Summary: O impulso de Brasil como doador de relevancia na cooperación internacional dentro dos países do Sur amplía as perspectivas da xa considerada sexta potencia económica mundial como un actor emerxente a nivel global. En 2011, segundo datos da Agência Brasileira de Cooperação, os recursos financeiros brasileiros achegáronse a mais de 65 países, a maioría da África lusófona e América Latina, triplicando o monto da axuda exterior brasileira na última década.

O impulso de Brasil como doador de relevancia na cooperación internacional dentro dos países do Sur amplía as perspectivas da xa considerada sexta potencia económica mundial como un actor emerxente a nivel global. En 2011, segundo datos da Agência Brasileira de Cooperação, os recursos financeiros brasileiros achegáronse a mais de 65 países, a maioría da África lusófona e América Latina, triplicando o monto da axuda exterior brasileira na última década1. Este papel de Brasil como actor emerxente da cooperación internacional ven precedido polo seu fortalecemento económico na última década, así como unha visión multilateral das relacións internacionais que permitiu a Brasilia inserirse nos principais foros internacionais Este papel de Brasil como actor emerxente da cooperación internacional ven precedido polo seu fortalecemento económico na última década, así como unha visión multilateral das relacións internacionais que permitiu a Brasilia inserirse nos principais foros internacionais (OMC, ONU, BRIC, IBSA, FMI), en pos da igualdade de oportunidades no comercio internacional e a loita contra a pobreza e a exclusión social. Un caso inédito de cooperación exterior Baixo esta premisa, a implicación institucional do goberno de Lula da Silva (2003-2011), continuado agora coa súa sucesora Dilma Roussef, permite involucrar ata seis ministerios brasileiros como axentes da cooperación internacional, sendo estes os de Desenvolvemento Rural, Desenvolvemento Social e Loita contra a Fame, Pesca e Acuicultura, Ambiente, Agricultura, Gandería e Subministros, e Relacións Exteriores2. Coido que, por tanto, o brasileiro sexa un caso inédito onde un país desenvolvido ou en desenvolvemento implique a tantos ministerios na axuda exterior. Con especial énfase na cooperación técnica en agricultura e seguridade alimentaria, aínda que tamén noutros sectores como a saúde, educación, formación profesional, medio ambiente ou deportes, o avance da cooperación internacional brasileira ven manifestándose nos derradeiros anos. Desde 2003, Brasil impulsa cun millóns de dólares anuais o Fondo IBSA para Aliviar a Pobreza e a Fame Desde 2003, Brasil impulsa cun millóns de dólares anuais o Fondo IBSA para Aliviar a Pobreza e a Fame3, tomando como plan piloto os programas Fame Cero e Bolsa Família creados polo goberno de Lula e que permitiu neste última década a superación da pobreza extrema para aproximadamente trece millóns de familias pobres brasileiras. A implicación brasileira neste Fondo IBSA permitiulle inserirse con gran impacto en proxectos de axuda ao desenvolvemento en Cabo Verde, Guiné-Bissau, Haití, Palestina, Camboxa, Laos, Serra Leoa, Vietnam e Burundi, así como abriu a xanela para novos proxectos en Sudán, na recen independizada Sudán do Sur e Timor Leste. En 2008, a Agência Brasileira de Cooperação mantiña 236 proxectos de cooperación técnica en 58 países, principalmente en América Latina, Caribe e África, pero sen esquecer Asia Central, Asia, Oriente Próximo e Oceanía. Por tanto, a cooperación técnica brasileira achegábase a contextos tan diversos e distantes como Timor Leste, Palestina, Sudán ou Afganistán. En 2010, Brasil asinou 21 convenios internacionais coa Comunidade do Caribe (CARICOM), así como acordos bilaterais con Xamaica, Guíana, Suriname e Haití. En setembro de 2011, a Oficina Rexional da Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO polas súas siglas en inglés) e o Ministerio de Desenvolvemento Social e Combate á Fame de Brasil, asinaron un compromiso sobre programas de cooperación alimentaria en América Latina e o Caribe a través da conformación do Fondo de Cooperación Internacional Brasil-FAO, creado en 2008 en base ao programa Fame Cero e que permitirá expandir na rexión proxectos de alimentación escola, axuda humanitaria, fortalecemento da sociedade civil, pesca e acuicultura. Inspirado tamén no programa Fame Cero e a través da FAO e do seu Programa Mundial de Alimentos (PMA), Brasil impulsa o Programa de Compra de Alimentos (PAA polas súas siglas en portugués), na que a través de achegas valoradas en mais de 2 millóns de dólares, o goberno brasileiro comprométese na compra local de alimentos para beneficio das clases rurais en países vulnerables como Etiopía, Malawi, Mozambique, Níxer e Senegal4. Un factor clave neste sentido constitúe a presenza do brasileiro José Graziano da Silva como presidente da FAO desde xaneiro de 2012, tomando en conta que Brasil é un dos 10 principais países doadores da PMA. Cabe destacar que esta relevante implicación brasileira en programas de cooperación internacional igualmente pode albergar razóns de carácter político, a fin de consolidar a pretensión de Brasilia por erixirse nun polo emerxente e alternativo no sistema internacional Unha cooperación con acento político? Cabe destacar que esta relevante implicación brasileira en programas de cooperación internacional igualmente pode albergar razóns de carácter político, a fin de consolidar a pretensión de Brasilia por erixirse nun polo emerxente e alternativo no sistema internacional. A preponderancia de América Latina e África nos programas de cooperación internacional desenvolvidos na derradeira década por parte de Brasil, pode dalgún modo corresponder igualmente a unha estratexia política orientada a gañar influencia e, eventualmente, atraer o voto dos países do Sur á hora de fortalecer diversas demandas brasileiras nos foros internacionais, especialmente no relativo á reforma da ONU (coa inclusión de Brasil na eventual ampliación do seu Consello de Seguridade) así como abarcar un maior poder de decisión brasileiro no FMI e na OMC. Neste apartado compre igualmente considerar o papel que xogan as empresas multinacionais brasileiras, tales como a enerxética PETROBRAS, con importante presenza en países como Bolivia, Mozambique ou Paraguai5. En todo caso, a preponderancia que ten a solidariedade e a cooperación internacional na formulación brasileira dunha axenda exterior multilateral obriga a valorar, de forma positiva, porqué o Sur traza o seu propio camiño dentro da inevitable transformación do sistema internacional. Brasil, por tanto, marca unha relevante pauta de actuación. (1)(2) FRAYSSINET, Fátima, "Brasil afianza su modelo de cooperación internacional", Inter Press Service en español, 29 de febreiro de 2012. (3) DEEN, Thalif, "Brasil impulsa cooperación Sur-Sur", Inter Press Service en español, agosto de 2011. (4)(5) FRAYSSINET, Fátima, "Brasil afianza su modelo de cooperación internacional", op.cit


Summary: Os concellos da fronteira do Miño lanzaron hoxe un S.O.S. simbólico desde a Ponte da Amizade para reclamar a apertura de máis pasos que faciliten a mobilidade das e dos traballadores transfronteirizos a ambos lados da raia.

Os concellos da fronteira do Miño, da man dos seus alcaldes e alcaldesas e do Agrupamento Europeo de Cooperación Territorial (AECT) Rio Minho, lanzaron hoxe un S.O.S. simbólico desde a Ponte da Amizade para reclamar a apertura de máis pasos que faciliten a mobilidade das e dos traballadores transfronteirizos a ambos lados da raia. A de hoxe foi a primeira protesta das e dos rexedores, que consideran "inxusto" que a fronteira que asume 50% de todos os tránsitos entre España e Portugal só teña habilitado un paso en Tui-Valença. Aseguran que a solución pasa se unicamente por poñer medios: controis da Garda Civil e dos GNR. "Mantendo todas as garantías, todos os controis sanitarios, pedimos máis pasos abertos", subliñaron. O acto reivindicativo destacou por ser a primeira acción conxunta das e dos 13 rexedores de ambos lados da fronteira (mandatarias de A Guarda, O Rosal, Tomiño, Tui, Salvaterra, As Neves, Arbo, Crecente, Caminha, Cerveira, Valença, Monçao e Melgaço), ao que tamén se sumou o de Paredes de Coura (o 14). A través dos seus voceiros manifestaron que continuarán coas protestas até seren escoitados, tamén implicando á cidadanía, e incluso se negarán a celebrar a centenaria tradición do Acto de Recoñecemento de Fronteiras atéa que os gobernos centrais e responsábeis políticos escoiten e dean solucións ás súas reivindicacións. O director do AECT Rio Minho, Uxío Benítez, lembrou que o 17 de marzo pecharon as fronteiras deixando unicamente nove pasos abertos entre ambos estados, só permitindo o de Tui-Valença no Miño pontevedrés. Destacou a importancia da fronteira do Miño, que con 70 quilómetros dos 1.200 de toda a raia entre España e Portugal, un 5%, asume o paso de 50% dos vehículos de España e Portugal. " Estes alcaldes e alcaldesas representan unha poboación de 150.000 habitantes. Estamos a falar da fronteira con maior dinamismo social e económico de toda Europa", subliñou. Benítez destacou que a apertura de pasos para traballadores e traballadores vén xa de 28 de abril, cando os concellos fixeron unha declaración conxunta que se remitiu á Xunta e aos gobernos centrais español e portugueses. "Queremos a apertura total para os traballadores e traballadoras transfronteirizos nos pasos. É unha cuestión de medios, de ter gardas civís e GNR a controlar o paso transfronteirizo, igual que en Tui e Valença", destacou o nacionalista, que subliñou que nestes momentos estase a trasladar á xente traballadora o custe económico de aumentar en centos os quilómetros para ir traballar. Outras das demandas é que a desescalada se faga coordinadamente para que haxa coherencia entre un lado e outro da fronteira. "Non ten sentido que se permita abrir a Fortaleza de Valença do Miño cando non poden pasar os clientes de toda a vida que son a xente galega", explicou Benítez. Analizando o impacto Pola súa parte, o vicedirector do AECT Rio Minho e presidente da Câmara de Vila Nova de Cerveira. Fernando Nogueira, destacou que a protesta se debe a que "sentimos que estamos a ser obxecto dunha inxustiza tremenda por parte dos nosos Estados. Non están a darnos a atención que merecemos". Salientou que dos 64 pasos que existen entre España e Portugal 0s cinco con máis movemento de vehículos están no río Miño: a primeira Tui-Valença, a segunda Salvaterra-Monçao e a quinta Tomiño-Vilanova de Cerveira. En canto ás cifras de impacto económico, Nogueira salientou que o AECT Rio Minho encargou un estudo á Universidade de Vigo, pero á falta dos resultados, dixo, "basta ser observadores para ver que está todo parado". Indicou que só en Vila Nova de Cerveira hai 4.000 traballadores directos dos que mais de 20% son traballadores da Galiza. "Estes peches da fronteira son un problema. Os nosos gobernantes que están en Lisboa e Madrid aínda non coñecen esta realidade e non o ven como algo prioritario. A maioría das fronteiras non teñen a importancia económica que ten a do Miño", finalizou.


Summary: Unha semana despois de rematado o prazo para a presentación de propostas para a xestión do cárcere da Coruña, o Concello continúa sen informar do número de solicitudes presentadas. Só Proxecto Cárcere fala abertamente do seu plan, que se basea nunha autoxestión inspirada na man común e recea da inxerencia municipal.

"Eles apostaron por outra vía, a vía electoral, a máis directa, e aí están, conseguírono", di Tono Galán, un dos veteranos do Proxecto Cárcere, unha plataforma de colectivos cidadáns da que fixeron parte Rocío Fraga e Xiao Varela, concelleiros de Marea Atlántica, o goberno municipal da Coruña. En xuño de 2011, o mesmo día que se fechaban unhas xornadas de portas abertas no cárcere auspiciadas por María Xosé Bravo (BNG) desde o departamento de Cultura, no Concello recibía o bastón de mando Carlos Negreira (PP). "As xornadas, tres días, foran un éxito. Non houbo ningún tipo de axudas, cada colectivo achegou os seus recursos. Dixéronnos aí está a porta e… Cada vez que abrías, viña alguén e propuña algo. Aí empezou a idea da autoxestión", conta Tono. "Pero chegou Negreira e eliminou uns obradoiros de gaitas que o goberno anterior tiña programados para agosto. Houbo xente que pensou que aquilo non daba para máis, viuse que ía para moi longo e moitísima xente foise. Optaron por outras vías, pero ninguén dixera que isto ía ser fácil e rápido". Seis anos despois, en maio deste ano, Xiao Varela, á fronte da Concellaría de Rexeneración Urbana, xunto con outros responsábeis municipais, entre eles á de Participación Cidadá, Claudia Delso, convocaron unha reunión con movementos sociais interesados na recuperación do cárcere. Explicaron que o convenio asinado en xaneiro polo Concello co SEIP (Sociedade de Infraestruturas e Equipamentos Penitenciarios), dependente do Ministerio do Interior –unha cesión por dous anos–, e un investimento municipal de 300.000 euros para rehabilitar cubertas e parte da estrutura do edificio, permitíalles abrir un proceso de concorrencia para "contribuír á recuperación para o uso cidadán dun edificio de características singulares e importante valor simbólico, promover a posta en marcha de modelos innovadores de xestión independente e colaborativa e incrementar a oferta de programas de dinamización e sociocultural da cidade". A idea do Proxecto Cárcere encaixaba coma unha luva na oferta do Concello. Para o goberno municipal, necesitado de dotar dunha política pública de efectos prácticos palpábeis o departamento de Participación Cidadá, a idea do Proxecto Cárcere axustábase á perfección nas bases teóricas do empoderamento da cidadanía que iniciativas como o Dillo Ti ou o CoLab parecen lonxe de concretar. Porén, o tempo, a perspectiva dos actores e as distorsións que impón a realidade política –hai una Comisión Aberta en Defensa do Común, máis dun cento de entidades, que reclaman a devolución sen custe algún de espazos e terreos en mans do Estado, entre eles o cárcere, mentres a Xustiza dirime a última fase do litixio da cidade co Estado por un convenio asinado nos días de Paco Vázquez polo que o Concello pagaría para recuperar o cárcere cando ficase sen uso– fai que as luvas non sexan fáciles de vestir. O Concello dubida. En xaneiro, días despois de asinar co SEIP, apresouse a abrir o cárcere, fechado desde 2011. Nunha mañá gris, a porta abriuna Celsa Díaz, unha presa política dos anos da Transición. Xiao Varela guiou a visita entre cascallos explicando os proxectos do Concello e o alcalde comprometeu o inicio das obras de rehabilitación para a primavera. Alleos, veteranos da cadea contaban como naqueles tempos de chumbo, cando xa non estaba ben visto matar, alí dentro se organizaban eles, os políticos e os comúns, mesmo se facían a comida que querían. O réxime podrecera e non estaba ben visto matar nin sequera os roxos. Alí dentro usárase o garrote. Así mataron, por exemplo, Manolito Bello, un mozo comunista ao que cada 11 de xullo se honra no cemiterio de Oza. E a outros. A José María Saavedra, socialista, que caera en Ourense co grupo de Camilo de Dios; e en medio das bombas, ferido, pedíralle a Camilo que o rematara alí. Camilo, o último guerrilleiro vivo, conta que non foi quen, que lle deu o revólver e díxolle que se matara el. "Caeu outra granada, véxolle o ollo colgando, sen moas, cuspindo sangue… e dixen 'bueno, pois está morto'", conta sempre Camilo. Volvéronse encontrar no cárcere da Coruña. "Déronlle garrote vil. O día que o mataron pasei a noite máis amarga da miña vida. Deixoume un reloxo de herdanza". Foucellas e Gomes Gaioso foron asasinados polo mesmo procedemento. Daquela, nos anos corenta e cincuenta, estaba ben visto matar. A finais dos setenta, contou Celsa este xaneiro, mandaban "que arrincásemos a herba do patio porque querían que todo fose gris". As obras inda non comezaron. O Concello recibiu críticas por asumir gastos de rehabilitación. A memoria histórica dilúese nas condicións municipais para conceder a xestión do cárcere. Fica incluída nun paquete preferente de programas de dinamización xunto á "posta en valor dos novos creadores locais e a promoción de actividades que non teñen lugar noutros espazos da cidade con carácter regular". E, mentres, desde o Proxecto Cárcere, desconfían da determinación do goberno municipal para deixar a xestión en mans da xente. Onte mesmo, na quinta feira, tres técnicos dos departamentos de Rexeneración, Participación e Culturas mantiveron unha reunión con membros da plataforma para pedir máis información sobre a proposta presentada hai xa dúas semanas. O Concello non informa se hai máis propostas do que a do Proxecto Cárcere. A semana pasada, a xustificación foi que inda que xa rematara o prazo de presentación, podían terse rexistrado documentos que non se recibiran. En agosto, segundo as bases da oferta pública, debería ficar resolvida a concesión. "Na convocatoria o que se pide é unha proposta de dinamización socio cultural do espazo, e, ademais, que nesa dinamización puidesen xuntarse colectivos diversos. Na nosa proposta iso está aberto, calquera colectivo que queira unirse, estaríamos encantados de que o fixese", explica Alberto Fortes, outro dos membros do Proxecto. "Hai exemplos no Estado de cesións municipais de lugares para a autoxestión, como LaFábrika detodalavida en Estremadura, ou Tabacalera en Madrid no que unha parte está cedida aos colectivos, ou o Campo de la Cebada que se xestiona desde a asociación de veciñas da Latina". "É unha especie de convenio de dinamización en que, neste caso polo menos, non hai cartos. Porque o Concello non porá cartos para que haxa persoal ou para outras cousas", engade Laura Sánchez, quen como Alberto chegou ao Proxecto Cárcere após daquel verán de 2011. O Concello pagará a luz, a auga e a conexión a internet. "Trátase de crear unha asemblea que organice, decida e coordine. Decidirán aqueles que participen do espazo, dalgunha forma iso fai que te responsabilices e compartas esa responsabilidade. O exemplo é o das mancomunidades de montes. A longo prazo, gustaríanos chegar aí, cunha forma xurídica recoñecida. Nin público nin privado, senón mancomunado". Na reunión de maio alguén preguntou a Claudia Delso se habería un garda de seguridade na porta do cárcere. "Non imos recuperar a seguridade privada que había nin a destinar a esas tarefas a ningún funcionario público", dixo a concelleira, que insistiu en que a entidade concesionaria debería garantir a apertura ao público durante un mínimo de 104 días o ano e 4 horas o día. Os criterios de avaliación das propostas, que premian a incidencia na gobernanza, suxiren unha aposta desde o goberno pola autoxestión. "Eu creo que queren ser observadores de primeira fila dun experimento social e poder aproveitar a experiencia para mellorar cousas na xestión municipal. É unha investigación empírica, e eles teñen esa vontade indagatoria. Están interesados nestas posibilidades de alternativas á xestión pública", di Tono Galán. Haberá unha comisión de seguimento cada tres meses integrada por representantes do Concello e da entidade concesionaria. "Todo isto entra dentro desa liña de participación cidadá que o Concello quere explorar. Está por ver até que punto deixan que esa participación sexa non guiada. Non sabemos cal é o seu eixo político. Se o seu ánimo é intervencionista", anota Laura Sánchez. A memoria e o financiamento O cárcere inaugurárase en 1927, fora prisión até 1999, reconvertida ese ano en centro de inserción social até o seu fechamento en 2009. O Proxecto Cárcere naceu a finais do ano seguinte. Ao principio a urxencia era salvar o edificio da derruba. Despois María Xosé Bravo pensou nel para un aproveitamento para usos culturais e memorialísticos. O goberno bipartito perdeu as eleccións do 2011. O impulso da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica, que fai parte da plataforma, decaeu. Os colectivos máis atentos a novas fórmulas de xestión mantiveron a aposta. "É lei", asegura Galán, "os colectivos acaban sendo de sete u oito persoas, mais nos últimos meses entrou xente moza e recuperamos vitalidade". En menos dun mes debería coñecerse a elección do Concello. Antes de final de ano deberían executarse as obras de recuperación dunha parte, aproximadamente un quinto, do vello cárcere. No Proxecto Cárcere contan con botar andar a asemblea e o programa de actividades a finais de ano. As propostas incluídas no seu plan van desde unha Oficina de Atención ás Vítimas do franquismo até un taller para bicicletas. Pero iso non é o importante agora. "En canto abras as portas aparecerán novas posibilidades", confía Galán. Comezando polo financiamento. "A sociedade está afeita a ter un proxecto, un financiamento, unha persoa que dirixa, un ente detrás… Aquí non. Aquí é un caos, entre aspas, poden suceder cousas inesperadas. Cando dúas persoas casan a xente fai agasallos. E aquí hai xente preocupada e que no momento en que se abra cunha estabilidade mínima vai mirar para o cárcere doutro modo. Esa pode ser unha base". "En calquera caso, somos cautelosos", insiste Fortes, "sabemos que as cousas non saen de hoxe para mañá". E recoñece que se foron habituando aos avatares políticos. A cesión do SEIP ao Concello rematará antes de 2019, antes das próximas municipais. "Desde o principio optamos pola fórmula da negociación directa coas institucións, e volveremos a negociar con quen sexa". Fortes non contempla a posibilidade de que o concurso fique deserto malia as dúbidas do Concello que se revelan na falta de información pública a respecto do proceso. "Sería un pouco raro, está asinada a rehabilitación, sería investir para telo fechado". Nota: As fotos inseridas no meio do texto, todas da autoría de E.D., son (1).-Celsa Díaz, ex presa, abriu as portas en 2017. Imaxe da visita ao cárcere en xaneiro; (2).- Corredor exterior. Imaxe da visita ao cárcere en xaneiro deste ano; (3).- Panóptico, área que entrará dentro da rehabilitación na primeira fase; (4).-Celas. Imaxe da visita ao cárcere en xaneiro deste ano.


Summary: Varios actos reivindicativos en distintos puntos da AP-9 esixirán este sábado ao longo do día unha "Galiza sen peaxes". O BNG reclamará o cumprimento dos compromisos das concesionarias das autoestradas.

Na peaxe da AP-9 en dirección A Coruña ás 13-00 horas, na autoestrada Cabanas-Fene na saída de Vilar do Colo ás 17.45 ou na peaxe de Campañó-Pontevedra ás 17.30 horas serán nos puntos nos que ese desenvolverán os actos reivindicativos convocados polo BNG baixo o lema "Galiza sen peaxes". Na protesta, condutores e condutoras que participen, farán o pagamento nas peaxes con céntimo e repartirán material informativo entre @s usuari@s da autoestrada. As demandas da formación nacionalista concrétanse na conxelación dos prezos das peaxes, o cumprimento dos compromisos das concesionarias en relación á calidade do servizo e o inicio do rescate público das autoestradas "que teña como punto final a súa integración dentro da rede viaria galega e acadar a súa gratuidade". Entre os elementos que destacan na merma da calidade do servizo atópase a redución de numero de persoas encargadas do cobro nas peaxes, a insuficiente iluminación e o deficiente asfaltado.


Summary: O Govern foxe do eufemismo. O referendo de 1-O é un referendo de autodeterminación. Así figura explicitamente no spot que acaba de facer rular a Generalitat de Catalunya.

A meio da súa conta twitter, o Govern acaba de tornar público o vídeo institucional co que quer alentar a participación na consulta autodeterminista de 1 de Outubro. ▶ Spot Referèndum #1OCT: Ara més que mai el futur de Catalunya és a les teves mans pic.twitter.com/MnlY6FqNAR— Govern. Generalitat (@govern) 7 de setembro de 2017 Tamén esta quinta feira o Govern aprobou un decreto de medidas complementares ao da convocatoria do referendo en que aparece a papeleta das votacións. A pergunta á que terán de responder as e os cataláns -e que na papeleta aparece redixida en catalán, español e aranés, as tres linguas que serían oficiais nunha Catalunya independente, é: "Quer que Catalunya sexa un Estado independente en forma de República?".


Summary: Alberto Gallego é o fundador da axencia de viaxes Ruteart, unha compañía turística en liña que aposta por un modelo turístico para o noso país diferente e respectuoso coa natureza. A súa oferta de viaxes móvese desde roteiros descoñecidos polas paraxes naturais galegas até viaxes internacionais a lugares como México, Perú, Grecia ou Mauritania. Ademais, a axencia de viaxes tamén conta cun forte compromiso co monte que galego, ao que apoia con proxectos de reforestación con especies autóctonas.

-Que define a Ruteart como compañía de viaxes? Ruteart é unha plataforma web onde a xente pode atopar as mellores experiencias alternativas do mercado. Ofrecemos rutas diferentes e únicas, que provoquen un investimento real e diferente no lugar de destino, cun forte compoñente responsábel e sostíbel. Non somos a típica axencia de viaxes, tal e como se entenden. O propio feito de estar en liña e ofertar un turismo alternativo é significativo. Deseñamos viaxes de autoría, é dicir, viaxes a man, de xeito artesanal, e dentro do turismo slow ou máis tranquilo. O obxectivo é que a xente desfrute o máximo posíbel da experiencia e non teña que andar a correr baixo uns parámetros moi marcados. Traballamos con grupos moi pequenos, o que axuda a que as persoas se coñezan entre elas, e viaxamos a lugares que quizais non son tan coñecidos, pero que non por iso deixan de ser espectaculares. Por exemplo, agora temos un roteiro por Trevinca, que é un lugar moi fermoso pero moi descoñecido mesmo na Galiza. Trevinca ten un dos mellores ceos para poder ver as estrelas. Os grupos sempre van acompañados dunha persoa experta que facilita coñecer en profundidade os lugares visitados, e non só o máis típico. -As viaxes que organizan céntranse na Galiza ou traballan con outros territorios internacionais? Até o de agora, entre que levamos moi pouco tempo no mercado e o estalido da pandemia de coronavirus, estamos máis centrados no territorio da Galiza, e imos seguir por ese camiño, porque nos parece moi interesante redescubrir a nosa terra. Aínda así, temos pensadas varias viaxes no Estado español e noutros países. Por exemplo, temos xa dúas viaxes programadas para o México e o Perú, e probabelmente imos comezar a traballar con máis xente. Mesmo influencers recoñecidos na Galiza. A idea é ofertar viaxes a Grecia, a Chile, a Xordania, a Mauritania... estas xa son viaxes máis especiais. -Que acollida ten este modelo de axencia de viaxes e de oferta turística alternativa entre a xente? Moi boa, a verdade. A xente está a chegar a nós dicindo que compartimos o tipo de viaxes que a eles lles gustan, que están un pouco cansados do de sempre... Sobre todo, que lles encanta que sexa un turismo que aposte polo compoñente sostíbel. Iso é algo importante, porque nós compensamos a pegada de carbono que producimos. Traballamos con pequenos proxectos na Galiza para a reforestación do monte con especies autóctonas do país. Ademais, tamén estamos inmersos nun proxecto no Perú para a reforestación da selva amazónica. Temos varias clientas que despois de volver da primeira viaxe connosco axiña se apuntaban a novas experiencias. -Son moitas as voces que reclaman un cambio no turismo que se oferta desde a Galiza. Comparte vostede a impresión de que outro modelo turístico é aplicábel para a nosa terra? Penso que si. Como dicía antes, temos moito por descubrir aquí na Galiza. Penso que o turismo galego está moi centrado nos mesmos lugares e destinos de sempre, e o noso obxectivo é traballar neses outros destinos non tan coñecidos pero igualmente fermosos. Queremos que toda a xente poida desfrutar dun estilo de turismo diferente e que os propios habitantes dos destinos turísticos teñan un beneficio real e perdurábel no tempo. Iso conséguese mantendo e respectando as tradicións e culturas de cada zona. É fundamental tanto para o turismo da Galiza como para o sector turístico en xeral. Todas deberíamos afondar neste tipo de turismo.


Summary: O Observatorio da Política Chinesa, promovido polo IGADI, debulla neste texto o máis relevante da actualidade política desta superpotencia, nun ano no que definiu as liñas mestras das reformas que se levarán a cabo na vindeira década.

Hai case unha década que o IGADI botou a andar, en colaboración coa Casa Asia o Observatorio da Política Chinesa, que todos os anos edita un informe que recolle o máis relevante da actualidade política desta superpotencia. O informe 2014, que vén de ser publicado, repasa nas súas case noventa páxinas o que cualifica de "un ano curto na política chinesa". Iniciado en marzo, coas sesións lexislativas nas que se culminou a transición no cumio do poder tras o XVIII Congreso do Partido Comunista de China (PCCh), celebrado a finais de 2012, e finalizado en realidade en novembro, coa Terceira Sesión Plenaria do Comité Central, "que definiu a axenda da nova fase da reforma, a que debe conducir a China en 2020 (en 2021 celebrarase o centenario do PCCh) ao obxectivo dunha sociedade acomodada, sentando as bases definitivas dunha transformación que culminaría a modernización en 2049 (centenario da fundación da República Popular China)". O informe, que chega á súa oitava edición, debulla as claves que determinan o devir da axenda chinesa nas ordes política, ideolóxica, económica, social, ambiental, dereitos humanos, nacionalidades minoritarias, cultural, tecnolóxico, as relacións con Taiwan e en materia de política exterior, completadas cunha ampla cronoloxía que nos ofrece un fiel retrato dos feitos máis destacados que acapararon a atención, tanto interna como internacional. O texto afonda ademais nos cambios operados nas elites territoriais e ao impacto da loita contra a corrupción nas elites dirixentes, tanto a nivel local como central. Destaca, igualmente, que "en 2014 China debe iniciar a materialización das políticas aprobadas en novembro". Algunhas xa foron implementadas pola Asemblea Popular Nacional, como as modificacións en materia de planificación familiar, e outras van tendo o seu reflexo experimental na Zona Piloto de Libre Comercio de Xangai, que pode marcar o rumbo para o conxunto do país nos vindieros anos. O informe conclúe que "sexa como for, 2014 traerá novidades que só poden comprenderse a partir dos debates que tiveron lugar en 2013. De aí a importancia dunha aprehensión das súas vectores esenciais, unha tarefa á que pretende contribuír este novo informe". Descarga aquí o informe Política China 2014 (.pdf)


Summary: A problemática da saúde mental sempre estivo presente na sociedade. Agora, coa pandemia, aumentaron os casos coincidindo coa crise. O Movemento Galego da Saúde Mental cre que a Xunta incumpre o seu propio plan. Nós Diario conversa desta situación coa súa voceira, a psicóloga clínica Rosa Cerqueiro.

Que opina de que se fale de "pandemia" na saúde mental? Fálase de pandemia de saúde mental como se fora algo novo cando, en realidade, os problemas de saúde mental levan con nós moitos anos. Estamos á cabeza do Estado español nesta problemática. Ao estar relacionada con factores sociais, socioeconómicos, sociodemográficos e de estrés é certo que a pandemia tensou aínda máis o malestar da poboación. Nunha situación que xa de por si era mala a nivel de aumento dos problemas de saúde mental, coa pandemia estes aumentaron. Hai estudos que sinalan un gran aumento da ansiedade e da depresión nas consultas da sanidade pública e da sanidade privada. Nesta última nunca antes acontecera que os gabinetes tiveran problemas para citar a pacientes novos. Podería empeorar? Preocúpanos o desbordamento da Atención Primaria. En 2020 baixaran as derivacións á saúde mental por estar os centros de saúde fechados e non haber atención presencial, todo estaba enfocado ás urxencias da Covid-19 polo que fora unha baixada falsa artificial. Agora podería acontecer o mesmo co anuncio de que só se atenderán urxencias relacionadas coa Covid-19. Moitos pacientes quedarán fóra e repercutirá na saúde mental por chegar tarde. A atención sanitaria é en cadea e as profesionais notan a presión pola sobrecarga, por non poder facer máis do que xa fan. Agora hai ampliación de horarios e teñen que traballar o dobre. Cre que a saúde mental queda relegada na sanidade pública?. Sempre quedou en segundo plano. Ten que ver con prexuízos e estereotipos que se manteñen como sociedade en xeral. Revitimízase á persoa que ten un problema mental. Lígase a ter problemas persoais cando son condicionantes sociais que agravan calquera tipo de problema. Sempre se falou de que era a irmá pobre do sistema. É un dos principais atrancos que ten a xente para pedir axuda, tamén desde o ámbito profesional. Ás veces somos os peores no sentido de non pedir axuda ao verse como un signo de debilidade. E a situación de tensión é extraordinaria. A discriminación é un problema que ven de lonxe e forma parte da sociedade. Non se pode estar mal. Vese como unha debilidade de carácter estar mal e trasládase a todos os ámbitos da sociedade, incluído o persoal sanitario. Que opinión lle merece o Plan de Saúde Mental Poscovid da Xunta? Comezou no 2020, houbo contratacións e abríronse dispositivos asistenciais. Mais, tendo en conta os propios documentos planificadores da Xunta de hai 25 anos, o Plan queda á metade do previsto... hai 25 anos. Polo medio pasaron varias crises. O aumento de profesionais que propón, e que ademais non se cumpre, non chega para cubrir a demanda actual que aumentou estes dous anos. O desenvolvemento do Plan, por riba, é desigual segundo cada área sanitaria. Un tema grave, que se levou en decembro ao Parlamento, foi que unha unidade de prevención do suicidio que se puxo en marcha en Pontevedra en xuño fechou en outubro. Sen contar con que, por exemplo, non hai esa unidade en Compostela e non sabemos moi ben a razón. A publicación de casos individuais que vivimos o último ano servirá para concienciar á Administración e á sociedade? Creo que si. Había certa necesidade e a xente está animándose a falar de que está mal, que non sempre se está ben e precísase axuda. Por este motivo a Administración ten que estar á altura.


Summary: Este proxecto, declarado "de utilidade pública", comparte infraestruturas co parque eólico das Encrobas. Ambos os dous promóveos Naturgy.

Medra a presión social contra os parques eólicos proxectados por Naturgy na contorna da central térmica de Meirama, que afectarían os concellos de Carral, Cerceda e Ordes. Así, os colectivos SOS Encrobas, Petón do Lobo, Adega, Sindicato Labrego Galego, Ecoloxistas en Acción e Salvemos a Comarca de Ordes están a preparar arredor de 300 documentos de alegación en contra do parque eólico denominado Meirama. Cómpre salientar, como xa informou nesta cuarta feira Nós Diario, que o Diario Oficial da Galiza (DOG) vén de someter a información pública o parque eólico das Encrobas, promovido tamén por Naturgy na mesma contorna, e que sumaría outros catro aeroxeradores aos trece do proxecto Meirama. Aliás, segundo figura na documentación achegada pola empresa enerxética, ambos os dous compartirían infraestruturas, polo que podería tratarse dun caso de "fragmentación artificiosa" tendo en conta que a potencia total dos parques sería de 69,5 megawatts (MW), polo que, de se tramitaren como un único proxecto, deberían ser tramitados a través do Estado por superaren os 50 MW. "Desde SOS Encrobas lanzamos unha alerta de espolio e incidimos na importancia de aumentar aínda máis a mobilización social e colectiva. Ou paramos todas estas iniciativas ou converterán toda a zona en industrial para lucro propio", alerta a entidade, a través dun comunicado. Así mesmo, fai fincapé no feito de que tanto As Encrobas coma Meirama fosen declarados "de utilidade pública" —permitindo a expropiación dos terreos—, xa que, afirman, "a utilidade pública é nula porque están proxectados para beneficio único e exclusivo da promotora". SOS Encrobas convida a veciñanza interesada a unha reunión informativa que decorrerá mañá no Campo da Feira de Cerceda para informar sobre o procedemento para presentar alegacións, cuxo prazo remata o 7 de setembro para o parque Meirama e o 19 para o das Encrobas.


Summary: A plataforma de asociacións en defensa da sanidade pública analiza os servizos de saúde de todo o Estado e alerta do empeoramento do Sergas. Nos últimos dous anos mellora no ránking de gasto por habitante, aínda que minguou a poboación e aumentaron os maiores de 65 anos.

"Blindar a sanidade pública é urxente. É unha tarefa inxente para a que se precisan medidas valentes e consensuadas. Para isto podes contar coa lealdade de Galicia".O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, pronunciaba estas palabras no acto co que, o pasado luns, o Servizo Galego de Saúde conmemoraba o seu vixésimo aniversario. A receptora das verbas era a ministra de Sanidade, Ana Mato, e no acto estaban presentes a práctica totalidade dos responsables do Sergas desde o inicio da súa andaina, a comezos dos anos 90. Dende aquel momento a prestación sanitaria en Galicia experimentou un salto exponencial. Por exemplo, dos 36 centros de sáude cos que contaba o país en 1989 pasouse a ter case 400 e incrementou o número de quirófanos en máis dun terzo. Ao tempo, a esperanza de vida subiu en máis de cinco anos. Pero fronte a estas evidentes melloras apareceu a crise económica e as mensaxes de recortes máis ou menos inevitables, dando lugar a un panorama incerto para os servizos públicos sanitarios e para a súa sostibilidade para o futuro, cuestionada mesmo desde o propio Goberno galego. Neste contexto, a Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública vén de elaborar un completo informe sobre o estado da cuestión en todo o Estado, unha detallada radiografía na que Galicia non sae especialmente ben parada. Non en van, estes colectivos, formados esencialmente por profesionais sanitarios, trazan un panorama caracterizado pola redución do gasto público en saúde, a mingua de servizos e a precarización dos postos de traballo dos conxunto do persoal. O número de maiores de 65 anos aumentou en máis de 40.000 en apenas dous anos En termos puramente económicos unha primeira ollada podería levar a pensar que o Sergas resiste a crise mellor que outras autonomías. En termos comparativos, Galicia pasou de ser a undécima comunidade en gasto sanitario por habitante en 2010 a ser a oitava en 2012. Non obstante, estes datos desinchan ao ser contrastados cos datos poboacionais. Segundo o Instituto Galego de Estatística, desde 2010 a poboación galega diminuíu en 2.231 habitantes. Mentres, as persoas maiores de 65 anos aumentaron en 42.940, chegando a ser 629.477 a finais do pasado ano. Deles, 93.600 son maiores de 85 anos, un incremento de case 3.000 en apenas un ano. Gasto sanitario das autonomías por habitante 2010 2011 2012 Euskadi 1623,08 Euskadi 1.563,68 Euskadi 1557,78 Navarra 1543,12 Navarra 1.528,59 Asturias 1495,9 Extremadura 1509,72 Asturias 1.495,93 Navarra 1424,51 Asturias 1507,15 Extremadura 1.390,56 Aragón 1371,87 La Rioja 1443,94 Aragón 1.364,49 Castilla y León 1353,00 Aragón 1419,37 Castilla y León 1.348,92 Extremadura 1334,74 Castilla y León 1360,62 La Rioja 1.347,11 La Rioja 1298,01 Cantabria 1347,47 Murcia 1.346,9 Galicia 1262,77 Castilla la Mancha 1346,52 Cataluña 1.292.45 Cantabria 1230,44 Murcia 1334,25 Castilla la Mancha 1.283,08 Murcia 1219,89 Galicia 1333,39 Galicia 1.266,13 Andalucía 1174,43 Cataluña 1298,84 Cantabria 1.232,16 Canarias 1161,97 Canarias 1295,36 Canarias 1.135,75 Cataluña 1128,24 Andalucía 1180,09 Andalucía 1.121,69 Madrid 1104,52 Comunidad valenciana 1122,79 Madrid 1.103,16 Baleares 1066,82 Madrid 1108,14 Comunidad valenciana 1.078,95 Comunidad valenciana 974,82 Baleares 1066,37 Baleares 1.003,32 Castilla-La Mancha sen datos A esta poboación minguada e envellecida é a que ten que atender un cadro de traballadores que segundo os cálculos da Plataforma, diminuirá notablemente en pouco tempo. Ao tempo, as súas condicións laborais empeorarán. Concretamente, o informe destaca a medida que a Xunta está a piques de aprobar segundo a cal unha gran parte dos profesionais que cheguen aos 65 anos terán que xubilarse de xeito forzoso. Desas baixas só se cubrirán un 10%. Isto supón que, dos 1.900 médicos que cumprirán a idade de xubilación nos vindeiros catro anos, só serán substituídos uns 200. Ao mesmo tempo, o cadro de persoal funcionario do Sergas contará con menos apoio doutro persoal, como os interinos, que poderán ver reducida a súa xornada laboral ata nun 33%, coa conseguinte tesoirada nas súas remuneracións.


Summary: A gala de homenaxe ao dramaturgo decorrerá o domingo na Coruña.

O actor, dramaturgo e autor Manuel Lourenzo recibirá unha homenaxe nacional por parte da Federación Galiza Cultura á que están convidadas todas aquelas persoas que desexen asistir, até completar capacidade: as que coñecen a prolífera traxectoria de Lourenzo desde hai décadas e as novas xeracións que o sitúan no mapa cultural galego grazas á súa interpretación de Terito na exitosa serie Fariña. A cita será este domingo 19 de decembro ás 19 horas no Teatro Rosalía da Coruña. A colectividade de asociacións culturais quere pór de relevo a figura de Lourenzo, un piar básico no impulso das artes escénicas no país, no que puxo en marcha -ou axudou no proceso- escolas, compañías e proxectos teatrais de recoñecido prestixio. A vicepresidenta de Galiza Cultura, María Antonia Pérez, falou do artista como "un home de teatro, un exemplo na defensa do uso do noso idioma no eido da creación e na representación teatral", así como un camiño de máis de medio século "dedicado a erguer un teatro asentado nos alicerces da nosa cultura, inscrito na contemporaneidade e comprometido cos intereses do noso pobo". Entidades e colectivos como a Escola Dramática Galega, O Facho, Casahamlet ou Teatro Circo, por enumerar só algunhas, non se entenden sen pensar en Manuel Lourenzo, ao que despois de participar en máis de 200 espectáculos, tócalle recibir unha "cesta natalicia" das persoas que queren e admiran a este autor teatral nacido no Valadouro. Música, comedia, teatro De feito, o director artístico da gala que decorrerá este domingo, Quico Cadaval, avanzou na presentación desta quinta feira que o agasallo estará conformado por "jazz, comedia, canto tradicional, a palabra verdadeira do teatro, música teatral, arias de ópera, a conciencia crítica, a lembranza emocionada e a danza". Para conseguir esa perfecta engrenaxe de artes, a federación -que conta co apoio da Deputación da Coruña e do Concello- vai subir ao escenario a Mónica de Nut e Virxilio da Silva; Mofa e Befa; Bernardo Martínez e Fito Ares (baixo o nome de Grus Grus); o propio Quico Cadaval; a compañía de danza de Ana Beatriz Pérez e Armando Martén; Luísa Merelas, Cristina Domínguez e Xesús Pisón. Nesta festa polo actor tamén se celebrará que está moi avanzada a edición especial da súa obra completa, de sete volumes.


Summary: A completa oferta de visitas guiadas aos tesouros patrimoniais de Vimianzo. A Mostra de Artesanía en vivo do Castelo de Vimianzo volve crear.

Ten gañas a xente de ver, de coñecer, de saír… Seguro que este verán a completa oferta de visitas guiadas polos elementos patrimoniais de Vimianzo triunfa. Como triunfa a Mostra de Artesanía en vivo do Castelo de Vimianzo, que comezou o verán cunha cifra histórica de visitantes. A pesar de abrir as portas o 5 de xuño, foron case un milleiro de persoas as que acodiron a ver as palilleiras, aos oleiros, ás tecedeiras do liño, ao ebanista, ao cesteiro, á sombrereira… demostrando o importante atractivo turístico que representa para os visitantes que se achegan á Costa da Morte. Só en 2016 as cifras do mes de xuño foron mellores, e iso que este xuño aínda non se admitían visitas de grupos organizados en excursións e e viaxes. De entre todos os visitantes foron maioría os procedentes da propia comunidade, un 72% dos turistas, sobre todo porque non se permitiron os desprazamentos entre comunidades ata ben entrado o mes. E o máis habitual foron os visitantes que se achegaron á fortaleza vimiancesa en parella, supoñendo un 46% do total, seguidos por familias nun 33% e grupos de amigos nun 13%.


Summary: A EMA cre que, "como moi tarde", o novo fármaco que ataca directamente as variantes da Covid-19 será aprobada no outono.

O xefe de Estratexia de Ameazas Sanitarias Biolóxicas e Vacinas da Axencia Europea do Medicamento (EMA, polas súas siglas en inglés), Marco Cavalieri, adiantou esta quinta feira en rolda de prensa que o organismo prevé aprobar as vacinas contra a Covid-19 adaptadas a Ómicron e outras variantes o vindeiro mes de setembro. "A nosa prioridade é garantir que as vacinas contra a Covid-19 adaptadas sexan aprobadas, como moi tarde, en setembro, para que estean listas para o despregamento das novas campañas de vacinación na Unión Europea (UE) no outono", apuntou. Deste modo, dixo Cavalieri, "os fabricantes poderían axustar as súas liñas de produción" aos tempos que marca a UE na súa estratexia de vacinación. A desigualdade na vacinación ameaza cun atraso dunha década no desenvolvemento "Os ensaios clínicos das vacinas adaptadas deben demostrar que son superiores ás actuais vacinas autorizadas da Covid-19 contra Ómicron e outras variantes", engadiu Cavalieri. Son efectivas as novas vacinas? O pasado 19 de abril a farmacéutica estadounidense Moderna avanzou que a vacina que está a elaborar adaptada ás variantes Beta, Delta e Ómicron é "2,2 veces" máis efectiva que o fármaco xenérico que se aplicou fronte á Covid-19. Cando se administrará? A respecto da inoculación da que sería para boa parte da poboación a cuarta dose, o relatorio de vacinas do Consello Interterritorial de Saúde, decorrido esta cuarta feira, avogou por adiala o máximo posíbel. En concreto, as persoas expertas apuntaron a finais de 2022 para inoculala, no inverno, cando os virus respiratorios son máis frecuentes, a fin de non ter que administrar daquela unha nova dose de reforzo. Aliás, para entón poderían estar xa no mercado as vacinas específicas contra Ómicron e outras variantes.


Summary: A Dirección Xeral de Patrimonio vén de sancionar con 4.800 euros ao propietario dunha parcela a carón do Camiño de Santiago Primitivo onde se fixo unha plantación de eucaliptos, segundo nos informa ADEGA.

A resolución da Dirección Xeral de Patrimonio responde a unha denuncia presentada por ADEGA Lugo por mor dunha plantación de eucaliptos en de Palas de Rei, en pleno Camiño Primitivo. Trátase dunha infracción administrativa grave por incumprimento da Lei do Patromonio Cultural de Galiza (art. 91), sancionada con 4800 euros e reposición da legalidade, ao danar un ben do patrimonio cultural galego. Segundo nos informa ADEGA, a parcela obxecto da plantación está situada dentro do espazo delimitado de protección do Camiño Primitivo onde se atopan dous elementos ligados ao patrimonio material e inmaterial asociado ao Camiño Primitivo, que son "Os penedos da Casacamiño" e "Os penedos do Hospital". Estas curiosas formacións de seixo acubillan lendas sobre máxicos castelos nos que habitaban seres míticos. Estes elementos culturais do camiño Primitivo veríanse afectados pola plantación de eucaliptos, ademais de quedaren totalmente ocultos unha vez que o eucaliptal medre. A organización ecoloxista tamén denunciou esta plantación diante de Medio Rural por supoñer un cambio de usos non autorizado, pero a administración de montes, ao contrario que a cultural, non advertíu infracción ningunha. Segundo ADEGA, "dase a casualidade de que hai aproximadamente 2 anos esta mesma zona sufriu un lume que calcinou totalmente a parcela agora forestada con eucaliptos. Consideramos" que esta plantación con especies pirófitas no mesmo lugar afectado polo lume non é casual, afonda no deterioro do solo e vai en contra do artigo 59 da Lei de Montes, algo que non veu ou non quixo ver Medio Rural. A asociación lembra que no combate contra o eucalipto hai algunhas ferramentas legais (Lei de Montes, Lei do Patrimonio Cultutal, Lei de Conservación da Natureza) que permiten á cidadanía defenderse contra esta invasión. Sen as denuncias dos colectivos ecoloxistas (máis de 1100 só en Lugo desde a aprobación da Lei de Montes, a maioría resoltas, segundo os seus datos) "a situación sería moito pior".


Summary: Non é a primeira vez que o presidente estadounidense desenvolve comportamentos erráticos.

O presidente dos Estados Unidos (EUA), Joe Biden, participaba esta cuarta feira nunha conferencia sobre a fame, cando no medio dunha intervención comezou a preguntar por unha lexisladora falecida nun accidente de tráfico hai dous meses. Ten Joe Biden demencia? Novas notas alimentan a polémica: "Entra na Sala Roosvelt, toma o seu asento..." Nun vídeo compartido en redes sociais pode verse como Biden, durante o seu discurso, comeza a dicir "Jackie, onde estás? Onde está Jaclie? Estaba seguro de que estaría aquí". "¿Está Jackie aquí, dónde está Jackie?"El presidente Biden llama a una representante que murió el pasado mes de agosto. pic.twitter.com/2yo230JdG8— Helena Villar (@HelenaVillarRT) September 28, 2022 O presidente estadounidense preguntaba pola lexisladora do Partido Republicano Jacqueline R. Walorski, unha das organizadoras do foro. Walorski faleceu o pasado 3 de agosto nun accidente automobilístico no que tamén morreron dous traballadores da dirixente política. Presentarase Donald Trump ás eleccións dos EUA en 2024? Segundo reportaron varios medios de comunicación internacionais, a Casa Blanca non quixo facer, polo de agora, ningún comentario con respecto a un novo episodio de confusión de Joe Biden. Ten Joe Biden demencia? Non é a primeira vez que o comportamento errático do presidente dos Estados Unidos leva a medios de comunicación e rivais políticos de Joe Biden mostran as súas dúbidas sobre o estado cognitivo do dirixente estadounidense. Por que está sendo investigado o fillo de Biden? O pasado mes de xuño, fotógrafos de varios medios de comunicación captaron unha tarxeta de notas, en cuxo anverso podían lerse instrucións para o presidente. "Vostede entra na Sala Roosevelt e saúda os participantes", recollía o primeiro punto, "vostede toma o seu asento", continuaba, cos pronomes resaltados, en maiúscula, sobre o resto do texto. Após "Entra a prensa", a seguinte instrución instábao a facer "comentarios breves". Finalizaba cun "Vostede agradece aos participantes" e un "Vostede vaise", outra vez cos pronomes en maiúscula. Outros episodios que puxeron a lupa sobre o estado mental de Biden ocorreron cando se perdeu no patio da Casa Branca, a súa residencia oficial; cando non puido ler de maneira axeitada un texto do teleprónter; ou cando sufriu unha caída dunha bicicleta ao tratar de baixar dela. De Trump a Biden: Mudanzas e constantes na política internacional dos EUA Os balbucidos frecuentes, as vacilacións, os problemas de orientación e o feito de amosarse ante as cámaras, ao rematar unha intervención, perdido, saudando a ninguén e dando voltas sobre si mesmo espertaron en varias ocasións a alarma sobre un deterioro cognitivo.


Summary: O documento é unha síntese dos nove traballos elaborados no 2014 por 30 economistas, empresarios e directivos galegos para combater a crise demográfica, mellorar o tráfico portuario galego ou a internacionalización da economía

O Foro Económico de Galicia vén de presentar un documento con 50 propostas para mellorar a economía do país. O texto é unha síntese dos nove traballos elaborados no 2014 por 30 economistas, empresarios e directivos galegos con distintos obxectivos: combater a crise demográfica, estudar o investimento en infraestruturas, a mellora do tráfico portuario galego, da construcción naval, do complexo alimentario terra e mar, do financiamento público de Galicia, ou o impulso da internacionalización da economía galega e a estratexia de marca país. Os seus impulsores salientaron, ademais, que estas medidas de reactivación da economía galega non terían un custe engadido para as contas públicas. Na presentación do documento, este xoves, subliñaron tamén os graves efectos provocados pola crise e Santiago Lago sinalou, por exemplo, que o emprego perdido en Galicia durante a crise non se recuperará, cando menos, ata a vindeira década. Pola súa banda, o ex presidente da Xunta, Fernando González Laxe, pediu levar a cabo novas apostas, medidas imaxinativas e non aplicadas ata o de agora para mudar as tendencias económicas: "Hai que ter suficiente imaxinación para as políticas que son necesarias para Galicia". Propoñen diversificar a internacionalización empresarial, incrementando a orientación exportadora das empresas fóra da Unión Europea Os impulsores deste documento condensan as súas 50 propostas nun décalogo de aplicación nos vindeiros anos: Piden que as terras de 1.600.000 propietarios de fincas rústicas sexan postas a disposición de ao redor de 35 mil explotacións agrarias a través da reactivación do Banco de Terras Aumentar en 1.400 compañías o número de empresas exportadoras (na actualidade son 6.100, en 2020 deberían ser 7.500). Diversificar a internacionalización empresarial, incrementando a orientación exportadora das empresas fóra da Unión Europea (con especial prioridade aos destinos de América Latina e dos países emerxentes) e ampliando os produtos e os sectores de actividade con presenza nos mercados internacionais. Crear estratexia internacional de Galicia como marca-país e establecer unha Secretaría Xeral ou Consellería de Asuntos Internacionais que actúe como atalaia para a aplicación de diferentes propostas neste eido e evite disfuncións, solapamentos e diferenzas de criterio ao dotarse dunha harmonización e dirección política propia. Atraer 400 millóns de euros anuais de investimento estranxeiro ou retorno galego. Entre 2007 e 2014 o investimento estranxeiro en Galicia situouse nos 187 millóns de euros anuais. Incrementar a poboación moza nunhas 20.000 persoas, a través do fomento da natalidade. Reducir as saídas dos emigrantes galegos mozos que buscan as oportunidades fóra e facilitar o retorno de emigrantes e a implantación de proxectos empresariais e os investimentos dos galegos emigrados e dos seus descendentes, en Galicia. Aumentar nun 10% o número de escolas infantís en Galicia e crealas tamén en empresas grandes ou en polígonos industriais, con accesibilidade universal e tarifas non disuasorias. Septuplicar o actual Fondo de Compensación Interterritorial (FCI) para Galicia. Na actualidade Galicia recibe 42.9 millóns de euros. A proposta é que se sitúen nos 300 millóns de euros anuais. O obxectivo é converter o fondo nun instrumento de desenvolvemento que impulse a converxencia interrexional e compense a perda de importancia que, a partir de 2014, terán os fondos europeos. Establecer a obriga legal (regulada polo Parlamento) de realizar análises rigorosas, independentes e transparentes de custe-beneficio para proxectos de infraestruturas que superen un determinado importe que se fixaría de partida nun límite de máis de 5 millóns de euros. Concentración da explotación da terra. Proponse a reactivación dun instrumento xa creado, o Banco de Terras, como mecanismo para impulsar a mobilidade para lograr que as terras de 1.600.000 propietarios de fincas rústicas sexan postas a disposición de ao redor de 35 mil explotacións agrarias. Portos con servizo porta a porta, dominando todo o percorrido da mercancía, actuando conxuntamente coas empresas líderes na súa área de influencia e asociándose a operadores loxísticos internacionais. Estaleiros especializados en buques máis sofisticados. Co obxectivo de impulsar a mellora da competitividade e o crecemento das empresas da industria naval galega no marco dun mercado globalizado e con grande intensidade competitiva fomentando a especialización de actividades e a xeración de maior valor engadido e emprego. Descarga aquí o documento (.pdf)


Summary: Os familiares do ditador volven incumprir a normativa que os obriga á apertura do inmoble cando menos catro días ao mes. O alcalde de Sada culpa a Xunta, á que acusa de facer "oídos xordos" ante as súas deuncias e de "eludir a súa responsabilidade".

A familia Franco volve impedir as visitas ao pazo de Meirás, que permanecerá pechado en agosto malia as queixas do Concello de Sada, que censura que se impida o acceso a este Ben de Interese Cultural (BIC) no mes no que a localidade conta con máis turistas. Ao igual que leva ocorrendo anos, os familiares do ditador incumpren a normativa que obriga á apertura do inmoble cando menos catro días ao mes. Os familiares do ditador incumpren a normativa que obriga á apertura do inmoble cando menos catro días ao mes A empresa encargada de xestionar as visitas non reserva visitas neste mes á queu fora residencia de Emilia Pardo Bazán e que foi regalado tras a guerra civil ao xeneral Francisco Franco a través de bonos supostamente voluntarios -que non eran tal- e de descontos a funcionarios da época. O alcalde de Sada, Benito Portela, responsabiliza a Xunta porque "fai oídos xordos" ante as denuncias do incumprimento do deber que ten a familia Franco e incide "no que custou conseguir o nomeamento do pazo como BIC". "Agora, desde o Goberno galego eluden a súa responsabilidade ao non exixir aos propietarios que se permitan unhas visitas xa de por si moi restrinxidas", asegurou a Radio Coruña-Cadena SER. De feito, non se permiten gravar vídeos nin sacar fotografías e está prohibida a visita á antiga biblioteca, entre outras estancias. "A Xunta elude a súa responsabilidade ao non exixir aos Franco que permitan as visitas", di o alcalde de Sada A polémica sobre o pazo de Meirás chega un ano despois de que tamén se dera no pasado verán, cando ademais a revista Hola! publicara unha portada onde a neta do ditador, Carmen Martínez-Bordíu, posaba na entrada da que fora residencia de Emilia Pardo-Bazán -posteriormente roubada ao pobo polo franquismo- para "anunciar a súa ruptura" nunha "exclusiva" na que o medio destacaba a súa entrada "por primeira vez" na "histórica casa familiar". Porque malia ser declarado Ben de Interese Cultural (BIC) e tras determinarse a súa apertura ao público hai xa tres anos, a familia Franco sempre puxo atrancos a cumprir coa lei que a obriga a abrir o inmoble cando menos catro días ao mes. Foi hai máis de dous anos cando os herdeiros do ditador facilitaron un calendario de visitas e logo de que reclamasen á Xunta que sufragase os gastos de seguridade, como así fixo durante ben tempo, e de organización. A Xunta deixou de financiar os gastos de seguridade e organización das visitas logo de gastar máis de 50.000 euros A Xunta deixou de financiar os gastos de seguridade e organización das visitas, das que se encarga unha empresa privada contratada polos Franco. Antes, e desde que o pazo se declarou BIC, os convenios non só se limitaran a "regular as condicións para o desenvolvemento das visitas", tal e como afirmaba a Xunta. Ademais disto, tres acordos entre o Goberno galego e a familia do ditador tiveron un impacto de máis de 50.000 euros nas arcas públicas. O primeiro destes convenios, asinado para poñer en marcha as visitas ás que obrigaba a declaración do pazo como BIC que promovera o bipartito, implicou un gasto de 9.513 euros para pagar un servizo de seguridade privada aínda que, admitía daquela a propia Xunta, a Lei de Patrmonio Cultural non "obrigaba" a facer tal achega económica. En agosto de 2011 Cultura pactaba cos Franco unha addenda ao convenio inicial que implicaba sumarlle 23.000 euros para a mesma finalidade. Como informou Praza Pública, na primavera de 2012 saía á luz un terceiro acordo, desta volta por importe de 21.200 euros, polo que a Xunta seguía asumindo os gastos derivados da seguridade e dos guías das visitas. En total, polo tanto, o gasto ascendeu a 53.713 euros que saíron do erario e non do peto dos Franco.


Summary: A morte e o fin da poesía. Juan Tallón recompón o derradeiro día da vida de Cesare Pavese, Anne Sextos, Gabriel Ferrater e Alejandra Pizarnik en Fin de poema, obra coa que gañou o Premio Manuel Lueiro Rey e que presenta en Compostela. Dá por pechada así unha etapa literaria. Sabe cara onde camiña mais non como, confésanos.

Presenta Juan Tallón en Compostela, na libraría Couceiro hoxe día 5 ás 20 horas, o seu novo libro Fin de poema (Sotelo Blanco) cando se anuncia na rede un título máis El váter de Onetti, que en horas estará en librarías. Entre tanto, Tallón adiantou as primeiras trinta páxinas na rede e iso, sen el o querer, fai ben máis difícil chamalo para falar de Fin de poema. Tallón confesa aversión polas entrevistas e presentacións e relata todas as que lle fixeron despois da publicación de A pregunta perfecta. Mesmo así atrevémonos a chamar e preguntar nunha que anunciamos como non-entrevista, non vaia ser. Tallón relata en El váter de Onetti o pouco que lle gusta promocionar os seus libros e mesmo relelos unha vez finalizados. Memos así, responde con singular amabilidade, mesmo tirándolle ferro ao relato autobiográfico deitado nesas trinta páxinas que botarían para atrás a calquera xornalista que ousara erguer o teléfono para lle preguntar, "Por que escribe?". Certo é que a pregunta non ven a caso con Juan Tallón, a literatura, como diría o poeta, vénlle de dentro e nótase mesmo en toda a metaliteratura coa que adubía mesmo as súas novelas. "Con A pregunta perfecta e Fin de Poema nalgunha medida entendo que pecho unha etapa na que a literatura é material narrativo da miña propia literatura. Acontece isto polo interese que teño por descubrir o meu propio traballo como escritor. Os outros sérvenme para traballar comigo mais se non pechei, si entornei esta etapa" explica, despois de poñer en literatura "o caso Aira-Bolaño" e aventurarse agora con catro poetas que son, ao tempo, catro mitos da nosa contemporaneidade. "O escritor escribe e paréceme que aí conclúe a súa tarefa. Un autor é tamén un tipo que vai para a súa casa e cala" Confesa que escribe o que lle fai feliz e adéntrase así no seu imaxinario literario, nas figuras de poetas que buscaron unha morte tráxica cando o fin da poesía era un feito. Se algo une a Cesare Pavese, Anne Sexton, Gabriel Ferrater e Alejandra Pizarnik é a poesía e o suicidio e son estes os dous elementos cos que Tallón constrúe a obra que lle valeu o premio Lueiro Rey de novela curta na súa recente edición. Non é a primeira vez que o autor visita a historia literaria para o seu traballo creativo. Aconteceu xa en A pregunta perfecta. (O caso Aira-Bolaño) e regresa de novo nese El váter de Onetti, o seu primeiro libro publicado en español, aínda que o autor quere explicar que o orixinal está escrito en galego e ao non ser publicado adiantouse a tradución en Edhasa. Liberar unha ferida Nesta nova obra, Tallón relata no inicio en primeira persoa o abandono do xornalismo e disecciona o oficio de escritor, para alén mesmo do feito creativo. "Máis alá de telas escrito, non tiña grandes cousas que dicir sobre a novela, aínda que fose miña. Precisamente por ser miña. O escritor escribe e paréceme que aí conclúe a súa tarefa. Un autor é tamén un tipo que vai para a súa casa e cala" anota nesas primeiras páxinas de El váter de Onetti onde a metaliteratura está de novo presente. "Se por min fose, evitaría calquera glosa sobre o que eu mesmo escribo. Prohibiría as promocións. Ao menos, prohibiría as miñas" sinala dunha posición que posibelmente explique nas presentacións de Fin de poema, o libro que o trae de novo a Galiza. "Cando un escolle para este proxecto literario a estes catro autores suicidas non se fai gratuitamente. Son escritores que me estiveron "molestando" moitos anos e co libro arrinco a astilla, libero a ferida. Non pasan en balde por min" apunta, explicando a orixe de Fin de poema. En certa medida, nos catro, o fin da literatura, do poema, da creación, significa tamén o fin da vida e esa é a teoría que defende Tallón na novela. "Trato de desenvolver a idea de que os catro deciden matarse cando advirten que a poesía acabara para eles, o fin do verso. Deixaron de escribir e produciuse un silencio insoportábel, desapareceu esa baranda á que se agarraban para con caer no baleiro. No momento no que xa non está perderon o equilibrio e carón", afirma para explicar o tráxico desespero da ausencia de literatura-vida. Ten, malia iso, o autor vontade de defende que non é ese o único camiño, noutros casos "chegou o momento de calar e calaron" e bota man do inmenso Juan Rulfo para quen a vida continuou despois da escrita e a súa literatura perviviu para sempre. Aspiración esta de todo escritor, "que os seus textos sexan quen de facer felices ás persoas mesmo despois de mortos os seus autores". Outravolta, vida e literatura, sobre os que Tallón reflexiona a cada pouco. "Trato de desenvolver a idea de que os catro deciden matarse cando advirten que a poesía acabara para eles, o fin do verso" Co proxecto, a morte Sen embargo, falar con Tallón da súa obra e do seu proxecto literaria é fácil e do mesmo xeito que el mostra admiración polos mitos da literatura, o escritor atopa agora os seus seguidores na rede, algúns entusiastas. "Teño catro que fan confianza nos meus textos, non son moitos mais están dispostos a acompañar a miña obra até onde se dirixa, por veces mesmo por lugares nos que non sabes se hai saída". O escritor confesa que ten un proxecto literario. Non sabe por onde camiñará mais si onde quere chegar. "Non sei como chegar e iso é importantísimo. Non traballo con mapas senón con brúxulas e niso ando" comenta. Di que escribe o que lle gusta escribir e niso síntese afortunado. "Se tes un proxecto tes que ir con el a morte", de novo vida e literatura. Gabancioso ao afirmar que só se as cousas veñen moi mal dadas volvería a unha redacción, en conversa, Tallón é moito máis matizado. "Continúo a facer xornalismo mais non me gustaría volver a unha redacción. Paseino mal e marchei moi farto. Agora tómome tempo e iso é unha felicidade. Cada artigo leva o que eu decido e pódome permitir escoller o que fago" comenta, contento de estar nunha situación que desexa case toda persoa que estea no oficio. Despedímonos e Tallón volve matizar a súa aversión ás promocións que, no fondo, tampouco é tan afiada. "Prodúceme certo fastío, pásoo mal e cústame falar de meus libros. No momento no que me poño a pontificar sobre a miña literatura sei que todo vai ir a peor. Sería fantástico que se promocionaran os libros por si só" apunta mais, como non vai poder ser, polo de agora responde con suma amabilidade ás preguntas sobre a súa literatura.


Summary: O PP vén de eliminar mediante unha enmenda á lei presentada no Senado as axudas á vivenda. A deputada do BNG, Carme Adán, revelou a operación en comisión parlamentaria e mostroulle aos deputados do PP a enmenda pola cal o goberno prescinde das axudas coñecidas como subsidiación de préstamos.

O PP elimina as axudas á vivenda por medio dunha enmenda presentada no Senado á Lei de medidas de flexibilidade e fomento do mercado do aluguer de vivendas. A deputada do BNG no Parlamento galego, Carme Adán, revelou a operación na comisión parlamentaria na que mostrou o texto defendido polo PP en Madrid ao tempo que denunciou que o goberno galego, en concreto o IGVS (Instituto Galego de Vivenda e Solo) asuma a decisión e non "pense facer nada ao efecto". Miles de familias afectadas "Miles de familias galegas fican sen un dereito que xa tiñan recoñecido polos Plans de vivenda en base aos que asinaron os seu créditos e mercaron as vivendas" denuncia a deputada. Adán repartiu entre aos membros do PP na comisión de Economía unha copia da enmenda para que "coñezan o que o seu partido defende e vota en Madrid". Lamentou que na súa intervención o secretario xeral do IGVS, non ofrecera ningunha aalternativa "para as persoas que xa tiñan adquirido o dereito ás axudas poidan seguir pagando a súa hipoteca".


Summary: O Goberno central está capacitado desde esta terza feira 5 de novembro para fechar páxinas web e redes sen orde xudicial e por motivos de orde pública.

Terza feira, 5 de novembro, o Boletín Oficial do Estado publicou o Decreto Lei que aprobara o último Consello de Ministros de Pedro Sánchez onde se aborda a seguranza pública en materia de administración dixital e telecomunicacións. Con esta medida, o Goberno poderá intervir e pechar páxinas web e redes sociais sen contar con autorización xudicial e por motivos de orde pública. Esta nova iniciativa de Sánchez nace das intencións do Goberno de frear o desenvolvemento da denominada República Dixital Catalá. O executivo fica habilitado para, en caso de desordes públicas, bloquear perfís e soportes dixitais Desta maneira, o executivo fica habilitado para, en caso de desordes públicas, bloquear perfís e soportes dixitais. O decreto non fai referencia a Catalunya mais aséntase nos acontecementos producidos após a sentenza do procés e as convocatorias realizadas desde Tsunami Democràtic. Agora será o Congreso dos Deputados quen teña que debater e aprobar ou tombar o decreto, mais desde o día seguinte á súa publicación no BOE é válido.


A Consellería de Política Social atribúe ao Goberno central a responsabilidade de fixar os criterios para a volta a uns centros que adoitaban abrir ata agostoA Consellería de Política Social vén de abrir, a partir deste sábado e durante dez días hábiles, isto é, durante as dúas próximas semanas, o prazo para as solicitudes de matrícula nas escolas infantís da súa titularidade e concertadas entre 0 e 3 anos para o próximo curso a partir de setembro. Porén, aínda non hai data nin protocolos para a posible reapertura antes duns centros que, a diferenza da educación para idades superiores, adoitaban abrir mesmo en agosto.O Diario Oficial de Galicia publica este venres as resolucións polas que se convocan os procedementos de adxudicación de prazas para as escolas infantís dependentes da propia Xunta a través da Axencia Galega de Servizos Sociais, para as do Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar que comparte cos concellos, para as privadas concertadas e para os fillos e fillas do persoal da propia administración autonómica nos centros da súa axencia.A Xunta establece que "o prazo de presentación de solicitudes, tanto de renovación de praza como de novo ingreso, será de dez (10) días contados a partir do día seguinte ao da publicación desta resolución" no DOG, isto é, a partir deste sábado. As solicitudes presentaranse "preferiblemente" a través da sede electrónica da Xunta, salvo para o persoal empregado público que será "obrigatoriamente" por esa vía.O Goberno galego, condicionado polo coronavirus, abre a convocatoria máis tarde do habitual e faino sen saber aínda se as escolas infantís reabrirán nalgún momento do que queda de curso ata setembro, o que dificulta a planificación da conciliación por parte de pais e nais. Este xoves a Consellería de Política Social indicaba que está "á espera de que o Goberno central fixe uns criterios claros sobre os prazos e condicións para a reapertura destes centros", despois de que a Consellería de Educación, responsable a partir dos 3 anos, xa establecese pola súa conta que as aulas só reabrirán de xeito voluntario para o alumnado de 2º de Bacharelato e FP a partir do 25 de maio.Gratuidade para segundos fillos e sucesivos e apertura ata as oito da tarde de cando menos unha escola infantil por cidade son as principais novidades para o próximo cursoPolítica Social salienta como principais novidades para o próximo curso nas escolas infantís a gratuidade para segundos fillos e sucesivos e que "en cada unha das sete principais cidades de Galicia polo menos unha escola infantil pública autonómica ampliará o seu horario de apertura ata as oito da tarde, co fin de mellorar a conciliación das familias", solventando así un dos moitos problemas para a conciliación que seguen a poñer os centros públicos. A Xunta tamén lembra que ten dispoñible o Bono Concilia, unha axuda económica para que as familias que non obteñan praza en centros públicos ou concertados poidan pagar parte da matrícula nalgún privado, cuxa reapertura tamén está condicionada aos protocolos que decida a Administración.


Summary: Os socialistas reclaman no Parlamento copias dos contratos de subministro enerxético do Sergas nos anos nos que Feijóo tiña "relación" co narco e era, ao tempo, número dous de Sanidade. O BNG subliña que o "infamante" é que Galicia teña que seguir "soportando" a un presidente "relacionado con delincuentes"

Feijóo e o PP terán que seguir falando de Marcial Dorado, mesmo despois da comparecencia que o presidente da Xunta vai protagonizar o vindeiro mércores no Parlamento. Os socialistas veñen de anunciar, a través do seu deputado José Luis Méndez Romeu, que se dispoñen a indagar por vía parlamentaria os eventuais "intereses" do narcotraficante e as súas empresas en contratos coa Xunta nos anos en que Dorado tiña "relación" con Feijóo. Nomeadamente, reclaman formalmente "información e copia da totalidade de contatos de subministro enerxético, de combustible e informáticos realizados" por Sanidade e os seus centros hospitalarios entre 1992 e 1998. Dez anos de relación "que non era nada ocasional" xustifican, a xuízo de Méndez Romeu, xustifican que "se comprobe" se os contactos entre Feijóo e Dorado estaban ou non "exentos de intereses", toda vez que o actual presidente galego era, no momento de tomárense as fotografías publicadas por El País, secretario xeral da Consellería. O requerimento, considera, faise aínda máis necesario ao seguir saíndo á luz informacións que "cuestionan a integridade moral do presidente", a quen ve caendo en "contradicións flagrantes" a respecto da relación co narco. Feijóo, di, está "indo por tras" das noticias e "quedando en evidencia por faltar á verdade", comezando polas "datas da súa relación cun dos máis recoñecidos narcotraficantes de Galicia". O PSdeG asegura ter constancia de "contratos entre empresas do narcotraficante e o Sergas" A relación entre ambos era "estable", enfatiza o socialista, toda vez que se producía "non só en Andorra ou nos Picos de Europa, como dixera confundir o presidente como efecto secundario da neve, debía ser temporada de inverno -ironiza- senón que agora se coñece que se estendía a Ibiza e Cascais". "Coñécese xa a celebración de contratos de subministros de servizos entre empresas do narcotraficante e o Sergas -asegura- e concesións administrativas da Consellería de Pesca polas mesmas datas". Por todo isto, afirma, Feijóo "non pode continuar a contribuír ao descrédito do Goberno de Galicia" e "debera dimitir", para que "se poida pasar páxina deste lamentable episodio". "O infamante é soportar un presidente así" Tamén o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, insistía este venres na necesidade de que o presidente deixe o seu cargo. Despois de que Feijóo dese por concluída a "infamia" á que di estar sometido, o líder nacionalista coida que o verdadeiramente "infamante" é que "un país democrático coma o noso teña que soportar un presidente" con "relacións estreitas con delincuentes con causas tan graves como o narcotráfico". "A infamia é a súa", di, que "pretende prolongar" a súa estancia no poder "en base á maioría absoluta" do PP. Vence coida que Feijóo está a dar "unha imaxe deplorábel" que "Galiza non merece" A xuízo de Vence o tempo que Feijóo permaneza na cadeira da Presidencia da Xunta servirá para "dar unha imaxe deplorable" do país que Galicia "non merece", máis aínda porque "cada vez que fala descóbrense máis mentiras e contradicións" e, ao tempo, "máis detalles dunha prolongadísima e estreitísima relación" con Marcial Dorado. "As declaracións do xuíz" Vázquez Taín sobre as supostas conversas telefónicas entre Feijóo e Dorado alén do ano 2000 -o xefe do Goberno mantén que cortou os contactos en 1998- non son, para o nacionalista, máis que unha nova "mentira" que se suma a "unha morea", "demasiadas para un gobernante" que xa está "máis centrado nos seus problemas e nos do PP" que nos de Galicia, censura.


Summary: Máis de 3.000 traballadores rodean o Concello e solicitan a marcha do rexedor ou que empece a presionar en Madrid. Denuncian o atraso na construción do flotel de Pemex e volven reclamar o dique flotante.

O naval volveu saír este mércores á rúa para reclamar máis carga de traballo nos estaleiros, así como solucións á grave crise que leva sufrindo o sector desde hai anos. Máis de 3.000 obreiros de Navantia e empresas auxiliares marcharon pola mañá desde a factoría ata o Concello de Ferrol, onde pediron a dimisión do alcalde, José Manuel Rey Varela, tras rodear o edificio. Os traballadores advirten de que despois do verán xa non haberá traballo ningún en Navantia A falta de traballo e de información clara sobre os floteis de Pemex volven acabar coa paciencia duns traballadores que lembran que nas gradas dos estaleiros apenas hai actividade e a falta de expectativas tras o verán. Ante este negro panorama, os operarios reclaman que se aclare e se axilicen os encargos coa petroleira estatal mexicana, dos que aseguran non saber nada aínda, así como que se adxudique dunha vez por todas o prometido dique flotante. Os operarios solicitan a dimisión do alcalde de Ferrol se non empeza a presionar en Madrid Ademais, os traballadores lembran que por cada semana de atraso co flotel, pérdense entre 150 e 200 traballos na comarca. Mentres, o PP segue prometende que os dous buques de Pemex se construirán en Galicia, malia que está pendente un concurso para a licitación e a pesar das dúbidas que provocan as últimas informacións chegadas desde México e o feito de que o contrato sexa en realidade cunha filial norteamericana e non coa matriz. Xa que logo, comezar os traballos no primeiro trimestre deste ano xa semella imposible, segundo denuncia o comité, que lamenta o escurantismo de Xunta e Goberno central sobre estes contratos e sobre o sector naval en xeral. O vindeiro luns celebrarase a comisión de seguimento do dique flotante. Para o vindeiro mes de febreiro espérase, ademais, unha gran concentración en Compostela.


Summary: A redución, por exemplo, nos voos comerciais que proporcionan datos ás axencias poñen en risco as predicións sobre os desastres naturais. Por outra banda, a Cimeira do Clima prevista para novembro foi adiada a 2021.

A Organización Meteorolóxica Mundial (OMM) expresou a súa preocupación polo efecto da pandemia do coronavirus na cantidade e a calidade tanto das observacións e os prognósticos meteorolóxicos como da vixilancia atmosférica e climática. A redución nos voos comerciais que proporcionan datos ás axencias de meteoroloxía, así como o paro na actividade dos traballadores que rexistran as condicións terrestres e atmosféricas en moitos países, poñen en risco as medicións meteorolóxicas e as predicións sobre os desastres naturais. Less airline traffic due to #COVID19 has reduced the amount of in-flight measurements of temperature & wind.@WMO is concerned about how the scaled-back and lower-quality data could impact weather observations, forecasts & extreme weather warnings. https://t.co/hSIfHe5Yp0 pic.twitter.com/Qo23vpdIPa— United Nations (@UN) April 1, 2020 Os datos do Sistema Mundial de Observación, recollidos en 193 países, sobre o estado da atmosfera e a superficie do océano, a través de instrumentos terrestres, mariños e espaciais, permiten elaborar análises, prognósticos, advertencias e alertas meteorolóxicas. No caso do tránsito aéreo, as medicións da temperatura ambiente e da velocidade e dirección do vento realizadas durante os voos son unha fonte de información moi importante tanto para a predición meteorolóxica como para a vixilancia do clima, explican desde a OMM. "As consecuencias do cambio climático e da crecente cantidade de desastres de natureza meteorolóxica non cesan. A pandemia da COVID-19 leva consigo un desafío adicional, e pode agravar os riscos asociados a múltiples perigos a nivel dun único país", sinalan. Cimeira do Clima, adiada Por outra banda, a Cimeira do Clima da ONU que debía desenvolverse na cidade escocesa de Glasgow entre o 9 e 20 de novembro, a COP26, adiarase a 2021, aínda sen unha data concreta, por mor da pandemia. #COP26 has been postponed due to #COVID19. This decision has been taken jointly by the COP Bureau of the @UNFCCC with the UK and partners Italy. Tackling climate change remains a key priority for the UK and the international community.https://t.co/480CKVV3E1 pic.twitter.com/ugTAXt9iVT— COP26 (@COP26) April 1, 2020 "Á vista do impacto mundial e continuo da COVID-19, a celebración dunha COP26 ambiciosa e inclusiva en novembro 2020 non é posíbel", sinalou nun comunicado o anfitrión principal deste evento, o Goberno británico.


Summary: Case 2,23 millóns de galegos están chamados a votar este domingo nunha xornada que comezará ás 9 da mañá. Os resultados definitivos coñeceranse a partir das 22 horas.

Un total de 2.229.184 galegos está chamados a votar este domingo nas eleccións autonómicas para as que haberá habilitadas un total de 4.000 mesas nuns 2.500 colexios electorais de todo o país e ntre as que se distribuíron xa 55 millóns de papeletas. Así o detallou o secretario xeral de Presidencia, Valeriano Martínez, xunto ao diretor xeral de Relacións Institucionais, Gonzalo Ordóñez. Ambos os dous destacaron que o censo total elévase até os 2.696.566, ao sumar os 400.000 galegos inscritos no Censo Electoral de Residentes Ausentes (Cera). Segundo explicou Valeriano Martínez, hai 2.770 representantes da Administración autonómica que serán os encargados da recollida de información que enviarán á central de datos a través de máis de 1.700 PDAs, algo que axilizará o proceso, xa que abrangue o 7% das mesas electorais. O reconto restante realízase a través de chamadas telefónicas que son gravadas. Tal e como destacou Martínez, esta será "a primeira vez" que todas as instalacións utilizadas para a recollida de datos son da Xunta, cun centro de datos repartido entre as instalacións do Executivo galego en San Caetano e da Cidade da Cultura, onde se atopa boa parte do armazón tecnolóxico e profesional de seguimento. O primeiro avance de participación será ás 10.15 A xornada electoral arrinca ás 8.30 da mañá coa constitución das mesas, mentres que os colexios quedarán abertos ás 9. Ás 10.15 terá lugar a primeira comparececncia da Xunta con datos e incidencias, mentres que o primeiro avance de participación chegará ás 12.30; o segundo, ás 17.30. Ademais, logo de pecharse os colexios ás 20 horas, coñeceranse tamén os primeiros datos "significativos" do escrutinio entre as 21.30 e as 22 horas, malia que Presidencia non foi capaz de determinar a hora fixa na que se coñecerá os datos co 100% escrutado, ante as posibles incidencias e a espera polos datos dos residentes ausentes. Os datos en tempo real do escrutinio poderanse seguir tamén a través da web http//eleccions2012.xunta.es, na que haberá información a tempo real dos datos por concellos e provincias.


Summary: As recentes sentenzas xudiciais —dúas nos últimos tres meses— contra a autorización por parte da Xunta dos proxectos eólicos O Iribio e Roncudo puxo contra as cordas o vicepresidente económico da Xunta, Francisco Conde, que insistiu en que o Goberno galego "só autoriza" os parques "con todas as garantías técnicas, xurídicas e ambientais".

O vicepresidente económico e conselleiro de Economía, Empresa e Innovación, Francisco Conde, subliñou na súa intervención parlamentaria desta cuarta feira que a Xunta "só autoriza" os proxectos eólicos que cumpren "todas as garantías técnicas, xurídicas e ambientais". Así se pronunciou en resposta a senllas preguntas formuladas no pleno da Cámara por Luís Bará (BNG) e Noelia Otero (PSdeG) sobre o desenvolvemento do sector eólico na Galiza. Na súa quenda, Conde sinalou que o obxectivo da moratoria de ano medio e medio estabelecida pola Administración galega é avaliar os 275 expedientes presentados até o de agora coas "máximas garantías". "Todos os proxectos que se tramitan na Galiza axústanse á normativa e só se autorizan aqueles que cumpren con todas as garantías técnicas, xurídicas e ambientais", incidiu. Aliás, co gallo de reforzar a "compatibilidade" coa protección do medio ambiente e as actividades do sector primario, lembrou que a Xunta propuxo unha nova limitación na distancia dos aeroxeradores A respecto dos núcleos rurais, urbanos ou urbanizábeis, pasando dos 500 metros actuais a cinco veces a altura total do muíño. Xunto con isto, sinalou que se están a impulsar diferentes ferramentas para achegar información aos concellos, á cidadanía e ao resto de entidades interesadas, como a rede de información provincial de proxectos eólicos, a Guía divulgativa da tramitación dun proxecto eólico ou a Oficina de información a propietarios de terreos —para informar sobre métodos e criterios de valoración—, así como a normativa aplicábel para a clasificación e cualificación do solo. No caso concreto do parque eólico de Corme (Ponteceso), Conde destacou que a sentenza ditada polo Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) que anula a súa repotenciación por reducir á metade o prazo para consultar o informe de impacto ambiental e presentar alegacións "non é firme", e que "na Galiza a última palabra tena sempre a lexislación e a normativa". Aliás, o conselleiro sostivo que a repotenciación permitiu mudar 61 aeroxeradores antigos por outros sete máis modernos e eficientes sen aumentar a potencia, o que supón unha redución de case 90%, co "correspondente beneficio ambiental e paisaxístico". Críticas da oposición Na sesión plenaria, o deputado do BNG Luís Bará lanzou unha pregunta a Conde: "Que máis ten que pasar para que o PP pare definitivamente a súa política eólica depredadora para favorecer as grandes empresas eléctricas?". O parlamentario aludiu, en concreto, ás irregularidades detectadas pola Xunta e a documentación da empresa concesionaria do proxecto eólico dos Cotos, en Cerdedo-Cotobade, e salientou tamén a sentenza do TSXG sobre o parque do Roncundo —o de Corme—, que cualificou de "contundente" por determinar que o Goberno do PP "vulnerou as directivas comunitarias e lexislación ambiental". Sobre este proxecto, Francisco Conde trasladou unha "mensaxe de tranquilidade e confianza" e afirmou que, detectado o erro da promotora na relación de bens e dereitos afectados, xa se abriu de novo o prazo de información pública para a presentación de alegacións. E remarcou que a súa aprobación dependerá exclusivamente de se se axusta ao que di a lei do que digan todos os órganos consultados, incluído o propio concello. Cómpre lembrar, a este respecto, que o fallo pronunciado —tamén polo TSXG— en outubro pasado en relación ao parque eólico do Iribio concluíra que as empresas eólicas "ampáranse" no "baleiro legal" da lexislación ambiental galega. Pola súa parte, Noelia Otero (PSdeG) censurou o "fracaso" da política enerxética da Xunta, que considerou que se caracteriza polas "improvisacións lexislativas" realizadas de "forma unilateral" e que só xeran "divisións e inseguridade xurídica" entre os diferentes actores implicados.


Summary: Secretário geral entre 1992 e 2004 e membro do atual Comitê Central, defendeu que Portugal prepare a saída do euro. Pagar a dívida em escudos seria uma forma de a reestruturar, prévia devaluação.

Portugal vive uma "soberania limitada", afirmou na sua intervenção perante o Pleno do XX Congresso Carlos Carvalhas, quem falou da saída do euro com maior clareza do que Jerónimo de Sousa no acto de abertura. Sem soberania plena, denunciou Carvalhas, Portugal "está nas mãos do Banco Central Europeu". Nos últimos anos, alegou o ex secretário geral do PCP, Portugal teve de pagar juros a um ritmo anual de 8 mil milhões de euros. O XX Congresso do PCP vai-se encerrar este domingo.


Summary: O ditador recibira este nomeamento en 1939, após finalizar a Guerra Civil.

A corporación municipal de Ribadeo vén de aprobar a retirada do título de alcalde honorario do concello ao ditador Francisco Franco. A decisión de suprimir estas honras que obtivera en 1939, unha vez rematada a Guerra Civil, foi unánime. O BNG, o PSdeG e o PPdeG deron o visto e prace á proposta que partía da Alcaldía. Segundo recolle a moción aprobada, as e os técnicos do Concello de Ribadeo comprobaron recentemente que unha acta municipal do 6 de xullo de 1938 recolle o recoñecemento como alcalde honorario a Francisco Franco. Desta forma, a proposta que chegou ao pleno desta semana indicaba que o nomeamento representaba unha "exaltación" á figura de Franco. En consecuencia, considerouse "preciso que sexa retirada" dada a "obrigación moral e legal" do Concello de "eliminar todo rastro da ditadura franquista". "Ribadeo non merece ter a un ditador como alcalde honorario", subliñou o texto. Por iso, acordouse a revogación daquel acordo plenario do ano 1939 e a retirada do recoñecemento a Franco "por ser incompatíbel coas leis democráticas vixentes" e "como símbolo de xustiza e de reparación".


Summary: A CIG celebra esta fin de semana o seu VI Congreso Confederal, no que o actual secretario xeral, Suso Seixo, optará á reelección no seu cargo. Rexeita o pacto social, "do que só saca beneficio o poder o capital", e aposta por manter a política de "confrontación" coas políticas da Xunta e do Estado.

A CIG celebra esta fin de semana o seu VI Congreso Confederal, no que o actual secretario xeral, Suso Seixo, optará á reelección no seu cargo, á espera de que se presenten ou non candidaturas alternativas. O líder da central nacionalista insiste na "confrontación" coas políticas do PP no Goberno central e na Xunta e no rexeitamento dun pacto social cuxo apoio por parte de CCOO e UGT ve na orixe das dificultades para lograr a unidade de acción sindical en Galicia. Que tipo de acción sindical terá a CIG nos vindeiros anos? Haberá continuidade no rexeitamento frontal ás políticas dos gobernos do PP? Será unha acción de confrontación e de continuidade porque a liña seguida ata o de agora xa foi de total confrontación coas políticas que se están a levar a cabo tanto polo Goberno español como pola Xunta. Son políticas que teñen demostrado que non serven para saír da crise, que xeran máis desemprego, máis recesión e máis pobreza e que recortan dereitos e precarizan as condicións laborais. Son políticas antisociais que non se precisan para saír desta situación. Seguiremos en confrontación total con elas, iso está claro. "Temos que ser máis áxiles na resposta inmediata aos problemas e manter unha comunicación máis fluída cos traballadores" Vostede anunciou algún cambio organizativo na central sindical, en que consistirá? É evidente que a situación do mundo laboral cada vez é máis complicada. Estase a fomentar o individualismo nas empresas, hai moita desregulación e a propia situación da negocaciación colectiva quedou bastante debilitada. Isto obríganos a mellorar os nosos métodos de traballo para ser moitos máis áxiles á hora de chegar aos centros de traballo e de tratar de organizar a xente nas empresas. Temos que ser áxiles tamén no funcionamento dos organismos e nas resposta inmediatas ás problemáticas. Temos que buscar mecanismos que nos permitan ser moi metódicos e constantes no traballo e que lograr que haxa unha comunicación moi fluída entre o sindicato e os traballadores. Pero implican eses cambios unha modificación organizativa? Hai aspectos por pechar na unificación dalgunhas federacións para facer unha estrutura con menos federacións e máis potentes. Este debate leva tempo enriba da mesa e xa se fixo algo, pero aínda nos quedan outras fusións. A ver se nestes anos conseguimos pechar este proceso e facelo co firme convencemento de que a única maneira de enfrontarse a estas políticas económicas non é a través de movementos espontáneos, senón a través da organización e da eficacia nas respostas. "A resposta da CIG na situación actual sempre foi unitaria, áxil e contundente; temos claro o tipo de sindicalismo que facer" A homoxeneidade da central sindical e a resposta común ante a crise non está en perigo... Nos últimos catro anos púxose de manifesto que non. A resposta da CIG a estas políticas de recorte de dereitos e antiobreiras foi sempre moi unificada, bastante áxil e contundente. Nese sentido, todas as correntes que traballamos dentro da CIG estamos moi unificadas en canto ao tipo de sindicalismo a facer. Os propios relatorios que presentamos no congreso, tanto de organización como de acción sindical, practicamente contaron co apoio unánime do consello confederal do sindicato e isto é moi significativo. "O pacto social provoca a cesión de dereitos e favorece a desmobilización dos traballadores" A CIG insiste no seu rexeitamento do pacto social, supón isto un atranco máis á hora de acadar unha maior unidade de acción sindical no país? Non dificulta, senón que é demostrativo de por que non é posible máis unidade de acción entre as tres grandes centrais sindicais de Galiza. Temos visións moi distintas de como enfrontar a crise económica e de que facer nun momento como este. Xa tivemos diferenzas ata agora porque non cremos no pacto social, que tradicionalmente o que provoca é a cesión de dereitos e a rebaixa nas condicións de traballo. Son acordos que favorecen á desmobilización e non axudan á toma de concienciación dos traballadores nin á súa organización. Esa é a experiencia que temos, incluso algunha en épocas moi recentes. Como cal? Durante a presidencia de Zapatero asinouse un acordo supostamente para o crecemento e para o emprego e nin houbo crecemento nin se xerou máis emprego. Agora si, o que quedou amarrado foi o incremento da idade de xubilación aos 67 anos e o incremento no número de anos necesarios para calcular a base reguladora, ao pasar de 15 a 25. Unha vez máis, vese que neste tipo de acordos quen saca beneficio é sempre a mesma parte: o poder, o capital e a burguesía. No momento actual, habería que preguntarse para que hai que buscar un pacto social. Pregúnteo... Que se vai conseguir? A cambio de que? Vai deixar o PP de facer as políticas que vén facendo? Vai retirar a reforma laboral, a da negociación colectiva ou a das pensións? Vai facer unha política fiscal distinta? Vai incrementar o investimento público ou apostar polo tecido produtivo? Pois non, é impensábel, igual que é impensábel que a patronal vaia ter unha conduta diferente á que ten. A que imos ao pacto social desde unha postura de debilidade e de desmobilización? O único que se fai é ceder dereitos e enganar a xente xerándolle expectativas sobre algo que non é real. O que aquí hai é unha loita de poder entre o que é o capital e o mundo do traballo e unha loita polo modelo social que vai saír desta crise. Se sae o modelo actual, que favorece ás elites económicas, ou un modelo que favoreza máis aos intereses da maioría. Isto é o que está en xogo e iso non se resolve nestas mesas de pacto social. "O ideal sería a unidade de acción, pero a CIG ten unha visión moi distinta á de CCOO e UGT sobre como defender os dereitos da clase traballadora galega" Daquela, mentres CCOO e UGT opten polo pacto social, a unidade de acción seguirá lonxe. O pacto social é unha confirmación máis das dificultades que temos para conseguir a unidade sindical neste país. Xa intentamos en materia de negociación colectiva ir a uns acordos conxuntos para a negociación, pero tampouco conseguimos que CCOO e UGT se aviñesen a unha plataforma reivindicativa ante un tema tan importante coma este. Temos visións moi distintas respecto de como defender os dereitos da clase traballadora galega nun momento como o actual. O ideal sería ter capacidade para ter unha unidade de acción sindical porque é moi necesaria, pero a realidade é esta. "Se podemos chegar a un acordo para unha única candidatura, mellor porque reflictiría a unidade real que hai hoxe na CIG" Presentaranse candidaturas alternativas no congreso da vindeira fin de semana? Ata o xoves á mañá hai prazo e non sabemos as candidaturas que vai haber. Hai a posibilidade dun acordo para unha única candidatura para a Executiva e a Secretaría Xeral e esperamos que se confirme axiña, pero non sei se se confirmará a presenza dalguha outra alternativa. De todos os xeitos, o proceso non rompe para nada o funcionamento da central sindical. Estamos afeitos a que se presenten tres ou catro candidaturas e iso forma parte da normalidade interna da CIG. Se podemos chegar a un acordo para que haxa unha única candidatura, pois moito mellor porque sería un reflexo real da unidade que hai hoxe no sindicato. De non ser así, pois farémolo con total normalidade. O importante é o día despois, que manteñamos unha actitude unitaria e uniforme á hora de responder á crise porque nos permitirá facelo con máis forza e axilidade. Ao demais, aínda que é importante, non lle dou demasiada transcendencia.


Summary: Guadi Galego, Xabier Díaz, Guillerme Fernández e Xosé Lois Romero son aCadaCanto, as catro beiras dunha agrupación que sorprendeu coa súa nova visión sonora de Rosalía. En "A Rosa d´Adina" achéganse a seis poemas da autora que esta sexta feira se sentirán no Salón Teatro de Compostela.

"A Rosa d´Adina" xunta de novo a catro dos grandes nomes da música galega para recrear á poeta que se converteu na máis recoñecida "letrista" da canción galega. Con este novo traballo, o cuarteto xirou por todo o país e recala agora en Compostela, nun concerto que terá lugar no Salón Teatro ás 21 horas e no que volverán a poñer música aos poemas de Rosalía, como levan facendo desde que no pasado verán presentaran o novo traballo no Claustro da Catedral de Tui, dentro do festival "Música no Claustro". Por medio do festival, aCadaCanto presentouse no Fesitval Hifa, en Harare, Zimbawe e levarán o seu traballo ao Estival, cun concerto o día 5 de xullo nese encontro musical que se desenvolve en Cuenca. A proposta de A Cada Canto foi a última das aportacións musicais no ano de Rosalía, no que se conmemorou o 150 aniversario da publicación de "Cantares Gallegos" con "Rosa d´Adina" (Músicas de Salitre), seis poemas trasladados á voz de Guadi Galego e Xabier Díaz coa guitarra de Guillerme Fernández e o acordeón de Xosé Lois Romero, unha formación que por segunda vez asinaría un disco, logo de se presentar cunha proposta que nacía polo encontro dos catro músicos sen, en principio, aventurar continuidade. "Dende a Limia", "Tecín", "Este meu camiño", "Levoume o río", "Onde pousei a infancia" e "Aló" son os seis poemas que A Cada Canto recolle no seu disco.