E n 1831, Gioachino Rossini tiña 39 anos e compuxera 39 óperas. Gozaba do maior dos éxitos que podía ter un compositor da época e era considerado o mellor autor lírico de Italia, que era como dicir do mundo todo. Dous anos antes estreárase en París Guillaume Tell e ninguén sospeitaba que aquela había ser a súa derradeira obra para o teatro musical: a partir daquela estrea, Rossini deixou de escribir música. O que algún critico bautizou como "A Gran Renuncia" foi motivo de especulación durante décadas. Heine comparábao con Shakespeare especulando coa idea de que ambos eran conscientes de que acadaran o cénit da súa produción e, en consecuencia, preferiron retirarse na cúspide. Outros, opinan que foi a súa fráxil saúde a que o obrigou a abandonar a composición. En todo caso, Rossini deixara a música. Mais en 1831 o autor de O barbeiro de Sevilla estaba en Madrid e alí coñeceu un clérigo galego, o ferrolán Manuel Fernández Varela, unha figura esquecida que, malia ter caído hoxe no esquecemento, foi un personaxe realmente peculiar da sociedade da altura. Fernández Varela estudou na Pobra do Caramiñal –onde se trasladara a súa familia– e no Colexio Maior de Fonseca de Compostela. A partir de aí, desenvolveu unha brillante carreira como teólogo e cortesán, que o levou a Madrid a desempeñar o posto de arcediago, e a ser un dos oradores máis célebres da época. O caso é que a Fernández Varela debémoslle unha das pezas de música sacra máis fermosas da época moderna: o Stabat Mater de Rossini O curioso da figura de Fernández Varela é a aparente contradición entre unhas posicións políticas moi conservadoras –sospéitase que puido estar próximo ao carlismo– e un extraordinario labor de mecenado do que se beneficiaron, sobre todo, escritores e artistas que destacaron polas súas ideas liberais. Pérez Galdós escribe del, na súa novela Los apostólicos, que "protexeu a moita e diversa xente, distinguindo especialmente aos seus paisanos os galegos". Nicomedes Pastor Díaz –un dos que Murguía chamou "os Precursores" e que ía escribir o prólogo de Cantares Gallegos cando a morte o sorprendeu– foi un deses protexidos. Larra ou Espronceda foron outros dos favorecidos. O caso é que a Fernández Varela debémoslle unha das pezas de música sacra máis fermosas da época moderna: o Stabat Mater de Rossini. Cando soubo que o compositor estaba en Madrid, apresurouse a agasallalo como hóspede e, malia a renuncia do italiano a seguir compoñendo, logrou que se comprometese a escribir esta peza. Os biógrafos de Rossini amósanse perplexos ante a aceptación desta encomenda nunha época na que nin a súa saúde nin o seu estado anímico permitían prever a continuidade da súa obra. E a perplexidade duplícase ao pensarmos que, até ese momento, o compositor nunca sentira o máis mínimo interese pola música sacra. Que foi o que o convenceu para romper o seu silencio? Non o sabemos, mais a novela de Galdós dá algunha pista. É sabido que Rossini era un exquisito gourmand que mesmo chegou a darlle nome aos pratos à la Rossini, os preparados con fígado de ganso e trufas. E segundo testemuñas da época, na casa do ferrolán "comíase mellor que en ningunha outra". Conta Galdós que nunha ocasión Rossini foi invitado a comer o mesmo día á casa de Fernández Varela e á dun "grande de España". Rossini decidiu acudir á do primeiro. Cando lle preguntaron a causa desta preferencia contestou: "En ningunha parte se come mellor que na casa dos curas".


Visitar Barcelona é sempre unha mantenza cultural e social. Se a visita coincide co Sant Jordi, o entusiasmo é contaxioso. A Praza de Cataluña, ramblas e carrés enchidas de casetas con libros, e unha multitude con cadansúa rosa vermella e ollada curiosa, pescudando un exemplar dese obxecto de pracer, que non se adquire nun sexshop, senón nunha libraría. Ver tanta xente nova facendo longas quendas para conseguir unha sinatura da ou do novelista ou poeta da súa preferencia ou espazos na rúa onde se le, se recita ou se fala de literatura indica que o lecer non acaba. Apenas podemos circular entre tantas rosas e tantos libros nos que se abre paso a alegría dun pobo que le e fala na súa lingua con normalidade e responde noutras dun xeito afable e xentil. Xa quixeran en Cataluña ter unha lingua universal como a nosa! Aquí só valoramos "o noso", enxebre, íntimo. Lingua para o sentimento. As autoridades, xordas ás críticas, determinaron festivo O Día das Letras Galegas, para que a cidadanía folgue nas praias e aldeas, en lugar de mergullarse en libros e compralos, descubrir historias, metáforas e un sen fin de florecementos creativos, con camelias, mimosas e outros galanos afectivos. Afastan á cidadanía dos libros e do recoñecemento do valor da propia cultura. De cultura sigo falando. Entre as exposicións que puiden ver destaco unha do Macba, A herencia inmaterial. Ensaiando desde a colección, nome do título do libro de Giovanni Levi, que percorre a arte dos 70 a comezos dos 90, enxergando a microhistoria. Magnífica mostra dunha humanidade simbólica. En fotografía cómpre destacar a denominada A tentación de existir con imaxes do magnífico sueco CHR, Christer Strömholm (1918-2002), vagabundo con cámara en Francia, España, Xapón e EEUU, e director da escola de fotografía Fotoskolan en Estocolmo do 62 ao 74. As fotos que formaban a exposición pertencían á súa serie As amigas da Place Blanche preto de Pigalle, en Paris do 1959 ao 1968, anos que convive cos "paxaros da noite", os trans, sexo inquietante, prostitución, vidas transgresoras, imaxes en branco e negro. Na mesma exposición ofrece fotos desapiadadas, Anders Petersen ( Estocolmo 1944), outro sueco que retrata a xente, prostituída, vagabunda, que fai dun local de Hamburgo, Café Lehmitz, o fogar provisional, onde, entre a sordidez, o sexo, o alcohol, a violencia, agroma a amizade e o amor enchido de patetismo. Máis delicadas e discretas son as fotos da fermosa actriz Jessica Lange, que segundo di só pretenden facer visible o movemento da nada. Case nada. Destacan as fotos infantís e as do seu paseo por México. Non debo esquecer unha exposición de arquitectura vangardista, un deseño liso, claro, limpo, para unha existencia diáfana, obxectos nítidos e útiles e un water como un trono cubista chamado Lagares, nome do río que rega parroquias de Vigo e vai morrer á praia de Samil.


Summary: Xa nunha nova campaña despois da vaga de ameazas que comezou a semana pasada, as candidaturas do bloque progresista buscan activar ao electorado que aínda non ten definido o seu voto á vez que desenvolven un cordón sanitario contra a extrema dereita, que confía en gobernar xunto ao Partido Popular.

Mañá féchase o prazo para a publicación de enquisas das eleccións do 4 de maio na Comunidade de Madrid, que amosan un escenario aínda aberto tanto para o bloque progresista como para a posibilidade de repetición dun acordo entre PP e Vox, do que desta ocasión ficaría excluído Ciudadanos, que non conseguiría o superar o 5% de voto mínimo para poder acceder a Asemblea de Madrid, segundo case todas as enquisas. Esta campaña, que remata o vindeiro domingo, está marcada polas ameazas recibidas hai unha semana por Pablo Iglesias, ex vicepresidente do Goberno do Estado e candidato de Unidas Podemos á presidencia rexional; Fernando Grande-Marlaska, ministro do Interior; e María Gámez, directora da Garda Civil. Estas cartas con balas no seu interior remataron cos debates de campaña despois de ter apoiado Ángel Gabilondo e Mónica García, candidatas do PSOE e Más Madrid respectivamente, a Pablo Iglesias no debate realizado na Cadena Ser, onde Rocío Monasterio, candidata de Vox, non quixo solidarizarse co candidato de Unidas Podemos, e mesmo cuestionou as ameazas. Este modus operandi da extrema dereita, apoiado cunha campaña de desinformación dirixida a Pablo Iglesias e o Goberno do Estado, derivou nun proceso electoral atípico, no que a ausencia de debates e as restricións derivadas da Covid-19 convertérono nunha sucesión de declaracións intercaladas coas condenas pola vaga de ameazas vía postal ao longo da campaña. O día seguinte de facerse públicas as primeiras ameazas era Reyes Maroto, ministra de Industria, Comercio e Turismo, quen recibía unha misiva cunha navalla con pingas de sangue. Ese mesmo día detíñase ao autor, un veciño do Escorial (Madrid) que puxera o seu nome e enderezo real no paquete coas ameazas á ministra. Esta cuarta feira, detectáronse dúas novas cartas, unha dirixida a Isabel Díaz Ayuso e outra a nome de Gámez, directora da Garda Civil. Hoxe foi ao ex presidente do Estado, José Luis Rodríguez Zapatero, a quen se dirixía outra misiva con balas. Mónica García: 'Ayuso ten que ir dopada de ultradereita para gañar' A cinco días do remate da campaña electoral, o bloque progresista trata de mobilizar ao seu electorado. Mónica García, de Más Madrid, que segundo algunha das últimas sondaxes publicadas estaría preto de superar ao candidato do PSOE, atacou o posible pacto entre PP e Vox e advertiu que "nos enfrontamos a un goberno aínda máis escuro do que foron os gobernos do PP". Pola súa banda, Gabilondo quixo marcar espazo con Unidas Podemos, e resolveu que en ningún momento se comprometeu a integralo nun goberno alternativo ao do PP con Vox, "eu falei dun apoio, non falei doutra cousa" defendeu. Mentres, Iglesias denunciou a infiltración da extrema dereita no sistema de Xustiza, na Policía e na Garda Civil, e destacou que a súa formación condena os atentados persoais se dirixan a quen se dirixan.


Summary: O Sorriso de Daniel, un dos colectivos máis activos en defensa do patrimonio galego, advirte das debilidades da candidatura da Ribeira Sacra a Patrimonio da Humanidade e pregúntase até que punto o feito de aspiraren á mesma declaración os museos do Prado, o Raíña Sofía e o Thyssen Bornemisza, os tres en Madrid, puideron influír na decisión do Goberno español e do galego á hora de retirar o nomeamento da zona que comprende as ribeiras dos ríos Cabe, Sil e Miño.

A pasada quinta feira coñecíase que o Goberno estatal e o galego acordaban aprazar a candidatura da Ribeira Sacra a Patrimonio da Humanidade. Na mañá da sexta feira, o conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, explicaba, en resposta ás preguntas dos medios, que a decisión se adoptara por "prudencia" e "responsabilidade", así como "para alcanzar o éxito da mesma". Escudábase en que o informe técnico requiriu "melloras" nas exposicións de aspectos básicos en relación á incidencia dos encoros na paisaxe e a sacralidade da zona, dado que foi un espazo desamortizado. "Son cuestións que se van corrixir, pero por prudencia parecíanos máis lóxico aprazar un pouco a declaración última", afirmou o titular de Cultura, que insistiu en que é unha decisión "bastante normal nestes expedientes". Porén, colectivos que promoven a difusión e o coidado do patrimonio galego, como O Sorriso de Daniel, poñen en dúbida a argumentación. De feito, a pasada quinta feira emitía un comunicado no que advertía da posíbel relación entre a retirada da candidatura da Ribeira Sacra para "despexar" o camiño aos museos do Prado, o Raíña Sofía e o Thyssen, os tres localizados en Madrid. "O Goberno de España (e a Xunta da Galiza se é que son sabedores tamén) debería aclarar até que punto non interferiu nesta decisión de retirar a candidatura o feito de que coincidise en tempo coa dos Museos madrileños de El Prado, Reina Sofia e Thyssen Bornemisza e que a retirada da Ribeira Sacra lle deixa o camiño mais despexado para estoutra candidatura", salientou a asociación. Unha soa candidatura do Estado español A tese do colectivo refórzase coas declaracións realizadas aos medios de comunicación na sexta feira por Román Rodríguez, que informaba de que "hai unha tradición" pola que o Estado español só presenta unha candidatura anual e apuntaba que este ano decorrerán dous comités da Unesco, despois de que o pasado ano non tivera lugar ningún debido á pandemia. A Consellaría tombou as máis de 60 alegacións á declaración da Ribeira Sacra como BIC O Sorriso de Daniel participou activamente, con numerosas actividades, na visibilización da candidatura da Ribeira Sacra e achegou máis de 60 alegacións á declaracion como Ben de Interese Cultural deste espazo, que comprende as ribeiras do río Cabe, do Sil e do Miño. Porén, a Consellaría de Cultura tombou as reclamacións da entidade, que pedía que se ampliase o BIC. "Estivemos sempre a disposición da consellaría para colaborar", sinalan no comunicado, "non podemos menos que manifestar de novo que unha das debilidades da candidatura era a falta de visibilización da implicación cidadá". Neste sentido, O Sorriso de Daniel acusa a Consellería de "virar as costas ás organizacións que traballabamos nese territorio". "Demostrouse que as poucas convocatorias que tivemos reducíronse a unha mera campaña de maquillaxe na que non houbo nunca escoita activa por parte da Consellería e que isto foi en detrimento da candidatura", opina a asociación, que empraza a Xunta da Galiza e ao Goberno estatal a "marcar unha data de reinicio de traballos cun horizonte próximo para saber en que momento se volverá presentar". Erros na candidatura O Sorriso de Daniel, que considera que os erros na candidatura son "manifestos", considera que o feito de que se chegase ao mes de xuño -un mes antes da avaliación final- con discrepancias no informe "visibiliza que as axendas de tramitación non estaban ben marcadas e que a Consellería de Cultura, impulsora da candidatura, debería facer unha profunda autocrítica para saber cales foron as razóns para chegar a esta situación e quen son os responsábeis últimos". Na mesma liña, afirma que o traballo foi "incompleto e falto de rigor" e que merecía "o maior dos esforzos". Tramitouse, denuncia a entidade, "como un expediente máis, sen prestarlle a importancia que se lle debía dar".


Summary: Foi ela, Bélxica Adela Mirabal Reyes, a encarregada de recibir os cadáveres das tres mulleres e de desmantelar as pretensións da ditadura, quen quixo facer pasar os asasinatos por un accidente informando á imprensa de que "tres irmás morren ao se precipitar o seu Jeep ao abismo". Dedé difundiu a memoria das Bolboretas.

Bélgica Adela Mirabal Reyes, Dedé, a única das irmás Mirabal que sobreviviu á ditadura do xeneral Trujillo na República Dominicana, faleceu este 2 de febreiro após varios días ingresada por unha doenza respiratoria. Dedé tiña 88 anos e desde o 25 de novembro de 1960, cando recolleu os cadáveres das súas irmás asasinadas, dedicou cada un deles a desmantelar as pretensións da ditadura, quen transladou ao pobo dominicano e á imprensa a nova de que Patria, Minerva e María Teresa Mirabal faleceran a consecuencia dun sinistro de tránsito cando viñan de visitar os seus compañeiros, encarcerados por Trujillo, e "o seu Jeep precipitouse ao abismo". A cuarta das irmás Mirabal, Dedé, quen non tivera un papel activo na loita contra a ditadura, foi a encarregada de manter viva a memoria das irmás e dignificar os seus nomes. Foi a encarregada de deixar claro que a "tráxica morte" descrita por Trujillo fora en realidade un asasinato perpetrado após seren represaliadas, torturadas e violadas. A elas vai dedicado o 25 de Novembro, cando o mundo conmemora o Día Internacional contra a Violencia de Xénero. Cando Bélgica Adela recibiu os corpos das súas irmás dirixiuse á policía, partiulles unha cámara para que non lles fixeran fotos e percorreu o camiño desde o hospital até o cemiterio berrando "Asasinos!". 25 anos despois morreu a súa nai e Dedé decidiu destinar a casa en que moraba a facer un museo, o Museo Irmáns Mirabal. En cada visita e namentres a súa saúde llo permitiu, contou unha e outra vez a historia das Bolboretas.


Summary: Comités, Liga e Agir enfatizan que a participación do estudantado foi maior que na última convocatoria, o 24 de Outubro de 2013.

Un seguimento do 75%. É o balanzo que fan as organizacións estudantís convocantes (Comités, Liga e Agir) da participación que o alumnado chamado á folga tivo neste 20-F, máis unha xornada de loita contra a xa coñecida coma Lei da Wergoña. Aseguran que esta primeira greve do ano foi "un éxito" e que a chamada ás rúas foi secundada dunha maneira máis contundente que a derradeira de 2013, realizada o 24 de Outubro. Xa no concreto, as máis concorridas foron as mobilizacións que percorreron as cidades de Vigo e Compostela, onde as organizacións contabilizaron 2.000 manifestantes. En Pontevedra e na Coruña foron por volta dun milleiro @s que rexeitaron a Lomce asistindo aos protestos; e en Lugo e Ferrol as cifras falan de 500 persoas. Son algúns dos dados de participación, mais cómpre lembrar que foron en total 20 as marchas en que o estudantado galego respostou, máis unha vez, contra a Lomce.


Summary: As xuntanzas quedan limitadas a un máximo de 10 persoas en toda Galicia

A Xunta vén de anunciar a limitación das xuntanzas en toda Galicia, tanto públicas como privadas, a un máximo de dez persoas. As medidas foron publicadas no DOG de hoxe e faranse efectivas dende as 0:00h desde este xoves.Cifras Este martes facíamos balance da situación na Costa da Morte, onde quedan só 3 concellos en alerta nivel 2 ou 1.Hoxe hai algunha variación. Se ben Laracha mantén de nivel 2 de alerta (con entre 14 e 21 casos activos), e Muros o nivel 1 (entre 7 e 14), Carballo baixa ao nivel 0. Porén, sobe a incidencia en Coristanco e Malpica, que pasan ao nivel 1, tendo entre 7 e 14 casos activos. Ademais, segue habendo unha soa persoa hospitalizada no Hospital Virxe da Xunqueira de Cee (e ningunha en Coidados Intensivos). Cifras a nivel Galicia


Summary: Ministerio de Defensa asegura que persoal do Exército localizou en varias residencias de maiores de diferentes puntos do Estado a anciáns que compartían espazo con cadáveres.

Persoas maiores "convivindo" con cadáveres nun mesmo espazo. Isto é o que se atopou o Exército en varias residencias de diferentes territorios do Estado, según relatan fontes do Ministerio de Defensa. "O exército puido ver maiores, absolutamente abandonados cando non mortos nas súas camas", apuntou a Ministra de Defensa, Margarita Robles, en declaracións a medios españois. "Imos ser absolutamente implacábeis e contundentes no trato que se dea aos maiores nesas residencias", dixo. Segundo estas fontes, a Fiscalía Xeral do Estado vai involucrarse no asunto e "o peso da lei" caerá sobre os responsábeis destes centros de maiores. Os medios recollén que o Exército deu con "escenas durísimas" que están a soportas as usuarias destas residencias de maiores. Defensa desbotou nomear en que residencias se deron estas situacións, mais si que indicou que atoparon cadáveres en varias residencias, nas que parte do persoal se deu de baixa co inicio da pandemia. As Forzas Armadas reforzaron a súa presencia nas residencias de ancianos na fin de semana e desde onte o Exército pode actuar en calquera centro de maiores do Estado da forma que sexa precisa.


Summary: O Consello da Xunta vén de asinar a sentenza de morte á atención sanitaria nas comarcas de Monforte e A Mariña.

Se no mes de agosto aproveitaba a súa última xuntanza antes das vacacións para aprobar o anteproxecto de reforma de Lei da Saúde de Galiza, nesta ocasión escolleu a reunión fixada en plena ponte de decembro para darlle luz verde ao proxecto, co que fica aprobada a supresión das áreas sanitarias da Mariña, Monforte, O Barco e O Salnés. As datas escollidas para o impulso da nova normativa e a urxencia coa que se está a levar adiante a súa tramitación responden á vontade do Partido Popular de separar o conflito das eleccións municipais e tentar coller desmobilizada a poboación destas dúas zonas que de xeito masivo e reiterado se está a mobilizar contra as graves consecuencias da reforma. A Mariña e Monforte ferven. O propio día da aprobación do decreto eras os veciños de Viveiro quen se concentraban diante da casa do concello para facer público o seu rexeitamento a esta decisión. Ao tempo, a Plataforma en defensa da sanidade pública da Mariña respondeu cunha caravana de coches, onde segundo os convocantes participaron máis de 100 vehículos e 300 persoas, que percorreu o sábado 9 os concellos de Ribadeo, Barreiros, Trabada, Lourenzá, Mondoñedo, Viveiro e Xove e que terá continuidade na vindeira fin de semana noutros concellos da comarca. Así é todo, a entidade está á agarda dunha próxima reunión para definir novas accións de protesta, ao igual que a súa homóloga do Val de Lemos, convocada para unha xuntanza o 15 de decembro, en que tamén o previsíbel é que se acorden propostas de mobilización. As previsíbeis medidas de protesta darán continuidade ás concentracións que desde o mes de agosto se suceden todas as cuartas feiras diante dos centros de saúde das zonas afectadas. A dependencia orgánica do Hospital de Lugo dos centros de Burela e Monforte implica a centralización dos servizos hospitalarios na capital da provincia e a conseguinte perda de servizos e especialidades en Burela e Monforte As consecuencias da centralización sanitaria xa se viña percibindo na Mariña e Monforte na forma de perdas de servizos. Así, nos últimos tempos comezouse a derivar a Lugo desde Burela a implantación de marcapasos e inclusive o cambio de pilas dos mesmos, os partos de prematuros ou os múltiples, malia contar o Hospital da Costa con unidade de prematuros, a maioría das operacións de cataratas, hernias ou fimose, e as cirurxías programadas de traumatoloxía. Outro tanto acontece para o caso de Monforte, hospital comarcal que tamén está a sufrir a perda de servizos que tradicionalmente se prestaban no mesmo. Ao tempo, outro servizo tamén privatizado, como o de citas previas, advirte os doentes da Mariña e da Ribeira Sacra que -no caso de non acudir ás citas na privada- as súas intervencións ou consultas serán retrasadas, sendo situados ao final das listas de agarda. A supresión das áreas sanitarias da Mariña e de Monforte de Lemos resulta claramente prexudicial para o conxunto da poboación da provincia de Lugo e, de xeito moi particular, para as perto de 80.000 persoas adscritas á área sanitaria da Mariña e as máis de 50.000 que fan parte da de Monforte. A dependencia orgánica do Hospital de Lugo dos centros de Burela e Monforte implica a centralización dos servizos hospitalarios na capital da provincia e a conseguinte perda de servizos e especialidades en Burela e Monforte, ben como desprazamentos constantes da poboación da Mariña e da Ribeira Sacra, nalgúns casos a máis de hora e media de viaxe, a Lugo para realizar probas e consultas que até agora realizaban nas súas comarcas. O novo modelo provocaría tamén graves efectos para os residentes da área sanitaria de Lugo, sendo que ocasionaría unha masificación no seu hospital de referencia, aspecto ese que beneficiará sen dúbida algunha os centros privados de Lugo ao aumentar o número de usuarios derivados da pública.


Summary: Xosé Ramón Ermida Meilán (Foz,1973) é autor de diversas investigacións sobre a represión franquista, a historia do nacionalismo e os movementos sociais e políticos na Galiza contemporánea. Nesta cuarta feira, achégase en Nós Diario á figura de Luís Trigo Chao "O Gardarríos".

Non é a primeira vez que se ten ocupado da figura do "Gardarríos", de onde lle ven ese interese polo personaxe? "O Gardarrios" é unha figura moi viva para moitas xeracións de mariñaos. Eu crieime escoitando as súas historias na miña casa. Sen ir máis lonxe, meu pai cando era cativo xogaba cos amigos ao "Gardarríos" e a Garda Civil e dicíame que todos os nenos querían ser "O Gardarríos". Este xogo era moi habitual na Mariña dos anos 40, tanto é así que o propio Antón Moreda, futuro secretario xeral do Consello da Mocidade, lembraba xogar ao mesmo, neste caso en San Miguel de Reinante, no concello de Barreiros. Supoño que isto marcoume para que fai máis de 25 anos comezara a gravar a xente que colaborou como enlace con "Gardarríos" e que mesmo naquela altura promovera canda outros compañeiros a primeira homenaxe pública organizada ao guerrilleiro na Galiza, onde tomaran a palabra Bernardo Maiz e unha filla do guerrilleiro. A día de hoxe "O Gardarríos" continúa moi presente na memoria dos mariñaos. Concretamente, en 2018, coincidindo co 70 aniversario do seu asasinato, organizouse unha homenaxe en Mondoñedo e Lourenzá e colocouse un monólito na súa tumba para lembralo. Por aqueles actos pasaron máis de 500 persoas da Mariña de todas as idades e o mesmo contou co apoio de todos os grupos políticos das corporacións de Lourenzá e Mondoñedo. Penso que iso é un bo exemplo do que segue significando e representando. En definitiva, aínda a día de hoxe "O Gardarríos" é o home mito da guerrilla mariñá. No seu traballo céntrase na etapa clandestina de Trigo e do grupo de guerrilleiros socialistas organizados ao seu arredor, porén que sabemos dos seus primeiros compromisos políticos? "O Gardarríos" é outro galego que toma conciencia política na emigración. Malia nacer nun fogar republicano, seu avó fora concelleiro republicano federal durante a I República e o pai continuara a militancia nas mesmas filas durante a I Restauración, a súa estadía na illa de Cuba foi decisiva Alí tomou contacto primeiramente co movemento sindical, concretamente coa asociación dos traballadores da madeira de Santiago de Cuba, e posteriormente co marxismo. Un exemplo disto, atopámolo nos libros da súa casa familiar de Cabanas, no actual termo municipal do Vicedo, onde as fillas e a compañeira conservaron, malia a represión, publicacións diversas dese período, como un traballo biográfico sobre Sacco e Vanzetti. "Trigo foi presidente do PSOE de Mondoñedo entre 1931 e 1936" Luís Trigo "O Gardarríos" foi un dos impulsores do movemento socialista na comarca de Mondoñedo, que destacaría desta etapa da súa vida? A comezo de abril de 1931 xa participou na constitución formal da agrupación socialista da localidade, herdeira dos antigos núcleos uxetistas que operaron na cidade a comezos da década dos 20 e presidida polo destacado escultor e tallista Xaquín Ares, que escapara de Barcelona após a semana tráxica fuxindo da represión. Porén, a finais de 1931 Trigo foi elixido presidente da agrupación local do partido, mandándose ininterrompidamente no cargo até xullo de 1936, despregando unha intensa actividade que rematará por consolidar un núcleo de 32 afiliados, nunha realidade política complicada polo fortaleza das forzas da dereita e o peso de Izquierda Republicana no espazo democrático. Ao tempo, destacou como cadro da UGT, moi particularmente da súa Federación de traballadores da terra, que chegou a organizar a 400 persoas, favorecida pola ascendencia no ámbito agrario de persoas como Emilio González Valoría "O Purrelo", reputado albeitar, ou do propio Trigo, persoa considerada e querida pola súa profesión de gardarríos. Como definiría no ideolóxico a Luís Trigo e que destacaría das súas preocupacións neste ámbito? A súa posición ideolóxica situábase na esquerda do Partido Socialista, partillando as teses de Largo Caballero. Isto é sinalado polo propio Trigo en diversas resolución asinadas como presidente da agrupación socialista de Mondoñedo nos momentos previos á revolución de 1934. El mesmo foi detido e procesado por participar nestes feitos, ao igual que outras persoas que xogaron anos máis tarde un papel de destaque na guerrilla mariñá como José Temblás. E este compromiso socialista mantívoo até o final, mesmo mantendo unhas relacións moi conflitivas cos guerrilleiros ligados ao Partido Comunista e seguindo participando das estruturas clandestinas do PSOE na Mariña até a súa morte. Tanto é así, que a caída de Trigo provoca a destrución das diversas agrupacións coas que contaba o PSOE na comarca, xa que a práctica totalidade dos seus militantes actuaban como enlaces. De todos xeitos, os escritos publicados por Trigo con anterioridade a 1936 nas publicación socialistas da Mariña, sobre todo en El Momento de Viveiro, permítenos coñecer de xeito bastante preciso o seu pensamento. A defensa do amor libre e do naturismo, o combate ao clericalismo, a análise e divulgación de temas de filosofía marxista como a ditadura do proletariado, a crítica ás limitacións do marco legal republicano para pór en marcha mudanzas estruturais ou a posta en valor da militancia, foron algunhas das súas preocupacións. "A contrapartida de Morado foi a máis temida e cruel da Mariña" Remata o seu traballo debuxando as causas da súa caída e o aparello represivo contra a guerrilla na comarca? Penso que é urxente estudar e analizar o funcionamento dos corpos represivos na loita guerrilleira e, moi particularmente, da "brigadilla" e das "contrapartidas", algo do que sabemos moi pouco na Galiza e resulta chave para explicar o fin da resistencia armada. No caso concreto do "Gardarríos" a súa caída é resultado dunha actuación da "brigadilla" que consegue infiltrarse na súa rede de enlaces e a partir de aí preparar a acción que rematou coa súa morte e a da súa compañeira Antonio Díaz Neste caso destaca a labor de dous profesionais do terror. A unha banda, o policía Sebastián Fernández, membro da brigada criminal de Madrid e que mesmo levara adiante as negociacións con diferentes membros da guerrilla de Trigo para pór fin á resistencia armada. Noutra banda, Antonio Morado Rico, un garda civil que actuou contra a guerrilla no País Valenciá, en Asturias e diversas comarcas da Galiza. A contrapartida de Morado foi a máis temida e cruel da Mariña, como demostra as referencias á mesma na prensa do exilio ou mesmo na información procedente das causa militares.


Summary: Conversamos con Pablo Carracedo, guitarra e voz de Nao arredor do novo disco publicado pola banda, Cancións de amor e liberdade. Vídeo no interior

Após a presentación do seu último traballo, Cancións de amor e liberdade, veñen de facer público o seu último videoclip Nova poesía galega II; unha canción que explora novos sons mais que mantén a identidade dunha das bandas de rock máis consolidadas do país. Da súa traxectoria salientan o grande protagonismo d@s seareir@s. "Se non fose grazas ás persoas que nos seguen non teriamos feito nada". Cancións de amor e liberdade é o título do voso novo disco. Como encarades esta nova etapa na que ti, asemade, pos a voz a Nao?Estamos moi satisfeitos. Levamos xirando desde o mes de marzo. Sabemos que o cambio que demos a nivel de banda foi máis que beneficioso. Coidamos que é a formación ideal. Nos últimos días presentamos o último videoclip e estamos con gañas de parar [ri] pois desde que entramos no estudo de gravación non paramos e seguen a saír cousas. Queremos tomar un descanso e quizais volver a entrar en estudo. Como está a ser a acollida d@s fans?A acollida é moi boa. Na música a nivel galego ou tés fans ou tés padriños e nós, afortunadamente, temos o primeiro. Neste senso, se non fose grazas ás persoas que nos seguen non teriamos feito nada, moito menos nesta última etapa. Desde podermos publicar este disco, a través dunha inciativa de crowdfunding, até levarnos voando dun lado a outro pois séguennos a todas partes e están moi pendentes de todo o que imos sacando. Por exemplo, co último vídeo foi unha loucura. O primeiro día que o penduramos na rede superamos as 1.000 visitas e fixeron ferver o Facebook e o Twitter. Novo disco mais coa mesma combatividade de sempre. Non é tempo para ficar calad@s, non si? Somos unha banda que está feita para crear e axitar conciencias. Entendemos que agora é máis necesario que nunca, dunha banda, reafirmármonos no noso a nivel cultural e nacional e, doutra, para combater e dar argumentos á xente contra estas políticas. Chámanlle dun xeito cando queren dicir outro; chámanlle resgate cando realmente é un roubo. Criticamos moitas cousas embora tamén deixamos espazo para que a xente interprete. O noso obxectivo é camiñarmos cara á unha sociedade máis libre e máis xusta. Mesmo parafraseades a obra de Paulo Freire en Pedagoxía do opresor... É esta unha boa definición da LOMCE?Por suposto. A dereita máis rancia, española, leva querendo introducir unha lei educativa discriminadora xa desde antes da LOMCE. Forma parte do seu ideario político, clasista, que procura que o ensino separe as clases [sociais] e converta ao alumnado non cualificado en man de obra barata que lle sexa máis doada de explotar e manipular. Entendemos que a escola non debe ser iso. Galiza debe ter unha escola pública, galega, laica, gratuíta e de calidade, que forme persoas con conciencia crítica, libres, que os dote dos recursos suficientes para construír unha sociedade mellor. Pedagoxía do opresor fala de todo isto, do ensino privado e de moitas outras cousas. Parafraseamos a Paulo Freire porque de aí nos vén esa idea mais que non é algo que diga Nao senón que o leva reivindicando moita xente desde hai moitos anos. Como foi a experiencia de gravar os dous vídeos con ZIWA?Foi moi boa e doada grazas á ZIWA. Son xente nova da Coruña que están comezando mais que demostran unha calidade que se saen da mediocridade á que nos teñen acostumados neste país. O primeiro vídeo, Heroes da resistencia gravámolo no prazo dunha semana e no último [Nova poesía galega II] optámos por eles de novo e foi unha pasada. Queriamos un vídeo máis sobrio, con máis medios e eles apostaron polo mesmo que nós. Temos moitas ideas en común. Falando de Heroes da resistencia. É unha lembranza ou unha fotografía do presente?[Ri]. Un pouco de todo, as dúas cousas. Hai quen nos di que é un tema xeracional e coido que non se equivocan. Os que pasamos dos 30 e mesmo os que pasan dos 40 séntense moi reflectidos. Vense como nun espello nesa letra. Será o tempo que nos tocou vivir. De todas maneiras coidamos que está de plena actualidade. En Galiza toca resistir. Resistimos a Fraga [ri] durante moitísimos anos e agora tócanos resistir á bandada de neocons que nos gobernar. O señor Feijóo, Rueda e compañía. Tamén explorades novos sons con Nova poesía galega I e II...Cremos que a banda estivo evolucionando. Na maqueta fixemos rap metal. No segundo disco comezamos a introducir cancións melódicas. En Coas túas mans introducimos máis melodía e xa neste [Cancións de amor e liberdade] rachamos coa etapa anterior e xa atopa máis sentido a música que facemos. Nova poesía galega I e II resume a nivel musical e nos textos o que queremos dicer con este disco. A verdade é que fai unha evolución mais quen escoita Nao sabe que somos unha banda con personalidade propia e ao escoitar un tema sabe perfectamente que somos nós. Verémosvos proximamente no Castañazo Rock en Chantada...Estamos encantados de tocar en Chantada. De feito, no propio disco colaboran os rapaces do IES en Pedagoxía do opresor metendo os coros. Nós sempre gostamos de tocar en calquera festival do país e de fóra máis, como neste caso, cando se aposta polo rock e por Nao. Iremos alí a dar todo o mellor que temos.


Summary: Con 10 anos, Ana Fernández iníciase no folclore na Asociación Cultural Rosalía de Castro de Padrón. Recentemente, formouse como musicoterapeuta e educadora en igualdade, promovendo a "folkterapia" en distintas asociacións de mulleres. Ademais, forma parte da iniciativa Somos Pandereteiras.

Por que decidiu formarse como musicoterapeuta? Eu traballo en asociacións culturais desde hai moito tempo. Dentro da dinámica dos grupos folclóricos, preparaba coreografías para actuacións ou concertos e hai veces nas que se perde o desfrute e nas que se ve estrés. Non pode ser que se produza tal competitividade e tensión, pois o baile non é iso. Ademais, vexo que, a nivel folclórico, están moi asentadas as desigualdades e os estereotipos. Para min, a música e o baile é algo no que podes traballar de todo, é transversal. Entón, comecei a investigar un pouco sobre como levalo doutra maneira, buscar outras ferramentas. Empecei a traballar con asociacións de mulleres onde o resultado non ten esa importancia. Ao mellor hai días nos que non tocamos, simplemente falamos. Outros sacamos un tema, cantamos e logo acabamos bailando ou facemos xogo. O máis importante é que saen de alí moi contentas, din que é como unha terapia. Aí é cando penso que temos que ver como terapia algo que é natural... Reflexionamos moito sobre isto. Coas nenas nos grupos folclóricos tamén baixei o ritmo, sempre apoiada polas directivas coas que traballo, e céntrome no colectivo. Que compartan e que creen xuntas. Fan as súas propias letras e bailes. Non todo ten que ser o que lles ensine eu, teñen que ser elas tamén, sentirse parte disto e non simplemente recibir e botalo enriba dun escenario. Que lles sexa un lugar seguro e de aprendizaxe no que se sintan cómodas. En que consiste a 'folkterapia'? Foi un termo que inventei eu para pórlle un nome, para quitarlle peso á clase e que as alumnas non tivesen esa carga cando algo non saíse ben. Construín esa idea da "folkterapia", unha terapia arredor do noso folclore, da pandeireta, das nosas cancións e todo o relacionado con el. En realidade, non é nada novo, simplemente serve para quitarlle esa carga de "clases de pandeireta", para que vexan que facemos outras cousas e que non é unha actividade estrita. A música e o baile son unha terapia que tiñamos e que nos foi quitando esta forma de vida capitalista. Antes, a xente cantaba e bailaba cando tiñan ocasión, ben sexa traballando, camiñando... Era unha forma de levar mellor os e quefaceres e un xeito de expresar o que estaba pasando, sentimentos, emocións... Porén, todo iso foise perdendo. Pasou a facerse de maneira artificial, no sentido de que hoxe en día cantas porque vas á escola ou a un concerto. Non vexo xente na aldea que pasee e vaia cantando ou que se xunten nas eiras a facelo. Dentro de Somos Pandereteiras, desenvolvéronse varios obradoiros en institutos. En que consistiron? Foi unha das cousas que decidimos pór en marcha, achegarnos á xente máis nova. Tivemos dúbidas sobre que idades abarcar, pero escollemos a ESO porque chegamos á conclusión de que, a partir de aí, é cando comezan a desconectar co folclore. Quizais senten máis vergonza ou reciben comentarios negativos sobre algo que forma parte da súa identidade, como "iso é cousa de vellos". A idea era mostrarlles outra forma de velo a través dos obradoiros. Cada unha das compañeiras preparaba o seu taller e, no meu caso, consistía en ver como se ían transmitindo as pezas ao longo de 100 anos, a súa transformación e os distintos xeitos de interpretalas noutra época anterior a como se fai na actualidade. O obxectivo era sacarlle esa idea de que é unha cousa de vellos, sobre todo tamén porque as rapazas encargadas dos obradoiros eran case da súa idade. Quedáronse moi abraiados ao ver a música actual que lles presentamos. Non esperaban que algo que tocaban esas pandereteiras, se puidese ver doutro xeito, todo coa mesma música e a mesma palabra. Practicamente non coñecían música actual galega, había un descoñecemento xeral incríbel.


Summary: No rascuño do programa eleitoral da formación emerxente figuraba como proposta a realización dunha consulta popular para decidir a re-integración de Nafarroa en Euskal Herria. A dirección central de Podemos vetou esa iniciativa, que desaparece finalmente do programa con que a organización de Pablo Iglesias concorrerá nas autonómicas do 24M.

Nova batalla entre a dirección central de Podemos, conducida polo número 2 da organización, Íñigo Errejón, e os órgaos territoriais do partido, desta volta a de Nafarroa. E nova demostración de que a equipa de Iglesias quer gobernar a formación desde Madrid con man de ferro. Podemos-Nafarroa propuña, no rascuño inicial do seu programa eleitoral para as eleccións autonómicas do 24M, a realización dunha consulta popular para determinar se Nafarroa se unificaba politicamente con Euskadi, a vella aspiración de todos os movimentos políticos abertzales (a reunificación dun país dividido entre dous Estados e, dentro do español, entre dúas comunidades autónomas). A cuestión da eventual reunificación con Euskadi está lonxe de suscitar un consenso na formación de Pablo Iglesias en Nafarroa, dividida entre sensibilidades máis ou menos estatalistas ou máis ou menos simpatizantes do nacionalismo. A propia secretaria xeral de Podemos e candidata o 24M, Laura Pérez, declarou que o asunto non é prioritario, se ben o seu discurso estaba encamiñado a desacralizar o debate e a normalizar a hipótese dunha consulta para decidir a integración ou non con Euskadi. O núcleo arredor de Pablo Iglesias -Errejón e Monedero nomeadamente- teñen moi claro que non se pode facer ningunha concesión ao nacionalismo se se tenciona o sorpasso aos de Pedro Sánchez Así, Pérez defendía un "debate sosegado sobre que tipo de relacións se queren estabelecer coa comunidade autónoma vasca, que teñen de ser xa normalizadas". No rascuño do programa, Podemos Nafarroa advogaba por abrir un "proceso constituínte" que permitise ás cidadás e aos cidadáns exerceren o seu "dereito a decidir" sobre a institucionalización de "Nafarroa en Euskal Herria". Mais isto non gostou nada en Madrid. A dirección central sabe que titulares do tipo "Podemos, a favor da anexión de Nafarroa por Euskal Herria" minguarían considerabelmente as súas opcións no seu asalto ao PSOE como primeira forza da esquerda no Estado. O núcleo arredor de Pablo Iglesias -Errejón e Monedero nomeadamente- teñen moi claro que non se pode facer ningunha concesión ao nacionalismo se se tenciona o sorpasso aos de Pedro Sánchez. Nese sentido, cumpriría inserirmos as recentes declaracións de Monedero en Catalunya sobre a permanencia de España durante 5 séculos. Presións intensas As presións da dirección central de Podemos sobre a súa organización navarra foron moi intensas. O número 2, Íñigo Errejón, manifestou ao respeito: "Entre un programa [o estatal] e o outro [o territorial] non pode haber contradicións. Imos velar polo diálogo cos compañeiros doutras comunidades autónomas para que estexan engrasadas [as relacións] e sexan coherentes porque temos que falar co mesmo ton e levar as mesmas propostas en todos os territorios". E foi alén diso ao engadir: "Non imos enarborar as identidades dun sitio ou doutro para enfrentar os cidadáns entre si, senón a recuperar os direitos colectivos. O problema é ter perdido o control dos direitos, algo que entende pouco de rexións". A españolización da campaña é a consecuencia inevitábel deste discurso. Por se houbese dúbidas ao respeito, Errejón acrecenta a intención de Podemos de rachar coa "dinámica cantonalista ou de rexionalización estrema que di que os problemas hai que abordalos de maneira aillada cando nós entendemos que se pode chegar a acordos". "Nacionalizar a campaña é unha decisión estratéxica, mais tamén ética", di Íñigo Errejón Na presentación da campaña eleitoral para todo o Estado, que se realizará baixo o lema xenérico "É agora", Podemos pretende, dixo Errejón, "nacionalizar a campaña", para evitar o "confronto das comunidades autónomas entre si". "Nacionalizar a campaña é unha decisión estratéxica, mais tamén ética", dixo en conferencia de imprensa a pasada sexta feira Iñigo Errejón. As diretrices de Madrid acabaron por seren asumidas pola organización navarra de Podemos que, tamén a sexta feira, decidiu retirar do seu rascuño de programa a proposta de referendo sobre a reunificación con Euskal Herria. Só se mantén a referencia á necesidade de "normalizar as relacións" coa comunidade autónoma vasca.


Summary: No mes de marzo só se matricularon 1.215 vehículos na Galiza como consecuencia do coronavirus.

O coronavirus bate con forza no sector da automoción. O pasado mes de marzo, as vendas de vehículos esborralláronse 64,4%, cun total de 1.215 unidades vendidas na Galiza, unhas 2.200 menos en comparación co mesmo mes do ano anterior. O retroceso rexistrado no país debido ao impacto do estado de alarma é lixeiramente inferior á caída das vendas no conxunto do Estado español, que foi de 69,3% respecto a marzo de 2019, segundo os datos publicados onte polas asociacións de fabricantes (Anfac), concesionarios (Faconauto) e vendedores (Ganvam). No primeiro trimestre, matriculáronse na Galiza 6.762 vehículos, o que supón un descenso de 31,7% respecto aos datos de 2019. A Asociación de Construtores Europeos de Automóbiles (ACEA) alertaba recentemente que a industria automobilística europea está diante dunha crise "sen precedentes" provocada pola expansión do virus Covid-19. Aseguran que esta situación pon enxogo 14 millóns de empregos neste sector. Nun comunicado, ACEA lembra que esta crise sanitaria está a obrigar a pechar ducias de factorías en toda Europa polo colapso da demanda, a carencia de subministración e as medidas adoptadas polos distintos gobernos para evitar o maior contaxio.


Summary: Por non abrir o Pazo de Meirás ao público catro días cada mes, como lle obriga a lei.

A Xunta de Galiza abre un expediente sancionador á familia Franco polos incumprimentos da lei de Ben de interese cultural (BIC), que obriga a abrir o Pazo de Meirás un mínimo de catro días ao mes. A multa vai desde os 3.000 aos 6.000 euros. Desde hai semanas non se pode realizar reservas para visitar este inmoble, un dos que a familia Franco posúe en Galiza. É a segunda vez que a Xunta abre expediente aos Franco por este motivo. Daquela, 2015, o expediente acabou arquivándose. As asociacións pola recuperación da memoria histórica levan anos reivindicando a restitución do pazo ao patrimonio público. "Non valen que se abra ao público catro, seis ou oito días ao mes, se a familia Franco quere veranear en Galiza, que se pague un hotel", sinala a CRMH. "A ninguén se lle pasa pola cabeza que en Italia ou Alemaña as familias de Mussolini ou Hitler sigan gozando das riquezas que tiñan os seus parentes, máxime se esas riquezas tiñan moito que ver co estado italiano ou co alemán", engade.


Summary: Os equipos galegos da primeira división de fútbol disputaron os seus encontros na xornada do sábado. O Celta fíxoo no Camp Nou, onde lle plantou cara ao líder e asinou un 2-2. O Dépor fíxoo en Sevilla con peor fortuna, xa que os coruñeses perderon por 2-0.

Na tarde do sábado tiña lugar no Camp Nou un grande encontro entre o Barça, líder da Liga, e o Celta, un partido que puido gañar calquera dos dous equipos. O Celta saía ao terreo de xogo ben plantado e con posesión do balón até o punto de asinar o primeiro dos tantos. Aínda que quen primeiro avisou foi o Barça cun xogadón de Messi, os vigueses golpearon primeiro á contra e após unha xogada encetada por Aspas que el mesmo culminou facían subir o primeiro gol ao marcador. Menos de tres minutos tardaban os locais en responder. Foi Messi o encargado de devolver as táboas cun tiro raso cruzado que bateu Rubén. O segundo tanto do Barça chegou na segunda parte tras a conexión Alba-Messi, que provocou que Luis Suárez marcase a pracer no minuto 62. Apenas sete minutos após, Iago Aspas volvía ser clave para o Celta cunha carreira á contra ante Umtiti. Logo de deixalo atrás, recortou Jordi Alba e puxo un pase ao punto de penalti, desde onde Maxi Gómez bateu os locais. O partido finalizou con dúas oportunidades claras, unha para cada equipo. A primeira foi para o Barça, mais Messi fallou coa cabeza unha ocasión producida após un rexeite. A segunda foi para o Celta, mais unha man salvadora de Ter Stegen impediu que Pione Sisto anotase o terceiro tanto para os galegos. FC Barcelona: Ter Stegen, Sergi Roberto, Piqué, Umtiti (Vermaelen, min.72), Jordi Alba, Busquets, Rakitic (Alcácer, min.79), Paulinho, Iniesta (Denis Suárez, 53), Messi e Luis Suárez. RC Celta: Rubén, Hugo Mallo, Fontás, Sergi Gómez (Cabral, min.4), Brais Méndez (Roncaglia, min.63, Lobotka, Jozabed (Pablo Hernández, min.84), Wass, Sisto, Iago Aspas e Maxi Gómez. Goles: 0-1, min.20: Iago Aspas; 1-1, min.22: Messi; 2-1, min,62: Luis Suárez; 2-2, min.70: Maxi Gómez. Árbitro: Melero López, do comité andaluz. Amoestou Luis Suárez, Vermaelen, Roncaglia. Jozabed, Rubén, Wass, Sisto, Hugo Mallo. O Dépor deixa os tres puntos en Sevilla Peor fortuna tivo o Deportivo, que cedeu os puntos perante o Sevilla nun partido que comezou con imprecisións para ambos os equipos. O primeiro dos goles tardou en chegar. Coa primeira metade finalizando, o ex céltico Nolito asistiu Ben Yedder, que adiantou o equipo hispalense. A chegada da segunda parte e o tanto do Sevilla non fixeron variar o guión e malia o empeño de Fede Cartabia e de Lucas Pérez, os locais eran superiores. No último terzo do partido, o segundo de Berizzo –que se recupera dunha operación de cancro de próstata–, Ernesto Marcucci, deulle entrada a outro ex céltico Krohn-Deli, que sentenciou o encontro cando quedaba menos dun cuarto de hora para finalizar o xogo. Depois deste resultado, o Dépor, que leva sete xornadas encaixando gol, fica na zona quente da táboa. Sevilla FC: David Soria, Mercado, Geis, Lenglet, Escudero, Banega (Jesús Navas, min. 85), Pizarro, Franco Vázquez (Krohn-Dehli, min. 69), Nolito (Joaquín Correa, min. 87), Ben Yedder e Sarabia. RC Deportivo: Rubén, Juanfran, Sidnei, Schär, Fernando Navarro, Guilherme, Borges (Andone, min. 63), Fede Valverde, Fede Cartabia (Carles Gil, min. 77), Adrián (Emre Çolak, min. 82) e Lucas. Goles: 1-0 Ben Yedder (min. 45); 2-0 Krohn-Dehli (min. 78). Árbitro: Sánchez Martínez, do comité murciano. Amoestou Fede Cartabia, Escudero, Sidnei e Lucas.


Summary: O 15 de xuño teñen que estar constituídos os novos plenos de cara á nova lexislatura. 9 dos 18 Concellos costeiros vivirán unha prácida entrada con maiorías absolutas. Quedan pois pendentes dos posibles pactos, ou de gobernos en minoría os seguintes concellos: Carnota, Cee, Corcubión, Coristanco, Fisterra, Malpica, Muros, Santa Comba e Vimianzo. Xa vimos como está a cousa en Carnota, en Corcubión, en Malpica e en Vimianzo. Hoxe toca irmos ata Muros.

Muros: Posible coalición PP-CxG Pode pasar de todo en Muros despois da sorpresa do pleno de investidura de hai 4 anos, cando o PSOE como segunda forza permitía a investidura da terceira forza, CxG. Pero despois de analizar as sensacións plenarias nesta lexislatura, parece probable que sexa viable unha coalición PP-CxG. Viable porque as relacións entre Inés Monteagudo, a candidata da formación máis votada, e María Xosé Alfonso, a aínda rexedora, foron bastante respectuosas, e ambas consideran que pode ser unha boa saída. Dende o PP, outro ano máis a forza máis votada, xa comunicaron que van intentar formar un goberno de coalición para ter 4 anos de estabilidade, e dende logo parece máis viable que con PSOE ou BNG. "Iniciaremos contactos co partido de Maria Xosé Alfonso, que foi o grupo co que puidemos chegar a máis puntos de acordo na lexislatura pasada, e continuaremos co resto de grupos, coa disponibilidade e eflxibilidade suficientes para trarar de chegar a un entendemento do que saia o mellor para o futuro do noso concello. Muros o merece, o precisa e o necesita", sinala a carta de Monteagudo aos veciños muradáns. Todas as novas das Eleccións Eleccións #Municipais19 en Muros: Resultados repetidos. O Pactómetro: Malpica. O Pactómetro: Carnota. O Pactómetro: Corcubión. As maiores sorpresas das Eleccións Municipais 2019. Os resultados das #Eleccións Municipais2019 na Costa da Morte, Concello a Concello.


Summary: Galiza competirá no campionato que decorrerá en Irlanda do 7 ao 14 de agosto e no que tomarán parte Australia, Sudáfrica, China, Canadá, Estados Unidos, Alemaña, Francia, Bretaña, Italia e Reino Unido, entre outros.

A Asociación Galega de Fútbol Gaélico confirmaba hai uns días oficialmente a presenza da Selección Galega, masculina e feminina, deste deporte nos Campionatos do Mundo de Fútbol Gaélico, que terán lugar do 7 ao 14 de agosto en Dublín, Irlanda. Unha competición organizada pola federación irlandesa, a GAA, co patrocinio de Etihad Airways. Equipos de Australia, Sudáfrica, Arxentina, China, Canadá, Oriente Medio, Estados Unidos, Alemaña, Francia, Bretaña, Italia e Reino Unido tomarán parte no mundial. Agárdase que perto de 10,000 personas estarán implicados nesta edición dos GAA World Games entre xogadores, adestradores, familias e afeccionados. O sábado 21 de maio terá lugar en Sada o primeiro partido amigábel na preparación da Selección Galega para eses Mundiais GAA. Os partidos celebraránse no campo de fútbol municipal Andrés Pena con organización da Asociación Galega de Fútbol Gaélico e o club A Coruña Fillos de Breogán e coa colaboración do Concello de Sada que acolle o evento. A entrada será de balde. O primeiro encontro será ás 15:30 horas e enfrontará a dous combinados da preselección feminina. O segundo encontro será ás 16:30h e nel xogará a Selección Galega masculina contra unha selección de xogadores irlandeses e locais representando a Andalucía. A nosa selección A historia da selección galega de fútbol gaélico comeza en Ferrolterra, no campo do Cadaval de Narón, o 20 de xullo do 2012. Nese día debutou o combinado nacional cunha emocionante vitoria fronte a Bretaña . O histórico da selección masculina componse de 12 partidos, saldados con 6 vitorias e outras tantas derrotas. A selección feminina desputou 9 encontros: gañou 2 e caeu derrotada en 7. Pre-convocatoria Selección feminina Jerry Holmes e Carlos Torres (adestradores) Auriense FG de Ourense: Alba Rodríguez Braithreachas A Estrada: Beatriz Tilve A Coruña Fillas de Breogán: Laura Abelleira, Paula Abelleira, Gema Vidal, María Corrochano, María García, Alba Fontán, Raquel Fernández, Eva Lago, Patricia García, Ariadna Sánchez Irmandinhas A Estrada: Paula Castro, Andrea Piñeiro, Eva Porto, Ana Vilar, Candela Vilas, Marina Fontenla, Maryluz Mendoza, Lucía Cortizo, Athenia Álvarez Estrela Vermelha FG de Compostela: Ánxela Estévez, Vanesa Iglesias, Lucía Mella Mecas FG: Andrea Campos, María Triñanes Pontevedra FG: Cristina Magariños, Sonia Sobral, María Crespo, Mónica González, Nuria Tilve Selección masculina: Alexandre Sanmartín (adestrador) Ártabros de Oleiros: Juan Mejuto Braithreachas A Estrada: Hermas Baro Irmandinhos A Estrada: Daniel Castro, David Fuentes, Javier Alonso, Marcos Gañete, Pablo Bernárdez, Pablo Durán Estrela Vermelha FG de Compostela: Rubén Leborán, David de la Torre, Manuel Suárez, Iago Couso, Pablo Bermejo, Adriano Quiroga A Coruña Fillos de Breogán: Javier González, Alberto Méndez, Alejandro Seijas, Aro Oliveira, Jose A. Barbeito, Alexandre Longueira Herdeiros de Dhais FG de Lalín: Daniel Iglesias Pontevedra FG: Pablo Loira, Jacobo Liño Mecos FG de O Grove: Mario Iglesias


Summary: Máis de catrocentas persoas pediron ao Goberno galego que "defenda a calidade asistencial e os postos de traballo" perante a venda do complexo a Ribera de Salud.

Máis de 400 persoas manifestáronse en Vigo esta quinta feira contra a venda do hospital Povisa a Ribeira Saúde (da norteamericana Centene) e para esixir á Xunta que adquira o centro sanitario e así "defender a calidade asistencial e os postos de traballo". A manifestación estaba convocada por parte do comité de empresa de Povisa (CIG, CXT-SGPS e CC.OO.) e a plataforma SOS Sanidade Pública e estivo encabezada por unha pancarta que rezaba 'Non a venda de Povisa. Pola integración na sanidade pública. Na defensa asistencial e dos postos de traballo'. Con berros de "Feixoo atende, Povisa non véndese'; 'Conselleiro, escoita, Vigo está en loita'; 'Goberne quen goberne a sanidade deféndese' e 'Povisa está en loita', centos de cidadáns percorreron as rúas viguesas, pasando polo hospital, até chegar á Praza da Independencia, onde foi lido un manifesto. Neste sentido, o portavoz de SOS Sanidade Pública Vigo, Manuel González Moreira, lamentou o "cambio cualitativo" que suporía que Povisa pasase a estar en mans dun grupo americano, que ten un "importante peso económico" o que levaría a ter unha capacidade de presionar a Xunta "infinitamente máis grande" que o grupo Nosa Terra XXI, actual propietario. "O máis sanguento é que se venda por 24 millóns de euros. Véndese un hospital dotado de recursos, con persoal, tecnoloxía, con consultas por Gran Vía, cunha escola de enfermaría montada e funcionando por 24 millóns", criticou. Entre os asistentes, acudiron a cabeza de lista por Pontevedra de Galicia en Común, Yolanda Díaz; o portavoz de En Marea, Luís Villares; a deputada do BNG no Parlamento de Galicia Montse Prado; a deputada do Grupo Común da Esquerda Eva Solla; así como o concelleiro nacionalista do Concello de Vigo Xabier P. Igrexas, entre outros.


Summary: A candidata nacionalista, Ana Miranda, protagoniza o vídeo dun minuto no que o Bloque quer condensar a idea de Europa que defende. Vídeo no interior

O BNG vén de lanzar o primeiro vídeo de campaña para as eleccións europeas do 26 de Maio, un traballo de apenas un minuto que quer comunicar a idea de que todas as causas xustas, son causas que asume o Bloque. "A Europa social, solidaria e dos pobos que defende o BNG, que planta cara a involución democrática, expresa o apoio aos refuxiados, a Europa do benestar social coa defensa dos servizos públicos, a Europa das liberdades e da igualdade no apoio aos dereitos de todos os colectivos LGTBIQ, a Europa das mulleres e do movemento feminista". Coa banda sonora do poema de Rosalía No bico un cantar, a candidata Ana Miranda é a que representa no vídeo ese compromiso coas diferentes causas que defende o BNG.


Summary: Alberto Núñez Feixoo resultou investido presidente da Galiza após un debate en que o popular puxo o balón da xestión da pandemia en Madrid e tirou de "medias" para enxalzar a súa actuación na Xunta con datos que a oposición acusou de non seren reais.

Con 42 votos a prol, os que corresponden coa maioría absoluta do Partido Popular na Cámara galega, saíu electo esta quinta feira, 3 de setembro, Alberto Núñez Feixoo como presidente da Xunta da Galiza por cuarta vez. En contra sumou os 19 votos do Bloque Nacionalista Galego e os 14 do Partido Socialista. Así se saldou a segunda xornada debate de investidura, após o pleno da terza feira en que Feixoo expuxo o seu programa de Goberno. Na sesión desta cuarte, Feixoo replicou durante máis de dúas horas e media as intervencións da líder do BNG, Ana Pontón, e do PSdeG, Gonzalo Caballero, limitadas estas no tempo a media hora cada unha máis unha resposta de dez minutos. O presidente iniciou a súa réplica como se dunha comparecencia ante os medios sobre a situación sanitaria se tratar, dando conta do número de contaxios activos, hospitalizacións e falecementos na Galiza a causa da Covid-19. Quixo tamén iniciar o seu discurso celebrando a sentenza que ditou o xulgado da Coruña, a prol da devolución do pazo de Meirás para o ben público. Así, o mesmo presidente que dixera nunha entrevista en 2017 que "era franquista" expropiar o pazo aos Franco, quixo agora parabenizar o pobo galego pola recuperación do inmóbel e puxo o informe elaborado pola Xunta como peza chave na sentenza xudicial. Aí respondeulle Pontón, culpándoo de "crer as súas propias mentiras e de distorsionar a realidade, dicindo que hoxe hai máis emprego, máis camas hospitalarias ou aseverando que o informe da Xunta [en relación ao pazo de Meirás] foi o primeiro que houbo, sendo previo o da Deputación da Coruña". dixo Pontón, para ilustrar que así o recoñeceu a propia sentenza xudicial que, pola contra, "non fixo moito caso ao informa da Xunta, que entre outras cousas dicía que había que indemnizar os Franco", espetou Pontón. Coa ollada en Madrid O líder popular reprochou á oposición as críticas realizadas sobre a xestión da pandemia, centrando boa parte da réplica en Gonzalo Caballero, para pór así sobre o tellado do seu compañeiro de partido e presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, a responsabilidade da xestión da crise en cuestións nas que a Xunta ten competencia, como ensino, sanidade ou industria. Feixoo tirou de "medias" para anunciar o que el denominou "recuperación do traballo" con 43.800 afiliados máis desde o inicio até a fin da anterior lexislatura. Recriminou ademais Caballero por falar da "contracción" do PIB e do emprego por mor da pandemia, tirando outra vez desas "medias" para citar que o PIB na Galiza baixou 4 puntos menos que a media do Estado. Con habilidade, debuxou o socialista a "trampa do PIB", poñendo como exemplo que se nunha familia galega con dous fillos, un deles marcha da Galiza, a renda por habitante sobe pero o país vai a peor. Autogoberno "O estatuto de autonomía que xuramos defender é a nosa guía diaria de Goberno e de acción política", respondeu Feixoo a Ana Pontón e Gonzalo Caballero, que acusaran previamente o popular de non facerse cargo das competencias que a Galiza ten. "Coincidimos na Constitución española e no Estatuto de Autonomía como guía permanente de actuación e convídolle a que poidamos afondar nelas", dixo ao socialista. Feixoo defendeu a necesidade dunha nova lei orgánica de saúde para actuar na pandemia fronte á alternativa do estado de alarma, fronte ao mando único, dixo, como presidente da Xunta e como "representante do Estado na Galiza". Porén, non adiantou nada sobre en que consistirá esa norma sanitaria. "Eu creo no Estatuto máis que vostedes", espetoulle a Pontón, criticando ao BNG "non ter evolucionado e ser o mesmo da súa fundación", criticando Pontón por defender un concerto económico para a Galiza. "Sería un disparate", dixo Fixoo entre risos. Igualmente criticou a proposta nacionalista de recadar o imposto de sociedades ou pular por unha banca pública. Ao igual que a nacionalista lle pediu "moderación" (con sorna) ante os ataques da Xunta á lingua galega, Feixoo pediullo á líder da oposición en canto á "monarquía parlamentaria" española. "Non lles importa o que pase en España", proseguiu Feixoo, "pero a nós si, porque somos españois e cremos na nación española". Educación Tamén no ensino botou Feixoo balóns fóra. "Para que existen Ministerios de Educación, de Universidade e de Ciencia? Pedimos desde maio nas conferencias de presidentes chegar a acordos mínimos para dar seguridade ás familias e aos docentes, mais até o 27 e 28 de agosto non se reuniron os ministros cos conselleiros para chegar a un acordo que agora critican", dixo o popular en referencia ao PSdeG. "Non estamos de acordo co reparto dos fondos Covid", espetou o presidente, a pesar de que o PP votou a prol dos criterios de reparto nas Cortes Xerais. As chaves de Pontón: axenda social, plan de reactivación económica e defender Galiza "En vez de compararse con quen o fai ben, compárase continuamente cos peores", recriminou a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, a Núñez Feixoo ante o enxalzamento que este realizou da xestión da crise pola Xunta. A voceira do Bloque amosou no debate o "compromiso total" do nacionalismo con todas e todos os galegos, con independencia do seu voto, e descartou que as políticas "vellas e caducas" dos populares axuden a superar a crise sanitaria, social e económica. Pontón, que comezou falando da Covid-19 e das "duras consecuencias" dunha pandemia que deixou moitos falecementos e a "perda de miles de empregos" no país, asegurou que a mellor homenaxe que se lle pode facer ás vítimas "é defender a sanidade pública". Tamén aludiu á necesidade de rematar co "negocio" que se fai "co dereito a unha vellez digna" e traballar nunha "reestruturación" do sistema residencial cara ao público. Precisamente coa mirada posta nos colectivos máis castigados, Pontón marcou como unha das súas prioridades para os próximos catro anos conseguir artellar unha axenda social. "De verdade pensa que se poden enfrontar as consecuencias económicas e sociais da pandemia coas mesmas promesas de sempre e con receitas vellas e caducas?", interrogou a Feixoo. De feito, outra das liñas mestras para a nacionalista é a reactivación económica, que confrontou coas promesas destes catro anos pasados que non chegaron a bo porto. Así, falou, por exemplo, do "compromiso" do PP para "captar talento" do exterior ou para conseguir emprego da man de Pemex. En total enumerou 21 anuncios de Feixoo que quedaron no caixón. "Prometeu, prometeu, prometeu... De verdade non lle dá apuro ver como a súa palabra non ten ningún valor?", lanzou á bancada popular. Entre as iniciativas do nacionalismo situou un cambio do "modelo enerxético e do papel da Galiza" neste sentido. O terceiro eixo no que marcou a meta foi defender o país ante outras Administracións. Pular pola lingua, a capacidade de decidir e uns medios públicos fronte á "manipulación" do PP sobre a CRTVG foron alicerces do discurso da nacionalista. Caballero urxe a aplicar e desenvolver o Estatuto "Imos ser coherentes cos valores socialistas, defendendo o público, tendo a loita pola igualdade como bandeira e como referencia" e entendendo "as políticas como ferramentas" para cambiar e avanzar, dixo Gonzalo Caballero no debate de investidura. Nese sentido, o líder socialista pediu políticas diferentes ás aplicadas na crise anterior, sen "recortes" nin "ortodoxia". "Temos que construír un cinturón protector para que ninguén quede atrás". Para iso tamén anunciou catro eixos "prioritarios" nesta lexislatura "para facer unha defensa férrea do social, dando protección á cidadanía, fortalecendo a sanidade pública, garantindo protección social, priorizando un novo modelo de residencias, ensino de calidade" e a loita pola igualdade e o feminismo, momento que aproveitou para exixir a creación dunha Consellaría da Igualdade. Dentro deses catro eixos, Caballero destacou a necesidade de crear un "plan rexorde para potenciar a economía e xerar emprego, desde os retos da transición ecolóxica" e pular pola "rexeneración e a calidade das institucións". Dentro das bases que o PSdeG ve precisas nesta lexislatura atópase a aplicación do Estatuto de Autonomía. Caballero reprochou a Feixoo que non exerza as competencias que a Xunta ten a nivel de industria, ensino, sanidade... De feito, rematou o discurso erguendo un exemplar do Estatuto, instando Feixoo a aplicalo. O instante "máis vergoñento" no Parlamento Foi durante a intervención da líder da oposición, Ana Pontón, cando o Parlamento viviu o seu momento máis tenso. Con dureza cargou a nacionalista contra Núñez Feixoo polo tratamento que este realizou da crise das residencias na súa intervención. "O máis sangrante é o que leva acontecendo coas residencias de maiores. Señor Feixoo, póñase na pel dun galego que sufriu a perda dun familiar na residencias (...) e que escoita que o seu presidente usa esa morte como unha cifra máis para compararse cunha media. Dixo literalmente que tivemos 'menos mortalidade en residencias que no conxunto de España, sete veces menos falecementos dos que nos corresponde por poboación'. Foi un dos momentos máis vergoñentos que eu vivín como deputada neste Parlamento", espetou. Pola súa banda, Feixoo asegurou na réplica que "non vai entrar niso", en referencia ás críticas efectuadas pola nacionalista e polo secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, sobre as deficiencias na rede residencial galega e, en relación aos sete centros xeriátricos que prometeu construír nas cidades galegas hai catro anos e que agora voltou a anunciar. A este respecto Feixoo escudouse en que "as Alcaldías deses concellos non ceden nin un metro" de solar á Xunta. Sobre a comisión de investigación parlamentaria da crise nas residencias que tanto o Bloque como o Partido Socialista pediron, Núñez Feixoo contraatacou asegurando que o Goberno español non dá os datos das persoas falecidas nos centros de maiores mentres que a Xunta "achega eses datos cada 24 horas". "Galiza precisa un novo modelo de residencias", dixo Gonzalo Caballero, que reivindicou a necesidade da investigación parlamentaria para coñecer que erros se produciron para poder aprender deles.


Summary: Falar de Decrecemento é falar en positivo do noso futuro. O tempo para tomar medidas desde o poder para transitar de xeito xusto e pacífico cara unha sociedade menos dependente da enerxía non renovable xa empezou a correr hai tempo e nada se fixo e nada se esta facendo

Falar de Decrecemento é falar en positivo do noso futuro; falar de convivencia e, tamén, é falar de seguir existindo como especie no único planeta no que é posible a vida de xeito natural. E hai que falar de Decrecemento non só porque precisamos soñar o futuro senón tamén porque non falar significa non citar a principal alternativa que hai nestes momentos ao capitalismo que o destrúe todo, mesmo as relacións persoais. Se aló por mediados do século XVIII co invento e e uso da maquina de vapor o mundo se tornou en algo completamente distinto ao que se coñecía; hoxe co esgotamento dos recursos enerxéticos, mineiros e coa superación da capacidade de rexeneración do planeta tamén estamos iniciando un camiño que non sabemos a onde nos vai levar como especie e polo tanto como galegos e galegas. No que si podemos estar certos é que todo está mudando drasticamente. A humanidade nunca antes se enfrontou a unha situación tan complexa como a actual, porque nunca antes foi quen de cambiar as circunstancias do seu hábitat de xeito global. As crises ambientais e de recursos, do pasado, afectaron a civilizacións e pobos enteiros, mais nunca mudaron tan rapidamente o hábitat de todos os pobos que habitamos o planeta. Este feito hai que agradecerllo ao modo de vida occidental e mais concretamente ao capitalismo. Hoxe por hoxe a presión por explotar os últimos recursos do planeta afecta a todos os pobos por moi afastados que se atopen e, a mudanza climática non entende de pobos illados do amazonas, de tribos cazadoras-colectoras do África ou da cultura esquimal. Todos estamos no mesmo barco e inmersos na mesma tormenta pola supervivencia. Sen dúbida o modo de vida occidental apoiase en incribles avances tecnolóxicos que mudaron a nosa forma de relacionarnos co entorno e con nos mesmos, pero é importante non confundir tecnoloxía e enerxía. En definitiva non debemos confundir o invento do coche co petróleo. A ciencia foi quen de inventar "cachibaches" para aproveitar a enerxía que existía e coñeciamos desde había centos de anos. O que nunca poderá facer a ciencia é saltarse os principios da termodinámica e inventar e crear enerxía. Remarcar isto é fundamental pois o proceso de cambio no que estamos inmersos vai facer que o coche siga existindo mais a enerxía que o move se esgote sen capacidade de substitución real. Unha vez mais dicir: podemos ignoralo ou soñar con paxariñas preñadas pero non existe alternativa enerxética que poida substituír os recursos fósiles (gas natural, petróleo e carbón) que empezan a esgotarse. O tempo para tomar medidas desde o poder para transitar de xeito xusto e pacífico cara unha sociedade menos dependente da enerxía non renovable xa empezou a correr hai tempo e nada se fixo e nada se esta facendo. O capitalismo non entende de futuro; só entende de bussines e de beneficio económico a curto prazo. No capitalismo os problemas cos que se atopan as persoas e as colectividades devénse solucionar seguindo a lóxica dos mercados e dos negocios. Mesmo as persoas só teñen dereitos se están incorporados a esta lóxica. O capitalismo estableceu que desde o nacemento ate a morte debemos ser unha peza da lóxica produtivista, da lóxica dos negocios e no caso de non atopar un lugar na súa engrenaxe o o que nos espera é a exclusión social individual ou colectiva. A lóxica capitalista tamén entende que a complexidade, a variedade social, ambiental son atrancos para a súa evolución e reduce os seus beneficios por iso a biodiversidade e anti-capitalista e os monocultivos son o seu xeito lóxico de producir. Para o modelo capitalista global é preciso producir e transformar a gran escala para despois distribuír por todo o planeta e isto só se consigue con monocultivos xa sexan de eucalipto ou de aceite de palma. Para o capitalismo e un atranco importante a diversidade cultural e idiomática. Adaptar a produción a demandas culturais e tradicións xera complexidade e resta beneficios. A lóxica da uniformidade disfrazada de colores varios é sinónimo de rendibilidade empresarial. Mellor só uns poucos idiomas, mellor só uns poucos referentes culturais, mellor só uns poucos valores dentro da lóxica dos negocios. O contrario obriga a perder cota de mercado ao gran capital en beneficio dos pequenos. A lóxica capitalista é a lóxica do grande e polo tanto do global porque en definitiva a lóxica do capitalismo é a lóxica da acumulación de riqueza sen importar os territorios, as tradicións, as culturas, os pobos , as persoas, ... E ademais a lóxica capitalista é a lóxica da cultura da dominación. Dominar a natureza, os recursos, os pobos, as persoas, as mulleres, ...Dominar pola forza non só para obter beneficio senón tamén para deixar patente que se pode dominar. Dentro desta lóxica de dominación de progreso e modernidade está a suposta necesidade de conquistar o espazo exterior de habitar outros planetas. Para o capitalismo a lóxica de cuidar o noso planeta; o único entorno onde é posible a vida é sinónimo de anti-progreso e anti-modernidade. Desde o DECRECEMENTO dicimos que a lóxica capitalista pon en perigo a mesma supervivencia da humanidade. Que a lóxica da globalización é a lóxica das políticas favorecedoras da acumulación de riqueza e capital na man das multinacionais. Que a lóxica da uniformidade cultural e idiomática e a lóxica do beneficio das industrias culturais e dos imperios. Que a lóxica do progreso capitalista é a lóxica da contaminación e da destrución dos ecosistemas. Que a lóxica de curar e non de previr é a lóxica do beneficio das corporacións farmacéuticas. Que a lóxica do modelo educativo e a lóxica de formar man de obra para a engrenaxe capitalista e non a de formar persoas libres, imaxinativas, creativas e pacificas,... Que a lóxica do global é a lóxica dos monocultivos da espoliación dos recursos a gran escala e da destrución dos territorios e dos pobos que os habitan. Fronte a lóxica capitalista está a lóxica DECRECENTISTA que se base en poñer no centro do debate as as cuestións necesarias para o mantemento da vida e para conseguir relacións satisfactorias e xustas entre individuos e pobos. O DECRECEMENTO entende que os dereitos básicos e fundamentais das persoas e dos pobos non poden depender da lóxica capitalista que establece que debes formar parte da súa engrenaxe produtivista, para non caer na exclusión social. A lóxica DECRECENTISTA establece que a diversidade cultural e idiomática e boa porque enriquece as nosas experiencias no paso pola vida e porque ademais axuda a resolver problemas desde enfoques distintos. A lóxica DECRECENTISTA entende que a cultura da dominación xa sexa na súa vertente imperialista, produtivista-industrial ou como modelo hetero-patriarcal forma parte do cerne que debe combaterse desde principios de solidariedade, xustiza social, auto-xestión e apoio mutuo. Sen dúbida a lóxica DECRECENTISTA é unha emenda á totalidade a lóxica capitalista e boa proba do que aquí digo son os documentos que a Rede de Decrecemento elaborou para o seu primeiro Congreso. Os documentos permiten visualizar un futuro alternativo a lóxica capitalista que esta poñendo (repito unha vez mais) en perigo a mesma supervivencia da humanidade. Publicidade


Summary: "Existían claras responsabilidades por parte de Renfe, que tivo constancia por escrito dun aviso dun xefe de maquinistas sobre o perigo da curva de Angrois e, con todo, non actuou en consecuencia", din, ao tempo que apuntan aos ex titulares de Fomento José Blanco e Ana Pastor.

A plataforma de vítimas do accidente ferroviario ocorrido no barrio compostelán de Angrois en 2013, no que morreron 80 persoas e outras 144 resultaron feridas, criticou a demora na convocatoria do xuízo e reclamou que se realice a investigación técnica independente que pide a Unión Europea (UE) antes do seu inicio para que poida incorporarse ao proceso xudicial. Así o manifestou nun comunicado remitido aos medios logo de coñecer nesta segunda feira que o xuízo comezará o 20 de setembro deste ano e durará até 2023, dividido en dúas partes —unha penal, até o 23 de decembro, e unha acción civil, a partir de xaneiro de 2023—, de forma que se prolongará durante nove meses até practicamente o décimo aniversario do sinistro. O xuízo polo accidente de tren de Angrois comezará o 20 de setembro A respecto diso, as vítimas, que aseguran estar "satisfeitas" polo feito de que vaia decorrer o xuízo, sosteñen que "unha xustiza lenta non é xustiza" e lembran que "desgraciadamente algunhas vítimas e familiares faleceron ao longo destes anos". Por iso, sinalan que, para eles, nunca haberá xustiza. Aliás, consideran que esta demora "non é casual", senón que é responsabilidade das diferentes institucións do Estado. "Sufrimos un cambio de xuíz a pesar da nosa petición ao Consello Xeral do Poder Xudicial e a inacción total do primeiro fiscal, que tivo que ser substituído", detalla a plataforma, que critica tamén a "ocultación e demora de entrega de documentos por parte de Fomento, Renfe e Adif". Tamén lamentan os peritos "impostos" pola Xunta "sen experiencia ferroviaria, que demoraban e plaxiaban outros informes", así como a "acumulación de atrasos e erros graves por parte do xulgado". Denuncian en Bruxelas as "manipulacións" do Estado sobre o sinistro de Angrois As vítimas, se ben mostran a súa satisfacción polo feito de que sente no banco de acusados o ex director de Seguridade de Adif Andrés Cortabitarte, cren que é "insuficiente". "Existían claras responsabilidades por parte de Renfe, que tivo constancia por escrito dun aviso dun xefe de maquinistas sobre o perigo da curva de Angrois e, con todo, non actuou en consecuencia", apuntan. Ademais, sinalan que "o ex director de Seguridade de Adif sentará no banco porque Adif non realizou a análise de riscos á que obrigaba a normativa en dúas ocasións", como indica o auto da Audiencia. Explican que "houbo modificacións importantes do proxecto orixinal" cando era ministro de Fomento José Blanco, "cuxa repercusión na seguridade resulta obvia sen que conste que previamente se avaliou o risco que os devanditos cambios puidesen comportar para a seguridade". Tamén indican que, nun segundo momento, con Ana Pastor á fronte, "produciuse a desconexión do sistema de seguridade ERTMS, porque este xeraba atrasos, sen previamente realizar unha avaliación do risco que tal desconexión puidese comportar para a seguridade na circulación". Por tanto, consideran que "a xustiza desmonta a verdade oficial, que con Ana Pastor á fronte de fomento quixeron impoñer: que se fixo unha investigación independente, que o maquinista era o único responsábel e que o accidente non era de Alta Velocidade". Adif nega que o treito do AVE entre Taboadela e Ourense sexa inseguro "Seguimos sen entender como é posíbel que o Ministerio de Fomento autorizase a posta en servizo desta liña sen a preceptiva análise de riscos", lamentan. A plataforma destaca que "a pesar dos anos transcorridos" seguirá loitando para que "se faga xustiza" até depurar "todas as responsabilidades que corresponden a unha democracia avanzada: técnicas, penais e políticas".


Un dos mensaxes políticos máis usados na eleccións municipais, por todos nisto con consenso, é que son as máis bonitas por ser as máis próximas á cidadanía e ós problemas da xente. É certo que son a administración do trato directo, os concellos teñen esa función. Porén, os parlamentarios galegos xa son unha especie máis difícil de observar polo común dos galegos, pero aínda así soen ter unha axenda de traballo próxima á Galicia e ó territorio. Outra cousa son os Senadores e Congresistas galegos, parece que Madrid absorbe toda a súa capacidade, mais non tiña porque ser dese xeito, na cultura anglosaxoa dan cumprida xestión nos seus territorios.Son así en Galicia, mais non son o mesmo os vascos, que traballan arreo no seu territorio e están en Madrid o xusto e necesario. Esta foi unha boa lexislatura para o avance de Euskadi, indiscutible, como seguro será a próxima. Obter transferencias e xestión é o seu cometido, ir de compras a Chueca é secundario e por suposto non van a reclamar o tren a Burgos como si fixo En Marea.Mais o PNV ten unha realidade, unha capacidade, que é poder sentarse co arco parlamentar de dereita a esquerda co gallo de conseguir as metas do seu programa electoral. Ata o de agora ningunha forza con deputados galegos, BNG o En Marea tivo capacidade de negociación con gobernos de dereita, os dogmas e posicionamentos de máximos non llo permiten, son vítimas de ter que facer política cara dentro das súas organizacións e do permanente estigma da reflexión interna. Os problemas da xente están na rúa e no día a día.Cómpre traballar cara a sociedade, cómpre dar resposta a moitos problemas de Galicia, que teñen a súa solución por degraza nas Cortes Xerais. É preciso ter representación no Senado, para facer del unha cámara territorial. Por iso non son quen nin o BNG nin En Marea, porque so un panorama de forza de esquerda é positivo para eles, para poder negociar sen tensións.O pragmatismo e a forma de facer do PNV, xa está en Galicia, é Compromiso por Galicia somos socios en Europa e amigos en España, traballamos cóbado con cóbado e levamos iniciativas conxuntas, pero é tempo de que Galicia Pinte No Estado sen mochilas, sen ataduras nin teimas.


Summary: O portavoz nacional do BNG sinalou que "esta é a maneira que ten de entender a democracia", en relación a visita do presidente ao municipio lucense, logo da denuncia da formación nacionalista.

O portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, acusou este sábado ao presidente do PP galego, Alberto Núñez Feijóo, de avalar co seu apoio "un presunto delito electoral", en relación a denuncia presentada polo BNG de Riotorto perante o carreto de votos de persoas con demencia por parte de responsables populares no municipio lucense. "Pregúntolle ao Sr. Feijóo se foi a Riotorto a supervisar o carrexo de votos do PP, carrexo de votos que afecta a persoas maiores con minusvalía. Esta é a maneira que ten o presidente do PP de entender a democracia, facéndose cómplice dun presunto delito electoral", manifestou Vence durante un mitin en Allariz, despois de que o presidente da Xunta acudirá este sábado a un mitin do PP en Riotorto. "Allariz é a proba de que hai alternativa ás políticas fracasadas e caciquís do PP", manifestou Vence. O voceiro do BNG destacou a xestión en Allariz –onde goberna a fronte nacionalista desde hai 25 anos- como o exemplo a seguir para o resto de candidaturas. "Allariz é a proba irrefutable de que en Ourense hai alternativa ás políticas fracasadas e caciquís do PP que tan ben representa o clan Baltar, consentidas por Feijóo a cambio dos votos". Vence subliñou o modelo do concello ourensán, "un modelo que implantamos alí onde gobernamos", baseado en políticas de benestar, de servizos públicos de calidade, nun urbanismo responsable e a capacidade para impulsar o tecido económico local. O dirixente nacionalista salientou que o 24M Galiza "ten a oportunidade de lanzar unha mensaxe clara contra ás políticas do PP", dixo, instando a "quitar do medio o que representa un Feijóo sempre submiso a Madrid e as grandes empresas madrileñas, aplicando políticas que esnaquizan os nosos sectores produtivos, recortan servizos públicos e provocan a emigración masiva da nosa xuventude".


Summary: Máis un número de SG saído do forno. Eleccións europeas, lingua galega, represión a traballadoras, unha viaxe polos títeres ou unha mergullada na arte urbana en Bergantiños...Son só algúns dos temas que tratamos. Podes adquirilo aquí

Xa está o Sermos Galiza nº96 fóra do forno para que o gocedes. Volvemos meter o dente a unha campaña electoral, a das europeas, no que o interese é ben que non votemos ou ben que votemos "como españois", en palabras do propio Feijóo. Recollemos o máis salientábel do que vai de campaña. E mesmo avanzamos de que vai o famoso 'debate' que vai ter o bipartidismo con si propio. Co 17 de maio ás portas falamos das manifes que decorrerán nese día e contámosche que é #8f45anos, un HT que está a ferver nas redes sociais en apoio solidario para coas 12 persoas encausadas nun proceso (pídenlles 45 anos!) a raíz da contestación á mobilización de Galicia Bilingüe de 2009. Naval Entrevistamios a I. Naveira (do comité de Navantia) para falar do cacarexado contrato do BAM da Armada, falamos con familiares dun preso morto na cadea da Lama cando estaba en illamento. E máis: visitamos O Pindo 8 meses despois do seu arrase polas lapas e gozamos coas iniciativas de arte urbana que se espallan en Bergantiños. Contamos como o apoio a Tamara e Ana, traballadoras condenadas a 3 anos por participar nun piquete, xa supera as 40.000 sinaturas. Ou das mobilizacións en defensa da sanidade pública. O feliz 90 aniversario do Celta tamén está neste número, así como a actualidade internacional. Unha viaxe a Enciña da Lastra co colectivo Xea, un percorrido polos títeres co festival de Redondela son outros temas que podes atopar. Xan Carballa E entrevistamos a Xan Carballa, que vén de dictar un libro de conversas con Xavier Vence. E Mario Regueira fálanos de 'dez, cen, mil..Díaz Castro'. E tamén temos artigos de Xabier Queripo, Aurélio Lópes ou o economista Fernández Mallo. E aínda fica máis: como, por exemplo, a entrevista a Maca Iglesias e Sabela Fernández, mestras no IES de Arzúa. Distribución do número en Vigo Aliás, unha incidencia de carácter técnico impediu que o Sermos Galiza nº 96 chegase esta quinta feira con normalidade aos quiosques e ás moradas d@s suscritor@s. O problema xa está resolvido e o número chegará con normalidade esta sexta feira. Desde Sermos Galiza pedimos desculpas ás persoas afectadas por esta incidencia.


Summary: A Santa Sé non atopou "indicios suficientes para iniciar ningún proceso administrativo ou xudicial" na causa aberta o pasado mes de setembro, referida a feitos que presuntamente tiveran lugar cando o mozo contaba tiña 17 anos

O pasado mes de setembro o Bispado de Mondoñedo-Ferrol abriu unha investigación por un suposto caso de abuso sexual por parte dun crego a un menor de idade. Tratábase do antigo deán da Catedral de Santiago, que abandonara o cargo tras o escándalo do roubo do Códice Calixtino. Nese momento o Bispado afastárao "das súas funcións públicas" mentres o proceso polos presuntos tocamentos estaba en marcha.O Vaticano non atopou "indicios suficientes para iniciar ningún proceso administrativo ou xudicial" na causaAgora o Vaticano vén de arquivar a investigación do caso despois de non atopar "indicios suficientes para iniciar ningún proceso administrativo ou xudicial" na causa, solicitando ademais que se revoguen as medidas cautelares adoptadas.O Bispado de Mondoñedo-Ferrol subliña o seu "máximo interese e firme compromiso na erradicación eficaz de calquera abuso de poder, de conciencia e sexual no seo da Igrexa", engadindo que traballa "coa máxima transparencia en toda investigación e desde a colaboración coas autoridades xudiciais". A investigación iniciada en setembro pechouse o pasado mes de febreiro, momento no que o Bispado elevou as dilixencias realizadas ante a Congregación para a Doutrina da Fe do Vaticano, instancia competente neste caso.A denuncia, referida a feitos que supostamente tiveran lugar en 2016, cando o menor contaba con 17 anos, foi formulada a finais do pasado mes de agosto perante o bispo de Mondoñedo-Ferrol, Luis Ángel de las Heras, que ordenou a "inmediata" apertura dunha investigación. A denuncia, referida a feitos que supostamente tiveran lugar en 2016, cando o menor contaba con 17 anos, foi formulada a finais do pasado mes de agostoO bispo mindoniense asegurou nese momento que "para nós a primeira preocupación son as vítimas de calquera abuso de poder, de conciencia e sexual" e que "por suposto, subscribimos a condena de toda conduta inapropiada". De las Heras citaba ao papa Francisco para subliñar o acatamento da instrución vaticana de "pedir perdón ás vítimas que sufriron e sofren a consecuencia de condutas indebidas e inaceptables".Nun comunicado publicado este venres o Bispado de Mondoñedo-Ferrol manifesta "a nosa vontade de acoller, escoitar e acompañar a calquera vítima que o solicite, así como a nosa intención de redobrar os esforzos en materia de prevención en aras a crear espazos seguros na diocese de Mondoñedo-Ferrol para os menores e adultos vulnerables". "Todo iso sen menoscabo da presunción de inocencia de que goza toda persoa investigada até a resolución da denuncia", engade.


Summary: Bandas xa míticas como Heredeiros da Crus, Def con Dos ou Ruxe Ruxe forman parte do cartel da novena edición do Armadiña Rock, que se celebra ata o 27 de agosto en Combarro

Sen facer moito ruído nunha escena galega inzada de festivais, pero cun traballo constante que lle permite chegar á súa novena edición e encher Combarro de decibelios roqueiros. Así se presenta neste 2017 o Armadiña Rock, que este xoves solta amarras cunha exposición fotográfica, espectáculos infantís e curtametraxes para, a partir do venres e durante toda a fin de semana, encher esta vila mariñeira de rock, pero tamén dun feixe de actividades que sitúan esta cita a medio camiño entre o festival e a festa. Nomes como os xa míticos Heredeiros da Crus, Ruxe Ruxe, Def con Dos ou Talco destacan nun programa no que se reflicte o traballo da asociación organizadora, que vai alén da montaxe dunha serie de concertos. Así, o Armadiña Rock non se cingue unicamente ao espazo de concertos da Praza da Chousa, senón que se estende por todo Combarro con actividades como o teatrao de rúa polo recinto histórico, concertos infantís na praza de San Roque, obradoiros para a rapazada na Escola do Campo ou sesións vermú na Praza da Rualeira. O festival non é alleo á fisonomía da vila que o acolle e por iso, por segunda ocasión, trae consigo un concurso de balcóns, patíns e solainas. O obxectivo, explican dende a organización, "consiste en visibilizar os beneficios de recuperar" estas partes dos edificios como "elementos vivos da vila no marco da tradición e da cultura de Galicia, así como implicar a veciñanza no seu coidado". O coidado da contorna tamén está presente en decisións como prescindir dos vasos de plástico dun só uso e substituílos por ecovasos. Bandas xa míticas como Heredeiros da Crus, Def con Dos ou Ruxe Ruxe forman parte do cartel da novena edición do Armadiña Rock A área da Reiboa serve como "privilexiada" zona de acampada nun festival no que tamén se escoitará a bandas como Dakidarría, Bala, Kitai, Skarnivals, Blues do País, Carla Green & The Demons ou Soul Breakers. Así e todo, cando remate o festival a actividade da Asociación Armadiña non para; non en van, xa está a ultimar a terceira edición do Curtas Armadiña, o certame audiovisual que ata o peche de recepción de traballos, a comezos de agosto, recibiu ata 1.400 montaxes. Mostra da vertente audiovisual do traballo dos compoñentes deste colectivo é o vídeo co que anuncian o propio festival. Fica claro, aseguran, que se trata dun evento "sen complexos".


Summary: O histórico nacionalista afirma que non é a súa "pretensión" ser candidato nas eleccións pero aclara que el "non pecha a porta a nada"

O voceiro do Encontro Irmandiño, Xosé Manuel Beiras, abordou nunha comparecencia pública a concreción do que califica dun novo referente nacionalista, que o vindeiro 14 de xullo realizará a súa asemblea constituínte. Beiras chamou á cidadanía alega a tomar parte neste nese proceso, unha chamada que extendeu tamén a "grupos interesados nunha alternativa dun novo referente" para que "se faga todo o posible para confluír", no que é unha referencia a 'Compromiso por Galicia', colectivo conformado por Máis Galiza, Acción Galega e Espazo Ecosocialista. Diálogo Iso si, para o referente de Encontro Irmandiño, ese novo proxecto debe partir de que a "confluencia sexa de cidadáns". "O diálogo entre grupos debe continuar, pero a confluencia debe ser de persoas". Para Xosé Manuel Beiras,"hai que dar garantías de que o proceso é de abaixo a arriba, e que se vai á construción dun movemento co que se vehiculice na estanza política mediante unha ferramenta e non a un partido convencional que sexa o motor dende arriba". Atraer descontentos "Algo que resulte atraente, non só para a xente que levamos militado en organizacións determinadas, sexa o BNG ou outras, ou cidadáns organizados en grupos máis pequenos", é o que Beiras agarda do novo referente, "para que non derive en algo análogo ao que se entiron defraudados eses continxentes de masa crítica da esquerda e non nos confinar nunha disputa por un espazo xa existente". Para o referente de Encontro Irmandiño, hai tempo para conformar unha alternativa electoral e, neste sentido, si considerou que un fraccionamento non sería positivo. "Estamos a favor de impedir un fraccionamento", proclamou, referíndose á súa condición de voceiro de Encontro Irmandiño. A preguntas na súa comparecencia de se el sería o candidato nas vindeiras eleccións dun novo referente político, afirmou que iso non é a súa "pretensión" mais non pechou "ningunha porta".


Summary: A actual eurodeputada fora eleita nos comicios de 2014 por Alternativa Galega de Esquerda en Europa (AGEEe) na lista 'A Esquerda Plural', conformada con Izquierda Unida. Na candidatura a Bruxelas figuran nomes como Sandra Pesqueira e Xoán Hermida. Unha lista na que se reflicte a ausencia do sector crítico. No interior, as candidaturas completas nas primarias de En Marea para Congreso, Senado e Europeas.

En Marea deu a coñecer esta segunda feira os nomes das persoas que integran as candidaturas que participan no proceso de primarias para as eleccións xerais e europeas de 2019, un proceso no que decidiu non tomar parte o sector crítico. Como adiantou Sermos Galiza a pasada sexta feira, Ana Seixas perfílase como número 1 do partido instrumental na lista do Congreso para A Coruña. Pancho Casal, deputado e ex dirixente de Podemos Galicia, como número 2. En Ourense vai como cartaz Iván Olmos, en tanto que Iris Malvido e Teresa Burgos aparecen como opcións con forza en Pontevedra e Lugo, respectivamente. Nese proceso as persoas inscritas tamén votarán a candidatura para as eleccións europeas. Aí quen figura como proposta de cabeza de lista é Lidia Senra, actualmente eurodeputada após ser eleita en 2014 na lista 'A Esquerda Plural' como representanmte da Alternativa galega de Esquerda en Europa (AGEe). A marinense Sandra Pesqueira ou o pontevedrés Xoán Hermida figuran tamén nesa proposta. Falta por concretar que fórmula escollerá En Marea para concorrer a esta cita europea. Nas últimas semanas foron varias as opcións postas riba da mesa, entre elas a de ir canda o partido creado por Varoufakis e Compromís. A este proceso non concorren dirixentes dos tres partidos que se presentaron en coalición ás xerais de xuño de 2016 baixo a marca En Marea. As fendas no seo da confluencia son moi profundas e atinxen aspectos estratéxicos. Após o anuncio das candidatas ábrese un período de campaña electoral que se prolongará ata esta quinta feira, 7 de marzo. Completada a campaña, as inscritas de En Marea poderán votar para ordear os postos en cada unha das nove listas e desa composición defitiniva sairán as candidaturas ao Congreso, o Senado e ao Parlamento Europeo. As eleccións terán lugar entre a sexta feira 8 de marzo ás 9:00h e o domingo 10 de marzo ás 23:59h. O método que se empregará será o sistema preferencia Borda, no que cada inscrita decidirá o posto das candidatas segundo a súas preferencias. Eleccións europeas 2019Cabeza de lista: María Lídia Senra Rodríguez Candidatura: Sandra Pesqueira PérezXoán Hermida González Celsa González Ogando José Manuel García González Olga Otero GómezXabier Janeiro Cortés María José Conde Seguín Orlando Gregorio Álvarez ÁlvarezDavid Estévez Rodríguez Suplentes: Sofía Abal Sanabria Luz Marcos Buján Benjamín Balboa Cereijo Pilar Saavedra Codesido María Estefanía Otero Rivas Eleccións xerais 2019 Lista A Coruña Congreso Ana Seijas BaranauskasFrancisco Casal VidalMaría Chao MartínezAdrián Dios VicenteCarmen Fernández RíosCarlos Neira SuárezAlba Nogueira LópezDaniel Oca González Senado María Dolores Candedo GunturizXosé Manuel Pérez SardiñaEva López SotoPablo Meira Cartea Lista Lugo Congreso María Cristina Pérez HerráezJavier Arca UriaMaría Teresa Burgo GarcíaIván López López Senado María Victoria Esteban RiescoManuel Germade MayoMaría Emma Rodríguez BlancoJuan Carlos Baliñas Pérez Lista Ourense Congreso Iván Olmos FerreiroIolanda Pérez DocampoJorge Vázquez RodríguezSonia Couso Vidal Senado Milán Brea CastroAna García EarleyJorge Lorenzo VilaMaría Isabel Fernández Suevos Lista Pontevedra Congreso Iris Malvido LagoManuel González MoreiraMaría del Carmen Ceferina (Peque) GonzálezEladio Juan Torres CastroMaría del Mar Blanco CasaisGaspar Antonio González SomozaMaría Teresa Pérez GonzálezEladio Juan Torres CastroMaría del Mar Blanco CasaisGaspar Antonio González SomozaMaría Teresa Pérez González Senado María del Carmen (Mari) Carmiña VázquezXulio Villanueva GonzálezSilvia Díaz IglesiasXoan Lois Vila Pinel