Summary: Os casos activos sitúanse en 1.540 e son 60 os ingresados.

Os novos contaxios de Covid-19 repuntan a 214 en Galiza, que encadea desde o 10 de novembro unha semana con máis dun cento diario, o que eleva os casos activos a 1.540 -que supoñen 696 máis que sete días atrás- e a 60 os hospitalizados por este coronavirus -catro máis-. Segundo os datos publicados na mañá desta cuarta feira pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18 horas desta terza feira, increméntanse a 11 as persoas ingresadas en UCI pola Covid en toda Galiza -unha máis- e a 49 as hospitalizadas noutras unidades -tres máis-, mentres que 1.480 pacientes atópanse en seguimento no seu domicilio. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria aumenta en catro de sete: Vigo, Ourense, Santiago-Barbanza e Pontevedra-O Salnés; alíviase nas da Coruña-Cee e Ferrol; e mantense sen cambios en Lugo. Os casos activos manteñen a tendencia ascendente desde hai 17 xornadas consecutivas e aumentan a 1.540, que supoñen 173 máis que o día anterior, ao haber de novo máis contaxios (214) que altas (40), ao que se suma un falecemento. Fronte á cuarta feira anterior -10 de novembro- hai 696 infeccións máis que as 844 rexistradas hai unha semana. Galiza conta cunha taxa a 14 días de 53,26 casos por 100.000 habitantes As infeccións activas ascenden nas sete áreas sanitarias galegas, coa Vigo á cabeza (+50), seguida da de Ourense (+43), A Coruña e Cee (+24), Lugo (+19), Santiago e Barbanza (+14), Ferrol (+13) e Pontevedra e O Salnés (+10). Segundo os datos actualizados na tarde desta terza feira pasado polo Ministerio de Sanidade, Galiza conta cunha taxa a 14 días de 53,26 casos por 100.000 habitantes, fronte aos 47,82 da segunda feira, mentres que a media do Estado é en 88,65. Os novos contaxios de Covid-19 mantéñense desde hai unha semana por riba do cento e repuntan a 214 -non se superaban os 200 desde o verán pasado-, que supoñen 92 máis que os 122 da terza feria após situarse en 136 esta segunda. A cifra máis baixa desde que Galiza entrou en niveis de 'nova normalidade' rexistrouse o 11 de outubro, cando houbo 14. Os 214 positivos foron confirmados por Proba Diagnóstica de Infección Activa nas últimas 24 horas, deles 53 na área de Ourense, 52 na de Vigo, 36 na da Coruña e Cee, 26 na de Lugo, 21 na de Santiago e Barbanza, 13 na de Pontevedra e O Salnés e 13 na de Ferrol. En canto á taxa de positividade das probas PCR -número de infeccións detectadas cada 100 test-, repunta a un 5,21%, tras descender ao 2,43% a terza feira, despois de comezar esta semana co 3,93%. Deste modo, supera o limiar do 5% que fixa a Organización Mundial da Saúde (OMS). Pola súa banda, as persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 desde o inicio desta pandemia en Galicia ascenden a 2.659, despois de notificar esta terza feira a Consellaría de Sanidade un novo morto.


Summary: Miquel Sala, de Oliana, foi o primeiro dos 712 rexedores cataláns en comparecer a instancias da Fiscalía.

O alcalde de Oliana, Miquel Sala (PDECat), citado pola Fiscalía polo seu apoio ao referendo negouse a declarar na súa comparecencia desta terza feira nos xulgados. Sala foi o primeiro dos 712 alcaldes cataláns citados a declarar a instancias da Fiscalía e estivo apoiado por un cento de cargos políticos da comarca de Alt Urgell, á que pertence Oliana. Entre as persoas presentes estaba tamén o alcalde de Pont de Suert, José Antonio Troguet, citado a declarar tamén no mesmo xulgado e pola mesma causa. Troguet anunciou que tampouco ía declarar. 'As persoas concentradas cantaron 'LÈstaca'. Outro alcalde citado para esta terza feira é o de de Mollerussa, Marc Solsona, que tamén é deputado de Junts pel Sí. A Fiscalía cita declarar 32 alcaldes da comarca de Lleida por apoiar o referendo. Esta cuarta feira, día 20, terán que comparecer perante a xustiza as e os rexedores de Aitona Cervera , Linyola, Fondarella, El Palau d'Anglesola, Pla d'Urgell. Confiscación Un amplo despregamento da Garda Civil persoouse a primeira hora da mañá desta terza feira na empresa de mensaxería Unipost, en Terrassa, na procura de material relacionado co referendo do 1-O. Durante o rexistro os axentes incautáronse de notificacións para as mesas electorais do referendo.


Summary: Os pais que rexeiten modelos lingüísticos por considerar que non se lles garante o ensino en español poden solicitar desde este xoves que a Administración lles subvencione a escolarización dos fillos, tras a publicación no BOE dun decreto que nada fai por garantir o ensino en galego.

Garantías para o castelán. Pero só para o castelán. Desde este xoves 31 de xullo, aqueles pais que desexen que os seu fillos estuden co castelán como lingua vehicular nas autonomías con idioma cooficial nas que -segundo as teses do Goberno- non se lles garanta esa opción nun centro público e cunha oferta razoable, poderán solicitar xa a compensación dos gastos nun colexio privado no que os seus nenos serían escolarizados no vindeiro curso. Xa que logo, poderán solicitar que os cartos públicos lles sufraguen a opción de estudar en español. Os pais que desexen que os seus fillos estuden co castelán como lingua vehicular poderán solicitar que a Administración lles pague a escolarización en centros privados Iso é o que di o real decreto que regula os procedementos de "recoñecemento á compensación dos custos de escolarización en castelán previsto na disposición adicional 38 da Lei Orgánica para a Mellora da Calidade Educativa (Lomce)" e que este mércores publicou o BOE. Nada se di no texto de garantir o dereito de, por exemplo, os pais galegos a que os seus nenos estuden coa lingua propia como vehicular. Todo malia que, segundo datos d'A Mesa pola Normalización Lingüística, o galego está relegado a un 2% das aulas de infantil nas cidades. Ou malia que a Xunta, achegando os seus polémicos datos, asegura que o peso da lingua galega non adoita pasar do 50% entre Primaria, ESO e Bacharelato. O emprego e ensino do galego na educación segue á baixa, pero o Goberno central vén de garantir a ensinanza en castelán, nunha medida coa vista claramente posto no sistema de inmersión lingüística de Cataluña. Non obstante, os sindicatos educativos xa temen que se aplique tamén en Galicia (e en Euskadi, Comunidade Valenciana ou Baleares) e que haxa familias que aproveiten a situación para que lles subvencionen os gastos dun centro privado ou para evitar que os seus fillos estuden as poucas horas que se imparten en galego. O decreto garante o ensino vehicular, pero non en lingua galega, malia o retroceso do idioma propio no ensino Desde este xoves, os pais que así o desexen xa poden acceder ao modelo de solicitude que se atopará dispoñible na web do Ministerio de Educación, así como nas oficinas de Atención ao Cidadán de devandito departamento e das delegacións e subdelegacións do Goberno nas comunidades con lingua cooficial. A subvención ás familias podería chegar aos 6.000 euros anuais O prazo máximo para ditar e notificar o dereito á citada compensación será de seis meses e, de non notificarse, quedará desestimada. Ademais, a contía máxima do importe determinarase polo gasto público dunha praza non universitaria nun centro público (unha cantidade que se estima que supera os 6.000 euros ao ano), aínda que o decreto explica que, con anterioridade ao comezo do curso, poderase modificar "o indicador tomado de referencia" con obxecto de adecualo aos custos efectivos de escolarización "ofertados no mercado". O dereito a obter a compensación destes gastos de escolarización terá efecto desde o inicio do curso en que se recoñeza ata o remate da educación obrigatoria do estudante. No prazo dun mes a partir da notificación da resolución do recoñecemento á compensación o representante legal do alumno deberá achegar a documentación xustificativa dos gastos cuxo pago se relizará por mensualidades, a diferenza do correspondente aos cursos seguintes, que se practicará ao comezo de cada ano académico. Do mesmo xeito, o texto explica que corresponde ao Ministerio a comprobación do suposto feito que determina o nacemento da "obriga financeira", instruído pola Alta Inspección de Educación, e no que deberá darse audiencia á Administración educativa afectada. Logo desta comprobación, Educación asumirá "integramente", por conta da Administración educativa correspondente, os gastos efectivos de escolarización deste alumnado en centros privados, gastos que "repercutirá" a devandita Administración educativa, que terá un prazo máximo de quince días para presentar alegacións. Ademais, Educación informará a Facenda, de forma trimestral, dos correspondentes acordos de retención dos gastos abonados por pais aos centros privados.


Summary: Os vigueses abriron a era de Antonio Mohamed en Balaídos cun empate perante o Espanyol (1-1) nun partido escaso de ocasións de gol.

Control do balón na zona de creación, posesión, liña de presión no campo rival… estas foron as principais características do xogo do Celta na estrea ligueira. Unha posta en escena prometida por Antonio Mohamed que non deu os froitos desexados. O dominio só se plasmou cun tiro afastado de Hugo Mallo e outro desviado de Brais. O Celta foi de menos a máis. Os primeiros vinte minutos foron de dominio do balón, aínda que sen apenas ocasións. Porén, chegado o descanso, e unha vez que os de Mohamed perderon forza, o Espanyol púxose por diante grazas ao remate de Hermoso nun córner logo dun fallo de marcaxe de Júnior Alonso. No segundo tempo, os vigueses víronse desafogados após o gol en propia porta de David López. O partido abriuse co empate e o Celta experimentou un lixeiro dominio. A maior oportunidade chegoulles aos locais despois dun bo pase de Aspas a Emre Mor na área de Diego López, que detivo sen dificultade. O Espanyol animouse nos estertores do encontro cun gran disparo de Sergio García que logrou sacar o Gato de Catoira e un remate alto de Puado. Dúas oportunidades que, xunto a un tiro de falta de Maxi Gómez, deron fin ao partido de Balaídos no debut de Antonio Mohamed. RC CELTA: Sergio, Hugo Mallo, Cabral, Araujo, Júnior Alonso, Lobotka, Beltrán, Brais Méndez (Boufal, min.77), Iago Aspas, Pione Sisto (Emre Mor, min.52), Maxi Gómez (Dennis, min.91). ESPANYOL: Diego López, Víctor Sánchez, Borja Iglesias (Sergio García, min.70), Darder, Baptistao (Hernán Pérez, min.70), Didac, David López, Javi López, Piatti (Puado, min.81), Roca, Hermoso. Árbitro: Jaime Latre, do comité aragonés. Amoestou Iago Aspas, Brais Méndez, Júnior Alonso (Celta); Didac, Roca (Espanyol). Goles: Hermoso (0-1, min.45); David López (1-1, p.p., min.51). Campo: ABANCA Balaídos. 16.215 espectadores.


Summary: A contía media coa que contan as persoas galegas para facer gasto ou aforrar cae 5,2% con respecto ao 2019. Trátase da primeira diminución desde 2014 na Galiza.

A renda bruta dispoñíbel na Galiza, a que teñen os fogares para destinar a gasto en consumo final ou aforro por habitante, situouse nos 15.041 euros en 2020, o que supón unha caída de 822 euros (-5,2%) respecto dos 15.863 euros de 2019, segundo datos do Instituto Galego de Estatística. Esta supón a primeira diminución desde 2014, despois de cinco anos consecutivos de subas. En total, a renda dispoñíbel bruta dos fogares diminuíu a 40.589 millóns. Os fogares supuñan o 22,8% do Produto Interior Bruto galego en 2019, sen datos até agora para 2020. Mentres, o saldo da renda primaria, a que obteñen os fogares antes da intervención de mecanismos de redistribución, incrementouse 5,6% en 2019. Así mesmo, o aforro dos fogares elevouse en 2019, mentres o seu consumo diminuíu 1,7% nese ano. O Concello con maior renda bruta por habitante da Galiza é Cambre, con 25.730 euros de media no 2019 Cambre é o concello galego con maior renda bruta por habitante, segundo os datos de 2019, con 25.730 euros; ségueo Oleiros, con 24.774 euros; e xa a máis distancia atópanse A Coruña, con 20.330, e Santiago, con 19.347. A clasificación dos 10 primeiros municipios complétana: Nigrán (18.525), Bergondo (18.429), Ourense (18.378), Teo (17.613), Pontevedra (17.585) e Lugo (17.513). As sete cidades galegas concentran 41,8% da renda. A maioría dos municipios teñen como principal fonte de renda a remuneración de asalariados; tan só en Friol, Portomarín e A Illa de Arousa prevalecen as rendas mixtas, as que proveñen do traballo non asalariado. As prestacións sociais supoñen 31,5% da renda dispoñíbel bruta total, chegando a 40% nos concellos máis avellentados. En troques, en municipios como Ames, Arteixo, Brión, Cambre, Culleredo, Oleiros, Oroso e Salceda de Caselas as prestacións non superan o 25% das rendas.


Summary: Non foi o pior partido, mais foi o resultado de sempre. 14 derrotas en 23 partidos condenan a calquera. O Betis chutou unha vez entre os tres paus. Gol, un tanto precedido dun groseiro erro defensivo, unha nova desatención de Albentosa. Seedorf mostrou tamén certas fraxilidades como estratega.

O Deportivo sabía que a posesión da bola ía ser do Betis, porque no dominio do passing game a escadra treinada por Quique Setién está entre as mellores do campionato. Por iso non se entende que Seedorf apostase por unha equipa inicial con tantos futebolistas de escaso nervo defensivo, con Adrián e Bakkali como máximos exponentes de xogadores aos que se lles exixen cousas (correr detrás do balón) para ás que non están dotados. Con todo, Bakkali foi case o único argumento ofensivo da equipa durante o primeiro acto. Máis en concreto durante os minutos (unha hora de reloxo) que lle duraron as pernas. Súa foi a acción que estivo a piques de pór o Dépor en vantaxe no minuto 21, unha electrizante galopada por banda esquerda saldada cun lategazo con rosca que lambeu o pau esquerdo da portería de Adán, moi perto da escadra. Foi tamén Bakkali quen puxo un centro envenenado que acabaría atopando a cabeza de Adrián. Na súa viaxe a bola foi interceptada pola man dun defensor bético. Un penalti evidente. Un penalti non pitado. Cando sofres demasiados goles parvos xa non se pode falar de má sorte. Cando sofres demasiados goles parvos o problema telo ti. Mais o propietario da pelota continuou a ser o Betis. O Dépor só existía en ataque de cando en vez. Seedorf fiou toda a estratexia a non conceder ocasións e a acertar nalgunha das isoladas incursións ofensivas dos seus homes. E o certo é que o Betis apenas inquietou a portería de Rubén. E o certo é que o Dépor si tivo as súas ocasións de gol. Mais, como acostuma acontecer, Riazor viviu o enésimo gol parvo en contra da temporada. E cando sofres demasiados goles parvos xa non se pode falar de má sorte. Cando sofres demasiados goles parvos o problema (neste caso, unha desatención froito de exceso de confianza de Albentosa) telo ti. O gol de Loren -por certo, un canteirán, o Betis aliñou tres xogadores procedentes das súas categorías inferiores- chegou no minuto 54. Faltaba un mundo por diante. O Dépor debía entón cambiar de partitura. Aí é cando Seedorf cometeu un erro grave. Estivo lento nos trocos. Acertou no de Bakkali por Cartabia (o belga estaba fundido), mais demorou de máis en retirar do verde Krohn-Delhi, minuto 77. E equivocouse de cheo a colocar no campo Pedro Mosquera, e non Çolak, o único futebolista disponíbel con capacidade criativa, con imaxinación para furar a aplicada defensa bética. E con todo, o Dépor tivo as súas oportunidades. Un balón ao pau de Andone. Un remate lixeiramente cruzado de Borges. Certa sensación de que podía empatar en calquera momento. Talvez ese, o empate, tería sido o resultado máis xusto. Mais un ar de fatalidade parece perseguir unha equipa que perdeu os automatismos necesarios para competir, entre eles o de non perder a compostura cada vez que cedes un gol. O pior, realmente, non é a clasificación. O Dépor continúa a tres pontos da salvación. O pior é o ar de fatalidade que paira sobre a equipa. O pior é a sensación de fraxilidade que transmite O mellor Seedorf viuse ao remate do xogo, na sala de imprensa. Lanzou unha mensaxe motivadora. Puxo o acento en que a a equipa conseguira parte dos obxectivos (frear a produción ofensiva do Betis, manter as liñas bastante xuntas durante o partido, defender con intensidade) e apelou a que fican 15 partidos por diante. O pior, realmente, non é a clasificación. O Dépor continúa a tres pontos da salvación. O pior é o ar de fatalidade que paira sobre a equipa. O pior é a sensación de fraxilidade que transmite. E o desgaste emocional, ao que non se viu substraida unha afeizón branquiazul que estalou -apupada monumental e panos brancos- á conclusión do choque, cos futebolistas do Dépor a aplaudiren desde o centro de campo. Unha imaxe certamente patética que encollía o corazón do seareiro máis curtido. RC Deportivo: Rubén, Juanfran, Bóveda, Albentosa, Luisinho, Krohn-Dehli (Pedro Mosquera, min. 77), Fede Valverde (Borges, min. 18), Lucas, Adrián, Bakkali (Fede Cartabia, min. 61) e Andone. Real Betis: Adán, Francis, Bartra, Jordi Amat, Mandi, Junior, Fabián, Guardado (Javi García, min. 83), Joaquín, Boudebouz (Tello, min. 64) e Loren (Sergio León, min. 74). Gol: 0-1 Loren (min. 54). Árbitro: Del Cerro Grande (c. madrileño). Cartóns amarelos a Bakkali (min. 43) e Albentosa (min. 65). Incidencias: partido da 23ª xornada de LaLiga disputado no Estadio ABANCA-RIAZOR ante 20.690 espectadores.


Summary: A fuga de capitais rexistrou máximos históricos na Galiza no primeiro trimestre deste ano. Segundo os datos publicados polo Banco de España, as entidades de crédito asentadas no país expatriaron nese período un total de 28.988 millóns de euros do aforro cara a outros territorios, sendo a principal beneficiada a rexión de Madrid.

O Banco de España vén de facer públicos os datos de créditos e depósitos relativos ao primeiro trimestre de 2022. Así, o aforro galego situouse entre xaneiro e marzo en 76.021 millóns de euros e o crédito alcanzou 47.033 millóns de euros. Neste sentido, as entidades bancarias con actividade na Galiza expatriaron nese período 28.988 millóns de euros cara outros territorios do Estado español e do resto do mundo. A este respecto, Madrid volveu ser, máis unha vez, a primeira beneficiada da fuga de capitais galegos. O aforro expatriado no primeiro trimestre de 2022 rexistrou máximos históricos. Un exemplo do alcance desta contía é que supera en 17.372 millóns de euros o orzamento da Xunta da Galiza de 2022. Asemade, excede en 20.328 millóns de euros todo o investimento social do Goberno galego nesta anualidade, incluíndo dentro do mesmo o gasto sanitario, educativo e en servizos sociais. Ao tempo, os depósitos xerados pola cidadanía galega están por riba do Produto Interior Bruto (PIB) do país, que en 2021 marcou 59.105 millóns de euros. A fuga de capitais A fuga de capitais incrementouse en 96 millóns de euros en relación co trimestre anterior. Segundo os datos recollidos polo boletín estatístico do Banco de España para os tres meses finais de 2021, o total dos depósitos custodiados polos bancos con actividade na Galiza foi de 75.595 millóns de euros, representando os créditos das mesmas entidades 46.693 millóns de euros, o que xerou a expatriación de 28.902 millóns. O diferencial entre depósitos e crédito medrou en referencia ao período anterior á pandemia. A este respecto, no último trimestre de 2019 os aforros totais dos galegos ascenderon a 68.819 millóns de euros, o crédito fornecido polas entidades bancarias marcou 41.548 millóns de euros e a fuga de capitais situouse en 27.271 millóns de euros, isto é, 1.717 millóns de euros menos que na actualidade. Porén, a finais de 2019 a expatriación do aforro xa superaba as súas cifras tradicionais da década, fixada en 15.000 millóns de euros. Precisamente, naquel ano Madrid recibiu, practicamente, 60% dos depósitos succionados. O impacto da expatriación do aforro polo conglomerado financeiro resulta prexudicial para a economía galega. Neste sentido, o economista e autor de As contas que nos contan (editado por Sermos Galiza S.A.), Xosé Díaz, advirte da "descapitalización do país", a través da "actuación do sistema financeiro operante na Galiza, que conduce a que os nosos depósitos non sexan realmente nosos". Na mesma dirección, sinala que a lóxica dos créditos e dos depósitos "veñen presentarnos a situación histórica que á Galiza se lle fixo xogar, drenándolle parte do seu capital, dos seus aforros, para financiar o sector empresarial e, en xeral, o desenvolvemento e o benestar do resto do Estado, nomeadamente Madrid, sede da maioría do sector financeiro operante na Galiza". O aforro marcou máximos no primeiro trimestre de 2022. Tanto é así que medrou en 2.937 millóns de euros no último ano e en máis de 9.202 millóns de euros en relación cos momentos previos da pandemia, algo que os especialistas vinculan á decisión dun número de persoas de transferir a líquido unha parte dos activos. Neste caso a tendencia rexistrada na Galiza é semellante á do resto do Estado, onde os depósitos se dispararon até uns niveis descoñecidos. Esta alza xérase ademais nun contexto inflacionista, fenómeno que desvaloriza os depósitos, até o punto de perder as persoas aforradoras 7.532 millóns por mor da suba de prezos desde xuño de 2021. Sobe o crédito O crédito, tamén, aumentou pero nunha porcentaxe inferior. Neste sentido, só sumou 40 millóns de euros máis que no pasado trimestre e 5.485 millóns de euros que antes da pandemia. Este incremento debeuse ás operacións formalizadas coas administracións públicas, nomeadamente coa Xunta da Galiza, que recorreu a créditos por unha contía de 4.800 millóns de euros para satisfacer a súas necesidades de financiamento, o que representou 44% máis que o pasado exercicio. A drenaxe do aforro A drenaxe do aforro galego polos mecanismos do sistema financeiro vén de vello e viuse favorecido nas dúas últimas décadas coa dinámica de centralización do poder económico en Madrid, acentuado após o proceso de reconversión bancaria e o modelo de xestión da crise económica de 2008.


Summary: A federación critica o acordo por acrecentar a desigualdade mentres o Real Madrid adiantou que denunciará a LaLiga e a CVC. Entre tanto, 42 clubs decidirán este 12 de agosto se lle dan luz verde ao pacto.

A Asemblea Xeral Extraordinaria de LaLiga, a asociación deportiva de carácter privado que agrupa os clubs da Liga Santander e a Liga Smarbank, decide esta quinta feira, 12 de agosto, se aproba o acordo asinado o 4 de agosto pola comisión delegada da entidade co fondo de investimento de capital risco CVC Capital Partners. A luz verde precisa do voto favorábel da maioría simple dos 42 club que integran LaLiga, mais desde a institución dirixida por Javier Tebas transmítese que buscan até 33 apoios, para lexitimar o acordo diante das críticas que está a recibir e dos procesos xudiciais que suporá. O fondo, con sedes en Londres (Reino Unido) e Luxemburgo, achegaría 2.700 millóns de euros en créditos a LaLiga, a cambio do 10% dos beneficios da asociación privada durante os vindeiros 40 anos. O 90% dese importe, 2.430 millóns de euros, serán ofrecidos aos equipos profesionais en forma de empréstitos participativos sen interese -o que evita aumentar a débeda en base ás normas de xogo xusto financeiro da UEFA- e cun vencemento de catro décadas. Para acceder os créditos do proxecto, denominado LaLiga Impulso, os clubs terán que dedicar o 70% dos recursos a investimentos en infraestrutura, desenvolvemento internacional, desenvolvemento de marca, comunicación, plans de innovación e tecnoloxía, así como de desenvolvemento de contidos en plataformas dixitais e redes sociais. Todo isto dentro dun plan de desenvolvemento acordado con LaLiga. Do resto destes préstamos, o 15% está dirixido á inscrición de xogadores e o restante 15% para cubrir débeda financeira. A porcentaxe dos 2.430 millóns de euros que opta a recibir cada club está en función dos ingresos das últimas tempadas en concepto de dereitos audiovisuais, polo que o Fútbol Club Barcelona e o Real Madrid serán os maiores beneficiados polo repartimento, con 253 e 241 millóns de euros respectivamente. O Real Club Celta, único equipo galego na Liga Santander, recibirá arredor de 85 millóns de euros en créditos, mentres que aínda non se fixo público o montante asignado ao Club Deportivo Lugo, representante galego na Liga Smartbank. Críticas ao acordo Esta terza feira, o Real Madrid anunciou tras a reunión da xunta directiva, que denunciará tanto pola vía civil como pola penal as entidades asinantes do acordo e os seus mandatarios, Javier Tebas, de LaLiga, e Javier de Jaime, responsábel de CVC Capital Partners no Estado. Ademais do Real Madrid, o FC Barcelona tamén rexeitou publicamente o acordo, sostendo que a valoración de negocio de LaLiga é superior aos importes pactados. A non aceptación do acordo por parte de Joan Laporta, presidente do FC Barcelona, implicou a renuncia a estender o contrato a Leo Messi por imposibilidade de cadrar as contas, o que levou o xogador arxentino a asinar este 11 de agosto o seu contrato co Paris Sant-Germaine (PSG). A Real Federación Española de Fútbol, presidida por Luis Rubiales, tamén cuestionou o acordo entre LaLiga e CVC Capital Partners porque "acrecenta a desigualdade e imposibilita unha evolución razoábel do formato". Ademais, asegura que "esquece os clubs que disputan competicións non profesionais que, no momento que ascendan á competición profesional, verán que os seus ingresos están reducidos pola retribución de CVC", todo isto, "sen que obtiveran ningún beneficio pola achega desa entidade", apuntan.


Summary: O conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez, avanzou algunhas das liñas do plan no que traballa a administración para a futura xestión do inmóbel. Non hai referencias á memoria histórica. Quer facer de Meirás un espazo para reivindicar "a forza creativa da muller"

Un "faro para a igualdade" e a creación. O Goberno galego xa traballa no deseño dun plan de usos para o futuro do Pazo de Meirás, no caso de que o Estado decida ceder a xestión destas instalacións a Galiza. A pesar de que aínda non hai resposta á petición formal trasladada nesta liña pola Xunta ao Estado, o conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez, avanzou algunhas das liñas do plan no que traballa a administración para a futura xestión do inmóbel e que pasa por recuperar o obxectivo inicial de Emilia Pardo Bazán. "Defínese como unha fantasía persoal de Dona Emilia, que foi pioneira do feminismo en España. E foi un lugar para a creación cultural e á creación literaria". A Xunta cre, neste sentido, que o inmóbel "se debe converter nun faro da igualdade" e aposta por convertelo nun referente como espazo "para reivindicar o papel" e "a forza creativa da muller". Todo iso, no entanto, "sen obviar en ningún momento" a historia do Pazo e "que aí viviu un ditador", e que se trata dun lugar de creación que "foi deturpado polo franquismo". Rodríguez sinalou que a Xunta fará partícipe á sociedade do deseño deste plan de usos, para definir un documento "consensuado" e "ter un punto de partida para que Meirás sexa un lugar aberto á cidadanía, de convivencia e reivindicación" creativa, no que se lembre toda a historia do inmóbel partindo "da idea inicial de Dona Emilia". Finalmente, reiterou que a Xunta confía en que o Estado ceda a xestión do Pazo posto que se trata dunha petición "lóxica e xusta", tendo en conta que "foron os galegos quen compraron" o Pazo antes da súa entrega ao ditador e que Galiza asumiu un rol transcendental na recuperación do edificio, declarado BIC, para o patrimonio público.


Summary: As principais entidades acredoras comunican ao administrador concursal que acepte vender a pesqueira enteira á banca, que procuraría un socio industrial.

Pescanova navega cara a súa liquidación. O 'pool' bancario non quer a proposta de convenio presentada polos novos responsábeis da pesqueira con Damm á cabeza. Malia que nin principio semellaba que as entidades financeiras podían dar unha oportunidade a esa proposta, Economía Digital avanza que finalmente o 'pool' dí non a Carceller (propietario de Damm). Segundo ED o 'pool' xa tería trasladado a Deloitte (administrador concursal) a súa negativa a se sumar e apoiar ese plan de Damm. Unha negativa que deixa só unha porta aberta: a liquidación de Pescanova. Tamén cabe a posibilidade de modificar o convenio, mais este xa está en mans do xuíz polo que eses cambios non poderían ser de calado. A banca quer o control As entidades financeiras terían, apunta ED, unha 'folla de rota' na que tomar o control de Pescanova é o obxectivo principal. Así, propoñen que unha vez aberta a fase de liquidación, se venda na súa integridade a pesqueira á banca. Esta procuraría un socio industrial e designaría un xestor.


Summary: A web galega Doafund.com permitirá facer achegas económicas para evitar desaloxos. O seu creador, Fernando Sierra García, afirma que "o modelo tradicional de ONG está atopando problemas de financiamento debido á súa dependencia de fondos públicos"

Doafund.com é unha web posta en marcha por dous galegos co obxectivo que axudar a pagar as cotas hipotecarias de persoas con dificultades económicas para así evitar que as entidades bancarias poñan en marcha os procesos de desafiuzamento dos seus inmobles. O seu creador, Fernando Sierra García, afirma que "o modelo tradicional de ONG está atopando problemas de financiamento debido á súa dependencia de fondos públicos". A través da páxina, unha persoa, entidade ou empresa escolle unha persoa ou familia, da súa cidade ou de calquera punto do Estado, e accede a "patrocinar" as súas cotas mensuais evitando que sexa desaloxada da súa casa O procedemento é novidoso neste senso. A través da páxina, unha persoa, entidade ou empresa escolle unha persoa ou familia, da súa cidade ou de calquera punto do Estado, e accede a "patrocinar" as súas cotas mensuais evitando que sexa desaloxada da súa casa. En Galicia leváronse a cabo máis de 3.000 desafiuzamentos no que vai de ano, o triplo que no mesmo período de 2011, segundo indica o último informe publicado polo Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ). As provincias máis afectadas durante o primeiro semestre dese ano son Pontevedra (1.257 desafiuzamentos) e A Coruña (1.168), seguidas de Lugo (326) e Ourense (286). Doafund efectúa o pago íntegro, ingresando o 100% das axudas conseguidas na entidade correspondente, que lle cede unha porcentaxe do recibido ao proxecto, permitindo que sexa sustentable.


Summary: O Rei García morría un día coma hoxe -22 de marzo- de 1090, encarcerado no castelo de Luna. 'O final do Camiño' representouno como un rei feble e algo mexericas, ao igual que a maior parte da historiografía. Pero érao realmente? Nunca o poderemos saber de certo, pero a serie sérvenos de escusa para volver atrás na historia e falar con historiadores especialistas na súa época para aproximarnos á súa figura.

O rei García volveu á actualidade grazas á serie 'O final do Camiño', de Voz Audiovisual. Nesta ficción o seu papel é escaso e non sae moi ben parado, mesmo é definido como "rei de Compostela" e non de Galiza. Pero esta escolla de guión responde á corrente historiográfica maioritaria, que o definiu como un home feble e inxenuo que se deixou enganar polos seus dous irmáns. A mesma Victoria Armesto definíao así na súa 'Galicia feudal': "O tempo encargaríase de revelar que, entre os tres fillos do primeiro rei de Castela había dous listos e un parvo: a Galiza correspondeulle o parvo". Pero esa opinión non é compartida por moitos especialistas galegos. Un deles é o propio asesor histórico da serie e profesor da USC, José Miguel Andrade, que afirmou para Sermos: "Teño que confesar que a min non me gustou o tratamento de mexericas que lle deron a García nalgúns momentos. Deixáronse levar pola historiografía que o definiu como un tipo débil, parvo, que se deixou enganar polos seus irmáns. Son cuestións delicadas, porque os datos históricos non son indiscutibles. E logo está a escolla dos guionistas do perfil que máis lles convén para contar a historia. A min gustaríame ver a un García máis dono de si." José Miguel Andrade: "A Galiza tocoulle o irmán derrotado, pero de aí a que foi parvo..." Con respecto á afirmación de Armesto, Andrade considera que é "unha parvada e sabemos que non foi así. A Galiza tocoulle o irmán derrotado, que non é o mesmo. Dos tres irmáns, un morreu asasinado, outro na cadea -García- e o único que sobreviviu foi Afonso VI, pero de aí a que foi parvo… Foi un rei desafortunado, iso si que se pode dicir, porque foi derrotado. Eses apriorismos, o de presentar un rei paradigmáticamente bo ou malo, son xuízos aleatorios. Non podemos saber como era. Era un rei coma os demais. Eu preferiría persoalmente que fora presentado como un tipo máis firme, menos feble, menos covarde como aparece nalgún momento na serie". "Absolutamente falso" Ermelindo Portela, catedrático de Historia Medieval da USC e autor de 'García II de Galicia: El rey y el reino (1065-1090)' considera que a consideración de "parvo" é "absolutamente falsa". "Eu levei unha gran sorpresa cando traballei sobre el, porque partía dunha consideración historiográfica do personaxe extraordinariamente negativa. Quen menos chamábao parvo, e de aí para arriba moitas cousas. E iso, contrastado coa realidade das fontes, non encaixa". Ermelindo Portela: "Foi un home que quixo levar adiante un proxecto político extraordinariamente coherente, que quedou claro en manifestacións tan importantes como a restauración da sede de Braga". Segundo Portela, na documentación máis próxima ao tempo no que exercer el o poder "non hai nada diso". "Iso é unha visión do personaxe que se vai ennegrecendo co paso do tempo, que empeza á altura do século XIII, porque habería que realzar a figura de Afonso. Pero os documentos que conservamos das súas decisións políticas e o que din as crónicas máis antigas, non ten nada que ver con isto. Máis ben todo o contrario, que foi un home que quixo levar adiante un proxecto político extraordinariamente coherente, que quedou claro en manifestacións tan importantes como a restauración da sede de Braga". O catedrático teno moi claro: "A figura de García foi moi maltratada pola historiografía, e o que digo no libro é que logo de levantar esas capas de pintura que se foron poñendo sobre o personaxe, rescátase unha figura notablemente diferente. Foi obxecto de descalificacións progresivas". "Pouco interesante" Sen embargo, o historiador Anselmo López Carreira difire. Considera a García un personaxe "pouco interesante" porque "a sensación que transmite é a imposibilidade de Galiza para ter un reino, porque é un reinado bastante frustrado. Fíxate que a García o enganan os dous irmáns, parece a incapacidade de Galiza para ter un reino. Non sei por que se empeñan en García, porque en realidade tampouco foi rei da Galiza actual, senón de Galiza e do que neses momentos había de Portugal". Anselmo L. Carreira: "En realidade o reino de Galiza non é iso, é todo o cadrante noroccidental da Península, incluíndo León e Asturias" Carreira afirma non entender por que se lle quere dar tanta importancia a este rei, "porque en realidade o reino de Galiza non é iso, é todo o cadrante noroccidental da Península, incluíndo León e Asturias. Pero parece que hai un interese especial en dicir en que aquilo non era Reino de Galiza. Efectivamente, se collemos só este anaco, incluído Portugal até un pouco máis abaixo de Coimbra, só tivemos ese rei. E que foi rei moi pouco tempo, que foi destronado e metido en prisión polo seu irmán Afonso. Por iso a min non me parece moi interesante centrarme nel". E desenvolve así a súa tese: "A historiografía está empeñada en que só tivemos un rei que reinou moi pouco tempo, era un mexericas e foi enganado e morto en prisión. Pero o Reino de Galiza chegou até o territorio dos vascos, porque os condes vascos tiñan que renderlle pleitesía ao rei de Galiza que estaba en León. Hai un cronista musulmán que di "os vascos son cristiáns de Galiza". Portela: "O proxecto de García, dalgún xeito, continúase na monarquía portuguesa". Continuidade en Portugal Pedímoslle ao catedrático Portela que faga un esforzo ucrónico e nos conte que podería ter pasado se o reino de García tivese éxito. E entra no xogo: "Se cadra o reino de Portugal que se consolidou tería incorporado Galiza, que era como estaba nese momento. Esa tería sido a continuidade do proxecto de García. Ou, non o sabemos, podería ter sido unha Portugal con Galiza incorporada ou un reino de León conxunto, con Portugal. A comezos do século XIII Portugal estivo a piques de reunirse de novo". En calquera caso, remata, "o proxecto de García, dalgún xeito, continúase na monarquía portuguesa".


Summary: A oposición critica a "falta de control" de Medio Rural pero o partido de goberno defende a moratoria e di que hai expedientes abertos.

O PP rexeitou esta quinta feira no Parlamento unha proposta que demandaba instar a Xunta da Galiza a tomar medidas para identificar as terras agropecuarias forestadas ilegalmente con eucalipto e repor a legalidade. Hai unha "gran falta de control da Xunta sobre as plantacións ilegais de eucalipto", denunciou o deputado do BNG, Xosé Luís Rivas 'Mini', na comisión de Agro da Cámara. O nacionalista lamentou o voto en contra do PP á iniciativa e acusou a Xunta de ofrecer "unha amnistía velada" para os responsábeis das plantacións ilegais de eucalipto. Asegurou que Medio Rural confunde "unha moratoria en serie" cun "levantamento masivo" para máis de 35.000 hectáreas "oficiais" de terreo agropecuario plantadas con eucalipto e criticou a "inacción do PP" ante esta situación. Nese sentido, sinalou que a recente Lei de recuperación da terra agraria inclúe unha moratoria do eucalipto que tras publicitarse "desatou unha febre plantadora sen parangón". Para o nacionalista, a negativa do PP xa implica que o Goberno galego está "conculcando a ilegalidade". Neste sentido, o deputado fixo memoria ao expor que o ex conselleiro de Medio Ambiente Carlos del Álamo comezou en 1992 "a operación Ence pagando por introducir, de maneira masiva, o cultivo e forestación a base de eucalipto". Non houbo cambios ao respecto e chegaron a verse "gravemente" afectadas fontes e mananciais, pois especies coma o piñeiro precisaban menos auga. Agora, o efecto chamada que teñen denunciado mesmo as entidades ecoloxistas chegou, segundo Rivas, á Terra Chá, A Fonsagrada e até o Piornedo e que, dixo, afecta mesmo a terras agropecuarias, nas que está prohibida calquera plantación. "Quen controla esta ilegalidade ou quen induce a ela?", lanzou ao aire na súa intervención. De feito respondeu el mesmo: "Ninguén move un dedo para a reposición da legalidade". Pola súa banda, a popular Elena Candia defendeu a moratoria como mecanismo para evitar o monocultivo na Galiza. "Pode haber xente que non cumpra" coa moratoria, dixo, sinalando que a lei ten mecanismos para facerse cumprir "e xa hai expedientes iniciados". Nese sentido, apuntou que Medio Rural, entre 2016 e 2020, incoou máis de 1.700 expedientes sancionadores e máis de 7.400 apercibimentos para a inmediata retirada de plantacións realizadas de forma irregular. Sen axudas para Chantada Tamén na comisión de Agricultura, o deputado socialista Martín Seco acusou a Xunta da Galiza de rexeitar axudas directas para os viticultores de Chantada logo da tormenta de pedrazo caída a semana pasada. Seco reclamou estas axudas -idénticas ás concedidas en 2016 para os viticultores de Sober-, a través dunha emenda que o PP se negou a incorporar.


Summary: O sector confía en que o precedente de Euskadi axude a reabrir as portas de forma cautelar á marxe das disposicións da Xunta. Á marxe de como evolucione a parte xudicial, a Xunta advirte ao sector de que deberá ter sistemas para controlar a capacidade.

Após a sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Euskadi, que deu o visto e prace á hostalaría para reabrir malia a prohibición por parte do Goberno do país, a Federación Provincial de Empresarios de Hostalaría de Pontevedra (Feprohos) vén de seguir idéntica estratexia para paliar os efectos das duras medidas da Xunta. O colectivo xa presentou un recurso contencioso-administrativo ante o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) para intentar que levante o fechamento dos negocios imposto pola Xunta. Malia que xa no seu día acudiran a estas instancias, agora que xa hai un precedente demandar a apertura cautelar dun sector que é dos que máis empregos mantén no país e que está parado desde o 27 de xaneiro. O presidente de Feprohos, César Ballesteros, explicou que a limitación do Executivo galego é "demasiado lesiva para o sector" e que debería vir con axudas "para cubrir os danos e prexuízos causados", pero como non é así precisan reabrir. "As axudas actuais para o sector son unhas migallas; de ningunha maneira cobren os danos nin parte deles, nin sequera o 10% dos impostos que pagamos", destacou en declaracións a Europa Press. Así mesmo, entende que "non é admisíbel que recaia sobre un sector concreto unha medida suplementaria que impida a supervivencia da actividade hostaleira". No entanto, a equipa de Alberto Núñez Feixoo seguía vinculando a maioría dos contaxios a estes estabelecementos hai poucos días. Ballesteros recoñece que "non está libre de contaxios", pero denuncia que hai outros ámbitos empresariais "con iguais ou maiores datos que non viron lesionados os seus dereitos, por exemplo as oficinas". Despois de que as e os compañeiros de Euskadi puideran levantar as persianas de novo, confían en que a Xustiza galega estude a posibilidade de darlles a razón. O colectivo levará, ademais, outras dúas demandas ante o Superior: as limitacións de capacidade e os problemas noutro sector case irmán, o hoteleiro, que non ten a obriga de fechar pero os fechamentos perimetrais derivan nesa circunstancia. Cambios a curto prazo Precisamente despois da reunión da Xunta co comité clínico desta mañá, o presidente da Xunta avisou de que, de cara á súa futura reapertura, os locais disporán dun sistema "para transparentar os aforamentos", coa finalidade de que calquera que entre nun bar ou restaurante "saiba seguro o número de persoas que poden estar nel". Polo tanto, o pensamento da Administración vai totalmente en contra das esperanzas da hostalaría. Ademais, deberán levar un rexistro de entradas que permita coñecer e "cribar completamente" a aqueles clientes "que compartisen estancia cun positivo". Mentres, as medidas anunciadas hoxe benefician ao comercio. Porén, para as e os comerciantes non vai ser a solución. O presidente da Federación Galega de Comercio, José María Seijas, ve positivo que os negocios recuperen o seu horario normal pero as limitacións de movilidade vai facer que continúe a caída das vendas.


Summary: A Organización de Estados Americanos aprobou unha resolución pola cal se condena o trato dado ao presidente de Bolivia, Evo Morales, e fai un chamamento aos estados español, francés, italiano e portugués a se desculpar

A resolución aprobouse por consenso mais tanto Estados Unidos como Canadá expresaron a súa oposición explícita a rodapé do documento por considerar que aínda non estaban aclaradas as circunstancias do incidente diplomático. Tamén entenden que este asunto debía ser tratado a nivel bilateral entre Bolivia e os países europeos. A resolución aprobouse por consenso mais tanto Estados Unidos como Canadá expresaron a súa oposición explícita a rodapé O documento final resolve "condenar as actuacións que violan as normas e principios básicos do dereito internacional, como a inviolabilidade dos xefes do Estado". Tamén solicita o documento que os gobernos francés, español, italiano e portugués "den as explicacións necesarias".


A traxectoria de Charo Pita destacou de forma especial en dous eidos frecuentemente interligados: a literatura infantil e xuvenil, dunha parte, e a narración oral de outra. É certo que a narración oral non vai só dirixida a crianzas, da mesma forma que tamén a autora nos ten dado outras pezas escritas orientadas principalmente ao público adulto, como algúns contos soltos ou a súa poesía, coa que hai pouco gañaba o Premio Illas Sisargas, dedicado a textos eróticos. Retratos en branco e negro / Charo Pita / Galaxia / 2022 / 98 páxinas / 13 euros Con todo, pode que sexa a primeira vez que a autora aparece editorialmente cunha obra narrativa destas características. Retratos en branco e negro é unha colección de contos, a maioría deles ben curtos, que fai honra ao seu título. Se existe unha dicotomía no relato entre aquel de acción e o que se centra en describir unha estampa ou a reflexión, este volume pode encaixarse principalmente nese segundo ámbito. Charo Pita céntrase sobre todo en protagonistas femininas en situacións moi concretas, das que deixarnos finalmente un xiro, ás veces sorprendente, co que mudar a nosa interpretación sobre a súa realidade. É esa sorpresa ou enfoque final un dos elementos máis interesantes deste tipo de narracións e a que lle dá tamén un dinamismo ás veces ausente no contido. A autora convídanos así a mudar a nosa ollada, como quen dá un contexto inesperado a unha imaxe de aparencia inocente, e a través deste proceso incorpora tamén moitos elementos que van máis aló do que unha simple estampa pode ofrecer: un reverso máxico ou lindeiro cos escenarios do terror, ou o cuestionamento da fronteira entre realidade e ficción. Resulta fácil, coñecendo os datos biográficos de quen os asina, procurar tamén algunhas marcas da narración oral nalgúns destes contos, nin que sexa nos comezos ("Había unha vez") ou no emprego de formas pouco habituais no relato escrito, como a escolla da narración en segunda persoa ou a inhibición case total da voz narrativa para amosarnos un contexto a través do diálogo dos personaxes. Tamén algúns dos trazos mencionados poden relacionarse con parte do imaxinario habitual da oralidade: o contacto co realismo máxico ou a necesidade, tan acusada nas historias que se contan en voz alta, dun final climático. Podemos dicir que ese traslado de técnicas á escrita, tal e como nos viña demostrando noutras pezas soltas, beneficia moito a narrativa de Charo Pita. Contos breves que xogan a sorprendernos e facernos imaxinar outras realidades, bos compañeiros para o verán que chega.


Summary: Son xa dez anos celebrando o Día de Rosalía, unha efeméride que pretendía, no seu momento, festexar a literatura e o libro galego, pero que a cidadanía levou a outro lugar máis amplo onde conviven a conmemoración e o impulso transformador, o orgullo de pertencer a unha cultura e as reivindicacións sociais e políticas. O 24 de febreiro –aniversario do nacemento da poeta– é xa unha data na que a sociedade galega se contempla a si mesma para entenderse e recoñecerse, para festexar unha identidade sempre en causa, mais sempre resiliente.

Como se produciu ese milagre é algo que debería analizarse para comprender cales son as chaves dunha autoconciencia colectiva que sempre ten dificultades para manifestarse abertamente, que sempre dubida do seu dereito a reivindicarse a si mesma. A rapidez con que a sociedade galega asumiu esa data como propia aínda sorprende. Anna R. Figueiredo, vicepresidenta da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG), confesa que "en xeral, custa introducir este tipo de efemérides na sociedade, mais o Día de Rosalía como celebración da literatura e do libro galegos calou axiña. Notámolo moito este ano, no que por mor da pandemia todo se está volvendo máis virtual e moitas datas destacadas acaban esquecéndose; non obstante, desde o ensino e desde outras instancias existía unha grande expectación sobre cales eran as propostas para este ano, sobre quen lería o manifesto… É unha proba de que se trata dunha conmemoración xa moi instalada. O traballo de moita xente conseguiu facer deste proxecto unha realidade". Anxo Angueira, presidente da Fundación Rosalía, destaca a importancia da rede social que se puxo en marcha para que a celebración chegase a ser o que é agora: "Na creación e popularización do Día de Rosalía foi chave o traballo que fixo a AELG e tamén a conmemoración dos 150 anos da publicación de Cantares gallegos. Organizouse daquela unha exposición que tivo moito impacto, desenvolvida pola Fundación Rosalía, a Real Academia Galega e a Universidade de Vigo, mais na que tamén participaron institucións moi diversas: até o Celta de Vigo estaba presente. Eu creo que aí se deu un salto que converteu a celebración en algo moi popular, ampliouse o ámbito no que se movía. E tamén hai que lembrar e recoñecer o inmenso traballo feito desde o ensino, moitas veces en condicións case heroicas". "Todos os pobos, por pouca conciencia que teñan de si, necesitan referencias. Non é preciso subliñar que a Galiza anda moi escasa desas referencias, mais a única que tiña de certa relevancia –aínda que moitas veces manipulada e terxiversada– era a de Rosalía", di Francisco Rodríguez Francisco Rodríguez, ensaísta e un dos maiores expertos na obra de Rosalía, engade a este catálogo de antecedentes o acto cívico en lembranza do traslado dos restos mortais da autoría ao Panteón de Galegos Ilustres e, moi especialmente, a discusión académica que se deu en décadas anteriores: "O debate intelectual sobre a interpretación dos escritos de Rosalía tivo lugar, en moitas ocasións, en termos moi belixerantes. Os que diciamos hai vinte e cinco anos que a súa obra era feminista ou que contiña trazos de –polo menos– un socialismo utópico fomos desprezados e inxuriados cunha ferocidade insólita no debate académico. Agora parece que os tempos son máis permeábeis a ese tipo de mensaxes e iso é positivo para coñecer Rosalía, mais tamén existe moito oportunismo que oculta intereses pouco confesábeis". "En todo caso", continúa Rodríguez, "é certo que todos os pobos, por pouca conciencia que teñan de si, necesitan referencias. Non é preciso subliñar que a Galiza anda moi escasa desas referencias, mais a única que tiña de certa relevancia –aínda que moitas veces manipulada e terxiversada– era a de Rosalía. A novidade agora é que está recuperando un espazo cunha imaxe transformada, máis adecuada á realidade do que representou, do que significou e do que significa. Hai unha revalorización da súa figura a unha escala moito maior, sobre todo, pola vía do feminismo, e iso sempre é positivo para referenciar a súa dimensión social". O debate académico Talvez o feito de que o debate académico –recluído habitualmente no ámbito universitario– estea máis presente nos medios de comunicación sexa unha das consecuencias desa popularización da figura da escritora. Angueira concorda en que as lecturas contemporáneas de Rosalía se veñen facendo desde hai moito tempo, "o que ocorre é que, nestes últimos anos, achádegos que normalmente non irían máis alá do mundo académico teñen máis eco na opinión pública. Neste aspecto foron moi importantes as lecturas feitas na década de 1980 e, especialmente, no Congreso que se realizou en 1985 co gallo do centenario da morte de Rosalía. Hai traballos fundamentais, como o de Francisco Rodríguez, que abriu moitas portas a un novo entendemento da autora, e mesmo anteriores, como os de Carvalho Calero. E un pouco máis tarde, as achegas de estudosas feitas desde o feminismo contribuíron enormemente a desbotar os tópicos que ás veces rodearon a obra rosaliana". A relectura en chave feminista tamén é valorada por Figueiredo: "Aí saen nomes marabillosos como o de Chus Lama, María Pilar García Negro… que "reinventan" Rosalía cunha lectura feminista que descobre moitos valores que talvez non eran tan evidentes no pasado. O traballo académico produce ciencia, e a ciencia está nun permanente proceso de revisión. Esas novas perspectivas permítennos ver a obra rosaliana desde unha ollada actual. Eu penso que aínda queda moito por aprender da literatura de Rosalía, que é moi valioso contrapor esta visión contemporánea á imaxe máis sentimental que se difundiu no pasado dos seus versos. Era necesario romper con ese prexuízo da autora chorona que non deixou apreciar moitos dos méritos que posúen os seus libros". "Rosalía fala hai máis de 150 anos de cuestións tan actuais como os desafiuzamentos ou o maltrato. É un referente que logra evocar unha paisaxe social coa que a xente moza, especialmente, pode sentirse identificada". explica Anna Figueiredo Reivindicación social Se cadra, o feito de que a celebración comezase nunha época en que a crise financeira global de 2008 abría o camiño a discursos moi críticos co poder estabelecido permitiron que, finalmente, a obra de Rosalía puidese despoxarse deses prexuízos dos que fala Angueira. Figueiredo pensa que "dalgunha forma, tomamos conciencia de que os dereitos nunca están garantidos, de que hai que loitar permanentemente por eles, e en Rosalía atópanse moitos temas que seguen sendo de plena actualidade. Ela fala hai máis de 150 anos de cuestións tan actuais como os desafiuzamentos ou o maltrato. É un referente que logra evocar unha paisaxe social coa que a xente moza, especialmente, pode sentirse identificada". Angueira apunta que "o discurso político e literario de Rosalía non é un discurso decimonónico, no sentido pexorativo da palabra, senón un discurso vivo. Se colles un poema como "A xustixa pola man" decátaste da actualidade das súas palabras, da potencia revolucionaria e da enorme carga crítica que posúe. Simboliza, ademais, unha revolución encabezada por unha muller, unha revolta que atinxe moitas caras da nosa sociedade. Fíxate, ela fala xa do maltrato! Como non vai calar na sociedade?". "As cousas non caen do ceo", di Rodríguez, "e cando suceden é porque hai unha parte da sociedade organizada que, pouco a pouco, foi logrando inculcar a necesidade de reler Rosalía desde outros parámetros. Avanzouse moito na eliminación de estereotipos, no coñecemento da ampla cultura na que está fundamentada a súa obra e no recoñecemento dos aspectos máis avanzados do seu pensamento, tanto no social como no feminista. E todo isto gañouse a pulso, desde os movementos de base e, moitas veces, coa oposición de moitas figuras destacadas do mundo da cultura institucional". Unha festa democrática Outra das chaves para medir o éxito do Día de Rosalía é, sen dúbida, o achegamento da xente moza, unha mirada desprexuízada das novas xeracións que lle outorga pluralidade á efeméride. Angueira destaca "o papel que xogaron as que chamamos novas tecnoloxías na popularización do Día de Rosalía entre a mocidade, cando comezaron a espallarse vídeos, memes, mensaxes polas redes sociais… que fixeron que se expandise a celebración, a facerse máis visíbel. Como aquela imaxe warholiana que creou a empresa de deseño Rei Zentolo, que adquiriu unha sona case inmediata por todas as partes. O atractivo deste día é que as iniciativas son múltiples e variadas, non hai un guión nin un mapa para celebrar, trátase dunha festa absolutamente democrática que demostra que Rosalía está viva e que nós estamos vivos". Figueiredo concorda: "Esa pluralidade non fai máis que enriquecer esta celebración. A obra rosaliana é un patrimonio inmaterial de todas e todos e está ben que cada un o enfoque dunha maneira diferente: a vivencia da cultura ten que ser democrática. Mais se o vemos desde o punto de vista da AELG, dun grupo de persoas que se dedican á escrita, ten un pouso especial porque nos identificamos dun modo moi esencial con esa necesidade de visualizar a nosa lingua entre a comunidade á que nos diriximos e da que formamos parte. Nese sentido, non nos conformamos con ser creadoras, senón que queremos convidar a cidadanía a que tome un rol activo na experiencia cultural, a que lea, difunda e viva as nosas letras desde o seu lugar na sociedade." "As grandes cousas que facemos sempre veñen do pobo, sempre se constrúen de abaixo cara a arriba", afirma Angueira. A oposición da Xunta Non se esaxera cando se afirma que a festa foi construída desde os piares da sociedade: non debemos esquecer que o Día de Rosalía contou durante anos coa oposición da Xunta da Galiza, que acusaba o nacionalismo de "querer patrimonializar a figura de Rosalía" ou que retiraba do calendario escolar a data que conmemora o seu nacemento. Só cando a celebración foi unha realidade que non se podía sortear comezou a participar oficialmente na celebración do 24 de febreiro. "As grandes cousas que facemos sempre veñen do pobo, sempre se constrúen de abaixo cara a arriba", afirma Angueira. "E a celebración do Día de Rosalía foi unha creación do pobo na que se comprometeron múltiples actores: o mundo da cultura, o ensino, o asociacionismo, a mocidade… Ás veces a sociedade séntese titorizada e reacciona creando as súas propias institucións populares independentes do poder e este foi o caso. Mais isto non é novo no que se refire a Rosalía: a adquisición da Casa da Matanza, a súa conservación e musealización, foron obra dun compromiso cidadán. Ese é o camiño para que as cousas prendan e vaian adiante". Francisco Rodríguez matiza: "Debemos felicitarnos polo éxito dunha iniciativa como esta, mais aínda queda moito para que exista unha verdadeira incidencia na toma de conciencia da realidade nacional do país, trasladada tamén ao terreo da arte e da literatura. E, por outro lado, este éxito non debe levarnos a pensar, como ás veces sucede, que Rosalía sempre foi recoñecida: ela tivo que loitar contra corrente en vida e mesmo tamén despois de morta, xa que a imaxe que se deu dela estaba moi adulterada". E remata sinalando que "a data non está no almanaque e quen pon os festivos e os días de renome na Galiza é a Administración galega. É inquietante esa manobra de lexitimarse sen asumir: que agora celebremos Rosalía e que non nos preocupe a situación do idioma non parece moi coherente. A pouco que escarvemos, Rosalía segue sendo unha estranxeira na súa patria".


Summary: A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, manifestou o seu sentido pesar e pediu este sábado unha investigación sobre as causas do accidente dun hidroavión que traballaba para apagar un incendio declarado en Lobios.

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, pediu este sábado unha investigación sobre as causas do accidente dun hidroavión que traballaba para apagar un incendio declarado en Lobios, na comarca d Ourense, que provocou a morte dun dos pilotos e feridas graves ao outro. A través de varias mensaxes na súa conta de Twitter, Pontón afirmou que este sábado "é un día de loito para Galiza" e manifestou o seu "sentido pesar" e o da formación que lidera á familia e amizades do falecido, así como "a todo o persoal de extinción". Hoxe é un día de loito para Galiza. O meu sentido pesar e o do BNG a súa familia, amizades e a todo o persoal de extinción. As persoas que cada verán loitan contra os lumes fan unha labor esencial que debemos valorar e recoñecer. https://t.co/3QCcyzUUjW— Ana Pontón (@anaponton) August 8, 2020 Ademais, enviou os seus "mellores desexos" para o tripulante ferido e "moita forza ás persoas que cada día poñen en risco as súas vidas" para salvagardar a seguridade dos demais. As persoas que cada verán loitan contra os incendios "fan un labor esencial", que a líder do BNG pediu "valorar e recoñecer". Investigar o sucedido é "o mínimo exixíbel nun sistema democrático", engadiu. "Todo o meu agarimo para as familias das vítimas", publicou Sánchez Pola súa banda, o presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, tamén trasladou á familia do traballador falecido o seu sentido pésame a través da súa conta de Twitter. "Todo o meu agarimo para as familias das vítimas e o recoñecemento de todo o Goberno aos equipos que loitan contra os incendios forestais", publicou Sánchez na súa conta de Twitter. Atento a las informaciones sobre el accidente del hidroavión portugués que trabajaba en la extinción del incendio de #Lobios. Todo mi cariño para las familias de las víctimas y el reconocimiento de todo el Gobierno a los equipos que luchan contra los incendios forestales. #IIFF— Pedro Sánchez (@sanchezcastejon) August 8, 2020 Así mesmo, o presidente do Executivo destacou que está atento ás informacións sobre o accidente do hidroavión portugués que traballaba na extinción do incendio de Lobios. No sinistro, faleceu un dos dous tripulantes, de orixe portuguesa, do hidroavión sinistrado e o outro piloto español sofre varios politraumatismos, polo que foi evacuado a un hospital de Portugal nun helicóptero, segundo informou a Consellería do Medio Rural, cuxo responsable, José González, desprazouse ao lugar. Ademais, tamén trasladou as súas condolencias a ministra para a Transición Ecolóxica e Reto Demogrático, Teresa Ribeira. "Noticias moi tristes nuns días moi duros para quen loitan contra o lume. A cooperación dos dous servizos convértenos nun só equipo, neste momento sobrecogido -de novo- pola dor", sinala a ministra a través do seu perfil de Twitter, no que traslada un abrazo para "todos", especialmente para os "compañeiros lusos".


"Non é un ERTE, é unha estafa", "Despidos para os directivos" e "Este ERTE ímolo parar" foron algún dos lemas coreados nas concentracións que se desenvolveron diante dos centros de traballo de Bosch en Vigo no marco da greve de 24 horas convocada contra o ERTE que afecta 540 traballadores. A folga foi secundada por perto de 80% do persoal, segundo dados sindicais. A presidenta do comité de empresa, Laura Pérez Figueroa, da CIG, expresou a satisfacción da representación sindical polo elevado seguimento. O expediente de regulación temporal de emprego afecta 540 traballadores e traballadoras en Vigo. O grupo ten nesa cidade 2.500 operarios e operarias. O comité rexeita o expediente de regulación temporal de emprego presentado pola empresa, cuxa negociación finalizou sen acordo.


Summary: 'Móllate polos ríos' chega á súa IX edición. Participan 56 entidades e colectivos.

Este domingo decorrerá a IX edición de 'Móllate polos ríos', unha iniciativa de Adega promovida e financiada por Augas de Galicia e a Consellería de Medio Ambiente, e que ano tras ano reúne centos de persoas voluntarias. Terá lugar en 44 concellos de toda Galiza e participarán 56 entidades (asociacións, comunidades de montes, colectivos ecoloxistas, delegacións de ADEGA, centros de ensino…) e tamén 7 concellos que organizan directamente esta actividade. Se queres saber máis desta limpeza simultánea, toda a información tela aquí. O que se procura con esta iniciativa é limpar os cursos fluviais ao tempo que se dá a coñecer o importante papel dos ríos, amosar as súas problemáticas así como fomentar iniciativas que permitan á cidadanía o mantemento e a mellora dos ríos proporcionando as ferramentas que garantan a súa participación. Na edición de 2015 mobilizáronse máis de 600 persoas en 45 concellos de Galiza. Máis de 13 toneladas de lixo foron retiradas de ríos e regatos do país no marco desta acción. "Recolléronse refugallos de todo tipo, e coma sempre abundaron os plásticos (botellas, garrafas, bolsas, sacos...). Apareceron tamén rodas de automóbiles, cristais, colchóns, altofalantes, baterías de coche, pilas e os electrodomésticos tampouco faltaron. Apareceu tamén algunha uralita, roupa, calzado...", informaban naquela VIII edición.


Summary: Atribúe ao PP os 37.372 votos nulos e constata que neles ficou patente o rexeitamento a estas participacións colocadas por entidades como Novagalicia Banco, e asegura que para as persoas afectadas "o panorama é o que tiñamos"

Abriron o curso político canda o PP en Soutomaior e acompañaron a Feijóo en boa parte dos seus mítins de campaña. Após este 21 de outubro, nada muda. As 100 mil persoas afectadas pola fraude das preferentes seguirán a reclamar os seus aforros. "Esperaba este resultado, mais a situación é a mesma que tiñamos", valorou Xesús Domínguez, voceiro d@s estafad@s en Compostela. Estivo nunha mesa electoral no Grove e constatou que a porcentaxe de voto nulo --37.372 en total en todo o país-- "foi para o PP e nel constatouse o rexeitamento ás preferentes e ao roubo dos nosos aforros". Atribuíu os resultados electorais "á división do voto, que sempre foi a súa estratexia", e repasou o panorama que lles queda a quen reclama os cartos invertidos nestas participacións. Así, sinalou Dominguez que "se non impugnaron o real decreto non o van facer agora, nin van abrir a comisión de investigación polas caixas", adiada tras adiantar os comicios de marzo de 2013 a este domingo.


Summary: O BNG barreirense pide explicacións ante o que considera un novo caso de urbanismo á carta neste concello da Mariña. O investigado ve na denuncia, formulada por un particular, un intento de "desprestixiar" e o alcalde augura que o Bloque "terá que envainala"

A lupa da legalidade, de novo sobre o urbanismo de Barreiros. Case unha década despois de que o Concello presidido por Alfonso Fuente (PP) concedese licenzas para case 6.000 vivendas para este municipio de 3.200 habitantes malia ás advertencias de ilegalidade da secretaría municipal, o Servizo de Protección de la Naturaleza da Guardia Civil (Seprona) investiga se un dos membros do goberno local, o primeiro tenente de alcalde, José Manuel Gómez Puente, cumpre a normativa vixente nunha edificación da súa propiedade. A investigación, en vigor dende o pasado outono, saíu á luz no pleno municipal do pasado luns a través do BNG, que xa reclama explicacións dun alcalde que, iradamente, augura que todo ficará en nada. Segundo consta nunha resolución da Alcaldía do pasado 13 de setembro o Seprona de Lugo dirixiuse tres días antes ao consistorio para solicitar información sobre o edificio do tenente de alcalde. Ante este requerimento a arquitecta municipal tivo que elaborar un informe no que, admite o Concello, "consta que non se realizou ningunha comprobación do estado de execución da vivenda", isto é, se as súas características se axustan ao autorizado no seu día, "xa que non ten solicitada a licenza de primeira ocupación, momento no que se realiza a inspección" se antes "non hai denuncias". Así as cousas, "resulta conveniente realizar unha visita de comprobación a dita vivenda" para "constatar se se está adecuando á licenza concedida no seu momento" ou se "se está realizando algún tipo de actuación ilegal na mesma". O motivo da alerta do Seprona é unha denuncia dun particular sobre supostas irregularidades na casa do tenente do alcalde, construída nunha parcela duns 800 metros cadrados que, segundo as normas urbanísticas subsidiarias de 1994 -Barreiros segue sen planeamento urbanístico-, pode albergar unha vivenda unifamiliar illada ou adosada con determinados aproveitamentos comerciais pero non, por exemplo, un bloque de apartamentos. Nete contexto, o Bloque local reclama que o Concello lle facilite toda a información e copias documentais sobre a investigación, máis aínda tendo en conta que "con data do 15 de xaneiro" consta no Rexistro municipal "solicitude de informe da Consellería de Medio Ambiente" sobre "a legalización da vivenda unifamiliar a nome" de Gómez Puente, "o que constataría que a día de hoxe dita vivenda é ilegal". O BNG local ve neste caso "un exemplo claro da política urbanística á carta" do PP de Barreiros Para o grupo municipal do BNG o edificio do tenente de alcalde, na "zona da praia", é un "exemplo claro da política urbanística á carta" do PP de Barreiros, "destinada a beneficiar intereses particulares". En verbas do concelleiro e vicepresidente da Deputación Antonio Veiga cabe sospeitar que o alcalde "ollou cara a outro lado e fixo a vista gorda, sabendo que o edificio que o tenente de alcalde construíu non se axusta ao tipo de solo nin ao uso permitido nesa zona no momento en que se concedeu a licenza". "Neste momento -asegura Veiga- o edificio é ilegal e este verán estivo sendo ocupado sen ter licenza de primeira ocupación". O goberno municipal, alerta, prepara "unha legalización ad hoc" e non "para un veciño calquera", senón "para o tenente de alcalde, que como tal concede licenzas, así que é o primeiro que ten que cumprir a lei". O tenente de alcalde asegura que "todo é legal" e o alcalde augura que o Bloque "terá que envainala" Mentres Veiga reclama "máxima transparencia" e "toda a documentación" o protagonista do contencioso, o tenente de alcalde, afirma que "todo é legal". En declaracións a La Voz de Galicia Gómez Puente atribúe "este episodio" a que "estamos entrando en campaña" e alguén procura "desprestixiar e facer dano con acusacións falsas". A súa, afirma, é "unha casa cun baixo, que é onde vai unha vivenda unifamiliar" e un andar "no que estou facendo dous apartamentos turísticos para arrendar". A ausencia de licenza de primeira ocupación, afirma, ébese a que a eses apartamentos "aínda lles faltan cousas", se ben, afirma, "as obras axústanse á licenza", outorgada en 2007, "como se demostrará". "O BNG trata de difamar aproveitando unha denuncia falsa de alguén ficticio, proclama". O alcalde, que vén de ser ratificado como candidato nas vindeiras municipais, defende igualmente a legalidade do proxecto e carga, asemade, contra os nacionalistas. "Se houbo unha modificación do proxecto, se se axusta á lexislación, que creo que é o que pasou, legalizarase", afirmou durante a sesión plenaria. "No próximo pleno traeremos todo aquí", afirmou en resposta ao BNG. "Se está todo correcto algún que quere sementar dúbidas terá, como se di vulgarmente, que envainala", conclúe.


Summary: Presentou un recurso contra o último auto de Luís Aláez en que dá a entender que non existe informe nengún a respeito de por que se prescindiu do sistema de freada ERTMS e carga contra o xuíz sinalando que "boa parte" das súas dilixencias "son innecesarias e non están xustificadas".

A Avogacía do Estado acusou o xuíz intrutor do accidente de Angrois de converter o sinistro, acontecido o 24 de xullo de 2013 e onde morreron 79 persoas, "nunha sorte de inquisición xeral sobre a actividade do Adif". Así o recolle o escrito que lle remitiu a Luis Aláez, titular do xulgado de instrución número 3 de Santiago de Compostela, a quen tamén reprocha que plantee á empresa pública "esixencias arbitrarias e carentes de base técnica ou normativa" que a avogada do Estado, Consuelo Castro, considera "baseadas en conxeturas, sospeitas, elucubracións e xulgamentos persoais" do avogado que se ocupa da defensa da única persoa imputada, o maquinista Francisco Garzón. O xuíz quere coñecer as razóns polas cales se prescindiu do ERTMS Segundo informa esta sexta feira o xornal El País, o documento de Castro Rey, é un recurso contra o auto que Aláez ditou o 5 de marzo e en virtude do cal cita para declarar cinco cargo de Adif e reclama uns documentos que a empresa pública debera ter entregado esta mesma sexta feira, ao dar o xuíz instrutor un prazo de dez días. A intención de Aláez é coñecer cales foron os motivos que levaron a tomar a decisión de prescindir do sistema de freado ERTMS e que informes técnicos se encargaron a tal efecto. Entende que o ERTMS tería freado o comboio de maneira automática, paliando as consecuencias do despeiste do condutor, que circulaba a case 200 quilómetros por hora nun tramo onde a velocidade máxima ficaba restrinxida a 80. A Avogacía dá a entender que non existe nengún informe sobre o control da velocidade Porén, no escrito da avogada do Estado, o que se dá a entender é que non existe nengún estudo previo sobre as consecuencias que carrexaría prescindir do devandito sistema de freado. Sinala Consuelo Castro que "non existe nengunha previsión técnica ou normativa relativa á necesidade de que o xestor da infraestrutura realice" o devandito informe e translada a Renfe a decisión sobre o sistema de control da velocidade. Por derradeiro, a Abogacía esixe máis dez días (até o 25 de marzo) para que Adif entregue a documentación reclamada de ser o seu recurso desestimado e acrecenta que "unha boa parte" das dilixencias ordenadas son "innecesarias, reiterativas e non están xustificadas".


Summary: Julio C. Gambina, doutor en Ciencias Sociais e Presidente de la Fundación de Investigacións Sociais e Políticas, FISYP, analiza as causas e consecuencias das eleccións presidenciais en Arxentina, que na súa segunda volta resultaron na vitoria do conservador Mauricio Macri.

Tras un ano de eleccións, finalmente desvelouse a incógnita para a nova quenda presidencial desde o 10/12/2015: Mauricio Macri foi electo polo voto de 12.903.301 persoas, un 51,40% de votantes, contra 12.198.441, un 48,60% do oficialista Daniel Scioli. A diferenza son 704.860 votos, un 2,80%. Os votos en branco, nulos, recorridos ou impugnados foron 636,818, un escaso 2,47%. Son datos relativos ao 99,17% das mesas escrutadas [1] con máis do 80% de votantes sobre o padrón electoral. Trátase dun final moi apertado para un novo ciclo de disputa política na Arxentina. O resultado confirma a nosa tese relativa ás novidades políticas na Arxentina desde a crise do 2001. O bipartidismo tradicional entre peronistas (PJ) e radicais (UCR) cedeu lugar ás novas identidades que disputaron o ballotage recente, con coaligazóns que en magnitudes diversas conteñen a peronistas e radicais, entre outras identidades políticas vixentes na Arxentina. Macrismo e kirchnerismo son a novidade política destes anos. Macrismo Macri organizou o seu partido nestes últimos 10 anos, o PRO, con achegas substanciais de cadros e votos provenientes do peronismo e ata, inda que menos, radicais e doutras tradicións políticas e da xestión empresarial. Esa foi a base para dous períodos de goberno na cidade capital da Arxentina (2007-2011 e 2011-2015) e asegurar un próximo terceiro mandato liderado polo seu colaborador máis inmediato. Soubo no último tempo organizar unha coaligazón, CAMBIEMOS, aproveitando a dilatada estrutura radical, presente en practicamente todo o país e favorecer a supervivencia do vello partido de Irigoyen, que agora acumula uns cantos lexisladores, intendentes e gobernadores, cando parecía desaparecido da escena política. A maioría dos seus votantes non son propios e dificilmente poida considerarse a metade destes como de dereita O PRO presenta agora os seus principais cadros á fronte da xestión do distrito nacional, a cidade capital do país e a Provincia de Bos Aires, expresión dun 37/38% da economía, a poboación e o peso electoral, que ademais, foi a gran novidade na elección de outubro ao desprazar ao oficialismo, favorito en todas as enquisas e análises políticas. Trátase dun peso importante na disputa pola hexemonía política e na capacidade de consolidar poder territorial propio para nacionalizar unha forza xurdida desde a Cidade de Bos Aires. Os votos propios logrados polo PRO son o 25% achegado nas primarias (agosto do 2015), nas que a súa coaligazón, CAMBIEMOS, conseguiu o 30%; estendido a 35% nas eleccións xerais de outubro (25/10) e logrando o 51,40% na segunda volta (22/11). O candidato ten tradición na dereita política e expresa, por primeira vez na historia recente (1983-2015) e ata máis atrás, a urxencia dun partido de dereita con votos na disputa institucional. A maioría dos seus votantes non son propios e dificilmente poida considerarse a metade destes como de dereita, inda que constitúen unha base masiva para construír apoio ao proxecto de restauración conservadora. Kirchnerismo O kirchnerismo emerxe como versión renovada do peronismo en 2003 e con capacidade de incorporar a sectores políticos con identidade á esquerda do peronismo, con atracción de intelectuais e mozos, especialmente sobre fins do primeiro mandato de Néstor Kirchner (2003-2007). O kirchnerismo non é necesariamente peronismo, tal como o foi o menemismo, senón que constituíu o intento de construír un proxecto transversal con capacidade de actuar sobre diversas organizacións sociais e políticas para estender a súa base social. O kirchnerismo non puido xerar en 12 anos unha liña de cadros para a sucesión Tres períodos de goberno (2003-2007; 2007-2011; 2011-2015) e unha importante votación e imaxe de Cristina Fernández dan conta da eficacia na construción de apoio destes anos, favorecidos por unha conxuntura internacional de alza de prezos internacionais das comodities [materias primas], especialmente da soia e a minería que abonaron unha política social masiva que atendeu a demanda de ingresos de millóns de persoas. Os principais logros sobre os que construíu o consenso susténtase na política social aludida; a posición asumida nas relacións internacionais, orientadas cara á rexión latinoamericana e caribeña, coroada en 2005 na Cimeira de Presidentes das Américas realizadas en Mar do Prata --que en converxencia coa Cimeira dos Pobos, impediu o rexurdimento da axenda do ALCA que pregoaba o presidente de EEUU nese tempo-- e nunha política de dereitos humanos, especialmente concentrada na memoria relativa aos anos da ditadura xenocida (1976-1983), a anulación das leis da impunidade e o alento aos xuízos aos xenocidas. A falencia na construción de poder propio está clara no estilo de xestión kirchnerista, que impediu asegurar a continuidade do ciclo. O candidato seleccionado para a disputa electoral nunca satisfixo os núcleos militantes do oficialismo e sostívose polas medicións de apoio electoral provistas polas consultoras de opinión e a decisión da presidenta. O kirchnerismo non puido xerar en 12 anos unha liña de cadros para a sucesión, nin mostrou capacidade, para alén de organizar forza propia, para disputar apoios na organización do movemento social, nin entre os traballadores, nin nos territorios, os establecementos educativos ou diversas expresións da organicidade popular. O estendido vínculo do consenso procesábase entre o liderado de Néstor e Cristina cos seus adherentes, dando conta dunha falencia na construción de mediacións de poder no movemento popular. De aquí xorden as incógnitas do futuro próximo do kirchnerismo, xa que a base de poder deveu das posicións na xestión do Estado. Peronismo Hai peronismo na coaligazón que lidera Macri. Existe peronismo no kirchnerismo, e tamén están os peronistas disidentes, liderados pola coaligazón entre Sergio Massa e José Manuel Da Sota, quen colleitaron o terceiro lugar na elección xeral de outubro pasado e con 5,5 millóns de votos. Un caudal que maioritariamente optou por Macri, con sinais orientadoras nese sentido dos principais líderes. Hai peronismo na coaligazón que lidera Macri. Existe peronismo no kirchnerismo, e tamén están os peronistas disidentes liderados por Massa Logo da morte de Perón en 1974 tendo legado o seu proxecto ao Pobo, o peronismo foi derrotado á saída da ditadura por Raúl Alfonsín (1983-1989) e rexurdiu cun proxecto reaccionario con Carlos Menem entre 1989 e 1999 para consolidar os cambios estruturais regresivos imaxinados en tempos ditatoriais (1976-1983). O proxecto do terrorismo de Estado foi posible daquela, desde o consenso logrado polo peronismo (menemismo) no goberno. Destaca neste sentido a afirmación do modelo produtivo e de desenvolvemento subordinado á dominación das transnacionais de orixe estranxeira, a exacerbación do estrativismo para a exportación e a profundización da dependencia e a especulación con eixe no endebedamento público e a fuga de capitais. Da man do peronismo chega Néstor Kirchner ao goberno e constrúe o seu propio poder máis alá do peronismo. Iso xera as disidencias que permiten pensar nunha nova rolda de disputa polo liderado da identidade peronista. Xa dixemos que boa parte dos votantes de Macri proveñen do peronismo, inda que a disputa polo legado peronista realizarase entre o kirchnerismo e os gobernadores desa tradición e moi especialmente pola alianza entre Massa e Da Sota. É probable tamén que o macrismo dispute unha transversalidade desprazada á dereita para captar dirixentes e referentes do peronismo e outras identidades políticas. Por que gañou Macri? Moito do voto na segunda volta foi en contra. Contra Macri votouse, en boa parte, a Scioli. Contra o kirchnerismo, ou contra Cristina Fernández, moitos votaron a Macri. Esta opción foi más forte e sobre 7,5 millóns de votos cara a outros candidatos en outubro pasado, Macri colleitou 4,5 millóns e Scioli 3 millóns. A lóxica do ballotage é a opción entre un e outro, e así se percibiu por 25 millóns de electores e un escaso voto branco, nulo ou recorrido. O voto castigo é a primeira explicación que pode atoparse para a vitoria de Macri O voto castigo é a primeira explicación que pode atoparse, inda que o apoio do oficialismo é amplo, non só pola votación (48,60%) senón tamén pola elevada imaxe positiva con que deixa o goberno Cristina Fernández logo de 12 anos. Xa mencionamos que o candidato oficialista non foi o mellor e non tiña grandes diferenzas con Macri, nin pola súa orixe empresarial, o seu inicio na política da man de Menem e unha xestión da Provincia de Bos Aires por dous periodos (ídem Macri na Cidade de Bos Aires) e con resultados non moi distintos en saúde, educación, seguridade ou inseguridade, entre outros aspectos. A evolución da economía, especialmente desde o 2011, co 54% de apoio electoral ao segundo período de Cristina Fernández, non tivo os mellores datos. A crise mundial golpeou con baixas dos prezos internacionais. A inflación elevouse considerablemente afectando os ingresos populares. As reservas internacionais, dun máximo de 52.000 millóns de dólares en 2011 reducíronse á metade no presente, explicado pola fuga de capitais e a cancelación dunha débeda que hipoteca e condiciona o presente e futuro do país, xunto a unha sentenza en firme nos EUA para cancelar 100% da débeda de inversores non ingresados ao troco de débeda do 2005 e 2010, os fondos voitres. O emprego deixou de crecer e a caída da produción industrial puxo en evidencia os límites do proceso de produción fabril, reducido a un armazón dependente de insumos estranxeiros, especialmente con déficit enerxético. Nin a política, nin a economía foron datos favorables para un cuarto período de xestión kirchnerista Nin a política, nin a economía foron datos favorables para un cuarto período de xestión kirchnerista. O resultado sustentouse na oferta de "cambio" proposta por Macri, quen licou o seu programa tradicional facéndoo máis amigable a varios proxectos do goberno kirchneristas. Todo parecía que a oferta era cambiar o estilo de xestión, inda que se recoñece que o espectro intelectual profesional detrás do futuro presidente supuxo a restauración dun programa más favorable ás clases dominantes. Un elemento destacable foi o papel dos medios favorables á oposición que instalaron un sentido común de crítica á xestión do goberno. Á vez, a prensa oficialista non puido superar o estilo de propaganda orientada cara aos convencidos, sen asumir unha mínima crítica ás políticas oficiais e eludindo os descontentos sobre o candidato e campaña oficialista. O carácter contrario ao proceso de cambio latinoamericano na prensa hexemónica, organizada desde monopolios privados de comunicación, divulgou unha crítica ao ciclo inaugurado desde a elección de Hugo Chávez en Venezuela en 1999 e outros procesos rexionais que intentaron o alento a unha integración non subordinada. A prensa instalou con éxito a crítica á experiencia venezolana e identificou a proposta da revolución bolivariana co destino do goberno kirchnerista, cando este nunca asumira o proxecto anticapitalista formulado desde Caracas. Primeiras mensaxes Reorientar a política internacional, con iniciativas contra Venezuela e Irán, promovendo novas e renovadas relacións con China e especialmente cos EUA. Trátase dunha mensaxe clara de aliñamento co programa liberalizador que sustenta o imperialismo e as clases dominantes, empuxando desde o Mercosur o achegamento coa Alianza do Pacífico. Trátase dunha mensaxe clara de aliñamento co programa liberalizador que sustenta o imperialismo e as clases dominantes As designacións no Gabinete non tiveron sorpresas, salvo a continuidade do Ministro de Ciencia e Tecnoloxía que acompañou a Cristina Fernández nos seus dous períodos de Goberno. O elenco de goberno son profesionais e políticos de concepción neoliberal e con orientación a promover a iniciativa privada, o acceso de investimentos externos e a reinserción da Arxentina no sistema financeiro mundial. Boa parte dos funcionarios do novo goberno teñen currículum en empresas privadas. A mensaxe coidadosa en campaña electoral pode continuar na primeira parte da xestión, inda que a anunciada unificación do tipo de cambio (depreciación da moeda) pode impactar non só en cambios dos prezos relativos, senón na percepción da poboación sobre o sentido da política da nova xestión presidencial. É algo que se fará visible nos próximos días, logo da asunción o 10 de decembro. [Para profundar na orientación da política económica, ler estoutro artigo do autor: Orientacións da política económica da presidencia Macri] Os mercados responderon o estímulo dun goberno prol mercado e nestes primeiros días mostráronse ao alza e ata con tomas de ganancias no curto prazo, dando conta dunha sensibilidade para a especulación prol capitalista. Para pensar O cadro descrito é de crise do sistema político, con urxencia de novos actores que disputan a identidade do pobo arxentino; co macrismo pretendendo unha transversalidade cara á dereita. Ao mesmo tempo permite pensar na posibilidade de construír alternativa política popular. É algo non logrado desde a crise do 2001; especialmente cruzado pola urxencia do kirchnerismo e a súa transversalidade cara á esquerda. O desafío suscítase na potencialidade de construír unha alternativa política para impedir a restauración e ir más alá do posible que permite a orde capitalista contemporánea en proceso de crise mundial. O desafío é construír unha alternativa política para impedir a restauración neoliberal É preciso caracterizar adecuadamente o momento actual, que non é o retorno liso e plano aos 90'; senón unha proposta de modernizar o proxecto político das clases dominantes, que por primeira vez acceden ao goberno co apoio dos votos. Na reelección de Menem en 1995 existiu consenso ao proceso de reestruturación regresivo despregado no primeiro mandato entre 1989 e 1995. Non é o que ocorre agora, cunha maioría lograda como voto castigo ao goberno. Non hai mandato explícito para a restauración dos 90´ inda que o goberno sustentará o seu programa liberalizador no apoio electoral. Baixo estas condición o que se require é pensar criticamente a realidade e propoñer unha perspectiva de emancipación social máis alá do réxime do capital.


"A guerra é a paz, a liberdade é a escravitude, a ignorancia é a forza" A primeira vítima dunha guerra é sempre a verdade, di o vello adagio. Sen pretendelo, atopámonos librando unha no bando liliputiense, parapetados trala trincheira asediada tódolos Venres a golpe de Real Decreto ou a base de inxeccións masivas de liquidez do erario público ao gran buraco negro-bancario que multiplica, polo momento e ¡ata por oito!, a partida dos orzamentos do goberno central reservada á Sanidade. Con ese diñeiro cubriríase un incremento do 20% en pensións, podería sufragarse o 85% das prestacións por desemprego e mesmo multiplicar por cinco o investimento en seguridade cidadá. Podería aumentar máis dun 100% o de infraestruturas, ou cubrir catro anos de I+D+i. Delirante. Se non é a loita final, non pode andar lonxe: é o Capitalismo e toda a súa maquinaria pesada contra os pobos e os febles instrumentos de resistencia concibidos para contrapesar, garantir o contracto social e salvagardar a cohesión, a risco de facela saltar polo ar. Intervidos de facto dende 2010 mais deslizándonos pola pendente que (salvo xiro copernicano) levará a formar parte do espazo vital dos acredores xermanos sempre e cando a maré do colapso non sobarde e alcance o corazón do imperio en Berlín, ou o mesmísimo Washington. O Partido Popular encetou hai semanas unha campaña de márketing de inspiración orwelliana e de dobre-pensar: "La Verdad sobre la Educación" e "La Verdad sobre la Sanidad" Aínda así, o Partido Popular encetou hai semanas unha campaña de márketing de inspiración orwelliana e de dobre-pensar: "La Verdad sobre la Educación" e "La Verdad sobre la Sanidad". Resta mudar o nome dun ministerio calquera polo "Ministerio de La Verdad" e, honrando a novela 1984, reducir austeramente a catro os membros do gabinete. Pensándoo ben, con tres sería suficiente: un para o BCE, outro para o FMI e outro para a Comisión Europea. O Goberno da Troika internacional, tan democrática ela, e presidido polo afable Luis de Guindos. Por que non? Dá o perfil e non se engurra. Mentira tras mentira e, por descontado, todos exactamente igual de responsables da desfeita: din que vivíase moi por riba das posibilidades, nunha sorte de festa perpetua, e hai que arrexuntar o ombreiro e apertar o cinto por España. Todo pola patria, pero cada vez menos para quen a pisa. Menos mal que non convidan a ollar cegamente Cara o Sol e coa camisa nova, mais os cantos a un "goberno de concentración nacional" séntense preto. Sería a guinda, e síntoma dunha descomposición vernizada de xenerosidade e responsabilidade. Que pensará disto unha xubilada que percibe 400 euros ao mes e deberá requetepagar a medicación afrontando, á vez, unha suba do IVE? Ou os pais dos 2,2 millóns de nenos que viven, segundo datos recentes Unicef España, no limiar da pobreza dende 2008... Por suposto, o actual estado social é insostible e cómpre reducilo á expresión mais mínima, caritativa e asistencial. Xa vivían demasiado ben. Tempos de excepcionalidade democrática, acompañada de confusión inducida e engano aleivoso. Tempos de auxe silandeiro da restrición de dereitos e liberdades, e tamén da represión en vilas e cidades a golpe de bando ou ordenanza municipal. Ou a golpes, directamente. Algúns miñaxoias non contabamos vivir un proceso de re-fascistización, e non consola saber que non sexa só no estado español. O día menos pensado en cada oficina atoparase un "Los recortes os harán libres". A tradicional coalición entre oligarquías potentadas, banca, salva-patrias e salva-ánimas, mailos representantes políticos habilmente escollidos entre elites partidarias afectas que se auto-protexen a si mesmas e defenden, por riba de todo, os intereses corporativos e os dos seus familiares directos Os significantes, baleiros de contido, perden significado e verbas como igualdade e democracia son prostituídas polos resortes do poder real. A tradicional coalición entre oligarquías potentadas, banca, salva-patrias e salva-ánimas, mailos representantes políticos habilmente escollidos entre elites partidarias afectas que se auto-protexen a si mesmas e defenden, por riba de todo, os intereses corporativos e os dos seus familiares directos (colocándoos en postos clave e excepcionalmente ben remunerados, coma nas infaustas performances Bankilandia, Gürtelandia e cen mil outras) xunto aos de quen os sostén: a cúspide da pirámide que se enriquece máis e máis ese 1% da poboación da que tanto falan. É a dexeneración e perversión dun modelo e é inevitable que se cuestione integramente o sistema. Outros tantos caeron: dende o Reich dos mil anos ata o socialismo real soviético. Nada volverá ser igual a partir de agora. Contan coa paciencia dunha cidadanía exhausta, atemorizada e anestesiada, centrada en dar cumprida resposta aos problemas cotiáns. Algúns, bastantes cando son milleiros e milleiros, loitando contra os desafiuzamentos dos seus fogares ou a estafa das preferentes. Tamén cuns media que acostuman ser voz do seu amo e modulan o como, o que o canto e o cando debemos informarnos ou sobre-informarnos (boa maneira de des-informar). Dosificadas mensaxes contraditorias. Matraca perversa. Se saes á rúa polo que cres inxusto denunciando a mala broma e propondo alternativas posibles serás un violento e hiper-ideoloxizado radical anti-sistema perrofláutico Se saes á rúa polo que cres inxusto denunciando a mala broma e propondo alternativas posibles serás un violento e hiper-ideoloxizado radical anti-sistema perrofláutico. Se desmantelas con frialdade e ortodoxia ultra-liberal o sistema, non. Sendo un directivo de banca con 15 millóns de indemnización no peto logo de afundir unha entidade e a todo un país serás pouco menos que un exemplo a seguir. Mentres evaden impostos, son amnistiados, desvían masas inxentes de capital ao estranxeiro ou eluden investigacións xudiciais con fundamento polas súas supostas fraudes (caso Botín) obrigan e obrigarán a aplicar medidas draconianas e receitas fracasadas, deixando sen servizos básicos ás presentes e vindeiras xeracións para instaurar unha novísima orde social asentada nos piares dun neo-escravismo edulcorado. Verticalismo agresivo, de face horizontalista. Unha revolución en toda regra. Adóitase recordar, como paradoxo, que na Gran Depresión dos anos 30 foran os mais ricos que o perdían todo os que se quitaban a vida, desesperados, polo fracaso. Agora vemos como en Grecia suicídanse persoas de clase media depauperada ou baixa case cada semana, mentres aos de arriba lles vai mellor. O acordo tácito ao que se chegara na Guerra Fría entre o movemento obreiro e o Capital comeza a entrar nun desequilibrio flagrante, e o shock económico axita as bases da confianza nun "sistema democrático" que comeza a non satisfacer como antes o facía, poñéndoo a proba dende Hungría ata Grecia, ou Francia, e co risco que iso leva aparellado como nos mostra a Historia. Por riba, algúns lúcranse coa privatización e a liquidación das migallas. O brazo armado dos anteriores, como Esperanza Aguirre, Wert, Ana Mato ou Margallo aplican a folla de ruta mentres desvían a atención sacudindo as baixas paixóns de pulsión patriótica. Sexa tirando do recorrente Xibraltar, sexan os "ultraxantes" asubíos a unha melodía. Ata nos contan que os asubíos futboleiros fan engordar á "nena de Rajoy", a nosa querida e caprichosa prima. Cando ela medra, nós encollemos un chisco mais... O goberno dá a impresión de estar xa superado polos feitos, e é moi probable que non aguante a lexislatura, entrando nun período indefinido de inestabilidade política. Á institución monárquica habería que darlle de comer á parte, e a calidade do debate e a deliberación pública descenderon a mínimos históricos, sumíndonos na belenestebanización berlusconiana. Pero todo ten un límite, e a pugna entre indignos e indignados (Eduardo Galeano dividiu á Humanidade nestes dous grupos) non fixo mais que botar a andar. Mallan na mocidade e esta, contumaz, no canto de ficar aterrada e resignada comeza a rebelarse tímida e caoticamente. Sen pretendelo, conseguen alumear a xeración mais concienciada e comprometida politicamente dende a Transición. Por suposto: están manipulados e non saben o que queren. Despois da ruptura pactada co réxime anterior aquelas arelas mantiveron o tipo un tempo pero, acubillaban o nó gordiano da besta creada: as mesmas familias franquistas e os seus herdeiros dominan boa parte do IBEX-35, por poñer tan só un exemplo da democratización. Dende logo a democracia, entre avances e moitas bondades que trouxo, en perspectiva, tamén dexenerou nunha partitocracia que produciu un elefantástico e disparatado aparello de cargos políticos remunerados (400.000, máis que médicos, bombeiros, policías e mestres xuntos. O dobre que en Alemaña, coa metade de poboación e con dous niveles máis de descentralización administrativa). Calquera avance no empoderamento cidadá, ou na xustiza e o progreso social celebrábase. Cando todo ía ben, ata Aznar pousaba os pés riba da mesa na White House, emulando ao cowboy de Texas. Nin Schröder e Chirac se atreveran a tanto! España comezaba a saír por fin do recuncho da Historia...Cenoria durante 35 anos. A crise económica non é tal. Non deixa de ser a escusa perfecta para converter os erros provocados pola ambición desmedida de moi poucos nun problema de todos Nos nosos días democracia trocou por bancacracia, cleptocracia e nepotismo, pero a promesa do goberno do pobo e para o pobo esvaécese. Pola situación xeral a nivel internacional, pero tamén por causas específicas. A crise económica non é tal. Non deixa de ser a escusa perfecta para converter os erros provocados pola ambición desmedida de moi poucos nun problema de todos. Non deixa de ser a transferencia de caudais das rendas do traballo ás bocas insaciables do gran Capital. Non deixa de ser unha escusa perfecta, empregando as infalibles e vellas armas do medo, o patriotismo decimonónico, a represión policial e o endurecemento do código penal. Xa só quedan os paos. Intentan converter outra-volta aos cidadáns en servos. En súbditos. Dixérao Jonathan Swift: "o home non é un animal racional, como moito con capacidade de razón".


Summary: Integración Cooperativa Galega comezará a andar o vindeiro 1 de xaneiro. Se as asembleas ratifican a unión, da integración resultará unha cooperativa con 4.340 socios e 428 traballadores.

Novidade de calado no sector cooperativista e lácteo galego. Feiraco, Irmandiños, Melisanto e Xallas acordaron constituír unha cooperativa de segundo grao (ferramenta para emprender procesos de integración) coa finalidade de fortalecer o tecido perante unha crise que bateu fortemente este sector. Queren que as explotacións que as integran gañen competitividade e eficiencia a través dunha integración de servizos e da xestión de compras. o que permitirá abaratar custos e resistir mellor os cambios nos prezos do leite. Feiraco controlará o 45,3% do capital; Os Irmandiños, o 30,7%; Melisanto, o 12,6% e Xallas, o 11,4%. O proxecto impulsado polas directivas destas catro cooperativas vai agora a someterse perante as asembleas xerais de cada unha o vindeiro 31 de outubro. De dar os socios o visto bo, a iniciativa comezará a andar o 1 de xaneiro. Non é un proxecto fechado, pois aspira a sumar máis cooperativas galegas, que para integrarse deberán contar cun capital de base mínimo de dous millóns de euros. Non se desbota estenderse polo norte do Estado nin sequer dar o salto a Europa. Tampouco se desbota que isto sexa o xerme dun gran ghrupo lácteo galego, mais desde os promotores non se quere poñer o carro dianto dos bois. Potencial Entre as catro cooperativas suman unha produción conxunta de 413 millóns de litros de leite, e dotarse no futuro dun novo proxecto industrial é unha posibilidade, se ben que polo momento xa contan coas plantas de procesado de Feiraco e Clesa (participada por Feiraco, Irmandiños e Melisanto). Da integración resultará unha cooperativa con 4.340 socios e 428 traballadores, na que Feiraco controlará o 45,3% do capital; Os Irmandiños, o 30,7%; Melisanto, o 12,6% e Xallas, o 11,4%. Non é un proxecto fechado, pois aspira a sumar máis cooperativas galegas A facturación agregada das catro cooperativas no último exercicio foi de 196 millóns de euros, mentres que este proxecto nacerá con máis de 37 millóns de fondos propios --Feiraco (17 millóns), Irmandiños (11,6 millóns), Melisanto (4,7 millóns) ye Xallas (4,3 millóns). A nova sociedade contemplará desde a recollida, envasado e distribución de leite e outros derivados ata a fabricación de pensos e a prestación de servizos de asistencia á reprodución do gando e alimentación, veterinarios e xestión económica e administrativa.