Summary: Unha cidade intelixente sustenta a súa planificación estratéxica na xestión das súas potencialidades mediante o uso de novas tecnoloxías, a racionalización aplicada á explotación e ao consumo dos seus recursos naturais e a eficiente xestión das infraestruturas urbanas e servizos públicos. Unha axeitada combinación destes ingredientes suporá o beneficio do conxunto da cidadanía: mellores servizos, redución do gasto, vantaxe á hora de afrontar novas necesidades…

Unha cidade intelixente é un espazo urbano que, grazas a millóns de sensores (incluídas as persoas), é capaz de escoitar e comprender o que está a suceder en todo o territorio urbano e de tomar en cada momento as mellores decisións, proporcionando a información e os servizos adecuados á cidadanía.Esta continua evolución das cidades cara a sistemas cada vez máis complexos require coñecer o que ocorre nela e os efectos das accións derivadas da súa xestión. Ambas as variábeis teñen unha importancia vital para tomar, cada vez, mellores decisións. Os desenvolvementos tecnolóxicos posibilitan a provisión dun gran volume de datos procedente de diversos ámbitos e fontes de información. Con todo, para que tal cantidade de información sexa realmente útil para a toma áxil de decisións, requírese un profundo proceso de transformación nos costumes que temos en xestión urbana. O cidadán como centro do modelo Sen dúbida, o obxecto último de calquera Smart City é mellorar a calidade de vida do cidadán, tanto a nivel individual como colectivo, e para iso, a tecnoloxía debe ser capaz de escoitalo, entendelo e dar respostas con solucións concretas e adaptadas ás súas necesidades. Isto pasa por crear unha canle de comunicación directa e bidireccional, un proceso participativo entre a Administración municipal e os seus cidadáns a través dunha plataforma tecnolóxica ao servizo das persoas, contribuíndo a crear unha cidade intelixente a partir dunha cidade dixital. Humanizar a tecnoloxía para o seu achegamento á cidadanía e fomentar a participación municipal nunha dobre vía: 1. Creando na cidadanía o hábito de participar na definición da cidade e a toma de decisións. 2. Empapando as persoas raballadoras no eido público da cultura Smart, provocando a súa proactividade. Un novo paradigma O obxectivo dunha cidade intelixente, vai máis aló de dispor de ferramentas tecnolóxicas que faciliten monitorizar e xestionar. Deben ser capaces de resolver algúns dos problemas que se dan a diario nela. Isto significa que non só vai permitir obter, dispor, utilizar e xestionar cantidades inxentes de información e datos que xera a cidade, senón o deseño e a creación dunha estratexia metodolóxica que permita desenvolver un novo paradigma de xestión urbana, que é onde realmente reside a fortaleza innovadora dun proxecto destas características. Dos datos ao coñecemento Conseguir a posta en valor da totalidade dos datos por parte de xestores e cidadáns, ao procesalos e trasladalos a unha escala humana de entendemento e comprensión, permitirá extraer novas relacións entre os conxuntos dos devanditos datos, non evidentes en análises illadas, pero que se manifestan ao analizalos de forma conxunta. Estas análises, resultado da integración e procesamento dos datos nas diversas plataformas tecnolóxicas utilizadas, permiten achegar novas conclusións ás que as análises verticais non poderían chegar, é dicir unha xestión holística e integral da cidade, e é aí onde entran en xogo os patróns ocultos, é dicir, indicadores de cidade que detectan e extraen información en moitos casos non buscada de forma voluntaria por parte dos distintos axentes que xestionan a actividade dunha cidade. Así, por exemplo, poderíase coñecer o impacto real dun determinado evento que se celebra na cidade desde todos os puntos de vista: na mobilidade, no turismo, no movemento de persoas, no comercio ou no uso dos servizos urbanos. Trátase, pois, non de almacenar datos, senón de almacenar coñecemento para que este sexa independente das persoas. O impacto do evento comentado anteriormente quedará rexistrado e almacenadoo que permitirá mellorar de forma continua a organización e coordinación dos servizos municipais cando teña lugar outro evento de similares características. Este xerador de escenarios de simulación por parte dos devanditos xestores, permitirá coñecer os resultados previstos, positivos e negativos, das súas decisións e entender, dunha forma que até o de agora era imposíbel, os efectos das mesmas de forma global. Por exemplo, antes de tomar a decisión de cambiar o sentido do tráfico dunha rúa vai ser posíbel coñecer os seus efectos sobre o fluxo de tráfico en rúas adxacentes, sobre a eficiencia e puntualidade das liñas de autobuses, sobre o ruído que se vai a xerar ou o impacto comercial que vai ter sobre as tendas desa rúa. A toma de decisións está baseada, entón, non na intuición ou coñecemento parcial, senón nas evidencias e resultados que apoian ou desaconsellan esa decisión.


Summary: Case o 70% da redución do desemprego en xullo produciuse no sector servizos no país, onde hai 23.908 apuntados menos á listaxe de desempregados que hai un ano. O 94% dos contratos asinados no pasado mes foron temporais.

As vacacións, o verán, o turismo e os empregos na hostalería fan que o paro rexistrado baixase en Galicia en 12.691 persoas durante o pasado mes de xullo, segundo os datos feitos públicos polo Goberno central. O descenso, do 5,5% con respecto ao mes anterior, sitúa a cifra de desempregados apuntados nas oficinas de emprego en 216.371, 23.908 menos que hai un ano (-9,95%). Das case 13.000 persoas que abandonaron as listas do paro, o 68,5% fixérono para traballar no sector servizos Galicia sitúase como unha das comunidades onde máis descende o paro rexistrado, principalmente grazas á temporada estival. De feito, das case 13.000 persoas que abandonaron as listaxes do desemprego, o 68,5% fixérono para traballar no sector servizos. Un total de case 8.700 persoas, fronte ao descenso de 640 persoas na agricultura, as 1.601 na industria, as 1.528 na construción ou as 228 do colectivo sen emprego anterior. Desta vez, a baixada no número de persoas rexistradas no paro vai acompañada dun aumento da afiliación á Seguridade Social neste mes de xullo, xa que os contizantes aumentan en 13.948 persoas con respecto ao mes anterior, máis incluso que a cifra de cidadáns que deixou a lista de parados, o que consuma unha creación de emprego, aínda que se basea en contratos temporais e por horas vinculados ao verán. Non ocorre o mesmo de compararmos os datos interanuais. O número de cotizantes subiu no país un 2,3% respecto a hai un ano, quedando a cifra media en 957.879 e 21.791 persoas máis, un incremento que é inferior ao do Estado (+3,39%). En termos interanuais, o paro baixou máis do que aumentou o emprego no último ano Xa que logo, segue haber diferenza entre o dato de paro e de afiliación á Seguridade Social. Neste caso, na diferenza interanual, a media de cotizantes no mes de xullo supuxo un aumento de 21.791 persoas, unha cifra inferior ao descenso do número de desempregados rexistrados (-23.908). A diferenza entre aumento de cotizantes e diminución do número de parados rexistrados no último ano é de 2.117, polo que no último ano en Galicia o paro baixou máis do que aumentou o emprego, ao contrario que a a nivel estatal. O ritmo de creación de emprego é insuficiente para compensar todo o perdido durante a crise, aínda que a tendencia virou neste último dato mensual. De feito, unha ollada aos gráficos sitúa o número de cotizantes no país ao mesmo nivel que a comezos de 2012. En canto á condición do emprego, nada cambia no panorama. Máis ben a situación empeora. Así, dos 98.931 contratos asinados en Galicia no pasado mes de xullo, tan só 6.035 foron indefinidos, un 6,10% do total. Xa que logo, case o 94% deles (92.896) son temporais e a chegada do outono ameaza con volver mudar a tendencia á baixa do desemprego, máis aínda de ter en conta que o verán está supoñendo un ano récord no turismo tanto no Estado como no país. No último mes, ademais, asináronse 13.660 contratos máis, o que supón un incremento do 16% con respecto ao mes anterior. Por provincias, o paro rexistrado descendeu en todas as galegas. A Coruña conta con 4.637 desempregados menos; Lugo, con 1.658; Ourense, con 1.451 e Pontevedra ten 4.945 cidadáns menos demandantes de emprego nas oficinas do Servizo Galego de Colocación. De cada 100 parados galegos, só 52 cobra algún tipo de prestación En canto á cobertura por desemprego, no mes de xuño de 2015 había 110.279 persoas a cobraren unha prestación por desemprego (son 19.916 prestacións menos que hai un ano) e o peor é que só o 39 % das prestacións son contributivas. A distribución das prestacións por desemprego é a seguinte: 42.840 contributivas, 52.361 xa son subsidios por desemprego, 12.762 da renda activa de inserción e 2.316 do programa de activación de emprego. A cobertura do sistema de protección por desemprego durante o mes de xuño de 2015 foi do 52,5 %, mentres que un ano antes era do 56,2 %. Polo tanto, en Galicia hai arredor de 100.000 persoas paradas que teñen experiencia laboral mais non cobran prestacións por desemprego. O gasto total das prestacións por desemprego no mes de xuño foi de 86,21 millóns de euros en Galicia, cifra inferior nun 20 % á de hai un ano (107,8 millóns de euros en xuño de 2014). A contía media da prestación contributiva percibida por persoa beneficiaria neste mes de xuño foi de 763,9 euros ao mes (na media estatal sobe ata os 785,5 euros). >> HABERÁ AMPLIACIÓN


Summary: O impacto que a pandemia da COVID-19 está a ter a nivel global supera o marco da saúde. Os prognósticos económicos van desde os pesimistas aos catastróficos. A Organización Internacional do Traballo calcula perdas de até case 25 millóns de empregos.

A Organización Internacional do Traballo (OIT) estima que a pandemia da pneumonía COVID-19, provocada polo novo coronavirus SARS-CoV-2, podería provocar a perda de perto de 25 millóns de postos de traballo a nivel mundial se o seu impacto no mundo acaba por ser alto. Segundo un informe publicado onte por esta axencia das Nacións Unidas, as estimacións iniciais das consecuencias laborais da actual crise sanitaria apuntan a que a poboación mundial se verá arrastrada "ao desemprego, ao subemprego e ao traballo en pobreza". Para evitar estas situación, propón medidas que requiren dunha "resposta decisiva, coordinada e inmediata". "Esta xa non é unicamente unha crise sanitaria global, é tamén unha grave crise económica e do mercado de traballo que está a ter un enorme impacto na xente", afirmou Guy Ryder, director xeral da OIT. "En 2008, o mundo fixo unha fronte común para encarreirar as consecuencias da crise financeira global, e evitouse o peor. Cómprenos ese tipo de liderado e resolución agora", engadiu. Aquela crise financeira global, que se iniciou coa caída de Lehman Brothers, evolucionou cara a outra laboral, que aínda ten os seus ecos hoxe en día. As organizacións sindicais levan anos denunciando que aquela crise levou ao feche de negocios e a relocalización do tecido industrial en zonas de menores custos laborais, o que provocou o aumento do desemprego, así como a conxelación ou a diminución dos salarios reais por causa do aumento da forza de traballo excedentaria. Tres piares básicos O informe, titulado COVID-19 e o mundo laboral: Impactos e respostas, reclama medidas urxentes e a grande escala, alicerzadas en tres piares: protección das operarias e dos operarios no lugar de traballo, estimulación da economía e do emprego e financiamento para a conservación de empregos e de ingresos. Estas accións, di a OIT, débense dar no marco da cobertura social, da conservación dos postos de traballo (incluíndo redución de xornadas laborais, vacacións pagadas ou outro tipo de subsidios) e do alivio impositivo para pequenas e medianas empresas. Ademais, propón medidas fiscais e monetarias, así como liñas de crédito e apoio financeiro para sectores específicos da economía. O informe pode ser descargado, en inglés, na ligazón: bit.ly/3a68DCa Diálogo social "En tempos de crise como a actual, temos dúas ferramentas chave que poden axudar a mitigar o dano e restaurar a confianza da cidadanía", sinalou Guy Ryder. A primeira ─explicou─ é o diálogo social que se debe dar entre empresarios e representantes sindicais, "vital" para conseguir "o apoio ás medidas que precisamos para superar esta crise". A segunda, o dereito internacional do traballo, que "é a base, de eficacia probada, para que as medidas de resposta que se tomen teñan en conta unha recuperación sustentábel e equitativa". "É necesario que todo o que se faga vaia no camiño de minimizar o dano as persoas nestes tempos difíciles", concluíu o director xeral da OIT. Varios escenarios A OIT manexa, non obstante, dous escenarios segundo sexa o impacto da pandemia: de ser "alto", calcula que se perderían 24,7 millóns de empregos; de ser "baixo", serían 5,3 millóns. Entre estas dúas marxes é que, calculan, nos moveremos tendo en conta unha base de 188 millóns en 2019. En comparación, a crise de 2008 aumentou a cifra de desemprego en 22 millóns. Porén, o autoemprego ─especialmente nos países en vías de desenvolvemento─ non servirá como daquela para amortecer o impacto que se espera, debido ás restricións no movemento de bens e persoas, aclara o informe. Tamén calcula que as perdas económicas para as traballadoras e os traballadores serán de entre 860.000 millóns e 3,4 billóns de dólares (800.000 millóns e 3,15 billóns de euros) para finais de 2020, que "se trasladarán en caídas no consumo de bens e servizos". Traballo en pobreza A OIT prevé ademais que medre o traballo en pobreza. "A falta de ingresos provocada polo declive da actividade económica arrastrará as traballadoras e os traballadores cerca ou debaixo do limiar da pobreza". Segundo as súas estimacións, entre 8,8 e 35 millóns de persoas máis estarán nesta situación, en comparación coa estimación prevista para 2020 ─antes da pandemia─ dun descenso de 14 millóns. Ademais, a axencia das Nacións Unidas para o traballo alerta de que certos grupos se verán afectados desproporcionadamente pola crise laboral, o que levará a un incremento da desigualdade. Entre estes, a OIT cita as persoas en postos de traballo con salarios baixos con e pouca protección en dereitos laborais a nivel mundial, como a xente máis nova e a máis vella. Tamén as mulleres e as persoas migrantes: as primeiras, porque ocupan maioritariamente os empregos onde hai peores salarios; as segundas, polas carencias na protección social e dos seus dereitos básicos a nivel laboral.


Summary: Baixo o título xenérico de Fagan Favor, Fagan Goberno unha iniciativa de intelectuais e referentes da cultura, lanzada esta cuarta feira no Facebook, pide ás forzas da oposición (PSdeG, En Marea, BNG) que se comprometan a facer un goberno "de cambio progresista" despois do 25S.

A diferenza do que acontece no Estado, non existe moita dúbida nos cenáculos políticos de que se a oposición tripartita suma 38 ou máis escanos, haberá goberno alternativo a Feijóo, mais, por se acaso, un grupo de intelectuais e referentes da cultura galega puxeron a súa asinatura a un texto baixo o apelo xeral de Fagan Favor, Fagan Goberno. No texto as persoas asinantes afirman que "Feijóo reduciu a Xunta a ser unha empregada aquí que atende os recados e as ordes do señorito en Madrid", o que trouxo consigo que "a autonomía, xa un limitado autogoberno en por si, perdese toda utilidade e rebaixando a nosa dignidade como país, como nación histórica". "Pedimos ás candidaturas que están destinadas a formar un goberno de cambio progresista que se comprometan públicamente a abrir conversas inmediatamente tras as eleccións", di o chamado cívico Conscientes de que Feijóo constrúe a súa campaña sobre o temor á mudanza, o chamado cívico manifesta: "Non temos medo ao cambio, do que temos medo é desta asfixia que liquida o país, temos medo de que todo siga así, costa abaixo, e por iso pedimos ás candidaturas que están destinadas a formar un goberno de cambio progresista que se comprometan públicamente a abrir conversas inmediatamente tras as eleccións para pactar un goberno da Xunta que defenda os nosos intereses económicos e sociais e a nosa identidade cultural nacional". A relación de asinantes deste chamado cívico é a seguinte: Suso de Toro, Ana Luísa Bouza, Encarna Otero, Lourenzo Fernández Prieto, Rosa Aneiros, Margarita Ledo Andión, Xurxo Souto, María Reimóndez, Mercedes Queixas, Xabier Queipo, Manuel Bragado, Xabier P. Docampo, Xosé Manuel Pereiro, Baldomero Iglesias (Mero), Valentín G. Bóveda, Ramón Máiz, Bernardo Máiz, Tareixa Navaza, Xoán López Facal, Ricardo Gurriarán, Antón Baamonde, María Yáñez, Aurora Marco, Idoia Camiruaga Oses, Antón Losada (prof. USC) e Mercedes Rosón.


Summary: Endesa, unha vez desbotada a opción dos biocombustíbeis, continúa co seu plan para a implantación de novos proxectos industriais nas Pontes e de formación ao persoal interesado en participar nos traballos de derruba da central térmica, que terán unha duración aproximada de catro anos.

Esta semana, Endesa deu carpetazo ao seu plan para seguir producindo enerxía na central térmica das Pontes con biocombustíbeis. Esta vía, que a empresa explorara após a presión de Xunta, Goberno español e o propio Concello das Pontes, foi desbotada pola eléctrica pola súa inviabilidade técnica, económica e medioambiental. A decisión de seguir adiante co fechamento da central cerrou a porta a estas administracións de colgar a medalla de ter salvado a industria nunha comarca na que os plans industriais brillan pola súa ausencia. Ao contrario que a Xunta e o Goberno español, Endesa tiña un "plan B" para o suposto de que as probas con biocombustíbeis non prosperasen, como finalmente así foi, no que traballaba "simultaneamente", segundo indican desde a propia empresa. Ese plan baséase en dous eixos. O primeiro deles é a formación. Segundo explican a Nós Diario fontes da compañía, Endesa fará convocatorias de cursos específicos de demolición de centrais térmicas e de montaxe e operación de instalacións renovábeis. Eses cursos, que xa se están a pór en marcha na contorna de Compostilla (León), onde Endesa fechou hai un ano unha das súas centrais térmicas de carbón, serán de 50 prazas en cada convocatoria e abertos ao público en xeral, mais na inscrición terán preferencia os traballadores e traballadoras das empresas contratistas, as persoas residentes na contorna da central e as mulleres. Este mesmo sistema, que está a ter unha grande acollida (arredor de 200 solicitudes por curso nos catro que levan realizados) é o que Endesa pensa replicar nas Pontes. Ademais, apunta que as persoas que participen nesa formación, sempre que reúnan as condicións, adquirirán dereito preferente para participar nos traballos de demolición da central, cunha duración estimada de 4 anos e que xerarán uns 130 postos de traballo directos. Concurso internacional A outra das patas do "plan B" de Endesa é o aproveitamento da superficie industrial nas Pontes para o desenvolvemento de novos proxectos industriais, que poderían beneficiarse dos fondos europeos, a través dun concurso internacional para o que xa estivo na procura de candidatos na contorna da central. No caso de Compostilla, no que tamén se seguiu este procedemento, presentáronse un total de 31 proxectos dos que, ao final, Endesa seleccionou cinco. Entre eles, figuraban un proxecto ligado á automoción, outro á transformación de materiais e outro dun emprendedor que promovía unha planta de hidróxeno e no que finalmente Endesa decidiu "implicarse directamente". A adxudicación dos terreos para desenvolvelos realizarase o vindeiro mes de abril, apuntan desde a eléctrica. Á marxe destes proxectos, Endesa impulsa pola súa conta dous máis: unha planta de reciclaxe de pas eólicas e unha planta de reciclaxe de baterías de coches eléctricos para as que solicitaron fondos europeos. A idea da multinacional, como avanzou após anunciar que continuaba co proceso de fechamento da térmica das Pontes, é non prescindir de ningún traballador nin traballadora. Algúns foron recolocados noutras instalacións do grupo, pero o acordo asinado cos sindicatos contempla un dereito preferente para traballar nos novos proxectos que se desenvolvan nun futuro nas Pontes. Protesta na Coruña Pola súa banda, os traballadores da central térmica das Pontes e das empresas auxiliares, que onte se manifestaron na Coruña ante a Delegación do Goberno para exixir á Xunta e ao Estado español que garantan o futuro industrial nas comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal, insisten no "plan A", de queimar biocombustíbeis na térmica. En declaracións a Nós Diario, o secretario nacional da Federación de Industria da CIG, Xoán Xosé Bouzas, sinalou que a aposta polo mantemento dos postos de traballo tanto na principal como nas auxiliares "ten que levar a paralizar o proxecto de feche e desmantelamento. Non pode ser doutro modo até que teñamos eses proxectos enriba da mesa e saibamos cal vai ser o futuro". "Estamos na mentira e no futuríbel. Nós o que queremos son cousas concretas. Hai un montón de alternativas, pero nós a día de hoxe eses proxectos non os coñecemos. No momento en que as teñamos poderemos valoralas", apuntou o representante sindical, que tamén pediu o "compromiso" das Administración de que non vai haber "megavatios de futuro" para aqueles proxectos de Endesa que non invistan nas Pontes. Pola súa banda, José Hurtado (CCOO) afirmou que "o que non é de recibo é que Endesa emita un informe unilateralmente dicindo que non son viábeis as probas", unha postura que comparte Nicasio Pena (UXT). Ambos apostan pola queima de lodos de depuradora e puríns con carbón ou gas natural para manter activos os grupos 1 e 2 da central. "O 3 e o 4 sabemos que non van funcionar nunca máis. Por iso pedimos que se axilicen os prazos para o seu desmantelamento mentres seguen operando o 1 e 2, e así os traballadores das auxiliares non teñan que ir ao paro". Polo pronto, na vindeira quinta feira vaise reunir a Mesa de Transición para avaliar e coordinar as actuacións ante a decisión de Endesa de fechar a térmica, e na terza feira fará o propio o comité técnico, segundo lles trasladou a subdelegada do Goberno aos representantes sindicais na xuntanza que mantiveron onte.


Se algo testemuña os consensos do sistema político español é a unanimidade nos ataques destrutivos a Podemos. Débense a que é unha formulación política que cuestiona esta democracia limitada nada da Transición e sinala que chegou ao seu fin. Como ninguén quere perecer, os partidos, os intelectuais e todos os poderes establecidos reaccionan e defenden a súa existencia tal como chegaron até aquí. Se algo testemuña os consensos do sistema político español é a unanimidade nos ataques destrutivos a Podemos As infamias lanzadas desde o PP contra ese novo partido son ataques típicos de políticos sen escrúpulos en calquera país, pero nese caso teñen un fundamento na súa propia cultura política, fundada polo ministro da propaganda do Caudillo (lémbrense as súas actuacións respecto diso da folga mineira de Asturias do ano 1962 e da tortura e fusilamento de Julián Grimau no 63, por pór exemplos). E ese foi o seu modo de actuar no pasado recente, utilizaron os atentados de ETA e o atentado nos ferrocarrís de Madrid para atacar a Zapatero, utilizan sistematicamente o terrorismo para criminalizar a protesta social, hai un mes acusaban a Stop Desafiuzamentos e ao BNG de amparar o terrorismo, agora fano con Podemos. Non falla, o terrorismo foi a súa gran arma de ataque e o seu alimento político. Utilizan sistematicamente o terrorismo para criminalizar a protesta social, hai un mes acusaban a Stop Desafiuzamentos e ao BNG de amparar o terrorismo, agora fano con Podemos Pero tamén houbo críticas desde sectores receosos da esquerda que viron afectados os seus intereses e tamén de sectores do novo españolismo laico que ha ir cristalizando en torno de Rosa Díez en medios de comunicación madrileños. Hai críticas que merecen atención, unha das máis demoradas fíxoa Antonio Elorza en El País, pero xunto a observacións que piden ser tomadas en conta, mestúranse feridas por ofensas persoais apenas veladas con acusacións que non están fundadas e son inxustas. A crítica de conxunto que se lle fai a Podemos é ser a creación dun equipo de perversos manipuladores e basearse na sedución, a demagoxia, o autoritarismo e a violencia para imporse; a súa ideoloxía reduciríase ao populismo e o totalitarismo. Se miramos ao noso ao redor e vemos o que está a ocorrer na sociedade, se vemos a política que nos goberna, é posible que sexa Podemos quen mereza un ataque tan virulento? Paréceme que é ver o mundo ao revés e que ese discurso nace ben dun punto de vista interesado ou ben dun subxectivismo desesperado. A referencia ao chavismo é puramente sacudir un espantallo que foi creado previamente. Chávez e o seu movemento teñen compoñentes que nos resultan criticables ao europeos pero é inxusto valoralo sen ter en conta as circunstancias do seu país, sobre todo cando ninguén se molestou en criticar a Carlos Andrés Pérez e outros gobernantes anteriores que merecían unha reprobación absoluta. Doutra banda, retratar os promotores dese partido como taimados manipuladores carismáticos é un erro, leva un menosprezo de tantas persoas que o votaron. Imaxinalos como adolescentes facilmente seducibles (como é o caso da película que lle dá pé para Elorza para o seu artigo, A onda, de Dennis Gansel), cando ese votante precisamente ten un perfil de persoa ben informada e crítica. A política destes últimos anos, cun gran consenso dos dous principais partidos, está a ser verdadeira violencia instituída contra a maioría da poboación e as críticas desde o punto de vista social e democrático que se lle fagan son xustas A política destes últimos anos, cun gran consenso dos dous principais partidos, está a ser verdadeira violencia instituída contra a maioría da poboación e as críticas desde o punto de vista social e democrático que se lle fagan son xustas. Podemos está a obrigar de entrada aos demais partidos a revisar as súas políticas, está a limpar a vida política. Trátase dunha organización que se estrutura a partir dun movemento social, cal é a súa ideoloxía? É unha organización de esquerdas? A esquerda historicamente é un movemento moi amplo no que caben correntes contrarias, pero toda ela aséntase sobre a loita de clases e considera ao movemento obreiro como o seu suxeito e o seu motor. Podemos está a obrigar de entrada aos demais partidos a revisar as súas políticas, está a limpar a vida política Habería que situar o momento en que esa premisa obreira quedou nun mero pretexto ideolóxico sen base real. Hai moito tempo que a esquerda renunciou na práctica e tamén na teoría ao concepto de "revolución", entendida como substitución do dominio da burguesía polo da clase obreira. Cambios sociais nas sociedades industrializadas foron baleirando de sentido esas análises, pero desde hai décadas a esquerda non atopou outra forma alternativa de imaxinar un camiño verosímil para enfrontarse aos poderes financeiros e cambiar as relacións económicas e sociais. Nace nuns sectores sociais moi castigados pero que teñen información e orgullo cívico. Como evolucionarán eses sectores? Diluiranse politicamente se as cousas se van arranxando? O movemento do que nace Podemos xa non nace nin se asenta sobre os sindicatos, a expresión cabal da clase obreira, senón sobre outros sectores sociais. Por agora é unha referencia para unha xeración de pais e outra de fillos -ese aspecto interxeneracional é particularmente valioso- que pertencen fundamentalmente ao que se adoita chamar "traballadores cualificados" ou "pequena burguesía". Poida que no futuro chegue ás persoas que formarían o que se adoita chamar a "clase obreira" ou "as clases traballadoras"; polo de agora, non. Nace nuns sectores sociais moi castigados pero que teñen información e orgullo cívico. Como evolucionarán eses sectores? Diluiranse politicamente se as cousas se van arranxando? Crearán un verdadeiro suxeito político que arrastre a sociedade e impoña cambios políticos, económicos e sociais? Sen dúbida o que permitiu que nacese ese movemento foron as consecuencias da crise económica, que castigou esas familias empobrecendo os pais e privando de futuro aos fillos, pero a súa base ideolóxica é política e, quizais finalmente, moral. Aséntase sobre unha revisión crítica da Transición e os mitos sobre os que se asenta a democracia española e, en nome da democracia mesma, faille unha crítica elemental ao sistema político establecido e aos seus métodos, e tamén ao sistema económico causante dos danos sociais. É unha crítica demoledora e difícil de rebater porque, fronte a un sistema que evidencia a súa corrupción, apela á moral. Efectivamente a política vixente é inmoral e todos o sabiamos, pero Podemos verbalizouno e agora xa non é tabú para moitas persoas. Aséntase sobre unha revisión crítica da Transición e os mitos sobre os que se asenta a democracia española e, en nome da democracia mesma, faille unha crítica elemental ao sistema político establecido e aos seus métodos, e tamén ao sistema económico causante dos danos sociais A pesar dos ataques que os seus dirixentes van sufrir, é unha organización que crecerá. Quere isto dicir que hai sectores sociais amplos que apostan por unha revolución? Parece evidente que non, máis ben entenden que Podemos e outros movementos democráticos pode ser un instrumento para corrixir a política e rexenerar a democracia. E que pretenden os dirixentes de Podemos? Unha revolución? Desde logo non sería "obreira", como soñaban as esquerdas da primeira metade do século pasado. Sería unha revolución "democrática"? E iso como é posible no mundo económico dentro do que estamos? Seguramente non darían coa pedra filosofal que lle dea unha nova orientación histórica á esquerda, se é que iso é posible, pero crearon unha forza política que, ademais de ser xa unha presenza ineludible, é un gran ben social.


Summary: Hai alerta amarela por fenómenos costeiros na costa noroeste do país.

A primeira vaga de calor "extrema" do ano chega estes días a boa parte da Península Ibérica con temperaturas de até 43 graos centígrados nalgúns lugares e unha trintena de provincias do Estado español en risco amarelo ou laranxa. Mais ese cálido ar apenas se notará na Galiza, que esquiva en boa parte, xunto aos territorios da cornixa cantábrica, esta vaga de calor que durará até a quinta feira. Na Galiza agárdanse intervalos de sol e nubes e bancos de néboa matinal no interior do país, así como fortes ventos do nordeste. De feito, hai alerta amarela esta segunda feira —até as 18 horas— por fenómenos costeiros, nomeadamente polos fortes refachos de vento, na costa noroeste do país. Temperaturas de até 36 graos As temperaturas serán moderadas en boa parte do país, oscilando entre os 15 e os 26 graos en cidades como Lugo, A Coruña ou Ferrol. Os termómetros superarán os 30 graos de máxima en Compostela (31º), Pontevedra (32º), Vigo (33º) e, sobre todo, Ourense, que marcará até 36 graos. Ao longo da semana as temperaturas moveranse nestes intervalos, con poucas variacións.


Summary: Na entrada de Santiago de Compostela por San Lázaro lucía un indicador coa palabra "Santiago" coas cores da bandeira LGTBI, con motivo do Día do Orgullo. Aos poucos días, foi mudada por unha bandeira española.

Unha bandeira de España tapa agora o indicador de "Santiago", na entrada á capital da Galiza por San Lázaro, que até a tarde da terza feira lucía cunha bandeira LGTBI, coincidindo coas celebracións do Orgullo. Entidades como Alas A Coruña amosaron xa a súa "firme condena" ao "acto vandálico" contra a comunidade LGTBI de Compostela. A nosa máis firme condena a este acto vandálico contra a comunidade 🏳🌈 de Compostela #StopLGTBIfobia Todo o noso apoio ao @PazodeRaxoi por visibilizar este símbolo dos dereitos Humanos. pic.twitter.com/q4DPoWIcu1— ALAS A Coruña (@alasacoruna) July 12, 2022 Unha mudanza censurada por persoas como a tenente de alcalde da cidade, Mercedes Rosón, ou o presidente da Fundación Galiza Sempre, Rubén Cela. Mais non só, pois son numerosos os comentarios que, a través das redes sociais, afean o cambio. Tamén denunciou o "atentado" ao indicador Goretti Sanmartín, portavoz do BNG no Concello, quen advirte da discriminación para un colectivo que "está sufrindo nas súas propias persoas unha involución ideolóxica brutal e unha extrema dereita que quere recuperar as mensaxes das cavernas". Nas últimas horas, multiplicáronse as reaccións nas redes sociais: "Esa bandeira representa demasiadas cousas malas, este é un exemplo máis"; "non é o subconsciente, a ver se os entra na cabeza: españolismo é fascismo"; "vergoña", "lamentábel"... replicaban usuarias e usuarios das redes. A iniciativa de facer dos indicadores de entrada á cidade un símbolo do Orgullo partira do Goberno municipal para darlle visibilidade ao colectivo LGTBI. O Concello restitúe o indicador A media mañá da terza feira, o Goberno local informou de que o sinal xa fora limpado para restauralo ao seu estado orixinal e puxo de manifesto que este tipo de actos "non teñen cabida nunha cidade como Compostela, caracterizada polo respecto á diversidade e a igualdade". A LGTBIfobia representa xa un de cada tres delitos de odio cometidos na Galiza Por outra parte, segundo os datos do Goberno español aos que tivo acceso Nós Diario, na Galiza rexistráronse máis de 400 delitos de odio entre 2013 e 2020. A metade destes, 230, foron por racismo e, principalmente, pola orientación sexual e identidade de xénero da vítima.


Summary: Galicia en Común rexistra na Mesa do Congreso unha proposición non de lei para que o Goberno do Estado impulse un plan de acción polo reto demográfico na Galiza que remate co desmantelamento e despoboamento do rural.

Galicia en Común rexistrou na Mesa do Congreso unha proposición non de lei para que o Goberno do Estado impulse un plan de acción polo reto demográfico na Galiza que remate co desmantelamento e despoboamento do rural. "Trátase dunha iniciativa", explicou o deputado na Cámara Baixa e líder de Galicia en Común, Antón Gómez-Reino, "que aposte por mellorar infraestruturas, equipamentos, servizos e prestacións públicas que fagan atractivo o noso rural; baixo criterios de eficiencia e cohesión territorial e que conte coas dotacións económicas adecuadas". "Non pode ser", dixo o voceiro, "que o rural transfira riqueza a zonas urbanas sen ser compensado de maneira suficiente nin adecuada, incidindo máis no desequilibrio territorial". Na proposición non de lei presentada, Galicia en Común pon sobre a mesa algúns datos demográficos en relación ás zonas rurais do país: 36% da poboación galega vive nas sete grandes cidades, unha cifra que aumenta até 56% ao falar de comarcas que rodean esas localidades. O envellecemento poboacional é aínda máis evidente nos municipios de entre 500 e 1.000 habitantes, que aumenta até os 58 anos polos 49 do resto do Estado. "As perspectivas de futuro semellan afondar nesta crise, xa que as proxeccións de poboación entre 2018 e 2033 indican que a Galiza perderá arredor de 5 puntos de poboación, ao contrario do que acontecerá no resto do Estado", sinala En Común. Unha cifra que case se duplica en Ourense e Lugo. A coalición entende que "o rural ofrece grandes posibilidades no marco dunha aposta por unha economía máis sustentábel. As potencialidades que existen están ligadas ao recoñecemento dos valores ambientais, sociais e culturais dunha actividade agraria e forestal máis vencellada ao territorio e aos seus recursos naturais", indican.


Summary: O Alto Tribunal recoñece a falla de transparencia na aplicación do índice IRPH nas hipotecas, mais non abusividade.

O Tribunal Supremo vén de recoñecer a falta de transparencia nas hipotecas ligadas ao Índice de Referencia dos Préstamos Hipotecarios (IRPH) por non informar da evolución do mesmo, mais non aprecia abusividade. Esta decisión fecha a porta a posíbeis reclamacións por parte das persoas usuarias, que albiscaban un raio de esperanza de cara a recuperar parte dos cartos destinados ao pagamento das súas letras hipotecarias. A Xustiza europea ditaminara o pasado 3 de marzo que o IRPH quedaba sometido ao control xudicial dos tribunais españois, que debían decidir se se trata de cláusulas abusivas incluídas nos contratos hipotecarios. A maioría de maxistrados coincide en que a sentenza de Luxemburgo non terminou de despexar as dúbidas, sobre todo porque despois de que se fixese pública ditáronse sentenzas contraditorias que anulan o índice en primeira instancia e logo acaba considerándose válido a escala máis local, ou mesmo procesos nos que a cláusula se declara abusiva e nula, decretando a subsistencia do contrato pero de forma gratuíta. Agora, a resolución do Supremo pode condicionar a admisibilidade dos novos casos, mais os xuíces non dan a batalla por perdida. De feito volveron solicitar ao Tribunal de Xustiza da Unión Europea que aclare o seu veredicto, xa que este asunto afecta a máis dun millón de familias que afrontan unha media de 165 euros de máis ao mes con respecto a quen ten o Euribor como referencia, o que suma un prexuízo total duns 25.000 euros desde 2004, segundo Asufin. Afectadas na Galiza Entre as persoas afectadas hai centos de galegas. Segundo informan a Nós Diario desde a Asociación Galega de Consumidoras e Usuarias (Acouga), foron unhas 700 as que contactaron coa entidade sobre esta cuestión, mais creen que o espectro "pode ser máis amplo". Á espera de coñecerse o texto íntegro da sentenza, que se redactará nos próximos días, na organización afirman non estar contentos coa mesma. "Está visto que no Estado español a división de poderes non funciona. O poder económico, o poder político e o poder xudicial van da man, e favorecer os consumidores non é o que pretenden", critican. Desde Acouga admiten que a resolución do Supremo "deixa moi complicado o poder reclamar" por estas cláusulas, que se ben se fixeron máis "en bancos de fóra", tamén existen "unhas cantas" en entidades do país. Con todo, afirman que estudarán a sentenza e "darémoslle unha volta" para ver que medidas se poden artellar. O Tribunal Europeo é "a baza" que gardan, "mais non a única", advirten. Moras e moratorias Por outra banda, a crise derivada da pandemia do coronavirus levou o Estado español a adoptar unha serie de medidas para non comprometer a economía das familias. Unha delas foi estabelecer unha moratoria de tres meses para o pagamento de hipotecas e préstamos que, segundo os datos de Barclays, deixaron cativos preto de 100.000 millóns de euros que debían cobrar as principais entidades. A máis afectada por esta medida foi o Santander, con 17% da súa carteira de hipotecas e 13% da de préstamos afectada por esta moratoria, o que representa uns 64.000 millóns de euros. Detrás estarían Caixabank e Bankia, que fusionados terían unha porcentaxe similar, aínda que menor contía, BBVA e Sabadell. Moitas das persoas que solicitaron esta moratoria, que se aprobou o pasado mes de xullo, retomaron os pagamentos no último mes. No tempo que desfrutaron dela non tiveron que pagar intereses, nin se lles puido reclamar mora nin modificar ningunha das condicións que pactaran coa entidade. Podían accedera a elas persoas en situación de desemprego ou traballadores e traballadoras por conta propia cuxos ingresos diminuíran 40% ou familias nas que a letra e os gastos de subministracións fosen superiores a 35% dos ingresos netos da unidade familiar. Medra a morosidade Á marxe dos cobros que teñen paralizados pola Covid-19, e que non computan neste indicador, a banca está a ver como a morosidade vai en aumento. En agosto, segundo os datos do Banco de España, a falla de pagamento das obrigas financeiras aumentou por segundo mes consecutivo até situarse en 57.970 millóns de euros, 50 máis que en xullo, cunha taxa de 4,74%, en parte polas dificultades económicas que atravesa boa parte da poboación. Con todo, o volume de cartos en operacións de crédito segue á baixa por segundo mes consecutivo. En agosto, o crédito total diminuíu 0,36%, até 1,221 billóns de euros. O dato que contrasta co do mesmo período de 2019, no que aumentara un 1,92%, como adoita acontecer, polo incremento dos créditos ao consumo para pagar as vacacións. Respecto das provisións para facer fronte aos impagamentos, en agosto situáronse en 39.046 millóns de euros, 0,34% máis que en xullo e 0,83% por riba do cuberto no mesmo mes de 2019.


Summary: O prezo da luz no mercado regulado experimentou subas na primeira quincena de xaneiro de até 75%, o que se traduce nun encarecemento de até 35% no recibo da luz. En comparación co resto de territorios da Unión Europea, o Estado español é dos que máis paga pola luz, en parte pola carga fiscal da factura eléctrica.

Moitas galegas e galegos están a recibir estes días con certa estupefacción o recibo da luz. A vaga de frío das últimas semanas pasou factura, nunca mellor dito, á clientela, especialmente a que opera con comercializadoras do mercado regulado. De nada serviu que boa parte da enerxía coa que se quentaron os fogares do Estado español saíse da Galiza. Todas as persoas pagaron igual, co conseguinte agravio territorial e social. Á marxe das vagas de frío, a estrutura do recibo da luz fai que este servizo sexa máis caro para as empresas e particulares do Estado español que para as de moitos dos territorios da Unión Europea como consecuencia do sistema de fixación de prezos e dos impostos asociados. Un deses impostos é o Imposto do Valor Engadido (IVE), que no caso español é 1,7 puntos porcentuais superior ao da media da Unión Europea, unha diferenza que no caso dos estados da Eurozona ascende a 2,6 puntos porcentuais. No caso do gas natural as diferenzas son de 2,3 puntos e 3,1 puntos, respectivamente. O colectivo de Técnicos do Ministerio de Facenda (Gestha), que non consideran "decisivo" este imposto para atenuar o prezo da electricidade en situacións excepcionais, indica que só seis países europeos teñen tipos reducidos sobre o consumo de electricidade: Irlanda, Grecia, Italia, Luxemburgo (que tamén os teñen para o gas natural), Croacia e Malta. O tipo que se aplica a este imposto no Estado español é de 21%, por riba tamén do de territorios como Francia (20%, con 5,5% na parte fixa da tarifa) e Alemaña (19%). Ao IVE hai que engadir o imposto especial á electricidade, que se carga pese a tratarse dun servizo básico, cun gravame de 5,11%, o que eleva a tributación total por riba de 25% (26,11%). Na factura inclúense tamén outros cargos, como o relativo ao transporte de enerxía (conxelado até abril), a prima polo fechamento da minaría do carbón, a das renovábeis ou o déficit tarifario (uns 20.000 millóns de euros), que encarecen aínda máis un recibo da luz, que só na primeira quincena de xaneiro disparouse máis de 30%. Regulación centralizada As eléctricas, pola súa banda, tamén pagan un imposto á produción, de 7%. Este imposto xa se suspendera a finais de 2018, tamén durante unha vaga de frío, por un período de seis meses para que as empresas rebaixasen ese importe da factura das súas clientas e clientes. Está por ver se o Ministerio para a Transición Ecolóxica repite esta medida ou opta por algún outro tipo de compensación para rebaixar a factura. En calquera caso, como explica o profesor da USC Adrián Dios, Galiza paga as consecuencias de ter unha regulación tan centralizada. "Nós, aínda sendo unha potencia en produción de electricidade, non temos como país a máis mínima capacidade de incidir na fixación do prezo". Na súa opinión, o mercado está mal pensado, ou mellor dito, "pensado para primar os beneficios das empresas antes que o benestar da cidadanía". Neste senso, considera que "en situacións extraordinarias debería ser ao contrario, que as empresas leven menos beneficios pero que a xente poida acender a calefacción". Respecto da factura, Dios sinala que os impostos "fan que sexa cara permanentemente" e critica que na fixación de prezos no mercado, o coñecido como pool, o prezo que se lle traslada ás persoas consumidoras é o da tecnoloxía máis cara que entra, xeralmente o gas natural, independentemente da porcentaxe que represente no total. Deste modo, o sistema é "superfavorábel para quen produce a electricidade, non para quen a consome". Quen a fai, págaa As eléctricas fan caixa á custa deste sistema grazas á xeración de electricidade renovábel, que tamén entra no mix, e que obteñen case sen custo dos recursos de territorios como Galiza que, pola contra, non obtén ningún tipo de contrapartida. É máis, como denuncia o profesor da USC, lonxe de gañar en competitividade, favorecendo a implantación de empresas dependentes da produción de enerxía no país con tarifas máis reducidas, tal e como podería acontecer no caso de contar cunha tarifa eléctrica galega, paga máis pola electricidade que produce polo imposto ás emisións contaminantes dalgúns dos sistemas que emprega para obtela. "Aínda por riba de ser produtores, comemos as externalidades negativas, como é a contaminación, e temos que pagar máis na nosa factura? Madrid importa 95% da electricidade e nós pagamos máis. Non é xusto", conclúe Dios.


Summary: As guardesas consolídanse na zona alta da táboa

Resultados agridoces para as dúas escuadras galegas na máxima categoría do balonmán. Así, o Atlético Guardés logrou unha vitoria con resultado enganoso (20-26) ante o Lanzarote, mentres que O Porriño apañou unha dolorosa derrota (28-23) ante o Adesal Córdoba, que até ese momento non sabía o que era a vitoria. No caso das da Guarda, a renda de seis goles que reflicte o resultado final pouco fai intuír o esforzo e traballo do equipo de José Ignacio Prades para sentirse cómodo na pista e sobrepoñerse a unha desvantaxe mínima ao descanso (12-11). Aínda que Míriam Sempere estivo moi atinada baixo paus, Gabriela Pessoa (con seis tantos en trinta minutos) estivo incontrolábel. Baixo a batuta de Patrícia Lima o Guardés gozou dos seus mellores minutos no segundo acto, e un tempo morto de Prades ao fío do minuto 45 resultou chave antes do parcial de 0-3, con Paulina Pérez e Sandra Santiago como referentes ofensivos, que permitiu respirar tranquilo ao equipo (16-21) até os minutos finais. O Atlético Guardés, que finalmente non puido contar coa súa capitá, África Sempere -de baixa por motivos persoais- notou no choque unha certa falta de ritmo competitivo da que xa advertira o seu técnico na previa, e a pesar da destacada actuación de Miriam, as súas compañeiras mostráronse erráticas tanto no ataque como na defensa, especialmente na primeira metade de partido. Lamentabelmente, ese obxectivo de recuperar a dinámica de competición terá que seguir agardando a causa dunha Covid-19 que segue facendo das súas entre os equipos da Liga Guerreiras. O positivo detectado nunha xogadora do seu vindeiro rival, Rincón Fertilidad Málaga, fai que as andaluzas teñan que gardar corentena e que o partido da xornada 7 quede adiado indefinidamente. Non obstante, as da Guarda xa teñen data concreta para recuperar o choque da xornada 5 contra Aula Alimentos de Valladolid, tamén aprazado polo coronavirus, e que será o vindeiro sábado 21 de novembro ás 19 horas na Sangriña. A falta de gol, unha lousa para o Balonmán Porriño O outro representante galego na máxima categoría do balonmán feminino -encadrado no seu caso no Grupo B- non foi quen de gañar o seu compromiso ante un rival aparentemente inferior, como era o caso do Adesal Córdoba. As andaluzas, que aínda non sabían o que era a vitoria, aproveitáronse das numerosas imprecisións en ataque das galegas, chegando ao descanso cun resultado moi favorábel (17-11), mais con todo aínda por decidir. Non obstante, lonxe de producirse a reacción das do Porriño, continuou o bloqueo mental tanto en ataque como en defensa, e a grande efectividade á hora de lanzar de Gleinys Reyes, máxima goleadora do partido con oito tantos, axudou a ir sumando goles ao resultado das andaluzas. A falta de dez minutos para o final do encontro o marcador atopábase 23-17 a favor do Adesal Córdoba. O Conservas Orbe Rubensa Balonmán Porriño tentou recortar distancias, pero as cordobesas puxéronlle as cousas moi difíciles e, finalmente, o Adesal impúxose cun resultado de 28-23, a pesar do esforzo por buscar o empate do Clube Balonmán Porriño, o cal non soubo recompoñerse logo dos múltiples fallos á hora de lanzar.


Summary: Profesionais sanitarias avalan o risco de novos brotes e exixen reforzos.

Os informes sanitarios que manexa o Goberno galego para convocar as eleccións apuntan un aumento crecente do risco de rebrote na Galiza conforme avance o verán. Segundo recoñecen os documentos técnicos asinados por diferentes especialistas médicos, a chegada ao país de turistas procedentes doutras partes do Estado durante os meses de xullo e agosto podería multiplicar o número persoas afectadas pola pandemia. "Un factor que pode alterar a situación de control da infección na comunidade é a entrada múltiple de persoas procedentes doutros territorios cun nivel de infección superior, que poden iniciar cadeas que pasen desapercibidas nun inicio", sinala o informe asinado polo director xeral de Saúde Pública, Andrés Paz-Ares, e polo subdirector xeral de Información sobre a Saúde e Epidemioloxía, Xurxo Hervada. De acordo coas alertas sinaladas polos informes médicos, a mobilidade da poboación entre territorios chama a extremar as precaucións, xa que o incremento do número de viaxeiros podería provocar unha suba da transmisión do virus. E chama a controlar a evolución dos casos. Para Francisco Vázquez Vizoso, médico especialista en Medicina Preventiva e, durante moitos anos, xefe do servizo de Medicina Preventiva do Hospital Montecelo de Pontevedra, "o efecto do confinamento vai protexernos durante unhas semanas. Despois é posíbel que haxa pequenos rebrotes". Neste sentido, mesmo defende que se o sistema de vixilancia epidemiolóxica funciona ben, detectaranse rápido os novos casos e illaranse de inmediato, "até non descartaría que o virus e a transmisión comunitaria desaparecese na Galiza, mais hai territorios con tanta xente afectada que cortar a cadea epidemiolóxica é moi complicado". O virus chegado de fóra Así, concorda cos informes que manexa a Administración galega. "O maior risco está na entrada do virus desde fóra e acentuarase, primeiro, coa chegada masiva de veraneantes, e máis adiante, coa chegada do inverno". Ante este escenario previsíbel, José Luís Jiménez, presidente do Colexio de Médicos de Ourense considera fundamental atender o presente e lograr que os servizos de saúde garantan a detección precoz de novos contaxios. "É imprescindíbel que o sistema público estea capacitado para dar resposta a cada nova transmisión, con acceso a probas PCR no prazo de 24 horas, e o máis importante, o control dos contactos". "Sabemos que desde a Consellaría están traballando nisto cando xa debera estar operativo", preparado para as exixencias que requira o futuro. É unha das chaves para evitar subas e contaxios múltiples, afirma Jiménez. "Ten que haber un sistema áxil para que cada novo infectado sexa entrevistado de forma rápida e se faga un mapa completo dos seus contactos. E non é fácil. É unha estrutura complexa. Estímase que cada caso novo demanda unhas 14 horas de traballo e fai falta moita xente. A primeira enquisa epidemiolóxica faríaa un grupo de operadoras pero aínda descoñecemos como se artella o seguimento por parte de Atención Primaria e de Saúde Pública, cuxos servizos, na Galiza, son moi indelébeis", advirte. Francisco Vázquez Vizoso coincide co presidente do colectivo médico de Ourense. O sistema sanitario está mellor preparado para responder futuros rebrotes, mais con eivas puntuais que cómpre atallar. "O número de camas de hospitalización e de camas UCI é dos máis baixos do Estado, e iso é un punto débil do noso dispositivo. Hai que traballar para garantir esta dotación a medio prazo e a curto prazo hai que montar unha rede de alerta epidemiolóxica consistente e sólida, capaz de actuar e identificar decontado os casos sospeitosos e os seus contactos". Neste sentido, apunta unha fraxilidade do sistema derivada da pobreza á que se viu sometido nos últimos anos. "A precariedade, froito da privatización do sistema sanitario e a falta de investimento en Atención Primaria colócanos agora nunha situación de debilidade. As autoridades deberían entender que o incremento da poboación nas zonas costeiras será importante e debe ter preparado recursos humanos e técnicos para que o sistema de vixilancia e a capacidade asistencial funcionen". Atención Primaria Tamén desde a Atención Primaria urxen maior capacidade asistencial e de recursos. "Hai que dedicar todos os esforzos a organizar o sistema sanitario para dar unha resposta inmediata ante calquera sospeita de paciente COVID, mais seguir traballando a nivel social para que a poboación mude o seu comportamento e tamén para minimizar o risco de contaxio", incide Manuel González Moreira, médico de familia e membro de SOS Sanidade Pública de Vigo. "Hai que reforzar a Atención Primaria de verdade; con recursos, non con declaracións públicas", recalca, para atender calquera necesidade de consulta e responder á identificación precoz mais ao estudo exhaustivo de novos casos e dos seus contactos. O problema é a rapidez con que diagnostican, localizan e illan, sinala González Moreira. "Estanse estabelecendo os mecanismos para poder pedir as probas diagnósticas, mais tamén fan falla profesionais coa axenda dispoñíbel para atender as pacientes que cheguen nas condicións de protección ideais. E aí temos que mellorar", advirte. "O Sergas ten que facer previsións: de casos novos, do tempo que lle vai requirir identificar cada un e dos recursos humanos necesarios. "E non temos información de como está facendo esas previsións", afirma. Reforzo de costa De cara ao verán, explica Gozález Pereira, existía a figura do reforzo de costa. "Permitía reforzar aquelas zonas que recibían máis turistas e incrementaban o número de pacientes durante o verán. Nos últimos anos, ante da falta de profesionais non se estaba facendo ese reforzo para dar unha resposta real ás necesidades de cada zona". A esta ausencia, as profesionais sanitarias suman agora a dificultade de casar as vacacións nos meses estivais como lles pide o Sergas para garantir a súa presenza no outono. Se o rebrote se atrasa até o outono, imos ter un verán con dificultades de cobertura. Se vén en xullo e agosto, cunha estrutura organizativa debilitada pola precariedade podemos ter un problema mais grave, de suba de contaxios sen capacidade para controlalos".


Summary: O IGADI, a través do seu Observatorio da Política China, e a Academia de Marxismo de Ciencias Sociais da China organizan un completo foro sobre a cooperación sino-europea no marco da Iniciativa da Franxa e a Ruta. Terá lugar en Compostela o 6 de outubro.

Concibido como unha proposta de diálogo entre a China e Europa, o foro "A cooperación sino-europea no marco da Iniciativa da Franxa e a Ruta", terá lugar o 6 de outubro no Hotel Celuisma Los Tilos, en Santiago de Compostela. Aliás, este ano tamén se celebrará en Roma e en París. No marco deste encontro, no que se tratarán, amais da cooperación sino-europea, os modelos de globalización, o diálogo de valores ou as oportunidades para Galiza no marco da revitalización da Ruta da Seda que promove a China, participarán perto de 60 especialistas chineses. Serán estes expertos quen abordarán o papel do marxismo na reforma en curso; o XIX Congreso do Partido Comunista que será inaugurado en Beijing o próximo 18 de outubro e o centenario da Revolución de Outubro, entre outros temas de interese. O foro evidencia o recoñecemento que existe na China do nivel acadado polo programa de estudos chineses que promove o IGADI desde hai máis de dúas décadas. Programa O encontro organizarase en catro mesas redondas, de 9h a 17h, e contará con servizo de intérprete. Para participar, é necesaria a inscrición previa a través do correo director@politica-china.org ou no teléfono 610445024. O foro abrirá coas intervencións do alcalde de Compostela, Martiño Noriega, do presidente de honra do IGADI, Xulio Ríos, e de Deng Chundong, presidente da Academia de Marxismo da Academia Chinesa de Ciencias Sociais. Néstor Rego, secretario xeral da UPG, e Eva Solla, secretaria xeral do PCG, moderarán dúas das catro mesas convidados pola súa condición de dirixentes de organizacións galegas que beben do marxismo. Entre os participantes nas mesas destacan a presenza dos galegos Xavier Vence e Antonio Carlos Pereira Menaut, profesores da USC; Carlos Aymerich, profesor da UDC, ou Celso Cancela, profesor da UVIGO.


Summary: GALERÍA DE IMAXES | Máis dun milleiro de persoas participaron na marcha, celebrada o sábado, que pediu poñer fin á feira taurina da cidade, a única de Galicia. Tamén se demandou unha lei autonómica que protección animal que prohiba este tipo de espectáculos de maltrato

Máis dun milleiro de persoas participaron este sábado en Pontevedra na manifestación contra as touradas, apoiada por un cento de entidades. Dende a plataforma organizadora -Touradas fóra de Pontevedra- saliéntase que se trata da marcha máis numerosas das celebradas nos últimos anos. A manifestación pediu poñer fin á feira taurina da cidade, a única de Galicia e tamén demandou unha lei autonómica que protección animal que prohiba este tipo de espectáculos de maltrato, como en Canarias, Cataluña e Baleares. A xornalista Diana López Varela foi a encargada de ler o manifiesto final, que puxo o foco na responsabilidade do Partido Popular e que salientou que se trata dunha actividade "ruinosa" que non podería sobrevivir "se non fose pola súa capacidade para succionar diñero público". O manifesto tamén esixiu que o Concello de Pontevedra suprima o convenio económico que aínda mantén cos propietarios da Praza de Touros para poder facer uso do espazo para determinadas actividades -por exemplo durante a Feira Medieval-. "O movemento demóstrase andando e é necesario dar novos pasos para evitar que o diñeiro de todos acabe nos petos do empresariado taurino", dicía o manifesto a este respecto.


Summary: As cidades galegas súmanse á xornada de loita internacional que pretende incidir no resultado das votacións que terán lugar nas próximas datas para ratificar o acordo económico entre a Unión Europea e o Canadá, que conta cunha ampla oposición social.

Centos de persoas mobilizáronse este sábado no país para amosar o seu rexeitamento á entrada en vigor do tratado de libre comercio CETA. Concentracións en Vigo, Ourense e Ferrol no marco dunha xornada internacional de loita contra o acordo entre a Unión Europea e o Canadá, que enceta nas próximas datas a fase final para a súa ratificación. Os actos foron convocados polas diferentes plataformas galegas contra os tratados de libre comercio, que agrupan nunha fronte común decenas de organizacións sindicais, políticas e sociais. Unha mobilización que pretende incidir no resultado da votación do próximo día 24 de xaneiro que se celebrará na Comisión de Comercio Internacional do Parlamento Europeo. E evitar, en último caso, a entrada en vigor do acordo económico e comercial, cuxa votación final está prevista para febreiro. "O CETA foi cuestionado por amplos sectores da sociedade civil, tanto na Unión Europea como no Canadá, por non ofrecer garantías respecto da protección do medio ambiente e dos dereitos fundamentais das persoas. Na Unión Europea, máis de 3,5 millóns de persoas asinaron unha petición en contra do CETA e o seu tratado xemelgo, o TTIP, que negocian os Estados Unidos e a Unión Europea", sinalan desde as plataformas galegas. Concentración en Ourense (Imaxe: @PodemosRibSacra) En Galiza, unha vintena de concellos aprobaron mocións contra estes tratados e se declararon "territorios libres" fronte os opacos acordos que se están negocian. Concellos que representan a case medio millón de galegos e galegas. Desde Pontevedra, Rianxo a Allariz, gobernados polo BNG; pasando por Compostela e Manzaneda, coas candidaturas municipalistas ou mareas; chegando a Lugo e O Barco, liderados polo PSdeG, entre outras localidades. A decisión de se declarar contrarios aos tratados partiu de mocións presentada polos grupos con representación político e tamén a través de iniciativas veciñais.


Summary: Trátase dunha actividade de exploración educativa pensada para que as familias con nenos e nenas realicen visitas autoguiadas, mentres descubren información e curiosidades. 'Muramiñae' presentarase este venres no Vello Cárcere

Marco Topo é un xogo de exploración educativo pensado para que as familias con nenos e nenas de Lugo e de fóra do concello realicen visitas autoguiadas, mentres descubren información e curiosidades. Leva 3 anos de andaina, formando parte da oferta turística de 40 destinos e museos de toda España, sendo o de Lugo o primeiro de Galicia.Este venres unha festa infantil que se celebrará no Vello Cárcere servirá para presentar o seu xogo Lugo Muramiñae. Este xogo está composto por un mapa, e xunto a un dispositivo con acceso a internet, dá a oportunidade de descubrir a cidade superando probas e preguntas que convidan a explorar Lugo e investigar a súa riqueza cultural, histórica e paisaxística. Trátase dunha nova acción que vén de incorporar a estratexia DUSI de Lugo, financiada ao 80% polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (FEDER).A aventura, en galego e castelán, inclúe un percorrido marcado cun itinerario que establece 12 paradas informativas en 12 puntos de interese: Parque Rosalía de Castro, Muralla de Lugo, Praza de Pío XXI, Catedral, Porta de Santiago, Porta Miñá, Sala de exposións Porta Miñá, Camiño Primitivo, zona verde do Pazo de Feiras e Exposicións, río Miño, Ponte Romana e Termas Romanas. Ademais, o xogo propón varias probas en lugares emblemáticos de Lugo, guiados polas personaxes de Marco Topo, caracterizado de romano, e a súa irmá Marta Topo. Para xogar a Marco Topo só fai falla conseguir, de xeito gratuíto, este mapa que repartirá o propio Marco Topo e introducir o código que figura nel na páxina web www.marcotopo.com.A festa de presentación no Vello Cárcere comezará ás 17.30 horas e nela haberá unha xincana, talleres de pintacaras de Flopis, unhas simpáticas criaturas amigas súas; reparto de globos e un photocall, entre outros. Tamén se realizará un taller de debuxo para inventar o Flopi propio de Lugo, Dusidín. Os creadores de Marco Topo elixirán ao gañador deste taller, que recibirá unha tablet de agasallo.


Summary: Do 23 de marzo ao 3 de abril, Mercedes 'Chis' Oliveira, estivo na UCI do Álvaro Cunqueiro de Vigo. O "bicho", como ela chama o coronavirus, "instalóuseme nos pulmóns e tiveron que inducirme o coma". "Estiven máis alá que aquí", relátanos nesta entrevista, onde explica que durante "cinco ou seis días" sentiuse "desconectada do mundo". Catedrática de Filosofía, a profesora apela a romper o "tabú da enfermidade" e a comunicar a súa experiencia. Faino aínda desde o cuarto do hospital que comparte con Lucía, tamén coa COVID-19.

Entrevistámola en numerosas ocasións, sempre vinculadas co inxente esforzo desenvolvido en materia de igualdade e educación sexual. Catedrática de Filosofía e autora, con Amada Traba, do libro ám@me (Galaxia), Mercedes Oliveira, coñecida como Chis Oliveira, foi a impulsora do Comando Igualdade, unha experiencia do IES Alexandre Bóveda de Vigo que percorreu Galiza para sensibilizar a mocidade coa igualdade real entre homes e mulleres. Toda a súa bagaxe recoñeceuse en 2017 co premio Viguesa Distinguida. Porén, desta vez, non conversamos con ela de feminismo, senón por ser unha das galegas hospitalizadas a causa da COVID-19. Nesta entrevista explica o proceso que a levou do desfalecemento no seu piso a pasar pola UCI do Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, onde se sentiu "máis perto da morte que da vida". Fálanos, a través do teléfono, xa fóra dos coidados intensivos, desde un dos cuartos habilitados polo centro hospitalario para persoas con coronavirus. Como se sente após estes máis de vinte días no hospital? Xúntannos enfermas da COVID-19 e o bo é que podemos comunicarnos entre nós, mais estou desexando ir á miña casa e abrazar a miña filla, que tamén está "coronada", como eu digo. Ela tamén tivo coronavirus e xa desenvolvemos os anticorpos, así que poderemos estar xuntas. Levo tres días sen febre e sen osíxeno, co cal, posibelmente o domingo poida saír do hospital. Despois aínda terei que estar en illamento. Coa miña filla poderei compartir baño, salón... mais co meu home, que non tivo a COVID-19, non. Cando comeza a atoparse mal? Empecei a sentirme mal uns días despois dunha charla que demos o día 9 de marzo en Ribeira. Baixábame a tensión e non tiña vida. Daquela dicíase que os teléfonos habilitados polo Sergas estaban saturados, que non se chamase. Semellaba que se molestaba e non o fixen. Repriminme. Finalmente, chamou a miña filla. O día 12 estaba peor e fun ao centro de saúde. O médico de cabeceira non lle viu gravidade. Deume paracetamol e para a casa. Nese momento, con tanto frío, pensei que ía morrer. Mira de que parvada vou morrer, de frío! Foi moi desacougante Os días pasaban e non tiña folgos até que o 17 me desmaiei na casa e chamaron a ambulancia. Leváronme ás Urxencias do Cunqueiro. Notaba o persoal, por certo, 99,9% mulleres, nerviosísimo. Puxéronme unha máscara e lembro estar mareada, vomitando. Deitáronme e notei moito frío. Nese momento, con tanto frío, pensei que ía morrer: mira de que parvada vou morrer, de frío! Foi moi desacougante. Lembro a enfermeira, enfundada de plástico, con gafas, máscara, un protector de acetato. Tiña que poñerme unha vía e non daba coas veas. Despois souben que levan tres luvas por precaución. Traballan moi incómodas así. Despois de estar nas Urxencias, subíronme á planta e o segundo ou terceiro día xa non sei que pasou. Foi cando a ingresaron na UCI. Si, leváronme pitando. Non respiraba. O bicho instalárase nos pulmóns e tiveron que inducirme o coma. Estiven máis alá que aquí. Tiven unha pneumonía moi grave que me quitaba o aire. Non podía respirar. Entubáronme, puxéronme un respirador externo e estiven cinco ou seis días desconectada do mundo. Non lembro nada, aínda que si teño un recordo plácido dos pequenos momentos de conciencia que tiña. Eran como flashes. Nas publicacións das súas redes sociais insiste en valorizar o traballo das sanitarias. Son moi cariñosas. Á profesionalidade impecábel, hai que sumar o trato tan humano delas. É impresionante. Cunha das enfermeiras, coa que máis coincidía, falaba nos meus momentos de delirio. Cando abría os ollos, deliraba. Na UCI estaba nun box, unha especie de caixa de cristal. Enfronte podía ver o que eu chamaba unha sala de máquinas, que era onde estaban os ordenadores e todos os aparellos médicos. Preguntáballe á enfermeira como tiñan alí unha sala de xogos. Ela respondíame que había xente moi afeccionada que ao rematar o seu traballo laboral entraba na sala e xogaba. Pensaba que estaba ante cyborgs, legos grandes articulados, que bailaban con todos os aparatos. Eu alucinaba, mais en ningún momento sentín angustia. Foi consciente nalgún momento de que se atopaba na UCI? Si, penso que nos primeiros días me sedaron duramente, mais logo fun espertando. Eu estaba relaxada, ollando cara ao delirio que tiña ao redor. Sentíame tan ben querida e tan tratada... Cando me atopei mellor, aínda na UCI, facía análise sociolóxica do traballo de todas aquelas mulleres, porque se xogan a vida. Hai xente por mil euros xogándose a vida. Pensa que, cada vez que entraban no meu box para me tomar a temperatura, para traerme a medicación, para limparme... tiñan que mudar todo o equipo. Aínda que pasasen alí un minuto, ao saír tiñan que tiralo. Eu preguntaba: non se recicla? E dicíanme que non, que estaba todo infectado. Tan só salvaban a especie de escafandro que levaban na cabeza. Na UCI estiven do 23 de marzo ao 3 de abril. Quería premer un número e dáballe ao de arriba. Cando cheguei á planta, non me sostiña de pé, non tiña equilibrio. Custábame coller un bolígrafo e non era quen de facer letra ningunha Como está a ser a recuperación na planta? Ademais de afectar á respiración, ao olfacto e ao gusto, isto tamén afecta á psicomotricidade. Eu perdino todo. Cando collín o móbil nos últimos días que estiven na UCI non era quen de poñer a clave. Tiven que ditarlla a unha enfermeira para que ma puxese. Non era que a esquecese, só que non podía metela. Quería premer un número e dáballe ao de arriba. Cando cheguei á planta, non me sostiña de pé, non tiña equilibrio. Custábame coller un bolígrafo e non era quen de facer letra ningunha. Aí asusteime. Quedaríanme secuelas? Ese venres, día 3, tiña que ir ao baño acompañada de dúas auxiliares, que practicamente me levaban no aire porque non podía manterme ergueita. O sábado xa só fun con unha e o domingo pedinlles ir eu soa agarrada á cama. A recuperación, se a traballas, é brutal. Agora todos os días teño unha sesión de fisioterapia para ir gañando capacidade respiratoria. Escribía nas súas redes sociais que unha amiga médica súa lle explicou que o que vostede sentía era o que sentía alguén a quen lle pasa un camión por riba e sobrevive. Así, literal. Díxome que cando che pasa un camión por riba hai que recompoñelo todo. Os resultados das analíticas son un cadro: anemia, fígado feito po... a medicación afecta. Agora fago moito esforzo en ler libros de papel porque aínda non me dou concentrado. Co móbil uso unha aplicación para ditar, por iso aparecen as entradas en castelán no meu Facebook. Quixen desde o principio agradecer todo o que o persoal da sanidade pública está a facer por min. Síntome en débeda. Ademais, penso que a xente ten interese no relato persoal da enfermidade. Á vista da receptividade de cada entrada, considerei que debía seguir facéndoo, contando como me sentía. Onte mesmo escribía sobre Lucía, a miña compañeira de cuarto, que tamén ten a COVID-19. Descubrila a ela foi descubrir unha xoia. Unha xoia que está aniñada na cama do lado. Temos moita información técnica e médica, mais moi poucos relatos persoais. Sinto o compromiso de dar información Fai fincapé en romper o que considera o tabú da propia enfermidade. Eu penso que a xente ten moito medo, e como non vai telo? Mais ninguén fala e quen está mala, coma min, fala con medias palabras. Creo que se fai para que non te consideren algo así como unha "apestada". Eu dixen que tiña coronavirus desde o principio porque acredito en que o medo se perde co coñecemento doutras experiencias. Temos moita información técnica e médica, mais moi poucos relatos persoais e a min interésame moito o das demais persoas e penso que ás demais persoas acontécelles o mesmo. Sinto o compromiso de dar información. Síntoa do outro lado do teléfono con tanta forza que semella estar xa pensando en escribir un outro libro. Nunca perdín o optimismo. Debo ser un ferrote. Só tiña motivos para estar contenta. Como non ía estalo se me salvaran a vida? Isto foi como renacer. Mais non. De escribir, polo momento nada. Tan só ese tipo de relatos que dito no Facebook. Teño pendente de publicar, en Catro Ventos, un libro sobre o Comando Igualdade, no que me está axudando moito Priscila, unha ex alumna. De todas as maneiras, son consciente de que estiven máis morta que viva e sei que a miña filla estivo aquí, facendo probas no Cunqueiro, un par de veces. Non puiden vela. Coma min, moita máis xente. Non quero levar isto ao meu caso individual, mais creo que a cuestión do tratamento das emocións hai que mellorala. A cura emocional e afectiva é tan importante como a outra. A min chámanme dúas psicólogas do Sergas e falamos moito de como poder mellorar no aspecto emocional, pois non só é resistir. Isto vai deixar pegada en moitas das persoas enfermas. Faime moita gracia, porque un amigo da miña filla, di, a respecto de min, Re-Chis-Tencia. Como contribúe a tecnoloxía nestes días de hospitalización? É fundamental. Recoméndanme que pase o maior tempo posíbel de costas e é incómodo. Para facelo, penso que estou deitada na praia, poño música ou un podcast e nótome reconfortada. O coronavirus vai axudarnos a valorar a sanidade pública e vai incrementar a conciencia de que necesitamos poder abastecernos como país Vostede, como catedrática de Filosofía, que cre que vai mudar, no sociolóxico, coa pandemia? En primeiro lugar, penso que o coronavirus vai axudarnos a mudar a nosa relación coa sanidade, a apreciar a importancia da sanidade pública e a opoñérmonos aos recortes. Isto vai tocarlle a todo o mundo e é unha cuestión vital. Canto máis forte sexa a sanidade pública, menos medo vas ter. O despregue de mulleres sanitarias que hai aquí é insostíbel na sanidade privada e isto hai que resaltalo moitísimo! Tamén vai mudar o modelo de produción, a conciencia de deber abastecernos como país. Non é normal non ter máscaras. No hospital avísannos moito para que non as manchemos porque sinxelamente non hai. Amancio [Ortega, fundador de Inditex] podía poñer as fábricas a producir máscaras e inundalo todo nunha tarde, mais non, fanse na China e resulta que non temos. Por outro lado, chama a atención o papel da UE, onde cadaquén vai ao seu e tamén as críticas feroces ás medidas adoptadas polo Goberno estatal. Está ben que cadaquén expoña a súa ideoloxía e propostas, mais ante unha emerxencia como esta non ten sentido que se meta o dedo no ollo seguido e se traten de tombar todas as actuacións.


Summary: O custo medio é de 227,45 €/MWh, o que supón o quinto maior rexistro da historia.

O prezo medio da electricidade no mercado maiorista sitúase nesta segunda feira nos 227,45 euros por megawatt hora (MWh), isto é, 0,227 euros por quilowatt hora (KWh). Deste modo, experimenta un incremento de 8,5% a respecto de onte, que xa batera todas as marcas ao se converter no domingo máis caro da historia (209,63 €/MWh). O de hoxe será o quinto prezo máis alto desde que existen rexistros. O mínimo, pola contra, darase entre as 14 e as 15 horas, 193,73 €/MWh. O prezo máximo, segundo o Operador do Mercado Ibérico da Electricidade (OMIE), rexistrarase entre as 21 e as 22 horas, cando alcanzará os 280 €/MWh. O mínimo, pola contra, darase entre as 14 e as 15 horas, 193,73 €/MWh. Con estas cifras, nesta segunda feira a luz será 26% máis cara que o mesmo día da semana anterior, mais é 21% máis barata qu o récord de 288,53 €/MWh do pasado 7 de outubro. O custo do megawatt hora non baixa dos 100 euros desde o 23 de agosto, cando deixou un rexistro de 99,76 €/MWh. Tamén é salientábel a suba do prezo en comparanza coas cifras de comezos de ano, xa que o 1 de xaneiro de 2021 o custo foi de 42,51 €/MWh (0,04 €/KWh).


Summary: O PSOE asegura que "a dereita relega á muller", o BNG denuncia que cobren menos que os homes e AGE considera "insoportábel" a súa situación laboral. Desde o Partido Popular presúmese da candidatura de Aguirre e Cifuentes en Madrid malia que nas cidades galegas só presenta unha muller en sete cidades.

As maioría das forzas políticas realizaron actos ou tomaron posición respecto ao 8 de marzo, a simbólica data do feminismo que a oposición aproveitou para criticar a marxinación que sofren as mulleres, en especial no traballo, onde as enquisas afirman que cobran bastante menos que os homes. Por parte do BNG, a deputada Carme Adán denunciou durante un acto en Vigo que "dende o ano 2008 máis de 70.000 mozas abandonaron Galiza". A formación nacionalista protestou, así mesmo, contra "a precariedade laboral das mulleres, cobrando menos salario que os compañeiros varóns e ocupándose maioritariamente do coidado de fillos e persoas dependentes". O Bloque calcula de que desde 2008 máis de 70.000 mozas abandonaron Galiza Pola súa parte, dentro de AGE Esquerda Unida cualificou a situación laboral da muller como "insoportábel". "Existe unha situación límite, de absoluta supervivencia", declarou o deputado Ramón Vázquez. O PSOE tamén falou desta cuestión, coa que aproveitou para atacar ao PP. "A dereita provocou que un Día da Muller que debería ser de celebración se teña que volver a converter nun día de reivindicación, xa que o PP desfixo o camiño andado tras séculos de reivindicacións", dixo o líder socialista, José Ramón Gómez Besteiro nun acto en Compostela. Por parte do PP galego, cunha nota pública expuxo "o seu compromiso de seguir traballando pola igualdade real e efectiva entre mulleres e homes para acadar un modelo social avanzado sen barreiras nin discriminacións por razón de xénero". Porén, as declaracións máis destacadas foron as da secretaria xeral da formación no Estado, Dolores de Cospedal, que amosou como proba da súa aposta pola igualdade o feito de que dúas mulleres como Esperanza Aguirre e Cristina Cifuentes sexan as cabezas de lista da formación en Madrid para a capital e a Comunidade. No entanto, en Galiza á fronte das candidaturas das cidades hai seis homes e unha soa muller.


Summary: A sucesión de Núñez Feixoo condiciona os próximos congresos dos populares.

A pandemia ten alterado a vida orgánica das formacións políticas galegas. Se o BNG se viu obrigado a retrasar pola Covid-19 a súa asemblea nacional prevista para finais deste ano, os populares adiaron os seus congresos territoriais para a primavera de 2021 na busca dunha situación máis proclive. Mentres os nacionalistas agardan realizar o seu conclave nun contexto de tranquilidade interna favorecida polos resultados electorais, as augas baixan máis revoltas nas filas socialistas, tamén con congreso convocado para 2021 e para os populares, condicionados pola novo tempo que se abre co abandono da primeira liña política por parte de Núñez Feixoo. As direccións territoriais dos populares atópanse na interinidade. Segundo os estatutos da formación, a súa renovación debe realizarse cada catro anos polo que tiña que estar concluída en 2020, porén Núñez Feixoo a nivel galego e Alfonso Rueda, Diego Calvo, Elena Candia e Jose Manuel Baltar no ámbito provincial continúan á fronte do partido. A este respecto, os membros da formación consultados por Nós Diario dan por feito pelexa para facerse coas direccións provinciais, conscientes da súa importancia para o proceso de elección do sucesor de Núñez Feixoo. Nese sentido non dubidan da continuidade de Diego Calvo e José Manuel Baltar á fronte da Coruña e Ourense pero abren a posibilidade a mudanzas en Lugo e Pontevedra. A situación é máis complexa nas urbes galegas. Así, na Coruña, o partido está dirixido por unha xestora encabezada polo presidente da autoridade portuaria, Martín Fernández Prado, unha vez que Beatriz Mato abandona a primeira liña política para dar o salto á empresa privada. Outro tanto acontece en Santiago de Compostela, cunha xestora encabezada polo deputado Borja Verea, substituto do dimitido Agustín Hernández, após os seus sucesivos fracasos no asalto alcaldía. Máis do mesmo vívese en Vigo, cun partido roto pola metade é unha dirección provisional liderada por Corina Porro, quen tenta reconstruír a organización tras a desfeita provocada pola hoxe senadora, Elena Muñoz. O futuro das persoas máis asociadas á etapa de Feixoo está por ver. Nesta situación atópase o secretario xeral do partido na Galiza, Miguel Tellado, un dirixente sen poder territorial e cuxa continuidade no cargo se ve practicamente imposíbel. Outro caso diferente é o de Pedro Puy, cuxo papel nos vindeiros anos vai depender da súa disposición persoal.


Summary: A veciñanza advirte de que o permiso non se adapta ás leis actuais.

A veciñanza das Somozas concentrouse onte ás portas do Consistorio para demandar ao Goberno local que loite pola paralización dos traballos previos á apertura da actividade na canteira a ceo aberto das Viñas. As persoas habitantes dos núcleos habitados máis próximos á explotación rexeitan que exista actividade nese punto do municipio polos ruídos, o risco para a seguridade viaria nunhas pistas reducidas polas que estarían circulando camións de gran tonelaxe e, sobre todo, a posíbel afección ao medio ambiente. Neste sentido, exixen a fin dunha concesión cuxos informes ambientais datan de hai 25 anos. A poboación do concello comenta que a empresa que quere explotar esta canteira, -que nunca chegou a estar activa porque a empresa que tramitou o permiso para extraer áridos desistiu, logo entrou en concurso de acredores e, finalmente, o proxecto quedou abandonado- conta co rexeitamento "case unánime" da poboación, que xa acudiu ao Parlamento para intentar parar a concesión da man do BNG. Un dos veciños, Adrián Martínez, afirma que non entenden que a compañía pretenda comezar coas mesmas condicións "que nos anos 90 por todos os cambios lexislativos en relación a este tipo de explotacións" decorridos desde entón, "sobre todo medioambientais". Ven con "preocupación" este posíbel desembarco dunha industria que vai deixar residuos no aire por ser a ceo aberto debido a que a situación mudou desde que se concedeu a autorización en 1996. Igualmente temen o tránsito de camións e maquinaria pesada "por pistas pequenas" e así o fixeron saber cunha acción na que impediron o paso destes vehículos. A veciñanza da zona afectada -que é a segunda con maior poboación das Somozas- reitera que non se pode basear o inicio da actividade industrial nuns estudos e permisos que teñen 25 anos porque as leis, as normativas e mesmo a situación da contorna mudou. Emisións 'turísticas' Respecto ás emisións que prexudican o medio e as persoas, tamén se deu a coñecer un estudo da Sociedade Estatal de Xestión da Información e as Tecnoloxías Turísticas segundo o cal máis do 37% das emisións de dióxido de carbono en Sanxenxo derivan do turismo. A entidade recomenda incrementar a sostenibilidade sistematizando datos como os consumos, a chegada de viaxeiras ou a súa mobilidade.


Summary: O Auditorio compostelá acolle o 11 de novembro un acto de recoñecemento ao político galego. Promotores da iniciativa destacan a importancia de poñer en valor unha traxectoria de compromiso e que, non poucas veces, adiantouse ao seu tempo.

O 11 de novembro o Auditorio de Compostela acollerá a Homenaxe Nacional a Camilo Nogueira, un acto que contará coa presenza de representantes da cultura, da sociedade civil e da política (estarán presentes os portavoces dos 4 grupos parlamentares); mais tamén de numerosos cidadáns que queren recoñecer unha figura que, como admiten os propios promotores do acto, non tivo o recoñecemento que merecía. Máis de 700 persoas se sumaron xa a esta iniciativa. "A idea de facer esta homenaxe é que Camilo é unha referencia deste país, unha persoa que tivo moito a ver na construción da autonomía, en que hoxe teñamos un goberno galego", declarou Fernández Prieto, un dos promotores da homenaxe, a Sermos Galiza. "Un referente de honestidade, de integridade e de entrega", engade. Para Lópes Facal, que partillou militancia e representación parlamentar con Nogueira nos tempos de PSG-EG, "a cordialidade" é o que destaca. Unha cordialidade que fai, explica, que esta homenaxe estea a recabar múltiples apoios e adhesións, de persoas individuais a sindicatos, pasando por músicos, artistas... "Todo a súa vida estivo adicada a traballar por Galiza", mantén. Unha traxectoria de coherencia Suso de Toro coincide en resaltar a "cordialidade" de Camilo Nogueira, que o escritor acompaña de adxectivos como "coherencia e firmeza" para se referir a unha persoa que consideran que foi unha honra ter na política galega. Pencha Santamarina lembra que a homenaxe no Auditorio vai ser aberta, de entrada libre e de balde, "un acto aberto a todo o mundo porque Camilo meréceo". Carlos Neira Suárez considera que Camilo foi, en certo xeito, un adiantado ao seu tempo en cuestións que hoxe en día están asumidas no debate e discurso político mais que hai tres décadas non tiñan apenas valedores. "O ecoloxismo, a loita das mulleres, o que se deu en chamar 'alter-mundismo'... eran cuestións que Camilo defendía daquela, un pouco contracorrente". Para Ana Miranda, representante do BNG en Bruxelas, o homenaxeado demostrou ser "un antisistema que é quen de traballar nas institucións para mudalas", un "vangardista" en moitos aspectos, que foi quen de facer unha política desinhibida" que callou na xente. Aponta Lópes Facal como un exemplo a defensa do galego "na súa dimensión internacional" que Camilo Nogueira fixo na súa etapa nas institucións europeas. Compromiso As persoas promotoras destacan a súa coherencia, non só no discurso mais na práctica. Lembra Méndez cando foi despedido en 1972 como enxeñeiro de Citroën e destinou a indemnización ("un millón de pesetas das de aquela") aos traballadores do estaleiro Ascón, que protagonizaban unha dura loita nun ano no que decorreu unha histórica greve xeral na cidade. Ou cando a bordo do pesqueiro 'Xurelo' foron á Foxa Atlántica para protestar polos verquidos de bidóns radioactivos, un acto que abraiou en Europa. O acto do 11 de novembro vén ser un recoñecemento, indica, a un referente "positivo" que traballou ao longo da súa vida por Galiza.