Summary: REPORTAXE | A Coruña acolleu este sábado a xornada Mulleres e Música, organizada pola Deputación. No evento puxéronse de relevo os obstáculos que as artistas e profesionais teñen que superar e serviu para elaborar un paquete de medidas para promover a igualdade na música dende as administracións. Por María Yáñez

Nun panorama tan dividido polo culto ao estilo ou o xénero musical, chamaba a atención ver no mesmo cartel a artistas tan distintas como a cantautora Sés, a baterista de jazz Naima Acuña, a Mar Catarina (Esposa) ou a DJ Cora Novoa. O que as xuntou o pasado sábado no Teatro Colón da Coruña é o que teñen en común: son mulleres galegas traballando na música, un mundo dominado polo patriarcado, tanto coma outros ou máis. Para conversar e compartir experiencias estiveron na xornada Mulleres e Música que organizou a Deputación da Coruña dentro do programa A cultura é un dereito. O que se acabou partillando, ademais de boa música, foron ideas e tamén emocións: medos, frustracións e inseguridades que talvez non se verbalizarían nun evento protagonizado por homes, pero tamén moita forza: se as mulleres teñen que traballar o dobre para demostrar que valen, pois mans á obra. Ese dobre esforzo acaba supoñendo un empoderamento que xa non ten volta atrás. E alí o contaron todas estas profesionais.Se as mulleres teñen que traballar o dobre para demostrar que valen, pois mans á obra. Ese dobre esforzo acaba supoñendo un empoderamento que xa non ten volta atrásA xornada abriuse pola maña cunha mesa redonda moderada pola xornalista Diana López Varela, na que participaron a música Guadi Galego, a historiadora Lorena López Cobas (autora da Historia da Música en Galicia que publicou Ouvirmos no ano 2013) e Julio Gómez, director do festival Sinsal. Abordaron deste distintas perspectivas a desigualdade e o machismo ao longo da historia da música, na que moi poucas mulleres conseguiron facer da súa actividade musical algo que transcendese a esfera pública, mais alá do ámbito doméstico ao que parecía estar reservada. Hildegarda von Bingen no século XII, Barbara Strozzi no Barroco do século XVII, ou Fanny Mendelssohn, compositora e pianista eclipsada polo éxito do seu irmán Félix, a quen se dicía que lle compuña as obras asinando cun só F., que todo o mundo lle atribuía a el.Guadi Galego comezou na música tomo instrumentista: tocaba a gaita e o piano, porén, en canto a chamaron para formar parte de Berrogüetto "tiña que cantar, non se concibía ter unha muller nun grupo que non cantase. E tiven que aprender a facelo porque non tiña nin idea". Así contaba a súa entrada con vinte e poucos anos nunha banda "que non só era de homes, é que eran o dream team da música folk" e da que marchou ao cabo dunha década, en 2008, cando "aprendín a cantar e decateime de que quería usar a voz para dicir o que eu sentía". Hoxe lidera a súa propia banda con catro músicos máis, "todos homes e todos feministas", cos que leva xa tres discos longos e vén de publicar un novo EP, Bóla de Cristal. O pasado 17 de maio puidémolos ver actuar canda Pablo Novoa no programa Late Motiv, de Buenafuente.O Festival Sinsal Son Estrella Galicia, que se celebra na Illa de San Simón desde hai sete anos, é dos poucos que tratan de cumprir na súa programación criterio de igualdade e de diversidade, unha presenza de mulleres bastante por riba da media no sector. No ámbito estatal, os principais festivais de música non chegan ao 12% de presenza feminina nos seus carteis, mentres que en Galicia esta cifra sobre a penas ao 14%, segundo datos recentes. Para Julio Gómez, codirector do Sinsal, a chave está en facer festivais de concepto, cun comisariado musical no que se se busca a diversidade e se se sae das limitacións da ollada eurocentrista, atopas moitas manifestacións musicais lideradas por mulleres, que de forma natural encaixan na programación. O problema é que "a maioría dos festivais de música están atados a determinados xéneros, como o rock, que son predominantemente masculinos, e que a moitas mulleres directamente non lles interesa facer". Con todo, en xeral nos festivais de música a rock e indie a asistencia de mulleres adoita ser de máis do 50%. Como público, estamos aí. A sesión da tarde protagonizárona mulleres que se dedican á música en distintas posicións: artistas, programadoras, técnicas de produción... A xornalista Teresa Cuíñas conduciu unha conversa con María Xosé Silvar, Ses, que non tivo desperdicio. Con 5 discos no seu haber, preto de 25 mil fans en Facebook e himnos como "Tempestades de sal" ou "Non son fada", Sés é todo un fenómeno musical e mesmo social no noso país. Un éxito que pelexou a base de talento e de facerse respectar no medio de moita hostilidade e machismo, e que aínda pelexa no día a día. "Hai noites que volvo para a casa chorando de rabia por todas as cousas que teño que soportar por ser muller", contou Ses con amargura. "Tes que aturar moitas faltas de respecto. Que me veñan preguntar quen me fai as letras, quen me fai os arranxos, por que vou vestida así… cousas que non se lles ocorre preguntarlle a un músico". Por riba, di Ses, "cando te queixas de todo isto parece que vas de vítima, e eu de vítima non teño nada. Oxalá non fose verdade o que conto, pero teño que lidiar con esta realidade todos os días. E teño que caer mal, como calquera muller que ten un posto de responsabilidade. Eu hai xente á que lle caio mal polo simple feito de ser unha tipa seria. Aos homes non lles pasa".Ses: "Tes que aturar moitas faltas de respecto. Que me veñan preguntar quen me fai as letras, quen me fai os arranxos, por que vou vestida así… cousas que non se lles ocorre preguntarlle a un músico"Diante desta loita diaria e esgotadora "teño dúas opcións: volverme máis punki ou deixalo todo», confesaba Ses, engadindo que «se non fose polas catro mozas de 15 anos que vexo diante do palco coa camiseta de Non son fada, rapazas con sobrepeso que sei que son carne de canón, e que se ven identificadas na miña música, xa o tería mandado todo á merda". Con esta contundencia Silvar reivindicou esta fraxilidade «que temos as persoas sensibles, aféctanos o que nos rodea e por iso facemos cancións ou o que sexa», e que é a outra cara da seriedade coa que traballa e da rabia que manifesta no seu discurso.Poucos referentes e moita guerra por darA continuación foi a quenda de varias traballadoras da música, que compartiron as súas experiencias, nun panel co título Cando a vida che dá un martelo, e que presentou a xornalista Marta García Márquez. Por alí pasou outra cantautora, MJ Pérez, que con 26 anos ten xa 3 discos publicados, e que apostou pola autoedición para dar a coñecer a súa música. O seu último traballo, Casandra, débelle o título a un mito grego co que se identifica "porque eu tamén me sinto un pouco tola". A de Arzúa, quen di que os estudios de produción audiovisual lle deron ferramentas para pór en marcha a súa carreira, decidiu crear ela soa a súa propia traxectoria coa máxima de non se por trabas a ela mesma, pois "xa as poñerá o camiño". E está orgullosa súa aposta, que empezou por gravar os seus primeiros discos na casa e o terceiro xa é un disco de estudio, cunha banda, que está a mover por palcos de todo o país mentres pon o compás mirando a Portugal. "Tecer unha ponte cultural entre Galicia e Portugal é o meu soño", comenta, mentres anima as presentes: "Hai moita guerra por dar".Cecilia Carballido: "Non lle digamos á xente que facer as cousas é máis difícil por ser muller. Farémolo diferente porque somos diferentes, pero temos que confiar en nós mesmas. Se non nos enfrontamos aos retos non facemos o camiño"Cecilia Carballido é unha das socias de Cunde, unha cooperativa dedicada á distribución, produción e xestión de espectáculos e doutros proxectos culturais. Tamén fan representación de artistas e levan a Sés, entre outros. Así que esta matemática de carreira e produtora de vocación ("o meu martelo é unha folla de Excel") pode dar fe das situacións machistas que viviu a cantante e ela mesma: "Recoñeces as situacións de machismo polo ridícula que te sentes ao ter que defenderte nese momento". O seu mecanismo é demostrar a súa valía traballando, nun posto de produción que adoita ser invisible e só se nota cando falla, que é facer que todo funcione e ter capacidade para resolver problemas. "Non lle digamos á xente que facer as cousas é máis difícil por ser muller. Farémolo diferente porque somos diferentes, pero temos que confiar en nós mesmas. Se non nos enfrontamos aos retos non facemos o camiño", concluíu.A leonesa Yolanda Villa leva 18 anos á fronte da sala Mardi Gras da Coruña. Confésase unha música frustrada que adoraba o directo e puxo en pé o primeiro local de cidade pensado ex profeso para ser unha sala de concertos. Conta que hai poucas programadoras e xefas de sala no panorama estatal, polo que está máis que afeita a que cando entran os músicos pola porta lle pregunten polo xefe. Pero tamén se gaba de ser unha das salas mellor consideradas no circuíto musical, segundo ela porque "tratamos ben a xente e somos puntuais". Celebra "a cantidade de xente nova que está a facer cousas" e está encantada de por a súa experiencia ao servizo das que empezan, mentres que confía no asociacionismo: "é fundamental estarmos xuntas". Villa é socia fundadora da Asociación de Mujeres en la Industria de la Música (MIM), que naceu en 2016 para velar polo cumprimento da igualdade efectiva de mulleres e homes neste sector. Presentouna a continuación nunha ponencia Tamara Rodríguez, profesional da xestión e comunicación empresarial, que forma parte moi activa de MIM e que deixou claro que o obxectivo principal da asociación é "desaparecer, que o noso traballo xa non teña razón de ser". Iso significará ter chegado a unha situación de igualdade na industria musical que aínda está moi lonxe. As súas tarefas máis inmediatas teñen que ver co asesoramento e a elaboración de estudios "para ver a foto real de como estamos as mulleres na música", ao tempo que propoñen actividades de formación e capacitación para rapazas novas, en colaboración con concellos e outras institucións. Só 22 persoas en Galicia forman parte polo de agora de MIM, que ten 200 socios e socias en todo o Estado.Mar Catarina: "Toda a música que me gustaba facíana bandas de homes, como Nirvana, Blur, Pixies… non tiña ningunha referente feminina ata que vin a D'arcy, a baixista dos Smashing Pumpkins, ou a Sofia Coppola no audiovisual"Mostrarlles ás rapazas que hai outras mulleres facendo música é algo moi necesario, tal como contou Mar Catarina, teclista do grupo Esposa, que cando era pequena non tiña referentes: "Toda a música que me gustaba facíana bandas de homes, como Nirvana, Blur, Pixies… non tiña ningunha referente feminina ata que vin a D'arcy, a baixista dos Smashing Pumpkins, ou a Sofia Coppola no audiovisual. E daquela empecei a preguntarme por que non había mulleres da miña idade e cos meus referentes que fixesen cousas en galego". Mar Catarina tomou contacto coa escena do Galician Bizarre, que xuntaba bandas de vilas como Valga, Chantada ou O Grove, que se agruparon en torno ao rock e ao punk a través de MySpace: "había 30 bandas, das que só 9 tiñan algunha integrante muller"."Non hai nada como ver outras mulleres facendo as cousas que ti queres facer para poder superar os teus propios medos"Para ela é moi complexo analizar os motivos polo que isto sucedía: "é a escena a que nos exclúe a nós ou somos nós as que non queremos participar?". Un dos principais retos era ter que traballar o dobre para demostrar que vales, e ela púxose a traballar sacando partido ás súas dúas paixóns, a música e a fotografía: "Primeiro puxen a miña creatividade visual ao servizo das bandas, facéndolles fotos e deseños". Así creou o estudio PRENOM, que é ao tempo un selo e un laboratorio audiovisual. E despois meteuse a tocar en bandas como Cudevaso ou Jijiji porque quería ver mulleres enriba do escenario. Quixo convencer a outras, con pouco éxito porque tiñan moitas inseguridades, "pero empezaron a aparecer mulleres tocando en bandas que nos gustaban, como Isa de Triángulo de Amor Bizarro, María e Patuki de Franc3s, ou as Wild Balbina. Para min foron un referente fundamental e penso que é por aí por onde temos que seguir. Non hai nada como ver outras mulleres facendo as cousas que ti queres facer para poder superar os teus propios medos".Como poden as administracións promover a igualdade na música?Mulleres e música propúñase tamén deixar un pouso que fose máis alá da xornada do sábado, "fuxindo do carácter efémero deste tipo de actividades", tal e como explicaba unha das súas coordinadoras, Arancha Estévez. Así presentouse unha proposta elaborada por Belén Bermejo e promovida pola Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural (AGPXC) canda a asociación MIM, cun paquete de medidas para "combater o desequilibrio histórico da presenza das mulleres na industria da música", dirixida sobre todo a institucións que organizan ou financian actividades musicais.É desde o sector público onde se poden facer efectivas estas medidas, como a introdución de cláusulas nas convocatorias de axudas a festivais que as condicionen á presenza de mulleres na programación e nos equipos de traballo, ou a que se eliminen manifestacións musicais que fomenten o sexismoÉ desde o sector público, afirmaron, onde se poden facer efectivas estas medidas, como a introdución de cláusulas nas convocatorias de axudas a festivais que as condicionen á presenza de mulleres na programación e tamén nos equipos de traballo, ou a que se eliminen manifestacións musicais que fomenten o sexismo e a marxinación. Tamén se pide que se incentiven os proxectos que conten cunha política clara de igualdade, e que se garanta a paridade nas comisións, tribunais e xurados que conceden este tipo de axudas.Ademais de actuar no ámbito das axudas, a proposta pide tamén que se promova a formación dirixida a mulleres, no cultural, no musical e tamén en cuestións de xénero, e que se promova a elaboración de e informes para coñecer mellor a situación. Segundo explicou Marián Fernández na presentación da proposta, a penas existen estudos que dean a coñecer a situación en canto a reparto laboral, a participación nas tomas de decisións, os casos de discriminación, a transmisión de estereotipos ou a construción de referentes femininos no sector.A sucesión de relatorios e conversas complementouse cos concertos de Mounqup e Naima Acuña Trío, e rematou cunha sesión a cargo de Cora Novoa. Foi unha das poucas ocasións que tivemos para ver esta DJ ourensá afincada en Barcelona, que é unha das máis importantes representantes da música electrónica a nivel europeo, e que forma parte do cartel do vindeiro festival Sónar.


Summary: A carreira da ex conselleira de Medio Ambiente Beatriz Mato continúa imparábel. Greenalia, compañía que a fichou como directora de Desenvolvemento Corporativo e Sustentabilidade, anunciou na sexta feira que a incorpora ao Conselleiro de Administración, ao que tamén se suman o empresario José María Castellano e o seu fillo Pablo Castellano.

A compañía de enerxías renovábeis Greenalia anunciou na sexta feira que amplía o seu Consello de Administración, que pasa de catro a seis membros. Entre as novas incorporacións destaca a de Beatriz Mato, ex conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio (2015-2018) e de Traballo e Benestar (2009-2015) de distintas etapas de goberno de Alberto Núñez Feixoo. Greenalia fichara Mato, tamén ex candidata do PP á Alcaldía da Coruña nas últimas eleccións municipais, en febreiro de 2020. Un salto á empresa privada nun caso de portas xiratorias. De feito, o seu nomeamento dentro da cotizada supuxo as denuncias de entidades ecoloxistas como Adega, pois a Consellaría que dirixira Mato outorgou a Greenalia diversas autorizacións legais para pór en marcha a central de biomasa de Teixeiro (Curtis). Pasaron pola Consellaría de Mato cinco proxectos de Greenalia, entre eles parques eólicos O proxecto insignia da empresa librábase en xullo de 2017, con Mato á fronte da Consellaría, do proxecto de avaliación do impacto ambiental común, ao non consideralo necesario. Mais non só. Cando a ex candidata do PP á Alcaldía da Coruña exercía como conselleira de Medio Ambiente, pasaron polo seu departamento cinco proxectos de Greenalia, algúns deles parques eólicos. Aínda así, a Xunta da Galiza considerou que, malia acceder á empresa menos de dous anos despois de deixar o cargo, o de Mato non é un caso de incompatibilidade, ao entender que non contravén o que recolle a Lei 1/2016 de transparencia e bo goberno da Xunta da Galiza por non resolver ela ningún expediente de Greenalia. Si os resolveu a directora xeral de Calidade Ambiental, María Cruz Ferreira Costa, directamente nomeada por Mato e subordinada dela. Mato é partidaria de que se simplifiquen os trámites para a instalación de aeroxeradores A que vai ser nomeada membro do Consello de Administración da empresa de renovábeis fai parte da Dirección da Asociación Eólica da Galiza desde o 8 de maio de 2020, representando, precisamente, Greenalia. Mato, que publicamente se amosou partidaria de simplificar a lexislación para a instalación de parques eólicos, tentou, sen éxito, conseguir a Presidencia da patronal e chegou a postularse mediante o envío de cartas ás socias da entidade para lles solicitar o voto. Na actualidade, Mato é conselleira da telefónica Euskaltel (matriz da galega R), empresa na que recalou o pasado setembro. Aliás, desde marzo exerce como vogal da directiva da Asociación de Industrias do Metal e Tecnoloxías Asociadas da Galiza (Asime), a patronal do sector. Outras incorporacións a Greenalia Ademais de Mato, incorpórase ao Consello de Administración José María Castellano, o segundo maior accionista da empresa, por detrás de Manuel García Pardo, e Pablo Castellano, fillo do ex vicepresidente de Inditex. Abandona o órgano o avogado Alberto López e mantense Antonio Couceiro, tamén ex conselleiro do PP en gobernos de Manuel Fraga e hoxe presidente da Cámara de Comercio da Coruña e do Deportivo.


Summary: O candidato conservador, apoiado por PSD e CDS-PP, supera o 50% en todas as sondaxes e podería evitar a segunda volta. Pola esquerda, António Sampaio da Nóvoa rolda o 20%, seguido de Maria de Belém e Marisa Matias.

Portugal celebra este domingo a primeira volta das súa eleccións presidenciais, que decidirán o sucesor ou sucesora de Aníbal Cavaco Silva -que non se pode presentar a un terceiro mandato- e que pechou con polémica a súa traxectoria na Presidencia, coas súas resistencias a aceptar un goberno de esquerdas. A pesar da maioría acadada nas eleccións lexislativas do outono por PS, Bloco e PCP, todo apunta a qua a vitoria nos comicios presidenciais deste domingo corresponderá ao conservador Marcelo Rebelo de Sousa, candidato apoiado por PSD e CDS-PP, que mesmo podería evitar a segunda volta, prevista para o 14 de febreiro. Rebelo de Sousa supera o 50% dos apoios en todas as sondaxes publicadas (entre o 51,8% e o 55%) e distánciase dos seus contrincantes. En 2011 Aníbal Cavaco Silva, candidato único do centro-dereita, gañou xa na primeira volta, cun 52,95% dos votos, superando o socialista Manuel Alegre (19,76%). A esquerda divide os seus votos; o candidato mellor situado é o independente António Sampaio da Nóvoa, reitor honorario da Universidade de Lisboa, que rolda o 20% dos apoios (entre o 16,9% e o 22). Sampaio da Nóvoa conta co soporte de parte do Partido Socialista e de destacados referentes, coma os ex presidentes Ramalho Eanes, Mário Soares ou Jorge Sampaio. Máis atrás aparecen María de Belém, ex ministra en varios gobernos socialistas e ex presidenta do PS. A medida que avanzou a campaña foi reducindo as súas expectativas, roldando na actualidade o 10% (entre o 8% e o 13,3%). Estaría practicamente igualada con Marisa Matias, eurodeputada do Bloco de Esquerda, cuxa candidatura foi crecendo nas últimas semanas, situándose ao redor do 8% dos votos nas últimas sondaxes. Edgar Silva (PCP) ou os independentes Paulo de Morais, Henrique Neto ou Vitorino Silva fican sen opcións. De confirmarse a vitoria de Rebelo de Sousa, abriríase un período de cohabitación entre un presidente conservador e un primeiro ministro socialista (António Costa), que goberna grazas a un pacto de esquerdas con Bloco e PCP. Con todo, Rebelo de Sousa non dubidou en achegarse a Costa e amosarlle o seu apoio para que o orzamento que o Partido Socialista presentou para 2016 poida ser aprobado. Neste plan orzamentario, Costa procurou reverter algunhas das medidas máis impopulares levadas a cabo polo goberno de Passos Coelho e puxo en marcha, tras duras negociacións cos seus socios de esquerda, novas medidas sociais para paliar a delicada situación de millóns de portugueses. Todas estas medidas fixeron que Costa gañase simpatías entre a poboación. Rebelo de Sousa é consciente diso e tomou unha posición conciliadora, que mesmo o afastou do seu propio partido, o PSD, durante a campaña. O PSD e o CDS-PP si veñen apoiando o candidato, pero sen implicarse demasiado. E de igual xeito Rebelo de Sousa mantén unha distancia con estas formacións, baseando a súa mensaxe na súa propia persoa e imaxe.


Summary: A Asemblea Nacional, en mans das forzas opositoras, aprobou o proxecto lexislativo que prevé a posta en liberdade de persoas condenadas por actos de "terrorismo", "instigación ao odio" e mesmo "tráfico de drogas de menor contía".

Após case oito horas de intenso debate co rexeitamento do Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV) foi aprobada pola Asemblea Nacional de Venezuela a Lei de Amnistía e Reconciliación Nacional. Un documento deseñado polas forzas opositoras e coa que visan sacar da prisión aos seus líderes, condenados por delitos de "terrorismo", "conspiración" e "incitación á violencia", entre outros, no marco das coñecidas como Guarimbas, mobilizacións contra o goberno bolivariano decorridas en febreiro de 2014 nas que morreron 43 persoas e máis de 800 resultaron feridas. A Lei abrangue todo o período de goberno bolivariano, desde 1999 O documento sinala na súa exposición de motivos que o seu obxectivo é "pór fin á persecución e ao castigo penal a respeito de determinados delitos, coa finalidade de fechar feridas políticas ou sociais que dificultan a convivencia e crear as condicións propicias para a participación de todos os sectores nos asuntos públicos". A este respeito, serán obxecto da amnistía os "todos" os feitos puníbeis cometidos "desde o 1 de xaneiro de 1999 até a entrada en vigor da Lei". É dicir, o período da Revolución Bolivariana. "Instigar a delinquir" ou "causar pánico na colctividade" Neste senso, serán amnistiados feitos que "se cometeran pola participación en manifestacións ou protestas ou en reunións que tiveran unha finalidade política" cando estes se dirixisen "a cambiar a orde institucional ou o goberno estabelecido, acompañadas ou non de accións consideradas conspirativas". Así, ficarían en liberdade persoas condenadas por "instigación á desobediencia das leis", "instigación a delinquir", "causar pánico na colectividade ou mantela en zozobra mediante a difusión de informacións falsas", "obstaculización da vía pública co obxecto de preparar o perigo dun sinistro e demais delitos" ou mesmo "asociación para delinquir". Ficarían en liberdade persoas condenadas por "causar pánico na colectividade ou mantela en zozobra mediante a difusión de informacións falsas" Obxectivo: o goberno bolivariano A lei prevé a amnistía para aqueles feitos dirixidos "contra a política xeral desenvolvida polo Poder Executivo Nacional ou outros órgaos do poder público", incluído o delito de "sabotaxe ou accións supostamente violentas contra as eleccións parlamentares do 26 de setembro", "os feitos presuntamente constitutivos dos delitos de fraude, estafa e usura vencellados á actividade privada da construción de vivendas", "as omisións, inexactitudes ou incumprimentos vencellados á obriga de presentar, dentro dun determinado prazo, a declaración xurada de patrimonio" ou "os delitos de fuga e quebrantamento de condena" para aquelas persoas que estivesen "procesadas ou condenadas pola comisión de calquera dos delitos puníbeis" contemplados pola Lei de Amnistía. Amnistíase a "sabotaxe ou accións supostamente violentas contra as eleccións parlamentares do 26 de setembro" Para alén disto, tamén se contempla a excarcelación de persoas condenadas por "delito de tráfico de drogas de menor contía" sempre que se "tivesen producido en calquera tipo de reunión de manifestantes" da oposición. Tamén así, a lei prevé o sobreseimento daqueles procesos xudiciais en curso ou pendentes de sentenza e a posta "inmediata" en liberdade das persoas detidas. Maduro avanzou que non ratificará unha lei que "protexe criminais, narcotraficantes e terroristas" Após a aprobación pola Cámara baixa venezolana o presidente da Asemblea Nacional, Henry Ramos Allup, remitiu o documento ao xefe de Estado, Nicolás Maduro para a súa ratificación. Neste senso, Maduro avanzou que non asinará o texto normativo pois, asegura, "están a aprobar unha lei para protexer a asasinos, criminais, narcotraficantes e terroristas", dixo. "Teñan a seguridade de que esta lei por aquí non pasa". O veto de Maduro podería ser sorteado através dunha denuncia no Tribunal Superior de Xustiza do país. Ora ben, sempre que se pronuncie de maneira favorábel ás forzas da oposición.


Summary: O candidato á presidencia da Xunta, Pachi Vázquez, prometeu a creación dun instituto de crédito cuxa finalidade sería o financiamento das Pemes.

@s socialistas van debullando o seu programa e xa son diversas as promesas electorais anunciadas desde que presentaron o seu candidato á presidencia da Xunta. Esta mesma semana, Pachi Vázquez, comprometeuse nun acto desenvolvido en Vila de Cruces, a crear un instituto de crédito que viría substituír ao actual Igape, do que dixo "de pouco vale cando financia un crédito que nunca chega". O candidato socialista, adiantou que a súa estrutura e funcionamento sería moi semellante ao constituído en Andalucía --a proposta do PSOE--. Segundo @s socialistas, o novo instituto encamiñaríase á xeración dun tecido empresarial "máis competitivo" a través da creación dunha liña de crédito local, que poña fin aos "catro anos de desleixo do PP". Así mesmo, o candidato polo PsdeG-PSOE aseverou que a súa proposta "permitirá achegar directamente, e en condicións favorábeis, os recursos ás Pemes do sector agrícola, gandeiro, forestal e naval". A iniciativa presentada por Pachi Vázquez, sitúa de novo no punto de mira a necesidade de crear unha entidade financeira galega e pública que constitúa a principal fonte de financiamento para os sectores produtivos galegos. Neste sentido, o Bloque Nacionalista Galego, levou adiante unha iniciativa encamiñada á creación dunha banca pública galega.


Summary: O persoal mantén o pulso mobilizador contra o intento de venta das centrais cunha manifestación multitudinaria. "Imos seguir até que a Xunta diga claramente que non se poden segregar as actividades", asegura o portavoz do comité de empresa.

A marcha do persoal de Ferroatlántica que partiu hai catro días de Cee rematou este sábado en Compostela cunha numerosa manifestación, entre 8.000 e 9.000 persoas segundo o comité de empresa, en contra da venda das centrais que ameaza centos de empregos na Costa da Morte. Traballadores e traballadoras manteñen o pulso mobilizador contra o intento de segregación do grupo con esta nova xornada de folga. "Os ríos son nosos, non de Villar Mir", berraron milleiros nas rúas da capital galega, en apoio do persoal e na defensa dos recursos naturais do país. Para o comité de empresa, se a Xunta acepta a supresión da cláusula que vincula as actividades de Ferroatlántica (as centrais hidroeléctricas e as fábricas de ferroaliaxes) "será por decisión política e deberá achegar unha sólida xustificación de cal é o interese público que xustifica esta medida". O portavoz do comité, Alfonso Mouzo, insistiu en que esta decisión suporá a "ruína" para a comarca e rexeitou os argumentos do PP de considerar esta decisión como un asunto de carácter técnico. O protesto que partiu da Alameda compostelá –coa presenza entre outros dos voceiros de BNG, En Marea e PSdeG– rematou fronte a sede da Xunta en San Caetano para evidenciar a ampla oposición social ao intento de segregación. Mouzo valorou a manifestación como "un éxito rotundo" e como unha mostra da determinación do persoal de continuar a mobilización. "Son moitos meses de loita con este conflito, desde o mes de outubro. A Costa da Morte está solidaria cos traballadores de Ferroatlántica. Pedímoslle á Xunta que de xeito inmediato paralice a venda das centrais. O interese público xa está moi ben definido nas propias concesión. O pulso vai seguir até que a Xunta diga claramente que non se poden segregar as actividades", asegura en declaracións a Sermos Galiza. "Parece que o grupo quere vender á sociedade que agora as centrais son unha carga económica, cando, en toda a súa historia, os saltos de auga sempre deron beneficios que, por certo, non foron reinvestidos na mellora e modernización das fábricas", salientan desde o comité de empresa que considera "imposíbel conxugar que a venda das centrais sexa a un mesmo tempo para sufragar o cacarexado plan industrial e para afrontar a avultada débeda do grupo Villar Mir". Na manifestación que aínda percorrer Compostela tamén está a participar o persoal das minas de Serrabal, explotada por unha filial de Ferroatlántica, e máis delegados dos comités da empresa en Francia, que aseguraron que a compañía ten intencións similares para as súas fábricas no país galo. "A pretensión é apropiarse dunha parte dos beneficios millonarios que lle reportan a explotación dos ríos Xallas e Río Grande", sinalou nas horas previas o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, que recordou que estes réditos "permitiron Villar Mir amasar unha grande fortuna". Centos de persoas marchan en Santiago cara a sede da Xunta. "As centrais non se venden" #Ferroatlantica pic.twitter.com/Q0h0wULJpt— Sermos Galiza (@SermosGaliza) 08 xullo 2017


Summary: O ultra arrestado como presunto autor do acoitelamento doutro afeccionado este mércores xa estivo na cadea polo asasinato de Aitor Zabaleta. Tres anos despois da malleira ao seareiro deportivista, ninguén foi condenado nin está investigado malia as investigacións policiais e os testemuños

Un ultra do Atlético de Madrid foi detido na madrugada deste xoves como presunto autor do acoitelamento sufrido por un seareiro do mesmo equipo de 22 anos nas proximidades do estadio Wanda Metropolitano. O arrestado é Ignacio Racionero, radical neonazi que xa estivo detido pola súa presunta vinculación coa morte do afeccionado da Real Sociedad, Aitor Zabaleta, en 1998. O novo episodio violento de ultras do Atlético chega ao pouco de que unha testemuña protexida sinalase cinco deles polo asasinato de Jimmy Este novo episodio de violencia por parte de ultras vinculados ao Frente Atlético, grupo de extrema dereita situado no fondo do estadio do equipo madrileño, chega poucos días despois de que unha testemuña protexida identificase ante o xuíz a cinco persoas do mesmo colectivo ultra como autores materiais da morte do afeccionado do Deportivo, Francisco Javier Romero, Jimmy, o 30 de novembro de 2014, tras sufrir unha malleira e ser tirado ao río Manzanares. No caso do acoitelamento deste mércores, o presunto agresor pertence a unha facción do Frente Atlético (Suburbios Firm) -expulsada pola súa relación co grupo de ultradereita do Real Madrid, Ultras Sur- e foi detido sobre as 3 de madrugada pola policía nacional. O ferido recibiu tres coiteladas, foi operado na pasada noite e está fóra de perigo. Ten 22 anos e vestía unha camiseta do Frente Atlético. Segundo testemuñas, foi atacado de súpeto polo detido cando falaba con outro mozo ás portas dun bar. Diversos medios falan dun axuste de contas neste grupo ultra de extrema dereita. O presunto agresor detido estivo detido pola morte de Aitor Zabaleta, aínda que foi liberado por falta de probas Racionero, o arrestado, foi un dos 20 imputados polo asasinato de Aitor Zabaleta hai case vinte anos e pasou varios días na cadea, aínda que foi posto en liberdade. Si foi condenado a 17 anos de prisión o seu compañeiro Ricardo Guerra e a xuíza ordenou que se investigase se tamén intervira Racionero naquel acoitelamento, aínda que a causa foi arquivada ao non haber probas dabondo da súa participación na pelexa. No xuízo asegurou que se quixesen agredir a afeccionados da Real Sociedad teríanos "agredido moito máis do que pasou". Si estivo en prisión por roubos, foi condenado por un delito de desordes públicas e expulsado como socio do Atlético de Madrid por asaltar o adestramento do equipo, encararse aos xogadores e insultar. Sanitarios atenden o ferido por acoitelamento antes do partido Atlético de Madrid - Sevilla / @EmergenciasMad A testemuña protexida sinala cinco ultras Mentres se segue a investigar esta nova agresión, o pasado luns unha testemuña protexida compareceu ante o xulgado de instrución número 20 de Madrid e sinalou cinco ultras do Frente Atlético como autores da morte do seareiro galego Jimmy. Xa sinalara catro na declaración que ofrecera ante a Fiscalía e logo ante o xulgado de Menores, aínda que meses despois fora desacreditada pola Audiencia Provincial de Madrid nun caso que fora arquivado e agora reaberto. A testemuña sinala cinco ultras do Frente Atlético como autores da morte de Jimmy Os sinalados por esta testemuña, que fora ameazada por varios ultras, son un menor condenado por homicidio pero absolto pola Audiencia Provincial, dous dos catro membros do Frente Atlético que foron excarcerados polo xuíz e outros dous que foran detidos pola policía. En outubro de 2016, o xuíz rexeitara a petición do fiscal de citar como investigados por homicidio e tentativa de homicidio os catro ultras do Frente Atlético que foran detidos pola policía, encarcerados por un xuíz anterior e excarcerados logo por este último por "falta de probas". Ao maxistrado non lle pareceran suficientes as detalladas investigacións da Brigada de Información da Policía, nas que se achegaron vídeos, intervencións telefónicas, mensaxes e xeolocalizacións para sinalar un grupo reducido de ultras de extrema dereita que acabou detido e logo liberado. Nel había destacadas figuras do Frente Atlético. Foran eles, segundo as declaracións nos xulgados dos propios axentes, os mesmos que cunha diferenza de apenas segundos mallaran noutro deportivista, que logrou saír a nada do río con vida. A policía declarárase "estupefacta" pola liberación dos ultras detidos tras as súas pescudas A defensa usou esa confusión -un ataque que non se correspondía co realizado sobre Jimmy senón co que sufriu o outro afeccionado- para excarcerar os ultras ante a indignación da policía, que se mostrara "estupefacta" e amosara o seu desacordo. Mallar no afeccionado deportivista e tiralo ao río non supuxera nada daquela e mesmo a causa que investigaba as lesións fora arquivada. Alén disto, o xuíz tampouco tivera en conta a versión da devandita testemuña protexida. Ante o xuíz de menores, identificou dous dos mesmos presuntos autores que sinalara a policía, corroborou aquela versión e apuntou outro menor, Álvaro C.G., do que se filtraran mensaxes que intercambiara coa súa moza: "Lo reventamos, sin porra me quedé". Outras conversas a través do whatsapp deitaban bastante luz sobre a brutalidade exercida polos ultras atléticos e implicaban outros menores. A próxima cita é o 5 e febreiro, para cando o xuíz citou dous axentes que contactaron con esta testemuña no seu traballo. Ademais, ten que resolver a petición da Liga de Fútbol Profesional de citar como testemuña o menor que foi absolto de ser autor material da morte de Jimmy.


Summary: O prezo medio da electricidade no mercado cae hoxe 22,48% con respecto a onte, en concreto, até os 153,85 euros megawatt hora (MWh).

O prezo medio da electricidade no mercado cae hoxe 22,48% con respecto a onte, en concreto, até os 153,85 euros megawatt hora (MWh), co que acumula a súa cuarta xornada consecutiva de descensos. Así, o prezo medio do 'pool' será 44,62 euros máis barato que os 198,47 euros/ MWh da sexta feira, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). O prezo máximo da luz para este sábado deuse entre as 00.00 horas e as 01.00 horas, con 222,43 euros/ MWh, e o mínimo, de 40,32 euros/ MWh, rexistrarase entre as 15.00 e as 16.00 horas. En comparación con hai xusto un ano, o prezo do ' pool' para este sábado será 123,19% superior aos 68,93 euros/ MWh do 16 de abril de 2021. Os prezos do 'pool' repercuten directamente na tarifa regulada -o denominado PVPC-, á que están acollidos case 11 millóns de fogares no Estado, e serven de referencia para os outros 17 millóns que teñen contratado a súa subministración no mercado libre. De feito, a Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) constatou que en 2021, no marco da espiral alcista da enerxía, arredor de 1,25 millóns de persoas pasaron do PVPC a unha tarifa no mercado libre a prezo fixo. Medidas para baixar o prezo O pasado 29 de marzo, o Goberno estatal aprobou un plan para facer fronte ao impacto da guerra en Ucraína que inclúe, entre outras medidas, a prórroga da rebaixa fiscal sobre os impostos que gravan o recibo da luz até o próximo 30 de xuño, así como a ampliación do bono social eléctrico até alcanzar os 1,9 millóns de fogares beneficiarios. Ademais, adoptouse unha actualización anticipada e extraordinaria do réxime retributivo regulado das renovábeis, a coxeración e os residuos (Recore) cun axuste de 1.800 millóns de euros co que se baixan os cargos da factura da luz. Outra das medidas acordadas polo Executivo foi unha prórroga até o 30 de xuño da minoración do gas para reducir os beneficios extraordinarios no mercado eléctrico, ampliando o seu ámbito de aplicación á enerxía contratada a prazo e a prezo fixo desde a entrada da norma, de devandito prezo é superior a 67 euros/ MWh. Así mesmo, os gobernos español e portugués presentaron unha proposta preliminar á Comisión Europea para establecer un prezo de referencia para o gas de 30 euros por MWh co fin de abaratar o prezo da electricidade.


Summary: Unha sentenza deixa en evidencia o Grupo Hotusa en Chantada. O imperio de Amancio López Seixas suma outra resposta xudicial ao curriculo do maior consorcio de hoteis do mundo, desta vez na súa propia vila natal. Traballadoras e traballadores logran, por vez primeira, delegadas sindicais nun dos seus departamentos.

O imperio de Amancio López Seixas mostra a súa peor cara en Chantada. O propietario do maior consorcio de hoteis independentes do mundo decidiu apostar en 2012 por achegarse á súa vila natal instalando un pequeno centro de traballo que ampliou en 2017 até chegar na actualidade a contar no seu cadro de persoal con case 300 traballadoras e traballadores. Delegación sindical Ana Laxe chegou ao grupo Hotusa hai case tres anos e como moitas persoas en Chantada alegrouse de que medrara na vila unha iniciativa semellante. Os problemas viñeron en pouco tempo. En 2019 o persoal do seu departamento decide convocar eleccións sindicais para reivindicar os seus dereitos e denunciar o incumprimento do convenio. A empresa contesta que as condicións son así "porque a empresa é súa", explica Laxe a Nós Diario, "e non pagan nocturnidades porque aseguran que xa cobramos de máis", engade. Conta como anécdota que cando chegou comentáranlle que "a única representante sindical era a filla de Amancio". Ás agachadas, por medo ao despido, falan varias compañeiras e presentan unha listaxe pola CIG. Antonio Niño, secretario comarcal da CIG Lugo, explica a Nós Diario que cando se saben as persoas que se presentan ás eleccións veñen as ameazas. "Soportaron todo tipo de presións e a ameaza de levarse o centro de traballo a Madrid". A asemblea ten lugar e a empresa considera que non é legal. Sentenza e calma tensa Agora unha sentenza do Xulgado do Social nº 1 de Lugo pon en evidencia a intención de Hotusa e considera válida a primeira asemblea do persoal. Considera que as delegadas non tiveron tempo material de comezar o seu traballo sindical. "O mesmo día da votación quixo levar a acta o supervisor que tiña que ir a Lugo e en realidade a viaxe era para convocar outra asemblea, con tan mala sorte que primeiro presentou a convocatoria e logo a acta", engade a Ana Lage. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: As dúas formacións políticas celebraron un encontro este martes e coincidiron "na necesidade de artellar unha ferramenta capaz de responder ao estado de quebra que afecta á maioría social"

Esquerda Unida (EU) e a Frente Popular Galega (FPG) celebraron un encontro este martes para analizar as posibilidades "de confluencia entre as forzas políticas galegas de esquerdas e anticapitalistas". As delegacións de ambas as dúas formacións, tanto Esquerda Unida coma a Fronte Popular Galega coincidiron "na necesidade de artellar unha ferramenta capaz de responder ao estado de quebra que afecta á maioría social", tendo en conta "a situación actual da política galega". Neste senso, a coordinadora nacional de Esquerda Unida, Yolanda Díaz, manifestou que "ante a emerxencia social e o terrorismo financieiro practicado dende a política do PP, é necesaria a confluencia política" e que "a sociedade precisa dunha vertebración política que dea esperanza á cidadanía". Ambas organizacións parten da premisa de que "por riba da cuestión nacional, está o problema de clase" e en consecuencia afirmaron que "o obxectivo é claro, como tamén é clara a necesidade de refrendar dende as bases calquera tipo de iniciativa ou proceso que vaia a pelexar pola hexemonía dos traballadores". Este encontro forma parte da rolda de contactos que Esquerda Unida está levando a cabo con formacións galegas de esquerda para analizar a posibilidade de artellar unha fronte ampla e que nos vindeiros días se completará con xuntanzas con Anova, Ecogaleguistas, Equo ou Esquerda Anticapitalista.


Summary: Pablo Casado censurou a visita que esta semana fixo Sánchez a Cuba, na que se produciron imaxes practicamente idénticas ás protagonizadas en 2013 e 2016 por Feijóo, quen como líder da oposición tamén criticara a Touriño por non ir á illa a esixir "liberdade" HEMEROTECA | Feijóo esquece as súas esixencias de "liberdade" ao goberno cubano e eloxia que se "actualice" HEMEROTECA | A "festa televisada" de Fraga e Fidel Castro

O 7 de decembro de 2013 o xornal Granma, órgano oficial do Partido Comunista Cubano, levaba na súa capa a imaxe do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, acompañado polo daquela vicepresidente da república caribeña, Miguel Díaz-Canel. A publicación subliñaba que "ambos dirixentes constataran o bo estado das relacións bilaterais e de amizade entre os pobos galegos e cubano". Dous anos e medio despois, en maio de 2016, Feijóo regresou á illa en visita oficial e non aforrou eloxios para a "cordialidade" e "interese" para "colaborar" con Galicia por parte do Goberno de Cuba, en proceso de "actualización".Feijóo viaxou xa dúas veces como presidente a Cuba despois de cargar en 2007 contra Touriño por non ter a "valentía" de aproveitar unha visita á illa para pedir "liberdade e democracia"Aquela primeira viaxe de Feijóo a Cuba, hai agora media década, producíase exactamente seis anos despois de que outro presidente galego, o socialista Emilio Pérez Touriño, tamén viaxase á illa para celebrar o centenario do himno galego e mais manter encontros con diversos dirixentes cubanos. Quen na altura era líder da oposición galega, Feijóo, cargara con dureza contra o xefe do Goberno e líder do PSdeG por non demostrar, ao seu xuízo, "valentía e determinación" e aproveitar a viaxe para facer "un xesto máis concreto" e ser "claro" en "favor da liberdade, a democracia e os dereitos humanos".Pablo Casado censurou a visita que esta semana fixo Pedro Sánchez a Cuba, na que se produciron imaxes practicamente idénticas ás protagonizadas por Feijóo en 2013 e 2016Quen viaxou esta semana a Cuba foi outro mandatario do PSOE, o presidente do Goberno de España, Pedro Sánchez. E críticas como as lanzadas por Feijóo contra Touriño en 2007, nunca escoitadas contra o presidente galego en 2013 e 2016, reeditáronse dende o propio PP. Así, o líder dos conservadores, Pablo Casado, considerou "cínico" que Sánchez condene o franquismo e a Franco, que está "morto", mentres "visita" a "un ditador", en referencia a Díaz-Canel, que "está vivo e coleando e segue matando xente", proclamou. Nun sentido semellante, outros dirixentes do PP e medios de comunicación afíns a esta formación cargaron tamén contra Sánchez pola súa visita, a primeira dun presidente Español en tres décadas, e tamén por non aproveitala para xuntarse con grupos contrarios ao Goberno cubano, algo que tampouco sucedeu nas viaxes de Feijóo.Para Casado, "pasear" xunto a Díaz-Canel implica "alardear e apoiar a un ditador"Con este pano de fondo o álbum oficial da viaxe de Pedro Sánchez deixa imaxes practicamente idénticas ás das dúas visitas de Feijóo. Así, por exemplo, comezou cunha ofrenda floral a José Martí na Praza da Revolución, que preside unha enorme imaxe do Che Guevara, acto ao que tamén acudiu o presidente galego hai dous anos. Sánchez reuniuse co presidente Díaz-Canel no mesmo recinto oficial no que Raúl Castro Recibiu a Feijóo en 2013 e 2016. Igualmente, realizou un paseo a pé polo centro de La Habana co propio Díaz-Canel, que como vicepresidente acompañara a Feijóo polas mesmas rúas en 2013. Para Casado, "pasear" xunto a Díaz-Canel implica "alardear e apoiar a un ditador".A viaxe de Sánchez incluíu un acordo en materia de dereitos humanos e diversos contactos comerciaisNo que atinxe ao contido das viaxes, a de Sánchez saldouse coa sinatura dun acordo en materia de dereitos humanos e numerosos contactos en materia económica e comercial, así como en compromisos no eido da cultura, entre outros anuncios. Hai dous anos Feijóo asegurara que conversara con Castro sobre o "novo momento político que está vivindo a illa" e, tras condoar daquela o Goberno de España a Cuba uns 1.500 millóns de euros de débeda, manifestara a súa esperanza de que a illa puidese "facer negocios con Galicia" no marco dun "novo período de entendemento e de cooperación entre España e Cuba".En 1992 Fraga incomodara a Aznar coa súa recepción a Fidel CastroA visita de Sánchez a Cuba celebrouse despois das dúas de Feijóo, e ambas máis dunha década tras a histórica viaxe de Manuel Fraga á illa e o non menos emblemático percorrido por Galicia de Fidel Castro en 1992. Malia á evidente incomodidade da daquela cúpula do PP, encabezada por José María Aznar, Fraga recibira a Castro en Galicia con honras de xefe de Estado para acompañalo nunha visita que deixou icónicas imaxes como a da multitudinaria festa de ambos líderes en Láncara, concello natal do pai de Fidel.


Summary: As alcaldesas e alcaldes do Bloque Nacionalista Galego aplauden a "lección de dignidade, de compromiso, de estar ao servizo do seu pobo" dos concellos cataláns que deron "un paso adiante" para "defender a súa dignidade como pobo" e o 1 de outubro colocarán as urnas "contra vento e marea". Nun comunicado difundido onte, e que se suma ás mostras de solidariedade que desde todo o Estado están recibindo os concellos cataláns, as alcaldesas e alcaldes do BNG advirten que "estase a discutir algo máis que o dereito a decidir de Catalunya, estanse discutindo tamén os dereitos e liberdades de todas e todos nós".

"Dende os Concellos galegos que representamos queremos expresar o noso apoio á lexitimidade das aspiracións de mudanza e superación do marco político vixente que a sociedade catalá está a demandar; e como demócratas, rexeitamos a negativa do Estado español a permitir a expresión da vontade popular catalá no referendo do 1 de outubro", di o comunicado asinado onte en Compostela. As alcaldesas e alcaldes nacionalistas solidarízanse cos seus homólogos cataláns, máis de setecentos, que xa anunciaron que colaborarán no desenvolvemento do referendo do próximo 1 de outubro e afirman que aqueles concellos defenden "os dereitos democráticos do seu pobo, da súa nación" e "respectan o dereito da sociedade catalá a decidir sobre o seu futuro". Desde os concellos galegos que representan, as alcaldesas e os alcaldes do Bloque afirman que a loita en Catalunya "é tamén a nosa loita", e sinalan que "estase a discutir algo máis que o dereito a decidir de Catalunya, estanse discutindo tamén os dereitos e liberdades de todas e todos nós". No comunicado, tamén expresan a súa vontade de contribuír ao avance do pobo galego "na conquista dun novo marco institucional que garanta a plena capacidade de decidir sobre os nosos asuntos en función dos intereses do pobo galego".


Summary: Nunha declaración institucional desde Girona, Puigdemont apela a defender con "compromiso pacífico" a República e non fai ningunha referencia ás eleccións. Non se dá por cesado no cargo pois, afirma, en democracia só o parlamento pode cesar o presidente.

Carles Puigdemont chama a unha "oposición democrática" á aplicación do artigo 155. Fíxoo a través dunha declaración institucional desde Girona e emitida por TV3. "Non nos desviemos. Sen violencia, sen insultos, de maneira inclusiva, respectando as persoas e símbolos, respectando os que non están de acordo coa maioría parlamentar". Esta foi a principal mensaxe que Puigdemont quixo trasladar no seu breve discurso, mais non a única. "Nas sociedades democráticas é o parlamento o que cesa os presidentes", lembrou, en referencia á decisión do goberno español de cesalo a el propio, así como ao, vicepresident e demáis membros do Govern a través dos poderes do 155. Unha declaración que indica que non se dá por cesado. "Onte [pola sexta feira], o Parlament vai cumprir co que os cidadáns votaron o 27 de setembro de 2015", apuntou Puigdemont, que recoñeceu que coa aplicación do 155 "entramos nunha nova etapa". "Paciencia, perseverancia e perspectiva", resumiu o dirixente nacionalista, son as claves para esta nova fase. "Seguiremos traballando para construír un país libre e con menos inxustizas, máis igualdade e máis fraternidade con todos os pobos do mundo, comezando polos de España", dixo, "cos que queremos vincularnos desde o respecto e o recoñecemento mutuos". Na súa intervención, Puigdemont non fixo ningunha referencia ás eleccións convocadas polo goberno español en Catalunya para o 21 de decembro.


O tempo medio de demora en Galicia para someterse a unha operación cirúrxica dende o momento en que o paciente entra en lista de espera finalizou o primeiro semestre do ano en 56,4 días. Son case cinco días menos de media que no semestre final do ano pasado e unha redución de 1,4 días con relación ao mesmo semestre de 2018, o que converte este dato medio no menor da serie histórica co actual sistema de difusión da información, iniciada en 2015, que trae consigo un apagón informativo ata despois do verán.Estes 56,4 días de media na lista de espera cirúrxica, composta por 34.468 persoas, son tamén inferiores a todos os datos rexistrados ata finais de 2014, cando aínda se empregaba o anterior método. No que atinxe ás consultas especializadas as 168.540 persoas que agardaban a finais de xuño facíano unha media de 37,6 días, atendendo aos datos divulgados este 19 de xullo polo Servizo Galego de Saúde.O xerente do Sergas, Antonio Fernández-Campa, ve nestes datos unha mostra da boa xestión do seu departamento porque se trata da "mellor cifra dende que existe rexistro de listas de espera", isto é, o valor medio máis baixo dende que o Goberno de Fraga comezou a divulgar estes datos, antes das eleccións galegas do ano 2005. Campa pon tamén o foco en que en que esta cifra media está case catro días por baixo do limiar legal dos 60 días fixados na lei de garantías de prestacións sanitarias do ano 2014, regulado por decreto e 2018.O dato de demora media cirúrxica é o máis baixo da serie histórica e a Xunta mantén que non o está a lograr mediante derivacións a centros privados-concertadosConcretamente, segundo o comunicado divulgado polo Servizo Galego de Saúde -estes datos non son abertos-, dende xaneiro de 2018 "un total de 65.883 persoas se beneficiaron" do "dereito" desa garantía de espera máxima, 16.548 en cirurxía (60 días) e 24.829 en consultas (45 días). Sempre segundo esta nota oficial, "todos os pacientes foron atendidos en centros do Servizo Galego de Saúde e non se derivou ningún a centros concertados", di en referencia ao precepto da propia lei segundo o cal a Xunta pode derivar poboación á sanidade privada para axustarse a eses tempos máximos. Así e todo, nos últimos anos existiron diversos testemuños de pacientes segundo cuxa versión o Sergas os puña na disxuntiva de seren operados na sanidade privada ou atrasados na lista de espera.Diferenzas entre hospitaisO dato global de espera cirúrxica, como valor medio, é o resultado de comportamentos moi dispares en función das áreas sanitarias e mesmo dos hospitais. Así, os apenas 34 días de espera media por unha operación nas áreas de Ferrol ou Pontevedra-Salnés contrastan cos máis de 60 días da Coruña e, sobre todo, cos 74,4 días de espera media en Vigo. Na área sanitaria o hospital concertado Povisa segue a ser o gran lastre do sistema, cunha demora media de 78,6 días que incrementa en máis de 2 días e medio o valor medio galego.Hai catro anos a información das listas de espera pasou de ser trimestral a semestral, evitando divulgar os que adoitaban ser os dous peores datos de cada anoEstes datos de espera media cirúrxica, bos na medida en que reducen as cifras de anos previos, son divulgados pola Consellería de Sanidade antes de que, por cuarto ano consecutivo, os indicadores de demora sanitaria non reflictan o efecto da redución de actividade durante o verán. A devandita lei de garantías, en vigor dende 2014, incluíu unha redución da información das listas de espera que a Xunta comezou a aplicar en 2015: os datos pasaron de ser trimestrais a ser semestrais.Esta mudanza na periodicidade da información supuxo que Sanidade suprimise dúas vagas de datos, as do 31 de marzo e as do 30 de setembro. Deste xeito, o Goberno galego evita ter que dar conta dos que adoitaban ser os dous peores indicadores de demora cirúrxica cada ano, os que reflectían os efectos do verán -por peches de camas e menos actividade cirúrxica por mor das vacacións- e mais as saturacións hospitalarias do inverno por episodios como os picos da gripe.Estes datos rexístranse nun contexto no que as devanditas 34.468 persoas anotadas nas listas de espera cirúrxica do Sergas a 30 de xuño son 904 menos que a finais de 2018 e 1.893 menos que no mesmo semestre do pasado ano. Está, non obstante, aínda por riba do valor máis baixo da serie, acadado a finais de 2008 con algo máis de 32.000 persoas a esperar.


Summary: Varias decenas de afectad@s concentraronse ás portas do mitin do PP en Pontevedra no que participaban Feijóo e Rajoy.

As e os afectados polas participacións preferentes mantiveron durante todo o verán un importante ritmo mobilizador, con numerosos actos de protesta. Un dos de maior impacto foi o realizado na vila de Sanxenxo, onde veraneaba o Presidente do Goberno español Mariano Rajoy. Outro máis recente foi a concentración ás portas do castelo de Soutomaior, o pasado 1 de setembro, no acto co que @s populares encetaban curso político. A súa presenza, moi incómoda para @s populares foi repelida con varias cargas policiais. Parece que o Partido Popular non se librará tampouco dos apupos e asubíos durante a campaña cara ao 21-O. Este sábado, varias ducias de afectadas e afectados protestaron no exterior da praza de touros de Pontevedra onde tiña lugar un mitin do PP coa presenza do seu candidato, Alberto Núñez Feijóo, e máis Mariano Rajoy. As e os manifesantes portaron pancartas nas que se podían ler mensaxes como "Estafados polos bancos, expropiados polo goberno" e consignas nas que reclamaban solucións ao Goberno central. Asemade, un pequeno grupo de afectados logrou adentrarse no mitin --ao que só se podía acceder con invitación-- para visibilizar desde as gradas a súa problemática e denunciar o abandono que segundo sinalan padecen do Partido Popular. Ao mostraren as súas camisolas reivindicativas foron expulsados do recinto, sendo insultados polos simpatizantes do PP mentres o abandonaban. Malia o reducido número de manifestantes e non terse rexistrado ningún incidente, a protesta foi acosada máis unha vez por unha numerosa presenza policial, que tentou impedirlles que se manifestaran nas inmediacións á entrada principal da praza de touros, lugar de onde finalmente foron afastados polo cordón policial.


Summary: A Confederación de Anpas galegas presentou unha serie de alegacións ao documento en elaboración.

A Confederación de Anpas galegas enviou o que cualifica como "completa batería" de alegacións ao proxecto en elaboración da Lei do Xogo. "Facemos un enorme esforzo de participación, malia os atrancos que de sempre nos pon a Xunta", indican. Para a Confederación, "están a ser os intereses económicos da industria do xogo e das apostas quen están a ditar as normas que as van regular nun próximo futuro". Por iso, indican, "ofrecémonos para estar nos traballos preparatorios desta nova lei, e tamén no observatorio que se debe constituír logo da súa entrada en vigor, tal e como nos corresponde como defensoras dos dereitos das crianzas galegas". A Confederación avoga en que o negocio do xogo "non se contamine á mocidade", para o que pon sobre a mesa una serie de propostas: que os lugares de xogo estean afastados da realidade cotiá de mozas e mozos, ou que xogar teña unha "accesibilidade difícil, imposíbel para os menores".


Summary: Dinahosting nace no ano 2001, hai máis de 20 anos, cando internet aínda non estaba moi desenvolvida na Galiza, sendo así un proxecto pioneiro no país, na península Ibérica e mesmo en Europa na comercialización de aloxamento web. Hoxe esta empresa galega consolidouse como un referente do sector especializada en múltiples servizos referentes á xestión de redes. Paulo Rodríguez é o seu Director de Desenvolvemento e Comunicación.

—Que produtos e servizos oferta Dinahosting? O núcleo do noso negocio consiste en ofrecer aloxamento web, servizo de correo electrónico, rexistro de dominios e xestión de servidores VPS, Dedicados e Cloud. Ademais da asesoría xurídica especializada en asuntos de Internet, ou a consultaría técnica, para realizar auditorías de seguridade e outras intervencións a medida. En esencia, proporcionamos toda a infraestrutura precisa para que as web e as aplicacións dos nosos clientes funcionen co mellor rendemento e sexan seguras. —Como foi o nacemento do proxecto? Dinahosting naceu en Compostela en 2001, da man de dous emprendedores que montaron unha startup que ofrecía servizos de creación de páxinas web. Naquela fase incipiente da Internet no noso país había moi poucas webs, mais despois medraron rapidamente. Neste contexto de expansión inicial, foi posíbel que a parcela dedicada ao hosting se fixese autónoma e tivese dinámica de crecemento propia. Isto é relevante porque xerou a necesidade de empresas que prestasen un servizo desde a proximidade e comprensión da realidade da clientela, que falase un idioma onde esta se sinta cómoda. É importante non perdermos de vista que a maioría das empresas tiñan sede nos Estados Unidos de América e atendían apenas en inglés. Desde entón esas foron as chaves da nosa orientación de negocio: proximidade, compromiso de calidade e aposta polo capital propio, o humano e o tecnolóxico. —Pasaron de dez a máis de 100 traballadoras e traballadores. A principios de 2000 éramos apenas 10 empregados, manexábamos cinco ou seis extensións de dominio e ofrecíamos dous paquetes de hosting. Hoxe, contamos con 120 traballadores, máis de 400 extensións de dominio, multitude de plans de aloxamento e moitos outros servizos relacionados. Son xa 21 anos sendo a primeira compañía independente do sector no Estado que non está participada por ningunha transnacional ou capital de risco. O noso accionariado segue sendo 100% galego. —Como estruturan o persoal? As áreas nas que se articula o cadro de persoal son Atención ao Cliente, Desenvolvemento, Sistemas e Redes, Comunicación e Márketing, Comercial, Facturación, Administración e Recursos Humanos. Atención ao Cliente e posvenda conforman ao redor do 50% do cadro de persoal. Permítame subliñar este dato, en canto a que é indicativo do peso específico que esta parcela ten no noso negocio. —Que perspectivas de evolución ten Dinahosting? A evolución nestas dúas décadas foi sempre en positivo, e as necesidades actuais de dixitalización dinnos que a tendencia vai seguir nesa liña. Pouco a pouco, os negocios tradicionais van percibindo que o online pode traer vantaxes directas e mesmo oportunidades novas, e aí é onde entramos nós para prestar axuda e acompañalos. "O principal reto destes anos atrás foi seguir sendo competitivos nun sector cada vez máis concentrado en grandes grupos estranxeiros" —Cales son os principais obstáculos que tiveron que superar? Pois seguramente o principal reto destes anos atrás foi seguir sendo competitivos nun sector cada vez máis concentrado en grandes grupos estranxeiros con todo o vento a favor para se presentaren aquí cunha política comercial moi agresiva en canto a prezos. Dinahosting é un dous poucos axentes relevantes en xogo neste negocio que se mantén á marxe de capital externo. Contamos exclusivamente con capital propio, e xeramos practicamente o 100% dos nosos postos de traballo aquí, na Galiza. Certo é que cada vez hai unha maior consciencia acerca do importante que é apostar por unha provedora de aquí á hora de contratar calquera tipo de servizo. É aí cando se valora levantar o teléfono e que te atendan no teu idioma, por suposto, mais que tamén entendan a túa lóxica de negocio, ou ter copias de seguranza e alguén que che axude a recuperalas en tempo récord. —É a Galiza un país punteiro nas novas tecnoloxías? Está claro que hai experiencias moi destacadas, tanto no ámbito da investigación universitaria como no campo empresarial, aínda que isto non nos debería facer caer na autocompracencia, porque carencias, hainas, e moito que facer aínda, tamén. Mais se falamos de capacidade o potencial está fora de toda dúbida. Porei algúns exemplos que poden soar típicos mais que non son tan obvios, no sentido que gustaría salientar: Inditex, Estrella Galicia e no seu momento R son casos de éxito que non serían posíbeis se non houbese na Galiza, ademais de visión de proxecto, unhas condicións obxectivas para desenvolver e implementar tecnoloxía propia. Se empresas coma estas naceron e medraron aquí é porque, como mínimo, hai capital humano e tecnolóxico válido. No sector das tecnoloxías da información e a comunicación (TIC) hai exemplos de empresas innovadoras no seu campo, sen esquecer iniciativas, como a Cidade das TIC na Coruña ou o Gaiás en Compostela, ao redor das que paira un ecosistema con ideas moi interesantes. Mais, quero insistir, que iso non nos faga esquecer as carencias e -como dicimos no sector- os "to do" [por facer]. —Como valoran a evolución da rede de internet galega? Hai unha falta evidente de infraestrutura aínda. Segundo datos proporcionados polo Estado, falamos dun 30% do territorio que neste momento non ten acceso a unha boa cobertura de Internet, e en certas coordenadas mesmo en regresión. O feito de non dispoñer dunhas condicións óptimas de conectividade, especialmente nos núcleos rurais, impide que se poidan levar a cabo proxectos de emprendemento, que a xente poida teletraballar, ou simplemente ter condicións de vida homologábeis ao urbano. Hai moito que mellorar neste sentido, para poder facer viábeis todas as oportunidades que nos brindaría o rural. —E a evolución das persoas usuarias no dominio das novas tecnoloxías? Dentro dos nosos clientes atopámonos con diferentes perfís. O nivel de alfabetización dixital é total para aqueles que están completamente enfocados no online e para os que Internet supón a súa única fonte de ingresos. Se falamos dos negocios que utilizan o dixital como un complemento ou apoio simple á súa tenda física, o ritmo de adaptación é loxicamente máis progresivo, pero está aí. A experiencia vivida nos últimos dous anos a raíz da pandemia indícanos que hai unha vontade de mellora en todo o tecido. Por exemplo, a un restaurante pode chegarlle con ter dispoñíbel unha carta dixital, mais tamén pode facilmente introducir un formulario de contacto, e de aí pasar a un xestor de reservas. Cada negocio é diferente e ten as súas propias necesidades e o online revelouse como un compañeiro imprescindíbel para os negocios presenciais. —Que papel deben desenvolver as administracións para facilitar que medre o sector? O noso sector cumpre unha posición central sobre a que pivota toda a economía dun país, por tanto non é posíbel concretar un modelo social e económico que non teña en conta a dixitalización e o desenvolvemento tecnolóxico para que esta se produza. Quizais o papel das administracións sería precisamente o de servir de punto de encontro de todos os ámbitos da sociedade e dos sectores económicos para clarificar cara onde debemos ir e como. Hai múltiples iniciativas neste sentido, mais creo que podemos concordar en que acostuman ser ou parciais ou desagregadas e que o reto é dar cunha unha visión global máis de fondo e a medio e longo termo. Poría como exemplo os fondos Next Generation. Hai unhas importantes sumas de diñeiro que virtualmente estarían dispoñíbeis para investir nun prazo relativamente curto, mais o que nos encontramos é indefinición e, mesmo por veces, falta de entendemento entre as diferentes administracións. —Que significa a lingua galega para Dinahosting? Como empresa galega, en Dinahosting o galego estivo presente sempre. E como reflexo da sociedade galega, é o idioma de uso diario de gran parte da nosa equipa. Falar o idioma do cliente sempre formou parte da nosa filosofía, porque entendemos que non é posíbel darlle unha atención de calidade á clientela se non é no idioma que fala. Para nós é un selo de distinción, que nos axuda a posicionarnos e nos achega valor. Nun sector no que predomina o inglés, somos pioneiros en ofrecer versións multidioma na nosa web e en dar soporte técnico en todos os idiomas da península: galego, castelán, catalán, euskera, portugués e tamén inglés. —Teñen relacións de colaboración con outras empresas galegas? Colaboramos de forma directa co tecido empresarial local a través de asociacións empresariais e colexios profesionais, ademais de coa universidade e con centros de ensino dos que sairán os nosos clientes futuros. Temos compañeiros de viaxe de hai moitos anos. Ademais de proporcionarlles servizos a un menor custo, impartimos formacións e obradoiros sobre dixitalización. Pomos o acento en axudar as empresas que teñen dúbidas sobre os pasos que teñen que dar para crear unha páxina web. "A Galiza ten unha posición xeográfica realmente única que se sitúa entre a lusofonía e a hispanofonía" —Cales consideran as principais potencialidades da economía galega? Pois, para comezar, e ao fío da nosa propia natureza empresarial, sen dúbida o seu capital humano: as súas facultades e os seus centros de Formación Profesional, dos que sae anualmente un volume importante de persoas preparadas, con ilusións e boas ideas. Por outra parte, a Galiza posúe unha posición xeográfica realmente única que se sitúa entre a lusofonía e a hispanofonía, o que potencialmente nos permitiría proxectarnos neses dous espazos lingüísticos de alcance internacional cunha total comodidade. "Habería que ir dando os pasos certos, volvendo ás posibilidades do Eixo Atlántico aínda non maduradas" Esta é unha posición de privilexio e de gran vantaxe competitiva para desenvolvermos a nosa economía. Loxicamente todo ten o seu proceso natural e habería que ir dando os pasos certos, volvendo ás posibilidades do Eixo Atlántico aínda non suficientemente maduradas e, a partir de aí, seguir medrando. —Que rol desenvolven internet e as novas tecnoloxías na posición da Galiza no mundo? Deberíamos falar de "Tecnoloxías da Información e da Comunicación", e feita está puntualización, fica á vista a importancia que estas teñen para o desenvolvemento da nosa sociedade. Así como non podemos deixar de ler, falar e ouvir, sen TIC unha sociedade non podería estar no mundo. —Teñen confianza dunha boa evolución desta posición da Galiza? Son tempos incertos, mais tamén temos que ter confianza no camiño andado e na capacidade para enfrontar os retos. Por descontado, en Dinahosting a nosa forma de entender o negocio é: uns alicerces sólidos, un esforzo na actualización tecnolóxica e máxima atención e rigor no día a día nos fluxos de traballo e na atención á clientela. Sobre esa base sempre é máis doado poder atender da mellor maneira posíbel todo o que veña. Quizais poida ser a nosa achega: tentar ollar cara ao futuro cos deberes feitos.


Summary: A colección 'Feminismos' promovida pola editorial Galaxia segue fornecendo libros que promoven o debate arredor da igualdade entre mulleres e homes. Mulleres que (nos) dan que pensar, de África López Souto, é un dos títulos máis recentes, e nel a autora coruñesa propón unha viaxe interior e exterior na que saca á luz moitas mulleres galegas de todos os tempos que até hai pouco nos eran descoñecidas. López Souto conta xa con outros libros publicados, como as monografías sobre Concepción Arenal ou Simone de Beauvoir

Como se relacionan en vostede filosofía e feminismo? Como explicar estas disciplinas mutuamente? A filosofía ten que ver co pensamento humano e, deste xeito, cun dos trazos da idiosincrasia humana que se relaciona coa nosa inevitábel tendencia a reflexionar e interrogarnos polo que nos rodea. Non ten sentido que as mulleres queden á marxe desta característica. Non ternos en conta conduce a un pensamento incompleto. E o feminismo, como calquera movemento social e político, precisa ademais de prácticas e activismo, dunha reflexión ou parte teórica, que por unha banda denuncie as debilidades dunha historia do pensamento e dunha sociedade que cerceen as capacidades da metade da especie e, doutra, oriente sobre as posíbeis accións de cara á incorporación real e efectiva de todo o pensamento e realizacións da metade da humanidade. Cal era o obxectivo ao escribir Mulleres que (nos) dan que pensar? En primeiro lugar, divulgativo. A idea motor era amosar a cantidade de diversas mulleres que estiveron aquí, ao noso carón, contribuíndo coa súa sapiencia, e case sempre desde as marxes, á sociedade na que vivimos. O que somos non é só froito das fazañas dos grandes homes que nos contan. Creo que é preciso que interioricen esta constatación as persoas novas para que non se sintan soas nin crean que a este punto chegamos sen grandes esforzos. Como prendeu en vostede a semente para crear este libro? Levo moitos anos lendo sobre mulleres e de mulleres. Na miña traxectoria vital ir coñecendo a mulleres filósofas, escritoras, aventureiras e tamén rompedoras de carne e óso fíxome -faime- sentir arroupada, e axúdame a reconciliarme comigo mesma e co mundo. É unha sensación íntima e profunda que -supoño- ten que ver con que na infancia e adolescencia culpabilizábame sentirme bicho raro con frecuencia por motivos que logo fun vendo que non eran tan estraños nin especiais. Non quería entrar no corpiño do chamado feminino. Cando Francisco Castro, compañeiro de Facultade e director de Galaxia, me propuxo facer unha recompilación de figuras femininas galegas, estalou a alegría e a ilusión dentro de min. No libro explica que se debe fuxir de considerar as mulleres sempre como pioneiras, xa que entraña moitos perigos. Por que? Detrás das pioneiras adoita haber outras e outras até o infinito. Decote, unha é a primeira da Galiza, outra da Coruña, e outra do barrio de Montealto; ningunha xurdiu da nada, senón doutras en Culleredo, París ou da profunda selva amazónica. Ou sexa, investigar nas fazañas e pensamentos das mulleres, si, pero se nos centramos en pioneiras absolutas, isto podería frear a continuación das pescudas. Se ao falar de pioneiras asociamos isto con que foron excepcionais, córrese o risco de caer na idea de que para facer algo bo sendo muller has de ser tamén extraordinaria, santa ou perfecta. Enfádame que para "triunfar" teñamos que ser perfectas no que facemos. Se cadra unha mellor dirección sería a de encadrar as mulleres no seu momento histórico e nas súas relacións con outras mulleres, homes, ideas, acontecementos; con contradicións, torpezas e acertos En caso contrario, parece que seguimos a falar de bonecas bonitas. Destaca moito a forma na que está escrito este libro, pois nel conta trazos da biografía de mulleres galegas de todas as épocas, aínda que tamén está moi presente a súa propia. Como foi a xénese? Entendo que quería deixar moi claro que as mulleres aínda non dispoñen dun cuarto propio para escribir e que teñen que interromper continuamente a súa carreira polas tarefas máis rutineiras, é así? Quería escribir de forma honesta. O que pasou, como creo que lle acontece a demasiadas mulleres, é que me atopei limitada, interrompida por multitude de pequenas obrigas e responsabilidades que teñen un marcado nesgo de xénero. E creo que iso inflúe na miña forma de escribir e pensar. Polo xeral, non me gusta que ocorra isto, porque intúo que hai unha gran parte de imposición social (no coidado de crianzas, maiores e casa continúa asignándose a moitas mulleres unha carga inxustamente maior). Tamén son quen de ver que desas tarefas e forma de vida imposta pódense extraer reflexións e prácticas interesantes. Cales foron os criterios que tivo en conta á hora de falar dunhas mulleres e deixar fóra outras? Intentei que predominase a variedade. Penso que ningún ámbito humano é estraño á inmensidade das mulleres reais, e procurei reflectilo. Cada eido ten as súas particularidades e condicións, co que é moi difícil abranguelo todo ou mesmo seleccionar o máis destacábel. Lin e investiguei até onde puiden, coas miñas limitacións persoais. Tratei de ser seria, mais son consciente de que o que pretendía escapaba ás miñas posibilidades, polo que sen perder de vista o dito, á hora de elixir deixeime levar polas miñas apetencias subxectivas. Ten conciencia do momento no que se decatou de que quería ser feminista? Hai un antes e un despois? Hai moitos momentos. De nena gustábame ler sen freo todo o que caía nas miñas mans e tamén xogar cos rapaces na rúa, e priorizaba iso sobre poñerme guapa, maquillarme ou xogar a cociniñas. Lembro o que me impresionou ler La Tribuna, de Emilia Pardo Bazán aos 14 anos, de fixarme nos nomes de María Xosé Queizán e Xohana Torres na clase de galego, de pensar "ao fin, unha muller!" ao escoitar -en 4º de carreira- o nome de Simone de Beauvoir. Quizais, este último momento foi o que marcou máis un antes e un despois... É mestra de Filosofía no IES Urbano Lugrís da Coruña. Como contribuír a xerar conciencia desde as aulas? É imprescindíbel, e xa vai tardando, que os nomes e formas de vida das mulleres estean integrados nos currículos das materias. Pero mentres iso non aconteza, tócanos facelo a cadaquén desde a súa materia. Unha das maneiras máis claras é a de introducir, do xeito máis natural, referencias a mulleres. Para iso, temos que formarnos, ler, investigar e logo probar a introducir. Eu intento facelo en todas as materias que imparto. Ás veces, capto miradas que transmiten "xa está outra vez esta co tema", mais na maioría das ocasións atópome ollos moi abertos e preguntas estimulantes. Na actualidade estanse publicando un monte de títulos arredor do feminismo, e incluso xenealoxías de mulleres. Cre que é unha moda ou que calará na sociedade? Creo que é bo, pero non podo evitar ter medos. De que só os lean as nenas concienciadas, de que unha vez máis as ondas avancen, pero logo retrocedan. De que medren as reaccións dos obstinados nos valores do patriarcado e das linguas viperinas das mulleres que lles seguen a corrente para vituperar as que non o fan. Non obstante, hai que tentar que estes medos sexan acicates para seguir alzando as voces agudas, para denunciar e para sentarnos nas mesas ás que non esteamos invitadas. "As mulleres, como acotío, fican onde non hai poder", di no libro. Aínda así foxe do concepto de empoderamento do que tanto se fala na actualidade. Por que? Esquivo o termo porque non teño nada claro que me convenza a súa significación e uso. Empregueino cando se empezou a utilizar a partir da Conferencia Mundial das Mulleres das Nación Unidas en Beijing (1995), porque a idea da estratexia á que se refería, de aumentar a participación das mulleres nos procesos de toma de decisións e acceso a posicións de poder, parecíame necesaria. Non obstante, teño a impresión de que o discurso neoliberal se apropiou perigosamente dela. Si concordo en que é boa a estratexia a de que as mulleres tomen conciencia do seu poder individual e colectivo, pero o de que teñamos que tomar o poder ou posuír o poder pode implicar a aceptación do poder estabelecido sen máis. Cal é a súa perspectiva con respecto ao cambio social feminista? Conseguiremos a igualdade real pronto? Creo non ser excesivamente pesimista, pero para nada opino que poidamos lograr a igualdade real axiña. Os procesos de cambio de conciencia e hábitos sociais son máis ben lentos e, sobre todo, complexos.


Summary: A ex parella da acoitelada, detido en Soutomaior, é o presunto autor do crime. Dende 2008, 34 mulleres perderon a vida por causa da violencia de xénero no país

Outra asasinato machista. Conchi R. P., muller de 38 anos natural da parroquia pontevedresa Ponte Sampaio, foi acoitelada na madrugada deste sábado presuntamente pola súa ex parella, que fuxiu no vehículo da falecida e foi detido poucas horas despois en Soutomaior. O cadáver da vítima foi atopado na rúa con lesións de arma branca. Conchi, de 38 anos, foi acoitelada presuntamente pola súa ex parella, que fuxiu e foi deido poucas horas despois Segundo informa a Garda Civil, un veciño da Pedreira, en Soutomaior, foi detido como suposto autor do crime que acabou coa vida de Conchi e, a falta da autopsia, a principal hipótese que se manexa é que el é o responsable dos feitos. Tal e como lembran as forzas de seguridade, con este asasinato son xa cinco as mortas en Galicia por violencia de xénero no que vai de ano, 34 no conxunto do Estado. Ademais, dende o ano 2008 34 mulleres perderon a vida por causa da violencia de xénero en Galicia, máis de 515 en toda España. A asasinada era unha persoa moi coñecida na localidade, xa que se encargaba do único quiosco, A Xunqueira, que hai na praia fluvial de Ponte Sampaiao e que ardeu hai unha semana. "Temos que rematar con esta lacra e esixirlle aos poderes públicos que activen os mecanismos legais axeitados para freala", di Lores O alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, transmitiu "á familia, aos achegados e a toda a parroquia" o "pésame" seu e do Concello e ofreceulles "todo o apoio que sexa necesario". Ademais, condenou "por suposto todo tipo de violencia e especialmente a machista". "Temos que rematar con esta lacra e esixirlle aos poderes públicos que activen os mecanismos legais axeitados para freala".


Summary: Federación Rural Galega denuncia o constante feche de explotacións leiteiras einsta a Xunta: ""Tome a serio o sector lácteo galego",

Federación Rural Galega lembra que nestes meses transcorridos de 2017 continúan a fechar explotacións e que o que se paga aos produtores polo leite mantense por baixo da media do Estado español. As explotacións galegas continuaban, en maio, a recibir polo leite moito menos que a media recibida polas granxas no Estado español. Así o reflicte o último informe do Fondo Español de Garantía Agraria (FEGA). "As granxas galegas cobramos de media polo leite 0,299 euros litro, cando a media do estado que está en 0.312, e moi por debaixo dos prezos que cobran os gandeiros vascos 0,344 e os asturianos 0,332". Fruga lembra que esta situación de baixos prezos non é endémica do rural galego. Durante os anos 2006, 2007 e 2008 tivemos un prezo superior a media española", afirma, ao tempo que engade que . Galiza é hoxe en día o único territorio no que se paga o leite por debaixo dos 30 céntimos o litro, moi por debaixo dos custos de produción. "Estes prezos fan que o maior número de abandonos se produzan no noso país, fronte a outras comunidades, caso de Cataluña, na que aumenta o número de granxas que se adican a produción de leite". Para esta organización agraria, desde a chegada á Xunta de Feijóo o rural galego padece unha política totalmente contraria aos seus intereses. "Cada vez funcionan menos a mesas negociadoras, as empresas lácteas poden facer o que realmente queiran, limitando produción ás explotacións, empregando parámetros de calidade en función os seus intereses. As empresas teñen en Galiza un lugar para comprar leite barato, sen que por parte da administración se vexa ningún tipo de intervención fronte os abusos das centrais leiteiras".


Summary: 'Terra Chá' é o libro máis representativo de Manuel María (1929-2004). Traballou nel ao longo de medio século pasando, en sucesivas achegas, dos 55 poemas da primeira edición aos 144 da definitiva. Manuel María abandona a poética intimista, existencial e irracionalista dos libros anteriores ('Muiñeiro de Brétemas', 'Morrendo a cada intre' e 'Advento') e ábrese a unha poesía étnica, antropolóxica e social, ollando a realidade circundante e expresándoa dun xeito directo e intelixíbel.

Acaso a aspiración dun poeta como Manuel María fose ficar, a través da palabra, na memoria do seu pobo, parte integrante e integrada do mesmo. Manuel María logrouno plenamente. Voz do pobo para o pobo, poeta culto por popular, Manuel era un "labrego" sabio. Dono da palabra oral e da palabra escrita, nada deixou fóra do seu canto, facendo de Galiza norte e razón da súa vida. Poeta da súa terra, comprometido co seu País e coa súa xente, iso quixo ser e iso foi. Amais dos libros publicados, sempre minoritarios, un bo feixe de poemas foron musicados e ao funcionaren na mesma frecuencia conceptual e emotiva que os ouvintes, acabaron sendo sentidos e interiorizados como propios. Hogano forman parte do noso patrimonio espiritual. Dentro da extensa obra de Manuel María, Terra Chá ocupa un lugar preferente. Así o amosan as sucesivas edicións, a permanente atención que lle prestou o autor e propia estima en que o tiña. Foi en Parga, a só uns quilómetros do solar nativo mentres cumpría o servizo militar na compaña de Uxío Novoneira, onde abrollou a idea primixenia. O detonante, Do Ermo, de Noriega Varela: "A poesía de Noriega fixo agromar en min o fondo sentimento pola paisaxe e a identificación total co meu contorno (…) Esta descuberta levoume a unha identificación máis fonda co popular e a considerar os seres humanos como un elemento máis da natureza", comentou. A lectura en voz alta do libro de Noriega abriríalles aos dous poetas mozos unha maneira nova, diferente, de 'ver a paisaxe e os seus habitantes'. O resultado, sendos títulos emblemáticos das nosas letras: Terra Chá, de Manuel María e Os Eidos, de Uxío Novoneira. "De súpeto", comentou Manuel, "acendeuse dentro de min algo así como unha luz máxica. E, nunha especie de revelación, ollei mentalmente o libro como un poema unitario. Pola noite comecei a escribilo sen ningún esforzo, de xeito case automático. Os poemas agromaban, un detrás doutro, coa mesma naturalidade coa que xorre a auga dunha fonte e, en tres ou catro días, tiña escritos os poemas incluídos na primeira edición do libro (…) A primeira versión escribina en Outeiro de Rei nos primeiros días do mes de agosto de 1953. Meu curmán Pepe Losada prestárame unha máquina de escribir e con ela pasei a 'limpo' os poemas manuscritos". Terra Chá celebra a bisbarra nativa e percorre a súa xeografía física e humana recollendo valores ancestrais e impregnándoos de respecto e agarimo pola xente, os eidos, os traballos e as festas, os animais e as cousas. Cunha linguaxe coloquial, sinxela á mantenta, Manuel María escribe como fala, na mesma voz, timbre e ton que os receptores aos que se dirixe. O tema central é a reflexión sobre a Chaira, espazo propio que habita, coñece e ama. Pero Terra Chá vai máis aló e constitúese en metonimia, parte que abrangue un todo, trasunto de Galiza enteira, especialmente da Galiza interior. A vivencia da terra e a identificación cos homes e mulleres informan os textos cunha gran variedade de rexistros. Anxel Fole, no limiar á primeira edición, cualifica os versos de "sinxelos e fondos" e de "longa e tristeira" a Terra Chá, recreándose na descrición xeográfica, nos topónimos, cultivos e costumes: "Terra de centeo e de patacas e de gando notorro, mais sen viñas nin froitas; terra humilde, sen castelos nin pazos". Salienta, asemade, a percepción de inmensidade e de soidosa arelanza ("o silencio é fondo; a lonxanía, azul" á beira do Miño, aínda "río neno"), e os traballos e degaros: "o pan mouro que os labregos comerán todos os días…". Paisaxe e humanidade. Esa é a chave. Estrutura A versión actual e xa definitiva de Terra Chá está conformada por varias seccións que pasamos a resumir. "Soleira" é un longo poema que o autor asina en Monforte en 1964: Ouh miña Terra Chá, amada [ dende lonxe,poboada de ventos e carpazas,por onde o Miño pasa caladiñopra non despertar tanto silencioque envolve bruscamente ceo e terra!, e que acha correlato e resposta no derradeiro poema, "Pranto pola Terra Chá", no que o canto se torna laio: Agora xa non canto. Choro! Os [ tractoresdesfixéronlle a face á miña [ Terra Chá!os ruídos inhumás e roucos [ dos motoresmatáronlle, pouco a pouco, a [ súa soidá. Continúa cun apartado dedicado á Natureza (montes, ríos, árbores, penas e lagoas), elementos arquitectónicos (cruceiros, torres, pazos e castelos), obxectos (zocas de Loentia, Duarría e Formorán; cerámica dos oleiros de Bonxe e Silvarrei), e produtos (queixos de San Simón "co ar da serra curados"). Mozas "de ollos cor abelaira,/ corpo de vimbios vimbiales", labregos, personaxes históricos (Alonso de Lanzós) e personaxes recentes e actuais (o escultor Víctor Corral, os poetas Chao Ledo, Xosé Crecente, Iglesia Alvariño, Díaz Castro, Xesús Rábade, Darío Xohán Cabana, Margarita Ledo, Miguel Anxo Fernán Vello), conforman a terceira parte, antes de celebrar, "romeiro cumprido", as romaxes da Chaira: a Virxe do Monte, en Sistallo (Cospeito); o San Alberte, en Parga ("dáme un falar verdadeiro/no noso idioma galego!"); o San Ramón, en Vilalba; os Milagres, en Saavedra ou a Virxe da Saleta en San Xulián de Mos ("¡Miña Virxe da Saleta, /patrona da miña dona!"). "A terra arada e labrada/só quere ser sementada!" enceta o seguinte corte de dezaseis poemas dedicados ao agro: Leiras, sementeiras, medas, aveños… "O carro", popularizado por Fuxan os Ventos ("Non canta na Chá ninguén./ Por eso meu carro canta./ Canta o seu eixo tan ben/que a señardade me espanta"), o veludo verde dos prados, e a herba que cómpre gadañar ("A herba que cura ben,/ que recendo tan bon ten!"). "Os Animais", "O Tempo", "As Arbres", "Os Paxaros", "As Cousas"…, en escenas de tinguiduras realistas, nin bucólicas nin idealizadas, que insisten na dureza do clima e dos traballos, inserido o diario vivir nunha atmosfera intemporal e chumbiza. Dramatismo compensado cun certo 'franciscanismo' inxel e cun dicir expresivo e cheo de graza. Resulta revelador que unha das contribucións cimeiras do 'poeta da Terra Chá' sexa a poesía infantil, na que resplandece a eufonía tradicional de ritmos e cantigas. Esa mesma musicalidade é perceptíbel nestes poemas de xinea popular, mesmo costumista: "¡Hei de ir á Feira do Monte,/ á de Rábade e á de Castro!/ Hei de ir á Feira do Monte/ anque teña que ir de arrastro!". Aspectos formais Característica común a toda as seccións son as reiteradas prosopopeas, atribuíndolle calidades e sentimentos humanos a fenómenos atmosféricos, elementos naturais, obxectos e animais. A nivel formal, o emprego de cantigas populares e de estrofas clásicas (pareados, cuartetos, sirventés e sonetos) con predominio de versos octosilábicos e de rimas en consonante. E como trazo estilístico definitorio, os moitos signos de exclamación destinados a enfatizar e dar contundencia ao que expresa (aseveración, asombro, súplica, arela…). Finalmente, o tempo que non volve nin tropeza, converteu moitos dos traballos e costumes que Manuel María recolle e canta en Terra Chá en restos dunha época superada, en etnografía do pasado. E, non obstante, o libro conserva indemne a súa forza e a súa vixencia. Bibliografía Manuel María (Obra poética completa) I (1950-1979). Espiral Maior. Opera Omnia. A Coruña, 2001. Terra Chá. Edición de Xosé María Dobarro. Xerais. Vigo, 1984.Tarrío Varela, Anxo. Literatura Galega. Aportacións a unha Historia Crítica. Edicións Xerais. Vigo, 1994. Escolma Terra Chá A Terra Chá somentes éun pobo aquí, outro acolá,mil albres, monte raso,un ceo chumbo e tráxicono que andan as aves a voar.O resto é soedá. Dimensiós Ollada a Terra Chá dende as alturasé semellante a un mar en calma:Para medila só valen dúas mensuras:¡ferrados de corazón, fanegas de alma! O ceo O ceo na Chaira é alto e fero:semella talmente un desespero.As nubes andan a correr deprisae tápanlle ó ceo a súa sorrisa.¡A terra homilde está deitadaollando o ceo sen pedir nada! Home Ó home da Terra Chánon se lle oe cantar.É home moi de verdá,mesurado no falar.É home de moita calma,sufrido e traballador:Quéimalle no vrao a almaun duro sol feridore no inverno viráa esmorecerlla a xeada.¡O home da Terra Cháten a alma mancada! Cás A noite é un medo escuro.Andan os cás a ladrarcon un ouveo tan duroque non deixa de soar.O ouveo dos cás pon medonas noites da Terra Chá.¡Semella un agoiro inquedoque chega do máis alá!. Pan O pan centeo é un tesouro:semella a terra que o deu.¡É como a terra mouroporque na terra naceu..! Ríos O Azúmara, o Lea, o Anllo, o Miñoatravesan toda a Terra Chácun paso tan lento e caladiñoque aperta o corazón coa soedá.Un paso calado, quedo e lento;tan lento que semella adormecido.¡Non sei que de grave e tristurentono corazón dos ríos vai metido! O Miño O Miño é vello e é tristeiro:sempre vai mudo e vai senlleiro.No inverno semella que murmuraun segredo con forte voz escura.Un escoita, atento e esperanzado,e o vello Miño sempre vai calado. A fonte Esta fontiña encantadanon é amiga de falar.Está no chan moi calada,que non quere despertara unhas pedras velliñasque están na auga a dormir.E tamén ten por veciñas–desexa non as ferir–a unhas flores pequeniñasque logo queren abrir. Inverno Están os campos nevados,a xente xunto as lareiras,os gandos encortelladose os capós nas capoeiras.As bandadas de aves fríasa berrar polos nabales.¡Son moi pequenos os díase grandes os temporales! Gando O gando da Terra Chá é moi fermoso:ollos grandes, corna levantada;o pelo teixo, fino, moi lustrosoe o paso lento cando fai a arada.En todo o país non o hai mellor:é manso, leiteiro e comedor.¡A San Antón heino de ofrecerpra que o conserve sempre de bon ver! Porcos da ceba Eran ranchos da boa lei.Foron medrando, medrando.¡Moito me escraviceipra os poder ir cebando!Agora xa están cebados.Hai que pensar en matarporque xa van rematadosos nabos para os engrosar.¡Teremos mañá os roxóse haberá festa na casa!¡Hai que cortar os xamóse ir roxando na grasa! Louvanzas das zocas vilalbesas chamadas chinelas A gracia da abidueiraatopou o seu destino,¡fíxose zoca chinela,apreixa un pé feminino!Fíxose zoca chinelaa abidueira lanzal.¡Agora sobor da aceracanta con voz musical!A zoca xa é cancióndelgada como asubíoque aprendeu a abidueirados merlos de xunto ao río.Fíxose zoca chinelaa gracia da abidueira.¡E vai marcando na aceraos puntos da muiñeira!. Muíño roulón Anda a rolar, ledo e cantareiro,o muíño roulón sobre o regueiro.Ó pasar a invernía queda caladoe despois, todo o ano, está parado.Ten paciencia, humildade e corazóno muíño roulón, humilde e bon.¡E non lle envexa ó gran muíñoque moe todo o ano no Pai Miño! Epitafio para Xosé Crecente Vega Nada de canto existe lle era estrano.Viviu con humildade e sinxeleza.Amou, como ninguén, a natureza,a xente, os animais, o cotidiano…Gardou, soio para el, fel e tristeza.O seu canto fermoso, fondo, humano-tan íntimo, tan noso, tan cercano-púxonos, no corazón, paz e beleza.Pastor de soños foi. Flor e semente.Luz de mencer. Faísca de luceiro.Voz namorada, ti: ¡Xosé Crecente...!Escoitando ó Pai Miño silandeiro,xa da Terra Chá eternamente,coa xente súa está: no chao de Outeiro. Ó poeta Miguel Anxo Fernán-VelloTi, amigo Miguel Anxo, de Cospeito,onde é a Terra Chá longa e calada:co verbo teu –laverca namorada–dáslle á patria o canto máis perfeito.¡Que enorme corazón levas no peito!¡Que paixón poderosa e desbordada!¡Que máxica beleza deslumbrada!¡Que varón tan xentil e tan ergueito!¡Sementador de amor e fermosura…!¡Colleiteiro de luz tremelucentenos soños sen usar da mañá pura…!¡Ouh, bon galego, leal e xenerosoque pola vida vas maxicamentecomo o Támboga: lento e misterioso! Carpazas Hai carpazas por miles de milleirose coróaas a neve a propio intento;quéimaas o sol, sofren ventisqueirose falan coas lavercas e co vento.Ninguén ten dó delas, nin as garda,por iso están co medo tan xuntiñas!¡E teñen envexa da súa cor tan pardaaló enriba, no ceo, as estreliñas! Carballos ¡Carballos rexos, potentes,calados ou musicalesque loitais como valentescoas xistras e os vendavales!¡Duros carballos verdeados,petrucios e sedentarios!¡Estades na Terra Chá chantadossolemnes e centenarios!¡Como amo a vosa belezada mais baril sobriedade!¡Que sensación de fortezaollando prá eternidade!


Summary: "Oink, oink". Todo un clásico. O Xabarín Clube recibiu o Premio de Honra Ferando Rey da Academia Galega do Audiovisual na gala de entrega dos Premios Mestre Mateo que premiou o animal máis coñecido da galega.

Un porco bravo que acompaña as crianzas desde hai case dúas décadas. O 18 de abril, o Xabarín Clube fará 19 anos na televisión. Arredor de 138.000 carnés fixéronse do clube do porco bravo deseñado por Miguelanxo Prado. 60.000 crianzas pertencen ao maior colectivo de menores de 18 anos, algunhas xa descendentes das primeiras que se asociaron ao grupo liderado por un xabarín. "Somos o clube da galega/ por fuciños, por cacheiras". O programa nacía en 1994 da man de Suso Iglesias con vontade de revolucionar os programas televisivos para a infancia. E abofé que o conseguiu. Desde aqueles inicios nos que a galega se convertía en modelo e referente de nova produción audiovisual para públicos cativos, continúa no equipo o actual director, Alberto Casal, que imprimiu no programa o seu gusto pola cultura popular e, en especial, polo rock. "Escoller o porco bravo foi unha das claves do éxito. Os que estabamos na súa orixe eramos fillos dos sesenta e levamos á televisión para nenos a cultura popular. A música tivo especial relevancia e o rock do país tomou protagonismo no programa", destaca Alberto Casal, especialista en rock de produción galega. A través do Xabarín Clube graváronse máis dun cento de cancións en sete discos, nos que participaron a case totalidade dos grupos que estaban revolucionando o panorama musical galego. Siniestro Total, Herdeiros da Crus ou os Diplomáticos de Montealto son só tres exemplos de bandas que lle puxeron a súa música ao programa da xente miúda da galega. O mestre Son Goku "Son Goku funcionou como profesor de galego para os cativos. Foi dos seus mellores mestres. Agora séguense emitindo series coma Doraemon ou clásicos como Os Picapedra, ademais de ter a satisfacción de emitir os grandes heroes da banda desñeada, coma Tintín ou Corto Maltés, e tamén están recuperándose series coma Heidi ou Marco", comenta o director, arredor dos debuxos animados que toman parte nas moitas horas que o programa continúa en emisión, desta volta na canle dixital da TVG, en horarios de almorzo, xantar e merenda. "Graváronse máis dun cento de cancións en sete discos, nos que participaron a case totalidade dos grupos que estaban revolucionando o panorama musical galego" As series de animación e a música son dous dos elementos dos que se vale o Xabarín para contentar a tropa que cada día se pon detrás das pantallas. Ademais, xoga cunha clara vantaxe. Ao outro lado da pantalla o porco bravo ten sesenta mil membros do seu clube, rapazada que está unida ao programa non só por compartir tempo de lecer, senón por un carné que identifica a existencia dunha especial relación. Que pasa se unha criatura se asocia ao Xabarín? Pois que o día do seu aniversario a foto sairá na pantalla da tele e milleiros de persoas participarán da súa felicitación. Poderán tamén entrar en sorteos e concursos, mais o de meirande valor é saberse pertencente ao club da galega, por fuciños e por cacheiras. O Xabarín tamén sofre recortes; xa non se fan producións propias e redúcíronse investimentos, mais na cabeza do equipo seguen a rolar milleiros de ideas que contan botar a andar cando a treboada esvaeza. A Alberto Casal o entusiasmo de dirixir o Xabarín nótaselle na fala. "Gústame citar a Leopoldo Panero cando dicía "na infancia se vive e logo só se sobrevive". Nacín coa xeración da televisión e traballar para un programa para nenos é un reto interesante. Traballas co imaxinario colectivo", comenta. E si é certo que nese imaxinario colectivo coou xa o Xabarín Clube, e, canda el, o máis bravú do rock, un "fondo de armario" que a cada pouco abraia de novo a cativada, desde Os Resentidos ate os Diplomáticos. Cultura compartida cos pais e as nais coma aqueles Picapedra, Heidi ou Marco que seguen vivos nesta nova xeración de crianzas. Canda Alberto Casal outro nome aparece nos títulos de crédito desde o inicio. É o de Juanillo Esteban, o actor que lle cede a súa voz ao porco bravo. Un porco rockeiro polo que non pasan os anos.


Summary: A metade das persoas no desemprego levan máis dun ano sen atopar ocupación. Son 71.600, das cales case 51.000 acumulan máis de dous anos sen emprego.

O paro de longa duración atinxe en Galiza 71.600 persoas, case a metade das que están rexistradas no desemprego no noso país, 148.000. Ademais, 50.700 levan sen atopar traballo un mínimo dous anos. Galiza está no podio do Estado español de territorios cunha taxa maior de paro de longa duración (PLD). É dicir, de persoas que levan máis dun ano no desemprego. En 2018 a metade das persoas rexistradas no desemprego no noso país eran paradas de longa duración, un peso que se mantén. Unha porcentaxe que só superaba a nosa veciñanza Asturies, con 50,2%. Así pois, temos seis puntos máis de persoas en paro de longa duración que a media española (44,5%) e que a Unión Europa (45%). A comezos da crise o PLD non chegaba a 3,5 e agora está por riba de 6%. Catro de cada dez persoas no paro na Galiza levan máis de dous anos nesa situación, máis un sinal da cronificación do problema. A suma destes datos con outros que se desprenden do informe de paro rexistrado do Ministerio de Traballo publicado esta segunda feira indican que a recuperación é descoñecida en non poucos fogares de Galiza. Así, no noso país hai 54.200 vivendas con todos os seus activos no paro e 27.000 sen perceptores de ingresos. A precariedade e temporalidade do mercado laboral galego é tal que hai 226.800 persoas asalariadas cun contrato temporal, dos que 3.000 teñen contratos de tan só un día e 11.300 teñen contratos que non chegan nin ao mes de duración.