Summary: O candidato socialista enfronta o final da campaña electoral con cada vez máis intensas chamadas á participación na procura do apoio d@s indecis@s.

Como xa fixo semanas atrás Francisco Jorquera, o candidato socialista, Pachi Vázquez, invocou nun mitin en Camariñas o espírito de Nunca Máis, cando se cumpren dez anos da maior catástrofe ambiental da nosa historia. Vázquez chamou "a frear co voto a marea negra dos recortes de Feijóo e de Rajoy" nunha fórmula con que case parafraseou o nacionalista. O candidato socialista encara o segundo treito da campaña cunha dupla preocupación: a abstención e @s indecis@s. Neste sentido, Pachi Vázquez alertou de que o PP gañará as eleccións "se a nosa xente se queda na casa e non vota". Con afirmacións como "a desilusión non cambia gobernos, o que cambia gobernos son os votos" ou "manifestarse está ben, mais se o 21 non imos votar, non vale para nada" deixou ás claras que o PSdeG-PSOE enfronta o derradeiro sprint cara ás urnas á caza daquelas persoas que aínda non decidiron ir ou non votar o domingo. Asemade, xa en chave local, Vázquez comprometeuse a finalizar a autovía da Costa da Morte, infraestrutura que cualificou de "arteria para o crecemento e para a economía" da bisbarra.


Summary: No acto entregarase un cartafol artístico, da autoría de Nolo Suárez, á Fundación Manuel María

O legado de Manuel María continúa a estenderse por toda a Galiza. Esta sexta-feira, ás 20:30h, no Espazo eno-cultural Vide vide! a Agrupación Cultural O Galo organiza unha homenaxe en lembranza ao poeta. No acto entregarase a Saleta Goi (viúva do homenaxeado e presidenta da Fundación Manuel María) e á Casa-Museo Manuel María un cartafol artístico da autoría do pintor Nolo Suárez, actualmente vicepresidente da Agrupación Cultural Galo. Por outra banda, Alberte Ansede, secretario da Fundación Manuel María, falará sobre o legado do poeta da Terra Chá e tamén se proxectará un audiovisual sobre a súa vida. A Agrupación Cultural O Galo é unha das entidades culturais en activo máis antigas da Galiza, da que o propio Manuel María foi colaborador.


Summary: Os órganos de dirección reuniranse a inicios de semana.

A CIG está avaliando o novo escenario creado após o triunfo da moción de censura que desaloxa Mariano Raxoi e o PP do goberno español, pasando ser Pedro Sánchez (PSOE) o novo presidente do goberno. A inicios da vindeira semana os órganos de dirección do sindicato nacionalista valorarán se hai unha nova etapa e se se mantén ou non a convocatoria da greve xeral do 19 de xuño. A CIG cualificou esta greve como a "moción de censura" que a clase traballadora presentaba diante da situación de "emerxencia nacional e social" que estamos a vivir do punto de vista laboral, social, económico e político-institucional". Entre os motivos e razóns expostas por este sindicato para a convocatoria do paro xeral de 24 horas estaban "frear as políticas do PP contra a xente desempregada" ou "pola rexeneración democrática fronte á corrupción", así como a necesidade de derrogar as reformas laborais ou a defensa das pensións públicas.


Summary: Media ducia de institutos galegos imparten desde o inicio deste curso aulas semipresenciais en Bacharelato ou FP, unha modalidade docente derivada das directrices da Xunta para a prevención Covid-19 e que, segundo denunciou onte no Parlamento o BNG, supón unha "discriminación" para o alumnado dos centros que adoptaron esta fórmula.

A cifra dábaa esta quinta feira o deputado do PP Ovidio Rodeiro, na comisión de educación, na súa réplica á proposición non de lei (PNL) presentada por vía de urxencia pola formación nacionalista para reclamar á Xunta que garanta a formación presencial en todos os centros de ensino, co horario completo de 32 horas lectivas semanais, para "garantir a igualdade de oportunidades e as mesmas condicións lectivas para todo o estudantado", con medidas como a implantación de desdobres e a contratación de máis profesorado. "Neste momento os centros nesta situación son escasos, e é debido á falta de espazo [...]. Oxalá non fose ningún", recoñeceu Rodeiro, despois de asegurar que a decisión para implantar a semipresencialidade responde a "criterios técnicos, para evitar usos moi intensos dos espazos –con pouca distancia interpersoal–", e está consensuado coas comunidades escolares. "Este tema non só se arranxa mediante a contratación de máis profesorado; por unha cuestión física é necesario estabelecer semipresencialidade ademais de desdobres", xustificou. O IES Antón Fraguas de Compostela é un dos centros que teñen implantada esta fórmula en primeiro de Bacharelato, unha medida que fai que o alumnado só teña clases presenciais tres días nunha semana e dous na seguinte, de maneira que o resto do horario se realiza desde a casa, sen interacción directa co profesorado e con lapsos de até dúas semanas entre aula e aula presencial, nas materias con menos horario. "Esta situación é claramente discriminatoria e crea unha desigualdade entre o estudantado, da que se verán as consecuencias cando se lles pida unha media para acceder a estudos superiores" alerta a ANPA deste centro nun escrito dirixido ao conselleiro de Educación, no que reclaman para o centro máis profesorado para evitar que os catro grupos desta etapa teñan que perder 50% da formación presencial. "Na maioría de institutos si conseguiron o ensino presencial, de maneira que os nosos fillos e fillas están en desvantaxe, porque o ensino, guste ou non, baseáse nas notas, e as de primeiro de Bacharelato xa fan media para a proba de acceso á Universidade", expón Isabel Fernández, membro da asociación de nais e pais do Antón Fraguas. Como explica, o instituto adaptouse no verán ás medidas pautadas pola Xunta, redistribuíndo espazos para poder cumprir a distancia de 1,5 metros dentro da aula, mais requiría 16 docentes de reforzo para poder cubrir os desdobres, dos que a Xunta só concedeu 10. "Pedimos equidade respecto a outros centros", reivindica. Dotación suficiente Malia a argumentación do portavoz do PP na comisión parlamentaria, a adopción do ensino semipresencial por falta de profesorado para cubrir os desdobres tamén provocou contestación da comunidade escolar noutros centros nos que se aplica, caso dos IES Sánchez Cantón e Valle Inclán de Pontevedra, onde as familias promoveron desde o inicio deste curso mobilizacións para exixir a dotación de docentes que permita que as clases se desenvolvan nos centros. "Levamos tres semanas perdidas, no curso onde o alumnado de segundo de Bacharelato se xoga o seu futuro", advertiu na comisión, polo BNG, Manuel Lourenzo, despois de recriminar os cambios de protocolo e de criterios que se repetiron na Consellaría de Educación desde xuño até o inicio do curso, con cambio de data para a volta ás aulas incluída. "A discriminación que están a padecer pode ter consecuencias para toda a súa vida", alertou. "O escenario de semipresencialidade debera ser algo excepcional e non pode imaxinarse como o escenario de entrada no inicio de curso", concordou o deputado socialista Luis Álvarez, antes de explicitar o apoio a unha PNL contra a que se posicionou o PP.


A pragmatismo é, junto com o seu irmao menor, o commom sense, umha virtude inveterada do povo británico. Como o é a desconfiança pola petuláncia e a retórica altissonante, vícios que consideram nas Ilhas simplesmente de mau gosto. O relativismo británico casa bem com o humor céptico, com o amor polas plantas e os animais e com o gosto polos contos de fantasmas. Admirável país a pérfida Albiom. Os galegos partilhamos algumhas virtudes com os británicos, a tendência para o relativismo céptico e o sentido do humor como instrumento defensivo estám entre elas. A altissonáncia épica que impregna o discurso nacionalista nom concorda, em cámbio, com tam saudável parentesco cultural. Os galegos partilhamos algumhas virtudes com os británicos, a tendência para o relativismo céptico e o sentido do humor como instrumento defensivo estám entre elas. A altissonáncia épica que impregna o discurso nacionalista nom concorda, em cámbio, com tam saudável parentesco cultural Timothy Garton Ash é um eminente analista político, ensaísta e historiador do presente. Professor de Estudos Europeus na Universidade de Oxford, europeísta e agudo observador do continente, Ash colabora assiduamente no The New York Times, o Washington Post a New York Review of Books, o The Guardian e em outros meios de prestígio como El País. Para os interessados na catalogaçom política de Ash -prática aduaneira muito apreciada e às vezes exigida- acrescentaremos que a qualificaçom que lhe atribui Perry Anderson -o brilhante intelectual marxista británico a quem tanto devemos os aficionados à crítica histórica e cultural- é a de atlantista pró-americano ancorado no clima da guerra fria. Esta opiniom nom impede a declarada admiraçom de Anderson pola audácia de Ash que se remonta aos recuados tempos em que exercia de investigador emboscado nos países comunistas da guerra fria. Nom há muito tempo desfrutávamos do prazer de ler no jornal El País dous artigos de Ash relativos à eventual separaçom de Escócia e o Reino Unido (6-02-2012) e de Grécia e a Uniom Europeia (21-05-2012). A perspectiva do separatismo escocês era assimilado por Ash a outra possibilidade latente e nom menos ominosa para ele: a do abandono da Uniom Europeia polo Reino Unido. Os perigos que ajejam ao desistente guardam proporçom directa com o dogmatismo da organizaçom matriz Toda perspectiva separatista é inoportuna e mesmo insuportável para quem pretende ignorar as razons da dissidência: de traidores, hereges, tránsfugas, renegados, apóstatas, heterodoxos ou mencheviques som tachados os dissidentes pola grei devota e leal. Os perigos que ajejam ao desistente guardam proporçom directa com o dogmatismo da organizaçom matriz. O terror político e religioso foi companhia inseparável da dissidência de qualquer subordinaçom dogmática como a toleráncia sói acompanhar à desistência laica. Nos artigos antes aludidos opta Ash por dirimir a espinhenta contraposiçom de razons encontradas de unionistas e separatistas e as suas inquietantes consequências cum procedimento tam simples como equitativo: a consulta democrática informada, inequívoca e vinculante. Com acento destacado nas consequências, talvez irreversíveis, da decisom adoptada. Cita a tal efeito o caso da ruptura de Checoslováquia por causa da insistência dos nacionalistas eslovacos no trespasso de competências ao nível máximo alimentada pola rigidez do nacionalismo checo ante as pretensons eslovacas, baixo a férrea direcçom de Václav Klaus. A formula de Ash para dirimir conflitos de interesses e identidade é simples: aplicar esse fastidioso invento dos antigos gregos chamado democracia. A malevolência das intervençons é directamente proporcional à falta de ideias do emissário, é fácil de observar. Som efeitos secundários estes da democracia e o melhor remédio tolerar aos intolerantes como homenagem da razom à crença Desde a clausura da última Assembleia do BNG e a cisom que a seguiu rugem os foros nacionalistas em todos os registos do vocabulário da ortodoxia e a dissidência, temperado às vezes com inícuas argumentaçons ad hominem que som as de qualidade mais ruim. A malevolência das intervençons é directamente proporcional à falta de ideias do emissário, é fácil de observar. Som efeitos secundários estes da democracia e o melhor remédio tolerar aos intolerantes como homenagem da razom à crença. No entanto, parece despontar a luz sobre a interminável paralise que afligiu tantos anos a um discurso nacionalista incapaz de apreender ou esquecer algo. Vozes actuais como as de Manuel Barreiro ou Xoán Hermida soam novas e estimulantes porque parecem anunciar outra maneira de encarar o projecto nacional que Galiza espera. Reparemos em todo caso: nada parecido tem nascido nos áridos eidos dos partidos maioritários e turnantes. O nacionalismo é jovem, confirma-o a sua capacidade de mutaçom e a apariçom de viçosos renovos, frágeis ainda mas vigorosos no aspecto. A aspiraçom a confiná-lo numha única organizaçom demonstrou-se ilusória, incompatível em todo caso com a estrutura orgánica e a ideologia latente e inquestionada que o BNG custodia imperturbável. O nacionalismo é jovem, confirma-o a sua capacidade de mutaçom e a apariçom de viçosos renovos, frágeis ainda mas vigorosos no aspecto Galiza como projecto nom cabe já, por fortuna, na praça da Quintana. As eleiçons ao Parlamento galego anunciam-se iminentes. A opiniom pública galega tomará a sua decisom tacteando como puder em meio da entusiasta balbúrdia da grei nacionalista à qual, apesar de todo, pertencemos. Afinal vai decidir o fastidioso invento dos antigos gregos, como manda o pragmatismo democrático. Tis agoreuein bouletai?, disque berrava à cidadania o pregoeiro em meio da ágora: Alguém quer dirigir-se à assembleia?


Summary: Coa compañía Nut, teatro contemporáneo en galego, iniciouse na interpretación profesional Nerea Barros, gañadora do Goya á mellor actriz revelación. O ferrolán Javier Gutiérrez conseguiu o de mellor actor. Os dous por A illa mínima, a grande triunfadora con 10 goyas.

Se ben desde A Esmorga consideraron xa un triunfo seren finalistas con Carlos Asorey e Ignacio Vilar á categoría de mellor guión adaptado estando rodada en galego e cando aínda non se estreara nas salas comerciais de fóra do país, a esperanza continuaba cando o escritor Manolo Rivas abriu o sobre do premio que finalmente foi para Mortadelo e Filemón. Tampouco A tropa de trapo, que competía á mellor filme de animación, conseguiu os votos de académicas e académicos do cine español para facerse co busto do pintor mais si tiveron sotaque galego os premios ás interpretacións nas categorías de actriz revelación para a compostelá Nerea Barros e o actor protagonista para o ferrolán Javier Gutiérrez, ambos por A illa mínima, a grande triunfadora da noite con dez premios, entre eles, o de mellor película. Se ben Javier Gutiérrez, como sinalou no acto de recollida do premio, marchou de Ferrol con 18 anos para iniciar a carreira de actor, a compostelán Nerea Barros, recoñecida na gala do cine español como mellor actriz revelación polo seu papel de Rocío en La Isla Mínima, ten unha ampla traxectoria no teatro e no audiovisual galego. Do teatro contemporáneo Mália a súa condición de "revelación" polo filme de Alberto Rodríguez, Nerea Barros ten xa unha sólida carreira como actriz, de maneira especial no teatro contemporáneo e de vangarda en diversas compañías que naceron en Compostela, a súa cidade. A actriz é unha das promotoras de Nut Teatro e As Churras, compañías integradas no seu elenco artístico por mulleres que desenvolveron propostas arriscadas nas que se mesturaban as distintas linguaxes creativas, da performance ao teatro,a danza ou o audiovisual. Wake Up, My own life ou Corpos disidentes, con Andrea Álvarez, Iria Sobrado ou Xiana López, con Nut Teatro -compañía fundada en 2006- ou a triloxía Clitemnestra-Electra-As Furias, co colectivo As Churras no que tamén participaban Iria Sobrado e Xiana Carracelas, proposta performática con vídeo, son algunhas das montaxes nas que participou a actriz nunha carreira que se desenvolveu tamén na televisión e no cine, participando en series como Padre Casares, Matalobos ou Valderrei, producidas para TVG, ou El secreto de Puenteviejo, El tiempo entre costuras e El Príncipe ademais de longametraxes como Os fenómenos de Alfonso Zarauza ademais de películas dirixidas por Xavier Bermúdez -con quen se iniciou no cine con só quince anos- ou Eloi Lozano.


Summary: Presentáronse 37 traballos ao certame que organiza o concello de Carballo.

A Mesa pola Normalización Lingüística realiza este sábado pola mañá no Auditorio Municipal de Ourense a Asemblea Xeral, para a que só se presentou unha candidatura á presidencia, que volverá recaer en Carlos Callón, que se rodeará dunha renovada Permanente na que entrarán Susana Méndez (enfermeira), Carlos Outeiro (enxeñeiro) e Paulo Filgueiras (profesor). Na Asemblea, @s afiliad@s á Mesa debaterán sobre os relatorios de xestión e económico do último período, ademais de analizar o orzamento e a liña xeral de actividades para os próximos meses. Carlos Callón salienta que estas actividades vanse centrar "en animar a mobilización social, como no 17 de maio, fronte a uns gobernos, autonómico e central, que atacan a nosa lingua e mesmo dilapidan diñeiro en reduciren os nosos dereitos lingüísticos" O propio Callón foi noticia este venres ao gañar o VIII Premio a artigos xornalísticos normalizadores Concello de Carballo 2012, dotado con 1.000 euros e a publicación nos once medios de comunicación colaboradores, entre eles Sermos Galiza. "Fai teu o galego" foi o título do seu texto nun certame para o que se presentaron 37 traballos. O xurado decidiu tamén outorgarlle un accésit ao artigo «El veloz murciélago hindú comía feliz cardillo y kiwi...», da estudante ourensá Alba Cid Fernández. O xurado do premio concedido polo concello bergantiñán estivo composto por Belén Puñal, xornalista e colaboradora de diversos medios; Marcos Abalde, escritor e gañador da edición 2011 do certame; Pepe Blanco Alborés, técnico de normalización lingüística; e Nel Vidal, técnico de normalización lingüística do Concello de Carballo, como secretario, sen voto.


Summary: A asociación de referencia na promoción da lectura en Galiza, Espazo Lectura, vén de anunciar que suspende definitivamente todas as actividades na biblioteca municipal de Gondomar por diferenza co Concello desta locaidade.

Así o informaba esta asociación onte na súa páxina web e no seu Facebook, aínda que a decisión foi tomada o pasado 6 de maio na asemblea xeral extraordinaria desta asociación, onde se tomou o acordo de "suspender todas as actividades na Biblioteca Municipal e renunciar á reserva de crédito de 5.000 euros que o Concello de Gondomar destinaba a pagar as actuacións e visitas dos escritores e escritoras contratados pola asociación para levar a cabo a programación da biblioteca". Os problemas comezaron, segundo o comunicado publicado por Espazo Lectura na súa propia web, desde a entrada do novo Goberno de Gondomar hai dous anos, capitaneado polo seu alcalde Francisco Ferreiro (PSOE). Desde entón, segundo denuncian, "Espazo Lectura pasou a depender, coma se fose unha pataca quente, de catro concelleiros distintos, incluído o propio alcalde". Espazo Lectura continuará a desenvolver o seu labor de dinamización e fomento da lectura, especialmente na Casa da Lectura Esta actitude rompe, segundo a asociación, con 12 anos de traballo voluntarista no que Espazo Lectura se convertiu nunha referenza en todo o país. "Fixemos todo o posible por recuperar o diálogo", din, pero non foi posible e toman esta decisión logo de que "este 25 de maio rematou o prazo de cortesía sen que, lamentablemente, o alcalde Paco Ferreira mostrase ningunha vontade de recuperar o diálogo logo de dous meses de conflito". A outros lugares Iso, si, Espazo Lectura continuará a desenvolver con normalidade o seu labor de dinamización e fomento da lectura, especialmente na Casa da Lectura, onde a asociación creou ao longo de todos estes anos unha biblioteca moderna e funcional aberta ao público e onde ten a súa sede. Tamén afirman no comunicado que "se buscarán outros espazos alternativos que serán anunciados no seu momento". Coma sempre, a todas as actividades de Espazo Lectura poden acudir, de xeito libre e gratuito, as persoas que o desexen, sexan ou non socios e socias da nosa entidade. Verbo do futuro das actividades da asociación, asumen que a nova situación "supón un cambio importante e Espazo Lectura precisará, a partir deste momento, recalcular e redimensionar o seu perfil, buscar novas vías de financiamento e realizar mudanzas orgánicas que faciliten o seu labor e a supervivencia activa das súas actividades".


Summary: Hai cousa duns días, outro sobriño do meu tío Lisardo –eu non, Deus me libre!– déuselle por soltar na taberna que andaba pensando en retirarse. Non por nada, senón porque os anos non pasan en balde.

"Entón el facía aqueles proxectos para instalarse na aldea, unha perspectiva que non lle producía entusiasmo, pero xulgaba necesaria". (Deus sentado nun sillón azul, Carlos Casares). Iso da transparencia évos un asunto delicado. Moi delicado. Cóntaslle a alguén o que che pasa e o que che deixa de pasar, o que fas e deixas de facer, en fin, falas cos de confianza dos avatares da túa vida e a escape aparece un mamón de fóra furgándoche nela como se fose da familia. Sen ir máis lonxe, hai cousa duns días, outro sobriño do meu tío Lisardo –eu non, Deus me libre!– déuselle por soltar na taberna que andaba pensando en retirarse. Non por nada, senón porque os anos non pasan en balde. Un deses ubicuo do mostrador, con aparencia de ter a cabeza noutra cousa, axiña mudou a pose e meteuse na conversa con natural impertinencia. –Mira ben o que fas, animal! –díxolle o fulano– En que vas ocupar o tempo? Coñezo a un, avogado coma ti, deses que non teñen vagar para nada, que en canto se retirou púxose coma unha puta cabra; acabou caendo nas gadoupas dos médicos da cachola e agora está perdidiño de todo. O caso é que esoutro sobriño do meu tío Lisardo, que efectivamente ten un bufete en Vigo, despois de escoitar as andrómenas do metefuciños, sen renunciar ao seu plan de xubilarse no mes que vén, cando cumpra os sesenta e cinco tacos, xa decidiu como vai embobar o tempo. –Voume pór de ferrador –dixo– É o devezo da miña vida: ferrar bestas na Feira Nova. Teño varios martelos, un formón, un par de tenaces, arrincacravos e conto conseguir a habilitación nun cursiño deses da Xunta, aínda que teña que untar a alguén. Amais, tamén posúo seis caixas de ferraduras noviñas do trinque, que me fixen con elas en compensación polos honorarios do preito da viúva dun ferreiro, que non puido pagarme en metálico. E como maña é o que me sobra, malo será que non gañe para os cravos. Ah! O meu tío Lisardo alucina con eses que lle ferven os miolos e, cando están a piques de decatarse, xa os teñen talmente derretidos. Hai que goderse!


Summary: Os balóns de osíxeno que o PP recibiu a finais de xuño semellan picar por dous conflitos que veñen de estourar nas rúas de Lugo e Vigo. Os populares fían parte do futuro ás decisións de De Lara sobre Besteiro e á posibilidade de que non se artelle unha alternativa potente á esquerda do PSOE.

Entre 2004 e 2005 o taboleiro político mudou moi notablemente en Galicia e no Estado. No caso galego, as eleccións municipais de 2003 foran un serio aviso para a outrora todopoderosa máquina electoral do PP de Manuel Fraga que, como tras o pasado 24M, quedou con Ourense como único reducto de poder urbano. En marzo de 2004 as eleccións xerais situaron o PSOE de José Luis Rodríguez Zapatero en La Moncloa e, ao abeiro do novo ciclo político estatal, o PSdeG de Emilio Pérez Touriño alargou unhas expectativas de goberno que cristalizaron na primavera do ano seguinte, nos comicios do 19 de xuño que Manuel Fraga adiantou coa presión de Madrid e co desacordo de boa parte do PPdeG. Unha década despois case nada é igual na política galega -e tampouco na española-, pero se en algo cadran os dous períodos é na posibilidade de seren o escenario de cambios políticos profundos. O actual Goberno galego e o partido que o sustenta chega a este setembro tentando, aínda, recompoñerse do pau das municipais, un devalo sen precedentes en número de votos e, sobre todo, en poder efectivo. Os de Feijóo fían esta eventual recomposición, esencialmente, a tres factores: a posible percepción dunha certa recuperación económica, o anuncio de diversas medidas en clave social -algunhas delas dirixidas a paliar recortes aprobados polo propio PP- e o cambio de imaxe do partido, que canalizan a través dun "relatorio político" titulado As persoas no centro, cuxo desenvolvemento inclúe actos públicos, encontros con colectivos sociais e a colocación en primeira liña de dirixentes de perfil máis mozo. A estes tres factores engádese un coa vista posta nos rivais: a confianza nun rápido desgaste dos gobernos das mareas e o discurso do medo a alianzas do PSdeG cunha suposta "esquerda radical", que o propio presidente xa despregou con dureza antes do 24M. Este é o pano de fondo co que os conservadores galegos afrontan un período no que paira sobre si un interrogante esencial: se o seu rostro en 2016 será o de Feijóo. Esta pregunta non a responderán, a priori, ata a vindeira primavera e estará condicionada, en boa medida, polo resultado das xerais de decembro. Unha eventual perda do Goberno de España abriría a carreira da sucesión de Mariano Rajoy e, ademais, alimentaría as posibilidades de cambio en Galicia ou, o que é o mesmo, as posibilidades de que Feijóo evitase situarse nun cartel electoral con máis posibilidades de oposición que de goberno. Unha eventual perda do Goberno de España por parte do PP alimentaría a expectativa de cambio en Galicia Con todas estas pezas sobre o taboleiro neste inicio de setembro os conservadores regresan, en boa medida, á situación inmediatamente posterior ás municipais, notablemente aliviada entre finais de xuño e principios de xullo ao recibiren a Deputación de Lugo de mans do alcalde socialista de Becerreá e aínda máis ao producirse a imputación xudicial do secretario xeral do PSdeG por unha autorización urbanística da súa etapa como concelleiro. Ambos balóns de osíxeno semellan estar a picar nas últimas semanas por mor de dous conflitos que o pasado xoves estouraron nas rúas de Lugo e Vigo con dúas multitudinarias mobilizacións para esixir prezos xustos no sector lácteo e sanidade pública de calidade, respectivamente. Os balóns de osíxeno que o PP recibiu a finais de xuño semellan picar por dous conflitos que veñen de estourar nas rúas de Lugo e Vigo A profunda crise gandeira e a accidentada estrea do novo hospital de Vigo levou o presidente a parapetarse por tras das conselleiras de Medio Rural e Sanidade, unha estratexia a priori arriscada, especialmente no caso sanitario. O papel de Rocío Mosquera, cuxa erosión política vén de lonxe, deixa notablemente descuberto a Feijóo nunha área que el supervisa persoalmente -adoita apelar á súa experiencia no Sergas e no Ministerio de Sanidade- e cuxos emblemas, os novos hospitais de Lugo e Vigo, se traduciron electoralmente en evidentes fracasos que aproveitaron os socialistas. Os populares fían parte do futuro ás decisións de De Lara sobre Besteiro e á posibilidade de que non se artelle unha alternativa potente á esquerda do PSOE Unha década despois da treboada política e social por conflitos como as vacas tolas, o Prestige ou a teimosa defensa da guerra de Iraq, os populares vólvese enfrontar a unha encrucillada na que aspira ao triunfo con porcentaxes de voto que hai moi pouco serían un fracaso. O mantemento do poder na banda dereita xa non semella depender en exclusiva da marxe de manobra dun PP que, asemade, fía boa parte do seu futuro ás decisións da xuíza De Lara a respecto de Besteiro e á posibilidade de que, á esquerda do PSOE, o conglomerado social e político que impulsou as mareas e as forzas que as apoian, así como o soberanismo nucleado polo BNG, non sexan quen de artellar alternativas electorais con potencia ou fiabilidade dabondo.


Summary: A central nacionalista manterá esta segunda feira unha reunión con Yolanda Díaz en Madrid

A ministra de Traballo, Yolanda Díaz manterá esta segunda feira a partir das 19 horas unha reunión coa CIG para escoitar as demandas da central nacionalista galega. "Imos coa intención de que se leve adiante todo ese calendario de derrogación das reformas laborais e da reforma colectiva que tanto vimos reclamando, un clamor da clase traballadora galega", asegura o secretario xeral da CIG Paulo Carril a Nós Diario horas antes do encontro. Desde este sindicato manifestarán a súa "discrepancia" en como se están a facer as cousas. "Un exemplo é o do Salario Mínimo Interprofesional (SMI)", sinala Carril. Asegura tamén que serán "exixentes" no calendario e a primeira medida que reivindicarán será "deixar sen efecto a reforma laboral e restabelecer os dereitos da clase traballadora". Segundo a CIG "até que non mude a lexislación laboral vemos como as posibilidades de ERE ou os peches de empresas seguen a estar en mans unilaterais destas últimas".


Summary: Compañías de telecomunicacións de nova creación e repartidas por toda a xeografía galega buscan dar resposta ás necesidades da poboación cunha oferta diferenciada ao tempo que tratan de cubrir o oco deixado por R como operador galego de referencia. O problema é que as grandes non sempre llo poñen fácil.

O comezo de ano é unha época na que moitas familias aproveitan para facer balanzo do exercicio anterior e planificar o seguinte. Neste senso, a revisión dos contratos de servizos é bastante común, como tamén o son as ofertas dos operadores para tratar de aumentar a clientela. En materia de telecomunicacións, na Galiza houbo unha aposta forte nos últimos anos por crear un operador galego. Coa axuda dos cartos públicos, o país chegou a ter en R un referente no que a servizos se refire. Porén, a súa venda a Euskaltel, con Abanca como único 'supervivente' galego no seu accionariado, e posteriormente a MásMóvil, desprendéndose a entidade bancaria da súa participación, rematou por diluír a galeguidade dun operador que loita por manter a súa cota de mercado na Galiza. Case ao mesmo tempo que todas estas operacións se sucedían, comezaron a operar no país outras compañías que salientan a súa "vocación de servizo público", xa que o seu principal mercado está nos lugares aos que as grandes non chegan. Como explica a Nós Diario Emilio López, xerente de Itegal, con sede en Lugo, "nas cidades non se pode competir, porque as grandes van a prezo. É un mercado máis mercenario". Cousa ben distinta é nas zonas periurbanas e no rural. "Ao ser un operador independente temos máis capacidade que os grandes", indica López, xa que nesas zonas contan con redes propias de fibra, ás que se suman os servizos que poden ofrecer a través de acordos con outras operadoras, non tendo que limitarse a unha única marca. Itegal vén de cablear concellos como Allariz, Xinzo de Limia, Celanova, A Rúa ou O Barco de Valdeorras, pero afirman que "se hai tres persoas nunha zona que nos piden o servizo, ímosllo dar". "Son despregamentos que non os vai facer outro operador que non sexa galego e teña vocación de servizo", apunta, pois as grandes compañías "o que queren é capitalizar rapidamente os servizos que entregan e deixan de lado o rural e o periurbano". Adaptadas á clientela Manuel Caamaño, de Toxo Telecom, outro dos operadores galegos emerxentes con sede en Ribeira, coincide en sinalar que é difícil competir coas "agresivas" contraofertas que realizan as operadoras estatais cando alguén decide apostar por elas. Ao contrario que estas compañías, asegura que elas están especializadas en "facer as cousas como as usuarias precisan". Empezaron só con liñas móbiles e na actualidade xa son capaces de dar á clientela un produto converxente (fixo, fibra, liñas móbiles e televisión). Ademais, Caamaño destaca que Toxo foi das primeiras operadoras en sacar un router 4G "ilimitado de verdade e con tripla cobertura para conectarse á rede que mellor cobertura teña" en cada zona. Están xa presentes en perto de 300 concellos do país e tamén teñen clientes en Madrid, Sevilla e Barcelona, "galegos con morriña", pero o seu obxectivo é claro. "O noso público é galego e a nosa idea é crear emprego na Galiza e ofrecer un produto aos galegos e ás galegas competitivo e que en calidade-prezo estea ben". "Para nós sería un orgullo que a xente nos tivese como referencia", recoñece. Toxo vai camiño de se converter nun operador integral, xa que traballa para ofrecer á súa clientela servizos de enerxía e seguridade. Xa están dados de alta como comercializadora de enerxía. De momento ofrecen luz a fogares e empresas, e contan con poder ofrecer tamén gas no primeiro semestre do ano. Barreiras de entrada Itegal e Toxo son só algúns exemplos de compañías galegas que ofrecen servizos no país pensados para as necesidades da poboación. Á lista pódense sumar nomes como os de Seabit, con sede en Melide; Norvoz (Viveiro), Fibralar (Laxe) ou Grelo, unha comercializadora con sede en Betanzos que tamén loita por facerse un oco neste sector, e que, como resalta o seu máximo responsábel, Xosé Manuel Díaz, "a diferenza das grandes, nós non temos un produto paquetizado que tes que coller si ou si. Adaptámonos á clientela". Nesa loita, teñen dous grandes inimigos a bater. Por unha parte, o "frustrante" descoñecemento de particulares e empresas dos servizos e posibilidades de personalización que ofrecen. E por outra, as Administracións, que adoitan decantarse por grandes operadores que non sempre son capaces de brindar o mellor servizo e que en moitos dos casos só buscan "sacar tallada" da operación. "Se a Galiza se desenvolve, nós imos ir para arriba", aseguran desde estas compañías que van saíndo aos poucos dese anonimato que tanto lles condiciona. Atención desde a Galiza e en galego Os novos operadores galegos teñen claro que a prezo non van poder competir cos grandes, pero si en servizos. Todas as novas compañías que xurdiron na Galiza nos últimos anos destacan pola súa atención á clientela, con tempos de resposta difíciles de replicar pola competencia. Ademais, atenden desde a Galiza e en galego. O seu modo de traballar tamén é diferente, pois tiran moito de publicidade directa, ben dándose a coñecer casa por casa nas zonas en que despregan os seus servizos, ou ben sendo referenciados por persoas achegadas. Esa proximidade é un 'plus' do que son conscientes firmas como Itegal, que busca ter puntos de referencia perto da súa clientela a través dun distribuidor local, como xa fai en Viana, Trives ou Ponte Caldelas. Todas elas poñen en valor "ir coa verdade por diante, conscientes de que a clientela está farta de ser enganada" cando contrata.


Summary: Ferrol acolle esta terza feira 29 de outubro unha manifestación en apoio a Xesús Anxo López Pintos. Horas antes fala para Sermos Galiza. Este sindicalista, xubilado desde hai tres anos, terá que responder ás acusacións da Fiscalía e dun policía por uns incidentes acontecidos en 2012 cando era co-secretario comarcal da CIG. O xuízo terá lugar os días 12, 13 e 14 de novembro.

Que lle pareceron as mostras de apoio? Está a haber moita solidariedade, sobre todo por parte de compañeiras e compañeiros do meu sindicato. Logo de levar tres anos xubilado ver que me apoian é importante. Logo, a xente en xeral, alcaldes da comarca, mesmo algúns cos que tiven enfrontamentos políticos... e tamén a través das redes sociais me dan moitos azos. Anímame a min e á miña familia, que é a que está a sufrir en silencio. Como vive o seu entorno esta situación? Teño a meu pai que celebrou 90 anos hai un mes. Le a prensa todos os días e está preocupado e sempre me di 'como está o teu?'... Por outro lado levo moitos anos militando a nivel político e sindical e o meu entorno está afeito a verme padecendo ataques por parte dos poderes reaccionarios. Teño antecedentes por un caso semellante a este, por dar a cara por unhas mariscadoras da Confraría de Mugardos, cunha condena en firme de nove meses e dous días de cadea que está suspendida. A Fiscalía pide agora que se teña en conta no caso, que se me condene un mínimo e pase a ingresar en prisión. A miña familia sábeo e ten medo. Non me gustaría entrar na cadea, mais se por esa causa teño que ir vou coa cabeza alta. Non me gustaría entrar na cadea mais se por esa causa teño que ir vou coa cabeza alta Hai sete anos dos feitos. Como lembra aquel día? Cambioume a vida e a miña maneira de ser. Estas últimas semanas moveuse polas redes sociais como foi. Cos meus avogados visualizamos o vídeo que presentamos como proba e, a verdade, emocióname e dáme rabia a un tempo. Ver que todo aquilo que reivindicabamos hai sete anos, como era a carga de traballo para o naval, o apoio a Poligal que estaba en perigo, e hoxe en día xa está fechada,... Todo aquilo segue igual e mesmo se agudizou. O desmantelamento na comarca de Ferrol é case do 100% co caso de Endesa e as empresas auxiliares do naval, que están a fechar todas. Nas últimas semanas temos multitude de casos con imaxes de protestas en varios lugares do Estado español e a resposta policial e xudicial. A situación foi a peor? Os métodos de represión sobre a clase traballadora e sobre o que é o pobo son peores. A Lei Mordaza ten un efecto terrorífico e vémolo todos os días. Reclames o que reclames. A represión é terríbel e a xente ten medo. O sistema quere meterlle medo á xente e que non proteste. Tentan poñerme como exemplo do que non hai que facer, sempre en primeira liña e nin un paso atrás. Como se presenta o xuízo? Vexo que todo vai para atrás e o que queren facer comigo é un escarmento. Presentamos máis de 40 testemuñas e aceptaron só 3 de compañeiros que non estaban no sitio exacto onde fun detido e machacado e a outra xente si estaba. Pedimos revogación do tribunal e non o aceptaron. E ao policía que me acusa a min acéptanlle dez compañeiros que estaban con el, a dirixentes do PP e ao xefe da policía local de Ferrol daquel ano. Non se ven garantías e por este motivo é moi importante o respaldo que estou a ter da xente.


Summary: O centrocampista do Celta de Vigo fixo autocrítica esta cuarta feira na sala de prensa de Balaídos. Porén, asegura que traballan para seguir sumando puntos.

Non é doado definir o actual momento do Celta. Onte, na sala de prensa de Balaídos, Fran Beltrán tentou facelo en primeira persoa como un dos protagonistas deste comezo de tempada do club vigués. "Tivemos un inicio complicado, con grandes equipos", asegurou, "con derrotas diante do Madrid e Atlético que poden entrar dentro do normal mais que para nós, que nos gusta a excelencia, son derrotas que tamén doen", engadiu. O Celta visita o Atlético de Madrid pensando na vitoria Porén, sinalou que o equipo está a traballar "ben", malia o partido do Valencia que cualificou de "desastre", e están en disposición de seguir "sumando puntos". Por iso, cualificou como "toque de atención" o que aconteceu no estadio de Mestalla e como aspecto positivo considera que "mellor que acontecera agora, ao inicio da tempada" En relación ás aspiracións actuais do Celta, o centrocampista incidiu en que hai que ir "paso a paso" e ver como se desenvolven as xornadas "para ver até onde chegamos". 600 entradas para o Dépor en Balaídos O Celta de Vigo comunicou ao Deportivo a posta ao dispor do deportivismo de 600 localidades para o partido do próximo sábado ás 180 horas en Balaídos que enfrontará na vindeira xornada de Primeira RFEF o Celta B co Dépor. Ferrol e Celta B salvan a xornada A afección branquiazul disporá desas entradas a un prezo de 20 euros e pola alta demanda prevista, que supera as 1.500 solicitudes, o equipo coruñés activou un procedemento interno de xestión para axilizar os tempos e trámites de venda das mesmas durante esta semana. Do seu funcionamento transcendeu que as que se presenten ordenaranse dentro do propio sistema de xestión de reservas por criterio de antigüidade como persoa socia do club, prevalecendo a que leve máis tempo na entidade.


Summary: Un billón de euros debe o Estado español, o que o PP intenta promocionar como "adelgazamento" pero que no fondo agocha a que moit@s consideran unha das grandes mentiras do momento: unha débeda en constante crecemento e ilexítima cos donos do capitalismo mundial,

En xuño, repescando ese costume que ten o poder de que as cousas pasen cando menos xente se decate, coñeceuse o dato, terríbel, da débeda pública do Estado español, seguramente o quid da cuestión, ou cando menos un deles, non menor aínda que as elites se refuxien nas dificultades populares -cada vez menores- para entender conceptos económicos que antes gardaban para eles, mais que agora xa están na rúa. Nas que se fala de débeda ilexítima. De auditoría. Mesmo de non pagar. O dato de xuño, esa era a cuestión. O Reino de España superou a barreira histórica do billón de euros de débeda. As Administracións están atadas a bancos, inversores e especulación variada de todo o mundo por un valor que case se triplicou ao longo desta longa crise: o pasivo situábase en 382.307 millóns de euros ao acabar 2007. Seis anos e medio despois, con dúas recesións ás costas e unha suposta política de "austeridade" (ou sexa, recortar servizos sociais), case seis millóns de parad@s, non moi lonxe dos 300.000 en Galiza, e un rescate á banca, o lastre xa alcanza os 1.007.319 millóns de euros, segundo os datos que fixo públicos o Banco de España, en agosto, non vaia ser. Toda a información sobre este asunto no nº 111 de Sermos Galiza, disponíbel xa na nosa loxa e nos quiosques do país


Summary: Abismarse no íntimo. Na luz interior. Coas raiolas da aurora, no espertar do visíbel. É unha das chaves da obra do fotógrafo e poeta Manuel Vilariño, tal como escribiu el mesmo nun dos seus cadernos. O Museo de Arte Contemporánea de Vigo acolle até finais de xaneiro Seda de cabalo, unha mostra que, sen ser unha retrospectiva, recolle a súa traxectoria desde os anos 80 até 2005. Nela poden albiscarse boa parte das inquedanzas do artista, como o paso do tempo, o tránsito entre a vida e a morte ou a existencia "na xeografía do confín que é a Galiza".

Seda de cabalo é unha exposición itinerante que vén de 2013… Si, eu gañei o Premio Nacional de Fotografía en 2007. Despois a miña muller enfermou e morreu e eu retireime do mundo, literalmente. Pero en 2012 chamáronme do Ministerio. Tiñan moito interese en facer unha exposición. Finalmente accedín e escollín a Tabacalera. Sen ser unha retrospectiva, abranguía desde os anos 80 até 2005. Hai obras que non están no Marco porque non cabían. Chámase Seda de Cabalo porque eu uso seda de cabalo. Nacín mirando o océano, pero ao mesmo tempo sentía nostalxia da serra do Forgoselo, daquelas imaxes da infancia con cabalos salvaxes. O cabalo é un animal que vén da Prehistoria, que se enfronta ao home ou ao lobo. Pois unha peza central nesta exposición era a esfera de cedro con seda de cabalo, que non está no Marco. Xa que fala de animais, hai moitos paxaros, réptiles e mamíferos na súa obra. Por que? Teño unha relación intensa cos paxaros desde neno. Para min son seres sagrados. A miña primeira aproximación foi desde o punto de vista científico, ornitolóxico. Despois empezou a interesarme máis o lado poético, o paxaro como símbolo. Xa desde a Prehistoria para o ser humano aparece o paxaro como símbolo. [José Ángel] Valente dicía que no meu corazón late un paxaro. A través do compositor Olivier Messiaen aprendín sobre a linguaxe dos paxaros. Quixen incorporar tamén a música dos paxaros á miña exposición. Gravei no bosque o seu canto… Teño animais vivos, mortos, disecados… E a moitos deilles eu os últimos auxilios. Nas mareas negras vías os animais morrer nos teus brazos. Atopo animais atropelados, intoxicados… E son como as persoas: cando van morrer, mírante aos ollos para que os acompañes. O animal ferido necesita calor. A miña obra é premonitoria, como cando facía tumbas simbólicas con especias e animais. Un can morre nos meus brazos e eu téñolle que facer a tumba, e despois volve como árbore ou como insecto. Pasou do branco ao negro -en Bestias involuntarias, por exemplo, que era a morte fronte á vida- á cor. De que maneira?Con Bestias Involuntarias, que é en branco e negro, estiven oito anos. Son animais fragmentados xunto a ferramentas. Cabezas/Soños, que é un políptico, son cranios articulados con obxectos da natureza. A finais dos anos 80 sentín que este proxecto de articulación de animais e obxectos estaba esgotado. Xa expuxera en Francia -antes que aquí-, en Alemaña, en Inglaterra… Tiña un traballo moi intelectualizado, con múltiples influencias, desde a zooloxía fantástica de Borges a Luís Seoane… Seoane tiña a condición que para min ten que ter todo artista, que é ser un exiliado. Tiña unha conciencia galega, unha visión poliédrica, híbrida e un sentido da ética e do compromiso que admiro. Eu tamén collía influencias das vangardas históricas, da filosofía: Bataille, Deleuze, Heidegger, María Zambrano… Mais por enriba de todo isto estivo o azar. A creación é sempre un acto de amor determinado polo azar. Eu facía naturezas mortas. Mais fixen unha pequena viaxe á India. Foi un encontro con aquelas cores e olores, coa forza vital da poboación… Un alento, un sopro. Os animais interpelándote de igual a igual, a presenza da morte, os corpos humanos na torre jainita e os corvos sobrevoando… Todo aquilo supuxo unha fractura na miña visión. Comezo a usar a cor, aínda que non deixo de todo o branco e negro, e fago, por exemplo, Aforcados. Cos animais sempre algún tipo de relación, sempre hai algo autobiográfico. Nesta época fago tamén retratos a amigos e a serie Confesión. Unha das claves da miña fotografía é sempre a luz. Por que? A luz relaciónase na súa obra coas ideas de revelación, aparición… Coa creación, e non imitación, da realidade. A luz determina a beleza, dá forma aos obxectos. Por escuro que pareza, sempre hai luz. A fotografía é luz e tempo. En cada unha das miñas series a chave é a luz. O primeiro que estudo é a execución da luz. Falaba antes da morte. A súa obra relaciónase co paso do tempo, coa beleza da caduco, co límite, co tránsito entre a vida e a morte… Por que?A miña obra, nese sentido, é toda premonitoria. Como neno galego tiven unhas experiencias coa morte a través da relixión moi fortes: asistir aos velorios, andar nos osarios, nos cemiterios… Traballo coa morte "sen por que", como dicía Heidegger. Traballo co que me rodea. No territorio do descoñecido, pero na xeografía do confín que é a Galiza. Pertenzo ao bosque atlántico, ao océano que me capturou. Cavo a terra negra, o humus, onde habitan os insectos. Camiño baixo as cumes das faias, as bidueiras, entre as sombras, na humidade... Fornecemos só un estrato da entrevista co fotógrafo e poeta Manuel Vilariño que publica mañá o semanario Sermos. Se queres continuar a lectura non tes máis que achegarte ás librarías, quiosques ou acceder á nosa tenda online para mercar Nós Diario e Sermos. Adianta traballo para outra vez facéndote subscritora ou subscritor aquí!


Summary: Cun manifesto fundacional no que defenden o "orgullo de sermos unha nación que queremos ser o que somos, non o que outros queren que sexamos", nace en Vigo o colectivo Pertenza, un grupo de persoas que, mediante o debate, a interpelación social e a reflexión, defenden a súa lingua, cultura, territorio e economía.

O acto de presentación do grupo Pertenza tivo lugar o sábado 22 de xuño en Vigo, por medio dun xantar en defensa da lingua ao que denominaron "Xantares Galegos" e ao que asistiron ao pé dun centenar de persoas. Conmemoraban tamén coa súa aparición e a xuntanza o 150 aniversario da publicación na cidade do libro "Cantares Gallegos" de Rosalía de Castro. Preséntanse como colectivo independente, de natureza non partidaria, nin sindical nin con ningunha relación organizativa ou profesional. "O colectivo agrupa persoas que "defenden as súas lingua, cultura, territorio, economía, persoas a se consideraren elos dunha cadea que vén desde a noite dos tempos" O colectivo agrupa persoas que "defenden as súas lingua, cultura, territorio, economía, persoas a se consideraren elos dunha cadea que vén desde a noite dos tempos e que, en resumo, non queren outra cousa que ser elas mesmas". Defenden no seu manifesto fundamental, diante este tempo de crise, o orgullo de "sermos unha nación que queremos ser o que somos, non o que outros queren que sexamos; un País na procura da autoafirmación, contra a imposición de valores mesquiños; unha Terra tecida na perseveranza por mudar a nosa historia, por converter a nosa lingua". Antes de ter comezo o xantar, proxectouse unha curtametraxe realizada polo colectivo de imaxe Rachacapana (https://vimeo.com/68863743), desenvolveuse un recitado de poemas de Rosalia de Castro e interpretáronse varias pezas musicais galegas. Presentouse tamén o manifesto do colectivo -recollido no fin desta información- que se repartiu inserido nun tríptico no que se recollía tamén o menú da xornada con pratos da gastronomía galega. O tríptico foi deseñado por autores recentemente premiados no Festival Europeu de Publicidade e Humor Smile Festival. MANIFESTO Estamos a viver un tempo contraditorio, no que muitas das ideas nas que se acreditou ao longo de anos e de décadas están a ser derrubadas polo vento da Historia, a cair por elas mesmas ao teren pés de arxila. Durante anos escoitamos como se repetía de maneira teimosa a ladaíña que afirmaba que cumpría abolir as particularidades e as identidades, que se debía camiñar na dirección de aspirarmos a ser unha cidadanía mundial. Mais, ao tempo, observabamos, aínda que semellaba que non queriamos velo, como ao noso redor agromaban novas identidades, colectivos de xentes que se achaban e achan orgullosas de seren lituanas ou vascas, eslovacas ou moldavas, catalás ou flamengas. Persoas que defenden as súas lingua, cultura, territorio, economía, persoas a se consideraren elos dunha cadea que ven desde a noite dos tempos e que, en resumo, non queren outra cousa que ser elas mesmas. E ao mesmo tempo, devagar, estamos a ver como ese falso universalismo do que se nos falaba non atende cuestións profundamente humanas —como a satisfacción de necesidades económicas básicas ou culturais— e representa somente o universalismo do diñeiro. Estamos a viver, dicimos, un tempo caracterizado, tamén, polo declinio do que até o día de hoxe temos considerado os chamados grandes partidos tradicionais e, ao tempo, polos desexos da cidadanía de apañar nas súas maos as rédeas do seu futuro. A sociedade, atravesada por unha crise económica, política, cultural e ética sen precedentes, olla como os seus setores máis conscientes deciden non ficar inmóbeis na defensa das súas identidade, industria, cultura, idioma, natureza. Identidade, cultura, idioma: eis os elementos chave que empurran a aparición de Pertenza. Identidade, lingua: outras maneiras de nomear ideas que chegan até o fundo dos humanos, ideas que teñen a ver coa restauración da dignidade, coa reivindicación do noso séndomos fieis a unha antiga herdanza. Cultura, idioma: unha herdanza na que compre afortalarmos as liñas de progreso e mudarmos ou rexeitarmos os perfis anacrónicos, e avanzarmos así cara a un futuro cada vez máis xusto. Un avanzo —agora que se cumpren cento cincuenta anos de Cantares Gallegos— no que nos debe servir de referencia a fidelidade á voz de Rosalía de Castro, mudando, como ela dixo, a Galiza no noso obxecto. Como nos deben servir de búsola as palabras de Murguía, ao proclamaren que xentes que falan a lingua que non lles é propria constitúen un pobo que non se pertence, ou as de Vicente Risco ao nos interpelar asegurando que a culturización do País nunca se debe de levar a cabo na obriga da ignorancia a si proprio. Un avanzo co orgullo de sermos unha nación que queremos ser o que somos, non o que outros queren que sexamos; un País na procura da autoafirmación, contra a imposición de valores mesquiños; unha Terra tecida na perseveranza por mudar a nosa historia, por converter a nosa lingua, vehículo de comunicación con trescentos millóns de persoas, que viven en case once millóns de quilómetros cadrados, asentadas en catro continentes, nunha ferramenta para estarmos no mundo. Un avanzo dun pobo na busca da liberdade, da paz e da xustiza, da igualdade con mulleres e homes, na busca solidaria da Humanidade e, sinaladamente, na afincada procura de si mesmo. Na Galiza, a 22 de xuño de 2013


Summary: O persoal que traballa na Central de Coordinación do 061 iniciou unha folga indefinida que está marcada polos servizos mínimos do 100%, critica a CIG.

O sábado comezou a folga indefinida do persoal da Central de Coordinación do 061, que xestiona a empresa Grupo Norte e que ese encarga de atender o centro de chamadas do servizo de Urxencias Sanitarias dependente da Xunta de Galiza. As traballadoras e traballadores reclaman unha compensación xusta polo traslado forzoso do seu centro de traballo desde Santiago á Estrada. O inicio do paro estivo marcado polo abusivos servizos mínimos decretados pola Administración pública, xa que son do 100%. Contra esta decisión solicitouse unha medida cautelar ao Xulgado para evitar a vulneración do dereito de folga, informa a CIG. As empregadas e empregados de Grupo Norte aproveitaron a primeira xornada de folga, que se materializará mediante paros parciais todas as segundas feiras, sábados e festivos de 12.00 a 14.00 horas e de 19.00 a 21.00 horas, para desenvolver unha concentración ao mediodía diante das instalacións do servizo en San Marcos na que participou boa parte do persoal.


Summary: O incendio declarado durante a noite en Dodro estendeuse a Rianxo e rolda as 850 hectáreas a primeiras horas da mañá nunha área con abondosas plantacións de eucaliptos, ameazando zonas habitadas e a circulación pola autovía da Barbanza

Outra volta, avivados polo vento. E outra volta, elevando a atención mediática e política cando as lapas pasan do interior ao eixo atlántico, onde se concentra o maior volume de poboación en Galicia. Tras arder unhas 150 hectáreas en varias vilas das provincias de Ourense e Lugo -segundo os datos divulgados pola Xunta, que segue sen ofrecer a información completa de focos e hectáreas-, o peor pasou a estar na contorna do Barbanza, segundo a información oficial.O incendio declarado durante a noite en Dodro estendeuse a Rianxo e roldaba as 850 hectáreas a primeiras horas da tarde nunha área con abondosas plantacións de eucaliptosOs retallos informativos divulgados por Medio Rural indicaron despois das dez e media da noite do luns que viña de declararse un incendio na parroquia de San Xoán de Laíño, en Dodro, afectando a "unhas 20 hectáreas". Alí estaban xa despregado un dispositivo encabezado por 7 axentes medioambientais con 8 brigadas a loitar contra as lapas cuxa orixe, segundo declaracións da Xunta á TVG, é probable que estivese nas faíscas dunha torre de alta tensión.Apenas oito horas despois o forte vento do nordés xa contribuíra a estender o lume ao concello lindeiro de Rianxo, a comezar pola parroquia de Asados e poñendo en risco a circulación pola autovía que articula toda a comarca. Contra as 7 da mañá a superficie afectada xa se multiplicara por dez, ata "arredor de 200 hectáreas", segundo a Consellería de Medio Rural. A mediodía xa roldaba as 550, superficie que o converteu tecnicamente nun gran incendio forestal, e a primeiras horas da tarde xa chegara ás 850. Na zona hai abondosas plantacións de eucaliptos.A proximidade a zonas habitadas obrigou a declarar a situación 2 de alerta na zonaDurante a mañá incorporáronse ao dispositivo de extinción os medios aéreos, cuxo labor se está a ver dificultado polo forte vento, e mais 199 efectivos da Unidade Militar de Emerxencias. Pouco despois Medio Rural confirmaba a activación da situación 2 de alerta na zona pola proximidade ás vivendas no lugar de Meiquiz. Toda contorna está afectada por unha mesta fumareda, tal e como é posible observar nas imaxes tomadas por bombeiros forestais da Brif de Laza que traballan na zona. Ese fume obrigou, por precaución, a desaloxar o instituto rianxeiro de secundaria Félix Muriel.Esa declaración da situación 2 foi confirmada polo conselleiro do Medio Rural, José González, que se achegou ao posto de mando dende o que se dirixe a extinción. "A situación de vento forte non axuda" aos traballos, admitiu González, quen reiterou a sospeita de que este incendio foi "intencionado" e o chamamento a "ir a polos" incendiarios. Ata a zona desprazáronse tamén, ademais de diversos cargos de Medio Rural, o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, e o voceiro de En Marea, Luís Villares, xunto a varios membros desta formación.Incendios en Lousame, Noia e As PontesA superficie atinxida polos incendios de Noia e Lousame rolda as 80 hectáreas e o das Ponte, as 20O peor estaba no comezo deste martes en Rianxo, pero os incendios revelados pola Xunta atinxen a máis concellos. En Tállara (Lousame), outro incendio iniciado tamén durante a noite queimara xa máis de 40 hectáreas a primeiras horas da mañá. Non moi lonxe, en Noia, outro foco en Argalo (Noia), provocara que arderan "arredor de 20 hectáreas". Segundo Medio Rural, "en conxunto, estes incendios afectan unha superficie de arredor de 78 hectáreas". Quedaron controlados arredor das doce da mañá.Sen saír da provincia da Coruña, pero no extremo norte, o vento tamén contribúe a avivar as lapas nas Pontes, onde na mesma parroquia do Freixo xa se rexistraran dous incendios durante a xornada do luns. O terceiro foco coñecido, que segundo Medio Rural "supera as 20 hectáreas". Este balance é necesariamente provisional e incompleto, porque a Xunta mantén a política informativa de non divulgar todos os incendios dende hai dez anosEste balance provisional, de máis de 900 hectáreas que se engaden ás 150 coñecidas na fin de semana, é necesariamente provisional e incompleto. A política informativa do Goberno galego, baseada en non revelar os incendios que non superan as 20 hectáreas se non atinxen a áreas habitadas ou protexidas, implica non divulgar partes de incendios completos dende hai dez anos. Non en van, o propio conselleiro admitiu que entre este luns e martes "houbo ao redor de 20 incendios en toda Galicia". A maioría, afirma, "intencionados".A primeira vaga de incendios da primavera chega despois de que, a partir do luns, a propia Consellería de Medio Rural decretase a prohibición das queimas de restos agrícolas e forestais en toda Galicia, mesmo os permisos xa concedidos. A decisión, vixente ata novo aviso, tomouse "tras avaliar a evolución da situación do tempo e unha vez analizados polo miúdo os diferentes indicadores técnicos que inciden no risco de lume en tempada de alto risco", sinala a Consellería.


Summary: Treitos de catro autoestradas en Catalunya non teñen peaxes explícitas desde esta cuarta feira, 556 quilómetros recibidos con xúbilo por entidades que levan décadas loitando contra as peaxes. Isto deixa apenas 120 km de pago para as persoas usuarias, mentres Transporte asume que este modelo de peaxe non volverá.

Pouco antes das 12 da noite desta terza feira, cando expiraba a concesión de 556 quilómetros de peaxes nas estradas catalás, un grupo de plataformas e asociacións reunidas para celebrar na explanada de Can Nolla, en Vilassar de Dalt, comezaban a lectura do manifesto Una oportunitat històrica, no que conmemoraban décadas de loita. O rematar, dirixíronse cara ás cabinas de peaxe da primeira autoestrada de Catalunya e do Estado, a C-32 norte, inaugurada en 1969. Amais da C-32 norte, foron eliminadas as peaxes para os condutores da C-33, ámbalas dúas de titularidade catalá, e da AP-2 e AP-7, propiedade do Estado. Só nestas dúas últimas estradas, que suman 477 quilómetros, o Ministerio de Transporte, Mobilidade e Axenda Urbana estima o aforro para as persoas que usan estes treitos en 752 millóns de euros anuais. Tras desmantelarse o pago por acceder á estas vías, restan 120 quilómetros de estradas de peaxe en Catalunya, todos da Generalitat e con concesións que non rematan até a vindeira década: o Túnel del Cadí, o tramo Sant Cugat-Manresa (Barcelona) da C-16, o treito Castelldefels-El Vendrell da C-32 e os Túneles de Vallvidrera. O primeiro día sen peaxes explícitas nestas estradas tivo un tráfico fluído e sen incidentes, informou o Servei Català de Trànsit, malia que desde a Generalitat a previsión é un aumento de tráfico entre o 15% e o 20%, con diferenzas segundo o treito. Asemade, o Ministerio fai a mesma previsión mais sen achegar datos. 4.000 millóns de euros de compensación Tanto as autoestradas da Generalitat como do Estado nas que foi eliminada a peaxe para as persoas usuarias, estaban sendo xestionadas por filiais de Abertis (Invicat e Acesa respectivamente). Acesa reclama ao Estado o pago de máis de 4.000 millóns de euros pola compensación por tráfico garantido no contrato. Un importe que quedara pendente de ser revisado cando expirara a concesión. O Ministerio de Transporte descarta recuperar este modelo de peaxe Non se "volverán aplicar peaxes coma as que había até o de agora", sostivo nunha entrevista onte con El Periódico a ministra de Transporte, Mobilidade e Axenda Urbana, Raquel Sánchez, que estivo en Catalunya nas horas previas ao feche definitivo das cabinas de peaxe en varias vías do territorio, salientando que "terá un impacto directo moi importante para os cataláns, que verán como os seus petos experimentan un aforro". A ministra defende que o novo sistema que o Goberno estatal decida pór en marcha ten que ter "unhas tarifas xustas e equilibradas cun sistema público e homoxéneo para o conxunto do Estado español", co fin de evitar "agravios como os que se están a producir" e en liña co que fan "23 dos 27 Estados da Unión Europea" para garantir o mantemento das súas estradas.


Summary: Frente à democracia representativa que agasalha ao povo, de quando em vez, com o pim pam proposta desde a tribuna de uns poucos iluminados, as novas tecnologias permitem abrir a democracia a uma nova estratégia colaborativa focada no jogo diário do pim pam debate, pim pam proposta, pim pam votemos.

No mundo das novas tecnologias, as inovações costumam chegar com a adaptação de velhas ideias a novas necessidades. O já célebre Big Data não é um novo conceito que rompe com o passado. É a adaptação da velha computação de altas prestações e da programação em paralelo à nova necessidade de popularizar o processamento de muitos dados. Neste contexto, surge novo software que faz o mesmo que o antigo mas que se adapta a qualquer microprocessador, fazendo mais acessível, popular e democrático o processamento de muitos dados em paralelo. De jeito análogo, o novo termo Internet das Cousas refere-se à integração de velhas realidades: sistemas embebidos, tecnologias sensoriais e redes. Lembremos também como os blogues surgiram com a popularização da web dinâmica, ou como as redes sociais representaram uma nova adaptação, algo mais evoluída, dos primeiros foros em Internet. No mundo das novas tecnologias, as inovações costumam chegar com a adaptação de velhas ideias a novas necessidades Em todos os casos de inovação, surge um ecossistema de novas ferramentas que adaptam e popularizam uma velha ideia ou conceito. No mundo da política, o velho conceito da democracia participativa e assemblear começa a espalhar-se e popularizar-se graças a um novo ecossistema de ferramentas e plataformas, em código aberto, de fácil instalação. A democracia participativa fundamenta-se em três tarefas sequenciais: debate em foros, criação de propostas/iniciativas e votação das mesmas. Na atualidade, existem numerosas ferramentas livres que permitem efectuar todas ou algumas destas três tarefas. Passo a continuação a citar algumas delas: As mais ambiciosas de todas são DemocracyOS, usada polo Partido de la Red (em Buenos Aires) e LiquidFeedback, utilizada polo Partido Pirata alemão. Estas duas plataformas integram as três tarefas num único software. LiquidFeedback integra também uma funcionalidade adicional no processo de votação: a possibilidade de delegar o voto a um perito ou especialista no tema da proposta. Esta funcionalidade torna a democracia participativa em algo novo, chamado democracia líquida, que é um sistema de toma de decisões que se situa entre a democracia direta e a representativa. No mundo da política, o velho conceito da democracia participativa e assemblear começa a espalhar-se e popularizar-se graças a um novo ecossistema de ferramentas e plataformas, em código aberto, de fácil instalação Outras ferramentas de participação em plena expansão são Reddit, PHPBB3 e Loomio, focadas na gestão de debates e foros de discussão, com a possibilidade de selecionar as propostas mais populares mediante métodos tradicionais de ponderação. Cumpre sublinhar também uma ferramenta de debate de código privativo, Appgree, que inclui um algoritmo patentado, DemoRank, orientado à seleção das propostas melhor valoradas mediante microsondagens. Por último, uma ferramenta muito popular utilizada no processo de votação é Agora Voting, que também inclui a possibilidade de delegar o voto. Os problemas de seguridade que acarreta a votação electrónica irão reduzindo-se a medida que se digitalizem as administrações. O caso recente das primárias de Ourense en Común mostra que é preciso o uso de mecanismos mais personalizados, como o certificado digital ou mesmo um empadronamento digital, de tal jeito que se possam restringir as votações a uma área territorial ou Concelho específico. Não existem grandes inovações técnicas nem conceptuais nestas ferramentas. Todas elas herdam as ideias básicas de plataformas e projetos colaborativos, como a Wikipédia, ou de agregadores comunitários de notícias: chuza, digg, etc. Dado o interesse atual na democracia participativa, é o momento de construir projetos e consórcios internacionais focados na melhora das ferramentas de participação, nos que se envolvam peritos em ciências políticas, engenheiros informáticos e linguistas O movimento Pirata internacional, formado por numerosos desenvolvedores informáticos, fomentou a criação de muitas destas ferramentas. No entanto, a principais achegas teóricas e conceptuais sobre a democracia participativa encontramo-las nos documentos organizativos do Partido X, de Democracia Participativa e do Partido de la Red, mais focados nas estratégias de participação que na construção ideológica. Cumpre sublinhar também que um número crescente de agrupações cidadãs e de partidos começam a usar massivamente estas estratégias, assim como as ferramentas que as implementam. A maioria de agrupamentos cidadãs para as Municipais de Maio e partidos como Compromís, Equo, ou Podemos são alguns exemplos de utentes habituais de tais ferramentas. A minha previsão é que esta vai derivar cara a democracia líquida, é dizer, as propostas e votações serão feitas mediante delegação a expertos, pois, excepto os tertulianos, ninguém pode saber tudo sobre tudo Existem numerosos desafios para que a democracia participativa seja finalmente operativa e eficaz. Um deles é permitir a construção de propostas ou iniciativas limpas, prontas para ser votadas a partir de debates intermináveis cheios de argumentos e contra-argumentos. Na atualidade, os mecanismos que dão relevância às melhores ideias nos foros de debates baseiam-se em técnicas básicas de ponderação por parte dos utentes, que poucas vezes conseguem separar as achegas interessantes e bem fundamentadas dos comentários destrutivos. Para além disso, é habitual encontrar as mesmas ideias formuladas de jeitos diversos em diferentes fios de debate, situação que faz com que se perda a coesão necessária para organizar corretamente toda a diversidade temática. Desde o meu ponto de vista, as ferramentas de participação precisam integrar no software outros módulos mais básicos de organização, baseados em técnicas de processamento da linguagem natural, extração de informação, análise de opinião e aprendizagem automática. Estes módulos poderiam permitir juntar automaticamente fios com conteúdo semelhante, extrair ideias e asserções básicas, identificar opiniões sobre as mesmas, etc. Estas técnicas estão a aplicar-se atualmente noutros domínios, como a economia, a medicina, o direito ou a organização da empresa, dando lugar a projetos de investigação pluridisciplinares. Dado o interesse atual na democracia participativa, é o momento de construir projetos e consórcios internacionais focados na melhora das ferramentas de participação, nos que se envolvam peritos em ciências políticas, engenheiros informáticos e linguistas. Os programas europeus do Horizon 2020 podem ser uma fonte de financiamento para este tipo de projetos. Como no caso do debate ecológico, que foi integrando-se aos poucos nos programas de muitos partidos, a democracia participativa vai ir apropriando-se do espaço organizativo de todos os partidos a curto e meio prazo. A minha previsão é que esta vai derivar cara a democracia líquida, é dizer, as propostas e votações serão feitas mediante delegação a expertos, pois, excepto os tertulianos, ninguém pode saber tudo sobre tudo. Espero também que, mais cedo que tarde, mude de nome. Ninguém vai querer apresentar-me como um 'demócrata líquido' não polo conceito que representa, senão pola estética do termo. As novas tecnologias permitem abrir a democracia a uma nova estratégia colaborativa focada no jogo diário do pim pam debate, pim pam proposta, pim pam votemos Em resumo, frente à democracia representativa que agasalha ao povo, de quando em vez, com o pim pam proposta desde a tribuna de uns poucos iluminados, as novas tecnologias permitem abrir a democracia a uma nova estratégia colaborativa focada no jogo diário do pim pam debate, pim pam proposta, pim pam votemos.


Summary: A Federación Rural Galega, Fruga, denuncia que a Consellaría de Medio Ambiente non pagou os danos provocados polo xabarín correspondentes ao 2020. As destinatarias son as explotacións agro-gandeiras.

A Fruga denunciou na mañá da sexta feira a demora no pagamento das axudas anunciadas pola Xunta da Galiza destinadas ás explotacións agro-gandeiras que sufriron danos de xabaríns. O sindicato pon de manifesto os prexuízos que a situación está provocando "nas economía e funcionamento das explotacións agrarias". "Son moitos os labregos e labregas que nos están transmitindo esta situación e por eso, proximamente imos realizar un escrito dirixido a Consellaría de Medio Ambiente para que cumpra cos compromisos adquiridos", informa a Fruga nun comunicado. Danos nos viñedos polos corzos Por outra parte a Asociación Galega de Viticultura, integrada na Fruga, advirte do acrecentamento de danos provocados polos corzos nas zonas de viñedo situados en zonas con Denominación de Orixe e de Indicacións Xeográficas Protexidas durante os meses de abril e de maio. Unha situación que leva o sindicato a solicitarlle á Xunta da Galiza que amplíe as axudas polos danos causados. "Ultimamente veñen sendo numerosas as queixas de viticultores e viticultoras polos danos causados nas súas viñas como consecuencia da presenza de corzos nos seus cultivos. Neste sentido estasse observando como os danos desta especie están aumentando de xeito exponencial nos viñedos", indica a asociación. Os prexuízos, sinala, teñen unha maior incidencia en marzo, abril e maio "por ser os meses nos que se produce a floración e brotación, proceso coñecido como a esfarna das vides, polo que os follatos das vides están mais tenros e resultan máis apetecíbeis ao corzo, ocasionando deste xeito grandes perdas na produción de uva".


Summary: Marcos Maceira sinala que "o fracaso da política lingüística débese ao incumprimento dos acordos" e critica que na vez de actuar nese sentido o Goberno fale de "consensos".

O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, criticou que a Xunta de Galiza apele ao consenso sobre a lingua galega cando "non cumpre" os acordos aprobados por unanimidade no Parlamento como o Plan Xeral de Normalización Lingüística. "O Plan Xeral de Normalización Lingüística é un punto de partida polo que se debe comezar. O que non vale de nada é facer apelacións constantes ao consenso cando os acordos existen e o único que fai falta é aplicalos inmediatamente", sinalou nunha entrevista en RNE. Maceira insistiu en que a Xunta de Galiza debe "comezar a aplicar" o Plan de 2004 e advertiu que A Mesa "non apoiará nada" que rebaixe as medidas incluídas nesa norma. "O fracaso da política lingüística non está baseado en cumprir os acordos que se foron alcanzando, senón en non aplicalos", sinalou. Pola súa parte, Román Rodríguez, conselleiro de Cultura e Educación, pediu "deixar de pelexar todos os días polo galego", idioma que reivindicou como "de todos".


Summary: A Academia Galega de Belas Artes mantén o homenaxeado.

A Real Academia Galega de Belas Artes vén de comunicar a súa decisión de prorrogar a 2021 as celebracións que debían ter lugar este ano con motivo do Día das Artes Galegas, dedicado nesta edición ao arquitecto Domingo de Andrade. Nado en Cee en 1639, o artista é coñecido por obras emblemáticas como o tabernáculo e a Torre do Reloxo da Catedral de Santiago de Compostela e a Casa da Parra. Nun comunicado, a Academia de Belas Artes explicou que, ante a situación creada pola pandemia da COVID-19, a xunta de goberno optou por aprazar a celebración da efeméride, debido fundamentalmente á imposibilidade de seguir co programa de actividades e actos previstos. O presidente, Manuel Quintana Martelo, destacou que, dada a importancia da figura homenaxeada nos ámbitos internacional e galego do Barroco, e co fin de non desmerecer o recoñecemento e poder desenvolver toda a programación de forma correcta, a Academia acordou esta solución. Ademais, sinala que o feito de xa teren adiado o acto central do día 1 de abril e en previsión das dificultades para a elección dun novo homenaxeado en 2021, animaron a Academia a prorrogar un ano máis o arquitecto. Actos previstos O presidente anunciou que o 12 de novembro, data que coincide co aniversario da morte de Andrade, a Real Academia Galega de Belas Artes realizará un evento na catedral de Santiago para lembrar a súa figura e o seu legado artístico. Así mesmo, entre o 16 e o 19 de novembro, decorrerán diversos actos en Cee organizados polo concello e aos que asistirá representación da Real Academia Galega de Belas Artes, e que xa estaban previstos con anterioridade.


Summary: Xulio Amigo será o novo presidente de Culturgal. Asume o cargo en substitución de Manuel Bragado, que dirixiu a asociación responsábel da feira das industrias culturais entre 2014 e este ano. Amigo é, ademais, o director comercial da emblemática Editorial Galaxia.

En Culturgal intégranse a Asociación Galega de Editoras (AGE), Escena Galega, a Asociación Galega de Produtoras Independentes (Agapi), a Asociación Galega de Empresas Musicais e a Asociación de Empresas Galegas Adicadas a Internet (Eganet). Xulio Amigo xa exercera a presidencia de Culturgal con anterioridade. En declaracións que recolle o comunicado que anuncia o seu novo cometido, explica que "nas dez edicións anteriores se logrou construír unha marca de enorme valor, atraer e comprometer o público e consolidar un equipo de traballo cualificado e implicado". A décimo primeira edición de Culturgal celebrarase no Pazo da Cultura de Pontevedra entre o 30 de novembro e o 2 de decembro.


As eleccións do 20 de decembro serán as eleccións do cambio. Goberne quen goberne. A necesidade do cambio, da primeira gran reformulación de España dende a Transición, instaurouse como marco dominante no que se moven todas ou case todas as forzas políticas. Mesmo para o PSOE ou para un Ciudadanos que ofrece máis renovación de nomes que de ideas. A necesidade do cambio, da primeira gran reformulación de España dende a Transición, instaurouse como marco dominante no que se moven todas ou case todas as forzas políticas Este é o maior éxito do 15M e das distintas mareas sociais que pisaron as rúas nos últimos catro anos. E de Podemos, que ten na existencia deste marco dominante unha das súas principais fortalezas, que lle permiten seguir confiando nunha remontada ao longo da campaña electoral. Podemos -e as forzas que en Galicia compoñen EnMarea- acertaron no diagnóstico: identificaron as causas da desconexión entre o país real e o país definido polas institucións políticas, económicas e mediáticas, atribuíron responsabilidades obxectivas e sinalaron uns determinados antagonistas. Identificaron, ademais, sectores da poboación moi amplos que compartían previamente uns intereses, pero que estaban faltos de organización, e dotaron as súas reclamacións dun senso e dun recoñecemento colectivo. Souberon aliñar distintos marcos sectoriais, converxendo nunha necesidade de cambio, admitida como unha necesidade colectiva, de senso común, que acabou por desbordar unhas fronteiras políticas previas moi ríxidas. Podemos e as Mareas souberon aliñar distintos marcos sectoriais, converxendo nunha necesidade de cambio, admitida como unha necesidade colectiva, de senso común, que acabou por desbordar unhas fronteiras políticas previas moi ríxidas A pesar dos moitos erros cometidos, da súa debilidade no acceso ao voto dos maiores de 50 anos, e de que a aparición de Ciudadanos lle restou unha gran masa de apoios no centro político, Podemos e as confluencias nas que participa manteñen a capacidade de aglutinar o voto dos sectores e colectivos que foron deixados á marxe polas políticas do bipartidismo. Ninguén recibe un premio por abrir a espita, as oportunidades créanse para todos. Ciudadanos aproveitou a fenda aberta por Podemos e construíu un discurso de rexeneración e de cambio tranquilo. Lampedusiano, si, pero que engancha cun sentimento maioritario, sobre todo entre os menores de 50 anos, de que é necesario un cambio profundo nas estruturas políticas e en certas dinámicas sociais neste país. O éxito do partido laranxa, inflado ou non, acabou por fragmentar o espazo político do centro-dereita, recollendo importantes masas de ex-votantes de PP, PSOE e UpyD, que buscan máis un cambio de formas que un cambio de bases. O PSOE ten un problema. Agora mesmo, como se puido comprobar no debate de El País, é un partido acosado e co seu espazo electoral asediado a un lado e a outro O PSOE ten un problema. Agora mesmo, como se puido comprobar no debate de El País, é un partido acosado e co seu espazo electoral asediado a un lado e a outro. A súa laxitude ideolóxica e a práctica amosada no Goberno -sobre todo entre 2010 e 2011- fan que lle resulte moi difícil competir con Ciudadanos, que presenta unha versión máis fresca e rexeneradora do programa social-liberal dun PSOE que, ao tempo, perde votos pola súa esquerda ante Podemos, que mesmo apela aos votantes socialistas de toda a vida. A debilidade do seu candidato e a perda da condición de único voto útil anti-PP en moitas provincias só se compensa pola amplitude da súa base militante e a súa grande implantación territorial. O PP escapa un chisco á velocidade na que se moven as campañas dos seus rivais e aos discursos do cambio. O seu xogo é defensivo, asentado no seu esmagador dominio entre os e as votantes de máis de 60 anos, no perfil baixo, e nas apelacións á moderación e á experiencia, á continuidade. Busca que a campaña se xogue nun marco económico e de xestión, relegando outros marcos posibles, coma o da rexeneración e a corrupción, nos que ten as de perder. O crecemento de Ciudadanos, que comezou xogando ao seu favor, pode acabar pasándolle factura electoralmente, pero de igual xeito pode ser o mellor seguro para a continuidade das mesmas políticas e as mesmas elites. O resultado do 20D é aínda moi incerto. A vitoria do PP semella probable, mesmo perdendo 70 ou 80 deputados, pero o segundo posto non o está tanto, debido á fortísima volatilidade do voto. De igual xeito, a propia fragmentación electoral facilita que os resultados poidan cambiar moito en cada provincia con pequenas modificacións nos niveis de apoio. O 21D abriremos tamén a longa campaña para os comicios ao Parlamento galego do vindeiro ano, unha cita que en parte estará influída polos resultados das xerais O 20D hai eleccións. E o 21D abriremos tamén a longa campaña para os comicios ao Parlamento galego do vindeiro ano, unha cita que en parte estará influída polos resultados das xerais. A perda de 4 ou 5 deputados polo PP nas provincias galegas tería un grande impacto, o mesmo que unha forte irrupción de EnMarea. É preciso un aliñamento de marcos e de demandas, a unión de colectivos hoxe dispersos pero cunha demanda de cambio. Ao igual que sucedeu en Compostela, na Coruña e en Ferrol, é precisa a articulación dese desexo na base social, de xeito que Galicia cambie mesmo antes das eleccións, mesmo antes de facer efectivo ese cambio a través do seu voto. A tarefa debe ser propoñer un novo proxecto de país para as vindeiras décadas. Un proxecto que sexa, ademais, un pacto entre xeracións Neste senso, a tarefa debe ser propoñer un novo proxecto de país para as vindeiras décadas. Un proxecto que sexa, ademais, un pacto entre xeracións: entre as persoas que construíron o Estado de Benestar nas últimas décadas e que agora o ven en perigo, e os mozos e mozas que ven derrotadas as súas oportunidades mesmo antes de poder aproveitalas e demostrar a súa valía. Ao igual que sucedeu en Compostela, na Coruña e en Ferrol, é precisa a articulación dese desexo na base social, de xeito que Galicia cambie mesmo antes das eleccións, mesmo antes de facer efectivo ese cambio a través do seu voto A xente que tomou as rúas en maio de 2011, os que se manifestaron pola sanidade e a educación pública, os que marcharon contra a reforma laboral ou contra os prezos baixos do leite, os preferentistas que denunciaron a súa situación, os e as traballadoras precarias, os e as traballadoras que viron recortado o seu poder adquisitivo durante a crise, os defensores do benestar animal, a xente da Fracha, a xente de Elviña ou de Coia, as persoas que foron quen de paralizar desaloxos ou as mulleres que botaron abaixo a reforma do aborto. Todas elas e eles eran xente normal facendo cousas extraordinarias. E eles e elas deben ser as protagonistas do cambio e a súa base social.


Summary: A cooperativa NUMAX, impulsada por profesionais do audiovisual, lánzase á procura de avalistas para poñer en marcha, a comezos de 2015, unha sala de cinema e un espazo creativo en Santiago.

Dende hai máis dun ano non hai salas de cinema no centro de Santiago. Dende que pecharon os históricos Cines Valle Inclán só o mes de Cineuropa e a actividade do Cineclube permiten acceder na pantalla grande a filmes que vaian alén do circuíto das grandes distribuidoras e, sobre todo, gozar do cinema sen ter que se mergullar nos corredores dun enorme centro comercial. Do Cineclube, precisamente, veñen parte da sementes que están a facer xermolar NUMAX, que dende hai meses traballa para devolverlle o cinema ao centro da capital galega dende unha óptica independente e cooperativa e que agora se lanza á procura de apoios. O proxecto de NUMAX está xa notablemente avanzado e desenvólvese na compostelá rúa de Concepción Arenal, moi preto do que fora o mítico Cine Capitol, que actualmente funciona como unha das salas de concertos de referencia no país. "Este proxecto -explican as persoas que o promoven- permitirá que a veciñanza da cidade teña de novo a oportunidade de acudir cada tarde á que será a única sala independente de Galicia en versión orixinal". Disporán de 70 butacas nunha sala "equipada coa última tecnoloxía de proxección dispoñíbel para o cinema dixital". NUMAX será a única sala independente do país en versión orixinal, terá 70 butacas e proxeccións diarias de martes a domingo A programación de NUMAX non será puntual, senón estable e continua. "Traerá a Compostela entre 6 e 8 filmes diferentes por mes, con proxeccións diarias de martes a domingo". Na programación combinaranse "as últimas estreas, que hai tempo que non se poden ver na cidade" coa "reposición de filmes clásicos en copias acabadas de dixitalizar e o descubrimento de novos e novas cineastas que fican fóra dos circuítos de distribución habituais". Máis que un cinema NUMAX non será só un cinema. Nos seus case 200 metros cadrados nacerá tamén "unha libraría de literatura, arte e pensamento e un estudo de deseño gráfico, comunicación e produción audiovisual". "A integración e cooperación entre estas tres áreas -sinalan- quere facer do local un lugar de encontro e intercambio para a cidadanía". Todo isto farase baixo a forma legal de cooperativa de traballo asociado sen ánimo de lucro, formada por catro persoas socias con expediencia no ámbito da creación e da difusión cultural: Irma Amado, Ramiro Ledo, Xosé Carlos Hidalgo e Pablo Cayuela. O proxecto suma xa 113 avalistas e procura "un empurrón máis" Para que o proxecto poida estar en marcha a comezos de 2015 NUMAX busca agora implicar aínda máis xente. De inicio contan xa cun préstamo de 300.000 euros da cooperativa de servizos financeiros Coop57, que empregarán para "construír, equipar e poñer en marcha o proxecto" se o grupo promotor é quen "de sumar, a través de avais persoais de entre 1.000 e 5.000 euros, a totalidade do importe". Na actualidade contan xa con 113 persoas avalistas que xuntaron xa 225.000 euros. "Para cumprir cos obxectivos" resta "un empurrón máis". Quen desexe sumarse pode informarse das condicións na web de NUMAX. Web de NUMAX


Summary: A banda Bala, da Coruña, recibiu o primeiro premio do VIII Concurso Musical da Deputación da Coruña, seguidas de MJPérez, de Arzúa, que se fixo co segundo galardón dunha noite en que as mulleres rockeiras foron as protagonistas.

A noite da sexta feira a sábado, o xurado do VIII Concurso Musical da Deputación da Coruña daba a coñecer, após unha longa deliberación, os premios desta edición. O primeiro galardón, dotado con 3.000 euros, recaeu en Bala, da Coruña. O dúo formado por Ánxela e Violeta fíxose co primeiro posto porque "alén da súa alta calidade musical, representa a expresión do dinamismo musical da actualidade", en palabras do xurado. O segundo premio, de 2.000 euros, foi para MJPérez, de Arzúa, a quen se lle valorou "a posta en escena e a emoción que transmite a combinación de música e palabras, amais dunha proposta moi ben trabada". Aliás, The Trunks, de Sada, alzáronse co terceiro posto (1.500 euros) e Jamie Fifthring & The Fearg e Two Faces co cuarto e quinto (1.000 euros). O xurado, formado por Belén Tajes, Roberto Casteleiro e Marcos Payno, con Mercedes Fernández-Albalat como secretaria e a vicepresidenta e responsábel da área de Cultura, Goretti Sanmartín, como presidenta, valorou "a forte aposta das dúas propostas de mulleres e iso mostra que hai unha nova xeración que está a irromper con forza nun mundo como o do rock que non tiña no noso país moita presenza feminina". "Tanto Bala como MJPérez convenceron pola súa forza e a súa calidade e agardamos que o premio serva para facelas máis visíbeis no actual panorama musical", salientou Goretti Sanmartín. Os premios outorgáronse após un concerto colectivo que tivo lugar na sala O Túnel, do Coliseo da Coruña. Participaron os cinco grupos finalistas, ademais de Ataque Escampe e The Loco como convidados.


Summary: A xunta de persoal cifra nun 90% o seguimento do paro en toda a área sanitaria, unha cifra que o Sergas rebaixa a pouco máis do 30%. O conselleiro de Sanidade asegura que "é evidente que hai cousas que mellorar" tras unha mobilización apoiada en varios hospitais de Galicia

Paralizada a área sanitaria de Vigo. A folga convocada para este martes alcanzou o 90% dos traballadores, segundo os datos que fixo públicos a xunta de persoal do Chuvi e que a Xunta reduce a pouco máis do 30%. A protesta contra a "privatización da sanidade" e contra as eivas e a precariedade que sofre o novo Hospital Álvaro Cunqueiro (HAC) mobilizou masivamente os sanitarios, que volveron reclamar tamén a dimisión do xerente, Félix Rubial, durante un paro que comezou ás 8 da mañá e que rematará á mesma hora deste mércores. A folga foi secundada por un 90% dos traballadores, segundo a xunta de persoal; a Xunta redúceo ao 30% Foron varios centos os traballadores -uns 500- que se mobilizaron á mañá polas instalacións e polo exterior do novo hospital denunciando a "incompetencia" dos xestores da área sanitaria, reclamando "dimisións", aludindo a Feijóo e solicitando unha "sanidade pública e gratuíta". Á tarde, unha masiva manifestación percorreu as rúas denunciando a "privatización" dos servizos sanitarios e volvendo pedir a marcha "de toda a dirección". Ante as protestas, o novo conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, prometeu levar a cabo "iniciativas a curto, medio e longo prazo" para "axudar os profesionais a desenvolver a súa tarefa", aínda que non explicitou en que consistían esas medidas que, segundo di, procuran "a mellora en todo". Vázquez Almuiña recoñeceu que "é evidente que hai moitas cousas que mellorar, hai que facer correcións, e estamos nesa idea" e destacou o seu convencemento de que "todos os traballadores da sanidade pública de Vigo queren que isto saiaa ben". Recoñeceu os problemas o máximo responsable do Sergas en Galicia, que viu como a mobilización se estendía por outras áreas sanitarias e adiantou que chamará aos traballadores para "sentarse a negociar". O novo conselleiro Almuíña promete medidas "a curto, medio e longo prazo" pero non especifica en que consisten Así, na Coruña, a xunta de persoal e a Plataforma en Defensa da Sanidade Pública -que apoiou todas as mobilizacións- concentráronse á mañá en solidariedade cos seus compañeiros de Vigo. Coincidindo con moitas das demandas do Chuvi, os traballadores do Chuac denunciaron recorte no persoal e a privatización de servizo, como o de electromedicina, que estarían provocando avarías continuas en varios ámbitos. Tamén en Lugo, persoal do Hospital Universitario Lucus Augusti (HULA) tamén se concentrou en apoio da folga da área sanitara viguesa, denunciando tamén a privatización. "Na defensa dos servizos públicos, non aos recortes dos nosos dereitos", podía lerse na pancarta. Foron as mesmas proclamas que se puideron ver en actos de apoio noutros centros hospitalarios, como nos da Costa da Morte. En Ourense, ademais, os sindicatos médicos CESM-Omega convocaron tamén unha folga cuxo seguimento cifraron en máis do 80%, áinda que a xerente do Complexo Hospitalario Universiario (CHUO) rebaixou a incidencia do paro ao 18% do cadro de persoal. Persoal sanitario da Coruña, Lugo e outras partes de Galicia apoiou os compañeiros de Vigo; en Ourense, outra folga sanitaria tivo menos incidencia Ao tempo, en Vigo, Ángel Cameselle, presidente da xunta de persoal, asegurou que o Sergas programara intervencións cirúrxicas para a xornada deste martes, sen ter en conta a folga, o que tería obrigado a cancelar cando menos seis operacións. Ademais, á tarde hai prevista unha nova concentración e a fin do peche que desde hai dúas semanas manteñen os celadores do HAC, que denuncian que unha empresa privada está a levar a cabo labores propios, provocando así máis problemas aínda no funcionamento "caótico" que levan tempo denunciando os traballadores do Álvaro Cunqueiro. Augas fecais caían este martes na área de urxencias do Álvaro Cunqueiro, o que obrigou a pechar a zona Precisamente, este mesmo martes rebentou unha tubaxe no servizo de urxencias do Álvaro Cunqueiro, o que provocou que a auga caera desde o teito e a empresa concesionaria tivera que pechar a zona. Son, segundo denuncian varias fontes, augas fecais que agora caen na área dos boxes de reanimación de paciente críticos. Ante o éxito da convocatoria, a xunta de persoal considera que a xerencia do novo hospital de Vigo debería sentar a negociar con eles axiña. Mentres, a Xunta insiste nun seguimento da folga dun 30,81% e que non superaría o 28% e que roldaría o 33% entre os sanitarios non facultativos e o persoal non sanitario. O caso é que os sindicatos teñen en conta nos seus cálculos os traballadores incluídos nos servizos mínimos, algo que nunca fai a Administración.


Summary: O novo presidente da entidade, Gorigolzarri, pedirá a entrada do Estado no capital do banco. A operación consistiría en converter a axuda de 4.500 millóns do FROB en accións. A dúbida é se o Executivo nacionalizará o banco malo ou a matriz de Bankia.

O novo presidente de Bankia, José Ignacio Goirigolzarri, proporá aos consellos de administración do grupo a entrada do Estado no capital de Bankia, segundo informan varios diarios de información xera e económicos desde hai varios minutos. A operación, tal e como avanzan, realizaríase convertendo a axuda de case 4.500 millóns de euros que chegaron do FROB en accións, polo que o Estado pasaría a controlar BFA e Bankia. A fusión das caixas deu lugar a BFA, que acabou partido en dúas partes: BFA (o banco malo, cos activos tóxicos inmobiliarios) e Bankia, co resto. O FROB está presente no banco malo, polo que a dúbida agora é se o que está disposto a nacionalizar o Goberno central é esta parte individual de BFA ou a matriz BFA, que é a que inclúe Bankia. Se as filtracións son acertadas, o que se nacionalizaría sería a parte mala. Ademais, o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, anunciou desde Portugal un novo decreto para a reforma do sistema financeiro español. Con esta segunda reforma, o Executivo pretende elevar as provisións que esicirá as entidades para garantir a súa viabilidade e, ademais, porá en marcha unha sociedade inmobiliaria onde se agrupen todos os activos tóxicos dos bancos. O presidente teno claro e asegura que "a nova reforma bancaira repercutirá na socución de boa parte dos noso problemas". "Son decisións importantes e de calado; son momentos difíciles e duros, pero hai que ter coraxe e as ideas claras", asegura.


Summary: Incógnita despexada. A lexislatura da moción de censura a Raxoi, a única vitoriosa na historia do actual réxime político, chega ao seu fin. Pedro Sánchez anunciou esta sexta feira a convocatoria de eleccións ás Cortes Xerais do Estado. Finalmente a cita coas urnas será o 28 de abril.

A derrota do Goberno Sánchez, e do seu aliado Unidos Podemos, no debate dos orzamentos para 2019 precipitou os acontecimentos e conduciu ao titular do executivo central a un calexón cunha única saída: a disolución das cámaras e a convocatoria de novas eleccións. Unha expectación case sen precedentes —Madrid unha fervenza de díxomes díxomes— precedeu a comparecencia de Pedro Sánchez na sala de imprensa do palacio da Moncloa. O xefe do executivo acababa de presidir un consello de ministros extraordinario convocado ás 9 horas, cun único ponto na orde do día, o calendario electoral. A única dúbida estaba na data, sendo que na véspera a ministra de Facenda, María José Montero, dixera aos medios que esta sexta feira Sánchez diría si ou si o día en que chamaría ás urnas. Sobre a mesa, as dúas opcións con maior forza eran o 28 de abril e o superdomingo electoral, o 26 de maio, en coincidencia coas municipais e as europeas. Sánchez entrou sorrinte na sala de prensa, precedido polo seu exército de asesores e a súa vicepresidenta, Carmen Calvo. Tomou a palabra e comezou a enfiar o seu discurso cunha ollada retrospectiva, á orixe de todo, á moción de censura que en xuño de 2018 derrubou Mariano Raxoi. Estendeuse nunha reflexión sobre o carácter deste intrumento constitucional —"a moción ten que ser construtiva, non se vota para botar a niguén"—unha alusión clara ao bloque independentista e ao sentido do seu voto naquela altura (ERC e PDeCAT nunca terían apoiado realmente o Goberno Sánchez, teríanse limitado a deixar caer Raxoi, segundo a interpretación do inquilino da Moncloa). Mentres Sánchez debullaba parsimonioso o seu discurso, con toda a imprensa a agardar que desvelase a data da convocatoria, El País informaba nun flash —ás 10.07 horas— que o presidente do goberno comunicara aos seus ministros que chamaría ás urnas o 28 de abril. Non desaproveitou a tribuna da Moncloa o titular do executivo, a facturar un discurso de reivindicación da obra do seu goberno, só lastrada pola súa debilidade parlamentar. "Xunto ao logrado, que ten sido moito e moi importante para este país, temos que recordar o bloqueado", afirmou Sánchez en referencia a aquelas iniciativas lexislativas que vararon no Congreso por falta de apoios ou polo veto dunha dereita que mantiña o control da Mesa do Congreso. Mentres Sánchez falaba, a embaixada española en Dinamarca tamén revelaba en twitter, ás 10.09 horas, que en efecto o 28 de abril habería eleccións ás Cortes Xerais do Estado. A información filtrábase antes de o presidente do goberno a comunicar con carácter oficial. O anuncio chegou finalmente ao fío das 10:25 horas, cando, con certa solemnidade, dixo aos meios que tomara a decisión de disolver as cámaras e de convocar o 28A, tal e como xa se filtrara. O bloqueo aos orzamentos como desencadeante Analisou Sánchez as razóns que o levaron a anticipar o calendario electoral e previsibelmente puxo o foco no rexeitamento dos orzamentos xerais do estado, votados en contra pola dereita e polo bloque independendista catalá (tamén pola parlamentar de En Marea Alexandra Fernández). Sen a luz verde ás súas contas, o goberno tiña perante si dúas opcións: "ou non facer nada" ou "convocar e dar a palabra aos españois". A Moncloa decantouse pola segunda opción porque a primeira implicaba prorrogar os orzamentos do PP; "que non son os nosos", e que non responden ao perfil social ao que, segundo el, obedecía o proxecto de lei presentado pola ministra de Facenda após o pacto con Unidos Podemos. "España debe seguir avanzando", acrecentou Sánchez, para a seguir pór en destaque que o propósito que moveu a este goberno e que animará tamén o PSOE na xa inminente campaña electoral é fortalecer a "cohesión social e territorial como única garantía da integridade do estado español", dixo. Perguntas da imprensa A comparecencia estivo finalmente aberta ás perguntas dos medios, após varios días en que Sánchez se atrincheirara no twitter e esquivara o contacto coas e cos xornalistas. Na súa primeira resposta, aflorou xa boa parte do que vai ser o seu discurso de campaña: "Uns plantexan un país en que só caben eles. Outros, un país en que cabemos todos". Esa sería a grande diferenza entre os que se fotografaron xuntos na Praza de Colón, veu dicir, e o que defende o PSOE. "Hai derrotas parlamentares [polo fracaso na votación dos orzamentos] que son vitorias sociais", dixo Sánchez no que pareceu unha frase preparada polos seus asores de comunicación. E mostrouse seguro de que a sociedade acabará respaldando o proxecto contido nesas contas, a súa aposta pola "xustiza social" e polo equilibrio territorial. Houbo tamén recado para o bloque independentista. "O independentismo sempre soubo onde está o goberno", dixo. E nese sentido invocou o seu mantra: "Fóra da Constitución, nada. Dentro da Constitución, todo". Nese treito do seu discurso quixo Sánchez pór o acento no carácter ferreñamente constitucionalista do PSOE, ao que caracterizou como "o único partido dentro do sistema político español que firmou a Constitución de 1978". A cuestión catalá tamén lle serviu para bater na oposición conservadora, da que dixo que non ten ningunha solución para o conflito con Catalunya. Con Raxoi limitáronse, dixo, a "negar a realidade" e "negar a evidencia". Agora con Casado a cousa aínda é peor. "O único que propoñen é o 155 permanente". O PSOE, en troca, defende "o diálogo dentro da Constitución". "Hai vías posíbeis para resolver esta crise", dixo, aínda que non as precisou. Centrado entre dous extremos Deixou pistas Sánchez sobre a estratexia que vai seguir o PSOE en campaña. Ferraz vaise situar entre dous extremos —a dereita conservadora e o bloque independentista—, mais na conferencia de imprensa o tamén secretario xeral do partido socialista foi especialmente belixerante coa primeira, consciente de que talvez volte a precisar dos votos soberanistas para non ser despexado da Moncloa.