Summary: A macro-operación da Garda Civil contra consellarías do Govern "supón superar todos os límites que poderían facer posíbel chegar a un acordo sobre a cuestión catalá", declarou Carles Campuzano, portavoz do PDdeCat, a antiga Convergència.

O Partit Demócrata Europeu Català vai abandonar con carácter imediato todas as comisións parlamentares en que ten representación como medida de protesta perante a macro-operación da Garda Civil contra departamentos do Govern e empresas privadas que supostamente terían recibido encargas en relación ao 1-O. O abandono pode ser temporal, mais o PDeCAT non desbota dar un paso máis e retirar os seus 8 parlamentares do Congreso dos Deputados con carácter permanente. ERC tamén estuda medidas de protesta de similar fasquía. Neste mesmo momento estanse a realizar concentracións convocadas polos colectivos independentistas perante edificios institucionais para denunciar o que Oriol Junqueras ten cualificado como un "ataque ás liberdades e os dereitos civís dos cataláns". O que si fixeron ERC e PDECat foi abandonar o pleno do congreso español en protesta pola operación policial contra a Generalitat. Os deputados de Unidos Podemos anunciaron que se concentrarán diante do Congreso español en protesto por este operativo e que posteriormente abandonarán a sesión.


Os afeccionados da miña xeración aínda puidemos cazar algún retallo do ciclismo doutra época, o dos pedais con cinchas, o dos ataques sen xeito nin futuro e dos pajaróns descomunais. Un dos últimos representantes da estirpe de ciclistas contrafeitos e amantes da pelexa foi Fernando Escartín. Recordo ter un póster del na parede do meu cuarto de bacharel, entre os de Indurain e Álvaro Pino e fronte a un enorme letreiro dos Ramones. No verán de 1995 a familia levoume de vacacións a Biescas, a vila natal de Escartín. Botamos uns cantos días no fermoso camping que había á entrada da localidade, na que o ciclista era todo un culto: na panadería, no bar, sobre o espello do barbeiro, no supermercado, en cada un dos locais había colgada unha foto do tipo en pleno esforzo, sacando aquela chepa tan característica. Escartín era carpinteiro, caía ben e encheu dalgún xeito o oco que deixou a retirada de Indurain. Pero son incapaz de recordalo sen poñelo en contexto, sen pensar que correu na época da EPO e das autotransfusións sanguíneas. Aínda que me parece un tipo honesto e traballador, teño diante unha entrevista de 1998, xusto despois do Tour do affaire Festina e da vitoria de Pantani; Escartín fala do médico italiano que lle leva os adestramentos e de que non se pode correr unha gran volta a auga e espaguetis e non poido evitar experimentar certo desagrado. Mais en 1995 non sabíamos da misa máis que a metade. Eran anos de gloria e os paisanos celebrábano colocando nos chineiros imaxes súas coma se fosen estampas da Virxe. No fermoso camping o ciclista Fernando Escartín era todo un culto: en cada un dos locais había colgada unha foto súa en pleno esforzo A figura sufrida de Escartín acompañoume todo aquel verán. O meu pai, sen dúbida cedendo á miña insistencia adolescente, aceptou levarme con el en varias excursións ciclistas. Nunha delas partimos do camping con destino á montaña. Nos chaos que hai á saída de Biescas eu xa me imaxinaba ascendendo por estradas reviradas e cubertas por pintadas co meu nome, animado polos fans e apupado polos detractores, retorcendo as bielas mentres castigaba aos competidores con dor, dor e máis dor. A realidade foi ben máis prosaica. Recordo que mediada a subida do Monrepós, o porto da xornada, tiven que pedir papas e dicirlle ao meu pai que era mellor dar volta. Apoiado nun sinal de tráfico comín un paquete de galletas con envoltorio incluído. O regreso foi un suplicio, sempre do gancho. Non sei por que razón recordo que pasamos polo lado dun cuartel e dentro soaba unha corneta; de cousas así está pendente un en pleno desfalecemento. Cando cheguei ao camping aquilo pareceume un Shangri-La rodeado de prados e repleto de bocadillos de chocolate. Durante uns cantos días abandonei a pretensión de ser Escartín para converterme nun zampabolos. Xusto un ano despois vimos no Telediario a noticia da riada que levou por diante aquel camping tan bonito e, con el, as vidas de 87 persoas. As instalacións estaban situadas encima do leito dun regato que, coas fortes chuvias, desbordou a canalización e arrasou con todo, tendas, caravanas, coches e campistas. Nunha das imaxes víase a varias persoas medio espidas, camiñando sen rumbo, coma zombis, atravesando entre os cascallos e a lama os prados que o verán anterior a min me pareceran o paraíso.


Summary: Por segunda sexta feira consecutiva, a sección sindical da CIG chama ás persoas que traballan na central de Pull&Bear en Narón a vestir de negro en demanda de melloras na xornada laboral.

Venres de negro en Pull&Bear Narón. A central da CIG na filial do grupo téxtil Inditex chama ás traballadoras da empresa a acudir aos seus postos esta sexta feira vestidos de negro en demanda dunha xornada laboral que permita conciliar. Nesta campaña, á que están chamadas a participar preto de 200 traballadoras, a CIG denuncia que a produtividade da empresa non pode servir de escusa para non modificar a xornada laboral, xa que, como lembran, nos catro meses de verán xa se permite ás persoas traballadoras saír os venres ás 15.00 horas, que é o que agora reivindican. Logo do éxito da convocatoria da semana pasada, a sección sindical anima ao cadro de persoal a seguir reclamando a mellora da xornada por esta vía. Tamén teñen solicitada unha xuntanza coa dirección de Recursos Humanos de Pull&Bear España que confían en que se celebre en breve.


Summary: O confinamento resultou, dalgunha forma, inspirador para a banda Tiruleque. O seu compositor adaptou a letra dun tema a todo o sucedido co coronavirus e subiron o videoclip a Youtube

En certo modo, sen restarlle un chisco de gravidade á situación, a corentena serviu para que o compositor da banda de música tradicional Tiruleque, Álex Fente acabara de expremer toda a súa creatividade para o novo disco. Após que chegara 'Outro que tal baila' en 2018, a representante do grupo confirma que as novidades chegarán pronto. Os meses de parón musical serviron para escribir, buscar letras e músicas que deleiten as e os seguidores, e agora "están a preparar o disco". Algunha composición sempre queda por facer porque non se sabe onde andan as musas metidas, pero o importante é que o groso do traballo está feito. Desde o grupo falan de "temas nos que haberá fusión doutras músicas coa tradicional". Nestas últimas semanas a maior dedicación é a xira, que se retomou con certos recortes pola falta de grandes eventos festivos na Galiza. A data máis próxima para ver a Antón Bueno, José A. Vázquez, Álex Fente Serxo Núñez, Fer Román, Miguel Horjales e Luis García en directo é este 17 de agosto dentro da programación estival da cidade de Pontevedra. "A xente maiormente vai poder escoitar temas do último disco e recuperarán algúns doutros discos", destacan. Esa música volverá ás salas de concertos a partir de outubro, aínda que non se descartan novidades porque nestes tempos hai moitas confirmacións a contrarreloxo. Lamentabelmente tamén se dan as cancelacións. Tiruleque deixou no camiño deste 2020 tan estrano recitais na Carballeira de Zas, na festa do pemento de Arnoia... O festival intercéltico de Moaña quedou aprazado... e esta banda é das que traballan "moito no verán". Quizais estalles a pesar que son unha formación de sete membros e xase sabe que "implica máis en temas de seguridade e loxística". Pero o ánimo e a creatividade nos compoñentes é tal que en abril, cada un desde a súa casa, saiu en Youtube unha versión moi especial do seu tema 'Sansa'. "Vai lava-las mans por diante e detrás e queda na casa para non contaxiar", cantaron, recordando sempre que "xabrón, xabrón contra a infección".


Summary: O líder do PSdeG reclama ao presidente da Xunta que "exerza as súas competencias" e propoña unha "localización alternativa" para a pasteira de Ence.

O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, instou o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, a "exercer as súas competencias" en materia industrial e a propor unha "localización alternativa" para a fábrica de Ence instalada en Lourizán (Pontevedra). Así o expuxo a través dun comunicado remitido a medios, tras coñecerse esta sexta feira, 16 de xullo, a sentenza da Audiencia Nacional que anula a prórroga da concesión dos terreos outorgada polo Goberno de Mariano Raxoi, cando estaba en funcións, en 2016. Neste contexto, o líder dos socialistas di respectar a decisión xudicial, que mostra a actuación "fóra da lei" do Executivo de Raxoi, e lembra que a posición do PSdeG é a de sacar a pasteira da ría. "Feixoo ten que buscar mecanismos que permitan manter o emprego na Galiza", recalcou o socialista, á vez que lamentou que o presidente da Xunta "perdese o tempo sen anticiparse" ao fallo da Audiencia Nacional. Alerta do incremento da pobreza na Galiza Noutra orde de asuntos, Caballero puxo o foco esta sexta feira en que o risco de pobreza na Galiza "está en niveis que non se daban desde a gran recesión de 2008", polo que reclamou á Xunta políticas "expansivas" como "as aprobadas polo Goberno estatal para dar unha saída inclusiva" a esta crise, "que priorice a igualdade, a cohesión social e mais a creación de emprego". Así se pronunciou o socialista antes dunha reunión con empresariado de Lugo e o presidente da Deputación, o tamén socialista José Tomé Caballero reivindicou as "políticas expansivas do Goberno español fronte á maior crise", a xerada pola pandemia do coronavirus. "Cando non hai diñeiro na economía, na sociedade, nos petos da cidadanía, o Goberno serviu como gran garantía para facer fronte á maior crise", resaltou. Ademais, valorou a "capacidade de concertar" as súas políticas cos axentes sociais. Consciente de que "moitas empresas están con circunstancias complexas, coa auga ao pescozo", o líder socialista chamou a atención sobre o impulso do gasto público como "mellor garantía para poder facer fronte aos trimestres que veñen por diante". Tren e porto Por parte da confederación de empresarios de Lugo, o seu portavoz, Jaime López, trasladou algunhas das demandas do tecido produtivo, como o eixo Monforte-Lugo-A Coruña en materia de infraestruturas e unha autoridade portuaria propia. Inseguridade na AC-400 Mentres, no Parlamento galego a deputada socialista Noa Díaz presentou varias iniciativas para reclamar á Xunta que leve a cabo obras para mellorar a seguridade na estrada AC-400 ao seu paso por Mazaricos. En concreto, Díaz apuntou ao quilómetro 11, no cruce coa estrada que leva a Arcos e Colúns, no lugar das Paxareiras, pola elevada sinistralidade rexistrada nese punto concreto.


O blog Diario de Palestina recolle un texto do escritor gazatí Ahmed Masoud residente en Londres que di: "Teño o dereito a retornar. O meu fillo de tres anos ten o dereito a retornar. Non queremos un ceseamento do fogo que nos traia máis humillación, queremos unha paz que nos devolva a nosa dignidade". "Mamá, por que non morremos a última vez?". A miña irmá describírame como se sentía o seu fillo de seis anos, pero non oíra nada ata que me dixo isto. Quedei calado un cacho mentres ela seguía falando ao teléfono, describindo os lugares bombardeados ata o momento. De fondo podía oír fortes explosións achegándose máis e máis. Mandeille os meus mellores desexos e colguei o teléfono, pensando profundamente no neniño que non quería estar vivo. Entendo o medo, que eu mesmo vivín na pequerrecha Faixa de Gaza da miña infancia e xuventude. Pero o meu medo era sempre que me matasen. O medo do meu sobriñiño é a sobrevivir. "Non hai enquisas dabondo sobre a xente que vive un medo atroz, sobre as esperanzas perdidas, sobre as crianzas que mollan as camas cada noite, sobre a ira que todo isto provoca a diario" Poden difundirse milleiros de estatísticas para escribir sobre a situación en Gaza e "explicala": sobre a escaseza de alimentos, a subministración de medicamentos non permitidos, a falta de auga e electricidade, os anos de asedios inacabables, o número de vítimas, as feridas, os arrestos, os asasinatos. Todos elas son cifras magoantes que poden poñer as cousas en contexto. Con todo, non hai enquisas dabondo sobre a xente que vive un medo atroz, sobre as esperanzas perdidas, sobre as crianzas que mollan as camas cada noite, sobre a ira que todo isto provoca a diario. Por primeira vez, non sei que escribir. Talvez estea a volverme coma o meu sobriño, non querendo ser unha viva testemuña desa mesma opresión que se repite unha e outra vez; o mesmo escenario Por primeira vez, non sei que escribir. Talvez estea a volverme coma o meu sobriño, non querendo ser unha viva testemuña desa mesma opresión que se repite unha e outra vez; o mesmo escenario; as mesmas eleccións; os mesmos ataques; a mesma propaganda política; as mesmas caras dos portavoces do exército israelí, con roldas de prensa ben estudadas e acento americano perfecto; os mesmos xornalistas da BBC entrevistando israelís sentados en Tel Aviv, tomando cafés e croissants, seguido dos mesmos fragmentos acelerados de palestinos molestos e cuns veciños cuxas casas acaban de ser arrasadas e cuxos nenos agora están mortos. Aínda estou aquí, en Londres, a milleiros de quilómetros de distancia da miña familia no campo de refuxiados de Iabalia, en Gaza; sen ganas de ir a cama pola noite, por se algo malo lles pasa e o descubro nas novas da mañá; escondéndome da xente; pasando horas en novas canles, facebook e twitter; tratando de seguir a pé xuntilla cada anaco de información que chega de alí. Véxome a min mesmo como un refuxiado entre as páxinas de internet, buscando e buscando sen fin, na procura da miña identidade. Non sei ben porque está tan contento. Que podería levantarlle o ánimo no medio de tanta destrución? "Aínda estamos vivos, meu fillo!" Pero collo o teléfono de novo e falo, con papá desta vez. Asombrosamente, a súa voz é moi forte e fala moi rápido. Non sei ben porque está tan contento. Que podería levantarlle o ánimo no medio de tanta destrución? "Aínda estamos vivos, meu fillo!" Contoume da emoción que lle producira que o primeiro ministro exipcio, Hexam Qandil, visitase Gaza. Dixo que nunca quixera que os exipcios, ou ningún outro, "loitase a nosa loita" ("Temos homes dabondo para facelo!"); o único que quería é que non estivesen contra nós. Mentres falabamos, as novas de última hora din que a resistencia derrubara un F16; aplaudiu, miña nai ouleou. "Tentámolo todo e de nada serviu. Deixamos de lanzar proxectís, fomos á ONU para que se nos recoñecese como estado, falámoslle a todo o mundo sobre o noso sufrimento e de nada serviu" Pregunteille se iso ía axudar. Dixo que non; "Israel ten un exército potente!" Pero entón engadiu: "Tentámolo todo e de nada serviu. Deixamos de lanzar proxectís, fomos á ONU para que se nos recoñecese como estado, falámoslle a todo o mundo sobre o noso sufrimento e de nada serviu.". Entón dixo que "os israelís deberían matarnos a todos agora ou parar isto dunha vez e por todas, e concedernos o dereito a existir. Deberían deixar de perseguirnos nos arrabaldes dos nosos campos de refuxiados." É difícil oírlle a palabra "morte" a dous achegados, un sobriño de seis anos e o teu propio pai, de 66. Porén, por algunha razón, non foi moi deprimente. For causa algunha, de súpeto, "pilleino" desta vez. A xente de Gaza está a evadirse deste estado de baleiro, non poden seguir atrapados baixo as sombras das política israelís; mellor vivir dignamente ou non facelo. É triste chegar a este estado, dende logo; pero, tal e como apunta meu pai: "aínda é máis triste quedarse acurralado no noso cuartiño "seguro" da casa, preguntándonos cando caerá a seguinte bomba israelí." Todo o mundo di que Israel ten o "dereito" a defenderse. Ben; nós temos o dereito a existir Coma el, atópome escribindo dun xeito distinto desta vez; non sobre morte e cifras, senón sobre o noso dereito a unha vida digna. Romperei o meu silencio e direi que temos dereito a existir e resistir. Todo o mundo di que Israel ten o "dereito" a defenderse. Ben; nós temos o dereito a existir. Sempre e cando ninguén recoñeza a miña patria; sempre e cando non teña unha identidade, rexeitado como un "refuxiado" sen estado nin fronteiras, sen nada que dicir sobre o meu propio futuro, seguirei existindo para lembrar que unha terra alí, nalgures, na Palestina que me roubaron. Teño o dereito a reclamala. Occidente apoiou as revoltas en todo o mundo árabe, pero non é quen de apoiar unha nación que leva sendo bombardeada máis de 64 anos Occidente apoiou as revoltas en todo o mundo árabe, pero non é quen de apoiar unha nación que leva sendo bombardeada máis de 64 anos. O Reino Unido quere prover de armamento os rebeldes en Siria, pero dá a luz verde a Israel para lanzar un asalto aéreo sobre a indefensa poboación civil de Gaza. Para os Estados Unidos e o Reino Unido teño o dereito de dicir "o voso proxecto colonial non triunfou." Teño o dereito a retornar. O meu fillo de tres anos ten o dereito a retornar. E ninguén no mundo negaránolo. Igual que a miña xente en Gaza, non queremos un cesamento do fogo que nos traia máis humillación, queremos unha paz que nos devolva a nosa dignidade. Ahmed Masoud Ahmed Masoud é un academico palestino, escritor e director. En 2005 fundou o grupo de baile e teatro Al-Zaytouna. Co escritor e director británico Justin Butcher co-escribiu e co-dirixiu a meritosa obra Vai a Gaza, bebe o mar (2009), representada en Londres e no Edinburgh Fringe, e na Radio 4 da BBC na obra Fuxida de Gaza. É co-director de Cara á ruptura. Vén de gañar o premio dos escritores británicos musulmáns, en 2011, pola novela Días de Gaza. A súa web é: www.ahmedmasoud.co.uk


Summary: O Goberno galego volve evidenciar a súa falta de planificación, criticada polo Consello de Contas, e tras agardar ata o 29 de maio para convocar o concurso, reduce agora de 35 a 22 días o prazo para recibir ofertas argumentando a súa urxencia

O Goberno galego volve evidenciar a súa falta de planificación, criticada polo Consello de Contas, e tras agardar ata o 29 de maio para convocar un concurso reduce agora de 35 a 22 días o prazo para recibir ofertas argumentando a súa urxenciaA imprevisión da Xunta á hora de contratar helicópteros de todo tipo, sexan de salvamento marítimo, incendios ou sanitarios, vén facilitando que a empresa que opera a maioría deles (Babcock, antiga Inaer, cuxo persoal está en folga contra o empeoramento de condicións salariais) siga a prestar moitos deses servizos con prórrogas ou mesmo sen contrato ata que o Goberno galego decide convocar concursos de renovación. Concursos que a Xunta vén demorando e licitando tarde de xeito reiterado, actuación criticada polo Consello de Contas que tamén quedou reflectida na xustiza. Agora o Goberno galego volve evidenciar a súa falta de planificación e, tras non convocar ata a semana pasada o concurso para contratar dous helicópteros contra o lume, vén de acelerar o proceso que xa estaba lanzado con outros prazos argumentando, xa iniciado o mes de xuño e ás portas do verán, a "imprevisibilidade" dos incendios.A Xunta argumenta unha situación de urxencia para restrinxir o prazo de presentación de ofertas tras ser ela mesma a que se situou nesa urxencia por non convocar antes o concursoA Xunta convocou o mércores da pasada semana, día 29 de maio, un concurso público para facerse con dous helicópteros e as súas brigadas de loita contra o lume por 15,2 millóns de euros máis IVE ata 2022, prorrogable ata 2024. O anuncio no Diario Oficial da UE contemplaba que as empresas interesadas poderían presentar as súas ofertas ata o día 2 de xullo. Porén só cinco días máis tarde este luns a Xunta publicou un novo anuncio no mesmo diario oficial adiantando esa data máxima de recepción de ofertas ao 18 de xuño.O Goberno galego ampárase nunha excepción contemplada pola lei que permite rebaixar de 35 a 22 días naturais o prazo de recepción de ofertas en casos de urxencia e xustifícao para este concurso "por tratarse dunha contratación de servizos destinados á cobertura de medios necesarios para a defensa contra os incendios forestais, toda vez que a actividade incendiaria, aínda que destaca por producirse en dúas épocas do ano caracterízase pola súa imprevisibilidade". Porén, foi a propia Xunta a que non convocou ata agora, ás portas do verán, ese concurso ao que agora restrinxe o prazo para que se poidan presentar ofertas. Isto é, a Xunta argumenta unha situación de urxencia para restrinxir o prazo de presentación de ofertas tras ser ela mesma a que se situou nesa urxencia por non convocar antes o concurso. E faino só cinco días despois de non consideralo tan urxente.Ademais, ao día seguinte de reducir o prazo de ofertas, este martes día 4, a Xunta corrixiu os pregos de condicións técnicas do concurso argumentando un erro nas características dos helicópteros que reclama. Malia esa modificación do concurso con este xa iniciado, o Goberno galego mantén a redución do prazo de presentación de ofertas porque considera que o cambio non é relevante.En 2012 a Xunta chegou a prorrogar sen ningún tipo de relación contractual polo medio a Inaer-Babcock o servizo que viña prestando en anos anteriores pola súa propia imprevisión orzamentaria, segundo constatou un xuízFontes do sector, como en anos anteriores, xa se atreven a prognosticar que o gañador será novamente Babcock, a empresa de helicópteros que presta a maioría dos servizos aéreos da Xunta e que no caso da loita contra os incendios adoita operar en asociación coa consultora Natutecnia.En 2012 o Goberno galego chegou a prorrogar a esa mesma empresa, daquela denominada Inaer, o servizo que viña prestando en anos anteriores, pero desa volta sen ningún tipo de relación contractual polo medio. Así o determinou hai un ano un xulgado, que pola contra considerou que ese proceder ilegal non chegara a ser delito e levantou a imputación por prevaricación que pesaba sobre o director xeral de loita contra o lume, Tomás Fernández-Couto, no cargo desde hai dúas décadas. Naquel auto o xuíz explicaba que a decisión de que os helicópteros de Inaer seguisen a operar sen contrato debérase á imprevisión orzamentaria da Xunta. Previamente o Consello de Contas xa criticara o proceder habitual da Xunta de demorar a convocatoria de concursos para renovar contratos de helicópteros, o que acaba facendo que se prorroguen os anteriores ou se precipiten os novos restrinxindo así a competencia. Contas chegou a pedir á Xunta "un maior esforzo na procura dunha maior competencia entre empresas". Agora, pola contra, a Xunta reduce o prazo de presentación de ofertas, o que restrinxe a posibilidade de que se poidan presentar máis empresas.


Summary: Xacarandaina é un dos grupos folclóricos decanos de Galiza. Fundado hai 40 anos na Coruña, polas súas fileiras pasaron algúns dos máis significados músicos folk. O seu labor de recollida e divulgación da memoria musical convértena nunha sorte de arquivo con vida. Eis un extracto da reportaxe publicada ao respecto no número 344 do semanario en papel Sermos Galiza.

Alguén contounos: 'Hai unha señora en San Martiño de Moldes, en Melide, que sabe bailar, os puntos, os protocolos...'. Saímos disparados para alí. Decatámonos de que había moito por facer. Abríase unha porta que aínda non se pechou". A porta conducía ao frondoso e en boa parte inexplorado mundo do folclore galego. Era 1982 e o relato cóntao Quique Peón (A Coruña, 1963), daquela 18 anos e acabado de estrear á fronte do grupo de música e bailes tradicionais de Xacarandaina. A asociación cultural coruñesa, pioneira na recollida e divulgación das artes sonoras populares, vén de facer 40 anos. Arquivo que respira, museo vivo, universidade folclórica, Xacarandaina naceu da man dos profesores Rosi Ares e Lino Rivas, de Coros e Danzas da Coruña. Desa asociación importaron os primeiros bailes, xusto antes de comezar as súas propias investigacións. Cumpría viaxar ás fontes, das que aínda manaba abondosa auga, e embotellala para conservala. Sobre ese abono imprescindíbel poderían logo medrar as mil e unha plantas do folk galego. Proba desa tese atópase na nómina de músicos hoxe célebres que pasaron pola agrupación: Bieito Romero de Luar Na Lubre, Sés, Xabier Díaz, Mercedes Peón, Xurxo Fernandes de Radio Cos. Son medio milleiro de persoas en total, calcula Quique Peón, as que fixeron parte do grupo principal. Na actualidade, outras 600 aprenden nas escolas de baile e música, que acaban por nutrir o principal. O impacto da recollida Xabier Díaz (A Coruña, 1969), criado en Fene pero apenas un adolescente fillo de obreiro do naval sometido a regulación cando foi vivir á Coruña, lembra sobre todo "o impacto" de ir ás aldeas recoller música tradicional. "Descubrilo foi fundamental, seduciume, e botei case dúas décadas facendo traballo do campo", di a Sermos Galiza este músico, cuxo disco Noró (2018) coas Adufeiras de Salitre figura entre o máis celebrado do folk recente. Díaz tiña 18 anos e o seu ingreso en Xacarandaina tamén lle serviu para se adaptar na cidade."Botei sete anos e formei parte de todo: fun bailarín, estiven no grupo de gaitas, cantei como pandeireteiro", fai memoria, "e coñecín moitos amigos e amigas, algunhas das cales aínda hoxe o son". Xacarandaina defendía, e defende, unha concepción integral do folclore, en que a música e o baile e o vestiario son pezas que dificilmente se entenden por separado. E que desde a agrupación se esforzan por restaurar e conservar "en toda a súa pureza". "A nivel folclórico hai que ser puro, mesmo un pouco talibán. O traballo debe ser museístico. Museístico e vivo", afirma, divertido pero en serio, en declaracións a Sermos Galiza, Peón, que dirixe o grupo de música e bailes tradicionais desde novembro de 1982. Nos eternos debates entre continuidade e renovación, entre etnografía e evolución, ten clara a función e o papel de Xacarandaina. "A agrupación achega a esencia mesma, a cerna, a alma, o máis íntimo e o máis grande da música galega", explica, ao tempo que concede a máxima importancia ao baile, "a primeira das belas artes. Antes de falar, o ser humano bailaba". [Podes ler a reportaxe íntegra no número 344 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Galiza era, desde hai semanas, o único territorio sen axudas directas ás pemes e as autónomas. Agora, cunhas eleccións á volta da esquina, Feixoo anuncia cartos para axudar a este colectivo a adaptar as súas instalacións, pero queda á marxe das accións levadas a cabo por outros gobernos para aliviar a súa delicada situación financeira.

Un total de 84.665 autónomas galegas cobraron onte, 29 de maio, a prestación extraordinaria pola crise da COVID-19 aprobada polo Goberno español, que ten unha contía mínima de 661 euros mensuais (70% da base reguladora) e exonera temporalmente as traballadoras do pago das cotas á Seguridade Social. Sectores como o comercio, a hostalaría ou a construción son as grandes beneficiarias destas axudas, concentrando case a metade das solicitudes concedidas. Detrás delas hai centos de familias que manteñen a economía do país e que ven con certo estupor como o Goberno galego as deixa de lado mentres noutros territorios do Estado español gozan de axudas directas a fondo perdido. Na Galiza, contan cunha liña de avais para solicitar empréstitos, que máis pronto que tarde terán que devolver e que só serven para elevar aínda máis o seu endebedamento. Moitas destas traballadoras e pequenas empresas están nunha situación crítica. Algunhas delas xa tiveron que baixar definitivamente as reixas do seu negocio ou liquidar as súas pequenas empresas, o que se traduce nunha considerábel destrución de emprego nun momento en que a estabilidade laboral das galegas debería ser a principal preocupación do Executivo de Feixoo. Só no mes de abril, Galiza perdeu 1.629 autónomas, a maior caída en afiliacións desde que hai rexistros Agravio comparativo Pero o peor desta situación é que este colectivo está a ser discriminado en relación a outros territorios do Estado español, onde os Gobernos non dubidaron en saír ao rescate da parte máis feble do seu tecido empresarial. Até onte, cando Feixoo anunciou após a reunión do Consello a aprobación dunha liña de axudas de 16 millóns de euros para sufragar os gastos de adaptación das instalacións onde traballan estas profesionais, Galiza era, xunto con Aragón, o único territorio que non facilita ningún tipo de axuda directa a fondo perdido a estas traballadoras. No resto do Estado español, a contía global das axudas e as características das mesmas tamén varía dun territorio a outro. Así, en Catalunya, as axudas a cada autónoma poden chegar até os 2.500 euros. En Madrid, algo máis, 3.200 euros que o goberno da Isabel Díaz Ayuso, compañeira de filas de Feixoo suma ao pago das cotas de marzo e abril á Seguridade Social. Nas veciñas Asturias e Castela e León, os gobernos rexionais aprobaron unha achega de 400 euros ao mes no caso da primeira e, no da segunda, o pagamento de 60 euros ao mes durante seis meses e de 40% das cotizacións sociais a cada autónoma, unha cifra que aumenta até 427 euros no caso de que non se puidesen acoller ao subsidio por cese de actividade do Goberno español. Cantabria, por exemplo, foi máis orixinal e creou un "cheque resistencia" de entre 150 e 300 euros semanais mentres dure o estado de alarma e sempre que manteñan persoal. O orzamento para estas partidas son tamén moi variados. En Andalucía, o montante total é de 50 millóns. En Baleares, onde moitos negocios dependen do turismo, o importe consignado acada os 75 millóns, e en Euskadi as axudas englóbanse nun plan de 586 millóns. 8 millóns para as afectadas por ERTE e maiores de 55 A Xunta ten cartos para axudar as traballadoras, pero de momento prefire destinalos a outros fins. Esta mesma semana, o departamento que dirixe Francisco Conde anunciou unha liña de axudas de 8 millóns de euros que irán destinadas ás traballadoras e empresas en Expediente de Regulación Temporal de Emprego (ERTE), que xa gozan das axudas do Goberno estatal, e a maiores de 55 anos afectadas pola extinción do seu contrato. A letra pequena do acordo entre a patronal, os sindicatos e o Goberno galego especifica que esas axudas só irán a parar ás empresas que teñan en marcha un ERTE que afecte a máis de 300 traballadoras, co que quedan fora desta liña, dotada con seis millóns de euros, a meirande parte das empresas galegas, incluíndo pemes e autónomas. O executivo de Feixoo sae así ao rescate das grandes empresas, que son as que deberían ter máis músculo financeiro para poder facer fronte á situación derivada da crise sanitaria da COVID-19. A Xunta trata de vendelo como un xesto de solidariedade coas persoas que máis están a pagar a crise. "Hoxe, máis que nunca, desde a Administración, os sindicatos e a patronal queremos estar coas persoas que se están vendo máis afectadas pola situación económica e laboral destes momentos", chegou a sinalar o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde, ao termo da reunión telemática realizada esta quinta feira. Pero a realidade é que as pemes e as autónomas, un colectivo que representa 99% do tecido empresarial da Galiza, seguen á espera de que a Xunta decida mirar por eles tamén, e non só polas grandes empresas.


Summary: Arríscanse a suspender a proba por responder na súa lingua, e lingua propia de Bretaña, e non en francés. Os estudantes reciben numerosos apoios desde diferentes campos da sociedade bretoa, do cultural ao político.

Non foi un acto fortuíto, foi un acto intencionado: facer as probas de bacharelato de matemáticas en bretón. Esa foi a decisión de 15 estudantes bretóns de bacharelato de Karaez-Plougêr, un pequeno concello do apenas 10.000 habitantes que fai parte do departamento de Fisterra . Algo que pode parecer en principio tan inocuo vén de provocar toda unha treboada en Bretaña e Francia, pondo a París perante o espello do seu centralismo e uniformismo lingüístico. "Pasar a proba en bretón é un paso máis para salvagardar a nosa língua" Estes estudantes bretóns seguiron aquela máxima de Victor Hugo" Creo o que digo, fago o que creo". Alumnos das Diwan, un sistema que permite cursar en bretón os 15 anos de escolarización obrigatoria en Francia, atopáronse que na realidade hai atrancos para esa opción: as probas do bacharelato téñenas en francés. A lingua do Estado, a lingua culta, a lingua do ensino. "É incoherente", denuncian os alumnos nun texto para recoller apoios nas redes sociais. Probas de materias como Xeografía e Historia pódenas facer en bretón. Mais Matemáticas, Ciencias Sociais ou Economía, non, estas teñen que ser en francés. Perante esta discriminación plantáronse estes 15 estudantes. "Pasar a proba en bretón é un paso máis para salvagardar a nosa língua", argumentan. Fixeron os exames de matemáticas en bretón após pedir, en maio, que se facilitase poder realizar as probas nesta lingua, ao que o Reitorado se negou. Non achantaron os 15 alumnos e chegado o día, a finais de xuño, responderon o cuestionario na súa lingua sabendo que se expuñan a poder ser suspensos . Os medios bretóns informaron que os correctores dos exames recibiron instrucións de corrixir só as respostas numéricas da proba, e non aquelas partes escritas. Foi a pinga que rebordou o malestar: en menos de 48 horas recolléronse máis de 5.000 sinaturas en apoio aos '15 de Karaez'. Até o presidente da rexión de Bretaña, Loïg Chesnais-Girard, solicitou ao ministro de Educación francés que autorizase a corrección destes exames igual que fai cos realizados en francés. "Para nós é unha cuestión lóxica: estudamos en bretón desde a nosa infancia, pensamos en bretón, como poden avaliar o traballo que realizamos ao longo da nosa escolaridade se se nos impide realizar o bacharelato en bretón?", preguntan na exposición de motivos na súa petición de apoios nas redes sociais.


Summary: O Concello adquirirá o Pazo de Rianxiño, coa axuda da Deputación e tras a negativa da Xunta a construír a infraestrutura, para adecualo como sede do demandado espazo tras a mediación da plataforma que lidera a reivindicación e o encerro nas dependencias municipais desde o verán pasado.

Máis de nove meses despois de que comezase o peche no Concello e logo dun ano de intensa loita e protesta na rúa e nas institucións, o centro de día en Rianxo está cada vez máis preto. A pasada semana, a Deputación da Coruña confirmaba unha achega de 600.000 euros para a compra, por parte da administración local, do pazo de Rianxiño, aprobada por unanimidade no pleno de principios de mes. Despois dunha longa batalla veciñal e ante a negativa da Xunta a impulsar a infraestrutura, o executivo municipal apostou por mercar este emblemático inmoble que será a sede dunha demanda masiva da cidadanía, cuxas reivindicacións liderou unha plataforma, na súa maioría composta por anciáns que se manterán no salón de plenos ata que se confirme a operación. O pleno aprobou por unanimidade a compra do pazo de Rianxiño por 1,6 millóns e a Deputación achegará 600.000 euros Na reunión da pasada semana, o presidente da Deputación, Valentín González Formoso, e o alcalde de Rianxo, Adolfo Muíños, confirmaron un acordo polo que a institución provincial destinará 600.000 euros para a adquisición e reforma do pazo, 300.000 euros xa neste ano para colaborar co Concello na compra e outros 300.000 máis en 2019 para confinanciar as obras de adaptación do recinto e convertelo no desexado centro de día. O total da operación de compra ascende aos 1,6 millóns de euros e o alcalde rianxeiro xa avanzou que buscará a "complicidade da Xunta" para completar o financiamento dun proxecto que acollerá as instalacións do centro de día así como outros espazos sociais sobre unha superficie construída de 1.500 metros cadrados e duns terreos que superan os 10.000. Foi un grupo de veciños, integrantes da plataforma polo centro de día, os que contactaron coa orde relixiosa das Franciscanas, donas do pazo desde o último terzo do pasado século, para trasladarlle logo ao Concello a súa dispoñibilidade a vender. Desde o executivo municipal confirmouse a intención e empezaron os contactos. Até agora. Integrantes da plataforma a prol do centro de día contactaron coas Franciscanas para coñecer a súa dispoñibilidade a vender o pazo O rexedor agarda que "en dez ou quince días" se faga efectiva a opción de compra. Será daquela cando se poña o ramo á reivindicación e ao peche que comezara o 12 de xullo do verán pasado. Logo, a administración local terá un ano para materializar a compra e aproveitará eses doce meses para ir dando forma á rehabilitación e a toda a burocracia necesaria para o ansiado centro de día. A opción de compra farase efectiva "en dez ou quince días"; logo o Concello terá un ano para materializar a compra A loita por conseguilo empezara hai xa un ano cando a veciñanza se organizara facendo manifestacións e recollendo sinaturas. "Pero sentimos que había que facer algo máis, mobilizarnos ante o desleixo dos políticos", lembra María José Comojo, voceira da Plataforma polo Centro de Día para Rianxo. Pouco antes do día do Carme de 2017, comezaron o peche no salón do plenos do Concello, onde aínda permanecen máis de trinta persoas que comandan a protesta. "A media de idade dos que aquí están supera os 70 anos, hai xente de máis de 80... Teñen moito mérito porque tivemos amagos de infarto, lipotimias e ata caídas polas escaleiras, pero pagou a pena", conta. Pazo de Rianxiño, en Rianxo, futura sede do centro de día / CC-BY-SA Praza Pública Mantéñense todo o día no edificio municipal e fan quendas para que dúas persoas durman alí ás noites. A maioría das encerradas son mulleres e alí seguirán "ata que se asine a opción de compra e se certifique a operación". "Confiamos plenamente, pero aguantaremos ata que se confirme", di Comojo, que insiste nas reivindicacións e que lembra que "en Rianxo non hai onde poder facer rehabilitación para os vellos e para optar a outro centro de día da zona podes esperar ata un ano". Unhas trinta persoas cunha media de máis de 70 anos manteñen desde hai máis de nove meses o peche no salón de plenos do Concello Pero a Xunta sempre negou a construción do centro de día nesta localidade de máis de 11.000 habitantes, alegando que "é imposible ter un en cada un dos 313 concellos". "Nunca compartín esa valoración do Goberno galego, máis cando sempre houbo unha oferta de colaboración do Concello para a cesión de terreos ou espazos, pero nunca cristalizou nin encaixou nas súas políticas", di o alcalde Muíños. A oposición parlamentarioa acusou o PP de planificar mal os servizos sociais e primar concellos onde gobernan os populares. "Sempre pensei que, por poboación e demanda, Rianxo tiña que ter este servizo", insiste. A Xunta negou sempre a construción dun centro de día en Rianxo, onde 20 maiores acoden a outras instalacións da comarca e outras 20 esperan praza Refírese o alcalde ao feito de que, por exemplo, haxa 20 persoas de Rianxo que estean acudindo diariamente a outros centros de día da --na Pobra, Boiro ou Dodro-- e que Servizos Sociais lle confirmen que, polo menos, outras 20 están á espera dunha praza da que non dispoñen. "As contas non saen", insiste o rexedor, que aclara que "este servizo ten vocación municipal e de proximidade" "As persoas maiores non poden estar unha hora de excursión na ida e outra de volta", di. "Se soubese que non hai demanda, que non hai xente que vaia ir ao centro de día, non teriamos dado o paso", engade. Mentres desde o Goberno galego negaban o centro, a plataforma manifestouse cada pouco, varias veces ante o Parlamento, de onde mesmo foron expulsados os seus membros. "Os políticos pensan que non nos movemos pero non íamos permitir envellecer desta maneira, non só por nós senón polos nosos fillos, para que poidan conciliar", insiste Comojo, que lembra que no colectivo "hai xente do PP, do PSdeG, de En Marea, do BNG... De todos". "Os maiores non son invisibles, están aí, e algún partido debería pensar que non van votar sempre o mesmo por moitas comidas que lles paguen", advirte. "Os maiores non son invisibles e algún partido debería pensar que non van votar sempre o mesmo por moitas comidas que lles paguen" Adolfo Muíños gaba a mobilización cidadá e lembra que "cando as administracións non atenden, a loita é benvida". "Toda esta xente non só ten moito mérito, senón que coa súa pelexa axudou a que se tomasen decisións e que teñamos a complicidade doutra administración no proxecto", lembra o alcalde, que asegura que o Concello buscará no futuro que fundacións ou outras entidades se sumen á iniciativa. Antiga residencia de Viturro, o cacique que caricaturizaba Castelao A confirmación da operación de compravenda suporía non só satisfacer unha demanda e necesidade da localidade, senón recuperar para o público un espazo emblemático. O Pazo de Rianxiño é tamén coñecido como Pazo de Viturro, en referencia ao seu antigo dono, Manuel Viturro Pose, un coñecido cacique de Rianxo de finais do século XIX e principios do XX que ocupou varios cargos de importancia, como a alcaldía de Noia, o liderado do Partido Liberal rianxeiro ou a secretaría da Deputación da Coruña. O Pazo de Rianxiño é tamén coñecido como o de Viturro, ao ser propiedade durante anos da familia deste cacique local A súa influencia era tal que lle serviu ao Alfonso Daniel Rodríguez Castelao para sinalalo como o paradigma do cacique local e caricaturizalo e criticalo nalgunha publicación. Era, ademais, o inimigo político de seu pai. O pazo, tras ser construído pola familia Pose a mediados do seculo XVIII (1740), foi adquirido no último terzo do pasado século pola congregación relixiosa Madres Franciscanas Misioneras de la Madre del Divino Pastor, que o empregaba para os seus retiros espirituais ou para actividades, como excursións escolares. Agora, máis de cen anos despois de que o seu antigo dono recibise as críticas no semanario rianxeiro El Barbero Municipal, o Pazo de Rianxiño pasará a ser o gran símbolo da política social da localidade natal do líder político do galeguismo.


Summary: Este número tamén fai unha parada nos entroidos galegos máis destacábeis e fala coa autora Ana Romaní, que publica un novo poemario. Para ler todos estes contidos só tes que preguntar polo semanario, que sae publicado mañá acompañando ao Nós Diario, no teu quiosque. Tamén o atoparás dispoñíbel para a súa lectura na nube a través da nosa tenda en liña.

Unha das citas ineludíveis dos sábados é a que tes co Sermos Galiza, que esta semana investiga sobre os novos modelos de comunicación audiovisual nunha das súas reportaxes. A través das verbas de Tensi Xesteira poderás saber máis sobre os arquivos de audio descargábeis sobre os máis diversos asuntos. No artigo 'Podcast en galego. A eclosión dun novo formato', a autora fala dun sistema de comunicación á alza. Coincidindo co Día Mundial da Radio ela analiza unha nova oferta máis diferenciada por nichos de mercado, na que calquera pode falar do que desexe e agardar crear unha comunidade. En calquera momento e en calquera lugar, sen escaletas nin horarios fechados como nos programas das emisoras tradicionais que, de feito, tamén se uniron a esta moda. Aliás, non se podían deixar pasar estas datas sen mirar a algunhas das festas que galegas e galegos lembran con máis morriña este ano. Felipe-Senén, con imaxes de Santos, debulla 'As mil caras do Entroido. Cosmogonías da primavera'. O repaso para nalgunhas máscaras das recoñecidas por todas pero tamén noutras celebracións máis escondidas, que poderás comezar a gozar a través das fotografías. A xornalista Montse Dopico entrevista á escritora Ana Romaní, que vén de regresar á escena poética logo de dez anos de silencio. Agora publica A desvértebra coa editorial Chan de Pólvora e, fotografada por Arxina, fala da proposta, da inspiración, do léxico, dos premios... No Andar e Ver, Adela Leiro, Xan Colazo e Mon Daporta -do Colectivo Xea- propoñen un paseo pola 'Ruta dos Cerqueiros nas Fragas do Eume'. E na sección dedicada á literatura, Mario Regueira e Manuel Barreiro fornecen ás lectoras das novas recomendacións, incluídas as de banda deseñada. No capítulo da música, contamos coas crónicas de Olga Brañas e Mario Vilariño, mentres que Andrés Castro volve coa súa habitual sección de cinema. Ademais, esta semana Pepe Barro fai un repaso polo deseño e Lázaro Armental repara na arquitectura. A proposta semanal complétase cos pasatempos de Xerardo R. Roca e Xoán Costa. Para gozar de todos estes temas só tes que preguntar polo Sermos Galiza que atoparás mañá en quiosques, librarías ou na nosa tenda en liña. A recomendación que facemos é tramitar a subscrición xa para que nunca esquezas o semanario!


Summary: O presidente da Conferencia Episcopal marcha e pon punto final a unha etapa marcada polo seu poder absoluto. O cardeal galego identificou plenamente a Igrexa coa dereita e impuxo o centralismo, un modelo familiar único e unha visión catastrofista da sociedade.

Non sentan ben as despedidas. Talvez por iso, o cardeal Rouco Varela pronunciou o que foi o seu último discurso como presidente da Conferencia Episcopal coma se este mércores non fose nomearse o seu sucesor. Coma se hai agora un ano os ventos non cambiasen irremediablemente no Vaticano. O arcebispo de Valladolid, Ricardo Blázquez, foi o elixido para substituír a quen dirixiu a Igrexa española de 1999 a 2005 e de 2008 a 2014. Rouco despediuse cos seus temas favoritos: a destrución da nación española, o laicismo, o relativismo, o materialismo e a brutal desprotección do matrimonio e da familia cristiás Antonio María Rouco Varela (Vilalba, Lugo, 1936) fixo este martes un novo -e último- exercicio de mando, obviando a Igrexa misericordiosa e afastada do poder e das obsesións que postula desde Roma Francisco, e retomando os seus temas favoritos. A saber: a destrución da nación española, o laicismo, o relativismo, o materialismo e a brutal desprotección que padecen o matrimonio e a familia cristiás. Un discurso confuso, esfiañado e no que non se deu unha mínima concesión á despedida ou á emotividade. E que foi recibido pola Asemblea Plenaria do Episcopado cun aplauso tenso. Tal e como foi a súa chegada á sede da Conferencia Episcopal. Mentres Blázquez, ou mesmo o polémico cardeal Fernando Sebastián eran recibidos con apertóns de mans e palmadas nas costas, a chegada do cardeal só foi recibida por breves murmurios. Triste fin de ciclo para un home que fixo e desfixo como quixo na Igrexa española nas últimas dúas décadas. "A nación española atópase ameazada por posibles rupturas insolidarias", asegurou no seu último discurso "A nación española atópase ameazada por posibles rupturas insolidarias", foi o cerne do discurso final de Rouco Varela. Unha descrición da actual situación de España en branco e negro, case apocalíptica. "Sufrimos -dixo Rouco- o envellecemento alarmante da nosa sociedade, co matrimonio e a familia atravesando unha crise profunda; a cultura disgregadora e materialista do ter e gozar percíbese en moitos campos, en particular, respecto dos inmigrantes, afectados, como tamén as clases medias, pola crise cultural e económica; a mesma nación española atópase con graves problemas de identidade, ameazada por posibles rupturas insolidarias; o nivel intelectual do discurso público é máis ben pobre, afectado o relativismo e o emotivismo". Unha España que está a piques de romper a causa do "materialismo, do relativismo e do emotivismo", dunhas lexislacións que atacan sen compaixón o matrimonio e a familia cristiá, "célula básica de todo corpo social". Tamén, o ensino católico na escola, que é "un dereito dos pais". Non se esqueceu Rouco Varela de clamar contra o aborto e a defensa da vida "tanto nos comezos da existencia como nos finais", non sen advertir que "a Igrexa non reivindica ningún privilexio para ela". Blázquez, o probable sucesor Este mércores, coa case segura elección de monseñor Blázquez, ponse fin a case dúas décadas de mandato absoluto na Igrexa española, que se traduciu en catro trienios como presidente -de 1999 a 2005 e de 2008 a 2014-, superando sobradamente o cardeal Tarancón. E nun modelo de Igrexa que hoxe, un ano despois da elección do Papa Francisco, preséntase en franca retirada. A marcha de Rouco supón o punto final a unha etapa marcada polo poder absoluto do cardeal O adeus de Rouco -que non é definitivo, pois Bergoglio aínda non lle aceptou a renuncia ao Arcebispado de Madrid presentada en agosto de 2011, en plena efervescencia da Xornada Mundial da Mocidade de Madrid- supón pór o punto e final a unha etapa, probablemente a máis longa que viviu a Igrexa española contemporánea, marcada polo poder absoluto do cardeal, que se converteu nos últimos 20 anos nun auténtico "vicepapa" español, con mando en praza e capacidade para nomear e destituír bispos, impor teses políticas e arremeter contra congregaciones relixiosas e grupos de laicos que non se encartasen ás súas teses. Baixo o seu mandato, a Conferencia Episcopal converteuse nun órgano netamente presidencialista e centralista, onde -especialmente baixo a portavocía do seu bispo auxiliar, Juan Antonio Martínez Camino- nada se facía sen a aquiescencia do cardeal de Madrid ou o seu fiel colaborador. O resultado foi a plena identificación da Igrexa española cunha opción política de dereitas, un modelo de familiar único e exclusivo -o mal chamado tradicional- e unha visión catastrofista dunha sociedade española marcada pola secularización, e unha Igrexa martirial e perseguida. O seu mandato estivo marcado pola plena identificación da Igrexa coa dereita, un modelo de familiar único e unha visión catastrofista da sociedade Rouco Varela foi o home de confianza de dous papas. Tanto Xoán Paulo II como Benedito XVI confiaron cegamente -máis Wojtyla que Ratzinger- no cardeal de Madrid, quen desde a atalaia da Congregación de Bispos foi, durante unha década, o home que decidía os nomeamentos -e destitucións- episcopais en España. Os fillos de Rouco Hoxe, boa parte dos prelados do noso país son fillos de Rouco Varela. Unha herdanza difícil para o seu sucesor, e para o modelo que, desde hai un ano, está a postular desde Roma o Papa Francisco. Unha primavera eclesial que, polo momento, resístese a chegar ao noso país. Rouco é, sen dúbida, o tapón para os novos aires. Durante dúas décadas, o cardeal de Madrid creou un modelo de Igrexa de resistencia fronte ao impacto do laicismo e o secularismo. Un modelo que buscaba "gañar a rúa", para o que se entregou aos movementos eclesiais máis conservadores -tamén, os máis activos-, especialmente o Camiño Neocatecumenal, que logrou encher manifestacións, misas públicas en Colón e tamén, en boa medida, a JMJ de Madrid de 2011, sen dúbida, o gran éxito mundial de Rouco Varela. Cargou contra os que non comulgaban cos seus postulados desde os seus púlpitos da Cope e 13TV A través dos seus púlpitos -a Cadena Cope e, posteriormente 13TV-, o cardeal de Madrid cargou contra aqueles que, mesmo dentro da Igrexa, non comulgaban ao cento por cento cos seus postulados. O Nuncio Montero, o cardeal Sistach ou os bispos Sánchez ou Uriarte foron case defenestrados desde os micrófonos episcopais, mentres se daba cancha a grupos de ultradereita ou calaba ante as traxedias da inmigración ou de defensa de colectivos desfavorecidos. Os teólogos, xunto aos relixiosos, foron os outros sectores que máis sufriron a ortodoxia promovida por Rouco Varela. A lista é interminable: desde Castillo y Estrado a Marciano Vidal, pasando por Juan José Tamayo ou, máis recentemente -e xa sen alcanzar os seus obxectivos- José Antonio Pagola. Marcha sen dicir adeus, sabedor de que mentres o Papa non o xubile seguirá mantendo parte da súa cota de poder Editoriais, congregacións, universidades católicas, sacerdotes "de esquerdas" tamén padeceron persecucións dun home que, en cambio, gañaba moito nas distancias curtas, onde se mostraba afable e mesmo cariñoso. E que marcha sen dicir adeus, talvez pensando -non sen razón- que mentres Francisco non o xubile, seguirá mantendo parte da súa cota de poder. Pero o tempo do cambio na Igrexa española xa chegou. Este martes, polo menos, comezou o das despedidas.


Summary: ENTREVISTA | Juan Manuel Díaz Villoslada, portavoz en materia exterior do grupo parlamentario do PSdeG, analiza a Estratexia de Acción Exterior da Xunta na serie de entrevistas de Praza.gal e o Igadi.

Logo da nova lexislación imposta en 2014 polo Goberno central á acción exterior do resto de administracións, a Xunta aprobou a finais de 2015 un decreto co que regulou esa área competencial e determinou a elaboración da primeira Estratexia Galega de Acción Exterior (Egaex), documento que pretende superar anteriores reflexións globais ou estratexias parciais. O Goberno galego someteu a finais de 2016 a exposición pública o borrador desa estratexia, de 180 páxinas, que espera aprobar ao longo de 2017. Praza Pública e o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (Igadi) entrevistan sobre a proxección internacional que queren para Galicia ao director xeral de Relacións Exteriores da Xunta e a responsables na materia dos grupos da oposición. Juan Manuel Díaz Villoslada é portavoz en materia exterior do grupo parlamentario do PSdeG "Persoalmente me parece fundamental que a Egaex teña unha axenda específica en materia de investigación e transferencia" Que aspectos positivos e cales negativos atopa no borrador da Egaex? Positivo, a propia existencia da Egaex. Pero chama a atención o volume do documento, unha sucesión ás veces interminable de parágrafos cunha visión administrativista, sen que se reflicta unha estratexia en si mesma. É excesivamente extenso para ser un documento estratéxico e executivo. Positiva é a importancia da coordinación cos mecanismos de acción exterior do Estado, que o Estado sexa consciente dos problemas que ten Galicia para trasladalos ao exterior. Tamén é moi importante o que supoñen os camiños de Santiago como unha marca, o recoñecemento da lingua, a internacionalización económica ou que se fale profundamente da problemática demográfica. Entre os puntos febles ou negativos, afonda pouco na problemática actual sobre que modelo de Europa queremos. A relación con Portugal focalízase nos temas transfronteirizos e da eurorrexión, que é lóxico, pero iso ten pasado a ser un ámbito case interno. Hai que analizar os impactos do Brexit. Un tema que persoalmente me parece fundamental é que a Egaex debe ter unha axenda específica en materia de investigación e transferencia. O financiamento da investigación xestiónase en termos globais e europeos. O papel da Fundación Galicia-Europa apoiando aos nosos investigadores debería ser máis activo. E fálase da cooperación ao desenvolvemento, pero hai que ir a máis no compromiso humanitario. Non podemos admitir a situación actual en materia de refuxiados. Esperamos que a Egaex se mellore nunha futura rolda de consultas cos sectores e os grupos políticos. Pero nós consideramos que a acción exterior de Galicia merece unha lei, non pode quedar no ámbito dun decreto porque se queremos consensuar unha estratexia de todos precisamos un instrumento que sexa unha lei do Parlamento. Fala da coordinación coa diplomacia estatal como algo positivo. A lei estatal de acción exterior non supón un freo ás aspiracións de Galicia nese ou noutros ámbitos? É certo que a lei estatal igual non dan suficiente saída ás necesidades de acción exterior das comunidades autónomas, e nese sentido lembro que nós no programa electoral levábamos a necesidade de instar ao Goberno a unha mellora da lexislación estatal nesa materia, que faga que esa acción exterior sexa máis compartida. En determinados ámbitos xeográficos nós temos máis presenza, sexa por razóns económicas o por ser países de acollida da nosa emigración. A Egaex aposta por mellorar a relación con diversos países de lingua portuguesa, pero o borrador non fai referencia, máis que nun anexo, á Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP) como tal, malia que o propio presidente Feijóo prometeu que traballaría para a incorporación de Galicia á organización. Por outra banda, a CPLP agrupa estados soberanos e as súas áreas de actuación van máis alá da lingüística. A que debería aspirar Galicia nese ámbito? Nós aí tamén pedimos unha maior integración nesta comunidade. O documento, aparte de Portugal, fai algunha referencia ás novas relacións con Angola, Cabo Verde ou Mozambique. É dos temas nos que eu creo que haberá que afondar nesta mellora do documento. Un tema que tampouco trata moito a Egaex é o dos países nos que hai centros da emigración. Hai un patrimonio importante no que habería que traballar con decisión e planificación. E logo a estratexia precisa memoria económica e cronograma. Supoñemos que está en fase de elaboración. "A estratexia precisa memoria económica e cronograma de debemos tratar de mellorar a estrutura e o curriculo do departamento e o persoal dedicado á acción exterior" A súa especialización profesional foi en parte a xestión de recursos humanos. Como valora a dotación de persoal e o rango administrativo actual da Dirección Xeral de Relacións Exteriores? Os recursos sempre son escasos. Se se puidera mellorar a posición orgánica e as capacidades de recursos humanos en termos sobre todo de internacionalización tanto da Dirección Xeral como da Fundación Galicia-Europa, sería moito máis salientable. Hai que ser capaces de ter tanto en Galicia como en Europa un organigrama máis estruturado e potente. Os profesionais que están fan o mellor traballo que poden, pero é un ámbito no que temos que tratar de mellorar a posición en termos de estrutura e curricular do persoal. E hai que empezar a posicionarse para os fondos europeos para despois de 2020. Galicia non está a xestionar todo o ben que o tiña que facer os fondos europeos en taxas de reembolso se comparamos con outras comunidades autónomas. A situación se pode complicar moito. A inestabilidade interna na súa formación pode limitar o papel do PSdeG como interlocutor na elaboración da Egaex? En termos parlamentarios non. Na primeira comparecencia no Parlamento do director xeral presentámoslle as nosas liñas básicas. Participaremos na Egaex cando a estratexia estea documentada e contrastada co mundo académico, cos sectores e expertos. O que si insistimos é en que debemos ir a un proxecto ou proposición de lei que eleve o rango da acción exterior. Esa inestabilidade do PSOE, á hora de traballar na Egaex dentro do Parlamento non vai haber ningún tipo de atranco. O grupo está traballando de forma compactada.


Summary: En maio de 2019, varios xogadores que pasaran por Primeira e Segunda División foron detidos pola Policía Nacional como supostos membros dunha organización criminal dedicada ao amaño de partidos de fútbol para obter beneficios en apostas deportivas.

O xuíz de instancia e instrución número 5 de Huesca comunicou onte pola mañá aos representantes legais do futbolista ourensán Borja Fernández que xa non figura como investigado no caso Oikos. O auto dita o sobresemento provisional da causa contra el, case ano e medio despois de ser detido pola súa suposta participación nunha trama de amaño de partidos e apostas deportivas ilegais. Borja Fernández queda desta maneira fóra do proceso e é exonerado do seu status de investigado, nunha decisión que levou a alegría tanto ao deportista como á súa contorna xa que se trata dun "feito inaudito": este tipo de decisións habitualmente non se producen até o final da instrución ou até que ten lugar o xuízo. Fernández é o único dos acusados da Oikos que non irá a xuízo. "Non existe unha convicción de entidade suficiente, deriva de xuízo lóxico indutivo solidamente construído, que permita unha imputación formal e, no seu caso, apertura do xuízo oral", explica o auto. Con esta decisión, o ex xogador do Real Valladolid, do Real Madrid, do Mallorca, do Getafe ou do Deportivo da Coruña poderá retomar agora a súa carreira profesional tras se retirar en maio de 2019 como futbolista en activo no partido ante o Valencia que, ademais, supuxo o estalido da operación Oikos. Borja Fernández, dixo, ten previsto agora emprender unha batería de accións legais para reclamar danos e prexuízos polas acusacións vertidas contra el durante todo este tempo. Antecedentes En maio de 2019, varios xogadores que pasaran por Primeira e Segunda División foron detidos pola Policía Nacional como supostos membros dunha organización criminal dedicada ao amaño de partidos de fútbol das categorías máis importantes do fútbol español para obter beneficios en apostas deportivas. Todo comezou tras a denuncia da Liga en maio de 2018 por supostas irregularidades detectadas no partido que disputaban o Huesca contra o Nástic de Tarragona e a súa relación coas apostas deportivas. Precisamente, o amaño deste partido de Segunda División chegou a disparar as apostas, até o punto de que o volume de diñeiro chegou a ser até 14 veces máis elevado ao que normalmente é habitual para esa categoría. Ese encontro acabou con vitoria do Nàstic (0-1) sobre o Huesca. O equipo oscense xa ascendera a Primeira División, e o Nàstic estaba a 29 puntos. O Comité de Competición incoou un procedemento disciplinario extraordinario a ambos os dous equipos. Tras a denuncia da Liga, a Policía abriu unha investigación e descubriu irregularidades en polo menos outro partido, o disputado no Estadio José Zorrilla de Valladolid entre o equipo da cidade e o Valencia. Nese choque, o conxunto pucelano, que ascendera a Primeira División nesa tempada, perdeu por 0-2. Entre as persoas detidas estaba Borja Fernández e tamén o ex xogador do Real Madrid, o valenciano Raúl Bravo, considerado o líder da suposta trama. Fernández retirárase nese momento tras xogar as dúas últimas tempadas no equipo valisoletano e ser o seu capitán. Tamén foron arrestados Carlos Caballero, xogador do Fuenlabrada; Samuel Saiz, do Getafe; Carlos Aranda, ex xogador de varios equipos de Primeira División; Íñigo López, do Deportivo da Coruña; Agustín Lasaosa, presidente da Sociedade Deportiva Huesca, e Juan Carlos Galindo Lanuza, xefe dos servizos médicos do clube oscense.


Summary: Malia a súa perda de relevancia e influencia na política internacional a partir da década de 1980, Movemento de Países Non Aliñados ─a alianza de países alternativa nacida no mundo polarizado da Guerra Fría─ continuou a súa actividade desde a súa primeira cimeira en 1961. A evolución da orde mundial pode facer que nos anos vindeiros recupere voz e voto. Esta semana desenvolveu a súa 60ª cimeira.

O traballo multilateral a nivel global, a cooperación internacional e a solidariedade son vitais para afrontar os problemas que afectan en maior medida a sociedade moderna, xa sexa a pandemia da Covid-19 como as tensións políticas entre países. É a principal conclusión recollida no manifesto do Movemento de Países Non Aliñados (NAM, en inglés), reunido en Belgrado esta semana no 60º aniversario da organización con maior representación de Estados do mundo despois de Nacións Unidas. Uns 500 delegados dos 120 países membros e dos 18 observadores ─ademais de 10 organizacións─ participaron na xuntanza organizada na capital serbia, baixo a actual presidencia de Acerbaixán, país que ingresou na NAM en 2011 e acolleu a última cimeira, en 2019. O seu ministro de Exteriores, Jeyhun Bayramov, foi o encargado de ler o manifesto. "A crecente tensión política", "a falta de respecto polo dereito internacional", "o aumento da discriminación que non cesa", "o racismo e a xenofobia", "a actual pandemia da Covid-19 e o seu impacto negativo nas condicións socioeconómicas de todos os países" e "o cambio climático" foron os principais temas abordados durante a cimeira. Neste sentido, Bayramov, afirmou que "as delegacións participantes salientaron a importancia de mobilizar os esforzos globais no marco do multilateralismo, da cooperación internacional e da solidariedade", co obxectivo de afrontar estes asuntos de "preocupación global". Tamén houbo unha contundente e expresa crítica ao 'embiguismo' na inoculación contra a Covid por parte dos países máis ricos do mundo, e fíxose un chamamento a "retirar os obstáculos inxustificados á exportación de vacinas da Covid-19 e a previr a especulación e a acumulación". Ao respecto, o secretario xeral da ONU, António Guterres, vinculou a ausencia dun mellor reparto cunha enorme cantidade de mortes evitábeis. O político portugués, nunha videomensaxe, salientou a vixencia e especial importancia da existencia do NAM nestes momentos de incerteza compartida a nivel mundial, con graves problemas como o cambio climático, a contaminación ou a perda de empregos. Retos que persisten Neste sentido, o ministro de Exteriores de Indonesia, Retno Marsudi, manifestou que os retos que o mundo afrontaba cando o NAM foi fundado non só persisten hoxe, senón que mesmo se multiplicaron. Así, lembrou que un dos principios fundacionais era atinxir a igualdade entre todos os Estados e defendeu que "cómpre que todos cooperemos ante retos como a pandemia e o cambio climático". Ademais, nesta 60ª cimeira fíxose unha condena á "coerción unilateral", unha idea fundacional do NAM. Resumíaa en 1979, na VI conferencia desenvolvida na Habana, o entón presidente cubano, Fidel Castro: "A quinta esencia da política de non aliñamento, de acordo cos seus principios orixinais e carácter fundamental, leva parella a loita contra o imperialismo, o colonialismo, o neocolonialismo, o apartheid, o racismo ─incluído o sionismo─, e calquera forma de agresión, ocupación, dominación, inxerencia ou hexemonía estranxeiras, así como a loita contra as políticas de gran potencia ou de bloques". Nacemento dun "terceiro bloque" anticolonial, á marxe dos EUA e da URSS Belgrado volveu acoller a cimeira do NAM como hai 60 anos, cando aínda era capital de Iugoslavia. Daquela o mundo estaba inmerso na descolonización de África e Asia. O primeiro ministro indio, Jawaharlal Nehru; e os presidentes iugoslavo, Josip Broz Tito; exipcio, Gamal Abdel Nasser; ghanés, Kwame Nkrumah; e indonesio, Sukarno, puxaron por este "terceiro bloque" á marxe dos liderados polos EUA e a URSS. Porén, comezou a perder peso na década de 1970, cando algúns membros comezaron a tomar partido por un dos bloques enfrontados. A morte de Tito en 1980, e o colapso do bloque comunista e as guerras étnicas en Iugoslavia desde comezos da década de 1990 supuxeron a perda progresiva de influencia do NAM. Con todo, a actividade continuou durante todo este tempo, con reunións periódicas para tratar temas de impacto mundial.


Summary: PCP e Bloco de Esquerdas exigem eleições antecipadas após a rotura do governo trás a demissão do ministro Paulo Portas. O primeiro ministro Passos Coelho não se demite nem aceita a demissão de Portas.

A demissão do ministro de Assuntos Exteriores e líder dos democrata-cristãos que garantiam a maioria política na Assembleia da República pôs em situação crítica o governo de Passos Coelho, mais este negou em todo momento que vaia demitir e mesmo rejeitou aceitar a saída de Portas. O Partido Comunista Português convocou uma marcha sob o lema «Dissolução da Assembleia da República. Eleições Antecipadas» para esta quarta feira às 18:00 h em Lisboa e afirmou através do seu Secretário-Geral Jerónimo de Sousa que "não há saída democrática sem a dissolução da Assembleia da República e a convocação de eleições antecipadas. O povo português deve continuar a luta até à derrota final deste governo", concluiu. O PCP convoca para hoje em Lisboa uma marcha sob o lema "Dissolução da Assembleia da República. Eleições Antecipadas" Assinala Jerónimo de Sousa que as demissões de Portas e também do ministro de Finanças Vítor Gaspar representam "o esboroamento definitivo de um governo e de uma maioria ilegítimos e à margem da lei e de um primeiro-ministro obcecadamente agarrado ao poder." O PCP entende que não há "nenhuma outra saída digna e democrática que não seja a da imediata dissolução da Assembleia da República pelo Presidente da República e a convocação das eleições" e fala de "inaceitável espetáculo de degradação política e institucional, a ser cúmplice de um governo e uma política que estão a conduzir Portugal e os portugueses para o abismo". Fruto de luta e greve O Bloco de Esquerda por meio de seu porta-voz, João Semedo, considerou que a rotura do governo é fruto da "luta dos portugueses contra as políticas de austeridade, recessão e desemprego" do executivo de Pedro Passos Coelho e Paulo Portas. A luta dos professores e a greve geral estariam na base da debilitação do governo português, ao seu ver. "Esta luta continuará enquanto persistir a política de austeridade e enquanto houver governo de Pedro Passos Coelho", assegurou o líder do Bloco de Esquerda. A demissão do ministro das Finanças responde, ao seu ver, à uma "pesadíssima derrota da política do Governo de Pedro Passos Coelho e da sua política de austeridade, de recessão e de desemprego", acentuou. A CGTP chama a uma manifestação para o sábado para forçar a demissão do governo Também o secretário geral da central sindical CGTP-IN, Arménio Carlos, defendeu que o governo não pode continuar diante do destino do país e solicita ao presidente da República que convoque de imediato eleições antecipadas. Pediu a volta para uma alternativa de esquerdas que desenvolva uma outra política em Portugal. Defendem assim que "a situação de desastre económico e social do país não se ultrapassa com a alteração de ministros, mas sim com uma mudança de política". Para a CGTP-IN, o futuro do país obriga a uma rotura com a política de direita e o Memorando da troika e demanda uma política alternativa, de esquerda e soberana que conduza o país ao fortalecimento dos setores produtivos e a criação de emprego. A central sindical convocou uma manifestação sábado em Belém. "Este governo não tem sustentabilidade social para continuar a governar", disse o líder da CGTP, quem defendeu que o povo o tinha que "demitir pela força da luta".


Summary: As importacións na Galiza incrementaron en maio 55,7%, unha cifra que case triplica o aumento das exportacións, que se situaron en 19,5% nese mesmo mes. As compras a Oriente Medio aumentaron 527% e descenderon 81,6% os encargos a Rusia.

As exportacións galegas aumentaron 19,5% no mes de maio, en comparación co mesmo período de 2021, mentres que as importacións creceron no quinto mes do exercicio actual 55,7%, segundo os datos publicados esta segunda feira polo Instituto Galego de Estatística (IGE). A automoción frea o crecemento das exportacións galegas no terceiro trimestre O aumento das exportacións galegas foi inferior ao da media do Estado español, xa que no total estatal estas subiron 28,8% en maio. As importacións aumentaron 47,1% no conxunto do Estado, por baixo do crecemento galego. En concreto, os produtos exportados pola Galiza alcanzaron un valor de 2.514 millóns de euros en maio, mentres que os importados quedaron nos 2.222 millóns de euros. Por iso, a Galiza alcanzou un saldo positivo superior aos 291 millóns. No que vai de ano, o país exportou 11.609 millóns, 22,6% máis, e importou 10.372 millóns, 31,7% máis, cun saldo positivo de 1.237 millóns. O descenso das importacións galegas no que vai de ano ten a súa maior influencia no sector automobilístico, que tamén inclúe os tractores, cunha baixa de 6,8 puntos. Desde xaneiro, os combustíbeis e aceites minerais (12,8 puntos) representan a maior suba de importacións, mentres que os vehículos automóbiles e tractores representan a maior baixa, de 7,5 puntos. Os produtos con maior influencia no incremento das exportacións en maio foron as pezas de vestir non de punto, cun peso de 13,1% do total e unha taxa de variación de 57,6%; seguidas dos combustíbeis e aceites minerais, das prendas de vestir de punto e dos aparellos mecánicos. O mar está detrás dos datos galegos negativos En xeral, o grupo das materias téxtiles e as súas manufacturas representou 24,2% das exportacións galegas en maio. Pola contra, os barcos e embarcacións foron o grupo que máis repercutiu de forma negativa, chegando a caer 12,4 puntos. No apartado das importacións, os produtos que máis influíron no seu aumento foron os combustíbeis e aceites minerais, que representaron 21,3% do peso total, seguido das pezas de vestir non de punto (4,8%) e dos peixes, crustáceos e moluscos (4,2%). Seis zonas de marisqueo de bivalvo están fechadas para a extracción Uns datos que resultan paradoxais, xa que a Galiza é historicamente unha potencia no campo dos efectos navais, así como na produción de produtos do mar como o peixe e o marisco. Destino das exportacións desde o territorio galego Até 81,3% das exportacións galegas en maio tiveron como destino Europa, 37% máis, con 2.043 millóns de euros. As saídas de produtos aos 27 Estados que conforman a Unión Europea (UE) supuxeron, pola súa parte, 74,5% do total. Aliás, destináronse á zona euro 1.610 millóns, 64,1% do conxunto das exportacións, 40,7% máis que no mesmo mes de 2021. Así, aumentaron o total das vendas galegas cara a Francia (18,9%), a Portugal (46,2%), Italia (40,9%), Países Baixos (150,6%) e Alemaña (95,9%), países todos eles onde o téxtil galego é moi apreciado. América supuxo 8,5% das exportacións, con 213 millóns, 52,8% máis, mentres que a Asia enviáronse 113 millóns, 4,5% do total e 18,7% de suba. África supuxo 5,3% das exportacións, con 133 millóns, 22,7% máis. Con respecto ás importacións, máis da metade (52,6%) dos produtos importados pola Galiza en maio procederon de Europa, con 1.169 millóns, 31,7% máis. América situouse en maio en segundo lugar, con 362 millóns, 16,3% do total e un crecemento de 70,2%, seguida de Asia, con 350 millóns, 127% máis e 15,8% do total. Pola súa parte, África supuxo 14,9% do total, con 330 millóns, duplicando o seu dato de maio de 2021. No caso das introducións procedentes dos 27 Estados da UE, no mes de maio representaron 47,6% do total, producíndose unha suba de 37,1% respecto ao mesmo mes do ano 2021, debido fundamentalmente ao incremento das compras a Francia (9,5%) e Portugal (53,8%). As firmas galegas xóganse 200 millóns en exportacións a Rusia e Ucraína Tamén é destacábel o aumento das importacións procedentes de Oriente Medio, de 527,9%, onde ten importancia a venda petróleo e gas; así como o descenso dos produtos que chegan desde Rusia, de 81,6%, importantes para os sectores galegos agrogandeiro e do metal.


Vivimos tempos difíciles, onde a hexemonía da dereita anega todas as parcelas e parece que carecemos dunha alternativa ao pensamento único institucionalizado co teito de gasto. Quizais, o máis sorprendente sexa ver que nin partidos, sindicatos, nin incluso dende os movementos sociais teñan un contra discurso que sinale o camiño da esquerda, que necesitamos urxentemente para poder provocar unha saída progresista á crise. Hai un factor fundamental que debe ser analizado. O conxunto das forzas políticas e sindicais asumiron por activa ou pasiva formar parte do status quo imperante, institucionalizáronse, dando lugar a uns apparatchiks que fixeron do seu cargo unha profesión, perdendo a referencia da militancia clásica e de servizo ás capas populares da sociedade. De feito reclámanse moitos, representantes dunha sociedade de clase media. Evidentemente, descoñecen o chamado de Pablo Iglesias na fundación do Partido Obreiro contra a mesocracia e advertindo dos riscos de perder a perspectiva da propia emancipación dos traballadores. A necesidade de elaborar un contra discurso fronte ao neoliberalismo simplón imperante obriga a buscar igual que Marx o elemento revolucionario, de transformación social, que vai soportar e impulsar a acción política. Recuperar en síntese a conexión entre as organizacións tradicionais da esquerda coa maioría da poboación. Se ben é certo que o discurso ideolóxico, dende todas as estruturas que participan no deseño da hexemonía conversadora, oculta a realidade da nosa sociedade dividida en clases sociais e con intereses antagónicos, dando lugar ao baixo perfil da nosa democracia e a un Estado de Benestar en cueiros. Unha das cuestións centrais que esquecen as nosas esquerdas, no só a de raíz socialdemócrata, é que un dos elementos básicos de dominación social segue a ser a contradición capital / traballador. Así mentres dende o discurso hexemónico oficial falan da súa desaparición e de que co capitalismo popular - de antes da crise - todos e todas pasamos á categoría de cidadáns, que de algún xeito parecía superar as diferenzas sociais e introducíanos no idílico mundo do consumismo que nos igualaba a todos/as. Dende logo, a clase traballadora – hoxe por riba do 65% da sociedade – non desapareceu, e a acumulación da riqueza, e polo tanto, do poder real en mans das clase altas é moi máis evidente. No medio, queda unha clase media que nas últimas elección puidemos observar como aparca á súa visión radical – democrática, republicana en sentido amplo, en favor de priorizar a súa carteira, achegándose á proposta da dereita que preconizan xentes como o ministro do PP Luís de Guindos, exdirectivo de Lehman Brothers, e a dereita catalá de CiU. Xunto a recuperar a centralidade do discurso da esquerda na clase obreira que aspira á súa emancipación, non hai que esquecer, que isto está tamén inmerso na contradición entre capital / vida. Hoxe o capitalismo resulta unha ameaza para o desenvolvemento da vida. Por iso, debemos gañar para o proxecto emancipatorio, sen lugar a dúbidas, a outros sectores intermedios que non se senten identificados coa denominación obreirista tradicional, pero que obxectivamente están na necesidade de sumar as súas forzas para ir a unha sociedade postcapitalista. Resulta necesario dar resposta ao que é hoxe clase traballadora. Polo tanto, resulta necesario dar resposta ao que é hoxe clase traballadora. Aínda que quizais unha primeira anotación é que á marxe de que un non se sinta ou non queira ser identificado con ela, non queda de seu fóra dela, incluso en contra coa perda da conciencia de clase. Aquí resulta máis doado elaborar o concepto en oposición precisamente á clase social modélica na que a maioría aspira a integrarse e que dende a publicidade comercial véndenos tan ben, en oposición precisamente á clase media. Entón que requisitos deberíamos cumprir para poder integrarnos na desexada clase media? Ter estudios universitarios, ter unha profesión liberal ou similar e que nos reporte un salario alto. Evidentemente, se non se cumpren estes tres requisitos poderase ser parte dos extractos máis altos das clases traballadoras, mais non ser clase media. Non hai que esquecer ca maioría da cidadanía está excluída dos estudios superiores e que o 63% dos traballadores en activo son mileuristas ou menos. Tamén é necesario anotar que traballador/a hoxe non queda reducido aos tradicional sector industrial, é dicir, que estamos ante unha clase social que pode ter un emprego ou non, pero que necesita do traballo para poder vivir, incluídos os/as inmigrantes e os novos/as emigrantes. Pode que resulte máis doado dende a esquerda falar de xente común ou xente traballadora. En todo caso, aí está o elemento que debe reflectir a acción política emancipadora que necesitamos construír.


Summary: O Parlamento peruano debate esta quinta feira a aprobación.

A renuncia do ministro de Exteriores peruano hai unha semana abriu a primeira crise de Goberno para Pedro Castillo. Abriu tamén outra interna ante a presión exercida por oposición e medios conservadores. Héctor Béjar, exguerrilleiro e sociólogo, dimitía tras as críticas por unhas declaracións en novembro. Nunha charla en internet, sostiña que "o terrorismo no Perú iniciouno a Mariña", en referencia aos atentados contra barcos pesqueiros cubanos en 1977 durante a ditadura de Juan Velasco. As palabras, difundidas por un programa de televisión, foron cualificadas de "manipulación" por Exteriores, mais a renuncia de Béjar foi "irrevogábel". O exchanceler era un dos ministros que a oposición exixía a Castillo mudar para dar o voto de confianza ao Goberno no pleno do Parlamento desta quinta feira, 26 de agosto. Béjar estaba considerado un expoñente da esquerda radical máis próxima a Vladimir Cerrón, o líder e fundador do partido de Goberno, o marxista-leninista Perú Libre. Cerrón, tras Castillo designar substituto, falou con claridade en Twitter: "O novo chanceler, Óscar Maúrtua de Romaña, non representa o sentir de Perú Libre. O noso partido é un ente integrador e soberano, aposta por unha Latinoamérica unida independente, rexeitando calquera política de inxerencia ou servil". Bellido e a presión da rúa A designación pode facilitar que o Goberno de Castillo logre luz verde do Congreso, mais está lonxe de ser segura (só ten 37 dos 130 deputados). O seu primeiro ministro, Guido Bellido, presentará na Cámara o programa de Goberno, e é o propio Bellido quen máis repudio xera nos sectores conservadores peruanos. Declarado marxista, está a ser investigado por un suposto delito de apoloxía do terrorismo tras defender publicamente varios membros de Sendero Luminoso, "grupo terrorista" no Perú. A dereita volveu saír o domingo ás rúas para manifestarse en contra de Perú Libre e pedir que Castillo marche. Unha intensa campaña que para Béjar, segundo declarou nunha entrevista no diario español Público, supón "o comezo dun golpe brando". E a que se produza ─o fracaso de Castillo─ agarda a líder da oposición, Keiko Fujimori, que nas últimas horas buscou paliar a perda de lexitimidade institucional ─tras as denuncias sen probas de fraude electoral─ recoñecendo nunha entrevista na radio peruana RPP a Castillo como presidente, case un mes despois da toma de posesión.


Summary: Amigos da Terra e Amigas das árbores presentaron denuncias sobre a presenza destes vertedoiros en zonas como as proximidades do CHOU ou o Parque da Desidia.

Amigos da Terra e Amigas das árbores informan da presentación de varias denuncias diante da Consellaría de Medio Ambiente, Confederación Hidrográfica Miño-Sil, Policía Local de Ourense e Policía nacional adscrita á Xunta por uns vertedoiros incontrolados de lixo e refugallos de restos de obra no denominado *"Parque da Desidia", localizado en pleno casco urbano da cidade de Ourense, e nas proximidades do complexo hospitalario da cidade. Na devandita zona hai todo tipo de residuos ocupando máis de 500 metros cadrados da mesma, segundo estes colectivos, con acumulación incontrolada de grandes cantidades de cascallos procedentes de obras, plásticos, illantes con posíbeis restos de amianto, restos metálicos de todo tipo, asfaltos, alquitrán… "que son altamente contaminantes tanto dos solos como das augas, coa conseguinte contaminación polos lixiviados que poidan estar afectando tamén o Regueiro Fozado que pasa polos arredores da zona". Todos estes cascallos, refugallos e residuos teñen que ser xestionados de maneira axeitada, e nunca poden ser botados en espazos abertos sen o tratamento preciso por empresa autorizada como xestora de residuos, indican. Todos estes cascallos, refugallos e residuos teñen que ser xestionados de maneira axeitada, e nunca poden ser botados en espazos abertos sen o tratamento preciso por empresa autorizada como xestora de residuos, indican Dáse a agravante engadida, prosiguen ambas as dúas entidades, de que o devandito vertedoiro atopase próximo ao complexo hospitalario da cidade de Ourense e deben evitarse os efectos negativos para a saúde pública e o medio ambiente. "O Parque da Desidia de Ourense xa se aventuraba para acoller estes vertedoiros, e o Concello de Ourense amosa unha vez mais a súa irresponsabilidade pola falta de vixilancia, desleixo, pasividade e desidia ao permitir ditos vertedoiros." declaran dende Amigos da Terra. "Así a Lei 6/2021 do 17 de febreiro de Residuos da Galiza, recolle que as entidades locais terán competencias para a xestión dos residuos urbanos correspondentes ao seu municipio. Os municipios son os responsábeis da retirada dos residuos así como tamén, do mantemento do aseo e o coidado da localidade, é dicir, deben procurar polo benestar social. As entidades locais teñen un papel importante fronte á xeración e permanencia de vertedoiros ilegais, a vixilancia de sitios con potencial de converterse en vertedoiros clandestinos ou microvertedoiros e a denuncia de verteduras ilegais". Dende Amigos da Terra e Amigas das árbores demandan ás autoridades competentes que se identifique e sancione aos responsábeis das verteduras e que os devanditos vertedoiros sexan retirados, devolvendo ao seu estado orixinal a zona contaminada.


Summary: O PSdeG pide unha "reunión urxente" coa SEPI para aclarar os contratos entre estaleiros galegos e a petroleira tras confirmarse o atraso na licitación e as contradicións entre Xunta e empresa desveladas por Praza.

As dúbidas sobre Pemex volven aparecer no camiño de Feijóo. Pasadas as eleccións autonómicas e despois de que durante a campaña as contradicións entre a petroleira mexicana e a Xunta sobre o encargo dos floteis a Barreras e Navantia semellasen poñer en perigo o acordo, as suspicacias continúan. O atraso na licitación das dúas embarcacións, a revelación de que os contratos son finalmente cunha filial norteamericana e a confirmación adiantada por Praza de que os contratos "confidenciais" obedecen a unha "estratexia" para asegurarse a contratación nun concurso que non dá chegado non fan máis que incrementar o malestar tanto na oposición como nos traballadores, que desconfían xa do futuro encargo. "As últimas informacións non fan máis que desmentir os presuntos contratos", denuncia o PSdeG Así, as deputadas socialistas Beatriz Sestayo, do Parlamento galego, e Paloma Rodríguez, do Congreso, veñen de reclamar unha "reunión urxente" cos responsables da SEPI para que aclaren "dunha vez por todas" o que está pasando co "culebrón" de Pemex. Segundo as parlamentarias, as últimas informacións aparecidas nestes días nos medios no fan máis que desmentir, "como denunciara o PSdeG desde o minuto un", os presuntos contratos asinados entre Feijóo e a petroleira. "Xa non sabemos nin que nome ten, xa que primeiro era Pemex, logo PMI Internacional e agora, polo visto, PMI Norteamérica", asegura Sestayo en referencia ás informacións de Praza. "Confírmase tamén outro dos extremos advertidos polos socialistas durante a campaña electoral: como era lóxico polo carácter público da empresa contratante, os contratos terán que ser adxudicados despois dun concurso público, e non asinados por contrato como fixo para gañar unhas eleccións", denuncia o PSdeG, que destaca o atraso na licitación, derivado do relevo de conselleiros en Pemex tras o cambio de goberno no país azteca. Tal e como revelou este diario -que tivo acceso aos documentos remitidos por PMI ao organismo de transparencia do Goberno mexicano- non foi PMI Internacional a que asinou os contratos cos estaleiros galegos, como se dixera nun principio, senón PMI Norteamérica SA (PMI NASA), que acordou manter en "estrita confidencialidade" os acordos con Barreras e Navantia para así "non poñer en risco a estratexia" que a devandita filial ten "para participar no proceso que leva a cabo Pemex Exploración" e poder así asegurarse a súa contratración no concurso que se levará a cabo nos vindeiros meses. Pemex reitera que se construirán os barcos aínda que non se gañe o concurso, aínda que tamén recoñece unha "estratexia" coa Xunta para conseguir a licitación "Estes contratos foron clasificados como información reservada (...), xa que no caso de proceder á súa difusión poderíanse menoscabar a condución e as negociacións coas contrapartes", aclara PMI Comercio Internacional no devandito documento, que engade que PMI NASA "e as súas contrapartes pactaron nos dous contratos que se mantivese con estreita confidencialidade a información derivada dos termos e condicións aí contidos". Segundo informacións xa reveladas hai meses, a filial de Pemex está convencida de que a oferta conxunta cos estaleiros galegos sería a máis rendible para a petroleira e que reuniría as mellores condicións económicas e tecnolóxicas, o que aseguraría o encargo para Galicia e o que explicaría tamén as xustificacións que PMI Internacional dá ao Goberno mexicano para manter a confidencialidade. "Revelar a información pode provocar que algún outro participante dentro do mesmo procedemento convocado por PEP aproveite no seu beneficio a presente información co fin de presentar propostas que melloren as condicións pactadas por PMI NASA nos seus contratos", chega a explicar ao organismo de transparencia azteca. A pregunta é que ocorrerá no caso de que a oferta conxunta de PMI NASA e os estaleiros galegos non gañe o concurso. Nese caso, e segundo aclarou Pemex en varias ocasións, sería a propia filial a que tería capacidade por si mesma para construír os barcos e logo ofrecelos no mercado internacional. Así e todo, é aquí onde políticos e prensa mexicana seguen tendo moitas dúbidas. Segundo fontes aztecas coñecedoras do proceso, "o asunto do concurso non foi transparente e nin moito menos de coñecen as bases de licitación". "Polo momento, os estaleiros galegos xa teñen asinados contratos, que posiblemente se fixeron por asignación directa, como varios dos proxectos que a administración do ex presidente Felipe Calderón estivo realizando antes de que rematase o seu período de goberno", aseguran as mesmas fontes, que insisten nas sospeitas de que o acordo coas empresas galegas foran froito dun antigo pacto político. Os socialistas advirten de que "tomará medidas ante as vías e institucións oportunas" se Feijóo non fai públicos os contratos Por todo isto, e xa por segunda vez, a parlamentaria socialista Beatriz Sestayo vén de presentar un escrito no que esixe ao Goberno da Xunta de Núñez Feijóo que entregue "xa e sen máis tomaduras de pelo á cidadanía de Ferrolterra" estes presuntos contratos, que lle están a desmentir unha vez máis. No caso de que non se fagan públicos dun xeito inmediato, Sestayo anunciou que "iniciará as medidas ante as institucións e vías que considere oportunas". Dique flotante Por outra banda, a deputada autonómica do PSdeG-PSOE denunciou tamén "as constantes mentiras en torno ao dique flotante", que "unicamente é un compromiso do PP nas campañas electorais". Para Sestayo, as declaracións efectuadas o pasado martes polos conservadores son unha mostra máis da "cara dura" do PP, exemplificada nos compromisos falsos dos dirixentes dese partido coa constitución da comisión de seguimento. "O único que están a facer é dar largas aos alcaldes e traballadores dos estaleiros e evitar accións claras e contundentes para a construción dunha infraestrutura que suporía un parón á sangría de despedimentos que está a sufrir o naval da ría de Ferrol", di. "Os socialistas non estamos dispostos a permitir que o Partido Popular continúe menosprezando, mentindo e ríndose dunha comarca que está a morrer pola desfachatez duns políticos que unicamente están aí para acatar as ordes do seu partido", manifestou Sestayo. No Parlamento "estamos a ver todos os días como Feijóo toma o pelo a toda a Galicia, pero se algunha é sangrante e dunha envergadura sen parangón, esta é a do naval de Ferrolterra", afirmou Sestayo.


No dia em que escrevo estas linhas fam-se 167 anos do final de um sonho libertário. Dim que orvalhava debilmente. Dous jovens membros do Batalhom Literário, contemplavam desolados e admirados a saida do General Solís do mosteiro de Sam Martinho Pinário, entregando-se às tropas leais ao ditador Narváez. Era o final de um breve episódio revolucionário que tivera como cenário o nosso país, mas que marcou a história do reino da Espanha, porque em realidade o batalhom chefeado por Solís partiu de Lugo a fazer de Compostela a cidade que iniciasse a revoluçom a nível de todo o estado contra o regime de terror que acaudilhava aquele sinistro militar que se figera homem forte da Espanha. Aquela rendiçom foi o final para as ilusons de cámbio revolucionário de estudantes, inteletuais, labregos, artesanos e trabalhadores. Quando o mundo das luzes e o mundo do trabalho confluim, é porque tenhem razom. Era o final de um breve episódio revolucionário que tivera como cenário o nosso país, mas que marcou a história do reino da Espanha, porque em realidade o batalhom chefeado por Solís partiu de Lugo a fazer de Compostela a cidade que iniciasse a revoluçom a nível de todo o estado Para Solís e o seu batalhom, e suponho que eles nom esperariam outra cousa, a rendiçom supujo a morte. Ganhárom a denominaçom de "Mártires de Carral", porque foi alí, concretamente na freguesia de Paleo onde forom passados a fuzil. Há várias versons sobre porquê a execuçom se produziu em Carral, há quem afirma que isto foi assim porque o conselho de guerra ao que forom submetidos os rebeldes se celebrou naquele lugar em secreto, evitando algaradas por parte dos partidários de Solís, e há quem afirma que ainda que oficialmente o que se ia fazer era conduzir os prisioneiros a Lugo, para serem julgados alí, finalmente decideu-se fuzilá-los em Carral extra-judicialmente. Para muitos que apoiárom o levantamento de Solís, que virom a esperança de que as luzes e o pam chegaram às suas vidas, o fracasso do pronunciamento supujo também a morte, a tortura, a prisom ou mesmo o exílio; este foi o caso de Antolím Faraldo, quem teria que fogir a Portugal, até lograr a amnistia, o que propíciaria a sua volta ao reino de Espanha. Ainda assim, morreu a umha idade temperá, e muito longe da sua Galiza natal, em Granada. O espírito de Carral pervive no imaginário do nacionalismo galego, porque no pronunciamento se mencionava à Galiza como comunidade política diferenciada pola primeira vez Em qualquer caso, a morte fai parte do ciclo da vida, como todos sabemos. Nem o espírito do pronunciamento de Solís nem o pensamento de Faraldo caírom no vazio. O espírito de Carral pervive no imaginário do nacionalismo galego, porque no pronunciamento se mencionava à Galiza como comunidade política diferenciada pola primeira vez. Quanto a Faraldo, foi o inspirador do provincialismo, o primeiro movimento político que reivindicou umha territorialidade para a Galiza. Nós, independentistas, nom podemos cair nas mistificaçons nem nas mitificaçons; evidentemente afirmar que aquele pronunciamento de Abril procurava a independência ou a autodeterminaçom da Galiza, nom seria coerente com a realidade. Simplesmente setores do povo galego e da inteletualidade galega se somárom a aquilo e naturalmente Solís, militar espanhol destinado na Galiza, procurou ganhar a simpatia de todos esses coletivos fazendo-se eco das suas sensibilidades. Com efeito, começou alí. Naquele momento. A reivindicaçom da nossa pátria tivo alí o seu germem. Pouco imaginavam os membros do pelotom que fuzilou ao Solís, que os seus disparos estavam a abrir um capítulo da história. 128 anos depois, por aquelas calendas também, no vizinho e irmao Portugal, surge um levantamento popular contra o fascismo. Som os Capitans de Abril os que prendem a mecha, e o povo responde em comunhom. Essa comunhom sela-se com aquele gesto tam cheio de poesia, da vendedora de flores a colocar o cravo vermelho no fuzil (…e há um cravo vermelho no fuzil do militar…) Aquela imagem significava que os militares retornavam à sua condiçom de povo e que o povo unido derrubaria o Estado Novo. A Revoluçom dos Cravos costumamos citá-la aquí na Galiza como um facto contraposto à pactuada "Transición" espanhola, da que se vanagloriam os acólitos do regime atual até com chovinismo A Revoluçom dos Cravos costumamos citá-la aquí na Galiza como um facto contraposto à pactuada "Transición" espanhola, da que se vanagloriam os acólitos do regime atual até com chovinismo. Isto, ainda sabendo que tivo o seu lance contra-revolucionário depois da derrota de 25-N, tras a que as duas forças burguesas, PS e PSD, blindariam que em caso nengum a Revoluçom derivaria cara ao socialismo. À partir daí, Portugal entrega-se à órbita capitalista, isso sim, no marco de umha República que é produto de umha revoluçom inconclusa e traída, e a Galiza existe também sob a égida do capitalismo, ainda que com a sua soberania seqüestrada polo estado espanhol, um estado espanhol cuja chefatura de estado está em maos dos corruptos e filo-fascistas Bourbons, onde nem se depurou a classe política, nem as forças armadas, nem a administraçom e onde a igreja católica condiciona os poderes públicos, a pesar da proclamada separaçom entre igreja e estado. Povo galego e povo português existimos, por cima da nossa vontade, condicionados por estruturas imperialistas como a Uniom Europeia e a NATO. E ambos povos vivemos situaçons comuns. O incremento, a causa da crise do capitalismo, das diferenças entre pobres e ricos, dos problemas de exclusom social tais como o desemprego e os despejos de moradas, o desposuimento das conquistas sociais, com corte ou supressom de serviços públicos, cortes salariais e de direitos no mundo do trabalho, incremento da pressom fiscal e carestia da vida…som cenários comuns aos dous lados do Minho. Povo galego e povo português existimos, por cima da nossa vontade, condicionados por estruturas imperialistas como a Uniom Europeia e a NATO. E ambos povos vivemos situaçons comuns O que nos une, à parte da sorte ou a desgraça de viver estes tempos, é a necessidade de procurar um destino que nesta beira e na outra necessitamos. A revoluçom. Nom há que exigir-lhe aos próceres do regime que legislem melhor ou de maneira mais acorde com os nossos interesses…há que os banir dos seus cadeirons e fazer arder a Assembleia da República, e o Parlamento Galego, e as Cortes Generales, e as fatorias de legislaçom nas que se legitimam as canalhadas da raposada capitalista. De Carral a Grândola…com destino à Revoluçom!!!


Summary: Afirman que o goberno local, do PP, lles comunica a última hora que denega a Casa da Cultura para o acto, embora tela solicitado o 8 de abril.

Os independentistas encausados na 'Operación Jaro' denuncian que goberno local de Noia, do PP, lles denega a Casa da Cultura da vila para unha palestra, o que se lles notificou vía telefónica 48 horas antes da realización da mesma, prevista para este sábado ás 19:00 horas, embora que a solicitude para o seu uso se presentase o 8 de abril, hai 3 semanas. Fontes dos organizadoresdo acto indican que a Casa da Cultura é unha instalación municipal de uso público e que en anteriores ocasións acolleu palestras e actos independentistas e anti-represivos sen problema. "A nosa sorpresa foi recibir unha chamada dunha funcionaria municipal que, por teléfono, e sen existencia de documento administrativo, notificaba denegación de solicitude", afirman desde este colectivo, que consideran que nesta decisión da alcaldía hai unha "motivación política". Encomendan o alcalde a "rectificar" e manteñen a palestra para este sábado, ás 19.00 horas na Casa da Cultura. En caso de non a poder empregar, indican, realizarana na rúa, ao ar libre, e chaman a veciñanza a asistir. Desde o BNG, e vía redes sociais, puxeron a súa sede a dispor dos imputados no operativo para que poidan dar alí a palestra.