Summary: Águeda Gómez, Silvia Pérez e Rosa M. Verdugo analizan en El putero español as motivacións dos clientes da prostitución, que en moitos casos buscan cousas distintas ao sexo, coma unha relación de dominación ou a reafirmación da masculinidade. Falamos coa profesora Águeda Gómez (UVigo)

"Algo que venden y nosotros lo compramos (…) pero es como una relación de poder, es decir, yo pago y por tanto haces lo que yo quiera ¿no? (…) el poder a través del dinero (…) tener esa sensación de poder, a lo mejor en eso también está envuelto descargar mucha frustración". Así define a prostitución e as motivacións que levan aos homes a pagar por sexo unha das cen persoas entrevistadas (un home da Coruña, neste caso) que conforman El putero español (Editorial Catarata), unha investigación realizada pola profesora da USC Rosa M. Verdugo, a investigadora Silvia Pérez e a docente da Universidade de Vigo Águeda Gómez, con quen falamos. Na análise, financiada polo Instituto da Muller, a Unidade de Igualdade da Universidade de Vigo e o Concello de Ourense, as autoras conclúen que en moitos dos casos o que os clientes buscan vai máis aló do pracer ou o desafogo sexual, e que en moitos casos as motivacións son comlpetamente alleas ao sexo: "Sospeitamos que o que buscan é reforzar, reafirmar a súa identidade viril masculina, máis que o pracer sexual en si. Aínda que nas súas respostas adoitan apelar á satisfacción sexual, eles mesmos recoñecen que en moitas ocasións estas relacións non son tan satisfactorias, polas condicións nas que se levan a cabo ou porque a muller tenta que acaben canto antes". Catro tipos de clientes As autoras clasifican os clientes en catro grandes grupos: o misóxino, o amigo, o crítico e o mercantilista As autoras clasifican os clientes en catro grandes grupos: o misóxino, o amigo, o crítico e o mercantilista. O primeiro grupo está formado por persoas que mostran "un desprezo moi grande cara as mulleres". No segundo grupo os homes "desenvolven a súa sociabilidade en espazos prostitucionais e que acaban tendo relacións afectivas ou incluso de parella coas prostitutas, que empatizan con elas, pero que nunca deixan de exercer o privilexio de consumir". Definen como cliente crítico a aquel que, aínda que aínda que consumiu prostitución algunha vez "por ser parte da subcultura masculina e habitual en despedidas de solteiros, ceas de empresa, festas de fin de curso" entende que detrás deste negocio hai "xente sufrindo e que o sexo de pago é un produto do capitalismo e do patriarcado". "Interpretan este espazo con lóxicas de dereito do consumidor, mercantilizando as relacións humanas. Non lles xera ningún dilema ético ou moral nin pensan no que hai máis alá deste acto" O grupo que máis lles chamou a atención ás investigadoras é o que denominaron mercantilista, que ademais se corresponde coas xeracións máis novas: "Detectamos que hai xente moi nova, universitaria, mesmo adolescentes, que seguen acudindo a estes espazos prostitucionais, e que combinan isto con relacións normais coas súas parellas". "É coma se relacionasen este espazo co ocio e co consumo. Eles o que fan é comprar algo que se vende", explica. "Non teñen un discurso misóxino ou de rexeitamento da muller, senón que acoden á prostitución como un produto de consumo máis, como mercan roupa nunha tenda ou cambian a carcase do seu móbil. E neste caso o que fan é mercar emocións", di. "Mesmo sendo xente nova, formada, criados nunha educación non sexista, interpretan este espazo con lóxicas de dereito do consumidor, mercantilizando as relacións humanas. Non lles xera ningún dilema ético ou moral nin pensan no que hai máis alá deste acto. E neste perfil atopamos todo tipo de homes, de todo tipo de nivel formativo, de ocupación, de idade e de ideoloxía, tanto de dereitas como de esquerdas", comenta. "Anemia afectiva" Mantense "unha figura do home vinculada a unha especie de hipersexualización da súa condición de home, e semella que iso o teñen que demostrar todo o tempo, sobre todo ante outros varóns" Águeda Gómez explica que "ata hai trinta anos a figura do home tradicional estaba moi relacionada co seu rol de pai, de provedor, de protector". Porén, hoxe o home xa non é provedor exclusivo, o que borra ese referente tradicional. O que si se mantén, di, "é unha figura do home vinculada a unha especie de hipersexualización da súa condición de home, e semella que iso o teñen que demostrar todo o tempo, sobre todo ante outros varóns". "No espazo prostitucional teatralízase ese despregue de masculinidade excesiva, supostamente natural e necesaria para un equilibrio psicolóxico do varón", comenta. "Moitos dicían 'é que eu o necesito', como se as mulleres non tivésemos necesidades sexuais. Pola mesma tradición xudeocristiana, a nós víusenos como figuras procreadoras pero asexuadas, coma se iso non fose importante para nós. Todo o contrario que para o home, para quen o sexo tería que formar parte da súa natureza necesariamente", destaca. "O relato da pornografía relaciona a erotización cunha subordinación ou dominación da muller. Pero cando teñen unha relación de iguais, non pagada, teñen que negociar coa outra persoa e non poden reproducilo así" Á vista das testemuñas directas que participan no libro, a profesora Gómez tamén o vincula "ao proceso de erotización que en moitos casos se realiza a través da pornografía e con referencias a ela". "O relato da pornografía relaciona a erotización cunha subordinación ou dominación da muller polo home; eles queren reproducir iso, porque iso foi o que os erotizou, pero cando teñen unha relación de iguais, non pagada, teñen que negociar coa outra persoa e non poden reproducilo así", explica. "No espazo prostitucional, como eles son os que pagan, eles son os que mandan, e poden recrear iso que viron na pornografía", engade. "Hombres en estado puro, donde pueden manifestar todo el machismo que tengan, e incluso nosotras les aplaudimos porque el juego está así pactado (…). Hay clientes que se creen que por pagarle a una… no tenemos sentimientos y te pueden pedir cualquier cosa", destaca unha das mulleres en prostitución entrevistadas, de orixe cubana. "A educación fai moita énfase en certos aspectos, coma a prevención das enfermidades de transmisión sexual, pero non tanto no coñecemento do corpo humano, ou nas relacións que se poden manter con outra persoa" Para Gómez, isto denota "unha carencia de referentes afectivo-sexuais". "A educación fai moita énfase en certos aspectos, coma a prevención das enfermidades de transmisión sexual, pero non tanto no coñecemento do corpo humano, ou nas relacións que se poden manter con outra persoa", destaca. A investigadora subliña que "a nosa educación xudeo-cristiana é moi misóxina, moi androcéntrica e moi homofóbica. Todo iso desemboca en moitas carencias afectivo-sexuais, herdadas tamén da ditadura, e que se foron reproducindo, sen que houbese unha revolución suficiente na educación regrada como para poder cambiar ese tipo de enfoques". Chega a falar dunha "anemia afectiva" xeneralizada na sociedade, que afecta a homes e a mulleres. "Vemos as grandes diferenzas que existen con outras culturas e outros países, nos que hai unha comunicación moito maior entre as persoas, cunha relación co corpo distinta, moito máis plena e consciente, e nos que a prostitución existe unicamente para os turistas", di. "O consumo masivo de prostitución existente en España é un síntoma de que algo está fallando, de que hai unha certa infelicidade en moitas persoas, que non son quen de ter unha vida sexual plena", conclúe. Programas televisivos como Mujeres y hombres y viceversa "difunden modelos esterotipados, tradicionais e machistas que non axudan a cambiar os modelos de relación" Para a profesora do departamento de Socioloxía, Ciencia Política e da Administración e Filosofía da Universidade de Vigo, "se tivésemos outro tipo de referentes, iso evitaría esa teima por reproducir situacións de subordinación ou dominación". E destaca que programas televisivos como Mujeres y hombres y viceversa "difunden modelos esterotipados, tradicionais e machistas que non axudan a cambiar os modelos de relación". "Na India" -comenta- "en templos relixiosos, ves figuras practicando o acto sexual en diferentes posturas, alí entenden que a vía da sexualidade é válida para o acceso á transcendencia, ao sagrado. E en cambio aquí consideramos a sexualidade como algo sucio, algo que hai que esconder, e iso leva a que vivamos unha relacións que non son plenas". España, á cabeza do consumo de sexo de pago "Queremos que este libro sexa unha pequena achega para abrir unha reflexión sobre os motivos polos que se acode tan masivamente ao sexo de pago" Águeda Gómez rexeita entrar no debate entre a abolición e legalización da prostitución, senón que prefire ir á base e ás causas da demanda de sexo de pago, que en España acada cifras de récord: "Non queremos meternos en ámbitos máis xurídicos, pero si cremos que é importante cambiar a mentalidade hexemónica, cremos que a énfase ten que estar na educación". "Queremos que este libro sexa unha pequena achega para abrir unha reflexión sobre os motivos polos que se acode tan masivamente ao sexo de pago, cando vivimos en sociedades libres nas que se debería poder canalizar este desexo sexual sen dirixirse a espazos de poder nos que o que paga é o que manda", di. No libro cítase neste senso un fragmento do libro de Manuel Castells e Marina Subirats Mujeres y hombres. ¿Un amor imposible?, no que destacan que "A reconstrución da relación entre mulleres e homes pasa por unha aceptación mutua da fin do patriarcado como forma de organización básica da familia e da sociedade". Un informe de 2007 calculou que ao redor de 300.000 mulleres exercen a prostitución no conxunto do Estado Un informe elaborado pola Comisión Mixta dos Dereitos da Muller e da Igualdade de Oportunidades do Congreso dos Deputados en 2007 calculou que ao redor de 300.000 mulleres exercen a prostitución no conxunto do Estado, sendo a gran maioría pobres, inmigrantes e en situación irregular, e que o 99,7% dos clientes son homes. Ese mesmo informe calculaba que os españois gastaban 50 millóns de euros diarios en prostitución. Outro estudo, publicado en 2006, sinalaba que o 11% dos homes españois demandaran servizos sexuais no último ano, unha proporción que duplicaba as cifras de Portugal ou Alemaña e que multiplicaba por dez as cifras de Francia ou Reino Unido. A investigación de Águeda Gómez, Silvia Pérez e Rosa M. Verdugo componse dun cento de entrevistas a mulleres que exercen a prostitución (43), clientes (29), empregados e donos de clubs de alterne e traballadores e traballadoras sociais, ademais de varios grupos de discusión. Unha parte moi importante destas entrevistas realizáronse en Galicia, debido á procedencia das investigadoras e a que a parte principal do financiamento do estudo partiu da Universidade de Vigo e do Concello de Ourense. As autoras sinalan que en Galicia funcionan máis de 240 clubs de alterne e uns 323 pisos de contactos, cunha distribución, común a todo o norte de España, de locais de pequeno tamaño A realidade da prostitución en Galicia está recollida de forma exhaustiva, polo tanto. As autoras sinalan que en Galicia funcionan máis de 240 clubs de alterne e uns 323 pisos de contactos, cunha distribución, común a todo o norte de España, de locais de pequeno tamaño, xestionados "de forma semellante a unha empresa familiar", normalmente por persoas da propia localidade "integrados na vida municipal a través do patrocinio dalgún club de fútbol do lugar ou doutro tipo de actividades locais". O libro lembra outros estudos recentes, que sinalan a procedencia maioritaria do Brasil das traballadoras do sexo en Galicia. Tamén realiza unha análise da rede de prostitución descuberta no marco da Operación Carioca, coas súas múltiples conexións con instancias políticas e policiais.


Summary: "As dilixencias de investigación conclúen que non se pode acreditar unha planificación criminal organizada", advirte o informe presentado polo fiscal superior de Galicia, Fernando Suanzes, que insiste en que as conclusións sobre as causas do lume son semellantes ás de hai unha década. O delegado do Goberno central négase a comparecer na comisión de incendios do Parlamento

O delegado do Goberno central négase a comparecer na comisión de incendios do Parlamento Nin trama incendiaria, nin grupo terrorista, nin organización delictiva ningunha. A intensa vaga de incendios que en poucos días queimou en Galicia 50.000 hectáreas e acabou coa vida de catro persoas o pasado outubro non foi provocada por "tramas organizadas", como advertiu Rajoy como "posible explicación", nin por unha "actividade delitiva incendiaria para alterar a paz social", como asegurou o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo. Así o reiterou este luns o fiscal superior de Galicia, Fernando Suanzes, que presentou o informe que a Fiscalía de Medio Ambiente realizou sobre aquela tráxica fin de semana de outono e que incide en desbotar calquera ataqueu organizado aos montes do país. Malia que o informe foi elaborado fundamentalmente polo fiscal de Medio Ambiente, Álvaro García Ortiz, foi finalmente o máximo dirixente do Ministerio Fiscal no país o encargado de presentalo. O luns seguinte á traxedia, Feijóo leu ante a prensa unha declaración institucional centrada en condenar o "ataque" do "terrorismo incendiario", a mesma que se inseriría despois como publicidade nunha ducia de xornais impresos -oito editados en Galicia e catro, en Madrid- logo do pago de 77.000 euros públicos, tal e como adiantou Praza.gal. Chegou a dicir que "se queimaron parques naturais concertadamente que se atopaban a 300 quilómetros de distancia". Pero non houbo concertación, nin grupo organizado ningún. "As dilixencias de investigación conclúen que non se pode acreditar unha planificación criminal organizada", di a Fiscalía Tan só dúas horas antes da intervención de Suanzes na comisión parlamentaria para o estudo e análise da política forestal e dos incendios, os grupos parlamentarios recibiron o decreto de arquivamento das dilixencias de investigación penal da Fiscalía, así como un resumo do informe. O texto é claro: "As dilixencias de investigación conclúen que non se pode acreditar unha planificación criminal organizada". O fiscal Suanzes advirte de que o uso da palabra "terrorismo" faise "desde un punto de vista vulgar": "Desde un punto de vista estritamente xurídico, obviamente isto non é terrorismo" "Non se puido determinar que os numerosos incendios ocorridos na semana do 8 ao 15 de outubro de 2017, obedezan a unha iniciativa criminal complexa de grupos de persoas ou organizacións que actúen de forma coordinada ou planificada e que persigan obxectivos supraindividuais", resumiu Suanzes ao abordar as conclusións do informe sobre eses 352 incendios que en poucos días queimaron case 50.000 hectáreas. E foi máis aló, ao aclarar, ao ser preguntado polo uso do termo "terrorismo" por parte do Goberno galego ou español para atribuír as causas dos incendios, que entende que "cando un cidadán ou político o usa faino desde un punto de vista vulgar". "Desde un punto de vista estritamente xurídico, obviamente isto non é terrorismo porque require determinadas finalidades: subvertir a orde constitucional, alterar gravemente a paz pública ou provocar estado de terror na poboación; e iso non foi así", explicou. Segundo aclara Suanzes, "non se constataron novas tipoloxías, en canto aos artefactos incendiarios". De igual xeito, verificouse unha vez máis que "os tres elementos que poboan o imaxinario da causa dos incendios: a madeira, o urbanismo, e a economía do lume, non foron detectados, e quedan descartados como xa destacaba o informe de 2007 e actualizacións posteriores". "Informacións non contrastadas, rumores, alarma e pánico" Xa que logo, inisiste, como na investigación levada a cabo hai máis dunha década, que non hai evidencia, nin proba ningunha de que haxa ningún tipo de trama organizada para prenderlle lume a Galicia, tal e como advertiran os atestados policiais ou numerosos expertos. Ademais, lembrou que "se xeraron informacións non contrastadas, rumores e malentendidos" propagados "coa axuda das redes" e que provocaron "alarma e mesmo pánico" cando, en realidade, a extensión do lume en contornas como a de Vigo debíase "ao vento que espallaba partículas incendiarias". De feito, o informe detalla que os datos fan prever que os lumes que afectaron a área viguesa teñen a súa orixe en dous únicos focos: o iniciado na parroquia de Morgadáns, en Gondomar, e outro na parroquia de Parada, en Nigrán. Suanzes mesmo advirte de que de todas as chamadas e entrevistas posteriores a persoas que informaban da posibilidade de xente provocando incendios, en ningún dos casos "os informantes viron persoa ningunha prendendo lume". A Fiscalía acredita a "altísima porcentaxe de intencionalidade dos incendios investigados", en moitos casos por limpar matogueira O que si acredita a Fiscalía é "a altísima porcentaxe de intencionalidade dos incendios investigados", ainda que "non é posible chegar a unha cifra indubitada e conforme a todos os operadores involucrados, tendo en conta a diversidade de metodoloxía e conclusións". A análise dos incendios con maior afectación, superior a 500 hectáreas, revela que a súa intencionalidade é dominante en mais dun 61%. Entre eles están os sinistros nos que se produciu a perda de vidas humanas, que están a ser obxecto dunha especial e minuciosa investigación. O informe realizado pola Policía Autonómica, que refire a análise pormenorizada dun total de 97 incendios na demarcación asignada, determina unha intencionalidade próxima ao 70%. Pola súa banda a Garda Civil informa de 280 lumes catalogados de intencionais sobre o total de 352, é dicir un 79,5%. Por último, a Consellería de Medio Rural eleva a intencionalidade ata o 87,7%. O 61% dos grandes incendios da vaga de outubro foron intencionados Ademais, Suanzes advertiu de que as causas desa intencionalidade eran, maioritariamente, pola queima de matogueira para usos agrícolas ou comportamentos achegados á piromanía, ademais de por conflitos veciñais ou relacionados coa caza. Ao mesmo tempo, insistiu en que as "condicións climáticas extraordinarias" axudaron a propagar e avivar os incendios, cada vez máis graves polas "novas condicións climáticas". No informe destácase que dos 18 incendios especialmente estudados, pola súa extensión, once foron "moi probablemente" intencionados, mentres que os sete restantes foron "reproducións ou extensión doutros incendios" debidas ao traslado de charetas e faíscas e mesmo á "propagación dos focos acontecidos en Portugal", como no caso dos das Neves ou Salvaterra.


Summary: O proxecto estará xestionado por un grupo de voluntarios que comezarán pedindo produtos perecedoiros ás distribuidoras para pasar nunha segunda fase a solicitar casa por casa froitos de horta que non se consuman. O banco, xestionado polo Concello, está ubicado na Casa Común de Oza.

O Concello de Teo vén de crear un banco de alimentos frescos que se construirá a través das doazóns de empresas e veciños. O proxecto estará xestionado por un grupo de voluntarios que comezarán pedindo produtos perecedoiros ás distribuidoras instaladas no termo municipal para pasar nunha segunda fase a solicitar casa por casa os froitos de horta que non se consuman e que até o de agora apodrecen sen darlles uso. O banco, xestionado polo Concello, está ubicado na Casa Común de Oza. Dende aí se almacenarán e repartirán. O mecanismo de distribución e a selección dos beneficiarios será decidido pola concellaría de Servizos Sociais. O proxecto estará xestionado por un grupo de voluntarios que comezarán pedindo produtos perecedoiros ás distribuidoras instaladas no termo municipal para pasar nunha segunda fase a solicitalos casa por casa Dende xuño celébrase na praza dos Tilos un mercado semanal do Alimento Labrego de Teo. O obxectivo principal é a de posibilitar un espazo de venda directa como alternativa de futuro para as produtoras e produtores da zona. Con esta liña de fondo, o mercado nace como un proxecto de acción e sensibilización colectiva, para favorecer o consumo de alimentos locais e de tempada, e para de recuperar a idea do mercado como espazo social e de encontro. O mercado, organizado polo Concello e polo Sindicato Labrego Galego, botou a andar co compromiso dun grupo de labregas e labregos da comarca. Nel pódense atopar espazos diferenciados coma agricultura ecolóxica certificada, alimentos naturais e sostibles ou producións caseiras.


Summary: Máis visitantes non é sinónimo de creación de emprego nin de crecemento da economía local. Malia ao boom turístico, Santiago de Compostela rexistou no mes de agosto 5.847 persoas desempregadas, 49 máis que en xullo, segundo dads da Xunta. 56% das paradas son mulleres.

A afluencia de visitantes a Compostela provoca un impacto para as persoas residentes que non se traduce en creación de emprego porque servizos, instalacións e comercios se orientan cara a turistas en troca de habitantes que viven de xeito permanente. É o que dan en chamar turistificación. Por sectores, 4.411 das persoas en paro son do sector servizos; 449 da construción; 378 da industria e 84 da agricultura. Destaca tamén a cifra de 525 que non tiveron emprego anterior. A isto hai que lle sumar a precariedade laboral, pois moitos destes negocios instalados na zona vella son estacionais e, polo tanto, despiden o persoal cando fechan durante o inverno. Na Galiza rexistráronse 181.125 persoas desempregadas no mes de agosto, 0,41% menos que no mes de xullo. Así, diminuíu o paro en 746 persoas e asináronse 95.720 novos contratos, o que evidencia a rotación e a precariedade. Segundo dados da CIG, 94% das novas contratacións en agosto foron temporais. Cifras históricas de turismo A estancia media é de 1,6 días por visitante en Compostela. O alcalde Martiño Noriega afirmou estar satisfeito polos dados de turismo "tanto polos do ano pasado como polos deste ano; nunca houbo unhas cifras así na cidade, son cifras históricas que nin se se deron en anos santos". Así, as oficinas de turismo atenderon 164.637 consultas presenciais entre o 1 xaneiro e o 31 de agosto en 2017, fronte ás 148.565 do mesmo período no ano anterior, un indicador de que a tendencia de visitantes é a alza. Porén, "dáse o paradoxo de que, mentres cada ano medra o número de visitantes, redúcese o tempo de estancia, sen lograr rendibilizar axeitadamente a gran capacidade hostaleira da cidade e sen obter maiores beneficios e maiores retornos para a economía local", explicaba días atrás o portavoz popular Agustín Hernández.


Summary: Este 30 de setembro quedarán definitivamente extinguidos os vellos plans de estudo, o que pode obrigar un bo número de estudantes a adaptarse aos novos graos para obter a súa titulación. Afectados e afectadas convocan unha xuntanza para este xoves

Este 30 de setembro quedarán definitivamente extinguidas as licenciaturas universitarias, que nos últimos aos viñeron sendo substituídas por graos. Esta extinción supón un problema para un certo número de alumnos e alumnas que aínda estaban cursando os vellos plans, á espera de aprobar algunha materia pendente. Co remate definitivo das licenciaturas aqueles e aquelas que non as completaron poden verse na obriga de adaptarse aos novos plans de Grao, o que lles pode supor un desembolso económico maior. Co remate definitivo das licenciaturas aqueles e aquelas que non as completaron poden verse na obriga de adaptarse aos novos plans de Grao, o que lles pode supor un desembolso económico maior AGIR, Comités Abertos e Liga Estudantil Galega denuncian esta situación na Universidade de Santiago e demandan unha solución. Estes sindicatos estudantís explican que aínda que o Consello de Goberno da USC do 29 de xullo aprobou a convocatoria dunha proba extraordinaria en setembro, esixiu para poder presentarse o ter suspensas as dúas oportunidades ordinarias. "Isto supón un problema para aquelas/es estudantes que non se presentaron nalgunha das dúas oportunidades por diferentes motivos, de tal xeito que non todas e todos poden optar a esta proba", sinalan. E subliñan que "os requisitos foron presentados a posteriori das ditas oportunidades" o que supuxo unha "exclusión arbitraria" deste grupo de estudantes e un "agravio comparativo". "O único que reclaman é a oportunidade de presentarse a esta convocatoria extraordinaria, xa que unha vez que se convoca o normal é que que sexa para todas e todos sen exclusión algunha", destacan. Os sindicatos reclaman a convocatoria dunha reunión de urxencia do Consello de Goberno antes da extinción da licenciatura o 30 de setembro "para modificar o requisito que impide a centos de estudantes optar a rematar as súas Licenciaturas". Os Comités sinalan que hai dúas semana solicitaron unha reunión de urxencia co reitor Juan Viaño e afirman que a día de hoxe aínda non tiveron resposta. Tamén iniciaron unha recollida de sinaturas. Reclaman a convocatoria dunha reunión de urxencia do Consello de Goberno da USC Os e as estudantes afectadas convocaron, co apoio das organizacións estudantís AGIR, Comités Abertos e Liga Estudantil Galega, unha reunión para todas as afectadas e afectados que terá lugar o vindeiro xoves 24 de setembro na Aula 7 da Facultade de Xeografía e Historia ás 20:15 horas.


Summary: "Como UE, debemos seguir os nosos intereses e valores e evitar ser instrumentalizados por un ou outro", manifestou o Alto Representante para Política Exterior comunitaria.

A UE poderíase ver forzada a elixir entre a China e os EUA como principal aliado na escena mundial no medio de cambios xeopolíticos. É a opinión do xefe da diplomacia comunitaria, Josep Borrell. "As análises levan tempo a falar da fin dun sistema liderado polos EUA e a chegada do século asiático. Isto está a acontecer agora diante dos nosos ollos", afirmou, e engadiu que "a presión para elixir bandos vai en aumento". O Alto Representante para Política Exterior fixo estas declaracións durante a conferencia anual de embaixadores alemáns. Borrell avogou por se manter á marxe da pugna entre a China e os EUA, e apostou por que a UE marque unha axenda de seu na nova orde mundial que xorda tras a pandemia, sen ser "instrumentalizada" por Beijing ou Washington. É dicir, o que na xerga comunitaria se coñece como "autonomía estratéxica". "Como UE, debemos seguir os nosos intereses e valores e evitar ser instrumentalizados por un ou outro", manifestou. Borrell cre que a cooperación multilateral será "máis necesaria que nunca". "Esta é a primeira crise en décadas en que os EUA non están a liderar a resposta internacional", apuntou, e lamentou que o enfrontamento fricciones entre ambas as potencias leve a unha "parálise" en institucións como o Consello de Seguridade da ONU, o G20 ou a OMS. Relación UE-China Segundo a súa opinión, a China está a gañar máis poder e respecto no escenario mundial, mais o seu papel como potencia global suscita tamén "dúbidas e medos". As relacións entre Bruxelas e Beijing deben basearse na "confianza, transparencia e reciprocidade", algo que non sempre sucede así, admitiu Borrell, falando de cara á conferencia UE-China prevista para outono en Leipzig (Alemaña).


Summary: Organizacións xuvenís nacionalistas e mozas non organizadas preparan diversas xornadas de debate, convivio e axitación en Ferrol, Vigo e Compostela

De cara ás próximas mobilizacións polo Día da Patria, a xuventude independentista está a artellar os preparativos para a manifestación da véspera, que terá lugar ás 20 horas na Alameda compostelá. Con motivo disto, tres cidades galegas acollerán esta semana xornadas de convivio para reforzar a convocatoria, apoiada por 25 organizacións nacionais entre as que destacan Briga, Erguer, Isca! e diferentes centros sociais. Esta cuarta-feira ás 21 horas, a Fundaçom Artábria de Ferrol (Trasancos) será escenario dun recital, un concerto de música tradicional e unha grellada a prezo popular. Alén disto, no sul do país un grupo de mozas independentistas viguesas ofrecerá esta sexta feira unha sardiñada con música na Revolta do Berbés. Por último, o centro social da Gentalha do Pichel acompañará unha grellada coa estrea do grupo Tecor Societário na capital do país. Será o domingo 22 a partires das 21 horas. A plataforma xuvenil destaca o labor das mozas organizadas e non organizadas, que baixo o lema "rachar coa precariedade, rematar coa emigración", están a realizar un traballo pedagóxico axeitado ás realidades locais da xeografía galega, "procurando enraizar a convocatoria en cada comarca". Deste xeito, os sete espazos de debate e decisión dispostos para tal fin substitúen os espazos orgánicos de anos anteriores por "asembleas e canais de decisión horizontais", traducíndose "nunha maior participación e nun maior ritmo de actividade".


Summary: A empresa Imprimetresde (ou I3D) vén de abrir unha tenda física na Coruña para vender pezas de xoiaría feitas con impresoras 3D. A diferenza respecto doutras é a pegada da cultura galega nesas creacións.

Iolanda Naia e o seu equipo veñen de abrir un comercio tradicional no centro da Coruña, Imprimetresde (ou I3D) na rúa Canuto Berea. A emprendedora sente paixón polo que fai. Nótaselle na voz ao falar dos seus produtos e a ilusión semella traspasar todo tipo de fronteiras cando se lle pregunta polas creacións futuras, das que non quere adiantar nada para sorprender aos clientes e ás clientas. Do que si presume é de chegar ás galegas e galegos na emigración, pois xa lle pediron pezas de toda España e, tamén, de países de Latinoamérica. Avante Pouca Como naceu Imprimetresde?Comezamos no barrio da Sagrada Familia, na Coruña, co noso obradoiro e a páxina web, que leva catro anos funcionando porque nunha empresa tecnolóxica tiña sentido. Non a sacamos agora canso a saca todo o mundo, que se está a actualizar porque non queda máis remedio. Nós comezamos pola web pero as vendas non eran moitas e, por sorte, temos unhas boas amigas que nos convidaron a pór o noso posto de venda de produtos 3D nalgún evento e funcionou moi ben. As feiras permitiron darse a coñecer ao público?Comezamos a ir a máis feiras e a exposicións e gustaba moito. A partir de aí encargábannos cousas e usaban máis o teléfono e a web. Ampliamos o negocio collendo máis máquinas e alugamos un local preto da ronda de Outeiro para ter máis máquinas e dar cursos. Aproveitamos para pór un escaparate pequeno para que a xente soubese o que facíamos dentro. Quixemos apostar polo barrio e darlle pulo á cultura galega coas nosas pezas, e a veciñanza respondía ben. Avante Media Aínda así houbo un salto ao centro da cidade...Este ano as feiras non se poden facer e sempre quixemos montar unha tenda só de venda porque víamos que o escaparate gustaba. Dimos o salto a unha rúa, Canuto Verea, que é un paso privilexiado e unha zona moi orixinal e creativa. O que é o comercio de toda a vida. Comercio de proximidade, mais tecnolóxico.Ao facer as cousas en 3D é un servizo que che dan as máquinas pero nós o que vendemos realmente é a creatividade. Vendemos país e vendemos emocións. Á xente cando merca unha xoia cunha pandeireta dálle igual con que a fago: cómpraa por cariño e emoción. A tecnoloxía serve para revitalizar a cultura galega no sentido de darlle un toque máis moderno. Cando abriron?Abrimos o día 10 de xullo e fixemos a inauguración o día 15 de xullo con dúas madriñas de gran categoría como persoas, profesionais e amantes do país: a académica da RAG, Mercedes Queixas, e a actriz Isabel Risco. Venden pezas de xoiaría con Galiza moi presente. Por que as elixe a clientela?Por exemplo, as pandeiretas non só as merca unha persoa porque lle parecen bonitas nun colgante. Veñen pandereiteiras e gaiteiros que saben que iso é outra maneira máis de pór en valor o que temos na nosa cultura. Facemos cuncas de viño, dámoslle aínda máis voz a Rosalía e Castelao... Iso é moderno pero non somos fabricación en serie porque ningunha peza é igual. Avante Toda Que materiais empregan? Usamos material ecolóxico: chámase filamento PLA. Non contamina: é ecolóxico e vén de restos orgánicos. A maiores, nós estamos experimentando con mesturas con madeira, cerámica e metal. Hai novidades en camiño?Se ensino a listaxe do que temos para facer, descubro o meu futuro. Temos un lote de cousas do país para sacar... Están nunha zona turística, atenden máis para a casa ou as persoas visitantes?Todo o mundo é benvido. Nunha feira en Tomiño veu unha rapaza que falaba galego e de español non entendía nada. Tiña un acento moi raro. Resultou ser unha xornalista e escritora holandesa que estivo entre as que impulsou que Rosalía estivese nun avión. Encantaríame chegar a toda esa xente de fóra pero é verdade que o 80 ou 90% das vendas son a xente do país.


Summary: Recibe un galardón especial á Mellor Dirección da película do Estado español estreada no certame. A próxima semana terá a súa primeira exhibición na Galiza, en primicia dentro da programación de Cineuropa.

O Festival de Cinema Europeo de Sevilla acolleu esta semana a estrea da cuarta longametraxe de Margarita Ledo, Nación, cuxo tráiler pode verse aquí. Hoxe mesmo o festival daba a coñecer, a través do seu palmarés, a escolla desta peza como Premio Especial á mellor dirección da película do Estado español estreada no certame. O filme poderá verse por primeira vez na Galiza dentro da programación de Cineuropa (Compostela) a vindeira semana. Margarita Ledo foi tamén premiada nesta edición do festival, xunto a Alfonso Zarauza, que estrea Ons (logo de pasar tamén por Sevilla) e o actor Javier Gutiérrez. Transitando a non-ficción Nación é un filme de non ficción onde a directora e guionista relata a apertura ao mundo que supuxo para as mulleres en medio de tempos convulsos o acceso ao emprego industrial a través das enérxicas e carismáticas mulleres da fábrica de cerámica de A Pontesa. Así, na propia descrición feita polo festival de Sevilla indican "Margarita Ledo constrúe un relato emocionante, combativo e poético dunha loita aínda hoxe inconclusa". Muller e clase obreira A película retrata a especia fraxilidade das mulleres nunha clase obreira xa matratada, a partir das experiencias ao longo dos 50 anos dun grupo de mulleres traballadoras na fábrica Pontesa de cerámica (hoxe fechada). Conta ademais cunha banda sonora creada por Mercedes Peón. En palabras da propia directora, trátase dun filme que se achega ao "moito que tardamos as mulleres en ter dereitos, non só en votar se non en acceder ao traballo asalariado e a posibilidade de ser independentes. En resumo de sermos nación".


Summary: A Lei de Estabilidade Orzamentaria que prepara o Ministerio de Facenda prevé asumir o control financeiro das comunidades que non cumpran os obxectivos de déficit, contradicindo a norma estatutaria galega

O control do déficit como obxectivo irrenunciable e senón, "intervención" do Estado. Este é un posible resumo das consecuencias que terá non cumprir cos preceptos da Ley orgánica de Estabilidad Presupuestaria y Sostenibilidad Financiera de las Administraciones Públicas que prepara o Goberno central e que, segundo o adiantado polo ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, pode chegar a supoñer, na práctica, a perda da autonomía financeira das comunidades que non cumpran co férreo control das contas. Atendendo ao explicado por Montoro esta normativa colisionaría con outra lei orgánica, o Estatuto de cada autonomía, e bordearía a propia Constitución española. A grandes trazos, o ministerio aposta por establecer entre o Goberno central e as autonomías unha relación idéntica, no que atinxe ao control financeiro, á que xa existe entre a Unión Europea e os estados membros. Deste xeito, a autonomía que non cumpra os obxectivos de déficit marcados anualmente -no ano 2020 o obxectivo será o déficit cero- terá que "presentar un plan económico-financeiro" que permita "a corrección da desviación no prazo dun ano". Se a devandita comunidade non cumpre, o seu Goberno "deberá aprobar automaticamente unha non dispoñibilidade de crédito", isto é, en verbas do propio Ministerio de Facenda, "un recorte de gasto que garantice o cumprimento dos obxectivos", explicita. Ademais dese recorte de gasto, á autonomía incumpridora obrigaráselle a "constituír un depósito" económico "que poderá converterse en multa en caso de que os incumprimentos se reiteren. Se isto non é dabondo, o ministerio dará un paso máis alá, que é precisamente o que pode colisionar coa actual concepción do Estado das Autonomías. Segundo a explicación do ministro, a comunidade que teña máis déficit do previsto recibirá "unha visita" que non será precisamente "amable", senón que constituirá unha "intervención". Dito doutro xeito, o Goberno central actuará como a UE o está a facer en Grecia ou Portugal: constituirá unha 'troika' que asumirá o goberno económico da autonomía. Bordeando o artigo 156 da Constitución, batendo co 53 do Estatuto galego No que atinxe á Constitución, a posible contradición situaríase no artigo 156, no que a Carta Magna española regula a "autonomía financeira" das comunidades. Concretamente, o texto constitucional sinala que "as comunidades autónomas gozarán de autonomía financeira para o desenvolvemento e execución das súas competencias de acordo cos principios de coordinación coa Facenda estatal e de solidariedade entre todos os españois". Isto é, a coordinación coas contas estatais debe existir, pero debe ser executada polas autonomías. Pero se no caso da Constitución a contradición pode ser de matiz -o Goberno central poderíase apoiar no artigo 155, que prevé medidas excepcionais para as autonomías que atenten contra as leis do Estado-, no caso do Estatuto de Autonomía de Galicia a colisión é máis evidente. Segundo o artigo 53 da norma básica de Galicia, "correspóndelle á Xunta (...) a elaboración e aplicación do orzamento da Comunidade Autónoma galega, e ó Parlamento o seu exame, emenda, aprobación e control". No caso de aplicarse sen modificacións o anteproxecto de lei avanzado por Montoro, se Galicia incumpre os obxectivos de déficit marcados, o ministerio asumiría de facto as competencias que o Estatuto lle outorga ao Goberno e ao Parlamento galegos.


Summary: O prezo da luz está a bater marcas históricas en outubro. Tamén na Galiza, malia ser un territorio excedentario de enerxía que podería autoabastecerse se non exportase a que non consume. Neste contexto xorden iniciativas como as comunidades enerxéticas locais, as cooperativas sen ánimo de lucro ou a enésima tentativa de implantar unha tarifa eléctrica propia para o país, que sofre os impactos negativos sobre o territorio das enerxías renovábeis.

Outubro vai camiño de se converter no mes co prezo da electricidade máis elevado da historia, cunha tarifa media que rolda os 210 euros por megawatt e hora (euros /MWh) no mercado regulado —a tarifa muda cada hora en función da oferta e a demanda das compañías produtoras de enerxía e as comercializadoras, cuns importes que estabelece a diario o Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE), que actúa como 'árbitro' neste proceso—. Mais, segundo cálculos da Organización de Consumidoras e Usuarias (OCU), a escalada de prezos tamén está a afectar as persoas que contrataron as súas tarifas no mercado libre —prezo fixado pola empresa eléctrica que non varía mentres estea en vigor o contrato—, con subas de até 30% no recibo da luz. Segundo datos da Rede Eléctrica de España (REE), a Galiza produciu un total de 24.553 xigawatts por hora (XWh), a pesar de que no país só se consumiron 17.383 XWh. Isto supón que 29,2% da enerxía xerada foi exportada ao resto do Estado; porén, as galegas e galegos non se benefician na factura eléctrica de viviren nun territorio excedentario. Neste contexto de suba continuada de prezos e dependencia das grandes compañías enerxéticas xorden diferentes alternativas destinadas ao autoabastecemento e a produción a pequena escala e responsábel de enerxía a partir de fontes renovábeis, máxime tendo en conta os obxectivos de descarbonización fixados pola Unión Europea de cara a 2030, ano en que o consumo enerxético deberá ser 'verde', cando menos, nun 32%. A Galiza atópase xa en condicións de cumprir esta meta, xa que dos máis de 24,5 XWh xerados o pasado ano arredor do 75,6% —menos do consumo total no país— proviñeron das renovábeis, fundamentalmente a eólica. Comunidades enerxéticas locais O Plan nacional integrado de enerxía e clima (Pniec) 2021-2030 fixa como obxectivo prioritario "promover o papel proactivo da cidadanía na descarbonización, incrementando a diversidade de actores e a existencia de proxectos participativos tanto na xeración de enerxía renovábel como no conxunto do sistema enerxético". Neste senso, insta a fomentar as comunidades enerxéticas locais con fontes renovábeis, unha figura que, polo de agora, non conta cunha lexislación ou regulamento propios. A única normativa vixente recóllea o Real Decreto-lei 23/2020, que as define como entidades xurídicas baseadas na participación aberta e voluntaria, controladas por socios ou membros que se atopan nas proximidades das plantas de produción enerxética —nun radio de 500 metros— e cuxa finalidade principal é "proporcionar beneficios ambientais, económicos ou sociais" ás persoas sociais, "no canto de beneficios financeiros". A inseguridade xurídica está a ralentizar este sistema de autoabastecemento que xa é unha realidade en países como Alemaña ou Dinamarca, que xa teñen activas 1.750 e 700 comunidades enerxéticas locais respectivamente. Na Galiza hoxe hai un único proxecto en marcha destas características, segundo figura no rexistro do Instituto para a Diversificación e Aforro da Enerxía (IDAE), o que iniciou a finais do pasado ano a Comunidade de Montes Veciñais en Man Común (CMVMC) de Tameiga, no concello de Mos. As comuneiras de Tameiga buscan abastecer coa súa enerxía ás habitantes da zona Con perto de 500 placas solares fotovoltaicas instaladas nas súas dependencias —máis de 104 hectáreas que abranguen un polígono industrial, o de Monte Faquiña, onde principiou o proxecto—, hoxe as e os comuneiros contan cunha potencia instalada de perto de 350 KW, o que lles permite cubrir 30% da enerxía consumida tanto por eles mesmos como polas empresas da zona, cun considerábel aforro na factura da luz. "Non podes deseñar estas instalacións pensando en autoabastecerte a 100%, porque sería demasiado caro o investimento e porque a día de hoxe non podes illarte por completo da rede eléctrica. Mais hai momentos no ano que, pola intensidade da luz solar, logramos cubrir todo o consumo", explica, en conversa con Nós Diario, o coordinador da comunidade de montes e responsábel do proxecto enerxético, Gonzalo Pérez. Debido ao éxito inicial, en Tameiga xa valoran verter á rede eléctrica os excedentes de enerxía, a fin de que se poida beneficiar deles a veciñanza da contorna. "As comunidades enerxéticas son o futuro, e os concellos deberían liderar o proceso. Mais penso que as comunidades de montes galegas podemos xestionalo perfectamente, porque somos entidades abertas, democráticas e plurais que buscamos o ben común", engade. Neste senso, salienta: "Os 'macroproxectos' eólicos e os encoros causan grandes impactos sobre o territorio e a enerxía non nola quedamos nós, polo que as comunidades enerxéticas son a alternativa máis eficiente e sostíbel". Tamén no Morrazo, malia que aínda non iniciou a súa actividade, constituíuse en 2020 a comunidade enerxética local Moaña Solar, que conta co apoio do Concello e de empresarios da zona e busca producir enerxía fotovoltaica para o autoconsumo. Cooperativas eléctricas En 2014 botou a andar na Galiza a primeira —e única até o momento— sociedade cooperativa de comercialización de electricidade, Nosa Enerxía. Sete anos despois conta con máis dun milleiro de persoas socias e, a maiores, un cento de clientes que non pertencen a esta sociedade que non ten ánimo de lucro, o que significa que os beneficios non se reparten entre os socios, senón que se reinvisten en novos proxectos votados en asemblea. "Viamos que xurdían cooperativas noutros sectores como o da banca, e pensamos que podiamos ofrecer unha alternativa ás grandes compañías eléctricas para dar enerxía 'verde' a prezos xustos e, en definitiva, facendo as cousas doutro modo", afirma o seu presidente, Óscar Milego. As súas tarifas, apunta, son "máis baratas" que a meirande parte das que se ofertan no mercado regulado debido á actual suba de prezos. En relación ao mercado libre, salienta que a diferenza doutras compañías actualizan os prezos "cada tres meses", polo que as súas tarifas serán máis baixas "cando as outras compañías actualicen os contratos anuais". O obxectivo de Nosa Enerxía a medio prazo é producir a súa propia electricidade para non depender do mercado maiorista, ao que a día de hoxe acoden para comprar ás grandes produtoras. "Queremos ter o poder de decisión e autoabastecernos de enerxía, xerar empregos e presentar unha alternativa de consumo máis responsábel", di. Neste senso, destaca o "compromiso verde" da cooperativa: "Algunhas compañías enerxéticas, imitando as telefónicas, empezan a ofrecer contratos a cinco anos para fidelizar clientes. Nós nin podemos nin queremos entrar nesa batalla, porque entendemos que se a enerxía está moi cara é pola elevada demanda, e polo tanto o que precisamos é consumir menos, con conciencia e responsabilidade. Somos unha cooperativa verde e non é só unha etiqueta, senón que debe ir asociado a fomentar unha diminución no consumo", sostén. Compensar o impacto negativo das renovábeis O concello de Muras ten a maior concentración de aeroxeradores por habitante de todo o país; porén, desde que Manuel Requeixo (BNG) chegou á alcaldía en 2015, sufraga até 90% do recibo da luz a 85% da veciñanza cos beneficios dos parques eólicos. "Facémolo por xustiza social, porque temos moita sensibilidade cara ás veciñas e queremos que o que producimos reverta no municipio", expón a este xornal. Muras paga 90% da factura da luz á veciñanza cos ingresos dos parques eólicos Requeixo, que lamenta a "escasa vontade de diálogo" de empresas como as eólicas cando arriban a un novo territorio, salienta a importancia de apostar por pequenas explotacións fronte ás de grande escala, ao tempo que defende a creación dunha empresa pública de enerxía na Galiza que faga fronte "a estas oscilacións continuas e sen límite" nos prezos. Esta cuestión, xunto á creación dunha tarifa eléctrica propia para a Galiza, trasladouna o Bloque ao Parlamento en setembro, alegando que o país é "rico" en electricidade é, alén de non se beneficiar diso, "paga o custo ambiental dos encoros e de máis de 4.000 aeroxeradores". Porén, a iniciativa non saíu adiante polo voto en contra de PP e PSOE.


Summary: Corpos exhaustos de mulleres escravizadas sexual e reprodutivamente. Mais corpos, tamén, axentes. Disidentes. Rebeldes. E diversos. De humanas ou de seres vexetais. A eles dirixe o seu ollar Cobiza, (Xerais), a novela coa que María Reimóndez gañou o I Premio Literario Pinto e Maragota á diversidade sexual e de xénero. Falamos coa autora desta e doutras obras súas recentes, entre elas a última entrega do seu Ciclo dos Elementos, a serie na que indaga na construción de redes de afectos afastadas dos códigos da familia patriarcal tradicional.

Nalgún dos seus outros libros de literatura xuvenil había xa algún elemento futurista. Algunha razón especial para que Cobiza sexa ciencia-ficción distópica? Ao estar co proxecto do Ciclo dos elementos, que son novelas de personaxe, contemporáneas, densas emocionalmente… preciso tamén diversificar. Necesito saír un pouco do ciclo e procurar outros estímulos. Mais, igual que no caso de Pirata, o xénero literario é só unha carcasa que se pode encher coas historias que realmente queres contar. De todas as maneiras, si que se están a publicar novelas distópicas protagonizadas por mulleres -entre nós, por exemplo, Natura de Iolanda Zúñiga-. Iso non acontecía co que se consideran os "clásicos" do xénero. Na literatura feminista si hai moita ciencia ficción, moitas novelas que imaxinan un futuro distópico. E non son só novelas recentes. Eu mesma traducín O soño da sultana, de Rokeya Sakhawat, unha historia dun mundo dominado por mulleres escrita a finais do século XIX. O canon da ciencia ficción patriarcal non o coñezo. O que pasa é que agora parece que só se escribiu O conto da criada porque fixeron unha serie con ela. Un dos temas centrais da novela é a reprodución. Un futuro distópico no que non se fai máis que seguir a lóxica capitalista: uns corpos producen para outros. Como n'O Conto da Criada, precisamente, as mulleres son escravizadas como produtoras de crianzas. É un mundo onde se acepta a transexualidade, pero igual de machista… Si, un dos temas centrais da novela é a reprodución. Un futuro distópico no que non se fai máis que seguir a lóxica capitalista: uns corpos producen para outros. Mais iso está levado na novela ao extremo. Cando o "recurso" da reprodución se fai máis escaso, a insistencia na necesidade de reproducirnos que xa existe na nosa sociedade, faise a cerna do capitalismo. Igual que agora, na distopía o que importa é que se reproduza a xente branca de certa clase social a base dos corpos das outras porque, segundo a visión racista que xa domina agora, cando se reproducen as mulleres xitanas ou migrantes, a connotación é sempre negativa. Iso por un lado. Polo outro, tamén acontece na nosa sociedade o fenómeno da apropiación dos discursos LGBTI non para transformar nada, senón para normalizar e reproducir o modelo patriarcal. Nun momento no que por fin se avanza nos dereitos das persoas trans cómpre ir á raíz das cousas. En Cobiza hai tamén seres vexetais de forma humana que son transportados nun barco de escravos e clasificados como mulleres, coas súas consecuencias. Lembra un pouco a Pirata… É o mesmo contexto, ese pasado colonial do que pouco se fala. Nesa parte da novela hai unha captura duns seres que son sometidos a un réxime de escravitude, polo que se produce como unha volta ao tempo en que a escravitude estaba no seu máximo esplendor. Que é o tempo de Pirata. Son procesos históricos que aconteceron, mais parece que preferimos mirar para outro lado porque son barbaridades que non queremos enfrontar. O comercio de persoas en beneficio de certos centros de poder. A novela formula, así, primeiro un avance no tempo, e despois unha volta atrás ao século XVIII, tras a Gran Desconexión. Parece evidente que no momento histórico no que estamos o motivo principal de que non se solucionen os problemas ambientais é que podería prexudicar certos petos Mais neses seres vexetais hai axencia, forza, rebelión. Nese aspecto interesábanme dúas cuestións. Dunha banda, son seres que poderían saír da situación na que están porque son fortes e poderosos, case indestrutíbeis, pero non o fan para protexer outros seres. Saben cando e como usar o seu poder. Doutra banda, son seres que só teñen un coñecemento indirecto dos seres humanos. Entón, o seu maior contacto con seres humanos fai que evolucione o seu pensamento sobre os mesmos. E ese é outro dos temas da novela: as fontes, é dicir, quen conta a historia. Porque na novela a historia dominante di que a Gran Desconexión foi culpa da xente pobre. Ademais da desigualdade de clase e de xénero, no fondo da novela sitúase a cobiza, como di o título, dun mundo dominado polo diñeiro. Outra das consecuencias é a contaminación. Parece evidente que no momento histórico no que estamos o motivo principal de que non se solucionen os problemas ambientais é que podería prexudicar certos petos. Por que non se busca xa unha alternativa ao petróleo? Por que non se impulsan de verdade as enerxías renovábeis? É incríbel que haxa persoas que acumulen tanto diñeiro como todo o PIB dun país. E ese afán acumulativo é outro dos temas do libro. Sen iso, moitos dos nosos problemas non existirían. Tamén aparece o coñecemento, en conexión coa cooperación e co coidado. Neste paradigma de explotación e acumulación no que estamos, non sei cal é a necesidade que temos de moitas cousas. Por que engadir Omega3 ao leite? A Covid colleunos de sorpresa e decatámonos de que, por moita tecnoloxía que teñamos, seguimos sendo vulnerábeis. O coñecemento de pouco serve se é patriarcal, colonial… Temos que acadar o equilibrio entre diferentes tipos de coñecemento. Mais a novela non dá respostas: formula preguntas. É unha novela de certa complexidade: polifónica, con saltos no tempo… Ten certa complexidade, si, pero non se trata de dificultarlle as cousas á persoa que a lea. Ademais de contar unha historia, eu sempre quero facer algo que funcione polo xeito en que está escrito. O máis interesante non é a historia, senón a maneira de contala. Ese é o desafío que tes como autora. Podo tratar temas que non son moi comúns, pero o máis importante é a maneira de facelo. O coñecemento é tamén tema de A formiga destemida. Que fala de personaxes que saen dos moldes nos que foron criados. En realidade, todos os seus libros falan diso… Sempre hai aí unhas pulsións, uns temas que aparecen moito, que forman parte da miña entidade como escritora, da miña maneira de contar o mundo. Claro que poden atoparse conexións, liñas comúns, en todo o que escribo. Pero cada novela é un proxecto distinto. Eu non diría iso que din algúns de que están a escribir sempre a mesma novela… Vén de publicar tamén un libro que é unha longa entrevista con Ana Pontón. Como xurdiu este proxecto? Foi unha proposta aberta na que eu decidín sen problemas a estrutura, as preguntas… Tiven moita liberdade. Rara vez se nos mostra aos políticos (homes, enténdase) como persoas con sentimentos, por exemplo. Esa desconexión co corpo, coa emoción, leva tamén, como falo con Pontón, a tomar certas decisións políticas. Un dos temas dos que falan é dunha visión patriarcal da política que a afasta do corpo, dos coidados, das emocións… Iso forma parte da teoría feminista, da reflexión sobre os afectos, a ciencia, a filosofía… Esa visión patriarcal que separa corpo e mente, natureza e cultura, emoción e racionalidade, feminino e masculino… E na política, como espazo público tradicionalmente masculino, hai moito diso. Rara vez se nos mostra aos políticos (homes, enténdase) como persoas con sentimentos, por exemplo. Esa desconexión co corpo, coa emoción, leva tamén, como falo con Pontón, a tomar certas decisións políticas. Se se pensase desde o emocional, desde a empatía, desde o corpo, sería difícil deixar en inverno centos de persoas sen calefacción. Tamén debaten sobre patriarcado e nacionalismo galego. Pontón subliña que o Partido Galeguista defendía o voto feminino e que o BNG incorporou oficialmente o feminismo ao seu programa nos 90. Sen negar que a política é patriarcal, en xeral. Eu creo que aí hai que falar de dúas cousas. Unha é o escurecemento do papel das mulleres na historia do nacionalismo e da transformación política da Galiza. Que non empezou a mudar até que chegaron investigadoras coma Aurora Marco. Ese escurecemento déixanos sen referentes, de modo que parece que sempre estamos empezando. Doutra banda, parece que é máis doado ter referentes dos Estados Unidos que de aquí. Que pasou na Asemblea de Lugo? Pois evidentemente que alí había moitas mulleres, aínda que non coñezamos o seu nome. E por ese substrato que xa existía o Partido Galeguista defende despois o voto feminino. Temos un problema de autorrepresentación e de autoimaxe, debido a esa subsidiareidade e ese agochamento historiográfico. Temos certas singularidades que outras culturas que nos rodean non teñen e que deberiamos poder aproveitar para o noso proxecto colectivo como pobo. Penso, por exemplo, no pensamento revolucionario de Rosalía de Castro… Temos certas bases sociais, certos vestixios, que nos falan dunha complexidade social maior en canto aos papeis de xénero da que pode parecer, como explica Mercedes Peón sobre a danza e a música, con substratos de xénero diferentes aos máis prevalentes. Que pasou na Asemblea de Lugo? Pois evidentemente que alí había moitas mulleres, aínda que non coñezamos o seu nome. E por ese substrato que xa existía o Partido Galeguista defende despois o voto feminino. Mais despois, evidentemente, a política é tamén un espazo onde homes que se definen como revolucionarios son maltratadores, ou dan leccións ás mulleres sobre feminismo, ou lles din que o marxismo é máis importante… Outra das cuestións que tratan é o racismo e o pensamento colonial: a crenza na superioridade de "Occidente". É que ignorar iso é inaceptábel. Temos que debater sobre racismo e legado colonial. Se falamos de persoas racializadas, na Galiza temos que empezar polo colectivo xitano, no que parece que non reparamos cando pensamos no pobo ou na nación que queremos. Somos unha sociedade maioritariamente branca que ten que pensar nas persoas racializadas e na súa posición de poder respecto a elas. Porque o feito de que non haxa escritoras racializadas en galego non é mera demografía, responde a impedimentos que pomos desde as estruturas brancas de pensamento e acción. Entre as súas traducións últimas está A Nosa Negra, de Harriet E. Wilson (Hugin e Munin), unha novela do XIX que fala do racismo que sofre a protagonista nun estado non escravista do Norte americano. Como foi ese traballo? Emocionante. Considero moi importante que no sistema literario galego haxa traducións de obras como esta, precisamente para crear o espazo no que as outras poidan falar. Sempre é complicado traducir un texto doutro tempo, e máis cando supón un grao de implicación emocional coma o que contén este. A protagonista é unha muller negra que sofre todo tipo de maltrato por parte de mulleres brancas. É un texto de interese histórico, ademais do literario. Canto ao Ciclo dos Elementos, publicado por Xerais, hai xa cinco novelas e faltan dúas. A última publicada, As estacións do lobo, fala a través do personaxe de Clara dun tema moi presente en todo o ciclo: a construción de redes de afectos alternativas á familia patriarcal. Si, en todo o ciclo está presente a construción dun universo relacional e afectivo alternativo ás estruturas nas que se atopa a raíz da opresión. Nese aspecto, a personaxe de Gaia -personaxe principal de En vías de extinción- é a argamasa e a faísca, porque ela viña xa ademais dunha estrutura familiar non convencional, dese "non-mundo" do que fala Peón en certa medida. Ela pon o xermolo que vai creando unha fraga, ao servir de apoio a persoas que, coma Clara ou coma Aurora, precisaban saír de relacións de parella e familiares moi opresivas. Entre todas van creando unha rede de apoios nos que teñen outros papeis, con vínculos de coidado e afecto. Nesta novela fálase, tamén, de persoas que ocupan posicións ex-céntricas, situadas fóra do centro, por distintos motivos. É que o centro é moito máis aburrido e ademais levamos moitos séculos xa escoitando as historias de homes brancos e heterosexuais. Non é o que me interesa nin como lectora nin como escritora. Interésame o que non foi narrado. Un dos motivos desa excentricidade é a reflexión sobre a non monogamia como proposta ética, desde os coidados. Clara comenta tamén sobre como iso choca coa realidade: homes que ven aí unha oportunidade para a barra libre emocional. É que reformular os afectos é un traballo moi complexo. Non basta con dicir que queres ter relacións non monógamas. O libro fala precisamente dese proceso de reformulación dos afectos. O problema é atopar a túa manda, xente que estea coma ti na construción dun espazo vital transformador. Ademais, Clara representa tamén un espazo pouco explorado, que é a bisexualidade, sobre a que pesan prexuízos que veñen tanto do lado heterosexual como do lado LGBTI. Cada novela do ciclo desenvolve unha personaxe distinta. Clara coñecera a Gaia por casualidade… O xermolo do ciclo, que aparece en tres das novelas, contado desde perspectivas distintas, é de feito o momento en que se coñecen nun curso de adestramento canino Clara, Gaia e Aurora. Gaia é intérprete, lesbiana, montañesa e rabuda. Aurora é unha xornalista de deportes que se criara en Vilalba e fora vivir a Barcelona e Clara é unha adestradora de cans de Lugo. Todo está tecido arredor da relación entre elas e con outras dúas personaxes: Saínza, xornalista de guerra e amiga da infancia de Aurora, e MK, que é música e parella de Gaia. Saínza é a protagonista de Desde o conflito, novela gañadora dos Xerais. Unha muller independente pero en certo xeito presa polos moldes patriarcais. Si que está presente nesta novela o conflito entre o privado e o público. Unha muller que leva unha vida moi arriscada á que desestabilizan certos conflitos que ten no espazo do privado. Mais en realidade, en canto ás súas relacións persoais, a ruptura máis importante que ten non é que vive coas súas parellas, senón coa súa amiga Aurora. Esta novela pretendía falar, sobre todo, sobre o aspecto político de contar, sobre a mediación entendida como algo moi diferente á visión da branca salvadora. A música dos seres vivos é a novela de MK, unha muller criada en Támil Nadu que emigra coa súa familia a Escocia… En MK reformúlase a posición da racializada nunha sociedade branca que, pola vía neste caso da música, consegue atopar un certo equilibrio de forzas. Mais na visibilidade pública, na tensión de identidades (pois cómpre pensar que ela é támil-escocesa, non "india"-"británica"), hai unha complexidade que a novela explora e que atopa a súa mellor compaña en Gaia. Aurora é o centro de As cousas que non queremos oír, na que se fala, entre outras cuestións, do corpo e da enfermidade. A diferenza do resto de protagonistas, que atopan vías diversas de afrontar o descentramento (a rebeldía, a arte, contar o mundo, os cans...), Aurora escolle tentar borrar a súa orixe (galega fronte a barcelonesa), da que se avergoña. Na novela reflexiónase sobre iso que Brigitte Vasallo denomina a identidade charnega, nun proceso que conflúe ademais despois coa enfermidade, un cancro de mama. A novela acompaña un proceso complexo de resituarse no mundo, coa axuda das demais protagonistas.


Summary: O documento, aprobado de forma unánime polos e polas participantes nos encontros, sinala que legalizar esta práctica sería "como regularizar a mercantilización do corpo da muller", alerta dos intereses privados que fomentan a xestación subrogada e dos prexuízos para as mulleres pobres.

Dende o pasado 5 de maio En Marea vén realizando debates en numerosas cidades e vilas galegas (as sete urbes, ademais de Vilagarcía, O Carballiño, Boiro e Vilalba) ao redor da proposta de legalización da práctica dos ventres de alugueiro, a xeito de espazos de información e deliberación sobre esta cuestión e co obxectivo de conformar unha posición común ante o tema. O pasado sábado a formación celebrou en Compostela (onde tivera lugar o primeiro encontro desta xeira) o debate central, que serviu para chegar a unha serie de conclusións. As persoas participantes nos debates redactaron de forma unánime un documento final, que rexeita por completo a práctica dos ventres de alugueiro, sinalando que legalizar este proceso sería "como regularizar a mercantilización do corpo da muller". O grupo de Igualdade de En Marea, que coordinou estes debates por todo o país, explica que na oposición de En Marea á legalización dos ventres de alugueiro está a vontade "de defender os dereitos das mulleres e opoñerse a calquera práctica que os poida vulnerar". "Se abrimos un mercado sobre este proceso estaremos favorecendo que as mulleres pobres entren nel, alugando os seus corpos a persoas con máis recursos" En Marea destaca que "regularizar este proceso é regularizar a desigualdade" e alerta de que "se abrimos un mercado sobre este proceso estaremos favorecendo que as mulleres pobres entren nel, alugando os seus corpos a persoas con máis recursos". "Asistimos a unha nova volta de porca na mercantilización dos corpos das mulleres, de novo, baixo os parámetros da súa función reprodutiva. Non é ningunha novidade, o mercado atopa novos nichos onde sacar rendementos económicos acotío, leva moito tempo, dando pasos progresivos no intento de mercantilizar todos os espazos das nosas vidas, e tamén os nosos corpos, converténdoos en obxectos de compra-venda", din. A formación considera que "a invocación da liberdade individual, nun contexto como este, non deixa de ser unha falacia" pois "un suposto dereito mercantilizado, ao que se lle pon prezo, convértese nun privilexio, non é un dereito". E afirma que no debate que se está tentando impulsar sobre este tema "cómpre discernir os intereses agochados", pois "son moitas as axencias intermediarias privadas que poderían beneficiarse de levarse a cabo unha regulación". En moitos casos "está transcendendo un relato incompleto e nesgado", di, sinalando que "fronte as imaxes idílicas que se trasladan dende a maioría dos medios de comunicación, onde se pon o foco nas futuras familias felices, debemos visibilizar os intereses económicos que están detrás e a situación das mulleres". "A invocación da liberdade individual, nun contexto como este, non deixa de ser unha falacia" Ademais, reclama a utilización do concepto de ventres de alugueiro e non de xestación subrogada pois este último termo, empregado de forma interesada, agocha a "mercantilización" da reprodución e "o emprego do corpo da muller como se fose un obxecto máis do mercado". "O proceso de xestación non pode ser comparado cunha técnica de reprodución asistida, estamos ante un proceso complexo, que trae consigo modificacións físicas e psicolóxicas, ao igual que todas as xestacións", conclúe. Resolución definitiva do proceso de debate (.pdf)


Summary: O acordo asinouse este venres pola mañá en Compostela. O obxectivo é traballar conxuntamente para potenciar a inmersión como o mecanismo para favorecer a normalización lingüística do galego e o euskera

Neste 17 de maio, Día das Letras Galegas, a Escola de Ensino Galego Semente formaliza unha alianza de colaboración con Ikastola Elkartea, a rede de escolas vascas de inmersión lingüística. O obxectivo do acordo é "desenvolver estratexias comúns para concienciar a sociedade da necesidade do modelo de inmersión lingüística" para a normalización do uso do galego e o euskera. O obxectivo é "desenvolver estratexias comúns para concienciar a sociedade da necesidade do modelo de inmersión lingüística" para a normalización do uso do galego e o euskeraAsí mesmo, búscase "promover, consolidar e reivindicar os proxectos educativos populares, autoxestionados, sen ánimo de lucro e alternativos do ensino tradicional". E, igualmente "analizar e impulsar a coordinación de políticas fronte aos proxectos lexislativos do Estado Español que limitan a creación dun sistema educativo propio" en Galicia e o País Vasco. No marco desta colaboración fomentarase o intercambio e o apoio mutuo entre os dous proxecto educativos, realizar actividades conxuntas de aprendizaxe.O acordo asinouse esta mañá en Compostela, nun encontro entre Koldo Tellitu, presidente de Ikastola Elkatea, e as familias, activistas e nenos e nenas de Semente. O encontro precedeu á manifestación convocada por Queremos Galego. Xa pola tarde, o adro Museo do Pobo Galego acolle a presentación da alianza.A Escola de Ensino Galego destaca que xa dende a súa orixe "diversos sociolingüistas, pedagogas, artistas ou activistas do movemento social vasco" teñen participado "fortalecendo a Semente coa súa enerxía transformadora". Ademais, Porrotx, a xente de Irrien Lagunak, Asisko Urmeneta, Jon Sarasua, Txerra Rodríguez ou Eider Palmou, entre outras activistas, teñem viaxado a Galicia para participar na construción da escola.Semente conta con tres centros en Compostela e tamén en Vigo, Ferrolterra e Lugo. Traballa para abrir tamén en Ames, A Coruña, Ourense e PontevedraSemente conta nestes momentos con tres centros en Compostela - dous centros de 2 a 6 anos e un centro de ensino primario- e, igualmente, creáronse Sementes en Vigo, Ferrolterra e Lugo. Neste momento grupos de activistas están a organizarse e traballar para abrir centros en Ames, A Coruña, Ourense e Pontevedra.No texto da alianza asinada este venres Semente e Ikastola Elkartea destacan o obxectivo de "conformar, xunto a outros proxectos, as bases necesarias para a creación dunha escola nacional nos nosos respectivos pobos e promover o ensino galego e euskaldun alén do ámbito das nosas escolas".


Summary: As estimacións do Foro Económico de Galiza apontaban unha caída de entre 5,6 e 7,4%.

Na xornada na que se coñecía que o PIB español caeu por mor da pandemia en 5,2% no primeiro trimestre, o seu peor resultado da serie histórica, Núñez Feixoo non deixaba moito espazo para a esperanza no que respecta a Galiza. Así, o presidente da Xunta asegurou que a caída do Produto Interior Bruto (PIB) da Galiza "probabelmente" estará en "dous díxitos" e cualificou o dato económico como o peor nas "últimas décadas". Referiuse á "primeira análise" feita polo Foro Económico de Galiza, no que auguraban unha caída da economía galega de entre o 5,6% e o 7,4% do PIB polo impacto do estado de alarma a raíz do coronavirus, segundo a duración do confinamento. Neste sentido, considerou que a caída dependerá "do número de semanas" e da "reactivación económica e social". "Neste momento paréceme que o PIB galego está probablemente na peor situación que vivimos nas últimas décadas. Moito peor que a recesión que sufrimos no ano 2008, aínda que se ocultou até o 2009", manifestou.


Summary: Até hai unha semana ambos os dous competían pola designación como candidato do Partido Demócrata ás eleccións presidenciais estadounidentes.

O senador Bernie Sanders expresou nesta segunda feira, 13 de abril, o seu apoio ao que fora até hai unha semana o seu rival ao posto de candidato do Partido Demócrata ás eleccións do vindeiro 3 de novembro á Presidencia dos Estados Unidos, Joe Biden. "Necesitámoste na Casa Branca. Farei todo o que poida para que iso pase, Joe", dixo Sanders durante unha emisión en directo da campaña do vicepresidente de Barack Obama (2009-2017), na que participaron ambos os dous desde as súas respectivas casas en Vermont e Delaware. Unity. pic.twitter.com/cZxaRCY8jr— Joe Biden (@JoeBiden) April 13, 2020 O apoio de Sanders a Biden chega despois de que hai unha semana o primeiro se retirase das primarias demócratas. Unha decisión tomada tras encadear varias derrotas consecutivas. Biden gañou as primarias en Florida, Illinois e Arizona, con 61,9%, 59,1% e 42,8% dos apoios, respectivamente, fronte a 22,8%, 36,1% e 30%, para o senador de Vermont. Nos días previos a anunciar a súa retirada, a presión por parte do establishment do Partido Demócrata fora en aumento, incrementada polo avance da pandemia, que alterou por completo o desenvolvemento do proceso de primarias.


O blog Un claro no bosque salienta que a revista científica Food and Chemical Toxicology proba que o millo transxénico provoca "efectos tóxicos alarmantes" Un estudo sobre millo xeneticamente modificado publicado na revista científica Food and Chemical Toxicology, o primeiro en investigar os efectos a longo prazo dos transxénicos na saúde, apunta efectos tóxicos alarmantes. O millo transxénico empregado no estudo para a alimentación de ratas de laboratorio foi o NK603 da multinacional Monsanto, tolerante ao herbicida Roundup producido pola mesma empresa. Como lembra a plataforma portuguesa Transgénicos Fora "foi considerado seguro e autorizado para a alimentação humana pela Comissão Europeia já em 3 de Março de 2005 e tem circulado na Europa desde então". Os investigadores comprobaron que os animais alimentados con millo transxénico morreron de forma prematura e sufriron tumores e danos en múltiples órganos vitais. España é o estado europeo con maior superficie de cultivo comercial de millo transxénico "Por primeira vez no mundo, avaliouse un transxénico e un pesticida polo seu impacto na saúde dunha forma máis ampla que a realizada até agora polos Gobernos e a industria. Os resultados son alarmantes", sinalou Gilles-Eric Séralini, director do estudo realizado pola Universidade de Caen, en declaracións recollidas nunha noticia publicada no xornal El Pais. A Plataforma Transgénicos Fora, unha de cuxas portavoces é a profesora Margarida Silva, da Escola Superior de Biotecnoloxía da Universidade Católica Portuguesa, "considera que, à luz destes resultados e ao contrário do que a própria Monsanto afirma, os alimentos transgénicos em circulação não podem mais ser considerados seguros", polo que se deberían suspender todos os transxénicos usados na alimentación humana e animal e prohibir o cultivo de millo transxénico. En Galicia non parece que se cultive millo transxénico de forma comercial. Porén, si ten habido cultivos experimentais España é o estado europeo con maior superficie de cultivo comercial de millo transxénico (da variedade MON810, de Monsanto), e tamén o que acolle maior número de cultivos experimentais ao aire libre, sendo o NK603 unha das variedades utilizadas. Aínda que non se coñece a localización das parcelas, en Galicia non parece que se cultive millo transxénico de forma comercial. Porén, si ten habido cultivos experimentais, se ben no último ano para o que hai información (2011) non se solicitou ningún cultivo experimental na nosa terra, segundo a información divulgada por Amigos da Terra. En 2010 si houbo unha parcela experimental en Mesía (A Coruña), na que se prevía empregar, entre outras, a variedade NK603, e onde se deron irregularidades denunciadas no seu día pola Plataforma Galega Antitransxénicos. ... Le o resto do post no blog Un claro no bosque


Summary: Trece colectivos galegos participaron na delegación, atendendo unha iniciativa da eurodeputada Lidia Senra.

Proxectos eólicos, negocio eléctrico, minas, contaminación de augas e pulo de especies invasoras son algúns dos proxectos en marcha en Galiza que representan ameazas ambientais e de saúde, existindo unha "conivencia política" con eles. É a mensaxe a denuncia que levaron a Bruxelas representantes dos 13 colectivos que responderon á iniciativa da eurodeputada Lídia Senra, membro do Grupo Confederal da Esquerda Unitaria Europea/Esquerda Verde Nórdica. Logo dun espazo de debate e análise coa eurodeputada Lídia Senra, as representantes das organizacións desprazadas a Bruxelas mantiveron un encontro con José Manuel Servert, membro do equipo xurídico da Unidade de Aplicación do Dereito Mediambiental da Dirección Xeral de Medio Ambiente da Comisión Europea. Alí expuxeron o impacto dos diferentes proxectos. Na delegación estaban representantes da Rede de Plataformas Medioambientais Salvemos a Comarca de Ordes. Leandro del Río, membro desa plataforma, describiu a situación dun territorio "onde se produce a meirande concentración de industrias altamente contaminantes de Galiza". A central térmica de Meirama, a mina de lignito das Encrobas, a subestación eléctrica de Mesón do Vento, minería de superficie vinculada ao seixo, áridos e arcillas, Sogama, o vertedoiro da Areosa ou a ameaza dun futuro megaparque eólico teñen convertido a comarca, dixo, nun "territorio de sacrificio, un territorio enfermo que debe ser curado". Fronte a esta situación de contaminación múltiple, "fomentada pola propia Administración", Del Río pediu aos representantes da CE que se leve adiante "unha investigación que aclare se o emprego de fondos públicos europeos aplicado a estes proxectos na Galiza foi correcta".


Summary: Relacionado co procés polos aparatos de seguridade do estado, Jaume Roures, un magnate da comunicación próximo á CUP, acaba de recrutrar un dos magos da ficción televisiva, David Simon, para producir unha serie sobre a participación das brigadas internacionais na guerra civil española.

A noticia da alianza entre Jaume Roures e David Simon deuna en primicía esta segunda feira Variety. Non é en absoluto a primeira experiencia de Roures -cofundador de Mediapro- como produtor, no seu haber está desde o Comandante de Oliver Stone (sobre o líder da Revolución cubana Fidel Castro) até varios filmes de Woody Allen. Simon está considerado como un dos máis talentosos escritores da industria. No seu currículo figura unha serie de culto, The Wire, para boa parte da crítica unha cimeira aínda no superada. De acordo con Variety, Roures e Simon procuran fundos para financiar a serie -cuxo título orixinal sería A Dry Run- quer nos EUA quer en Europa. Os guións estarían xa nun estado avanzado de produción. Levan a asinatura de George Pelecanos e Dennis Lehane, quen traballaron con Simon en The Wire. Son 6 episodios dunha hora de duración e neles relátanse as experiencias de brigadistas norteamericanos integrantes dos batallóns Abraham Lincoln e George Washington, desde o momento en que chegan a territorio español en 1937 -co seu baptismo de sangue na batalla do val do Jarama- até a súa marcha en 1939. Para Simon, o combate das brigadas internacionais "contra o fascismo e contra o mal uso do capitalismo como baluarte do totalitarismo" representa "a narrativa política máis potente do século 20 e aínda tamén do noso tempo". "Cando a República española foi ameazada, o capitalismo escolleu a tiranía. Unha escolla que os mellores homes non puideron aderir, así que viñeron a España a loitar. Hoxe confrontamos tamén esa mesma opción do capitalismo", proclama. Por súa parte, Roures afirma: "A Dry Run é realmente un dos grandes proxectos dos próximos meses. Non só pola historia, senón polo que significa para nós traballar con David Simon, un dos mellores guionistas dos últimos anos".


Summary: De ser admitido a trámite, ficaría suspendido automaticamente o pleno de investidura de Puigdemont.

O Goberno español non ten o aval do Consello de Estado (órgao presidido polo galego Romay Beccaría, mentor de Feijóo), mais si o apoio de PSOE e Ciudadanos. Nesa situación Rajoy resolveu tirar para adiante e asumir o risco de ou ben ter un novo revés no Tribunal Constitucional (o que debilitaría extraordinariamente a posición do líder do PP) ou ben, no mellor dos casos para a Moncloa, dividir a máis alta instancia xudicial (ninguén agarda que vaia haber un pronunciamento unánime favorábel ao recurso). O respaldo de PSOE e Ciudadanos (neste caso Albert Rivera advertiu, porén, que "se se equivoca [Rajoy], terá que dar explicacións) confirma a existencia dun bloco unionista monárquico a despregar a estratexia represiva como única resposta ás demandas de Catalunya. Os argumentos xurídicos esgrimidos polo Goberno español á hora de recorrer a designación de Puigdemont para a investidura non son tidos en consideración en ambientes xurídicos minimamente independentes. En declaracións a La Vanguardia, o catedrático de Direito Constitucional da Universitat de Barcelona, Xavier Arbós, afirma: "Torrent [presidente do Parlament] está a propor alguén que non ten limitados os seus direitos políticos. Non se pode alegar que carece de direitos de deambulación. A restrición aínda non se ten producido por unha orde de busca e captura". Só un xuíz, afirma, podería estabelecer esa limitación. En todo caso, Torrent confirmou esta sexta feira que o pleno de investidura de Puigdemont se realizará a vindeira terza feira ás 15 horas. "O plano A, B e C é Puigdemont", afirma Junts per Catalunya, mentres que José Antich, director de ElNacional.Cat, meio próximo ao soberanismo, asina un artigo intitulado "Sessió d'investidura de Puigdemont o eleccions"


Summary: Que é a ciencia? Todo o que é "científico" é certo? Estas preguntas teñen respostas e conflúen nun único método: o método científico. Iria Veiga e Javier Balea explícannolo na nova entrega de Concienciadas.

Que é a ciencia? Todo o que é "científico" é certo? Estas preguntas teñen respostas e conflúen nun único método: o método científicoQue é a ciencia? O que está nos libros? O que din unhas persoas con bata branca? En termos lingüísticos, a ciencia é o "conxunto dos sistemas de coñecemento con obxecto e métodos de estudo determinados e baseados en leis obxectivas que se poden verificar".Pero, como se fai a ciencia? Todo o que é "científico" é certo? Daquela, como é posible que afirmacións que noutrora eran científicas agora xa non o sexan? Todas estas preguntas teñen respostas que conflúen nun único método. O método científico. É o que nos explican Iria Veiga e Javier Balea na segunda entrega de Concienciadas.En Concienciadas a audiencia de Praza.gal atopa pílulas audiovisuais con explicacións sobre conceptos científicos, achegas á explicación que a ciencia nos ofrece para múltiples elementos da nosa vida cotiá e testemuñas de persoas que traballan no mundo da investigación.Como xa avanzaran Iria Veiga e Javier Balea tras a estrea da primeira entrega da sección, Concienciadas aposta por incrementar o material audiovisual en galego sobre temas científicos. Ademais, ao ser un proxecto que se integra nun xornal xeneralista", subliñan, "pode axudar a comprender que os temas dos que imos falar forman parte da cultura, porque a ciencia tamén o é", conclúen.


Summary: A portavoz da formación nacionalistas en Madrid desvela as liñas de discurso que defenderá no Debate de Política Xeral que ten lugar esta semana, onde "volverase falar de Galiza grazas á presenza do BNG, xa que ningún outro grupo fai nunca referencia ningunha aos nosos problemas".

Olaia Fernández Davila (Vigo, 1954) exercerá de portavoz do BNG no Debate de Política Xeral que comeza esta terza-feira no Congreso, unha cita que a parlamentaria aproveitará para situar Galiza no escenario dentro dunha cita marcada pola inminencia de varios procesos electorais no Estado durante este ano.. -Cales serán as liñas mestras da súa intervención en nome do BNG durante o Debate? Non temos moito tempo, xa que só nos dan sete minutos para falar, pero como sempre intentaremos que estean presentes as problemáticas de Galiza e iso levaranos a expoñer a nulidade deste Goberno para o noso país, con orzamentos que non se cumpren ou promesas como as do tren de cercanías polas que seguimos agardando. Tamén criticaremos a oportunidade perdida de crear unha banca pública ou semi-pública a partir das desaparecidas caixas, vendidas a prezo de patacón. E por suposto faremos referencia aos sectores produtivos, denunciando os paripés cun sector lácteo que segue en crise ou a competencia desleal contra a pesca galega pola eliminación de aranceis. -É o último Debate da lexislatura, que ademais coincide cun ano plurielectoral. Seguramente Rajoy aproveitará para facer un mitin, cun balanzo en positivo. Pero a realidade é que a súa lexislatura foi a dunha demolición, o que deixa o seu Goberno é devastación, un escenario de postguerra, coa taxa de pobreza infantil máis alta de Europa xunto á de Rumanía, cunha desfeita nos servizos sociais e públicos, cun grande crecemento do desemprego, cunha dramática perda de diñeiro en dependencia ou un mercado laboral baseado na precariedade absoluta ao tempo que os ricos son agora máis ricos. Tamén sofremos un proceso de recentralización moi forte ou vemos a posición cerril do Goberno ante a reivindicación do dereito a decidir, en Catalunya pero tamén noutras nacións. E non me esquezo da corrupción, que alcanza de pleno o PP. O debate de política xeral comeza esta terza feira no Congreso -É reversíbel todo o que fixo este Goberno? Hai cambios, ou retrocesos, que parecen pensados para instalarse de forma perpetua aproveitándose da resignación. -Ese é un obxectivo que foma parte do método que utiliza o poder, creando unha situación de deterioro e empobrecemento que acabe sendo asumida por moita xente. Pero desde o BNG cremos que si é reversíbel, que non temos porque afacernos ao que está mal. -Sen o BNG, falaríase de Galiza no Debate? -É unha realidade que non. Os únicos que poñemos sobre a mesa os problemas de Galiza, malia o pouco tempo que temos, somos nós. Outras forzas que tamén contan con deputados e deputadas galegas non din nin unha palabra sobre a situación do noso país. E non porque os seus portavoces non fagan referencia a territorios concretos, que si que o fan, pero nunca son Galiza. "Outras forzas que tamén contan con deputados e deputadas galegas non din nin unha palabra sobre a situación do noso país" -Como reacciona Rajoy á intervención do BNG? Con desinterese? Enfadado? -Pois teño que recoñecer que atende e, se cadra pola súa condición de galego, até ten preparadas as respostas, aínda que non nos convenzan. Pero nese sentido non temos queixa como si chegamos a ter, por exemplo, con Zapatero, ao que Jorquera nalgunha ocasión tivo que pedirlle respecto á nosa intervención. -Estará moi marcado o Debate por forzas políticas que non teñen presenza no Congreso? -Non creo, aínda que a preocupación pode notarse nalgúns discursos. Pero é ben recordar que moitas das ideas que manexa, por exemplo, Podemos xa as levamos propoñendo desde hai anos varias forzas no Congreso, entre elas o BNG.


Summary: Os sectores máis críticos coa xestión do PP sofren os sacrificios nos orzamentos da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Un 30,6% menos en actividades culturais que chegan a un 65,5% en audiovisual compoñen unhas contas que poden afogar o tecido cultural.

"Non se pode gastar o que non hai" concluíu o conselleiro Xesús Vázquez despois de recurrir á eficiencia na xestión como argumento para explicar uns orzamentos que evidencia un modelo de cultura e educación que afonda nas críticas que caracterizaron á política desenvolvida polo Conselleiro xa na anterior lexislatura. Os sectores que máis protestaron pola xestión do PP ao fronte da cultura, atopan un novo castigo nestes orzamentos. As queixas pola paralización dos circuitos culturais e a Rede de Teatros tiveron como resposta unha maior merma xa que a partida destinada a actividades culturais descenderá nun 30,6%. Ás serias dificultades do sector audiovisual veranse agravadas cunha disminución dun 65,5 % dos cartos públicos que se lle viñan destinando. Os tres grupos da oposición aproveitaron para criticaren a situación na que quedan as compañías e pequenas empresas das industrias culturais e mesmo a eliminación da actividade cultural no rural, que chegaba aos pequenos concellos en virtude dos circuitos culturais. Que pasa con AGADIC? "As politicas culturais sofriron un recorte de máis do cincuenta por cento co PP" sinalou Cosme Pombo (BNG) quen acusou ao goberno de aplicar a ideoloxía de enterrar a identidade galega. "Agadic descende e está sen xerente nunha situación preocupante", comentou. "Todos os axentes culturais esmorecerán, mentres continúa a dedicar un 16% dos orzamentos á Cidade da Cultura en lugar de darlle osíxeno ao tecido cultural, elimina os Camiños da Cultura que garantía o acceso á cultura do rural galego" engadiu Ramón Vázquez Día (AGE). Para Vicente Docasar, do PSdeG-PSOE sofre "unhah dramática redución ao pasar de15 a 9 millóns de euros". Xesús Vázquez explicou o descenso orzamentario pola crise existente mais iso non quitou que a oposición lamentara a "discrecionalidade" do tratamento económico. "Son baixadas selectivas, afoga os sectores creativos pero a Fundación Camilo José Cela ten un tratamento excepcional" dixo Cosme Pombo a respecto do descenso de 6,3 millóns de euros en actividades mentras Ramón Vázquez denunciou o trato de favor da Fundación que ten como xerenta á filla do ex-conselleiro Dositeo Rodríguez. Tamén a Cidade da Cultura entrou, como cada ano, no debate orzamentario. O Conselleiro defendu unha redución dun 30% na xestión con respecto ao exercizo anterior debido, segundo dixo, ao aforro pola contratación de maiores volumes máis a oposición recriminou que nunha situación de crise, o 16% dos orzamentos vaian parar ao complexo do Gaiás, en boa medida, destinados a ter os centros abertos. "Un de cada seis euros de cultura van para o Gaiás" apuntou Vicente Docasar (PSdeG-PSOE).Non son orzamentos que "permitan triunfalismos" dixo no preámbulo o Conselleiro pero, de fronte, ía atopar cunha oposición que coincidiu en varias liñas argumentais. As industrias culturais e ás pequenas empresas creativas agoiran un futuro crítico, nunca a promoción da lingua foi tan mal tratada, e a afirmación de que a consellaría consolida un modelo de ensino selectivo que apoia o privado e empeora de forma singular as condicións laborais dos docentes. O Conselleiro recoñeceu que o "sacrificio" do persoal docente e funcionario da consellaría é o que está a "sanear" as contas do seu departamento e falou dun "axuste de 1125 prazas por ampliación de horarios, disminución de liberados sindicais..." que, para a oposición, non é senón a consolidación dun modelo que ten as súas repercusións nun descenso da calidade do ensino público mentras se promover o privado. Cosme Pombo criticou que, neste curso, disminúan 369 docentes fronte un ensino privado no que non se "experimetna unha rebaixa na mesma cantidade e porcentaxe que o sector público". Con 149 millóns menos dedicados ao ensino, sumados aos recortes anteriores supoñen, para Ramón Váquez a constatación de que o PP defende "un modelo urbano, marcado pola hexemonía dos centros privados". A desaparición de 322 aulas e 46 centros de ensino privado supoñen, ao seu ver, "o arrase do ensino público no rural". "Que libertade teñen de escoller uns pais da Fonsagrada?", espetoulle ao Conselleiro, ao respecto do argumento que tantas veces empregou o PP a respecto das decisións no ensino. A lingua, peor que con Fraga Coa metade do orzamento, en 1993, o goberno de Manuel Feraga dedicáballe unha cantidade á promoción da lingua que viña ser o triple do que a consellarái de Xesús Vázquez constata para o presente exercizo. De "lingüicidio" calificou Ramón Vázquez a redución de 2.130.000 euros en promoción da lingua, departamento que, segundo Vicente Docasar (PSdeG-PSOE) quedou relegada ao aparecer no organigrama de Educación e Cultura nunha vontade política que mesmo se aprecia na presentación pública na que, denunciou "aparece oculto o nome do organismo baixo o da consellería". Anunciou, sen embargo, a elaboración dun Plan da Cultura Galega no que se recollan as prioridades da xestión e un Plan director do Libro.


Summary: Un penalti e unha expulsión lastraron o equipo vigués, que se adiantaba no marcador na primeira parte. Sen fortuna, os celestes trataron de igualar o partido até o final.

Un penalti e a expulsión de Cabral cambiou o rumbo do partido que na mañá do domingo enfrontaba Athletic e Celta en San Mamés. Orellana adiantaba os vigueses nos primeiros minutos, cando se amosaban moi superiores ao seu rival. De feito, o Celta puido marcar no primeiro minuto tras unha xogada asinada por Aspas e Nolito. Apenas dous minutos após Orellana lanzaba moi perto da escuadra. O partido decantouse para os visitantes no minuto 13, cun gran pase de Marcelo Díaz cara a Orellana, que superaba a Iraizoz nun man a man. A superioridade do Celta foi a tónica da primeira parte até que no minuto 36 o árbitro pitou un rigoroso penalti sobre Aduriz e amosoulle cartón amarelo a Cabral. O dianteiro vasco selaba o empate. O colexiado catalán volveu ser protagonista no minuto 39, cando expulsou Cabral nunha xornada con Aduriz. De ser notabelmente superior, o Celta chegaba ao descanso co empate e con dez homes. No segundo tempo, o Athletic foi aproveitando aos poucos a súa superioridade numérica. Unha superioridade que aproveitou no minuto 27, cando Raúl García sentenciaba o partido co 2-1 no marcador. O Celta foise arriba en busca do empate. A punto estivo de conseguilo cun remate de Guidetti que foi parado polo meta local. Con este resultado, Celta e Athletic comparten 36 puntos, aínda que o gol average se decanta a favor dos vascos. Athletic Club: Iraizoz, De Marcos, Balenziaga, Etxeita (Iturraspe, min.60), Bóveda, San José, Beñat, Raúl García, Susaeta, Aduriz (Viguera, min.85) y Muniain (Willians, min.60) Celta: Sergio, Hugo Mallo, Cabral, Sergi.Gómez, Jonny, Marcelo Díaz (Planas, min.68), Wass (Guidetti, min.81), Tucu, Orellana, Nolito Y Iago Aspas (Radoja, min.55) Goles: 0-1, min.13: Orellana; 1-1, min.38: Aduriz, de penalti; 2-1, min.73) Árbitro: Estrada Fernández, do comité catalán. Expulsou Cabral (min.39) e amoestou Marcelo Díaz e Raúl García.