Summary: O galego "é o único idioma do Estado que non conta cunha entidade destas características", afirmou Ana Pontón, que defendeu a creación deste organismo para abrir as portas da "amplísima comunidade lusófona".

Decenas de persoas citáronse este sábado na Coruña na xornada organizada polo BNG 'Medre a lingua', un evento no que se analizou a situación actual do galego ante a política lingüística do PP. Este debate prodúcese, advertiron, "tras doce anos de aplicación do denominado decreto da vergoña, que converteu o galego nunha lingua de segunda na educación con consecuencias nefastas, como desvelan os datos da Real Academia Galega e as estatísticas do IGE". "24% dos nenos e nenas menores de 14 anos non sabe falar galego", precisou Pontón O galego, subliñaron neste encontro, é a única lingua do Estado que perde falantes, así como que a escola tornou nun axente "desgaleguizador". Algo que, afirmaron, xa empeza na etapa infantil. "24% dos nenos e nenas menores de 14 anos non sabe falar galego, e 30% non é capaz de escribilo", comentou a portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón. Acusaron ademais o Goberno popular de incumprir a lei "desde o Estatuto de Autonomía, pasando pola Lei de Normalización lingüística e até a Carta europea de linguas minoritarias", e criticaron a "falta de apoio" por parte do Executivo, cuns fondos de promoción do idioma que son "50% máis baixos que en 2009". O galego é a única lingua do Estado español que perde falantes Batería de medidas Ante esta situación, precisou Pontón, "un Goberno do BNG porá en marcha unha batería de medidas para reverter o proceso de perda de falantes, en particular das novas xeracións". Entre elas, a derrogación do decreto e "pór fin a disparates como a prohibición por lei de impartir en galego materias como Matemáticas ou Tecnoloxía, que si poden impartirse en francés, alemán, inglés ou castelán". Aliás, proporán a creación de contidos audiovisuais en galego a través dunha canle da televisión pública de temática específica para o público infantil e xuvenil, "orfo deste tipo de contidos". A isto sumarán a promoción internacional da lingua a través da creación do Instituto Rosalía de Castro, "tendo en conta que é o único idioma do Estado que non conta cunha entidade destas características". "Ter unha lingua é un valor que nos enriquece, que nos abre as portas dunha amplísima comunidade da lusofonía, e non podemos ter un Goberno na Xunta en contra do galego en lugar de traballar a favor", comentou. O galego, á cola do Estado español en recursos tecnolóxicos A xornada foi coordinada pola portavoz parlamentaria de cultura e integrante da RAG, Mercedes Queixas, e contou ademais coa participación do portavoz municipal da Coruña, Francisco Jorquera, e do lingüista Xosé Ramón Freixeiro.


Summary: O escritor é membro numerario da Real Academia Galega (RAG).

"Son membro numerario da Academia Galega: non asistirei a ningún acto no que estea presente o presidente da Xunta, Feijóo é o nome, e o seu Goberno mentres no deroguen o decretazo de exterminio do idioma galego de 2010". Conciso e directo, o escritor Manuel Rivas facía este anuncio a través da súa conta de Twitter. Un anuncio que axiña xerou comentarios nas redes sociais, na súa maioría parabenizando a decisión do escritor. Ante as preguntas de por que daba este paso, o propio Rivas respondeu que "expreso en tuit o que levo tempo facendo". O que o Goberno galego do PP denomina 'decreto do plurilingüismo' acumulou nestes anos fortes críticas, situándoo como un elemento clave na desgaleguización no sistema educativo. Informes como o do Consello de Europa apontan á necesidade da súa derrogación, unha postura que ten sido solicitada por numerosos colectivos, entidades e organismos. A propia RAG presentara un recurso contra o que se coñece como 'decretazo'. Son membro numerario da Academia Galega: non asistirei a ningún acto no que estea presente o presidente da Xunta, Feijóo é o nome, e o seu Goberno mentres no deroguen o decretazo de exterminio do idioma galego de 2010.— manuel rivas barrós (@Rivasbarrs) January 29, 2020


Summary: [ACTUALIZADA ÁS 14.40] Varios milleiros de persoas colapsaron o centro da cidade da Coruña na mañá do sábado para esixiren a retirada do ERE extintivo presentado por Alcoa e que supón o feche da factoría coruñesa e da perda de máis de 400 postos de traballo directos.

Baixo o lema "Estabilidade enerxética, futuro para a industria xa", varios milleiros de persoas percorreron o centro da Coruña na mañá do sábado contra o feche da factoría que Alcoa ten na cidade. "Isto é a guerra, Alcoa non fecha", "Enerxía solución" ou "Fóra iankees, panda de mangantes" foron algunhas das consignas máis coreadas polas persoas que responderon ao chamado dos traballadores. Juan Carlos López, presidente do Comité de Empresa de Alcoa na Coruña, esixiu ao inicio da manifestación a retirada do ERE de inmediato porque "non se pode impoñer esa solución sen negociación". "A partir da retirada do ERE, ten que abrirse unha mesa de negociación. Isto non pode parar", agregou. O presidente do Comité tamén salientou que as plantas da multinacional do Estado español son produtivas "alén do que manipula Alcoa" e denunciou que as axudas públicas concedidas á multinacional non reverteron en mellora ningunha nin nas condicións laborais dos traballadores, que xa advertiron de que non pararán de producir. Na mesma liña, apuntou que desde 1998 a 2014, A Coruña e Avilés -factorías que Alcoa quere fechar- xeráronlle á multinacional "unha riqueza de 1.490 millóns". Cartos, denunciou, que "foron investidos na planta de Arabia Saudita, Islandia e compañía". Juan Carlos López sinalou como "culpábel do ERE" a empresa, mais tamén se pronunciou sobre a "tomadura de pelo" do mercado eléctrico. "Os consumidores estamos fartos. Para os grandes intensivos pasouse de 3 millóns ao mes antes, a 6 millóns de euros ao mes agora, é un cachondeo". A empresa anunciou o feche das fábricas da Coruña e de Avilés. O ERE non lle afectaría á factoría de San Cibrao (Cervo), cuxos traballadores se desprazaron este sábado á Coruña para participar da mobilización, á que se sumaron as e os representantes políticos de todas as forzas políticas. Reaccións das forzas políticas Ao remate da marcha subiu o estrado o alcalde da Coruña, Xulio Ferreiro (Marea Atlántica), para expresar que a cidade "non deixa ninguén atrás, desde hoxe e até que isto se solucione, todas e todos somos traballadores de Alcoa". Tamén participou da manifestación o delegado territorial da Xunta, Ovidio Rodeiro, quen sinalou que o anuncio de feche representa "unha preocupación moi importante" para o Goberno galego e quen apelou a un "traballo conxunto entre as institucións". Luís Villares, portavoz de En Marea, esixiu o mantemento dos postos de traballo e reclamou perante a prensa "a devolución das axudas públicas" de se consolidar o feche "para evitar que mentres uns accionistas en EEUU se reparten 200 millóns en beneficios, aquí centos de familias queden na rúa". Villares considerou tamén imprescindíbel a modificación do sector eléctrico "para facer competitiva toda a industria". "A primeira medida é sacar a produción hidraúlica, eólica e nuclear das poxas diarias de enerxía e obrigar a que sexa vendida a longo prazo con prezos xustos e estábeis". Gonzalo Caballero, secretario xeral do PSdeG, declarou que a ministra de Industria lle trasladou que "a estratexia de traballo está centrada no mantemento dos postos de traballo". "A prioridade pasa por que non se presente o ERE e se abran liñas de acción para o que buscamos: que a planta manteña o nivel de emprego", agregou. Ana Pontón, portavoz nacional do BNG, ademais de centrar o foco de atención na defensa dos postos de traballo, puxo a ollada na reivindicación dunha tarifa eléctrica galega, "resulta inconcibíbel que nunha Galiza excedentaria vexamos como hai 400 postos de traballo en risco por culpa dunha regulamentación que só pensa nos intereses das empresas eléctricas e que marxina Galiza". "Para nós é indignante que nestes anos se vetasen as propostas para unha tarifa eléctrica galega que nos permitiría non estar hoxe nesta situación porque abarataría non só o prezo para as industrias, senón tamén para as persoas", expuxo, "temos unha electricidade pola que tamén pagamos un custo social e ambiental". A CIG insiste na tarifa eléctrica galega Tamén insistiu na tarifa eléctrica galega o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, quen defendeu a necesidade de "retomar un consenso político sobre o sistema eléctrico, en base á proposta que a CIG formula para a creación dunha tarifa eléctrica galega que permita abaratar o custo da enerxía e a implantación dunha tarifa industrial estábel, con variacións predicíbeis, á que se poidan acoller as empresas de grandes consumos baixo o cumprimento dunha serie de requisitos e que recoñeza o estatus específico deste tipo de industrias". Lembrou, ao respeito, a ILP presentada polo sindicato para lograr a tarifa eléctrica galega. Iniciativa que non prosperou pola negativa do PP.


Summary: A entidade anunciou na súa asemblea galega, que se celebrou o sábado, que o vindeiro verán ofrecerá servizos e produtos de banca: banca electrónica, contas correntes, domiciliacións…

Fiare Galiza aprobou esta fin de semana en Vigo a proposta de integración do proxecto na italiana Banca Popolare Etica, que camiña paseniño pero sen pause até a súa constitución nunha entidade bancaria completa pero con fundamentos éticos. Até o momento, Fiare actuaba como axente desta entidade no Estado Español. Na asemblea anunciouse que a entidade ofrecerá o vindeiro mes de xullo servizos e produtos de banca: banca electrónica, contas correntes, domiciliacións… Fiare Galiza aprobou a integración no proxecto por unanimidade dos 50 presentes agás dúas abstencións. A asemblea contou coa presencia do presidente de Fiare, Peru Sansia. A diferenza doutras entidades como Triodos Bank, Fiare ou Banca Popolare son cooperativas, nas que as persoas que achegan o capital social pasan a ser socias de pleno dereito. Nas asembleas da entidade decídense desde as escalas salariais das persoas liberadas ou a taxa de xuro dentro do marco estabelecido polo Banco de España. Na última parte da asemblea os asociados debateron a posibilidade da creación dunha segunda forma xurídica, separada da cooperativa pero relacionada coa mesma, que manteña a rede de redes creada durante todos estes anos e permita realizar certas actividades (parabancarias, denuncia…) que non teñen cabida na cooperativa. A cuestión é como manter a autonomía da que agora gozan as diferentes entidades territoriais dentro do Estado. Segundo Raúl Asegurado, activista de Fiare, "para a banca ética é fundamental a creación de grupos locais, o asentamento no territorio e a sensibilidade cara as diferencias culturais e sociais".


Summary: Gómez Besteiro aposta por "un Estado integral que combien equilibradamente a descentralización política coa unidade de todos os pobos", durante a ofrenda a Castelao dos socialistas galegos en Rianxo.

O secretario xeral dos socialistas galegos, José Ramón Gómez Besteiro, defendeu no Día Nacional a necesidade dunha "Galicia partícipe, como actor principal, da construción dun Estado Federal resultado dunha reforma constitucional máis necesaria que nunca; unha Galicia cun status institucional e un peso importante na organización dun Estado Federal Español". Besteiro defende unha Galicia que sexa "actor principal da construción dun Estado federal" Besteiro participou, xunto a numerosos cargos e militantes do PSdeG, na tradicional ofrenda a Castelao en Rianxo e no seu discurso apostou por "un Estado integral que combine equilibradamente a descentralización política coa unidade de todos os pobos, un Estado no que, como galegos e como socialistas, temos moito que dicir en temas como o financiamento autonómico ou o modelo territorial". O líder dos socialistas galegos, que transmitiu o "ánimo, afecto e consideración" ás vítimas de Angrois, falou dun "día de reivindicación da nosa identidade como galeguistas e socialistas". "A crise cuestionou moitas cousas e levou consigo moitas outras, pero o que non nos pode arrebatar a crise é a nosa coherencia, a coherencia co que sempre fomos e co que sempre defenderemos", asegurou. Besteiro cre que tanto o PSdeG como Castelao defenderon sempre "un proxecto político incluínte" "O galeguismo para nós, non é só unha cultura propia, unha forma de ver o mundo ou unha forma de falar e entenderse, o galeguismo para os socialistas é ante todo unha forma de organizarse como país e de afrontar retos futuros como sociedade dende a nosa propia singularidade", insistiu, tras comparar o "galeguismo de Castelo co do PSdeG", ambos, segundo dixo, "un proxecto político incluínte, que ve na unión solidaria un dos seus acenos de identidade". O secretario xeral do PSdeG lembrou que "Galicia ten o mellor capital físico e humano da súa historia, temos as mellores infraestruturas e a xeración de mozos e mozas mellor formada da nosa historia, e non obstante perdemos poboación, os mozos marchan e Galicia retrocede en todos os aspectos sociais e económicos con respecto a España e Europa". "Hoxe é o día de proxectar o que Castelao quería para Galicia, un desexo que coincide coas ideas que os socialistas galegos defendemos cada día no Parlamento, nos concellos, nas nosas vilas, nos nosos barrios; cómpre recuperar un galeguismo útil, ligado á unha economía propia de Galicia para volver a ter peso no conxunto do Estado e aumentar a nosa capacidade de protexer aos galegos como sociedade", rematou.


Summary: Amasar galletas, facer pan ou enfornar galletas son actividades polas que devecen boa parte das crianzas. As Feiras do Libro que se celebran esta primavera e verán nas distintas cidades galegas programan cursos de cociña para as crianzas.

Profesores titulados en cociña son os responsábeis de impartiren estes obradoiros que duran hora e media e están pensados para nenos e nenas de 6 a 10 anos. O programa inclúe receitas doadas e saborosas para que se afeccionen á cociña, xoguen e aprendan ao tempo. A elaboración de masas é o centro do curso, en resposta á actividade que máis lle gusta á rapazada, darlle forma á mestura que logo enfornarán.O programa de cursos polas Feiras do Libro compila as citas de Compostela o 5 de maio e Lugo o sábado 19. O 3 de xuño aprenderán a facer pizza a xente nova de Ourense e o 7 de xulllo a de Vigo. Xa en agosto será a cita anual da Coruña cos libros ao ar libre a que reciba aos cociñeiros e cociñeiras con menos idade e máis ganas de aprender.Gorros e mandís profesionais introducen a este particular alumnado nun mundo gastronómico de altura. A editorial Ouvirmos organiza os cursos despois do éxito acadado coa colección de libros "Cociña infantil e familiar", recetarios que ensinan a preparar aos máis pequenos pratos doados e imaxinativos.Muffins con chocolate e abelás ou flan de regaliz para a sobremesa, bocata en forma de cempés para a festa, pizza "Bob Esponxa" ou cornete de pavo e verduras son algunhas das receitas que se recollen nos títulos publicados até o momento. A colección completarase até un total de dez libros nos que se agardan arroces, zumes, cociña internacional ou chocolates e xeados, un pracer para o padal infantil. Como todo hai que dicilo, a colección complétase cun volumen dedicado aos peixes, eses grandes heroes sobreviventes nas mesas con comensais de menos de dez anos.


Summary: O músico e sonidista faleceu onte día 21 de agosto en terras galegas. Hoxe, nos concertos que fan parte do programa do Feito a Man, festival do que foi enxeñeiro durante moitos anos, gardarase un minuto de silencio no seu recordo.

Jon Scullard foi baixista do grupo escocés Shooglenifty, co que chega a Galiza. Estableceuse na nosa terra hai 20 anos, onde se converteu nun galego máis e nun respetadísimo enxeñeiro de son. Como sonidista traballou en grupos como Berrogüetto ou a Banda das Crechas, ademais de en salas e concertos como no festival Feito a Man ou na Casa das Crechas. O festival Feito a man e Cidade Vella, a asociación que o organiza, renderá esta terza feira tributo á figura deste escocés que marcou a vida musical compostelá dos últimos anos.


Summary: Operarios da construción que traballan na instalación dunha nova tenda de ZARA en Zurich levan 4 días de paro denunciando a explotación laboral á que, din, os somete Inditex. Denuncian xornadas laborais de 12 horas diarias e dumping salarial após percibiren 900 euros ao mes, condicións que violan os convenios colectivos do sector.

Isto é o que está a acontecer en Bahnhofstrasse (Zurich) onde arredor de 50 operarios galegos --mais tamén portugueses e andaluces-- iniciaron esta segunda feira (24 de febreiro) un paro na construción da nova tenda que abrirá ZARA na capital suíza. Através dunha filial do imperio téxtil fundado por Amancio Ortega, Goainvest, os operarios foron contratados en condicións precarias que vulneran o convenio colectivo fixado polo país. Con salarios de entre 900 e 2.000 euros ao mes --o convenio suízo polo que ha de rexerse a contratación fixa un soldo mínimo de 4.000 francos-- e xornadas laborais superiores ás 60 horas semanais (das segundas feiras ao sábado), os traballadores iniciaron unha folga para reivindicaren os seus dereitos laborais. Organizados arredor do sindicato Unia e, nomeadamente através de Xosé Manuel Abelenda, representante sindical en Suíza, aseguran que se trata dun caso de "dumping salarial" no que "a terceira fortuna do mundo está a explotar os traballadores". Após meses recompilando a documentación de ducias de traballadores, a central sindical verificou que os operarios estaban a asinar nóminas que reflectían menos horas das que en realidade traballaban. Aliás, explica Xosé Manuel en conversa con Sermos Galiza, "tiñan todo moi preparado para unha inspección". E é que a filial de Inditex obrigaba os operarios a declarar que percibían un salario maior e traballaban menos horas, "se viña o sindicato ou un inspector", subliña. "Un multimillonario non pode facer o que lle dea a gana" Trátase de "traballadores desprazados" que, de acordo coa lexislación laboral suíza, deben ser contratados segundo o fixado polo "convenio do país" á fin de "evitar que os salarios se veñan abaixo", explica Abelenda. Por esta razón, denuncian que a transnacional fundada por Amancio Ortega estaría a cometer un delito de "dumping salarial". "Non vale que sexan unha subcontrata", advirte Xosé Manuel, para que Inditex tente lavarse as mans, "a empresa é responsábel e ten que saber" o que acontece en relación cos traballadores que operan na instalación das súas tendas. Neste senso, desde Unia iniciaron unha campaña de socialización do conflito entre os estabelecementos da cidade para denunciaren o réxime de explotación laboral en que se atopan os operarios. "A xente ten que ser consciente de que un multimillonario", no concreto a 3ª fortuna mundial, "non pode facer o que lle dea a gana", denuncia Abelenda ao tempo que subliña que, "non é a primeira vez" que acontece pois "cada vez que Inditex abre unha tenda collémolos nun renuncio". De feito, neste último caso, Inditex mesmo desprazou traballadores desde a obra da súa tenda principal a outra "que tamén está parada" froito das mesmas condicións laborais.


Summary: Galiza e A Rioxa son os dous únicos territorios do Estado pendentes de aprobar o decreto de prescrición enfermeira.

O Sindicato de Enfermaría denunciou que a Galiza é, a canda A Rioxa,o único territorio no que as súas enfermeiras e enfermeiros aínda non poden indicar e usar medicamentos como as vacinas contra a Covid-19 con todas as garantías xurídicas. Transcorridos máis de dous anos e medio desde a entrada en vigor do decreto de prescrición enfermeira, Satse láiase de que as consellarías de Sanidade da Galiza e A Rioxa sigan sen aprobar a regulación que permite acreditar as enfermeiras e enfermeiros dos seus respectivos servizos de saúde para que poidan indicar e usar medicamentos sen o risco de que sexan denunciados por cometer intrusismo profesional. Isto implica máis lentitude, burocracia e ineficacia Satse lembra que o feito de que as enfermeiras destas autonomías non estean acreditadas aínda para indicar, utilizar e autorizar a dispensa de fármacos como as vacinas supón, na práctica, que calquera persoa debe ter antes unha necesaria prescrición clínica, "o que implica máis lentitude, burocracia e ineficacia". Coidados de calidade A organización sindical subliña que a tramitación administrativa pertinente para regular este asunto foi dispar ao longo dos dous últimos anos, xa que houbo comunidades autónomas que foron máis áxiles que outras, aínda que, en termos xerais, podería xeneralizarse antes para que todos os enfermeiros e enfermeiras, independentemente do servizo de saúde no que exerzan o seu labor, teñan os mesmos dereitos e garantías. Satse reclama que tanto a Galiza como A Rioxa se sumen de inmediato ao resto de comunidades autónomas e acrediten unha actuación asistencial que as enfermeiras e enfermeiros realizan de forma habitual "e que, sen dúbida, beneficia á atención e coidados que se prestan aos pacientes e ao conxunto da cidadanía", ademais de facilitar un maior achegamento do profesional e o paciente e favorecer un control máis próximo da evolución do seu tratamento.


Summary: A concelleira Avia Veira solicita unha xuntanza con Santiago Villanueva para que este dea "as explicacións oportunas".

A concelleira do BNG na Coruña, Avia Veira, vén de solicitar unha reunión co delegado do goberno español na Galiza, Santiago Villanueva, para instarlle a que dea as "explicacións oportunas" sobre a "brutal carga" policial que a policía española protagonizou contra seareiros deportivistas este sábado. Os nacionalistas seguran que a actuación policial ás portas do Hotel onde estaba concentrado o Deportivo produciuse "sen que mediase ningún incidente". Alegan que nas imaxes da TVG e en diversos vídeos pode obsrvarse como non hai nada que xiustifique unha carga. "A Policía Nacional cargou sen que mediase ningún incidente o que provocou que resultasen feridas algunhas persoas e mais tamén unha avalancha de xente que fuxía da agresión policial polo que entendemos que o delegado do Goberno en Galiza, como responsábel da actuación deste corpo, debe dar explicacións" Fontes consultadas por Sermos Galiza indicaron naquela altura que todo transcorría con normalidade até que, de súpeto, a Policía comezou a cargar contra os seareiros e seareiras. A propia Federación de Peñas do Deportivo aludiu o acontecido o sábado como un "ataque da Policía". Segundo recolle La Opinión, citando fontes da Federación, a carga comezou cando os xogadores comezaron a saudar os afeccionados.


Summary: Unanimidade de todos os sectores do persoal da USC para facer fronte aos recortes laborais. Convocan hoxe asembleas nos campus de Santiago e Lugo para preparar accións que se desenvolverán a comezo do próximo curso para mostrar a súa oposición aos recortes orzamentarios e salariais.

Asembleas nos campus de Santiago e Lugo pulsarán a opinión e prepararán un calendario de mobilizacións para o vindeiro curso coa idea de mostrar a súa oposición unánime á política de recortes do sistema universitario galego. Comezan tamén unha serie de contacto con representantes das Universidades de Vigo e A Coruña co fin de lograr unha fronte común para defender a calidade do ensino universitario, afogado polos recortes orzamentarios, salariais se de persoal. A Xunta de Persoal Docente Investigador Funcionario (PDI) e de Persoal de Administración e Servizos Funcionario (PAS) e os Comités Intercentros de PAS Laboral e de PDI Laboral acordaron por unanimidade desenvolver hoxe xoves asembleas nos campus de Santiago e Lugo co fin de mostrar a unanimidade de todos os sectores da universidade e preparar mobilizacións que previsiblemente se desenvolverán a comezos do vindeiro curso. Os recortes, segundo a presidenta da Xunta de PDI funcionario de Santiago, Alba Nogueira, son no presente ano dun 20%. O obxectivo é que das asembleas que hoxe se celebren se artellen mobilizacións para o próximo curso co fin de que os orzamentos que se comezarán a elaborar en setembro non recollan novas rebaixas nin consoliden as actuais. Segundo Alba Nogueira, "a idea é recuperar os investimentos previstos no Plan de Financiamento e non consolidar os recortes orzamentarios deste ano". Ao recorte nos salarios engádase a diminución nas convocatorias de investigación e recursos humanos, a redución nos fondos que afectan a actividades de docencia e investigación, afectando á calidade do ensino. Alertaron, nese sentido, de que ao non se repoñer as xubilacións pode haber áreas de coñecemento que non teñan cuberta a docencia. Recórrese, segundo denunciaron, a impartir certas materias por medio de profesorado afín coa perda do criterio de especialización. Desde a de Santiago están a iniciar contactos con outras Universidades co fin de facer un fronte común na defensa do sistema universitario galego.


Summary: A Deputación da Coruña vén de crear un novo premio, chamado Begoña Caamaño, para promover a igualdade de xénero. Tamén lle dará o nome de Fran Pérez 'Narf' ao certame de grupos e artistas musicais que xa vai pola novena edición.

A escritora Begoña Caamaño dará nome ao novo premio que recoñecerá persoas e iniciativas culturais e artísticas que promoven a igualdade de xénero e o músico Fran Pérez, Narf, ao certame de grupos e artistas musicais da área de Cultura da Deputación da Coruña. A vicepresidenta e deputada de Cultura, Goretti Sanmartín Rei, presentou as novas convocatorias acompañada de tres persoas moi vinculadas cos dous artistas: Uxía, Bea Caamaño e Josemari Etxaniz. "Os dous premios buscan dialogar coa contemporaneidade, que a xente nova se achegue a estas grande figuras que nos deixaron en momentos magníficos das súas traxectorias artísticas, persoas que tiñan un gran futuro que queremos trasladar ás novas xeracións porque consideramos que as súas obras deixan xermolos para que a xente nova se encardine nelas", dixo Goretti Sanmartín Rei no acto de presentación dos premios no que estivo acompañada de Uxía, que mantiña cos dous unha intensa relación de amistade e de proxectos comúns, e de Bea Caamaño e Josemari Etxaniz, irmá e compañeiro de Begoña Caamaño. A responsábel da área de Cultura da Deputación destacou o novidoso do premio Begoña Caamaño que busca recoñecer persoas e iniciativas culturais e artísticas que promoven socialmente a igualdade de xénero desde o pensamento feminista e desde o campo da cultura. "Recolle os ámbitos en que Begoña Caamaño traballou na súa vida como activista feminista e cultural, comprometida cos dereitos das mulleres e na súa faceta de escritora", explicou Goretti Sanmartín. Goretti Sanmartín: "Os dous premios buscan dialogar coa contemporaneidade, que a xente nova se achegue a estas grande figuras que nos deixaron en momentos magníficos das súas traxectorias artísticas" Pola súa parte o músico Fran Pérez, Narf, dará nome ao concurso para Grupos e Artistas Musicais da área de Cultura da Deputación da Coruña que chega este ano a súa IX edición. "Con este premio quérese recoñecer artistas emerxentes de calquer estilo musical e continúa tamén a pegada dun artista que abriu camiños para a renovación. O concerto cos finalistas terá lugar na sala Mala Testa de Santiago que nos seus inicios como Sala Nasa foi un espazo cultural moi vinculado coa figura de Narf", anunciou Goretti Sanmartín do evento final en que artistas e grupos tocan ao vivo nun acto público diante do xurado que por vez primeira se celebrará en Santiago de Compostela. Grande amiga de Begoña Caamaño e de Fran Pérez, Narf, Uxía agradeceu a "iniciativa brillante que reúne a dúas figuras referenciais e importantísimas da vida cultural galega que nos deixaron recentemente". Destacou Uxía as "grandes afinidades que tiñan xa que eran activistas da cultura, amantes do seu oficio e comprometidas co seu tempo e a súa realidade o que gustaban compartir cos demais". De Narf lembrou Uxía as moitas conversas na súa convivencia dos últimos tempos nos que naceu o proxecto conxunto "Baladas da Galiza imaxinaria" e destacou o seu "compromiso coa xente máis nova para impulsalos a que tomasen en serio o seu oficio, para establecer pontes con outras culturas. A xente máis nova admirábao por iso e por crear unha nova linguaxe musical propia". En canto a Begoña Caamaño fixo fincapé no seu papel á hora de "dar voz ás sen voz, ás mulleres silenciadas, ás que estaban nun segundo plano con protagonista masculino" e afirmou que o novo premio "acompaña o seu perfil, estaría feliz de que se recoñecesen as iniciativas de xénero a través das artes". Convidou Uxía ás novas xeracións de creadoras e creadores a se "engancharen a unha nova forma de facer, de comprender o mundo, de estar coas persoas máis desfavorecidas, no modelo de ambos que loitaron por un futuro diferente, máis xusto e igualitario" e animou a difundir as convocatorias e agrandar a memoria das dúas figuras. A irmá da escritora, Bea Caamaño, agradeceu a creación dun novo premio que, segundo valorou, "recolle a súa esencia, o que foi, o que fixo e o que quixo". "Agradezo a memoria sobre a súa figura e a súa obra que é fundamental para transmitir que a historia pode contarse doutra maneira a través dunha obra que, ademais da calidade da escrita é unha achega fundamental ao feminismo". Prazos e candidaturas O I Premio "Begoña Caamaño" nace coa finalidade de recoñecer as persoas e iniciativas culturais e artísticas que promoven socialmente a igualdade de xénero desde o pensamento feminista e desde o campo da cultura, tanto no ámbito da provincia como no galego. O certame está dotado con 6.500 € destinados a un único premio que pode quedar deserto ou ser compartido por dúas candidaturas se aí o estimara o xurado. Todas as persoas físicas ou xurídicas poderán propoñer candidaturas de persoas, colectivos, asociacións ou entidades que estean ligadas a proxectos de igualdade desde o campo da cultura ou que salienten polo desenvolvemento de actividades culturais que impliquen o seu avance social desde o traballo artístico, con residencia ou sede social en territorio galego. O prazo de presentación remata o 30 de agosto. Por outra parte, o músico Fran Pérez "Narf" dará nome ao concurso para Grupos e Artistas Musicais da área de Cultura da Deputación da Coruña que chega a súa IX edición. Poderán participar calquera grupo ou artista musical galego ou residentes en concellos galegos e os premios serán de 3.000 € para o primeiro clasificado, 2.000 para o seguindo, 1.500 para o terceiro e 1.000 para o cuarto e quinto. O prazo de presentación das solicitudes rematará o 15 de xullo.


Summary: Fillos de Breogán e Ártabros superaron os seus partidos diante de Irmandinhos e os Mecos Ogrobe.

O primeiro campionato oficial na Galiza de fútbol gaélico continuou esta fin de semana na cidade da Coruña. Tivo lugar na Cidade Deportiva da Torre de Hércules e reuniu á equipa anfitroa, Fillos de Breogán, cos Irmandinhos da Estrada, os Ártabros de Oleiros e os Mecos Ogrobe. Nesta xornada o primeiro encontro, marcado polas baixas nos dous conxuntos, gañou Fillos de Breogán a Irmandinhos por 4 goles e 10 puntos (22 puntos en total, xa que o gol vale tres puntos) contra tres puntos dos estradenses. Aínda así, nos primeiros compases do encontro, os Irmandinhos chegaron a ir gañando por 2-3. As fotografías que ilustran este artigo son deste partido. O outro encontro desta xornada enfrontou a Mecos Ogrobe, equipa que se estreaba, ante os Ártabros de Oleiros. Os grovenses son o conxunto con media de idade máis baixa do campionato e os oleirenses o que ten un equipo máis veterano. Malia que o ímpetu dos Mecos lles serviu para poñerse por diante no marcador nos primeiros minutos de partido, os Ártabros tiraron de oficio e dureza no xogo e gañaron por 18 (3 goles e 9 puntos) a 11 (3 goles e 2 puntos). Fillos de Breogán lideran a clasificación provisional con catro puntos e no último posto están os Irmandinhos que aínda non gañaron ningún partido. Fotos: Kamy Fernández


Summary: O obxectivo agora é "dobregar a curva", di o ministro de Sanidade.

O ministro de Sanidade, Salvador Illa, informou onte de que xa se alcanzou o "pico" da pandemia do novo coronavirus, polo que o obxectivo que marcan as autoridades sanitarias para esta semana é "consolidar" a segunda etapa na loita contra a COVID-19, é dicir, "dobregar a curva de novos contaxios". Illa congratulouse polos datos feitos públicos durante a xornada de onte, cando se detectaron 3.477 novos casos, é dicir, 2% de incremento a respecto das cifras do pasado domingo. Ademais, tamén destacou a subida de 6% no aumento de doentes recuperadas, así como que crecese en 3% o número de persoas falecidas. "Son uns datos que nos permiten confirmar que superamos xa a primeira fase da epidemia, alcanzando o pico", resaltou, agradecendo o "magnífico comportamento" da cidadanía con respecto ás restritivas medidas que impuxo o Goberno español desde o decreto do estado de alarma, así como ao persoal sanitario polo seu labor en primeira liña contra a COVID-19. A pesar destes datos positivos, Illa lembrou que o Estado español "segue en fase de confinamento". "Non iniciamos ningún proceso de desescalada nin finalizaron as restricións á circulación das persoas", insistiu o ministro, quen sinalou que a volta ao traballo de actividades non esenciais transcorreu con "normalidade". Neste sentido, defendeu que o Goberno vai ser "moi cauteloso" na relaxación progresiva das medidas. "Imos analizar día a día como vai avanzando a enfermidade, sempre en base á evidencia científica. Hai moitas zonas de incerteza neste virus. En base á evidencia das expertas, imos tomar as decisións, respectando sempre ao máximo posíbel os dereitos e liberdades de todas as cidadás, e analizando todos os posíbeis escenarios", engadiu. Finalmente, o ministro insistiu na "necesidade" da colaboración entre todas as Administracións, en especial Goberno e comunidades autónomas.


Summary: O pasado 21 de marzo tivo lugar o día internacional do Síndrome de Down, afección que por primeira vez conta cun día exclusivamente propio. Hoxe en día xa é habitual ver a mozos e adultos con este síndrome ou outras discapacidades, traballando en empresas ordinarias, estudando en institutos e colexios ou formando incluso as súas propias familias. Estes resultados non son una casualidade. Son o froito do traballo de fundacións coma a Down Compostela, que se constituíu oficialmente no ano 2006 coa finalidade de mellorar a calidade de vida das persoas con Síndrome de Down ou outras discapacidades intelectuais

O pasado 21 de marzo tivo lugar o día internacional do Síndrome de Down, afección que por primeira vez conta cun día exclusivamente propio. O Síndrome de Down é un trastorno xenético causado por unha copia extra do cromosoma 21 (ou unha parte do mesmo) en lugar dos dous habituais (trisonomía do par 21). Este trastorno é o responsable das alteracións de tipo morfolóxico, bioquímico e funcional que se producen en diversos órganos, especialmente no cerebro, durante distintas etapas da vida. Numerosas fundacións traballan con persoas que padecen este trastorno en todo o mundo. En Santiago de Compostela destaca a fundación "Down Compostela" que o pasado 21 de marzo celebrou o día internacional do Síndrome de Down dunha maneira moi especial. A fundación instalou dúas mesas informativas no Hospital Clínico de Santiago de Compostela e na praza do Toural. Estas mesas estaban constituídas por integrantes da fundación e traballadores da mesma. Os novos usuarios da fundación tamén participaron mediante a lectura do Manifesto do Día Mundial do Síndrome de Down, que tivo lugar ás 11 da mañá no Pazo de Bendaña. A actividade da fundación finalizou ás oito co acto máis importante, a entrega de premios Down outorgados a Sofía Cebro Seijo, Julio Castro Marcote e ó Concello de Santiago. A entrega de chapas conmemorativas ó largo do día foi constante. "Down Compostela" constituíuse oficialmente no ano 2006 coa finalidade de mellorar a calidade de vida das persoas con Síndrome de Down ou outras discapacidades intelectuais Hoxe en día xa é habitual ver a mozos e adultos con Síndrome de Down, ou outras discapacidades, traballando en empresas ordinarias, estudando en institutos e colexios ou formando incluso as súas propias familias. Estes resultados non son una casualidade. Son o froito do traballo de fundacións coma a "Down Compostela", que se constituíu oficialmente no ano 2006 coa finalidade de mellorar a calidade de vida das persoas con Síndrome de Down ou outras discapacidades intelectuais. Esta fundación está integrada pola Asociación Down Compostela, o Concello de Santiago de Compostela, a Universidade de Santiago e a Cámara Oficial de Comercio, Industria e Navegación de Santiago de Compostela. Só con esta unión de esforzos pódense conseguir grandes metas. Down Compostela leva a cabo diferentes actividades para os usuarios da asociación. Algunha delas é o inicio nas novas tecnoloxías, nas que as persoas que padecen síndrome de down afianzan mellor o aprendido cando o soporte é visual. Mediante este programa os rapaces e rapazas adquiren, a través de medios tecnolóxicos, contidos escolares e de formación profesional que lles serán de grande axuda no seu futuro próximo. Os usuarios de Down Compostela necesitan a supervisión de alguén que entenda de materia tecnolóxica, e o gran problema destas actividades é que a maioría dos responsables destas persoas non teñen capacidades dixitais. A asociación tenta introducir aos pacientes ás novas tecnoloxías para que poidan axudar aos usuarios na casa e así avanzar e aproveitar a as vantaxes que ofrecen. A inserción laboral é outras das actividades das que se ocupa a asociación Outra das actividades das que dispón esta asociación é a psicomotricidade. A través de esta actividade os rapaces adquiren un dominio consciente do propio corpo, das nocións espaciais e temporais e da súa impulsividade. Este programa axuda os integrantes de Down Compostela a interiorizar conceptos relacionados coa linguaxe, matemáticas, conduta, expresión corporal, etc. A inserción laboral é outras das actividades das que se ocupa a asociación. O Emprego con Apoio é un modelo de integración social que xorde ante a necesidade de loitar polos dereitos e intereses destas persoas. Finalmente estas persoas acaban conseguindo unhas destrezas, habilidades e capacidades que facilitaranlle no futuro o seu desenvolvemento integral como persoas en sociedade. As persoas con Síndrome de Down son capaces e demóstrano cada día A axuda e a confianza depositada nas persoas con Síndrome de Down por parte desta fundación xunto co constante esforzo realizado por estas persoas fixeron posibles os logros actuais. As persoas con Síndrome de Down son capaces e demóstrano cada día. A fundación pon en marcha numerosas e variadas actividades para as persoas que padecen este trastorno. Estas actividades constitúen o Servizo de Promoción da Autonomía Persoal (SEPAP), que conta con programas con máis de 10 anos de experiencia, os cales prestan unha atención integral tanto a persoas con discapacidade como ás súas familias. A psicóloga que dirixe estes programas é Marta Rodríguez Lorenzo. Grazas aos coidados e á atención actual, as persoas con Síndrome de Down poden sentirse coma outra persoa calquera. Todos somos iguais e iso é algo que convén recordar máis a miúdo. Os discapacitados son capaces coma ti e coma min. Asociación Down Compostela


Summary: A Asociación Abeiro e a Asociación Animalista Libera esixen unha auditoría para aclarar os erros denunciados, que nalgúns anos roldan os 600 animais.

A Asociación Abeiro e a Asociación Animalista Libera continúan denunciando a xestión que nos últimos anos se vén realizando no refuxio de animais de Bando. As dúas entidades esixen unha auditoría para aclarar os desfases que segundo eles se producen nos rexistros de entrada e saida de animais. Abeiro e Libera denuncian por exemplo que nos anos 2007 e 2009 hai desfases de ata 592 animais, como sucede co capítulo das saídas: o informe anual de 2009 sinala 631 saídas, pero sen embargo o resumo contido na documentación dous anos despois ofrece un dato ben diferente: 1123 animais. Para os animalistas o feito de que a comparativa de informes anuais co informe co balance do período 2005-2010 teña tal baile de números amosa "a necesidade de auditar as contas da Fundación Refuxio de Animais", pois "resulta estraño que aparezan e desaparezan seres vivos segundo o escrito que se revise". Os dous colectivos cualifican de a xestión que realiza a dirección do refuxio de Bando como "pésima" e cun carácter "moi errático". Afirman que nos últimos dias mantiveron contactos con algúns membros do padroado co obxectivo de poñelos ao tanto da situación que se está a denunciar e "das condicións en que foron expulsados varios voluntarios e da necesidade de realizar un rigoroso estudo económico da xestión".


Summary: O código penal é moi explícito ao respeito. Serán reos do delito de rebelión "os que se alzaren violenta e publicamente", artigo 472. Esta circunstancia -a violencia- non concorre no caso catalán. O único que ten habido é unha votación parlamentar sobre a vontade de construír unha República.

O fiscal xeral do Estado, José Manuel Maza, acaba de interpor senllas querelas por rebelión, sedición e delitos conexos -prevaricación e malversación- contra os membros do Govern e os integrantes da Mesa do Parlament que admitiron a trámite a proposta de resolución sobre a independencia votada no Pleno do Parlament a pasada sexta feira. Maza compareceu perante a imprensa esta segunda feira para dar leitura a un breve comunicado sen se submeter ás perguntas dos meios. A querela ao Govern apreséntase perante a Audiencia Nacional, mentres que a denuncia á Mesa se formaliza perante o Tribunal Supremo, sendo que os seus integrantes conservan aínda o seu aforamento ao seren moitos deles membros da Deputación Permanente do Parlament (Puigdemont, Junqueras e os consellers terían perdido o foro especial ao seren destituídos por Rajoy). Maza dixo que nos próximos días as persoas denunciadas terán de prestar declaración con vistas á hipotética imposición de medidas cautelares, que non precisou. Cabe lembrar a este respeito que os líderes dos colectivos soberanistas Jordi Sànchez e Jordi Cuixart cumpren prisión preventiva incondicional após seren denunciados por un delito de sedición. Rebelión O delito con maior carga punitiva que pende sobre os membros do Govern é o de rebelión. Porén, destacados xuristas -e até o inspirador da redacción deste artigo no código penal, o ex dirixente de IU e PSOE Diego López Garrido- afirman que non se pode imputar rebelión ao executivo de Puigdemont. E con efeito unha leitura do artigo 472 do código penal basta para ver que non é de aplicación neste caso ao non concorrer o requisito da violencia. O artigo reza así: "Son reos do delito de rebelión os que se alzaren violenta e publicamente para calquera dos fins seguintes", e entre eses propósitos cítase explicitamente a declaración de independencia (ponto 5 do artigo). Mais é obvio que ningunha das actuacións do Govern non procés estivo conducida pola violencia, algo que a contraparte española -dada a forma en os corpos e forzas de seguridade do Estado tentaron impedir o exercicio do voto no referendo do 1 de outubro- en ningún caso pode argumentar.


Summary: A tese de doutoramento da pedagoga Rosa María Rúa, da Universidade de Vigo, afonda nesta cuestión.

A pedagoga Rosa María Rúa vén de presentar a tese de doutoramento Abuso sexual Infantil: detección e afrontamento por parte do profesorado de Educación Secundaria na Galiza, dirixida pola profesora Carmen Verde, da Facultade de Educación e Traballo Social do campus de Ourense da Universidade de Vigo (Uvigo). "O obxectivo desta tese foi investigar se o profesorado de Educación Secundaria da comunidade autónoma de Galicia ten coñecementos e a formación suficiente sobre abuso sexual infantil, así como a súa capacidade de afrontamento na súa detección e notificación", apunta a autora, licenciada en Filosofía e Pedagoxía. A experiencia do abuso sexual infantil, afirma, "é un suceso traumático e ten un carácter especialmente negativo para as vítimas por estar causado deliberadamente polas persoas que debían protexelos e non agredilos". O colexio La Salle abre unha investigación interna sobre os abusos sexuais a crianzas Na súa tese, Rúa empregou varias técnicas de investigación, explican desde a UVigo: "Unha revisión sistematizada para analizar de que forma se abordou o abuso sexual infantil na literatura especializada, entrevistas para obter valoracións expertas sobre a materia e un estudo realizado mediante un cuestionario a unha mostra de 478 profesoras e profesores de centros públicos e concertados de Educación Secundaria na Galiza". O estudo, detalla, "arroxa unha porcentaxe moi baixa (37,3%) do profesorado" que afirma saber como actuar ante o abuso sexual a un menor de idade, o que indica que a meirande parte deste colectivo (63%; seis de cada dez) "non sabe como abordar a cuestión". Condenado o cura dos Salesianos de Vigo que abusou sexualmente de seis menores Os resultados reflicten que 85,8% das persoas participantes no cuestionario opinan que o profesorado pode contribuír a detectar o abuso sexual infantil, e 87,4% manifesta un total acordo no papel do centro educativo na protección do menor de idade fronte ao abuso sexual. "Observamos un acordo unánime en sinalar o profesor como a persoa máis indicada de todos os profesionais do medio escolar para detectar que un menor está a ser abusado sexualmente", sostén a pedagoga, agora xa doutora pola UVigo.


Summary: A crítica de cinema desta sexta feira aborda un filme de ciencia ficción con trasfondo social: Elysium.

ELYSIUMAno: 2013Duración: 109 min.País: Estados UnidosDirector: Neill BlomkampGuión: Neill BlomkampMúsica: Ryan AmonFotografía: Trent OpalochReparto: Matt Damon, Jodie Foster, Sharlto Copley, Alice Braga, William Fichtner, Diego Luna, Talisa Soto SINOPSENo ano 2159 o planeta Terra está superpoboado e con graves problemas de contaminación. Os ricos viven na órbita da Terra nunha construción chamada Elysium onde teñen todo o que precisan, mentres que a clase baixa trata de sobrevivir no ambiente hostil da Terra. Sempre que poden tratan de emigrar a Elysium pese á dura política contra a inmigración da gobernante Rhodes (Jodie Foster). Tras un accidente mortal, Max (Matt Damon) acepta un perigoso traballo que pode significar a súa salvación e de paso a dos menos favorecidos. CRÍTICA"Elysium" é herdeira directa de "Distrito 9", a anterior e primeira película do surafricano Neill Blonkamp. Posúe elementos moi similares que nos evocan a aquela: un futuro cunha sociedade en decadencia, guettos onde meter a clase social inferior, efectos especiais realistas e un protagonista que evolúe e muda. Isto, máis que ser un hándicap, amósanos a obsesión do director por un peculiar universo de ciencia ficción que xa plasmara nos seus primeiros traballos en varias curtas e que axudaron a que Peter Jackson lle financiara a súa primeira longametraxe. Volta a contar cun director de fotografía de confianza, Trent Opaloch, que a pesar de non ter unha marcada traxectoria ás súas costas, dá realismo a cada secuencia cunha fotografía luminosa e diferente. Tamén conta co seu actor fetiche, compatriota e amigo Sharlto Copley, que xa fora o protagonista de "Distrito 9", pero que aquí aparece nun papel secundario en detrimento dun inspirado Matt Damon; que vende máis e que, coma unha sorte de Serpe Plissken, tentará cumprir unha misión para así salvar a súa vida infectada por unha mortal radiación. Porén, a Copley resérvalle o papel máis agradecido de todos: o malo. E a verdade e que fai un malo moi convincente e que eclipsa os demais en canto sae a escena. Completan o reparto a tamén estrela Jodie Foster, a brasileira Alice Braga e o mexicano Diego Luna. Canto a nacionalidades, Blomkamp, orgulloso da súa ascendencia e aínda que estea nacionalizado canadense, logra meter a bandeira surafricana en canto pode. Nesta ocasión nun helicóptero. A trama do filme supón unha loita de clases na que uns poucos viven nunha especie de paraíso na órbita da terra chamado Elysium. Alí teñen todo o que precisan, mesmo unha sanidade gratuíta e de calidade que pode curar calquera enfermidade. Pola outra banda, están os cidadáns de segunda que viven na Terra traballando e loitando por sobrevivir cunha sanidade moi precaria. Moitos tratan de acceder a Elysium en pateras espaciais para curar os seus fillos/as ou buscar unha vida mellor, pero teñen que conseguir un código de barras válido implantado na súa pel. O goberno actúa coma un estado terrorista activando exconvictos e robots asasinos que obedecen as súas ordes cando se aprecia no pobo algún pequeno indicio de que queren recuperar a igualdade social. Neste tipo de xénero sempre é de agradecer que a través dunha suposta ciencia ficción nos mostren a sociedade actual tal e como é. A trama do filme supón unha loita de clases na que uns poucos viven nunha especie de paraíso na órbita da terra chamado Elysium. A película non supera a "Distrito 9" canto a narrativa e mesmo patina un pouco no desenrolo, mais ten o que todo bon amante do xénero demanda. As escenas de loita lembran ás de "The Hunted" (2003, William Friedkin) e hai que resaltar por riba de todo uns efectos especiais de resultado moi realista. Todos os deseños saen directamente da mente de Blomkamp que, se se segue o seu traballo desde as súas primeiras curtas, repite elementos en cada unha das súas creacións. Desde mozo xa fora un apaixonado do deseño de máquinas e da animación en 3D. Nas súas películas trata de fuxir das escenas rápidas e precipitadas onde case non se ve nada (véxase "Star Trek, na escuridade" coma exemplo) e detense con detalle no funcionamento das máquinas, naves, artefactos e robots. Algo indispensable en toda boa película de ciencia ficción que se prece. Toda a imaxinería visual que ten Neill Blomkamp ben o poden elevar á categoría de marca da casa e visionario do xénero dentro duns anos ou ben arrastralo aos infernos se non sabe canalizala nos seus diferentes traballos. Por certo, o ano que vén ten previsto estrear outra película de ciencia ficción, desta vez con toques de comedia e tamén con Copley de protagonista. Pinta ben.


Summary: Cheikh Fayé (Gade Escale, Senegal, 1962) era mestre en Dakar antes de emigrar feitos os corenta. Entrou en Europa como turista, logo foi ilegal e desde hai un tempo espera a nacionalidade. É unha desas persoas as que o Estado define "en situación de exclusión social". E desde aí escribe. Primeiro un blogue, agora un libro: Ser Modou Modou, editado pola ASPG. Modou Modou é o nome xenérico co que se coñece a un inmigrante africano a este lado do Mediterráneo. A terza feira día 11, Cheikh Fayé, colaborador de Sermos, presenta o libro na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, na Coruña.

-Que esforzo require publicar un bloge e despois un libro desde unha situación, como a súa, de precariedade? -Non sei que esforzo necesitarán outros, eu precisei axuda, entre outras razóns porque non podo permitirme nin ter un computador nin unha conexión a Internet. Todo foi a raíz da miña exclusión da lista electoral do BNG da Coruña nas municipais de 2015. Eu coñecera Xosé Manuel Carril unha tarde que nos citamos con el varios inmigrantes senegaleses. Daquela tiñamos problemas coa Policía Local, e Carril, que era concelleiro, fixo de intermediario e facilitounos as cousas. Pensei que había que comprometerse como parte da nosa integración. Pero a Xunta Electoral dixo que eu non podía ser candidato, e tampouco Djiby Fall, outro senegalés, porque non tiñamos a nacionalidade. -Xa a conseguiu? -Non. Levo catorce anos vivindo aquí. En setembro de 2015 puiden por fin solicitala. Estou esperando desde entón. -A que se dedica? -Vivo da venda ambulante como moitos dos senegaleses desde a crise. Meu último contrato de traballo foi en 2010. Dun mes. Antes traballara na ferralla, pero a empresa fixo un ERE. Xa non se escoita falar diso, non? A min hoxe paréceme que foi unha manipulación das leis para roubar aos traballadores. Case todos os que pasaron por unha cousa desas ficaron despedidos. -Cando escribe? -Pola noite, na casa. Se non teño que saír cedo pola mañá, quedo esperto até tarde, collo un bolígrafo e un caderno e reflexiono. Quería contar cousas sobre nós, os emigrantes. Ao principio foron saíndo cuestións máis políticas, pero despois xa empecei a falar de cousas da vida cotiá. Un lector do blogue, un próximo, tivo a idea de que aquilo podía servir de base para un libro e facilitou o contacto coa editora. -O libro fala de cuestións sociais e económicas, pero tamén da familia e dos sentimentos. Como se se fose abrindo pouco a pouco… -Pois pasou que fun collendo confianza. O blogue ten algún lector que anota comentarios, despois chamáronme para dar unha charla nun clube de lectura nas Pontes, logo nun colexio, e logo entrevistáronme un par de veces en emisoras de radio. Para calquera é máis fácil opinar sobre os problemas sociais que contar intimidades. Eu son lector diario de prensa, é parte do esforzo que fago por integrarme para intentar comprender o que pasa neste país e no mundo. -O libro está cheo de referencias a heroes da cultura e da historia de Senegal, coetáneos, pero o máis citado é Léopold Sédar Senghor. Quen é para vostede Senghor? -Sobre todo foi un gran humanista. E o pai da patria senegalesa. Foi quen de superar as divisións étnicas e relixiosas e ser o presidente de todas e todos nós. Era un católico que gobernou un estado con máis de 90% de poboación musulmá. El trouxo a paz ao país. Só hai unha figura equiparábel nesta época, Cheikh Anta Diop, un intelectual de múltiples dimensións. Os sesenta e os setenta do século pasado eran os tempos do panafricanismo. Eles dous estaban na vangarda daquela visión. Nasser tiña unha visión parecida, pero desde a África branca, un panarabismo. Se falamos de heroes do panafricanismo, a liña continúa con Thomas Sankara. Foi asasinado. Hoxe queda pouco do legado de Senghor, Diop ou Sankara. -Pero foi Senghor quen deixou a porta aberta ao que chamou diálogo entre culturas. -Nalgún momento do libro explico o seguinte: Sedar Senghor buscaba o recoñecemento por parte do antigo amo, Diop buscaba o recoñecemento por parte do outro. En calquera caso, digo que ambos querían chegar ao mesmo punto: reclamábanse iguais e reclamaban a fraternidade dos homes. Os dous estudaron en Francia e casaron con francesas e tiveron fillos franceses. Eles experimentaron ese diálogo. Pero aquel foi un diálogo de elites. Por abaixo non o hai. Seguramente eles soñaron con velo. -Ti ves por aquí algún achegamento nese sentido? -Nunha charla que dei nun colexio de Monte Alto sorprendeume que nenas e nenos de tan curta idade tivesen viaxado polo mundo. Iso é enriquecedor. Coñecernos. Iso nos achega, pero inda non é diálogo. Eu creo na cultura como ferramenta para terminar coas tensións no mundo, e máis nesta situación de crise económica. Dese diálogo deberían estar tratando os parlamentos, e non de cuestións de seguridade e peches de fronteira. -Cara onde debería conducir ese diálogo? -Cara unha civilización verdadeiramente do universal, como dicía Senghor. Paz, concordia e boa convivencia. Pero o capitalismo non podería resistir algo así, claro. No fondo, debaixo de todas as cuestións sociais e culturais están as relacións económicas. -Tamén na cuestión do conflito lingüístico, no que parece que hai paralelismos entre o wolof e o galego? -O wolof é a lingua popular diante do francés da administración. Cada unha delas fica en ámbitos diferentes. O wolof fálase na familia, pero non ten escrita. Hai outro conflito, que é o do wolof que se impón a outras linguas étnicas minoritarias. Senghor non chegou a poñer en dúbida o francés como lingua da administración, pero quixo ter unha lingua nacional, mais non foi quen de convencer as diferentes etnias e deixou que as súas linguas competisen entre si. No caso da Galiza, o que me parece é que nas familias hai esta ruptura da transmisión que tanto preocupa, e pese a que o galego ten unha ampla produción como lingua de cultura non se está a promover a cultura en galego. Visto desde o wolof, xa nos gustaría ter algunha das fortalezas que ten o galego. Supoño que ao revés pasa o mesmo. -Máis a súa lingua de integración no país non foi a lingua do país. -É curioso. Os compañeiros no traballo ou os clientes nas feiras, o habitual é que o primeiro que che falen sexa en galego. A Administración non, e os cursos de integración son en castelán. -Faloulle xa a Matou, a súa muller, á que lle dedica un fermoso poema, que se publicara por fin o libro? -Na casa saben que se acaba de publicar. Pero inda non o recibiron. A única resposta que recibín de alá foi a dun amigo, Mamadou, que soubo da publicación a través do facebook duns amigos, que me di: "non entendo nada do que dis, pero seguro que está ben o que dis". -Gustaríalle seguir escribindo e publicando? -Gustaríame gañar cada mes algún diñeiro para enviar á familia. Alá hai quince persoas que esperan por eses cartos. Pasa en cada familia. O outro día lin que nós somos o estado do benestar daquelas persoas. É iso. -Segue tendo intacta esa coraxe da que lle fala a seus fillos nun dos textos? -Fai falta coraxe, si; e tamén mounge, paciencia. Isto escribino no blogue pero non deu tempo a metelo no libro: "Vexo a miña familia unha vez ao ano se teño un bon ano, viaxo polas feiras e durmo sobre cartóns faga frío ou calor. Aprendín a ser paciente desde que saín da aldea para estudar. Meus pais non sempre podían mandar cartos e ás veces fun ao instituto sen comer. Cada ano que pasa teño máis paciencia (mounge). Teño a conciencia máis clara do que pasa, de cada situación da vida. A paciencia non é sentar a esperar".


Summary: Até o de agora inscribíronse 1.300 corredoras

O Concello da Coruña presentou na xornada de onte unha nova edición da carreira C21: o Media Maratón. Esta será a primeira proba destas características que se desenvolva tras dous anos de interrupción por mor da pandemia e tras o progresivo regreso das carreiras populares ás rúas herculinas. A concelleira de Deportes, Mónica Martínez, foi a encargada de presentar as principais características deste certame, que se levará a cabo o 13 de febreiro a partir das 9.30 horas e que contará cun percorrido homologado pola Federación Galega de Atletismo (FGA), representada neste evento polo seu presidente, Isidoro Hornillos. Será unha proba a unha soa volta, a diferenza das anteriores edicións, cando se percorría un circuíto a dúas. A maiores, esta será a segunda vez, logo da edición do 2015, na que a C21 se desenvolva nun único traxecto, co obxectivo de mellorar aínda máis as características de rapidez tan propias dun evento que naceu o 21 de xuño do 2009. A saída e a meta estarán situadas na zona do Obelisco, no Cantón Grande, lugar desde o que se presentou a carreira. Do mesmo modo que ocorreu coa súa irmá pequena, a C10, unha das novidades do circuíto en 2022 será o seu paso polos peiraos do Porto, que este ano quedarán abertos á cidadanía. Tamén é inédito o paso pola céntrica rúa de San Andrés, en pleno proceso de transformación nun bulevar peonil. O trazado completarase co habitual percorrido desde O Parrote até Oza, ampliándose nesta ocasión cun tramo que seguirá a antiga beira do río Monelos. Obxectivo: esnaquizar o récord da proba A gran meta do C21 neste regreso será tratar de rachar co récord da proba, estabelecido nunha hora, dous minutos e 30 segundos na categoría masculina e 1.11.16 na feminina. A persoa que o consiga, tal e como anunciou a organización, recibirá 1.000 euros de premio. Até o de agora o Concello coruñés confirmou a inscrición de "máis de 1.300 participantes", aínda que xa está aberto un segundo prazo para apuntarse e que se estenderá até o 6 de febreiro -a un prezo de 30 euros-, ao que sucederá un derradeiro e extraordinario até o 8 do mesmo mes cun custo para esas persoas inscritas de última hora de 40 euros.


Summary: Na Galiza consómese moita cervexa (arredor de 32 litros anuais per cápita segundo dados tirados do INE),mais tamén se produce e ademáis de maneira artesá seguindo receitas tradicionais. Conversamos con Valeria e Alberte ou o que é o mesmo: Menduíña. Unha empresa familiar afincada en Cangas que produce cervexa, artesá, natural e galega.

Coñécense desde hai 11 anos e a súa historia comezou na Patagonia arxentina --de onde é orixinal ela. Após traballaren noutros sectores e ver que a cousa non ía ben decidiron pór a andar unha fábrica de produción no Morrazo. Hoxe comercializan máis de 15 mil litros de cervexa e 5 variedades distintas que nos convidan a probar. De onde vén a tradición de beber cervexa na Galiza?Investigando por Internet, revisando libros e viaxando descubrimos que antes da chegada dos romanos xa se facía cervexa. Comezamos a procurar nomes, receitas .. calquera tipo de información, e botámonos a producir na casa. A xente gostaba. Cando iamos ás festas e levabamos o noso barril todos consumían. Logo, cando os sectores nos que nós traballabamos se foron deteriorando decidimos abrir a empresa basicamente como autoemprego. Que ten Menduíña que non teñan outras cervexas galegas?A nivel técnico somos os únicos que lle damos máis tempo de maduración en frío e en grandes volumes. As nosas cervexas, desde que as elaboramos até que se poden consumir, pasa entre 3 meses e 1 ano. En troca, unha cervexa industrial nun mes e medio está pronta. Os sabores redondéanse. Logo, a auga da Galiza, que é fantástica! Mesturades nas receitas innovación e tradición...Respectamos o modo tradicional na elaboración. Aínda que facemos receitas que son creacións propias, baseámolas noutras que existen e na metodoloxía alemá pois na Galiza non puidemos recuperar ningunha das receitas que supostamente facían os pobos pre-románicos. No entanto, procuramos –sobre todo nas especiais-- incorporar ingredientes propios da nosa terra para que os consumidores, amais de sentírense identificados co sabor da auga, recoñezan sabores de aquí. A Beltán ten trigo e está especiada con loureiro. Logo, a, Imperial stout, Demo Neghro leva mel e as últimas variedades que sacamos están maduradas en madeira de carballo. O noso obxectivo é que estas cervexas se parezan máis a un viño. "Aínda que facemos receitas que son creacións propias, baseámolas noutras que existen e na metodoloxía alemá" De onde veñen eses nomes?Todos teñen unha explicación. Loira, evidentemente porque é rubia. Barda vén dos bardos, os poetas celtas. Duir no idioma pre-románico significa carballo e marrón como a cervexa tostada. Asemade, para estes pobos o carballo era unha árbore sagrada e símbolo de forza. Neste senso, é a cervexa que máis carácter ten. Corma, que é a stout (negra), baséase nunha suposta receita semellante pre-románica que tamén levaba este nome. Logo, con Demo Neghro e Santa Compaña queremos facer unha serie traballando a mitoloxía da Galiza. Por último, Beltán –que contén loureiro e está pensada para o verán-- baséase na festa desenvolvida por estes pobos coa chegada do verán para celebrar a calor e a época das colleitas. Propoñedes unha maridaxe con outros produtos do país. A cervexa mellor na terraza ou na mesa?O bon da cervexa artesá é que hai un estilo para cada comida. A cervexa non é só para quitar a sede e para tomar con maníses. Mesmo hai tantas variedades que maridan mellor que o viño. O pasado ano sacamos un libro en colaboración con Radio Vigo onde achegamos propostas de maridaxe con produtos de aquí. "Aínda non somos 100% sostíbeis, mais agardamos selo nun futuro próximo" Promovedes unha produción sostíbel, quer co medio quer coa sociedade. Cal é a filosofía empresarial de Menduíña?Ao ser un produto artesán e natural procuramos ser coherentes en todo. No día a día queremos manter esta filosofía e contaminarmos o menos posíbel. Aínda non somos 100% sostíbeis, mais agardamos selo nun futuro próximo. Neste senso, actualmente quentamos a auga cunha xeradora de vapor que funciona cunha madeira prensada que se emprega nas calefacións, sobre todo en Escandinavia. Así evitamos traballar con gasoil ou electricidade. Tamén nos axudamos con paneis solares situados no tellado da fábrica. Toda a nosa maquinaria está adaptada para nós e está semi-soterrado para termos unha temperatura constante e non precisarmos ar acondicionado ou electricidade. Tamén ideamos un sistema para recuperar a auga que empregamos nun momento determinado da produción –para arrefriar o mosto. Esa auga recuperámola para limpar a maquinaria. Empregamos, tamén, deterxentes biodegradábeis e o bagazo –residuos orgánicos-- lévaos un señor dunha granxa local para alimentar o gando. Entrevista tirada do número 53 do semanario en papel


Summary: "A Festa do Avante! não é um simples festival de música", diz PCP.

O PCP emitiu feira uma nota de imprensa na qual afirma que "a Festa do Avante! não é um simples festival de música", já depois de ser conhecida a decisão do Governo de não permitir a realização de festivais de verão até 30 de Setembro. Os comunistas, porém, não dizem se a festa se vai realizar ou não. Já depois da nota do PCP, o Governo mudou o texto saído do Conselho de Ministros, substituindo a designação "festivais de música" por "festivais e espectáculos de natureaza análoga" A Festa do Avante! está marcada para os dias 4, 5 e 6 de Setembro e o PCP já afirmou que a pretende realizar. Na nota emitida nesta quinta-feira descrevem a sua festa como "uma grande realização político/cultural que se realiza desde 1976, muitos anos antes da existência daquele tipo de festivais".


Summary: Poesía e fotografía. Poesía e ilustracións. Literatura e música. As fronteiras entre os xéneros e as artes son cada vez máis etéreas, e hoxe en día eclosionan propostas que tensan os límites e ofrecen reflexións e debates sobre o mundo desde a palabra escrita, pero cun protagonismo especial doutras disciplinas artísticas. No medio desta era dixital, fálase cada vez máis dos libros como obxectos, pois o futuro reside aí.

A cultura é cada vez máis un terreo cambiante no que as distintas disciplinas, antes separadas, conflúen para xerar produtos que se definen como híbridos. Así, no eido literario emerxen nos últimos tempos propostas ben interesantes e rompedoras nas que se ensamblan as letras coa música, os versos coas ilustracións ou fotografías, e mesmo o cinema coa memoria. As creadoras e creadores da Galiza atópanse na vangarda na renovación das formas e na creación de estruturas que levan o público lector a reflexionar e a buscar significados máis alá do evidente. Para iso é, á fin e ao cabo, a literatura, non? Nese contexto de busca da orixinalidade, a poesía sitúase como unha forza emerxente na que resulta máis doado propor renovacións e novos retos estilísticos e temáticos. Todo iso fai que a poesía galega actual sexa destacada pola crítica e polo lectorado, sobre todo porque existe unha gran cantidade de poetas que xogan coa forma e que, tomando como base a aprendizaxe das que as precederon, impulsan contidos desde múltiples olladas adaptadas a este tempo cambiante. A presente reportaxe pretende centrar, pois, a ollada nunhas poucas propostas significativas do que poderiamos chamar "literatura híbrida" ou de contrastes. Cartas ás 12 Tamara Andrés e Marcos Viso forman o dúo literario e artístico Cartas ás 12, un proxecto que, segundo eles mesmos definen, "desdebuxa os lindes entre conceptos que adoitamos encaixar en solitario, pero que aquí transitan". Parten de diversas preguntas: "Que é poesía?, Que é ilustración? Que é un libro?". E, ante todas elas, Viso e Andrés propoñen que nos deixemos levar. Cartas ás 12 vén a ser un diálogo entre unha nena e o seu pai a través de cartas postais. Desa reflexión sobre o proceso creativo agromaron iniciativas como Distancias (Galaxia, 2020), un álbum no que se mesturan versos e ilustracións que nos levan por un camiño que cómpre percorrer paseniño, para dixerir o gran compoñente emocional que gardan. Distancias é, pois, un deleite para os sentidos, un deixarse caer en picado, un xogo literario de futuro. As imaxes propostas por Marcos Viso incitan a pousar a ollada sobre os obxectos do cotián, e precisamente aí é onde estes se imbrican cos versos de Tamara Andrés, o que xera unha experiencia multisensorial e de goce lento. Un pouco diso tamén se observa n"O meu baleiro (Hércules Ediciones, 2020), unha historia para público universal creada por Viso e na que se destaca a amizade como sentimento salvador, aínda que tamén alude ao sentido da perda e do abandono. Os límites tamén se alongan ao máximo en irmá paxaro (Cuarto de Inverno, 2019), unha proposta que cumpre á perfección coas características dun libro-obxecto, pois os poemas de Andrés son acompañados das potentes ilustracións de María Montes e dunha coidada edición. O libro reflexiona sobre o antes e o despois dunha relación entre dúas irmás que compartiron experiencias na infancia e que pouco a pouco van ficando á intemperie. Podería ser, entón, o relato de calquera persoa, pois a infancia sempre adoita ser territorio compartido e o paso á idade adulta semella facer estourar todo. A autora escribe neste poemario, que quedou finalista do I Premio María Victoria Moreno, sobre a vida e o pasado, cuns versos ateigados de sinceridade e de certo aire nostálxico: "trenzabamos as tardes / tras a fiestra do salón / do outro lado da cortina / todos corrían sen saber / que se dirixían / directos / cara ao impacto". Nos poemas e nas ilustracións atópanse ademais referencias ao mundo rural, un mundo ateigado de felicidade e de liberdade, mais tamén de incógnitas e de misterio. O terremoto Rial Rosalía Fernández Rial é, quizais, un dos mellores exemplos da confluencia entre disciplinas, o que demostra en Bonus Track (Galaxia, 2018), unha compilación de 22 contos tecidos con letras de cancións e derradeiras esperanzas. Tal e como ela mesma destaca: "as mellores historias comezan onde remata a melodía. Resiste. E cando a música repouse, entrará a literatura a bailar". Igualmente, a escritora de Muxía dedicou un poemario aos "sen teito", no que reivindica o dereito a seren persoas e a non sentiren medo. Co acompañamento das ilustracións de Mon Lendoiro e María José Costa Valiño "Chiña", os versos de Vinte en escena (Positivas, 2012) levan os lectores e lectoras a esa parte máis escura do ser humano, somerxida de carraxe mais tamén de beleza. Rial lémbranos que non podemos esquecer o sentido da poesía como compromiso, como instrumento que propón debates e, na medida das súas posibilidades, ofrece alternativas para a consecución dun mundo mellor, máis xusto e igualitario. Encádrase así nunha corrente que reivindica a capacidade mobilizadora desta arte tal e como ela a concibe, pois os seus poemarios teñen o poder de transmitir os sentimentos e a forma de ver o mundo das persoas que sobreviven nas rúas e que reclaman os seus recunchos de felicidade. Herdanza das vangardas Continuamos coa obra de sther f. carrodeguas, concretamente con na butaca (Galaxia, 2017), un experimento poético teatral de escrita contra o esquecemento: o das persoas que pouco a pouco perden a memoria debido á doenza do alzhéimer. A lectura de na butaca convértese, pois, nunha experiencia sensorial, na que os versos máis longos se ensamblan con palabras soltas que evocan a dor, o baleiro e a sensación de esquecemento, alén de obxectos, exclamacións e frases que se repiten até a saciedade. Libro herdeiro das vangardas, existe nel un exercicio xornalístico e memorialístico, que propón preguntas aos lectores e lectoras. Por que un día de súpeto esquecemos o que fomos? Que nos leva a non lembrar? Atópase neste na butaca un manifesto, un berro, moitos debates e reflexión. Verbas que se funden con ese sofá omnipresente, que simboliza o estatismo das persoas condenadas a non recordar as súas vivencias nin os seus seres queridos. O compromiso de Kalandraka Unha editorial que nos ofrece sempre libros que levan a poesía e a ilustración até os últimos límites é Kalandraka, sobre todo a través de dous dos certames que coorganiza, co obxectivo precisamente de fomentar a creatividade e dar cabida a novas propostas. Tal é o caso do Premio de Poesía para nenas e nenos Cidade de Orihuela, en cuxa décima edición resultou gañadora Marga Tojo con Cara de velocidade, unha proposta poética ilustrada por María Hergueta na que se fai unha alegación do día a día, do dereito de todas as persoas a soñar e buscar sempre as grandes emocións do cotián. A través dos versos e das imaxes, Marga Tojo, recoñecida tamén por outro ensaio titulado Maternidade fóra de catálogo (Xerais, 2018), fomenta a sensibilidade e o debate arredor do propio corpo, e transmite esa idea da arte como vital para demostrar que esta non ten fronteiras nin límites: "Desde que aprendín / a poñer o abrigo, / vou". Un libro, polo tanto, do que gozarán pequenas e pequenos, pero tamén persoas adultas. Fotografías da lembranza Mesturando poesía e fotografía atopamos a recente publicación de Charo Lopes, unha muller polifacética, con estudos de xornalismo, fotografía e un mestrado de literatura. Toda esta experiencia diversa levouna a crear Álbum, un poemario co que gañou o XXXV Premio de Poesía Cidade de Ourense e que vén de publicar a editorial Aira. Neste libro, Lopes indaga na intrahistoria familiar para analizar a violencia estrutural dun sistema que ataca sempre os e as máis débiles. Coa fotografía como inspiración, os versos parten da infancia e percorren distintas vivencias que, aínda non sendo orixinais, si conteñen unha profunda querenza polo propio país e pola familia e seres achegados. Tampouco pasa desapercibida a análise que a autora fai do mundo e das súas complexidades a partir dos detalles e experiencias aparentemente máis nimios, o que nos fai pensar nesta proposta coma nun diálogo perfecto entre o pasado, o presente e, mesmo, o futuro. Como a autora confesou nunha entrevista a Nós Diario con Montse Dopico, "o ressentimento nasce da ferida, de nom sentir reconhecimento e bom trato; num nível mais estrutural, da opressom. A representaçom ajuda ao autoconhecimento e ao empoderamento. Tanto individual como coletivo". O libro é, tamén, un exercicio de xustiza, de carraxe colectiva, algo que se observa desde o mesmo inicio, cando atopamos unha imaxe de Cinta Rey retratada por Amalia Álvarez no piñeiro onde fusilaron o seu fillo. As creadoras e creadores da Galiza atópanse na vangarda na renovación das formas e na creación de estruturas que levan o público lector a reflexionar e a buscar significados máis alá do evidente. Para iso é, á fin e ao cabo, a literatura, non? Coa fotografía como base da creación vén de saír do prelo Melancoholemia, vida de Mamarracho, de Antón Reixa (Kalandraka, 2020), ideado como unha construción híbrida, mestura de poesía, fotografía e ensaio antropolóxico, no que se dá cabida ás experiencias máis íntimas e dolorosas a un tempo, para desembocar nas preocupacións colectivas que atravesan o mundo de hoxe. Reixa non oculta, pois, a súa teima polo futuro do medio ambiente, o auxe acelerado do capitalismo, o feminismo e o cinismo de moitas das accións dos nosos días. Percorre tamén o libro unha continua sensación de aprendizaxe, a obriga da voz narradora de ficar quebrada e ter que recompoñerse de novo, o que fai que esteamos diante dunha proposta que transmite o seu aquel de terapia. Esa mestura con outras artes dáse neste caso de forma dupla, pois a Melancoholemia é un proxecto literario que antes foi tamén unha obra teatral dirixida por Fernando Bernués, interpretada por Pedro Brandariz e Antón Reixa, coa dirección técnica de Pako de Pin, a dirección videográfica de Antonio Segade e a música de Cachopou. Mais, que é a "melancoholemia"? Tal e como se detalla na contracapa do libro, trátase dun "pasmo. O pasmo, que é o fósil do espanto. Sabemos como lle comezou a melancoholemia a Persoa, pero non como acabará. O pasmo. O enigma da forma de ser e estar na vida". Os versos de Silvia Penas Estévez e as fotografías en branco e negro de Jesús Andrés Tejada forman o tándem baixo o que se suxeita Fronteira Paraíso (Urutau, 2018), no que se nos convida a reflexionar sobre as fronteiras, eses espazos nos que semella non existir nada e, con todo, atopamos confluencias impensábeis. E é que neses non-espazos constrúense as vidas e as nosas lembranzas e pensamentos. Remata o poemario falando da perda do paraíso e do nacemento do poema, aludindo á capacidade das palabras para nomear mesmo aquilo que xa non existe. A profundidade dos versos lévannos da man: "Así era Paraíso: / Unha serie de liñas simulando o ceo, / a casa con fiestras debuxadas, / o revestimento firme, / vistoso; / un meniño branco, / unha árbore breve, / rostros nas fotos / moitas fotos. / Todo era instante, / todo quietude; / se me movía, / o paraíso / estaba perdido". Precisamente, Penas e Tejada traballaron xuntos na creación da peza teatral Sofía e as postsocráticas, da compañía Inversa Teatro, unha obra que trata sobre a violencia machista a partir de Sócrates, Platón e Aristóteles interpretados por mulleres, co que se busca un novo logos e unha nova forma de comprender a historia que apartou as mulleres do camiño. Poesis: un encontro coa música A música e a poesía son protagonistas a partes iguais de Poesis (autoedición, 2016), o primeiro proxecto Elisabeth Oliveira no que se recollen os seus mellores poemas en catro linguas: galego, castelán, portugués e francés, nas que ela escribe, pensa e sente. Precisamente, na busca desa linguaxe universal, a autora residente en Pontevedra acudiu á música de catro grandes, como son Manoele de Felisa, Luis Quintana, Gustavo Almeida e Cédric Lezais, e a portada está composta por un cadro do artista Antón Sobral titulado Horizonte XXIV. O libro- disco conta cun prólogo da escritora galega Fina Casalderrey, quen recoñece que "estes estoupos da alma que veñen sendo Poesis e que por veces explotan coma foguetes de festa e outras, baten no peito coma tronos, mais sempre cargados de matices afectivos e detalles sensoriais que que sucan os ceos polas rúas do vento ceibe, ateigados de imaxinación".


Summary: O informe do Consello de Contas que detecta "desprazamento" de 400 millóns de euros en facturas de 2010 a 2011 amosa tamén o reparto de cartos entre a prensa, no que apenas un 11,2% do montante total se adxudica mediante unha convocatoria pública de subvencións

Unha nova irritou especialmente á cúpula do PP na primeira semana da presente campaña electoral. A saída á luz pública do informe que o Consello de Contas prepara para analizar as finanzas públicas do ano 2010 -o organismo realiza esta avaliación anualmente- no que se detecta o "desprazamento" de máis de 400 millóns de euros en facturas para o exercicio do ano 2011 provocou airadas reaccións no seo do Goberno galego e do partido que o sustenta. Ademais desa suposta enxeñaría contable o informe do organismo fiscalizador, instruído polo que fora conselleiro de Economía de Manuel Fraga, José Antonio Orza, e a cuxo contido tivo acceso Praza Pública, permite observar tamén o xeito de proceder do gabinete de Alberto Núñez Feijóo nun dos aspectos máis controvertidos da xestión dos sucesivos Executivos galegos: as axudas aos medios de comunicación. E unha ollada aos cadros económicos dá lugar a unha suma doada: en 2010 a Xunta inxectou 15,2 millóns de euros públicos en empresas privadas de comunicación. Cando retornaron á Xunta os conservadores fixérono cun programa electoral no que se comprometían a desterrar as prácticas opacas a respecto da prensa. Así, prometían que a "política de axudas aos medios de comunicación" pasaría a ter un "soporte legal, como sucede na maioría dos países europeos" e as subvencións e demais achegas económicas gozarían sempre de "transparencia". Pero a lexislatura pasou e ese soporte legal non chegou, como tampouco o fixo a prometidísima Lei de Publicidade Institucional. Por este motivo o informe do Consello de Contas semella ser a única vía para comprobar o reparto de cartos entre os medios e as vías polas que se fai. Deses 15,2 millóns de euros só o 11,2%, isto é, 1,7 millóns, se asignaron "mediante convocatoria pública en réxime de concorrencia competitiva" (Capítulo IV). O resto fixéronse en procedementos escasamente transparentes e aos que o común da cidadanía non pode acceder. Así, 2,3 millóns corresponden a "subscricións, subministración de exemplares e insercións publicitarias" (Capítulo II). Neste capítulo destaca a achega realizada pola Xunta a La Voz de Galicia, que supera os 1,3 millóns de euros, e supón máis da metade do total. O segundo xornal que máis recibe nesta categoría é El Correo Gallego, con pouco máis de cen mil euros. 55.885 euros derivan de "subvencións de capital" (Capítulo VII) e o groso do gasto, 9,65 millóns (Capítulo VI), son gastos "derivados de convenios de colaboración con distintas consellerías", isto é, da compra de espazos informativos por parte do Goberno, que inserta mensaxes propias presentadas como noticias, e tamén da contratación de anuncios publicitarios. E, quen recibe estes cartos? As inxeccións monetarias da Xunta foron parar 23 empresas de comunicación, se ben algunhas delas pertencen aos mesmos grupos empresariais. O rexistro de achegas económicas está encabezado por La Voz de Galicia S.A, que recibiu 3,5 millóns de euros, a maioría por subscricións e convenios. Para achar a cantidade total que recibe a empresa con sede en Sabón cómpre sumar os cartos recibidos pola súa división de internet, Canal Voz (277.839 euros) e pola Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre (243.120 euros). A suma acada, deste xeito, os 4 millóns de euros. A este montante hai que engadirlle, ademais, o que recibiu non na súa calidade de medio de comunicación, senón como "empresa privada", 655.628 que dan lugar ao resultado de 4,6 millóns de euros nun só ano. Non é La Voz a única cabeceira á que a Xunta lle achegou fondos públicos a través das diferentes empresas do grupo ou por vías diferentes: a de "medios de comunicación" e a de "empresas privadas". Así, por exemplo, Faro de Vigo ingresou 1,15 millóns como medio e 233.519 euros máis como empresa, e a Editorial Compostela -editora de El Correo Gallego- recibiu 1,6 millóns na súa empresa matriz por ser un medio, 205.585 a través da súa filial Código Televisión e 276.121 euros máis como "empresa privada". O Grupo El Progreso recibiu algo máis de 2 millóns, ben directamente ou pola actividade informativa de Diario de Pontevedra, a Axencia Galega de Noticias ou De Luns a Venres. E La Región algo máis de millón e medio a través da cabeceira ourensá e do Atlántico Diario. Na lista, que só recolle os medios que recibiron máis de cen mil euros, chama a atención a completa ausencia dalgunhas cabeceiras coma El País ou o Xornal. O reparto do último ano do bipartito Pero, son inéditas estas prácticas ou exclusivas do Goberno do PP? En sentido estrito, non. Unha ollada ao informe do Consello de Contas correspondente ao ano 2008, o último completo do mandato do bipartito, amosa que o Executivo de PSdeG e BNG tamén distribuía cantidades nada desprezables entre os medios. Daquela os fondos repartidos chegaron aos 25 millóns de euros entre 38 empresas de comunicación, dos que o 11,6% se repartiron pola vía das subvencións públicas e, o resto, polos devanditos procedementos opacos (subscricións, convenios e publicidade). Á hora de comparar co ano 2010 un dos primeiros datos que coinciden son os nomes das principais receptoras de axudas e as contías destas. Así, como en 2010, en 2008 tamén encabezaba o rexistro La Voz de Galicia, S.A, que a través das súas filiais e por todos os devanditos conceptos chegou a ingresar 6,9 millóns de euros públicos nun só ano. Tendo en conta que daquela esta empresa se encargaba tamén de imprimir o Diario Oficial de Galicia (DOG) por un importe de 1,9 millóns de euros ao ano cabe concluír que as axudas foron duns 5 millóns de euros. En 2010, con 15 empresas menos no reparto, só recibiu 400.000 euros menos, case a terceira parte do total. A suspensión do contrato de impresión do DOG que antes correspondía a La Voz de Galicia (en abril de 2011 deixou de imprimirse) viuse compensado polo incremento do capítulo de "subscricións, subministración de exemplares e insercións publicitarias" para o xornal coruñés, que pasou de 131 mil euros en 2008 aos 1,3 millóns de 2010.


Summary: No 44 aniversario do seu asasinato a mans da policía franquista, o dirixente da UPG Moncho Reboiras vai ser obxecto de varios actos en tributo á súa memoria a vindeira segunda feira 12 de agosto.

Nacionalista. Comunista. Revolucionario. O legado de Moncho Reboiras continúa plenamente vixente 44 anos depois de a represión exercida desde o Estado español lle tirar a vida o 12 de agosto de 1975, nos estertores da sanguenta ditadura franquista. Destarte, distintas organizacións que reivindican a súa acción e o seu pensamento programan actos de homenaxe a un dirixente imprescindíbel na loita —durísima nas condicións da clandestinidade—por dotar o país de organizacións políticas e sindicais coas que enfrentar o réxime totalitario, sempre coa emancipación nacional no horizonte. Estes son os eventos axendados: UPG A Unión do Povo Galego comeza a xornada do 12 de agosto en Dodro. No cemiterio de Imo, a partir das 12 horas, desenvolverase a ofrenda floral. En Fene, na SCDR Agarimo, Sillobre, decorrerá o xantar popular ás 14.30 horas e posteriormente, ás 16.30 horas, terá lugar a conferencia de María Pilar García Negro titulada "Lingua galega: todo pasa por ela". Xa en Ferrol ás 19 horas, está convocada a concentración da Praza de Armas para saír cara á rúa da Terra, onde foi asasinado Moncho Reboiras. Alí desenvolverase unha ofrenda floral e entoarase a Internacional. As intervencións políticas decorrerán ás 19.30 horas no Cantón. Tomarán a palabra Mercedes Tobío, responsábel comarcal do BNG de Ferrolterra; Paulo Ríos. secretario xeral da UMG, e Néstor Rego, secretario xeral da UPG. Ao remate, cantarase o Himno Nacional. Nos actos organizados pola UPG entregarase material informativo sobre a campaña de micromecenado que desenvolve a Fundación Terra e Tempo para a produción do primeiro filme sobre Reboiras. MGS O Movemento Galego ao Socialismo conmemora a súa xornada dedicada a Moncho Reboiras o propio día 12. Ás 13 horas no cemiterio de Imo, en Dodro, terán lugar as intervencións de Xoán Bautista Mariño, concelleiro do BNG en Dodro; Xosé Rodríguez, Mesa Nacional de Isca!; Lucía Freire, Mesa Nacional do MGS e Executiva Confederal da CIG, e de Nemesio Barxa, avogado dos represaliados nacionalistas. Causa Galiza Nos días previos ao 12 de agosto, Causa Galiza publicou a entrevista que Augusto Fontán, da produtora Aventar, fixo en 2011 a Inácio Hernando. 'Cholo', militante nacionalista que participou con Moncho Reboiras na Frente Militar. Tamén resgataron o Especial nº 1 que sobre Reboiras publica Informaçom Obreira em 1996 Agora Galiza Tamén o 12 de agosto, e no cemiterio de Imo, convoca Agora Galiza o seu acto de homenaxe a Reboiras. Neste caso, decorrerá ás 11.30 horas. Actos este sábado Por outra banda, este sábado, día 10, terán lugar outras dúas actividades. Xeira e a FPG convocan unha homenaxe popular ás 12.30 horas na praza do Toural, no barrio vigués de Reboiras, Teis. O BNG de Dodro convoca ás 21 horas deste sábado, na Lavandeira, parroquia de Imo, un acto na memoria de Reboiras. Presentaranse "dous proxectos necesarios para a Galiza", en palabras da organización, a presentación de Nós Diario e do filme Reboiras. Acción e Corazón. Tomarán a palabra María Obelleiro, directora de Sermos Galiza; Alberte Mera, director da película sobre Reboiras, e Xoán Bautista Mariño, tenente alcalde de Dodro.


Summary: O Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades considera que é "un trato cruel, inhumano e degradante para as persoas, e constitúe en si mesmo unha forma de tortura".

Esculca pide acabar co réxime de confinamento solitario nas prisións do Estado español. A organización de defensa dos dereitos e liberdades considera que "o isolamento prisional implica un trato cruel, inhumano e degradante para as persoas, e constitúe en si mesmo unha forma de tortura". Esculca elevará esta reclamación ás e os representantes políticos galegos dentro dunha campaña estatal de asociacións de dereitos humanos que, nun manifesto titulado 'O cárcere dentro do cárcere', denuncian que "o réxime de confinamento solitario é aplicado de maneira costumeira contra a lexislación que o regula, e sempre vulnerando os dereitos das persoas sobre as que se aplica segundo están recollidos nos tratados internacionais". O réxime de isolamento supón, entre outras cuestións, a limitación das saídas ao patio (entre 2 e 4 horas ao día, ou até 6 horas na Catalunya, que ten competencia en materia de execución penitenciaria), a limitación dos contactos con outras persoas presas, a limitación dos obxectos permitidos na cela, comidas en solitario, e restrición das comunicacións con persoas do exterior (limitación a dúas cartas semanais). Na Galiza a poboación recluída en centros carcerarios supera as tres mil persoas –son 3.200, segundo o Informe 2019 do Mecanismo estatal de prevención da tortura (MNPT), que depende do Defensor del Pueblo–, o que supón un 5,4% das presas e presos no conxunto do Estado español (58.517 persoas). Nas prisións do Estado prodúcense cada ano centos de casos de confinamento solitario, que afectan a presas e presos en réxime de primeiro grado (1.702 persoas, cos datos de 2019). Mais non hai datos públicos oficiais sobre as prácticas de isolamento ou confinamento solitario. No ano 2004, a Oficina do Alta Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos publicou o Manual da capacitación en dereitos humanos para funcionarios de prisións no que establecía unha serie de principios básicos para o tratamento de reclusos. O principio 7 di así: "Tratarase de abolir ou restrinxir o uso do isolamento en celas de castigo como sanción disciplinaria e alentarase a súa abolición ou restrición". Malia as recomendacións internacionais, os relatores que visitaron diferentes centros carcerarios no Estado español, entre eles, dous na Galiza, para elaborar o último informe (2019) do MNPT advirten: "Durante as visitas efectuadas, seguiuse a constatar que o emprego de medios coercitivos é profuso. Efectivamente, o isolamento provisional, a forza física e as suxeicións mecánicas son bastante frecuentes na maioría dos centros".


Summary: Já está em prisão embora não haver sentença firme contra ele e embora não terem sido ainda julgados os recursos apresentados contra o seu ingresso na cadeia pelo PT. O ex presidente do Brasil (2003-2010) afirmou a sua condição de presos político: "Já não sou um ser humano, sou uma ideia".

Antes de se entregar às autoridades, Lula teve de convencer as milhares de pessoas que barravam a saída da sede do Sindicato dos Metalúrgicos, o local em que passou as suas últimas horas em liberdade, de que o deixassem sair para tomar rumo à prisão. Foi um acto simbólico que reflecte o apoio popular de que dispõe Lula, o candidato que encabeça com grande vantagem os inquéritos para as eleições presidencias de Outubro. Também havia milhares de pessoas a aguardar por Lula quando este chegou à sede da Polícia Federal em Curitiba, na noite do sábado, para se entregar. Manifestaram-lhe lá o seu apoio e lealdade, com gritos de "Lula, vale a luta"!. Lula fez da sua entrega um acto político. Num discurso aos seus apoiantes perante a sede do Sindicato dos Metalúrgicos, afirmou: "Todos vocês vão virar Lula. Eles têm que saber que a morte de um combatente não pára a revolução". Não por acaso elegera Lula o local do Sindicato dos Metalúrgicos para pôr em cena as horas prévias à sua entrega: o líder do PT já foi preso há 38 anos, durante a ditadura, precisamente pelas greves que dirigiu na sua condição de sindicalista. Sobre Lula pesa uma condena a 12 anos de prisão por um crime de corrupção -uma empresa teria-lhe dado um apartamento, um triplex, em troca de contratos coa pública Petrobras-, mas a sentença ainda não é firme e está pendente de ser confirmada ou anulada pelo Tribunal Federal Supremo. O PT afirma que Lula foi condenado sem provas e que a causa contra o seu líder é o segundo acto do golpe de estado que derrubou a presidenta Dilma Rousseff. Nota: nas fotos em branco e preto vê-se as cenas prévias a entrega de Lula -transportado pelos seus apoiantes- nas duas vezes em que entrou em prisão, em 1980 durante a ditadura militar e em 2018.


Summary: A inflación da UE dispárase e alcanza 9,6% en xuño.

A taxa de inflación interanual da zona euro situouse en xuño en 8,6%, fronte á cifra de 8,1% rexistrada en maio, no que supón o maior encarecemento dos prezos na área da moeda de toda a serie histórica e máis de catro veces a meta de estabilidade de prezos de 2% do Banco Central Europeo (BCE), segundo os datos da oficina comunitaria de estatística, Eurostat. Vivir na Galiza sae caro: a suba dos prezos encadea case un ano e medio superando a do conxunto do Estado Pola súa parte, no conxunto da Unión Europea (UE), a escalada dos prezos acelerouse en xuño até 9,6% desde o 8,8% do mes anterior e moi por encima do 2,2% rexistrado hai un ano. A pesar dos históricos datos de inflación, a cifra alcanzada pola Galiza nese mesmo mes de xuño, de 11,1%, superou a da UE en 1,5 puntos e 2,5 puntos a da zona euro. A inflación na Galiza, disparada: alcanzou 11,1%, por riba da media estatal Así, a Galiza superou a suba de prezos experimentada no conxunto do Estado español (10%), así como a de todos os Estados da contorna occidental da zona euro: Francia (6,5%), Alemaña (8,2%), Italia (8,5%), Portugal (9%), Irlanda (9,6%), Países Baixos (9,9%), Luxemburgo (10,3%) e Bélxica (10,5%). Enerxía e alimentación Segundo a oficina estatística comunitaria, a imparábel escalada dos prezos da zona euro no sexto mes de 2022 respondeu á suba interanual de 42% do prezo da enerxía, que se acelerou desde a cifra de 39,1% de maio, mentres que o incremento do prezo dos alimentos frescos en xuño foi de 11,2% interanual, cando en maio fora de 9%. A inflación na Galiza supera a media rexistrada nos Estados da zona euro Á súa vez, os servizos encarecéronse un 3,4% interanual, unha décima menos que o mes anterior, mentres que os prezos dos bens industriais non enerxéticos subiron un 4,3%, fronte ao 4,2% de maio. Ao excluír do cálculo o impacto da enerxía, a taxa de inflación interanual da zona euro situouse en xuño en 4,9%, fronte á porcentaxe de 4,6% do mes anterior. Pola súa parte, ao deixar fóra tamén o efecto dos prezos dos alimentos frescos, o alcol e o tabaco, a taxa de inflación subxacente situouse en 3,7%, unha décima por baixo da marca da cifra de 3,8% rexistrada en maio.