Summary: Publicamos a entrevista publicada no semanario nº136 con Xerardo Quintela, acordeonista de Coanhadeira. Este sábado presentan o seu novo traballo, Bicos con luvas, no Teatro Principal de Compostela.

As coanhadeiras eran mulleres traballadoras do rural galego. Durante a malla a súa encomenda era varreren o grao para limpar os restos de palla. Agora xa non se malla mais a historia daquelas mulleres pervive da man do grupo de música folk que leva o mesmo nome. Son de Ourense e veñen de presentar o seu último traballo, Bicos con luvas. Falamos co seu acordeonista, Xerardo Quintela. Xa podes escoitar o seu primeiro tema 'Soa' en RadioSermos Este é o voso terceiro traballo, que novidades trae a respeito dos anteriores?Os outros dous discos foron editados en 2009 froito dos premios Radio Obradoiro e o Festival Prau en Cantabria. Nesta ocasión puidemos preparar con máis tempo o traballo, mellorar a interpretación das pezas e nel incluímos máis temas compostos por nós do que en Haique e Po. Aínda así, todos os temas continúan a ser arranxos ou desarranxos, como acostuma dicir Mercedes Peón, sobre pezas tradicionais. Un dos adiantos é Ézaro...Si, esa é unha xota recollida no concello de Dumbría e a letra foi composta por Ugía Pedreira, unha das persoas que colaborou con nós en Bicos con luvas. "Todos os temas continúan a ser arranxos ou desarranxos, como acostuma dicir Mercedes Peón, sobre pezas tradicionais" De onde xurdiu a idea deste título?É o título dunha das pezas que inclúe o traballo. Gustounos moito ás sete persoas que compoñemos Coanhadeira, sobre todo, porque cada un de nós interpretabamos de maneira distinta o sentir desa frase e ese é un dos nosos obxectivos en relación co traballo, que cada quen procure unha interpretación propia da música. Bicos con luvas é o froito dun proceso de micromecenado através de Verkami. Como foi esa experiencia?Ao comezo partiamos dunha grande incertidume pois non sabiamos se conseguiriamos o obxectivo. Mais sorprendeunos moito que finalmente chegamos a superar as espectativas e 273 persoas decidiron apoiarnos. "Decidimos iniciar o proceso de micromecenado por un problema de financiamento, basicamente" Por que optastes por esta fórmula?Por un problema de financiamento, basicamente. Non contabamos cos recursos necesarios para sacar o CD e sufragar os gastos básicos de gravación, deseño, fabricación, masterización e desprazamento dos músicos e colaboradores. Aliás, este proceso permíteche promocionar o produto por adiantado, dálo a coñecer. Existen axudas públicas?Non. En realidade só as hai para cubrir os custes de desprazamento naqueles concertos que se desenvolven fóra de Galiza, mais do resto non hai nada. Asemade, os centros e locais de ensaio que había están practicamente desmantelados. Perante isto, como valorades que se financie con máis de 300 mil euros un vídeo musical de Enrique Iglesias?[Ri]. Non é só Enrique Iglesias, tamén Alejandro Sanz recibiu axudas da deputación por vir gravar a Ourense. Habería que ver nas súas declaracións da renda se verdadeiramente precisan esa axuda. Mais coido que o grave tamén é os contidos de vídeos como o de Enrique Iglesias. É moi reprobábel apoiar esa visión da música que se reflicte nas súas letras e imaxes. Ese diñeiro debería investirse en actividades culturais e bandas galegas. Cando e onde poderemos escoitar as novas cancións?Comezamos agora unha pequena xira e, embora estarmos pendentes de fechar un par de datas máis, estaremos este sábado en Compostela, no Teatro principal; tamén no teatro de Ourense o 23 deste mes. E xa en abril iremos a Cangas á Salasón o día 5 e o 11 á Arca de Noe en Vilar de Santos. Esta entrevista foi publicada na contra-capa do semanario en papel nº136 que podes adquirir na nosa loxa.


Summary: Só 27% optan por financiar a igrexa católica, 8 puntos por baixo da media española.

Apenas un de cada catro galegos que fan a declaración da renda poñen o X no cadro para autorizar que 0,7% da súa factura fiscal vaia para a igrexa católica. Un cadro que riscaron 27% das persoas que presentaron a declaración en Galiza, unha porcentaxe que é oito puntos inferior á media española, que se sitúa en 35,2 por cento. De feito, Galiza é o segundo territorio do estado español onde menos porcentaxe de contribuíntes autoriza que parte da súa declaración se destine á igrexa católica. Só Catalunya, con 19,7%, ten ratios máis baixos que Galiza, segundo os dados publicados por Cincodías. No outro estremo sitúase Castela-A Mancha, onde 49% das persoas que elixen que parte do seu IRPF vaia para a institución relixiosa. Estremadura, A rioxa, Murcia, Castela-León e Andalucía superan o 40% dos declarantes que riscan cun X os cadros para a igrexa. Nese 27% de galegos que optan por destinar 0,7% da súa factura fiscal á igrexa católica englóbase tanto a aqueles que poñen o X no cadro da igrexa católica como os que riscan as dúas opcións, é dicir, que elixen que parte do seu IRPF vaia a esa institución relixiosa e tamén a entidades de fines sociais. Evolución A nivel de estado español, no exercicio 2016 34,5% riscaban o cadro para adicar o 0,7% a fins sociais e un 35,2% o que contemplaba que fose para a igrexa católica (14,2% exclusivo para esa institución, 21% para a igrexa e fins sociais). Un 30,3% non marcaba ningunha opción. En 2008 o 34,1% das persoas declarantes indicaban que querían que esa parte do seu IRPF fose para fins sociais, un 31,5% non marcaba ningunha, un 21,7% para a igrexas católica e un 12,7% para a igfrexa católica e fins sociais (sumando estas dúas últimas un 34,4%).


Summary: O Museo de Belas Artes da Coruña ofrece un achegamento á figura e obra de Luís Seoane por medio do rico acervo doado pola esposa do artista, Maruxa Fernández, á institución coruñesa, legado que posibilita seguir, con pezas de contrastada calidade, a súa traxectoria na pintura e no gravado.

A mostra permite percibir como Seoane elabora por medio das súas pinturas e gravados un espazo intelectual e emocional. Ao tempo, a exposición amosa as conviccións dun artista que acredita na superación da disociación entre as distintas artes, feito que entende como unha desgraza para a arte occidental. Luís Seoane no Museo de Belas Artes da Coruña. O legado de Maruxa SeoaneLuís Seoane / Museo de Belas Artes da Coruña / Até outono de 2020 Cómpre lembrar que Seoane encontra na creación contemporánea a posibilidade de reunificación, de síntese (deseño, debuxo, libro, mural, arquitectura, arte, industria, publicidade...). En todos os ámbitos Seoane deixa a pegada do seu estilo, creado e desenvolvido durante máis de tres décadas e froito dun traballo intenso e rigoroso. Un estilo que nace da fusión do pasado e da linguaxe da modernidade internacional para, a partir desta, construír os alicerces dunha pintura profundamente galega que se sitúa fortemente inserida nos valores da tradición occidental, á que se achega con intenso rigor. Quen percorra a exposición poderá percibir que está perante unha obra que é froito dunha elaborada reflexión e que tende a unha progresiva esquematización das figuras, un esquematismo favorecido polo uso dunha pintura plana e o contraste de cores e liñas interdependentes en equilibrio coa realidade. Os logros deste labor supoñen un dos capítulos máis importantes na construción dunha arte galega aberta e firmemente ancorada no mellor das correntes internacionais. Contemplando o seu traballo situámonos fronte a frutíferas estratexias de representación das que vai agromar parte do máis valioso da pintura galega do século XX. Nun dos seus textos teóricos, Seoane afirmou que, dados os seus trazos singulares, a tradición artística galega –desde a prehistoria até o seu presente– constituía outro idioma galego. A súa obra é un compendio das súas fidelidades lingüísticas: a da plástica e a da lingua galega, que defendeu e cultivou en penosos momentos históricos, consciente de que se como pobo tempos algo que contar é desde a nosa singularidade e que ser universal é ser galego e en galego e que esa actitude é a dun auténtico intelectual sen complexos e alleo a calquera baleiro pseudocosmopolistismo.


Summary: O goberno galego non ve polémica na aprobación da reforma educativa mentres a Generalitat e Lakua ameazan con recorrer perante o Tribunal Constitucional

O portavoz parlamentar d@s populares, Pedro Puy, asegurou esta segunda feira que as mudanzas introducidas pola LOMCE "procura o equilibrio" entre as linguas "cooficiais" nos territorios con lingua propia. Para Pedro Puy as disposicións recollidas no anteproxecto "afectan a un modelo lingüístico concreto" que di, "non é o galego" nin o de agora, nin o de antes --matizou-- polo que non considerou que a Xunta de Galiza tivese razón para se posicionar en contra da aprobación da lei. Pedro Puy asegurou que a LOMCE promove "o equilibrio" lingüístico e non afecta ao modelo galego Segundo o voceiro popular a LOMCE diríxese a facer cumprir "algúns mandatos constitucionais" a respeito de modelos normalizadores que incumpren a Carta Magna como "se recolle en distintas sentenzas", afirmou. De maneira velada, o dirixente do Partido Popular bateu nas súas declaracións contra a política lingüística da Ganeralitat, malia non se referir directamente a ela. A Generalitat e o Goberno vasco acudirán aos tribunais se Wert non retira parte das disposicións da norma Neste senso, ao contrario da actitude manifestada polo executivo de Núñez Feijóo os gobernos das nacións históricas manifestaron un enérxico rexeitamento á aprobación da reforma educativa da que din invade as competencias territoriais. Catalunya e Euskadi recorrerán ao Constitucional unha lei que din "invade as competencias" das nacións con lingua de seu A Generalitat e Lakua aseguraron após coñecerse a tramitación da LOMCE que esgotarán todas as vías políticas para impedir que se aprobe o anteproxecto de lei deseñado por José Ignacio Wert. Porén, indicaron fontes dos dous executivos, se o Partido Popular teima en impor a súa maioría absoluta --como semella acontecerá-- recorrerán a norma perante o Tribunal Constitucional. Neste senso, o president catalán, Artur Mas insistiu en que o seu goberno actuará "até as últimas consecuencias" contra unha norma que di pretende rachar "a cohesión social". A reforma da lei educativa contou na Galiza cun amplo rexeitamento social e botou ás rúas á comunidade educativa nunha folga xeral masiva que contou cun seguimento de perto do 90%.


Vivimos tempos marcados pola aceleración dos ciclos. Hoxe a Monarquía vai caer, un ano despois parece que está en racha e deixa de concitar interese. En 2014 Podemos, despois de aparecer dende a nada nas eleccións europeas, remonta a límites estratosféricos, deixando coa boca aberta á lexión dos que contemplan a segmentación da opinión dende o prisma dos bloques graníticos. Zygmunt Bauman introduciu a metáfora do mundo líquido, pero a paisaxe mental de moita xente segue sendo decimonónica, e confía nas fronteiras ben trazadas. Pero pouco dura a alegría na casa do pobre, non tardou Ciudadanos en comparecer á palestra para acoutar o espazo de Podemos e gañar unha parte do da dereita. En definitiva, ninguén é capaz de predicir o que sucederá nas eleccións Xerais, porque todos sabemos que vivimos nunha era de grande volatilidade e porque sabemos que o cerebro colectivo carece de memoria a logo prazo, calidade que comparte cos réptiles. O mesmo indignado de hai dous anos pode hoxe cultivar un optimismo gobernamental e crer na recuperación. Ninguén é capaz de predicir o que sucederá nas eleccións Xerais, porque todos sabemos que vivimos nunha era de grande volatilidade e porque sabemos que o cerebro colectivo carece de memoria a logo prazo Así que é un bo tempo para a prudencia. Para a prudencia nas análises e para a prudencia nas propostas. A lectura do que pasa é hoxe máis complexa, porque á complicación natural da vida social, tan retorta por prexuízos e marcos interpretativos excesivamente ideolóxicos, engádeselle unha atmosfera emocional moi marcada pola crise. No mesmo momento en que o capital está gañando por goleada, algúns soñan coa toma do Pazo de Inverno. Hai inconsistencias que claman ao ceo. Pero segue sendo certo que a pauperización provoca corrementos no electorado de maior ou menor calado. Non fai falla máis que ler a evolución da casiña na que se auto coloca a xente nas enquisas do CIS para certificalo. É un bo tempo para a prudencia. Para a prudencia nas análises e para a prudencia nas propostas Así que intentemos á lectura lacónica do que pasa, non confundindo os desexos coas realidades. O dato, friamente exposto, é que AGE consumou o seu ciclo. A súa historia podería ser outra, pero, finalmente, sucedeu a peor das posibilidades que estaban riba da mesa: a de converterse nunha Coalición Galega de esquerdas. O seu ascenso foi meteórico, a súa caída, en picado. ANOVA dividiuse moi cedo, e xamais foi quen de construír o seu propio horizonte. Non só Cerna: foron máis os satélites que foron expulsados da súa órbita por un motivo ou outro. As súas posibilidades electorais, non hai nin que dicilo estaban ligadas –e aínda é ese o caso- á presenza pleonástica de Beiras. EU estaba en alza no momento en que AGE colleitou o seu éxito, pero se hoxe houbera eleccións non se comería un rosco fronte a Podemos. ANOVA e EU adquiriron nova vida nas Mareas –foi unha sorte de transubstanciación- cando estaban a un paso da inanición. Pero necesitan para o futuro non caer nos mesmos fatais erros que marcaron estes anos: precisan ser máis abertos, inclusivos, dar máis espazo á polifonía e ao matiz. Se unha Marea Galega ha de prosperar teñen que saber interpelar á sociedade. A inclusión de CxG e de independentes con e sen bagaxe é unha necesidade da que deberían facer virtude. Se unha Marea Galega ha de prosperar teñen que saber interpelar á sociedade Sexa coma for, Podemos foi o dato que cambiou todo. Podemos cambiou a paisaxe política en torno. Todos entendemos que Podemos é expresión da España devaluada, encarnación da resistencia fronte ás políticas da Troika. Algo así tiña que aparecer cando ves que todo ao teu redor de repente comeza a marchar polo rumbo do peor e xa non podes confiar nos partidos do réxime. Pero, con todo, hai que sacarse o sombreiro ante un grupo dirixente que soubo canalizar esa enerxía da protesta e que ergueu un partido, xa case clásico, en dous días. A condución científica dese movemento-Partido foi notablemente acertada. Equilibraron o desexo de participación dunha sociedade en precario cun control do aparato case absoluto para dotarse dun partido fiable, sen grandes disonancias. O momento entusiasta da emerxencia está intentando queimar etapas para institucionalizarse a marchas forzadas. Podemos cre que a historia lles chama e que a cita é o día das eleccións xerais. Esa contraposición entre momento emerxente e de paixón e a necesidade a longo prazo de atopar unha forma social normalizada encerra unha das claves do momento. Lean a Alberoni. Podemos foi o dato que cambiou todo. Podemos cambiou a paisaxe política en torno. Todos entendemos que Podemos é expresión da España devaluada, encarnación da resistencia fronte ás políticas da Troika No entanto, parece que se lles está indo a man. A ocorrencia da lista prancha merece ser colocada entre as argucias máis sinuosas da Restauración. Nin o PP nin o PSOE se atreverían hoxe a tamaña manobra. Non é só que un elector de Barcelona poda eventualmente decidir o deputado de Soria con tal procedemento. É que ademais o método é ridiculamente funcionarial. Raia no ridículo que un elixido no posto setenta poda escoller a praza de deputado conforme á súa situación na lista. Tal proceder entra dentro dos disparates máis gordos que un servidor lembre. Polo demais está claro que a lista prancha está pensada para que a dirección controle ao detalle a elección dos candidatos. Podemos cre que a historia lles chama e que a cita é o día das eleccións xerais. Esa contraposición entre momento emerxente e de paixón e a necesidade a longo prazo de atopar unha forma social normalizada encerra unha das claves do momento O segundo erro de Podemos é pretender impor a súa marca velis nolis. Aló onde obtivo mellores resultados foi onde se presentaban listas de amplo espectro, e por certo que non co anagrama de Podemos. Non cabe dúbida que para soster esa posición eles estarán baseándose en estudos demoscópicos, nunha simulación dos resultados por provincias que ha de incluír a aquelas agrarias, do centro peninsular, nas que o mecanismo está pensado para promover aos partidos maioritarios e etcétera. Xa se sabe que a Lei está pensada para lograr maioría absoluta co 35% dos votos e o apoio da España central e conservadora. Pero prodigar declaracións humillando a IU –declaracións que fai o máximo dirixente, non un ideólogo lateral- resultan fóra de lugar. Tampouco a displicencia de quen pretende ser cabalo gañador. A modestia nunca está de máis. A ocorrencia da lista prancha merece ser colocada entre as argucias máis sinuosas da Restauración. Nin o PP nin o PSOE se atreverían hoxe a tamaña manobra Agora en Común tiña que nacer. Non sería natural que IU fose serena ao seu enterro, sen mover un dedo e que a arela da unidade para derrotar as políticas do PP non se fixese valer. Pero, ademais, que pasa con Compromis, que coa Chunta, que coa barroca polifonía catalá, que coas Mareas? E que con esa espontaneidade, esa liquidez das xentes ás que non agrada unha tan rápida solidificación de Podemos, repetindo políticas do Gran Capitán moi preto das que se lle ocorrerían a Felipe González na mesma situación? Agora en Común tiña que nacer. Non sería natural que IU fose serena ao seu enterro, sen mover un dedo e que a arela da unidade para derrotar as políticas do PP non se fixese valer Se ha de haber un asalto aos ceos, aínda aos ceos menores, inferiores, xa non ao sétimo ceo, non sería desaconsellable repetir o esquema de Ahora Madrid, de Barcelona en Comú, das Mareas galegas. Podemos, que aínda está en fase de emerxencia, tería moito que gañar de novos aportes humanos. Un Partido pechado non ten, nestes momentos, charme. Podemos corre o perigo de deixar de ser sexy, que se diría antes, ou de ser atractor, para usar a linguaxe tecnocrática en boga. Non hai nin que dicir que moito do éxito de aquelas opcións provén do perfil dos candidatos. A aura de autenticidade de Carmona ou Colau, as súas biografías, non son indiferentes. Atrévome a dicir, desafiando á mercadotecnia de Podemos, que un candidato ou candidata á Presidencia dese perfil tería máis posibilidades que o mesmo Pablo Iglesias. Podemos, que aínda está en fase de emerxencia, tería moito que gañar de novos aportes humanos. Un Partido pechado non ten, nestes momentos, charme Non é razoable de ningún modo a esixencia da marca Podemos-outra cousa. Iso significa converter ás Mareas nun apéndice en un mero epifenómeno ou de ser a antesala da absorción, o que sería inimaxinable para boa parte da súa masa crítica. Podemos debería reconsiderar a súa posición. Que pasaría de haber unha competencia entre Podemos e as Mareas? Ninguén ten a bola nas súas mans para adiviñar o futuro. Pero os dous sairían prexudicados. Sería penoso. É natural que Pablo Iglesias queira construír un partido coherente. Pero estes non son os tempos. Aínda estamos na fase de emerxencia: non toca unha institucionalización prematura. Podemos terá o seu espazo, pero será malbaratado se se guía pola arrogancia e a ambición desmedida de poder. Hai procesos de recomposición política no Estado Español que necesitan de tempo e diplomacia, non de OPAS arrogantes. É natural que Pablo Iglesias queira construír un partido coherente. Pero estes non son os tempos. Aínda estamos na fase de emerxencia: non toca unha institucionalización prematura Tamén Galicia vai vivir un episodio de recomposición do nacionalismo. As vellas fórmulas están esgotadas. Os nacionalistas están airados e buscan o seu camiño. Aínda ignoran cal pode ser, en que ha de cristalizar. Eu non teño moitas dubidas acerca de que iso vai a suceder, dado que os síntomas se multiplican. Ese proceso necesita o seu tempo, o seu pouso, un novo horizonte e un novo discurso que sele unha reconciliación cunha sociedade da que se foron apartando. As Mareas son moitas cousas, pero, entre outras, expresan eses procesos de reconfiguración que poden ter éxito ou frustrarse. Encerran posibles conflitos no seu seo, derivada da súa pluralidade. Por outro lado, non cabe dúbida de que para os concellos de A Coruña, Santiago e Ferrol é vital proxectarse cara as xerais e cara as galegas para non ser asfixiados pola maquina de triturar. Toda esa complexidade necesita o seu tempo de maduración, e a mellor maneira de darllo é a través de candidaturas de amplo espectro. De Mareas. Xa sabemos que os de Podemos queren forzar a máquina, pero teño para min que de pasarse da raia, de aparecer coma listos de mais, van a ver frustradas as súas propias expectativas. Eu non penso que vaiamos a vivir un Proceso Constituínte pero si que creo que vivimos un tempo eixo entre dous períodos. E que a forma Partido non pode disociarse tan velozmente do movemento en marcha do que é expresión.


Summary: Carme Hermida, Eduardo Maragoto, Goretti Sanmartín e Henrique Monteagudo falarán este martes a partir das 20.30 na Nave de Vidán sobre a relación entre a soberanía e a normalización lingüística e as vantaxes e inconvenientes de que ambos os dous procesos se liguen.

O Espazo Cultural da Nave de Vidán acollerá o este martes a partir das 20.30 o primeiro dos Debates na Praza, organizados por Praza Pública e o coñecido restaurante compostelán. Neste primeiro encontro falarase sobre Lingua e Soberanía. Ideas para o galego nun país con decisión, e contará coa participación de Carme Hermida, profesora da USC e concelleira de Anova en Teo; Eduardo Maragoto, profesor de portugués na EOI de Santiago, membro do Consello da AGAL; Goretti Sanmartín, profesora da UdC, membro da Executiva Nacional do BNG; e Henrique Monteagudo, profesor da USC, membro da Executiva Nacional de Compromiso por Galicia. Goretti Sanmartín indica que "lingua e soberanía deben retroalimentarse" pero engade que "non abonda só con soberanía" e salienta a importancia da "conciencia social" O debate xirará principalmente ao redor da cuestión de se é bo ou malo para a normalización lingüística encadrala no debate sobre a soberanía que se está a abrir. Neste senso, Goretti Sanmartín indica que "lingua e soberanía deben retroalimentarse" pois "con soberanía poderiamos facer unha política lingüística de moita máis intensidade a prol da lingua galega". Pero engade que "non abonda só con soberanía" e salienta a importancia da "conciencia social" e de "mudanzas relevantes sobre os modelos lingüísticos en procesos de globalización e tamén da reflexión sobre que son as linguas: se son apenas instrumentos de comunicación ou outra cousa". Sanmartín conclúe que "mesmo tendo soberanía -como lles pasa a moitos estados soberanos- non teriamos garantida supervivencia da lingua propia. A lingua é moi importante para o desenvolvemento da conciencia nacional". Maragoto cre que unha lingua "non se debe vincular cun movemento político que propugne a independencia de Galicia. Non é prudente e menos en Galicia" Eduardo Maragoto concorda en que "soberanía e lingua están moi relacionadas" pois "o futuro de calquera lingua está moi relacionado coa política que se fai dende os Estados ou coa relación que a lingua establece cos Estados". Porén, Maragoto cre que unha lingua "non se debe vincular cun movemento político que propugne a independencia de Galicia. Non é prudente e menos en Galicia. O galego debe aspirar a ser a lingua común de todos os galegos, independentemente da súa ideoloxía". Conclúe que "no momento en que as posicións soberanístas fosen maioritarias xa a sociedade establecería que relación establecería entre este movemento e a lingua. Como está sucedendo en Catalunya". Hermida: "Pode parecer que nun Estado soberano a normalización seria algo prioritario, pero iso dependerá de como se goberne ese Estado" Pola súa banda, Carme Hermida salienta que "o apoio politico e a disponibilidade orzamentaria son imprescindibles para levar adiante un proxecto normalizador". Pero introduce matices á hora de ligar os dous conceptos: "Pode parecer que nun Estado soberano a normalización seria algo prioritario, pero iso dependerá de como se goberne ese Estado. Nun Estado soberano, se a maioría corresponde a un partido coma o que hoxe goberna Galicia, pois pouco se avanzaría en cuestións de normalización". Hermida tamén sinala que en moitos lugares "tamén pode ser que haxa persoas que defendan o soberanismo por unha simple cuestión económica e que non compartan o obxectivo de normalizar o uso da lingua". Monteagudo engade que "o nacionalismo ten que ter moi presente que iso non se pode limitar ao seu propio ámbito e o máis importante é que se confíe no pais" Finalmente, Henrique Monteagudo liga o proceso de normalización "cun proxecto de pais" e sinala que "iso ten que ter unha lectura que vaia máis aló do nacionalismo porque doutro xeito limítanse as posibilidades de normalización do idioma". Monteagudo engade que "o nacionalismo ten que ter moi presente que iso non se pode limitar ao seu propio ámbito e o máis importante é que se confíe no pais. Eu creo que o nacionalismo non confía suficientemente no pais". O debate tratará outras claves como Cal sería para ti o estatus lingüístico legal ideal para Galiza tendo en conta a realidade sociolingüística? ou No hipotético caso de que Galiza tivese capacidade total para decidir como gobernarse, que cousas que agora non se poden facer cres que habería que facer con respecto á lingua?


A Dirección Xeral de Emerxencias e Interior da Vicepresidencia Segunda da Xunta da Galiza activou para este domingo unha alerta laranxa por temporal costeiro en todo o litoral galego. Segundo a Axencia Estatal de Meteoroloxía (Aemet), o fenómeno meteorolóxico adverso de nivel laranxa comezará ao mediodía deste domingo con mar combinada do noroeste con ondas de até 7 metros. Alerta amarela desde a mañá Indica tamén que xa desde primeiras horas da mañá haberá alerta amarela en todo o litoral da Galiza con ondas de até 5 metros. Rexístranse dous terremotos no litoral galego e outro en Covelo A Xunta lembra a importancia de manterse lonxe da liña de costa (diques, rompentes ou paseos marítimos. Extremar medidas de seguranza Tamén se recomenda que se extremen as medidas de seguranza á hora de realizar calquera actividade no mar e que se revisen os cabos e amarres das embarcacións. Ademais, aconséllase consultar a páxina web do CIAE 112 que conta con información meteorolóxica e con ligazóns de interese.


Summary: Co aval da Comisión Europea, Pedro Sánchez, presidente do Estado español, presentou esta quinta feira un plan que se debaterá nas vindeiras semanas con institucións públicas e privadas, co obxectivo de converxer en 2050 cos oito Estados cun maior desenvolvemento socieconómico dentro da UE.

Acompañado das catro vicepresidentas do Goberno do Estado español e do vicepresidente de Relacións Interinstitucionais e Prospectiva da Comisión Europea, Maros Sefcovic, o presidente do Goberno, Pedro Sánchez, presentou o plan España 2050, que ten como obxectivo que o Estado converxa nesa data cos países máis desenvoltos da Unión Europea. Esta estratexia está asinada por 100 autores coa participación de académicos de máis de 30 universidades, que desenvolveron 200 obxectivos resumidos en 50 indicadores cuantificábeis que estabeleceron para achegarse aos oito Estados que o plan identifica como de desenvolvemento alto dentro da UE, nos que inclúe a Austria, Alemaña, Bélxica, Dinamarca, Finlandia, Francia, Países Baixos e Suecia. No acto, Sánchez recoñeceu varios dos problemas do Estado, "o noso tecido produtivo é fráxil, a poboación ten formación inferior, a xuventude ten dificultade para acceder a emprego estábel e a unha vivenda, hai pobreza e desigualdades inadmisíbeis". No resumo executivo da proposta sinálase que, segundo os estudos previos, unha persoa cun título universitario no Estado ten un menor nivel de comprensión lectora e habilidade matemática que unha persoa co Bacharelato nos Países Baixos. Ademais inclúe unha proposta de taxa para os billetes aéreos e a eliminación dos voos dunha duración inferior a dúas horas e media. Asemade, apúntase a inevitabilidade da desaparición de parte da poboación rural, responsabilizando as diferencias fiscais entre territorios influenciou "a situación de recursos produtivos e sés sociais de empresas", destaca o texto. Entre os obxectivos para a achegarse ao grupo de cabeza da UE indícase a necesidade de incrementar até o 2050 nun 50% a produtividade, ao tempo que, a nivel de desenvolvemento humano, no documento indican que, entre outros, tería que aumentar en 23 puntos porcentuais a poboación entre 25 e 34 con estudos superiores a ESO. O plan tamén estabelece que en 2050 a taxa de paro terase que reducir até o 7%. "Dialoguemos para decidir que país queremos ser en 30 anos", di Sánchez Na presentación do plan España 2050, Pedro Sánchez anunciou que nas vindeiras semanas comezarán as conversas con institucións tanto públicas como privadas para mellorar a proposta, e chamou á participación e ao diálogo "para decidir que país queremos ser en 30 anos". O documento é unha aposta polo impulso da innovación e a modernización do tecido produtivo e da cultura empresarial, que inclúa a transición cara a un modelo de desenvolvemento sostíbel no que salienta a "consecución da plena igualdade de xénero". Tamén se recolle o fortalecemento dos servizos públicos, con especial énfase en saúde, ensino e coidados; o redeseño das prestacións sociais; a modernización da Administración Pública e a reforma do sistema fiscal para aumentar a súa progresividade.


Summary: En plena vaga de lumes, a CIG denuncia a falta de medios que está a padecer o Servizo de Prevención e Defensa Contra Incendios Forestais.

Ningún camión motobomba asistía esta terceira feira o incendio que estaba activo en Castro de Beiro . Este é un dos exemplos da denuncia na que a CIG pon á vista a falta de medios tanto humanos como materiais no Servizo de Prevención e Defensa contra Incendios Forestais (SPDCIF) no que está a ser considerada a onde de incendios máis fortes dos últimos anos, con máis de mil hectáreas ardidas desde o pasado domingo. En Ourense, onde os lumes están a afectar con máis forza, están a traballar 2 persoas nalgunhas brigadas que tiñan que estar compostas por 7, segundo denuncia o sindicato nacionalista que critica que non se cubran as baixas ou as vacantes do servizo. Cores políticas "Mentres a Xunta de Galicia nunha actitude totalmente propagandística dedícase a entregar camións motobombas novos a Concellos da mesma cor política para que os teñan aparcados ou que a mediados de agosto non teñan aínda contratados a condutores nin brigadas, os camións motobombas do SPDCIF caen a cachos". sinalan. No caso do lume de Castro de Beiro, os dous motobomba tiveron que ser retirados por avaría co cal non se empregou ningún na extinción, segundo a denuncia que engade que os provedores e tamén os talleres se negan a arranxar os camións por non se lle ter pagado as débedas anteriores A CIG critica tamén que o Goberno do PP reducira de 83% a 35% de empregados públicos no Servizo contra incendios o que, ao seu ver, afecta negativamente á eficacia e coordinación. Esixen, a cobertura inmediata das vacantes e a dotación de medios materiais e vehículos necesarios para desenvolver un labor seguro e eficaz.


Summary: O último premio Xerais chega aos andeis das librarías e alimenta a listaxe de obras de autoría compartida. Tonas de laranxa, a novela de Manuel Lourenzo Baleirón e a súa filla María Lorenzo Míguez, súmase aos poucos títulos da nosa literatura creados a catro mans.

Falar con María e Manuel explica, en boa medida, a complicidade que se agocha detrás do proceso creativo. En conversas distintas, as respostas cadran tan ao xeito que parece como se a conversa fose conxunta. "Hai tres anos e medio fixen un conto de setenta páxinas. Cando llo ensinei a meu pai insistiu en que o pulise mais, como non o daba feito, comezou el mesmo a tarefa de pulilo" comenta María. Principiou entón a participación de Manuel na obra. "Ela escribira un conto fermosísimo. Teimei en que coidase as cuestións estilísticas, e como non o facía, púxenme eu, mirando que non perdese a frescura e a historia que ela contaba" explica Manuel.Comparten casa e lecturas, comezando polo irmán-tío Eusebio Lorenzo Baleirón, a quen mentan un e outra. Canda el, Cunqueiro, Italo Calvino, García Márquez ou o propio Anxo Angueira, amigo da familia e tamén das terras de Dodro. "Compartir lecturas fai que á hora de escribir teñamos tamén coincidencias. Sempre me recomendou obras cun estilo moi poético, e iso tamén se aprecia na novela" di María que, cada vez que Manuel lle "daba unha volta" á novela, asentía convencida.Se Manuel tivese que explicar o proceso, falaría "de diálogo, de encontro, de complicidade", o que estabelece coa súa filla, a quen lle recoñece a autoría da historia e pola que recibiu o premio con especial alegría. María mostra a mesma xenerosidade ao falar do pai, a quen lle debe, segundo di, o resultado final da novela, unha obra dos dous en que cada un quere recoñecer o outro.Só desta maneira, con este entendemento, é como se explican as poucas obras de autoría compartida que atopamos na nosa literatura. Poucos son os exemplos mais algúns merecen especial atención na historia das nosas letras. Manuel Antonio e Álvaro Cebreiro póñenlle sinatura conxunta ao Manifesto Máis Alá, e Vilar Ponte e Cabanillas levan á par a historia do Mariscal Pado de Cela ao teatro. Na tradución, Ramón Piñeiro e Celestino Fernández de la Vega traen para o galego ao Heidegger de Da esencia da verdade. O colectivo Rompente agochaba a autoría colectiva de Silabario da Turbina e A dama que fala. O xogo literario entre Manuel Rivas e Xavier Seoane en 1981 deu lugar a Anisia e outras sombras, asinado polos dous escritores sen identificaren a autoría dos versos. "Ese libro é un simple experimento. Unha sinxela experiencia de creación compartida. Xurdiu, case na súa totalidade, nas noites dos días 3 e 12 de xullo de 1980, a primeira na casa de Manuel Rivas, na terra inefábel do Castro de Elviña, e a segunda nun marabilloso piso perdido da Avenida da Mariña, coa vila da Coruña por testemuña, durmindo" escreben os dous autores no libro. Villar-Rábade Se no caso do Xerais pai e filla asinan conxuntamente a súa obra, a parella de Helena Villar e Xesús Rábade Paredes deron ao prelo un feixe de libros de autoría compartida: poemas, novelas e libros para crianzas suman a máis ampla produción con sinatura dobre da nosa literatura. Marga do Val e Paula de Lemos puxeron voz conxunta a Entre dunas, o libro de poemas en que só os ç ou os nh identifican quen está detrás de cada un dos versos e en que beira do Miño se atopa a autora. Unha experiencia recente é a de Francisco Castro e Fina Casalderrey e o libro solidario O Neno Can, un novo exemplo que podemos engadir a estas propostas que xuntaron mans para seren unión temporal na escrita. O Neno Can recolle cinco relatos escritos conxuntamente, a volta de correos electrónicos até daren un texto que tanto Fina como Francisco identifican como propio. Fóra de Galiza Noutras linguas, a literatura compartida deu pé a exemplos de singular relevancia, desde os títulos clásicos de Marx e Engels en ensaio até os italianos Carlos Fruttero e Franco Lucentini, con dúas decenas de novelas compartilladas. O crítico Xesús González Gómez achéganos á profusión dos mestres da novela policial tamén en Suecia coa parella Maj Sjöwall e Per Wahlöö. Na novela de xénero e na produción dos surrealistas, que el ten estudado, atopa a máis ampla relación de obras con autoría conxunta. En Ralentir travaix coinciden André Breton, Paul Eluard e René Char, mentres Breton e Élouard lle dan corpo a A inmaculada concepción: son dous exemplos desa comunal creación surrealista. A galega María Luz Morales -que fora directora de La Vanguardia en 1936-, sumou tamén o seu nome ao da súa amiga Elisabeth Mulder para compartir obras en español, en especial, destinada ás crianzas.


Summary: O presidente da Xunta ataca o bipartito e asegura que a operación Zeta foi posible grazas ás denuncias do seu Goberno, malia que o sumario salpícao xa e sitúa un dos seus amigos como o mediador entre a trama corrupta e a cúpula do seu partido.

Feijóo deféndese atacando. Ante as diferentes informacións do sumario da operación Zeta -que investiga a trama dos cursos falsos de emprego- que o salpican, o presidente da Xunta presume de liderar xunto ao seu Goberno a loita contra a corrupción e incluso asegura que a investigación que se está a levar a cabo é grazas ás denuncias que fixo o seu Executivo. Na sesión de control no Parlamento nada especificou de que medidas tomar contra este e outros casos, pero si chegou a utilizar unha frase na que sae citado no sumario para advertir que el será "clave" nesa suposta loita contra as prácticas corruptas. Feijóo aparece no sumario citado como "clave" e el responde que será "clave" na loita contra a corrupción "Gerardo, el jueves 7. A las 5,30 en Génova, despacho Ana Pastor. Marga [directiva das empresas investigadas] y tú. Un saludo. Feijóo va a ser clave". Así se pode ler no sumario da operación Zeta nunha conversa extraída dunha mensaxe enviada a Gerardo Crespo, presunto líder da trama, por Pachi Lucas, recoñecido amigo do presidente da Xunta e suposto "conseguidor" da rede corrupta. Francisco Jorquera, voceiro do BNG, mostrou tamén unha fotografía na que Lucas aparece xunto a Mariano Rajoy, José Luis Louzán, Alfonso Rueda e o propio Núñez Feijóo na praza de touros de Pontevedra. Pero a resposta foi sempre a mesma: presumir de integridade e atacar o bipartito. "Este goberno é o único que puxo en coñecemento do fiscal o que pasaba, mentres vostedes (en referencia ao bipartito) deron un 30% máis de axudas a estas empresas, ata seis millóns de euros; súmese a esta actuación impecable desde o punto de vista da Fiscalía", chegoulle a responder Feijóo a Jorquera logo de que este lle amosase a fotografía e pedise incluso a súa dimisión ante a descuberta da que considera unha "trama de financiamento irregular" do PP e despois de que o sumario desvelase tamén como a contable de Crespo admitía que sacou cartos da caixa B para pagar en sobres aos populares. O presidente deféndese atacando o bipartito, ao que adcusa de "dar un 30% máis de axudas" ás empresas vinculadas á trama O BNG, ao igual que outros grupos, recordáronlle a Feijóo a morea de cargos e militantes do PP citados no sumario, pero o presidente teimou en presumir de eficacia contra a corrupción. "Neste momento todos os cursos de formación son investigados e en 2010 creouse un servizo para investigalos, algo que antes non existía", dixo, asegurando mesmo que "non é normal" que este sumario "non saíse na anterior lexislatura". "Todo o mundo mirou para outro lado ata que este Goberno quixo investigalo", engadiu. O BNG mostroulle a Feijóo unha fotografía na que o "conseguidor" da trama aparece xunto a el, Rajoy, Louzán e Rueda Pero Jorquera lembroulle que foron funcionarios e ex traballadores os que desvelaron a trama corrupta dos cursos de formación que implica a Romay Beccaría ou Carlos Negreira e que aínda en 2013 a Xunta llelos concedeu ás empresas implicadas. Feijóo contestou acusando o bipartito de adxudicar tamén cursos co goberno en funcións e incluso aludindo a correos que no sumario desvelarían conversas entre membros do anterior executivo de coalición e directivos das compañías investigadas. "Seguirei actuando afecte a quen afecte", volveu presumir o presidente, que nada dixo, non obstante, de que nova medidas pretende tomar. "Se vostedes tivesen actuado na anterior lexislatura, isto teríase parado", asegurou antes de que a voceira de AGE, Yolanda Díaz, lle preguntase se el era "o home X" desta trama. "Ler a prensa hoxe dá terror", afirmou Díaz, que acusou o PP de "prácticas corruptas e do carrexo de xente impedida a votar", unha situación que tamén se está a investigar e pola que reclamou dimisións, algo que tampouco aclarou nin respondeu Feijóo. Tampouco advertiu novas medidas sobre a corrupción ao ser requirido polo portavoz socialista, José Luis Méndez Romeu, que lle preguntou se "non vai dar ningunha explicación" logo de que o nome do presidente "apareza nomeado nos sumarios". "Vostede evita acordos serios e limítase a xestos, pero pedir perdón non é dabondo". Feijóo evita dar explicacións e tira balóns fóra propoñendo un pacto anticorrupción ao PSdeG E Feijóo volveu tirar balóns fóra, sacando da manga esta vez a proposta dun pacto anticorrupción ao PSdeG en Galicia e presumindo das dez medidas de rexeneración democrática presentadas no Debate do Estado da Autonomía. "O seu partido debería ter un mínimo de autonomía para poder pactar aquí; sigo esperando ese pacto e agardo que se poida facer cos grupos de Galicia; se non están dispostos non nos faga perder o tempo. Nós levamos estes temas á Fiscalía e vostedes non fixeron nada", insistiu.


Summary: Terceira vitoria das xogadoras coruñesas, desta vez por un contundente 55-0 diante do C.R. Complutense Cisneros.

As galegas do CRAT UDC seguen primeiras na División de Honor feminina de rugby após un contundente 55-0 contra a C.R. Complutense Cisneros e continúan a disputarlle a hexemonía ao INEF Barcelona. No Universitario de Elviña, coas baixas na equipa da Coruña de Helen, Rocío, Alevín e Machi, a superioridade das locais foi total neste encontro da terceira xornada. Para este partido contaban con Jackie, Isa, Ana, Mónica, Nerea, Fanny, Shaan, Elsa, Chao, Turena, Vanessa, Maijo, Jana, Silvie e Berta. Tamén xogaron Clio, Euge, Selene, Alba e Cecilia.Abriron o marcador no minuto 3 cun ensaio de Berta que recuncou con outro no minuto 20. Logo virían o ensaio de Maijo transformado por Berta (minuto 28) e de Shaan, tamén transformado por Berta (minuto 30). A superioridade do CRAT UDC foi total neste encontro da terceira xornada da División de Honor feminina de rugby Após o tempo de descanso as galegas continuaron co seu xogo de alto nivel. Un ensaio de Vanessa, transformado por Berta (minuto 43), colocaba o 31-0 no marcador e logo virían os de Turena (minuto 58), Nerea, transformado por Berta (minuto 64), Berta, transformado por ela mesma (minuto 75) e Silvie. Ao remate o marcador quedou nun claro 55-0 a favor do CRAT UDC. A fin de semana vindeira xogarán as dúas primeiras clasificadas entre si. As galegas visitarán o Olímpico de Pozuelo R.C. nun bo momento de xogo. Rogelio e Alfredo, treinadores do CRAT UDC, saben que contan cunha equipa para xogar malia baixas importantes.


Summary: Rogelio Martínez foi nomeado en 2009, cando xa estaba acusado de malversación de fondos públicos, e está pendente de xuízo, nun proceso moitas veces adiado. Tamén cesa a delegada en Vigo, María José Bravo Bosch, imputada recentemete na Operación Patos.

A esixencia que habitualmente -sobre todo nos últimos anos- se lles fai aos partidos de que aparten dos altos cargos aos políticos imputados en casos de corrupción, cobraba no caso de Rogelio Martínez unha significación especial. Estaba xa imputado por presuntos delitos de malversación, fraude, falsidade documental e prevaricación continuada cando foi nomeado delegado da Xunta en Ourense. E así permaneceu, no posto e imputado, durante seis anos, pendente do inicio dun xuízo que se foi adiando, entre cambios de xuíz (ao redor de media ducia), recursos e novos informes. Preguntado sobre se as respectivas imputacións influíron nos cambios, Núñez Feijoo, argumentou que "todo inflúe pero nada en exclusiva foi determinante. Tamén inflúen os ciclos políticos" O Consello da Xunta decidiu este xoves a destitución de Rogelio Martínez como delegado da Xunta en Ourense. Será substituído por Marisol Diaz Mouteira. Tamén cesa a delegada en Vigo, María José Bravo Bosch, imputada recentemente na Operación Patos, relevada por Ignacio López-Chaves. En ambos os dous casos o Goberno galego asegura que os cargos cesados pediron ser substituídos. E, preguntado sobre se as respectivas imputacións influíron nos cambios, o presidente Alberto Núñez Feijoo, argumentou que "todo inflúe pero nada en exclusiva foi determinante. Tamén inflúen os ciclos políticos". María José Bravo convértese na primeira vítima política da Operación Patos, un proceso no que foi imputada hai tres semanas por supostamente beneficiar o empresario Enrique Alonso Pais, e sobre o que deberá declarar o vindeiro 5 de novembro. A actualidade do caso colocou os focos sobre ela nas últimas semanas, pero máis rechamante era a permanencia no cargo de Rogelio Martínez, despois de que por dúas veces a instrución fose pechada e parecese encamiñarse cara á apertura de xuízo oral e o seu consecuente procesamento. Porén, o pasado mes de maio o procesamento de Martínez foi novamente freado, é espera dun informe que a fiscalía lle reclamou -xa en febreiro- á Axencia Tributaria. O pasado mes de maio o procesamento de Martínez foi novamente freado, é espera dun informe que a fiscalía lle reclamou -xa en febreiro- á Axencia Tributaria Os problemas de Rogelio Martínez coa xustiza iniciáronse en 2006 cunha denuncia presentada polo BNG. Foi acusado de apropiación indebida e fraude no uso de fondos europeos cando aínda era alcalde de Arnoia. Ao redor de 51 mil euros debían ter sido destinados á construción dunha planta de biomasa que finalmente non se chegou a realizar, pero que si foi certificada polo rexedor. En 2009 a Audiencia xa considerou probado o delito e condenouno por vía administrativa á devolución dos cartos. Porén, os recursos presentados pola defensa de Martínez foron adiando o inicio do xuízo. Rogelio Martínez resistiu seis anos no seu posto, imputado e exercendo de home forte de Núñez Feijoo na provincia Nos últimos anos en moitas ocasións foi destacada a dobre vara de medir que o PP empregaba co seu delegado en Ourense. A pesar de que xa en 2012 o partido modificou os seus estatutos, comprometéndose a abrirlles expediente informativo a todos os seus altos cargos imputados por corrupción, Rogelio Martínez resistiu no seu posto, exercendo de home forte de Núñez Feijoo na provincia, unha especie de contrapoder interno ao baltarismo, e sinalado polos grupos da oposición, que unha e outra vez esixiron o seu cese. Ata este xoves.


Summary: Pilar Rojo presidirá outra lexislatura máis a Mesa do Parlamento. Coa súa escolla e a dos dous ocos restantes, que ocuparán de novo Santalices e Balseiro, o PP resolve as dúbidas e desvela a composición do órgano reitor da Cámara.

A deputada pola provincia de Pontevedra, Pilar Rojo, que xa presidira a Mesa parlamanentar na anterior lexislatura, renovará o seu cargo após sexa refrendada polo Comité de dirección do PP. A maioría absoluta da que goza a súa formación na Cámara racha con calquer outra opción e permite @s populares presentar cargos aos órganos reiores do Parlamento, antes mesmo de se constituír. Alberto Núñez Feijóo, aposta máis un curso político por Pilar Rojo, para presidir o Parlamento galego. A número tres pola provincia de Pontevedra, contaría, segundo o presidente do PPdeG, co apoio maioritario entre @s demáis deputad@s e compañeir@s de partido. Aliás, acompañarán a Rojo no vindeiro ciclo (2012-2016), Miguel Santalices como vice-presidente primeiro e José Manuel Balseiro, como secretario. Así pois, o debate arredor da constitución da Mesa parlamentar foi pechado pol@s populares que se fan con 3 dos cinco postos. Con esta decisión o Partido Popular fai valer os seus votos, en tanto principal forza, para negárense a que a composición da Mesa reflicta a pluralidade da cámara, que desta volta conta con 4 grupos parlamentares. Neste senso, todo apunta a que o PSdeG e AGE ocuparán os dous restantes, segundo as declaracións feitas polos seus voceiros ao longo da semana, e o BNG ficará excluído da mesma.


Summary: Nunha nova sesión de control ao Goberno español caracterizada polos indultos ás presas e presos políticos cataláns, o Congreso votou en contra da proposta do PP para oporse á medida de graza. Mentres, Pere Aragonès, presidente catalán, advirte de que ir a actos co rei non implica rebaixar as reivindicacións políticas.

Ademais da sesión de control ao Goberno español desta cuarta feira, as deputadas e deputados no Congreso tiveron que votar algunhas das propostas que non puideron ser debatidas na terza feira, entre elas unha do Partido Popular para oporse á concesión do indulto ás presas e presos políticos cataláns, o tema que intentaron que protagonizara o debate do día. Con 190 votos das forzas de Goberno e soberanistas catalás, vascas e galega, o pleno rexeitou a proposta do PP, na que quedaron co apoio de Vox, Ciudadanos, Foro e Unión do Pobo Navarro. Pouco despois, comezou a sesión de control con Pablo Casado apuntando a Pedro Sánchez, presidente do Executivo estatal, que "non se pode caer máis baixo", "mente sempre", "xa até acepta o referendo [de autodeterminación en Catalunya]", ou que para o socialdemócrata "o Estado de Dereito é vinganza". Sen entrar directamente na cuestión, despois de filtrarse que o Goberno español prepara un pleno monográfico para abordar a cuestión no Congreso antes da concesión da medida de graza, Sánchez acusou Pablo Casado de atentar contra a "concordia" e sinalou que defenden "tanto a Constitución e a monarquía parlamentar" e que "mandan a señora Ayuso a dicir incongruencias sobre o papel do rei". Amais, o presidente estatal valorou desde a tribuna como positiva a viaxe onte do monarca a Catalunya. Malia que nesta ocasión Pere Aragonès, presidente da Generalitat, non acudirá co rei á xuntanza anual do Cercle d'Economia, na sesión de control do Parlament, Aragonès defendeu que participarán en actos con el e mais con persoas "afastadas ideoloxicamente", mais advertiude que "defenderemos as nosas conviccións e non rebaixaremos nun un gramo o noso programa". Asemade, o president criticou que o Goberno estatal recorrera a lei catalá de regulación do alugueiro no Tribunal Constitucional, e chamouno a "abandonar posicións estériles de bloqueo e apostar por solucións" e non "escudarse en interpretacións restritivas da Constitución". Instan o Goberno do Estado a desclasificar documentos do 23-F O Pleno do Congreso aprobou hoxe a proposición non de lei presentada por BNG, ERC, Junts, PDeCAT, CUP e EH Bildu, e emendada por PSOE e Unidas Podemos -socios de Goberno-, na que chaman o Executivo estatal a modificar a Lei de segredos oficiais co fin de desclasificar calquera material (escrito, sonoro ou audiovisual) relativo ao intento de golpe de Estado do 23 de febreiro de 1981. A este respecto, unha proposta de reforma desta lei presentada polo PNV leva conxelada na mesa do Congreso un ano. O portavoz nacionalista vasco, Aitor Esteban, salientou que para desclasificar eses materiais non é preciso modificar esa lei franquista, senón que se trata dunha decisión do Consello de Ministros. "Se todo foi tan modélico, o que precisa agora a monarquía é esa desclasificación", defendeu Aitor Esteban.


Summary: Este domingo debrúzase sobre a xanela do #VenhanMais5 Isidro Novo (AELG), membro da Comunidade Sermos na súa calidade de coordenador da sección Palabras con Memoria.

-Como avalías o estado actual da lingua galega? Eu considero que as constantes vitais do galego aínda son o bastante vigorosas para dicir que resistimos, malia que ese estado de resistencia se deba totalmente á iniciativa de sectores cidadáns e non á promoción e protección do idioma por parte dos organismos políticos, aínda que teoricamente sexa unha das catro linguas do Estado. -Que evolución agardas na situación do galego a a cinco anos vista? Sermos debería criar unha sección dedicada ao campo galego con perspectiva de futuro -Ao mellor peco de cándido, pero son optimista. Eu son dos que considero que a reivindicación do galego en Galiza como lingua de primeiro nivel vai vir a través d@s nos@s net@s por unha razón tan sinxela como é a desaparición dos prexuízos verbo dela. O galego pasou cinco séculos longos subsistindo grazas á clase baixa do rural e por iso a clase media, nada nas vilas e cidades coa industria e co comercio, para que non a "confundisen" con aquela, pobre en xeral economicamente, fixo todo o posíbel por distanciarse renunciando ao idioma propio e mesmo aos seus costumes. Ata as clases altas do país non foron nin son tan belixerantes co galego como esa clase intermedia acomplexada, e por outra banda tan maioritaria. Agora as novas xeracións, desa clase incluso, lidas e instruídas, empezan a vela como unha lingua de prestixio. Hai un ano, nun xornal deste país, un estudo feito entre galeg@s de 15 a 25 anos xa facía notar unha "deshostilización" con desexos de aproximación e quero pensar que iremos progresando. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? -Eu coido que, sendo aínda un país eminentemente labrego, habería que falar máis do campo e ademais promovelo, porque o futuro de Galiza está no retorno á aldea. Por suposto, un retorno con bagaxe, con coñecementos novos, dende a Universidade. Para facer cultivos ecolóxicos e de xardinería, para a fabricación de cosmética e de produtos derivados de orixe animal, para un novo tratamento dos montes, pero tamén para outras actividades inexploradas ata o momento. O campo merecería máis atención neste xornal no sentido de valorar as súas posibilidades. En resumo, estaría ben unha sección que fale do campo con perspectiva de futuro.


Summary: Esta sexta feira terá lugar en Viana do Castelo (Portugal) a Cimeira Ibérica 2022 entre o Estado español e o luso. Desde a Deputación de Pontevedra, Uxío Benítez, deputado e director da Agrupación Europea de Cooperación Territorial (AECT) Rio Minho, analiza as reivindicacións do territorio da raia occidental.

—É a primeira vez que unha cimeira destas características ten lugar en territorio do Miño. Que expectativas hai nesta ocasión?Desde a Agrupación Europea de Cooperación Territorial (AECT) Rio Minho agardamos que por primeira vez se traten aspectos que teñan que ver cos problemas e a realidade das fronteiras. Polo feito de realizarse en Viana do Castelo, unha cidade do territorio que acolle a AECT, e tamén polos traballos de reivindicación e demanda da importancia da fronteira do río Miño, agudizada coa problemática do feche de fronteiras na pandemia. Fondos transfronteirizos están a empregarse fóra da Raia Pensamos que, por primeira vez, tamén comezamos a ter receptividade por parte dos Gobernos dos Estados. Hai que ter en conta que a fronteira do río Miño é a máis importante que hai entre o Estado español e o Estado portugués. Sendo un 5% da fronteira total, pasan máis de 50% de vehículos. É a máis dinámica a nivel social e económico, ademais de ser a que ten máis potencial de desenvolvemento. Hai que entender a singularidade e a relevancia que ten esta zona contando coa súa situación xeoestratéxica no centro da Eurorrexión entre dúas cidades como Vigo e Porto. —Que proxectos deberían incluírse como prioritarios para a zona nesta cimeira?Unha das cuestións que propomos é que, dalgunha maneira, se cree un foro no que os Estados teñan en conta a opinión das entidades locais que fan cooperación todos os días. Estas entidades ser escoitadas polos Estados ao ser elas que viven o día a día da fronteira. Alén diso, pensamos que o territorio do río Miño reúne as características, pola súa singularidade, para que se poida crear un investimento territorial integrado no que se acheguen fondos de diversa índole. Temos a Estratexia 2030 que está participada por toda a sociedade miñota con innumerábeis proxectos polo que cremos que é necesario que os Estados creen un investimento territorial nesta zona. O AECT Rio Minho exixe a Portugal que aclare a situación real da 'raia' fronte á Covid Recentemente no programa Poctep delimitáronse as áreas funcionais e o río Miño quedou excluído. Nós pensamos que ten que haber un proxecto ao que se lle dediquen fondos europeos. Demandamos proxectos completos como a conectividade e a mobilidade sustentábel transfronteiriza. Por exemplo o parque da Amizade e a ponte peonil entre Cerveira e Tomiño. Ou tamén a mellora da mobilidade entre A Guarda e Caminha sobre a que estamos realizando agora mesmo un estudo. Despois, pensamos que ten que haber un compromiso coa mellora ambiental e saneamento integral do río Miño. É o único espazo transfronteirizo que ten a protección de Rede Natura 2000 e polo tanto os Estados teñen que pórse a melloralo. Se o río non fose fronteira xa estaría realizado. —A demanda dos fondos Poctec xa é histórica. Cre que se atenderá a petición desta vez?De momento o programa operativo xa foi aprobado. Deseñado polos Estados español e portugués co consentimento das comunidades autónomas, sen facerlle caso ás indicacións da Comisión Europea que recomendaba que os territorios deses programas se gastaran nos territorios próximos á fronteira. Nestes momentos entran nel cidades como A Coruña, Lugo, Sevilla ou Valladolid. Cremos que é unha inxustiza. A historia o que desvela é que cada vez máis os fondos europeos transfronteirizos foxen da fronteira e empréganse para asumir gastos correntes das Administracións e non para proxectos de desenvolvemento territorial para desfacer as fronteiras, cando é o motivo polo que foron creados. Os territorios da Raia piden axudas polos prexuízos que supuxo o feche Naceron para compensar os territorios que durante centos de anos non se puideron desenvolver por estar na fronteira. Non responden a unha estratexia conxunta, son alianzas tácticas para captar diñeiro e gastalo nos gastos das Consellarías e outras entidades. O máis paradigmático é que noutros fondos hai unha concorrencia competitiva e neste caso a Xunta da Galiza, que é quen presenta máis candidaturas, é quen está no comité de valoración deses mesmos fondos.


Summary: A historia de San Martiño de Mondoñedo é longa, escura ou lendaria nos seus inicios pola escasa documentación existente, mais moi interesante e frutífera. Vinculada a persoeiros como san Rosendo ou a raíña Urraca, pasou por bastantes avatares evitando, moitas veces, a ruína e exemplificando unha resiliencia teimuda que nin sequera desaparece cando estivo a punto de colapsar o edificio en época contemporánea. Aí, unha vez máis, rexurdiu chegando a nós do xeito que agora apreciamos. Quizais a súa situación rural, a perda de poder polo traslado da sé episcopal a Vilamaior de Vallibria (actual Mondoñedo), e, en xeral, máis o laissez faire, laissez passer que un verdadeiro interese xeral pola súa conservación ou supervivencia axudou a que sobrevivise ao paso dos séculos.

O devir de San Martiño foi chave na historia medieval do norte galego e, actualmente, segue a considerarse unha das construcións románicas máis antigas do Reino de Galiza, con categoría actual de basílica e Ben de Interese Cultural. Porén, foi estudada por destacados historiadores e investigadores como Villaamil y Castro, Castillo, Chamoso, Regal, Núñez, Yzquierdo Perrín e Castiñeiras, fundamentalmente, que estabeleceron as súas principais características e significado en relación cos inicios do románico galego e de cuxas fontes bebemos para este artigo. A pesar de situarse na Mariña, preto das rutas xacobeas do Camiño Norte de Santiago, entrando na Galiza por Ribadeo, non era un punto de paso ou destino, pero, de seguro, que tivo relación coa peregrinación medieval tal como se constata pola súa vinculación plástica e arquitectónica co románico peninsular (catalán-aragonés e prerrománico de tradición asturiana) e coa arte do fenómeno da peregrinación. Di a tradición que a basílica de San Martiño de Mondoñedo foi das primeiras catedrais construídas na península Ibérica e a historiografía menciónaa como a decana destas construcións relixiosas no noroeste. Segundo esta teoría, tivo unha primeira fase construtiva comezada no s. VI. Aínda que recentes sondaxes arqueolóxicas de Rodríguez e Cordeiro (2007) e publicacións (Sánchez-Pardo, Castiñeiras, Sanjurjo-Sánchez, 2018) non confirman esa cronoloxía, hai elementos prerrománicos reutilizados no edificio que outros historiadores consideran como pegadas desa ocupación anterior ao s. X. A orixe prerrománica tamén lle dá un valor engadido pola convivencia e transición directa ao románico, amosando os cambios estilísticos e arquitectónicos ou as permanencias da Alta Idade Media nas execucións dos séculos medievais seguintes. Yzquierdo (2007) considera que houbo un primeiro edificio prerrománico construído no s. IX e outra fase no s. X, namentres que para Núñez e Castiñeiras só houbo unha fase prerrománica datábel no s. X, que condicionou o templo románico posterior. Con todo, será reedificada principalmente no século X, as naves remataranse no s. XIII e terá intervencións arquitectónicas posteriores que culminan no XIX, momento no que se configura a imaxe actual da basílica que deturpa o edificio orixinal alterando a súa estrutura tradicional primixenia. Fachada e tímpano da igrexa de San Martiño A cronoloxía da fábrica románica do templo, segundo Yzquierdo, iniciaríase a finais do s. XI, durante o episcopado de don Gonzalo, pola cabeceira, continuando cara aos perímetros norte e sur, a capela maior e rematando na parte occidental, dentro duns parámetros entre o primeiro románico galego e o románico pleno. Partindo da base de que San Martiño presenta, para a súa época de construción, unha novidosa arquitectura, con planta basilical de tres naves, tres ábsidas semicirculares na cabeceira e un cruceiro transversal con ciborio central, asemade a plástica que a acompaña é moi salientábel e excepcional, posto que se considera como unha das máis ricas e temperás mostras da arte románica galega sendo producida, ademais, por un obradoiro alleo ao importante foco de Compostela (Sánchez-Pardo, Castiñeiras, Sanjurjo-Sánchez, 2018: 360). Os capiteis do interior, decorados con motivos vexetais, xeométricos e figurativos ou o famoso antipendium, tamén denominado frontal de altar, teñen unha factura estilística de seu, mesturando "elementos formais e temáticos de herdanza altomedieval con outros dunha madurez xa románica" (ibídem) e consolida a relevancia do chamado por Yzquierdo "mestre de San Martiño de Mondoñedo". A parte occidental do edificio, que corresponde coa fachada principal, remátase no segundo cuarto do s. XII, xa despois do traslado da sé a Valibria, momento no que se aprecia un cambio substancial no proxecto en relación co programa máis complexo iniciado na cabeceira e no cruceiro; quizais ese cambio transcendental influíu ou simplificou o acabado final, máis austero que o inicio da construción, e puido contribuír, tamén, á rapidez do seu completo acabado, tal como opinan os principais estudosos desta basílica. Frontalmente, o alzado está determinado pola maior altura da nave principal que estrutura no seu eixe inferior central o portal principal de acceso, franqueado, por un lado, pola parte occidental da nave norte da que a separa un contraforte, engadido en época contemporánea, e, polo outro, por unha torre posterior avanzada e acaroada. A portada principal está resaltada e abucinada, lixeiramente adiantada e protexida cunha cornixa ou tornachoivas entre o contraforte e a torre. Presenta unha grande arquivolta semicircular exterior decorada con motivos vexetais. Dos catro arcos restantes, dous están apoiados sobre columnas acobadadas bastante elevadas polo basamento, con dous fustes de mármore e outros dous de granito. Os de mármore, un pouco máis estreitos, xunto cos seus cimacios e capiteis respectivos son prerrománicos, algúns autores, incluso, os adscriben á época suevo-visigoda (s. VI). Os catro capiteis teñen representadas cabezas e figuras humanas e animais xunto con follas, palmetas, círculos con cuadrifolias e outros motivos decorativos nos elementos restantes. O arco menor interior está soportado en impostas decoradas con piñas e bólas a cadanseus lados. Configura unha típica portada cunha disposición que se desenvolverá no románico pleno e tardío, con bastante pervivencia cronolóxica nos templos do rural galego. Tal como sinala Yzquierdo (2000:118), o tímpano ten unha organización infrecuente: o lintel pentagonal sopórtase nas xambas dispondo no centro un círculo cun crismón e reenchendo o restante oco do tímpano co mesmo tipo de perpiaño pequeno que os muros. Pero na parte central superior do devandito tímpano, colocouse un perpiaño labrado cun círculo tetralobulado onde se inserta un Agnus Dei que amosa a cruz cunha das patas dianteiras. O cordeiro estauróforo (portador da cruz) é un símbolo cristolóxico habitual desde a arte paleocristiá, identifícase con Cristo e leva a cruz como símbolo sobre a morte e o pecado, pero, tamén, en relación aos cristiáns en torno á figura do Bo Pastor. O Agnus dei do tímpano hai que o pór en relación co representado no excepcional antipendium ou retablo pétreo conservado no interior da igrexa, incluso algúns historiadores consideran que serían obra do mesmo mestre ou artifex e, polo tanto, do s. XII (Yzquierdo, 2000: 119). Este motivo tamén se representa noutros tímpanos lucenses como o da porta sur da igrexa mosteiral de Ferreira de Pallares (Guntín) ou na porta norte da igrexa de San Miguel de Eiré (Ferreira de Pantón). Jaime Delgado sinala que non é frecuente esta dobre representación simbólica de Cristo (crismón e Agnus dei) na mesma portada, feito do que se poden deducir varias teorías até agora pouco concluíntes. No románico portugués tamén se representa un Agnus dei similar no tímpano da portada de San Pedro de Rates (Póvoa de Varzim), agás polo detalle da cabeza revirada. Yzquierdo (1999) di que o máis antigo de Galiza estaba no tímpano da desaparecida igrexa de San Pedro de Fóra en Compostela. Outros tímpanos de templos lucenses, fóra da diocese mindoniense, como o de San Martiño de Berselos (Baralla) ten tamén o año sostendo a cruz coa pata dereita dianteira, pero acompañado doutros elementos iconográficos, ou a igrexa do antigo mosteiro de Sta. María de Ferreira de Pallares (Guntín) no tímpano da porta do claustro. En xeral, os tímpanos das igrexas románicas lucenses adoitan estar decorados con diversos motivos, abondando os temas xeométricos e vexetais, cruces, inscricións, crismóns ou escenas narrativas como na igrexa de Sta. Cruz da Retorta (Guntín); pero tamén os hai lisos como nas portas de San Miguel de Biville ou Sta. María de Belante (Sarria), ás veces sostidos por mochetas ou ménsulas con cabezas de animais. Outras iconografías dos tímpanos románicos, ademais da referida en San Martiño e os devanditos paralelos lucenses, poden aludir ao titular da igrexa, amosar os signos de redención ou escenas bíblicas do Antigo e Novo Testamento. Non obstante, na provincia de Lugo, hai escasas mostras de tímpanos bifaces que se decoran tamén cara ao interior como o da porta principal de Santiago de Barbadelo (Sarria) cun lintel pentagonal, ou o de San Paio de Diomondi (O Saviñao). Así mesmo, son menos frecuentes os tímpanos con eses linteis pentagonais do que temos o antedito parangón, o da porta lateral do templo de Santa María de Pidre (Palas de Rei), sen decoración, ou o de San Cipriano de Repostería (Palas de Rei) cunha cruz gravada. A función deste programa iconográfico é, fundamentalmente, moralizante, evanxelizadora e docente. As fontes conceptuais derivan dos textos bíblicos, bestiarios e miniaturas, conformando unha linguaxe simbólica con finalidade comunicativa que terá unha gran pervivencia posterior a través de reinterpretacións ou copias populares polo territorio galego posterior ao século XII. Así e todo, na arte románica, a súa plasmación está sempre vinculada á arquitectura. Sobre a portada, ademais da ventá, hai elementos reutilizados xa mencionados por Villaamil: unha cruz grega e varias inscricións moi erosionadas e case ilexíbeis. Finalmente, a torre de planta cadrada realizouse no s. XV ou XVI tapando a parte occidental da nave sur e adiantándose á fachada, sendo reformada no s. XVIII. Conserva unha ventá orixinal xeminada con arquiños apuntados. A parte superior, con arcos de medio punto onde se albergan os ocos para as tres campás, é coroada por un cupulín semiesférico. O acceso exterior polo lado sur da torre está tapiado e agora a porta está no interior da basílica. Un conxunto excepcional O programa iconográfico da portada tería que completarse coa visión de todo o exterior do templo para apreciar os 37 canzorros do beiril do muro sur, os 34 do muro norte, onde tamén se aprecia unha porta prerrománica sobreelevada tapiada e, debaixo, outro acceso practicábel desde fóra, e só dous conservados da nave maior. Algúns teñen contidos moralizantes e atrevidas ou grotescas representacións. As tres ábsidas da cabeceira, coa central de maior tamaño e altura, presentan máis canzorros figurativos, nas laterais, ademais, hai unha interesante decoración no beiril e arquerías cegas debaixo da cornixa. Continuando coa plástica románica deste templo, no interior cómpre salientar, sobre todo, os capiteis dos piares compostos, o antipendium ou as pinturas murais e contextualizar o conxunto co acceso e visita ao anexo centro de interpretación de San Martiño de Mondoñedo, na antiga casa reitoral (inaugurado no 2018). No interior cómpre salientar, sobre todo, os capiteis dos piares compostos Así mesmo, por fóra apréciase o aparello pétreo arquitectónico cuxo tamaño, tipo e/ou cor, en función dos materiais utilizados e a súa disposición con intención estética, dá ao edificio unha unidade de conxunto marcando o seu volume e transcendencia na paisaxe. Como colofón, o coidado espazo exterior con zonas axardinadas graduando o desnivel do terreo, a milagreira fonte A Zapata, os restos doutras edificacións vinculadas ao antigo mosteiro/complexo episcopal/priorado de San Martiño e o Espazo Caritel completan un conxunto excepcional de obrigada visita.


Summary: A Candidatura Galega afirma que os plans de cobertura destas canles non respectan a "pluralidade política", impulsan "un novo bipartidismo a catro" e obvian o nacionalismo embora ter representación no Congreso.

Nós Candidatura Galega denunciou os plans de cobertura de RTVE e de CRTVG por entender que "non respectan a pluralidade política, e só favorecen ao novo bipartidismo a catro". A formación nacionalista sostén que "hai un apagón informativo claro, a pesar da multiplicación de debates e entrevistas".Embora esa multiplicación, o protagonismo é "sempre para os mesmos, e non están todos os que deberían estar". "Hai un apagón informativo claro, a pesar da multiplicación de debates e entrevistas. Pero son sempre para os mesmos, e non están todos os que deberían estar". Perante isto, Nós reclama "o dereito a ter un espazo informativo acorde á representación do nacionalismo galego no Congreso. É indignante que forzas que aínda non chegaron ao Congreso conten con todos os dereitos do mundo a ter presenza en todo acto informativo nas televisión públicas, mentras que organización con representación nin aparecemos". No que atinxe a CRTVG, para a formación "existe unha intencionalidad obxectiva de acalar a voz de Nós". Pón de manifestó "a negativa do PP nos órganos de control da CRTVG a calquera formato que garanta o debate e o contraste a nivel galego, levando interesadamente o debate ao marco estatal. Vulnerando así os propios principios que deben rexir nun medio público autonómico como é a CRTVG". No caso de RTVE subliña "o entreguismo evidente ao bipartidismo a catro que se está a potenciar de maneira interesada. Ao tempo, exclúen as todas as forzas do Grupo Mixto con escanos na Cámara Baixa".


Summary: As vendas do comercio minorista caeron nestes últimos doce meses en Galiza un 12,8%. Desde 2007 son por volta de 20.000 os pequenos comercios que tiveron que botar o peche

As vendas do comercio ao por menor rexistraron unha queda nestes últimos doce meses dun 12,8%, o que supón a terceira máis grande do Estado após as de Euskadi e Madrid. No conxunto do Estado as vendas retrocederon un 10,9% e xa se encadean 33 meses consecutivos de descensos interanuais. Os datos do Instituto Nacional de Estatística (INE) tamén se apunta a que nese mesmo período (de marzo de 2012 a marzo do presente exercicio) o emprego relacionado con este sector caeu nun 3,5%. A propia Federación Galega do Comercio calculaba, o ano pasado, que o número de pequenos negocios que tiveron que pechar no país desde o inicio da crise, en 2007, fora de por volta de 17.000 E a iso engadían que os empregos perdidos no sector nese mesmo período eran duns 43.000. Alénd a crise, medidas adoptadas polo goberno como a suba do IVE ou ben a liberalización horaria e rebaixas todo o ano supuxeron un "tiro de graza" ao sector.


Summary: O secretario xeral do PSdeG está imputado por un delito de suborno, prevaricación, tráfico de influencias e contra a ordenación do territorio cando era responsábel de Urbanismo do Concello de Lugo.

José Ramón Besteiro acudiu esta terza feira (12 de xaneiro) aos Xulgados de Lugo en calidade de imputado por un suposto delito de suborno, prevaricación, tráfico de influencias e contra a ordenación do territorio no denominado 'caso Garañón'. Porén, o secretario xeral do PSdeG-PSOE, que acudíu sen compañía de letrados, acolleuse ao seu dereito de non prestar declaración após os falidos intentos da defensa por que a citación ficase adiada e mesmo suspensa. Así as cousas, á saída dos xulgados Besteiro dixo á imprensa que "non entendo" o feito de que a súa comparecencia se demorase após "180 días" de "pedir declarar", como tampouco comprende, asegurou, que non se adiase mesmo a outra data dentro da mesma semana. "É de sentido común", acrecentou. O denominado 'caso Garañón' remóntase a hai unha década cando se iniciou o proceso para a construción dunha urbanización en Lugo, sendo responsábel da concellaría de Urbanismo o actual líder d@s socialistas galeg@s. O denominado 'caso Garañón' remóntase a hai unha década cando se iniciou o proceso para a construción dunha urbanización en Lugo A parte denunciante representada pola Asociación en Defensa das Costas do Parque Rosalía de Castro quere que Gómez Besteiro explique quen redactou o convenio relativo á urbanización aprobado pola xunta de goberno municipal o 31 de decembro de 2005. Neste senso, o avogado da acusación asegura que resultaría "sorprendente" que este documento fose redactado pola promotora inmobiliaria do Garañón mais sen a participación dos servizos técnicos do Concello de Lugo. Razón pola que procuraban coa declaración do ex-concelleiro que esta cuestión se aclarase. Aliás, o proceso xudicial tamén investiga a a adquisición por parte de Besteiro dun piso que, con anterioridade, fora propiedade dunha das empresas que vendeu o predio no que foron construídas as torres do Garañón. A xuíza, Pilar de Lara, investiga se existe relación entre as autorizacións definitivas para a edificación, nas que se mudou a edificabilidade --prevista xa en 1991 co PP á fronte do goberno municipal-- e a adquisición da vivenda, para alén de se terían existido beneficios a favor de Besteiro no prezo e na posterior reforma do inmóbel.


Summary: Alfonso Rueda esixe ás deputacións da Coruña, Lugo e Pontevedra que se comprometan a asumir todos os sobrecustos que poidan derivarse do paso a unha xestión pública. A institución lucense denuncia que o Goberno galego négase á equiparación salarial dos seus traballadores contraincendios

A Xunta móstrase disposta a que as deputacións da Coruña, Lugo e Pontevedra poñan fin aos parques de bombeiros privados, que pasarían a ser xestionados de maneira pública. Logo de anos impulsando este polémico sistema nos dispositivos antiincendios, o Goberno galego acepta a iniciativa pero négase a achegar máis cartos, nin tan sequera os necesarios para equiparar salarialmente os traballadores dos diferentes territorios. O vicepresidente do Goberno galego, Alfonso Rueda, puxo unha condición para este cambio: que os tres gobernos provinciais aproben en pleno un acordo no que se comprometan a asumir todo o hipotético incremento no custo do servizo que poida supoñer a mudanza, pero tamén a que unha suposta baixada nese custo tamén repercuta na achega que fai a Xunta. Mesmo pide que sexan estas institucións as que asuman os posibles gastos derivados das reclamacións laborais dos traballadores. A Xunta acepta a fin dos parques de bombeiros privados tan só se o cambio de xestión non lle supón ningún gasto máis ao Goberno Foi en xaneiro de 2016 cando se abriu unha posibilidade que impulsaron os gobernos provinciais progresistas, mentres que a Deputación de Ourense, presididada polo popular Baltar, desbotaba esa posibilidade e optaba por continuar coa xestión privada. Naquela primeira reunión sobre o tema, Rueda pediu informes ás entidades provinciais da Coruña, Lugo e Pontevedra sobre a viabilidade e os custos do traspaso. Desta vez si, todos os presidentes socialistas avogaban por mudar o modelo. Rueda esixe ás deputacións que se comprometan a asumir todo o incremento no custo do servizo que poida supoñer a mudanza Durante anos, Xunta, PPdeG e antigos dirixentes socialistas como Salvador Fernández Moreda defenderon a xestión privada dos parques comarcais de bombeiros, que se comezou a implantar nos últimos tempos da etapa de Fraga como vía para estender un modelo profesional de atención ás emerxencias que fose substituíndo paulatinamente o voluntariado. Os 24 parques dependen de consorcios provinciais de bombeiros, participados pola Xunta pero tamén polas deputacións, nas que os populares están agora en minoría. A intención non é outra que lograr que os parques deixen de estar xestionados por empresas privadas contra as que os bombeiros levan anos mobilizándose por, segundo denuncian, non garantir condicións de seguridade axeitada, precarizar a profesión ou mesmo provocar a descoordinación en emerxencias graves. Na xuntanza deste xoves, o presidente da Deputación de Lugo, Darío Campos; o da Coruña, Valentín González Formoso; e o deputado de Economía da de Pontevedra, Carlos López, insistíronlle a Rueda na súa intención de recuperar para o ámbito público os consorcios contraincendios. A Deputación da Coruña xa anunciou que "será a primeira de Galicia" en iniciar o procedemento para que os parques de bombeiros "sexan xestionados directamente e non a través de empresas privadas". O seu presidente, González Formoso, asegurou que os informes elaborados polos técnicos "conclúen a viabilidade económica, xurídica e técnica da xestión pública dos servizos de emerxencias" e ratifican que "non habería ningún incremento no custo do servizo", en referencia á condición que establecera a Xunta de que as deputacións asumirían calquera sobrecusto. A Xunta négase a achegarlle á Deputación de Lugo os 330.000 euros precisos para equiparar os soldos dos seus bombeiros aos do resto No caso da Deputación de Lugo, pola contra, o seu presidente Darío Campos trasladoulle a Rueda a necesidade de igualar os soldos dos profesionais que prestan o servizo contra incendios na provincia de Lugo aos de Ourense. "É de xustiza que polo mesmo traballo e as mesmas responsabilidades, mesmo soldo", dixo tras aclarar que estes profesionais cobran 3.000 euros menos que os do resto de Galicia cando fan o mesmo traballo; uns 18.000 euros ao ano. Segundo o presidente lugués, o vicepresidente da Xunta rexeitou "completamente" esa posibilidade de achegar os 330.000 euros que, tal e como aclara, lle corresponden á Administración galego por participar ao 50% no Consorcio Provincial de Bombeiros de Lugo, uns cartos que o goberno provicnial ten xa comprometidos no orzamento de 2017. "Queremos que o PP se aclare, pois en Lugo defenden unha cousa pero en Santiago votan o contrario. É o dobre xogo ao que nos teñen afeitos. O PP de Lugo asumiu compromisos cos bombeiros, sabendo que os seus compañeiros na Xunta non ían cumprilos", denunciou Campos, que acusa os populares na Xunta de "continuar a bloquear esta xusta equiparación salarial, que si fixeron na provincia de Ourense pero non na de Lugo". Ademais, o presidente provincial de Lugo adiantou que, en canto á garantía e viabilidade do modelo público, a Deputación conta xa cos informes positivos da mudanza, tanto a nivel técnico-xurídico como a nivel económico, "podendo ser, mesmo, máis barato". A Deputación da Coruña di que será a primeira en mudar o modelo pero a de Pontevedra medita agardar a que acabe a concesión actual en 2021 No caso da Deputación de Pontevedra, o seu informe sinala tamén a "viabilidade" do cambio na xestión, pero admítense as consecuencias para o cadro de persoal e a necesidade de facer concursos. Non todo o persoal actual podería obter praza, polo que deberían asumirse custos das indemnizacións que se determinarían máis adiante. Así, o deputado pontevedrés López Font valora a opción de agardar até 2021, data na que caduca a concesión actual do parque provincial, antes de formalizar o cambio de modelo a unha xestión pública. Sexa como for, os representantes das tres administracións provinciais xa advertiron que trasladarán a proposta da Xunta aos técnicos de cada Deputación para analizala xuridicamente. Valorarán se é posible aceptar a condición do Goberno galego de aceptar o cambio de xestión só se non custa un só peso máis.


Summary: Un relato de Xabier P. Docampo en 5 entregas e a incursión de Pepe de Pura no xénero da literatura erótica son algún dos contidos exclusivos do Caderno de Agosto que oferece xa esta quinta feira o Sermos Galiza.

Esta quinta feira, é 31 de Xullo, mais para Sermos Galiza xa é agosto. Daí que o único semanario en lingua galega estreará ese día o seu novo suplemento, Caderno de Agosto, que se publicará durante cinco números consecutivos. Neste período estival tomará un merecido descanso o caderno de análise AFONDO, após ter completado un total de 76 números nesta a súa primeira etapa. Co mes de setembro voltará o AFONDO. O Caderno conterá un relato inédito de Xabier P. Docampo, Operación Monte de Lixo, e outro de Pepe de Pura, un texto de "costumismo sexual" O Caderno de Agosto, que coordenará o xornalista Rodri Suárez, oferecerá unha dupla páxina literaria, con textos inéditos. En concreto, un relato inédito dun dos nomes máis importantes da literatura galega, Xabier P. Docampo, baixo o título de Operación Monte de Lixo. Canda el fará a súa estrea nas nosas páxinas Pepe de Pura, cunha serie de relatos que o propio autor distancia da pornografia para situar no que chama "costumismo sexual". Non só de literatura viviremos estas ferias, así que o Caderno de Verán tamén se debruzará sobre as festas do verán, a vida cotiá, a gastronomía, a música e as idílicas paisaxes do noso país. Festas do verán? Música? Vida cotiá? Literatura? Quen mellor para sintetizar todo iso que Xurxo Souto, escritor e músico, animador da literatura e da música bravú. Terá neste Caderno sección fixa, ponto de encontro para a arroutada musical e o arrichamento literario. Realmente imperdíbel. Reserva o teu exemplarAsí as cousas, o mellor é que, este mes de agosto, reserves o teu exemplar de Sermos Galiza nos teus quiosques ou se tal que optes por te faceres asinante do noso semanario, neste enderezo.


Summary: O encontro entre a música, a ciencia, a arte e o pensamento é o sinal de identidade do ciclo de concertos "Do Audible" que, ideado por Vertixe Sonora, inicia a súa edición a quinta feira día 19 de xuño.

Promovido pola Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria coa colaboración de Vertixe Sonora, o ciclo Do Audible inicia a súa segunda edición con dous eixos centrais na súa filosofía, servir de encontro entre a música, a ciencia, a arte e o pensamento a través de experiencias singulares en cada un dos seus concertos e, por o ultra parte, achegar un novo público para a música contemporánea. No programa, os concertos artéllanse arredor de catro focos temáticos, desta volta, o tacto, o mar, o universo e o diabólico en intervencións nas que a música dáse a man coa palabra convidando a subir ao escenario a coñecidos nomes da nosa cultura como a poeta e xornalista Ana Romaní. O tacto, o mar, o universo e o diabólico Diálogo da música coas expresións culturais contemporáneas por medio dunha programación que se expande en varias cidades galegas e que se inicia a próxima quinta feira día 19 de xuño ás 20:00 na Sala Multiúsos do Campus de Ourense coa interpretación de Vertixe Sonora de obras de John Cage (EE.UU.), Daniel Zea (Colombia) e Hugo Morales (México) nun espectáculo no que tamén participarán Ana Romaní e Traspediante Danza ademais de contar coa colaboración da Aula de Acordeón do Conservatorio Profesional de Música de Ourense coordinada por Celia Adrián. A seguinte cita será tamén quinta feira, o 26 de xuño no Museo do Mar de Galiza en Vigo cando Vertixe Sonora interprete pezas dos compositores Charles Antoine Fréchette (Canadá) e Fernando Garnero (Arxentina) e se acompañe do divulgador Francisco Ramos nun encontro que titulan "O canto das baleas". "Música das esferas celestes", será o seguinte concerto, xa por volta do verán, cando o 11 de outubro a Casa das Ciencias abra as súas portas a Vertixe Sonora para facer escoitar a obra de Karlheinz Stockhausen coas reflexións do profesor, ensaísta e comisario Lluís Nacenta. Distracfold Ensemble (Manchester) será a protagonista como agrupación convidada Do Audible a sexta feira 14 de novembro cando "A música e o diabólico" teña como escenario o Museo de Pontevedra para facer sentir composicións de Salvatore Sciarrino (Italia), Pier Luigi Billone (Italia), Mauricio Pauly (Costa Rica) co parlamento do profesor e ensaísta Enrique Gavilán no último concerto do programa.


Summary: Son 265 as persoas usuarias contaxiadas e 162 as traballadoras e traballadores de residencias e centros de discapacidade.

Un surto de Covid-19 afecta o centro de atención a persoas con discapacidade de Sarria, onde hai un total de seis persoas usuarias contaxiadas, ademais dun traballador cuxo positivo fora notificado no parte do sábado. Son os datos que achega a última actualización da situación nos centros residenciais da Galiza difundida polas autoridades sanitarias na mañá deste domingo. O número total de casos en centros de maiores redúcese en dous este domingo respecto ao sábado. Son agora 265 as persoas usuarias contaxiadas após non notificarse ningún positivo novo e saír do cómputo un usuario de Doral Residencias de Mos por dar negativo e outro da Soremay de Pontevedra falecido nas últimas horas. Desta maneira, a residencia Vila do Conde de Gondomar continúa como a instalación con máis casos da Covid-19 entre as persoas maiores de toda Galiza con 66 persoas usuarias infectadas. En segundo lugar atópase a Soremay de Pontevedra, con 40; en terceiro, o Asilo Vilalba, con 32; e en cuarto, a residencia Pontevedra de Vilaboa, con 31. Tamén contan con grupos de maiores con Covid-19 a Residencia Cesantes de Redondela (17), a San Antonio de Beariz (16), a San José de Narón (12), a San Salvador de Guntín (10), o CRAPD Vigo II (9), a DomusVi Vigo (9) e a Vivenda Comunitaria de Castrelo de Miño (8). Ademais, hai cinco maiores con coronavirus en DomusVi Ribadumia, catro en Nosa Señora das Virtudes de Pontedeume, outros dous no Apartamento Tutelado San Antonio de Beariz e un, respectivamente, na San Cibrao de Cervo, en Doral Residencias de Mos, en Nosa Señora dos Miragres de Barbadás e no CRAPD Vigo I. Persoal das residencias Con respecto ás traballadoras e aos traballadores das residencias, nas últimas horas descenderon a 162, un menos que o día anterior, despois de rexistrarse un positivo na Servisenior de Brión e un negativo na San Rafael de Mondoñedo. Ademais, Política Social desconta do global un empregado dun centro de Ortigueira "porque non incorporouse ao centro no momento de realizar a PCR". Así, o Asilo Vilalba continúa este domingo como o centro co cadro máis afectado cun total de 29 casos. Séguenlle a residencia Soremay de Pontevedra e DoralResidencias de Mos, ambas as con 15. Surto nos centros de discapacidade Ademais, despois dun sábado no que non se contabilizaban casos de Covid nos centros de discapacidade, o surto da CAPD de Sarria eleva os casos a 6, todos neste centro. En canto aos cadros destas residencias, hai un total de sete contaxiados: un no propio centro de Sarria e o resto están a Chapela de Redondela, DoralResidencia de Mos, dúas en Fogar San Rafael de Vigo, un en Souto de Leixa e outro en San Vicente de Paúl de Lugo. Así mesmo, 14 traballadores teñen a Covid na residencia Pontevedra de Vilaboa e 12 en Domusvi Ribadumia. O resto de centros que figuran no parte de Política Social mantéñense por baixo da dúcia.


Summary: Cruz Dafonte e Manuel Tato asinan o documental 'A vida conta', no que acompañan ás mulleres do rural compostelán na volta á vida despois do peor da pandemia da COVID-19. Acompañan a varias mulleres desde o illamento nas súas casas ata o encontro de volta nos centros socioculturais das parroquias de Figueiras, Lavacolla, Laraño, Marantes, Busto, Nemenzo, Santa Cristina, Grixoa e Bornais

Cruz Dafonte e Manuel Tato asinan o documental 'A vida conta', no que acompañan ás mulleres do rural compostelán na volta á vida despois do peor da pandemia″Polo menos tiñamos un día á semana para rir e ser libres″, di unha das protagonistas do documental A vida conta, de Cruz Dafonte e Manuel Tato, cando lle preguntan polo que significaba para ela reunirse no centro sociocultural para tocar a pandeireta coas veciñas. As mulleres do rural de Santiago de Compostela contan nesta peza audiovisual os efectos da pandemia no día a día, pois a COVID quitoulles a súa vía de socialización. ″Puideron estar nas súas casas e nas súas hortas, pero faltoulles a parte social das súas vidas. No documental recuperamos esa volta á vida con elas, a partir do mes de abril de 2021″, explica Cruz Dafonte.A vida conta ensina os preparativos para un encontro entre os centros socioculturais de Figueiras, Lavacolla, Laraño, Marantes, Busto, Nemenzo, Santa Cristina, Grixoa e Bornais, todos na contorna de Compostela, que tiña que terse celebrado no ano 2020 pero tivo lugar ao aire libre e con máscaras en 2021. A peza vai do individual ao colectivo e deixa entrever historias crúas relacionadas coa emigración, a enfermidade e as violencias machistas.Acompañan as mulleres desde o illamento na casa ata o encontro de volta nos centros socioculturais das parroquias de Figueiras, Lavacolla, Laraño, Marantes, Busto, Nemenzo, Santa Cristina, Grixoa e BornaisCruz Dafonte traballa con estas mulleres desde o ano 2016 en talleres de empoderamento dependentes do programa municipal ′Vida propia′, para reflexionar sobre como se foron construíndo as súas vidas con perspectiva de xénero. ″Nos talleres hai moito traballo corporal e de reflexión, para que se dean conta de que moito do que lles pasa ten quen ver con cargas de xénero que levan arrastrando durante anos″, detalla esta asesora xurídica e consultora social.O día antes de que se decretara o estado de alarma pola incidencia do coronavirus no Estado, Cruz e Manuel estaban gravando nun destes centros socioculturais para outro proxecto. ″Aí xurdiu a idea de facer isto e que nos contaran como era a súa vida –nese parón que tivemos todos– sen ir aos centros socioculturais″, conta Cruz. "Quen é a máis libre de todo este grupo?", pregúntase unha das protagonistas en marzo de 2020, para contestar: "Eu! Hai anos que non era. 52 anos que era unha escrava, pero agora son libre. Libre para sempre. E moi feliz". ″Foi un cambio moi brutal. Tanto fisicamente –moitas delas dicían que non se lles movían as pernas igual– como a nivel mental, pola súa idade e polo feito de non poder relacionarse coa xente coma antes. Elas repetían unha frase que o explica ben: ′Quitáronnos a vida′. Porque para elas estar coas veciñas era a vida. Foron procesos complexos, pero o bonito é que vivimos con elas o cambio e a ilusión ao retomar a actividade nas parroquias″, sinala esta especialista en políticas de igualdade.Entre as mulleres que participan nas actividades destes centros socioculturais hai moitas que viven soas, pero outras viven coa familia e notaron da mesma maneira un illamento severo. Cunha media de 70 anos, en A vida conta collen a palabra mulleres desde os 65 ata os 94 anos. Falan desde as súas cociñas, no xardín ou apañando madeira para a lareira, para despois facelo en grupo, xa coas compañeiras das actividades dos centros. Alí van a ximnasia, pandeireta, informática, canto ou baile. É o seu punto de encontro."Estamos moi agradecidos de que nos abriran as portas das súas casas e dos seus corazóns", destaca Manuel TatoDespréndese do documental –que pode verse sobre estas liñas grazas a Compostela. Territorio das Mulleres– unha sensación de que as protagonistas retoman as súas vidas pero, como sinala Cruz Dafonte ″xa non é a mesma vida, porque esta pandemia nos cambiou a todas″. Tanto ela como Manuel Tato agradecen a María Pose, técnica do Concello de Santiago responsable dos centros socioculturais do rural compostelán, a implicación no proxecto.″O proceso de creación deste documental foi unha experiencia vital moi bonita para nós porque estamos nunha época difícil para todos e que a xente te abra as portas da súa casa, que nos deixen gravar nas súas cociñas... Vale que tiñamos todas as medidas de seguridade, pero non é o normal. Estamos moi agradecidos de que nos abriran as portas das súas casas e dos seus corazóns, nós o que fixemos foi reflectilo″, describe Manuel, realizador e operador de cámara.Calquera que se teña posto diante dunha cámara sabe que non é doado manter a naturalidade sen moita experiencia previa. Porén, as mulleres que participan en A vida conta móstranse nun diálogo total co espectador no que semella que non haxa intermediarios. ″Nótase moito o traballo de Cruz nestes anos con elas″, apunta Manuel sobre o ambiente de confianza creado para a rodaxe: ″Moitas veces non hai que gravar, hai que estar falando con elas e facelo no momento idóneo″. ″Sentíanse cómodas porque xa nos coñecen aos dous e penso que non lles impón tanto a cámara porque saben que detrás está unha persoa que empatiza con elas″, engade Cruz.Houbo moito debate na sala de montaxe, pois tamén deixaron fóra ″secuencias que para o espectador poden ser moi potentes″. Fixérono por respecto, porque coa confianza conseguiron testemuñas moi persoais e optaron por ″facer un exercicio desde o persoal para preservar a súa intimidade″. ″Hai momentos nos que nos abriron tanto o corazón que cremos que se esqueceron de que estaba a cámara diante″, recoñece Manuel, quen aclara que ″moitas das cousas que nos quedan no arquivo son secuencias marabillosas que deixamos fóra para non alongar moito a peza″."Cando se xuntan créase un clima de fortaleza, poder, ilusión e alegría que creo que é o máis brutal que vivimos"″Todas esas vivencias duras que tiveron cada unha delas, moitas veces, son paralelas por dificultades comúns. E cando se xuntan, tanto nas parroquias como despois no encontro de todos os centros, todo iso queda atrás e créase un clima de fortaleza, poder, ilusión e alegría que creo que é o máis brutal que vivimos. Estivemos con elas soas facendo unha introspección profunda e despois asistimos a esa reflexión de ′pero vou ao centro, recobro a vida, estou coas compañeiras e podo ser libre″, relata Cruz.As mulleres que aparecen na peza formaron parte activa do proceso de creación do documental, que tivo a súa estrea no Teatro Principal de Santiago: ″Foi especial para elas verse e ser protagonistas, cando moitas veces o seu papel de vida foi bastante secundario″. De feito, elas mesmas refírense no documental á invisibilidade que senten do conxunto da sociedade. ″Hai un empoderamento individual no que din ′xa está ben de pensar sempre nos demais e deixarme de lado, agora son eu a protagonista porque teño ese dereito′. ′Antes de morrer quero vivir′, dicíanos unha delas noutro vídeo que fixemos″, agrega Cruz.″Coñecelas a elas para min foi un cambio vital en moitos aspectos. Foi un proceso de transformación vendo a súa propia transformación. Aportáronme vida, fortaleza e frescura″, asegura Cruz. Desde un punto de vista etnográfico, Manuel aspira a que o documental quede como unha lembranza de como se viviu a pandemia desde o rural. ″Dentro de vinte anos, ao mellor, vemos esta peza con outros ollos. Gustaríame que a miña filla vise isto en vinte anos e puidese aprender algo″, asevera.Manuel Tato e Cruz Dafonte continúan no empeño de dar voz ás mulleres do rural galego e están involucrados tamén no proxecto Elas tamén contan, co apoio do Observatorio da Mariña pola Igualdade, unha iniciativa que lles gustaría levar por toda Galicia. Tamén gravaron a peza Muller Boa, da man do Concello de Campo Lameiro.


Summary: Antigo rival de Feijóo polo liderado do PP de Galiza, os investigadores cren que percibiu 5.000 euros de Vendex.

José Manuel Barreiro é un cadro dirixente moi relevante do PP. É neste momento o seu portavoz no Senado. Pelexou no seu momento pola sucesión de Fraga, en principio situado na ala menos españolista do partido. Agora Vixiancia Alfandegueira sitúao no albo das súas investigacións. Informes policiais sinalan que percibiu 5.000 euros directamente do chefe de Vendex na Galiza, José María Tutor. Para que? Para que desactivase as críticas que no seo do seu proprio partido se estaba a erguer contra a concesionaria da ORA en Lugo, unha filial de Vendex. O senador do PP nega as acusacións e afirma que a súa formación política presentou até 83 iniciativas no concello con críticas á forma en que o goberno local do PSOE estaba a xestionar o asunto da ORA.