Summary: A presenza de organizacións feministas no concello ou de partidos de esquerda no goberno local son, segundo un estudo de Natalia Paleo, os factores máis determinantes no desenvolvemento das políticas de xénero a nivel municipal.

A investigadora Natalia Paleo vén de publicar As políticas municipais de xénero en España. O caso dos municipios galegos (Laiovento), a primeira análise realizada en Galicia sobre este tema no ámbito local. O libro, que condensa parte do contido da tese doutoral da autora, recolle os resultados dun revelador cuestionario realizado no 2010 nos concellos galegos, que mostra que, se ben o 76% afirmaron desenvolver políticas de xénero, só un 36% amosa un elevado nivel de desenvolvemento das mesmas. Ademais, a presenza de organizacións feministas demostrou ser o factor máis relevante en canto a impulso deste desenvolvemento. Falamos con ela. Distingues tres tipos de estratexias que guían as políticas de xénero: a igualdade de trato, a acción positiva e o "mainstreaming" de xénero. Cales son as diferencias fundamentais entre elas? Cal é a tendencia hoxe? No caso de Europa estas tres estratexias políticas foron xurdindo e consolidándose de forma progresiva. Noutros contextos esta evolución temporal non foi exactamente así. De forma moi sintética, a estratexia da igualdade de trato xorde na década de 1970 e caracterizouse por emprender determinadas reformas lexislativas que buscaban garantir que as mulleres tivesen o mesmo acceso á esfera pública, especialmente ao mercado laboral, e o mesmo trato que os homes. O problema principal desta estratexia foi que non cuestionou unha organización social que se sustentaba na discriminación e desigualdades das mulleres. Por iso, os novos dereitos que se outorgaban ás mulleres tendían a ser formais, pero non substantivos. Tras avaliar esta estratexia, entran na axenda política outros problema como as dobres e triples xornadas das mulleres, a segregación sexual no mercado laboral ou a desigual participación social e política das mulleres. A estratexia da acción positiva comeza a aplicarse a partir da década de 1980 e considera que hai unha serie de desigualdades de partida que impiden que as mulleres adquiran a igualdade plena. Deste xeito, buscouse identificar cales eran esas barreiras – coidado de criaturas e maiores, falta de capacitación laboral, ausencia de autoestima e/ou de redes, etc- e puxéronse en marcha medidas específicas para actuar sobre as mesmas e crear así unhas condicións sociais que favorecesen unha igualdade nos resultados de mulleres e homes. "A estratexia da acción positiva comeza a aplicarse a partir da década de 1980" Se ben se conseguiron importantes avances, por exemplo, a través das cotas no ámbito da participación política, a critica fundamental a esta estratexia é que seguiu poñendo o foco máis nas consecuencias das desigualdades que nas causas das mesmas. Por exemplo, o roles sociais de mulleres e homes no ámbito doméstico seguiu intacto. Finalmente, a estratexia do "maistreaming" de xénero, consolídase tras a celebración da IV Conferencia Mundial sobre a Muller de Nacións Unidas, en 1995. Esta estratexia considera que en xeral todas as políticas públicas contribúen a perpetuar as desigualades de xénero e ten como obxectivo incorporar a igualdade de xénero en todos os procesos, políticas e institucións que conforman as nosas sociedades. O foco xa non se sitúa na atención ás mulleres, senón nas relacións de poder entre mulleres e homes. "Actualmente na UE lévase a cabo o denominado enfoque dual, aplicándose simultaneamente as accións positivas e o mainstreaming de xénero" Un dos retos fundamentais desta estratexia é conseguir que todos os novos e numerosos actores implicados, de todas ás áreas políticas, asuman as súas responsabilidades en materia de igualdade de xénero. Unha das críticas que se fai a esta estratexia é que a miúdo se focaliza tanto en conseguir xerar os mecanismos, instrumentos, formación e sensibilización necesaria que precisan todos estes actores para poder aplicar o mainstreaming, que deixa nun segundo plano o obxectivo da igualdade de xénero. Actualmente na UE lévase a cabo o denominado enfoque dual, aplicándose simultaneamente as accións positivas e o mainstreaming de xénero. Ademais, tamén se continua utilizando a vía lexislativa para garantir a igualdade de trato. Existe un debate sobre a incidencia que ten nas políticas de xénero que as representantes políticas sexan mulleres. Cales os argumentos fundamentais deste debate? Que pensas ti ao respecto? Este é un debate vello xa entre as teóricas feministas. O argumento fundamental é que como consecuencia dos roles de xénero asignados, as mulleres teñen unhas experiencias vitais, uns intereses e unhas problemáticas específicas, diferentes aos homes. Tendo en conta iso, considérase que as propias mulleres representantes políticas "defenderán" mellor os intereses e demandas das mulleres. Concretamente, tense sinalado que en canto as mulleres constitúen unha masa crítica nas institucións, situada esta aproximadamente no 30%, o comportamento político e as políticas públicas serán transformadas. As análises empíricas amosaron que esta relación pode existir, pero tamén que non se pode desvincular doutras variables como, por exemplo, unha conciencia feminista xeral ou o apoio das organizacións e movemento feminista. Doutra banda, esta formulación teórica recibiu importantes críticas, como por exemplo que é reducionista e esencialista para coas mulleres, ao dar por feito que por ter un corpo de mulleres todas terán un comportamento similar e un pensamento feminista que as levará a actuar a favor da igualdade. Neste senso, considérase que hai outras variables como a raza, a ideoloxía política, a clase social, a orientación sexual etc, que poden ser mellores preditoras do comportamento político. "A ausencia de mulleres nas institucións denota claramente algún tipo de discriminación directa ou indirecta" En segundo lugar, tamén parece controvertido sinalar que as mulleres representantes teñen a responsabilidade adicional de representar as mulleres, cando en realidade hai un contexto institucional adverso que en grande medida vai condicionar os cambios que se leven a cabo. Desde o meu punto de vista, o punto de partida debería ser que as mulleres teñen que ser representantes na mesma medida que os homes, por unha cuestión de xustiza social e de bo funcionamento democrático, e a súa ausencia das institucións denota claramente algún tipo de discriminación directa ou indirecta. Algunhas mulleres representarán os intereses feministas e outras non. Evidentemente, cantas máis mulleres representantes haxa, máis probabilidades haberá de que algunhas sexa feministas e teñan polo tanto como prioridade defender os intereses das mulleres. No obstante, quixen comprobar esta hipótese neste estudo, por ser unha das máis analizadas previamente, e a conclusión é que esta variable inflúe pero menos ca outras como pode ser a presenza de organizacións de mulleres e feministas nos concellos ou a cor do partido político no goberno. "Algunhas mulleres representarán os intereses feministas e outras non. Evidentemente, cantas máis mulleres representantes haxa, máis probabilidades haberá de que algunhas sexa feministas" Os partidos de esquerda, explicas, foron marcándolles, dalgún xeito, o ritmo ao resto, de xeito que, por "efecto contaxio", todos tenden a adoptar medidas, polo menos, de discriminación positiva, porque iso dá lexitimidade. Cal é o efecto disto na efectividade das políticas de xénero? Ben, se ben en principio é positivo que o obxectivo da igualdade de xénero estea consolidado na axenda política, o feito de que todos os partidos se vexan abocados a ter que levar a cabo este tipo de políticas ten o risco de que estas se baleiren de contido e perdan a súa fin transformadora. Tense moi analizado que actualmente conviven concepcións moi diferentes do que se entende por igualdade... Neste senso, creo que tamén é fundamental o papel do movemento feminista, marcando o camiño e esixindo esa transformación social. "O feito de que todos os partidos se vexan abocados a ter que levar a cabo este tipo de políticas ten o risco de que estas se baleiren de contido e perdan a súa fin transformadora" Supoño que iso mesmo podería axudar a explicar a viraxe do discurso do PP e de Ciudadanos ante a folga feminista. Visto o éxito, quixeron apuntarse. Cal é a túa percepción sobre o efecto que a folga, e o avance do pensamento feminista en xeral, pode ter nas políticas de xénero? Si, posiblemente. En canto á folga deste 8 de marzo, en primeiro lugar creo que foi un revulsivo de enerxía tremenda para todas as feministas, que desde diferentes posicións estamos traballando para avanzar na fin do patriarcado. Necesitabámolo, mereciámonolo e foi moi reconfortante. Quedou patente que as mulleres xuntas temos moita capacidade de acción e tamén que posiblemente hai máis conciencia social ca nunca das desigualdades que temos que afrontar día a día. "Quedou patente que as mulleres xuntas temos moita capacidade de acción e tamén que posiblemente hai mais conciencia social que nunca das desigualdades" Isto é fundamental, quero dicir que a sociedade en xeral sexa consciente das desigualades de xénero e se posicione en contra. A mobilización deste 8 de marzo favorece esta toma de conciencia. Agora ben, que isto se traduza nalgún cambio concreto nas políticas públicas non vai ser doado nin automático. Hai que concretar demandas políticas concretas do feminismo no contexto actual e seguir traballando conxuntamente para que se traduzan en cambios políticos Dúas das túas hipóteses eran que, no caso dos concellos galegos, terían máis presenza as políticas de xénero nos máis grandes e nos situados nas provincias da Coruña e Pontevedra. A hipótese cúmprese, á luz dos datos -que extraedes dun cuestionario que pasastes a todos os concellos no 2010-. Como se explica isto? Ben, a influencia do tamaño dos municipios e da ubicación territorial xa se demostraran previamente noutras investigacións levadas a cabo en Catalunya e País Vasco e por iso quixen ver que acontecía en Galicia. No caso do tamaño dos municipios, ten que ver con determinadas características asociadas ao tamaño como son as competencias asignadas por lei, o número de concelleiras/os, e especialmente o seu tipo de dedicación, os recursos, o persoal técnico... En canto á provincia, ten que ver por un lado coas características socio-económicas que poden compartir os concellos segundo a súa ubicación territorial, e nese sentido creo que tamén se produce un efecto contaxio entres concellos veciños que levan a cabos políticas de xénero, e por outro lado co papel xogado polas Deputacións provinciais á hora de promover a igualdade. O 76% dos concellos dixeron ter políticas de xénero. Case a metade deles tiñan unha concellería ou área de igualdade ou de muller. Menos do 40% tiñan un Centro de Información da Muller. E só o 10% un Consello de Participación das Mulleres. Que incidencia ten o tipo de organismo que sexa no desenvolvemento das políticas de xénero? É máis ben unha cuestión de ter recursos? (Orzamento e persoal especializado). Estes son os organismos que se teñen desenvolvido no ámbito municipal para impulsar as políticas de xénero, e inciden en diferentes cuestións. En principio, a concellaría de igualdade é fundamental para planificar e impulsar tanto directamente como transversalmente estas políticas. Ademais, a súa existencia incide directamente nos recursos tanto económicos como humanos que se destinan a estas políticas. Os centros de información ás mulleres en Galicia están mais focalizados cara a información, asesoramento e atención específica ás mulleres, especialmente aquelas que se atopan nalgunha situación de violencia de xénero. E finalmente os Consellos son un instrumento de participación e comunicación coa organizacións de mulleres e feministas no ámbito municipal. Todos son importantes e inciden no desenvolvemento das políticas de xénero. En canto á orientación das políticas, interpretades que o 15% ten unha perspectiva asistencialista, o 60% entre unha perspectiva asistencialista e transformadora e o 25% unha perspectiva transformadora, relacionada con políticas de mainstreaming. Podes explicar isto? Isto ten que ver co que falabamos antes de que actualmente conviven concepcións moi diferentes das igualdade e do que se entende políticas de xénero. Neste estudo, optouse por partir dunha definición de amplo alcance que permitise analizar a diversidade de situacións. Neste senso, propuxéronse tres obxectivos para as políticas de xénero que analiticamente representan un contínuum entre unhas políticas que perseguen obxectivos transformadores e aquelas que non. E viuse que sobre un 15% do concellos que afirmaban realizar políticas de xénero centraban o seu obxectivo en "protexer" as mulleres en risco social. "Sobre un 25% dos concellos sinalan que teñen como obxectivo transformar os roles de xénero e as estruturas sociais" Trataríase de políticas que buscan dar solucións individuais a mulleres con determinadas problemáticas, a través de atención e asistencia concreta, pero que non abordan o problema social da desigualdade. En segundo lugar, habería un 61% que buscan promover a participación e presenza das mulleres en diferentes ámbitos da sociedade. Estas políticas tamén se dirixen fundamentalmente as mulleres e se ben tratan de promover a súa presenza en espazos dos que tradicionalmente foron excluídas, no poñen o foco nas causas desas desigualdades. E finalmente, sobre un 25% dos municipios sinalan que teñen como obxectivo transformar os roles de xénero e as estruturas sociais. Estes serían os municipios que están intentando desenvolver unhas políticas máis transformadoras. Estes resultados amosan claramente que o camiño por recorrer no marco das políticas de xénero é aínda moi longo. O desexable sería que todas as políticas de xénero tivesen un obxectivo transformador, que buscasen actuar sobre as causas das desigualdades. "O desexable sería que todas as políticas de xénero tivesen un obxectivo transformador, que buscasen actuar sobre as causas das desigualdade" En canto ás accións dirixidas á cidadanía, dentro destas políticas, o 95% din promover accións para o fomento da igualdade na educación ou para prevención da violencia de xénero ou para a igualdade no ámbito socioeconómico; o 60% céntrase no mercado laboral, no ámbito da saúde, no cultural e no empoderamento das mulleres, e só uns poucos se ocupan da corresponsabilidade no fogar e da promoción dunha nova organización dos tempos. Explicas que é preocupante que sexan tan poucos estes últimos. Por que? Paréceme preocupante porque aquí está o quid da cuestión. É dicir, a actual organización social dos tempos e a división de roles de xénero que prevalece sustenta e reproduce as desigualdades entre mulleres e homes. Se non cambiamos iso, dificilmente imos poder avanzar cara unha igualdade plena das mulleres. "A actual organización social dos tempos e a división de roles de xénero que prevalece sustenta e reproduce as desigualdades entre mulleres e homes" Na análise dos resultados, explicas que o factor con maior impacto no desenvolvemento das políticas de xénero é a presenza de movementos de mulleres, e sobre todo se se trata de asociacións feministas. Podes explicar isto? Estes resultados corroboran a importancia de que existan en xeral nos concellos organizacións de mulleres. Quixen facer unha distinción entre organizacións feministas e organizacións de mulleres posto que os fins que perseguen son diferentes, sendo claramente as primeiras as que teñen uns obxectivos políticos claros vencellados coa eliminación das desigualdades de xénero. Na hipótese inicial xa salientaba que sería nos concellos con presenza de organizacións feministas onde previsiblemente as políticas de xénero estarían máis desenvolvidas. A análise empírica amosou que así era. "Quixen facer unha distinción entre organizacións feministas e organizacións de mulleres posto que os fins que perseguen son diferentes," Pero tamén se viu que naqueles municipios onde hai organizacións de mulleres que non se consideran feministas, hai mais probabilidades de que as políticas de xénero estean mais desenvolvidas que nos municipios onde non hai ningún tipo de organizacións de mulleres. Estes resultados concordan con obtidos en boa parte das análises comparadas sobre movementos de mulleres que se teñen feito a nivel internacional. As organizacións feministas e de mulleres teñen tido un gran impacto no avance e na defensa dos dereitos das mulleres e nas políticas publicas que se poñen en marcha con este fin. No caso deste estudo, é relevante salientar que se trata do factor que ten máis influencia dos cinco analizados -presenza de mulleres, cor do partido político, tamaño dos municipios e provincia-. Nos resultados tamén sae que se gobernaba o BNG, había un 72,2% máis de probabilidades de que as políticas de xénero tivesen maior desenvolvemento. En cambio, que gobernase o PSdG non aumentaba de xeito significativo as probabilidades. Hoxe os resultados serían distintos -dada a incorporación á esquerda doutras organizacións políticas- mais, desde a túa perspectiva, cal podería ser o desenvolvemento das políticas de xénero nas cidades gobernadas polas mareas? Si, os resultados corroboran a hipótese formulada en relación a que os municipios gobernados polo partidos políticos situados máis á esquerda no espectro político son os que teñen máis desenvolvidas as políticas de xénero. Na lexislatura analizada, 2007-2010, os tres partidos políticos con maior presenza nos concellos galegos eran PP, PSdG e BNG, e utilizouse un estudo do CIS (Centro de Investigacións Sociolóxicas) para situalos ideoloxicamente. Concretamente, o que se viu foi que nos concellos nos cales gobernaba o BNG había un 72% máis de probabilidades de que as políticas de xénero tivesen un maior desenvolvemento que nos concellos gobernados polo PP. No caso do PSdG, partido que ocupaba una posición central nesta escala ideolóxica que se construíu, os resultados no eran estatisticamente significativos, é dicir non se puido demostrar que tivesen as políticas de xénero máis desenvolvidas. "O que se viu foi que nos concellos nos cales gobernaba o BNG había un 72% máis de probabilidades de que as políticas de xénero tivesen un maior desenvolvemento" Tal e como digo no libro, dende o 2011 o panorama político cambiou moito e sería importante poder ver como variaría esta análise empírica ao entrar as novas forzas políticas a gobernar nos concellos a partir do 2015. Persoalmente, creo que os gobernos municipais das mareas, entre outras cuestións, están destacando precisamente polo impulso que lle están dando ás políticas feministas no ámbito municipal, e creo que constituirán un punto de inflexión non só nos obxectivos de estas políticas, senón tamén na forma de levalas a cabo, de forma participativa, da man da cidadanía e cunha perspectiva claramente comunitaria. "Creo que os gobernos municipais das mareas están destacando precisamente polo impulso que lle están dando ás políticas feministas no ámbito municipal" En xeral, só o 35% dos concellos amosaban, no voso estudo, un nivel de desenvolvemento alto en políticas de xénero. Despois veu a crise, o ascenso de Ciudadanos... Como cres que é a situación agora? Na conclusión do libro xa digo que é preciso continuar analizando as políticas de municipais de xénero. Este é o primeiro estudo que se publica en Galicia, e só é un punto de partida, que debería ter continuidade. Por suposto, é especialmente importante ver o impacto que tivo a crise económica nestas políticas no ámbito municipal. "A crise económica e as políticas de austeridade foron unha escusa perfecta para que os partidos conservadores levaran a cabo importantes retrocesos nestas políticas" A nivel estatal e galego xa se levaron a cabo diversos estudos que amosan claramente como a crise económica e as políticas de austeridade foron unha escusa perfecta para que os partidos conservadores levaran a cabo importantes retrocesos nestas políticas, a nivel de recursos, de eliminación de organismos dedicados ás políticas de igualdade, de persoal.. mais tamén no contido das propias políticas, incorporando novas políticas como por exemplo as relacionadas coa saúde e dereitos reprodutivos das mulleres, que desafían directamente as demandas e reivindicacións feministas. Polo tanto, supoño que no ámbito municipal tamén se produciron retrocesos importantes durante este tempo.


Summary: A plataforma Queremos Galego advirte do "sobreesforzo" que para persoas e colectivos supón empregar o galego "día a día" en todos os ámbitos da vida e lamenta que a política lingüística da Xunta se reduza a "propaganda"

Un "sobreesforzo". É ao que se enfrontan cada día nais e pais, editoriais, medios de comunicación, empresas ou entidades que queren exercer a "liberdade de vivir en galego" e facelo "día a día" con normalidade. "A sociedade esta soa" e malia iso, a lingua galega "ten todo por gañar". Son algunhas das reivindicacións que este 17 de maio volveron ecoar nas rúas do centro de Santiago no marco da manifestación convocada pola plataforma Queremos Galego, secundada unha vez máis por milleiros de persoas. Un grupo de nenas e nenos formando as palabras "en galego" encabezaron unha comitiva, animada desta volta polo sol, que xunto á reivindicación de apoio por parte das institucións públicas pretendeu ser tamén homenaxe ás persoas e organizacións que "manteñen o galego vivo". Esta marcha é tamén a do "orgullo" de lograr que o idioma perviva, dixo o voceiro de Queremos Galego e presidente d'A Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, no acto final da quintana. A actriz e presentadora Nieves Rodríguez, presidenta da Asociación de Actores e Actrices de Galicia, conduciu un acto final na que os maiores aplausos non foron desta volta para os discursos lidos ou improvisados, senón para o hip-hop da rapazada do instituto Antón Fraguas de Santiago. Tras gañaren o certame de manifestos do Correlingua 2018 os membros do grupo Franki e os labregos da linguaxe, formado por estudantes deste centro educativo, interpretaron a súa composición Rapea, que a lingua non para, recibida con sorrisos e aplausos entre o público asistente. Nenas e nenos na cabeceira da manifestación / CC BY-SA Galiza Contrainfo O voceiro de En Marea, Luís Villares, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, e mais a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, amosaron xunto a diversos membros de cadansúas forzas políticas o apoio da oposición parlamentaria a unha reivindicación que segue a ter un dos seus focos no ensino. A lingua propia de Galicia, lembrou Maceira, segue vetado nas materias científicas e técnicas que, no entanto, si poden ser impartidas en castelán ou inglés. "Onde está a Lei de Normalización Lingüística, onde está a oficialidade, onde están os acordos unánimes?", preguntouse o voceiro da plataforma. Participantes na mobilización de Queremos Galego / Praza.gal A xuízo do colectivo, a "única política lingüística" exercida dende o Executivo galego nos últimos anos foi a "propaganda". Por iso, dixo, "o galego está na administración, na xustiza, na rede ou nos medios de comunicación só cando actuamos para que estea". Ese é o motivo, agrega, que leva a Queremos Galego a afirmar que "todos e todas facemos máis falta que nunca, todos e todas somos o sostén do noso idioma".


Summary: Miguel Fernández Cid será o novo director do Marco (Múseo de Arte Contemporánea) de Vigo. Anunciouno esta segunda feira o alcalde da cidade, Abel Caballero, quen presumiu dun proceso de escolla "con toda a transparencia, independencia e rigurosidade". Nin boa parte do tecido cultural da cidade nin a oposición política comparten esa impresión.

De feito, a Marea de Vigo adiviñara hai máis dun mes o nome da persoa que substituiría a Iñaki Martínez Antelo, cesado a finais de 2017. "É significativo que o nome do novo director estea xa en boca da xente do mundo artístico", declarou a inicios de xaneiro o seu portavoz, Rubén Pérez. Ao convulso finiquito de Antelo, entre grandes protestas do sector, seguírono afirmacións municipais segundo as que o centro funcionaría, a partir daquela, sen director. Mais Caballero rectificou e, uns meses despois, abriu un concurso para elixir o director do Marco. Esta segunda feira, a comisión técnica de expertos encargada da selección comunicou a súa proposta unánime, Miguel Fernández Cid. A Marea de Vigo denunciara en xaneiro que as bases do concurso foran "adaptadas ao currículo" de Fernández Cid e que nin sequera esixían competencias en galego ou en inglés. Miguel Fernández Cid (Pontevedra, 1956) era na actualidade o director xerente da Fundación Gonzalo Torrente Ballester, con sede en Compostela. Membro da Real Academia Galega de Belas Artes e mais do Consello da Cultura Galego, premio da Cultura Galega de Artes Plásticas outorgado pola Xunta en 2016, foi durante sete anos director do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC). Alí chegara despois da abrupta saída de Gloria Moure. "É a primeira vez que un director do Marco é escollido por unha comisión de expertos independente en concurso público", salientou, pola súa banda, o alcalde de Vigo, Abel Caballero, quen non perdeu a ocasión de esixir "desculpas" aos que "fixeron disto unha batalla política, porque querían eles nomear o director. Algúns mesmo chegaron a me dar nomes". Nota: Miguel Fernández Cid, novo director do Marco. Foto: Youtube.


Summary: Cae (3-2) perante un rival ordenado e contundente. Os celestes malia derrota mantéñense terceiros na táboa

O Girona puxo fin no seu campo á imbatibilidade do Celta nesta Liga. Unha vitoria traballada e labrada a base de oficio e unha equipa ordenada, que soubo facer fronte a un Celta que chegaba a esta cita disposto a levar para Vigo os tres puntos. O primeiro gol dos cataláns, no minuto 22, cortocircuitou un Celta que até entón dominara e fora despregando as súas mellores cartas: defensa firme e segura, control do xogo e ameaza sobre a área rival. A cabezada de Stuani caeu coma unha xerra de auga fría nos celestes: é un deses goles que Antonio Mohamed insiste en que non se poden encaixar. O Girona aproveitou para deixar de sufrir e intentar meter o segundo gol. O celta non tiña fluidez e parecía fóra do partido. Porén, o gol de Aspas empataba o partido e volvía situar os celestes no camiño de pelexar polo encontro. Pouco durou a alegría. Aos 37 minutos, Alcalá marcou tras un saque de esquina. Outro deses goles que lle proen ao adestrador celtista. Trala reanudación, con Boufal por Júnior, o Celta saíu decidido a empatar canto antes. O dominio era claro mais o Girona nunha contra marcou o terceiro gol. Boufal, tras unha longa xogada, acurtou distancias a falta de tres minutos para o final. Ficha técnica: Girona FC (3): Bono, Pedro Porro, Bernardo, Alcalá, Juanpe, Aday (Munisea, min.84), Douglas Luiz, Granell, Borja García (Roberts, min.67), Portu (Aleix García, min.88), Stuani. RC Celta (2): Sergio, Hugo Mallo, Roncaglia, Araujo, Cabral, Júnior Alonso (Boufal, min.46), Lobotka, Beltrán (Brais, min.75), Iago Aspas, Maxi Gómez, Sisto (Dennis, min.66). Goles: 1-0, min.22: Stuani; 1-1, min.34: Iago Aspas; 2.1, min.37: Alcalá; 3-1, min.56: Stuani; 3-2, min.87: Boufal Árbitro: Javier Alberola Rojas, do comité de Castela-A Mancha. Expulsou con duplo cartón amarelo a Cabral (min.92) e amoestou Beltrán e Douglas. Campo: Montilivi


Summary: Publicamos, a continuación, unha nova peza histórica, de Alberto Lago, no marco da sección "Torre de Trezenzonio". Nesta ocasión, fala das pontes.

Imos falar hoje dumas fortificações na Galiza que cumprirão o seu objectivo tão bem que já não se percebem. A ponte de Pontevedra está numa zona baixa e enlamada, até o ponto de que nos gravados antigos só o caminho sobressai da marisma. Na maré alta queda tam pouco oco nos arcos que malmente pode passar uma barca, e moitas vezes nem isso. Por que se fixo nesse sítio? Por que não onde está a ponte da barca? Uma comparação coa ponte de Ourense, que é da mesma época,deixa claro que a tecnologia da época era suficiente para o fazer. E não é um caso único, há pontes bem altas no curso médio e alto de bastantes rios aqui e em Astúrias, por não ir moi longe. Para nós, o motivo de fazer a ponte dessa maneira é impedir o passo dos barcos polo rio. Queremos dizer que esse efeito não é um defeito da construção. É o objectivo dela. O que passava antes Desde o 844 da nossa era até aproximadamente o ano 1100 a nossa terra estivo sujeita a ataques dos nórdicos, ao igual que a Bretanha a Irlanda e o resto de países da fachada Atlântica da Europa. Os vikingos atacaram as nossas rias e o interior, chegando a sitiar Compostela em duas ocasiões, e entrando até o Courel noutra. A partir de finais do século XII não há mais ataques que chegarem até o interior. Nos séculos escuros é famoso o saqueo de Cangas, que não era uma vila fortificada, polos piratas berberiscos. Mas não é até a toma de Vigo e Pontevedra polos ingleses no 1719 que é tomada uma vila do fundo das rias.E aqui já não estamos a falar de piratas, trata-se duma campanha militar moderna, da que haverá que falar noutra ocasião. O que cambiou depois do século XII foram as pontes. Nas Rias Baixas é onde melhor se pode ver, ainda que há exemplos por toda a beira-mar. As pontes Na ria de Vigo está a ponte de Ponte Sampaio sobre o Verdugo. Aparece citada na História Compostelana, Gelmirez pediu ao conde Raimundo de Borgonha, governador da Galiza em nome do rei Afonso VI,que eliminasse a pontage que se pagava por o passar, e parece que o conde aceitou. Co que já devia de haver uma ponte a começo do século XII. Na ria de Ponte Vedra, a ponte do Burgo sobre o rio Lerez. Esta ponte há ser contemporânea da fundação da vila por Fernando II, já que logo do ano 1169 pouco mais ou menos. Na foto antiga fica bem claro o obstáculo para a navegação. Na ria de Arousa a ponte de Cesures sobre o Ulla. O foro da vila de Padrão é do ano 1164 e a ponte há ser da mesma época. Também concedido polo rei Fernando II. Moi importante, porque fechava um dos acessos à Compostela e o melhor acesso ao interior pola Ulhoa. Na ria de Muros e Noia está a ponte Nafonso sobre o Tambre. Adoita-se considerar que o Afonso do nomeseria o nosso Afonso VIII, filho de Fernando II. Isto dataria a construção entre 1188 e 1230. Não resulta estranho que fosse o último, as dificuldades da construção foram muitas, e tivo que se reconstruir parcialmente no século XIX. A tecnologia da época estava chegando a os seus limites. Como funcionava Estas pontes faziam parte dum sistema de fortificações mais amplo. Não é casual que a construção da maior parte deles fosse na mesma época. Parece que nossos reis Fernando II e Afonso VIII mandaram os fazer ao mesmo tempo que as vilas forjicadas da Beira-mar. Cando no 1230 o reino foi unido á coroa de Castela, deixou de se desenvolver esta política e as vilas da entrada das rias quedaram sem fortificar salvo alguma excepção como Baiona. O que fai tão eficazes a essas pontes é o difíceis que são de destruir. E não chega com tomar as pontes há que destruí-las para eliminar o obstáculo. Os barcos vikingos poderiam passar por debaixo coa maré baixa com tal de quitar o mastro. Mas para voltar teriam que fazer o mesmo. E a única maneira de assegurar o passo seria tomar a ponte côas suas fortificações e defendê-la. Mas isto implica que para passar a ponte de Pontevedra há que tomar a vila de Pontevedra e défende-la e para passar a de Cesures há que tomar Cesures e Padrão. E o mesmo para cada ponte que acharem. Nestas condições uma expedição de piratas deixa de ser rendível moi rápido. E o Minho? Pode parecer raro que o mesmo projecto não se levasse adiante no rio Minho, sendo como é a melhor via para navegar cara ao interior da Galiza. Ao nosso modo de ver há três motivos que o explicam: • À primeira: o tamanho da ponte que seria necessária. Para fazer uma ponte das dimensões das outras teria que ser á altura de Rivadavia. Os cartos e esforço que custaria fazer seriam enormes. E já vimos que a ponte Nafonso estava nos limites do que se podia fazer. • A segunda é que desde o século XII o Minho era uma fronteira e como tal havia fortificações a um lado e outro. O rei Fernando II tivo que trasladar Tui á sua localização atual desde a beira do rio para a poder defender. • A terceira é maiores da anterior: o Minho era uma via comercial desde antigo e, como tal, vigiada. Era mais perigoso que os piratas se colar por onde ninguém os aguardava. Fechar essa via faria mais difícil vender o vinho do Ribeiro aos ingleses. Em conclusão. Pouca gente que passar polas ditas pontes a dia de hoje pensaria que eram algo mais que uma estrutura de transporte, mas tinham outra função igual de importante. Esta função defensiva não é única das Rias Baixas e noutra ocasião haverá que passar revista as pontes que há noutras partes da beira-mar, e ás que não há.


Summary: Para alén de empréstimos, posuía a través de Xesgalicia unha participación do 7% na téxtil.

A nova da quebra de Caramelo supón unha nova xerra de auga fría para o tecido empresarial galego e para o emprego, nomeadamente na Coruña, onde a destrución dos postos da téxtil súmase aos EREs de Extel, Atento... A firma pide a liquidación ao non poder remontar a situación na que se atopaba e embora a inxección de cartos públicos da Xunta, que sumaban por volta duns 20 millóns de euros. A Xunta, a través de Xesgalicia, ten unha participación dun 7% na firma quebrada. Pagou uns 3,2 millóns de euros polas accións. A isto hai que engadir os 16 millóns de euros en empréstimos públicos na liquidada Caramelo Gestión e medio millón en Caramelo SA. A fin desta empresa téxtil supón o fechamento das súas tendas, da central e o corner que posuía en El Corte Inglés. Perderanse 169 empregos, dos cales perto de 80 en Galiza, a maioría deles na central (61) e 14 en tendas, ademais de 4 no mencionado 'corner'. A compañía, propiedade do grupo Inveravante, de Manuel Jove, apontou nun comunicado que entre as causas da quebra estaba a "actividade danada pola crise de consumo en Europa e nomeadamente en España".


Summary: Os dispositivos de extinción dan por estabilizado o incendio forestal que afecta os municipios de Cualedro e Monterrei, e que arrasou 1.535 hectáreas de terreo, o máis grave desde a vaga de incendios de 2017.

O incendio detectado no concello de Cualedro o pasado 29 de xullo, na parroquia de San Millán, continúa activo. A raíz do rápido avance das lapas, empurradas polos fachos de vento, o municipio de Monterrei tamén se veu afectado. A veciñanza de San Cristovo, núcleo deste concello, tivo que ser desaloxada das súas casas logo de que a Xunta da Galiza se vise obrigada a activar a situación 2. Outro lume orixinado en Monterrei calcinara previamente un total de 720 hectáreas de terreo. No caso do de Cualedro, desde a primeira xornada na que se detectou a Consellaría de Medio Rural cifra a superficie afectada en 1,535 hectáreas, das que 525 son agrícolas. Segundo o último parte emitido por Medio Rural esta mesma mañá, os traballos de extinción mobiliaron dous técnicos, 42 axentes,105 brigadas, 43 motobombas, seis pas, 13 helicópteros e 13 avións, así como membros da Unidade Militar de Emerxencias (UME). A última hora da quinta feira, o incendio tomou o rumbo do municipio de Oímbra, alcanzando a área situada entre Bousés e A Granxa. Os medios aéreos conseguiron atallar as lapas e illar o lume ao carón da estrada que une ambas localidades, polo que a alcaldesa de Oímbra, Ana Villarino, non chegou a percibir en ningún momento risco para a veciñanza destas zonas. Na mesma área, un incendio orixinado en Chaves, Portugal, cruzou a raia a través do municipio de Vilardevós, a onde se trasladou a Brigada de Reforzo de Incendios Forestais. A fronte do lume, quilométrica, provocou unha densa fumareda. Nesa xornada foi detectado outro incendio no concello de Rodeiro, que está estabilizado e que afectou a unhas 100 hectáreas, mentres que o localizado na Pobra da Caramiñal na sexta feira queimou 42,42 hectáreas. A oposición pide medidas O deputado electo polo BNG, e responsábel da área de Medio Rural durante a pasada lexislatura, Xosé Luís Rivas 'Mini', reclamou medidas de vixilancia específicas para aquelas zonas nas que, ano tras ano, se repiten os mesmos incendios abarcando tamén a mesma área de afectación. É o caso dos municipios de Cualedro e Monterrei, que pertencen ao distrito forestal, o número XIV Viana-Verín, que máis sinistros rexistrou entre 2007 e 2018. Tamén o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, se pronunciou na quinta feira en relación aos lumes rexistrados este verán. O líder socialista criticou a "situación de falta de coidado do medio rural e a falta de prevención e coidado das masas forestais". Folga do persoal técnico Este 1 de agosto, arredor dun cento dos profesionais técnicos que integran o servizo de prevención de incendios forestais da Xunta están chamados á folga. Nunha concentración, representantes dos sindicatos organizadores aseguraron que as súas reclamacións non pasan por subas salariais, senón por unha adaptación do servizo "ao século XXI". O Diario Oficial da Galiza recolleu onte os servizos mínimos desta folga de carácter indefinido, que fixa en 100% nas tarefas de coordinación durante a tempada de alto risco de incendios.


Summary: Propoñemos a persoas con diferentes perfís que partillen coas lectoras de Nós Diario sete cancións para escoitar nestes días de quedar na casa pola crise do coronavirus.

Chegamos ao final desta experiencia de música para o confinamento coa actriz Cris Iglesias como convidada. Con ela facemos un percorrido dunha semana, a modo de diario, cunha canción para cada día na casa para quedarnos co importante. Entre os seus últimos traballos figuran a serie Auga Seca, unha coproducción galego-portuguesa, a curta 16 de decembro, de Álvaro Gago, e mais o filme Eroski Paraíso, de Jorge Coira, baseada na peza teatral da compañía Chévere. SEGUNDA FEIRA "You gotta Be. Porque todo é cuestión de actitude e este tema noventero de Des'ree é un bo motivo para comezar a semana" TERZA FEIRA "Guadi Galego é unha sorte que temos na Galiza. A pesar da dureza dos tempos, estamos Cheas de vida! Sempre!" CUARTA FEIRA "Varios dos meus amigos, compañeiros de vida musical durante anos, emigraron a Holanda. Alí formaron o grupo Mamihlapinatapai (si, podes volver ler o nome) esencia galega polo mundo, amigos loitadores, eles teñen Galiza moi presente, aquí Chove sempre e nós botámolos de menos" QUINTA FEIRA "Dá igual que se achegue a finde… Eu Non quito o chándal neste confinamento, e ti seguro que tampouco. Novedades Carminha arranxa calquer día e non só por seren boa xente" SEXTA FEIRA "Desde a túa casa ou onde queira que esteas, non esquezas que nós temos o poder. People have the power de Patti Smith, unha das miñas grandes referentes" SÁBADO "Non pode faltar Freedom de George Michael, porque si, gústanme moito os clásicos 90´s e desde que vin o grande espectáculo Shock de Andrés Lima o ano pasado, este tema cobrou ainda máis importancia no meu día a día para darme moita enerxía. Penso nos meus compañeiros de Fariña, o espectáculo, cando nos dispoñemos a saír a escena e sempre esbozo un sorriso" DOMINGO "Uxía e Narf levan anos acompañándome nesas noites de sono difíciles. Porque quen puidera agora marchar a Zemambiquo por un tempo, Narf. A súa nana non entende de idades e a poesía feita música cura sempre" E aquí a listaxe para escoitar as cancións:


Summary: O sucesor de Feixoo realizou este sábado o primeiro acto de campaña para liderar o PPdeG. No acto asegurou que tratará de deseñar o "mellor" Goberno galego sen atarse a cotas territoriais.

O candidato para liderar o PPdeG, Alfonso Rueda, quen tamén sucederá a Alberto Núñez Feixoo á fronte da Xunta nuns 15 días, decidiuse por Lugo para iniciar a súa campaña interna para liderar o PPdeG no seu 18º Congreso que se terá lugar os días 21 e 22 de maio en Pontevedra. No acto, realizado este sábado, reivindicou reivindicou o traballo do vicepresidente segundo e responsábel de Economía en funcións, Francisco Conde, de quen asegurou que, se o desexa, seguirá con el no novo Executivo galego. O propio Conde acompañoulle no acto, no que interveu tamén a líder provincial, Elena Candia. Rueda formaliza a súa candidatura e promete dar continuidade ao "estilo Feixoo" Previamente, fixo un chamamento á "unidade" para conseguir a "estabilidade" que, ao seu modo de ver, garante os bos resultados electorais e podería sentar as bases non só para contribuír a unha vitoria de Feixoo, agora líder do PP, no Estado español; senón tamén para o seu reto último: unha quinta maioría absoluta consecutiva na Galiza en 2024. Tamén chamou aos seus a evitar discusións que lles tratan, dixo, de "meter" os seus rivais políticos coa intención de debilitarlles. Proclamou con contundencia que "non hai catro" PPdeG e para "non fallar a Feixoo" pediu "o apoio de todo o mundo". "Continuidade" si, "continuísmo" non Durante o acto, Rueda insistiu nunha idea que lanzou xa en días pasados: rexeita o "continuísmo" mais si buscará a "continuidade" das "cousas boas" que herda do seu antecesor, co fin de facelas "aínda mellores" e tentando, ao mesmo tempo, "innovar". Feixoo dimitirá "de inmediato" e Rueda será presidente en maio Esta mesma xornada, nun acto en Compostela como vicepresidente primeiro en funcións, Rueda foi preguntado acerca de se conservaría a todo o equipo do seu antecesor e se mantería a 'tradición' de Feixoo de non responder a cotas territoriais na conformación dos seus sucesivos executivos. Rueda, que deixou a porta aberta a introducir cambios -"en dúas semanas verémolo", dixo-, asegurou que el é partidario de contar coas e cos "mellores", con independencia da súa procedencia. E subliñou que, en base a este criterio e alleo a cotas territoriais, tratará de deseñar "o mellor Goberno posíbel". Poucas horas despois, en Lugo, xa desvelou a intención de, como mínimo, contar co que até o de agora foi vicepresidente segundo de Feixoo, Francisco Conde.


Summary: Causa Galiza chega a este 25 de Xullo cunha boa nova: a Audiencia Nacional retirou a acusación de "pertenza a banda armada" contra 9 membros desta organización independentista detidos en outubro de 2015 cun gran despregamento policial e mediático. Falamos con Joam Peres, do comité executivo de Causa Galiza e unha das persoas imputadas.

A Audiencia Nacional retirou a acusación de "pertenza a banda armada" aos 9 militantes de Causa Galiza detidos en 2015 no marco da Operación Jaro. Que valoración facedes dese paso? E como fica o proceso contra estes independentistas após esta novidade? O proceso vivido nestes catro anos é a demostración práctica do que é a Audiencia Nacional: en 2015 sacáronnos da cama de madrugada a punta de metralleta. O benemérito corpo tivo a deferencia de advertir nalgún consello de redacción do que tivemos noticia de que a cobertura informativa das detencións entrañaba perigo porque poderíamos oferecer resistencia armada. A acusación, daquela, era que Causa Galiza era o "brazo político" dunha suposta organización armada independentista. Fomos expostos e expostas a un xuízo mediático unánime e inapelábel. O delegado do Goberno español na CAG, Santiago Villanueva, parabenizábase na TVG da "desarticulación da banda" e La Voz de Galicia aínda anunciaba recentemente que eramos nada menos que a "columna vertebral" de "Resistencia Galega". Con todo, a Audiencia Nacional, despois de examinar presuntamente os dados, decidía devolver o status legal ao suposto "brazo político" e, paradoxalmente, manter as imputacións "por pertenza a organización armada" ás nove persoas procesadas. De existir pola nosa parte unha actividade delitiva organizada, esta canalizaríase a través de Causa Galiza. Que a organización recuperase a condición legal invalidaba todo o proceso, mais non foi así: mantiveron a imputación de "pertenza". Finalmente, hai 20 días, a Audiencia Nacional desimputábanos tamén deste delito, co que todo o número montado en 2015 –a "desarticulación" da que falaba Santiago Villanueva, Fernández de Mesa, a Guardia Civil e La Voz de Galicia– demostrou ser unha absoluta farsa policial, xudicial, mediática e política. Evidentemente, todo isto responde a un cálculo político. Neste momento, sabemos que iremos a xuízo por enaltecemento, con posibilidade de condenas menores de prisión, de 1 a 3 anos e de inhabilitacións para traballar nas administracións públicas Agora, co proceso xa totalmente deconstruído, manteñen a acusación de "enaltecemento do terrorismo", que tamén é falsa, e doce persoas iremos a xuízo a Madrid proximamente por este motivo: nós temos feito parte de dinámicas de solidariedade con independentistas presos, como é público e notorio, mais non se pode dicir que defendésemos no noso traballo político o emprego da violencia. O que sucede é que a tipoloxía delitiva do "enaltecemento" é tan elástica e interpretábel que aquí se abre unha auténtica zona de impunidade xudicial. Basta dicir que, no seu día, os actos de memoria histórica sobre a Revolución Galega de 1846 aparecían como material do sumario. Neste momento, sabemos que iremos a xuízo por enaltecemento, con posibilidade de condenas menores de prisión, de 1 a 3 anos e de inabilitacións para traballar nas administracións públicas. Nós chamamos a sociedade galega a avaliar con detención os dados obxectivos existentes, a tirar as conclusións necesarias, a responder perante o xuízo, que será en cuestión de semanas, e, sobre todo, a imaxinar cal pode ser a veracidade doutros operativos que deron continuidade ao noso, como foi a Operación Jaro II contra Ceivar, ou a chamada Operación Lusista de xuño. Denunciades que o independentismo está sometido a periódicos procesos represivos (policiais, xudiciais, mediáticos...) para evitar o seu desenvolvemento e tentar 'confinalo' nunha lóxica represiva que absorba os seus esforzos... Denunciámolo porque é unha realidade obxectiva que isto sucede con certa periodicidade. Na autodenominada "etapa democrática" e antes dela: coa UPG en 1975 antes do inicio da fraude da Transición; co PGP e Galicia Ceibe (OLN) antes do referendum estatutario; coa APU en 1991; con AMI en 2005; con Causa Galiza en 2015 unha vez se confirma a vontade de continuidade independentista despois dos acontecementos de 2012… A aposta do Estado é constrinxir o independentismo a unha dialéctica marxinal en que cubrirse dos golpes e denunciar a represión sexa a única ou praticamente a única folla de rota posíbel. Nese círculo vicioso, por encomiábel que sexa manterse en pé, nada hai que facer. Cando entraron nas nosas casas en 2015 non procuraban armas nen bombas. Procuraban desarticular un gromo de proxecto político que saben que ten potencialidade e condicións obxectivas para o seu crecemento e instaurar un estado de pánico na militancia e un cinto sanitario. Cortar a herba a rentes do chan. Coa humildade con que se deben facer este tipo de afirmacións, queremos dicir que non o conseguiron, que tivemos a capacidade para continuar e que nos mantivemos en pé a pesar das dificuldades evidentes de todo o tipo. Non temos vocación de Pepiño Grilo de ninguén e moito menos de factor testemuñal Está aí a cuestión dos presos e presas independentistas. Historicamente, a represión cébase de maneira sistemática nas persoas e organizacións que puxeron sobre a mesa a carta independentista e posibilitaron co seu sacrificio persoal que hoxe exista nación política e unha perspectiva de ruptura. Iso foi así, de maneira tráxica, en 1846; en 1856, cando varios participantes no Banquete de Conxo eran condenados á deportación ás Illas Marianas; en 1936, cando a práctica totalidade dos membros do Comité da Autonomía son asasinados e se producen execucións, encarceramentos, etc. de decenas de cadros e militantes do PG e esa práctica do Estado chega até hoxe. A sombra da represión é inherente á existencia dunha vontade galega de soberanía e non depende dos chamados "métodos de loita", como demostra sen resquicio para a dúbida o que sucede en Catalunya. Hoxe, como ocorre desde 1975 de xeito practicamente ininterrompido, existen mulleres e homes independentistas que están presos e dispersados. Son, á marxe da consideración política que merezan a cada quen, a expresión dun problema político de soberanía. Nós reclamamos o respecto para os seus dereitos humanos, políticos e constitucionais, a súa repatriación e, tamén, a súa liberdade e emprazamos o Estado español para que abra vías democráticas á solución do problema galego através do exercicio do dereito de autodeterminación. O lema deste ano de Causa Galiza é 'Independentismo en marcha', unha frase que pon en bandexa a pregunta: en marcha... cara a onde? En marcha cara á edificación dun proxecto político e unha estratexia que aposten de maneira explícita e desacomplexada na independencia nacional e que definan, e constrúan, as condicións obxectivas e subxectivas para a mesma. Hoxe, con Causa Galiza, temos un embrión dese proxecto, mais é evidente que a este gromo hai que lle dar consistencia organizativa, política e ideolóxica, maior participación de independentistas e sobre todo dotalo dunha táctica e unha estratexia que podan abrazar milleiros de patriotas. Esta é a dirección da marcha. Non temos vocación de Pepiño Grilo de ninguén e moito menos de factor testemuñal. Fronte á crise do réxime e do Estado españois é o momento de pór sobre a mesa perspectivas estratéxicas máis do que siglas partidarias Causa Galiza convoca este 25 de xullo, a diferencia de anos precedentes, sen poñer antes sobre a mesa o convite a abrir un diálogo entre as diferentes forzas soberanistas para testar a posibilidade dunha manifestación unitaria. Por que? En convocatorias anteriores, exploraramos a posibilidade dun Día da Patria que, por riba de siglas, materizalizase a converxencia de distintos sectores sobre principios e obxectivos independentistas e ruturistas, que formalmente son asumidos por todos, en vez dunha "competencia" velada sobre a capacidade de mobilización de diferentes organizacións políticas cun final xa coñecido. Máis un día de nación do que un día de partido. Pensábamos, e pensamos, que fronte á crise do réxime e do Estado españois é o momento de pór sobre a mesa perspectivas estratéxicas máis do que siglas partidarias. No entanto, é obvio que non existía no pasado, nin existe agora mesmo, aínda, a vontade necesaria para avanzar nesta dirección, que o nacionalismo non-independentista está convencido de ser o único proxecto político nacional viábel e que refuga esta claridade programática e práctica e, por último, que o independentismo organizado, aínda minoritario, carece da capacidade necesaria para impór axendas, ritmos e dinámicas a outros axentes. Á vista da experiencia pasada, e da liña política cotiá e ás prácticas doutros interlocutores posíbeis, decidimos renunciar á tentativa neste momento e agardar a que outras condicións fagan posíbel un Día da Patria que, por riba de proxectos partidarios, poña na rúa a nación que aposta en romper con España, xa que non existe outra concreción posíbel da soberanía nacional. Unha manifestación para reclamar a independencia como "única saída" á situación do pobo galego. Incidides en que o autogoberno actual fai parte do problema e non da solución. Remítome aos diagnósticos que tanto o nacionalismo popular como o independentismo fixeron no seu día en relación ao réxime autonómico: o "autogoberno" é tan só unha descentralización administrativa, carece de poder político real, é incapaz de contrarrestar as tendencias fortes –laborais, económicas, demográficas, etc.– de fondo que definen o futuro da nación e, aliás, a posibilidade dun alargamento progresivo e periódico dese "autogoberno", que no pasado se proxectou como estratexia realista e pragmática, é unha ilusión. Esta é a grande conclusión que, da nosa óptica, se tira do proceso catalán… O independentismo, ou se concreta en estratexia e táctica concretas, fases, obxectivos, medios, etc., ou é unha retórica abstracta de autoxustificación. Ao tempo que esa perspectiva gradualista decai, porque a elevación do teito competencial só será factíbel como encoro de contención fronte a procesos independentistas en fase avanzada, a tendencia real é a contraria: o esvaciamento do réxime autonómico que se executa coas sentenzas dun árbitro caseiro como o TC, a invasión competencial do Estado, etc., mais tamén con decisións que ocorren fóra da esfera institucional estrita, como a venda das caixas, a deslocalización de empresas, etc. Con este panorama, ter como única folla de rota real a xestión da administración autonómica ou o despexo de Feixoo é unha limitación evidente. Non negamos a utilidade, mesmo psicosocial, de despexar o PP, mais a xestión ten uns límites que coñecen mesmo quen apostan nesta perspetiva e carecen de plano B para alén de alusións abstractas ao dereito de autodeterminación, a soberanía e, incluso, a independencia. O independentismo, ou se concreta en estratexia e táctica concretas, fases, obxectivos, medios, etc., ou é unha retórica abstracta de autoxustificación. Como superar o actual escenario no que o proxecto explicitamente independentista non é percibido como alternativa ou opción pola sociedade galega? Non é percibido porque aínda non o é. Temos que ser claros e claras ao respeito e evitar ensoñacións... Existe no plano teórico unha perspectiva e un proxecto estratéxico que poñen en cuestión o status quo actual da Galiza, que se confrontan dialecticamente cos do nacionalismo non-independentista, que van para alén deste, mais suxerir que Causa Galiza é "a alternativa" a día de hoxe sería irrisorio. Mudar esta situación de saída é o noso reto, mais requere esforzo e determinación militante, traballo e introdución social, unha folla de rota críbel, a renuncia ao ideoloxismo esquerdista e a comodidade do gueto autorreferencial, etc. As condicións para que un proxecto independentista ascendente ocupe hoxe o seu espazo neste país xa están dadas. Un Día da Patria que se celebra no centenario da asemblea das Irmandades da Fala que denominou esta data como Día Nacional da Galiza, algo que salientastes na precampaña do 25X. Os precursores marcaron un camiño: a afirmación da nación e a perspectiva da súa soberania política, que en cada etapa histórica foi adoptando unha concreción maior. Parécenos significativo que o que comezou en 1919 e desde 1968 é Día da Patria sexa unha data que na maior parte das súas celebracións neste século estivese submetida a prohibicións, clandestinidade, violencia policial, etc. que non se limitan aos períodos ditatoriais vividos, senón que alcanzan incluso o réxime actual. Causa Galiza aínda hai poucos anos mobilizábase no Día da Patria cercada por un cordón policial e por outro de independentistas que protexían a manifestación da acción policial. Agora, á vista da inutilidade desta política, porque a data está asentada, recorren á despolitización e a folclorización do día nacional. A este respecto, o discurso de todos os partidos españois sen exclusións é clarificador. Que tedes que dicir a quen argumentan que na Galiza só é viábel un proxecto nacionalista e que ese proxecto é o que hoxe é social e electoralmente hexemónico? A nosa existencia á marxe do BNG, con vontade de construír un proxecto e unha estratexia independentistas autónomas, é a conclusión lóxica de varias premisas. A primeira, que non percibimos na dirección do BNG a decisión estratéxica de impulsionar un proceso independentista a partir do presente: de facto, á marxe das retóricas congresuais, que deron pasos importantes, avaliamos que a praxe da dirección do BNG está rumada a xerir o marco autonómico e alcanzar unha mellora estatutaria que da nosa óptica é inviábel. A segunda, que achamos imposíbel mudar esa orientación xeral "desde dentro", como pretenden outros e outras independentistas, porque dubidamos seriamente do realismo desa opción e rexeitamos supeditar o proxecto independentista a un contentor que non o é, converténdoo nunha "cor" máis do arco da vella nacionalista. Por último, existe quen repite a ladaíña de certo sabor colonial de que "o país non dá para máis" e risca de "maximalista" a reivindicación explícita da independencia nacional e a articulación dun proxecto político e unha estratexia deste tipo. Nós dicimos que, a medio e longo prazo, esa é a única saída á situación actual e que urxe remangarse para construír as ferramentas que fagan posíbel ese proceso. Que é o 'Processo Trevinca'? O Processo Trevinca está intimamente ligado con todo o que expliquei máis arriba. Á espera aínda de como clausuren o noso proceso político-penal, nós evidenciamos –permítase a soberbia unha capacidade e determinación de resistencia política encomiábel–. Restauramos Causa Galiza despois dun ano de ilegalización, fixemos fronte ás consecuencias materiais e subxectivas do proceso e superamos situacións de soidade extrema. A fase que abre este 25 de xullo pode ser a saída do túnel. Con todo, estamos conscientes de que resistir é insuficiente. O independentismo non existe para enfrontar a represión e celebrar unha manifestación anual. Agora corresponde dar máis un paso adiante e ese paso é dotar de fortaleza organizativa e militante este gromo de proxecto político independentista, actualizar e cohesionar os diagnósticos sobre a realidade en que vamos actuar e definir unha estratexia xeral de avanzo independentista. O Processo Trevinca pretende resolver todas estas incógnitas coa participación directa das e dos independentistas que acreditan na necesidade dun proxecto político autónomo doutros proxectos e estratexias que apostan explícita ou implicitamente na mellora estatutaria, ou abrazan a xestión do marco autonómico como única opción sen ningún plano B.


Summary: Compostela acollerá esta quinta diversos actos e iniciativas do nacionalismo, nunha xornada na que o soberanismo será protagonista.

As rúas de Compostela volverán este 25 de Xullo ser o escenario no que se van desenvolver os diferentes actos e propostas con motivo do Día da Patria Galega, nunha data que vai servir para tomar o pulso do nacionalismo e da proposta soberanista. Será na mesma xornada na que Felipe de Borbón desembarca en Galiza como Rei de España para asistir a un acto da Igrexa católica a escasos metros de onde milleiros marcharán polo recoñecemento de Galiza como nación. BNG A cita principal será ás 12:00 na Alameda de Compostela, lugar de inicio da manifestación do BNG, que este ano decorrerá baixo a lenda 'En pé por Galiza. Soberanía. Democracia. Dereitos'. Desde a fronte nacionalista queren converter a celebración do Día a Patria nunha "demostración de forza" para garantir a presenza de Galiza no debate soberanista aberto no Estado, non só como unha aspiración política senón tamén como a mellor ferramenta para resolver os problemas reais da cidadanía galega. Mais o día non remata para @s 'bloqueir@s' co acto da Praza da Quintana. O Campus Sur co Festigal e o xantar de convivio mantén a chama da xornada. Anova Anova-Irmandade Nacionalista realizará un acto político ás 13:00 horas na compostelá Praza 8 de Marzo (na entrada da Rúa de San Pedro), no que decorrerán diferentes intervencións pondo o ramo o seu portavoz nacional, Xosé Manuel Beiras. Posteriormente, e en Belvís, terá lugar un convivio. Compromiso por Galicia A formación galeguista celebra este 25 de Xullo baixo o lema 'Coa forza do compromiso. Autogoberno e democracia'. Unha ofrenda floral e un acto político ás 12:00 no Panteón dos Galegos Ilustres será o acto central. Posteriormente, os galeguistas desprazaranse até o Parque de Belvís, onde terá lugar o resto de actividades políticas e lúdicas, o xantar, a exhibición de xogos tradicionais e varios concertos. Nós-UP A manifestación de Nós-Unidade Popular sairá da Alameda de Compostela ás 12:30 horas sob a palabra de orde 'República galega, feminista e socialista'. Ás 13:30 será o acto político na Praza do Toural. Belvís será o escenario do posterior xantar e diversas actividades. Causa Galiza 'Para vivermos com dignidade no nosso país. Independência' é o lema da manifestación de Causa Galiza, que sairá da Alameda de Compostela ás 13:00 horas. A organización independentista ten, ademais, convocada a I Romería Popular para realizar en Lasalhe após o acto político.


Summary: Armando Requeixo fálanos da obra de teatro infantil Arlequino Viceversa (Edicións Embora), de Diana Varela Puñal, galardoado co Premio Estornela da Fundación Neira Vilas

Existen eidos da escrita literaria en galego que xogan cunha desvantaxe evidente. En xeral, todo o producido no noso idioma padece dese mal, pero está claro que, dependendo dos xéneros e apostas creativas que esteamos a falar, as eivas aínda se fan máis acusadas. O teatro é, con certeza, unha arte que nunca gozou dunha implantación masiva entre nós, nin o escrito nin sequera o escénico. Houbo, xaora, tempos menos malos e tempos peores, mais desafortunadamente creo que non pode afirmarse, sen obxeccións, que este xénero —nin no pasado nin no presente— teña gozado do favor maioritario do público, ou, polo menos, dunha atención en verdade ampla da que, sen dúbida, é merecente. A teatro infantil —ao que se suman certos prexuízos comparativos respecto desa convención que adoita chamarse literatura de adultos— aínda experimenta un arrombamento maior Por descontado, se isto é así para todo o fenómeno dramático galego, o teatro infantil —ao que se suman certos prexuízos comparativos respecto desa convención que adoita chamarse literatura de adultos— aínda experimenta un arrombamento maior. Por iso é tan importante que existan plataformas que promovan a súa existencia e divulguen as obras que van, aos poucos, xurdindo. Neste sentido, o labor levado a cabo pola Fundación Neira Vilas coa convocatoria do Premio Estornela de Teatro creo que é exemplar, pois posibilita que os nosos creadores acheguen propostas coas que alimentar esa canteira esencial que é o teatro escolar e o teatro dos grupos infantís de asociacións culturais e de veciños. Pois ben, dende hai un tempo as ferrolás Edicións Embora están a colaborar coa Fundación Neira Vilas na publicación dos textos gañadores (por veces tamén dos finalistas) deste certame, que agora edita na nova colección Tren das Cores. Á última das pezas distinguidas co Premio Estornela quero referirme agora, pois Arlequino Viceversa, que así se titula o libro, é unha obra de Diana Varela Puñal que avanza nesa liña posibilista de teatro próximo, moi accesible pola inxeleza estrutural e a depuración estética do texto, que fan posible a súa lectura tanto aos máis noviños como aos que non o son tanto con igual agrado e que dispón toda a loxística escénica de xeito tal que resulta doada a súa adaptación ás táboas sen necesidade de grandes desembarcos. Ofrece unha lectura en valores, con marcado acento para cuestións como a defensa das tradicións propias, a necesaria convivencia interxeracional, a esperanza e a ilusión por vivir, a capacidade para soñar e emocionarse A maiores, Arlequino Viceversa ofrece unha lectura en valores, con marcado acento para cuestións como a defensa das tradicións propias, a necesaria convivencia interxeracional, a esperanza e a ilusión por vivir, a capacidade para soñar e emocionarse e aínda a importancia da solidariedade a a amizade. Ambientada no tempo do Entroido, Arlequino Viceversa —que dende o propio anuncia airexas de homenaxe metateatral— ofrece catro actos nos que vai tecéndose un trama festiva e familiar no que o elemento fantástico tamén comparece e onde hai unha visión amable e esperanzada da realidade. Os diálogos amenos, salferidos polo humor, e a inequívoca empatía que espertan os personaxes fan deste Arlequino Viceversa unha peza coa que Diana Varela Puñal consegue conmover como xa o fixera cos poemarios Fíos ou Animal abismo ou a poética tamén vehiculada para os máis pícaros de As trovas de Midas, títulos aos que agora se engade este título de Embora que confirma o bo momento da autora e do premio do que se fixo acredora.


Summary: Descenso "drástico" de casos. Isto é o que leva a Consellaría de Sanidade a levantar as medidas restritivas que padecía Ortigueira desde o 3 de outubro para tratar de frear a Covid-19.

A Consellería de Sanidade decidiu levantar as restricións no municipio coruñés de Ortigueira tras rexistrarse un descenso "drástico" do número de casos de Covid-19 nesta localidade. Así o anunciou o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, tras a reunión do subcomité clínico da sexta feira, na que confirmou que no resto da Galiza mantéñense as restricións vixentes. Respecto diso, a directora xeral de Saúde Pública, Carmen Durán, destacou que o descenso "drástico" de casos de Covid en Ortigueira sitúan a taxa deste municipio por baixo da media de Galicia. Carmen Durán ratificou que iso supón que "se poidan levantar" as restricións "con certa seguridade" en Ortigueira, mentres que se manteñen o resto de medidas establecidas na Galiza, como a limitación de reunións a 10 persoas. Desde o pasado 3 de outubro ás persoas maiores de 75 anos e as que presentasen algunha enfermidade respiratoria evitar saídas en as horas de previsíbel afluencia ou concentración de persoas na vía pública e en espazos ou estabelecementos abertos ao público, co fin de reducir os riscos derivados da coincidencia con outras persoas. Ademais, prohibíronse as actividades de festas, verbenas e outros eventos populares, así como a clausura de atraccións de feira. O conselleiro non adiantou medida adicional ningunha para o conxunto da Galiza nin restricións concretas para os concellos.


Summary: A Asociación de Escritoras/es en Lingua Galega realiza o vindeiro sábado 26 de setembro o VI Congreso de Escritoras/es no Pazo da Cultura de Pontevedra que leva por título "Para que(n) escribimos o futuro?".

Segundo a AELG, este é un encontro periódico cuxa finalidade é a de "dotármonos dun espazo de reflexión sobre a situación do sistema literario no que estean presentes aqueles temas que preocupen ás/aos asociadas/os". A xuntanza organízase en varios grupos de traballo, que van desde os dereitos de autoría e profesionalización, da man de Francisco Castro; á oralidade como soporte literario, con Antonio Reigosa; o futuro da literatura dramática, con Afonso Becerra; novas formas de edición, con Rosalía F. Rial; a Lusofonía como renovada oportunidade, a cargo de Carlos Quiroga; e formación de lectores/as, con Ledicia Costas. Para rematar haberá unha posta en común de todos os grupos e presentarase a nova web da AELG. O peche estará a cargo do grupo musical Xardín Desordenado, que interpretarán cancións compostas sobre textos de varias poetas galegas de distintas xeracións: Rosalía de Castro, Olga Novo, Enma Pedreira, Pilar Pallarés, Luisa Castro, Marta Dacosta e Cristal Méndez Queizán.


Summary: A portavoz de Medio Rural do Grupo Socialista, Carmen Rodríguez Dacosta, urxiu na sexta feira a Xunta a pedir a declaración de zona catastrófica das zonas afectadas polos lumes forestais. Presentou unha batería de iniciativas parlamentarias para reclamar a reformulación do sistema de xestión forestal cun servizo de prevención único, profesional e equipado dependente da Xunta, que conta cos recursos orzamentarios necesarios.

A socialista instou a Xunta a seguir o camiño marcado polos concellos, sinaladamente o do Barco de Valdeorras, e cumpra coas súas competencias para pedir a declaración de zona catastrófica na superficie arrasada polos incendios forestais. Esta fórmula, explicou, "permitiría axilizar as axudas e medios necesarios para os veciños". Sinalou que estes incendios puxeron sobre a mesa a "gran debilidade" do servizo de prevención e defensa contra os incendios, "focalizado polo Goberno galego na extinción no canto de adoptar medidas preventivas antes de que comecen os lumes". Reivindicou un "servizo único, profesional e equipado dependente da Xunta", que é quen conta cos recursos necesarios. Denuncian a falta de motobombas e que só "dous ou tres brigadistas" teñen que atender un incendio Explicou que os concellos carecen da capacidade orzamentaria da que si dispón o Goberno galego, que destina cada ano 142 millóns de euros á extinción e prevención de incendios. Engadiu a necesidade de "empregar unha cantidade moito máis importante na prevención que na extinción", logo de que o informe do Consello de Contas de 2016 sinalara que "debera ser gastado o 87 por cento en prevención e o 13 por cento en extinción, xusto o contrario do que fai a Xunta". Ademais de reivindicar a "reformular a xestión forestal", cargou contra un modelo de extinción "máis propio dos anos 90". Engadiu que o principal problema dos lumes "radica no abandono absoluto no que se atopa o noso rural, convertido nun territorio improdutivo". Iniciativas A socialista presentou unha batería de propostas "en positivo" para reclamarlle á Xunta que "poña en marcha de forma urxente un plan de recuperación da actividade agrogandeira e forestal fronte ao despoboamento do rural galego". Óscar Carrete, voluntario nos labores de extinción: "Moito posto de mando avanzado e isto é un caos, importámoslles un 'nabo' ás Administracións" Tamén comprende a "profesionalización da loita contra o lume" e "traballos de prevención durante todo o ano", sinaladamente antes da temporada de alto risco, "incluíndo ademais medidas de concienciación cidadá". Urxiu tamén a realizar plans de autoprotección e evacuación dos núcleos de poboación, e actualizar o dispositivo, implantando unha óptima organización dos medios materiais e humanos.


Summary: Teresa Ribera afirmou que "a Xunta non brilla polo seu compromiso social nin pola execución de recursos".

A vicepresidenta terceira do Goberno español e ministra de Transición Ecolóxica e Reto Demográfico, Teresa Ribera, cualificou este luns de "absolutamente lamentábel desde o punto de vista de fondo, forma e oportunidade política", as declaracións do candidato a liderar o Partido Popular (PP), Alberto Núñez Feixoo, quen asegurou nesta segunda feira que "o Goberno está a forrarse coa suba da luz e da gasolina". Rego: "Mentres as familias non poden pagar a luz, as grandes eléctricas gañaron 6.500 millóns en 2021" En declaracións aos medios despois dun acto, Ribera tamén criticou que as declaracións de Feixoo tivesen lugar despois da Conferencia de Presidentes na Palma, na que "traballaron na importancia de sumar esforzos e manter posicións construtivas" e cando parecía que iniciaba "unha viaxe ao centro". Asemade, lembrou que "a Xunta non brilla polo seu compromiso social nin pola execución de recursos". O galego é o Goberno autonómico que menos diñeiro achega ao servizo de dependencia A pesar das acusacións de Feixoo, Ribera mostrou a súa confianza en que estas declaracións sexan un "desliz". Defendeu que só así poe deixar de ser criticado pola súa familia europea (PPE), e ser visto como unha oposición responsábel "nun momento difícil para a sociedade española". Viraxe ao centodereita Por segunda vez desde que Feixoo anunciou que ía ser candidato á presidencia estatal do PP, o Executivo español enviou unha mensaxe pública ao aínda presidente da Xunta para que leve a cabo unha viraxe ao centrodereita. O Partido Popular europeo, preocupado polo pacto PP-Vox en Castela e León apoiado por Feixoo A pasada semana, con motivo do acordo de Goberno en Castela e León que o PP impulsou con Vox e que contou co apoio de Feixoo, varios integrantes do Executivo español e do PSOE acusaron Feixoo de abrir por primeira vez as portas dun Goberno ça extrema dereita após máis de 40 anos. A primeira decisión de Feixoo á fronte do PP recibiu as duras críticas do secretario de organización do Partido Socialista (PSOE), Santos Cerdán, que afirmou no seu Twitter "a moderación de Feixoo era isto", minutos despois de que se dera a coñecer o pacto. Feixoo, disposto a que o PP pacte con Vox en Castela e León O portavoz do PSOE, Felipe Sicilia sumouse ás críticas do seu compañeiro de formación. Tamén en Twitter, publicou "Núñez Feixoo estréase ao grande. Primeiro tapando as posíbeis corruptelas de Ayuso. E hoxe, permitindo que, por primeira vez, a extrema dereita de Vox entre nun Goberno".


Summary: Luis Davila, 'O Bicheiro'.

Luis Davila é O Bichero. Nos últimos anos o seu humor trascendeu das páxinas dun diario local ás redes sociais e de aí a todos os recunchos do país. Davila acaba de editar un libro onde recompila boa parte dos seus deseños e está a percorrer os teatros galegos da man de Carlos Blanco e dunha das súas personaxes máis coñecidas, Dora Desbrosadora, co espectáculo 'Menú do día!', co que, din, queren pór "un sorriso" entre tanta crise. - Os teus cadriños son moi coñecidos, tes mesmo un grupo de fans en Facebook con máis de 22.000 seguidores. Cal é o segredo do humor do Bichero? - Bon, coido que é reflectir nos cadriños o cotián. Gosto cando viaxo de me fixar nos detalles, as maneiras de falar e a forma de ser. Os meus cadriños recollen a idiosincrasia dos galegos. - Boa parte das túas viñetas focan a ollada no rural ou no mar, que teñen estes espazos? - Aí está a autenticidade do que somos. Parto deses ambientes e espazos para desenvolver o meu humor. - Vés de compilar máis de 200 tiras nun libro, 'Menú do día', a situación actual dá boa materia prima @s humoristas para desenvolverdes o voso traballo? - A verdade é que un labor importante dos humoristas é opinar. Aínda que dentro dos meus cadriños hai moita crítica social a respeito do que somos, tamén gosto de denunciar situacións que vexo inxustas. Nestes momentos, nos que choven problemas por todos os lados, se co meu traballo consigo arrincar un sorriso e facer reflexionar doume por satisfeito. - A actualidade tamén centra a obra que estás a presentar por todo o país xunto con Carlos Blanco e Dora Desbrosadora. Como xurdiu a idea? - Carlos chamoume un día á casa. Seguía o meu traballo polas redes sociais e convidoume a xantar en Pontevedra. Na conversa xurdiu a idea de comezarmos a colaborar dalgunha maneira. Os dous partillamos unha mesma idea sobre as cousas e sobre o país. Así xurdiu a idea. Fomos ao longo de 2013 dándolle forma e nos últimos meses ensaiamos moito para axustarmos os tempos de contar e debuxar. - Como está a ser a experiencia pois mesmo trocades os papeis nun intre da obra, non si? - [Ri]. Carlos púxome a proba. Cada certo tempo íame dando ideas de cal quería que fose o meu papel no espectáculo. Para alén de debuxar foi propóndome reptos que fun asumindo con moi bo humor. [Ri]. Un deles foi o de trocar os papeis. Mentres el debuxa eu explico como afronto o día a día coa tira metendo uns gags improvisados. Ao comezo pensei 'a ver como o fago', mais agora estou gozando no escenario. Parte dos reptos que me puxo foi tamén o de saírmos os dous co kilt escocés e mesmo bailar e cantar. Divírtome moito ao seu lado e coido que o público tamén. - Resúltache máis doado, imaxino, sintetizar unha idea cun dos teus cadriños que co monólogo... - [Ri]. Si, debuxando é como mellor me expreso. O monólogo é outro campo no que hai auténticos cracks, entre eles Carlos Blanco. Eu estou moito máis solto cando debuxo. - Como te fixeches humorista gráfico? - Sempre gostei do debuxo. Desde neno. Entretíñame montando as miñas propias películas cun rotulador. Continuei debuxando ao longo da miña vida, nunca deixei de facelo. Até que vin a posibilidade de dedicarme a isto. Comecei a traballar no Faro como deseñador e maquetador. Eles viron que o debuxo me gustaba e a eles o que eu facía. Un día propuxéronme, cando arrincou a delegación no Morrazo, facer unha tira diaria para a sección local. Aos poucos foron dándome máis espazos no xornal. Isto foi no 98. - Contas cunha exposición na que podemos coñecer unha outra faciana túa, Entre Liñas é máis de Luís Davila que do Bichero? - [Ri]. A pintura é unha forma de expresión coa que tento relaxar a cabeza un pouco despois de tanta actualidade e sacarlle punta ao día ao día. Fago unha pintura vitalista, colorista... que reflicte a miña visión da vida. Coido que a miña pintura transmite iso, positividade e bo ánimo. Esta entrevista foi publicada no semanario nº92 do Sermos Galiza (10 de abril de 2014)


Summary: Este xoves preséntase en Compostela o novo proxecto musical da cantora, bailarina e performer Mónica de Nut, que se asocia co harpista Luís Martíns para traernos 'Raíces aéreas'.

'Raíces aéreas' son cancións tradicionais de recollida versionadas por unha Mónica de Nut que lle achega a súa voz espectacular e unhas harpas de Luís Martíns -harpista e luthier- que ás veces parecen guitarras eléctricas. Mónica cóntanos máis: "É un proxecto de Luís Martíns e mais eu, que empezamos a buscar cancións antigas de mulleres, de recollidas, dos anos 50. Era como ir á fonte máis afastada pero ao mesmo tempo máis accesible para chegar a esa sonoridade máis ancestral de Galiza. Hai recollidas impresionantes, dunha riqueza moi grande, de voces moi variadas. Partimos das que máis nos gustaban e recreámolo á nosa maneira. Hai varias versións, algunhas máis electrónicas, con efectos, outras máis acústicas, tratando de buscar a esencia, pero levándoo ao noso xeito de tocar e de cantar". O disco tamén inclúe algunha improvisación e composición propia e característicos toques eléctricos da harpa eléctrica que podemos chegar a confundir cunha guitarra. Logo hai outra parte do disco, explica Mónica, "que é moito máis limpa, coa harpa acústica soando sen efecto e a voz limpiña. Hai arranxos moi sinxelos, outros máis elaborados. Nalgunhas das cancións tamén hai algo de zanfona e percusión de Lucía Martínez. Nunha canción toca un radiador que había polo estudo. Cousas pouco habituais, pero deixámoslle liberdade xa sabendo da súa tendencia a buscar outras sonoridades. Eu creo que é un disco tradicional pero libre, porque na música tradicional tocabas co que tiñas ao lado: se había unhas culleres, pois unhas culleres. Se hai radiador, radiador [risas]. E quedou moi ben, son temas moi simples, moi breves, non duran máis de 2 ou 3 minutos. É algo delicado, limpiño e eu creo que lixeiro e luminoso". Eu creo que é un disco tradicional pero libre, porque na música tradicional tocabas co que tiñas ao lado: se había unhas culleres, pois unhas culleres. Se hai radiador, radiador [risas]. Terceiro disco Este novo traballo é "máis lixeiro, máis livián, máis flotante" que o anterior, 'Dos fíos invisibles'. "Naquel había un peso que descargar, cunha sonoridade de guitarra eléctrica. Aquel era pouco duro. Este para certos ouvidos émáis fácil de escoitar. O anterior era moi de extremos, que podía resultar un pouco agresivo na primeira escoita. Este é máis sutil". Directo Houbo unha preestrea no Festival da Harpa que tivo lugar hai unhas semanas en Noia, pero non o poderemos ouvir en directo en Galiza até despois de outubro. Só haberá unha pequena ocasión na presentación que ten lugar este xoves na libraría Chan da Pólvora de Santiago. Ás 20.30 horas, en acústico. E logo no Porto (Portugal) e en Errenteria (Euskadi). "A sonoridade clásica sígoa usando, pero co tempo funa combinando co jazz, co tradicional, facendo experimentos… Todo iso está no disco. Hai partes máis líricas, outras máis guturais, máis étnicas, máis de improvisación, máis melódicas. Preguntámoslle como vai ser ese directo, coñecendo a forza da súa presenza escénica. Vai estar a Mónica de Nut 'performer'? "É que iso non o podo evitar", responde. "Fago cousiñas, xogo coa voz, fago efectos, xogo co público…" Mónica parte dunha educación musical clásica e dunha formación vogal lírica. "A sonoridade clásica sígoa usando, pero co tempo funa combinando co jazz, co tradicional, facendo experimentos… Todo iso está no disco. Hai partes máis líricas, outras máis guturais, máis étnicas, máis de improvisación, máis melódicas. É que se eu me poño a crear sae todo iso de min, a miña formación, as miñas vivencias… "


Summary: Esta fin de semana decorre a sétima edición do Festival dos Eidos, un singular encontro que combina poesía, música, arte, patrimonio e natureza arredor da casa do poeta Uxío Novoneyra. Este ano, a memoria do incendio que calcinou once mil hectáreas na zona estará presente.

Música, fotografía, cinema, natureza, patrimonio e, sobre todo, poesía, moita poesía. O Festival dos Eidos celebra a súa sétima edición entre o 26 e o 28 de agosto en Parada do Courel, na casa natal de Uxío Novoneyra, sede da fundación que vela polo seu legado. Non é habitual que un festival que se celebra no rural consiga tanto prestixio como o que acadou o Eidos Fest, que foi premiado polo público do Culturgal no ano 2019 e que se fixo acredor do premio ao mellor festival non musical dos Iberian Festival Awards en 2020. Este ano, case obrigatoriamente, o encontro pousa a súa mirada sobre o drama do incendio que asolou a comarca no mes de xullo, deixando máis de once mil hectáreas calcinadas. "Nós xa tiñamos o programa fechado cando comezaron os incendios", explica Branca Novoneyra, directora do festival, en conversa con Nós Diario. "Non se lembra un incendio deste tamaño na zona e non podiamos obvialo. O que fixemos, daquela, foi programar, o día da inauguración, unha exposición no Soto da Rubial coa serie de fotografías que fixo, hai trinta anos, Federico Garcia-Cabezón. Daquela houbo un incendio, tamén no Courel baixo, no que se queimaran moitos castiñeiros. García-Cabezón, que era un fotógrafo que exercía de médico aquí, documentou aqueles castiñeiros queimados e expuxo as fotografías na galería Sargadelos de Santiago. Trinta anos despois, as preguntas e as necesidades da serra do Couel seguen sendo as mesmas". O singular Festival dos Eidos bota a andar no Courel Poesía en voz alta O Eidos Fest organiza, cada ano, unha lectura de poemas de Carlos Oroza, amigo persoal de Uxío Novoneyra que habitou a casa do poeta na década de 1970. "Oroza é un poeta moi ligado á poesía oral, ao recitado, e por iso todos os anos celebramos a súa figura con charlas sobre a súa obra e lecturas que gravamos para a Asociación de Amigos de Oroza que existe en Vigo. Este ano, será Nacho Fernández quen se faga cargo da lectura. Trátase de repensar e de reler a obra de Oroza, de igual xeito que revisamos cada ano a obra de Uxío Novoneyra", declara a directora do festival. Mais a poesía ten o seu acto central o sábado 27, con Manuel Rivas; Lupe Gómez, Pura Tejelo, Jose Luís Gallero e Joseba Sarrionandía como invitados. "Todos os anos tratamos de elaborar un programa que estea ligado á poesía de Uxío Novoneyra e á súa forma de entender a palabra e a poesía", aclara Branca Novoneyra. "No caso de Lupe Gómez, por exemplo, Uxío presentoulle o seu primeiro volume de poemas, Pornografía, a mediados dos noventa. Gallero é un gran divulgador da poesía de Novoneyra en todo o Estado. E de Sarrionandía, que vou dicir? A conexión de Uxío Novoneyra coa poesía vasca era moi forte e a presenza de Sarrionandía no festival responde a un desexo que temos de traer autores e autoras que non verías en escenarios institucionais". Pura Tejelo é, talvez, a menos coñecida do cartel, mais "era unha persoa moi ligada a esta casa. Sempre tratamos de que haxa algunha figura vencellada ao Courel entre as persoas que len os seus poemas". No caso de Manuel Rivas, comparte unha visión do poeta do Courel que encaixa coa idea que os organizadores do festival queren difundir. "Hai persoas que veñen unha vez ao festival como protagonistas e despois seguen fieis a el como espectadoras, ou ao revés. Rivas é unha desas persoas que están ano tras ano nun lugar ou noutro". Outra desas persoas que sempre recunca no festival é Xico de Cariño, que porá música ao festival xunto con outras propostas mais experimentais -como as de Clo Plas, Enxeito ou The Rimbaud Company-, máis veteranas -Radio Océano-, ou máis ligadas ao mundo lusófono -como o angolano Alberto Mvundi. Aínda que no plano musical, a actuación máis esperada será a de Ruper Ordorika ás 12:30 do sábado 27. Cambio social O festival tamén toca outros xéneros como a poesía escénica de Nieves Neira ou a proxección do documental sobre Xela Arias Os espazos en branco. Mais o encontro tamén é un lugar de dinamización que inclúe actividades de formación veciñal en laboratorios cidadáns. "Contamos coa presenza de Marcos García, de MediaLab, que traballa en proxectos de intervención en políticas públicas, desde a participación cidadá até a autoxestión. Esa ollada sobre procesos de cambio forma parte do festival e xustifica a presenza, por exemplo, da creadora brasileira Cinthia Mendonça, da organización de produción artística cidadá Silo, que dirixirá un obradoiro sobre integración da veciñanza nos centros culturais". Inesgotábeis 'Eidos'


Summary: Os pregos técnicos especifican que a planta de compostaxe traballará coa fracción orgánica dos residuos sólidos urbanos. Porén, a empresa non leva a cabo esta recollida selectiva. ADEGA denunciou a pasada semana a imposibilidade legal de facer compost a partir de materiais misturados

"O material a tratar na nova instalación será FORSU. Enténdese por FORSU a Fracción Orgánica do Residuo Sólido Urbano, procedente da Recollida Selectiva". Os pregos técnicos do contrato de construción e posta en funcionamento dunha planta de compostaxe en SOGAMA deixan clara a obriga de que a instalación traballe con eses materiais orgánicos procedentes dun proceso previo de recollida selectiva. Así o especifica a lei, como lembraba hai uns días ADEGA, pois a actual Lei de Residuos 22/2011 define no seu artigo 2 o compost como "emenda orgánica obtida a partir do tratamento biolóxico aerobio e termófilo de residuos biodegradábeis recollidos separadamente" sinalando que "non se considerará compost o material orgánico obtido das plantas de tratamento mecánico biolóxico de residuos mesturados, que se denominará material bioestabilizado". O problema é que nos concellos nos que SOGAMA leva a cabo a recollida e xestión de residuos non se leva a cabo unha separación en orixe da materia orgánica O problema, como denunciaba a entidade ecoloxista, é que nos concellos nos que SOGAMA leva a cabo a recollida e xestión de residuos non se leva a cabo unha separación en orixe da materia orgánica (como si se fai nas localidades que traballan coas plantas de Lousame ou Nostián), xa que vai misturada co "resto" no contedor verde. Na propia web de Sogama explícase que os cidadáns deben depositar no contedor verde "orgánicos (restos de alimentos) e materiais non susceptibles de seren reciclados (cueiros, compresas, panos de mesa de papel...)". Por este motivo chama a atención que nos pregos técnicos da planta de compostaxe se reitere unha e outra vez que no proceso de produción de compost se utilizarán eses residuos procedentes da "recollida selectiva", engadindo que "durante o período de probas estas poderán realizarse coa fracción fina procedente da PRTE do Complexo Medioambiental de Cerceda". Na propia web de Sogama explícase que os cidadáns deben depositar no contedor verde "orgánicos (restos de alimentos) e materiais non susceptibles de seren reciclados (cueiros, compresas, panos de mesa de papel...)" De forma sorprendente os pregos técnicos destacan que "a materia orgánica vén ser aproximadamente un 45%", lembrando a importancia do seu tratamento e valorización da través da compostaxe, como veñen sinalando dende hai anos grupos e ecoloxistas e outras entidades, nas críticas dirixidas a SOGAMA, que na actualidade recupera o 0% da materia orgánica que recibe (xa que non se separa en orixe), fronte a unha reciclaxe do 46% en Lousame e do 38% en Nostián. Os pregos técnicos prevén que a planta de compostaxe ten como obxectivo o tratamento de 15.000 t/ano de residuos FORSU (fracción orgánica dos residuos sólidos urbanos), que se levará a cabo realizándose o proceso de fermentación en trincheiras. Engade que "na fracción a tratar de orgánicos tamén poden atoparse produtos reciclables, que son materiais de valor residual elevado" e que "a liña de tratamento proposta permitirá obter materiais férricos como subprodutos reciclables". Finalmente un terceiro tipo de produto contido na fracción de entrada "constituirá, tralo proceso de tratamento, a denominada fracción rexeito". Acceso aos pregos técnicos de licitación da planta


Summary: Coa boca pequena e no informe económico 2012, mais Novagalicia Banco recoñece explicitamente que o seu futuro pasa por ser 'papada' por un grupo financeiro estranxeiro. Ser unha "filial", afirman no documento

Desde a nacionalización de NGB, hai ano e medio, diversas voces alertaron que o banco encamiñábase a un futuro no que o único escenario era ser vendida barata a un grupo financeiro. Foi unha advertencia que, sobre todo, se realizaba desde o nacionalismo político e sindical, mais non só. Tanto goberno galego como dirección de Novagalicia Banco negaron por activa e pasiva esta realidade: Que seguían a procurar investidores estranxeiros, que había máis vías a explorar, que o banco ía continuar en solitario contra evnto e maré Informe Sen embargo, no informe económico de 2012, e como recolle Faro de Vigo, a dirección de NGB recoñece textualmente: "O escenario máis probábel é a venda a un grupo financeiro de recoñecida solvencia". Tamén, e nese mesmo documento, apóntase a que "permita a viabilidade do banco nun prazo indefinido, integrada como filial nun grupo financeiro de recoñecida solvencia, coa marxe de manobra suficiente para xestionar a recuperabilidade". Situación delicada Novacaixagalicia banco (NCG) pechou 2012 dunhas perdas de perto de oito mil millóns de euros, segundo a propia entidade financeira recoñece nun comunicado remitido esta terza feira á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV). Os números vermellos mesmo, antes da devolución de impostos, atinxían os 8.056 millóns de euros. Estes resultados supoñenmultiplicar por 42 as perdas que NCG tivo no exercicio anterior, 2011 (186 millóns de euros). As perdas por deterioro de activos financeiros rondaron os 6.021 millóns de euros.Cómpre lembrar que antidade financeira pechou 2012 cun cadro de persoal na matriz de 5.705 traballador@s e unha rede de 844 oficinas. Desde 2010 despedíuse a 2.011 persoas


Summary: A segunda xornada (día 13) da histórica regata vai ser un duelo entre a traiñeira gipuzcoana e a bizkaitarra pola emblemática bandeira donostiarra. A representante galega asinou unha digna sexta posición.

A primeira xornada da regata da Concha, a cita por excelencia para traiñeiras, deixou as espadas en alto entre Hondarribia e Urdaibai (Bermeo). Será na segunda xornadas (domingo 13) cando se decida o vencedor, nunha regata que se prevé emocionante pola escasa diferencia entre as dúas. A representanmte galega, Tirán, acabou de sexta, por diante de San Pedrotarra e Donostiarra, a case 30 segundos de Hondarribia. De feito, a fenda de Hondarribia e Urdaibai co resto das competidoras foi abismal. Sacaron case 15 segundos de diferencia á embarcación que fixo o mellor terceiro tempo, Orio. Os de Orio, malia manter na súa tanda unha pugna con Urdaibai, non puideron manter o alto ritmo dos de Bermeo e acabaron entrando a doce segundos. Tirán pon o ramo con esta participación na Concha a unha boa tempada. Foi a única traiñeira non vasca que logrou clasificarse para a proba na Bahía de Donostia, a máis importante do calendario. Antes da regata, desde o clube galego recoñecían que o posto ao que podían aspirar sería a partir do quinto, pois os catro primeiros ía ser case imposíbel que non ficasen en mans das '4 grandes': Hondarribia, Urdaibai, Orio e Kaiku. E así foi.


Summary: O Goberno central confirma que encargou un estudo para abordar "todos os aspectos xurídicos" da posible reversión ao público do Pazo tras a reclamación unánime do Parlamento galego e chama a "avanzar paso a paso, desde o rigor, coa máxima cautela e todas as garantías"

Advertiuno o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, e confirmouno o delegado do Goberno central en Galicia, Javier Losada. O Executivo de Pedro Sánchez activou o primeiro dos pasos para a recuperación para o público do Pazo de Meirás, logo da petición unánime do Parlamento de Galicia do pasado verán, e encargou un informe á asesoría xurídica do Estado co que busca a mellor fórmula legal para afrontar a reversión das Torres ao patrimonio estatal. O delegado do Goberno en Galicia confirma que o Estado xa encargou un informe á asesoría xurídica para avaliar todos os aspectos xurídicos de cara á devolución É un informe que será "complementario" aos traballos xa realizados e que abordará "todos os aspectos xurídicos máis aló das accións desenvolvidas desde a Deputación da Coruña e do acordo do Parlamento de Galicia", segundo explica a Delegación do Goberno. O estudo do organismo provincial avala a nulidade da transmisión do Pazo de Meirás aos Franco, mentres que o de expertos encargado pola Cámara céntrase en que as Torres foron espazo institucional durante máis de 30 anos e que por "forza de uso" vira en patrimonio público da Administración. En ambos casos úrxese á demanda civil. Segundo fontes coñecedoras do proceso activado polo Estado, o informe xurídico encargado ten como base os documentos tanto da Deputación como do Parlamento, pero o Goberno central entende que, sobre todo este último, son máis un resumo pericial da situación, polo que cómpre avanzar nunha proposta de demanda contra os Franco. Ademais, o Executivo de Sánchez solicitou tamén un estudo a Facenda para afondar na seguridade xurídica e patrimonial das accións que levará a cabo. "Os informes deben de estar xa moi avanzados", aseguran as mesmas fontes, que aclaran que o que pretende a avogacía do Estado é asegurarse todo o máximo que se poida o éxito da demanda e evitar unha posible vitoria da familia Franco nos tribunais. Javier Losada aclarou durante unha reunión con representantes da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña (CRMH) que é "vontade" do Executivo abordar esta recuperación da memoria histórica, que ten como "máxima expresión a retirada dos restos de Franco do Valle de los Caídos" pero que o obxectivo é "seguir avanzando noutros casos concretos" como o de Meirás. O obxectivo do Executivo de Sánhez, segundo Losada, é "avanzar paso a paso, desde o rigor, coa máxima cautela e todas as garantías xurídicas en cada acción encamiñada a facer efectiva a recuperación da memoria histórica". Esta petición de cautela coincide coa expresada polo PSdeG nos últimos días, cando se descolgou das novas reclamacións dos diferentes grupos do Parlamento para urxir o Estado que activase xa a demanda civil e ante os anuncios de especulación de parte da familia dos Franco co inmoble. No entanto, nos colectivos pola recuperación da memoria e implicados na reversión das Torres non hai tanta paciencia. O Goberno central di centrarse en "avanzar paso a paso, desde o rigor, coa máxima cautela e todas as garantías xurídicas" na recuperación do Pazo Xa o pasado martes, o líder dos socialistas galegos, Gonzalo Caballero, anunciou en Radio Galicia o encargo deste informe á Asesoría Xurídica do Estado para coñecer todas as posiblidades que se abren para poder recuperar as Torres de Meirás. Tras a xuntanza de Losada e a CRMH esa mesma tarde, a Delegación do Goberno insistiu nunha nota de prensa no inicio do proceso para a recuperación do Pazo e logo de que a oposición en Galicia acusase o PSOE de demoralo de máis. Vista lateral do Pazo de Meirás, en Sada / CC-BY-SA Praza Pública O alcalde de Sada, Benito Portela, urxira tamén á presentación axiña da demanda civil e advertira da espera que o Estado mantiña por un estudo detallado sobre as posibilidades legais pero tamén das posibilidades de que os Franco especulasen co inmoble, como así se confirmou. A visita de representantes da CRMH ao delegado do Goberno tiña tamén a intención de darlle a coñecer a iniciativa que a entidade, xunto a outros colectivos sociais, sindicais e políticos, levará a cabo o vindeiro 10 de novembro, cunha marcha desde Sada a Meirás na que se volverá reclamar a devolución ao patrimonio público do Pazo de Meirás. Precisamente, este mércores o PP rexeitou unha proposición non de lei en comisión que pedía o apio de todas as forzas políticas para as 19 persoas que participaron na ocupación simbólica hai máis dun ano no Pazo de Meirás e que comezaron a ser xulgados a pasada semana tras a denucia da familia Franco. O PP vota en contra dunha proposta do BNG para apoiar as 19 persoas xulgadas pola ocupación simbólica de Meirás O portavoz do PP, César Fernández Gil, anunciou o voto en contra por considerar que o contido da iniciativa nacionalista debía ser resolta nos xulgados ao que o grupo nacionalista respondeu acusando o PP de "tibios, contemporizadores e pouco claros" á hora de condenar o franquismo. Mentres, os populares acusaron o PSdeG de rachar a "unanimidade" da Cámara logo de non votar a semana pasada unha declaración institucional para reclamar ao Goberno que acelerase o proceso para recupera as Torres. Ademais, no debate no Parlamento Europeo sobre o auxe do discurso de extrema dereita en Europa, a eurodeputada do BNG, Ana Miranda, lembrou que as 19 persoas encausadas séntanse no banco dos acusados pola ocupación simbólica do Pazo para reclamar a súa devolución e volveu pedir a "ilegalización da Fundación Francisco Franco por apoloxía do fascismo". A Xunta pro Devolucion do Pazo reúnese este venres A punto de que rematen os tres meses que a lei outorga para que a Xunta poida exercer o dereito de tanteo sobre o Pazo de Meirás, a Xunta pro Devolución do Pazo reunirase este venres na Deputación da Coruña con idea de "acelerar todas as posibilidades para impedir que a familia Franco burle a lei e blinde a propiedade do inmóbel". Segundo informa a Deputación, a Xunta pro Devolución do Pazo reunirase con carácter de "urxencia" para analizar a nova situación creada "despois de que un dos descendentes de Francisco Franco rexistrase na Xunta a comunicación que mostra a súa intención de venda do inmoble, condición que a lei marca para dar oportunidade ao Goberno galego a exercer o dereito de tanteo ao se tratar dun Ben de Interese Público". A Deputación pide "activar todas as institucións implicadas para impedir unha nova fraude e que os Franco blinden a propiedade que obtiveron por medio dun grande espolio" O neto de Franco tería presentado, segundo lembra o organismo provincial, a comunicación o pasado 7 de xullo, co cal "o prazo de tres meses está a piques de rematar", data na que "a familia quedaría de mans libres para unha posible venda da propiedade, do que xa demostraron vontade cando o Pazo formaba parte do catálogo dunha inmobiliaria de Santander". "Hai indicios abondo para pensar que os netos de Franco queren reeditar o contrato de compra-venda ficticio feito polo ditador para conseguir un documento de propiedade privado do Pazo de Meirás mais, neste caso, á inversa, intentando facer unha venda ficticia que o poña en mans dunha empresa do seu dominio", lembra a vicepresidenta da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartín, que urxe desta maneira "a activar todas as institucións implicadas para impedir unha nova fraude e que a familia Franco blinde a propiedade que obtiveron por medio dun grande espolio".