Summary: Un vídeo da asociación cultural 'Eu son de Mazaricos' triunfa na rede cunha mistura de humor e reivindicación da man dunha mociña alcaldesa no Mazaricos de dentro de 23 anos.

Mazaricos ano 2040. Desde o despacho da Casa do Concello, unha alcaldesa ben noviña non dá feito a facer xestións e atender citas: desde xaponeses que queren instalar unha fábrica de iogures no municipio ("dilles que non, que nós facemos os iogures e eles que nolos compren") até o presidente da Xunta. Non ten un respiro a rexedora. "Aghora todo o mundo quere vivir en Mazaricos", afirma mentres fala de como a xestión dos recursos eléctricos que se xeran no concello e a posta en valor do leite fixeron que Mazaricos progresase. "Non lembro moi ben pero contáronme que antes isto ía a menos, que todo ía ficar abandonado, os gandeiros a vender as vacas e as silveiras a subir polos eucaliptos", comenta esta alcaldesa. "Que aghonías eran!", engade mentres pasea polo Mazaricos do2040, onde os sectores produtivos progresan (leiteiro, forestal -sen eucaliptos-...) e a poboación aumenta. Este é o vídeo da asociación cultural 'Eu son de Mazaricos', que leva xa en poucos días miles de visitas en youtube. Porque no Mazaricos de 2040, como di a alcaldesa, "temos de todo. Praia aínda non temos mais estamos a nada de absorber Carnota".


Hai agora xa dous anos, aló no devalo do verán do 2010, escribía eu no desaparecido Xornal de Galicia unhas palabras sobre a mala imaxe da política entre a cidadanía. Resulta que por aquelas datas, os políticos e mailos partidos subiran ós primeiros postos da Liga CIS dos problemas para os españois, sendo só superados na clasificación polos problemas económicos en xeral e o paro en particular. Daquela o meu relatorio centrábase en que algo cheiraba a podre en Dinamarca se a política era vista coma problema, cando, por principio, debía ser a solución dos demais problemas; ou cando menos, non ser un atranco para solucionalos. Dous anos despois, e xa que a política e mailos políticos seguen nos postos de podio da Liga CIS, deume por darlle voltas ó asunto e a ver ata onde daban de si os miolos. A desfeita económica fixo mais visibles os casos de corrupción e puxo en evidencia a ineficacia dos políticos á hora de facerlle fronte Damos por sentado que partillamos que a política xamais debe ser sentida coma un problema, xa que foi creada precisamente para darlle solución ós moitos problemas que a convivencia humana fai agromar. Damos tamén por consensuadas as dúas razóns fundamentais que poden explicar a mala imaxe actual da política entre os cidadáns: corrupción e ineficacia. Ámbalas dúas razóns non son conto novo de agora, pero a desfeita económica fixo mais visibles os casos de corrupción e puxo en evidencia a ineficacia dos políticos á hora de facerlle fronte. Semella, pois, que hai xustificación abonda para que o cidadán responda ós enquisadores do CIS que a política, os políticos e mailos partidos son un dos mais graves problemas de Hespaña. Xa que logo, por que me desacouga esta persistente preeminencia da política como problema? O tal "problema político" é plebiscitado entre a cidadanía cada certo tempo, onde os políticos nos declaran o seu amor sincero e desinteresado e nos piden axeonllados a renovación do compromiso Os problemas de seu véñenme dados e pouco ou nada podo eu facer para librarme deles. A crise económica, o desemprego, o terrorismo, a inseguridade cidadá, o cambio climático, o perigo nuclear, as drogas… todos eles chegan ás nosas vidas sen nós chamalos, cando menos de xeito consciente. A diferenza deles, o tal "problema político" é plebiscitado entre a cidadanía cada certo tempo, onde os políticos nos declaran o seu amor sincero e desinteresado e nos piden axeonllados a renovación do compromiso. Dando tamén por sentado que somos seres racionais, se vemos ou sospeitamos que os que agora están no poleiro son corruptos ou ineficaces, sería de supoñer que lle deramos o "si quero" a outros, ou incluso que non llo deramos a ningún. Pero se cadra é moito supoñer que somos seres racionais, xa que a historia recente está ateigada de políticos corruptos ou ineficaces que revalidaron o apoio electoral da cidadanía. Así as cousas, se unha grande maioría de xente lle responde ós enquisadores do CIS que os políticos representan un problema grave, e os políticos con responsabilidades de goberno foron votados pola maioría dos cidadáns, entón hai que concluír que a maioría da xente ten un problema aínda mais grave ca os que conta: unha de dúas, ou sofre algún trastorno bipolar, ou é parva de remate. A saber, ou a súa man dereita non sabe o que fai a esquerda, ou sinxelamente a relación causa-efecto non está entre as súas categorías mentais e non é que de casar feitos e consecuencias. Que non sei cal das dúas conclusións é mais preocupante e desalentadora. Pero sexa unha ou a outra, non vai ser que o problema non estea na política, nin nos partidos, nin nos políticos; non vaia ser que o problema realmente sexamos todos nós. Nun sistema democrático, as maiorías electorais teñen todo o poder e maila gloria, mais non poden reclamar tamén a inocencia Nun sistema democrático, as maiorías electorais teñen todo o poder e maila gloria, mais non poden reclamar tamén a inocencia. As maiorías que puxeron no poder a Camps, Gil y Gil ou Jaume Matas cábelles a escusa da novatada; mais as maiorías que os ratificaron no poleiro son cómplices da vida e obras de tales gobernantes, tanto das cousas boas coma das malas. Fraga mandou levantar a Cidade da Cultura, é certo; pero tamén o é que unha maioría cómplice o deu por ben feito. Fabra mandou construír un aeroporto no medio da nada, é certo; pero tamén o é que unha maioría cómplice lle riu as grazas. E poderiamos estar así ata mañá, contando un por un, casos coma estes.


Summary: O equipo de goberno do concello cancela o proceso de contratación despois de seren denunciadas irregularidades no mesmo por parte do BNG. O concelleiro de Medio Rural convidou a outras dúas empresas de desbroce forestal, para iniciaren de novo o procedemento.

Como adiantaba Sermos Galiza a pasada semana, o grupo municipal do BNG denunciaba unha posíbel vulneración dos principios xerais de contratación administrativa, por parte do Concello de Santiago. As irregularidades foran detectadas por persoal técnico da admnistración local que sinalaron lazos familiares entre dúas das tres empresas. Logo de se faceren públicas as sospeitas e seren revisados os informes de contratación, o grupo do Partido Popular botou atrás a proposta e decidiu abrir máis un procedemento. Para o voceiro municpal do BNG, Rubén Cela, "ante tantas evidencias e a denuncia pública do BNG, ao Goberno municipal do PP non lle quedou máis remedio que retirar todo". Así mesmo, o voceiro nacionalista sinalou que non se trata da primeira vez que acontecen irregularidades, pois as mesmas empresas foran convidadas nun proceso anterior en condicións idénticas. @s edís nacionalistas, presentaran a pasada semana unha batería de preguntas á fin de que o equipo municipal esclarecese o acontecido. Neste senso, malia que o regulamento do Concello compostelán fixa 15 días para emitir unha resposta, desde o BNG aseguran non ter recibido ningunha polo que exixen ao alcalde explicacións pola suspensión do proceso.


Summary: A coordinadora nacional de Anova márcase como próximos obxectivos "acadar a maioría no Parlamento galego" e "colaborar para sacar o PP do goberno de España". O seu covoceiro advirte aos socialistas que permitir a investidura dun presidente do PP "sería cavar a súa propia fosa"

A coordinadora nacional de Anova reuniuse este sábado en Teo para analizar uns resultados das eleccións xerais que considera "históricos". A formación nacionalista, integrada na coalición En Marea, considera na súa resolución que os máis de 400.000 obtidos polo espazo de confluencia é unha "demostración palpábel de que os procesos amplos e plurais de unidade popular teñen unha importante receptividade social para liderar o cambio político e social e, xa que logo, marcan o camiño". Beiras aposta por "reduplicar a potencia" de En Marea nas autonómicas e ve "posible" unha confluencia co BNG Ademais, chama á "potenciación" desta "alternativa cidadá real" que supón "unha fiestra de oportunidade para a expresión da unidade popular que continúa aberta". Por iso, Xosé Manuel Beiras, covoceiro de Anova, di apostar por "reduplicar a potencia" de En Marea de cara ás próximas eleccións autonómicas e ve "posible" unha confluencia co BNG, logo de que non callara hai tan só uns meses. "Iso non foi posible", dixo o histórico dirixente nacionalista aos medios, pero "é posible agora". Para Anova, tal e como di na súa resolución, o obxectivo non é outro que "acadar a maioría no Parlamento galego" e, aínda antes, "facer todo o posíbel para sacar o PP do goberno do Estado". "Colaborando se é que se dá a oportunidade, nun gran pacto de esquerda que blinde os dereitos sociais, que defenda os nosos sectores produtivos e que respecte o dereito a decidir das persoas e dos pobos como máxima expresión da democracia", aclara. A formación nacionalista destaca a obtención dun grupo propio para Galicia por parte de En Marea, que "vai ter unha voz propia no Estado para, por unha banda, tratar de solucionar os graves problemas sociais e ambientais do noso país e constribuír a mudar radicalmente as políticas contrarias á maioría social tanto a nivel de Estado coma na propia da UE". Anova márcase como obxectivos "acadar a maioría no Parlamento galego" e "colaborar para sacar o PP do goberno de España" Beiras, nas declaracións aos medios, foi máis aló ao pedir a Podemos e aos seus aliados que lle fagan "un cerco" ao PSOE para que "non caia na tentación" de facilitar a investidura dun presidente do PP. "Sería cavar a súa propia fosa", dilles. O histórico líder advertiu que será "un reto moi difícil" impedir que os populares lideren o Executivo central, polo que instou a presionar os socialistas. "O PSOE ten que escoller entre seguir sendo columna vertebral da restauración borbónica ou recuperar o seu proxecto orixinal, o dun partido republicano, socialdemócrata e federal", dixo. "Ou recupera esa tradición ou pasaralle como ao Pasok", engadiu. Beiras advirte ao PSOE de que permitir a investidura dun presidente do PP "sería cavar a súa propia fosa" Por outra banda, Beiras insistiu en gabar os resultados de En Marea, formación que era "o que agardaba a cidadanía", e destacou os seus resultados nas cidades, especialmente en Vigo, onde foi a máis votada ante uns socialistas que "viñan de arrasar" nas municipais con Abel Caballero. Respecto dos posibles atrancos que se lle poidan poñer á coalición para formar grupo propio, o covoceiro de Anova agarda que o PSOE non intente evitalo.


O devalo demográfico é un dos principais problemas do país e as administracións publicitan todo tipo de facilidades. Durante as cinco fins de semana de agosto contamos os trámites, trabas e dúbidas a que se enfronta unha familia acabada de nacer na súa relación coas administracións. O bebé protagonista desta serie que naceu con 35 cueiros baixo o brazo e que peregrinou de administración en administración para formar parte da cidadanía e atopar unha gardería que lle permitise conciliar cos seus proxenitores chegou ao mundo nun país que se debate entre o "malo será" e o "non pases fame, fágoche un bisté?". Pero se os profesionais da pediatría che aconsellan vacinar o teu bebé fronte a algunha enfermidade concreta, que fas? Asumes o "malo será"? Ou o "que ao meu bebé non lle falte de nada"? Un debate que chega ás familias ben cedo, aos dous meses do parto. As vacinas en España non son obrigatorias, pero o sistema público de saúde ofrece boa parte delas de xeito gratuíto e iso vén facilitando o progresivo retroceso de todo tipo de enfermidades. O recente paso dado pola Xunta de restrinxir as garderías públicas só a bebés vacinados supón outro respiro ás familias amantes do método científico fronte ás do "malo será".A Asociación Española de Pediatría e o persoal Sergas recomendan e receitan vacinas que non inclúe o sistema público no seu calendario gratuítoO problema aparece cando, ao ir a poñerlle ao neno as primeiras vacinas, aos dous meses de nacer, atopas que a Asociación Española de Pediatría recomenda que, ademais das que ofrece gratuitamente o Sergas, deberas poñerlle tamén outra, pagándoa ti, contra o rotavirus, que prevén de gastroenterites agudas. E que un mes máis tarde, aos tres meses, tamén sería recomendable poñerlle outra contra a meninxite B, que pode ser mortal. E que esas vacinas hai que poñelas en varias doses que se deben repetir meses máis tarde e que en total suman máis de 500 euros. A familia concienciada con que o bebé non pase fame de vacinas consulta co profesional concreto que atende o seu neno e está de acordo, é recomendable vacinalo tamén contra esas dúas enfermidades non incluídas no calendario oficial gratuíto. Así que, a petición da familia, expide, nun papel con encabezamento do Sergas, unha receita non cuberta pola Seguridade Social pero necesaria para que nunha farmacia che poidan vender as doses necesarias. Porque así como o resto de vacinas ofrecidas polo Sergas xa as teñen nos centros de saúde, onde as administran, esas outras debes mercalas ti nunha farmacia e levalas ao pediatra, con coidado de que non pase moito tempo porque precisan manterse frías (as farmacias adoitan telas reservadas nas súas neveiras para facilitarchas no mesmo momento en que te dirixas ao centro de saúde).É ese un dos momentos en que pensas que os 1.200 euros da Tarxeta Benvida tampouco é tanto se máis de 500 xa se poden quedar nunha farmacia para pagar esas vacinas que a Xunta non lle pon ao teu bebé pero que os e as pediatras do Sergas che recomendan poñerlle.Tamén podería pasar que, como foi neste caso, xusto o día antes da cita para esa vacinación de pago no centro de saúde público recibas unha chamada do hospital no que naceu o teu bebé propoñéndote que non o fagas, que non vacines ao día seguinte ao teu neno para que así pase a formar parte dunha proba de mellora desa vacina que estuda cambiar as súas pautas para, en vez de aplicar a primeira dose aos tres meses, pasar a administrala aos 13 meses. Os tempos da administración, da ciencia, da conciliación e dos medos familiares non sempre casan entre siDinche que non hai problema, que é seguro, que nese caso asumen eles no hospital o custo das doses. Pero dincho o día antes de que ti xa previras vacinar o teu neno, coa vacina xa encargada na farmacia e por teléfono. Sen marxe de manobra. Así que a familia concienciada coa vacinación ten que decidir se fai caso a un médico que por teléfono che recomenda que agardes case un ano antes de poñer esa vacina que ti estabas convencido de poñer ao día seguinte porque queres ter o bebé o máis protexido posible canto antes. Novamente, os tempos da administración, da ciencia, da conciliación e dos medos familiares non casan entre si.A aldea dos bistésTodas estas preocupacións sobre a vacinación do bebé auméntanse no rural, onde hai que engadir ao proceso as dificultades para atopar un pediatra. Porque o bebé desta historia é urbanita, pero como moitos en Galicia tamén ten unha aldea e uns proxenitores que nalgún momento especularon co feito de que fose a última persoa nacida nela. A aldea en cuestión está en Abadín e o bebé visitaraa cada certo tempo, pero coa esperanza dos pais de que non lle pase nada leve (para o grave sempre están as urxencias hospitalarias) porque alí só hai pediatra os xoves durante dúas horas. E os obstáculos que conta a pouca veciñanza con pícaros para seren atendidos na veciña Vilalba tampouco animan precisamente a un urbanita a axudar coa demografía rural do país. O bebé desta historia acabará indo á aldea nas fins de semana e en vacacións a que a avoa o encha de bistés mentres os pais pensan: "Malo será".Próxima entrega:Ter un bebé en Galicia (capítulo 5 e final): Entre a propaganda e mirar os boletíns oficiais a diario


Summary: Entre outros activos, Pontegadea Inmobiliaria é propietaria de locais que ten alugados a Inditex, a compañía da que Amancio Ortega é o maior accionista, co 59,2% dos títulos.

2013 foi un ano excelente para Amancio Ortega, a terceira fortuna do planeta, tamén en termos dos seus beneficios no sector inmobiliario. A súa firma -Pontegadea Inmobiliaria, da que é proprietario ao 100%- obtivo en 2013 un beneficio neto de 93,3 millóns de euros, segundo recolle esta quinta feira o diario El País, rotativo que utiliza como fonte as contas entregadas pola empresa ao Rexisto Mercantil. Pontegadea Inmobiliaria ingresou en 2013 98,5 millóns de euros en conceito de alugueres das súas propriedades. Os activos da empresa ascenden neste momento a 4.519 millóns de euros, en tanto que a súa débeda cos bancos se sitúa en 325,1 millóns (73,8 menos que o pasado exercicio).


"Coas mulleres xa se sabe"; "Coas mulleres nunca se sabe". Celia Amorós cita estas dúas sentenzas contrarias en relación coa lingua, pero equivalentes no seu significado. Vén a conto das declaracións do Podólogo do Real Madrid, orgulloso dos pés dos seus futbolistas: "De teren unha mala pisada, non chegarían a onde están". "Todo comeza por un paso. Todo o que se fai na vida.""Camiñar repercute no sistema articulatorio e muscular do noso corpo. Eu teño deformación profesional e vou nunha fileira de xente e danme gañas de parar a alguén e dicirlle: Faite mirar iso que vas quedar sen xeonllos".Fachendoso da corrección da pisada dos seus xogadores, calzados como é debido, as mulleres non son da súa incumbenciaPois este profesional, consciente e preocupado, ao mesmo tempo é un misóxeno a quen non lle importa que as mulleres esmaguen o corpo, co calzado que usan exclusivamente. Mesmo se os pés son iguais aos dos homes, os zapatos de mulleres teñen distinta forma, oprimen as dedas por diante, facéndoas montarse e deformarse. Teñen uns tacóns que obrigan a levar o pé como un cabalo. Sabe perfectamente o dano que producen nos pés, xeonllos, pernas, columna vertebral, en todo o organismo pero afirma: "Non convencería a unha muller de que non use tacóns". Sería inútil. "Coas mulleres xa se sabe". Son irracionais. Non atenden. Prefiren a moda á saúde. "Por campar, rabiar", dicían as avoas, e comezan xa de nenas.Fachendoso da corrección da pisada dos seus xogadores, calzados como é debido, as mulleres non son da súa incumbencia. Falar do tema coas autoridades, para que? Obrigar a que fagan constar nos lugares de exposición e venda dos ridículos artefactos os danos que producen? (como nas fundas de tabaco) Non, para que? Pois para poñer de moda e considerar elegantes os zapatos cómodos. Iso faise facilmente tendo os medios de comunicación. Por outra parte, a venda de zapatos non se ía alterar, nin a moda, as cores, os materiais…Sempre digo que a normalidade é unha palabra variable. O que foi normal no pasado, agora pode ser incongruentePero, mesmo se é un grave problema para a vida e o benestar das mulleres, así como un gasto sanitario, mellor é que vivan a súa dependencia. Que se machuquen. Logo necesitarán operacións de xoanetes, de dedas en garra, de implantación de próteses de xeonllos, de cadeiras, e demais.Sempre digo que a normalidade é unha palabra variable. O que foi normal no pasado, agora pode ser incongruente. Persoalmente, polo meu cambio de mentalidade, os zapatos de tacón, non só me parecen unha agresión corporal, senón que os encontro tan ridículos!, e as mulleres que os usan tan obedientes, abnegadas e horteras!Pero, xa dixen, outra mentalidade modifica tamén o modo de vestir e de calzar. Os homes, saben, mesmo se non o analizan profundamente. Pero, saben que unha muller vestida e calzada como lle corresponde é presa posible. Velaí.


Summary: Após estimar o recurso presentado polo Concello de Vigo afirma que o monumento non exalta o golpe de estado do 36 nen a ditadura franquista.

Esta terza feira (10 de febreiro) o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) revogou a sentenza que ordenaba o derrubamento da Cruz localizada no Monte do Castro, en Vigo. Desta maneira a máxima instancia xudicial do noso país deixa sen efecto a decisión adoptada polo Xulgado do contencioso-administrativo nº2 e que fora recorrida polo goberno local de Abel Caballero (PSOE). Segundo o tribunal o monumento non supón unha exaltación do golpe de estado de 1936 nen tampouco da ditadura franquista "unha vez desaparecida toda simboloxía franquista", senón que "á marxe das crenzas que motivaron a súa construción, como moitos outros monumentos ao longo da historia da humanidade, han de levar ao coñecemento e a reflexión" das xeracións presentes e futuras. A sentenza di que "á marxe das crenzas que motivaron a súa construción, como moitos outros monumentos ao longo da historia da humanidade, han de levar ao coñecemento e a reflexión" Segundo a sala a Cruz ha de considerarse un símbolo "representativo de ambos os dous bandos" polo que revoga o seu derrubamento. Cumpre lembrar que o conflito da Cruz do Castro fora levado perante os tribunais pola Asociación viguesa da memoria do 36 que, en cumprimento da Lei de Memoria Histórica de 2007 exixían fose retirada. Voto particular A sentenza do TSXG contou co voto particular dunha maxistrada quen considera que si debe ser derrubada. A xuíza Cristina María Paz Eiroa sinala que o labor da sala non é "reabrir un debate" senón o de "revisar a sentenza" que di, "é clara, precisa, congruente e en especial motivada". Así, sinala no documento incorporado á sentenza do Superior de Xustiza a decisión adoptada en primeira instancia axústase "ás regras da lóxica e da razón" para alén de "dar bon exemplo do que a Lei de axuizamento civil ordena" polo que pide a desestimación do recurso interposto polo Concello de Vigo. A Asociación memoria do 36 estuda recorrer Pola súa banda desde a Asociación memoria do 36 aseguraron que están a estudar a posibilidade de presentar recurso quer de casación quer de amparo perante unha sentenza "de baixa calidade", asegurou o avogado do colectivo, Guillermo Presa, en declaracións recollidas pola axencia Europa Press. No entanto, o letrado afirmou que será "extraordinariamente difícil" conseguir un fallo favorábel ao derrubo após o acordo adoptado pola sala do contencioso-administrativo do TSXG.


Galiza acumula cinco meses seguidos con baixadas no número de creación de empresas. Ese descenso en xullo foi de case 15% a respecto do mesmo mes do ano pasado. Foron 286 as novas sociedades mercantís constituídas o pasado mes. A creación de empresas tamén descendeu no Estado español mais fíxoo nun 8,5%, case a metade que a caída galega. Tamén se reduce a disolución de sociedades neste mes, en concreto, en 15%. En xuño o descenso na creación de empresas na Galiza foi de 30% e en maio de 9%. Desde febreiro non presentamos rexistros positivos neste campo. Hai unha ralentización do crecemento na economía galega. Após tres anos cunha suba igual ou superior á media española, dá agora sinais de "constiparse", nun proceso que vai ir a máis, apontan as economistas. De fondo, a mudanza no patrón de crecemento económico da Galiza. No primeiro trimestre do ano, o PIB da Galiza aumentou en 0,4% –o valor máis reducido desde 2014– fronte ao 0,7% da media española. O ritmo de crecemento da economía galega sitúase en 2,3%, unha décima por baixo de España e oito décimas menos que o ritmo co que iniciamos 2018. "A ralentización da economía galega vai asociada a unha mudanza no patrón de crecemento", explican desde o Foro Económico da Galiza, entidade que co seu "Barómetro", no que analizan 15 variábeis que inclúen cifras de emprego, facturación empresarial, actividade industrial, comercio internacional, etc, advirte dese desaceleramento.


Summary: O goberno español subirá o IVE, unha medida que empeorará as condicións de vida das clases populares.

Malia negar a maior en campaña electoral e mesmo en sucesivas ocasións nestes seis meses de lexislatura, o goberno español subirá o IVE, de acordo coas liñas económicas marcadas dende a Comisión europea e o Fondo Monetario Internacional. Unha suba, que se engade ao encarecemento da luz (+7%), o gas (+5%) e a garrafa de butano (+2,9%). Despois de meses de recortes e medidas de axuste, que non deviñeron nunha melloría da situación económica senón que a agravaron, o Partido Popular insiste en profundar nas mesmas políticas neoliberais e subir os impostos indirectos -aqueles que gravan a tod@s por igual independentemente da renda das persoas. As consecuencias de tal decisión, poden ser xa anticipadas ao abeiro do acontecido noutros países europeos. Portugal, Grecia e Irlanda -cuxas economías foron intervidas de igual xeito que a española, non conseguiron máis que precarizar as condicións de vida das maiorías sociais ao incrementárense os prezos, especialmente, de produtos esenciais. A aprobación desta suba no IVE, súmase aos novos paquetes de medidas que ten previsto implementar o goberno español: despedimento de persoal público, nomeadamente persoal interino; a conxelación das pensións, ou máis unha vaga de privatizacións, o que supón unha engádega á implantación do (re)pago sanitario, os recortes no financiamento de servizos sociais fundamentais e a precarización laboral logo de ser aprobada máis unha reforma. Mentres o goberno español lanza as súas consignas, nas que tales medidas constitúen un 'esforzo' a prol da saída da crise, a realidade é que se entregan sen cortapisas cantidades inxentes de diñeiro público á banca privada, principal responsábel da grave situación económica internacional. Após aprobar o rescate á banca española cunha primeira intervención de 30.000 millóns de euros, as particulares pagaremos máis polos servizos e produtos básicos, como contrapartida ao diñeiro emprestado pola UE. Unha reforma fiscal integral, a alternativa contra os recortes e a suba do IVE "Que paguen máis os que máis teñen" esa é a proposta do BNG contra as políticas de axuste promovidas dende os gobernos español e galego. A fronte nacionalista, cre que un modelo de financiación propio con maiores gravames para as rendas máis altas e a territorialización dos tributos, permitiría recadar o diñeiro co que financiar os servizos sociais fundamentais. Na súa proposta, @s nacionalistas apostan pola supresión das deputacións, que consideran "entes obsoletos" e daqueles ministerios con competencias transferidas, como medida de aforro e axuste. Tamén así a supresión do "gasto militar" que permitiría fornecer ás arcas públicas con 10.000 millóns de euros.


Summary: Todo apunta a que Ricardo Carvalho Calero será a persoa a quen se lle dedique o Día das Letras Galegas de 2020. Trece integrantes da RAG, entre eles a Executiva, presentaron unha outra proposta sobre o ferrolán, alén da rexistrada por nove académicas e académicos e da que informara Sermos Galiza na mañá da terza feira.

O nome de Ricardo Carvalho Calero soa con forza para protagonizar o Día das Letras Galegas en 2020, ano en que se fan 30 do seu falecemento. Na mañá desta terza feira, Sermos Galiza daba conta da proposta asinada por nove académicas e académicos para o promover como candidato. Horas despois tivo coñecemento de que foi rexistrada unha outra candidatura coa sinatura de 13 membros da RAG para que ao ferrolán se lle dedique o Día das Letras o ano que vén. Fontes consultadas salientan que Margarita Ledo, Xesús Alonso Montero e Ramón Villares impulsaron a candidatura que conta co apoio da Executiva da Academia, formada por Víctor Freixanes, presidente; Henrique Monteagudo; Marilar Aleixandre, Andrés Torres Queiruga e Fina Casalderrey. Entre as 13 sinaturas tamén se atopan as de Luz Pozo Garza, Pexerto Saavedra, Francisco Díaz-Fierros, Xosé Luís Franco Grande e Salvador García-Bodaño, quen tamén apoiou a listaxe das nove académicas e académicos. "Cando rexistramos esta proposta non había aínda ningunha outra formalizada", informan fontes próximas á candidatura apoiada pola Executiva. Salientan que "houbo un intento de presentar por consenso a proposta de Carvalho Calero". "Sería bo que se fixese de maneira conxunta para disipar calquera dúbida a respecto do apoio a Carvalho Calero", acrecentan. Na candidatura impulsada por Ledo, Villares e Alonso Montero póñense de manifesto as contribucións do ferrolán á lingua e o seu traballo na elaboración das gramáticas, así como o seu papel intelectual e de persoa defensora do galego. Que supoñen as dúas propostas? Fontes da Academia afirman que a presentación de dúas candidaturas sobre Carvalho non representan problema ningún, pois "en ningún momento se vai votar por unha banda a proposta maioritaria e pola outra a minoritaria". Votarase, chegado o momento, o nome de Ricardo Carvalho Calero que, á vista dos apoios, todo apunta a que será o protagonista do Día das Letras Galegas 2020. Desde, cando menos, 2005, o de Carvalho Calero é nome habitual entre os candidatos ás Letras Desde, cando menos, 2005, o de Carvalho Calero é nome habitual entre os candidatos ás Letras. Aquel ano presentouno o académico Xosé Luís Axeitos. En 2018 volveu impulsalo o propio Axeitos, así como Xosé Ramón Barreiro Fernández, Francisco Fernández Rei, Manuel Rivas, Manuel González, Chus Pato, Xosé Luís Regueira e Euloxio Ruibal. O 29 de xuño a RAG informaba nun comunicado que elixiría entre Carvalho Calero e Antonio Fraguas o protagonista de 2019. O 7 de xullo de 2018 facíase pública a escolla do estudoso de Cotobade. Nunha entrevista publicada por Sermos Galiza, Freixanes amosábase convencido de que Carvalho Calero sairía elixido Nunha entrevista publicada no número 338 de Sermos Galiza, o presidente da RAG, Víctor Freixanes, sinalaba que "a nivel institucional, creo que todos somos conscientes de que a figura de Carvalho conta con méritos abondo para merecer o Día da Letras como intelectual e persoa comprometida coa cultura e a lingua do país". Advertía de seren conscientes de que "dedicarlle o día a Carvalho Calero é abrir, se non un debate, si un horizonte en que a Academia debe ter unha posición moi clara e definida. A Academia non pode sementar a confusión". Carvalho tivo ao final da súa vida, salientaba, "unha opción respectábel, que defende un sector da intelectualidade galega, unha opción que implica un modelo ortográfico distinto do que historicamente defende a RAG". "A Academia ten que saber que cando presenta publicamente unha figura como a de Carvalho podería estar presentando tamén este debate. É unha reflexión interna que non é a primeira vez que facemos. Eu non lle teño medo ningún, pero debemos ser claros diante da sociedade", engadía. Freixanes: Non me gustaría nada empezar a labazadas entre uns e outros na cara do vello profesor. Don Ricardo non merecería iso A nivel persoal, Freixanes manifestaba estar convencido de que Carvalho sairía elixido. "Cando? Gostaría que fose máis antes que despois, pero son os académicos os soberanos e hai que valorar todas as posicións". "Cando o poñamos enriba da mesa, e espero que o poñamos, temos que ser moi conscientes de que discurso levamos á sociedade, porque non me gustaría nada empezar a labazadas entre uns e outros na cara do vello profesor. Don Ricardo non merecería iso", apuntaba o académico.


Summary: Tradicionalmente, o verán é o período de maior actividade para a venda dos produtos artesáns galegos. Este ano, a Covid-19 causou tamén neste sector unha crise, derivada da baixa cifra de feiras realizadas e da menor afluencia de público e artesáns.

O gremio artesán vai lembrar o ano 2020 pola drástica redución que viviu no número de feiras debido á pandemia do coronavirus. Argálica, Faroleiros e Mostrart foron algunhas das poucas citas estivais que se realizaron e que, a pesar de seren seguras grazas á aplicación dos protocolos sanitarios, tamén acusaron unha baixada de público. "Cada feira tivo que aplicar un conxunto de medidas para minimizar o risco de contaxio", comenta Sol Vázquez, directora xeral de Comercio da Consellaría de Economía. Medidas baseadas en garantir a distancia de seguridade "e con tal finalidade había entradas diferenciadas das saídas para que houbese un percorrido específico e unha única vía de circulación", engade "e tamén houbo que garantir a distancia entre os postos, ben afastándoos ou ben interpondo barreiras". A distancia entre artesán e cliente é tamén punto chave da seguridade tanto en feiras como en tendas. "Fíxose un esforzo moi importante porque o que interesa nunha feira é que haxa público e a xente só vai asistir se se sente segura", comenta Sol Vázquez. Aínda así, o ceramista Marcelo Scapinachis fala de que "as vendas foron bastante inferiores a outros anos" e recalca que "en Argálica a facturación foi de entre 60 e 70% menor que o ano anterior". O artesán, actualmente instalado en Mondoñedo, refírese así mesmo aos profesionais e explica que "tamén houbo menos oferta dos oficios, artesáns que preferiron non ir ás feiras e quedar no obradoiro porque había moita incerteza en canto a vendas". Como o resto das profesións, a artesanía viuse confinada e abocada ao traballo en liña a pesar de que para o gremio "a artesanía é un produto no que a venda online é máis complexa porque xente quere tocar, sentir as texturas", afirma Scapinachis. Así e todo, desde Creativas Galegas, Bea Barril explica que a actividade no confinamento non cesou e "xurdiron varias iniciativas coas que seguimos agora, coma os 'parladoiros' para compartir as inquedanzas e propostas ou a 'xanela' para presentar unha persoa do colectivo e dar a coñecer a súa marca". A entidade reclama un mercado virtual global e Sol Vázquez asegura que "desde a Xunta sacamos axudas á organización de feiras físicas e tamén virtuais e incluso efémeras".


Summary: Agtamar-Upta forneceu estas cifras, certamente preocupantes e acaecidas a pesar do paro nalgunhas actividades derivado da pandemia, coincidindo coa conmemoración do Día Internacional da Seguridade e a Saúde no traballo.

O ano pasado foi un exercicio raro a todos os niveis, incluído o laboral, pero a parálise imposta pola pandemia en moitos sectores non freou os accidentes laborais. Segundo Agtamar-UPTA , 2020 fechou na Galiza cun total de 1.912 sinistros no traballo entre as e os autónomos. Da cifra global hai que ter en conta que 102 episodios revestiron bastante gravidade mentres que outros seis remataron co falecemento das ou dos afectados. Segundo as mesmas fontes, os incidentes mortais foron en Lugo (tres), Pontevedra (dous) e na Coruña (un). O resto dos accidentes graves saldáronse sen vítimas. Aliás, 1.810 persoas que traballan por conta propia no país tiveron algún tipo de accidente no ámbito laboral, rexistrándose a maior concentración nas comarcas coruñesas. Alí houbo 800 accidentes leves e medio cento dos máis preocupantes. Na área de Pontevedra contabilizáronse 467 pequenos episodios e 29 graves. Así se destaca como unha forma de facer un chamamento a incrementar as medidas de control na conmemoración do Día Internacional da Seguridade e a Saúde no traballo. Apoio administrativo De feito, o presidente da Unión de Profesionais e Traballadores Autónomos (UPTA), Eduardo Abad, demandou a "sensibilización das administracións para deseñar estratexias para atallar esta problemática e reducir o número de accidentes". "A saúde e a prevención dos riscos laborais na contorna do traballo autónomo deben constituír os eixos prioritarios da estratexia do novo modelo de traballo por conta propia que estamos a comezar a desenvolver", defendeu. En calquera caso, agradeceu o papel do Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral (Issga) respecto da xestión da Covid-19.


Summary: Carlos Varela advirte de que o preito podería chegar ao Supremo o Luxemburgo se é desestimada no xulgado.

Uns 1.200 millóns de euros sería o que tería que reintegrarse en depósitos no caso de que prospere a demanda colectiva que instou a Fiscalía para defender os afectados por participacións preferentes e subordinadas no país. Así o asegurou este martes o fiscal superior de Galicia, Carlos Varela, durante os Almorzos On/Off organizados polo Colexio Profesional de Xornalistas. O fiscal advirte de que o preito podería chegar ao Supremo ou Luxemburgo se non prospera en Galicia Ademais, Varela lembrou que o preito podería chegar ao Tribunal Supremo ou incluso a Luxemburgo no caso de que fose desestimado polo xuulgado de primeira instancia no que se está a seguir. A intención, tal e como aclarou o fiscal, é que se "faga ver que hai unha práctica abusiva e que é preciso que se declare a súa cesación, que leva aparellada a nulidade desa práctica, e conseguir a restitución dos depósitos". Tamén fixo referencia Carlos Varela aos escraches que desde hai semanas se están a levar a cabo ante os domicilios de diferentes cargos públicos. Así, destacou que acaba de recibir un oficio da Fiscalía Xeral do Estado na que se lle require, como ao resto de fiscalías autonómicas, que informe dos casos que acontezan en Galicia, para "analizar a posible trascendencia xurídico-penal" destas accións. O fiscal achegou a súa opinión e cre que é preciso "analizar caso por caso" cada acción para poder inferir posibles responsabilidades xa que "non se pode establecer un padrón xeral". Varela non ve nada "punible" nas fotos de Feijóo e Dorado pero entende que formen parte do "debate político" Do mesmo xeito, o fiscal superior mostrou a súa vontade de colaborar na comisión contra a corrupción creada no Parlamento de Galicia e recordou que xa aachegou á Cámara unha análise comparada dos modelos internacionais na que se establecían mecanismos preventivos ante posibles fenómenos de corrupción. O fiscal superior de Galicia, para rematar, tamén falou das polémicas fotografías do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, co narcotraficante Marcial Dorado. Para Varela, as imaxes "non son punibles", pero si entende que formen parte do "debate político" no que, aclara, non quere "interferir".


Summary: Podemos marca territorio na asemblea de En Marea e unha das súas máximas dirixentes estatais, Carolina Bescansa, anunciou que a formación morada lle proporá ao PSdeG e ao BNG abrir unha "mesa polo cambio político".

Na asemblea da Marea que está a ter lugar este domingo, Bescansa anunciou que instará o PSdeG e o BNG a constituír un "espazo de comunicación". Na súa intervención, segundo recolle Europa Press, a dirixente do partido de Pablo Iglesias sinalou que nesa "mesa polo cambio político" se respectarán "os proxectos de cada un" e salientou que servirá "para escenificar cales van ser as estratexias de cadaquén para botar das institucións do PP". Xosé Manuel Beiras, portavoz de Anova, emprazou o PSdeG a "cambiar de actitude" e subscribiu o anuncio de Carolina Bescansa. Asegurou ao respeito que a proposta de crear unha mesa con PSdeG e BNG "foi acordado entre todos nós". Referiuse ao PSdeG como "un partido dinástico, monárquico e un dos piares do malnacido réxime da segunda restauración borbónica".


Summary: Esta quinta feira a conversa do #VenhanMais5 é co politólogo e escritor Álvaro López Mira.

-Como avalías o estado actual da política galega? -Amais do xa tópico alonxamento entre uns representantes enclaustrados no ideal partidocrático (e non só os da vella política) e uns representados críticos de taberna ou de salón pero, maioritariamente, conformistas con case todo, cabería salientar que, elección tras elección, Galiza opta por ser cada vez menos galega e cómpre non ignoralo se queremos revertelo. -Que evolución agardas da política galega a cinco anos vista? -A lóxica dictamina que deberían existir mudanzas malia á tendencia á inamobilidade dos aparellos partidarios e de boa parte do electorado galego. Probablemente, non serán movementos sísmicos, pero si o suficientemente importantes para vivir profundas transformaciones, previsibles nese prazo en, por exemplo, os actores mediáticos, económico-financeiros e intelectuais do País e, por suposto, nas elites políticas, xa que hoxe os tempos políticos son cada vez de máis breve ciclo e nos próximos dous/tres anos ábrese un disparadeiro electoral intensísimo: locais, europeas, españolas e galegas case sen solución de continuidade que determinarán a intensidade deses inevitables cambios. A lóxica dictamina que a cinco anos vista deberían existir mudanzas malia á tendencia á inamobilidade dos aparellos partidarios e de boa parte do electorado galego -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? -O esforzo dunha liña informativa en clave galega diferenciada dos esclerotizados medios escritos do País xa está feito. Quizais unha maior transversalidade que supere certos prexuízos, algún tan atávicos que ou xa non existen ou son moi distintos a nivel de análise dos fenómenos no século XXI, axudaría para abrir esa información a unha opinión pública anovadora e transformadora do conxunto social galego.


Summary: ENTREVISTA | Este sábado celébrase o 16 aniversario da primeira manifestación de Nunca Máis. O proxecto Unha Gran Burla Negra, que analiza este proceso, púxose en marcha a pasada semana cunha conferencia de Germán Labrador, profesor titular na Universidade de Princeton, con quen falamos

Un movemento cidadán emerxeu en novembro do ano 2002 en Galicia. Un proceso que durante uns meses politizou a sociedade galega de forma transversal, como nunca sucedera. O mesmo movemento limpaba as praias, protestaba, preguntaba polos culpables da catástrofe do Prestige e reflexionaba sobre o mar e o país que quería ter. No cerne dese movemento, servindo de motor e de altofalante estaba o mundo da cultura, que se organizou ao redor da Plataforma contra a Burla Negra, unha efervescencia que non descansou durante meses e que está a ser analizada a través do proxecto Unha Gran Burla Negra. Creatividade popular e memoria do Prestige (2002-2019), que percorrerá Galicia nos vindeiros meses. O proxecto foi presentado o pasado venres en Compostela e terá a súa seguinte parada este venres na Pobra do Caramiñal. Abriuse cunha conferencia de Germán Labrador (Vigo, 1980), profesor titular na Universidade de Princeton. Labrador vén de publicar Culpables por la literatura. Imaginación política y contracultura en la transición española (1968-1986) (Akal, 2017), un estudo sobre a potencia emancipadora das formas de cultura nos anos setenta, e na actualidade traballa nun libro sobre as respostas políticas e culturais á crise do 2008. Que é o que fai de Nunca Máis e de Burla Negra un movemento tan singular? Como se inscribe no seu contexto histórico, nunha Galicia con 13 anos de maiorías absolutas de Manuel Fraga e de cultura fortemente institucionalizada? É un movemento moi singular, por moitas cousas. Por unha banda, conecta prácticas e experiencias dos anos 70 e representa unha mirada e unha volta á cultura cidadá da Transición, ás contraculturas deses anos. Por outro lado, é un movemento que anticipa ou que xa ten dentro de si elementos do que van ser as novas formas de mobilización política globais do século XXI. E no contexto concreto no que ten lugar vai servir de eixo no proceso de ruptura da hexemonía do PP, supoñendo un curtocircuíto do Fraguismo como orde cultural, orde política e orde imaxinaria, representando un curtocircuíto dos xeitos de representación do Estado autonómico. "Nunca Máis é un movemento que anticipa ou que xa ten dentro de si elementos do que van ser as novas formas de mobilización política globais do século XXI" Nunca Máis é unha sorte de lóstrego histórico que opera a moitos niveis distintos: abre narrativas diferentes, ten unha relación moi interesante co nacionalismo galego, une o rural costeiro e a cidade e nel dáse a vella alianza entre o mundo do traballo e o mundo da cultura, presente en todos os proxectos galeguistas dende o século XIX. Conecta ademais unha crítica ao Franquismo, a través da figura de Fraga, cunha xeración nova de persoas afectadas por esta experiencia. Unha experiencia cambiavidas para moita xente, ademais, coa mesma potencia xeracional que tivo despois o 15M. Constrúe finalmente unha xenealoxía política alternativa no contexto galego, constitúe un momento de experiencias, un laboratorio político e cultural no que nos podemos mirar hoxe. Neses días pódese falar dun momento de crise do Estado. As súas estruturas son incapaces de deter a catástrofe e mesmo de dar respostas axeitadas á poboación. Como reacciona a sociedade galega nesa situación? "No núcleo está a crise de representación política. De súpeto, o Estado desaparece, non está. A aparición dunha cidadanía xorde da necesidade de dar resposta a unha catástrofe que ameaza a propia supervivencia simbólica da comunidade" No núcleo está a crise de representación política, do Estado. De súpeto, o Estado desaparece, non está. Nese momento, a aparición dun demos, dunha cidadanía, xorde da necesidade de dar resposta a unha catástrofe que ameaza a propia supervivencia simbólica da comunidade, a materialidade da vida de moitísima xente e as propias paisaxes nacionais, o ecosistema. O pobo faise soberano ante a catástrofe. Hai unha cousa interesante que pasa nese ciclo: a conexión entre o simbólico e o material: na resposta colectiva hai unha parte de reacción simbólica (a patria chea de chapapote), pero a ameaza é moi palpable (o chapapote tócase nas praias, nas bateas). E, de igual xeito, mestúrase a protesta e o traballo de limpeza, os dous universos están moi conectados. Por exemplo, os mesmos dispositivos serven para limpar e para protestar: os traxes dos voluntarios poden verse nas manifestacións. En Burla Negra e nalgúns elementos de Nunca Máis chama a atención o seu carácter horizontal, descentralizado, en rede, que como dis anticipa movementos sociais que imos ver en anos seguintes... Nunca Máis e Burla Negra foron tamén desbordados pola situación. Hai unha tensión moi interesante entre partido e movemento. Por un lado dáse a resposta típica dunha cultura nacional: os intelectuais exercen o compromiso cívico, como unha especie de clase dirixente de reposto. Pero á vez, con este modelo clásico conviven outras formas que, efectivamente, van aparecer nas revoltas que se dan a partir do 15M, que é unha resposta colectiva, anónima, asociativa e facendo uso da tecnopolítica, con comunidades de afectos e unha politización transversal. Unha das actividades do itinerante 'O país de Nunca Máis' | Unha gran Burla Negra Nese momento mudan tamén as formas da protesta, os elementos simbólicos e materiais empregados nas manifestacións, hoxe máis habituais pero que nese momento chamaron moito a atención.... "É moi interesante a aparición destas tecnoloxías espectaculares da protesta: dispositivos artísticos pensados especificamente para capturar a atención mediática, sobre todo en contextos mediáticos adversos" É moi interesante a aparición destas tecnoloxías espectaculares da protesta: dispositivos artísticos pensados especificamente para capturar a atención mediática, sobre todo en contextos mediáticos adversos, e para viralizarse nas redes sociais. Hoxe, é certo que isto non é nada novidoso, é o abecé dunha manifestación, pero daquela si o era en Galicia. Aquel era un tempo sen redes sociais e no que os memes, que xa existían, circulaban como arquivos adxuntos nos mails. Ademais, podemos identificar que as mobilizacións de Nunca Máis conviven co ciclo antroidal e coas súas representacións. E así, elementos iconoclastas de sátira política enchen as manifestacións e ao mesmo tempo están presentes nas propias celebracións do entroido ese ano en Galicia, ao igual que recreacións do 'enterro da sardiña', enterrando desta volta o Prestige, a Fraga ou á Xunta, ou os velorios do mar. A política concíbese como un evento celebrativo. Que efecto tiveron as mobilizacións de Nunca Máis e Burla Negra en Galicia e no Estado español nos anos seguintes? Que influencia atopamos nas formas de protesta que atopamos no 15M e no conxunto de reaccións á crise económica? No proxecto interésanos analizar Nunca Máis e Burla Negra en relación á memoria e ao arquivo que xeraron e tamén ver o que non foi incorporado como referente consciente posteriormente. O interesante nas xenealoxías cidadás é que os repertorios de prácticas, de símbolos e de experiencias se transmiten, pero ás veces non necesariamente con conciencia plena. O 15M quíxose imaxinar como un movemento sen precedentes, como unha refundación radical da política, pero había moitas tradicións políticas distintas que conflúen nas prazas. E en Galicia, a experiencia política do Nunca Máis era moi recente e estaba operando por debaixo. "Prácticas de mobilización do Nunca Máis reaparecen exactamente iguais nas manifestacións polas preferentes. Ou nos escraches que teñen lugar despois de estoupar a crise económica. Os nos carteis que sinalan os responsables da crise" Prácticas de mobilización do Nunca Máis reaparecen exactamente iguais nas manifestacións polas preferentes. Ou nos escraches que teñen lugar despois de estoupar a crise económica. Os nos carteis que sinalan os responsables da crise, unha práctica que xa fora realizada no Nunca Máis, cos responsables do desastre do Prestige. Máis adiante, as propias mareas municipais e posteriormente a existencia dunha forza chamada En Marea están moi relacionadas coa existencia dun imaxinario que vén especificamente do Prestige. No caso do Estado Español esta influencia de Nunca Máis é máis invisible, porque a experiencia galega non forma parte dos lugares comúns de referencia para as mobilizacións do 15M e posteriores, seguramente por ter sucedido na periferia. Manifestación de Nunca Máis en Madrid | Unha gran Burla Negra Nunca Máis como movemento de masas acaba diluíndose rapidamente. Como se explica isto? Inflúe a propia caída do Fraguismo e o cambio de Goberno? Decaen as forzas sociais? Houbo interese en que non tivese continuidade? Supoño que hai un pouco de todo. Por unha banda recórdame ao momento que na Transición se denominou desencanto, un tempo no que se produce unha institucionalización que en parte bloquea moitas das expectativas de cambio. Hai un momento de cansazo que é habitual nas revolucións culturais: hai xente que viviu aquilo moi intensamente e cunhas expectativas que ao mellor non se deron, encallados nunha fractura que non refunda a comunidade. Por outro lado, hai sempre un problema nos movementos autónomos que ten que ver coa representación política e que leva a unha perda da forza inicial. Finalmente, tamén hai que dicir que a estrutura do fraguismo reacciona e consegue illar esas dúas forzas que comentaba antes: o mundo do traballo e o mundo da cultura e a protesta. Pon en marcha con éxito unha estratexia discursiva, sinalando que hai uns colectivos profesionais que teñen problemas que son resoltos pola acción de goberno e que do outro lado hai uns grupos alborotadores, que protestan de forma ilexítima pois falan en nome dunha xente que non os recoñece como portavoces. Este discurso vai funcionar mellor que noutros; nalgúns concellos o PP obtén un bo resultado electoral, pero noutros nos que a cidadanía freara coas súas propias mans o chapapote si houbo cambios políticos inmediatos. Nunca Máis acadou os seus obxectivos? "Se cadra hai que mudar o instrumento de medida: que chamamos éxito e que chamamos fracaso. Nunca Máis liga no imaxinario da sociedade elementos de democracia, cultura e medio ambiente que antes non existían" É certo que aquel movemento non produce un cambio político en profundidade. Pero se cadra hai que mudar o instrumento de medida: que chamamos éxito e que chamamos fracaso. A realidade é que é un movemento que a nivel cultural e social provoca transformacións importantes e que mesmo a nivel institucional leva a un cambio de goberno en 2005. Ademais, liga no imaxinario da sociedade elementos de democracia, cultura e medio ambiente que antes non existían. Cambia o imaxinario colectivo de Galicia cunha serie de elementos novos, desbordantes e polifónicos. Aparece, ademais, unha imaxe de país nova. Nunca Máis é unha experiencia dunha riqueza que non se pode esgotar nunha soa narrativa. Marea gaiteira en Compostela | Unha gran burla negra Unha ducia de imaxes de Nunca Máis e a Burla Negra


Summary: Esta madrugada de mércores a xoves haberá un corte de auga na capital municipal e a varias parroquias

O servizo de aula lúdica que o Concello ofrece durante o verán para facilitar a conciliación da vida persoal e laboral das familias con nenos de entre 3 e 12 anos, conta con preto de cen usuarios inscritos, sendo a media diaria de asistentes superior aos sesenta rapaces. O servizo, que é gratuíto para os beneficiarios, préstase de luns a venres en horario de 9:00 a 14:00 horas, tempo durante o que os nenos realizan diversas actividades deportivas, culturais, educativas e recreativas adaptadas ás súas idades. Durante o verán empréganse as instalacións do CEIP Otero Pedrayo que ofrecen unha maior comodidade ao dispoñer de máis amplitude que na aula do edificio de servizos múltiples que se utiliza durante o curso escolar. Corte de auga Debido á execución das obras de mellora da rede principal de distribución de auga que abastece ao núcleo urbano da Laracha e a outras entidades de poboación próximas á capital municipal, na madrugada do mércores 21 ao xoves 22 de xullo será preciso efectuar un corte no subministro entre as 00:00 e as 8:00 horas que afectará a:- Toda a vila da Laracha.- Parroquias de Torás e Vilaño ao completo.-Parroquia de Cabovilaño: soamente ata a glorieta de acceso á autoestrada AG-55, incluíndo a urbanización Monte Claro.


O asasinato a tiros de nove cidadáns negros nunha igrexa de Charleston (Carolina do Sur, EEUU) levado a cabo por un home branco de 21 anos, reabriu a polémica en torno á bandeira confederada dos Estados secesionistas que se enfrontaron aos unionistas na Guerra Civil americana (1861-65). Dylan Roof, acusado da masacre, aparece en varias fotografías en Internet coa bandeira confederada. Unha bandeira (aspa azul con estrelas brancas sobre fondo vermello) que para uns representa a escravitude previa á Guerra Civil e a lacra do racismo aínda non de todo erradicado, nin moito menos. Para outros non é mais que un emblema asociado á forma de vida rural e conservadora do sur, un legado histórico independente da súa connotación racial. En Madrid, no escenario do acto de proclamación de Pedro Sánchez como candidato do PSOE ás eleccións xerais luciu unha enorme bandeira constitucional de España ao principio e ao final do seu discurso. E a polémica a modo de primeira "serpe de verán" estivo servida. Moitos militantes e simpatizantes socialistas consideraron a posta en escena dende rancia e excesiva ata un insulto á tradición republicana do PSOE e a tantas e tantos socialistas que deron a vida pola defensa da legalidade republicana, é dicir pola bandeira tricolor, na Guerra Civil posterior ao Golpe de Estado do 36. Outros, unha minoría quizais, aínda considerando á República a forma de Estado máis democrática, tendo como guía os principios republicanos, pensando que o "bandeirazo" perseguía quizais un efecto curtopracista-neutralizador das ridículas acusacións do PP a Sánchez de "radical extremista" por pactar con Podemos e crendo que o tamaño e a posta en escena foi excesiva, non vemos por que o PSOE ten que deixar que a dereita se apropie dos símbolos constitucionais do Estado. Lembrouse bastante eses días que o primeiro acto do PCE tras ser legalizado, foi o de Carrillo asumindo a bandeira bicolor como propia. E que se é ben certo que a bandeira só modificou o escudo con respecto á dos 40 anos de franquismo e etapas anteriores, tamén o é que baixo este símbolo constitucional implantáronse a sanidade e a educación universais, aprobáronse as Leis de avances en dereitos e liberdades e a Lei de Memoria Histórica e desenvolveuse o Estado das Autonomías, un dos máis descentralizados do mundo. Se cadra, agardemos que con bastante menos pomposidade e con postas en escena non tan "abafantes", o Partido Socialista Obreiro Español vai iniciar un lavado de faciana á tan rexeitada, por un amplo sector da esquerda, bandeira bicolor e demais símbolos do Estado, nesa difícil navegación dos dirixentes do PSOE entre o seu republicanismo histórico e a defensa da actual monarquía constitucional como forma de estado. A polémica en torno ás bandeiras asomou tamén tralo izado masivo nos concellos da bandeira "arco iris" pola celebración do Dia do Orgullo LGTBI. Afortunadamente, a sensación é de que a aceptación pola cidadanía foi moi positiva en xeral pero non faltaron nin polémicos artigos de opinión nin actitudes homófobas. Roberto Blanco Valdés criticaba na Voz de Galicia a decisión de moitos alcaldes e alcaldesas de izar a bandeira LGTBI e a comparaba cun suposto izado da bandeira da falanxe por un suposto alcalde falanxista, comparación que se cualifica por si mesma. A modo de anécdota, durante o acto de colocación da bandeira LGTBI no Pazo de Raxoi en Compostela, un compañeiro presenciou como un cidadán que pasaba polo Obradoiro achegábase a outro e facía o patético comentario de "vin 50 euros no chan pero non me atrevo a collelos non vaia a ser...". Penoso exemplo da importancia de que un símbolo de respecto, diversidade e igualdade ondee uns días na casa de todos. E en Santiago fronte a un dos símbolos centrais de peregrinación da fe católica. Poño fin a esta espiñenta teima coas bandeiras citando a Federico García Lorca: "En la bandera de la libertad bordé el amor más grande de mi vida". Cando vexamos ondear unha bandeira, pensemos en García Lorca. E esixamos o seu enterro digno envolto na tricolor. E o de tantas e tantos outros cidadáns asasinados cuxa permanencia nas cunetas do País nos enche de vergoña. Pero esta xa é outra teima.


Summary: O ideólogo de Podemos sitúase nunha terceira vía entre Breogán Riobóo e Pablo Iglesias a respeito de se a formación morada debe engrosar ou non as filas dunha hipotética Marea para as eleccións galegas.

A posición oficial do secretario xeral de Podemos na Galiza, Breogán Riobóo, é a de que a integración nunha plataforma estilo En Marea para as eleccións ao Parlamento galego é só unha opción entre outras. Esta posición foi abertamente contestada desde Madrid polo secretario xeral estatal, Pablo Iglesias, quen claramente aposta na continuidade da experiencia de En Marea con Podemos dentro. Pois ben, esta cuarta feira Juan Carlos Monedero, de visita na Galiza, situouse nun ambiguo termo meio entre Riobóo e Iglesias. Inquerido por Radio Coruña-SER sobre se a súa organización debería repetir a fórmula de En Marea, Monedero afirmou literalmente: "Eu creo que temos que discutilo. A política non hai que entendela, como unha foto fixa, senón como unha película". O ex secretario de Proceso Constituínte e Programas de Podemos reflicte sobre a que no seu xuízo é unha tarefa política pendente. Máis que da súa formación política, do conxunto de formacións políticas vinculadas a ela, a comezar por En Marea. "Fixemos unha cousa tamén novidosa, non?, que é construír novas formacións políticas", afirmou, e a seguir apostilou: "E eu creo que hai unha cousa que temos que discutir: cal é a relación entre os ámbitos locais, os ámbitos municipais, os rexionais, e tamén a construción do conxunto". O partido de Colau Monedero, situado na ala esquerda de Podemos, fai estas declaracións após se coñecer que Ada Colau ten formulado o propósito de tornar En Comú Podem -actualmente unha coligazón entre Barcelona en Comú, Podem, ICV e Esquerra Unida i Alternativa- nun partido político, o que deita dúbidas sobre a estrutura territorial que irá ter Podemos no conxunto do Estado.


Summary: Máis de cen persoas maniféstanse na Coruña en contra da privatización de servizos que aplica a Consellería de Traballo. Beatriz Mato asegura que todas as medidas tomadas "acóllense á lei"

Continúan as mobilizacións contra os recortes e a privatización de servizos que está a aplicar a Consellería de Traballo e de Benestar. Máis de cen traballadores concentráronse ante a Xefatura Provincial, ao carón do mercado de Elviña da Coruña, e denunciaron a eliminación de setenta postos de traballo. Como último exemplo, os afectados censuran a eliminación do servizo de cociña no centro de menores San José de Calasanz de Palavea, así como a implantación de vixilancia privada nalgunhas instalacións. Na concentración participou o músico e escritor Xurxo Souto, que leu o manifesto en apoio dos traballadores e contra os recortes. José Manuel Viqueira, presidente do comité de Traballo e Benestar, denunciou o despido dos interinos e o aumento da xornada nos traballadores para cubrir as baixas provocadas polos recortes, ademais de denunciar "a atención máis mermada" que terán os beneficiarios e residentes nos centros. Case ao mesmo tempo, a conselleira, Beatriz Mato, tamén na Coruña, manifestou que a privatización destes servizos, desde a xestión pública, "acóllese á lei" e engadiu que "aínda que se amortizaron postos de traballo tamén se crearon outros novos". Os sindicatos alertan da deterioración que se pode producir na calidade asistencial aos usuarios da Residencia Torrente Ballester, a de asistidos de Oleiros, do antigo Santiago Apóstolo e dos menores do centro de Palavea, debido ao recorte dos seus persoais.


Summary: O artista galego, Isaac Cordal (Pontevedra, 1974), vén de inaugurar o pasado 8 de Novembro unha exposición individual na Galería Harlan Levy Projects, en Bruxelas, baixo o título Prestige, que vén ser ao mesmo tempo unha chamada de atención sobre a catástrofe do Prestige, acontecida hai dez anos e da que agora se está celebrando –finalmente- o xuízo, e unha chamada de atención sobre a ausencia de autoridade moral daqueles –os políticos- que perderan progresivamente o seu prestixio.

« There is no authority without prestige even once it's sunk » (non hai autoridade sen prestixio, unha vez que este se afunde), di literalmente a folla volante que xunto cunha tarxeta postal dun voluntario recollendo fuel se entregan á entrada da sala de exposicións. A exposición forma parte dun macro-proxecto do autor titulado "Cement Eclipses". Trátase dunha colección de estatuíñas e obxectos realizados en cemento, unhas veces pintados e outras non, que recollen varias visións que Isaac Cordal ten sobre a situación actual do mundo. Impresionoume particularmente unha serie titulada "waiting for climate change" (esperando polo cambio climático, ver foto adxunta) onde unha serie de persoas, espera coa auga até os xeonllos e un flotador a chegada da subida do nivel do mar. Tamén hai dúas pezas metafóricas na exposición que ben merecerían un comentario: unha é un colchón en cemento, homenaxe aos que teñen que durmir na rúa e outra un maletín de cemento de 25 quilos de peso, que é máis ou menos o que Isaac calcula que se levarían certos políticos de comisións por cada obra acordada, cando a tolemia do "ladrillo". Isaac adoita facer estas instalacións –que logo fotografía- en lugares públicos, onde se representa a epopea do home actual e a súa relación co medio. Así ten presentado os seus traballos ao público (nunha especie de "arte de rúa") nas cidades de Pontevedra, Vigo, Londres, Zagreb, Viena, Milán, Berlín e outras que non veñen á memoria. En todas elas acadou público recoñecemento e referencias explícitas nos medios de comunicación locais. Ese situar as pezas nos lugares públicos fai que as máis das veces están desaparezan unha vez instaladas, sendo, como o mesmo Isaac di os axentes de limpeza os seus mellores clientes. Mais el sinte mágoa por esas pezas desaparecidas e prega a todo aquel que se teña levado algunha do lugar onde foron situadas, que lle mande referencia gráfica de que as súas estatuíñas se encontran en bo estado. Como tantos outros artistas galegos Isaac Cordal tivo que emigrar para se facer un lugar na escena internacional. Vaia isto como aviso para os Museos de Arte contemporánea de Galiza, que semellan non ter moito interese nos artistas galegos, e que só os chaman cando estes adquiren sona no estranxeiro. País pequeno. Máis información en www.hl-projects.com e na web: Isaac.alg-a.org


Summary: Unha imaxe difundida pola prensa española permite ver claramente o taboleiro de xogo durante o pleno extraordinario da Lei de medidas fiscais. Cómpre destacar que os cargos d@s dúas parlamentares están vinculados á Acción social. Amb@s pediron desculpas nas súas contas do Twitter empregando unha coñecida fórmula: "no volverá a ocurrir"

Dúas deputad@s do PP de Madrid, Isabel Redondo e Bartolomé González, dedicaron a sesión plenaria extraordinaria do Goberno autonómico para xogar ao Apalabrado namentres o seu partido, facendo uso da maioría absoluta, aprobaba a Lei de medidas fiscais, coa conseguinte privatización de seis hospitais públicos, 27 centros de saúde e o (re)pagamento dun euro por receita. A foto do acontecido difundiuna o diario El País, e nela distínguese claramente o taboleiro de xogo ocupando toda a pantalla do móbil e do ordenador, respectivamente, de deputada e deputado. Amb@s pediron xa desculpas a través da súa conta persoal na rede social Twitter: "Non volverá acontecer", escribiron en cadanseu chío. Cómpre destacar que González é o vicesecretario de Acción Social do PP, namentres Redondo presidiu a Comisión de familia. Son membr@s da dirección xeral do grupo parlamentario conservador e González, ex alcalde de Alcalá de Henares, é un dos tres vicepresidentes do PP madrileño. Informa o mesmo xornal que difundiu a imaxe que un ou unha deputad@ ras@ da Asembleia de Madrid cobra 3.503,46 euros brutos ao mes como salario base en 14 pagas, o que dá un total de 49 mil euros ao ano. A esta cantidade hai que lle engadir 1.825,83 euros se @ parlamentar é voceir@ do seu partido. Quen asiste ás xuntas de portavoces recibe, a maiores, outros 1.457,54 euros, namentres a paga por ser voceira dunha comisión, cargo que ocupa Redondo, é de 846,97 euros. O 20% deste soldo non tributa IRPF, ao se considerar gastos de viaxe.


Summary: 2019, SOS Racismo dá conta dun aumento dos actos de discriminación e racismo. E advirten que as 135 queixas e denuncias rexistradas son só a punta do "iceberg". Nun contexto no que a normalización da xenofobia e das mensaxes de odio aumenta sobre todo nas xeracións máis novas, a entidade teme como afectará a crise social da COVID-19 a uns colectivos xa de por si vulnerábeis.

A pasada semana tiveron lugar na Galiza concentracións antirracistas en repudia do asasinato de George Floyd nos Estados Unidos. En tanto, o racismo é unha realidade cotiá na Galiza para moitas persoas, e entidades como SOS Racismo traballan para detectalo, axudar a quen o sofre e educar a poboación. En maio presentaron o seu informe anual relativo a 2019. "Chega unha mínima parte das vulneracións que acontecen, moitas veces quen sofre a vulneración non a percibe ou ten medo a denunciar", di Patricia Martínez, avogada e integrante de SOS Racismo. En 2017, SOS Racismo recibira un total de 70 queixas ou denuncias sobre comportamentos racistas nas súas Oficinas de Información de Denuncia. En 2018, 96 e en 2019, 135. O aumento, cren, responde á apertura de maneira regular da súa sede en Vigo. Hai quen se autoproclama racista ou ten comportamentos racistas dunha maneira moito máis aberta e normalizada, di Patricia Martínez Martínez detecta cambios a nivel social. "Hoxe percibimos que hai quen se autoproclama racista ou ten comportamentos racistas dunha maneira moito máis aberta e normalizada, mesmo cun certo orgullo", apunta. A avogada salienta que estas actitudes ou comportamentos son especialmente destacábeis na poboación máis nova. Antes da emerxencia sanitaria da COVID-19, a entidade recibira numerosos contactos de profesorado solicitando formación ou consello para facer fronte ao repunte da xenofobia nas aulas. Racismo institucional O informe de SOS Racismo destaca que as emigrantes en situación irregular denuncian a metade dos casos de discriminación, sendo un dos colectivos con máis reticencias á denuncia debido á súa vulnerabilidade. "Non sería a primeira vez na que se abre unha orde de expulsión nun caso así, non o temos rexistrado na Galiza, pero si coñecemos casos doutras oficinas", comparte Patricia Martínez. As dificultades para recibir asistencia médica, para solicitar a tarxeta sanitaria ou abrir unha conta bancaria son algunhas das destacadas pola avogada. Nas menores, o número de casos denunciados é moito máis baixo, arredor de 8% en 2019. Porén, o informe destaca que a vulnerabilidade desta poboación reviste "dunha maior gravidade" os feitos. SOS Racismo detectou a vulneración de dereitos de menores estranxeiras por parte da Xunta En 2019 SOS Racismo detectou o caso dun menor estranxeiro non acompañado de nacionalidade marroquí e tutelado pola Xunta da Galiza cuxa regularización demorara en exceso. "Tirando do fío coñecemos o caso dun total de 16 menores en Pontevedra nesta situación", explica Martínez. Como titora legal, a Xunta da Galiza debía comezar os trámites para regularizar a situación das menores a partir dos 9 meses do comezo da custodia. SOS Racismo conseguiu que se acudise ao consulado de Marrocos para comezar os trámites. Nalgúns casos chegouse tarde e, cos 18 anos cumpridos houbo quen rematou na rúa sen papeis. Este exemplo dá conta dun problema angular do traballo contra o racismo: cando son as propias institucións as que discriminan e as agraviadas renuncian a denunciar por medo ou desconfianza na Administración ou no sistema xudicial. Regularización xa Durante a pandemia, os servizos sociais mudaron a atención en liña. As migrantes con problemas para comprender a lingua ou accederen a conexións a internet víronse prexudicadas. E, se ben os permisos de estancia e residencia foron prorrogados, esta información non sempre chega a quen a precisa. Elas, teme a entidade, serán as grandes prexudicadas da crise económica e social provocada pola COVID-19. Xunto a outras entidades, SOS Racismo participou nunha campaña que exixiu seguir o exemplo de Estados como Portugal, demandando ao Goberno central regularizase a situación de todas as emigrantes. Polo momento, a petición non foi escoitada.


Summary: Sanidade traslada que se poderá saír de 6 a 10 horas da mañá e de 20 a 23 horas da noite para realizar actividade física individual ao aire libre e para pasear, máximo dúas persoas (a partir de 14 anos) que convivan, desde o día 2.

O ministro de Sanidade, Salvador Illa, vén de anunciar que o Estado cumpriu o obxectivo semanal marcado para poñer en marcha as novas "medidas de alivio" ao lograr reducir a un "incremento do 0,6% os contaxios" na última actualización dos datos. Illa salientou que hai "112.050 persoas recuperadas" en todo o territorio estatal, o que supón que "máis de un 60% dos contaxiados en total" superou a COVID-19. "Non hai que perderlle o respecto ao virus, non está vencido", dixo. "O estado de alarma funciounou. Iniciámolo cun 35% de incremento de contaxiados e agora temos o 0,6%", salientou o titular de Sanidade, que incidiu en que a "unidade" para o plan da desescalada son a provincia e a illa pois "son entidades xuríricas" e permiten "illar a mobilidade dentro das mesmas". Pese a matizar de novo que poderán "valorar outras opcións" como son as áreas sanitarias que propuxo o Goberno galego. O Ministerio de Sanidade emitirá dúas ordes que aparecerán no BOE esta sexta feira. A primeira describe as condicións dos paseos a e realización de actividade física e a segunda afecta ao coidado e recolección de produtos agrícolas. Paseos e actividade física As condicións para a realización de actividade física ao aire libre implican que sexa unha acción de carácter individual na que se poderá realizar calquer deporte sen saír do municipio no que se reside. Os concellos poderán habilitar zonas específicas se así o consideran. Para a realización de paseos diarios poderá haber dúas persoas que conviven, sempre que sexan maiores de 14 anos, nunha distancia non superior a 1km a respecto do propio domicilio. Fican excluídas destas actividades as persoas con síntomas o en corentena por un contacto cun caso positivo de coronavirus ou ter sufrido a enfermidade. Nos municipios de menos de 5.000 habitantes non é necesario respectar as franxas, poden realizarse todas as actividades en calquera momento do día entre as 6 e as 23 horas. É o caso de case 200 concellos na Galiza. O ministro de Sanidade lembrou que é preciso manter as distancias interpersoais, ideal 2 metros e mínimo metro e medio, o lavado de mans mínimo antes de saír e ao chegar, e a hixiene en espazos públicos e privados. Estas medidas entran en vigor a partir de las 00 horas deste sábado, día 2 de maio e contan cunha limitación horaria. Franxas horarias Paseos e actividade física: de 6 a 10 horas da mañá e de 20 a 23 horas da noite. As persoas dependentes que requiran ser asistidas para os seus paseos teñen un horario especial que vai das 10 ás 12 horas da mañá e das 19 ás 20 horas da tarde. Con estas novas medidas, os paseos coas crianzas pasan a estar permitidos só entre as 12 e as 19 horas. Nos municipios de menos de 5.000 habitantes non é necesario respectar as franxas, poden realizarse todas as actividades en calquera momento do día entre as 6 e as 23 horas. É o caso de case 200 concellos na Galiza. Acceso ás hortas Para o coidado e recolección de productos agrícolas, cando non se trate de actividades laborais, permítese o desprazamento no mismo termo municipal ou adxacente. Aínda que se pode ir máis lonxe como excepción se é para o coidado dos animais. Pódese ir á horta de maneira individual, excepto no caso das persoas con discapacidade ou menores.


Summary: A maioría dos habitantes nos seis condados irlandeses baixo soberanía británica apoia convocar, a curto ou medio prazo, un referendo de reunificación da illa.

"O Brexit pode acabar converténdose nunha oportunidade para avanzar na loita cara a unha Irlanda unida". A afirmación de John Brady, deputado do Sinn Féin no Parlamento irlandés nunha entrevista en Sermos Galiza, semella ser do máis acertada. Polo menos á vista da recente enquisa que vén de publicar The Times e na que se recolle que 55% dos norteirlandeses preferirían incorporarse a unha Irlanda unida que un Brexit duro. A sondaxe recolle que un 11% dos unionistas do Ulster apoiarían esta opción: ser antes parte da República de Eire que ter que sufrir un 'hard brexit'. Nesa enquisa tamén se pregunta sobre o apoio entre a poboación de Irlanda do Norte a un referendo de reunificación da illa nunha mesma soberanía. E os resultados tamén indican mudanzas a respecto de anos anteriores. Así, 56% dos norteirlandeses estarían a favor desa consulta a curto ou medio prazo: 20% partidarios que sexa canto antes, 25% nos vindeiros 5 anos e 12% ao longo da próxima década. Pola contra, 17% desexa que o refrendo se faga canto máis tarde mellor e 29% nunca. O referendo do Brexit deixou en Irlanda do Norte, como en Escocia, un resultado diferente ao do conxunto de Gran Bretaña, onde triunfou o si. Nos seus condados do Ulster 56& dos votantes apoiaron o non por 44% que dixeron si a marchar da Unión Europea.


Summary: España comezará a administrar a vacina da Covid-19 o domingo 27 de de decembro

As primeiras vacinas da Covid-19 administraranse no Estado español antes de rematar o ano: o domingo 27 de decembro, segundo informou hoxe o ministro de Sanidade, Salvador Illa, nunha xornada en que varios gobernos autonómicos anunciaron o endurecemento das restricións durante o Nadal nos seus territorios. A vacina de Pfizer e BioNTech contra o coronavirus chegará ao Estado español o 26 de decembro e será ao día seguinte cando se comece a administrar. Aliás, cada semana, recibiranse novas doses que se distribuirán de "forma equitativa" entre as comunidades autónomas. Precisamente, diversos Executivos autonómicos optaron onte por endurecer as restricións para as festas de Nadal e case a metade decidiu xa mudar o plan inicial aprobado polo Ministerio de Sanidade cos gobernos autonómicos e reducir de 10 a 6 o número de persoas que se poden xuntar en encontros familiares os días 24, 25 e 31 de decembro e 1 e 6 de xaneiro. Por esta opción decantaríanse a Galiza, Valencia, Madrid, Asturies, Canarias e Balears -no caso de Mallorca-. Outras comunidades aseguraron que están a estudar restrinxir máis as medidas en función de como mude a situación epidemiolóxica. Foi o 2 de decembro cando se acordou entre o Ministerio e as comunidades o marco común para o Nadal mais apenas uns días despois o departamento de Salvador Illa anunciou que os Executivos territoriais poderían ampliar as restricións. Valencia prohibe entrar a familiares e achegados Valencia foi a máis dura polo de agora e a primeira en contradicir o plan aprobado pola Comisión Interterritorial de Sanidade no que respecto ao desprazamento entre comunidades de familiares e achegados para acudir a celebracións de Nadal do 23 de decembro ao 6 de xaneiro. Isto fica prohibido polo Govern valenciano, que fecha todo o territorio salvo para residentes e persoas que se despracen por motivos laborais. O recoller obrigatorio en Noiteboa e Fin de Ano (atrasado no Estado ás 1.30 horas) amplíase só até as 00 horas. Nun nivel menos duro está Castela e León, que fechará o seu territorio ás e aos achegados mais si permitirá a entrada de persoas que se vaian reunir coas súas familias. En Aragón, pola contra, a mobilidade con outras comunidades autónomas só se autorizará do 23 ao 26 de decembro e do 30 ao 2 de xaneiro. Madrid non fecha A presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, xa descartou en sesión parlamentar o confinamento perimetral da rexión, asegurando que non vai impedir que as cidadás e os cidadáns "entren ou saian" da comunidade para ir visitar as súas familias e achegados no Nadal. Ademais, tamén se comprometeu a manter aberta a hostalaría e os comercios. Catalunya, fechada por comarcas A Generalitat de Catalunya mantén o plan inicial de permitir dez persoas nas reunións dos días 24, 25, 26 e 31 -o resto dos días serán seis persoas máximo, como na actualidade- e estas non poderán pertencer a máis de dous grupos de convivencia. Familiares e achegados poderán cruzar o confinamento perimetral -que si continúa- e o recoller obrigatorio na Noite Boa e en Fin de Ano será até a 1 da madrugada. A mobilidade fica restrinxida por comarcas até o 11 de xaneiro e, como excepción, unha burbulla de convivencia poderá saír da comarca para desprazarse até unha segunda residencia, hotel ou casa rural. Euskadi emite xustificante e Galiza abre a achegados Tamén Euskadi mantén os parámetros acordados co Ministerio, aínda que respecto a á mobilidade de familiares e achegados durante os días 23 e 26 de decembro e o 30 de decembro e o 2 de xaneiro, o Goberno Vasco emitiu un xustificante de movemento. No caso da Galiza, a recomendación da Xunta é que nos encontros familiares non se superen as seis persoas e sexan dunha única unidade de convivencia, aínda que permitirá que sexan dúas e as crianzas non computan. En canto ao fechamento perimetral este non afectará, salvo novo criterio, a familiares e achegados que poderán vir ao noso país.


Summary: A maioría dos viaxeiros proceden de Madrid, con 40% dos contaxios no Estado

O procedemento de sanción aberto pola policía local de Cambados ao dirixente da oposición venezolana residente en Madrid, Leopoldo López, por atoparse irregularmente na localidade do Salnés, saca á luz pública os incumprimentos das restricións á mobilidade impostas polo Goberno estatal e evidencia que os feches perimetrais vixentes durante toda a Semana Santa non están impedindo á chegada masiva á Galiza de cidadáns do resto Estado. Leopoldo López non é unha excepción no país. Casos semellantes aos do político venezolano, aloxado na vivenda do ex embaixador español en Venezuela, Jesús Silva, na urbanización de Raeiros no Grove son habituais en toda a Galiza costeira. Sen ir máis lonxe, o anfitrión e acompañante de López, o diplomático e alto cargo dos Executivos de Mariano Raxoi, Jesús Silva, tamén reside en Madrid. "A urbanización de Raeiros, cuxas vivendas son propiedade na súa práctica exclusividade de madrileños, están a tope", sinala a Nós Diario, un comerciante do Grove que quere preservar a súa identidade. "As persoas de fóra que teñen unha segunda residencia aquí viñeron practicamente todas nesta Semana Santa e só hai que ver como están as rúas e os negocios para darse conta do aumento da poboación", continúa Alfredo, quen destaca que "no meu negocio as vendas son practicamente as mesmas que a doutros anos por estas datas. O que si que falta é o turismo de hotel". Unha historia común á Galiza costeira A historia de Alfredo repítenola Manuel para a comarca da Mariña. Manuel, propietario dunha cafetaría en Foz, recoñece a Nós Diario que "esta Semana Santa aquí en Foz está sendo un alivio para os negocios da hostalaría que levamos un ano pasándoo moi mal. Na zona do porto e da praia, as terrazas están cheas e os supermercados non dan feito". Neste sentido lembra que o 40% do parque de vivendas da localidade está dedicado á segunda residencia "e a xente de Madrid que ten piso en Foz aproveitou estas datas para vir". Luísa traballa nun supermercado en Fisterra. Ao igual que Alfredo e Manuel solicita gardar o anonimato para falar "porque non quero problemas, que a situación está moi complicada e aínda se vai pór peor". Ela notou estes días no seu traballo un importante aumento das vendas, "case estamos facturando como nos días de verán" e apunta que "os clientes son persoas de Madrid, sobre todo, que teñen aquí un piso para pasar as vacacións e aproveitan os días festivos". Neste sentido, afirma que "na súa maioría están en Fisterra desde a fin de semana do Domingo de Ramos e moitos son coñecidos porque levan vindo xa moito tempo". O turismo residencial concentra a práctica totalidade dos turistas desprazados á Galiza. Se ben os aloxamentos hostaleiros están rexistrando unhas reservas para esta fin de semana que se sitúan entre 40% e 80%, neste caso proceden na súa maioría do turismo nacional. A este respecto, desde a patronal hostaleira teñen sinalado o risco de promover os desprazamentos neste momento por razóns de orde sanitaria e económica, significando que unha mala xestión da pandemia na Semana Santa pode provocar a perda do verán. Volver repetir o de hai un ano A importante presenza de turistas españois no país está a provocar unha gran preocupación entre a poboación da Galiza costeira. Neste sentido, xera unha especial inquietude a chegada de cidadás e cidadáns madrileños, debido ás altas taxas de incidencia acumulada nese territorio e o alto número de contaxiados, que neste momento supera o 40% do total estatal. Ao tempo, sorprende a súa facilidade para desprazarse e chegar á Galiza, malia a vixencia de varios feches perimetrais que impiden as persoas abandonar a súa comunidade de residencia. A lembranza do acontecido en marzo de 2021, cando a cidadanía de Madrid expandiu a pandemia polo conxunto do Estado coa conivencia do Executivo de Sánchez , que se negou a fechar o foco principal do virus, volve pairar sobre a poboación galega.


Summary: Após vinte anos de programas e plans de desenvolvemento rural, deseñados desde Bruxelas e implementados polo goberno galego, todos os indicadores seguen a apuntar cara á desaparición do rural galego.

Após saltaren aos medios de comunicación as inxentes cantidades de diñeiro público que a través dos Programas de desenvolvemento rural (PDR), as administracións públicas destinan á construción, entre outros, de pistas de paddle no interior do país, se facemos unha revisión ampla da xestión dos fondos públicos europeos, estatais e nacionais recibidos en Galiza (a través do progama LEADER, PRODER ou AGADER respectivamente) nas últimas décadas vemos polo miúdo cales foron as consecuencias reais da súa xestión. Neste sentido, existe unha tendencia xeneralizada que considera que as bondades atribuídas a estas políticas de desenvolvemento sempre son acadadas no rural galego. Con todo, existen voces que sinalan cara a outras realidades. Este é o caso de Rubén C. Lois, catedrático en Xeografía e autor de numerosas publicacións na materia, quen sentenciou que o foco do problema na Galiza era a "moi deficiente xestión dos fondos europeos, estatais e autonómicos". Os plans de desenvolvemento rural non impediron a perda de poboación e servizos no rural galego Despois de case 20 anos de políticas en desenvolvemento, cuxos fondos foron investidos principalmente en materia turística, por medio do financiamento de casas de turismo rural, non se observan cambios aparentes no conxunto do rural galego.Os millóns de euros destinados, nomeadamente desde as institucións comunitarias a prol do desenvolvemento rural, non contribuíron á dinamización das áreas xeográficas ás que se dirixían, senón que, pola contra, a realidade do rural galego --desde unha perspectiva demográfica, económica, social e cultural-- é hoxe peor. Cuestión que numerosos estudos argúen á falta dunha planificación estratéxica na distribución e asignación dos fondos percibidos, pois no caso galego --amparado nas administracións estatal e autónoma-- en numerosas ocasións foron xestionados antes de existiren proxectos específicos que financiar. Lois sinala, asemade, que malia que a "intención teórica fose inicialmente boa", partindo da base da necesidade de "diversificar a economía na procura de manter un rural vivo e fixar poboación", o principal problema das políticas de desenvolvemento rural foi "que viñan deseñadas desde Bruxelas apoiadas noutras experiencias" que nada tiñan a ver co rural galego. Os programas afondaron no patrón esmorecente do sector agrario Aliás, arredor dos programas de desenvolvemento rural, foi xerándose toda unha "cultura clientelar", denunciada en diversas ocasións por colectivos ecoloxistas como Adega, que, en troca de pular pola dinamización dun rural en crise, só serviu para beneficiar os "petos amigos" --como reflicte a investigación por delito de "fraude e corrupción" ao ex-presidente da Deputación de Ourense, José Luis Baltar, co gallo dunha malversación de fondos europeos. Os fondos destinados aos programas de desenvolvemento rural, principalmente aqueles enmarcados no período 2000-2006, xestionáronse sen o debido coñecemento das necesidades e características do país, sendo aplicadas de maneira sistemática en todo o territorio galego mais esquecendo as particularidades propias das zonas rurais , que fican afastadas dese "ideario" concibido desde Bruxelas. Neste sentido, a través da súa implementación, afondaron no patrón esmorecente da do sector agrario , base tradicional do noso rural, cuxa recuperación segundo as autoridades comunitarias --co visto e prace da Xunta e o goberno español-- pasaba pola adopción do turismo como "sector alternativo fronte á crise da economía tradicional". Os Grupos de Desenvolvemento Rural demandan capacidade de decisión e deixaren de ser correas de transmisión dos aparellos de poder O profesor en Xeografía, Rubén Lois, sinala que o desenvolvemento rural debe "basearse necesariamente na actividade agraria" como base tradicional da economía rural. Pola contra, a expansión do turismo rural da Galiza está fortemente asociada cos efectos da introdución de plans e programas de desenvolvemento financiados por fondos europeos, que optaron polo turismo como un mecanismo indiscriminado de renovación socioeconómica en áreas rurais. Eis a xustificación do investimento dunha importante partida orzamentaria á creación de casas de turismo rural, principalmente, e ironicamente naquelas zonas que apresentan un maior dinamismo: a franxa occidental do país. No entanto, foron moitos os proxectos que, financiados con fondos europeos, caeron en saco roto ou simplemente non tiveron nada a ver cunha planificación estratéxica que contribuíse a mellorar a situación económica e demográfica do rural galego. Neste sentido, o PDR 2007-2013, contempla unha serie de partidas orzamentarias destinadas a supostos "proxectos de dinamización das áreas rurais galegas", como reza a resolución publicada no DOG o 17 de outubro deste mesmo ano, en que se financian con fondos Feder (Fondo Europeo Agrícola de Desenvolvemento Rural) proxectos cun claro enfoque turístico, mais que en ningún caso actúan como dinamizadores do rural galego. Aparcadoiros para auto-caravanas (95.394€) como o do concello de Ortigueira, a xeración dunha aplicación móbil para dispositivos co sistema operativo Android (7.500€) no municipio de Covelo ou a adaptación da pista de tenis en Forcarei (25.065€), son algúns dos proxectos financiados. Para Lois, os programas de desenvolvemento rural "supuxeron un dispendio para manter os aparellos de poder" en troca de pular pola equiparación das áreas rurais fronte ás metropolitanas. Foto de portada: Tomás G. Santis


Summary: Todos os partidos demandan ao novo Executivo de Pedro Sánchez que acelere a demanda civil recomendada no informe encargado pola Xunta. En Marea, BNG e PSdeG piden que a devolución non supoña gasto público ningún. A demanda civil que propón a comisión para recuperar Meirás abre a porta a indemnizar os Franco

A demanda civil que propón a comisión para recuperar Meirás abre a porta a indemnizar os Franco Unanimidade no Parlamento de Galicia. Todas as forzas da Cámara coinciden en que o informe da comisión de expertos da Xunta para a recuperación do Pazo de Meirás é o punto de partida que acabará coas Torres como parte do patrimonio público. O documento, feito público este luns, é considerado polos partidos solvente e claro dabondo como para que o Goberno central active xa a demanda civil que se solicita para comezar a recuperación do inmoble propiedade da familia Franco. Xa en canto se fixo público, o voceiro de En Marea, Luís Villares, celebrou as conclusións do informe, lembrou o compromiso da súa formación coa "volta ao patrimonio público" do Pazo e valorou "os pasos decididos da sociedade para facer retroceder os resquicios da dictadura". Ademais, mostrou o seu desexo de que a familia Franco acepte a devolución desa propiedade. "É un tema que vai moito máis aló do simbólico: é un exercicio democrático de primeira orde que consiste en rematar coa inmunidade que deixou o franquismo a nivel sociolóxico; pero tamén xurídico, económico e relativo ás propiedades", dixo. "Rematou o tempo da pasividade política do PP; pedímoslle ao Goberno de Pedro Sánchez que o Pazo de Meirás sexa devolto á cidadanía galega", di En Marea O tamén membro de En Marea, pero deputado no Congreso dos Deputados, Antón Gómez-Reino, incidiu na medida histórica que suporía a reversión ao público do Pazo e cre que "rematou o tempo da pasividade política do PP". "Neste novo tempo, pedímoslle ao Goberno de Pedro Sánchez que o Pazo de Meirás sexa devolto á cidadanía galega", dixo. Ademais, lembrou que a formación xa "presentou numerosas iniciativas na Cámara Baixa para a devolución do Pazo de Meirás de forma gratuíta ao pobo galego". Precisamente, e respecto á gratuidade, o informe da comisión de expertos abre a porta a que a recuperación do inmoble a través da devandita demanda civil implique a indemnización aos Franco, como mínimo, polos gastos que acometeron no mantemento das Torres desde a morte do ditador. O BNG amosa o seu "malestar" ante a posibilidade de ter que indemnizar os Franco polos gastos no Pazo de Meirás Respecto disto, pola que o Concello de Sada presentou un voto particular contrario ao informe, o deputado do BNG Luís Bará destacou o "malestar"da súa formación pola posibilidade de indemnizar a familia Franco polos gastos derivados "do desfrute e goce desta residencia durante 40 anos". O Bloque, reiterou, considera que a situación "debería ser inversa". "A familia Franco debe resarcir ás arcas públicas polo desfrute duns bens espoliados e roubados", dixo. Sobre estes bens, explicou o deputado nacionalista, é "probable que se desen transaccións e beneficios para a familia Franco". Esta cuestión debe ser, en opinión do parlamentario do BNG, "resolta pola Administración do estado porque conta cos mecanismos e resortes necesarios con base nestes informes", en referencia tanto ao dos expertos encargados pola Xunta como o que impulsou a Deputación da Coruña. Precisamente, Bará cre que os informes e iniciativas tramitadas xa pola Deputación de A Coruña ante Patrimonio do Estado son materia suficiente para xustificar "a recuperación e devolución do Pazo e doutros bens espoliados". Para o BNG, este novo documento "non muda en sentido substancial o contido do informe encargado pola Deputación". Xa que logo, son todos os partidos os que instan á recuperación do Pazo e deixar atrás décadas de desleixo. Desde o PSdeG, a deputada Concepción Burgo adiantou en Radio Galicia que a formación "falará" co Executivo central para acelerar o proceso. "Estou convencida de que o compromiso do PSOE coa memoria histórica é absoluto", engadiu, en liña co manifestado por Xoaquín Fernández Leiceaga, voceiro do grupo. Así, o portavoz socialista reivindicou o "compromiso notable" do seu partido coa defensa da memoria histórica, polo que cre que o novo Goberno central "fará todos os esforzos" para recuperar o Pazo de Meirás. Ademais, e á vista das conclusións da comisión de expertos, Leiceaga chamou a "facer todo o posible" para que a reversión da titularidade do inmoble "non teña custo para a cidadanía". O PSdeG advirte de que instará o novo Goberno de Sánchez a acelerar o proceso e de que hai que "facer todo o posible" para que a devolución "non teña custo para a cidadanía" Mesmo o PP considera que o Executivo de Pedro Sánchez debe iniciar canto antes o proceso para recuperar Meirás. Pedro Puy, tamén en declaracións a Radio Galicia, cre que os servizos xurídicos de Patrimonio do Estado deberán "analizar con toda seriedade o informe para levar a cabo as accións legais" necesarias. Ademais, considera que dificilmente poderá poñer atrancos ante un documento "moi sólido, ben construído e argumentado". Por outra banda, a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica (CRMH) da Coruña saudou "moi positivamente" o ditame da comisión de expertos e lembrou que "Franco só mandaba pagar a contribución do Pazo". "O resto (facturas, gastos e o espolio fraudulento do mesmo), correu a cargo do pobo de Galicia", di a entidade, que pediu a "unidade" de todos os partidos para "botar fóra" do inmoble a familia do ditador. "Hai que recuperar o que é do pobo", insiste.


Summary: "Non somos súbitos, somos cidadáns", afirma o president ao tempo que lembra que nas eleccións do 21D en Catalunya a vitoria foi para os "republicanos

Quim Torra, president da Generalitat, asistirá finalmente á inauguración dos Jocs Mediterranis de Tarragona, onde coincidirá con Felipe VI. Faino embora anunciar a ruptura de relacións do Govern catalá coa coroa española. Un anunciou que fixo a través dunha declaración institucional na que tivo palabras moi duras co monarca español. Torra explicou que ningún membro do Govern asistirá a actos convocados pola Casa Real e que vai renunciar ao cargo de vicepresident de honra da ¡Fundació Princesa de Girona. "Non expresou nin una palabra de apoio aos represaliados do 1-O. Pedimos ser escoitados, abrimos portas e xanelas mais os esforzos só se realizaron desde o noso lado", dixo o president. Torra exixíu diálogo e negociación para facer efectiva a "recuperación das liberdades". "Queremos dignidade e non fotografías. Queremos dignidade e o respecto á vontade do pobo de Catalunya". " Anunciou, ademais, que fará entrega a Felipe VI dun informe do Síndic de Greuges (Valedor do Pobo catalán) sobre a violencia policial no 1-O e lembrou que nas eleccións do 21D en Catalunya a vitoria foi para os "republicanos".


Summary: A patronal do sector pesqueiro bota en falta máis peso do factor socioeconómico na distribución das cotas.

Non houbo sorpresas para o sector pesqueiro no acordo bilateral alcanzado entre a Unión Europea e o Reino Unido sobre posibilidades de pesca de stocks compartidos e especies profundas. Aínda así, lamentan que os aspectos socioeconómicos da pesca non tivesen un peso maior na negociación, en opinión da Confederación Estatal de Pesca (Cepesca). Nun comunicado, a frota considera que coas cifras de capturas que fixo públicas o Ministerio de Agricultura, nalgunhas especies acabarase o "ano sen sobresaltos, mais non así noutras, debido ás reducións provocadas polas cesións da UE e polas reducións dos totais admisíbeis de capturas (TAC)". Cotas por especie Segundo os datos provisionais da Secretaría Xeral de Pesca e os cálculos realizados polas propias organizacións pesqueiras, o sector considera que a maioría dos recortes están suxeitos, exclusivamente, ao acordo do Brexit e ás recomendacións científicas. Valoran que non se acordou TAC 0 para o ollomol e o bacallau. Na primeira mantén unhas capturas de 84 toneladas para os dous próximos anos e para o segundo a frota contará con capturas accesorias do intercambio entre Estados. A especie con maior interese, como é o caso da pescada, sufriu unha redución dun 14,43% no stock norte, pasando das 18.667 toneladas de 2020 ás 15.974 de 2021; e unha redución do 12,62% no stock sur (Golfo de Biscaia), pasando de 12.995 toneladas en 2020 a 11.355 en 2021. Respecto ao galo, o do Mar Céltico reduciuse nun 8,27%, pasando de 5.620 toneladas en 2020 a 5.155 en 2021. O do Oeste de Escocia, as cotas para a frota redúcense nun 21,46%, pasando de 671 toneladas a 527. Polo que se refire ao galo no Golfo de Biscaia, as cotas incrementáronse un 3,22%, até as 1.025 toneladas. No caso do rape, o do Mar Céltico, as cotas para incrementáronse un 3,70%, até as 1.344 toneladas. No do Golfo de Biscaia, medra un 13,41%, ata as 1.556 toneladas e, por último, o rape baixou un 29,64% na zona 6, situándose en 216 toneladas. Por último, o lagostino da zona 7 baixa un 1,59%, pasando de 1.009 a 993 toneladas. Polo que se refira ao lagostino do banco de Porcupine, crece un 24,78%, pasando de 795 a 992 toneladas.


Summary: Éter, Os praceres da porta e Bet.

Os praceres da porta Os reis non tocan as portas. Non coñecen esta dita: empuxar ante si con suavidade ou rudeza un destes grandes taboleiros familiares, voltarse cara a el para poñelo de novo no seu sitio -ter nas súas mans unha porta. A dita de empuñar polo ventre, polo seu nó de porcelana, un destes altos obstáculos dunha peza; ese corpo a corpo rápido polo que se retén un intre o paso, os ollos ábrense e o corpo enteiro adáptase á súa nova habitación. Cunha man amigábel aínda a retén, antes de empuxala decididamente cara atrás e fecharse -o que o clic do resorte, potente pero ben lubricado, gratamente lle asegura.* Francis PongeLe Parti pris des choses. Paris, Gallimard,1942. Bet Casa, lugar, habitación, morada: comeza así a escura narración dos tempos: para que algo teña duración, fulguración, presenza: casa, lugar, habitación, memoria: faise man o cóncavo e centro a extensión: sobre as augas: ven sobre as augas: dálles nomes: para que o que non está estea, se fixe e sexa estar, estancia, corpo: o hálito fecunda o humus: espertan, coma de seu, as formas: eu recoñezo ás apalpadas a miña morada.* José Ángel ValenteTres lecciones de tinieblas. Barcelona, La Gaya Ciencia, 1980.*BET letra que ten no alfabeto hebreo o valor dous e significa casa. É a letra inicial da narración bíblica: "Bereshit bara Elohim". As "Leccións de Tebras" cántanse desde a Idade Media pola Semana Santa*Tradución propia Éter A lus caíu da fiestra co enorme mar de plumas da alborada para anunciar que todo amor é inútil mentres pinga con ritmo salvaxe a cortina xeada do teu odio. Lois Pereiro Obra completa. Xunta da Galiza / Libros del Silencio, 2011.