estudabamos xornalismo, explicábannos como o nacemento da TV ía acabar coa radio, como o nacemento da internet ía acabar coa TV e como o libro electrónico ía acabar co libro en papel. Nada disto pasou. A apocalipse que se predicía para a prensa en papel non foi tal, segue a ser unha influencia". Ademais, lembrou que Nós Diario é "un organismo vivo, que nace sobre o papel, pero que se enriquece coas ideas de todos, con xenerosidade, rigor, ilusión, ganas e traballo en equipo", engadindo que precisamente con este traballo en equipo se logrará sacar adiante un proxecto "moi modesto, que comeza de cero, coas todas dificultades que iso implica, mais moi ilusionante". Indicou que "a nosa liña editorial pasa pola defensa dos intereses da Galiza. O noso centro de atención está aquí, ao servizo da Galiza e as nosas xefas e xefes son os lectores. A eles debémonos". Finalmente, Obelleiro dedicou unhas verbas a lembrar a "tolerancia cero" de Nós Diario coa manipulación informativa, co incorrecto uso do idioma e coas faltas de respecto á linguaxe inclusiva, que serán "puntais" do medio. Nós Diario terá tolerancia cero coa manipulación informativa, co incorrecto uso do idioma e coas faltas de respecto á linguaxe inclusiva, afirmou María Obelleiro Xesús Manuel Piñeiro, o xornalista con máis antigüedade en Sermos Galiza, incidiu neses eidos e tamén dedicou un momento a lembrar os membros de Sermos Galiza que xa non forman parte do proxecto, "mais sen os cales chegar até aquí sería imposíbel", destacando entre outros Carme Vidal e Xosé Mexuto. Un novo equipo de xornalistas para un novo medio Nós Diario botará a andar o vindeiro 2 de xaneiro tanto en papel como na rede. Deseñado por un dos máis brillantes grafistas da Galiza, Pepe Barro, as informacións irán asinadas por un equipo de profesionais da información cuxa media de idade atópase nos 35 anos e que conforman unha Redacción que mestura a experiencia de profesionais de ampla traxectoria en medios galegos coa formación máis actual de xornalistas graduadas nos últimos anos na Facultade de Ciencias da Comunicación da USC. O Consello de Administración de Sermos Galiza S.A. lembra que o Nós Diario nace grazas ao apoio das máis de 3.000 asinantes que garantirán a súa estabilidade financeira e anima todas as persoas que non ven satisfeitas as súas ideas de avance social na prensa convencional a se sumar a Nós Diario mediante as distintas modalidades de subscrición (pode accederse aos contidos do diario por só 56 céntimos ao día –no caso da subscrición anual ao diario dixitalizado na nube–). Nós Diario editarase de terzas a sábados, día en que o acompañará un Sermos Galiza remozado a modo de suplemento. Na rede, editarase os 365 días do ano para informar a un público obxectivo de pensamento aberto, actual e implicado, con temáticas que non adoita recoller a prensa convencional, como os feminismos, o traballo, a diáspora, a historia, o ecoloxismo, a lingua, os dereitos e liberdades civís… O diario en papel estruturase ao redor de catro grandes módulos de información: Galiza, Traballo, Internacional e Cultura e Axenda e contará con tres seccións de ruptura: Opinión, En Foco e a Última. Nos próximos tres meses, a Redacción de Nós Diario traballará na posta en marcha do proxecto.


Summary: Adega e Mariña Patrimonio sospeitan que a actuación danou o ben patrimonial catalogado pola Xunta e situado en Santo Estevo de Rececende. Piden á administración galega que investigue se houbo danos.

Mariña Patrimonio e Adega denunciaron ante o Servizo de Patrimonio unha plantación de eucaliptos en Santo Estevo de Rececende, concello de A Pontenova, por considerar que puido ter causado importantes danos a un ben patrimonial, un castro catalogado pola Xunta. Ambas as dúas asociacións cren que a apertura de pistas, xunto cos aterrazamentos e as remocións de terras no xacemento, así como na zona de protección, puideron afectar este ben. Ademais, "o castro de O Patelo estaba cuberto por unha frondosa carballeira e, lamentablemente, este bosque autóctono foi cortado e substiuído, posiblemente de forma ilegal, por unha plantación de eucaliptos", indican nun comunicado. Afirman tamén que de 13 dos 23 xacementos arqueolóxicos que a Xunta inventariou no concello de A Pontenova non teñen as coordenadas, "polo tanto non están localizados pola administración o que implica a súa desprotección. Esta ausencia de coordenadas é unha mostra máis da incapacidade e da falla de vontade por parte da Dirección Xeral de Patrimonio para solucionar un problema que cómpre atallar canto antes para evitar a desaparición masiva do noso patrimonio arqueolóxico a mans da industria do eucalipto".


Summary: Admite ter "moi claro" o perfil do candidato para "liderar o cambio" na Xunta, mais lembra: "Debémonos aos procesos internos".

O secretario xeral de Podemos en Galiza, Antón Gómez-Reino, asegurou que o novo Goberno que o seu partido prevé formar no Estado da man do PSOE "vai repetirse en Galiza" após as eleccións galegas que están previstas para este ano, 2020 Nunha entrevista concedida este domingo á Cadena Ser, recollida por Europa Press, o tamén deputado de Galicia en Común pola Coruña asegurou que "por suposto" haberá investidura do presidente aínda en funcións, Pedro Sánchez, e que o Executivo de coalición que formarán "vai ser moi positivo" para Galiza "O Goberno que estamos a construír en Madrid vai repetirse en Galicia, e a mellor noticia é que Galiza vai estar no Goberno en Madrid", recalcou. Preguntado sobre se a tamén deputada galega Yolanda Díaz formará parte dese novo Goberno, tal e como apuntan os ruxes ruxes, Gómez-Reino limitouse a responder que "sería unha magnífica noticia para os traballadores" do país. "O fundamental son as medidas", matizou. De cara ás eleccións galegas, Gómez-Reino dise "convencido" de que o tempo de Núñez Feixoo como presidente da Xunta " acabou politicamente", polo que estes próximos comicios "decidirán quen vai liderar ese cambio". Mentres Esquerda Unida (EU) xa seleccionou á súa coordinadora nacional, Eva Solla, como candidata á Presidencia da Xunta, o partido morado aínda mantén a incógnita á espera de ver se se reedita a coalición entre forzas da esquerda. E é que estes dous partidos comparten grupo no Parlamento galego con Anova, formación nacionalista que tamén formou parte de En Marea e coa que non conseguiron artellar unha candidatura única nas xerais deste 2019. Así, Gómez-Reino admitiu que con Anova "comparte moito espazo político" tanto na Cámara galega como en moitos concellos, pero mostrouse "escrupuloso cos tempos orgánicos doutras organizacións". "Para vencer Feixoo non nos sobra xente, senón que nos falta. As portas sempre están abertas", apostilou.


Summary: Un 13 de novembro, pero de hai 19 anos, produciuse unha chamada que cambiou todo un país. O capitán de navío Apostolos Mangouras fixo unha petición de auxilio, comunicando que o tronco dunha árbore provocara unha brecha no casco do Prestige. Nos seguintes días, unha marea de fuel estendeuse pola costa galega. Mentres o mar se tinxía de cor negro, outro inimigo, invisíbel ao ollo humano, achegábase ao litoral, e as súas consecuencias son aínda hoxe en día descoñecidas para a comunidade científica.

Emili Teixidor i Viladecàs (1932-2012), un dos escritores cataláns máis importantes e recoñecidos do século XX, publicou no ano 1973 a súa novela Un aire que mata. Tres anos máis tarde, o 1 de marzo de 1976, foi botado ao mar o petroleiro monocasco Gladys na costa de Maizuru, no Xapón. Pouco despois cambiou a súa denominación e pasou a ser coñecido polo seu nome definitivo, Prestige. Como tantos outros buques cargueiros, o Prestige percorreu o mundo polas principais rutas marítimas sen que a meirande parte da sociedade soubese da súa existencia. Porén, o 13 de novembro do ano 2002, as portadas dos principais xornais do país tiveron como protagonista este petroleiro. Atopábase varado a 30 millas de Fisterra, cunha brecha de 15 metros aberta no seu casco e unha vía de auga que expulsaba ao Océano Atlántico a carga do buque, 76.972,95 toneladas de fuel de alta densidade. O capitán do navío, Apostolos Mangouras, enviou un SOS comunicando a situación do buque. A historia do que pasou desde a chamada de auxilio, o 13 de novembro ás 15.15 horas, até o 19 de novembro ás 8 horas, cando o Prestige se partiu en dous e comezou a afundirse, é de sobra coñecida. Como tamén o son as consecuencias da marea negra de fuel que se achegou á costa galega e cubriu as praias cun manto de morte. O desastre do Prestige é, sen lugar a dúbidas, a traxedia medioambiental máis grande que sufriu a Galiza. A fauna e flora do litoral víronse afectados até extremos inimaxinábeis. Tivo lugar un proceso de subordinación e de traslado do control e da loita contra a contaminación marítima. Por exemplo, se ben o centro de prevención e loita contra a contaminación mariña estaba inicialmente na Coruña, axiña se trasladou a Madrid Porén, e aínda que a imaxe das praias galegas cubertas do chapapote negro é unha das máis icónicas deste episodio fatídico, as consecuencias negativas do afundimento do Prestige tamén afectaron as galegas doutras maneiras. En xaneiro do ano 2003, a Sociedade Española de Pneumoloxía e Cirurxía Torácica (Separ) impulsou a realización dun estudo epidemiolóxico para avaliar se a exposición ao vertido de fuel do Prestige tivo repercusións a nivel respiratorio ou de xenotoxicidade. Os encargados de dirixir este estudo foron os doutores Joan Albert Barberà, Francisco Pozo-Rodríguez e Héctor Verea. Configurouse un equipo de investigación, no que estaba, entre outras, a pneumóloga galega Gema Rodríguez Trigo, quen vén de publicar unha tese co título de O vertido do petroleiro Prestige e os seus efectos respiratorios e xenotóxicos nos mariñeiros da costa galega. Rodríguez Trigo explica que nese primeiro estudo envióuselles un cuestionario a 9.000 mariñeiros da costa galega, dos que obtiveron unha taxa de resposta do 76%. Posteriormente, escolleron uns 800 mariñeiros dos que responderan ao cuestionario para levar a cabo un seguimento máis específico, con probas respiratorias, análises de sangue... Problemas respiratorios e cromosómicos A pneumóloga explica que "confirmaron que si existía unha relación entre exporse ao fuel e ter síntomas respiratorios". Entre as sintomatoloxías rexistradas no estudo do Separ, notificábase que a xente do mar que se expuxera ao fuel do Prestige sen proteccións presentaban maior tose e maior expectoración. Tamén puideron comprobar como existían diversos problemas de inflamación nas vías respiratorias e nos bronquios das persoas afectadas. Por último, as investigadoras observaron alteracións cromosómicas "que podían aumentar o risco de desenvolver, a longo prazo, algún tipo de enfermidade como o cancro", aínda que Rodríguez Trigo recoñece que non existe unha conclusión contundente neste sentido, xa que o estudo só se centrou nos síntomas, e non nas derivadas -como cancro ou asma- da exposición ao fuel. Cinco anos despois do primeiro estudo, en 2008, realizouse unha investigación de seguimento co obxectivo de analizar a evolución sintomatolóxica das mariñeiras. "Mantíñanse tanto os síntomas respiratorios leves e as alteracións inflamatorias a nivel pulmonar como as alteracións a nivel cromosómico", sinala a pneumóloga que formou parte de ambos os estudos. "Após o 'Prestige', aumentaron os investimentos en seguridade marítima, mais despois privatizáronse os servizos e volveuse á situación anterior", di Rubido Ao igual que na primeira pescuda, a segunda non tiña entre o seu obxecto de estudo a análise de que consecuencias podería ter a exposición ao fuel a nivel de contraer diferentes enfermidades, xa que "non se fixo un diagnóstico de cada suxeito, senón que se tomaron datos xerais da poboación". O presidente da Plataforma en Defensa da Ría de Arousa (PDRA), Xaquín Rubido, que tamén foi voceiro do Nunca Máis, manifesta que o colectivo tiña constancia de "case 330.000 actuacións individuais e de voluntariado para traballar na limpeza das praias e do litoral galego". "Moitas destas persoas presentaron síntomas tanto cutáneos como respiratorios", afirma Rubido, para despois criticar que desde as institucións non se levara a cabo un seguimento efectivo destes casos. "Foi algo que Nunca Máis denunciou no seu momento; non só se trataba dunha traxedia ecolóxica e medioambiental, tamén foi un desastre sanitario", engade. Neste sentido, a única actuación coñecida da Xunta foi a publicación dun relatorio por parte do Sergas no que se nomeaban as principais afectacións notificadas ao Servizo Galego de Saúde. Pola súa parte, Rodríguez Trigo destaca que o grupo de investigación "valora facer un estudo para investigar como evolucionaron estas patoloxías". O problema dun estudo desas características é o custo elevado dos mesmos. Recoñece que "para facer as dúas pescudas dos anos 2003 e 2008, obtívose financiamento bastante potente do Fondo de Investigación Sanitaria". Unha situación "evitábel" Se en algo coinciden tanto Gema Rodríguez Trigo como Xaquín Rubido é en que "estas situacións son evitábeis". A pneumóloga explica que as autoridades e organismos públicos deben dar toda a información posíbel á poboación unha vez que se producen estes desastres. "Ademais, a Administración debe dotar todas as persoas voluntarias en labores de limpeza de fuel con equipamentos e ferramentas que protexan adecuadamente as vías respiratorias e a pel das persoas; falamos de máscaras, luvas de plástico, traxes...". Algo que Rubido denuncia que non ocorreu. "Pódese entender que nun primeiro momento, cando a xente que vive do mar se botou aos seus barcos para recoller o fuel, non houbese medios a disposición, mais días despois todo ese material seguía sen chegar", afirma o activista, para engadir que "a Administración actuou tarde e mal". É tal a importancia de estaren ben protexidas cando se traballa con fuel que no propio estudo do Separ observábase que "aquelas persoas que empregaron máscaras sempre tiñan menos efectos que as persoas que non a empregaron". "No caso de que volva haber novos vertidos -que os haberá, porque tampouco se tomaron medidas a nivel internacional como para evitalo-, é imprescindíbel que ninguén se poña a limpar fuel sen estar ben preparado", sinala categoricamente Rodríguez Trigo. Os compostos do fuel entran fundamentalmente por inhalación, pero tamén a través do contacto cutáneo ou a inxesta accidental -traballar con fuel e despois comer sen limpar as mans. Cando se produciu o vertido do Prestige, as propias autoridades sanitarias recomendaron que aquelas persoas que presentaran patoloxías respiratorias previas ou crónicas non estivesen en contacto co fuel. A pneumóloga tamén afirma que, sendo menor, o risco para as persoas sas tamén está presente, polo que deben seguirse as recomendacións sanitarias sexa cal sexa a condición clínica da persoa. Estamos realmente preparados para un novo 'Prestige'? En novembro do ano 2019, poucos días despois de que se conmemorase a traxedia do Prestige, a negra sombra do petroleiro volveu estenderse sobre a Galiza cando o buque Blue Star, encargado de transportar residuos químicos, embarrancou en Ares, entre A Coruña e Ferrol. Aínda que finalmente todo quedou nun susto, reavivouse o debate entre a sociedade galega de se o noso país estaría preparado para atender unha catástrofe do tamaño do afundimento do Prestige dun xeito máis eficiente do que se fixo no ano 2002. Para Rodríguez Trigo é fundamental que as administracións -tanto a Xunta da Galiza como o Goberno estatal- conten cuns plans de continxencia desde o punto de vista da saúde, co obxectivo de evitar que se produza outra sobreexposición ao fuel, ou cando menos diminuíla o máximo posíbel. "A precaución é chave para atender este tipo de sinistros", conclúe. Mais existe realmente un dispositivo dese tipo preparado na Galiza? Xaquín Rubido declara que "non estamos dabondo preparados". E engade: "Despois do Prestige, houbo un incremento nos investimentos en seguridade marítima, mais anos despois privatizáronse eses servizos e volveuse á situación anterior". Para o antigo voceiro de Nunca Máis, tivo lugar un proceso de subordinación e de traslado do control e da loita contra a contaminación marítima a Madrid. Por exemplo, se ben o centro de prevención e loita contra a contaminación mariña estaba inicialmente na Coruña, axiña se trasladou á capital do Estado. "A Galiza perdeu moito nese sentido", explica Rubido. Critica que tamén existe unha subordinación evidente a Madrid en todo o que se refire á seguridade marítima. "Os centros de resposta non se melloraron, pero o tráfico marítimo desde o desastre do Prestige duplicouse e triplicouse nalgúns tramos", sinala. Outra das eivas que poderían indicar a falta de preparación para un novo accidente como o do Prestige é a "falta de transparencia absoluta" á hora de dar conta dos resultados da vixilancia por satélite que realiza a Unión Europea. O programa Europeo de Control por Satélite do Medio Mariño leva en funcionamento desde o ano 2007. No entanto, "despois de catorce anos non hai un informe que acredite o número de vertidos que se produciron, aínda que os avisos cheguen en tempo real ás autoridades e a centros de control de tráfico de Salvamento Marítimo como o de Fisterra", afirma Rubido. Non existe unha cifra pública do número de vertidos que se producen hoxe en día fronte ás nosas costas, nin de se os barcos que os producen son identificados e penalizados. O propio Prestige segue a ser, dezanove anos despois, un risco para a Galiza. O barco, que continúa afundido a 130 millas das costas galegas e que garda no seu interior mil cen toneladas de fuel, non está a ser vixiado, a pesar de que o ferro se pode degradar e corroer co paso do tempo. Un perigo invisíbel a ollos do conxunto da sociedade, pero que segue presente e asexa o litoral galego, como se se tratase dun aire que mata. O berro do pobo galego O 21 de novembro do ano 2002, oito días despois do accidente do Prestige e apenas 72 horas tras o seu afundimento, un grupo de intelectuais decidiron crear a plataforma Nunca Máis, co obxectivo de "aglutinar a resposta cidadá ao desastre ecolóxico e á xestión levada a cabo polos diferentes gobernos responsábeis". Máis de 200 asociacións e colectivos de diverso tipo adscribíronse a Nunca Máis para dar voz á sociedade civil galega. Confrarías de mariñeiros, asociacións culturais, políticas, ecoloxistas, veciñais, sindicais, produtoras e comercializadoras de peixe, equipos deportivos... Ao longo das vilas e cidades da Galiza, Nunca Máis esixiu responsabilidades políticas á Xunta da Galiza, ao Goberno español -ambos presididos naquela época polo PP- e á Unión Europea. A Galiza, representada coa súa bandeira tinxida de cor negra, entoou o berro de todo un pobo unido pola desgraza: "Nunca máis!" Desastre sen precedentes Entre 150.000 e 300.000 aves mortas. Esa estimación, publicada pola Sociedade Galega de Ornitoloxía en novembro do ano 2005 converteuse nunha das moitas cifras da vergoña que trouxo consigo a vertedura do Prestige. No conxunto do Estado español só se puideron recoller 23.000 aves, das que 6.120 seguían con vida. 2.466 foron atopadas na Galiza. Todas elas foron transportadas aos oito centros de recepción que se estabeleceron nos concellos de Cervo, Narón, Carballo, Vimianzo, Porto do Son, Vilanova de Arousa, Bueu e Gondomar. Nestes lugares levouse a cabo un primeiro control, tras o que se enviaban as aves aos centros de recuperación de Fauna Salvaxe de Santa Cruz de Oleiros e de Veral e ao Centro de Rescate de Aves de Campiño (Pontevedra). Por último, e unha vez estaban recuperadas, as aves eran trasladadas a Portugal para a súa liberación. A pesar dos esforzos, só o 10% destes animais sobreviviu.


Summary: "Dedicamos moitos cartos á extinción que deberiamos empregar na prevención, pero os incendiarios non deixan que sexa así", asegura o presidente da Xunta, que limita a problemática á conduta de determinados cidadáns que queiman o monte "co interese de facer dano".

"O máis triste é que dedicamos moitos cartos á extinción que deberiamos dedicar a mellorar os montes, a coidalos, á prevención... Lamentablemente, os incenciarios non deixan que sexa así cando aparecen incendios de forma simultánea en 5 ou 6 lugares e á noite co único interese de facer dano". Con esta reflexión, Alberto Núñez Feijóo, presidente da Xunta, quixo resumir a difícil situación dos montes galegos, asolados por unha nova vaga de incendios neste verán. Nunha entrevista en RNE, o xefe do Executivo galego recoñeceu que o país "ten un problema" pero situouno sobre todo no feito de que "na conduta de determinados cidadáns porque hai moita xente que queima o monte". "O máis triste é que dedicamos moitos cartos á extinción que deberiamos dedicar á prevención... Lamentablemente, os incenciarios non deixan que sexa así" "É evidente que temos un problema cando nun día hai 66 incendios, cando se queima e prende o monte de madrugada ou os incendios empezan ás 8 ou 9 da noite e os avións non poden voar... Temos un problema pola conduta de determinadas persoas, por moita xente que queiman o bosque, polos incendiarios", asegurou Feijóo que atribuíu tamén a problemática ao feito de que "o 70% da poboación galega viva nas cidades e os montes xa non estean tan coidados". Malia todo, algúns dos máis destacados lumes dos últimos anos tiveron unha orixe fortuíta -como o das Fragas do Eume de 2012-, pero causas estruturais provocaron que os danos fosen maiores. Daquela, o presidente da Xunta tamén culpara os incendiarios. "Están poñendo ao límite as nosas forzas. Esta actividade incendiaria había tempo que non a lembrabamos e precisamos a axuda dos cidadáns para quen se dedica a queimar o noso patrimonio. É unha actividade destinada a crear o caos", dixo Feijóo logo nunha comparecencia xunto a Mariano Rajoy, na que cuantificou en 6.000 as hectáreas queimadas no país no que vai de ano. Aínda así, lembrou que a media de hectáreas queimadas anualmente en Galicia non é moi elevada comparada coa doutros territorios a pesar de que hai moitos lumes, "o que demostra a enorme efectividade do servizo contra incendios porque a maioría dos incendios axiña se apagan e a extensión é contida". "Ademais, case todo o que arde en Galicia, máis do 60%, non é arbolado", engadiu, tras insistir en que no país "é raro que un incendio pase de 300-300 hectáreas". Feijóo cre que a media de hectáreas para un territorio como Galicia non é moi elevada Respecto á posible vinculación destes incendios coa nova Lei de Montes que pode permitir a recualificacion de montes queimados, Feijóo lembra que "en Galicia cada ano hai máis árbores có anterior". "Entre a capacidade de reforestación case automática, a repoboación a instancia das administracións ou os investimentos dalgún propietario, o problema é pouco neste caso", asegurou. Por outra banda, neste mesmo martes os efectivos da loita contra o lume están a traballar para sufocar tres lumes activos nas provincias de Ourense e A Coruña que, polo momento, superan as 330 hectáreas afectadas polas lapas.


Summary: A "lírica exploratoria", os seus "dinámicos concertos" ou a súa "frenética" paixón multiinstrumentista son algúns dos argumentos escollidos pola revista musical británica Songlines para salientar Deixaas, o último disco de Mercedes Peón, entre o mellor facturado en Europa o pasado ano.

O xornalista Chris Moss é o encargado de redactar a recensión do traballo incluído na listaxe Os 15 albums europeos de cinco estrelas de 2018. No texto considera que Peón contribuíu a edificar "unha imaxe enteiramente nova para o folk galego". "A súa actitude feminista e o seu estilo libre son emocionantemente contemporáneos", engade. Con Deixaas, a quinta peza da súa discografía, Mercedes Peón apostou na radicalización sonora do camiño iniciado en S.O.S. (2010). Ao incorporar ecos industriais -a canción homónima, cun vídeo gravado nos estaleiros de Navantia, é mostra acabada- e potencia de orixe punk, deu un paso máis alá. "O seu son é, ao tempo, terroso e industrial. Afástase dos arranxos tradicionais cara algo xenuinamente novo", escribe Moss, quen tamén se refire á influencia da cultura de club en varios dos cortes ou ao "abraiante, abstracto pulso" do tema Plataforma. No que respecta á voz, o crítico británico fala da "bruxaría branca e mística" que a emparenta con Camille, Värttinä ou First Aid Kit. "Mais Peón é menos ortodoxa", conclúe. Este disco "nunca aburrido e decote belo" figura nunha selección en que tamén se atopan a fadista portuguesa Mariza, o gran grupo inglés de folk combativo Stick in the Wheel -a súa obra Follow Them True- ou unha escolma dos igualmente ingleses, e míticos, The Watersons. A revista Songlines, cuxa cabeceira di "a mellor música arredor do mundo", fundouse en 19999 e conta con edición mensual en papel. Peón en 'Mojo' Non é esta a única referencia a Deixaas na prensa musical europea. No exemplar de febreiro de Mojo, unha das máis importantes publicacións europeas, aparece unha nota que lle outorga tres de cinco estrelas. O crítico David Hutcheon fala da "gaiteira folk punk experimental" que ofrece "guitarras distorsionadas, poesía galego tamil e percusión forxada na abandonada industria pesada". "Unha colaxe de contrastes que se mantén unida a forza de preguntar constantemente sobre cuestións de identidade", di. Nota: cuberta de Deixaas (2018), o último traballo de Mercedes Peón.


Esta afirmación expresada por Marcelo Ebrard (que vai deixar o goberno da capital mexicana nas mans do seu sucesor do Partido da Revolución Democrática para preparar a súa candidatura ás próximas eleccións presidenciais de México) é aplicable tanto en Galicia como en España. A crítica ó sistema e a apelación a imperativos morais constitúen un primeiro paso imprescindible, pero vólvense estériles se non van acompañadas de propostas tan cribles como ilusionantes. A esquerda adoita caer nunha crítica adolescente a todo o que hai, sen chegar á madurez de elaborar propostas realistas para substituír o sistema A esquerda adoita caer nunha crítica adolescente a todo o que hai, sen chegar á madurez de elaborar propostas realistas para substituír o sistema. Resulta comprensible que exista certa dificultade en destacar medidas viables cando a militancia máis ideoloxizada esixe certo discurso ritual, pero iso tamén forma parte do proceso de maduración dos partidos que deben ser capaces de abandonar ladaíñas dogmáticas a favor de propostas instaladas na realidade que, non por iso, teñen por que deixar de ser todo o radicais e revolucionarias que se queira. A superioridade moral da esquerda sobre a dereita é algo que se da por descontado, pero non serve para moito cando está instalado no imaxinario colectivo que a esquerda vale para repartir a riqueza, pola súa cultura solidaria, pero só a dereita é quen de producila grazas á súa insensibilidade social A superioridade moral da esquerda sobre a dereita é algo que se da por descontado, pero non serve para moito cando está instalado no imaxinario colectivo que a esquerda vale para repartir a riqueza, pola súa cultura solidaria, pero só a dereita é quen de producila grazas á súa insensibilidade social. Hai que darlle a volta a tortilla e demostrar que a esquerda é capaz de mostrar un perfil competente, eficiente e eficaz na xestión da cousa pública, sen deixar de presentar ó electorado unhas propostas políticas que supoñan cambios estruturais profundos capaces de ilusionar á cidadanía. Os principios teóricos xerais están moi ben, pero a xente quere ver medidas prácticas viables, para poder ser cridas, e transformadoras, para poder resultar atractivas. Por outra banda, a tendencia a constituír forzas illadas tamén representa unha consecuencia improdutiva desa falta de madurez: non ten sentido que existan partidos ecoloxistas, animalistas, feministas, pacifistas, socialistas, galeguistas, etc. que pretendan levar a cabo propostas políticas de forma independente, cando todos responden a unha mesma posición fundamental de respecto ás persoas, ós animais e ó planeta. Neste sentido resulta moi interesante a proposta do Espazo Ecosocialista de constituír unha "cooperativa de partidos", porque permite darlle eficacia á acción política á vez que mantén a especificidade de cada parte no todo (nesta mesma liña, sería desexable que o EE e EQUO Galicia empezasen a colaborar, aínda que mantendo a súa personalidade propia, pensando máis en reforzarse mutuamente e nos obxectivos ecosocialistas perseguidos por ambos que nunha competencia partidista estéril). Resulta moi interesante a proposta do Espazo Ecosocialista de constituír unha "cooperativa de partidos", porque permite darlle eficacia á acción política á vez que mantén a especificidade de cada parte no todo Non cabe senón felicitar a tódalas forzas que constituíron a Alternativa Galega de Esquerda por representar este acordo un xesto de xenerosidade e intelixencia que vai ser ben valorado polo electorado. Temos que facer que o seu éxito sexa tal que non poidan caer na tentación de rachar esta unión tralas autonómicas, obrigándoos a prolongar a coalición á vista duns resultados contundentes, coalición que debería servir de modelo para un proceso similar a nivel de España. Nesta liña resulta moi esperanzador tanto a presentación de Izquierda Abierta, o partido promovido por Gaspar Llamazares para abrir Izquierda Unida ás esquerdas que están fora de IU, como a propia posición de IU de crear unha fronte común en todo o estado, posición que vai ser referendada no seu congreso a finais de ano. Pero volvendo a Galicia, a porcentaxe que asegura un escano en cada provincia é o seguinte: na Coruña, 4,17%; en Lugo, 6,67%; en Ourense, 7,15%; en Pontevedra, 4,55%, aínda que na Coruña e en Pontevedra hai que chegar ó 5% para entrar no reparto. Parece case imposible pensar que a Alternativa Galega de Esquerda (formada, lembrémolo, por EU-Os Verdes, Anova, EQUO e Espazo Ecosocialista) non logre un primeiro escano por provincia, tendo en conta que as enquisas dan en torno ó 10% na Coruña e en Pontevedra, en torno a un 7% en Ourense e Lugo, e que o xogo dos restos pode facer que se saque escano nestas dúas últimas provincias con pouco máis do 5 ou 6%. Hai alternativas; o único que fai falla é intelixencia para redactalas e ilusión para transmitilas Na Coruña e en Pontevedra asegúrase o segundo escano con 8,34% e 9,10% respectivamente, o que está ó alcance da man, polo que estariamos falando de seis escanos para a Alternativa Galega de Esquerda, que podería incrementarse en dous máis se os restos nestas provincias occidentais proporcionan o terceiro escano. Evidentemente todo isto depende da abstención posto que unha alta participación obriga a máis votos para obter a mesma porcentaxe. Hai alternativas; o único que fai falla é intelixencia para redactalas e ilusión para transmitilas.


Summary: Durante a execución das obras da autovía A-54 que une a cidade de Santiago de Compostela e Lugo, foi localizado este xacemento arqueolóxico de grande importancia para a investigación histórica da Galiza e, especialmente, para a comarca de Arzúa.

O deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, vén de rexistrar iniciativas para a conservación e posta en valor dos restos arqueolóxicos situados na proximidade do lugar de Vilantime, no concello de Arzúa, atopados durante as obras da A-54. Eólicos de Iberdrola ameazan a terceira fortificación máis grande da Galiza A organización nacionalista exixe ao Ministerio de Transportes que adopte todas as medidas necesarias, en colaboración e coordinación coa Xunta de Galiza e o Concello de Arzúa, para conservar o complexo arqueolóxico. Tamén demanda que se asegure o depósito das pezas achadas nun museo público galego próximo ao lugar da escavación para a súa exposición, así como levar a cabo un proceso de musealización da zona. Xacemento arqueolóxico de Vilantime Durante a execución das obras da autovía A-54 que une a cidade de Santiago de Compostela e Lugo, foi localizado un xacemento arqueolóxico de grande importancia para a investigación histórica da Galiza e, especialmente, para a comarca de Arzúa. Segundo os datos achegados polo equipo arqueolóxico encargado da escavación, os restos son dunha aldea castrexa da época galaico-romana de 2.000 anos de antigüidade. Destrúen un xacemento arqueolóxico no Rosal para reencher obras dunha estrada A área arqueolóxica actual ten uns dous mil metros cadrados aproximadamente, mais os encargados do estudo apuntan a que o xacemento supera a zona escavada polo momento situada nos terreos expropiados para a construción da autovía. Por exemplo, a escasos metros da escavación actual, hai meses que a mesma empresa arqueolóxica atopou varios restos de edificacións circulares de época calcolítica, datadas entre os anos 1.700 e 3.000 a.C. "Foi achada unha zona cunha vivenda de catro estancias e outra construción destinada á produción de pan a nivel industrial onde apareceron restos dun forno e varios muíños de man" explica o deputado do BNG. Nunha zona lindeira, escaváronse dous fornos de 2x2 metros para a cocción de ladrillo e tella romana, únicos na Galiza polo seu formidábel estado de conservación. Novos estragos nun xacemento arqueolóxico pola industria do eucalipto Na vivenda apareceron restos de cerámica, tanto romana como propia da Galiza, así como varias moedas -entre elas, unha do 114 d.C. do emperador Traxano e outra de finais do século III do emperador Galiano- que permiten facer unha aproximación das datas de ocupación. O conxunto está situado ademais a escasos metros dun antigo camiño que comunicaba Arzúa e Sardecoiro, no concello de Santiso, pasando por Maroxo, Montelongo e Pela, do que se ten referencias documentais do s. X, que xunto co resto de achados, podería formar parte da posta en valor da historia do lugar.


Summary: A Unión Cristiá Demócrata aléma, o partido da chaceler Angela Merkel, elixiu a Armin Laschet como novo líder.

O ministro presidente do estado alemán de Renania do Norte-Westfalia, Armin Laschet, gañou a elección ao liderado da Unión Cristiá Demócrata (CDU), o partido da chanceler alemá, Angela Merkel, no primeiro paso para decidir o candidato que tentará suceder á mandataria á fronte da Cancillería nas eleccións nacionais deste ano. Laschet, de 59 anos, á fronte do estado máis poboado do país e considerado unha opción de continuidade, venceu nunha segunda volta ao crítico de Merkel, o poderoso avogado empresarial Friedrich Merz, tras a derrota en primeira rolda da votación do terceiro en discordia, o experto en política exterior e presidente da Comisión de Asuntos Exteriores do Bundestag Norbert Roettgen. Con todo, nada está decidido. Laschet enfrontarase ao primeiro ministro de Baviera e líder da formación irmá da CDU, a Unión Social Cristiá (CSU), Markus Soeder, considerado agora mesmo como o gran favorito para facerse co nomeamento do bloque conservador. "Son consciente da responsabilidade que implica este traballo e farei todo o posíbel para facelo ben nas próximas eleccións rexionais e para asegurarme, para as eleccións nacionais que o próximo chanceler, proveña deste partido", declarou Laschet tras a súa vitoria. Continuidade Laschet, que obtivo 521 dos votos de 991 delegados, fronte aos 466 delegados que apostaron por Merz, emerxe como un líder de partido comprometido coa estabilidade das liñas xerais trazadas pola chanceler, no medio dunha Europa devastada economicamente pola pandemia, e coa dobre intención de restaurar os lazos transatlánticos coa Administración entrante de Estados Unidos e asumir un papel máis importante no escenario mundial. Dos tres candidatos, Laschet foi o maior partidario de Merkel e o máis proclive a manter o seu rumbo centrista, fronte aos desafíos da ultradereita e os separatismos. "A Alemaña que imaxino é unha Alemaña europea", declarou Laschet aos delegados antes da votación. "Necesitamos poder integrarnos, manter unida a sociedade". Fillo dun capataz de minaría de carbón, Laschet graduouse en Dereito e exerceu como director dun xornal católico e lexislador no Bundestag e no Parlamento Europeo antes de ser elixido primeiro ministro de Renania do Norte-Westfalia en 2017. Os seus vínculos coa comunidade de inmigrantes durante o goberno rexional valéronlle o alcume de "Armin o Turco" e o seu comportamento sereno lembra a moitos alemáns á chanceler saínte.


Summary: O obxectivo deste proxecto é fornecer de máis doses aos países máis pobres e con menor acceso á tecnoloxía necesaria para producilas. Mentres tanto, as grandes compañías farmacéuticas seguen a enriquecerse e a vacinación segue rumbos distintos segundo o continente.

Un grupo de investigadores da empresa sudafricana Afrigen Biologics and Vaccines, xunto coa Organización Mundial da Saúde (OMS), veñen de deseñar unha copia "case exacta" da vacina de Moderna contra a Covid-19, sen que esta compañía participase do proxecto. Esta copia da vacina de Moderna foi desenvolta nun centro de transferencia de tecnoloxía liderado pola OMS en Sudáfrica, destinado a crear capacidade para a fabricación de vacinas en países de ingresos baixos e medios. "As vacinas de Moderna e Pfizer-BioNTech seguen a ir principalmente aos países máis ricos" Neste sentido, o coordinador do centro, Martin Friede, declarou á revista internacional Nature que o obxectivo deste proxecto "é capacitar a países pobres para que fabriquen as súas vacinas", xa que "as de Moderna e Pfizer-BioNTech seguen a ir principalmente aos países máis ricos". A empresa privada foi a encargada de rematar a investigación, aplicando o ARNm que codifica unha porción modificada do coronavirus do SARS-CoV-2, e encapsulándoo nunha nanopartícula de lípidos que fai chegar a vacina ás células. Sen implicación de Moderna e Pfizer A OMS intentou involucrar as principais farmacéuticas para que fornecesen de datos e axuda loxística aos equipos de investigación para desenvolver estas novas vacinas, sen que ningunha das compañías respondese. O traballo de desenvolvemento destas copias estivo marcado polas trabas burocráticas de Moderna e Pfizer, pouco proclives a compartir a súa información e mesmo as súas patentes. Pese a isto, un dos investigadores que participaron no proxecto, Patrick Arbunholt, asegurou non sentirse "intimidado", xa que os procedementos empregados polo seu equipo "son bastante xenéricos".


Summary: O concerto desenvolvíase nun local nocturno da cidade. No remate dous policías multaron o establecemento pola "ilegalidade" da actuación. Formaba parte da Rede Galega de Músicas ao Vivo, de Agadic. Unha campaña pide silencio nas rúas e música nos locais da capital galega.

Na quinta feira o Ultramarinos programaba un concerto de Xoán Curiel dentro do ciclo da Rede Galega de Música ao Vivo, promovido por Agadic. Guitarra e voz acompañada ás veces por cavaquinho e viola. No fin, dous policías impuxeron unha multa ao establecemento por se tratar, segundo explicaron, dun concerto "ilegal". O episodio forma parte da decisión de prohibir a música ao vivo que está a executar o goberno municipal e que atopa coa protesta do sector, dos establecementos de hostalería e da propia cidadanía que se agrupa na Plataforma Compostela Territorio Musical que está a desenvolver unha campaña de apoio á programación musical que, segundo defenden, non xera ruído nas rúas da cidade. A Plataforma Compostela Territorio Musical está a desenvolver na rede a campaña #eudivírtomesenmolestar na que convidan a pendurar unha foto co xesto de pedir silencio nas rúas e defender ao tempo a música ao vivo na cidade. "Na rúa (e sobretodo de noite), fala baixiño!! Divírtete sen molestar! AXÚDANOS a respectar o descanso d@s veciñ@s!!", din ao tempo que identifican que o verdadeiro problema é "o ruído na rúa. Cremos que divertirse e respectar o descanso d@s veciñ@s é totalmente compatible, só debemos mentalizarnos tod@s de que na rúa non debemos berrar, e de que non por facelo nos imos divertir máis", anotan. Tema sen resolver "O tema é que non está resolto e, polo tanto, continúa a ser ilegal programar música ao vivo nos locais da zona vella, o que xera unha situación de desordenación", explica Xacobe Martínez Antelo, voceiro da Plataforma Compostela Musical que desenvolveu unha rolda de encontros entre a veciñanza e representantes de músicos e hostaleiros na que, segundo sinala, se "resolveu que a música ao vivo non é fonte de ruído nin conflito senón todo o contrario e de aí vén a campaña "divírtome sen molestar", polo noso compromiso para solucionar o conflito". A Plataforma quere concienciar a xente de que a música nos locais non xera ruído, mais o que cómpre é controlar o barullo nas rúas A Plataforma quere concienciar a xente de que a música nos locais non xera ruído, mais o que cómpre é controlar o barullo nas rúas. "As rúas de maior saturación acústica da cidade como a Raíña ou o Franco non teñen locais que programen música e iso demostra que non son os concertos os que xeran o problema, co cal vivimos nunha situación surrealista á que cómpre poñerlle remedio", defende Martínez Antelo que pon como exemplo o concerto do Ultramarinos multado polo Concello e programado dentro da Rede da Agadic. "O mellor que sempre tivo esta cidade, ao meu entender, é a multitude de propostas culturais que un sempre se podía atopar en cada recanto, nas prazas e en moitos locais, propostas de todo tipo, grandes e pequenas, máis profesionais ou máis amateur... e penso que esta era unha das razóns pola que infinidade de xente de fóra visitaba Compostela cada ano.. porque chegaban a un lugar onde se respiraba cultura en todas partes", anota o músico Xoán Curiel na súa páxina de facebook, na que demanda asinar contra a postura municipal que está na base, entre outros, da anulación do concerto que cada terza feira ofrecían Marcos Pin á guitarra e Xacobe Martínez Antelo no Hervor e Fervor da cidade.


Summary: Un milleiro de traballadores da Mariña manifestáronse na cidade das murallas, entregando na Deputación as súas alegacións. Un grupo de manifestantes entraron na sede do ente provincial e mantiveron un encontro co presidente, José Tomé, que lles comunicou o seu apoio.

Un milleiro de traballadores de Alcoa da planta de San Cibrao, na Mariña, manifestáronse este mércores polas rúas de Lugo en demanda dun mellor estatuto de consumidores electrointensivos que o presentado hai dúas semanas polo Goberno central, reclamándolle ao Executivo que "rectifique" e teña en conta as súas alegacións.Os manifestantes, que portaban unha faixa na que se podía ler 'Peche Non. Enerxía, Solución', levaban tamén unha vintena de cruces, aludindo ao risco de peche da factoría que, din, se podería producir se non hai un prezo da electricidade máis baixo para este tipo de industrias.Para o presidente do Comité de Empresa, o proxecto de estatuto que o Goberno central puxo enriba da mesa "non serve e deixa en moi mala situación a toda a industria de Galicia e do norte de España"A marcha, que partiu a primeira hora da mañá da Estación de Autobuses (onde chegaran varios autobuses procedentes de Cervo e Xove), rematou na Praza de San Marcos, ante a sede da Deputación Provincial. Alí o presidente do ente, José Tomé, e outros representantes do goberno provincial, saíron a recibir os manifestantes, entrando no edificio un grupo deles. No interior, o presidente do Comité de Empresa, José Antonio Zan, mantivo un diálogo co presidente provincial, José Tomé, quen lle manifestou o apoio da Deputación ás demandas dos traballadores.O presidente da Deputación, José Tomé, manifestoulles aos traballadores o apoio do ente provincial ás súas demandasZan afirmou en declaracións aos medios que o proxecto de estatuto que o Goberno central puxo enriba da mesa "non serve e deixa en moi mala situación a toda a industria de Galicia e do norte de España". "Nos apoiamos as súas reivindicacións, queremos que siga aberta a planta de Alcoa en San Cibrao e que continúen os postos de traballo. Estamos facendo todas as xestións que son posibles co Goberno Central para que o Estatuto se modifique", declarou pola súa banda José Tomé, que engadiu que "unha vez remate este prazo de alegacións ábrese un período de negociacións onde existe a posibilidade de modificar o Estatuto".Nas alegacións presentadas o comité de empresa e sindicatos como CC.OO. reclaman que se identifiquen os consumidores hiperelectrointensivos, como no caso destas dúas empresas, para que teñan unhas condicións específicas que atendan o seu alto custo enerxético de produción, ao igual que se fai en Francia. Consideran que "non dá solución ás empresas que realmente acreditan unha elevada intensidade de consumo" ao engadir "moitas máis empresas" con menor consumo enerxético e "esquecerse de quen está pasando" os maiores problemas. Gonzalo Caballero criticou o "cinismo" de Feijóo, que "intenta caldear o ambiente con fins electorais pero que cando gobernaba Rajoy non facía nada polas empresas de consumo electrointensivo"Mentres, polo BNG Olalla Rodil manifestou que "o goberno do Estado debe rectificar e manter os máis de 2.000 postos de traballo de Alcoa", criticando que "o estatuto presentado é insuficiente e non serve para resolver o problema da industria electrointensiva". Finalmente, o candidato socialista á Presidencia da Xunta, Gonzalo Caballero, fixo un chamamento "a traballar a carón do goberno de España para pechar o período de alegacións ao estatuto das electrointensivas con todas as melloras posibles". Para Caballero, "a única vía para avanzar é sacar adiante o estatuto" e "á vez meter toda a presión a multinacional, que recibiu 40 millóns de euros de axudas ás emisións de CO2 no ano pasado, para que manteña a actividade no centro de Alcoa en San Cibrao". Caballero criticou así mesmo o "cinismo" de Feijóo, que "intenta caldear o ambiente con fins electorais pero que cando gobernaba Rajoy non facía nada polas empresas de consumo electrointensivo".


Summary: Só unha persoa que leva en si o olor da terra húmida e a calor que daba o bafo das vacas debaixo do cuarto, que co seu avó aprendeu a vivir rozada polas balas e que aínda hoxe acariña as pedras coa emoción íntima de saber que esas mesmas pedras as tocaron antes as mans dos seus antepasados, só unha persoa con esa sensibilidade, esas vivencias tan profundas na súa aldea de Vilarmao e cunha inquebrantábel fidelidade ás súas orixes pode escribir unha poesía da vida e da terra como a que libro tras libro nos entrega Olga Novo (Vilarmao, A Pobra do Brollón, 1975).

Non é a súa unha poética da paisaxe, nin é tampouco un canto ruralista ou nostálxico por un mundo que foi e xa non é. Cráter / Olga Novo / Toxosoutos / 2011 / 196 páxinas / 13,30 euros É un canto de quen se expresa coa pel pegada á terra e de quen posúe a certeza de que nese mundo milenario que outros están a destruír, nese paraíso que se extingue, ela viviu desde a súa primeira infancia un estado de felicidade plena que dificilmente poderá alcanzar fóra dese territorio material, sensitivo e humano. Un canto, en definitiva, escrito desde dentro, desde a emoción, desde a vida, desde a raíz. Xa o deixou escrito en A teta sobre o sol, o seu primeiro libro: "Non busco a perfección senón a intensidade". Mais non creo que haxa maior beleza que a verdade que expresan os seus versos. Olga Novo leva toda unha aldea dentro de si. Pode imaxinala e andala palmo a palmo cos ollos fechados, casa a casa polo seu nome, leira a leira polo seu nome, a Cortiña, Su a Horta, Su a Eirexa…, ver as súas cores, percibir os seus olores, escoitar as voces familiares das súas xentes, distinguir os sons e as palabras, a linguaxe dos animais e dos ventos, sentir no seu corpo a primeira xeada de novembro ou a floración das cerdeiras. Vilarmao é un canto incesante no seu corpus poético. Collamos, por exemplo, Cráter, onde Vilarmao ocupa practicamente todo o libro. Poema a poema, desde o seu nacemento nun Sinca 1.200 enriba dunha toalla pobre e desde a memoria emocionada de súa bisavoa descalza, Olga Novo vainos conducindo pola súa propia vida e a da súa xente, ao tempo que nos expresa o seu clamor por un rural que agoniza e morre. E en contraposición a ese mundo en extinción, a voz dunha deusa campesiña, vitalista e libertaria, amorosa e visionaria, a voz da poeta, da estirpe das guímaras, que ergue o seu berro contra o aniquilamento dese seu universo. Desde a fiestra do seu cuarto, cos ollos postos na serra do Courel, unha nena de dez ou once anos le, con auténtica fascinación, os versos de Uxío Novoneyra. Tempo despois, aquela nena, Olga Novo, con libros como Nós nus, Cráter ou Feliz Idade eleva Vilarmao á altura do Pía Paxaro. Para que siga a lingua. Para que non feneza a memoria. Para tirar polo futuro como quen tira polas patas dun becerro ao nacer.


Summary: A XIV Asemblea Nacional de Galiza Nova elixiu Alberte Fernández Silva como novo secretario xeral, cargo que até este sábado ocupaba Alberte Mera. A candidatura encabezada por Alberte Fernández Silva, elaborada desde as bases, foi a única que concorreu ao proceso.

Galiza Nova ten novo secretario xeral. Alberte Fernández Silva é quen ocupa a partir deste sábado a responsabilidade que ostentaba Alberte Mera. A súa candidatura á Dirección Nacional na XIV Asemblea de Galiza Nova foi a única que concorreu e, segundo explica a organización xuvenil do Bloque, "foi elaborada desde as bases e o consenso, de maneira plural e con máis mulleres no conxunto da lista". O obxectivo: relanzar o BNG entre a mocidade Após a súa elección como secretario xeral, Alberte Fernández situou o nacionalismo como "a alternativa para os problemas do día a día da mocidade galega". Advertiu de que enceta "unha nova etapa" de Galiza Nova, unha etapa en que a organización se marca como obxectivo "relanzar o BNG entre a mocidade". Aliás, o novo secretario xeral sinalou que Galiza Nova "representa o proxecto do nacionalismo xuvenil para a mocidade galega de hoxe, un proxecto vivo e colectivo para construír unha Galiza para a mocidade, onde o traballo digno sexa unha realidade e a emigración cousa do pasado". Nado en Pontevedra en 1992, Alberte Fernández Silva ten 23 anos e é Graduado en Historia, con especialidade en Historia Contemporánea na USC. Participou do movemento estudantil nacionalista a través dos Comités e da Liga Estudantil Galega e milita en Galiza Nova dende o 2009. Ana Pontón insta Galiza Nova a ser a voz das estafadas pola crise Na sesión de clausura tamén tomou a palabra a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, quen emprazou a mocidade a ser "motor do cambio" que ten que producirse no país, desde a confianza "na alternativa" que representa o proxecto nacionalista e asumindo que a mocidade "é plural e diversa". Ana Pontón pediulles aos mozos e mozas que non se resignen e que pelexen polos seus dereitos e polo seu futuro Ana Pontón instou Galiza Nova a ser "a voz da xeración que está sendo estafadas pola crise" e a converter "a loita contra a precariedade e o dereito a vivir e traballar na terra unha prioridade", desde a confianza nas propias forzas. A portavoz nacional pediulles aos mozos e mozas que non se resignen e que pelexen polos seus dereitos e polo seu futuro, contra as políticas que levan Galiza a ser "un país low cost que produce emigrantes ou condicións laborais de explotación, con precariedade e salarios de miseria". A nacionalista chamou a confiar na Galiza que "perdeu o medo e que quere tomar as rendas do futuro". "Vós formades parte esencial desa Galiza con ambición que aspirades simplemente a vivir nun país con oportunidades, con traballo, sen corrupción e con futuro", sinalou ante as persoas asistentes. Tamén tivo palabras para o secretario saínte, Alberte Mera, "que deixa unha organización máis forte e unida". Do novo responsábel destacou "a capacidade de diálogo e de integración". [Na imaxe do interior, o novo secretario xeral de Galiza Nova]


Summary: O proxecto dado a coñecer na mañá do sábado propón acoutar a suba da temperatura por baixo dos 2ºC e realizar "esforzos" para que o aumento non pase os 1,5ºC

O ministro de Exteriores de Francia e presidente da Conferencia Internacional de París sobre o Clima (COP21), Lauren Fabius, presentou o sábado a proposta de acordo contra o cambio climático, que resultou logo dunha longa negociación, pois varias delegacións esixían o seu carácter vinculante. De feito, a presentación adiouse até o sábado por mor da falta de acordo entre as 195 delegacións que tomaron parte do cumio e que deberán ratificar a proposta. Entre as medidas que recolle o texto atópase a limitación a 2ºC da suba da temperatura e realizar "esforzos" para que non pase dos 1,5ºC. A meta dunha limitación das temperaturas a 1,5ºC é un reclamo impulsado polos Estados insulares, os particularmente ameazados polo cambio climático. Tamén se avoga por achegar un mínimo de 100.000 millóns de dólares anuais aos países en desenvolvemento a partires de 2020 para facerlle fronte ao quecemento global. Esta cantidade deberá ser revisada, a máis tardar, en 2025. Os puntos que suscitaron unha maior controversia no seo do cumio foron o financiamento por parte dos países ricos e o compromiso global da emisión de gases de efecto invernadoiro. EUA non apoia o carácter vinculante A COP21 comezou o 30 de novembro e conclúe este sábado. Ao longo destes días, un total de 195 países debateron propostas concretas para preservar o medio ambiente. Países como o Ecuador, Venezuela, Bolivia ou Rusia expresaron o seu apoio a traballar polas medidas que contrarresten o cambio climático. Os EUA, pola súa banda, non apoiaron o carácter vinculante da COP21. Hai que lembrar que é o segundo país con maior índice de emisión de gases de efecto invernadoiro. Nunha primeira valoración, asociacións ecoloxistas de todo o mundo consideran moi pouco ambicioso o acordo e advirten de que tratar de reducir a suba da temperatura a 1,5ºC sen medios para o facer é pouco realista. Precisamente, nas últimas semanas tiveron lugar en París mobilizacións de entidades ecoloxistas para reivindicar un acordo que axudase a reverter o cambio climático. Debido ao estado de excepción que vive Francia, activistas do ecoloxismo foron reprimidos e reprimidas.


Summary: Achegados a Hollande xa falan de arquivar promesas sobre dereitos dos inmigrantes.

Logo de venceren na primeira volta das eleccións presidenciais francesas e desatar a euforia entre os partidos socioliberais europeos, entre eles o PSOE, François Hollande, líder do PSF, afronta a segunda e definitiva volta nas urnas que lle enfrontará ao dereitista Nicolas Sarkozy xogando con lume ao se lanzar abertamente á procura dos votantes ultras de Le Pen, malia asegurar que non comparte a "obsesión cos inmigrantes". A aposta do PSF xa provocou que até importantes dirixentes como Ségolène Royal, declarase que de chegar ao poder estudarían "retirar o compromiso adquirido co dereito a voto dos inmigrantes para as municipais". Á espera do centrista Bayrou, Hollande xa conta co respaldo do esquerdista Jean Luc Mélenchon e da ecoloxista Eva Joly, ambos moi preocupados ante o renovado ascenso da xenofobia en Francia.


Summary: A intervención no Parlamento do conselleiro de Sanidade evidencia a crítica situación do sistema galego de saúde. De feito, o propio conselleiro cualificou de "preocupante" o estado do servizo de Atención Primaria e recoñeceu a falta "de médicos e enfermeiros".

A comparecencia no pleno do Parlamento da Galiza do conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña serviu para evidenciar a crítica situación do sistema galego de saúde. Tanto é así, que o propio responsábel da área sanitaria do executivo de Feixoo cualificou de "preocupante" o estado do servizo de Atención Primaria (AP) e recoñeceu a falta "de médicos e enfermeiros" para facer fronte ás necesidades asistenciais da cidadanía galega. Malia a isto, Comesaña eludiu asumir responsabilidades nunhas eivas denunciadas desde hai anos por profesionais do sector e valorou positivamente a actuación do seu departamento. O conselleiro, que acudiu á Cámara atendendo unha petición da oposición, sacou peito da súa xestión e amosouse satisfeito pola resposta a esta nova vaga da pandemia. Neste sentido, afirmou que "ninguén agardaba unha situación como esta pola elevada taxa de vacinación" e destacou "as medidas de prevención adoptadas axustadas ao novo escenario". Na mesma liña, restou importancia ao impacto do coronavirus na actividade asistencial ordinaria e considerou normais os tempos de agarda nos diferentes niveis do sistema sanitario. As declaracións de Comesaña producíronse tras as queixas dos usuarios e profesionais da sanidade pública, que denunciaron tardanzas de até dúas semanas en Atención Primaria para unha consulta telefónica. A voceira en materia sanitaria do BNG, Montse Prado denunciou que "non hai ningún centro de saúde co número de profesionais preciso" e acusou ao PP de "facelo de libro se queren acabar coa Atención Primaria". Ao tempo, cuestionou á Xunta pola xestión da pandemia e criticou que en "16 meses non teñen un sistema de rastrexo eficiente, senón descoordinación, confusión no control e no seguimento dos positivos, nos illamentos e nas corentenas. Un sistema baseado na precariedade, na inestabilidade e nos baixos prezos". Eivas no rastrexo Prado insistiu na importancia do rastrexo na loita contra o virus e acusou "ao Goberno de non tomarse en serio" este labor. "Nuns casos indican corentena e noutros nas mesmas circunstancias non, persoas desesperadas ante a imposibilidade de contactar co Sergas e ante a falla de indicacións sobre o que deben facer ao dar positivo", afirmou Prado, que preguntou a Comesaña "a que agarda para pór en marcha un sistema de rastrexo con persoal suficiente e formado, na vez de ter aos profesionais de Atención Primaria facendo esa labor cando non teñen mans para máis?". Rastrexadores O parlamentario socialista, Julio Torrado cualificou de "estrutural" a problemática do sistema galego de saúde. Neste sentido, volveu preguntar ao conselleiro polo número de rastrexadores da Xunta e lamentou que os responsábeis sanitarios continúen negando a cifra de persoas adscritas a estas tarefas. "Cal é o número de rastrexadores que hai no Servizo Galego de Saúde (Sergas)?. O señor Feixoo dixo 6.147. Vostede dixo apenas unha semana máis tarde 700. A semana seguinte dixo que non sabía moi ben dicir que era un rastrexador, igual vai sendo hora de que afine o que é", sinalou Torrado. O voceiro de Sanidade do PSdeG-PSOE urxiu ao Comesaña a "contratar rastrexadores". Após de lamentar que o Partido Popular "este máis preocupado en facer oposición á oposición que en buscar solucións" reclamou unha nova política en materia de rastrexo que puxera fin "ao modelo concesional e privatizador" do Goberno galego. Neste sentido, coincidiu con Prado na importancia do mesmo para responder á pandemia.


Summary: O presidente da Xunta desenténdese do futuro político de Currás, que se condena a xestionar o Concello cunha Xunta de Goberno minúscula ao optar por un equipo de edís non electos para chegar ao remate do mandato. Audio no interior

O pasado martes os edís de Santiago condenados por prevaricación, a metade máis un dos 13 membros do goberno local, comparecían ante a prensa a xeito de despedida. A través da ata ese momento voceira do Concello, María Pardo, explicaban que marchaban "por imperativo legal" malia á súa "impepinable disconformidade" co ditame xudicial, que se dispuñan a recorrer ante a Audiencia Provincial. A súa dimisión inmediata só tiña unha razón e esta atópase nunha reforma legal do ano 2011 que, para desenvolver a Lei de Partidos aprobada en tempos de Aznar, converteu en "inelixibles" ás persoas condenadas "por sentenza, aínda que non sexa firme" por delitos contra a Administración pública cando nestas sentenzas se establecese "a pena de inhabilitación". Este xoves Alberto Núñez Feijóo tentou obviar este marco legal para atribuír as dimisións a unha decisión do seu partido en clave de responsabilidades políticas.Acabado de chegar do Xapón, Feijóo presidiu a reunión semanal do Consello da Xunta e, tras a mesma, tivo que facer fronte a toda unha vaga de preguntas a respecto da crise institucional en Compostela mentres que non tivo que responder nin unha soa sobre o abordado na reunión gobernamental, centrada en asuntos de trámite e en informes. Os xornalistas insistiron en saber se o presidente da Xunta e do PP apoia a continuidade do atribulado alcalde e non o conseguiu, pero si obtivo unha explicación segundo a cal "tendo unha sentenza condenatoria no primeiro tramo de Xustiza nos parecía oportuno, de forma inmediata, proceder á dimisión irrevogable de todos eses concelleiros" e "foi o que fixemos". "Esa é a decisión que corresponde", e "era o compromiso do partido", abonda, obviando que neste caso a vontade política é irrelevante porque a lei non ofrece ningunha outra posibilidade. Feijóo salienta que os edís marcharon polo "compromiso do partido"Con esta explicación o líder da dereita en Galicia tentaba reforzar a cerna do seu argumentario: evitar o apoio explícito a Ángel Currás pero procurar facer ver que a de Santiago non é a peor situación posible". "O plan en Santiago témolo descrito, estaba claro" e pasa por unha "nova etapa" na que "ten que quedar garantido o goberno, o orzamento, a execución ordinaria do orzamento, a política municipal e unha maioría para gobernar". A "prioridade", segundo Feijóo, é "non caer na situación do Concello de Lugo ou de Ourense", onde os seus alcaldes, do PSdeG, están en minoría e imputados. No caso do lucense Xosé López Orozco a imputación é no caso Pokémon, o mesmo que Currás. Feijóo négalle o "futuro" político a Currás pero di que "lle corresponde a decisión" de dimitir ou nonNeste contexto Feijóo deslígase da continuidade de Currás porque é a el quen "lle corresponde tomar calquera tipo de decisión", aínda que tamén lle nega "futuro" político. Ante as reiteradas preguntas sobre Santiago e visiblemente molesto el "simplemente recorda" que "hai alcaldes da cidade de Lugo e da cidade de Ourense, varias veces imputados, con membros das corporacións tamén imputados que levan durante anos proclamando a súa inocencia e tomando as decisións de continuar no cargo de forma evidente, dado que continúan e seguen continuiando dende que se coñece a súa imputación", afirma, obviando por exemplo as imputacións e investigacións que tamén pesan sobre o Concello da Coruña, do PP.Currás, avocado a unha Xunta de Goberno minúsculaMentres Feijóo se desentende do seu futuro o rexedor compostelán continúa inmerso nas fichaxes para tentar cubrir as nove vacantes do seu equipo de goberno con persoas non elixidas nas eleccións municipais, potestade que lle outorga outra norma que desenvolveu a Lei de Partidos en 2003. Así, e segundo foi transcendendo a través de El Correo Gallego, Currás está configurando un equipo de perfís dispares, no que tanto se inclúe un ex árbitro de fútbol que xa foi concelleiro do PP na Coruña, Raúl García de Loza, como un ex alto cargo da Xunta de Fraga, unha xefa de servizo do Concello, unha integrante das Novas Xeracións dos populares ou a ex decana de Económicas da USC, Maite Cancelo. Xa transcenderon 'fichaxes' como un ex árbitro e antigo edil do PP na Coruña ou a ex decana de Económicas da USCSe estes nomes se confirman na súa totalidade serían xa seis os integrantes do goberno local que non pasaron polas urnas, o que avoca a Currás a xestionar o Concello cunha Xunta de Goberno minúscula. A lei de medidas para a modernización do goberno local do ano 2003, que dotou este órgano de amplos poderes, permitía que o alcalde nomease como membros desta Xunta "persoas que non ostenten a condición de concelleiros, sempre que o seu número non supere un terzo dos seus membros, excluído o alcalde". Isto foi así ata que en 2013 o Tribunal Constitucional lle deu a razón ao Parlament de Catalunya nun recurso de inconstitucionalidade interposto contra esta normativa. O TC declarou inconstitucional que participen na Xunta de Goberno os edís non electosAludindo á esixencia constitucional de que "concelleiros e alcaldes sexan elixidos democraticamente" como "manifestación do dereito fundamental de participación nos asuntos públicos" o TC declarou "nulo e inconstitucional" este treito do artigo 126 da lei, polo que a Xunta de Goberno local só pode estar composta por persoas elixidas nas urnas. Isto, no caso de Santiago, implica que só poden compoñer este órgano o propio Currás, a súa tenente de alcalde e os outros dous edís que actualmente forman parte do goberno local. O número de membros da Xunta só medrará se o Alcalde consegue incorporar alguén que fose nas listas electorais do PP santiagués en 2011.


Summary: A Audiencia de Barcelona considera que, ao non apreciar nin intimidación nin violencia -malia as declaracións da vítima- no ataque sexual a unha menor inconsciente na localidade catalá de Manresa, o tipo penal debe ser menor.

Malia a petición por parte da Fiscalía ao final do xuízo, a Audiencia de Barcelona condenou por delito de abuso sexual -e non de agresión- cinco acusados dunha violación múltiple a unha menor na localidade catalá de Manresa. Deste xeito, impúxolles penas de entre 10 e 12 anos de cárcere. Os feitos ocorreron en 2016, cando un grupo de mozos se introduciu nunha fábrica abandonada para realizar un botellón. En determinado momento, os condenados abusaron dunha menor que inxerira alcohol e consumira cannabis, e que no momento do delito estaba nun estado de inconsciencia, segundo informou o Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya. O tribunal considera que se trata dun delito de abuso sexual dado que a vítima estaba inconsciente, "sen poder aceptar ou opoñerse ás relacións sexuais". Porén, con estes mesmos argumentos, afirma que ao non precisaren de intimidación ou de violencia, os acusados non poden ser condenados por agresión. Na súa declaración ante o tribunal, a cativa dixo que tivera medo e que se sentira intimidada antes da agresión porque tres dos sete acusados compartían unha pistola e facían ademán de cargala. "Estaba asustada e choraba", declarou a rapaza, que no momento da violación tiña 14 anos.


Summary: Putin adianta que a eurozona podería quedar sen subministración de gas após oficializar a Comisión Europea que trata de impor un tope aos prezos do gas natural procedente de Rusia.

A presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, presentou onte as propostas do Executivo comunitario para enfrontar a crise enerxética que está a padecer o bloque, e que implicou un aumento xeral dos prezos, chegando a facer insostíbel a produción nas industrias cun maior consumo, amais dos efectos sociais. Para von der Leyen, esta "situación extraordinaria" débese a que "Rusia non é un provedor digno de confianza e manipula os mercados enerxéticos", polo que os ministros responsábeis do ámbito da enerxía dos Estados membros deberán tomar varias decisións na xuntanza prevista para mañá. Unha das medidas principais que recomendarán é limitar o prezo ao que as empresas poderán comprar o gas ruso, tratando de convencer outros países de que se sumen a este tope, poucos días despois de que o G-7 tomara a mesma decisión. Freo en Bruxelas ao gasoduto entre Catalunya e Francia Tamén procuran estabelecer un imposto aos beneficios extraordinarios das empresas eléctricas, que se aplicaría ás enerxías de menor custo de produción -como as renovábeis-, que se están a ver beneficiadas do sistema de fixación de prezos da Unión Europea (UE), denominado marxinalista, e no que a oferta máis cara marca o prezo. Asemade, "proporemos unha contribución solidaria" ás compañías de petróleo e gas que grave as "súas ganancias masivas". Segundo a presidenta da Comisión estes beneficios serían "para axudar as persoas e empresas vulnerábeis a adaptarse". Con respecto aos plans de aforro enerxético, asegurou que é necesario superar o obxectivo fixado antes do verán (unha redución de 15% no consumo, 7% nos Estados con maior almacenamento), e solicitou implementar "un obxectivo obrigatorio para diminuír o uso de electricidade nas horas pico". Ademais, incidiu en que é preciso un fondo de apoio á liquidez para que as empresas encargadas dos servizos públicos de enerxía "fagan fronte á volatilidade nos mercados". Gasoduto Nord Stream 2 O mandatario ruso, Vladimir Putin, reiterou nun foro económico en Vladivostok que non están a utilizar o gas como arma enerxética, facendo fincapé en que os problemas do Nord Stream 1 -gasoduto que une Rusia con Alemaña e cuxa subministración esta parada nos últimos días- son resultado das sancións aplicadas pola Unión Europea, o que impide o seu correcto mantemento, polo que se comprometeu a reactivar o bombeo se fican anuladas as sancións neste ámbito. A outra opción, defendeu, sería abrir o Nord Stream 2, que fora bloqueado por Berlín cando estaba listo para ser inaugurado, subliñando que a UE "meteuse nunha rúa sen saída" con sancións "baixo presión dos Estados Unidos", por mor de que "queren vender o seu [gas natural] a un prezo tres veces maior", ao ser transportado en barco. No que atinxe ao límite no prezo do gas ruso, Putin asegurou que "non subministrará nada se contradí os nosos intereses económicos", e advertiu que a "demanda de enerxía é cada vez maior", acusando a UE de perder a vantaxe competitiva que lle ofrecía o gas ruso cando era un cliente "premium", e da que agora se estarían a beneficiar países como a China ou India. Menos gas natural por gasoduto, máis por vía marítima Von der Leyen salientou que desde a entrada de Rusia no conflito en Ucraína o bloque comunitario diminuíu as súas importacións de gas ruso por canalizacións, de 40% a 9% do total, instando a "recortar os ingresos que Putin utiliza para financiar esta guerra atroz contra Ucraína". Porén, algúns membros incrementaron as súas compras, como é o caso do Estado español, que foi en xullo e agosto o principal comprador mundial de gas natural licuado procedente de Rusia -por vía marítima-, pagando 750 millóns de euros para usalo sobre todo na xeración de electricidade, sinala o Centro de investigación de enerxía e aire limpos. Nese sentido, a entidade cifra en 158.000 millóns de euros os ingresos de Moscova pola venda de materias primas entre marzo e agosto, 35.000 millóns de euros correspondentes ao gas.


Summary: Afirman que as factorías están a 30% da súa capacidade de fabricación, mentres que a produción de electricidade está a 100%, "confirmando que o único interese de TPG-Ithaka está no negocio da enerxía".

O comité de Ferroatlántica Cee-Dumbría-Centrais Hidroeléctricas vai retomar as mobilizacións perante a "grave situación xerada polo progresivo desmantelamento das fábricas e o recorte drástico da produción, que xa levou ao peche do forno 13". O comité mantivo esta semana unha reunión co secretario xeral de Minas, a subdirectora xeral de Relacións Laborais e o secretario xeral técnico da Consellaría na que volveu pór riba da mesa a necesidade "inaprazábel" de esixir da nova xerencia de Ferroatlántica un plan de viabilidade para garantir os niveis de produción e o mantemento dos empregos. A este respecto, o comité alerta que as factorías "están a 30% da súa capacidade de fabricación, mentres que a produción de electricidade está ao 100%, confirmando que o único interese de TPG-Ithaka está no negocio da enerxía e que a operación orquestrada con FerroGlobe é unha fraude". De feito, denuncian, a empresa está vendendo catro veces máis enerxía da que compra para fabricar ferroaliaxes, "algo que contravén claramente as condicións das resolucións da Xunta a respecto de que a produción hidroeléctrica debe garantir a actividade das fábricas", sinala o presidente do comité, Alfonso Mouzo (CIG). En canto á produción, subliña que o forno 13 estará parado durante todo 2020 e sen data concreta para o seu arranque, nin sequera no horizonte da aprobación do estatuto para as industrias electrointensivas. O resto dos fornos están sometidos a un plan de paradas diarias, entre 10 e 14 horas, "o que provoca avarías con risco e que haxa que facer reparacións de continuo". Ademais, a empresa ameaza con cesar tamén o forno 14, o que deixaría a este centro de traballo sen fabricación de aliaxes de manganeso.


Summary: Na celebración do cincuentenario do primeiro Estatuto galego, en 1986, o profesor Carvalho pronunciou un breve e humilde discurso no que evocou as súas lembranzas dos anos nos que, xunto a outros moitos galeguistas, participou activamente no impulso da autonomía

O 28 de xuño de 1986 o Parlamento de Galicia, con apenas media década de existencia, celebrou os principais actos das conmemoracións que a propia institución organizara, aceptando unha iniciativa de Coalición Galega, para celebrar o quincuaxésimo aniversario do plebiscito do Estatuto de Autonomía de 1936. Ao evento central daquela celebración, na Facultade de Medicina da Universidade de Santiago, acudiran persoeiros que participaran directamente no impulso da autonomía galega plebiscitada nas urnas hai hoxe 83 anos.Na celebración do cincuentenario do Estatuto do 36 o profesor Carvalho presentárase como un "modesto espectador de acontecimentos" malia á súa ampla participación, xunto a outros moitos galeguistas, no impulso da autonomíaNunha das fileiras daquel acto sentaban o autor homenaxeado no Día das Letras Galegas deste 2019, o etnógrafo Antonio Fraguas, e quen o será no 2020, Ricardo Carvalho Calero. Entre eles, Avelino Pousa Antelo. Os tres, que en 1936 apenas chegaban aos trinta anos de idade, secundaran con entusiasmo todo o proceso estatutario e o impulso ao Partido Galeguista, en cuxa fundación en Pontevedra participara Carvalho en 1931. O veterano profesor, na altura a piques de facer 76 anos, compartira no día anterior as súas lembranzas sobre o Estatuto no Paraninfo da USC noutro dos actos conmemorativos polo medio século do referendo do Estatuto. Fixérao cun breve discurso que é conservado no centro de documentación da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG). Nunhas verbas inzadas de humildade Carvalho presentábase a si mesmo como un "modesto espectador de acontecimentos", unha "testemunha" xa que, advertira, "eu nom som professor de História".Carvalho redactara xunto a Lois Tobío o anteproxecto de Estatuto, que despois "foi preciso ajeitar aos limites do Estado", porque "a República nom foi federal", lembrabaCarvalho Calero encadrara as súas lembranzas nun tempo no que "republicanos vagamente federais" e "galeguistas vagamente republicanos" se viran "arrastados a um entendimento mais ou menos profundo pola força das circunstâncias" coa chegada da República. "Uns e outros pareciamos luitar conjuntamente pola República Federal", lembraba. E esa foi a aposta que ficou plasmada no anteproxecto de Estatuto que elaborou xunto a Lois Tobío na biblioteca da Facultade de Dereito -actual Facultade de Xeografía e Historia-, no seo do Seminario de Estudos Galegos. "Comezamo-lo com esta declaraçom: Galiza é un Estado libre drento da Repúbrica Federal Española", recordaba."Mas a República nom foi federal" e "foi preciso ajeitar-se aos limites do Estado que os constituintes estabelecerom", relatou Carvalho aos asistentes ás conmemoracións de 1986. Malia ficar desbotado o anteproxecto el, como militante galeguista pero tamén como integrante da "primeira promoçom de juristas da República", participou activamente nos debates para elaborar o texto que acabaría sendo plebiscitado en 1936. As intervencións sobre lingua e economía fixeran de Alexandre Bóveda "a figura estelar" da asemblea da que saíu aprobado o texto do Estatuto, lembraba CarvalhoO profesor Carvalho Calero lembrou anécdotas como o convite de Enrique Rajoy Leloup a Xaime Quintanilla, alcalde de Ferrol, para presidir a mesa da Comisión Organizadora, pero tamén fondos debates sobre, por exemplo, a oficialidade da lingua galega, a cal quedou ratificada tras "um brande discurso" de Alexandre Bóveda, que "emocionou e convenceu à Assembleia" fronte ao criterio de quen non apostaban por ese rango para a lingua do país. "Este discurso" e o "relativo à questom económica figerom de Bóveda a figura estelar de reuniom", evocou.No que semellou outra aposta por restar importancia ao seu propio papel naqueles acontecementos, Carvalho Calero puxo especial énfase en advertir que el non foi "observador directo" do referendo. Estivera nas Cortes da República na xuntanza que foi crucial para reactivar o proceso estatutario e alentou o voto a prol durante a campaña en múltiples actos públicos en diversos puntos do país. Carvalho Calero estivo presente nas Cortes da República na xuntanza clave para reactivar o Estatuto e participou na campaña ata que tivo que viaxar a Madrid poucos días antes do referendoPero "poucos dias antes" do 28 de xuño "tivem que sair para Madrid" para participar nos exames que "me converteriam em professor oficial". "Ainda que superei aquelas provas, nom pudem regressar ao meu país até cinco anos mais tarde, e em quanto ao meu ingresso efectivo no professorado oficial, nom se verificou até trinta anos depois", relatou en referencia á represión que sufriu por parte dos golpistas e as posteriores autoridades da ditadura.O papel de Ricardo Carvalho Calero no impulso do Estatuto plebiscitado hai agora 83 anos será unha das moitas vertentes da súa figura que serán lembradas durante o ano 2020. Así será aínda que el mesmo advertise, no devandito acto de 1986, que a súa era pouco máis ca unha "testemunha sumária". "É para mim umha honra que haja quem me considere digno de ocupar para eses efectos esta tribuna", agradecera aos presentes.


Summary: Fican menos de dous meses para que Nós Diario, o novo medio de Sermos Galiza S.A., vexa a luz. O 2 de xaneiro de 2020 sairá do prelo o diario en papel e mais o diario dixital. Mais a finais deste novembro, verá a luz o primeiro número cero. Tes dúbidas? Resolvémoschas!

Co comezo da nova década chega o novo diario en galego, Nós Diario cuxa versión en papel e na rede faranse públicas o 2 de xaneiro de 2020. Mais antes poderán coñecerse as principais características do soporte físico grazas ao primeiro número cero que se publicará o 30 de novembro despois destas últimas semanas de probas na redacción do novo medio. Nesta información resolvemos as dúbidas a respecto da saída dun medio tan necesario como agardado. Que temáticas tratará Nós Diario? Traerá ao primeiro plano informativo as temáticas que se botan en falta na axenda mediática da Galiza. Cuestións como a cultura galega, o traballo, os feminismos, a lingua, a diáspora, os dereitos civís, a historia, a memoria, o ecoloxismo... Todo o que interesa a un público de pensamento aberto, actual e implicado, que non ve reflectidas na prensa convencional as súas ideas de avance social. Todo en base a unha ollada construtiva cara á realidade galega para contribuír a que o pobo galego conforme a súa opinión sobre información obxectiva e contrastada. Desaparecerá Sermos Galiza? O diario dixital Sermos Galiza virará en Nós Diario, que permitirá o acceso a todas as informacións publicadas desde os inicios de www.sermosgaliza.gal. O semanario en papel Sermos Galiza, que a semana pasada sumou 372 edicións, desaparece como tal e pasará a formar parte de Nós Diario os sábados, como suplemento de fin de semana. Cando sairá Nós Diario en papel? O primeiro número cero que se fará público verá a luz o 30 de novembro. Coñecerase entón, após semanas de probas internas na redacción, as características estéticas e de contidos do diario en papel e do suplemento de fin de semana, que levará por nome Sermos Galiza, unha chiscadela ao actual semanario en papel, que se reconverterá na publicación que acompañará a Nós Diario os sábados. A partir do 2 de xaneiro verá a luz de maneira regular tanto o diario en papel como o diario dixital. Que días se editará? O diario en papel verá a luz cinco días á semana -algo habitual na imprensa europea-, de terzas feiras a sábados. Unha edición en papel cinco días á semana supón un aforro nos custos de produción que fan viábel o proxecto e porque garante o dereito ao descanso de fin de semana das traballadoras e traballadores. Eses dous días sen edición impresa manteremos actualizado o diario dixital. A subscrición ao suplemento é independente á do diario en papel? Non. A subscrición é a Nós Diario e o prezo inclúe o suplemento de fin de semana Sermos Galiza. Canto custará Nós Diario nos quiosques? De terzas a sextas, 1,50 euros. Os sábados, 3 euros, pois inclúe o suplemento fin de semana. Canto aforro se me subscribo a Nós Diario? Subscribíndote obterás un importante aforro a respecto da compra día a día. Existen varias posibilidades de subscrición. Versión en papel con acceso ao diario dixitalizado na nube: •12 pagamentos mensuais por un importe de 27 euros ao mes. •4 pagamentos anuais por un importe de 78 euros ao trimestre (26 euros ao mes). •2 pagamentos anuais por un importe de 150 euros ao semestre (25 euros ao mes). •1 pagamento anual por un importe de 288 euros ao ano (24 euros ao mes). Acceso ao diario dixitalizado na nube: •12 pagamentos mensuais por un importe de 20 euros ao mes. •4 pagamentos trimestrais por un importe de 57 euros ao trimestre (19 euros ao mes) •2 pagamentos semestrais por un importe de 108 euros ao semestre (18 euros ao mes) •1 pagamento anual por un importe de 204 euros ao ano (17 euros ao mes) Cales serán as características físicas de Nós Diario? O diario en papel editarase de terzas feiras a sábado en 32 páxinas, a cor e artellarase ao redor das seguintes seccións: Galiza, Economía e Traballo, Internacional, Cultura e Axenda. Opinión e En Foco actuarán como apartados de ruptura. A respecto do diario dixital, publicarase os 365 días do ano de maneira ininterrompida, para dar conta de toda a actualidade. Que sustentará a viabilidade de Nós Diario? Nós Diario non conta con ningún gran medio de comunicación detrás. De feito, Sermos Galiza S.A. é unha iniciativa colectiva conformada por máis de 900 accións. Contamos co apoio económico de máis de 3.000 persoas, a cifra mínima de asinantes que garante a estabilidade financeira do medio. Continuamos a medrar. Que é o acceso ao diario dixitalizado na nube? Todas as persoas subscritoras ao papel terán acceso de balde ao diario dixitalizado na nube, que vén ser unha versión en PDF -mais sen posibilidade de descarga- do diario en papel. Ademais, Sermos Galiza pon a disposición das asinantes a modalidade de subscrición só dixital, sen papel, cuxos custos son menores debido a que non é necesario distribuílo de maneira física. Cando se pasará o primeiro cargo? A mediados de decembro de 2019. É posíbel subscribirse a Nós Diario ou facerse accionista de Sermos Galiza S.A.? Si, tes toda a información sobre as distintas modalidades de subscrición na web www.nosdiario.gal. É posíbel subscribirse desde 20 euros cada mes ou, o que é o mesmo, por 60 céntimos ao día, menos do que custa un café. Este sería o prezo da subscrición ao diario dixitalizado na nube. Tamén permanece aberto o prazo para te facer accionista da empresa. Tes toda a información dispoñíbel no teléfono 881959597.


Summary: O escritor e colaborador de Sermos Galiza Xurxo Souto chegou ás 100 arribadas, aos eventos vinculados a Contos do mar de Irlanda, o seu último libro. Conversamos con el arredor deste fito na promoción dun libro galego.

As 100 arribadas –actos relacionados con Contos do mar de Irlanda (Xerais)-, todo un fito na promoción dun libro galego, representan para Xurxo Souto "unha experiencia única e marabillosa que non creo que se volva repetir". O autor explica, en declaracións a Sermos Galiza, como partindo da literatura foi quen de coñecer o país e de levar esas historias a cidades alén das nosas fronteiras. Sinala que, após tantos encontros, aprendeu unha morea de historias. "Unha das máis fermosas tivo lugar en Froxán, no Courel. Alí contáronme que a casa máis bonita era a do Calexón, que emigrara ao País Vasco e que fora mariñeiro en Terranova. Cando volvía, enchía o patín da casa de follas de bacallau e os rapaces estaban abraiados, dicían que aquilo era un mundo impresionante". Das cen arribadas saíron o documentario e unha exposición Nas cen arribadas, o libro de Xurxo Souto xerou un fecundo hipertexto, o documentario Dos gaiteiros do mar, de Martín Rodas e Dani Lavesedo e a exposición O pintor Ksal e outras historias do mar (AVV Casco Vello de Vigo). "No meu caso este hipertexto non ten a ver co virtual, pois foi algo físico e real", sinala. "Os gaiteiros forman agora un grupo estábel e O Berbés, a colleu a mostra dun pintor que creaba a bordo de bacallaeiros. Pintaba na sala de máquinas e chegou a expoñer en Terranova, mais non en Vigo. E grazas ao Berbés foi coñecido o seu legado. Fíxate, como terrícola, non sabía que a bordo dos barcos se pintaba e que en Terranova se facían cancións en galego", salienta. O escritor advirte de que a falta de coñecemento da sociedade arredor do mar "é un problema". "O mar non existe na nosa educación malia ser un elemento económico fundamental. O mar non é pasado, senón futuro, pero tendemos a velo como algo folclórico e pintoresco", afirma. Este sábado, 22 de outubro, ás 12h, Xurxo Souto convoca un acto conmemorativo en La Naval, un comercio de efectos navais na Coruña que fecha após aprovisionar durante máis de medio século a frota do Gran Sol e de Terranova. En Contos do mar de Irlanda, o escritor recolle a memoria de homes e mulleres do mar, historias descoñecidas que Xurxo Souto recupera e transmite con entusiasmo. Unha delas leva o nome dun mar, o de María Antonia, a muller que rexentaba unha tenda na Coruña e os mariñeiros homenaxearon incorporando aos seus topónimos mariños.