Summary: Olaia Fernández Davila e Francisco Jorquera, parlamentares do BNG, lembraron a recente sentenza favorábel do Tribunal Constitucional.

Os parlamentares do BNG, Olaia Fernández Davila e Francisco Jorquera, rexistraron unha proposición non de lei no Congreso para que o Goberno do Estado permita que as seleccións deportivas galegas poidan participar en competicións internacionais. Instan ao Executivo español a apoiar a posibilidade de as federacións galega, catalana e vasca se integraren directamente nas entidades internacionais competentes, realizando as modificacións normativas e organizativas necesarias para facilitar dita integración. Para o BNG "o pleno desenvolvemento do deporte galego fai preciso que os combinados deportivos galegos poidan intervir e competir no plano estatal e internacional como xa o fan as representacións deportivas doutras nacións europeas". O BNG quere que as seleccións galegas podan competir no mundo sen límites Sentenzas favorábeis do Tribunal ConstitucionalO BNG tamén lembra a recente sentenza do Tribunal Constitucional sobre o recurso presentado polo Goberno central contra a lei do Deporte basco e que abre a porta á posibilidade legal de que as federacións galegas representen o deporte galego en todos os ámbitos.Galiza ten competencias exclusivas en promoción deportiva. Por tanto, as seleccións galegas deben poder competir no mundo sen límitesOs parlamentares nacionalistas galegos consideran que a prohibición da presenza internacional das seleccións deportivas de Galiza, Euskadi e Catalunya "carece de base constitucional e é, simplesmente, resultado dun esquema político centralista, de dubidoso encaixe coa competencia exclusiva de Galiza en materia de promoción deportiva". Ademáis, poñen de manifesto que "a presenza dunha única selección deportiva por cada Estado non é unha norma obrigatoria a nivel internacional. Ao contrario, en diversos Estados constátase a existencia de distintas seleccións nacionais, en consonancia co seu carácter plurinacional". Para o BNG "é xa momento de romper complexos, de rematar coas visións pechadas que non se corresponden cos tempos nos que vivimos e superar esquemas políticos doutros tempos. Consiste en dar normalidade democrática ao mundo do deporte".


Summary: Os 124 asentos no Senado, onde os populares revalidan maioría, e os 123 escanos no Congreso dan ao partido de Rajoy o poder de impedir cambios no texto vixente.

A reforma constitucional só será posíbel se o PP o permite. O partido que menos interese e vontade ten na modificación do texto vixente é quen precisamente ten a chave para bloquear ou desbloquear unha hipotética reforma constitucional, cuestión que -en diferentes graos e intensidades- figura no programa electoral de PSOE, Podemos e Cs. Unha chave que lle dan os resultados: 123 deputados no Congreso e 124 escanos no Senado. O presidente de ERC, Oriol Junqueras, foi o primeiro en advertilo na noite electoral: "O PP ten unha minoría de bloqueo perante calquera intento de reforma da Constitución". Nos artigos 166, 167, 168 e 169 da CE establécense os mecanismos e condicións a cumprir para calquera reforma constitucional. Redactáronse con clara intención de 'blindar' o texto e exixir unhas maiorías amplas para a súa variación. Requírense maiorías cualificadas de 3/% tanto no Congreso como no Senado. E como corolario, un referendo, obrigatorio ou voluntario según os casos. Así pois, sen o PP non hai reforma da Constitución. E para que os populares apoien esa variación, esta non podería afectar os seus alicerces, quer no territorial, quer na reforma do Estado, ou outras cuestións de calado... Sen PP, logo, ningunha reforma da CE sairá adiante. E con el, a reforma sería máis que nada unha "maquillaxe" da carta magna.


Summary: Destaca o incremento da abstención nalgunhas comarcas coma Allariz, Fisterra, Baixo Miño, A Ulloa, Verin, Bergantiños ou Terra de Soneira. A Coruña é a circunscrición na que a participación baixa menos.

Crece a abstención. En todas as provincias e en todas as comarcas, aínda que máis nalgunhas ca noutras. A participación descende case sete puntos (6,82) con respecto a 2009, pero en Ourense a participación cae máis de oito puntos e medio, e en Lugo o descenso tamén supera a media galega, situándose por riba dos sete puntos. Pola contra, as provincias occidentais experimentan unha caida menor: algo menos de sete puntos en Pontevedra e ao redor de seis na Coruña. Así e todo, Lugo e Ourense manteñen cifras de participacións superiores ás da Coruña e Pontevedra ás cinco da tarde, aínda que os diferenciais se igualan con respecto a 2009. Por provincias, a participación na Coruña é do 41,15 por cento (47,2 en 2009); en Lugo do 43,37 por cento (50,49 en 2009); en Ourense do 46,20 por cento (54,84 en 2009); e do 42,60 por cento en Pontevedra (49,54 en 2009). A tendencia xeral é que a participación cae con máis forza nos concellos rurais ca nos urbanos, pero hai excepcións. Por exemplo, A Coruña (5 puntos menos que en 2009), Ferrol (2 puntos e medio menos), Vigo (4 puntos e medio menos) ou Santiago (4 puntos e medio menos) perden menos votantes que a media. Pola contra, en Lugo a participación cae máis de oito puntos, en Ourense sete puntos e medio, en Pontevedra algo máis de sete puntos. O aumento da abstención é especialmente salientable en comarcas como Terra de Soneira ou Viana (-12,5 puntos), A Ulloa, O Baixo Miño ou Allariz-Maceda (-11,5 puntos), Bergantiños (-10,5 puntos), Arzúa (-10 puntos), A Limia, Muros, O Salnés, Fisterra, Valdeorras, A Baixa Limia (-9 puntos), A Mariña Oriental (-8,5 puntos) ou Terra de Lemos (-8 puntos). A pregunta agora é se estes datos de participación poden revelar algunha tendencia sobre os resultados que comezaremos a coñecer a partir das nove da noite. Están quedando na casa os electores dalgún partido en concreto? Consulta aqui os datos de participación


Summary: A tese de que o rock & roll é, en última instancia, unha música de orixe afroamericana tiña en Fats Domino unha proba evidente. Onte morreu, aos 89 anos, en Harvey, Luisiana, onde residía desde que en 2005 abandonara Nova Orleáns. O furacán Katrina devastara a cidade cuxos ritmos Domino introducira na receita orixinal do son que, nos anos 50, mudou para sempre o século XX. Apenas, de entre os pioneiros do rock & roll, sobrevive Jerry Lee Lewis.

Nas cancións de Fats Domino, pianista de orixe rhythm and blues, ecoa a singular e crioula tradición musical de Nova Orleans. Foron cancións como Ain't that a shame -que versionarían John Lennon ou Cheap Trick na década dos 70- ou The Fat Man -en que se ri da súa propia complexión física- as que achegaron o elemento caribeño, cruzado con blues, á aleacción primaria do rock & roll. Paul McCartney inspirouse na súa obra para escribir, nos Beatles, Lady Madonna. Mesmo a quinta punk presentoulle os seus respectos: Richard Hell & the Voidoids gravaron I Lived My Life e Jah Wobble, baixista de P.I.L., Blueberry Hill. A partir dos anos 70, Fats Domino dedicouse maiormente ao circuíto de vellas glorias. Recibiu recoñecementos oficiais, como a Medalla Nacional das Artes de man de Bill Clinton. O vello e salvaxe rock & roll -aínda que Domino respresentou unha face menos agresiva que, por caso, outro pianista como Little Richard- entraba na institución. Xa se convertera nun monumento vivo. Na teleserie Treme (2012), creada por David Simon para tratar sobre os efectos do Katrina na cultura de Nova Orleans, interpretouse a si mesmo. Con Fats Domino desaparece un dos últimos elos que conectaban a actualidade co rebumbio orixinario do rock & roll.


Summary: As verteduras de dúas balsas da mina de Touro e O Pino serán obxecto de investigación xudicial, ante a sospeita da Fiscalía de Medio Ambiente de que poderían constituír un delito ambiental. O fiscal especializado mantén, ao tempo, outras investigacións abertas sobre a contaminación da explotación mineira.

A Fiscalía remitiu ao xulgado de instancia e instrución de Arzúa dúas denuncias relativas á actividade da mina de Touro-O Pino, segundo informa a asociación ecoloxista Adega após unha reunión co fiscal delegado de Medio Ambiente, Álvaro García Ortiz e coa Plataforma pola Defensa da Ría de Arousa. Os feitos que deberá investigar o xulgado teñen que ver coas "reiteradas verteduras" da balsa de Bama ao río Brandelos, afluente do Ulla, e ao depósito de materiais contaminantes procedentes desta antiga corta mineira, e, no segundo caso, coas as verteduras contaminantes da balsa de Angumil ao dominio público, para determinar se son constitutivas dun delito contra o medio ambiente. En paralelo ás investigacións xudiciais, as plataformas contrarias á reapertura da explotación mineira veñen de presentar alegacións, por unha banda, ao proxecto de drenaxe temporal da mina e, por outra, ao proxecto mineiro, após a Xunta abrira un novo prazo para que a empresa complete a documentación do proxecto, en fase de tramitación ambiental. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: "Os monicreques volveran ás aldeas galegas", e para conseguilo a industria xa está traballando en tres mesas de traballo distintas para reoganizar a industria da arte do teatro de monicacos na Galiza

"Os monicreques volveran ás aldeas galegas". É a principal conclusión do noveno Encontro dos Titiriteiros Galegos, que se desenvolveu durante a pasada fin de semana na localidade de Mondoñedo e que reuniu ás 22 principais compañías do país. Arturo Pérez, da compañía Spaghetti, explica para Nós Diario que do Encontro dos Titiriteiros Galegos saíron "tres mesas de traballo" que "determinarán" o futuro desta arte na Galiza. Na primeira decidirase sobre como se unirá a industria á hora de constituírse, "si en plataforma ou en asociación", indica Pérez. A segunda dedicarase aos circuítos rurais: "Trataremos de recuperar un mundo que era moi importante para nós e co que existe unha débeda histórica, porque as nosas orixes están alí e porque no rural tamén teñen dereito á cultura". Finalmente, a última mesa estará centrada no mundo das festas populares, aínda que non foi este o último tema abordado en Mondoñedo, onde tamén se falou do peche definitivo do Museo do Monicreque de Lalín, entre outros.


Summary: O Club Deportivo Lugo sufriu unha das derrotas máis dolorosas no que vai de Liga ante o Mirandés en Anduva. A errática segunda metade pesou demasiado e os albivermellos deixaron escapar a vantaxe inicial que adquiriran (3-2).

Respecto mutuo. Conscientes máis das súas debilidades que das fortalezas, tanto locais como visitantes arrancaron o encontro dun modo pausado, tenteándose mutuamente, até que no minuto 15 Simón Moreno aproveitou un grave erro defensivo de Lebedenko para romper a tregua entre galegos e casteláns cun disparo que obrigou a exhibirse a Fran Vieites. Encoraxado, o Lugo respondeu do mellor modo posíbel: con gol. Tan só 120 segundos despois do ataque do Mirandés, un maxistral lanzamento desde o curruncho de Hugo Rama aproveitouno Carrillo para adiantar o conxunto albivermello aproveitándose da maior debilidade dos de Miranda de Ebro, pois con este son xa cinco os goles que levan recibidos na súa casa en só oito partidos, unha cifra intolerábel en categoría profesional. Logo dese tanto inicial viviuse, até o descanso, media hora de bo fútbol por parte de ambos, con moita velocidade e alternativas, aínda que sen oportunidades claras para un e outro equipo, un escenario que explotou polos aires logo da reanudación. A debilidade defensiva, un mal semella que endémico Apenas o colexiado asubiou, Álex López, quen defendera as cores lucenses durante a tempada 2019/20, aproveitaba a falta de concentración e a debilidade da defensa do Lugo para, de disparo cruzado, perforar a portería defendida por Fran Vieites ante a desesperación de Rubén Albés na banda de Anduva. Irrecoñecíbeis con respecto ao primeiro tempo, frouxos, mesmo temerosos, a consecuencia de todo isto foi o segundo gol do Mirandés, transformado por Camello tras o enésimo erro dos marcadores albivermellos. Por sorte, e contra prognóstico ante o novo panorama do partido, Joselu, un hombre entrado desde o banco dos suplentes, volveu subir as táboas ao marcador no 70, pero inmediatamente despois o Lugo volvía facer das súas e concedía o terceiro e definitivo tanto do Mirandés. O teito do Lugo segue medrando José Angel Carrillo está no mellor momento da súa carreira deportiva. Con 27 anos, e tras sete tempadas xogando na categoría de prata, o dianteiro murciano alcanzou a madurez deportiva e está sendo un home fundamental para o Lugo. Co seu tanto desta cuarta feira ante o Mirandés, o cuarto no que vai de tempada, non só superou Manu Barreiro como 'Pichichi' albivermello, senón que tamén igualou o seu mellor rexistro goleador coa escuadra galega, que data da campaña 2019/20. De feito, e cando leva tan só oito partidos disputados, e unicamente cinco deles como titular, xa está a piques de igualar o seu propio récord anotador, datado en 2018, cando defendía as cores do Cádiz, un tempo no que foi quen de materializar cinco tantos en 31 encontros. Ademais, o internacional filipino -a Federación do país asiático convocouno logo de descubrir que un dos seus bisavós nacera no arquipélago- marcou ante o Club Deportivo Mirandés o seu primeiro tanto de cabeza no que vai de Liga, sacando petróleo dos seus 1'90 metros de altura.


Summary: Os catro candidatos de Compromiso por Galiza déronse cita en Ourense para pechar a campaña, deixando á vista que é nesa provincia onde estiman que poden ter posibilidade de obter representación. Presentáronse, de todas maneiras, como unha forza a longo prazo.

Os outros tres candidatos de Compromiso por Galiza deixaron a campaña das súas respectivas circunscricións para se dirixiren a Ourense, provincia na que Pérez Bouza é o seu candidato e na que contan ter posibilidade de lograr representación. Puxeron así os da formación liderada por Xoán Bascuas toda a carne no asador de Ourense até o punto de el mesmo, candidato á presidencia da Xunta, recoñecer que Feijóo ten a porta aberta e vai ser Pérez Bouza quen o faga saír co seu escano de deputado e facerlle perder a maioría absoluta. "Só o voto útil a Compromiso por Galicia impedirá a maioría do PP" apuntaron. Adiantándose á posibilidade de que os resultados non sexan beneficiosos para a súa formación, Bascuas animou no fin da campaña a entender Compromiso por Galicia non como unha treboada dunha noite senón como "chuvia fina que impregnará nesta terra". Pechan desta maneira a que foi a súa primeira campaña presentándose como un proxecto a longo prazo, que agardan vaia collendo forza e consolidándose conforme vaia gañando tempo. Xosé Manuel Pérez Bouza, anfitrión do resto dos candidatos no Teatro Principal de Ourense, dirixiuse ao electorado que foi vítima das políticas do PP para recomendarlles o voto por Compromiso por Galicia como unha alternativa comprometida co emprego e o benestar co obxectivo de traballar pola mellora en sanidade, educación e servizos sociais. A defensa da ética na política foi outra das mensaxes do candidato no peche de campaña.


Summary: O historiador Carlos Barros era responsábel do movemento obreiro na dirección do Partido Comunista en Vigo en setembro de 1972. O seu cargo permitiulle seguir de primeira man a orixe e o desenvolvemento do conflito obreiro decorrido naquela altura. Nesta conversa con 'Nós Diario' achega parte das súas lembranzas naquelas xornadas de 1972.

—A que reivindicacións responderon as folgas de setembro de 1972 en Vigo?As mobilizacións responderon en primeiro lugar a reivindicacións laborais, por un desacordo na negociación do convenio de Citroën. Iso leva, a que dous compañeiros desta empresa se reúnan comigo para consultarme se vía correcto convocar unha folga xeral en Vigo, algo que xa apuntara nun número de Vigo Obreiro, xornal de Comisións Obreiras (CCOO) que eu dirixía. A miña resposta foi favorábel á convocatoria da protesta. A medida que o paro de Citroën provoca o despido de varios traballadores, a folga trasládase a outras empresas en solidariedade cos despedidos, o que xeneraliza a protesta na practica totalidade dos centros de traballo. Hai que ter que en conta que, a raíz da folga, son despedidos máis de 4.000 operarios na cidade. Ao carón das demandas laborais e de solidariedade sitúanse no mesmo plano as reivindicacións democráticas, porque estaba en xogo o dereito ao traballo, o dereito á folga ou o dereito á libre sindicación. En definitiva, foi un conflito de orixe laboral que se converteu nunha gran protesta contra a ditadura. —Que lembranzas garda con máis forza daquelas xornadas de mobilización de setembro de 1972?Eu era naquela altura o responsábel de movemento obreiro do Partido Comunista de Galicia (PCG) en Vigo, polo que o primeiro que fago é pasarme á clandestinidade para que a miña caída non significase un atranco á folga. O meu horario naqueles días era regular, reuníndome pola maña cos membros do comité de folga, que agrupaba representantes das empresas máis importantes, pola tarde redactaba a folla voandeira que cada día achegábamos aos traballadores e algunhas veces, á noite, reuníamos o comité comarcal do PGC. Foron uns días de traballo militante moi precario, de relación íntima entre o PCG e Comisións Obreiras, que está na cerna do rexurdimento do movemento obreiro, onde Vigo xogou un papel moi importante. A folga de Vigo de 1972, un punto e á parte na historia contemporánea da Galiza —Falaba da relación íntima entre o Partido Comunista e Comisións Obreiras, que papel xogaron estas organizacións nas mobilizacións viguesas de 1972?As Comisións Obreiras son un movemento que xorde de forma espontánea, apoiado desde o primeiro momento polo PCG, o que leva a militancia deste partido a organizar o sindicato en moitas empresas. E ao revés, hai unha serie de xente que desde CCOO ingresa no partido, como acontece con Waldino Varela, que procede dunha familia de tradición anarquista. Eu mesmo ingresei no PC na universidade a través do movemento estudantil porque vía esta forza como a máis activa na loita contra a ditadura. A achega do PCG ás folgas de 1972 foi de orientación política, na liña da proposta do partido dunha folga nacional pacífica para o derrocamento da ditadura, achegando, tamén, o seu aparato de propaganda e os seus contactos para fornecer información. —A folga só puido ser derrotada pola represión, como foi esta?A represión da folga de Vigo foi desproporcionada. A ditadura franquista temía caer pola protesta da rúa e por iso había que abortar a protesta cos métodos que fosen. Até aquí chegaron membros da Brigada Político Social (BPS) procedentes de todo Estado, a Garda Civil custodiaba o transporte público e creouse un sensación de medo na chamada clase media. Asemade o empresariado vigués colaborou coa represión despedindo masivamente os traballadores, 400 dos cales non volveron traballar até o ano 1977. A débeda cos obreiros de Vigo Carlos Barros mantén gravada a lume aquelas xornadas de 1972. Neste sentido, pon en valor que "con toda a represión que houbo, os traballadores aguantaron durante 15 días a protesta" e considera que "se os traballadores do conxunto do Estado tiveran a mesma actitude que os de Vigo, a ditadura caería na rúa e a Transición sería moi diferente, non como resultado dun pacto cos sectores aperturistas do franquismo, que garantiu a continuidade de sectores non democráticos senón como resultado dunha ruptura". Ao tempo, pide xustiza "para os traballadores de Vigo, con quen a democracia e Galiza segue en débeda" e lembra que "a clase media viguesa non se solidarizou coa loita dos traballadores, a diferenza do acontecido en Ferrol". Neste sentido, destaca que "até a mobilización de 4 de decembro de 1977 pola autonomía non se une a clase media e o proletariado vigués".


Summary: A Asociación Galega de Profesionais de Drogodependencias e outras Condutas Aditivas denuncia o "inminente risco de desaparición" dos programas de prevención de drogodependencias en Galiza por mor do recorte do financiamento

A Asociación Galega de Profesionais de Drogodependencias e outras Condutas Aditivas vén de dar a voz de alarma sobre o perigo de desaparición dos programas de prevención como consecuencia da tesoirada do goberno popular, unha denuncia á que se suma CIG-Saúde. No que se refire á asistencia a drogodependencias, vense afectadas polos recortes tanto as Unidades Asistenciais de Drogodependencias dependentes dos Concellos (13 en toda Galiza) como os centros dependentes de Asociacións e ONGs. Así, o corte vai entre o 10% sobre o percibido no 2012 para as asociacións e ONGs até a previsión dun 15% menos na consignación da partida para a sinatura de convenio coa FEGAMP para as unidades dos concellos. Esta diminución dos recursos, segundo denuncia a Asociación, súmase ás xa realizadas en exercicios anteriores, superando o millón de euros o que, tendo en conta a situación das arcas dos Concellos e a falta doutros recursos das asociacións, pon a moitos centros asistenciais ao borde da quebra e desaparición. Tamén se produce un importante recorte nos recursos de atención específica ao alcoolismo, que afecta tanto aos que traballan en reinserción laboral como en atención xurídica, reducíndose as asignacións nun 10% para cada un deles. Cantidade á que hai que sumar, no caso da atención xurídica e reinserción, o 10% que xa sufriran o ano pasado. Prevención De especial gravidade para este colectivo é a decisión da Consellaría de Sanidade de suprimir todo o investimento nos Equipos de Prevención dependentes dos concellos e mancomunidades de Galiza: 43 equipos con 61 profesionais, que interveñen sobre 118 concellos-mancomunidades e sobre o 75% da poboación galega.


Summary: O 12 de marzo de 1945 un axente do servizo de intelixencia británico asinou un informe sobre as actividades de dirixentes do nacionalismo galego, entre eles Daniel Castelao. O líder do Partido Galeguista foi tamén espiado polo xermolo da actual CIA. No Sermos221 contámosvos a historia da espía de Castelao, María Docampo, e publicamos material desclasificado do MI6.

O informe do MI6 británico, Index to repor on anti-Franco spaniers, foi xa desclasificado polo Reino Unido e descuberto polo historiador e investigador Eliseo Fernández. Sermos faino público por vez primeira no seu número 221, xa na rúa desde esta quinta feira. Nese documento cualifícase Castelao de "the most important galician exile" e reprodúcense dúas cartas do máximo dirixente do Partido Galeguista ao lehendakari Aguirre e ao nacionalista catalán Pi Sunyer. Completamos este traballo, que leva a asinatura de Cilia Torna, coa historia de María Docampo, unha muller nada en Oleiros que espiou Castelo para o servizo de información militar dos EUA, o antecedente da CIA. Toda a información sobre este asunto no Sermos221, disponíbel nos pontos de venda habituais e tamén na nosa loxa.


Summary: A Alameda de Compostela acolle por terceiro ano consecutivo un acto de homenaxe a Maruxa e Coralia Fandiño Ricart, As Marías. Unha Mullerenaxe, de mulleres a mulleres, a dúas persoas que sufriron a represión da ditadura franquista e tamén o esquecemento

Maruxa e Coralia Fandiño Ricart, As Marías, recibirán este venres unha homenaxe na Alameda de Compostela, organizada pola Libraría Lila de Lilith. Unha Mulleranaxe, homenaxe de mulleres a mulleres, a dúas persoas que sufriron durante décadas a represión da ditadura franquista, a burla e o desprezo e tamén o silencio e o esquecemento. A homenaxe, que se realiza por terceiro ano consecutivo nun 18 de xullo, lembra a represión sufrida polas mulleres nas case catro décadas de ditadura, unha violencia moitas veces escurecida ou ignorada, moito menos visible que a sufrida polos homes. O acto, ao que se recomenda acudir traendo flores lilas e vermellas, celébrase ás 14 horas, ás dúas en punto, a hora exacta na que adoitaban saír pasear e que tamén ficou como unha denominación popular para estas irmás. "O 18 de xullo, conmemoración amarga onde as haxa, queremos continuar a recuperar a súa memoria. Dúas cidadás de Compostela sobre as que caeu o aparato represivo franquista" "O 18 de xullo, conmemoración amarga onde as haxa, queremos continuar a recuperar a súa memoria. Dúas cidadás de Compostela sobre as que caeu o aparato represivo franquista. Material e simbolicamente foron excluídas, afastadas e marxinadas pola maioría da cidade", destácase na convocatoria. Unha marxinación que a pesar destes e doutros actos de recordo e reivindicación, semella ter chegado até os nosos días, como demostra o desleixo na conservación das súas tumbas no cemiterio de Boisaca, só reparado hai uns meses. As irmás Fandiño, as Marías, eran moito máis que dúas alegres paseantes. Porque por tras dos panos e dos vestidos de cores houbo case todo menos ledicia. Hai dous anos, na primeira homenaxe, recordouno Luz Fandiño. Na súa ampla familia, de doce fillos e fillas, existía un "compromiso ideolóxico indubidable". Os seus nove irmáns e o seu pai eran militantes da CNT na "época de esperanza" da II República. Puñan así en práctica o seu "soño revolucionario" ata que foi "afogado polo golpe fascista" e o aparello de represión que estendeu, no caso galego, inmediatamente despois da sublevación do 18 de xullo. Os varóns da casa fuxiron e elas, Maruxa e Coralia, "tiveron que vivir nos seus corpos a represión". O "acoso" dos falanxistas, as ameazas continuas, as humillacións en forma de aceite de ricino ou de cortado forzoso do cabelo "cebáronse nelas". E elas víronse abocadas a "adaptarse, e é moito dicir, á represión, á marxinación e á fame". No texto que lles dedica Encarna Otero no Álbum de Mulleres do Consello da Cultura Galega, destaca que as chamaron "roxas", e tratáronas de "putas". "O traballo desapareceu como medio de sustento e de dignidade; a fame estivo presente diariamente nas súas vidas a partir de entón. Continuaron vivindo na rúa do Medio, naquela Compostela dos anos 40, 50, 60 e 70, onde só había escuridade, medo e silencio, moito silencio. O triángulo mortal e inquisidor que formaron Falanxe, Igrexa e Exército no franquismo triunfante tras a guerra esnaquizou a súa fraxilidade e a súa cabeza escachou coma o cristal". Otero salienta que as dúas irmás Fandiño "conseguiron crear un mecanismo de defensa para sobreviviren". Otero salienta que as dúas irmás Fandiño "conseguiron crear un mecanismo de defensa para sobreviviren" "Escuálidas como se saísen dun campo de concentración, sen dentes, vestíronse de luz e cor e, cheas de afeites —coma se dunha representación de máscaras se tratase: po de arroz, colorete, carmín— saían a pasear nese Santiago da mediocridade, da miseria e do terror, todos os días, á mesma hora", escribe. "Quizais así viviron felices, na súa loucura desesperanzada e cruel, chea de fame e de miseria pero digna", conclúe Encarna Otero, que lles dá as grazas "pola inmensa luz que lle destes gratuíta e xenerosamente a aquela Compostela tan escura".


Summary: Con motivo do 43 aniversario da Constitución española, BNG, CUP, EH-Bildu, ERC, Junts, Més per Mallorca e Més per Menorca realizan unha declaración conxunta na que censuran a "exaltación e defensa fanática" desta norma fundamental "por parte daqueles que se resisten a responder ás demandas nacionais dos nosos pobos".

"Houbo un tempo no que as constitucións tiñan un obxectivo fundamental, protexer os dereitos civís e políticos da cidadanía". Mais "España foi a excepción". É unha das primeira reflexións que as formacións soberanistas BNG, CUP, EH-Bildu, ERC, Junts, Més per Mallorca e Més per Menorca expresan nunha declaración consunta con motivo do 6 de decembro, día da Constitución. Segundo lembran, pasaron 43 anos dun referendo constitucional que supuxo a aprobación dunha lei que deixou "fechados os dereitos dos nosos pobos entre as liñas do seu propio texto, negando a realidade plurinacional e os conseguintes dereitos nacionais das nosas respectivas nacións". No marco da actual Constitución, din, o modelo autonómico de descentralización "non só está esgotado", pendente de se cumprir en moitos aspectos, senón que sufriu "numerosos" recortes "unilaterais" pola acción lexislativa do Congreso dos Deputados e pola permanente intervención invasora dun Tribunal Constitucional "convertido en instrumento de recentralización do Estado". Déficit de lexitimidade Salientan, ademais, o "déficit de lexitimidade" que pesa sobre a Constitución española. "A maioría da poboación actual das nosas nacións e do Estado español non tivo a oportunidade de opinar sobre cuestións capitais do seu contido como a Monarquía, o modelo territorial ou os dereitos sociais". "Estamos ante unha Constitución esgotada, deslexitimada e convertida en factor condicionante e determinante das nosas aspiracións democráticas", polo que coinciden en afirmar que é o momento de "facer fronte a cambios estruturais". E engaden: "O propio Estado español é consciente da fin do ciclo constitucional e da necesidade de reformas", malia as súas posicións inmobilistas. "As nosas nacións teñen que erguer a súa voz", reivindican. "O debate sobre a cuestión territorial vai estar presente e debemos estar preparadas para defender conxuntamente a nosa posición". Neste sentido, afirman que nas próximas décadas é previsíbel que asistamos a transformacións de ruptura que van amosar aínda máis a necesidade de instrumentos e capacidades de decisión "para facer fronte aos retos que como nacións e como cidadanía se nos presentan". Plurinacionalidade As formación asinantes da declaración manteñen que a Constitución virou nun "instrumento para violentar dereitos democráticos básicos", de forma que se sitúa como "impedimento estrutural dun futuro en democracia para as nosas nacións, sendo indispensábel a súa reforma radical tanto no modelo de Estado como en dereitos sociais". Así, seguirán loitando por esixir ao Estado un modelo que, desde o recoñecemento da plurinacionalidade do Estado e do dereito de autodeterminación dos pobos, permita á cidadanía dos nosos respectivos pobos decidir democraticamente o seu modelo político e relación co Estado. "Somos nacións e queremos decidir democraticamente o noso futuro", conclúen.


Summary: O goberno galego deu luz verde no Consello da Xunta ao Plan de emprego xuvenil 2014-2015. O programa visa "loitar contra o paro entre os menores de 30 anos" con "incentivos á contratación".

A conselleira de Traballo presentou en comparecencia de imprensa após o Consello da Xunta as liñas fundamentais do plan de emprego xuvenil 2014-2015 aprobado polo executivo galego. A medida, que xa fora anunciada por Alberto Núñez Feijóo a comezos da semana, visa "loitar contra o desemprego entre os menores de 30 anos" --unha das faixas de idade máis atinxidas polo paro que se sitúa xa perto do 50%. Con este obxecto, o executivo destinará 100 millóns de euros dirixidos a financiar as 19 medidas que compoñen o plan e que irá destinado, nomeadamente, á mocidade con "escasa ou nula cualificación", indicaron desde a Xunta, "dado que supoñen o 60% do total de parados mozos galegos". Así, as principais novidades que compoñen este programa son: 1. Regulación de prácticas laborais para moz@s con estudos universitarios ou de Formación Profesional. A Xunta de Galiza, através da Consellaría de Traballo, financiará as súas prácticas en empresa "durante nove meses". 2. Novos incentivos para a contratación. O executivo galego creará unha liña de financiamento dirixida a incentivar a contratación con "axudas de 200 euros mensais até o límite dun ano". Tamén así, a Xunta porá en marcha un novo incentivo (100 euros mensais até un tope dun ano) "para apoiar o contrato de formación e aprendizaxe", unha fórmula contractual creada pola reforma laboral do goberno español. Estas achegas públicas serán percibidas polas empresas que contraten persoas menores de 30 anos. 3. Promoción de emprego autónomo e cooperativo. A Xunta creará unha liña de financiamento específica para a "promoción do emprego autónomo" entre @s menores de 30 anos e o programa Xuventude coop. composto por un "conxunto de actuacións especialmente dirixidas á mocidade para o fomento do emprendemento cooperativo como saída laboral". Neste senso o goberno galego creará axudas públicas para a creación de Pemes, accións formativas e de titorización en emprendurismo ou bolsas de promoción exterior.


Summary: A cuarta feira, día 12 no Teatro Principal de Compostela e o 13 no Auditorio Municipal de Vigo son as novas citas do colectivo CoraSons, unha terra de fraternidade camiñada por Uxía e a súa grande compañía musical con sons da lusofonía enteira. Música, teatro, arte e, en especial, amizade sobre os escenarios.

En total, máis de 40 músicos e músicas de Galiza, Portugal, Brasil, Mozambique e Angola toman parte desta "terra da fraternidade" da que lle gusta falar a Uxía, a ideadora deste novo encontro creado co corazón. António Zambujo, João Afonso, Quiné Teles, Luanda Cozetti e Norton Daiello, Aline Frazão, Serginho Salles, Pierre Aderne canda Najla Shami, Xoán Curiel, Carlos Blanco, Tatán Cunha ou Magín Blanco, Xosé Manuel Budiño, Pablo Vidal ou Sérgio Tannus son algúns dos nomes que participan no proxecto. Para os novos concertos, sentirase só a ausencia de Zambujo e Aline Franzão por cuestión de axenda mais nos escenarios de Vigo e Compostela o abrazo será múltiple e colectivo. Un 14 de febreiro na Casa das Crechas A historia naceu a partir dunha fotógrafa cun obxectivo singular. Sobre el póusanse os corazóns con extrema facilidade. Coma se tivese un don. Atópaos por todas partes, nas prantas, nas portas, nos obxectos, nas reixas das portas ou nas cordas dos barcos. Ela ve corazóns e a Uxía ese don pareceulle tan marabilloso cando se achegou á obra de Isabel Leal pendurada na Casa das Crechas que decidiu poñerlle unha banda sonora que ía ter, como era de agardar, moitos corazóns. Cúmprense agora dous anos, por volta do 14 de febreiro, cando as imaxes amorosas de Isabel Leal mostráronse ao público nas Crechas e a mellor forma de conmemoralo é o abrazo colectivo por riba dos escenarios, despois dun camiño andado que deron, entre outras cousas, un documental, un libro e un CD publicado por Kalandraka. Como nacen os proxectos que Uxía imaxina, aos poucos fóronse sumando persoas, músicos e artistas que partillaron con gusto de CoraSons.Animáronse a gozar da grande festa que foi crear este novo disco-libro, nun berce cálido, na Arousa na que o convivio foi memorábel. Contar os nomes de todas as persoas que participaron en CoraSons é tarefa complexa. Fóronse xuntando e o grupo medrou até dar para montar unha gran festa entre todos eles. "É a celebración da amizade, entre xente da música e outra que son afeccionados. Desde Tatán, o actor, até Belén que é cardióloga ou Carlos Blanco, que meteu humor e bo facer no proxecto", comenta Uxía, verdadeira alma dos CoraSons. Como Isabel Leal ten a habilidade de captar corazóns coa súa cámara, Uxía goza do don de conseguir xuntar xente ao seu redor, coa música como elo singular. En CoraSons levou esa virtude ao extremo, arremuiñando ao seu carón a ducias de persoas, unhas coñecidas do mundo da música e outras próximas que aportaron entusiasmo ao proxecto. Coma sempre, xentes que viñan tamén de Portugal, de África ou de Brasil. Antonio Zambujo, Joao Afonso, Magin Blanco, Najla Shami, Sérgio Tannus, Xoán Curiel Aline Frazao, Pablo Vidal, Budiño ou Isaac Palacín son algúns deses nomes que fan latexar a música de CoraSons. Xuntarse contra as inclemencias "Creo niso, nesta maneira de proceder. Sinto que é bo xuntarse, en especial cando os tempos son de inclemencia, como os estorniños. En grupo afróntanse mellor as etapas difíciles. Únenos vivir intensamente a vida e a música, a arte en xeral, a beleza do día a día", explica Uxía. CoraSons é, segundo define, unha sorte de "terra da fraternidade, onde todo o mundo ten que sentirse ben, arroupado". Confía en que ese sentimento sexa tamén compartido por quen se achegue a ese convivio no que se converteu o seu novo proxecto colectivo. "Quere chegar a moitos corazóns, que axude a levar a vida mellor. Son cancións algunhas reflexivas, outras divertidas, todas amorosas", explica dun proxecto no que a grande maioría das cancións foron creadas especialmente para CoraSons. Buscaron, por iso, que fose un agasallo, que transmitise alegría e que a irmandade se contaxiase.


Summary: O último poemario de Isaac Xubín, 'Xenealoxía dun intruso' (Galaxia, 2020), afonda na concepción da súa identidade galega, desde fóra, cunha consciencia da propia construción. O poeta repasa en conversa con 'Nós Diario' as chaves desta obra persoal, na que tamén xura: "estas lembranzas nosas / nunca serán cadáver".

"O poeta é un intruso", afírmase no reverso do libro. Ten realmente esta concepción do oficio? É algo máis a nivel da miña vida. Ao ter morado en tantos lugares desde cativo teño esa sensación, por exemplo, de non ter amigos da infancia, de afacerme cada catro ou cinco anos a un colexio e unha sociedade nova. E cando marchei da casa, comecei coa mesma dinámica. Por iso teño a impresión de ser sempre un intruso, alguén que está fóra, e ao tempo tamén de disimular para non parecelo. Traduzo e escribo desde esa perspectiva. Aínda que eu me identifico como galego, non vivín na Galiza até os 10 anos. Os meus pais eran galegos e leváronme nacer á Galiza para que fose "galego completo". Porén, se boto contas, seguro que vivín máis tempo fóra. Logo, a lingua galega é algo que adoptei eu, porque na casa non me falaban galego. O feito de ser un intruso penso que me facilitou observar a identidade como algo moito máis consciente do que a xente cre. Cando falamos dela parece que nos referimos a cousas que nos veñen dadas e son inmutábeis, que non temos marxe para modificar. Pero somos o que somos non porque queiramos, senón porque nos vén de atrás. E non é así, é moi voluntario. No meu caso, o nacemento non foi un accidente: leváronme a nacer para que nos meus documentos houbese un topónimo galego e poder dicir que son galego. Un topónimo que ademais vostede adopta como apelido. Efectivamente. Xubín era a casa da miña nai, nunha aldea de Oleiros. Coincidiu no tempo que cando comecei a escribir a familia decidiu vender a propiedade, que era o único lugar físico que para min permanecía inmutábel ao longo da miña infancia, onde ía sempre pasar as vacacións. Pensei que a maneira de mantelo vivo era levalo no nome. En que momento e por que decide comezar a falar galego? Foi no instituto. Supoño que se xuntaron moitas cousas. Chegou un intre no que me decatei de que para que a lingua sobrevivise, se perdía falantes era preciso que algunhas persoas se pasasen a el. Ante esa dicotomía moral, se me preocupaba e sabía cal era a solución, non quedaba máis remedio que dar o paso. Isto está moi relacionado con que na época da miña adolescencia a cultura galega tiña uns produtos (aínda non me gusta chamalo así) de moi boa calidade: o Xabarín, a música bravú, a literatura... Creo que se algunha vez se fai un estudo de cantos neofalantes houbo en cada década, aquilo foi unha explosión. E non só porque a xente estivese moi comprometida, pois para ser neo- falante hai que superar moitas trabas impostas pola sociedade e a única maneira de facerlles fronte neste proceso solitario (non foi un cambio en grupo) é ter ao teu carón eses produtos de calidade indubidábel e que moitos dos compañeiros tamén consumían. Parece que ás veces nos sentimos na obriga de consumir cultura galegas porque si, e penso que é importante apostarmos naquelas cousas que están ben feitas e teñen proxección no tempo. Se queremos cambiar actitudes, ten que ser coa calidade, non co número nin coa militancia. Neste senso, volvendo ao libro, hai unha chamada á acción en versos como "alguén debería comezar a tirar / do gatillo dunha vez por todas". Nese poema hai ademais varias referencias a cancións vascas, que enlazan co que che comentaba da calidade. Todo o que está pasando alí está funcionando porque a cultura vasca, desde hai 40 anos, ten unha calidade brutal, desde Chillida a Fermín Muguruza. É moi fácil sentirte adherido a esa cultura. Por iso puideron saír fóra das fronteiras grupos como Kortatu, con tan mala prensa como tiñan. Non saían nas emisoras de radio, pero vendían moitos máis discos fóra que grupos de moda nos 40 Principales. E o importante non é o que dicían, senón que eran bos. Pero volvendo á pregunta, a identidade pódese construír, as cousas non son tan inmutábeis como nos fan crer. E todo se resolve con acción. Algo que me saca moito da miña tranquilidade cando falamos dos galegos é o autoodio. En Euskal Herria ou Irlanda tamén había. Pero algunhas culturas saben xestionalo, revolverse e mudalo, mentres outras parece que estamos co San Benito de sermos así. Non nos audoodiamos porque sexamos así, senón porque había (e hai) unha situación social que nos convida a facelo. Hai que pórse mans á obra para mudalo, como fixeron os vascos. Sempre comento o caso de Argala, que vivía na casa coa súa avoa, pero como seus pais non lle falaban en euskera, en toda a súa vida apenas intercambiou "ola", "boas noites" e pouco máis. Alí tamén había autoodio, pero conseguiron cambialo. Cadaquén ten a súa maneira de superar os seus demos e as súas pantasmas. Así tamén di: "A única herdanza que recibín / foi un feixe cartesiano que me axudou a destruílo todo / mesmo o propio sistema de coordenadas". O ollo crítico é sempre sospeitar do que che vén de atrás, vai moito polo tema da identidade construída, no meu caso de maneira literal. Isto ten inconvenientes, como non ter ese contacto diario ou semanal coa familia. Eu só vía aboa parte nas vacacións. Pero por outra banda, a miña relación co meu irmán é moi forte. Se tiven algún amigo da infancia é el. No poemario a imaxe do irmán xoga un papel fundamental. Xusto chama a atención o uso do mito de Antígona na obra, con varios poemas elaborados sobre o texto homónimo co que gañou o. XXXII edición do premio Rosalía de Castro de Cornellà. Que lle resulta interesante desta historia? Ten que ver con esa relación coa familia desde a distancia. Ademais, caeu nas miñas mans un libro sobre a apropiación da traxedia grega en Irlanda, como o teatro adapta os clásicos aos intereses nacionais e culturais de Irlanda. Un destes textos dos que máis versións se fixo, para intentar denunciar a situación política, é Antígona. Ela intenta enterrar o irmán morto, pero non lle deixan porque foi un traidor. Daquela ela revélase contra a autoridade porque sabe que é importante. Todo isto que xira arredor da familia, que está moi presente no libro. Realmente as únicas voces ás que se lles fala de ti son a miña muller, o meu irmán e miña nai nestes poemas. Ao tempo, hai un pouco de contradición no texto, porque lera un ensaio breve sobre Chillida, sobre como aos que somos da vertente do cantábrico os mitos mediterráneos non nos serven. Se os mediterráneos son horizontais, os atlánticos somos verticais. Chillida intentaba loitar contra estas imaxes, pero eu non fun capaz de zafarme totalmente disto. Por iso hai tantas referencias aos mitos gregos e á Biblia, pero tamén hai pistas que enfocan como a unha tanxente ou saída que igual se verá en libros futuros de loitar por adquirir nós a nosa propia identidade vertical. Exhibir a lingua A lingua, ao ser neofalante, suponlle a Isaac Xubín unha loita constante pola "colocación dos pronomes ou a alternancia vocálica. É un poceso máis longo do que a xente pensa". Licenciado en Filoloxía Galega, coida que o seu galego "aínda era bastante malo" cando rematou a carreira. Iso mestúrase co feito de ter un contacto moi directo con outros idiomas na vida cotiá. "A miña muller é catalá e vivimos en Inglaterra", di, polo que na escrita "hai consciencia de xogar con verbas doutros idiomais ou empregar vocabulario medieval que xa non está en uso". "Creo que unha cousa é o coidado da lingua por exceso -que o lector non chegue a entender o que estás a dicir- pero nunca se debe caer, e é algo que está pasando, na sinxeleza extrema. As obras están feitas dunha lingua concreta e ten que exhibirse e expresarse con personalidade", engade.


Summary: O novo presidente de Chipre do Norte, Mustafa Akinci, turco-chipriota, fora alcalde de Nicosia. É partidario de camiñar cara á reunificación da illa da man dun sistema federal

Mustafá Akinci, o candidato da esquerda, saiu gañador na segunda volta das eleccións presidencias da República Turca de Chipre do Norte, que ocupa desde a división de 1974 o terzo norte da illa e é recoñecida internacionalmente unicamente por Turquía. Akinci, que tiña o apoio de socialdemócratas e socialistas, obtivo máis de 20 puntos de marxe sobre o actual presidente, o conservador Dervis Eroglu: 60,5% dos votos fronte un 39,5%, destaca Nationalia. Na primeira volta o candidato máis votado fora o actual presidente, Eroglu, pois atinxira o 28% mentres que Akinci conseguira o 26,9, a socialdemócrata Sibel Siberun 22,5% e o conservador K. Özersay un 21%. O candidato de esquerdas xa se comprometeu así como sexa posíbel a retomar as conversas de paz para atopar unha solución ao conflito. Akinci é partidario de poñer fin á división de 1974 e reunificar a illa baixo unha única estrutura de carácter federal e nada a partir de dous estados constituíntes: greco-chipriota e turco-chipriota. Akinci foi alcalde de Nicosia durante 14 anos (1976-1990) e destacou por iniciativas e proxectos comúns co alcalde greco-chipriota. O presidente de Chipre, Nicos Anastasiades, xa manifestou que a vitoria do candidato da esquerda era un paso prometedor "para a nosa patria común".


Summary: A oposición alerta de "novos recortes" e de "abandono aos galegos", mentres o PP defende que se trata dun "bo documento para o traballo do goberno nos vindeiros anos". O texto será debatido en sede parlamentaria.

"Unha oportunidade perdida". Así cualificaron nesta terza feira, 29 de xuño, as forzas da oposición o ditame da comisión parlamentaria de reactivación, cuxa votación se realizou en tres grupos de emendas. O PPdeG votou a favor de todas, mentres o PSdeG abstívose e o BNG apoiou unha delas, rexeitou outra e absténdose na terceira. O texto recolle máis de 400 medidas para a transformación económica e o reforzo dos servizos públicos que serán debatidas na Cámara nas vindeiras semanas. Olalla Rodil, do BNG, censurou o "incumprimento manifesto" do plan de traballo para a comisión, dado que se fixara o obxectivo de que as tarefas estivesen concluídas antes do remate do pasado mes de xaneiro. Neste senso, lamentou que o ditame é "continuista", e criticou que os efectos da crise a paguen "as maiorías sociais", en alusión a que algunhas das propostas "soan a preludios de novos recortes". Así, salientou que o grupo nacionalista presentou 182 propostas, e botou en falta maiores recursos para a sanidade, as residencias e a ciencia, xa que o PP "rexeitou" comprometerse a dedicar 25% do orzamento da Consellaría de Sanidade a mellorar a Atención Primaria. O líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, xustificou a abstención como forma de "tender a man" de cara a que os populares se abran a alcanzar acordos en sesión plenaria. Porén, advertiu que, de non se producir melloras, a súa formación oporase, xa que este informe "suspende" e "abandona ás e os galegos". Un dos puntos nos que a oposición reclama melloras é o chamado "fondo de consenso", composto por 115 millóns de euros, que consideraron "insuficiente" e lembraron que "aínda non teñen destino". Pola súa banda, o portavoz popular, Pedro Puy, afirmou que se trata dun "bo documento para o traballo do goberno nos vindeiros anos", e salientou que nel se inclúen 46 transaccións pactadas con BNG e PSdeG.


Summary: O beneficio neto supón un incremento do 1,1% con respecto ao ano anterior para a entidade que lidera Juan Carlos Escotet, que lembra a precaria situación na que recibiu o banco e que lamenta o intento de facer "populismo" cunha evolución que cre froito dunha excelente xestión.

Abanca obtivo en 2016 un beneficio neto de 333,6 millóns de euros, o que supón un incremento do 1,1% respecto ao ano anterior, segundo informou este mércores a entidade financeira, que presentou en rolda de prensa os resultados do pasado exercicio. Tres anos despois de mercar os restos das antigas caixas galegas, o banco do grupo venezolano Banesco, que lidera Juan Carlos Escotet, continúa coa súa boa xeira. Abanca obtivo en 2016 un beneficio neto de 333,6 millóns de euros, un incremento do 1,1% respecto a 2015 Precisamente Escotet, vicepresidente de Abanca, respondeu cunha longa reflexión á pregunta de se consideraba baixo o prezo (1.003 millóns) polo que adquiriu en poxa Novagalicia Banco a finais de 2013. Así, destacou que a entidade resultante da fracasada fusión das caixas galegas "era un banco escarallado". "Era un paciente en terapia intensiva e agora está en condicións de correr o maratón de Nova York", dixo, logo de mostrarse preocupado polo intento de facer "populismo" cun proceso de privatización que, segundo subliñou, "foi tecnicamente manexado e gañouse nunha contenda limpa". Escotet lembra que recibu "un banco escarallado": "Un paciente en terapia intensiva que agora pode correr o maratón de Nova York" Así, Escotet chamou a atención sobre que os resultados -con ganancias durante o tres anos de xestión dos novos responsables- "non son maxia", e atribuíunos a un "gran equipo de profesionais" no que considera "un caso de éxito" do que sentirse "orgullosos". Precisamente, o resultado do pasado ano 2016 da entidade antes de impostos alcanzou os 358,8 millóns de euros, un 3% máis que en 2015. Esta cifra, segundo destaca o banco, permite elevar a rendibilidade ata o 9,7%. Ademais, a marxe comercial recorrente avanza un 12% e os ingresos por prestación de servizos aumentan un 5,9%. A morosidade en Abanca redúcese un 20% e sitúase no 6,8%, cunha cobertura dos activos problemáticos do 54%. Con 13.000 millóns de volume financiado, en 2016 concedéronse 3.000 millóns en circulante a empresas e autónomos, un 27% máis que no ano anterior. O foco en seguros e produtos de valor engadido, segundo resalta, reflíctese nun crecemento do 33% en vendas de seguros e do 12% en volume de fondos, plans e seguros de aforro. Ademais, cun 14,7% de CET1, a entidade reivindica que se mantén entre as máis solventes do sector financeiro español. Escotet cre que a nova dirección "pecou de modestia" polo que agora debe "sacar peito" Tan bos son os resultados que Escotet cre que "quizais" a nova dirección do banco cometeu "o erro de ser moi conservadora" ao responder a certas dúbidas. "Pecamos até de modestia", apuntou, para, a continuación, aproveitar para "sacar peito" en representación do seu equipo e do grupo de accionistas. O grupo venezolano Banesco fíxose con Novagalicia Banco -resultado da fusión das antigas caixas de aforro galegas e a súa posterior privatización- por 1.003 millóns nunha poxa que se resolveu en decembro de 2013. En 2014, xa como Abanca, a entidade gañou 601 millóns de euros antes de impostos, aínda que o resultado elevouse ata 1.157 millóns pola activación de créditos fiscais. O ano seguinte, en 2015, obtivo un beneficio de 330 millóns. "Novagalicia tiña perdas, persoal desanimado, despediimentos masivos e unha marca totalmente destruída" Na rolda de prensa deste mércores, lembrou que a entidade "escarallada" que recibiu Banesco "tiña perdas consecutivas" de varios anos, un persoal "totalmente desanimado e desnortado", sen que houbese "un plan de negocio" e "chea de despedimentos masivos". Tamén fixo referencia á existencia dunha marca "totalmente destruída", e unha "absoluta obsolescencia tecnolóxica". "Facendo historia este foi un proceso de poxa competitiva onde non estabamos precisamente nas ligas menores, moi complexo e rigoroso, e afortunadamente con regras do xogo moi claras e coñecidas", defendeu. Cuns "sindicatos belixerantes" e "con razóns, porque estaban ante o terceiro ERE" e un clima laboral "complicado", Escotet continuaou advertindo de que a "clave" naqueles momentos era "desinvestir", mesmo con "empresas serias e respectadas como Inditex e Estrela Galicia". "Pero, ademais, os tribunais estaban cheos de demandas de todo tipos. De clientes, plataformas, accionistas, avogados, bufetes... En fin: unha situación da máis absoluta conflitividade (...) e con fuxida masiva de clientes", incidiu. "Ese foi o banco que nós recibimos. Ben escarallado", profundou.


Summary: "Cuac resiste" foi o lema da radio comunitaria da Coruña Cuac FM durante os case dous anos que durou a súa pugna coa Xunta pola emisión, que durante meses confinou a programación a internet. Hoxe, despois de gañarlle ao Goberno de Feixoo nos tribunais (mesmo no Supremo!) e volver ás ondas, o proxecto cumpre 24 anos cun programa especial en marcha para axudar a resistir o confinamento: Radio Pat(i)o.

"Resistir é o noso, é o que mellor se nos dá", corrobora Mariano Fernández Cabarcos, membro histórico da radio comunitaria coruñesa e un dos implicados na nova proposta, que comezou a funcionar, en probas, o pasado día 18 e que cada tarde, de luns a venres e de 18 a 20 horas achega desde o 103.4 da FM, na web ou nos podcasts, alternativas de lecer e acompañamento para este tempo de corentena. Como conta a Nós Diario, a iniciativa naceu como unha vía "para saír do shock e tamén por servizo público", e por iso a premisa foi a de non abondar máis no reconto de desgrazas que trae o coronavirus, senón enfocarse cara ao confinamento. "Centrármonos na vida da xente, máis que nos números, porque entendemos que ese é o noso papel como radio comunitaria. Romper un pouco o bloqueo falando con xente que está fóra, tecer rede con outras radios e dar aire ás iniciativas que van agromando por aí adiante, como os Grupos de Apoio Mutuo que están a funcionar na Coruña... Un formato de lecer, con recomendacións de todo tipo –lecturas, música, videoxogos...–, que acompañe a quen está na casa e lle dea opcións de ocio; ese foi o enfoque", resume. "Formación en tempos de cólera", "A Tertulia", "A banda sonora do cautiverio" ou "Coronabulo" son algunhas das seccións do programa, que esta tarde fará un oco para celebrar o 24º aniversario de CUAC, unha efeméride que este ano terá que ser máis virtual que as anteriores, e para a que a emisora ten aberto o seu Whatsapp (644737303) para que a comunidade de CUAC, e quen queira, poida reunirse, aínda que sexa, en antena. "24 anos son moitos programas, moitas horas de radio e máis de 1.500 persoas", reconta Fernández Cabarcos. Como salienta, a "maxia" da tecnoloxía e das persoas de CUAC que a puxeron a andar nun primeiro momento, xusto antes do estado de alarma, están detrás da emisión de Radio Pat(i)o, que hoxe xunta un equipo de coordinación de máis de 40 persoas, en quendas de 15 ou 20 para cada programa, entre produción, locución, equipa técnica e responsábeis das seccións. Como o que non deu tombado Feixoo non o vai tombar unha pandemia, CUAC xa está a traballar coa xente que se encarga do control técnico para formala nas novas ferramentas que están a desenvolver e recuperar a súa programación completa, emitindo desde as casas, que quedara suspendida "por precaución" hai dúas semanas pola ameaza sanitaria. Como xa está afeita a facer, CUAC, en tempos de coronavirus, tamén resiste.


Summary: Na primeira xornada de paro a dirección da concesionaria despediu 12 traballador@s por incumpriren, dixo, os servizos mínimos impostos polo Concello, fixados no 100%. Vídeo no interior.

As traballadoras e traballadores da empresa de recollida de lixo de Lugo, Urbaser, iniciaron unha folga indefinida na segunda feira. As razóns do paro parten da reivindicación dunha actualización salarial que non se produce desde 2011. Na primeira xornada de loita o 100% do plantel secundou a loita (139 empregad@s) o que motivou as queixas da concesionaria. E é que o Concello de Lugo fixou no 100% os servizos mínimos a cumprir pol@s traballador@s. Unha decisión que desde o comité de empresa tildaron de "abusivos". Vinte e catro horas despois de dar inicio o paro --que coincide coa celebración do Arde Lucus-- Urbaser comunicou o despedimento de 12 empregad@s e a abertura de dous expedientes disciplinarios argüíndo o "incumprimento dos servizos mínimos" e "desobediencias con anterioridade ao paro", segundo informou Carmen Antas, representante da CIG. Ocupan o Concello de Lugo e exixen a re-admisión d@s despedid@s Após o anuncio, desde o comité de empresa exixiron a readmisión d@s compañeir@s despedid@s e ocuparon o edificio do Concello de Lugo coincidindo coas comparecencias de imprensa posteriores á Xunta de portavoces. @s empregad@s denunciaron así uns servizos mínimos impostos que na practica, din, impiden exercer o dereito a folga. Desde as centrais sindicais instan a devolver os seus traballos @s empregad@s se queren iniciar unha mesa de negociación mais Urbaser teima en @s empregar como "moeda de cambio", explican desde o comité de empresa. Neste senso, a concesionaria di que non negociará nen retirará @s despedimentos se non se pon fin á folga mais @s traballador@s mantéñense firmen e aseguran que non cesarán na súa loita. Nas últimas horas o comité de empresa de Urbaser Compostela remitiu un comunicado de apoio e solidariedade c@s compañeir@s de Lugo no que coidan son "xustas reivindicacións".


Summary: A Biblioteca Pública de Santiago Ánxel Casal acollerá a exposición 'Ánxel Casal, 125 con Nós' desde o próximo día 12 de xaneiro e até o 11 de febreiro,

A Asociación Cultural Ánxel Casal de Arzúa e a Federación Galiza Cultura levarán até Compostela a exposición 'Ánxel Casal, 125 con Nós'. A proposta inaugurouse na Biblioteca Municipal Rosalía de Castro de Arzúa o pasado 17 de decembro, coincidindo co aniversario do nacemento do propio Casal. Agora chega a Compostela e poderá visitarse na Biblioteca Pública de Santiago Ánxel Casal desde o próximo día 12 de xaneiro e até o 11 de febreiro, sempre no horario habitual da instalación. A exposición, que foi pensada e deseñada para ver a luz en 2020 e adiada como consecuencia da pandemia, repasa as diferentes etapas da vida de Ánxel Casal. Comeza na súa infancia na Coruña, a súa adolescencia na emigración, o seu apego á aldea do seu pai e o primeiro ensino en galego até mostrar o seu traballo cultural, literario e político. Campaña polas Letras Galegas para Casal A mostra forma parte da campaña que a Asociación Cultural Ánxel Casal está a levar a cabo para que Casal sexa homenaxeado no Día das Letras Galegas, un recoñecemento que, aseguran desde a entidade, "merece como persoa impulsora do libro galego de seu, como editor, impresor, administrador e distribuidor do libro galego moderno". Ademais sinalan que Casal foi un "traballador incansábel da cultura galega, creou a editorial onde a creación literaria e gráfica galega puido expresarse moderna e mostrar orgullosa ao mundo o seu potencial". Argumentan que "sen o traballo de Casal dificilmente coñeceriamos moitas das obras de Wenceslao Fernández Flórez, Otero Pedraio, Blanco Amor, Ramón Cabanillas, Castelao, Carvalho Calero, Ramón e Antón Vilar Ponte, Vicente Risco, Maside ou Seoane, entre outros". A Asociación Cultural Ánxel Casal de Arzúa renaceu en setembro de 2019, despois de varios anos de inactividade, coa idea de comezar unha campaña de actividades coa perspectiva posta no 125 aniversario do nacemento Casal en 2020. Neste tempo realizaron roteiros e presentaron obras audiovisuais como o documental Reboiras, acción e corazón de Alberte Mera, coa presenza do director, da actriz arzuá Lidia Veiga e co actor, tamén de orixes arzuás, Daniel Celester.


Summary: A imaxe dun islamista tapándolle a boca á activista Shahenda Mekled convértese en todo un símbolo en Exipto e na oposición do feminismo ao islamismo. O acoso e a violencia contra as mulleres é tal que se están creando para denunciar as agresións de xénero e de protexer as manifestantes

O Cairo, 5 de decembro: A acampada levantada en torno ao palacio presidencial para protestar contra Mohamed Morsi, o seu decretazo e o borrador da Constitución, é disolta a paus por un grupo de homes. Integrantes e simpatizantes dos Irmáns Musulmáns esnaquizan as tendas de campaña, collen a comida e as mantas dos manifestantes, e bótanos a empurróns. Algúns sofren ataques físicos e verbais. Entre esas vítimas, hai varias mulleres. Entre os expulsados, está a veterana activista Shahenda Mekled, de 74 anos, líder do movemento campesiño contra o feudalismo desde os anos sesenta, unha figura coñecida nos movementos sociais exipcios. O seu compromiso foi eloxiado en 1965 polo Che Guevara, quen visitou a Shahenda para coñecer de preto a loita campesiña. As cámaras da canle Al Watan captan o momento no que un islamita partidario do presidente Morsi tapa a boca -literalmente- a Shahenda, xusto cando ela está a corear un slogan: "Somos o pobo exipcio" As cámaras da canle Al Watan captan o momento no que un islamita partidario do presidente Morsi tapa a boca -literalmente- a Shahenda, xusto cando ela está a corear un slogan: "Somos o pobo exipcio". Ela reacciona rapidamente e tenta defender o seu dereito a expresarse. Shahenda participou nas revoltas de 2011 e liderou en decembro do pasado ano a chamada marcha das mulleres, organizada para protestar contra a violencia de xénero, os ataques e os abusos sexuais practicados polas forzas armadas exipcias contra mozos manifestantes. Aquela persecución de xénero por parte dos militares non impediu que Estados Unidos renovase a súa axuda anual de 1.300 millóns de dólares ao Exército exipcio en 2012. Agresións constantes a mulleres Varias manifestantes sufriron abusos e golpes por parte de grupos islamitas. Entre elas, a activista Lina Megahed e a socialista Ola Shahba Shahenda non foi a única agredida estes días. Varias manifestantes sufriron abusos e golpes por parte de grupos islamitas. Entre elas, a activista Lina Megahed e a socialista Ola Shahba. Cos ollos morados e visiblemente afectada, Onda aparecía nun programa de televisión este xoves para denunciar a impunidade dos seus atacantes e as agresións sexuais das que foi vítima Onda relatou que un grupo de integrantes dos Irmáns Musulmáns e salafistas a tiraron ao chan cando ela participaba na protesta contra Morsi fronte ao palacio presidencial, tocáronlle o corpo, o peito, mentres ela gritaba: "Non quero que ninguén me toque!". Déronlle patadas na cabeza (ten unha gran ferida), ata que un deles a recoñeceu e dixo: "Coñézoa, ela non é feloul (partidaria do réxime anterior), é respectable". Levárona a unha ambulancia, pero alí un home "comezou a gritar que tiña que quedar e ser humillada igual que os demais". "A policía estaba alí pero non facía nada", denunciou Onda. "De feito, un oficial díxolles aos islamitas que faría o que eles quixesen". O acoso e a violencia contra as mulleres é tal que se están creando colectivos como Operation Anti-Sexual Harassment, que une diferentes agrupacións e no que participan mulleres, co obxectivo de denunciar as agresións de xénero e de protexer as manifestantes. Tahrir Bodyguard é outra iniciativa xurdida co mesmo fin. Baixo o lema "ningunha muller debe ser intimidada por protestar", conta xa con centos de persoas voluntarias que, ataviadas con chalecos e cascos, encárganse de velar pola seguridade das mulleres nas protestas. "O pasado venres logramos parar tres agresións sexuais en grupo na saída do metro ao redor das nove da noite", relatou esta semana o mozo Omar Magdy, un dos integrantes de Tahrir Bodyguard. El mesmo foi golpeado o martes cando tentaba axudar catro mozas vítimas de ataques sexuais. Estas iniciativas axudan, pero non poden evitar as agresións no día a día e evidentemente non son a solución ante unha impunidade crecente por parte dos agresores. "Os Irmáns Musulmáns son uns oportunistas que se aproveitan da pobreza da xente" "Os Irmáns Musulmáns son uns oportunistas que se aproveitan da pobreza da xente. Pronto os exipcios daranse de conta de que os islamitas non poderán cumprir as demandas da revolución" En Exipto cambiaron os dirixentes, pero o autoritarismo, a represión contra os manifestantes e os abusos ás mulleres seguen presentes ou aumentan. Como dixo a propia Shahenda Mekledhace uns meses: "os Irmáns Musulmáns son uns oportunistas que se aproveitan da pobreza da xente. Pronto os exipcios daranse de conta de que os islamitas non poderán cumprir as demandas da revolución". O borrador da Constitución defendido polo presidente Morsi é proba diso. Centos de miles de persoas levan días tomando as rúas de cidades coma O Cairo, Mahalla, Asuán, Suez, ou Ismailiya para esixir a caída do presidente e a anulación do referendo para aprobar unha Carta Magna que non satisfai os grupos da chamada revolución exipcia. O texto constitucional provisional, para cuxa redacción se excluíu a representantes de importantes sectores políticos e sociais, non fai mención aos tratados internacionais de dereitos humanos ratificados por Exipto, non prohibe de forma explícita a discriminación por razóns de xénero, sexo, orixe ou relixión e contempla limitacións á liberdade de expresión, tal e como denunciou este venres o Alta Comisionado de Nacións Unidas para os Dereitos Humanos. Ademais, o proxecto constitucional de Morsi deixa a porta aberta aos tribunais militares para xulgar a activistas, e establece que o Estado se encarga da "reconciliación entre as obrigas dunha muller cara á súa familia e o seu traballo". O texto constitucional provisional, para cuxa redacción se excluíu a representantes de importantes sectores sociais, non fai mención aos tratados internacionais de dereitos humanos Nun xesto claramente autoritario, co obxectivo de impedir accións contra o borrador da Constitución, Morsi aprobou hai dúas semanas varios decretos que lle outorgaban máis poder e que anulaban a posibilidade de accións xudiciais contra el ou contra o panel encargado de redactar a Carta Magna. Por todo iso, a forza da rúa roxe de novo ao berro de "queremos a caída do réxime".


Summary: Maiores de 16 anos accederán de forma autónoma ao aborto coa reforma da Lei proposta polo Ministerio de Igualdade. Unha norma que tamén incluíra medidas para garantir o dereito das mulleres á interrupción voluntaria do embarazo.

A reforma da Lei estatal do aborto incluiría o acceso "autónomo" a partir dos 16 anos, a eliminación dos tres días de reflexión ou un sistema para a obxección de conciencia semellante ao que se aplica na Lei da eutanasia, subliñou esta cuarta feira a titular do Ministerio de Igualdade, Irene Montero. Na comparecencia perante a Comisión de Igualdade no Congreso, Montero defendeu que unhas das tarefas do Executivo estatal é "blindar o dereito ao aborto na sanidade pública". Entre as medidas que adiantou da normativa, salientou a creación dunha liña telefónica especializada en dereitos sexuais e reprodutivos na que se informará do procedemento e dos dereitos cos que contan as mulleres afectadas. Asemade, fixo énfase en que procuran que "as adolescentes de entre 16 e 18 anos poidan acceder" á interrupción voluntaria do embarazo "de forma autónoma", incidindo en que se "son responsábeis para traballar ou para ter relacións sexuais, sono para decidir sobre os seus corpos". Á hora de efectuar o aborto, a ministra sinalou que queren garantir que nos servizos de xinecoloxía e obstetricia dos centros públicos as mulleres poidan acceder a este tratamento, respectando o dereito á obxección de conciencia das e dos profesionais médicos por medio dun rexistro. Ademais, a norma permitirá á muller escoller o método para levar a cabo o aborto, unha vez informada no centro de saúde, e "inmediatamente poderá ser derivada a un centro hospitalario para acceder a este dereito por un procedemento de urxencia, eliminando os tres días de reflexión obrigada" que marca a Lei actual. "Toda muller que decida abortar deberá poder facelo sen ningún tipo de obstáculo nin prexuízo", apuntou. Saúde sexual e reprodutiva No proxecto, o Ministerio tamén incluirá un paquete de medidas arredor da saúde sexual e reprodutiva da muller, como unha mellora da atención, un impulso no recoñecemento do permiso maternal preparto, e mais actuacións para previr e erradicar a violencia xinecobstétrica. "A saúde menstrual pasará a ser un estándar determinante á hora de valorar o acceso á saúde das mulleres, e garantila será unha obriga do Estado e dos poderes públicos", asegurou Montero, que avanzou que se abordará o prezo dos produtos de primeira necesidade, para a meirande parte das mulleres "enormemente custosos", concluíu.


Summary: Carballo contrata obras por 3,4 millóns de euros con cargo ao remanente de tesourería do 2019

En xuño de 2019 anunciaba a Xunta a creación de 2,5km de senda peonil e ciclista para unir Carballo e coristanco. Onte, a empresa López Cao comezaba as obras dunha infraestrutura que terá que estar lista en 8 meses. A senda iníciase á saída de Carballo pola AC-552 e remata no comezo das beirarrúas de Coristanco. Prevense dous treitos actuando, tanto na marxe esquerda da estrada, como polo lado dereito.Pola marxe esquerda, serán case 1,9 km de nova senda que irán desde a saída de Carballo ata conectar coa beirarrúa existente en Montecelo, xa en Coristanco, continuando a beirarrúa ata o núcleo de Coristanco.Pola marxe dereita da estrada, habilitarase unha senda ata as inmediacións da fábrica de Calvo de aproximadamente 600 metros. Obras municipais Paralelamente o Concello carballés anunciou a adxudicación nas sesións celebradas este mes das primeiras catro obras que se financiarán con cargo ao remanente do ano 2019, gracias ao decreto do estado que suspende as regras fiscais da Lei Montoro. Nas vindeiras semanas comezan as obras de accesibilidade en beirarrúas da zona A Milagrosa e a Avenida Ponte da Pedra; a Rede de saneamento e abastecemento de agua en Cambre e Outeiro (Lema) e Cambrelle (Razo); a reforma do centro social do barrio da Milagrosa; a substitución de cuberta e revestimento da fachada do pavillón deportivo "Carballo Calero". Ademais, en fase de contratación están as obras da rede de saneamento e abastecemento de auga aos lugares de Leboreo, Requeixo e A Rega, na parroquia de Bértoa; a reforma do mercado, 2ª fase; as melloras de seguridade no polígono industrial de Bértoa; a ampliación do cemiterio municipal, 1ª fase, e a reforma parcial dos almacéns municipais da Cristina para almacén-garaxe de Protección Civil. Quedan pendentes de contratar a reurbanización da rúa Ponteveda; a reurbanización das rúas Ourense e Baños Vellos, a reforma do Pazo da Cultura, 1ª fase; e unha achega municipal para o proxecto europeo "Carballo Sostible: Enerxías renovables e eficiencia enerxética nos edificios públicos".


Summary: Ademais, detectáronse outros 31 casos a través de probas de anticorpos. A incidencia da enfermidade segue a descender lentamente, situándose en 32 casos diarios por cada 100.000 habitantes en 14 días, preto da media española. Por sétimo día consecutivo o número de probas PCR foi inferior ás dúas mil.

Nas últimas 24 horas Galicia sumou outros 37 diagnósticos de coronavirus a través de PCR, a proba máis fiable. A cifra é superior á de onte (32), pero mantense na liña descendente das últimas xornadas: dende o pasado domingo ningún día se notificaron máis de 50 casos. A incidencia da enfermidade (medida no número de novos positivos diarios por cada 100.000 habitantes) achégase aos 30 casos nos últimos 14 días, situándose en 32,15, preto da media españolaIsto fai que a incidencia da enfermidade (medida no número de novos positivos diarios por cada 100.000 habitantes) se achegue aos 30 casos nos últimos 14 días, situándose en 32,15. Este indicador mantense dende hai unha semana en cifras moi semellantes á media española (32,70) e Galicia é a terceira comunidade autónoma que pasou na súa integridade á Fase 1 que presenta un número maior de positivos diarios, só por detrás de Navarra e A Rioxa.Ademais, no último día notificáronse outros 31 positivos de coronavirus a través de probas realizadas cos diversos tipos de test anticorpos. No caso destes coñecidos como test rápidos, os datos non son necesariamente do último día e a súa fiabilidade é relativa. O número é moi inferior ao que se viña rexistrando nos días previos, movéndose na última semana entre 54 e 111.Es domingo notificouse unha nova morte dun paciente con coronavirus en Galicia, rexistrada nunha residenciaEs domingo notificouse unha nova morte dun paciente con coronavirus en Galicia, rexistrada nunha residencia. A cifra total elévase a 592. Nos últimos sete días houbo un total de 29 falecementos.En total, segundo a información da Consellería de Sanidade, en Galicia hai nestes momentos 2.703 "casos activos" de coronavirus (sumando pacientes hospitalizados e aqueles casos máis leves que se atopan nos seus domicilios), 55 menos dos que había o sábado. 2.498 destes casos son leves, pacientes que se atopan nos seus domicilios. A cifra do que o Sergas segue denominando "curacións", pero que tamén reflicten negativos de test rápidos -como detalla o Ministerio, que as denomina "infeccións resoltas"- chega ás 7.347.Seguen entrando pacientes con coronavirus nos hospitais: nas últimas 24 horas foron 10 persoas, e 2 ingresaron na UCISeguen entrando pacientes con coronavirus nos hospitais: nas últimas 24 horas foron 10 persoas, e 2 ingresaron na UCI. O número total de pacientes en UCI aumentou en un, ata os 25. No resto de unidades hospitalarias, as persoas ingresadas con coronavirus manteñen o seu descenso, ata as 180.Porén, cómpre ter en conta que non todas as reducións significan necesariamente que se trate de pacientes de alta hospitalaria, xa que as novas normas do cómputo do coronavirus implican que un paciente con test negativo deixa de figurar na estatística da covid-19 aínda que sexa preciso que siga ingresado.As residencias de maiores e de atención a persoas dependentes suman un total de 556 casos activos (eran 584 este venres). A cifra chegou a ser a máis de 1.400 a mediados do mes de abril. Entre os casos que seguen activos, 263 corresponden a usuarios e usuarias de residencias de maiores, 187 a traballadoras e traballadores, 72 a usuarios e usuarias dos CAPD e 34 ao seu persoal.Por sétimo día consecutivo, o número de probas PCR realizadas en Galicia foi inferior ás dúas milPor sétimo día consecutivo, o número de probas PCR realizadas en Galicia foi inferior ás dúas mil. Nas últimas 24 horas notificouse unha cifra de 1.669, semellante á dos días anteriores. A media da última semana foi de 1.674, moi inferior á media da semana anterior (2.489) e da anterior (3.139).A proporción de PCR que teñen un resultado positivo foi este domingo do 2,2% e a media dos últimos sete días se situou no 2,6%. A porcentaxe é inferior á que se rexistraba na segunda quincena de abril (movíase entre o 4% e o 5%), pero o descenso está a ser lento.Nas últimas 24 horas as cifras descenderon en todas as áreas, agás na de Santiago, que vén experimentando un rechamante incremento nos últimos díasDo total dos 2.703 "casos activos" de coronavirus que se notifican este domingo en Galicia, 635 son da área sanitaria da Coruña, 161 da de Lugo, 407 da de Ourense, 142 da de Pontevedra, 725 da área de Vigo, 525 da de Santiago, e 108 da de Ferrol.Nas últimas 24 horas as cifras descenderon en todas as áreas, agás na de Santiago, que vén experimentando un rechamante incremento nos últimos días. Hai sete días o número de casos activos na área de Compostela era de 475, 50 menos que na actualidade. Neste tempo, as seis áreas restantes viron diminuír notablemente as súas cifras (136 casos menos na Coruña, 61 menos en Lugo, 206 menos en Ourense, 44 menos en Pontevedra, 48 menos en Vigo, e 39 menos en Ferrol).Isto fixo que nos últimos días a incidencia do coronavirus na área sanitaria de Santiago se situase como a terceira maior en toda Galicia, moi preto xa dos datos de Vigo e de Ourense, que en todo caso segue a ser o territorio de Galicia con máis casos activos por habitante.


Summary: Os conservadores presentan Galicia por riba de todo como lema de precampaña e A Mesa "lamenta o seu cinismo" despois de "levar tres anos a patadas co galego". Audio no interior.

En 1982 todo semellaba indicar que a malferida UCD estaba a piques de ser desaloxada do Goberno de España polo daquela emerxente PSOE de Felipe González. En diversos ámbitos políticos e sociais da época dábase por feito o que finalmente acontece e, neste ámbito, o director Mariano Ozores lanzaba o filme ¡Que vienen los socialistas!, unha parodia ambientada nunha vila na que os protagonistas alertaban da chegada do PSOE ao poder e, ao tempo, tentaban gañar favor dos futuros gobernantes. Salvando as distancias, unha alerta semellante xurdiu este venres dende as filas do PPdeG, nomeadamente do seu director de campaña, o tamén conselleiro da Presidencia, Alfonso Rueda, en cuxo discurso o termo "socialistas" é trocado por outra advertencia habitual da política española: que veñen "os comunistas". De visita no escenario no que este sábado Alberto Núñez Feijóo escenificará a súa proclamación como candidato á reelección, Rueda apoiouse nas negociacións que manteñen Anova e Esquerda Unida para axitar un, ao seu xuízo, risco que a "cidadanía galega en xeral" debe coñecer. Segundo o dirixente popular acordos como este son "agardables" e, a partir de aquí, bosquexa un suposto escenario poselectoral que, dende o seu punto de vista, o electorado "ten que ter claro". Que o PP perda a maioría absoluta "supón ter ao señor Beiras como vicepresidente da Xunta, que forme parte do Goberno un partido comunista e que, ao final, estean na mesma coalición os que marcharon do BNG porque pensaban que era demasiado radical e os que marcharon do Bloque porque pensaban que era pouco radical". Os conservadores elixiron Galicia por riba de todo como lema de precampaña Neste sentido, as advertencias sobre o comunismo sérvenlle tamén a Rueda para cuestionar a posibilidade de que o PSdeG forme un posible Goberno de coalición. Sempre segundo a interpretación do número dous de Feijóo "moitos votantes do PSOE estarán pensando que darlle o voto ao Partido Socialista supón estarlle dando o voto para que os comunistas gobernen" e para que tamén o faga o BNG o que, conclúe, supón que os integrantes do Executivo "estean discutindo todos os días". Neste contexto Rueda contrapón as eventuais diverxencias no seo da esquerda co monolitismo do apoio do PP a Feijóo, xa que "todos os membros do PPdeG, tanto os dirixentes como a militancia, están de acordo en que contan co mellor candidato" e "farán todo o posible para que saia elixido novamente". Iso, explica, será o que se visualice no acto do sábado, o primeiro que celebrarán baixo o seu lema de precampaña: Galicia por riba de todo. Para o xefe de campaña popular esta frase ilustra á perfección que ao seu partido "lle importa Galicia por riba de calquera outro interese político". A primeira reacción a esta elección chegaba dende A Mesa pola Normalización Lingüística, colectivo ao que lle parece que o partido que sustenta ao actual Goberno está a realizar un exercicio de "cinismo": "hai que ser moi hipócrita para levar tres anos e medio a patadas co noso idioma e a nosa cultura e dicir que se ten a Galicia por riba de todo", din.


Summary: O treinador de Castrofeito asina até xuño de 2017.

O ex treinador de Celta e Deportivo incorpórase ao Mallorca após o desembarco de capital estadounidese no clube bermellón, adquirido polo propietario da equipa da NBA Phoenix Suns, Robert Sarver, que desembolsou un total de 20,6 millóns de euros na ampliación de capital realizada pola entidade. O propósito do novo propietario é devolver canto antes o Mallorca á máxima categoría. Un traballo para o cal Fernando Vázquez está perfeitamente cualificado, de feito foi iso, ascender unha equipa, o último que fixo na súa carreira profesional. Estrañamente, após conseguir o obxectivo, no banco do Deportivo da Coruña, foi destituído polo actual presidente, Tino Fernández, despois de realizar unhas declaracións en público -se ben nun contexto informal- en relación coa política de fichaxes da entidade. O Mallorca está neste momento en postos de descenso na Segunda División estatal, con 20 pontos após 21 partidos O treinador de Castrofeito, de 61 anos, non é un descoñecido en Mallorca. Xa treinou nas Illas e con suceso, non só polas súas vitorias na Copa da UEFA (entre outras, o primeiro trunfo dunha equipa da liga española na cancha do Ajax de Amsterdam), senón pola descuberta de futbolistas tan notábeis como Diego Tristán ou Samuel Etoo. O Mallorca está neste momento en postos de descenso na Segunda División estatal, con 20 pontos após 21 partidos. Totaliza 4 victorias, 8 empates e 9 derrotas. Isto significa que, embora o ascenso sexa o obxectivo a meio prazo, está claro que a curto o traballo de Fernando Vázquez será o de estabilizar a equipa na Segunda División.


Summary: O 3 de decembro figura no calendario como o Día Internacional do cinema 3D, unha proposta que busca recoñecer esta tecnoloxía que permite filmar e proxectar películas coa particularidade de que as persoas poden ver as imaxes de maneira tridimensional.

A procura dun maior realismo na experiencia de ver cinema sempre foi unha constante na sétima arte e non é algo novo. É o caso das tres dimensións (altura, anchura e profundidade) que no cinema ten a súa orixe no ano 1890 aínda que non sería até 1923 que se chegaría a presentar a nivel internacional a primeira longametraxe que non acadou o éxito esperado por non ter superado, aínda, a barreira do branco e negro. Coa chegada dos filtros polarizados todo muda e en 1953 xorde o primeiro grande éxito coa película House of Wax. O desenvolvemento de novas lentes e sistemas a partir dos anos 60 foi perfeccionándose até a chegada nos 80 do sistema IMAX. Algúns éxitos en 3D e a achega galega Co cambio de século a promoción deste tipo de películas aumentou coa apertura de novas salas nos denominados Multicinemas polo que o número de títulos para gozar en tres dimensións tamén aumentou. Entre os máis sinalados, por poñer algúns, están Beowulf (2007), protagonizada por Angelina Jolie; Avatar (2009), que reforzou unha nova imaxe en 3D ou Gravity (2013). A primeira película 3D animada de Europa foi a galega 'O bosque animado' A Galiza tamén se incorporou ao cinema 3D, cunha importante presenza sobre todo no que atinxe á animación. Neste eido sobresaen os Estudos Dygra Films que se sumaron a esta tendencia. Esta compañía realizou a primeira película 3D animada en Europa, O bosque animado (2001), o primeiro anuncio en Dixital 3D estereoscópico na historia da publicidade estatal, (Campaña Movistar 2008-2009) e a primeira película animada en Dixital 3D en todo o Estado español, Noite de paz? (estreada no Nadal do 2010).


Summary: Compatriotas e correlixionarias, a presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, e a chanceler de Alemaña, Angela Merkel, defenden a xestión do Executivo comunitario.

A presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, defendeu a súa xestión na contratación e distribución das vacinas da Covid. Fíxoo onte tras as críticas da OMS, dos 27 e do Reino Unido ante os atrasos anunciados polas farmacéuticas, o lento proceso de inoculación e o anuncio de que, en contra do seu compromiso durante o Brexit de evitar unha fronteira dura, habería controis na fronteira entre Irlanda do Norte ─baixo soberanía británica─ e a República de Irlanda ─país soberano da Unión Europea─. Este último punto, proposto para asegurar que as vacinas non serían transportadas ilegalmente ao Reino Unido desde territorio comunitario ─e que logrou pór en sintonía nas críticas a Londres, Belfast e Dublín─, xa fora aclarado polo portavoz da Comisión Eric Mamer. "Adóitase dicir que só o papa é infalíbel. O importante é que os erros se recoñezan axiña ─neste caso tan axiña que foi antes de a decisión ser adoptada─ e se corrixan", dixo, e engadiu que "son cousas que pasan cando estás a traballar a toda velocidade para resolver unha situación en marcha". Desde o primeiro momento, a Comisión quixo blindar das críticas a presidenta. Mamer encargouse de desviar a culpa: "A regulación recae baixo a responsabilidade do señor Dombrovskis e do equipo del". Valdis Dombrovskis é vicepresidente do Executivo e comisario responsábel de Comercio. En calquera caso, insistiuse en defender a xestión no proceso. Neste mesmo sentido manifestouse Von der Leyen. Primeiro, nunha entrevista publicada en varios periódicos europeos ─Le Monde e The Irish Times, entre outros─. "É certo que algúns países comezaron a vacinar un pouco antes que Europa. Mais porque usaron procedementos de autorización e de comercialización en 24 horas. E tanto a Comisión como os países da UE estaban de acordo en non ceder coas exixencias de seguridade e de eficacia necesarias para autorizar as vacinas", explicou. O nerviosismo entre os 27 inflamouse máis nos últimos días ante o rápido proceso de inoculación en Israel ─que conta cun potente sistema público de saúde─ e no Reino Unido ─que habilitou instalacións deportivas e de todo tipo para vacinar sen descanso─. Mais ante as sospeitas de que o motivo do éxito destes dous países era o desvío de vacinas por parte das farmacéuticas, puxo en marcha o plan para controlar as exportacións ─en contra dos postulados sobre libre comercio que Bruxelas defende a ultranza─ e obrigar que as vacinas producidas na UE sexan usadas na UE. Decisión que a OMS cualificou de "baldía". A publicación da entrevista múltiple foi seguida dunha xuntanza onte pola tarde ─a porta fechada─ de Von der Leyen cos tres principais grupos da Eurocámara: o Partido Popular Europeo, os Socialistas & Demócratas e os liberais de Renovar Europa. Tamén estaba por confirmar unha xuntanza cos Verdes/ALE. Porén, ante a petición de varios grupos, terá que comparecer publicamente en pleno na sesión da próxima semana se a maioría o aproba. Baluarte Merkel Tamén neste sentido, a presidenta do Goberno alemán, Angela Merkel, os primeiros ministros dos Estados federados e representantes da industria farmacéutica reuníronse para analizar a situación. "Hai boas razóns polas que estamos a ser máis lentos", sinalou a chanceler, que defendeu a xestión da Comisión e da súa compatriota e correlixionaria Von der Leyen. Merkel considerou que a cautela seguida pola Axencia Europea do Medicamento serviu para dar confianza entre a poboación sobre a vacina, en detrimento da maior celeridade e menor seguridade británica. Segundo os últimos datos, 2 millóns dos 83 millóns de habitantes de Alemaña, recibiran a primeira dose. No Reino Unido, son xa 9 millóns da poboación de 67 millóns. Licenciada en Físicas pola Universidade Karl Marx de Leipzig, Merkel comparte formación científica con Von der Leyen. Esta advertía na entrevista de onte que "como médica, o que me preocupa agora son as variantes porque sei que os virus mutan. Por iso creo que se hai que preparar para escenarios que agardemos non cheguen", mais considera que "o mundo vai necesitar novas vacinas". E a primeira auguraba que será preciso inocularse contra a Covid durante "moitos anos". A situación é "similar á vacina da gripe, onde se hai que revacinar contra a nova mutación do virus cada vez", algo que é anual.


Summary: A sétima edición do Festival Atlántica de narración oral fechou a pasada fin de semana cun récord de asistencia. Segundo as cifras da organización, máis de 8.000 espectadoras asistiron a algunha das 87 funcións, ofrecidas por 30 artistas, ao longo de 12 xornadas por toda Galiza.

"Esta edición foi a da consolidación pero tamén a da apertura de novos espazos e propostas e, por tanto, do achegamento de novos públicos", explica a directora do "encontro de narración oral máis grande da Península Ibérica", Soledad Felloza. O Atlántica é literalmente un festival para todos os públicos, de bebés a persoas maiores, "con espectáculos de formatos novidosos e en lugares diferentes". Interiores e exteriores, contadas nos parques rodeados de cans ou en plena rúa "para agasallar con historias no ouvido aos transeúntes". Teatros, blbliotecas, bares, centros cívicos, librarías, tabernas, rúas, escolas, parques e cemiterios serviron de escenario. "A ambiciosa programación desta edición foi posíbel grazas á colaboración das institucións e o apoio público", sinala Felloza, quen agradece ademais "a implicación dos locais que colaboraron no encontro e a xenerosidade e entrega dos artistas". A Cornamusa de Honra do Atlántica 2019 recaeu no grupo de pandeireteiras Leilía -que fai 30 anos-, protagonista da gala inaugural.


Summary: Compostela mullerenaxea as Marías. Debaixo das roupas e da maquillaxe rechamante, as dúas mulleres retratadas na estatua da Alameda da cidade agochan as marcas da represión vivida após o levantamento fascista do 18 de xullo do 36, tal día como hoxe hai 76 anos

"Pasaban todos os días polo postiño que tiñamos na praza e a miña nai dicía: Son as dúas, que veñen aí as Marías". Luz Fandiño, poeta, escritora, feminista e memoria viva, muller ben coñecida e querida en Compostela, coñeceu de primeira man a historia de resistencia de Coralia e Maruxa, as irmás Fandiño. Cadrando co levantamento militar fascista do 18 de xullo do 36, a libraría feminista Lilith e a cooperativa As Dúas quixeron traer ao presente, recordar --facer pasar, máis unha vez, polo corazón-- as vidas das dúas mulleres retratadas na estatua de cores rechamantes que hai á entrada da Alameda da capital galega. Eran doce @s fill@s do zapateiro da rúa do Espírito Santo, nove homes e tres mulleres. O pai e tres irmáns foron militantes activos da CNT na II República, mais o alzamento veu truncar as súas ansias de liberdade. Un foi paseado. Os outros dous fuxiron e ficaron agochados varios anos, até que deron con eles e os encarceraron. A elas torturáronas. Querían información sobre os irmáns varóns. Sufriron unha violencia que se cebou daquela especialmente coas mulleres: ameazas, persecucións, o aceite de ricino, o pelado da cabeza, o acoso dos falanxistas. Foron privadas de traballar. A xente non lles entraba as portas do taller de costura que rexeitaban ao non querer que @s acusaran de colaboracionistas. "A través da loucura recuperaron o soño da mocidade", di o texto ao que deu lectura Fandiño nun acto que xuntou ao redor de 30 persoas. Co vestir e coa maquillaxe desafiaron o gris da ditadura. "Eran ledas, mais tamén eran rebeldes", conta Luz, traendo á memoria a anécdota "dun día que as insultaron diante do noso postiño, chamáronlles putas. E elas responderon deseguidiña! 'Tes envexa de nós porque somos guapas?' Eran mulleres sen pelos na lingua". E, a pesar diso, os insultos e as pedradas pola rúa eran o pan de cada día para as Fandiño. "Á terceira, Sara, non a coñecín. Vivía na Coruña", explica a escritora. Estaban "escuálidas" e non tiñan dentes. Semellaban "saídas dun campo de concentración, mais é que naqueles anos toda Galiza era un campo de concentración!", sentenza con xenreira a tenra Luz Fandiño. Coas últimas liñas do escrito chegaron os primeiros acordes da guitarra de Uxía e o son da pandeireta de Sonia Lebedinski. Coa súa música mullerenaxearon ás Marías após a ofrenda con flores lilas e vermellas que portaban @s alí presentes. Encarna Otero, quen traballou na recuperación da memoria de Coralia e Maruxa; a parlamentar do BNG Ana Pontón ou o voceiro da formación frontista en Compostela, Rubén Cela, eran algunhas das facianas coñecidas. Para alén de as recordaren, o tecido feminista reclama a colocación dunha placa que que as despoxe dunha vez da etiqueta de tolas e conte a súa historia verdadeira.


Summary: No semanario Sermos Galiza, que atoparás este sábado os quiosques ou para a súa lectura na nube acompañando Nós Diario, poderás aprender máis sobre o nome co que deberíamos chamar a noite do 31 de outubro: o comercial Halloween, o celta Samaín, Defuntos ou noite dos mortos? Cóntanolo Uxía Castro. Tamén atoparás una reportaxe de Montse Dopico sobre a posíbel creación dunha rede de compañías residentes nas principais cidades e vilas do país, un dos vellos debates que, de forma recorrente, se reactivan na escena teatral galega. E Lois Alcayde Dans entrevista o pintor, ilustrador, escultor, cartelista e debuxante Manuel Quintana Martelo.

Antes de que por influencia estadounidense chegase á nosa sociedade a festa coñecida comercialmente como Halloween, na Galiza xa se celebraba a véspera do primeiro de novembro. Desde os anos 90, grazas ao mestre de Cedeira Rafael Loureiro, colexios, colectivos e asociacións reivindican a nosa tradición baixo o nome celta de Samaín. Mais, que tan galego é ese termo? Certamente, non hai vestixios de que ese nome se usase no país para denominar esta data concreta. A elección da palabra gaélica Samaín foi sen dúbida cun ollo posto na celebración irlandesa, que pon en valor as orixes celtas desta festa. Dun modo ou doutro, todos os países atlánticos e celtas conmemoran neste día o inicio do ciclo da invernía. Os costumes alén do nome Para Rafel Quintía, antropólogo e presidente da Sociedade Antropolóxica Galega (SAGA), o importante desta noite debería ser "non perder de vista a relación única e estreita que temos na Galiza coa morte". Así, indica que máis aló do nome —a estadounidense Halloween, a celta Samaín, ou as formas relixiosas galegas Defuntos e Todos os Santos ou a pagá Noite dos Calacús— o que realmente ten valor desta data é a lembranza dos antepasados". Que, "por desgraza, está a perderse", lamenta. Aclara Quintía que "non quere dicir que ti non te poidas lembrar dos teus todo o ano, pero as culturas necesitan ritos", co fin de crearen unha identidade colectiva. "O feito de que un día ao ano ou dous exteriorices e ritualices a lembranza dos antepasados, visibiliza esa relación cotiá que hai na Galiza coa morte", explica. "Non é unha noite para disfrazarse, nin unha noite de terror", insiste o antropólogo, "é unha noite para lembrar e ter presente a quen está do outro lado, e que segue a ter vínculos connosco, pois na nosa cultura a morte non rompe ese lazo". Conta o tamén antropólogo Xosé Ramón Mariño Ferro que antigamente as historias de aparecidos e defuntos tiñan unha dobre función: por un lado, amosarnos que existe vida alén da morte, e, igualmente, unha función pedagóxica: "mostrarnos que premios e que castigos recibe a xente no outro mundo, segundo o comportamento que tivo neste". A Santa Compaña e o Purgatorio Así, e malia que a figura do defunto é, no caso galego, próxima a quen visita —normalmente trátase de familia ou amizades— non sempre teñen por que ser imaxes inofensivas. "Temos mortos ou defuntos de todas as categorías porque están reflectindo condutas terrenais e a respectiva penitencia ou recompensa na vida despois da morte", esclarece Mariño Ferro. "A Santa Compaña, en realidade, non é máis que o Purgatorio, tal e como o entendía a nosa tradición", engade. "Na tradición europea", desenvolve Xosé Ramón Mariño Ferro, "o concepto do Purgatorio aparece no século XII mediante dúas imaxes: un lugar parecido ao inferno, onde son queimadas as almas, que se purifican temporalmente a través do lume, e unha penitencia, camiñando por este mundo, como cando fas peregrinación a un lugar sagrado". Continúa o doutor en Antropoloxía, puntualizando que "exactamente iso é a Santa Compaña, pero despois de morto". Quen non se purificou neste mundo ha de purgar os seus pecados no outro. "O exemplo máis claro é ir a Santo Andrés de Teixido, ou o propio Camiño de Santiago", di Mariño Ferro, para agregar, "esta crenza existe en moitos outros puntos do Estado español, así como en Italia ou no norte de Portugal, desde onde aínda peregrinan a Compostela para limparse de impurezas". Lembra que podes ler todos estes contidos no Sermos Galiza que acompaña todos sábados Nós Diario. Podes atopalo nos quiosques, na tenda ou para a súa lectura na nube. Se aínda non es subscritora ou subscritor podes inscribirte nesta ligazón.


Summary: As mulleres da Costa da Morte únense para organizar conxuntamente as mobilizacións do 8M.

Xa o deixaron claro. "Non gardamos minutos de silencio", e "Sairemos ás rúas tantas veces coma sexa preciso". Así, a pasada noite de lunx 10 de febreiro, os colectivos feministas da Costa da Morte volveron saír á rúa para amosar a súa repulsa ante os dous novos asasinatos machistas acontecidos esta fin de semana, nos que perderon a vida Clara María Expósito en Lugo e a Ana en Granada. A Asociación Sonlilá en Carnota, o Concello en Carballo, a organización Buserana en Cee e as Curandeiras en Vimianzo convocaron sendas concentracións ruidosas, para denunciar que xa van "nove mulleres e unha nena en pouco máis dun mes. É tanta a dor e a raiba que costa expresalas", pero onte demostrárono con varios minutos de ruídos e aplausos. Concentración en Carballo Concentración en Cee Concentración en Carnota Concentración en Vimianzo