Se non me engano, que son de letras, a masa crítica vén a ser algo así como a cantidade mínima de material necesaria para que se manteña unha reacción nuclear en cadea. Socialmente, a imaxe suscita en nós certa idea de revolución sen pausa e posúe unha gran potencia metafórica. Talvez por esa razón, Rafa Sisto acudiu a ela na Conferencia Nacional sobre as eleccións municipais que Anova celebrou na Casa Común de Rarís (Teo) o pasado 30 de novembro. A masa crítica como condición para os gobernos populares que xurdan das próximas municipais. Na idea de masa crítica conforme a formulaba Rafa Sisto —e tamén Beiras xa hai dúas décadas— como garantía de continuidade e progresión dun exercicio do poder municipal que vaia máis alá da xestión da miseria en favor dunha minoría, hai tamén unha conexión coa idea de partido movemento que, coma a olorosa pantera de Dante, persegue Anova desde o momento mesmo da súa fundación. O partido movemento como ferramenta construtora de redes de cooperación popular. Ou sexa, construción de comunidade e de institucións alternativas. Porque alá onde empeza a agromar a dualidade institucional, onde a iniciativa popular emerxe para cubrir os espazos que as institucións do réxime abandonan ou eluden, un novo poder aspira a reconfigurar o mundo e reordenar a súa base material. Neses instantes históricos, o pobo impón novas formas de goberno, practica a democracia radical, absoluta, fai das súas institucións embrionarias ferramentas contra o réxime que está en declive, organízase como Cidadanía Republicana Constituínte. É Novo Poder Constituínte. O momento de caos sistémico, de crise orgánica do capital e de apodrecemento do réxime posfranquista instala a excepcionalidade. As vellas organizacións clásicas perderon toda lexitimidade para manter a súa exclusiva sobre a acción política, a mediación e a representación. Ao quedar disolta a delimitación entre o regular e o extraordinario, ábrense todas as portas a posibilidades que van moito máis alá do permitido polo réxime, máis alá mesmo do que o vello sentido común sistémico é xa capaz de concibir. A famosa hexemonía, outra olorosa pantera para a esquerda, anda aos tombos, e iso quere dicir que se albisca lugar para un sentido común alternativo. Aí está; a famosa contrahexemonía. A crise da representación, unha fiel proxección da crise dun modelo económico que enriquece desesperadamente unha porcentaxe ínfima da sociedade por conta do traballo sobreexplotado da inmensa maioría, esixe un compromiso ético e político: limitación de mandatos, moderación nas percepcións económicas e, sobre todo, revogabilidade e fórmulas de participación e poder popular para un xeito radicalmente novo de entender a democracia. Ao seu lado, un programa de accións que dea prioridade á propiedade pública e aos intereses da maioría sobre o negocio e os intereses privados dunha minoría selecta. A construción dun espazo político do común. Xa non abonda con acceder ás institucións para xestionalas mellor e máis limpamente, para deter os golpes deste capital que se reestrutura desestruturando o traballo. Sen renunciar a unha xestión xusta, democrática e eficaz do ben común, cómpre ir máis alá. As institucións do réxime xa non saben conter as necesidades populares e entran en contradición coas novas formas —e esixencias— de entender a política e a xestión democrática do ben común e do espazo público. O proceso de cambio, pois, non poden protagonizalo as organizacións, ao vello estilo; iso sería recaer na mesma fractura que caracteriza o réxime. O suxeito da ruptura democrática desborda necesariamente as organizacións. A esquerda que saiba comprender a natureza, a dimensión e a necesidade do proceso confluirá no ámbito da unidade popular. Sen medo sequera a diluírse nel. E para que a unidade popular sexa efectiva, real, e non un simple reclamo, iso que se deu en chamar significante flotante —ou baleiro— a súa dimensión política non pode ser secundaria, ten que facerse recoñecible. Ben mediante unha referencia común, unha denominación única para todas as candidaturas populares que se desenvolvan por Galicia adiante, ben como unha constelación de candidaturas que, alén das súas especificidades, fan parte identificada do mesmo proceso de creba democrática. Nese sentido, xa non é suficiente unha simple suma de siglas. A unidade popular é un proceso expansivo incompatible co fetichismo da organización. O fenómeno político das mareas dinos aquilo que xa o 15M —e antes o movemento Nunca Máis, esnaquizado por unha redución instrumental— foi capaz de pronunciar: o pobo soberano é irrepresentable e toma nas súas mans, sen mediación, os ramais da política. Falamos das mareas non como marca, senón como ámbito de participación de persoas que militan en organizacións sociais, culturais e políticas, canda individuos sen militancia, en pé de igualdade, todas e todos sometidos ás decisións democráticas da xente. Isto non esixe que sexan necesariamente as persoas sen militancia as que propicien estas zonas de construción da unidade popular. As organizacións da esquerda de ruptura, nomeadamente Anova e aquelas que fan parte dun espazo AGE en expansión, terían que asumir esta tarefa política de forma prioritaria. Non se trata de ningunha caste de impulso vertical nin de control da expresión popular. Todo o contrario. Simplemente se trata de abrir o espazo para que eses procesos, necesariamente autónomos, se poidan producir. Na historia e no terreo social nada hai irreversible, aínda que todo o pareza. Tampouco o proceso de unidade popular, mediante o que a multitude se constitúe en suxeito autónomo que desborda as organizacións, as súas marcas, as súas tácticas de mercado, os seus marcos. Por iso é importante, creo, acumular forzas diferentes na mesma dirección. Que ninguén pense que ningunha transformación será posible sen procesos de confluencia e de unidade. Que ninguén se arrogue en exclusiva a representación dese suxeito autónomo que xorde precisamente contra a representación e contra a expropiación —diferimento— da súa capacidade política colectiva. Que ninguén ouse suplantala, por moi embebido de euforia demoscópica que se sinta, porque cando só serve gañar, a derrota e o abandono de posicións ocasiona frustración masiva e efectos altamente reaccionarios. O proceso de unidade popular comezou en 2012 co nacemento de AGE, pero sería suicida dalo xa por concluído. AGE é terreo conquistado, e por tanto non se abandona, pero enfrontalo ou opoñelo ás mareas ou a calquera expresión expansiva da unidade popular sería todo o contrario do que o espírito dese primeiro chanzo de acumulación de forzas esixe. Tampouco en AGE é a sigla o que importa; importa a idea e a práctica unitaria, unha práctica que necesariamente superará os límites das organizacións coligadas, todas elas imprescindibles pero non suficientes. Enfrontar AGE ás mareas sería confundir o instrumento co proceso e cos obxectivos, inutilizalo. Outravolta, o fetichismo da mercadoría, ou sexa, da organización. Non se trata de apañar un nicho de mercado electoral estable (e por tanto sempre minoritario), xa só nos serve gañar. A cuestión non é, pois, preservar o código de barras da marca AGE, senón desenvolver a idea que dá orixe a ese espazo e que debe continuar expandíndose. Ou sexa, AGE máis alá de AGE. E o que vale para AGE tamén vale para Podemos ou outras marcas. Quen se sente suxeito exclusivo deste proceso de unidade popular en realidade está a sucumbir aos efectos narcisistas dun simple reflexo de si no espello cóncavo do réxime. As próximas eleccións municipais serán diferentes. Extraordinarias, nese sentido en que xa os tempos políticos non saben deixar de vivir na excepcionalidade. Esa excepción da normalidade, lonxe de abocarnos ao abismo, por moito que sempre haxa afectados de terror ante a vertixe, abre inmensas oportunidades. Non só dunha xestión diferente, xusta, democrática, ética e popular das cousas do común, que tamén, senón de camiñarmos coa ollada e a determinación postas en novos procesos constituíntes, na nosa articulación como pobo soberano que non pide permiso para configurarse como cidadanía republicana constituínte. Porque a nosa República da Multitude, que será galega, terá que nacer na República dos Concellos.


Summary: Diante do antigo edificio da Escola Normal, da que foi profesora e dirixiu durante a República, desenvolverase a próxima quinta feira, día 29, ás 20.30 unha homenaxe a Ernestina Otero Sestelo. Será no marco do segundo simposio "A memoria das mulleres" dedicado á "Escola represaliada e resistente".

A segunda edición do simposio "A memoria das mulleres" dedícase á "Escola represaliada e resistente" e terá lugar na Casa das Campás de Pontevedra durante a sexta feira día 30 e o sábado 31 de maio organizado pola Concellaría de Patrimonio Histórico. Entre as protagonistas, a profesora Ernestina Otero Sestelo ten un espazo especial e será a protagonista da homenaxe que se desenvolverá diante do antigo edificio da Escola Normal, no Paseo de Montero Ríos a quinta feira 29 ás 20.30 horas coa participación de Carme Fouces, Puga Pereira, Aurora Vidal Caramés, Clementina Vidal Caramés e o alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores. Represión contra renovación Natural en Redondela onde naceu en 1890, Ernestina Otero foi profesora na Escola Normal (Maxisterio) de Pontevedra, centro que chegou a dirixir durante a República e que impregnou das súas ideas renovadoras no ámbito pedagóxico. Defendeu os dereitos das mulleres, entre eles os da formación, e manifestouse en 1933 a favor do estatuto de autonomía. Despois do golpe de 1936, Ernestina Otero foi suspendida de emprego e soldo e no seguinte ano separada definitivamente da profesión o que a levaría a ter que sobrevivir impartindo aulas particulares. Coa revisión do seu expediente e despois de estar suspendida do emprego durante dous anos, pasa a impartir aulas na Escola Normal de Ourense. Durante todo o tempo, Ernestina Otero Sestelo desenvolve tamén un importante labor de axuda a fillos e fillas de vítimas da represión franquista. Só en 1951 puido volver a Pontevedra, onde finou aos 65 anos. A conferencia de Anxo S. Porto Ucha "A escola represaliada na provincia de Pontevedra" dará inicio ao programa do Simposio a quinta feira ás 17.30 horas, nunha sesión na que Raquel Vázquez Ramil se achegará ás mulleres galegas na Residencia de Señoritas de Madrid e se presentará o número 27 da revista Murguía, dedicada á "Historia da Educación na Galiza". O sábado 31 de maio a segunda sesión comezará coa intervención de Xosé Manuel Cid, "As mestras represaliadas en Ourense, para seguir coa conferencia de Xosé Álvarez Castro, "A escola represaliada na comarca de Pontevedra". Clausurará o Simposio Carlos Velasco Souto coa conferencia "O franquismo despois de Franco".


Summary: O Festival Internacional de Documentais celebrarase en Tui entre o 22 e o 26 de abril. As apostas destas realizadoras emerxentes competirán con filmes de autores consagrados coma J.P. Sniadecki, Fernand Melgar ou Göran Hugo Olsson

Achégase unha nova edición do Play-Doc e o Festival Internacional de Documentais de Tui vai debullando o seu programa de actividades e os filmes que competirán na súa selectiva e prestixiosa sección oficial. Nesta ocasión, as apostas da organización do certame divídense entre os últimos filmes de autores consagrados e veteranos, J.P. Sniadecki, Fernand Melgar ou Göran Hugo Olsson, e as películas presentadas por catro realizadoras novas: Talena Sanders, Soon-Mi Yoo, Maureen Fazendeiro e Amanda Rose Wilder. En The Iron Ministry J.P. Sniadecki retrata como funciona un tren de pasaxeiros que cruza toda China. Filma o día a día dos viaxeiros, vai do vagón de cola de terceira clase, repleto de persoas, en corredores nos que non collen, ata os convois con todos os luxos da máquina. Retrata China sen saír do ferrocarril. Esta é a última produción do prestixioso Sensory Ethnography Lab da Universidade de Harvard, que está redefinindo o modo de facer cinema etnográfico. Play-Doc xa contou con outros títulos de éxito deste laboratorio en previas edicións, como Sweetgrass (premio en 2010), Foreign Parts ou Manakamana. O segundo filme é L'abri, de Fernand Melgar, suízo fillo de emigrantes españois, é un dos cineastas máis respectados do seu país, polos humanistas retratos que fai dos inmigrantes na cidade de Lausanne. En L'abri Melgar introdúcenos nun refuxio para xente que vive na rúa, no frío inverno suízo. Ante a falta de espazo para todos no interior, moitos deben durmir á intemperie, mentres os traballadores sociais buscan formas para enganar o sistema e poder facer oco a unha persoa máis. Göran Hugo Olsson, coñecido por The Blackpower Mixtape (2011), presenta nesta ocasión Concerning Violence, na que toma filmacións de reportaxes dos colonizadores europeos, para compor un retrato dos distintos movementos de liberación producidos nos países que controlaban. Baseado no ensaio homónimo do filósofo e revolucionario Frantz Fanon sobre as consecuencias psicolóxicas da colonización, o filme está narrado por Lauryn Hill, voz da banda The Fugees. Xunto a estes tres filmes, Play-Doc proxecta outros catro de cineastas moi novas, que demostraron coas súas primeiras películas, que teñen moito que contar. En Liahona, Talena Sanders combina filmacións propias con publicidades, documentais e ficcións dos mormóns en Utah para falar dun proceso persoal no que apostatou, afastándose da relixión que lle legaron seus pais. En Songs From the North, Soon-Mi Yoo vai de turismo a Pyonyang para rexistrar a suposta apertura do réxime norcoreano. Fronte ao que lle ensinan alí as autoridades, ela contrapón esas imaxes a filmacións co seu pai emigrado, e a películas de propaganda usadas polo propio réxime, para atacalos coas súas propias armas. Motu Maeva, de Maureen Fazendeiro, presenta a vida dunha muller aventureira a través do seu arquivo doméstico en súper 8 por diversos países polos que viaxou. Finalmente, o Play-Doc presenta a opera prima de Amanda Rose Wilder, Approaching the Elephant, sobre unha free school, colexio no que os alumnos discuten e toman decisións sobre a organización dos cursos dende pequenos, buscando fomentar o diálogo, a implicación e o compromiso dos estudantes. Wilder formouse na produtora de Albert Maysles, ao que o Play-Doc dedicou hai dous anos unha retrospectiva, e que faleceu a semana pasada. Filmes da sección oficial Approaching the Elephant (Amanda Rose Wilder / EUA, 2014) Concerning Violence (Göran Hugo Olsson / Suecia, Finlandia, Dinamarca, EUA, 2014) L'abri (Fernand Melgar / Suíza, 2014) Liahona (Talena Sanders / EUA, 2014) Motu Maeva (Maureen Fazendeiro / Francia, 2014) Songs From the North (Soon-Mi Yoo / Corea do Sur, Portugal, EUA, 2014) The Iron Ministry (J.P. Sniadecki / EUA, 2014)


Summary: PSOE e UP volvéronse xuntar nun clima de desconfianza e cos inquéritos a sinalar que, no caso de haber eleccións o 10N, o PP sería o maior beneficiado relativo e os socialistas seguirían a precisar apoios para gobernar. Echenique lamenta que o PSOE "non se mova" do plan de "goberno de partido único" e Lastra censura que UP se "negue a alcanzar un acordo programático progresista"

Os inquéritos levan semanas sinalando que, no caso de que o 10 de novembro se celebren novas eleccións xerais por non existir acordo para formar goberno antes do 23 de setembro, as variacións a respecto do 28 de abril serían esencialmente dúas. Por unha banda, o maior beneficiado relativo sería o PP, como grupo que máis medra tras o esfarelamento do 28A. Por outra, o PSOE gañaría un chisco de representación, pero non a suficiente como para dar gobernado sen pactos. Todo salferido por un incremento da abstención.PSOE e UP volvéronse xuntar nun clima de desconfianza e cos inquéritos a sinalar que, no caso de haber eleccións o 10N, o PP sería o maior beneficiado relativo e os socialistas seguirían a precisar apoios para gobernarEste é o pano de fondo co que este martes se celebrou no Congreso a segunda xuntanza dos equipos negociadores de PSOE e Unidas Podemos tras a investidura fracasada de Pedro Sánchez en xuño. Cando menos aparentemente o que ambas forzas tiñan sobre a mesa era buscar un pacto que permita investir a Pedro Sánchez antes do día 23 e así evitar a repetición electoral. Pero acabaron sen acordo.Así o explicou o secretario de Acción de Goberno de Podemos, Pablo Echenique, tras a cita, que durou catro horas. Tras el, confirmouno a vicesecretaria xeral do PSOE, Adriana Lastra. "A conclusión é que o PSOE non se move da súa formulación de formar un goberno de partido único", dixo Echenique. O dirixente de Podemos sinalou que as dirixentes socialistas advertiron de que, no caso de non aceptar este marco previo, "non debe volver haber reunións entre os equipos negociadores". Echenique lamenta que o PSOE "non se mova" do plan de "goberno de partido único" e Lastra censura que UP se "negue a alcanzar un acordo programático progresista""Unidas Podemos negouse a alcanzar un acordo programático. Neste momento, non vemos unha saída a esa situación", sostivo Lastra. A dirixente socialista recoñeceu que na última parte da reunión pedíronlle aos enviados de Unidas Podemos "que reflexionen sobre que van facer nos próximos días e se van permitir ou impedir que haxa un goberno progresista". Lastra di non dar por rotas as conversas, porque o PSOE sentará "as veces que sexan necesarias para alcanzar un acordo". Pero engadiu que UP debe "decidir" se "queren un acordo progresista cun acordo programático". O PSOE deixa a pelota sobre o tellado de Pablo Iglesias. Só seguirá habendo negociación se UP renuncia ao Goberno de coalición ao que UP di que non vai renunciar. "Confiamos en que Unidas Podemos e as súas confluencias fagan unha reflexión", resume a socialista, que desbota tamén unha nova reunión entre Iglesias e Sánchez, a mesma que a voceira do Goberno de España en funcións, Isabel Celáa, deu por feita o pasado venres. Só "se verían" para "constatar un acordo", non para negociar.Mentres as conversas volvían fracasar, no propio Congreso comezaba o trámite da proposición de lei de eutanasia que PSOE e Unidas Podemos apoiarán e que decaerá se, por falta de acordo para a investidura, as Cortes se disolven automaticamente o día 23Tras o novo fracaso dunha xuntanza iniciada nun clima de desconfianza practicamente total e cruzamento de acusacións a través dos medios, a hipótese do 10N semella máis próxima ca nunca. Segundo o PSOE, "só falta" Podemos para que poida haber Goberno, xa que Sánchez conta co apoio do PNV se hai un acordo con Unidas Podemos e tamén coa abstención de ERC. "Por nós non será", reiterou Gabriel Rufián este mesmo martes. "A boa noticia é que todo o tempo que pasan reunidos non o pasan nas redes e nos estudios botándose as culpas. Pedímoslles que fagan o seu traballo, que fagan política e que cheguen a un acordo. Se se chega a un acordo por nós non será. Sánchez ten que elixir se quere ser un presidente de esquerdas ou non selo", expresou no Congreso, alí onde este martes comezou o período de sesións ordinarias co debate da proposición de lei de eutanasia, cuxo primeiro trámite o PSOE sacará adiante cos votos de, entre outros, Unidas Podemos. A mesma proposición que decaerá se, por falta de acordo, o día 23 as Cortes se disolven automaticamente para dar paso á nova convocatoria electoral.


Summary: A opinión publicada en Madrid, á destra e á sinistra e os que mandan no capitalismo castizo de amiguetes, na economía regulada chaman por unha santa alianza constitucionalista, pola reedición do pacto dinástico entre PP e PSOE, ampliado agora ao comodín de Ciudadanos

Semella que son millóns os cidadáns españois que prefiren o pluralismo á hexemonía e explorar a cultura do compromiso, tan allea á historia de Castela e tan presente noutras mentalidades ibéricas, como a galega, a portuguesa, a vasca ou a catalá. Fronte a esta temperatura social, a opinión publicada en Madrid, á destra e á sinistra e os que mandan no capitalismo castizo de amiguetes, na economía regulada (grandes bancos, distribución eléctrica, grandes complexos construtores-concesionais) chaman por unha santa alianza constitucionalista, pola reedición do pacto dinástico entre PP e PSOE, ampliado agora ao comodín de Ciudadanos. Un goberno de ampla base parlamentaria para enfrontar "las reformas pendientes". E resulta que as reformas pendentes son as que posibiliten completar a mutación constitucional desenvolvida nos últimos anos. Sacralizar a estabilidade orzamentaria e os recurtes e recentralizar o Estado, limitando aínda máis a autonomía do noso País e suprimindo practicamente a autonomía local. Recentralizar para anular os poderes locais e territoriais, próximos á cidadanía e deste xeito, posibilitar a privatizaciòn de amplas àreas da acción pública dende unha perspectiva centralista, a prol das grandes empresas concesionais españolas, alicerces dese capitalismo castizo de amiguetes, e en claro prexuizo dos emprendedores galegos. Madrid como factótum dunha España única, cunha única lingua, cultura e clase dirixente. O PSOE historicamente mercoulle á dereita este discurso. Velaí a redución das prestacións por desemprego (Felipe González, 1992) ou o golpe de temón austerizante de Zapatero en maio de 2010. Velaí como todos os ex do felipismo, dende Rubalcaba ou Corcuera até Ybarra ou o propio González, defenden os intereses desta santa alianza, coa mesma fachenda coa que defenden os intereses desas eléctricas coas que xogan ás portas xiratorias. Nesta conxuntura, enténdese a xogada de Pedro Sánchez na xunta do sábado 30 do máximo órgano socialista entre congresos. Consciente que pactar a santa alianza afástao da meirande parte do seu electorado e condena PSOE á irrelevancia no medio prazo, someterá a proposta de pacto á que chegue con outras forzas progresistas ao plebiscito da afiliación, que gañará sen atrancos. Porque a meirande parte da afiliación socialista son xente do común que vive e pensa como tal.


Summary: As lapas dominaron o país desde a media tarde do domingo até a mañá da segunda feira. Durante ese período Galiza estivo inerme. Non o di a oposición, a presión da opinión pública é tal -miles manifestáronse onte para clamaren Lumes Nunca Máis- que Feijóo esta terza feira, nun acto conxunto coa ministra de Agricultura, se viu obrigado a admitir: "Perdemos o control durante 12 horas"

Significa isto que Feijóo -a imaxe e semellanza do portugués António Costa- vai reformular a súa política forestal? En absoluto. "Perdemos o control durante 12 horas", admitiu Feijóo, mais a seguir argumentou que as críticas á súa política forestal ou anti-incendios por unha situación que, ao seu xuízo, sería puntual apenas se poden realizar desde posicións que só procuran o beneficio "partidista". Por tanto, nada a mudar: se Galiza non tivese os "profisionais que temos" e a "solidariedade do pobo galego" probabelmente hoxe estaríamos a falar dunha traxedia cun custo en vidas humanas moito maior, veu dicer Feijóo. Por súa parte, a ministra de Agricultura, Isabel García Tejerina, defendeu a idea que aínda non existe unha repulsa unánime contra os incendiarios. "Avanzaremos moito na loita contra os incendios en España o día en que a sociedade sexa absolutamente impermeábel e que rexeitemos todos frontalmente os incendiarios". Nota: na foto que acompaña estas liñas -da autoría de Xoán Rey (Axencia Efe)- aparecen no centro de coordenación anti-incendios, en Compostela, García Tejerina e Feijóo. Corrección: Fomos advertidos por un leitor dun erro gramatical no título inicial desta noticia, xa corrixido, ao empregarmos "perdimos" no canto do correcto "perdemos". Moitas grazas e desculpas!


Summary: A "intromisión sistemática" en asuntos que afectan aos intereses estratéxicos galegos ven de provocar a suspensión de relacións políticas do BNG con CIU. Nunha carta dirixida ao Secretario Xeral de Convergencia i Unió Josép Antoni Duran i Lleida, o portavoz nacionalista Guillerme Vázquez comúnicalle que deixan "en suspenso o marco de relacións" que viñan mantendo durante estes anos.

O AVE ou o futuro do sistema financieiro galego son algúns dos asuntos nos que a intromisión de CiU orixinou o malestar do BNG. Guillerme Vázquez sinala na súa carta dirixida a Durán i Lleida que "cualificados representantes de Convergència i Unió realizaron manifestacións públicas que supoñen unha intromisión sistemáticas en asuntos que afectana intereses estratéxicos de Galiza e denotan unha preocupante insensibilidade cos problemas da nosa nación". As opinións arredor das infraestructuras ferroviarias ou o futuro financieiro por parte de membros da formación política catalana supón a quebra das "bases dunha relación sustentada no respecto mutuo e na reciprocidade". Lembra Guillerme Vázquez que o BNG xa manifestara o seu "desagrado" en ocasións anteriores pero é a teimosía dos cataláns o que agora obriga aos nacionalistas galegos a "deixar en suspenso o marco de relacións" que mantiñan as dúas organizacións. Para o portavoz do BNG, os dous proxectos políticos mantiveron sempre "distancias e diferencias nas súas concepcións socioeconómicas" pero a relación substentouse no "respecto e o apoio mutuo ás cuestións claves de cada país". A quebra desas regras de xogo orixina agora a decisión que o BNG transmite a CiU por medio dunha carta ao seu secretario xeral pero que tamén fai pública para mostrar publicamente as graves diferencias cos cataláns. A suspensión é un paso máis dunhas relacións que se viñan enfriando nos últimos tempos, alonxadas xa do pacto subscrito en 2006 entre PNV, CiU e BNG co fin de reivindicar a plurinacionalidade do Estado ou mesmo a candidatura conxunta coa que concurriron ás eleccións europeas de 2004.


Summary: O Concello da cidade nor-irlandesa aprobou o cambio de denominación coa oposición dos unionistas (6 de 30 concelleir@s). Era unha demanda de vello da poboación local.

Cando os ingleses colonizaron a illa de Irlanda substituiron os elementos identidatios da poboación autóctona, un deles, a toponimia, para borrar calquera rastro de gaélico e reemprazalo polo inglés. Un exemplo paradigmático estivo na cidade nor-irlandesa de Derry, vila que protagonizou ducias de rebelións contra a presenza británica. O seu topónimo orixinal é Doire, en gaélico. Mais non se utiliza. No seu lugar empregábase Derry até que a colonización inglesa impuxo un humillante 'London' diante: Londonderry, denominación rexeitada pola maioría da poboación local. De feito, a loita pola denominación oficial como 'Derry' foi un dos cabalos de batalla do nacionalismo irlandés durante estas décadas. Unha loita que vén de triunfar da man da decisión do Concello de cambiar a denominación oficial e Derry será Derry. Sinn Féin, SDLP e independentes (24 edís de 30) apoiaron a medida, que contou coa oposición d@s 6 concelleir@s unionistas, que falan de "sectarismo". "Está vostede na zona onde ningún inglés conseguíu entrar" Derry foi un deses 'puntos quentes' nos anos duros dos 'Troubles' en Irlanda do Norte. Alí, no verán de 1969, aconteceu a coñecida como 'A batalla do Bogside' , en referencia ao barrio onde se orixinou. As proestas da poboación nacionalista contra unha marcha unionista polo seu barrio levou a unha forte intervención policial que deu pé a tres días de constantes disturbios na rúa. A policía non foi quen de entrar no barrio nacionalista, polo que se chamou ao exército británico, que se enfrontou á poboación civil local. Daquela figura o mural "Está vostede entrando no Derry libre" en referencia á zona de barrios nacionalistas que os británicos non foran quen de dobregar. Durante anos, nos pubs da zona luciu con orgullo a lenda "Está vostede na zona onde ningún inglés conseguiu entrar". En 1972 paracaidistas do Exército británico abriron fogo contra unha manifestación polos dereitos civís asasinando 14 persoas no que se coñeceu como 'Domingo Sanguento' de Derry. Primeira parte do artigo tirado de Nationalia


Summary: Alertan do impacto de fenómenos como o despoboamento ou o 'boom' de segundas vivendas e novas construcións que viven comunidades rurais de Gales onde a lingua maioritaria é o galés.

Unha lingua non pode existir sen unha comunidade de falantes. E se os territorios onde habitan eses falantes son obxecto de presión por parte do mercado inmobiliario, o delicado ecosistema lingüístico que hai nelas, periga. "A crise da vivenda rural ameaza o noso futuro", advertían en 2020 activistas das linguas celtas de Escocia, Irlanda, Gales que se sumaron a unha petición transfronteiriza sobre a supervivencia destes idioma. Nestas semanas, en Gales houbo mobilizacións neste sentido. Cymdeithas yr Iaith (Sociedade da lingua galesa) realizou unha manifestación en Aberystwyth para concienciar sobre a crise da vivenda, que di que está a afectar a comunidades de falantes de galés. A manifestación 'Nid yw Cymru ar Werth' (Gales non está á venda) reuníu varios centos de persoas. Probema común "Este tema nunca foi máis importante que agora para a supervivencia das comunidades gaélicas", dicía o arquitecto escocés, Martainn Mac A'Bhaillidh, de Misneachd. "Nenos que falan gaélico con pouca esperanza de poder vivir na comunidade onde creceron. É unha situación totalmente insostíbel ", indica, apuntando a que a marcha destas implica que esa persoa mude de lingua. "A falta de vivenda está en aumento e cada vez son máis as persoas que non poden permitirse vivir nas súas zonas nativas. Lamentamos que este sexa o resultado das políticas dos gobernos rexionais e estatais. Incluída austeridade e décadas de desigualdade económica que desfavorecen ás nosas comunidades rurais. " iso, pedimos aos nosos gobernos que adopten unha serie de políticas para garantir que as persoas que viven e traballan aquí ... poidan permitirse o luxo de permanecer nas súas comunidades". Bethan Roberts, de Cymdeithas, di que algúns partidos progresistas xa declararon que implementarán algunhas das propostas nos seus programas para as eleccións ao parlamento galés. Mac A'Bhaillidh espera que suceda o mesmo, pero di que xa se perderon as posibilidades, como as restricións de Airbnb propostas polo responsábel de Economía dos Verdes, Andy Wightman. "As linguas non sobreviven sen unha comunidade ao seu redor" "As linguas non sobreviven sen unha comunidade ao seu redor", di. "Simplemente non o fan". "Hai moi poucas evidencias de que as linguas sobreviven máis dunha ou dúas xeracións neste contexto. Había 100.000 falantes de irlandés en Glasgow, onde están agora?" pregunta. "Millóns de falantes de irlandés emigraron a Nova York, onde está hoxe alí o gaélico? Sempre que xorde este debate sobre a vivenda, hai moitos inconvenientes: "que podemos facer?"


Summary: Julio García Comesaña sinala que a ocupación das UCI por Covid-19 se atopa nun 43% en relación ao pico máximo rexistrado en primavera, mentres as camas convencionais están pola metade dese mesmo referente.

Levantar as restricións que atinxen, desde hai unha semana, a uns 60 concellos da Galiza non se atopa polo de agora dentro dos plans da Consellaría de Sanidade. Con todo, o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, considera que a evolución da pandemia na Galiza é "positiva", mais chama a un "optimismo prudente" polo incremento de pacientes nas unidades de coidados intensivos dun 40% nas últimas dúas semanas. Con todo, o conselleiro aseguraba nunha entrevista hoxe para a Radio Galega que a presión hospitalaria na Galiza está aínda nun "43%" a respecto do pico máximo de ocupación rexistrado en primavera, mientres que as camas convencionais están arredor de 50%. "A tendencia (á alza) detívose, pero non comezamos a descender da forma que nos gustaría", manifestou o titular de Sanidade. Descarta, polo momento, levantar as medidas restritivas que imperan en parte da xeografía galega, que se manterán, cando menos, até comezos de decembro, tal e como estaba pensado polo Comité Clínico. As devanditas restricións ampliábanse esta fin de semana á comarca de Bergantiños (agás A Laracha) e Ribadavia. Segundo García Comesaña, estase a observar con detalle a evolución epidemiolóxica da Rúa, Chantada e Sanxenxo. A segunda feira o comité decidirá se se implantan as restricións tamén nestes tres concellos. Protocolos de desconfinamento Doutra banda, García Comesaña comentou que o comité clínico traballa nun protocolo de desconfinamento para definir como e baixo que criterios se poderían levantar restricións, aínda coa confianza dun relaxamento no Nadal. "Se todas estas medidas axudan a resetear o sistema, poderemos afrontar un Nadal con algún tipo de restrición, pero desfrutando de encontros", continuou Comesaña. Cribados en residencias Por outra banda, o conselleiro anunciou que o comité clínico estuda a posibilidade de realizar cribados en residencias cada menos tempo. Actualmente lévanse a cabo cada dúas semanas para detectar casos de Covid-19 entre persoal traballador e residentes.


Summary: O proceso participativo aberto por esta asociación poderá realizarse a través das redes sociais. Os 40 títulos que entrarán formaron parte durante o ano do programa radiofónico "Clube de leitura".

A programación das emisoras de radio municipais galegas (Radiofusión) iniciou esta segunda feira un proceso participativo para escoller antes do remate deste 2021 o "Libro galego do ano". Oíntes da radio e internautas poderán votar entre os 40 títulos propostos que foron os abordados ao longo do exercicio no programa "Clube de leitura" que todas as semanas emite a rede galega da radio local. Para poder participar empregarán as súas redes sociais de twitter (Radiofusionga e Radio Fene) facebook (Radiofusión e A Fenestra de Radio Fene) e Instagram (Radio Fene). Como agasallo, entre as persoas participantes sortearanse 5 lotes de 5 libros cada un. O período de votación está aberto ata as 12 horas do xoves 30. A sexta feira 31 de decembro darase a coñecer o Libro Galego do Ano 2021 e máis as 5 persoas participantes afortunadas que recibirán o agasallo. Clube de leitura O programa radiofónico "Clube de leitura" é un espazo de divulgación do libro. A súa proposta é captar novos públicos para a literatura galega a través das ondas. O seu formato emprega un diálogo sobre un libro "cara a cara" entre persoas lectoras e a autora ou autor. No transcurso de 2021, gravouse o programa nos estudos de Radio Fene, Radio Culleredo, Ames Radio e Radio Redondela. Emítese todos as quintas feiras a través das emisoras municipais pero tamén se pode escoitar o podcast na web www.radiofusion.gal Os libros preseleccionados As obras que foron preseleccionadas e polas que se pode votar son: "Pasaba por alí e quedei un intre (Xoan Rubia), "O cervo e a sombra" (Diego Ameixeiras), "Infamia" (Ledicia Costas), "Encanta se ir, conmove se chora" (Anxos Garcia e Glafira Fernández), "Medos" (Héctor Carre), "Baixo as alas de abril" (Xoaquín Fernández Leiceaga), "O conserxe" (Xosé Luís Vázquez Somoza), "A vida secreta de Úrsula B" (Arantza Portabales), "Lara e Sabela" (Ignacio Vidal Portabales), "O cuarto de Jane" (Charo Pita), "A folla azul" (Andrea Maceiras), "Flores de ferro" (Maria Rei Vilas), "Quérote canto" (Eva Veiga e Baldo Ramos), "Santoamaro" (Antonio M. Fraga), "O escultor" (Rafael Catoira), "O asubío do avó" (Angeles Goás e Leandro Lamas), "O baile de estorniños" (Xavier Quiroga), "Contos de obxectos" (Manuel Bragado e Daniel Puente), "Reboiras" (Xurxo Martínez e Xosé Manuel Pereiro), "Soldados forzosos" (Francisco Leira), "Nación-mar" (Xosé Iglesias), "Canción para Ana Lúa" (Xavier Seoane), "Contrahistorias de Galicia" (Antonio Reigosa), "O estado intermedio" (Rexina Vega), "Nus (Manuel Gago), "Dicionario irreal para un país imposible" (Xavier Seoane), "Movendo os marcos" (Marilar Aleixandre e María López Sández), "Aproximacións a Manoel Antonio" (Xosé Luís Axeitos), "O porco de pé" (Vicente Risco-Raquel Vila-Amado e Tomás González como editores), "Os paxaros e outros poemas" (Daniel Salgado), "Non cantan paxaros neste bosque" (Carlos Negro), "Irmandiñas" (Aurora Marco), "Idioma e sociedade" (Xosé Ramón Freixeiro Mato), "Cantares Gallegos" (Rosalía de Castro-Anxos Garcia Fonte editora), "Cando soa a buguina" (Henrique Rivadulla "Corcón"), "Mar de mazá" (Elvira Ribeiro), "Feliz idade" (Olga Novo), "O smoking de Federer" (Felipe Barata), "Illa Decepción" (Berta Davila) e "Un señor elegante" (Suso de Toro).


Summary: A Plataforma Vía Galega presentou o manifesto "Galiza, un pobo, unha selección" para reclamar o dereito a conformar seleccións galegas en todos os deportes e a competir a nivel oficial e internacional.

O manifesto "Galiza, un pobo, unha selección" reclama que as e os deportistas poidan competir baixo a bandeira galega e exhibila cando soben ao podio, ademais de galeguizar o deporte e impulsar a igualdade de xénero. Co texto, que estará aberto a adhesións na web de Vía Galega -que se presentará proximamente-, a plataforma da que é portavoz Anxo Louzao apela ao dereito da Galiza a "estar representada, como tal, en todas as disciplinas deportivas". Vía Galega promoverá o manifesto entre deportistas, adestradores, federacións, entidades deportivas, peñas e cidadanía en xeral despois de que en citas deportivas tan importantes como a Eurocopa de fútbol e os Xogos Olímpicos, a Galiza, como nación, estea excluída é, por tanto ausente, ao contrario que outras nacións como Escocia e Gales. "Participaron deportistas galegos e galegas, pero non como delegación propia", engadiu Anxo Louzao. Segundo explicou Louzao, no eido deportivo, como moitos outros, "prohíbese que nos manifestemos, mostremos como galegos e galegas". A finalidade é "borrar os nosos sinais de identidade e impedir calquera avance que reforce a nosa autoestima como pobo", advertiu. O portavoz de Vía Galega puxo de manifesto que na Galiza "a situación de orfandade e desleixo é total, nin a Xunta nin a Federación Galega de Fútbol son favorábeis a organizar, nin tan sequera, encontros internacionais amigábeis coas nosas seleccións". Lamentou que se interrompera "a etapa iniciada, en 2005, polo BNG, que polo daquela estaba á fronte da Secretaría Xeral de Deportes". "Desde que o PP retomou o Goberno da Xunta (2009) tivo moi claro que había que paralizar estas competicións, aínda que fosen amigábeis, nas que o pobo vibraba e sentía como propias", explicou. "Daquela Galiza visualizábase como nación, eran as nosas cores, o noso himno, a nosa selección que nos representaba e nos identificaba como galegos e galegas", lembrou. Louzao considera "evidente" a razón: "Queren reprimir calquera manifestación, símbolo ou actuación que cree cohesión e conciencia nacional e mostre a vontade de sermos nós mesmos". Neste contexto, Vía Galega avoga por unir "todas as voces para levantar un movemento reivindicativo para que a Galiza, como nación, poida competir en todas as modalidades, categorías, niveis e disciplinas deportivas". "Precisamos, para isto, rachar coa nosa dependencia das federacións españolas e crear a nosa organización propia e soberana; necesitamos termos todas as competencias porque, do contrario, continuarán existindo todo tipo de trabas para que Galiza non teña recoñecido o dereito a competir oficialmente", apuntou Louzao, acompañado, entre outros, por Alexandre Sanmartín Costa, adestrador da selección galega masculina de fútbol gaélico; Pablo da Silva Rocha, adestrador da selección galega feminina de fútbol gaélico; Pedro Gómez Val, presidente do C. Xabaríns-volei Lugo; Serafín Carballo Carballeira, subcampión do Estado Español de 1500 m; e Anxo Amado, directivo do Santiago-Futsal. Alén dos xa citados, asinaron inicialmente o manifesto Fernando Vázquez, ex adestrador do Celta e do Deportivo, alén de seleccionador nacional; Pili Neira, adestradora da selección galega feminina de fútbol; Xulia Vaquero, plusmarquista dos 5000 m, noveno posto olímpico en 10.000 m en Atlanta 96 e subcampioa europea de cross; Antón Ruanova, subcampión do Estado Español de tríatlon; Alba Cuba Dorado, subcampioa estatal junior de declatón; Hugo Sánchez Flores, xogador do Fútbol Sala Santiago-Futsal e Burela e mellor deportista lucense de 2011; Cristina Fernández Piñeiro, primeira muller árbitra de balonmán en Europa; Fiz Rodríguez, segundo adestrador da SD Compostela; Román Sánchez Besteiro, coordinador da Federación de Peñas do C.D. Lugo; Óscar Martínez Souto, árbitro de fútbol; Adolfo Sainz Maza, campión galego de Decatlón; Adrián Carreira Penalonga, atleta de Decatlón; Ismael Romero Saborido, remeiro do Clube de Remo de Cabo da Cruz da liga ACT; Daniel Vázquez Labrada, remeiro do Clube de Remo de Ares da liga ACT; Bernardo Máiz Bar, remeiro do Clube de Remo de Ares da liga ACT; Xurxo Souto, impulsor das seleccións e de Seareiras Galegas; Cristina López Villar, profesora da Facultade de Ciencias do Deporte e de Educación Física da UDC; Manuel Polo, licenciado en Educación Física e adestrador de atletismo; Severino Gómez Neira, director técnico do Club A Cambadela; Xan Rodiño, presidente da Asociación Cultural e Deportiva de Billarda Rías Baixas e impulsor da Liga Nacional de Billarda e Anxo Amado, directivo do Santiago-Futsal.


Summary: A decisión foi adoptada no Consello Cidadá e está pendente de ser validada polas organizacións territoriais do partido.

Podemos concorrerá ás eleccións autonómicas no Estado español e farao con marca propia. Así o manifestou Carolina Bescansa, membro da dirección do partido e secretaria de Análise Político e Social, durante a súa comparecencia nos almorzos on off organizados polo Colexio de Xornalistas da Galiza. Bescansa sinalou que o Consello Cidadá dera o visto bo a este paso, que está, porén, pendente de ser ratificado ou validade pola organización en Galiza. No que atinxe ás alianzas, Bescansa non quixo comprometer un eventual acordo coas forzas que constitúen AGE -Anova e IU- e botou balóns fóra: "É algo que non se pode resolver agora", senón no momento "procesual" oportuno. En todo caso, enfatizou, a decisión final vana tomar os "círculos" galegos. Tampouco esclareceu nada a dirixente de Podemos sobre a hipotética integración da súa militancia en plataformas como as Marés. Dixo que iso é algo que aínda está por decidir. Cumpre lembrar que recentemente a formación de Iglesias se posicionou a prol de non ir a acordos xenéricos nen con Marés nen con Ganemos. Tampouco esclareceu nada a dirixente de Podemos sobre a hipotética integración da súa militancia en plataformas como as Marés No que atinxe ás enquisas, Carolina Bescansa mostrou a "cautela" de Podemos á hora de telas en conta e optou por se centrar nas "tendencias" que poden desprenderse das sondaxes e estudos demoscópicos e que apuntan, engadiu, á posibilidade dun cambio, que ese cambio "é posíbel". A secretaria de Análise Político e Social de Podemos tamén considera que é factíbel que se dea unha coligazón entre PP e PSOE, lembrando que esta posibilidade xa foi apuntada por Felipe González e Dolores de Cospedal.


Andan os tertulianos de dereitas a escachar de risa coa famosa escena da «Vida de Brian» (1979) sobre a Fronte Xudaica Popular e a Fronte Popular de Xudea. E isto vén a conto dos debates sobre unha «candidatura de unidade» prás eleccións xerais, tamén chamada Marea Galega nos últimos meses. A crítica dos Monty Python aos partidos de esquerdas é certeira no que atinxe aos tics e teimas ridículas, mais cómpre non esquecer que eles fan especial fincapé na cuestión do imperio e as súas colonias. Pois os Monty Python falan dende o confortable status pequeno-burgués (que se dicía nos anos 70) de persoas que foron educadas no corazón dunha gran metrópole. Un punto de vista que deixan ben sentado noutra escena, divulgada na rede co título: «Que fixeron os romanos por nós?» As voces dereitosas esfórzanse en transmitir unha idea manida: a esquerda sempre tende á fragmentación Así é que nos faladoiros dos medios, as voces dereitosas esfórzanse en transmitir unha idea manida: a esquerda sempre tende á fragmentación. E chámanlle «as esquerdas» adrede, pra logo dicir que carecen do pragmatismo necesario non xa pra gobernar, senón mesmo pra entenderse de partida. Conclusión: dúas candidaturas en Galicia fronte aos partidos do réxime son a proba evidente desa incapacidade histórica. E dito isto, aos comentaristas de pago xa se lles barre o tino de satisfacción. Pero, cales son realmente as estratexias diverxentes? Como é ben sabido, no 2011 prodúcese unha ruptura no seo do nacionalismo galego. Xorde ANOVA e proponse un cambio de rumbo radical. A liña de supervivencia baseada en conformarse cun escaso apoio electoral e agardar tempos mellores, tan querida pola UPG, considerouse esgotada. Ou sexa, válida só pra dar voltas «arredor de si», que diría Otero Pedrayo. E a estreita calella dos pactos co PSOE pra gobernar nos concellos (privatizando a eito) e mesmo na Xunta de Galicia, sempre co nacionalismo de esteo en segundo plano, revelouse coma unha calella sen saída. Pola contra, o pensamento anovador que impulsou as Mareas parte dunha idea central: que o PSOE e mailo PP son os peares do réxime do 78, e que cómpre artellar espazos alternativos de confluencia pola esquerda e con capacidade real pra intervir na política en todos os niveis institucionais. Ou sexa, pra GOBERNAR AGORA, pra mudar as políticas agora, non dentro de cincuenta anos. Contra todo prognóstico, as mareas cumpriron o seu obxectivo e fixeron afuciñar o PP coma nunca antes sucedera nunhas municipais. Estas dúas tendencias tiveron o seu gran ensaio nas pasadas eleccións municipais. Por unha banda ANOVA, Esquerda Unida e nalgúns casos Podemos (non esquezamos a inhibición de Podemos Vigo), ademais doutras forzas e colectivos, crearon e fixeron triunfar as Mareas en tres das grandes cidades de Galicia. Contra todo prognóstico, cumpriron o seu obxectivo, e fixeron afuciñar o Partido Popular coma nunca antes sucedera nunhas municipais. Pola outra banda, e varios pasos por detrás no discurso e nos procedementos, o BNG fixo un tímido ensaio de laboratorio coa súa proposta chamada de «asembleas abertas». Tan abertas e aglutinantes que deron como resultado a terceira confirmación do seu declive, coa salientable excepción de Pontevedra. Deixando a un lado a desfeita case global dos partidos do réxime en Galicia o 24M (pra eles un descalabro), vexamos agora que sucedeu nas dúas tendencias que son motivo de chanzas nos medios oficiais verbo da tan comentada «candidatura de unidade». O BNG, tralo revés das municipais, chegou tardiamente á conclusión de que todo aquilo que observaban con desprezo (véxase o humor requeimado e cutre da Troleada Benito Soto): asemblearismo, participación cidadá, primarias abertas, espazos de confluencia, acumulación de forzas, alternativa rupturista… ao parecer tiña un sólido contacto coa opinión de amplos sectores da sociedade galega. E comezaron o seu itinerario da imitación. O 25 de Xullo serve, como fixo Beiras no 2012, pra lanzar unha alternativa? Perfecto. 25 de Xullo de 2015: Banquete de Conxo pola reunificación nacionalista. Que a moda agora é crear espazos de confluencia? Velaí a Iniciativa pola Unión. Que as vellas siglas non coveñen? Apárcase o BNG como marca electoral e créase Nós-Candidatura Galega. Primarias abertas? Pois veña unha de primarias con vídeos caseiros. Vólvese falar moito do interclasismo. E tómanse como referencia a nomenclatura do galeguismo histórico. Mais cal vén sendo a orientación desa proposta? Obviamente un galeguismo progresista e máis ben tépedo. A UPG deixou caer a Quintana, como chibo expiatorio do fracaso nas eleccións de 2009. Pero na práctica converteuse e converteu o BNG en quintanista. E os síntomas son máis que evidentes. As voces máis activas nesta rápida mutación proveñen desa ponla moderada. Vólvese falar moito do interclasismo. E tómanse como referencia a nomenclatura do galeguismo histórico, séculos XIX e XX: Banquete de Conxo, Xeración Nós. Por se iso non fose suficiente, os aliados do BNG pra esta virada in extremis chámanse: Partido Galeguista, Agora Galiza, Terra Galega, Coalición Galega e así. Ou sexa: Posición Terriña. O cal non significa que no BNG non haxa militantes críticos de esquerdas con outras miras. Pero esa é a mensaxe principal e a nova estratexia de supervivencia que se adopta. Eu diría que a última baixo a longa férula de Paco Rodríguez. Nunha dirección ben clara e diferente, ANOVA promove con éxito a acumulación de forzas en clave principalmente de esquerda, e lógrase un entendemento fructífero con Podemos Galicia e mais con Esquerda Unida, un dos seus aliados en AGE. Os escollos iniciais son superados, pois hai capacidade abonda pra o diálogo e a negociación. Acádase un acordo inédito entre independentistas e federalistas, en pé de igualdade e sen prevalencia de ningunha marca. E consolídase así, ampliado a todo o país, o espazo de confluencia que xa fora construído pola base nas grandes cidades de cara ao 24M. A proposta rupturista da Marea baséase no recoñecemento de Galicia como nación, e no dereito do pobo galego a decidir nun eventual proceso constituínte Como resultado desa converxencia, créase a coalición En Marea a nivel de Galicia, tendo como alicerces as Mareas muncipalistas, e co apoio doutros partidos e colectivos cidadáns. E faise superando diferenzas ideolóxicas menores en función dos intereses da maioría da poboación. Mais os termos do acordo entre as forzas que compoñen a nova coalición non se refiren unicamente ás cuestións sociais máis urxentes ou de fondo, pois a proposta rupturista da Marea baséase no recoñecemento de Galicia como nación, e no dereito do pobo galego a decidir nun eventual proceso constituínte. Un avance, pola inmersión do federalismo nesta reivindicación histórica, inimaxinable dende as posicións nacionalistas que se conforman con xirar permanentemente «arredor de si». A Marea Galega non levará ese nome, porque como xa antes lle pasara á plataforma liderada por Ada Colau, alguén alleo ao proceso rexistrou a marca con espurios intereses. Mais a Marea existe, en Galicia e ben pola esquerda. E a súa potencia institucional coñecerémola o 20 de decembro, cando fale a cidadanía.


Summary: Malia á súa invisibilidade e á precariedade das súas condicións, a tradución en galego destaca pola súa calidade. Descubrímolo no A Fondo desta semana, a saír do prelo esta quinta feira 5 de marzo.

-Por que neste momento te animaches a propornos un A Fondo sobre tradución? O galego, desde o momento da súa aparición como lingua, sempre tivo na súa axenda, parello ao seu desenvolvemento, a tradución. Nestes momentos críticos para o futuro da nosa lingua mais tamén de grandes oportunidades, o papel do diálogo e as pontes de comunicación con outras linguas e culturas segue a ter unha relevancia fundamental. -A tradutora Eva Almazán é a persoa entrevistada neste A Fondo. Almazán fixo parte da equipa premiada co premio estatal de tradución por virar ao galego o Ulises de Joyce. Que supuxo este premio para a cultura galega e para o eido da tradución? "Eva Almazán e a súa xeración déronlle un pulo preciso á tradución de obras contemporáneas. Isto, xunto con algún período de políticas decididas a prol da tradución, fixo que se vivise unha época dourada" -Puxo en evidencia que, a pesar da obvia concorrencia desigual con outras tres linguas, o noso idioma é quen de cumprir as mesmas funcións, coa mesma e mesmo superior calidade que calquera outro. Nuns tempos de desvalorización a mantenta, o premio volveunos facer lembrar que o das linguas e as culturas non é unha cuestión de cantidade, mais de autenticidade. --Eva Almazán pertence a unha nova xeración de tradutoras e tradutores profesionalizados que estudaron na Universidade de Vigo. En que medida esta nova xeración supuxo unha revolución para a tradución en galego? -Eva e a súa xeración déronlle un pulo preciso á necesidade de que o público lector tivese a oportunidade de ler en galego non só clásicos da literatura universal, mais tamén obras contemporáneas. Isto, xunto con algún período de políticas decididas de investimento público a prol da tradución, fixo que as editoriais apostasen e publicasen e que, dalgún modo, se vivise unha época dourada para a tradución que, mal que ben, abriu un camiño polo que agora máis xente quer transitar. -A tradución é unha profesión que se desenvolve en condicións de precariedade, tal e como se explicita neste A Fondo. Como se manifesta esa precariedade? "Á endémica invisibilidade das persoas tradutoras, ás que son mulleres súmaselle a propia invisibilidade de xénero." -Isto fai parte dun todo. Menos galego significa, en primeiro lugar, máis desalento, pero tamén menos libros, menos lectores, menos traducións, menos persoas tradutoras e piores condicións laborais. Mais nunca choveu que non escampase. As necesidades persisten e as persoas que lle dan saída seguen estando aí, mellor formadas do que nunca, dispostas a capear este temporal. -O artigo de María Reimóndez fala da situación das tradutoras. En que medida esa precariedade é maior no caso das tradutoras? Existen cifras da porcentaxe que as mulleres supoñen no ámbito da tradución? "O debate respecto á tradución do portugués e ao portugués non se resolverá definitivamente até que se produza o re-encontro, natural e necesario, entre os dous pobos e a súa lingua." -É dificil atinar nunha cifra, e habería aínda que falar dos diferentes tipos de tradución. Mais é claro que son maioría. Porén, á endémica invisibilidade das persoas tradutoras, ás que son mulleres súmaselle a propia invisibilidade de xénero. Segue habendo quen pensa que, no caso da tradución oral, cando a fai unha muller é unha secretaría e cando é home, un intérprete. -Carlos Quiroga posiciónase no seu artigo a respecto das traducións do galego ao portugués e viceversa. En que medida está presente este debate no mundo editorial galego actual e como se soluciona? -É un debate que leva estando aí desde sempre, e que non se resolverá definitivamente até que se produza o re-encontro, natural e necesario, entre os dous pobos e a súa lingua. Mais é un debate arriquecedor, que pon en cuestión tabús e preconceitos, que acaba por beneficiar o galego e a súa internacionalización, e tamén por abrirlles os ollos a moitos dos nosos irmaos e irmáns do sul.


Summary: Os democristianos presentaranse ás autonómicas con esta fórmula por primeira vez en 81 anos de existencia. O presidente da Generalitat abre a porta a unha lista ampla e soberanista que supere os partidos.

A ruptura interna de CIU muda o escenario político en Catalunya a só tres meses das eleccións autonómicas, consideradas un plebiscito polas forzas soberanistas. Unió decidiu concorrer en solitario por primeira vez en 81 anos de historia, unha decisión que contou co respaldo do 70% do consello nacional; mentres o presidente da Generalitat, Artur Mas, ofreceu ceder o liderado dunha candidatura unitaria que supere aos partidos. "Non pensedes na lista do presidente, pensade se é necesaria unha lista co presidente, que non é o mesmo", defendeu Mas durante a súa intervención no primeiro acto de campaña de Convergència. Unha proposta de candidatura unitaria que no pasado xerou un intenso debate con ERC e coas entidades soberanistas e rematou co adianto electoral para o 27 de setembro. O presidente catalán mostrou a ruptura con Unió como un paso máis do seu partido cara un compromiso de confluencia. Recoñeceu que o proceso soberanista perdeu forza nos últimos meses, polo que chamou ás entidades a poñer "a directa" para recobrar o impulso independentista. "Non pensedes na lista do presidente, pensade se é necesaria unha lista co presidente, que non é o mesmo", defendeu Mas. Mas mostrouse confiado de que militantes soberanistas de Unió e do PSC apoien esta proposta. "Non se pode aspirar a construír un Estado sen sentido de Estado. Non se pode lograr a liberdade dun país e de Catalunya se as axendas persoais pasan por diante de aqueles que son a suma necesaria de todos". División interna en Unió O sector crítico de Unió xa mostrou a súa vontade de sumarse ao proxecto de Mas, incluso algúns históricos deixaron a militancia, malia as advertencias da dirección -controlada por Josep Antoni Duran Lleida e Ramon Espadaler- de que Unió "non xogará en dúas candidaturas diferentes". O secretario xeral dos democristianos chamou a recuperar o espazo moderado que ocupaba CIU e non esconder "unhas siglas históricas", despois de recoñecer que a metade do electorado perdido foi parar a ERC. A incógnita que quedou sen despexar en Unió foi o seu candidato. Duran Lleida e Espadaler parten como os únicos nomes. Aínda que ningún se postulou polo momento, tampouco descartou facelo.


Summary: A organización xuvenil do BNG denuncia nunha rolda de prensa as multas recibidas por cinco militantes de Galiza Nova por realizaren un mural co lema "Construíndo a Galiza Diversa", en defensa dos dereitos LGBT. A sanción foi interposta pola Garda Civil en aplicación da coñecida como Lei Mordaza.

"A noite do 27 de outubro fomos identificados pola Garda Civil, que logo puxo unha denuncia contra nós pola realización dun acto de liberdade de expresión que en ningún caso empeorou o estado do mobiliario público". Así explicaba en rolda de imprensa un dos multados, o membro de Galiza Nova Martín Coego, a sanción recibida a integrantes da organización xuvenil do BNG por pintaren un mural en defensa dos dereitos LGTBI. Neste muro, de titularidade pública, existía xa unha pintada anterior,, informou Galiza Nova, que expón que os feitos non forondenunciados polo propietario do mesmo, senón directamente pola Garda Civil, un procedemento permitido pola Lei Mordaza. A través do seu secretario xeral, Alberte Fernández, denunciou que "a represión foi a máis nos últimos tempos e os ataques contra a liberdade de expresión son cada vez máis habituais". Fernández reclamou a derogación da Lei Mordaza, da que lembrou que foi aprobada polo goberno do Partido Popular, "mais non cuestionada aínda co novo goberno de Pedro Sánchez" Bonos axuda para chegar aos 1.500 euros Ao tempo, o secretario xeral comunicou que a organización editará bonos axuda para afrontar o custo das multas de 300 euros no caso de que as alegacións presentadas non sexan tidas en conta. Foron sancionadas un total de cinco persoas, polo cal o importe total ascende a 1.500 euros. Insistiu en que se trata dunha "persecución política". O responsábel comarcal do BNG, Demetrio Gómez, aproveitou a rolda de prensa realizada conxuntamente entre o Bloque e a organización xuvenil para mostrar o apoio da dirección e denunciar "a situación de involución democrática na que se atopa o Estado e a Galiza pola persecución diaria da liberdade de expresión".


Summary: A área sanitaria da Coruña suma máis da metade do total de casos.

Galiza superou este sábado a cifra dos 2.000 casos activos de coronavirus, cun total de 2.148. Nas tres pasadas xornadas seis persoas contaxiadas faleceron, tres delas residentes en centros de maiores. O número de persoas hospitalizadas ascende a 72, con nove ingresadas nunha Unidade de Coidados Intensivos (UCI). Os datos achegados pola Consellaría de Sanidade amosan que a área sanitaria da Coruña e Cee, onde se manteñen medidas restritivas e se está a realizar un cribado de probas entre a veciñanza, segue a ser a máis afectada. 1.167 dos casos pertencen a esta área, máis da metade do total. O resto de áreas sanitarias, agás a de Vigo, tamén medran en número de casos activos. Concretamente, a de Compostela e O Barbanza suma 172; con 42 casos activos máis; a de Lugo, 278, cun incremento de 24; a de Ourense, Verín e O Barco de Valedorras suma 278, con 24 máis; mentres que na de Ferrol hai 97 casos activos, con oito máis e na de Pontevedra e O Salnés, coa cifra máis baixa, o incremento de 11 casos deixa un total de 96. Na xornada de onte realizáronse 4.331 probas PCR para detectar o virus. O falecemento de tres persoas maiores na área da Coruña, dúas mulleres ingresadas no hospital e un usuario da residencia Orpea de Culleredo, incrementan a 631 as mortes na Galiza relacionadas coa Covid-19. Situación das residencias As e os residentes e mais o persoal de residencias afectados pola enfermidade na Galiza son 85, un máis que na sexta feira. Entre eles, o Sergas indica que 67 son usuarios e usuarias de centros de maiores. O foco da residencia da Fundación San Rosendo no Incio, intervida pola Xunta da Galiza, mantense estábel con 57 maiores e oito profesionais contaxiados. En Culleredo permanecen dez persoas contaxiadas. A maiores hai 8 profesionais contaxiados na residencia do Incio, catro na de Culleredo, un caso nas de Paradela, San Bartolmeu de Xove, DomusVi de Barra de Miño en Coles e DomusVi Lalín, respectivamente, e outro no centro para persoas con discapacidade As Flores, en Ourense.


Summary: O fiscal xeral do Estado, José Manuel Maza, faleceu na tarde do pasado sábado, día 18, debido a unha infección renal que sufriu en Bos Aires cando participaba nun encontro de fiscais. Malia non facer un ano no cargo, adquiriu sona polos atrancos que puxo ao procés soberanista catalán.

O 25 de novembro de 2016 José Manuel Maza convertíase no novo fiscal xeral do Estado, elixido para loitar contra o procés soberanista. Moi conservador e cun grande afán de protagonisto, traballaba até ese momento na sala segunda do penal do Tribunal Supremo, a onde accedera en 2002, cando o PP gobernaba con maioría absoluta e había maioría conservadora no Consello Xeral do Poder Xudicial. Aliñado coa dereita xudicial, xa en 2002 era coñecido como un maxistrado de posicionamentos moi duros. De feito, impulsou a Unión Xudicial Independente, unha escisión pola dereita da Asociación Profesional da Maxistratura. Xa anteriormente, destacara por ser unha das voces máis críticas coa política de xustiza do goberno de Felipe González, ao que chegou a acusar de "non ter vergoña". Durante o proceso xudicial contra o xuíz Baltasar Garzón pola súa investigación sobre os crimes do franquismo, Maza considerou que os delitos contra os cargos franquistas xa prescribiran ou foran amnistiados. Aliás, acusara Garzón de crear máis frustración nos familiares das vítimas do franquismo. Maza considerou que os delitos contra os cargos franquistas xa prescribiran ou foran amnistiados En 2015 formou parte da maioría do Supremo que se opuxo ao indulto ás persoas condenadas por se concentraren ao redor do Parlament catalán en 2011 e foi un dos xuíces que votou en contra da anulación da condena a 119 anos de prisión a Itziar Alberdi, acusada de pertenza á ETA e que, segundo o alto tribunal, foi condenada por falta de probas. Aliás, foi crítico coa lexislación en seguridade viaria por ser demasiado estrita cos condutores e por provocar, ao seu ver, que a presunción de inocencia perdera garantías. Contra o procés Mais se por algo foi coñecido o fiscal foi pola loita contra o procés catalán. O 2 de xuño pedía que se investigase Artur Mas, Francesc Homs, Irene Rigau e Joana Ortega perante o Tribunal de Contas por presunta responsabilidade contábel, acusados de gastar 5,2 millóns na consulta do 9 de novembro de 2014. Non tardou en anunciar unha querela contra os membros da Mesa do Parlament que impulsaran a tramitación da lei de referendo do 1 de outubro malia a prohibición do Tribunal Constitucional. Acompañara esta querela doutra contra todos os membros do Govern da Generalitat, acusados de desobediencia, prevaricación e malversación. Tamén se dirixiu ao major dos Mossos d'Esquadra, Josep Lluís Trapero, para que puxera no seu coñecemento calquera acto dirixido á organización da consulta do 1-O que puidese constituír un delito. Se por algo foi coñecido o fiscal foi pola loita contra o procés catalán Aliás, abríronse dilixencias de investigación contra alcaldesas e alcaldes independentistas que estaban dispostas e dispostos a cederen locais municipais para a celebración do 1-O, un asunto que está pendente de xudicialización. A presidenta da Asociación de Municipios pola Independencia, e alcaldesa de Vilanova i la Geltrú, Neus Lloveras, e o presidente da Associació Catalana de Municipis de Catalunya e primeiro edil de Premià del Mar, Miquel Buch, tamén foron acusados pola Fiscalía de desobediencia, prevaricación e malversación. Após o 1-O, Maza actuou contra os responsábeis da Asemblea Nacional Catalá, Jordi Sánchez, e de Òmnium Cultural, Jordi Cuixart, -ambos os dous en prisión- por un presunto delito de sedición. Máis tarde actuou contra Oriol Junqueras e os consellers do Govern –parte deles no cárcere-, aos que acusaba de rebelión, sedición e malversación. Sobre o resto do gabinete encabezado por Carles Puigdemont, en Bruxelas, pesou a solicitude de entrega cunha orde europea de detención.


Cando un obxecto penetra no corpo dun xeito accidental, intencionado ou iatroxénico, o propio corpo, tras detectar que o obxecto que se introduciu nel non é normal, reacciona coa correspondente resposta de rexeitamento nos tecidos afectados, que habitualmente é dolorosa e inflamatoria. Cando esta resposta se revela insuficiente é preciso que interveñan os médicos para extraeren o obxecto con maior ou menor urxencia, dado que pode causar moitos problemas, mesmo a morte. En xeral, os organismos tenden a buscar a súa supervivencia, para o cal adoitan contar, fronte ás anomalías potencialmente perigosas, con mecanismos de alerta e mais con recursos de loita. E cando falamos de organismos non estamos limitándonos aos seres vivos. Un sistema político, por exemplo, dótase de recursos institucionais cuxa función é a preservación da súa integridade, e procura marxinar e, se é preciso, expulsar todo axente desestabilizador cuxa posición se achegue ameazadoramente ao centro do seu campo. Iso sucede, en realidade –alén do discurso constitucional lexitimador–, polo interese que teñen os axentes centrais na preservación das súas posicións de poder. Non é en absoluto posíbel descartar que o sofisticado sistema político estadounidense non estea xa a identificar o presidente Trump como un corpo estraño. Sobrarían motivos: os presuntos contactos do equipo electoral de Trump con representantes rusos; a suposta revelación de segredos á diplomacia rusa por parte do propio presidente; a sospeita de que Trump aceptou cartos provenientes de gobernos estranxeiros; a enciclopédica ignorancia do presidente en temas fundamentais; ou a súa grave desorientación en materias como a política exterior, a de alianzas, a comercial ou a climática, nun contexto internacional en que a supremacía dos EUA está a ser cuestionada tanto por Rusia como pola China. Non é casual, polo tanto, que, menos de seis meses despois da toma de posesión de Trump, xa se fale tan abertamente da incapacitación prevista na sección 4 da emenda XXV ou mesmo da destitución ou da inhabilitación a través do impeachment previsto na sección 4 do artigo II da Constitución. Para o sistema, o problema principal non é o discurso reaccionario e infantil de Trump, non é a vergoña allea que provoca, nin sequera son o seu sexismo e as súas mentiras. O problema tampouco é, obviamente, a política con que pretende profundizar na desigualdade a través, por unha banda, de recortes na sanidade e nas políticas sociais e, por outra banda, da substancial rebaixa dos impostos aos ricos (entre os que se atopa o propio Trump). Se puidesen seguir a controlar o sistema, as elites políticas, corporativas e militares, para as cales a democracia liberal é unha pedra no zapato, tamén convivirían perfectamente cos modos egotistas, inestábeis e erráticos de Trump. Non, o problema tampouco é o desprestixio da presidencia ou a pésima imaxe dos EUA. O problema é outro: é a posibilidade moi real de que Trump acabe debilitando os fundamentos do edificio institucional construído para favorecer os intereses do establishment. Así que, se Trump é percibido como un corpus alienum, vai ser extraído. Sería unha operación complicada e traumática. Pero o sistema sabe que non habería alternativa.


Summary: Apego, o proxecto para a socialización da infancia en galego, naceu en marzo de 2015. Traballa para promover e arroupar a transmisión da lingua ás nenas e nenos.

En apenas un ano de vida, o proxecto para a socialización da infancia en galego, 'Apego', suxa xa 23 concellos, que representan unha poboación de máis dun millón de habitantes. En marzo de 2015 asinaban un protocolo de colaboración os concellos da Baña, Carballo, Carnota, Ferrol, Narón, Negreira, Ourense, Pontevedra, Redondela, Rois, Santiago de Compostela e Vigo. Nacía así este programa para promover e arroupar a transmisión da lingua ás nenas e nenos. Os concellos participantes impulsaron diversas accións, centradas nas crianzas entre 0 e 6 anos mais que abranguen os diferentes contextos da vida dos nenos e nenas. Deseñáronse e distribuíronse materiais específicos, organizáronse actividades, achegáronse argumentos, información e recursos…, para as familias e para os profesionais. En todas as accións do proxecto resalta a valoración positiva da lingua e a necesidade de que colectiva e individualmente nos comprometamos con ela. O Apego mantense desde os servizos de normalización lingüística dos concellos participantes, impulsados inicialmente pola Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL). A comunidade creada arredor do Apego foi medrando nestes mese. O vindeiro sábado, día 9 de abril, ás 12.00 h no Centro Ágora da Coruña, terá lugar o acto de adhesión de novos concellos: A Coruña, Ames, Mazaricos, Moaña, Muros, Oleiros, Ponteceso, Rianxo, Ribadeo, Teo e Vimianzo.


Summary: Unha proposición non de lei presentada no Parlamento galego pola deputada Eva Solla exixe que os 800 mil euros anuais destinados á asistencia relixiosa nos hospitais do País "se encamiñen a outras necesidades" da sanidade pública

O grupo parlamentar de AGE, por boca da deputada Eva Solla, vén de exixir á consellaría de Sanidade que deixe de sufragar os salarios dos 53 sacerdotes que prestan asistencia relixiosa católica nos hospitais públicos e concertados da Galiza. Nunha proposición non de lei, Solla reclama "que os capeláns deixen de ser persoal asalariado do Sergas" e, por conseguinte, que as súas nóminas non se paguen con diñeiro das arcas públicas, supoñendo un gasto que se sitúa por volta dos 800 mil euros anuais. Así llo confirmou a este xornal Jesús Carracedo, director do secretariado inter-diocesano de pastoral da saúde (SIPS) da Galiza para a elaboración dunha información publicada no semanario nº32 sobre o convenio existente entre Sergas e Xunta, asinado en 1995 e do cal este ente público refusou dar dato algún. Así as cousas, após as preguntas escritas presentadas polo grupo parlamentar do PSOE no Parlamento galego, agora é AGE quen reclama que "os privilexios de calquera tipo para calquera relixión desaparezan da sanidade pública", encamiñando a "outras necesidades" da sanidade o orzamento anual estabelecido para finanzar os servizos dos 53 capeláns.


Summary: A tres días de conmemorar o 40 aniversario da Revolução dos Cravos, o ex militar relatou en Pontevedra, no marco da Semana Galega de Filosofía, a súa experiencia na acción que derrubou a ditadura en Portugal. Alerta de que se están a crear as condicións para o ascenso dunha ditadura de dereitas.

"O 25 de abril fica na memoria de todos os portugueses e para o noso orgullo é considerada a revolución máis bonita e máis romántica coñecida en todo o mundo""Valeu a pena". A tres días de conmemorar o 40 aniversario da Revolução dos Cravos, Otelo Saraiva de Carvalho relatou en Pontevedra, no marco da Semana Galega de Filosofía, a súa experiencia na acción que derrubou a ditadura en Portugal. "O 25 de abril fica na memoria de todos os portugueses e para o noso orgullo é considerada a revolución máis bonita e máis romántica coñecida en todo o mundo", destacou, debullando durante unha hora de conferencia as decisións, anécdotas e triunfos que levaron ao éxito da revolución.Os organizadores destacaron o valor de contar coa súa presenza nesta semana de celebracións e de múltiples actividades en Portugal, e salientaron que Saraiva de Carvalho "fixo un esforzo polo aprecio que ten cara a Galiza, para contarnos como se fai unha revolución". Os e as asistentes á palestra interpretaron, ao remate, postos en pé, o Grândola Vila Morena.Porén, do 25 de abril non só se fala en pasado. A Associação 25 de Abril, na que participa activamente xunto con outros moitos dos militares que encabezaron a revolución hai 40 anos, mantén as súas reivindicacións. Neste ano chamou unha vez máis a preservar e a recuperar "os valores de abril", empregando o lema "vencer o medo". "Hai medo na sociedade portuguesa" -dixo- "medo a perder o emprego, medo a non conseguir un traballo. O pobo portugués é un pobo submiso, humilde, habituado ao respeitinho, ao paternalismo". Por iso Otelo Saraiva de Carvalho alerta de que "o camiño está aberto para calquera ditador paternalista que apareza pola dereita"."Ese é o noso primeiro obxectivo" -engadiu- "acabar co medo para construír aquilo que falta construír para o futuro. Fíxose moito, pero faltan moitas cousas por facer". Denunciou, así mesmo, que "o goberno intenta dividir a sociedade portuguesa, os vellos contra os novos, os empregados contra os desempregados, os campesiños contra o proletariado industrial, o norte contra o sur". "Somos cidadáns libres nun país que está a deixar de ser libre, o país está a perder soberanía", concluíu en referencia ás imposicións da troica.Otelo Saraiva de Carvalho alerta de que "o camiño está aberto para calquera ditador paternalista que apareza pola dereita". "Somos cidadáns libres nun país que está a deixar de ser libre, o país está a perder soberanía", concluíu en referencia ás imposicións da troicaTivo, igualmente, palabras moi críticas co proceso de construción da Unión Europea, e coa "partitocracia" que domina Portugal: "Non gosto da partitocracia, teñen moito poder en Portugal e defenden só os seus intereses, non os intereses do pobo. Se alguén quere un emprego, só ten que afiliarse ao PS ou ao PSD".A Associação 25 de Abril rexeitou participar nos actos oficiais organizados polo Goberno portugués para conmemorar o 40 aniversario da revolución "porque non foi satisfeita a reivindicación para falar sobre os 40 anos da revolución e sobre aquilo que foi alcanzado e aquilo que ficou por facer, que é moito". Así mesmo, o colectivo sinalou que o actual goberno PSD-CDS-PP "está a certificar a morte do 25 de abril". O Goberno, din, ten "medo a ser exposto polos Capitáns de Abril". A revolución vivida"Non gosto da partitocracia, teñen moito poder en Portugal e defenden só os seus intereses, non os intereses do pobo. Se alguén quere un emprego, só ten que afiliarse ao PS ou ao PSD"A revolución é o tema ao redor do que xiran todas as intervencións desta Semana Galega de Filosofía, achegas académicas ou activistas, de movementos políticos ou sociais, as máis delas centradas nunha análise teórica das condicións obxectivas e subxectivas da revolución. Porén, Otelo Saraiva de Cavalho viviu unha auténtica revolución. É máis, organizouna, como responsable da exitosa estratexia militar que en só 17 horas acabou cunha ditadura de cinco décadas. Iso si, recoñecendo que "a guerra colonial foi determinante para que o 25 de abril fose posible" e que "Salazar foi, entón, o principal axente da Revolución".Saraiva de Carvalho cualificou o 25 de abril de 1974 de "día memorable", e de "operación militar feita con rigor e eficacia" que conseguiu "reconquistar a liberdade, reconquistar a dignidade, reconquistar o concepto de cidadanía duns cidadáns que se sentían libres, nun país libre". Porén, despois do 25 de abril chegou o 26, o día despois, e a cuestión de como organizar a revolución gañada. Saraiva de Carvalho lamentou a contrarrevolución viviva, e os pasos atrás que dende 1974, e sobre todo nos últimos anos, se produciron dende os dereitos acadados na revolución."Colegas meus consideran que deberíamos ter conservado o poder durante máis tempo, en canto non houbese unha clarificación da situación de poder en Portugal", sinalou. "Porén, buscamos evitar a impresión, ou as acusacións internas ou externas, de que o MFA estaba a liderar unha nova ditadura militar. E por iso dende o primeiro momento comprometémonos a convocar eleccións constituíntes para a redacción dunha nova constitución, no prazo máximo dun ano, e a a convocar eleccións lexislativas no prazo máximo de 2 anos", explicou. Nese senso subliñou que "o PS aproveitou o seu éxito nas eleccións constituíntes, que non esperaba, para gañar posicións e comezar a facer oposición ao Goberno do MFA".Destacou que houbo entre os líderes do MFA e especialmente nel mesmo unha "total falta de apetencia por ocupar o poder político"En canto á súa participación directa en política Saraiva de Carvalho sinalou que "faime graza cando din que 'o que estragou ao Otelo' foi a ambición política", e destacou que houbo entre os líderes do MFA e especialmente nel mesmo unha "total falta de apetencia por ocupar o poder político". "Eu rexeitei moitas veces ser ascendido a xeneral ou a posibilidade de converterme en primeiro ministro", engadiu. "Valeu a pena" -concluíu- "fíxose moito, pero falta moito por facer".


Joaquim Torra, o novo president da Generalitat de Cataluña, non é simplemente un nacionalista conservador. Presenta trazos reaccionarios, se consideramos a súa admiración por Estat Català, o partido independentista con milicia paramilitar de seu que durante a II República amosaba unha indisimulábel afinidade co fascismo. A hispanofobia de Torra parece alimentarse da lenda negra e é despectiva, elitista e mesmo supremacista. Torra vive a mestizaxe cultural do seu país –lingüística, en particular– cunha incomprensión, cun medo e cunha dor tan grandes que provocan nel un rexeitamento sumamente agresivo –e perigosamente próximo, no seu extremismo, ao etnicismo e mesmo ao racismo e á xenofobia– de todo o que non casa coa idealización romántica e esencialista da catalanidade. Dá igual que a inmensa maioría dos cataláns se recoñezan nunha identidade complexa catalá-española. España é unha imposición, e ante a patria hai que escoller. Como presidente do Goberno de España, a axenda de Mariano Rajoy é claramente centralista e conservadora. Lembremos, por exemplo, a reforma educativa do ministro Wert ou a lei mordaza do ministro Fernández Díaz. Rajoy é un señorito nacionalcatólico, un elitista que hai tres décadas defendía o determinismo biolóxico, tan doadamente asociábel co racismo. Na liña dos franquistas Gonzalo Fernández de la Mora e Luis Moure Mariño, consideraba falsa a idea de que as persoas somos iguais, porque é a estirpe a que nos determina en esencia. A desigualdade é natural, orixinaria, está inscrita no código xenético. En consecuencia, existe tamén unha orde social natural xerarquizada, que é incompatíbel coas envexosas, demagóxicas e despóticas demandas de igualdade social, política e económica. A ditadura igualitaria acabaría co respecto aos mellores. Que é o que comparten Torra e Rajoy neste plano ideolóxico profundo? Basicamente o elitismo e mais as inclinacións ultranacionalistas e reaccionarias. Non é excesivamente difícil atopar nexos entre Torra, Rajoy e o populismo fanático que nestes momentos causa estragos en Gran Bretaña, no leste de Europa ou nos EUA. Torra ignora que non hai unha maioría cidadá independentista e Rajoy ignora que hai unha ampla maioría cidadá a prol dun referendo. Se estes dous personaxes xa case caricaturescos son os máximos responsábeis políticos catalán e español, dos cales depende a solución da peor crise constitucional que lembramos, podemos confiar en que van desactivar a dialéctica entre unilateralismo e represión, en que van moderar os seus discursos, tender pontes, negociar? Podemos imaxinalos falando de cidadanía, de tolerancia, de convivencia, de solidariedade? Deberiamos ser quen de agradecer o regalo que nos fai o destino con estes dous individuos, cuxo pensamento posúe un gran poder explicativo. Agora sabemos que fariamos ben en afastarnos de tanto impostor inconsistente, de tanto cínico salvapatrias, e en achegarnos ás opcións inequivocamente democráticas. En Galiza, se aínda nos interesa a construción nacional, cómpre revisarmos a nosa admiración miope polo independentismo catalán; e se desconfiamos do autogoberno, ollo co unionismo ultramontano. Porque algún día, os embigos exclusivos e as caras de cemento que hoxe protagonizan esta frívola e indecente ópera bufa ibérica comparecerán ante a historia para responderen da súa criminal irresponsabilidade. Publicidade


Summary: A Asociación Galega de Escolas Infantís (AGADEI) critica o crecente "intrusismo" de establecementos que ofrecen servizos de atención continuada de 0 a 3 anos sen contar cos necesario permisos para facelo.

A Asociación Galega de Escolas Infantís (AGADEI) denuncia o crecente "intrusismo" de establecementos que ofrecen servizos de atención continuada de 0 a 3 anos sen contar cos necesario permisos para facelo, "centros de ocio" que de facto estarían funcionando como escolas infantís. "Moitas destas pseudo-escolas non contan cos permisos obrigatorios para prestar estes servizos, os profesionais que traballan neles non contan coa debida formación e ademais non son debidamente inspeccionados polas administracións públicas", sinala Fernando Rolland, presidente de AGADEI. AGADEI subliña que só poden funcionar como escola infantil aqueles establecementos "constituídos e rexistrados como tales" ante a Consellería de Política Social. "Tanto ludotecas como centros de lecer, só poderían prestar servizos puntuais e cada un deles no seu perfil", din. Porén, denuncia, "cada vez se detectan máis casos de intrusismo por parte, principalmente, de centros de lecer, co consecuente prexuízo para os menores e a obvia competencia desleal para aquelas empresas que exercen legalmente a súa tarefa como escolas infantís e están supeditadas a estritos controis por parte da administración tanto no que respecta ás súas instalacións como ao seu persoal e proxectos educativos", sinala Rolland. A entidade vén de denunciar ante o Servizo de Inspección de Servizos Sociais dous deses casos, un en Pontevedra e outro en Mondoñedo, aínda que afirma que hai moitos máis en toda a comunidade A entidade vén de denunciar ante o Servizo de Inspección de Servizos Sociais da Consellería de Política Social da Xunta de Galicia dous deses casos, un en Pontevedra e outro en Mondoñedo, aínda que afirma que hai moitos máis en toda a comunidade. AGADEI, asociación fundada en 1986 e que agrupa a 75 socios e socias e a 130 escolas de toda Galicia, destaca que "non hai que esquecer, que os usuarios finais son menores de idade", o que obriga a extremar as precaucións en relación co estrito "cumprimento da legalidade", tanto para os centros coma para o persoal que traballa neles.


Summary: Os datos facilitados por Sanidade este sábado sinalan que baixan as persoas ingresadas por Covid a 675, mentres os casos activos soben a 17.987 após 1.812 contaxios. Ademais aumenta o número de PCR positivas por cada 100 realizadas e está 5% por riba do que marca a OMS para dar por controlada a pandemia.

Os casos activos na Galiza seguen en ascenso e sitúanse nos 17.987, que implican 336 máis, após rexistrarse outros 1.812 novos contaxios, Segundo os datos actualizados este sábado pola Consellería de Sanidade, con rexistros até as 18 horas desta sexta feira. Pola contra os hospitalizados baixan até os 675 (28 menos que o día anterior). Ademais, a taxa de positividade dispárase e sobe até o 42,04% e baixan a 19 as persoas hospitalizadas en UCI pola Covid-19 -dúas menos--, así como as ingresadas en unidades convencionais, 656 -26 menos-. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria baixa en cinco das sete: A Coruña-Cee, Ourense, Lugo, Vigo e Pontevedra; mentres que sobe en Santiago-Barbanza e Ferrol. Así, na da Coruña e Cee baixan a tres as persoas con Covid ingresadas en UCI (-1) e a 169 os doutras unidades (-1); mentres que na de Ourense seguen dúas en críticos -sen cambios- e baixan a 95 os hospitalizados noutras unidades (-20). Coronavirus Galiza: seguen a aumentar os casos activos, até 14.909 Na de Lugo mantéñense sete pacientes Covid en UCI -sen cambios- e descenden a 65 os ingresados noutras unidades (-6); na de Pontevedra continúan dúas en UCI (-1) e baixan a 91 os hospitalizados noutras unidades (-4); e en Vigo, baixan a dous os hospitalizados en críticos (-1) e a 76 os doutras unidades (-1). Por contra, na área de Ferrol soben a 74 os pacientes ingresados en planta (+2) e mantense con un en UCI -sen cambios-; mentres que na de Santiago quedan dúas en críticos -sen cambios- e soben a 86 os doutras unidades (+4). Tendencia ascendente dos casos activos Os casos activos manteñen a tendencia ascendente no conxunto da Galiza e aumentan a 17.987, que implican 336 máis que a xornada anterior, ao haber de novo máis contaxios (1.812) que altas (1.472), ao que se suman catro falecementos. De novo o aumento é xeneralizado. Soben en todas excepto na de Vigo, que rexistra 49 casos menos, con 2.815 en total. Respecto das subidas, lidera a relación Santiago (+144), seguida pola da Coruña (+117), Ferrol (+58), Ourense (+34), Pontevedra (+17) e Lugo (+11). Daquela, con máis infeccións activas mantense a área da Coruña e Cee, con 3.477; seguida da de Santiago e Barbanza, con 3.030; Vigo, con 2.815; Lugo, con 2.724; Ourense, con 2.512; Pontevedra e O Salnés, con 1.995; e á cola segue a de Ferrol, con 1.410. Segundo o último informe actualizado polo Ministerio de Sanidade o 26 de abril, adaptado ao novo sistema de vixilancia da Covid-19 centrado en poboación vulneráble, a incidencia acumulada a 14 días na Galicia en maiores de 60 anos ascende a 1.182,74 casos por 100.000 habitantes, mentres que a media estatal sitúase en 608,16. Novos contaxios En relación aos novos contaxios de Covid-19, mantéñense por riba dos 1.800 con outros 1.812, que constitúen 80 máis que os 1.732 desta sexta feira, após os 1.728 desta quinta feira; fronte aos 1.725 do día anterior, uns 1.483 na terza feira, despois de comezar esta semana con 794 novos casos abertos en 24 horas. Co novo protocolo xa non se contabilizan os autotest positivos e non se fan probas de diagnóstico á poboación en xeral. Así, os contaxios aumentan na Galiza a 586.128, dos cales 133.725 corresponden á área de Vigo; 121.542 á da Coruña e Cee; 92.802, á de Santiago e Barbanza; 70.829 á de Ourense; 67.151, á de Pontevedra e O Salnés; 63.876 á de Lugo; e 35.346, á de Ferrol. 505 días: así foi o contaxio máis longo de Covid-19 até o momento Polo seu lado, a taxa de positividade -número de PCR positivas por cada 100 realizadas- dispárase até o 42,04%, após un 32,24% da sexta feira, aumentar a 35,51% esta quinta, situarse en 28,77% na cuarta, en 20,6% a terza martes e comezar esta semana en 25,56%. Por iso, continúa por encima de 5% que marca a OMS para dar por controlada a pandemia. Catro novos falecementos As vítimas da pandemia pola Covid-19 na Galiza ascenden a 3.343 após notificar a Consellaría de Sanidade este sábado outro catro óbitos. Os falecementos, do 28 de abril, corresponden a unha muller de 94 anos da área sanitaria de Ferrol, un home de 81 anos, de Vigo; outro de 76 anos e unha muller de 92 anos, ambos na área de Pontevedra. Polo seu lado, 564.858 persoas curáronse da Covid-19 desde o inicio desta crise sanitaria, após recibir o alta outras 1.472 na xornada pasada no país.


Summary: O paro rexistrado descende en 1.091 persoas e o número de afiliacións á Seguridade Social aumenta en 4.940

Baixa o paro e aumenta o emprego en febreiro. O número de persoas paradas rexistradas nas oficinas do Servizo Público de Emprego Estatal (SEPE) baixou en algo máis de 1.000 (-1.091) e nun 0,62% en Galicia respecto ao mes anterior, deixando a cifra total en 173.709, case 15.000 (-14.498) menos que hai un ano. A baixada do paro rexistraso contrasta co incremento en 3.279 desempregados no conxunto estatal (+0,1%), o peor dato desde 2013, aínda que se gañaron 69.172 cotizantes. O paro descende en todas as provincias galegas agás en Pontevedra e en todos os sectores menos no colectivo sen emprego anteriorA caída do paro en Galicia coincide tamén co aumento no número de afiliacións á Seguridade Social logo dun mes de xaneiro onde se destruíran 14.000 empregos malia asinarse 10.000 contratos máis que un mes antes, case o triplo. Xa que logo, Galicia creou 4.940 empregos en febreiro, quedando en 997.311 o número total de cotizantes, cun incremento interanual de 18.822 persoas a traballar.Segundo os datos do Ministerio de Traballo, o paro descendeu en todas as provincias agás en Pontevedra, onde aumentou un chisco (+59). Ademais, baixou tamén en todos os sectores agás no colectivo sen emprego anterior e, especialmente, nos servizos (-541) e na construción (-442). En canto ao número de contratos, asináronse en Galicia 68.820 durante o febreiro pasado, 13.581 menos que no mes de xaneiro e unha cifra semellante á asinada no mesmo período do ano anterior, cun pequeno descenso de 380. En febreiro asináronse uns 14.000 contratos menos que no mes anterior, o 90% deles temporaisOs datos son, xa que logo, semellantes nun mercado laboral galego que non muda moito e que segue mantendo na precariedade e na temporalidade boa parte dos seus alicerces. Así, do total de contratos asinados en febreiro, o 90% seguen a ser temporais. En canto ás afiliacións á Seguridade Social, a cifra total de cotizantes sitúase preto do millón, pero aínda non alcanza un número que non se supera desde o verán de 2011, hai case oito anos. O contraste chega nas afiliacións ao réxime especial de autónomos, xa que todas as provincias galegas amosan taxas de crecemento interanuais negativas. O descenso medio da comunidade galega situouse no -1,25%.Por sexos, un mes máis hai unha mellor evolución do desemprego entre os homes, onde o paro cae nun 0,97%, fronte ao 0,36% no caso das mulleres. Xa que logo, o 57,1% do total do desemprego ocúpano as mulleres: son 74.453 homes fronte a 99.256 mulleres.As mulleres representan máis do 57% do paro rexistrado en GaliciaAdemais, a cobertura total do sistema de protección por desemprego situouse no 59,76%, polo que quedan fórafóra do sistema a 78.690 persoas, incluíndo as que teñen dereito a cobertura como as que non a xeraron previamente. No Estado, pola súa banda, a taxa de cobertura é superior, do 61,9%.Na súa primeira reacción, a Xunta destaca que Galicia "é a segunda comunidade na que máis baixa o paro en termos interanuais e que a suba de afiliacións á Seguridade Social é "o segundo maior incremento nun febreiro desde a crise económica".


Summary: De "ilexítima". Así cualificou na mañá do sábado a dirección de Anova a "suposta" asemblea local do partido en Ourense despois de anunciar que apoia a candidatura en solitario de En Marea ás eleccións xerais.

A dirección nacional de Anova enviou un comunicado de imprensa aos medios na mañá do sábado para desautorizar a "suposta" asemblea local de Anova-Ourense, que considera "ilexítima". Fíxoo despois de anunciar o órgano municipal que apoia a candidatura en solitario de En Marea ás eleccións xerais do 28 de abril. Unha decisión que contravén a dirección do partido liderado por Antón Sánchez, que aposta en renovar a coalición con EU e Podemos en lugar de concorrer con En Marea en solitario. A asemblea de Ourense, que na pasada quinta feira acordou apoiar a candidatura impulsada por Luís Villares, fíxose "á marxe das normas da organización" e mesmo "marxinando militantes que non foron convocados na localidade". "Non todas as persoas afiliadas a Anova en Ourense foron convocadas ás reunións", advirte a dirección do partido, que indica que, en consecuencia, "dificilmente pode aceptarse que a opinión trasladada é a do conxunto maioritario da militancia na localidade". "En Anova, como en calquera organización política democrática, as decisións adóptanse democraticamente a través dos organismos dispostos estatutariamente. Este non é o caso da autodenominada Anova-Ourense", denuncia a dirección, que informa de que "desde a III Asemblea Nacional de marzo de 2017 non tivo lugar a necesaria renovación de organismos nesta localidade". Anova acrecenta "as persoas que ostentaban a responsabilidade da organización antes do período asembleario mantiveron o control dos recursos da organización en Ourense". Anova denuncia no comunicado que "decisións como as de rachar Ourense en Común pactando con outros sectores unha nova plataforma electoral ou as de presentarse nas primarias de En Marea son contrarias ás decisións estratéxicas de Anova e tampouco tiveron o aval da Asemblea local de Ourense". "As decisión adoptadas polas persoas que se apropian do nome de Anova en Ourense só teñen un obxectivo: rachar o proxecto mestizo, plural e diverso da unidade popular", denuncia a dirección. O comunicado de imprensa advirte de que Anova "nunca foi pensada como un reino de taifas de intereses localistas". A reacción de Anova chega un día despois de que Anova-Ourense anunciase que as bases fixeran "unha análise moi crítica sobre a situación en que a dirección do partido se someteu á fórmula de confluencia durante estes últimos anos, con continuos ataques ás decisións tomadas soberanamente polos inscritos de En Marea". Na liña que defende a cúpula de En Marea, Anova-Ourense denunciou "pasos atrás" coa volta a "fórmulas de coalición onde a participación nas decisións é nula". De aí que comunicasen publicamente o apoio "explícito" á candidatura de En Marea ás eleccións xerais.


Summary: Actores, atrices e músic@s deste país continúan a súa vaga de mobilizacións fronte a política de recortes do goberno galego en materia cultural. Após o feche no Gaiás, proseguirán con accións visando un cambio de rumbo da Consellaría de Cultura.

En entrevista con Sermos Galiza, Antonio Durán "Morris", membro da Xunta Directiva da Asociación de Actores e Actrices de Galiza, valora como positiva a unión do sector e pensa que está "ao final do camiño" Como valora a actual situación no sector? Estamos animados porque vemos que a profesión se concienciou. Todo segue paralizado. AGADIC segue sen un obxectivo claro a cumprir este ano, sen orzamentos e sen director. Nese sentido a valoración ten que ser mala. Após as mobilizacións que vai pasar? Non sabemos que pode pasar. Estas mobilizacións serviron para que se coñeza realmente fóra a situación na que estamos. Morrer de pé ou que leves un tiro na cuneta. A profesión está a piques de desaparecer. Por este motivo comezamos as mobilizacións. Estamos chegando ao final do camiño. O feche na Cidade da Cultura, toda aquela xente nun espazo como ese, clarifica moitas cousas. Como foi a experiencia no Gaiás? É unha imaxe bonita ver a xente unida. Moitos non subiron aínda e non saben nin o que hai. Estabamos enriba das dependencias de AGADIC, de onde sae toda a inactividade. Foi un deses momentos onde notamos a presenza de toda a xente que tiña algo que ver coa cultura. "Hai unha represión ideolóxica cara ao sector cultural" Seguen en pé os obxectivos da Plataforma? Queremos que se saiba que non hai diálogo coa Xunta como eles din no Parlamento. A administración vai por un lado e a profesión vai por outro. Non é un problema de recortes, que tamén, vai máis alá: eles consideran o sector como algo que esta aí e, de cando en vez, cae algunha esmola. Hai unha represión ideolóxica cara ao sector cultural. Pasou cando non nos deixaron o teatro público para que fixéramos a asemblea. Mañá entréganse os Premios da Cultura no Gaiás. A Plataforma das Artes Escénicas e Musicais solicitará o apoio de todos os sectores na súa loita? A Asociación de actores e actrices xa estamos na Plataforma. É máis difícil a nivel empresarial. Tanto ten. É unha pelota que vai crecendo e o que importa é a unión. Imos medrar en xente para sermos aínda máis representativos. Foi o camiño que se escolleu e penso que será o que nos leve a bon porto.


Summary: A xustiza prorrogou o desafiuzamento durante dúas semanas. Porén, María e as súas crianzas terán que abandonar a vivenda.

María conta con 500 euros mensais dunha Risga e o salario do seu compañeiro que percibe 225 euros ao mes dun contrato de traballo de 10 horas semanais. Só o aluguer supoñen 310€ aos que hai que engadir os gastos correntes (auga, luz) e de manutención dela e das súas dúas crianzas, unha delas menor de idade. Esta veciña de Ourense adebeda 2.170 euros após 7 meses sen pagar o aluguer da vivenda que posúe no barrio da Ponte. A propietaria do piso encetou un proceso de desafiuzamento 'exprés' que fixaba para esta segunda feira (23 de febreiro) a execución. No entanto, esta orde foi aprazada até o vindeiro 3 de marzo. Ás portas da vivenda concentrábanse hoxe activistas de Stop-Desafiuzamentos Ourense á fin de visibilizar o caso de María mais non de frear o despexo após decidir a propia familia que non querían prolongar máis a batalla. Ao longo dos últimos meses e através do colectivo en defensa do dereito á vivenda esta veciña puxo en coñecemento dos servizos sociais municipais e do Instituto Galego de Vivenda e Solo a súa situación económica e a imposibilidade de facer fronte ao pagamento. Desde a administración tan só lle ofreceron a posibilidade de acceder a unha vivenda oficial, iso si, sita en Castro Caldelas ou en Carballeda de Valdeorras, lonxe da súa contorna social e familiar. María agarda após o aprazamento poder acceder a unha nova vivenda máis asequíbel en termos de aluguer. Na cidade das Burgas hai máis de 14 mil vivendas baleiras.


Summary: Do 5 ao 7 de decembro a cidade herculina acolle a quinta edición do Fanzine Fest, un encontro que reúne máis de 20 artistas do universo electrónico, entre os que destacan Levon Vincent, Galaxian, Lena Andersson -Kyoka & Eomac- ou Dorian Concept.

A Coruña sitúase esta semana no epicentro da escena da música electrónica de vangarda mundial. Do 5 ao 7 de decembro a cidade herculina acolle a quinta edición do Fanzine Fest, un encontro que reúne máis de 20 artistas do universo electrónico. Figuras como The Horrorist, Roi, Levon Vincent, Galaxian, Lena Andersson -Kyoka & Eomac- ou Dorian Concept participarán na edición máis ambiciosa até o de agora do Fanzine Fest. A organización aposta por "visibilizar e dinamizar" a escena de vangarda local e a cultura underground, co obxectivo de "xerar, tamén desde un punto de vista didáctico e divulgativo, un ecosistema único na Galiza con proxección estatal e internacional". Xunto á súa aposta musical, o festival inclúe toda unha programación expandida repleta de actividades e obradoiros, que inciden na aposta por achegar a escena electrónica a todos os públicos. Ademais, nesta quinta edición, Fanzine Fest recollerá "as múltiples sensibilidades e estilos que conforman o heteroxéneo universo electrónico de vangarda", como ambient, experimental, electro, techno, post-punk, industrial ou acid; ademais de numerosas propostas sonoras acompañadas de creacións audiovisuais.