Summary: Áhora de facer un disco, moitos músicos buscan deseñar unha proposta única cun son propio que dote de identidade as cancións que o compoñen.

Porén, o máis habitual para a maior parte da música é que se adscriba a un xénero xa existente, no caso do primeiro disco de The Manueles, o surf rock. The Manueles / The Manueles / Sweet Grove Records / 2020 / Oito pezas / 6 euros The Manueles é un proxecto que naceu da man do guitarrista de jazz Virxilio da Silva, xunto ao baixista Juansi Santomé e o batería Chus Pazos, co que aseguran procurar repasar o legado que deixou a inspiración do fundador do surf rock Manuel Freitas, na costa Californiana dos últimos 50 anos. Freitas, emigrante de Beluso en California, tería creado o grupo xerme do estilo, The Black Rinchas, sen chegar a gravar nunca un disco. A pesar do seu nulo legado discográfico, consideran que a súa lenda inspirou grupos posteriores como The Shadows, The Ventures, Dick Dale e mesmo o pioneiro da guitarra eléctrica, Link Wray. No seu primeiro disco, de título homónimo, podemos escoitar a guitarra de Virxilio da Silva cun son moi diferente ao que estamos afeitos, cun ton máis sucio e cuberto en reverberación, acompañada por unha produción de corte lo-fi ao longo de oito cancións cun son perfecto para os días de verán. A música deste álbum non busca ser orixinal, se non dar continuidade ao legado de Manuel Freitas, e faino con melodías pegadizas e ritmos bailábeis. "Surf Sumerio", a canción que abre o disco, podería soar perfectamente nunha película de Quentin Tarantino, mentres que outras pistas como "Chamábanlle Miguel A. Granero" parecen saídas dun spaghetti western italiano dos anos 60 grazas ao seu ritmo que mesmo evoca o trote dos cabalos. Noutras cancións do álbum, como "Ramira my Dear", The Manueles apostan nun son máis tranquilo e pausado, mentres que aínda se permiten subir as revolucións unha marcha máis en cortes como "Pearl Ghalpón", cargado con riffs de guitarras máis enérxicos. The Manueles non buscan reinventar nada, todo o que se escoita neste debut encaixa no que xa estamos afeitos a oír nun disco de surf rock. Porén, non por iso é menos desfrutábel. Trátase en boa medida de música feita por un grupo de amigos que o pasan ben tocando xuntos e, cando isto acontece, o resultado acostuma a ser música divertido para o oínte. Ademais, este debut de The Manueles consegue algo moi importante nunha proposta coma esta, manter un son senlleiro en todo momento. Ao homenaxear toda esta música característica das décadas dos anos 60 e 70, a banda galega non realizou unha copia de plástico deste estilo, senón un traballo de surf rock completamente xenuíno.


Summary: Policiais são principais suspeitos do assassinato da vereadora Marielle Franco ao confirmar-se que as balas utilizadas pertenciam aos agentes de segurança.

O resultado das investigações sobre o assassinato da vereadora de Rio de Janeiro, Marielle Franco, e do seu motorista, Anderson Pedro Gomes, na noite da passada quarta feira 14 de março, aponta para uma execução planejada e indica que são balas de 9mm compradas pela Polícia Federal em Brasília em 2006, disparadas por um atirador profissional com uma arma comum da Polícia Militar (PM). Estes dados dão mais força às hipóteses de que se trata de um assassinato político perpetrado por agentes de segurança. A execução da ativista de 38 anos causou comoção dentro e fora do país. Nascida e criada no complexo de favelas da Maré, considerada uma das regiões mais violentas da cidade fluminense, Marielle Franco foi assassinada a tiros junto ao seu motorista, Anderson Pedro Gomes, de 39 anos, no bairro do Estácio, região central do Rio de Janeiro, poucos dias depois de ela ter condenado publicamente a brutalidade militar nessa mesma cidade. Neste contexto, as hipóteses apontam diretamente a um assassinato político. E é que quinze dias antes do crime, o 28 de fevereiro Franco foi nomeada relatora da comissão que acompanhou a Polícia Militar no Rio de Janeiro para vigiar a atuação das tropas encarregadas da intervenção militar. Dias depois, 10 de março, Franco denunciava nas redes sociais a violência policial em Acari, bairro situado na parte norte do Rio de Janeiro, com as seguintes palavras: "O que está acontecendo agora em Acari é um absurdo! E acontece desde sempre! O 41º batalhão da PM é conhecido como Batalhão da morte. CHEGA de esculachar a população! CHEGA de matarem nossos jovens!". O que está acontecendo agora em Acari é um absurdo! E acontece desde sempre! O 41° batalhão da PM é conhecido como Batalhão da morte. CHEGA de esculachar a população! CHEGA de matarem nossos jovens! pic.twitter.com/SrSycFE5Sl— Marielle Franco (@mariellefranco) 10 de março de 2018 Após três dias, 13 de março, Marielle escreveu uma nova denúncia nas redes sociais: "Mais um homicídio de um jovem que pode estar entrando para a conta da PM. Matheus Melo estava saindo da igreja. Quantos mais vão precisar morrer para que essa guerra acabe?". No dia seguinte, 14 de março, Marielle e seu motorista, Anderson, são executados a tiros no seu carro no centro da cidade. A sua voz era a voz do povo. Uma figura pública que incomodava. Marielle Franco foi uma política revolucionária que se tornou a voz das pessoas desfavorecidas da favela (quase um quarto da população do Rio de Janeiro). Era conhecida e reconhecida por seu trabalho social, por realizar atividades ligadas às causas negras e da mulher, e por ser crítica da intervenção federal no Rio de Janeiro e denunciar abusos da autoridade por parte de policiais contra pessoas moradoras de comunidades carentes. Nascida e criada na comunidade da Maré, na zona norte do Rio de Janeiro, formou-se em Ciências Sociais com bolsa ao 100%. Socióloga, feminista, militante dos direitos humanos e política afiliada ao Partido Socialismo e Liberdade (PSOL), Franco foi eleita vereadora do Rio de Janeiro na eleição municipal de 2016 com mais de 45000 votos, sendo a quinta pessoa mais votada. Especialista em violência policial, Marielle estava em seu primeiro mandato no cargo. Os protestos pela execução da vereadora continuam ocupando as ruas em todo Brasil ao abrigo do lema #MARIELLEPRESENTE. Milhares de pessoas despediram-se de Marielle Franco e Anderson Gomes em manifestações marcadas pela solidariedade, a indignação e a dor para pedir justiça, para denunciar a brutalidade do poder policial, para exigir o fim da intervençao militar no Rio de Janeiro e para acabar com o racismo e o machismo nas instituções. Neste contexto, coletivos e grupos sem fins lucrativos como Redes na Maré (com base na favela onde Franco cresceu), descreveram o assassinato da vereadora como "uma perda irreparável". Entre outras muitas pessoas que mostraram sua solidariedade, a deputada federal do Partido Comunista do B-RJ e vice-líder da minoria na Câmara, Jandira Feghali, numa concentração pública perante a Assembleia Legislativa do Estado do Rio de Janeiro (ALERJ) ocorrida o 15 de março, declarava: "Marielle morreu porque ela sintetizava as três grandes opressões deste país: a opressão de classe, a opressão de gênero e a opressão de raça. Quem matou Marielle? Este crime foi político. E crime político não se responde individualmente, crime político se responde coletivamente. Não podemos esquecer. É luta permanente. É Marielle presente o tempo inteiro. Nós não queremos mais terrorismo!" . Vïdeo disponíbel aquí. A morte de Marielle não é um caso ilhado. A execução de Marielle Franco agrega uma morte mais que situa o Brasil num país perigoso para ativistas de esquerda e que coloca o foco sobre a sua delicada situação após golpe de 2016. Inestabilidade política e violência extrema que não para de crescer desde o fim dos Jogos Olímpicos (2016) e desde o Impeachment que colocou automaticamente como presidente a Michel Temer e que levou ao Brasil a um preocupante retroceso democrático marcado pelos recortes e por uma austeridade realmente assustadora. Dados mostram uma realidade cruenta desde a chegada de Michel Temer ao poder. Segundo informação tirada de um levantamento feito pelo Congresso em Foco [com base em dados públicos, disponível aqui], desde 2016 no Brasil foram assassinados 36 vereadores e vereadoras. A estes dados soma-se outro comunicado publicado pelo coletivo Advogadas e Advogados pela Democracia (AAD) a 15 de março de 2018, intitulado "Considerações sobre os últimos acontecimentos no cenário nacional", em que se denunciam diferentes ataques graves ao Estado Democrático de Direito no Brasil e em que também se recolhe uma listagem com mais de vinte nomes e sobrenomes de pessoas que foram sistematicamente assassinadas desde 2013 até a atualidade. Todas elas pessoas que faziam parte do ativismo político, sendo líderes comunitários, sindicalistas etc. Já Amnistia Internacional denuncia no Informe 2017/2018 o incremento da brutalidade policial no Brasil, bem como o aumento dos homicidios e assassinatos que afetam principalmente pessoas negras. Neste mesmo senso, o estudo feito pelo Atlas de Violência 2017 e lançado pelo IPEA mostra como de cada 100 pessoas assassinadas no Brasil, 71 são negras. Com a finalidade de as palavras da vereadora não serem silenciadas, diferentes coletivos estão disponibilizando diversos estudos, palestras ou atos realizados por Marielle Franco. É o caso da Editora Zouk, que partilhou publicamente um dos últimos textos escritos por Franco, intitulado "A emergência da vida para superar o anestesiamento social frente à retirada de direitos: o momento pós-golpe pelo olhar de uma feminista, negra e favelada", difundido aqui, publicado recentemente no livro Tem saída?, o qual reúne um conjunto de reflexões críticas feitas por mulheres sobre a situação do Brasil hoje. Articulam-se assim as primeiras palavras de Marielle Franco para este Tem saída?: "O impeachment sofrido recentemente pela primeira presidente mulher brasileira foi uma ação autoritária, ainda que tenha se utilizado de todo arcabouço legal como justificativa. De um lado a presidenta, mulher, vista por parcela significativa da população como de esquerda. De outro lado um homem, branco, visto por parcela expressiva como de direita e socialmente orgânico às classes dominantes. A conjuntura brasileira, determinada pelo cenário do golpe, marca-se, para além da correlação de forças políticas, favorável às classes dominantes e seus segmentos mais conservadores. Principalmente por alterações sociais significativas na esfera do poder do Estado e no imaginário. Trata-se de um período histórico no qual se ampliam várias desigualdades, principalmente as determinadas pelas retiradas de direitos e as que são produto da ampliação da discriminação e da criminalização de jovens pobres e das mulheres, sobretudo as negras e pobres. Este é um momento que asfixia o processo de democratização, aberto no fim da ditadura militar, e abre um novo cenário de crise, colocando desafios profundos para as esquerdas." Nota: na fotografia inserida no meio do texto aparece Marielle Franco num acto público decorrido o mesmo dia em que foi assassinada.


Summary: A profesora e poeta Lucía Durán Paredes fíxose co Premio de Poesía Filomena Dato grazas ao poemario Cartografía dos nomes. O xurado puxo en valor "a voz xenuina e a honestidade nun orixinal no que destaca a limpeza e a emoción".

A profesora e poeta Lucía Durán Paredes fíxose co II Premio de Poesía Filomena Dato grazas ao seu poemario Cartografía dos nomes. O xurado, composto pola alcaldesa de Bergondo, Alejandra Pérez, como presidenta, e as poetas Míriam Ferradáns, Carlos Negro e Antía Otero, valorou do texto "a súa voz xenuina e a honestidade nun orixinal no que destaca a limpeza e a emoción. A sinxeleza é nel un valor crucial. Quéreselle dar voz a personaxes que moitas veces non a teñen". A entrega do galardón terá lugar neste mesmo mes de outubro nunha data por confirmar e contará coa presenza da autora galardoada. O premio ten unha dotación económica de 2.000 euros e o orixinal será publicado na colección Filomena Dato da man de Apiario, a encargada de coordinar este concurso de poesía, que asume todo o proceso: deseño, imprenta, distribución e promoción. Lucía Durán Paredes (Moaña) exerce como profesora de bacherelato no IES Johan Carballeira no Concello pontevedrés de Bueu, na comarca do Morrazo. O pasado ano fíxose co premio de poesía Xamón, Pan e Viño da Fundación Otero Pedrayo co poema "Conxurándonos". Premio de Poesía Filomena Dato Ave do paraíso, de Lorena Conde Martínez, foi a obra gañadora da primeira edición do Premio de Poesía Filomena Dato. Con este galardón, o Concello de Bergondo contribúe a aumentar a nómina de certames que impulsan a creación poética en galego, así como a rescatar do esquecemento a figura dunha muller fundamental e pouco coñecida dentro do movemento literario do Rexurdimento: Filomena Dato Muruais (1865-1926).


Summary: O narcotraficante Marcial Dorado Baúlde vai desfrutar do seu primeiro permiso fóra de prisión -4 días- após permanecer 8 anos na cadea. O xuíz de Vixilancia Penitenciaria tomou a decisión de conceder o permiso contra o criterio da Fiscalía Antidroga da Audiencia Nacional.

Vixilancia Penitenciaria tiña que decidir entre dúas opinións distintas. A da Xunta de Tratamento do centro penitenciario de Villabona (Asturias), onde cumpre condena Dorado, favorábel á concesión do permiso. E a da Fiscalía Antidroga, contraria por considerar que existe alarma social e risco dun hipotético quebrantamento da condena. Finalmente, o xuíz de Vixilancia Penitenciaria acabou optando por lle dar dar a razón ao centro penitenciario e por conceder o primeiro permiso a Dorado para saír da cadea en oito anos. O narcotraficante cumpre unha condena de 10 anos por narcotráfico e outra de seis por branqueamento de diñeiro. Dorado é célebre quer polas súas actividades delictivas quer pola súa antiga amizade co presidente da Xunta, co que partillou viaxes de lecer nos anos 90 do pasado século. O permiso outorgado a Dorado por Vixilancia Penitenciaria é o primeiro chanzo dun proceso que o levará a acceder ao terceiro grao penitenciario como "preparación para a vida en liberdade", segundo reza o auto do xuíz. O xuíz entende que o narco "reúne todos os requisitos necesarios para obter o permiso de saída, é máis, cumpriu con exceso unha cuarta parte da condena (desde 4 de xullo de 2011) e a metade superouna a 20 de febreiro de 2016". Canto á hipótese de quebrantamento da condena -segundo as táboas que manexan as autoridades penitenciarias o risco situaríase en 50 por cento-, o xuíz non a considera a eventualidade máis probábel, sendo que "o interno goza de apoio familiar e expectativas de futuro e que cando estivo en liberdade provisoria non se produciu ningunha incidencia nen intento de evasión pese ás causas pendentes".


Define o Gran Xerais a palabra xerfa como a "superficie escumosa que se estende no mar inmediato á costa, producida polo bater das ondas contra as rochas". Estamos agora aboiando nas xerfas, tralo subidón da Marea que se manifestou o pasado 20D contra as mafias da corrupción e a esquilma sen taxa. A coalición EN MAREA obtivo uns excelentes resultados que ninguén (asisado) se atreveu a negar, e mesmo hai indicios razoables de que poderán mellorarse nas próximas eleccións ao Parlamentiño. Unha das encomendas será precisamente darlle neste ano a esa institución o valor representativo e a utilidade política que agora mesmo ten só nun sentido formal. Pero tanto os alentadores apoios sociais recibidos por EN MAREA como as expectativas que se abren, están provocando xa múltiples reaccións e posicionamentos. O PP, ben seguro, ha poñer a súa quincalla clientelar a toda máquina pra evitar a perda da maioría absoluta e a súa expulsión do goberno da Xunta. O PSOE en Galicia semella máis ca nada un corpo aterido e sen rumbo, camiño de confirmarse como terceira forza e mesmo chegar a caer por debaixo do 20%. Podemos Galicia comezou a dar síntomas de certa tensión interna entre dous polos cuxas diferenzas se mantiñan en estado latente. Por unha banda (minoritaria), a dos que pensan que Podemos debe actuar en Galicia exactamente igual ca en Guadalajara, recean da esquerda nacionalista e discuten a conveniencia de continuar coaligados dentro de EN MAREA. E pola outra (maioritaria), a dos que entenden que o camiño da confluencia é o correcto, non contravén os postulados esenciais de Podemos e garante as mellores condicións pra acometer a misión principal, ou sexa, vencer a Feixóo, Rueda e Baltar de forma rotunda. No BNG comezan a cristalizar poscións e a facerse visibles as discrepancias. O colectivo Abrente, Aymerich, Vence e os camilistas, inclínanse agora a prol dos cambios sociopolíticos que calquera que tivese a cabeza fóra da tobeira podía ter percibido hai meses ou mesmo anos. Reclaman, non foi sen tempo, un auténtico aggiornamento do BNG e avogan pola confluencia coas Mareas. A UPG, coa súa dirección case intacta dende 1976, amósase disposta pra entrar na marxinalidade. E faino sobre dúas conviccións politicamente estériles. Primeira: que as eleccións e polo tanto a representacións nas institucións carecen de importancia, pois a visión resésiga da sociedade galega que a UPG defende non precisa de respaldo maioritario (nin, xa postos, de ningún respaldo significativo). Segunda: que a confluencia coas forzas federalistas supón traizoar o ideario do nacionalismo. E pra iso non dubidan en cuestionar a Castelao e Bóveda por ter levado o Partido Galeguista en 1933 á unidade da esquerda na Fronte Popular contra o fascismo. Mentres tanto, dende as Mareas vanse dando pasos pra o artellamento dunha Marea Galega que teña cabeza, corpo e extremidades. Tentouse xa antes das municipais, pero non callou, ou quizais non houbo vontade pra que callase. Medio se volveu tentar sen folgos de cara ás eleccións xerais. Esa indeterminación ou incapacidade deu lugar e sentido transitorio ás convocatorias do chamado Encontro por unha Marea Galega, que tampouco logrou os seus obxectivos e foi superado polos acontecementos. A Marea Atlántica tomou agora a iniciativa e convocou o pasado 16 de xaneiro na Estrada a gran parte das Mareas de toda Galicia. Alí puidemos participar unha vez máis nas novas dinámicas de comunicación política que a xente da Atlántica domina con soltura. Todo o mundo tivo ocasión de intervir e as propostas das persoas asistentes foron recollidas metodicamente ao cabo da xornada. As Mareas representadas na xuntanza da Estrada queren: Que a esquerda rupturista (sen distinción) se una por abaixo pra vencer a dereita en Galicia. Que se aproveite con intelixencia o camiño andado. Que os partidos dean un paso atrás pra facilitar a creación da Marea Galega. Que o proceso arranque sobre a base das Mareas municipalistas. Que o poder das asembleas e a democracia horizontal sexan incuestionables. Que a Marea se organice e coordine a nivel de Galicia, con continuidade e transparencia. Que se elabore un programa de cambio rupturista implicando a cidadanía. Que a nova política se feminice mediante a participación e a igualdade real. Que se convoquen primarias abertas de cara ás autonómicas. Que a Marea se espalle e consolide en todas as comarcas do país a partir das asembleas xa activas na vilas e cidades. E que todo se faga sen dar moitos arrodeos, pois a conta atrás xa comezou. Queren, queremos todo iso, e temos o apoio explícito de máis de 400.000 persoas. Volvelo deixar esmorecer pra logo criticar os acordos entre as cúpulas dos partidos sería un acto fallido imperdoable. As oportunidades históricas non se presentan acotío. E a dereita traballa sen descanso, coma sempre, pra facernos máis pobres e infelices.


Summary: O Goberno español non ten previsto, polo de agora, aumentar o número de militares despregados coa OTAN no leste de Europa.

Os líderes da OTAN decidiron esta sexta feira despregar as Forzas de Resposta Rápida para aumentar a defensa dos aliados en plena invasión rusa de Ucraína, segundo avanza Europa Press. Tras a reunión virtual de líderes aliados, o secretario xeral da OTAN, Jens Stoltenberg, anunciou a despregadura por terra, mar e aire destas forzas para responder a "calquera continxencia". Rusia confirma que os seus soldados entraron en Kiev As Forzas de Resposta Rápida compóñense de até 40.000 efectivos con capacidade para despregárense en calquera escenario nun prazo de cinco días e durante un máximo de 30. Hai xusto un mes, Estados Unidos anunciou que puña en alerta 8.500 tropas para apoiar unha posíbel activación das forzas de actuación rápida da OTAN ante unha agresión de Rusia. EDITORIAL | Non á guerra Dentro desta estrutura inclúese as brigadas internacionais das Forza Conxunta de Moi Alta Dispoñibilidade, uns batallóns de milleiros de efectivos que apoiados por forzas aéreas, navais e de operacións especiais poden despregarse de urxencia para facer fronte a crises militares. Pola súa parte, o Goberno español non ten previsto aumentar o número de militares despregados coa OTAN no leste de Europa como si están a facer outros países da Alianza. A ministra de Defensa, Margarita Robles, expresou a "rotunda condena" do Estado español ao ataque ruso e advertiu que "nin a Unión Europea nin a OTAN van seguir consentindo agresións e vulneracións do dereito internacional".


Summary: Coa bolsa de investigación do Consello Europeo de Investigación, coa que vai desenvolver o seu proxecto Mapas, até 2025, na Universidade de Vigo. Un estudo para o que tamén conta coa axuda do programa Oportunius da Xunta. Sara retorna á Galiza desde Berlín, onde pasou os últimos cinco anos no Museum für Naturkunde.

Avante Pouca Cóntenos en que consiste a bolsa Starting Grant. Forma parte do Horizon 2020, que é un programa da Unión Europea que fomenta o I+D e trátanse das bolsas máis grandes que podes pedir a nivel persoal. Como investigadora, se tes unha idea e queres levar a cabo unha investigación a longo prazo, necesitas moito diñeiro. Para entrar neste programa tes que redactar un proxecto no que expliques por que é importante o que queres facer, xustificando que a idea está ben e explicando como o vas facer, é dicir, teñen que ver que o que propós ten sentido e está ben facelo. O proxecto pasa unhas avaliacións moi estritas, así que, que che concedan a bolsa significa que consideran que a túa idea está ben. Para unha investigadora é unha das mellores bolsas ás que podes optar porque che dá liberdade, podes facer con ese diñeiro o que queiras: contratar persoal, saír ao campo... Avante Media Que trata co proxecto Mapas e cal é a metodoloxía que debe seguir? O proxecto é moi teórico, queremos saber se o que agora mesmo está estabelecido en Bioloxía e Xeoloxía, o modo no que consideramos que funciona a vida, é tal. O que temos agora, lévanos a crer que os cambios climáticos, a longo prazo, o que fan é separar poboacións de especies e asumimos que ese cambio favorece a extinción e a especiación, e iso é o que queremos probar: se é certo que os cambios climáticos favorecen a aparición e desaparición de especies. E se eses procesos están acoutados no espazo ou non, se os sitios onde hai un maior estrés climático é onde aparecen e desaparecen máis especies. Faremos moitos modelos teóricos de como entendemos que funciona a vida, modelos dinámicos nos que xogaremos con premisas do tipo "a ver que pasa se..." e empregaremos o supercomputador do Cesga (Centro de Supercomputación da Galiza). As biólogas traballamos con moito detalle, imos ao campo e estudamos unha especie vendo as características diferenciadoras dun individuo. Tamén faremos simulacións climáticas para os últimos 540 millóns de anos. E por riba disto deseñaremos modelos vencellados a especies e á súa posíbel evolución nunhas determinadas circunstancias. É como xogar, imos xogar para ver se as teorías que temos nos permiten facer mapas con sentido nun marco tan amplo... E logo testaremos co rexistro fósil, é dicir, se o modelo prevé que se dea un gran número de individuos dunha especie nun determinado lugar, iremos ao rexistro fósil para poder verificar se foi ou non foi así. Avante Toda Póñanos un exemplo práctico do que se pode conseguir co Mapas. Unha cousa é a diversidade agora mesmo, a nivel xenético, a escala moi pequena, e outra é ver como funciona a vida a nivel xeral. Con Mapas podemos entender as regras da Bioloxía e sacar conclusións moito máis xerais dela, por exemplo, se atoparamos vida noutro planeta, poderíamos chegar a dicir como debería ser. O proxecto vai contar coa colaboración dun par de ilustradores. Como é iso? Pois si, son dúas persoas: Cirenia Arias e Douglas Henderson. Ela xa traballa coa divulgación científica, por exemplo, no recente Congreso de Muller e Ciencia debuxaba as mesas redondas para recrear o que estaba a pasar, é moderna e axudaranos a conectar co público máis novo. Douglas Henderson é veterano, traballa con reconstrucións de especies do pasado, é un artista moi bo co que queremos facer cadros novos que ilustren como era o clima no pasado. E organizar unha mostra que se levará a cabo, en principio, en Vigo.


Summary: Cúmprese o trixésimo aniversario dun poeta que logrou entrar no canon lírico galego desde as marxes.

Foi o poeta que desde as súas orixes labregas e mariñeiras soubo construír torres no ar; o que logrou confundir a emigración e a aventura percorrendo as selvas da Amazonía, as terras de Popaián e Tuluá, o val de Cali; o que regresou na busca dunha primavera en Noia –"é primavera en Noia e ando lonxe"; o que fuxiu finalmente a un Harar que, se cadra, ten por mellor nome Taramancos. Antón Avilés engadiulle o lugar de nacemento ao seu nome como un trobador medieval, como un taberneiro de calquera porto atlántico, e de aí naceu o poeta. Antón Avilés de Taramancos, de cuxo pasamento se compren agora trinta anos, medrou á sombra xigantesca dunha avoa, Pepa de Pastora, que o marcou como labrego. E á sombra, non menos titánica, dunha ausencia, a dun pai mariñeiro do que chegaban cartas con carimbo de dársenas remotas. Na Coruña, onde foi estudar náutica, atopou outro pai en Urbano Lugrís, "era unha universidade andante", que o iniciou en autores, en ideas e na bohemia xenerosa que o pintor practicaba. Alí coñece tamén a Xohan Casal e Reimundo Patiño, cos que se xuramenta na defensa da patria e do idioma. É un tempo de faladoiros na casa de Uxío Carré Alvarellos, de encontros con Manuel María, con Novoneyra, cos pintores Abelenda e González Pascual e con tantos outros. Tamén de control franquista, de censura férrea e dalgunha detención da que se saía grazas á axuda do xefe de policía, o señor Manzano, que escribía novelas do oeste baixo pseudónimo e que admiraba os literatos e artistas. Avilés de Taramancos foi talvez un outsider, mais un outsider que soubo manter o compromiso desde a individualidade emancipada e soberana En 1961, con vinte e cinco anos, comeza a aventura colombiana, a loita pola supervivencia. Levaba nove dólares no peto e gastou cinco o primeiro día. Atopou un traballo de corrector de probas de imprenta e despois percorreu as selvas do Amazonas con Miguel de la Quadra Salcedo, coñeceu a Pataraíña -o galego que era xefe dunha tribo-, viaxou por Perú, Venezuela e Panamá, tivo unha churrería e traballou nunha embaixada... Improvisaba, como dicía el. Se cadra, estaba no certo García Bodaño cando dicía que a obra de Avilés non era máis que un "revelador diario sentimental" da súa vida. En 1980 regresa á Galiza, ou non: "Non hai regreso avoa / nunca / regresa o mesmo home / ao mesmo sitio", deixou escrito. Pero, como apuntou Ana Romaní, cos Poemas da ausencia, escritos en Bogotá, xa iniciara o regreso. Nace a Tasca Típica en Noia, onde alenta tertulias e recitais e onde conta historias coma un Simbad de volta ás illas. E continúa a aventura, agora en forma de loita cívica: funda a Sociedade Cultural Catavento, preside a Asociación de Escritores en Lingua Galega, ocupa o posto de concelleiro de Cultura, polo BNG, en Noia... e escribe en cascada: publica O tempo no espello, Cantos caucanos, As torres no ar. Avilés de Taramancos foi talvez un outsider, mais un outsider que soubo manter o compromiso desde a individualidade emancipada e soberana. Compromiso coa sociedade e compromiso coa escrita. A súa obra convértese nunha referencia central da poesía galega do seu tempo. Natureza, amor e patria confúndense nuns versos chamados a ser un manual humanista, un compendio de sabedoría altruísta e sensitiva. E sempre, desde un coñecemento penetrante da vida, desde unha singularidade que só se pode comprender atendendo á singularidade da súa traxectoria vital, tan parecida á de tantos galegos e galegas e, ao mesmo tempo, tan orixinal e irrepetíbel.


Summary: O pianista e compositor de jazz Abe Rábade vén de plasmar nun CD-DVD a súa colaboración coa Real Filharmonía de Galicia. Sae hoxe á venda.

Abe Rábade Trío estreaba en abril a obra composta por el mesmo para a Real Filharmonía de Galicia que, dirixida por Paul Daniel, se interpretou no Auditorio de Galicia e no de Ourense. O traballo recolle a gravación en directo na cidade das Burgas e vén de ser publicado hoxe mesmo por Karonte. 'Tránsitos', que así se titula, divídese en catro movementos que xiran en torno a catro composicións orixinais de Rábade, tres gravadas xa en discos do trío e unha inédita. Abe Rábade, que xa está a preparar outro disco con repertorio novo, é unha das referencias do jazz europeo. Licenciado no Berklee College of Music de Boston, desde 2009 é profesor na Escola Superior de Música do Porto, ademais de director artístico do Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra xunto a Paco Charlín. Dirixe un trío de jazz acústico que se completa con Pablo Martín (contrabaixo) e Bruno Pedroso (batería). Ten publicado como líder once discos, ademais de moitos outros moitos en colaboración con outros artistas, como Nordestinas, con Guadi Galego e Ugia Pedreira. A colaboración coa Real Filharmonía de Galicia explícase desde o cambio sufrido na orquestra desde que asumiu a dirección o británico Paul Daniel, que está a facer esforzos por buscar novos públicos a pesar de estarmos a falar dunha sinfónica especialista en repertorio clásico. Actuacións na rúa, Julián Hernández como solista ou esta experiencia con Abe Rábade son algúns dos exemplos.


Summary: Adif, aínda controlado polos populares, licitou instalacións técnicas con prazos de execución que se adentran en 2020. Feijóo insinúa que o PSOE debera mesmo adiantar os prazos GALERÍA | Unha ducia de obras pendentes do AVE galego

GALERÍA | Unha ducia de obras pendentes do AVE galego Adif, aínda controlado polos populares, licitou instalacións técnicas con prazos de execución que se adentran en 2020 O AVE entre Galicia e a Meseta non estará rematado ata ben entrada a próxima década. "En 2023 ou 2024", segundo admitiu hai un ano o presidente Feijóo, que será cando se poida rematar o treito duns 17 quilómetros entre Taboadela, ao leste da cidade de Ourense, e a propia urbe, no que aínda non se moveu unha pedra. Á espera dese novo trazado vaise adaptar a vía actual existente nese treito para que poidan circular por ela os trens de alta velocidade, para o que á súa vez hai que rematar o resto da liña desde o límite coa provincia de Zamora. Despois de que a comezos de 2017 o Goberno central adiase un ano os anteriores prazos, o compromiso mantido ata o de agora por Fomento, avalado pola Xunta, era que a finais de 2019 puidesen circular xa os trens en probas, deixando no aire a data do seu uso comercial. Este domingo Feijóo insinuou que o PSOE debera incluso adiantar eses prazos, pero os últimos concursos de obras convocados polo PP antes de deixar o Goberno fan aínda máis difícil que os trens en probas poidan circular xa en 2019. Situación xeral das obras do AVE entre Zamora e Ourense [Praza Pública] Este domingo Feijóo insinuou que o PSOE debera incluso adiantar os prazos: "sempre criticou esta data porque entende que se pode facer antes" "Se non se pode adiantar os prazos, pido polo menos que se cumpra a palabra dada: que a finais do ano 2019 estean entrando en probas os trens de alta velocidade", dixo este domingo Feijóo, nove días despois da moción de censura que afastou o PP do Goberno central e co novo executivo aínda sen nomear os novos cargos de Adif, a empresa pública encargada da construción do AVE. Feijóo engadiu que o PSOE "sempre criticou esta data porque entende que se pode facer antes" e que espera que o novo ministro lle concrete "se se poden adiantar os prazos que Partido Socialista criticou por ser moi longos". Malia que é habitual que as empresas ofrezan rebaixas de prazo, iso xa non está nas mans de Adif, que polo tanto admitía de xeito implícito, aínda baixo dirección do PP, que os traballos poderían non estar rematados ata 2020 Porén, os últimos concursos convocados por Adif aínda cos populares á súa fronte dificultan que se poida cumprir esa data, xa que propoñen prazos de execución que levarían o remate físico das vías ata comezos de 2020. O pasado sábado Adif publicou no Diario Oficial da Unión Europea a licitación ou apertura do concurso público para o subministro e transporte de desvíos ferroviarios para as vías do AVE entre Sanabria e Ourense por un prezo máximo de 14 millóns de euros. O anuncio indica que Adif non comezará a valorar as ofertas que reciba ata o 26 de xullo, e despois aínda terá que adxudicar e formalizar o contrato, momento a partir do cal comezaría a contar o prazo de execución do contrato, que a empresa pública fixa nun máximo de 16 meses, o que levaría o seu remate a comezos de 2020. Malia que é habitual que as empresas que concorran ofrezan rebaixas dese prazo, iso xa non está nas mans de Adif, que polo tanto admitía de xeito implícito, aínda baixo dirección do PP, que eses traballos poderían non estar rematados ata 2020. O mesmo ocorre con outros contratos que aínda nin foron licitados. O pasado 8 de maio, por exemplo, Adif publicou tamén no mesmo Diario Oficial da UE a súa previsión de que proximamente abriría o concurso doutro contrato para instalacións de seguridade nos túneles da nova liña. Avanzaba daquela que prevía un prazo de duración dos traballos de 15 meses, pero un mes despois o concurso aínda non foi aberto. E, como no caso anterior, despois Adif aínda terá que recibir ofertas, valoralas, adxudicar o contrato e formalizalo antes de que a empresa adxudicataria empece a traballar.


Summary: O Concello lugués rematará, trinta e dous anos despois dos primeiros cambios, a eliminación dos vestixios da ditadura do seu rueiro, no que permanecen militares golpistas ou dirixentes de Falange, entre outros. Audio no interior.

En 1980, con José Novo Freire (UCD) sentado no sillón da Alcaldía, en Lugo deixou de ser posible pasear pola rúa Pilar Primo de Rivera ou pola Ronda de los Caídos. O seu lugar ocupárono a rúa Otero Pedrayo e a Ronda da Muralla. Xunto a estas dúas vías tamén cambiaron de nome as dedicadas a Luis Ortiz Muñoz ou José Viador, alto cargo do franquismo e dirixente de Falange, respectivamente. Tiveron que pasar vinte anos ata que en xuño de 2000, xa con Xosé López Orozco como rexedor á fronte dunha coalición de PSdeG e BNG, para que se producise a segunda xeira de cambios, coas mudanzas da Ronda de Carrero Blanco, da Praza do Exército Español, e de rúas como Xeneral Franco, Soto Freire ou Dezaoito de Xullo. Pero aínda quedaban oito máis, que están próximas a desaparecer. O tenente de alcalde lugués, Antón Bao, anunciou no transcurso do pleno municipal deste luns a súa intención de activar o proceso encamiñado a cumprir o punto do pacto de goberno no que socialistas e nacionalistas se comprometen "ao cumprimento da Lei da Memoria Histórica", un "acto de xustiza histórica" que traerá consigo a eliminación das lembranzas no rueiro da cidade da Muralla a militares golpistas e membros de Falange nos anos da Guerra Civil e da posterior ditadura franquista. A primeira retirada de nomes franquistas das rúas de Lugo remóntase a 1980 e a segunda decidiuse no ano 2000 Así as cousas, a Comisión de Rueiro do Concello lugués reunirase para "abordar" as novas denominacións das rúas que actualmente están dedicadas ao General Tella -militar sublevado contra a República e gobernador militar de Lugo-, a Carlos Azcárraga -falanxista e militar-, a José Cedrón del Valle -xefe provincial de Falange en Lugo- ou ao Teniente Coronel Teijeiro, golpista que destacou na represión na Coruña e na guerra en Asturias. Tamén se eliminarán as homenaxes a Ramón Ferreiro, un camisa vieja de Falange que ocupou altos cargos na ditadura, aos irmáns Pedrosa -tres lugueses especialmente activos na sublevación de 1936- e a Julio Ruiz de Alda, cofundador de Falange. Por último, será renomeada a praza do Comandante Manso, principal mando militar golpista en Lugo a quen se lle outorgou un nome no rueiro xa en 1936, no lugar que daquela se lles dedicaba aos Mártires de Carral. Esta decisión do Concello de Lugo chega poucos meses despois de que a Deputación luguesa, tamén dirixida por PSdeG e BNG, lle dese luz verde definitiva á retirada da presidencia de honra da institución que Francisco Franco ostentou durante case setenta anos. Do mesmo xeito, o ente provincial eliminou os recoñecementos oficiais dedicados á Sección Femenina da Falange, ao Frente de Juventudes e a Pilar Primo de Rivera. Aquela decisión requiriu unha modificación do Regulamento de Honras e Distincións da Deputación, xa que esta norma consideraba imprescindible a unanimidade do pleno para retirar estas honras e o PP non apoiou a medida, senón que se abstivo na correspondente votación.


Summary: Joaquín Balboa, natural de Estevesiños, foi un dos galegos que pasaron polo campo de concentración austríaco, onde morreron 102 compatriotas. Será declarado fillo predilecto de Monterrei no marco dunhas xornadas sobre exilio e deportación.

Monterrei vai lembrar e homenaxear este mes de agosto a Joaquín Balboa, o preso número 3833 no campo nazi de Mauthausen (Austria), onde estivo entre 1943 e 1945. O seu compromiso político e os propios avatares da vida levaron a este perruqueiro de profesión a dar nun dos complexos de exterminio postos en marcha polo nazismo, logrando sobrevivir e chegar a Barcelona, onde viveu durante décadas antes de retornar á súa aldea natal, onde finou en 1994. Monterrei quer renderlle homenaxe e vaino facer mediante unhas xornadas e un acto institucional, que decorrerán a comezos de agosto. A homenaxe institucional terá lugar en Estevisiños o 6 de agosto. Alí procederase a declarar Joaquín Balboa fillo predilecto de Monterrei e a inaugurar un monumento conmemorativo. Haberá intervencións (entre elas, de representantes de Amical, a principal asociación española de represaliados polos nazis), lectura de poemas e actuacións musicais. Xornadas Con anterioridade terán lugar unhas xornadas sobre exilio e deportación. Haberá proxeccións de documentais e palestras sobre os galegos nos campos de exterminio e das mulleres recluídas nos campos de concentración. No marco destas actividades terán lugar tamén exposicións e outras actividades. Uns 300 galegos pasaron por Mauthausen, onde os prisioneiros traballaban de sol a sol e en condicións infrahumanas na canteira. Segundo datos da asociación Amical, 102 galegos morreron neste campo.


Summary: "Membros do noso colectivo son sancionados de xeito sistemático desde a primeira identificación, o que nos sitúa na triste realidade da represión da Lei Mordaza" denuncia o movemento social polo dereito á vivenda.

As represalias contra @s activistas polo dereito a teito continúan. Na última semana chegáronlle sancións administrativas de 450 €, con opción de abrir a vía penal, a varias persoas que participaron da concentración do 19 de Decembro de Elviña Non se Vende, na Coruña, da que tamén participou Stop Desafiuzamentos. "As multas ás persoas manifestantes tras cada convocatoria estanse convertendo nunha desagradable tradición da Subdelegación de Goberno que, como observamos con tristeza, non é exclusiva da nosa cidade. En todo caso, negámonos a que se acepte como normal a represión da protesta. As forzas policiais que se mobilizan para calquera acto convocado polo noso colectivo chegarían a resultar paródicas de non haber de fondo a triste realidade da represión e a Lei Mordaza", indican desde o colectivo contra os despexos. "Negámonos a que se acepte como normal a represión da protesta" "Temos constatado que a partir da primeira identificación os membros do colectivo son multados sistematicamente, comprobando que a primeira sanción nunca é a última. O caso de persecución, xa de por si grave, é aínda máis dura no caso de catro persoas que acumulan 6.310 euros en sancións (dun total de 14.872 euros). Queremos subliñar que, levando a cabo as mesmas accións que o resto dos manifestantes, eles centran a atención das autoridades e son sancionados aínda que só participaran pacificamente nunha protesta", indican desde Stop Desafiuzamentos A Coruña. "O que se está a buscar é a criminalización da acción política de certas persoas ou colectivos e entendemos que as institucións están mais preocupadas en manter unha orde submisa que en satisfacer as necesidades básicas ou respectar os dereitos fundamentais da cidadanía", explica o colectivo que participou en importantes mobilizacións como a de Elviña ou a paralización do despexo de Aurelia Rei no centro da cidade.


Summary: @s 37 empregado@s de Amencer Reciclado levan dende o mes de outubro sen cobrar e o vindeiro 10 de xuño "ingresarán a primeira prestación por desemprego"

Traballador@s de Amencer Reciclado co apoio da CIG realizaron estes días unha protesta no interior da xefatura territorial da Consellería de Sanidade en Ourense para rexeitar o despedimento de todo o cadro de persoal e denunciar que a Xunta lle vai ceder ao grupo empresarial Aspanas -propietario de Amencer Reciclado- o antigo hospital psiquiátrico de Toén de forma gratuíta malia que a empresa continúa sen abonar os salarios pendentes. A empresa atópase en fase de concurso e a xuíza do Mercantil ditou un auto decretando a extinción dos contratos, decisión que foi recorrida ante o TSXG polo comité, que tamén presentará as probas oportunas para intentar que o concurso sexa declara culpábel. "Son 400.000 metros cadrados en monte comunal cedido no seu día para uso hospitalario e que agora vai ser entregado a unha entidade con ánimo de lucro que fai negocio con persoas con discapacidade" A CIG lembra que os 37 empregad@s levan dende o mes de outubro sen cobrar e o vindeiro 10 de xuño "ingresarán a primeira prestación por desemprego". A Xunta vai cederlle ao grupo Aspanas (ao que pertence Amencer Reciclado) por 50 anos e de forma gratuíta o antigo hospital psiquiátrico de Toén, en Ourense. "Trátase dunha infraestrutura de 400.000 metros cadrados que se atopa en monte comunal cedido no seu día para uso hospitalario e que agora vai ser entregado a unha entidade con ánimo de lucro que aínda enriba fai negocio con persoas con discapacidade", censuran.


Summary: Marcos Maceira, como representante da Mesa Pola Normalización Lingüística, presentou esta mañá en Santiago de Compostela a nova aplicación para móbil e tableta da Liña do Galego, coa que os usuarios poderán facer valoracións positivas e negativas das institucións e empresas que empreguen o galego nos seus produtos e no seu funcionamento diario. Vídeo no interior.

A Liña do galego xa ten aplicación propia. A Liña do Galego -até o de agora un telefone e un correo electrónico- é un servizo gratuíto ofrecido pola Mesa dende o ano 2007, no que se atenden as queixas de persoas galegofalantes que ven como os seus dereitos a viver en galego son conculcados por parte de institucións e empresas. A orixe da Liña do Galego radica na necesidade de garantir o uso da nosa lingua. Marcos Maceira afondou no asunto: "Neste país o normal debería ser a utilización da lingua galega e a realidade é todo o contrario", ao tempo que afirmou que "a xente reivindica moito máis os nosos dereitos lingüísticos e con aplicacións como esta contribuímos a espallar a defensa do galego." O usuario pode subir as súas propias queixas e parabéns e tamén consultar o seu historial A partir de agora, os consumidores galegos tamén poderán dar os parabéns aos que si empreguen o galego como lingua vehicular no labor empresarial. Coa app A Liña do Galego, introdúcese a novidade de poder recoñecer as boas prácticas daqueles que contribúen a que as galegas e galegos poidan cumprir o seu dereito de vivir falando a lingua propia do país. A aplicación -desenrolada por Imaxin Software- componse dun menú de inicio onde se poden observar todas as críticas, tanto boas como más, que se atopan subidas polos usuarios. O usuario pode pendurar as súas propias queixas e parabéns e tamén consultar o seu historial. "Este ano, aínda sen o aplicativo funcionando, levamos tantas críticas recollidas como no 2015" A recollida de queixas e parabéns roldaba as 200 no ano 2015, das cales o 90% eran queixas, mais dende o pasado mes de xaneiro, a Liña do Galego experimentou un aumento de participación moi considerábel que se verá reforzado polo lanzamento da aplicación móbil. "Este ano, aínda sen o aplicativo funcionando, levamos tantas críticas recollidas como no 2015. Isto quere dicir que o nivel de consciencia a redor da lingua está aumentando", apuntou Maceira, quen ademais prevé que isto medre moito máis: "As previsión sen aplicativo era duplicar o número de trámites da Liña do Galego e pensamos que iso se vai multiplicar máis aínda con esta ferramenta." O acto foi presentado no espazo enocultural Vide, Vide! como exemplo dun negocio onde se emprega o galego como lingua vehicular. Ademáis, Luz Castro -da desenroladora, Imaxin Software- explicou as especificacións e o funcionamento da aplicación.


Summary: O ex director xeral da Mariña Mercante protexe os seus superiores e di que el "ditaba" as primeiras ordes. Xustifica o afastamento do buque nos primeiros días, pero desenténdese do rumbo errático posterior. "Era cousa dos salvadores, aínda que eu recomendei que se mantivese lonxe da costa", dixo, tras defender a actuación da Administración española: "Fíxose un bo traballo".

Entre confusión e contradicións varias, o ex director xeral da Mariña Mercante, José Luis López Sors, comezou este xoves a súa declaración no xuízo do Prestige asumindo as primeiras decisións tras o accidente do petroleiro. O único cargo público que será xulgado pola catástrofe asegurou que el "ditaba" as primeiras decisións, que non precisaban de "aprobacións posteriores" por parte dos seus superiores. "Non falaba habitualmente co ministro de Fomento", dixo, malia que na instrución si confirmara que falaba "normalmente" con el, segundo o letrado que lle preguntaba. En canto ao rumbo errático tomado polo petroleiro tras o segundo día da catástrofe, o ex cargo público chegou a asegurar que as autoridades españolas "non tiñan nada que ver", aínda que el si que recomendou mantelo afastado da costa. "Desde que chegan os rescatadores, retírase o control da administración; ninguén me pediu autorización nin tiñan por que pedirma", aclarou. Ademais, López Sors considerou que "a Administración marítima española fixo un bo traballo" e xustificou o bo facer no feito de que "o Exxon Valdez contaminou máis costa" ou en que "o Erika afectou máis as praias". "O que foi unha barbaridade é que un barco nesas condicións se metese na costa galega e que o capitán atrase o remolque aludindo atrancos económicos", asegurou. "O da onda xigante é unha desculpa fácil; o Prestige non navegaba nas mellores condicións", respondeu logo ao avogado da organización Arco Iris. López Sors pediu a tradución simultánea ao galego ao "non entender" o idioma do avogado de Nunca Máis O ferrolán López Sors respondeu ao duro interrogatorio do avogado de Nunca Máis, Pedro Trepat, e pediu tradución simultánea do galego ao castelán ao xustificar que "non entende" o idioma do letrado. Analizando as primeiras horas da catástrofe, o ex cargo público do Ministerio de Fomento, intentou explicar a primeira orde -gravada- na que aseguraba que "a consigna" era "que collan o barco, que poidan dar un cabo e que o separen da costa ata que afunda". O ex cargo de Fomento xustificou o afastamento do buque para evitar a contaminación, un embarracamento e tamén para agardar os remolcadores Ante as preguntas de por que se tomaba esa decisión nas primeiras horas do accidente, López Sors manifestou que a idea era "anticiparse a riscos maiores" e, ante a posibilidade seria de afundimento, "cría que o mellor era que o barco afundise o máis lonxe posible da costa". Aïnda así, o ex director xeral da Mariña Mercante asegurou tamén que se intentou "evitar un embarracamento" e unha "grave contaminación" e chegou a aclarar que o obxectivo era "afastar o buque" ata unha distancia aproximada de "30 millas", algo que en ningún momento manifestara na instrución do caso. "O barco estaba mellor fóra que dentro", dixo tamén López Sors, que engadiu outro argumento máis para xustificar a marcha do petroleiro mar adentro: "Estabamos esperando aos rescatadores e seguimos separándoo da costa ata que chegasen". En canto ao rumbo tomado polo petroleiro xa no segundo día da catástrofe, o 14, afastándose da costa, López Sors entrou en varias contradicións ao asegurar nun principio que quen tomou esta decisión foi "o capitán do primeiro remolcador, o Sertosa 32", malia que o avogado de Nunca Máis lle recordou que na instrución asegurara que fora el mesmo quen ordenara ese rumbo. "Ratificamos a decisión do remolcador", intentou aclarar despois, tras dicir tamén que o organismo rector acordado naquel tempo "non podía entrar neses temas". Preguntado polo rumbo errático posterior, o ex cargo de Fomento asegurou que non era responsabilidade das autoridades estatais, senón dos problemas cos remolcadores e os salvadores de Smit. "Non tivemos nada que ver, quixémolo evitar", dixo. O ex director xeral di que meter o petroleiro na ría de Corcubión nunca foi unha opción para as autoridades Así, e en canto aos continuos e radicais cambios de rumbo a partir do remolque, López Sors negou presións diplomáticas por parte de Francia para afastar o buque e atribuíu a dirección errática do petroleiro aos "salvadores e remolcadores" do buque. "Desde que chegan os rescatadores, retírase o control da administración; ninguén me pediu autorización nin tiñan por que pedirma", dixo o ex director xeral, que asegurou, aínda así, que el recomendou manter o barco afastado e que o obxectivo era que "estivese o máis lonxe posible para protexer as costas galegas" e que o límite de 120 millas acordado cos rescatadores era para asegurar un posible rescate. "Non tivemos nada que ver co rumbo errático", chegou a manifestar, tras explicar estas variacións na situación do buque "polos fortes ventos" e as dificultades no remolque. Ademais, López Sors asegurou que "nunca" foi unha das opcións trasladar o Prestige á ría de Corcubión, onde varios expertos aseguran hoxe en día que podería ser resgardado. "Nunca o consideramos e ningún mariño nolo recomendou", dixo o ex director xeral, que cre que se metese o barco na devandita ría "agora estaria no cárcere xunto ao señor Mangouras (capitán do buque)". O que si admitiu foi que levar o petroleiro ao porto da Coruña si que foi meditado. Respecto do vertido, López Sors asegurou que non tiñan "ferramentas para saber cara a onde iría a contaminación" e en canto ao número de toneladas de cru que xa había no mar, o ex cargo de Fomento xustifica "as fluctuacións constantes" das informacións trasladadas no día 14 e queu pasaron das 1.500 toneladas ás 20.000. A declaración de López Sors deixou moitas dúbidas sobre a xestión da catástrofe, sobre todo en referencia a un organismo rector que asumiu que era "máis político que técnico" e que non tomaba decisións, senón que as principais decisións correspondíanlle a el. Deste xeito, o ex cargo de Fomento intentou afastar de calquera responsabilidade aos seus superiores, aos que en ningún momento atribuíu decisión importante ningunha. O ex cargo de Fomento xustifica que non se convocase unha comisión técnica ata o día do afundimento do barco López Sors, en vista das actas achegadas por outro avogado de Nunca Máis nas que se indica que a primeira reunión técnica non se produciu até o día 19, asegurou que o órgano rector "era asesorado por técnicos". "Existen técnicos en todas as reunións deste organismo", dixo, tras xustificar que a devandita xuntanza do día 19 foi encargada polo ministro de Fomento, Francisco Álvarez-Cascos, para achegar máis información especializada. Para López Sors, está xustificado que só a Mariña Mercante se encargase da xestión da catástrofe entre o día 13 e o 19 e non unha comisión técnica como a que se convocou no momento no que se afundiu o Prestige. "O que decidirían estes técnicos era se se podía facer algo máis", argumentou o ex director xeral, que asegurou que se intentou salvar a proa do buque cando a outra metade da embarcación xa estaba afundida, malia que na acta se aseguraba que o obxectivo era sobre actuacións anteriores. "Admito a crítica", dixo López Sors, ante a pregunta do avogado de Nunca Máis de se a xuntanza técnica e a súa acta "pretendían tan só xustificar decisións anteriores". Ademais, negou que houbese diferenzas en canto á actuación anterior ao afundimento. HABERÁ AMPLIACIÓN


Summary: O 78% da poboación do país afirma que hoxe votaría á mesma opción política que o 12X. O 75% das 3.000 persoas consultadas polo Centro de Estudos Sociolóxicos aseguran que nunca apoiarían a VOX nas urnas.

Ana Pontón, portavoz nacional do BNG, é na actualidade a política galega mellor valorada. Confírmao o Centro de Estudos Sociolóxicos (CIS) após realizar unha enquisa a 3.000 veciñas e veciños de 268 concellos do país. Atendendo aos resultados da enquisa realizara entre o 8 e o 22 de setembro á poboación galega, Pontón adianta aos seus competidores en boa imaxe. A nacionalista consegue un 5,9 de nota media, seguida de Alberto Núñez Feixoo (PP) que, malia a súa posición de visibilidade na Xunta, quédase no 5,5 de nota. O secretario xeral do PsdeG, Gonzalo Caballero, suspende nas valoracións con un 4,3. Entre as preguntas tamén se incluíu á da intención de voto, que o 78% das persoas non cambiarían se as eleccións ao Executivo galego foran hoxe. No 11% dos documentos cubertos indícase que hoxe preferirían a abstención ou a papeleta branca. Só un 4% cambiarían de opción. De feito, o 60% da mostra advirte de que a campaña non afectou para nada ao que tiña pensado facer na súa cita coas urnas. Entre as que dubidaron a última hora entre dúas candidaturas, predominan as indecisas entre o PsdeG e o BNG (19%); seguidas das que se atopaban entre Galiza En Común e o Bloque (14,8%), e daquelas que estudaban se ir co PP ou co PSdeG (8%). Nos partidos que intentaban entrar no Parlamento, houbo un 4% de indecisión entre o Partido Popular e Ciudadanos e case o 2% das entrevistas dixeron que podían votar aos populares ou a VOX. Porén, no 75% dos cuestionarios sae reflectida unha negativa absoluta a apoiar a esta última forza política, de crecente fama no Estado español. Entre os argumentos para decantarse por un ou outro partido destacan a identificación cos valores (31%), a simpatía cara a ou o cabeza da lista (26%) e a crenza de que era a mellor candidatura para gobernar (18,5%). A sombra do coronavirus Segundo a mostra de referencia, o CIS indica que máis dun terzo das persoas que non acudiron aos colexios electorais explica a decisión "por motivos de saúde ou medo a contaxiarse polo coronavirus". O 30% das e dos enquisados acostuman a ir a votar pero este ano optaron por non facelo.


Summary: A Consellaría de Sanidade continúa coa campaña nesta cuarta feira, 5 de xaneiro, mais na primeira das xornadas previstas puido inocular o remedio fronte á Covid-19 ao 75,9% das 24.360 pequenas que foran chamadas aos vacinódromos.

As crianzas de sete a nove anos continúan a ser atendidas nos vacinódromos habilitados en toda Galiza esta cuarta feira, 5 de xaneiro, dentro da campaña de inoculación do fármaco fronte ao coronavirus programada pola Consellaría de Sanidade. As autoridades sanitarias explicaron que perto do 76% das nenas recibiron a picada no primeiro dos días previstos, polo que igualmente houbo case un 25% de abstención. A Xunta non afondou nesta falta de asistencia a algunhas das citas, pero parte da poboación pediátrica podería non ter recibido as citas, estar contaxiada ou non ter asistido polas datas festivas nas que se deron as quendas. O que si deixou claro é que se van facer "repescas" para aquelas persoas que non acudiran. Así, na terza feira, recibiron a dose 18.500 persoas menores das 24.360 previstas, "o que supón un 75,94% de asistencia". Os traballos continúan hoxe e agárdase poder continuar coa campaña a próxima terza feira, 11 de xaneiro, cando chegue unha nova partida de fármacos. O obxectivo da Xunta é que a remesa actual permita chegar á inmunización fronte a Covid-19 das nacidas en 2014, "variando o último mes de citación segundo as diferentes áreas sanitarias". Por áreas sanitarias Respecto á evolución destas demarcacións, Sanidade explicou que a previsión sería vacinar estes dous días a 8.280 menores en Vigo e 7.920 na Coruña e Cee. Nas comarcas de Compostela e Barbanza foron chamados 6.120 individuos diana e en Pontevedra e O Salnés os equipos sanitarios prevén inocular doses a 4.320 pequenos. Aliás, en Lugo-A Mariña-Monforte teñen dispoñíbeis 3.960 doses; en Ourense-Verín e o Barco 3.512 e na área de Ferrol un total de 2.159.


Summary: Menú con ensalada de endivias con pera, noces, salmón afumado e mollo de queixo azul; arroz caldoso con berberechos; e torta de manga.

Ensalada de endivias con pera, noces, salmón afumado e mollo de queixo azul Comezamos cunha ensalada moi gorentosa. A combinación do amargor das endivias co doce da pera e a salsa de queixo é deliciosa. Ingredientes (2 persoas): 2 endivias, 50 g de queixo azul, sal, 1 culler de aceite, 1 chorriño de leite, noces peladas, 1 pera, salmón afumado. Elaboración: No vaso dun batedor botamos o queixo, un chisco de sal, o aceite, unha ou dúas noces e un chorriño pequeno de leite. Batemos todo e reservamos. Cortamos a pera en cubiños e reservamos tamén. Colocamos nun prato as endivias cortadas, botamos sobre o centro os anaquiños de pera e as noces. Engadimos o salmón afumado ás endivias e regamos todo por enriba co mollo de queixo. Arroz caldoso con berberechos O arroz con berberechos é unha receita chea de sabor e moi sinxela, recomendamos desfrutala cun albariño ben fresquiño. Ingredientes (4 persoas): 500 g de berberechos, 300 g de arroz, 1 tomate maduro, 1 cebola. 2 dentes de allo. azafrán, 1 vaso de albariño, 1 l de fumet de peixe, aceite de oliva. Elaboración: Comezamos un par de horas antes, poñendo os berberechos en abundante auga con sal para depuralos. Pasadas as dúas horas lavámolos ben e escorrémolos. A continuación cortamos a cebola ben finiña e picamos os allos. Nunha pota ancha cun chorriño de aceite sofritimos a cebola e o allo cun chisco de sal até que estea transparente. Engadimos o tomate pelado e cortado en cadradiños pequenos e seguimos refogando uns minutos. Pasado este tempo botamos o vasiño de viño e deixamos reducir. Cando reduza engadimos o arroz e o azafrán e refogamos a lume forte uns 2 minutos. A continuación botamos o fumet de peixe e remexemos todo. Aos 10 minutos incorporamos os berberechos e deixamos outros 10 minutos a fogo medio-baixo. Finalmente retirámos do lume e deixámolo repousar tapado 5 minutos antes de desfrutalo. Torta de manga Rematamos cunha torta de manga, suave, esponxosa e cun sabor exquisito. Leva manga tanto na masa como por enriba para decorar, facendoa ademais ben vistosa. Ingredientes (6 persoas): 2 mangas, 3 ovos, 125 g de iogur natural ( 1 medida), 225 g de fariña ( 3 medidas), 130 g de azucre (1 medida)130 g de aceite de oliva ( 1 medida), 16 g de lévedo en pó ( 1 sobre), manteiga. Elaboración: En primeiro lugar pelamos as mangas, separamos 300 g e o resto reservámolo para o recheo e adornar. Nun cunco botamos os ovos e batémolos ben até que espumen, a continuación engadimos o azucre e seguimos batendo. É moi importante batelos ben para que quede ben esponxoso o biscoito. Botamos o iogur e o aceite e continuamos batendo. Trituramos o mango, engadímolo aos ovos e mesturamos. Tamizamos a fariña co lévedo e botámola pouco a pouco mentras remexemos. Engrasamos un molde desmontábel de 23 cm de diámetro coa manteiga e vertemos nel a mestura. Metémolo no forno, que previamente quentamos a 180ºC, durante 40 minutos. Pasado este tempo sacámolo do forno e deixámolo arrefriar un chisco. Mentras, batemos a nata cun batedor de globo eléctrico, comezando a baixa potencia e subindo pouco a pouco até que estea case montada. Neste punto engadimos o azucre e seguimos batendo até que faga debuxos o batedor na nata. Para montar a torta cortamos o biscoito pola metade e enchémolo de nata con anacos pequenos de manga. Cubrímolo por enriba co resto da nata e cortamos anaquiños de manga para decorar formando unha flor.


Summary: VÍDEO | Este xoves inaugurouse na Coruña unha placa na casa natal do Cura das Encrobas, finado o 1 de febreiro de 1993. No acto de homenaxe, Ramón Muñiz (presidente da Irmandade Moncho Valcarce), destacou que "para el, dende a súa fe, a resignación non era unha opción".

REPORTAXE | As Encrobas: 40 anos dunha loita icónica ENTREVISTA |"Entendeu que a vida dun sacerdote era dedicarse a defender os dereitos dos máis débiles" O 1 de febreiro de 1993 morría na Coruña Ramón Valcarce, Moncho. Este xoves, no seu 25 cabodano, o Cura das Encrobas recibiu a homenaxe que dende entón estaba pendente na súa cidade natal. Un sinxelo e emotivo acto serviu para inaugurar unha placa na casa na que naceu en en 1935, destacando na mesma unha frase do propio Valcarce: "o compromiso liberador consiste en identificarse cos que sofren o peso da opresión para colaborar na conquista dunha nova Galiza e dun novo mundo". Interviron Ramón Muñiz (presidente da Irmandade Moncho Valcarce), un representante da familia e o alcalde Xulio Ferreiro, que estaba acompañado por unha parte importante do grupo de Goberno e doutros edís, como Avia Veira (BNG). O vindeiro 19 de febreiro os actos de lembranza e recoñecemento continuarán coa inauguración dunha exposición no Fórum Metropolitano da cidade. Ramón Muñiz comezou a súa intervención destacando o feito de que "Moncho é homenaxeado en tantos lugares, pero carecía de ningunha representación pública na súa cidade natal da Coruña onde puidese ser recordado e dignificado polos seus cidadáns", un esquecemento de décadas que tamén foi sinalado por Xulio Ferreiro, subliñando que "nunha cidade que se caracterizou durante bastante tempo por manter estatuas e honras a aqueles cuxa lembranza se fundamentaba unicamente na dor que causaron, é un acto de xustiza e de recoñecemento que dende hoxe contemos con esta placa que lembrará a Moncho, o noso veciño". O rexedor sinalou tamén a coincidencia da inauguración coa posta en marcha -este mércores- do Consello da Memoria Democrática da Coruña e, sobre todo, co pasamento de Domingos Merino: "É desas persoas que marchan deixando tras de si unha sociedade máis xusta da que atoparon. Ao igual que Domingos Merino, que onte nos deixou, Moncho Valcarce é desas contadas persoas que marcharon deixando, detrás de si, futuro". "Moncho Valcarce forma parte con todos os honores da memoria histórica. En plena ditadura numerosos mozos e mozas, de partidos organizados antifranquistas, achegáronse á súa reitoral, onde vivía, para facer as súas xuntanzas, para agochar os seus materiais de propaganda e alí atopaban refuxio e apoio. El mesmo soubo de detencións, cárceres, multas, malleiras, mesmo de ameazas de morte naqueles tempos escuros por defender as causas xustas", destacou Ramón Muñiz. "Moncho Valcarce, sacerdote, identificado coa Teoloxía da Liberación, entendía que o cristián de verdade tiña o deber de loitar contra calquera poder opresivo para conseguir a xustiza social. Para Moncho, dende a súa fe, a resignación non era unha opción", dixo, engadindo que "así o demostrou na práctica, integrándose el mesmo nas loitas que os labregos e labregas galegas mantiñan na defensa das súas terras, das súas casas, das súas vidas". "Moncho Valcarce, dende o seu pensamento humanista e cristián, revolucionario e místico, dedicou a súa vida a convivir, defender e sufrir coa xente máis vulnerable, converténdose nun referente carismático dos máis oprimidos da nosa terra, constituíndo un orgullo para Galicia e os galegos e galegas de boa fe", rematou Muñiz, lembrando os versos que na súa morte lle dedicara Xulio López Valcarce ("A luz do teu exemplo vencerá o ollar torvo, sentíndonos irmán, sen ti, moito máis orfos") e concluíndo que "cando pasemos por esta rúa e vexamos esta placa pensaremos que aínda hai esperanza dunha nova Galicia e dun novo mundo". As palabras de Xulio Ferreiro foron tamén de gabanza e recoñecemento: "O home que homenaxeamos hoxe logrou facer tanto porque na súa inmensidade nunca deixou de ser un máis, nunca deixou de ser xente do común. Por iso, tanto en Sésamo coma en Sueiro ademais de cura foi labrego. Por iso, sempre falou e promocionou a lingua que falaban os seus veciños e veciñas. E por iso, a pesar de toda oposición que tivo en contra, nunca deixou de loitar polo patrimonio ambiental de Galicia e os dereitos dos traballadores e traballadoras". "Moncho Valcarce pensou que era necesario protexer pero tamén investir e innovar no rural. Foi o home que puxo en marcha unha biblioteca ambulante e converteu a súa igrexa nun refuxio de liberdades en tempos de represión", dixo. "Moncho Valcarce conseguiu moito con pouco. Nas Encrobas, xunto con outros moitos homes e mulleres, moitos e moitas xa maiores, desafiaron os poderes establecidos e fixérono tan só con palabras na boa e paraugas nas mans", concluíu o rexedor, que rematou afirmando que "a súa loita foi un exemplo para moitos e moitas". Sempre do lado dos débiles O 1 de febreiro de 1993 Moncho Valcarce morreu de cancro na Coruña, despois dunha vida de loita compaxinando durante anos o seu labor como crego e a súa militancia política: nacionalista e de esquerdas. Foi soterrado no cemiterio de Santo Amaro cuberto cunha bandeira estreleira e entre os versos de Bouza Brey. En 1969 comezara a exercer de crego en Sésamo, unha parroquia de Culleredo, onde se distinguiu polo carácter participativo das misas, a gratuidade nos servizos, a eliminación dos confesionarios, a introdución do galego como lingua litúrxica, e polas súas proclamas contra o caciquismo e as inxustizas. Moncho Valcarce foi xirando cara ao nacionalismo e traballou sobre todo nas Comisións Labregas e na AN-PG. Con eles participou moi activamente nos conflitos sociais que se viviron en Baldaio ou en Xove e tamén nas reivindicacións dos gandeiros contra a Cota Empresarial da Seguridade Social. En 1979 foi elixido concelleiro polo BNPG en Culleredo, onde chegou a ser tenente de alcalde. Sempre resultou incómodo para a xerarquía eclesiástica, que fixo todo o posible para afastalo da política enviándoo en 1987 a Salamanca coa desculpa de realizar un curso teolóxico na Universidade Pontificia. "Entendeu que a vida dun sacerdote era dedicarse a defender os dereitos dos máis débiles", destacaba Ramón Muñiz nesta entrevista, realizada no 20 aniversario da morte de Moncho Valcarce. Un dos mellores exemplos das loitas que sostivo do lado dos seus veciños e veciñas está na súa participación activa nas protestas contra a ocupación forzosa das Encrobas a cargo da empresa Lignitos de Meirama. En 2017 conmemorouse o 40 aniversario daquel conflito.


Summary: Remata a polémica e "pulpo" continúa sen ser palabra galega. A Real Academia Galega ratificouse a través dun comunicado na escolla de polbo como "forma normativa recomendable".

A palabra "pulpo", aínda que sexa moi utilizada na fala, suscítalle á Real Academia Galega "dúbidas sobre o seu carácter patrimonial" mentres non cuestiona "que polbo é a voz patrimonial galega, que está documentada amplamente desde a época medieval e viva na fala actual". Explica a Academia no seu comunicado que un dos criterios para a escolla de formas léxicas entre dúas voces ou variantes é a preferencia pola que é "indubidablemente galega" polo cal, na demanda que chegou á sede da rúa Tabernas desde o Concello do Carballiño, a institución presidida por Alonso Montero ratifícase na escolla de polbo como recomendábel, lembrando ademais que a forma está consolidada no uso escrito e presenta continuidade no portugués con "polvo".


Summary: O estudo da Coordenadora para a prevención e denuncia da tortura (CPDT) advirte da persistencia da práctica no país e no Estado.

Un mínimo de 12 persoas sofreron torturas en Galiza durante 2017 en 7 situacións, cada unha delas afectando a unha ou máis persoas. Son dados do informe anual 'A Tortura no Estado español' que elabora a CPDT, Coordenadora para a prevención e denuncia da tortura, unha plataforma que agrupa por volta de 40 entidades e colectivos, entre eles os galegos Esculca e 'Xustiza e Sociedade'. A nivel de Estado, o informe fala dun mínimo de 1.014 persoas que sufriron estas prácticas no ano pasado. Este mesmo organismo recollía no seu informe de 2016 foran 11 as persoas que sufrirán en Galiza torturas ou maos tratos. En 2015 foran 23 persoas. Entre 2001 e 2017 morreron mís de 700 persoas baixo custodia de funcionarios de prisións ou axentes das forzas de seguridade A Coordenadora lembra que no informe non se inclúen todas as denuncias de tortura e maos tratos recibidas. Varias ficaron fóra do relatorio por petición das propias persoas afectadas e outras porque a información non puido ser contrastada. Aliás, un número importante destas situacións non sequer é denunciada, indica a CPDT. En 2017 a CPDT tivo coñecemento da morte de 55 persoas mentres se atopaban baixo custodia de funcionarios de insitucións penitenciarias ou das forzas de seguridade do Estado. Tres delas en Galiza (2 na prisión de Teixeiro e 1 ena de Monterroso). En 2016 houbo 34 persoas mortas baixo custodia policial no Estado español. O número ascende a máis de 705 entre os anos 2001 e 2017.


Summary: A familia da muller falecida non soubo da súa morte e do funeral celebrado en Xove por mor da identificación errónea ata dez días despois, cando a anciá que se recuperou foi trasladada de volta á súa residencia de orixe. A Fundación San Rosendo, propietaria de ambos centros, subliña que estes feitos de "gravidade" non teñen "precedentes" entre "os máis de cen traslados que se realizaron dende o pasado decembro"

A residencia de maiores Os Gozos, propiedade da Fundación San Rosendo no Pereiro de Aguiar, comunicou o pasado 13 de xaneiro a unha familia de Xove o falecemento pola COVID-19 da familiar que, xunto co seu marido, vive habitualmente no centro de maiores desta entidade na vila mariñá. A muller, R.B., xunto con outros residentes da residencia de Xove, o San Bartolomeu, fora traslada o 29 de decembro ao centro da provincia de Ourense previa comunicación ás familias tras un gromo de coronavirus no de Xove, igual que outros dez residentes -entre eles, o seu marido-.A familia da muller falecida non soubo da súa morte e do funeral celebrado en Xove por mor da identificación errónea ata dez días despois, cando a anciá que se recuperou foi trasladada de volta á súa residencia de orixeO pasado venres, 22 de xaneiro, a muller que fora identificada como falecida foi trasladada de volta á residencia de Xove xunto co home por superar a doenza. Foi tras ese retorno, como informou El Progreso, cando os parentes de R.B. souberon que a falecida non fora a súa familiar, a mesma pola que chegaran a desenvolver actos funerarios marcado polos protocolo do coronavirus, que implican que os ataúdes permanezan selados en todo momento. Quen finara fora a súa compañeira de cuarto, C., a cuxa familia se informara do proceso clínico de R. mentres, en realidade, os seus restos mortais foran trasladados a Xove.Tras transcender estes feitos e as traumáticas circunstancias nas que se viron envoltas ambas familias, a Fundación San Rosendo sinala, nun comunicado emitido ao ser preguntada ao respecto, que a orixe da confusión de identidades estivo nun "erro de identificación, durante o traslado dende Xove ao Pereiro" entre as dúas mulleres, que "tiñan asignada a mesma habitación". Ese erro, abonda a entidade, "propiciou que se certificase o falecemento dunha delas, aínda que equivocadamente se lle asignou a identidade da súa compañeira".A Fundación San Rosendo subliña que estes feitos de "gravidade" non teñen "precedentes" entre "os máis de cen traslados que se realizaron dende o pasado decembro"Sinala a Fundación San Rosendo que a residencia Os Gozos "dispón dun andar independente, con entradas e saídas de seu" que está "equipado con medios e persoal especializado" para "atender usuarios positivos de COVID-19". Esta, sinala, foi a razón para o traslado dos usuarios de Xove entre eles das dúas mulleres que foron obxecto deste "desafortunado incidente". Eses desprazamentos son realizados co visto e prace das consellerías de Política Social e de Sanidade, subliñan.Admite a entidade que estes son feitos de "gravidade" e agrega que "non teñen precedentes", "Este é un feito puntual, de entre os máis de 100 traslados que se realizaron dende o pasado mes de decembro a Os Gozos", destacan.A entidade asegura que está a "reforzar as medidas de control" tras o erro que propiciou a certificación legal da morte da residente que se recuperara, e non da muller que si faleceraUnha vez constatado "o erro", detalla a Fundación San Rosendo na súa explicación oficial sobre o acontecido, a entidade "procedeu inmediatamente a informar ás familias" e "enviou un escrito aos xulgados de Ourense e Viveiro para advertir dos feitos e iniciar os trámites para reparalos". Dada a notificación, foi certificado legalmente a morte da muller recuperada, e non da que si falecera a causa do virus.Adicionalmente, mantén que está a "reforzar as medidas de control e seguimento dos usuarios que se trasladen dunha residencia á outra". "Tamén -afirman- incorporou unha identificación máis visual para as persoas maiores cando son trasladadas dun centro a outro para garantir o seu seguimento".Na actualizada, segundo o Sergas, seguen rexistrándose dez positivos por coronavirus entre as persoas residentes na residencia San Bartolomeu, da Fundación San Rosendo en Xove. En total, con data de 24 de xaneiro, Sanidade informa de ata 466 persoas anciás que viven en residencias afectadas polo coronavirus. Nestes centros continúa o proceso de vacinación, que fornece a inmunidade días despois de ser subministrada a segunda dose.


Summary: Glovo ou Deliveroo presumen de ser exemplos de economía dixital colaborativa ao tempo que non poucas voces alertan de que o que venden como "flexibidade" non é senón un modelo de relacións laborais baseado na precariedade e man de obra barata a través da figura dos falsos autónomos.

Xa son unha imaxe habitual en varias cidades galegas: persoas a pé, en bici ou en moto levando comandas. Deliveroo, unha das principais empresas deste sector de reparto exprés, foi a primeira en desembarcar no noso país, en setembro de 2017, e fíxoo a través da Coruña. Pouco despois, febreiro de 2018, facíao Glovo, que elixía Vigo para estrearse na Galiza. Ambas as dúas expandíronse a Compostela nun plan que axiña saltará a outras cidades galegas. Glovo ou Deliveroo son exemplos de economía dixital colaborativa ou, pola contra, son novos modelos de explotación laboral no século XXI con falsos autónomos como man de obra barata? O debate está de actualidade após o falecemento en Barcelona de Pujan Koraila, de 22 anos, atropelado por un camión do lixo e que traballaba coa conta de Glovo doutra persoa. Ao pouco de aterrar na Galiza, este sector que gosta denominarse economía colaborativa xa bateu coa súa primeira denuncia por falsas autónomas. Presentouna en Vigo o sindicato CUT. O seu secretario xeral, Ricardo Castro, indica a Sermos Galiza que esa demanda, "presentada porque nolo pediron un grupo de repartidores", está aínda pendente de resolución. "Todas e cada unha das persoas traballadoras prestan servizo en condicións de alleidade, dependencia e retribución, elementos claros que definen unha relación laboral", xustifícase na denuncia. "Este tipo de empresas son unha forma de escravismo e precariedade absoluta", indica Castro. Unha nova modalidade de falsas autónomas. Unha figura que Suso García, do sindicato nacionalista CIG, cualificou como "un modelo de escravitude adaptado ao século XXI". Traballadoras por conta allea atadas a unha única empresa, que aforra así salarios e asumir dereitos laborais como as vacacións. Esaxeramos? No Estado hai miles de riders (repartidoras). UXT cífraos en 17.000, uns 7000 deles en Glovo. Estas empresas din que unha repartidora traballa de media 25 horas á semana e que pode obter uns ingresos brutos de mil euros. Desquitando autónomos e IRPF, a conta fica en 650 euros. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 350 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: O grupo parlamentar nacionalista formalizou a petición no rexistro do Parlamento.

O BNG formalizou no Parlamento a solicitude de creación dunha comisión de investigación para fiscalizar as adxudicacións, contratos, autorizacións, concesións "e, en xeral, todas as relacións" do Grupo Villar Mir co sector público galego. Unha petición que fai un fincapé especial "no seguimento, análise e investigación do intento de segregación e venda ilegal das centrais dos ríos Xallas e Grande" por parte de Ferroglobe. Esta solicitude prodúcese após o propietario de Ferroatlántica ser imputado na Operación Lezo, na que a Xustiza investiga unha nova trama de corrupción e suposto financiamento ilegal do PP. O BNG informa que vai inicira contactos para recadar o apoio das demais forzas políticas para a creación desta comisión de investigación. Neste sentido, os nacionalistas confían no apoio a esta proposta dos outros grupos parlamentares. O BNG lembra na proposta parlamentaria a "xenerosa" doazón do empresario investigado á Fundación Manuel Fraga, a adxudicación a dedo por 1,3 millóns de euros da xestión dos albergues do Camiño de Santiago á construtora OHL propiedade de Villar Mir, así como outras adxudicacións como a nova liña de atraque no porto vigués de Bouzas por 4,1 millóns de euros ou o contrato para mellorar o calado do Porto de Punta Langosteira por importe de 785.000 euros.


Summary: Na cidade de Vigo foron asasinadas 4 mulleres en 2 meses –máis da metade da cifra total na Galiza no que vai de ano. Tanto o xulgado de violencia sobre a muller como a Rede veciñal contra os malos tratos denuncian a falta de vontade política fronte ao terrorismo machista.

"Recibín seis mil mulleres en catro anos". Eis a cifra que dá a xuíza Paz Filgueira, responsábel do Xulgado de violencia sobre a muller de Vigo. Filgueira refírese ao partido xudicial vigués, isto é, para alén da cidade olívica, os concellos de Baiona, Nigrán e Gondomar, unha delimitación administrativa que abrangue 338.996 persoas –segundo os dados do IGE correspondentes a 2014 das cales, 176.968 son mulleres. Seis mil testemuños de violencia machista que pasaron por diante de Filgueira desde 2014 representan o 3,4% das mulleres do partido xudicial de Vigo. Os seus relatos, sinala a xuíza, son "arrepiantes". En conversa con Sermos Galiza, a maxistrada advirte do número de casos que acolle diariamente o tribunal en materia de violencia machista. "Aquí hai temporadas altas e baixas", sinala, "tres casos ao día é a media" mais "no período estival", é dicir, entre os meses de xuño e setembro, "son cinco casos" diarios. Podes ler a reportaxe íntegra no número 171 do semanario en papel. Á venda desde esta quinta feira nos puntos habituais e na nosa loxa.


Summary: Manuel Gallego Jorreto, arquitecto nado no Carballiño en 1936, vén de recibir o premio Nacional outorgado polo Ministerio de Fomento. "Máis de 50 anos de exercicio profesional marcado por unha arquitectura comprometida coa súa Galiza tradicional", sinala o xurado do galardón.

Entre as máis coñecidas de Gallego Jorreto atópase a residencia do presidente da Xunta, o famoso Monte Pío de Santiago de Compostela. A reforma do Museo das Peregrinacións no antigo Banco de España, na praza de Praterías da mesma cidade, a rehabilitación do Teatro Rosalía de Castro na Coruña ou o Museo da Conserva da Illa de Arousa son algunhas dos seus traballos máis celebrados. "Profeta na súa terra, desenvolveu unha arquitectura que vai desde vivendas unifamiliares a proxectos emblemáticos", di a nota remitida polo ministerio, "caracterizada por un diálogo honesto entre os materiais tradicionais, os oficios e a modernidade. Puxo a contorna, a paisaxe e o interese xeral por diante de calquera selo persoal". O Premio Nacional de Arquitectura de Fomento está dotado con 60.000 euros. Do xurado desta edición fixeron parte Rafael Moneo Vallés (premio en 2015), Elías Torres Tur e José Antonio Martínez Lapeña (premio en 2016), Luis Fernández-Galiano Ruiz, Manuel Blanco Lage, Luz Fernández de Valderrama Aparicio, Concha Barrigós e Fuensanta Nieto de la Cierva. Gallego Jorreto, que no seu día presentárase ao concurso de ideas para a construción da Cidade da Cultura e logo amosouse crítico co proxecto, foi galardoado en 2008 co Premio Nacional da Cultura Galega na súa única edición.


Summary: AGE denuncia a posta en marcha en Galicia do novo modelo de formación profesional, exemplificado no acordo da Xunta coa empresa Coremain, sen un marco normativo galego e sen ter en conta os órganos consultivos en materia de Educación. Os expertos cualifican de "irreal" a aposta por ese modelo, polas diferenzas entre as estruturas produtivas galega e alemá.

Alternativa Galega de Esquerda denuncia que a Xunta está poñendo en marcha o novo modelo de formación profesional dual -no que boa parte dos procesos formativos se realizan nas empresas e non nos centros de ensino- e que o fai "pola porta de atrás", sen un marco normativo galego e sen ter en conta os órganos consultivos en materia de Educación. AGE denuncia que o acordo para establecer un proxecto empresarial de FP dual realizouse sen o correspondente marco normativo galego Os deputados Ramón Vázquez e Xabier Ron poñen o énfase na sinatura o pasado 16 de xaneiro do conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, dun convenio de colaboración co director financeiro da empresa Coremain SL. Vázquez e Ron denuncian que o acordo para establecer un proxecto empresarial de FP dual realizouse sen o correspondente marco normativo galego, "aplicando directamente o Real Decreto aprobado polo Ministro Wert en Madrid". Ademais, a Xunta non convocou ningún dos órganos consultivos legalmente establecidos para abordar calquera cambio na ordenación do sistema educativo galego, coma o Consello Galego de Formación Profesional, o Consello Escolar de Galicia ou a Mesa sectorial de Educación. Lembran que a Xunta leva asinados "unha chea" de contratos con Coremain SL, sendo por exemplo a adxudicataria dos ordenadores para o Plan Abalar cun valor de máis de 5 millóns de euros AGE tamén critica que o convenio se asinase con esta empresa sen abrir a posibilidade de que outras optasen a partircipar. Lembran que a Xunta leva asinados "unha chea" de contratos con Coremain SL, sendo por exemplo a adxudicataria dos ordenadores para o Plan Abalar cun valor de máis de 5 millóns de euros, entre outros programas e contratos. Criticas ao modelo dual AGE denuncia que "este enfoque formativo do PP pretende incorporar ao mercado laboral a xóvenes dende os 16 anos e especular con esta man de obra barata A reforma da lei de Educación proxectada polo ministro Wert establece un novo modelo de formación profesional baseado no modelo dual alemán. A nova FP Dual permite facer prácticas e recibir formación en empresas, simultaneando traballo e estudos. Os expertos non ven a necesidade de realizar esta reforma e cualifican de "irreal" a aposta por ese modelo, polas diferenzas na estrutura produtiva entre España e eses países e polo bo funcionamento obxectivo dos estudos de formación profesional no Estado. Por exemplo, o ex director xeral de FP, Miguel Soler, considera que na práctica "só servirá para cubrir postos de traballo que requiren unha maior cualificación con estudantes a cambio de soldos que non chegarán ao salario mínimo", xa que a maioría das pemes non teñen capacidade para destinar a persoal á formación do alumnado. De igual xeito, Alternativa Galega de Esquerda denuncia que "este enfoque formativo do PP pretende incorporar ao mercado laboral a xóvenes dende os 16 anos e especular con esta man de obra barata co pretexto de mellorar a oferta formativa, aproveitan a desregulación do mercado laboral co que se permitirá o libre despedimento de traballadores con antigüidade para contratar a aprendices en precario e con salarios miserables". E engaden que "co establecemento dos chamados minijobs, o PP pretende ademáis un dobre obxectivo disfrazar as cifras do fracaso e abandono escolar e maquillar as cifras do paro, e todo con máis precariedade e menor calidade de ensino". Galicia non é Alemaña Os expertos non ven a necesidade de realizar esta reforma e cualifican de "irreal" a aposta por ese modelo, polas diferenzas na estrutura produtiva entre España e eses países e polo bo funcionamento obxectivo dos estudos de formación profesional no Estado Antonio Rial, profesor de Ciencias da Educación na USC, cre que "a formación profesional non necesita ningún cambio neste momento. Se cadra pódense facer algunhas modificacións nos ciclos medios, pero os ciclos superiores funcionan moi ben, sobre todo grazas a un profesorado de primeiro nivel e moi comprometido coa formación". En concreto, Rial afirma que a implantación do modelo alemán "non sería posible", porque "Alemaña ten un sistema dual no que as grandes empresas son as protagonistas, e funciona porque estas empresas teñen aulas-talleres, polo que o sistema non é moi distinto ao que temos aquí, e só no último ano os alumnos se insiren no proceso de produción real. Aquí a situación é moi distinta; as empresas non forman os seus propios activos. E en calquera caso as prácticas en empresas en España melloraron moito, por iso non vexo necesarias as reformas". Concha Fernández, profesora de Formación Profesional Específica de Servizos Socioculturais e á Comunidade, afirma que "o modelo alemán serve para un modelo produtivo e de servizos coma o alemán. Pero en Galicia que persoa entra nunha empresa e dentro dela continuar a súa formación? Sería unha reforma irreal, que poría en mans das empresas persoas cunha cualificación mínima. En Alemaña alguén entra en Siemens nun nivel básico e ir progresando; en Galicia o 95% das empresas teñen menos de sete traballadores". En Galicia o 95 por cento das empresas son de pequeno tamaño e só o 0,67 por cento teñen 50 ou máis empregados Os deputados de AGE sinalan tamén as diferenzas entre os contextos industrial, empresarial, laboral, económico e social de Galicia e Alemaña. Ramón Vázquez e Xabier Ron destacaron o investimento de 30 billóns de euros por parte do goberno alemán para o desenvolvemento da formación profesional, a participación de 500.000 empresas alemás que participan ofrecendo máis de 350 carreiras profesionais, e os 320.000 instrutores que traballan como formadores nas empresas, e todo nun contexto onde a taxa de paro se sitúa no 7,3 por cento e o salario medio nos 1.993 euros. Pola contra, en Galicia o 95 por cento das empresas son de pequeno tamaño e só o 0,67 por cento teñen 50 ou máis empregados.


Summary: A Xunta permitirá a súa reapertura despois de mes e medio de peche e das críticas realizadas por entidades como SLG ou Fruga. Os mercados labregos deberán observar unha "estritas medidas de seguridade", comezando pola distancia física entre todos os seus participantes.

Os mercados alimentarios de proximidade pecharon as súas portas a mediados de marzo, no marco das medidas de prevención aprobadas para limitar a expansión do coronavirus. Porén, a pesar de levar a cabo ao aire libre e das repetidas críticas dos sindicatos agrarios, mantivérase ata agora a prohibición da súa celebración. O Goberno galego considera que a entrada, o vindeiro luns, na "fase 0" da desescalada posibilita a reapertura deste servizoA Xunta anunciou este xoves que o vindeiro luns permitirá que os concellos celebren mercados locais, seguindo iso si "as estritas condicións" aprobadas pola Xunta a finais de marzo para garantir a seguridade das persoas, coas debidas medidas sanitarias e de distancia social. O Goberno galego considera que a entrada, o vindeiro luns, na "fase 0" da desescalada posibilita a reapertura deste servizo.Nas últimas semanas SLG e Fruga redobraran as súas críticas á Xunta, acusando o Executivo galego de realizar unha interpretación excesivamente restritiva das prohibicións decretadas polo estado de alarma. Sinalaban que "outras comunidades autónomas como Cataluña ou Euskadi xa os reabriron ou outras como Baleares non os chegaron a pechar e reguláronos dende o inicio das restricións". Ademais, organizacións labregas e ecoloxistas esixiran en varias ocasións do Goberno central que se "diten as instrucións pertinentes ás comunidades autónomas e concellos para que se busquen solucións para os mercados non sedentarios de proximidade".Medio Rural sostén que "solicitou esta medida en varias ocasións" e afirma que "agora entende que se dan as circunstancias para adoptala"Aínda este mércores, SLG e FRUGA presentaron unha queixa diante da Valedora do Pobo contra a "teima" da Xunta en prohibir os mercados alimentarios de proximidade. A maiores, esixían a retirada dunha campaña propagandística da Xunta "na que anuncia os supermercados como substitutos das feiras" por ser "unha burla e unha ofensa para miles de familias labregas ás que se lles prohibe comercializar as súas producións". Pola contra, a Consellería de Medio Rural sostén que "solicitou esta medida en varias ocasións" e afirma que "agora entende que se dan as circunstancias para adoptala". Na Conferencia Sectorial de Agricultura e Desenvolvemento Rural, o Conselleiro de Medio Rural, José González, afirmou que "non se pode facer un plan de desescalada sen contar coas comunidades autónomas e en especial coas particularidades do medio rural galego". Así mesmo, González reclamou tamén ao ministro Luis Planas a reapertura dos mercados de gando, tendo en conta o mesmo proceso de desescalada e sempre adoptando todas as medidas sanitarias precisas."Hai miles de familias labregas cuxos ingresos, na maior parte, dependen destes mercados de proximidade", dicían SLG e Fruga hai unhas semanasA reapertura dos mercados de proximidade suporá un alivio para moitos labregos e labregas que levaban varias semanas sen unha das principais fórmulas de venda dos seus produtos. SLG e Fruga lembraban hai uns días que que "hai miles de familias labregas cuxos ingresos, na maior parte, dependen destes mercados de proximidade" e demandan igualmente que as hortas de autoconsumo deben ser consideradas "como unha actividade esencial, sen atrancos en forma de distancias mínimas con respecto ao domicilio".


Summary: Os conservadores evitan que prospere unha moción na que o BNG reclamaba que o Goberno galego presentase un plan de viabilidade e mediase para solucionar os problemas financeiros de Alimentos Lácteos

A finais de 2009 un grupo de cinco cooperativas lideradas por militantes e dirixentes do PP en localidades como Monterroso, A Pastoriza, Castro de Rei ou Touro obtiñan financiamento público para facérense co control da factoría que o grupo Leche Pascual se dispuña a pechar no concello de Outeiro de Rei, lindeiro con Lugo. Con este apoio financeiro, cifrado pola oposicion en máis de seis millóns de euros, a Xunta desequilibraba unha carreira na que tamén competían máis de vinte cooperativas ligadas a Feiraco e propiciaba o nacemento de Alimentos Lácteos, a mesma empresa que apenas tres anos despois da súa posta en marcha está á beira do concurso de acredores. Con este pano de fondo, o PP tenta desvincular o Executivo de Alberto Núñez Feijóo da compañía láctea que contribuíu a crear. Desta volta, o intento de desligar a Goberno e empresa chegou a raíz dunha moción promovida polo BNG no Parlamento, unha iniciativa "de mínimos" coa que a nacionalista Tereixa Paz instaba a Xunta a "convocar unha mesa conxunta das partes implicadas" na situación da empresa, "presentar un plan con documentación solvente no que se aclare a sitaución actual do grupo Alimentos Lácteos" e "trasladar o plan no que se sustenta a viabilidade futura da empresa", incluíndo "investimentos necesarios e compromisos para a súa realización", así como os compromisos en materia de persoal. Tratábase, sintetizaba Paz, de "garantir" que "os gandeiros aos que se lles deben cartos poidan cobrar dunha vez" e, ademais, de garantir a viabilidade da planta antes de que, "en quince días", entre definitivamente en situación concursal, porque daquela "pode ser demasiado tarde para manter os postos de traballo". A oposición cifra nuns seis millóns de euros o apoio financeiro da Xunta a Alimentos Lácteos As esixencias do Bloque non callaron no PP, representado no debate pola deputada Isabel García Pacín. Como en anteriores sesións os conservadores desvincúlase do nacemento da empresa e, polo tanto, da súa actual crise, toda vez que se trata dunha "iniciativa empresarial privada" que "naceu dunhas cooperativas". "A oposición -di- está unha vez máis ao lado de colectivos que teñen especiais circunstancias para atacar a xestión do Goberno" e para iso, acusa, distinguen "cooperativas malas malas e boas, porque unhas son do PP e outras non". Onde a oposición lembra que partidos políticos e sector lácteo advertiron dende o inicio de que Alimentos Lácteos era "inviable" o PP ve "críticas destrutivas" que se realizan "a touro pasado". "Non se pode demandar do Goberno que presente un plan" de viabilidade, afirma. Non obstante, estará "aí, apoiando, tentando poñer as partes de acordo" e que "todo o mundo sexa xeneroso". "O PP ten unha maneira curiosa de apoiar as persoas con problemas", ironiza Tereixa Paz, quen lamenta que o grupo que sustenta o goberno permita "que o tema siga a podrecer". "Apostaron calramente por este proxecto que era inviable non porque sexamos visionarios", subliña, nun contexto no que "todo o mundo que sabe algo de leite sabía dende 2010 que era inviable, a comezar polos traballadores". Así as cousas, o plantel de Alimentos Lácteos seguirá a agardar polo "proxecto rigoroso e viable" que, segundo o conselleiro de Industra, Francisco Conde, é preciso para que a factoría siga adiante. A Xunta, asegurou Conde hai dúas semanas no propio Parlamento, "non escatimará ningún esforzo". A iniciativa, non obstante, foi tombada polos votos do PP.