Summary: Vox protestou polo uso na Cámara desta lingua e o presidente do Parlamento asturiano, o socialista Marcelino Marcos, pediu ao parlamentar do PP que fale de forma "que todos o entendan".

Álvaro Queipo, da Veiga, na comarca de Eo-Navia, falou en galego ("galego-asturiano" como el indica) no Parlamento de Asturies e a intervención desatou a polémica, non polo que dixo ou deixou de dicir senón polo idioma en que o fixo. Desde Vox queixáronse e protestaron polo uso do galego na Cámara asturiana por parte deste deputado do PP. Unha queixa que semella que non foi en balde. O propio presidente do Parlamento de Asturies, do PSOE, Marcelino Marcos, pediu o parlamentar popular que na Cámara fale de maneira "que todos o entendan". A polémica proseguiu porque unha deputada de Unidas Podemos, Nuria Rodríguez, tamén interveu en galego-asturiano. Neses momentos xa non estaba presente o deputado de Vox que protestou (Ignacio Blanco) mais si a súa compañeira Sara Álvarez, á que Rodríguez preguntou ironicamente se agora a entendía. Deputados de Esquerda Unida de Asturies como Ovidio Zapico, e do PSOE, como lba Núñez, solidarizáronse co parlamentar do PP que usou o galego. Tamén desde A Mesa agradeceron o xesto de Álvaro Queipo "por usar e defender o uso do galego, na variante oriental propia das Terras de Eo-Navia, no Parlamento de Asturias". Cómpre lembrar que en xaneiro de 2016 o Concello da Veiga declaraba oficial o galego. O galego – tal e como lembra o portal lingua.gal- ten falantes en 15 concellos que fan parte do Principado de Asturies: Allande, Boal, Castropol, Coaña, Eilao, El Franco, Grandas de Salime, Ibias, Navia, Pezós, San Martín de Ozcos, Santalla de Ozcos, Santiso de Abres, Tapia de Casarego, Taramundi, A Veiga, Vilanova de Ozcos e Villaión. O filólogo e membro da Real Academia Galega Henrique Costas apontaba en 2014 que entre o Eo e Navia asturiano había por volta de 40.000 galego-falantes. Nestes anos houbo varias mobilizacións en Asturies nas que se pedía a oficialidade para o asturiano e o galego.asturiano. Imaxe interior: Álvaro Almeida (Twitter)


Summary: Que é o boicote académico e cal é a súa xustificación e utilidade no marco da campaña BDS contra o Estado sionista de Israel. Esa é materia que aborda esta semana o caderno A Fondo. Xa á venda na nosa loxa.

A campaña BDS é unha iniciativa internacional que aposta por facer uso de medidas como o boicote, o desinvestimento e as sancións para golpear o Estado sionista de Israel. Emulan as mesmas fórmulas xa promovidas no seu momento contra o réxime do apartheid surafricano. Da man da doutoranda na USC e activista da BDS-Galiza, Paula Fernández Franco, que exerce de coordenadora do novo número do A Fondo, reparamos nun dos ámbitos concretos e probabelmente máis descoñecidos desa campaña: o boicote académico. O caderno pon luz no relacionamento da Universidade de Santiago de Compostela con até cinco institucións académicas israelís, cunha forte ligazón co sionismo. Unhas "relacións perigosas", segundo Fernández Franco ás que a USC debe poñer fin, tal e como reclaman desde o pasado 2013. A activista desvela que papel xogan as universidades israelís e cal é a súa estreita cooperación co réxime sionista. Da universidade fala tamén o profesor Moncho Iglesias. Mais da universidade en Palestina, e como a súa actividade está afectada moi directamente pola ocupación israelí. "Nas aulas a presenza da ocupación non só é física, tamén é mental" apunta Iglesias, quen relata a partir da súa experiencia particular como o sionismo pon atrancos á vida universitaria do pobo palestino. O A Fondo recolle unha entrevista exclusiva de Omar Barghouti, activista palestino dos dereitos humanos e cofundador do movemento BDS. Barghouti debulla cales son as razóns e obxectivos da campaña BDS a nivel internacional. O activista explica de maneira razoada os argumentos polos que se pode considerar "apartheid" o réxime imposto polo sionismo. Defende a necesidade de desenvolver o boicote tamén no eido académico, ao xulgar que as universidades e institucións académicas de Israel "son un dos principais alicerce do réxime". Faino desmitificando algúns falsos argumentos, que en nome da liberdade académica tentan frear os seus reclamos. O doutor Abdalrahim Almahallawi, de orixe palestina, narra a súa experiencia persoal como estudante erasmus na Galiza e as razóns que o forzaron a marchar do seu país para continuar a súa formación. Pola súa banda, a activista Ana de Palma do portugués Grupo de Acção Palestina descrebe como se desenvolve boicote académico no país veciño. De Palma bota por terra algúns tópicos empregados para descualificar a BDS. "Não somos contra o Estado de Israel, mas a realidade é a que temos aqui e agora e sabemos das repressões, das mortes, do muro, das lutas, das explorações e espoliações" explica. A conclusión chega da man do xornalista Ben White, cun extracto dun artigo seu no que enfronta a falsa contradición entre "diálogo versus boicote".


Summary: Asociación Galega de Viticultura preséntalle á Consellería de Medio Rural un Proxecto Estratéxico para a Recuperación e Transformación Económica do sector vitivinícola galego.

Investigación e mellora xenética do potencial vitícola/económico das castes autóctonas, creación dun Banco de Xermoplasma Vitícola das castes autóctonas galegas, apoio aos proxectos de transformación das explotacións vitícolas cara a unha viticultura sostíbel en termos económicos, medioambientais e sociais; apoio á actualización e dixitalización dos Consellos Reguladores, das adegas e as explotacións.... Estas son só algunhas das 24 iniciativas que a Asociación Galega de Viticultura (AGV)- Fruga enmarca nas Liñas Estratéxicas para un Proxecto estratéxico de futuro do sector vitivinícola galego e que lle remitiu á Xunta. A AGV-FRUGA lamenta a "inactividade" do Goberno galego neste campo e reclama ao Conselleiro do Medio Rural a elaboración dun Proxecto Estratéxico para a Recuperación e Transformación Económica do sector vitivinícola Galego (PERTE). "Este sector, fundamental na industria agroalimentaria da Galiza, está sendo duramente golpeado pola crise da Covid-19 e necesita que o Goberno da Xunta se implique para paliar as consecuencias desta crise e resolver os seus problemas estruturais". "Fronte aos macroproxectos débese priorizar a dinamización económica e social das pequenas e medianas empresas e/ou persoas autónomas" Sinalan os fondos europeos Next Generation como "fundamentais para poder paliar as consecuencias desta crise e, ademais, contribuír á modernización dun sector fundamental na economía galega e no rural". A AGV lamenta "a falta de implicación da Xunta co sector", pois, afirma, no lugar de facer políticas que solucionen os problemas estruturais do sector vitícola, acrecentados pola grave crise económica coa caída de vendas, polo peche do canal HORECA e pola caída das exportacións, "a Consellaría limítase a anunciar parches e brindes ao sol". Esta asociación incide en que calquera aposta para o sector debe de ter claro que "fronte aos macroproxectos débese priorizar a dinamización económica e social das pequenas e medianas empresas e/ou persoas autónomas, daquelas zonas do rural galego con presenza dunha actividade vitícola".


A esquerda rupturista galega afronta un novo horizonte electoral inmersa nun contexto de gran fragmentación, coa necesidade de reconstruír pontes dentro do seu espazo político. Proxectos diferentes pero que constitúen unha fronte ampla, coral, interrelacionada e diversa. Do mesmo xeito que xa ocorreu entre PSdG e BNG; Anova, Podemos, Esquerda Unida, Máis País ou as Mareas municipalistas son formacións que, irremediablemente, estarán "condenadas" a entenderse nun futuro próximo.Coa vista posta no outono deste mesmo ano, a posibilidade de conformar un executivo de unidade -similar ao estatal- sobrevoa no Pazo do Hórreo. Para iso, os distintos actores políticos deberán ser capaces de xerar unha ilusión que mobilice ao seu electorado de aquí a nove meses. Gonzalo Caballero, Ana Pontón, Antón Sánchez, Carmen Santos, Eva Solla ou unha latente Carolina Bescansa son os nomes propios en clave galega de esquerdas dentro dun escenario que presenta un alto grao de incerteza. Se non suma en solitario, Feijóo pactará cunha ultradereita profundamente reaccionaria que non é máis que unha escisión radical da dereita conservadora que lidera. En contraposición a iso, a esquerda no noso país debe ser capaz de reactivarse e entender que a suma colectiva enriquece sempre que teña vencellada unha capacidade de centrarse no que nos une. Escoitarse e sentarse con todos sabendo que o rival son as tres dereitas. A crise do bipartidismo como punto álxido en Galicia chegou só do lado do PSdG en 2016, traducido a unha perda de 11 escanos e dun 13,15% na porcentaxe de voto respecto aos comicios electorais de 2009. O PSdG obtivo así 14 escanos fronte aos 41 que foi capaz de lograr o PP, tres asentos máis respecto a 2009. As enquisas demoscópicas actuais, as tendencias de voto, a problemática en cuestións como o peche do hospital de Verín ou a concesión da AP-9, así como a conxuntura estatal, poden ser expresión dun cambio que só contempla dous escenarios posibles: (1) unha maioría absoluta de Feijóo ou a súa versión de suma de dereitas; (2) unha hipótese de goberno multipartito con PSdG ou BNG como segunda forza máis votada tras o PP. Doutra banda, ningunha das formacións do chamado espazo do cambio conseguirían por solitario previsiblemente mellores resultados que os obtidos pola coalición electoral de En Marea no 2016. O reto de Anova, Galicia en Común, Máis País ou as Mareas Municipalistas pasa por ser capaz de recuperar a un votante orfo de partido. Para iso, é imprescindible ter un proxecto capaz de capitalizar as demandas das pequenas empresas, dos autónomos, da clase media e traballadora, dos pensionistas, dos estudantes, dos nenos, das mulleres ou do rural. Interesarse por eles non só durante as dúas semanas antes das eleccións. Autocrítica como motor de avance. Non se trata de facer as cousas distintas, senón de facelas ben. Unidade, traballo e rebeldía social como prioridades para atallar cos problemas reais dunha cidadanía galega que ve como as súas institucións públicas están cada vez máis deterioradas no medio dunha nova ondada neoliberal. A política do posible, a política do útil, pasa por construír un modelo transversal de país e non repetir os erros do pasado. Burro xoven, cando medra, non é cabalo. É burro vello.


Summary: Centros de saúde da Galiza optaron por reorganizar a atención ás usuarias da Atención Primaria. Algúns centros decidiron concentrar a atención de pacientes con patoloxías respiratorias e asistir ao resto noutros espazos sanitarios co obxectivo de minimizar o risco de contaxio por coronavirus.

A iniciativa de reorganizar parte da estrutura asistencial, explican desde os colexios de médicos da Galiza, partiu das propias traballadoras en áreas sanitarias como a de Vigo, onde a proposta das profesionais foi avalada pola xerencia da zona. Dentro da propia cidade, sinalan, habilitaron centros de saúde específicos para a atención de pacientes con patoloxías respiratorias. Así, segundo o vicepresidente do Colexio de Médicos de Pontevedra, Manuel Rodríguez Piñeiro, un usuario do centro de saúde de Bembrive, en Vigo, "debe acudir a Sárdoma se ten doenzas respiratorias". Comarca do Condado Ademais, a veciñanza de Mondariz, Salvaterra de Miño, As Neves e Ponteareas con enfermidades infecciosas será atendida no centro sanitario desta última localidade, capital da comarca do Condado, designado para concentrar este tipo de asistencia. Esta organización, destacou o doutor Rodríguez Piñeiro, partiu de traballadoras dos centros de saúde porque se estaban "poñendo en risco moitos recursos humanos". Deste xeito, buscan evitar, na medida do posíbel, contaxios por coronavirus entre o persoal de Aten ción Primaria. Probas de coronavirus Neste sentido, os pacientes sospeitosos de estar infectados por coronavirus serán derivados a determinados centros de saúde onde os médicos de familia "poderán facer a solicitude da proba PCR", matizou Manuel Rodríguez, unha petición que até o de agora só facía o hospital correspondente. Na área de Pontevedra e O Salnés, o consultorio de Vilaxoán, en Vilagarcía de Arousa, pecha ao público desde esta segunda feira, e o centro de saúde de San Roque concentra a asistencia, con cita telefónica, no marco da crise polo coronavirus. Comarcas do interior Na cidade de Ourense, segunda informan desde o colexio de médicos, a atención presencial que se dispensaba os sábados pola mañá trasládase ao Punto de Atención Continuada (PAC) co apoio dos médicos de familia propios do centro sanitario. Segundo detallou o doutor José Luís Jiménez, esta mundanza responde á "autoorganización" das profesionais para "unificar" a atención na mañá dos sábados co fin de "agrupar traballo, evitar contaxios e facilitar o descanso" das traballadoras sanitarias. Optimización de recursos Neste momento, informan desde as entidades colexiais, analízanse medidas concretas para a optimización dos recursos en cada área sanitaria, que na comarca da Mariña tamén pasan pola reorganización dos centros de saúde e o rexistro de profesionais dispoñíbeis. Nesta liña, o presidente do Colexio de Médicos de Lugo, Manuel Fenda, explicou que procederon a elaborar unha listaxe de persoal sanitario sen título de especialista, que inclúe facultativos de "ultramar" como "arxentinos e venezolanos", así como xubilados, co fin de contar con "voluntarios" en caso de ser necesario.


Summary: Unha camiñada duns 10 quilómetros, 21 se a facemos de ida e volta, por unha ou outra beira do río, por un camiño de bo andar, amplo e con bo firme que compartimos peóns e ciclistas, sen dificultades, cunha única subida, e a súa baixada, na contorna da fábrica de nutrimentos animais, e con pontes de madeira ou de estrada que permiten cambiar de beira e mudar ou cortar o percorrido á vontade.

Un camiño case chan e á sombra para facer en calquera época do ano e axeitado para calquera idade que tanto se pode utilizar para un paseo devagar como para unha actividade deportiva. Paraxe: As Mariñas / Concello: Cambre e Culleredo / Percorrido: 10 quilómetros (lineal) / Dificultade: Baixa O traxecto que percorre o último tramo do curso do río Mero no que xa corre "libre" até o mar, minguado no seu caudal, gardado no encoro, retido varias veces nos atrancos, estragados, dos muíños, nos dos que quedan e nos dos que xa non existen, e encaixado en moitos puntos entre paredes, un río silencioso e agochado que ofrece pouco que ver na corrente, pero ao que acompaña unha gran cantidade de vexetación de ribeira que, en moitos puntos, se estende por unha ampla chaira de inundación, na que medran varias clases de salgueiros, ameneiros, carballos, freixos, abeleiras, loureiros, lamigueiros, bidueiros, pradairos e outras especies silvestres e de cultivo -algúns de moi bo porte-, e a flora acompañante, entre a que se desenvolven especies alleas, un bosque de ribeira que ofrece sombra no verán, deixa pasar o sol nos días de inverno, muda de cor no outono e que se renova cada primavera, no que se escoitan e se deixan ver moitos paxaros propios dos espazos arborados. Comezamos ao pé da ponte do Burgo, e dá o mesmo facelo en Cambre que en Culleredo. Desde Culleredo seguimos o paseo até a ponte da autoestrada e cruzamos alí pola pasarela a Cambre, e por Cambre seguimos o paseo até a Barcala e desde alí o camiño indicado pola beira do río que nos vai levar, sen perda, dunha ponte á outra ao final do traxecto, aínda que perdemos algunha información complementaria porque os paneis están estragados polos garabatos que impiden utilizalos para a fin que foron colocados. A 1,5 quilómetros do final atopamos o muíño de Peiraio, unha fermosa construción de bo tamaño e fábrica coidada que dá mostra da importancia que tivo na súa época. Se ao chegarmos ao encoro aínda nos quedan ganas de máis, podemos facer unha ruta circular arredor dunha parte deste, agora pola beira da estrada, a maior parte estreita, e achegarnos a Orto (Abegondo) asentado no promontorio que se forma na confluencia dos ríos Mero e Barcés, agora brazos do encoro, pasando polas pontes que os cruzan, e volver ao punto de partida co que lle sumamos outros 4,5 quilómetros á camiñada.


Summary: O diferencial interanual é de 6 décimas.

A economía galega e a española seguen a evolucionar de maneira desacompasada en canto ao seu medre. Os dados publicados esta cuarta feira polo INE e polo IGE demostran que a galega segue a medrar por baixo da española. Así, o PIB de Galiza medrou no primeiro trimestre un 0,7%, unha décima menos que o conxunto do Estado. Mais a diferenza máis grande dase no tramo interanual, o que compara este primeiro trimestre de 2016 co mesmo período do exercicio pasado, o 2015. A fenda aí é de 6 décimas, pois o PIB galego medrou nesta etapa un 2,8 polo 3,4% de aumento do produto interior bruto español. Informes advirten de problemas A economía galega seguirá dous anos máis como a que menos medra de todo o Estado. Un informe do BBVA aponta que o produto interior bruto aumentará de media un 2,7% no conxunto estatal mentres que Galiza só un 2,2%, o ritmo máis baixo. Non é o primeiro estudo que aponta este escenario. En marzo deste ano O Foro Económico Galego apontaba que a economía galega medrará en 2016 un 2,5%, novamente por baixo da media española, que se prevé que neste ano sexa de por volta do 3%. E Hispalink, un instituto de estudos formado por equipas de investigación de 16 universidades españolas -entre elas, a da Coruña e Compostela-, vaticinaba en xaneiro que a economía galega vai ser en 2016 e 2017 a que menos medre de todo o Estado español


Summary: Subdelegaçom do Governo espanhol está a notificar as "sançons administrativas de 400 euros" aos e as participantes na iniciativa desenvolvida o 19 de julho na cidade das Burgas

O passado 19 de Julho as e os jovens independentistas de Ourense levarom a cabo umha Rondalha festiva e reivindicativa polas ruas do casco velho da cidade, numha iniciativa habitual ja nestes últimos anos, apoiada polas diferentes organizaçons nacionalistas da comarcae coa finalidade de celebrar o Día da Pátria. Foi um acto completamente pacífico,sinalzan da organizaçom, no que nem se quer se chegou a cortar o tránsito de ningumha rua, e no que as moças e moços forom colocando bandeiras galegas ao som da música. Desde o 15 de Agosto, dúzias de participantes neste acto "estám a receber sançons administrativas de 400 euros por parte da Subdelegaçom do Governo espanhol, no que as e os convocantes daquele acto entendemos umha perseguiçom política à mocidade nacionalista por parte de um governo -o do Partido Popular- que caminha sem complexos cara o fascismo cru e nu". A rondalha partiu á tardinha do 19 de julho desde a Praça do Ferro para fazer um roteiro com foliada polo casco velho no que irem pendurando a bandeira da Galiza polas casas e edificios polos que passem, "reivindicando e promocionando que o nosso dia e a nossa festa nacional que é o 25 de Julho e que será um dia no que reivindiquemos o direito a decidir sobre nós mesmas e o direito como povo soberano à independência dum estado que nom nos deixa medrar nem nos respeita cultural nem economicamente". Foto: Galizacontrainfo, dumha rondalha en Compostela


Summary: O Comité Galego de Solidariedade Internacionalista celebra estas semanas o seu quinto aniversario cun intenso programa de actividades por todo o país.

Neste mes de maio, o Comité Galego de Solidariedade Internacionalista Mar de Lumes fai cinco anos de traballo no campo do internacionalismo. Neste tempo, foron máis de 200 as actividades e campañas organizadas, tanto en solitario polo propio Comité como con outras organizacións. Para celebrar este tempo de traballo, Mar de Lumes despregará nestas semanas un programa de actividades que até mediados de xuño traerá a diferentes partes do país máis dunha ducia de palestras, diversos encontros con representantes doutros países, axitación gráfica, concertos, etc. -Que levou ao nacemento de Mar de Lumes hai cinco anos e cales son os seus obxectivos? -No nacemento de Mar de Lumes (MdL) hai dúas cuestións, unha máis inmediata e outra máis de fondo. A primeira é que Mar de Lumes aparece na secuencia da invasión de Libia. Após todo o traballo que se fixera contra a invasión de Iraqu, o 'Non á Guerra', etc... vemos que cando se produce o ataque a Libia boa parte da esquerda europea parece colocarse do lado do imperialismo. Nós denunciabamos que aquela era unha operación salvaxe ao servizo do imperialismo, unha operación dirixida por Estados Unidos mais na que non só toman parte os EUA. Perante isto, parecíanos incríbel que non houbese un movemento de resposta a esa agresión, como pasou no caso de Iraqu. Ese foi, por dicilo así, o elemento que nos fixo poñernos en andamento para montar Mar de Lumes. Viñamos analizando desde había tempo que o movemento nacionalista galego deixara á marxe a cuestión internacionalista -Falabas tamén doutra razón, máis de fondo -Un grupo de persoas viñamos desde había tempo analizando que o movemento nacionalista galego deixara á marxe a cuestión internacionalista. Non era que se abandonase completamente este campo mais entendiamos que era tratado en menor medida e nós consideramos que había espazos para unha organización que desde aquí tivese como centro a loita contra o imperialismo e o apoio aos procesos de emancipación, practicando a solidariedade de volta. É dicir, que na medida en que ti traballas con eses países e eses pobos, tamén lles podes explicar a realidade galega e incluso facer actos fóra de Galiza sobre o noso país. Había organizacións solidarias con Palestina, con Venezuela... mais non había unha organización que como tal atendese a todos os procesos e conflitos. -Que non son poucos… -Antes de pronunciarnos sobre un conflito facemos unha análise, non todos os conflitos de autodeterminación son realmente de autodeterminación, hainos que son doutro tipo, como integristas vestidos de autodeterminación. En todo caso, nós analizamos e axudamos neses espazos nos que non había nada. E onde xa había o que intentamos facer é poñernos en contacto coas organizacións que xa estaban a traballar e poñérmonos a disposición delas. Por exemplo, coa Francisco Villamil sobre Cuba, AGARB –que xa non existe- sobre Venezuela... Colaboramos sempre con quen xa estaba traballando antes nestes temas. A nosa posición parte da análise. Nós cando argumentamos e explicamos o posicionamento a respecto de determinada cuestión é que hai uns elementos para apoialo. Tentamos explicalo. No Estado español é imposíbel ler informacións sobre a realidade de Venezuela. E o mesmo con Siria. O que se le é propaganda en 100% dos casos -Cal é a dificultade máis grandes que vos atopades para dar coñecer unha visión diferente deses conflitos, sobre os que ou ben hai un gran descoñecemento ou o coñecemento que hai é o fornecido a través dos grandes medios e que non sempre se axusta á realidade... -A dificultade máis grande que temos sexa probabelmente esa, que a visión que existe no noso país desas outras realidades é unha visión medida polos medios de comunicación, que fan de intermediarios e os medios non son asépticos, teñen unha ideoloxía, uns propietarios que na maior parte dos casos son empresas capitalistas con intereses nesa rama. Moitas veces só imos poder facer traballo dentro do que nos permita a axenda mediática. Por exemplo, estamos facendo actos sobre a situación de Honduras, que está a atravesando un momento complicadísimo e que non fica só en Honduras, atravesa toda América Latina. Mais ninguén fala de Honduras, ningún medio. Entón, é moi complicado explicar que algo está a pasar alí, porque nós temos a capacidade que temos e podemos facer o que podemos facer. Traemos xente de alí para que conte en primeira man o que acontece pero o impacto na sociedade diso é limitado porque non está socializado que exista un problema. Iso, por exemplo, non pasa cando facemos algo con Palestina, porque xa existe unha consciencia de que alí hai un conflito, de que hai unha ocupación. Palestina está na axenda mediática. -O nacemento de MdL desminte que a solidariedade internacionalista cotiza á baixa na esquerda? É como se nestes anos houberse un repregamento da esquerda neste terreo. -Bon, na esquerda houbo un repregamento en moitos campos, non só no do internacionalismo. Unha esquerda que progresivamente foi abandonando o marxismo é até certo punto lóxico que abandones tamén o internacionalismo. Boa parte das organizacións que se consideran de esquerdas non ven esta solidariedade como algo necesario. Mais a realidade vai noutra dirección. Por exemplo, Palestina dedica inxentes esforzos a internacionalizar o seu problema, con nós vai estar nos actos de quinto aniversario Leila Khaled, que no seu día protagonizou accións como o secuestro dun avión e facíano para situar no mapa do mundo o que estaba a pasar en Palestina. A través de moitos actos e esforzos, conseguiron que boa parte da xente en todo o planeta saiba que en Palestina hai unha ocupación ilegal de Israel e que pouca xente defenda o que fai o estado israelí. O internacionalismo é básico. E vese agora por exemplo en Catalunya. A solidariedade doutros países e sociedades é moi importante e eles sábeno e notaron ese apoio internacional cando a represión empezou a traducirse en presos políticos e exiliados. Moitos dos pobos cos que nos relacionamos descoñecían a existencia de Galiza. Ti explicábaslles que eras unha organización galega internacionalista e de solidariedade e preguntábanche "que é iso de galega" -Na solidariedade internacionalista tamén hai, por dicilo así, os 'temas espiñentos'. Mesmo na esquerda hai eses temas: solidariedade total para con Palestina e Sahara, solidariedade que vai a menos con Venezuela; e en temas como Siria tamén hai na esquerda todo tipo de posicionamentos ao respecto deste conflito -Hai dous elementos. Por unha banda hai unha serie de causas que no grande sistema mediático teñen certa marxe. Como o Sahara ou Palestina. E hai outra serie de conflitos que cando aparecen é sistematicamente presentadas baixo un prisma de propaganda. Por exemplo, no Estado español é imposíbel ler informacións sobre a realidade de Venezuela. E o mesmo con Siria. O que se le é propaganda en 100% dos casos. A propaganda é tan ubícua, está por todas partes, é tan sistemática e constante que ao final loitar contra esa liña de explicación que che dan, contra esa visión, é moi difícil. E non se explica ningunha outra visión. Apostar en explicar esas outras visións non sempre é doado. Mar de Lumes ten recibido ameazas, membros da organización teñen sido ameazados e sufrido tentativas de agresión física. Ténsenos acusado de estar a soldo de non sei quen, en fin (ri), parece surrealista, aquí non hai ningún país estranxeiro financiándonos. Somos unha organización sen ánimo de lucro e que está rexistrada como unha asociación cívica na Xunta de Galiza. -Falabas antes da bidireccionalidade da solidariedade, de como o internacionalismo permite dar a coñecer a realidade galega alén do Padornelo, en diferentes países do mundo. -En moitos casos atopamos sorpresa. Moitos dos pobos cos que nos relacionamos descoñecían a existencia de Galiza. Ti explicábaslles que eras unha organización galega internacionalista e de solidariedade e preguntábanche "que é iso de galega". Entón explicábaslle que era Galiza, a súa realidade, os efectos da falta de soberanía. E cando o explicas, ves que eses pobos tamén se recoñecen nas nosas loitas. Por exemplo, tivemos encontros con representantes dos pobos mapuches e acreditaban que había cuestións que compartíamos en canto a problemas a afrontar. O que intentamos é explicar no exterior que somos un pobo sen soberanía e iso os pobos cos que nos relacionamos enténdese, porque tamén a padecen, sexan Escocia, Sáhara, Québec ou Catalunya.. E o mesmo pasa con Venezuela ou Honduras, que teñen soberanía formal mais á hora de exercela é cando se lles presentan os problemas. Ao final todos estamos na mesma loita, a da soberanía dos pobos por autogobernarse, por decidir por si propios en todo o que lles afecte.


Summary: No exilio do pintor coruñés en Guatemala, Santo Domingo e Porto Rico coñeceu a importantes autores surrealistas. Na mostra hai documentos do seu arquivo persoal, algúns que se ensinan publicamente por primeira vez.

Con motivo da celebración do centenario do nacemento de Eugenio Granell a Fundación Granell inaugura hoxe ás 20:30 horas a exposición 'Eugenio Granell no paraíso centroamericano 1940-1956'. Nela lembra a etapa na que o pintor surrealista viviu en Guatemala, Santo Domingo e en Porto Rico até que en 1956 se mudou a Nova York onde foi profesor de literatura. É, ademais, o recordatorio e homenaxe da mostra retrospectiva que no ano 1993 ocupou a sala de exposicións do mesmo Auditorio. A comisaria da mostra, Pilar Corredoira, seleccionou unha serie de obras do pintor galego que nos permiten coñecer a fondo a etapa do exilio en Centroamérica. Foi o momento no que Granell establece amizade con importantes autores surrealistas como André Bretón, Roberto Matta ou Wifredo Lam. Documentos do seu arquivo persoal, algúns que se ensinan publicamente por primeira vez, e que convidan á investigación sobre Granell Na exposición hai documentos do seu arquivo persoal, algúns que se ensinan publicamente por primeira vez, e que convidan á investigación sobre Granell e o seu mundo. Obras de Eduardo Abela, Víctor Brauner, Max Ernst, Jose Gausachs, Simon Hantaï, Maruja Mallo, Joan Miró, Francis Picabia, Antonio Saura, Vlady Serge e Saul Steinberg transmiten e completan o mundo do artista coruñés daqueles anos.A exposición permanecerá aberta até o 4 de novembro. Ademais, co motivo do centenario do artista, xa podemos visitar outras exposicións na Cidade da cultura, no Museo do Pobo Galego e na Fundación Granell en Bendaña. Coa que se inaugura hoxe, quedan pendentes dúas novas citas en Novacaixagalicia e no CGAC.


Que a esquerda está en ebulición ninguén o dúbida. Non esta agora, leva algún tempo. Non é un proceso local senón global. Pero quizais sexa neste momento de fase de colapso na crise sistémica iniciada hai varios anos cando con máis forza se percebe a mesma. As esquerdas do século XX están dando paso ás esquerdas do século XXI nun proceso que afecta a súa forma de interpretar o mundo, aos suxeitos sociais chamados a facelo e ás pautas e mecanismos de cambio. É algo que poderiamos chamar unha mudanza polidimensional en varios planos: epistemolóxico, ontolóxico e metodolóxico. É unha mudanza que se esta a dar na esquerda a escala mundial, europea e tamén, como non podía ser doutro xeito, nacional É unha mudanza que se esta a dar na esquerda a escala mundial, europea e tamén, como non podía ser doutro xeito, nacional. Unha mudanza que comezou na periferia do sistema, visto que a esquerda do centro do sistema tiña demasiadas concepcións dogmatizadas e abundantes ataduras estruturais co propio sistema que pretendía mudar. A esquerda europea, por exemplo caeulle o Muro de Berlín na cachola e pensou que podía seguir mantendo o estado social como un gueto de progreso como fixera no medio século anterior. Así, os antigos partidos comunistas e os vellos partidos socialdemócratas quedaron sen alternativas. Paradigmático da situación da esquerda europea foi Italia onde tras anos da existencia dunha das esquerdas políticas máis potentes, esta fundiuse e o único que soportou os anos de berlusconismo foi a esquerda social cun desgaste que co tempo pasa factura. Paradigmático da situación da esquerda europea foi Italia onde tras anos da existencia dunha das esquerdas políticas máis potentes, esta fundiuse e o único que soportou os anos de berlusconismo foi a esquerda social cun desgaste que co tempo pasa factura Nos últimos anos teñen ido xurdindo diferentes proxectos novidosos na esquerda europea: Desde a máis coñecida Syriza, ata proxectos ecosocialistas como Sinistra Ecologia e Libertà ou o Parti de Gauche, sen esquecer o Bloco de Esquerda ou Die Linke que no seu momento formularon novas miradas as súas realidades. Pero sen dubida un dos proxectos de maior interese desde o punto de vista teórico e da praxe é o de ICV. Os próximos 19, 20 e 21 de abril, ICV celebrará o seu X Congreso Nacional nun contexto marcado pola renovación xeneracional iniciada hai unha década. O proxecto de ICV é un exemplo a seguir en moitos aspectos. Na solución nacional para superar a dicotomía nacionalismo/españolismo; na evolución cultural 'limpa' desde a esquerda transformadora do século XX á esquerda transformadora do século actual, do comunismo ao ecosocialismo; na construción dun proxecto de participación militante ligada aos movementos sociais; na formulación estratéxica de cambio con asunción de responsabilidades de goberno, na posta en practica de novas formas de facer política: paridade, elección de dirixentes por referendo, limitación de mandatos institucionais,... Un proceso que non se podería entender sen as aportacións político-culturais dunha basta xeración de intelectuais de primeiro orde comprometidos co PSUC dos anos 70 e do que o seu máximo expoñente foi Manuel Sacristan. Un proxecto que ten servido de acicate para proxectos renovadores como Compromís no País Valencia, o MES (IV-PSM-Entesa) en Balears ou a Chunta en Aragón. Tamén en Galicia a esquerda está en ebulición. Esquerda Unida celebrará a súa asemblea o 27 de abril, Anova farano o 8 e 9 de xuño, e Espazo Ecosocialista celebrará unha convención electoral en setembro Tamén en Galicia a esquerda está en ebulición. Esquerda Unida celebrará a súa asemblea o 27 de abril, Anova farano o 8 e 9 de xuño, e Espazo Ecosocialista celebrará unha convención electoral en setembro. E as tres citas no medio dun proceso constituínte, que xa case ninguén nega, e co proxecto de AGE no centro dos debates. Un proceso constituínte iniciado xa polas forzas da reacción como sinalaba a resolución aprobada o pasado 23 de marzo pola Coordinadora Nacional de Espazo Ecosocialista: "Espazo Ecosocialista está convencido que diante da ofensiva económica, cultural e política por parte das forzas da dereita e das elites dominantes para o desmantelamento do 'estado de benestar' así como para a hexemonización ideolóxica do neoconservadurismo recentralizador e antisocial, coa intención de eliminar por medio dun proceso de recortes tódolos aspectos sociais e democráticos máis avanzados; necesitase un novo proceso constituínte, sen tutelas, onde a cidadanía exerza a súa soberanía e sustentado sobre os piares da radicalidade democrática, republicanismo, transparencia, sustentabilidade, xustiza social, cultura de paz e plurinacionalidade . Fronte a esta situación requírese de alianzas políticas e sociais amplas que permitan frear esta contraofensiva e cambiar o rumbo das cousas para avanzar na recuperación de dereitos e liberdades. Pronto cumpliranse dous anos desde que o movemento dos indignad@s situou na axenda a necesidade de afondar na democracia como elemento central para recuperar o protagonismo da cidadanía e osixenar a política. É por iso que Espazo Ecosocialista puxo en marcha a campaña 'por un novo proceso constituinte para o século XXI' onde a radicalidade democrática é o elemento central." As próximas citas electorais, europeas e municipais, non son convocatorias ordinarias para elixir representantes senón que son citas de caracter extraordinario nese proceso constituinte As próximas citas electorais, europeas e municipais, non son convocatorias ordinarias para elixir representantes senón que son citas de caracter extraordinario nese proceso constituinte: "Espazo Ecosocialista reitera o seu análise de que estamos diante dun período constituínte, onde os procesos electorais por vir, comezando polas eleccións europeas, deben situarse nesa clave. É por iso que o traballo no marco da rede de forzas nacionais da esquerda renovadora e verde, Espazo Plural, adquiren hoxe unha grande importancia. Espazo Ecosocialista que recen acaba de incorporarse ao mesmo e asinou a 'Declaración de Sevilla', asistirá ao próximo encontro a celebrar en xuño en Valencia coa firme convicción da necesidade de impulsar alianzas electorais amplas que conten coa maior participación posible como xeito de que a esquerda renovadora teña o protagonismo necesario neste novo proceso constituínte. Para Espazo Ecosocialista seria necesario que AGE promovera unha candidatura galega que como tal se visibilizara nas próximas eleccións europeas, no marco dunha alianza máis ampla de todas as esquerdas de ambito nacional e estatal [...] entendendo a importancia das eleccións europeas pero tamén sabendo que as municipais do 2015 pechan o ciclo iniciado nas municipais do 2011 e que son polo tanto extraordinarias, onde o que se xoga non é so unhas cantas alcaldías, senón a apertura dun novo ciclo político sen o dominio das actuais elites." AGE debe consolidarse como espazo cooperativo dunha nova esquerda aínda por construír Por último, e tal como apuntabamos nesa mesma resolución, AGE debe consolidarse como espazo cooperativo dunha nova esquerda aínda por construír: "Para Espazo Ecosocialista é fundamental consolidar AGE como expresión unitaria e nova de reinterpretar a política en Galicia. A irrupción electoral e a tendencia á alza que AGE ten amosado en tan pouco tempo amosan a necesidade de novos instrumentos e a simpatía coas que a cidadanía ten acollido esta resposta transversal para construír un instrumento da esquerda de caracter nacional e cooperativo ao servizo dos sectores máis atacados polas actuais políticas. Espazo Ecosocialista é consciente das dificultades que ten crear cultura de cooperación e coalición nun panorama tan dado ao reducionismo político e ao sectarismo ideolóxico, por iso é central asegurar a continuidade da coalición electoral construíndo marcos de confianza e estruturas de relación entre as forzas políticas que a constitúen. Pero igual de importante, e sen caer nos partidos ou frontes clásicas e disuasorias da militancia partidaria, construír espazos de feedback para a cidadanía que en número crecente apoian a AGE."


Summary: O líder do BNG denuncia o "deterioro" do país no ano que remata e anima a usar as urnas no vindeiro para "acabar co experimento do PP" mais advertiu que esa posibilidade "non pasa por ningún proxecto madrileño".

O portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, asegurou esta segunda-feira que Galiza viviu durante 2014 un "gran deterioro económico e social" e animou á cidadanía a "poñer fin ao experimento do PP en 2015 a través das urnas, marcando un punto de inflexión", que na súa opinión pasa por apoiar "un proxecto centrado en Galiza, sen dependencias de Madrid". En rolda de prensa que serviu de balance de 2014 e avance de 2015, o dirixente nacionalista asegurou que Galiza é actualmente "un país que agoniza", en contra do que afirma "a propaganda cargada de mentiras do PP". Nesa liña, o líder do Bloque puxo como exemplo desta dramática situación o "declive demográfico cunha continua perda de poboación derivada do estancamento económico", os niveis "insoportábeis de desemprego e emigración", ou o "desmantelamento do sistema produtivo" galego, con "perda do tecido produtivo nos sectores primarios". "Proxectos madrileños temos demasiados en Galiza", di o líder do Bloque, que ve "un país que agoniza" O portavoz nacional do BNG animou á cidadanía (da que destacou ás vitorias que conseguiu grazas á mobilización) a "superar esta situación" en 2015 e a "marcar un punto de inflexión" a través das urnas para "infrinxir unha severa derrota ao PP". "É o momento de poñer fin a este experimento", sentenciou. Este punto de inflexión debería ser, para Vence, de carácter nacionalista. Así, o líder do BNG explicou que Galiza "necesita hoxe máis que nunca un proxecto político centrado nas nosas necesidades e intereses". "Iso non o ofrece ningún proxecto saído de Madrid, proxectos madrileños temos suficientes en Galiza", considerou Vence, para quen a "alternativa" é "un proxecto de base nacionalista". Nesta liña dixo ter "expectativas altas" e "aspiracións a todo" tanto para os comicios municipais como estatais de 2015, co obxectivo de "derrotar á dereita e ao PP sumando ao maior número de persoas cunha estratexia centrada en Galiza".


Summary: O Festival de Contidos Dixitais Carballo Interplay decorrerá nesta súa VII edición do 18 ao 21 de novembro, de novo baixo a dirección da actriz Sonia Méndez.

Toca agora un festival "híbrido" que ofrecerá a oportunidade de gozar, ao vivo e de modo virtual, co Necroshow de Lorena Iglesias, co Estirando el chicle de Living Postureo e Percebesygrelos e co Ciberlocutorio de Anna Pacheco e Andrea Gumes, no que o convidado será Brays Efe. Todos eles, espectáculos pensados, dirixidos e protagonizados por mulleres que desenvolveron os seus traballos desde a resistencia e desde internet, en distintos formatos e plataformas. Tamén estará presente o debate, desta volta co machismo na industria do videoxogo, a través dunha conversa en liña pensada para o Ensino Secundario e que terá lugar entre Marina Amores 'Blissy', autora de Nerfeadas, e a divulgadora de eSports Minia 'Samku' Monteagudo. Marta Salicrú é outra das convidadas nesta edición "feminista, diversa, aberta e disidente" do Carballo Interplay, como a definen desde a organización do evento. Salicrú, que falará no festival arredor da importancia de impulsar e manter unha radio feminista, é a directora de Radio Primavera Sound, xornalista musical cunha traxectoria de 15 anos e que ten participado en eventos de carácter internacional como o Eurosonic Noorderstag, Primavera Pro, M for Montreal ou o Lisbon International Music Network. Unha edición que non esquece a escena musical Nestes sete anos, Carballo Interplay converteuse no festival de contidos dixitais máis importante do Estado, sen descoidar o "compromiso coa cultura do país". Así, o día 21, acollerá un concerto e unha entrevista co grupo revelación na escena musical, Verto, formado polos estudantes de medicina Alberto Mira e Fernando Peleteiro e que, en menos dun ano "conseguiron converter o seu proxecto musical pop divertido e desenfadado nun referente para a mocidade", din desde o festival. O festival ofrecerá tamén nesta VII edición, en directo e a través da rede, unha escolma dos mellores podcast galegos, seleccionados por Isaac González, e un percorrido polas etapas e as xeracións do Youtube feito na Galiza, da man de Miguel Silva Conde.


Tras o accidente, a daquela ministra Ana Pastor prometeu colaboración coa xustiza, pero ás poucas semanas Adif xa amosaba as súas reticencias e Renfe tivo que ser apercibida varias veces por non enviar ao xulgado documentos relevantesAs manobras de Fomento en 2016 en defensa da versión oficial de que o maquinista fora o responsable do accidente de Angrois, desveladas este luns por Praza.gal e infoLibre a partir de documentación interna do ministerio, non son o único intento de ocultación ou demora de información relevante sobre o sinistro por parte de distintos departamentos ou empresas públicas do Goberno de España. Tras o accidente, a daquela ministra Ana Pastor prometeu colaboración coa xustiza, pero ás poucas semanas Adif xa amosaba as súas reticencias e Renfe tivo que ser apercibida varias veces nestes anos por non enviar ao xulgado documentos significativos para a investigación.Se as manobras agora coñecidas da primavera de 2016 ante a UE perseguían que a Axencia Ferroviaria Europa non fixese público, rebaixase ou demorase un informe crítico con como o ministerio investigara tecnicamente o sinistro e atribuíra a responsabilidade só ao maquinista, noutras ocasións os obstáculos demoraron a instrución xudicial das 80 mortes, xa rematada pero aínda pendente dun xuízo cuxa data de celebración se estima para este ano, nove anos despois do accidente. No banco sentarán non só o maquinista do tren Alvia que se despistou e non freou a tempo antes da curva de Angrois senón tamén un ex-cargo de Adif acusado de non habilitar medidas que evitasen ou paliasen o previsible erro humano do primeiro.Tras o descarrilamento do 24 de xullo de 2013 a daquela ministra de Fomento, a popular Ana Pastor, prometeu toda a colaboración coa xustiza para esclarecer os feitos. Un chamamento que reiterou só unhas semanas despois, tras as iniciais reticencias de Adif a informar ao xulgado dos nomes e cargos dos responsables do seu departamento de seguridade. En decembro o propio xulgado reprochaba xa a Adif que non o informase como lle pedía dos criterios que seguira para non sinalizar mellor a curva de Angrois.Naquel mesmo decembro de 2013 tamén a dirección de Renfe, tras ser coñecedora de que un ano e medio antes do sinistro un maquinista xa alertara por escrito do risco dun accidente na curva de Angrois como o que acabou ocorrendo, non informou deses feitos ao xuíz ata que os desvelou o avogado do condutor do Alvia máis dun mes máis tarde, en xaneiro de 2014. O argumento que deu a empresa pública cando o instrutor se enterou e lle esixiu que en menos de tres días lle comunicase o que sabía ao respecto desde un mes e medio antes foi que durante ese tempo estivera facendo unha investigación interna antes de revelar a existencia desa alerta previa. Segundo o xuíz, tivera "tempo máis que de sobra".A Avogacía do Estado acusou ao primeiro xuíz instrutor de pretender unha "inquisición xeral" para non entregarlle documentación que tivo que acabar facilitándolle días despoisTamén en xaneiro de 2014 Adif entregou ao xuíz un listado coas 324 viaxes de probas realizadas antes da posta en servizo comercial da liña de AVE Ourense-Santiago na que ocorreu o sinistro. Pero nin facilitou todos os datos que reclamara o xuíz sobre esas viaxes nin aparecían no listado dúas, en ambos os dous sentidos, realizadas oito días antes da inauguración para mostrar a liña aos xornalistas.En febreiro dese mesmo ano Adif informou ao xuíz de que non conservaba nos seus arquivos un documento de 1991 que o instrutor lle reclamaba. E en marzo a Avogacía do Estado, que actúa na causa xudicial en defensa de Adif, acusou ao daquela primeiro xuíz instrutor do caso, Luis Aláez, de pretender unha "inquisición xeral" do sistema ferroviario e recorreu para non ter que entregarlle documentación que este lle reclamara. Tivo que acabar facilitándolla varios días despois.Un ano máis tarde, en febreiro de 2015, Renfe sería apercibida "de desobediencia" polo xuíz despois de sete meses sen recibir información que lle pedira xa en dúas ocasións sobre as probas psicofísicas que debera pasar o maquinista do Alvia. Outro ano despois, en maio de 2016, no auto co que a Audiencia da Coruña pediu ao xuíz que seguise investigando o caso e pescudase en particular como se fixera a análise de riscos da curva de Angrois, o tribunal salientaba que "non toda a documentación relativa á xestión de riscos ten sido aportada" á causa por parte de Adif. Aquela investigación sobre a análise e xestión de riscos acabou derivando na acusación contra o ex-cargo de Adif que agora tamén será xulgado.En outubro de 2016, máis de tres anos despois do accidente, a propia Adif entregaba no xulgado "documentos relevantes", como os cualificaba ela mesma, dos que dicía que "omitira por erro" enviar durante todo aquel tempo. E posteriormente aínda terían que ser as vítimas e o avogado do maquinista os que, en xaneiro de 2018, presentasen no xulgado actas internas de Adif non facilitadas antes pola empresa pública nas que varios cargos debatían sobre a necesidade ou non de avaliar mellor os riscos da curva de Angrois.Durante todo este tempo, e á espera do que resulte do xuízo previsto para este ano, a versión oficial que fixo responsable do accidente ao maquinista e que Fomento tentou defender ante a UE, xa foi posta en dúbida no eido xudicial por sete xuíces e un fiscal.


Summary: Villares mantén a posición e pasa ao contra-ataque. Face aos ataques dos sectores críticos, que o acusan de rachar o consenso, o portavoz de En Marea ínstaos a que expliquen por que decidiron "autoexcluírse".

Nunha entrevista en RNE este domingo, o portavoz orgánico de En Marea defendeu en todo momento a tese de que as correntes críticas -a Anova oficial, o Podemos crítico con Carmen Sánchez, Esquerda Unida e Marea Atlántica- non foron excluídas da proposta de Coordenadora (executiva), senón que foron elas as que decidiron ficar á marxe da dirección. "Non é que fosen excluídos, foi unha renuncia", dixo o tamén portavoz parlamentar da confluencia. Villares explicou que en primeira instancia a nova maioría dentro do partido instrumental (a que conforman os independentes que lle son leais máis as correntes Somos Quen e Queremos Participar) tentou conformar unha proposta de dirección que incluíse "todas as voces que forman o espazo de confluencia" dentro da coordenadora. O intento non prosperou porque houbo quen "decidiu autoexcluírse". "É unha decisión de quen o fai, mais non é que fosen excluídos; foi unha renuncia [...] Os que decidiron non estar terían que dicer por que". O debate interno no Consello das Mareas do domingo 2 de abril, revelou Villares, xirou a respeito de que criterios se debían aplicar á hora de conformar a coordenadora. Nese sentido, o flamante portavoz afirmou: "Había compañeiros que preferían outra composición que non fose proporcional, mais os estatutos nos obrigaban a iso", dixo. "As visicitudes internas de cada organización non poden influír nas decisións de En Marea" A aplicación da proporcionalidade pura resultou nunha Coordenadora con 6 membros para Máis Alá -todos eles villaristas-, 3 para Somos Quen e 2 para Queremos Participar. Esa foi a chave que lle permitiu ao ex xuíz gañar o apoio da corrente dirixida por Davide Rodríguez -parlamentar do sector crítico de Anova- e daquela que se nuclea arredor da Cerna de Mario López Rico. Villares enarborou en todo momento a bandeira da súa condición de independente e do carácter de En Marea como partido instrumental, un modelo en que os partidos pre-existentes deben se facer a un lado e se conformar con xogar o rol de "motores auxiliares". "As visicitudes internas de cada organización non poden influír nas decisións de En Marea. Unha parte de En Marea que somos independentes queremos que isto funcione. Non podemos condicionar o seu funcionamento a dinámicas internas de partido", dixo. "As persoas que non militamos noutra organización temos a obriga de representar En Marea", engadiu.


Summary: O Foro Cívico organiza unha palestra na que participa, por primeira vez, unha xogadora do equipo feminino

O salón de actos situado no edificio da ONCE, no Cantón Grande da Coruña, acolleu durante a noite de onte unha palestra denominada Pasado, presente e futuro do Deportivo, organizada polo Club de Opinión Foro Cívico. No acto, que estivo conducido polo xornalista Moncho Viña, tomaron parte o adestrador do Real Club Deportivo, Fernando Vázquez; Dani Giménez, gardameta titular da escuadra branquiazul; Antonio Eduardo López Beci, histórico xogador do conxunto galego dos anos 60 e 70, portador en case 200 ocasións da elástica branquiazul; e Miriam Ríos, futbolista do Deportivo Abanca. A presenza da defensa central do único equipo galego na máxima categoría do fútbol feminino foi histórica, xa que por primeira vez nos case 30 anos de historia do Foro Cívico participou unha deportista nun dos seus eventos relacionados co fútbol. "En principio ía vir a centrocampista Alba Merino –explica para Nós Diario Manuel Monge, secretario do Foro Cívico- mais hai un par de semanas rompeu a clavícula, e contamos no seu lugar con Miriam Ríos, que ademais é a capitá". Durante a súa intervención na palestra, Ríos relatou, entre outros temas, como se viviu desde dentro a histórica remontada que protagonizou xunto coas súas compañeiras o pasado domingo 1 de outubro, cando o Deportivo Abanca anotou catro goles en menos de 10 minutos para darlle a volta a un 3-0 en contra ante o Real Madrid Tacón. Moita historia, máis actualidade O secretario do Foro Cívico indica que o feito de "estar atentos a temas de actualidade, incluído o deporte" forma parte dunha constante histórica na traxectoria dunha agrupación que en dous anos celebrará o seu 30 aniversario, e lembra un acto que foi "todo un éxito" organizado nos anos 90 e no que xuntaron os tres presidentes do propio Dépor, o Celta e a Sociedade Deportiva Compostela, os tres principais equipos galegos por aquel entón, todos eles pertencentes á Primeira División. Durante o acto de onte, que estivo aberto ás intervencións do público, tamén houbo espazo para abordar outros temas de actualidade, como as posibilidades de disputar o play-off de ascenso, o estado da canteira, ou a débeda con Abanca.


Summary: As dúas formacións acudirán xuntas ás vindeiras eleccións autonómicas, logo do acordo alcanzado este luns. TEGA goberna Narón e conta con 23 concelleiros no país.

Continúan os movementos no nacionalismo. Compromiso por Galicia (CxG), formación composta por Acción Galega, Máis Galiza e Ecogaleguistas, chegou este luns a un acordo con Terra Galega (TEGA) para acudir conxuntamente ás vindeiras eleccións autonómicas, aínda que a formación centrista non se integrará polo momento na coalición. Terra Galega acudirá ás eleccións xunto a CxG, pero non se integraría na coalición até despois dos comicios TEGA, que conta con 23 concelleiros en Galicia -onde sumou preto de 14.000 votos nos últimos comicios municipais- si poderá participar nas primarias previstas en CxG, pero non confluirá plenamente no proxecto até, cando menos, despois das eleccións, momento no que a formación que goberna Narón podería acabar integrada nun proxecto nacionalista que xunta xa catorce pequenos partidos galeguistas. A confirmación desta unidade de acción, que se levaba negociando xa hai meses, tivo lugar este luns a través dunha foto solemne tras a xuntanza que mantiveron en Narón dous dos dirixentes de CxG, Xoán Bascuas e Rafael Cuiña, xunto cos líderes de TEGA, entre eles o alcalde naronés, José Manuel Blanco. TEGA participará nas primarias de Compromiso por Galicia, onde proporá candidatos "Levabamos tempo falando e estamos moi satisfeitos de poder contar cunha forza tan importante como TEGA no noso proxecto", confirmou Rafael Cuiña, que aclara tamén que Terra Galega "participará nas primarias" de CxG e "proporá candidatos". A intención, segundo di o dirixente de Compromiso, é que TEGA acabe participando tamén no proceso constituínte de CxG para integrarse plenamente na coalición. A achega de TEGA a Compromiso incrementa a forza da coalición na provincia da Coruña, onde a formación centrista ostenta 22 dos seus 23 concelleiros e onde conta con preto do 3% dos votos. Ademais, e tal e como confirma tamén Cuiña, CxG mantén negociacións con varias formacións locais que poderían integrarse no proxecto nas vindeiras semanas. CxG "respecta o que faga" Anova e "mantén as portas abertas para falar no futuro" En canto a posibles acordos con Anova, nova formación nacionalista liderada por Xosé Manuel Beiras, Rafael Cuiña aclara que Compromiso "respecta o que faga" esta formación, pero asegura que segue a ter "as portas abertas para falar no futuro", pero "sen perder tempo ningún" en hipóteses de futuro.


Summary: O filme dirixido polo galego-francés Oliver Laxe atópase na lista de 50 títulos recomendados para seren nomeados aos Premios de Cinema Europeo. Seica é unha das favoritas e, ademais, hoxe cuarta feira, estréase en 37 salas de Francia.

Tras colleitar o éxito da crítica internacional e gañar o primeiro premio na Semana da Crítica do Festival de Cannes 2016, Oliver Laxe continúa traendo boas novas para o Novo Cinema Galego. A coprodución 'Mimosas' atópase nesta escolma de 50 filmes xunto ás obras españolas 'Julieta' (Pedro Almodóvar), 'El Olivo' (Icíar Bollaín) e 'Truman' (Cesc Gay). Pero ademais, hoxe cuarta feira estréase en 37 salas de Francia, incluíndo cinco cinemas de París e outras cidades como Lille, Avignon, Montpellier, Budeos, Niza... segundo vén de contar a súa produtora Zeitun Films. A listaxe para os premios configurouse mediante a selección dun título por parte dos 20 países con máis membros na Academia de Cinema Europeo (EFA). Os 30 títulos restantes foron escollidos por un comité, composto tanto por membros da EFA como por expertos convidados como Péter Bognar (Hungría), Dave Calhoun (Reino Unido), Paz Lázaro Barquilla (España), Christophe Leparc (Francia) e Alik Shpilyuk (Ucraína). A escolma, con 33 países representados, pretende ilustrar a grande diversidade do cinema de Europa. Os máis de 3000 integrantes da EFA votarán nas vindeiras semanas os nomeamentos para as categorías de mellor filme, director, actor, actriz e guión. Os nomeados anunciaranse finalmente o 5 de novembro no Festival de Cine Europeo de Sevilla. Os XXIX Premios de Cinema Europeo terán lugar o 10 de decembro en Worclaw, Capital Europea da Cultura 2016.


Summary: Debería o PSOE deixar de dedicar o tempo a laiarse dos malvados podemitas e comezar a cavilar como é posible que despois da liorta interna na que se meteron sigan no mesmo sitio

"Os quiero transmitir la decisión del secretario general de abstenernos en la moción de censura porque esa alternativa que plantea Podemos no es la nuestra", dixo Ábalos, enviado de Pedro Sánchez ao grupo parlamentar do PSOE, sen decatarse de que esa sinxela frase elimina tódalas lamentacións dos últimos tempos, e amosa que o sanchismo pode ser máis do mesmo. O PSOE ten certa tendencia patolóxica a vivir no pasado: ben sexa para lembrar as glorias pretéritas, ben para establecer culpables. Sucede que esta constante rememoración é selectiva e constrúe un discurso que magnifica as culpas alleas e minimiza ou mesmo elude as propias. Así, o PSOE pasou os últimos meses queixándose amargamente de que Podemos non apoiou a Sánchez coma presidente do goberno -como se Podemos tivera a obriga de votar a Sánchez por ser Sánchez, como se a lóxica do voto útil seguise vixente. O problema é que a frase de Ábalos, a mensaxe de Sánchez para os seus deputados, racha co argumento. Do mesmo xeito que alternativa de Podemos non é a súa (de Sánchez, porque á militancia del PSOE non lle consultou ninguén), a de Sánchez pactada con Ciudadanos non era a de Podemos. Do mesmo xeito que o PSOE non ten a obriga de votar a Pablo Iglesias, Podemos, En Marea ou Compromís non están na obriga de votar a ninguén, especialmente cando o que precisa o teu voto (PSOE) primeiro pecha un pacto con alguén (Ciudadanos) que deixou clara a dificultade por non dicir imposibilidade de pactar contigo. Por outra banda, non deixa de resultar curioso que o PSOE do sanchismo mesiánico, que xurde baixo o "No es No" dialécticamente transmutado en "Sí es Sí" que, suponse, empodera á militancia e resitúa ao PSOE na esquerda máis esquerda, decida non só absterse sen consultar a ninguén senón incluso empezar a deixar caer a través dos seus paladíns que van pedir dimisións, mais que o da moción queda aparcado. Supoño que o feito de ser elixido pola militancia fai innecesario consultar a ninguén (vox populi, vox Dei) porque o elixido é depositario das máis profundas esencias do PSOE ou, no seu defecto, telépata. Ao final, aínda que podo trabucarme, toda esta historia do "non é non" semella propaganda electoral dirixida á loita interna do señor Sánchez por recuperar o trono perdido, sen que a súa postura diverxa moito da Xestora e quen apoiaron a súa constitución. Os xestores razoaron que non era posible conformar un goberno alternativo ao PP, que podía facerse unha oposición esixente, que o PSOE estaba debilitado e non aguantaría unhas terceiras eleccións. Os sanchistas agora din que non é posible conformar un goberno alternativo ao PP, que van a pasar o día pedíndolle a Rajoy et alii a dimisión, que de momento toca por orden na casa (o desastre orgánico como escusa do desleixo político). Ao fin as diferencias cos xestores poden non ser tan grandes como pareceran, agás no que se refire á posición de poder do señor Sánchez e os que o rodean. En último termo é cuestión de mandar. O señor Sánchez, con quen coincidín nalgunha conferencia política do PSOE na que el defendía as posicións do "aparato" (Pepe Blanco, Rubalcaba, etc.) e eu as de Esquerda Socialista, é o Saulo de Tarso da socialdemocracia española, só que en troques de caer do cabalo camiño de Damasco comezou por despeñarse nas eleccións tentando ser un híbrido de Clinton e Al Gore e finalizou dimitindo antes de que o Comité Federal o defenestrase. Do Sánchez socioliberal que defendía a Rubalcaba no 2013 e que logo quixo arrouparse nunha rojigualda desmesurada, pasamos a un Sánchez que para os seus seguidores é pouco menos que Largo Caballero resucitado e que, nembargantes, ten unha liña de actuación que salvo pequenas diferencias e a utilización de proclamas moi esquerdentas, de momento non diverxe da posición dos xestores. Na miña opinión, dende hoxe, aínda que só sexa por estética, debería o PSOE deixar de dedicar o tempo a laiarse dos malvados podemitas e comezar a cavilar como é posible que despois da liorta interna na que se meteron sigan no mesmo sitio, aínda que cunha relixión ben montada cos seus mártires, a súas resurreccións e os seus crentes.


Summary: O Festival do Norte cambia. De Vilagarcía para A Illa, de maio para xullo, do cemento do Fexdega a un escenario de ensoño. E cun cartaz ambicioso e arriscado, con grandes nomes: The Horrors, The Pains of Being Pure at Heart, Is Tropical, Lori Meyers, Veronica Falls, Austra, The Wave Pictures ou Russian Red

O Festival do Norte cambia. Cambia Vilagarcía e o recinto do Fexdega polo paradisíaco escenario da Illa de Arousa. Cambia a primavera e o risco (nalgúns anos parecía que case inevitable) das chuvias, polo verán e as longas tardes de sol. O Festival do Norte regresa con mudanzas e cun cartaz ambicioso (á espera da confirmación de novas bandas) e no que destaca o retorno de nomes internacionais de primeiro nivel. Celebrarase os días 3, 4 e 5 de xullo, coa presenza de The Horrors, The Pains of Being Pure at Heart, Veronica Falls, Austra, Is Tropical, Lori Meyers, Kakkmaddafakka, The Wave Pictures, Russian Red, Satellite Stories, El Último Vecino, os galegos Linda Guilala e Músculo!, e as pinchadas de Digitalism, Dj Amable e Desconcierto Dj's. Nos últimos anos o festival tivo que enfrontarse (como a meirande parte das grandes citas musicais) a dificultades económicas, produto da crise económicas e da perda dalgúns importantes apoios públicos e privados. De feito, a última edición do Festival do Norte en Vilagarcía estivo nalgún momento no aire, á espera do necesario impulso do Concello. En conversa con Praza Pública o director do Festival, Toño Caneda, facía o pasado ano un chamamento ás administracións a seren conscientes da importancia que un festival coma o arousán ten para unha vila ou unha comarca. Por un lado os económicos: milleiros de persoas chegados dende toda Galicia que durante dous dias durmen, consumen e gastan. E tamén os relacionados coa imaxe de marca dunha cidade xa asociada á música a través desta cita. A explicación para o cambio de escenario hai que buscala en parte niso, pero Toño Caneda salienta que "levabamos tempo dándolle voltas a este proxecto, a facer algo na Illa. De feito, a nosa idea para este ano era facer dous festivais: o Festival do Norte en Vilagracía, e outro na Illa". Pero hai uns meses, e á vista de que se ían volver repetir os problemas de anos anteriores, tomaron a decisión de levar o FdN á Illa: "Dende hai varios anos viámonos obrigados a contratar os grupos no último momento, con pouco tempo para anunciar o festival, e todo porque até o último minuto non sabíamos con que financiamento iamos contar. Así que este ano tomamos a decisión de buscar unha localización distinta, para poder traballar con máis tempo. E que mellor escenario que o da Illa de Arousa?", sinala Caneda. "Ao final os festivais acaban parecéndose moito entre si" -di- "Son os mesmos grupos todos os anos e en todos os sitios, e o único que cambia é a ubicación" "A min sempre me gustou crear e afrontar o risco creativo que ten un festival", explica, "quería facer algo novo, algo distinto". "Ao final os festivais acaban parecéndose moito entre si" -di- "Son os mesmos grupos todos os anos e en todos os sitios, e o único que cambia é a ubicación". "O Festival do Norte foi un referente no seu momento, pero nos últimos anos xurdiron moitos festivais en Galicia. E por iso eu quería darlle un cambio grande, tanto no que respecta á ubicación coma ao cartel do festival", engade. "Queremos un festival máis familiar, que se estenda ao longo do día, con concertos e actividades pola mañá, que escape do concepto tradicional de apertura de portas ás oito e concertos até as cinco da mañá" As entradas e abonos (que inclúen a posibilidade de acampar) están á venda a través do servizo online de Novagalicia Banco. Até este sábado o seu prezo eran 45 euros, aumentando dende este domingo a 50 euros (até o 2 de xullo) e os 55 (na billeteira). O cartaz é atractivo, aínda que dos grandes nomes do indie español, os que noutros festivais atraen milleiros de persoas, só hai un par de exemplos. "Apostamos por bandas underground, máis que indie, porque aquí o indie enténdese doutra maneira. Eu quería outra cousa, grupos de nicho, grupos diferentes", comenta Toño Caneda, convencido de que "ter público nun festival é fácil. Pero eu non quero que veñan vinte mil persoas, tampouco sería posible facelo na Illa". Neste senso, subliña que "queremos un festival máis familiar, que se estenda ao longo do día, con concertos e actividades pola mañá, que escape do concepto tradicional de apertura de portas ás oito e concertos até as cinco da mañá. Con moitas actividades para nenos, pensando moito nesa xente que empezou a ir a festivais hai dez ou quince anos e que agora teñen fillos. Queremos involucrar os nenos no festival, que vaian entrando nesta cultura". Haberá tamén secret shows en distintos lugares da illa, cuxa localización e participantes serán unha sorpresa até o último momento Así, ademais das sesións de concertos dos seráns e das noites, polas mañás haberá concertos no Auditorio da vila, tamén concertos de portas aberta, e tamén servizo de comidas no centro da Illa, aunando música e gastronomía. Haberá tamén secret shows en distintos lugares da illa, cuxa localización e participantes serán unha sorpresa até o último momento. E tamén haberá actividades e concertos na propia zona de acampada. Nas vindeiras semanas o festival, ao que veñen de incorporarse Is Tropical, autores dun dos hits do ano, confirmará máis nomes para o seu cartaz, entre eles o de varios grupos galegos máis.


Summary: Endesa anunciou de súpeto e antes do previsto o futuro peche da planta, a empresa máis contaminante de todo o Estado, nunha decisión empresarial con múltiples causas pero cun final tan esperado como falto de alternativas

O pasado venres, Endesa anunciou á CNMV que aceleraba o peche da súa central térmica nas Pontes, un comunicado repentino e que chegou moito antes do agardado. Unha decisión empresarial dunha compañía que foi adiantando os prazos previstos para a fin inevitable da queima de carbóhn. Do 2045 --que pregoou durante ben tempo xunto ás administracións--, ao 2030 e mesmo ao 2025 data que xa deslizou nos últimos meses. Endesa anunciou de súpeto que aceleraba un peche que primeiro prevía en 2045, logo en 2030 e ultimamente xa adiantaba a 2025Este pasado venres, ao tempo que a mocidade saía ás rúas polo clima, o Parlamento galego aprobaba unha resolución na que instaba a Xunta a "declarar o estado de emerxencia climática co obxectivo primordial de comprometer as políticas do Goberno galego en facerlle fronte e acadar a neutralidade climática antes do ano 2050". Ás poucas horas, Xunta e PPdeG culpaban o Goberno central e o PSOE do futuro peche e insistían no 2045 como data idónea para a clausura da maior emisora de gases de efecto invernadoiro do Estado e unha das meirandes de Europa. Este mesmo luns, o conselleiro de Economía, Francisco Conde, pediu ao Goberno central que "reconsidere a decisión de pechar as centrais térmicas en España" e reclamou vantaxes fiscais para a planta pontesa. Por que agora?Por que Endesa anuncia agora o peche da súa central térmica? Cales son os motivos de apurar máis unha decisión inevitable que, sen plan alternativo nin previsión por parte das administracións, pon en xogo centos de empregos e supón un duro impacto na comarca e en todo o norte de Galicia? A decisión é empresarial e ten que ver coa nula competitividade dun modelo enerxético moi caro, tanto polo prezo do carbón como polo da tonelada de CO₂ no mercado europeo de emisións, unha ferramenta que impón un tope nos niveis de dióxido de carbono e permite a compravenda de permisos para contaminar máis pagando a cambio dunha retribución económica ás compañías que si cumpren. A decisión do peche é empresarial: o elevado prezo do carbón e da tonelada de CO₂, o impulso das renovables ou as esixencias da UE son a claveEste importe foi, durante anos, entre 4 e 5 euros por tonelada de CO₂ pero a media sobe xa a 25 na actualidade. A polución anual da central térmica das Pontes é de case 8 millóns de toneladas de CO₂ equivalentes. Co prezo do gas moito máis competitivo, a importación de enerxía desde outros países e a irrupción e fomento das renovables, que vén marcado tamén polo Plan Nacional Integrado de Enerxía e Clima, as perspectivas de futuro da planta pontesa foron escurecendo. Ata que Enel, grupo que controla Endesa, decidiu que xa abondaba. Que é do investimento de máis de 200 millóns?Nos últimos meses, Endesa acometeu un plan de modernización dun investimento de máis de 200 millóns para alongar a vida da central uns 25 anos e, sobre todo, adaptarse á Directiva de Emisións Industriais (DEI) da UE, que esixe a redución drástica da contaminación. Ao contrario do que se insinúa desde algunhas administracións e formacións políticas, esta DEI non afecta ás emisións de CO₂ causantes do cambio climático, senón ás de dióxido de xofre e óxidos de nitróxeno.A Directiva de Emisións Industriais á que se foi adaptando a central non afecta ás de CO₂ senón ás doutros contaminantes tóxicosEsta directiva comunitaria será aplicable xa no vindeiro verán, logo de que as centrais térmicas españolas accedesen a unha moratoria que lles permitiu gozar de catro anos máis para determinar se finalmente asumían as reformas ou non. A negativa de Naturgy a levar a cabo os investimentos necesarios foi clave para o seu peche en Cerceda. Pero, con todo, e malia que a toxicidade provocada pola térmica ía diminuír moito ante as esixencias da UE, o seu efecto nocivo sobre o clima sería exactamente o mesmo, cumprindo ou sen cumprir a DEI. Porque non é o mesmo a calidade do aire que as emisións causantes da crise climática, aínda que estean relacionadas. Niveis de produciónA central térmica das Pontes ten case 1.500 megavatios de potencia e supón case o 80% da produción con carbón en Galicia. Pero nas Pontes hai outra térmica máis, a de ciclo combinado con 870 megavatios de potencia, que foi infrautilizada durante tempo; o baixo prezo do gas provocou o aumento da súa produción nos últimos anos.Na térmica de carbón, debido aos problemas de competitividade xa citados, a produción esborrallouse nos últimos tempos, pasando dos 8 teravatios por hora (8 millóns de megavatios) de 2018 aos 2,2 previstos para este ano e unha previsión de menos de 1 no seguinte exercicio. A parálise da planta desde a primavera pasada supuxo o inicio das mobilizacións, sobre todo dos camioneiros que trasladan o carbón ata As Pontes.En 2018 chegaron ao porto de Ferrol 4,7 millóns de toneladas de carbón; as previsións para 2019 son de menos de 2Porque a chegada do carbón importado que emprega a central –logo de esgotar a mina traballada durante 40 anos e convertida nun enorme lago– á terminal que Endesa ten no porto exterior ferrolán tamén sofre os efectos. A Autoridade Portuaria San Cibrao-Ferrol xa rebaixou as súas previsións ante "as consecuencias da crecente aceleración do proceso de transición enerxética". Prevese que 2019 se peche con 11 millóns de toneladas en tráfico de mercadorías fronte aos 13,7 de 2018. No pasado exercicio desestibáronse na terminal 4,7 millóns de toneladas de carbón e as previsións é que ao finalizar eeste ano non se chegue aos 2. Hai alternativas?É o que desexa As Pontes, a comarca do Eume e todo o norte galego, desde A Mariña ata Ferrol. As alusións á economía circular como alternativa á descarbonización e a demanda para que a central se apunte á biomasa son constantes. A empresa leva tempo facendo probas, tamén con lodos de depuradoras, e estuda mesmo como utilizar outros residuos forestais, xurro agrícola ou restos orgánicos caseiros. A biomasa, ao ser queimada, tamén emite CO2, aínda que son moitos os estudos que aseguran que esa emisión é neutra porque ese dióxido de carbono liberado forma parte do ciclo natural vexetal, ao ser o que absorben e liberan as plantas. No caso das Pontes, a proliferación de milleiros de hectáreas de eucaliptos na propia comarca e nas limítrofes impulsaría esta alternativa, pero tamén fomentaría, segundo os seus críticos, a eucaliptización á que tanto dano se lle atribúe tamén ao medio ambiente e futuro en Galicia. Ademais, non todos os expertos cren que esta alternativa sexa moito menos contaminante. Canto contamina a térmica das Pontes?A central de Endesa nas Pontes é a empresa máis contaminante do Estado e das máis de Europa. A instalación encabeza o ránking español de emisións de dióxido de carbono, segundo os últimos datos feitos públicos pola Axencia Europea do Medio Ambiente sobre as empresas da UE suxeitas ao mercado comunitario de dereito de emisións.A instalación térmica das Pontes é a 17ª factoría que máis CO2 equivalente (medida en toneladas da emisión de todos os gases de efecto invernadoiro) botou á atmosfera na Unión Europea durante 2018, con 7,9 millóns de toneladas, malia reducir en 200.000 toneladas as emisións de 2017.A central térmica das Pontes é a empresa máis contaminante de todo o Estado; entre ela e Meirama emiten o 35% dos gases de efecto invernadoiro de GaliciaOutra central térmica, a que Naturgy ten en Meirama (Cerceda) e que ten previsto o seu peche para o vindeiro 2020, sitúase entre as máis contaminantes. Entre as 150 primeiras da UE e no posto 11º entre as do Estado, con 2,24 millóns de toneladas de CO2 en 2018. A refinaría de Repsol na Coruña, con 1,1 millóns, ocupa o 22º posto. Xa que logo, tres factorías galegas sitúanse entre as 25 máis contaminantes do Estado. Na mesma provincia, nun radio de apenas 60 quilómetros.De feito, en 2017, as centrais térmicas de carbón de Meirama e das Pontes foron responsábeis conxuntamente do 35% das emisións totais de Galicia de gases de efecto invernadoiro, ademais de producir outros moitos contaminantes tóxicos. Dos máis de 30 millóns de toneladas destes gases emitidos en Galicia nese ano, 10,5 procederon destas dúas plantas.


Summary: David Cameron enviou unha misiva a Escocia para procurar o voto negativo do pobo escocés á secesión de Gran Bretaña.

A campaña polo referendo de autodeterminación escocés deu a pistolada de saída. De aquí a outubro de 2014 Edimburgo e Londres afanaranse --e moito-- por convenceren á poboación escocesa do si ou o non no camiño cara á independencia de Escocia. Neste senso, o primeiro ministro británico, David Cameron, vén de encetar a súa particular estratexia política. Aínda que Cameron recoñece que a decisión "corresponde ás persoas que viven en Escocia", asegura sentirse "entusiasmado" por un proceso que, xulga, reforzará aínda máis a unidade do Estado británico. Neste senso, nunha carta enviada esta fin de semana ás moradas escocesas o conservador procurou persuadir ao electorado de que continuar unid@s a Inglaterra supón "manter o mellor de ambos os dous mundos". Así pois, malia asegurar que sabe "de primeira man que Escocia pode ser unha nación independente", o primeiro ministro insiste en que "o verdadeiramente importante é se debería selo". "A Gran Bretaña funciona e funciona ben", aseveraba na súa misiva o primeiro ministro, "por que rachala?" se preguntaba Cameron. Desta maneira o partido conservador inglés iniciaba a súa campaña que centrará nos "beneficios" que Reino Unido proporciona a Escocia. Cameron pretende así captar o voto negativo daquelas persoas que segundo as enquisas estarían a ter dúbidas, nomeadamente, a respecto saída de Escocia da UE, o que a obrigaría --se o quixer-- a renegociar a súa entrada. Os últimos inquéritos publicados falan dun 23% da poboación favorábel á secesión e dun 61% de persoas que demandan un maior marco competencial para Edimburgo --mais sen rachar co modelo relacional que até hoxe o une ao Reino Unido. Aliás, na súa misiva Cameron anuncia a publicación por parte do goberno británico dunha serie de documentos en que detallan "como pode mudar Escocia coa separación". "Todos xuntos estamos mellor", conclúe a carta, "separados somos máis pobres". Pola súa banda, o Partido Nacional Escocés (SPN), promotor do referendo pola independencia, considerou a estratexia política encetada polo partido conservador "un ataque completamente negativo" que procuran combater co lanzamento da súa propia campaña a prol da independencia baixo o lema Choice (Escolla).


Summary: O candidato do PSOE inicia o debate coas negociacións con Unidas Podemos paralizadas. No seu discurso apelou a esta formación para traballar por "unha sociedade de homes e mulleres libres e iguais en harmonía coa natureza". As referencias a Galiza centráronse na denuncia do crime machsita desta fin de semana en Vilalba e a lembrar cando o franquismo prohibía "o galego, o vasco e o catalán".

Cando Pedro Sánchez subiu á tribuna do Congreso español, minutos despois das doce do mediodía, as negociacións entre PSOE e Unidas Podemos para conformar un goberno de coalición estaban "paralizadas" ou "encalladas". O candidato socialista non deu mostras, ao longo das case dúas horas que durou a intervención, de que iso lle preocupase. Iniciou o seu discurso mandando unha mensaxe: "España xa decidiu entre esquerda e dereita o 28A", polo que non sería iso o que se debatía na sesión desta segunda feira, senón "ter goberno ou non". Pediu ao PP e Cs que "retiren as barreiras" e non impidan "que España teña goberno". Mais a quen se dirixiu con maior claridade foi a Unidas Podemos. O presidente en funcións instounos a lograr un acordo porque, dixo, o que teñen por diante "vale moito a pena". E que é iso que vale a pena? "Unha sociedade de homes e mulleres libres e iguais en harmonía coa natureza", concluíu o candidato socialista. Apelou o presidente en funcións a deputados e deputadas da oposición a que España non continúe no "bloqueo político". Reclamou ser presidente para "facer efectivo o mandato das urnas" do pasado 28 de abril e mesmo, ao pouco de iniciar o discurso, puxo sobre a mesa a proposta dun pacto de Estado: reformar o artigo 99 da constitución española para que non volva ocorrer o bloqueo". Seis retos O groso da intervención de Pedro Sánchez, porén, centrouse en debullar o que el situou como os seis retos aos que facer fronte nesta lexislatura. Unha lexislatura, indicou, na que debería afrontarse a "segunda gran transformación de España" que collese o relevo da primeira, que situou entre 1975 e actualidade. Foi enumerando un por un eses seis retos, aos que el propio respondía após se preguntar "Onde queremos situar España?". O emprego digno, a revolución dixital, atender a emerxencia climática, a igualdade real entre homes e mulleres; acabar coa desigualdade social e os desafíos globais foron os seis retos. A cada un, Sánchez replicaba citando medidas e propostas que, de ser investido, ía adoptar: desde un novo estatuto das traballadoras até o recoñecemento do dereito á educación ao longo de toda a vida; desde retirar o termo 'diminuídos' da CE até "mecanismos para predistribuír e redistribuír a riqueza" pasando por una Lei integral de protección da infancia contra a violencia ou novas garantías sanitarias. Até falou das casas de apostas "nos barrios máis desfavorecidos" e de "reparación ás vítimas da Guerra civil e a ditadura". Levaba Sánchez ben aprendida a axenda de preocupacións do electorado da esquerda. O chamado 'tema catalán' apenas tivo lugar no discurso. O candidato limitouse a dicir que defendía unha "España unida e diversa, sen fronteiras" no marco europeo, mentres criticaba as que querían "levantar fronteiras" internas por ir "contra a historia". Citou territorios, como, por exemplo, Cantabria (precisa o voto de PRC) e o seu déficit de infraestruturas, ou Madrid e o seu Madrid Central, que puxo de exemplo a exportar a outros erritorios. Da Galiza nada dixo, para alén de referirse a cando o franquismo prohibía o galego, catalán e vasco . "Agora somos o segundo estado máis descentralizado do mundo", remachou. A outra referencia, foi a condena ao asasinato machista de Mari Carmen Vázquez, esta fin de semana en Vilalba nun crime machista. Soberanía O europeísmo, da UE, tinxiu boa parte da intervención. Puxo a UE como parangón de xustiza social, de cooperación, como exemplo de progreso. Chamou a avanzar "na arquitectura do Euro" e defendeu apostar en "máis España en Europa". En consonancia co papel de "potencia media" (Sánchez dixit) do Estado español no mundo, falou do papel español nos diferentes continentes e conflitos, como en Venezuela, onde avogou no diálogo e en novas eleccións. "Pido a confianza da Cámara, non en min, senón na sociedade española", dixo ao concluír o seu discurso. O ramo puxérono as deputadas e deputados do PSOE aplaudindo en pé o discurso. As de Unidas Podemos ficaron sentadas. As negociacións continúan contrarreloxo.


Summary: Embarcacións de pesca artesanal reclaman unha reforma da PPC, nunha acción promovida por Greenpeace

Este luns concentráronse na ría de Muros-Noia, fronte á Gándara, máis de medio cento de embarcacións pesqueiras para reclamar unha reforma da Política Pesqueira Común (PPC) que respecte a pesca sustentable. A concentración, promovida por Greenpeace, enmárcase no tour que o barco da organización Arctic Sunrise realiza por nove países de Europa para visibilizar, apoiar e defender a pesca sustentable. En España, a embarcación, antigamente un pesqueiro de focas, xa estivo en Barcelona, Dènia, Muros e o mércores chegará a Bilbao, onde permanecerá até o venres 17, día no que partirá cara a Francia. A protesta, na que se exhibiron carteis con lemas como "Cañete, non afundas a pesca europea" ou "A pesca sustentable é o futuro", coincidiu ademais coa reunión en Bruxelas de todos os ministros de Pesca da Unión Europea na que abordaron os aspectos da reforma do PPC. Para Celia Ojeda, responsable de Océanos de Greenpeace, a acción en Galicia era "moi importante debido sobre todo ao lobby potente da Xunta de Galicia, única comunidade de España con oficina en Bruxelas que sempre estivo ao lado da gran industria pesqueira". No encontro dos ministros, asegura Ojeda, o ministro español de Medio Ambiente, Miguel Arias Cañete, é o máis remiso a escoitar as voces da pesca sustentable. "Estivo e estará sempre ao lado das grandes industrias", denuncia a responsable de Océanos de Greenpeace. A pesca sustentable é, segundo a definición de Greenpeace, "aquela que pode manterse de forma indefinida sen comprometer a viabilidade da poboación da especie obxectivo e sen exercer un impacto negativo sobre outras especies dentro do ecosistema, incluídas das persoas" e cuxa xestión é "respectuosa coa contorna marítima e costeira". Aínda que a maioría da frota pesqueira española é artesanal e sustentable, Greenpeace denuncia que tanto o anterior coma o actual Goberno do país primaron os intereses da grande industria. "A este paso -explica Ojeda- acabarán coas poboacións de peces". Se isto sucede, un gran número de persoas, poida que até vilas pesqueiras galegas enteiras como Muros terminen con todos os seus habitantes en paro. "Se afunden o stock pesqueiro, acaba o traballo, e a pesca sustentable xera moito emprego, tanto directo como indirecto". Para a organización, concentrar a tal cantidade de barcos en Galicia é sumamente importante, sobre todo tendo en conta que hai uns anos os rastrexadores os recibiron no mesmo lugar a pedradas. O mesmo sucede cos pescadores, que ao finalizar a concentración agradeceron a Greenpeace o seu apoio: "Sen a axuda de ONGs como esta non teriamos a forza suficiente para facernos escoitar". Este texto foi realizado a bordo dun barco de Greenpeace, que convidou eldiario.es a unha travesía reivindicativa por diferentes puntos da Península Ibérica.


Summary: Parece chegada a hora de reexaminar a sólida tradiçom social-democrata como possível ferramenta política de progresso social num contexto social heterogéneo e exigente.

Esfumado definitivamente o projecto comunista de matriz marxista-leninista por sentença inapelável da história e inaceitável nas nossas coordenadas o transplante de qualquer hipótese de signo populista, quer seja da tradiçom irredentista etnocêntrica, que vigora em Europa, quer de signo autocrático popular de procedência sul-americana, parece chegada a hora de reexaminar a sólida tradiçom social-democrata como possível ferramenta política de progresso social num contexto social heterogéneo e exigente. A adscriçom social-democrata nom deveria ser incompatível com paradigmas alternativos em regime de cooperaçom competitiva, mesmo numha organizaçom unitária. Comunistas, independentistas, libertários e liberais avançados partilham na actualidade ideários políticos de progresso susceptíveis de confluir num projecto comum de transformaçom. De facto, esta modalidade de articulaçom flexível tem tradiçom nos grandes partidos social-democratas. A regra da maioria como mecanismo regulador deveria servir para arrombar os bárbaros ritos de excomunhom mais próprios de comunidades de fé. Erraria quem atribuir a opçom social-democrata a um cálculo de conveniência eleitoral ou de timorata aversom ao radicalismo político. A sua pertinência tem mais a ver com consideraçons de eficácia discursiva no nosso tempo e circunstáncia e com o sóbrio realismo que deve informar qualquer apelo actualizado à acçom política com vocaçom maioritária. O votante, o povo se preferem, apreende aginha a desconfiar da retórica política barata e adoita valorar o bom senso que apreende na dura briga diária por ganhar a vida. Dito seja sem desconsideraçom da pulsom utópica que deve impregnar todo programa político com pretensom transformadora. A pertinência da proposta de Honneth reside na sua capacidade para impugnar tradiçons políticas inabilitadas pola história e reabilitar o exercício quotidiano da política como instrumento de socializaçom e progresso. As forças que bem ou mal nos representam, com escassa experiência governamental e mínima incidência parlamentar, tenhem por diante umha imensa tarefa de re-invençom política e re-conexom com a cidadania activa e as camadas subalternas. O partido no poder, ao invés, nom precisa de paradigmas políticos nem justificaçom; o seu discurso cai-lhe pronto-a-vestir dos think tank e as escolas de negócios. Ante a dúvida, desempoeiram simplesmente o infalível reflexo do mal menor: "boh, melhor seguir como estamos" O atractivo da proposta de Honneth estriba no seu carácter totalizante, capaz de compreender tanto a génese como o recorrido prático do discurso socialista, aligeirado de aderências históricas improcedentes, quer dizer, contra hegemónicas. A análise de Honneth principia com umha breve genealogia do movimento democrático revolucionário, nascido dos três princípios republicanos de liberdade, igualdade e fraternidade. Os dous últimos aginha preteridos em favor do primeiro, erigido pola burguesia liberal em princípio rector quase exclusivo da democracia e o progresso social. Acontece, que corria daquela o tempo do primeiro industrialismo que amoreava ao mesmo tempo opulência e miséria social. A vindicaçom da igualdade e a fraternidade esquecidas foi, como consequência, a tarefa específica do proto-socialismo emergente. Ao pouco, o movimento esgalhou em duas direcçons, a da promessa tecnocrática e a libertária. A primeira chamava a confiar o progresso social a umha elite de engenheiros e científicos consagrados polos seus conhecimentos ao posto de mando do progresso social. Foi a posiçom do sansimonismo e o positivismo de tanta influência nas minorias rectoras das nascentes repúblicas sul-americanas. A segunda, perseguia o ideal de umha sociedade de produtores livres associados em cooperativas libertárias, como as imaginadas por Owen e Fourier. Tecnocracia coercitiva guiada pola luz da ciência versus progresso em liberdade fraternal e cooperativa foi a grande disjuntiva que chegou a impregnar como é sabido o horizonte utópico leninista de O Estado e a Revoluçom. A utopia tecnocrática alimentou o pesadelo distópico orwelliano de igual maneira que a fantasia libertária imaginou comunidades alternativas morando em paraísos imaculados ao estilo do Avatar de James Cameron. Umha e outra tentaçom fôrom em seguida esmagadas pola potência teórica da analítica marxista da lógica do capital e a extracçom forçada da mais-valia gerada polo trabalho abstracto. A teoria completou-se ainda com a adiçom da classe operária como agente metafísico de mudança social. De "mérito mémorável do círculo inicial da Escola de Francoforte de Horkheimer" qualifica Honneth, a refutaçom da "ficçom sociológica" da classe operária revolucionária. Concordemos ou nom com a aludida refutaçom, ninguém poderá negar-lhe protagonismo histórico ao movimento operário como vector insubstituível de mudança social e contraposiçom à coerçom do capital. Menos ainda na Galiza contemporánea onde o sindicalismo de classe tem dado sobradas provas de capacidade transformadora em favor da democracia e a equidade social. Somos testemunha directa. O projecto revolucionário acabou reduzido à espera milenarista no desenvolvimento ilimitado das forças produtivas conduzidas por um Estado totalitário em nome e representaçom arrogada da classe redentora. O industrialismo coercitivo e a asfixia das liberdades cívicas acabárom multiplicando a desventura social, a destruiçom ecológica e o abafamento da sociedade civil até arrastar o sistema ao seu colapso definitivo: 1989, Berlim, Tiananmen; 1991, Moscovo. A história posterior de rapina, polarizaçom do poder e a riqueza, democracia minguada e cesarismo patriótico, é o cólofon a um fracasso histórico que ninguém pode pretender ignorar. O retrato dos avós pendurado ainda na sala testemunha o peso morto do passado. Os pregoeiros do poder publicitam agora o final definitivo da última recessom, iniciada em 2008 e transmitida pola rede algorítmica que conecta mercados e decisons. Fôrom dez anos de intenso sofrimento social que agudizárom a desigualdade social e o progressivo domínio do capital em linha com o prognóstico de Thomas Piketty. A reactivaçom do projecto socialista deveria ser a conclusom lógica a este estado de cousas. Mercado e sociedade deveriam ser reavaliados em perspectiva social e submetidos a controlo democrático. A Uniom Europeia tem magnitude e capacidade suficiente para promover mudanças decisivas se for capaz de reverter a filosofia neoliberal que impregna as suas instituiçons. Esta é a árdua tarefa encomendada a umha social-democracia renovada. Superadas pola história as velhas polémicas teóricas que enfrentavam valor e prezo, mercado e planificaçom central, hoje em dia ninguém discute o carácter insubstituível do mercado como instancia coordenadora da actividade económica. Socialismo de mercado é quase um pleonasmo, aqui e na China. A polémica centra-se agora no papel arbitral ou impulsor do Estado e na antinomia neoliberalismo ↔ neo keynesianismo. O mercado deve ser depurado, porém, das aderências da interpretaçom apologética capitalista na linha aberta por Karl Polanyi e Albert Hirschman a fim de ajustá-lo ao seu papel de campo de briga democrático onde se dirimem os interesses maioritários da sociedade: o imperativo ecológico, a primazia das necessidades elementares, o controlo público da manipulaçom oligopolística dos gostos, a oferta e os preços. O espelho invertido, em definitivo, da briga eleitoral. Voto e o euro som recursos sociais a tutelar. Repassa Honneth as diferentes modalidades de mercado; desde a mao invisível de Adam Smith à malha de trocos sujeita a norma pública para assegurar a cobertura das necessidades básicas e frear a oferta monopolista passando pola oferta cooperativa de produtores livres. Um amplo campo de coexistência e briga em favor da maioria social. A faceta mais inovadora do ideário social-democrata renovado propugnado por Honneth é a da estratégia de avanço social. O modelo proposto é o de um socialismo experimental na senda filosófica do pragmatismo norte-americano de Dewey. Em contraposiçom a enfoques tributários do marxismo, a norma orientadora proposta por Honneth é o ensaio reiterado de soluçons alternativas aos problemas com eliminaçom sistemática das barreiras de comunicaçom que separam os agentes sociais a fim de ceivar o potencial transformador represado pola opacidade social e os corporativismos de grupo. O agente social de mudança passa da classe operária industrial ao conjunto da cidadania interconectada através do confronto das respectivas aspiraçons parciais: laborais e de género, da protecçom do meio e o emprego, de opçom persoal ou sexual, de reconhecimento social, de co-gestom política, e assi por diante, tentando conjugar objectivos parcialmente contraditórios. Em perspectiva técnica, a proposta tem muito da procura de um óptimo condicionado por restriçons parciais, próprio da programaçom linear. O mecanismo de harmonizaçom de vontades e aspiraçons mediante a experimentaçom permanente deveria conduzir à melhor selecçom de um repertório das melhores soluçons ensaiadas em qualquer tempo e lugar. O socialismo experimental pode ser um saudável exercício de sobriedade para neutralizar os efeitos das orgias ideológicas passadas. A tradiçom social-democrata que ecoa na proposta de Honneth interessa como antídoto aos grandes relatos milenaristas, submetidos hoje a geral descrença. Vivemos tempos de refluxo. Os paradigmas teóricos de emancipaçom radical tacteiam hoje difusos conceitos inclusivos como gente ou multidom frente a casta (em substituiçom da épica de classe contra classe) ou de carácter orgánico como sujeito político e transversalidade ou inscrito/a (frente a Partido e militante) num claro deslocamento das categorias políticas cara as classes meias e subalternas destinatárias finais do projecto. Com vocaçom de maioria, hipóteses para um debate (I) Publicidade


Summary: Os medios de extinción loitan contra dous incendios na comarca ourensá de Valdeorras, que permanecen activos nos municipios do Barco e de San Xoán de Río. O lume do Barco, que afecta á parroquia de Santigoso, iniciouse ás 13:00 horas e supera as 20 hectáreas segundo as primeiras estimacións provisionais da Consellería de Medio Rural.

Fontes de Protección Civil e brigadistas que traballan nos servizos de extinción de incendios indicáronlle á axencia Efe que o lume abrangue "tres parroquias", nunha ladeira, que se atopa próxima "a uns piñeirais". Nestes momentos, participan nos traballos de control, dous axentes forestais, 13 brigadas, 5 motobombas, 1 pa, 6 helicópteros e 8 avións. Preguntado pola situación do incendio, o alcalde do Barco de Valdeorras, Alfredo García, declinou polo momento facer valoracións, aínda que cualificou a situación de "complexa" a causa da calor e do vento. As lapas ameazan vivendas, incluso, nas proximidades do núcleo urbano de Viloira, e obrigaron a evacuar a catro persoas ao hospital de Valdeorras, intoxicadas polo fume. Por outra banda, fontes da Consellaría informan da existencia dun segundo incendio, tamén na comarca de Valdeorras, neste caso na parroquia de Cabanas, no termo municipal San Xoán de Río, que se orixinou ás 16.00. Respecto deste segundo incendio, un brigadista do equipo de extinción indicou que está aberto "unha fronte duns dous quilómetros". Neste lume traballan dúas brigadas, catro motobombas, 7 avións e un helicóptero, segundo apuntou Medio Rural. A comarca de de Valdeorras está este venres en alerta amarela por mor das altas temperaturas, xa que as predicións meteorolóxicas esperaban que os termómetros poderían alcanzar até os 38 graos.


Summary: Compromiso "asume as recomendacións" da Fiscalía Superior de Galicia para "poñer en marcha un plan de prevención da corrupción nas administracións públicas"

"Reformar todas as normas que sexa preciso para que cando un cargo de representación institucional sexa imputado en firme por unha autoridade xudicial, isto o incapacite para seguir no cargo". É unha das propostas que Compromiso por Galicia (CxG) lanza en materia de "ética" de cara ás eleccións do vindeiro 12 de outubro. "Preocupados" ante "os últimos sucesos relacionados coa corrupción e a falta de ética política" o candidato da formación á presidencia da Xunta, Xoán Bascuas, e mais os seus cabezas de lista por Lugo e Ourense, Iván Marrube e Xosé Manuel Pérez Bouza, apostaron por poñer en práctica as recomendacións incluídas na memoria da Fiscalía Superior de Galicia de 2011 na que, entre outros aspectos, o titular da institución, Carlos Varela, sinalaba a necesidade de poñer en marcha "un plan de prevención da corrupción nas institucións públicas". "Nas mesas de contrtación deben estar representantes da oposición, pero tamén sindicatos, organizacións empresariais e cidadáns" "A sociedade está cansa e o poder político podreceu, porque o acceso ao poder é por fins persoais", asegura Marrube. "A tolerancia coa corrupción ten que ser cero", engade Pérez Bouza, para quen os casos dos concellos de Ourense e Boqueixón, amosan a necesidade de "non acpetar dimisións á carta", porque "é mellor previr que curar". "Hai motivos para dicir que non todos somos iguais -abonda- pero en Compromiso non somos nin sequera parecidos". Por todo isto Bascuas sinala que, ademais da destitución automática de calquera cargo político imputado nun preocedmento xudicial, Compromiso propón reformar a Lei de Contratos do Estado, para "reducir ao máximo as contratacións que se poidan facer a través de xeito directo" ou "a través de concursos trampa". No seu lugar CxG propon xeralizar o uso da "poxa pura" ou "concursos nos que non se teñan en conta cuestións subxectivas". Ademais, explica, "A lei debe obrigar a que as adxudicacións dos concursos e poxas se resolva en mesas plurais", como xa acontece nalgúns concellos. Nelas, propón, deberan sentar "representantes da oposición", pero tamén "sindicatos, organizacións empresariais e mesmo cidadáns". Estas iniciativas completaríanse cunha política de "listas brancas", para que "ningún cidadán imputado en firme por unha autoridade xudicial poida formar parte dunha candidatura electoral".