Summary: Xunto con outros 36 centros públicos difunden un manifesto que denuncia o mantemento nestas institucións de "segregación vertical" "linguaxe sexista" e "fendas de xénero nas retribucións do persoal docente e do persoal de administración e servizos".

39 universidades públicas españolas, que forman a Rede de Unidades de Igualdade de Xénero para a Excelencia Universitaria (RUIXEU), veñen de difundir un manifesto con motivo do 8 de marzo que chama a erradicar as desigualdades de xénero nas propias universidades e entre outras cousas denuncia o mantemento nestas institucións de "segregación vertical" "linguaxe sexista" e "fendas de xénero nas retribucións do persoal docente e do persoal de administración e servizos". "Existen fendas de xénero nas retribucións do persoal docente e do persoal de administración e servizos", derivadas dos complementos económicos vinculados aos méritos de investigación O texto comeza salientando que "existe unha clara segregación vertical", en referencia á existencia na universidade española de "poucas catedráticas e poucas mulleres nos órganos de representación e goberno, nas direccións de grupos de investigación, nos recoñecementos honoríficos (doutoramentos honoris causa) e nos postos directivos de xestión administrativa". Tamén alerta da "segregación horizontal" que se mantén na escasa presenza de mulleres nas enxeñarías e as carreiras técnicas. Denúnciase tamén que na universidade "segue a facerse un uso sexista da linguaxe e non se aposta decididamente por visibilizar as achegas das mulleres á ciencia e ao coñecemento". E criticase que existen "fendas de xénero nas retribucións do persoal docente e do persoal de administración e servizos", derivadas dos complementos económicos vinculados aos méritos de investigación e da "desigual distribución das horas extras e pluses". "A organización propia do traballo científico caracterízase pola creación de redes ou círculos informais de colexialidade e de poder onde as mulleres permanecen aínda excluídas" En canto á investigación, o texto alerta de que se reproduce aínda "a nesga de xénero na produción e transmisión do coñecemento científico" pois "a investigación realizada por mulleres ou que aborda novas cuestións ou fenómenos como os estudos de xénero non se valora de forma equitativa en relación con outras temáticas", o que afecta de maneira decisiva á promoción da carreira profesional das investigadoras. Engádese que "a organización propia do traballo científico caracterízase pola creación de redes ou círculos informais de colexialidade e de poder onde as mulleres permanecen aínda excluídas ou contan cunha participación que é escasa". O manifesto reivindica que as universidades públicas "debe formar profesionais capaces de asumiren e aplicaren no seu labor o valor da igualdade entre mulleres e homes" e "debe situarse na vangarda da defensa de valores éticos e de progreso social", sendo as primeiras "en cumprir coa lexislación" e en "rexeitar todo aquilo que, de forma directa ou indirecta, contribúa a aumentar a fenda social entre mulleres e homes". "A contribución das mulleres que traballan ou estudan na universidade é fundamental para recuperar o benestar social en España" Conclúe que "a crise é a ocasión para repensar o modelo de sociedade que queremos" e que "as universidades forman miles de mulleres cuxo potencial é desaproveitado pola sociedade pola persistencia da división sexual do traballo, que tamén desaproveita o capital coidador dos homes". E péchase afirmando que "a contribución das mulleres que traballan ou estudan na universidade é fundamental para recuperar o benestar social en España".


Summary: "Non sei para que nos chamaron da Secretaría xeral de Pesca", afirma Andrés Blanco, voceiro de Acerga, "porque non nos propuxeron nada". Levántanse os peches en concellos mais mantense o campamento.

A xuntanza en Madrid convocada pola Secretaría xeral de Pesca do Ministerio para analizar a problemática do cerco finalizou sen acordo. "Non houbo nada", manifestou Andrés García, voceiro de Acerga, en declaracións á cadea Ser. García dixo que fora unha xuntanza "totalmente improdutiva" no que os representantes do Ministerio "non propuxeron nada". Sobre a mesa ficou a proposta da Consellería de Mar (un tope mínimo de quilos por barco para ilo aumentando segundo GTs das embarcacións) para que as outras autonomías a estuden. Desde a CIG, que formou parte da delegación galega, afirman que na xuntanza o secretario xeral de Pesca "falou claro e dixo que non vai haber modificacións do sistema de reparto das cotas". Para o sindicato nacionalista, "o goberno de Feijóo é o que ten que mover ficha para abrir portas de futuro para o sector. O problema é que o goberno da Xunta non exerce nin defende a xente do mar". Esta quinta feira remataron os fechamentos en concellos galegos en apoio e demanda dun reparto xusto. Mais mantense o campamento cerqueiro perante San Caetano, que vai camiño dos 100 días. Esta xeta feira realizarase unha asemblea na que se exporá o sucedido na xuntanza e debastiranse diversas cuestións, como a volta ao mar das embarcacións do cerco. 35 alcaldes solicitan a Feijóo que se reúna co cerco Un total de 35 alcaldes de todos os partidos asinan un escrito no que reclaman ao presidente da Xunta,Núñez Feijóo, unha "solución" para o cerco, com obxectivo de acadar "un acordo que beneficie á maioría da frota galega". Entre os asinantes hai tamén rexedores do PP.


Summary: Convocan os sindicatos soberanistas Intersindical CSC e l'USTEC. A greve está a se notar no corte de estradas e auto-estradas e na intervención dos Mossos d'Esquadra para os contra-rrestar.

Esta é a terceira folga xeral que ten como orixe a protesta pola represión estatal contra o movimento da sociedade catalá a prol da súa autodeterminación. Os fitos mobilizadores anteriores tiveron lugar o 3 de outubro —unha vaga general con grande seguimento após as cargas policiais do 1-O— e 8 de novembro de 2017 —neste caso con menor adhesión. Nas primeiras horas da greve tiveron protagonismo os piquetes sindicais, mais tamén os CDR, os Comitès de Defensa de la República, especializados nos cortes das principiais arterias de comunicación do Principat. Os cortes foron acompañados en algúns puntos pola queima de neumáticos. Tamén houbo interrupcións nos servizos de Ferrocarrils de Catalunya e ocupacións dalgunhas das vías de maior tránsito de Barcelona, como a Avenida Meridiana, a Diagonal e a Gran Vía. A greve irá acompañada de concentracións en vilas e cidades. As 12 está convocada unha mobilización na Praza Universitat, no corazón de Barcelona, e hai axendada unha marcha para a tarde, por volta das 18 horas, tamén polo centro da capital catalá. O previsíbel é que a greve teña impacto no ensino, sector onde o soberanismo ten forza, e no comercio, non así na industria, sendo que as centrais maioritarias nela, UGT e CC OO, non chaman á folga.


Teo acolle o 9 de novembro a quinta edición do evento no que persoas de moi diversos ámbitos profesionais achegan experiencias arredor da linguaO evento LGx15, conformado por charlas dun máximo de 15 minutos arredor da lingua galega a cargo de persoas de todo tipo de ámbitos profesionais, chega o próximo sábado 9 de novembro á súa quinta edición, desta volta no Auditorio Constante Liste da Ramallosa, en Teo. Alí, a partir das 18 horas, oito poñentes intentarán achegar experiencias e ideas para recargar as baterías do galego baixo o lema 'Hai futuro'.Iniciadas en 2015, as charlas LGx15 contarán este ano coa participación de persoas convidadas que falarán de lingua, cine, redes, conciencia, autoestima, música, transmedia ou medicina. "Diferentes temas e visións diversas para axudarnos a reflexionar sobre o futuro da nosa lingua con novos argumentos, alento reforzado e propostas de mellora. Un formato novo para meditar, actuar e intentar influír no imaxinario colectivo arredor do idioma lanzando propostas, mensaxes, experiencias e ideas", salientan desde a Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua, entidade organizadora do evento.Rosa Aneiros, Suso López, Alba Rodríguez Carrera, Xoana, Alba Mancebo, Emilio del Río, Dhaunae de Vir e Roberto Rivas falarán de lingua, cine, redes, conciencia, autoestima, música, transmedia ou medicinaAs persoas convidadas nesta ocasión son: Rosa Aneiros (escritora e xornalista, que propón unha charla co título "O que entendín cando aprendestes a andar en bicicleta"), Suso López (produtor de cine, que falará de cine independente e lingua), Alba Rodríguez Carrera (traballadora e estudante, que desvelará unha importante decisión que tomou o primeiro de xaneiro e como está a vivir esta experiencia), Xoana (cantante, que falará de música e concienciación lingüística desde a súa visión como moza creadora), Alba Mancebo (xornalista e responsable de contidos web da CRTVG, que exporá as súas ideas sobre a importancia de contar historias en galego na rede), Emilio del Río (médico dermatólogo, que falará da súa relación coa lingua como instrumento médico), Dhaunae de Vir (especialista en transmedia, que analizará o uso da lingua nos videoxogos e transmedia e fará propostas de futuro) e Roberto Rivas (bombeiro e activista social, que trasladará a importancia de facer cambios positivos socialmente a favor da lingua). O LGx15 deste ano será conducido por Os da Ría Íntimos coa súa particular combinación de música e humor. As entradas para o LGx15 están á venda na web do evento a un prezo de 6 euros. Tamén se poderán adquirir nos próximos días na Tenda A Reixa de Compostela (na rúa do Hórreo, 46) e na Librería d'Ana de Teo (travesía da Ramallosa, 10). O día do evento, en caso de quedaren dispoñibles, custarán 10 euros no propio Auditorio Constante Liste.


Summary: Se non obtén maioría absoluta a votación repetirase 48 horas despois.

O pleno de investidura de Pedro Sánchez, como candidato á presidencia do goberno español, xa ten data. Será o vindeiro 2 e 3 de marzo. Así o comunicou o presidente do Congreso, Patxi López esta segunda feira (15 de febreiro) após reunirse co líder socialista. López sinalou que era "razoábel" deixar o "prazo dun mes" para que Pedro Sánchez desenvolvese as consultas entre as demais forzas políticas con representación parlamentar. Neste senso a data do pleno coincide exactamente 30 días despois de que o xefe de estado, Felipe de Borbón, o propuxese como candidato o 2 de febreiro. Unhas hipotéticas novas eleccións serían o 26 de xuño Con esta data de referencia comeza a conta atrás. Se o líder socialista non consegue en primeira votación maioría absoluta de apoios a sesión repetiríase 48 horas despois, isto é, o 5 de marzo. Neste senso, se finalmente Pedro Sánchez non é eleito presidente do goberno español a Constitución de 1978 prevé a disolución da Cámara o 3 de maio. É dicir, dous meses despois da primeira votación o que fixaría unha nova convocatoria electoral 54 días despois, o 26 de xuño.


Summary: María López e Andrea Ferreiro, xogadoras do CHL Meigas, único club galego de hóquei en liña, conversan con Praza sobre o deporte e os retos do equipo lugués

O Club de Hóquei en Liña Meigas é pioneiro –e, por agora, único– en Galicia. Conta con equipos de base e unha escola de patinaxe e hóquei, mais tamén cun equipo feminino profesional que compite na máxima categoría estatal, a Liga Elite Feminina. Falamos con dúas das xogadoras máis destacadas do equipo lucense, a porteira María López e a dianteira Andrea Ferreiro, que se mostran confiantes a respecto do presente dun club que reforzou o seu cadro ténico e ao que tamén lle agoiran moito futuro, grazas ao traballo coa canteira. O hóquei en liña adoita identificarse con grandes doses de contacto físico e frecuentes pelexas na pista. Con esa imaxe que dan os filmes americanos e mais a pouca tradición do voso deporte en Galicia, como se leva iso de ser xogadoras de hóquei en liña? María López – Como dis, é unha imaxe creada a través dos filmes. Na verdade, adóitase asociar o hóquei en liña co hóquei xeo: o deporte en si parécese, xa que xogamos en pistas parecidas, a roupa e o material son semellantes, e tamén o sistema de xogo... pero o regulamento é moi diferente, xa que non se permiten as cargas, as pelexas, etc, que é o que nos fai ver o hóquei xeo como un deporte agresivo. O hóquei en liña é un deporte de contacto, pero non ten nada que ver co que os canais americanos nos ofrecen deste deporte Andrea Ferreiro – O hóquei en liña é un deporte de contacto, pero non ten nada que ver co que os canais americanos nos ofrecen deste deporte. A verdade é que o levo con bastante naturalidade e competir na liga nacional considéroo un luxo. M.L. – A verdade, creo que a tradición en Galicia estase a crear pouco a pouco. Ser xogadora de hóquei é algo normal, como ser xogadora de calquera outro deporte. Tenche que gustar patinar e xogar en equipo. Vós sodes deportistas de elite: competides na máxima división estatal e figurades na lista de preseleccionadas para xogar coa selección española. É fácil compaxinar a dedicación que require ese nivel de esixencia coa vida familiar, laboral, estudantil...? A.F. – Se estás disposta a sacrificarte, lévase ben. Tanto os estudos de segundo de Bacharelato como o hóquei requiren moito tempo e esforzo, pois son moi esixentes, pero tamén son compatibles. O hóquei pode ser unha maneira de desconectar da vida diaria, incluso unha terapia para saír da rutina M.L. – Non o vexo como unha esixencia senón como unha maneira de desconectar da vida diaria, incluso como unha terapia para saír da rutina dos estudios, do traballo e de todos os problemas do día a día. Ademais é un deporte de equipo, polo tanto isto tamén favorece a relación con novas persoas e creas outro círculo de amizades. Como está indo a temporada para o CHL Meigas? Que obxectivos colectivos vos marcades para este ano? A.F. – A temporada aínda está comezando e queda todo por decidir. Uns equipos son asequibles, outros son inalcanzables, mais nós sempre saímos a xogar con mentalidade gañadora. Esta temporada o equipo está máis motivado ca nunca M.L. – Esta temporada o equipo está máis motivado ca nunca, dado que reforzamos o equipo técnico que nos adestra, e grazas a eles as xogadoras estamos avanzando a máis velocidade e estamos aprendendo moito. Os obxectivos principais son mellorar o noso xogo de equipo e intentar conseguir o maior número de vitorias posibles. Competir nun club dunha cidade pequena como é Lugo, axuda a ter visibilidade ou dificulta aínda máis as cousas? A.F. – Xogar nun equipo modesto como é o CHL Meigas contra clubes máis experimentados, con máis orzamento e polo tanto máis fortes, supón un maior aliciente para as xogadoras. M.L. – Tamén nos axuda ver que o equipo vai medrando ano a ano, e cada vez somos máis xogadoras. Os vosos equipos rivais son de Cataluña, Madrid e Valladolid. Iso obrígavos a longas viaxes e a concentrar os partidos: iso é unha desvantaxe a máis? M.L. – Este ano o formato da Liga Elite Feminina de Hóquei Liña modificouse: isto fai que sexa unha liga regular con partidos de ida e volta. Polo tanto ao ser oito equipos implica xogar un total de 14 partidos, sete en Lugo e outros sete fóra. Para as xogadoras si que nos dificulta ter que viaxar, xa que como ben dis son moi longas as viaxes, e iso provoca non estar ao 100% das nosas capacidades. Pero tamén temos que pensar que os outros equipos teñen que facer as mesmas viaxes para xogar aquí. As viaxes son un desgaste, mais forman parte do equipo e da convivencia entre xogadoras e corpo técnico A.F. – Supón unha desvantaxa no ámbito físico, pois ao mellor nunha fin de semana xogamos tres partidos, o que equivale a un importante desgaste e non nos permite render ao máximo en todos os encontros, e máis cando os outros equipos están descansados. Non obstante, as viaxes forman parte do equipo e da convivencia entre xogadoras e corpo técnico, fomentando as relacións persoais. O CHL Meigas realiza un importante traballo de base. Hai relevo para garantir o futuro do hóquei en liña en Lugo? Por outra parte, botades en falta a existencia de máis clubs da vosa especialidade en Galicia? A.F. – O traballo da canteira é moi importante, pois no equipo actual 5 xogadoras do plantel saíron das escolas, eu incluída. Hai que ter en conta que o futuro do hóquei sae delas, por iso o CHL Meigas vén desenrolando un importante labor na súa escola. Nelas, ademais de nenos e nenas de todas as idades, inténtase que os pais se involucren e se animen conosco. A escola de patinaxe e as categorías inferiores son as que nos proporcionan as futuras estrelas do noso equipo M.L. – Como xa dixen antes, o equipo vai aumentando en número de xogadoras, e iso é grazas a ter unha escola de patinaxe e un equipo de categorías inferiores que son os que nos proporcionan as futuras estrelas do noso equipo. A.F. – Respecto á segunda pregunta, por suposto! Bótase de menos unha competición provincial ou autonómica, posto que ao ser o único clube federado en toda Galicia pasan uns períodos de tempo moi longos entre cada un dos partidos de Liga Nacional. Encantaríanos poder ter unha Liga autonómica, e iso tamén beneficiaría o hóquei liña en xeral, non só a nós M.L. – A falta de existencia doutros equipos galegos nesta modalidade aféctanos moito, porque dificultan a mellora do equipo dado a pouca competición que temos. Só xogamos os partidos oficiais da Liga. Encantaríanos poder ter unha Liga autonómica, e iso tamén beneficiaría o hóquei liña en xeral, non só a nós. No plano persoal, ambas sodes xogadoras destacadas, en posicións tan diferentes como a portería (María) e o ataque (Andrea). Sería posible vervos no futuro coa camiseta doutro equipo, despois de tantos anos no HCL Meigas? M.L. – Eu non me vexo coa camiseta doutro club: levo moitos anos neste posto e no club, e non o cambio por nada. A.F. – Non se pode descartar nada, pois aínda temos moitos anos por diante para continuar aprendendo. Mais o CHL Meigas sempre será o noso fogar. Se as meigas que dan nome ao voso equipo vos concedesen un desexo, que lles pediríades? A.F. – Que as Meigas non perdan nunca a ilusión que teñen e as ganas de progresar, e que poidamos seguir practicando e disfrutando xuntas deste magnífico deporte. M.L. – Eu pediría poder seguir xogando durante moitos anos con todas as miñas compañeiras, e seguir medrando como equipo tanto en resultados como en canteira.


Summary: As galegas queren dar a sorpresa ante o Barcelona hoxe ás 19 horas.

56 puntos de 60 posíbeis. 18 vitorias, dous empates e nin unha soa derrota. 81 goles a favor -catro por partido de media- e seis en contra. As súas estatísticas son tan demoledoras que caer no topicazo definíndoas como as Goliath da categoría, suporía ser demasiado amábel con Goliath. O dominio do Fútbol Club Barcelona en Liga non admite comparación. Mais isto non é a Liga, senón os cuartos de final Copa da Raíña, e as súas rivais son as galegas do Deportivo Abanca, a gran revelación do fútbol feminino a nivel estatal. A eliminatoria resolverase a un único partido que terá lugar hoxe ás 19 horas no anteriormente coñecido como Mini Estadi, hoxe Johan Cruyff. Esa aparente superioridade blaugrana non amedrenta a escuadra galega, que en boca do seu adestrador, Manu Sánchez, sinala que irá a Barcelona "a dar guerra". "Será un partido diferente. Nos oitavos de final vivimos unha festa do fútbol galego en Riazor, e agora esperamos vivir outra en Barcelona. Imos á casa do mellor equipo da categoría, agardamos un Barcelona moi forte e aínda non teño clara a estratexia. Segundo como estean as xogadoras fisicamente tomaremos unha determinación ou outra", engadiu. Pola súa banda, unha das estrelas branquiazuis, Athenea, indica que en 90 minutos "pode pasar calquera cousa", e está convencida de que son quen de facer "algo grande". "Tocounos co rival máis forte pero nós imos a Barcelona a pola vitoria, sen complexos e con moitas ganas. Temos un amplo pantel, e o adestrador pode rotar sen que se note quen non está sobre o verde", apuntou en referencia á baixa de Alba Merino, que será operada durante a mañá de hoxe, logo de padecer unha fractura de clavícula. Os boletos están dispoñíbeis entre os tres e os cinco euros e se, tal e como parece, acompaña a climatoloxía, agárdase unha boa entrada nun campo con capacidade para 15.000 espectadoras.


Summary: Magos, frades, meigas, profetas e adiviñadores ocupan desde esta sexta feira a cidade de Pontevedra que regresa ao medievo na XV edición da súa Feira Franca. A astronomía é o tema da multitudinaria explosión de medievalismo festeiro.

"Magos, estudosos, ilusionistas, prestidixitadores do oculto, xente das estrelas... vinde... hai un reflexo dourado no Lérez... será a primeira lúa de setembro. Vinde, hai Feira Franca". Desta maneira convidan en Pontevedra a visitar o burgo convertido en vila medieval, a partillar coa súa cidadanía as vestimentas daquel tempo, xantares e ceas, os oficios tradicionais e toda a maxia e o misterio que se atopa estes días en prazas e rúas da cidade. Serán pregoeiros a cabalo, como todos os anos, os que por volta das 19:00 horas desta sexta feira 5 de setembro dean a benvida e marquen o inicio da grande festa medieval na que se implicou boa parte da cidadanía e que cada ano recibe a milleiros de persoas para partillar nos grandes festexos. A tal altura, quince anos despois do primeiro pregón, non queda case casa en Pontevedra que non garde no roupeiro atuendos do medievo, de nobres, de taberneiras, dos distintos oficios ou de personaxes singulares dun tempo que é fácil identificar nesta fin de semana na beira histórica do Lérez. Bailes medievais coa Asociación de Coros e Danzas Duos Pontes e o espectáculo "Un ceo para mil culturas" na Ferraría iniciarán o programa antes de que a música e bailes medievais convoquen ao festexo na praza do Teucro. Mais non quedará rúa en Pontevedra que se libre de cambiar de século. Calquera persoa que estes días se achegue á cidade pensará, de non estar informada, que xunto ao cambio xeográfico experimentou un cambio temporal xa que a boa vila enteira se volca na transformación lúdica, na reconstrución histórica e tenta borrar pegadas que enturbien o regreso aos tempos de mercaderes, campesiñas, magos, ferreiros ou fiandeiras. Mais o día grande e longo é o sábado, cando ás 11.30 se abra o mercado medieval e a mostra de oficios na Ferraría. Desde entón, non ha faltar que facer na cidade. Asistir ao transporte do viño, gozar das cantigas de Afonso X e da música medieval, partillar do tiro ao arco, observar con sorpresa sesións de tiro ao arco ou cetraría, ser integrante do obradoiro de esgrima ou marabillarse co inmenso torneo medieval. Bufóns e trovadores camiñarán e os cantares de cego serán a banda sonora dunha cidade na que, en especial nas grandes prazas, nun espazo cada vez máis amplo, grandes mesas convidarán á conversa e ao bo xantar con asados á maneira medieval e un convivio que se repite ano tras ano.


Summary: O presidente da Asociación de Empresarios da Verbena da Galiza (Asevega) afirma que as orquestras xa comezaron a pandemia nunha mala situación, pois levaban meses sen facturar. Coa contratación reducida ao mínimo, advirte de que o próximo verán sairá á luz a afección real da Covid-19 neste sector.

Alberto Dopico, representante do sector da orquestra a través da Asociación de Empresarios da Verbena da Galiza (Asevega) reflexiona sobre a realidade que está a vivir este ámbito laboral nestes momentos. Entre outras cuestións, detecta unha falta de apoio das administracións públicas. Así o conta a Nós Diario. -Despois dun ano e medio case parado, como definiría ou explicaría a situación actual do sector da verbena? É principios de mes e a maioría das empresas do sector vimos de facer os pagos pertinentes e a xente pode imaxinar. Non falamos dun ano e medio: a inmensa maioría levamos sen traballar desde que acabou a tempada de 2019. Ademais, a pandemia comezou no peor momento posíbel para o noso traballo porque acabamos a tempada de recadación, de ingresar, en outubro. -Entón sería case dous anos... Manteñen o tipo? A inmensa maioría do sector está formado por pequenas empresas e autónomos. Que a xente non se confunda. As orquestras galegas somos as mellores do mundo, temos unha industria na Galiza que non hai noutro sitio do mundo, pero o 95% das empresas son pequenas. No inverno cada unha xestiona como pode, por exemplo con pólizas de crédito, para manter as traballadoras e traballadores que seguen en alta, pero tamén para facer as reformas que hai que facer no escenario, de luz, de son, preparando a tempada do ano seguinte... No mes de marzo, cando comezou a pandemia, non só levábamos uns meses sen ingresar senón que estabamos endebedados porque sempre facemos así. É a partir de marzo ou abril cando comezas a traballar e funciona o ciclo. Xa comezamos a pandemia na UCI. Que fixemos? Endebedarnos máis pedindo máis préstamos, na maioría persoais, para cumprir coas nosas obrigas financeiras e chegar a 2021, cando finalmente tampouco imos traballar. A situación é desesperante. Estamos a pór todo da nosa parte, fixemos espectáculos adaptados a todo tipo de restricións, prestámonos a facer as verbenas piloto... -Mais, as poucas comisións de festas que estean operativas non están a contar con vostedes? Están en mans dos seus concellos. Non van facer nada porque non poden recadar e non é posíbel acometer unhas festas patronais como ás que estamos acostumados. Á marxe diso, hai xente que si estaba intentando facer algo pero levamos meses dicindo que a chave está nos concellos. Que conten con nós porque somos empresas profesionais que facemos espectáculos adaptados a calquera tipo de restrición e de maneira totalmente segura. Temos a empatía da xente. Nas verbenas piloto puxéronse á venda 6.000 entradas e se esgotaron catro días antes das actuacións. Penso que a xente quere apoiar as orquestras galegas e para os concellos sería moi sinxelo incluír nas súas axendas culturais unha ou dúas actuacións. -Considera que o problema é que os gobernos locais teñen medo de que se orixine algún foco de coronavirus nas festas? O ano pasado foi así e era entendíbel porque viviamos unha situación descoñecida pero agora a sociedade ten moi interiorizado o que ten que facer. Agora mesmo ao ar libre, un espectáculo coa xente sentada e todas as distancias de seguridade é o máis seguro que pode haber dentro de todas as accións que se fan pola noite. Non sei que razóns pode haber para que non haxa unha aposta decidida nos concellos para salvar isto, salvo honrosas excepcións. -Porén, si se están a programar outras actividades como festivais. Considera que están a gañar terreo? É innegábel pero non nos dan unha explicación. Nós estamos en disposición de facer actuacións para restricións moito máis severas das que hai agora. Por que non se conta con nós? Non sei. Por exemplo, houbo un par de publicacións despois das verbenas piloto achacando o aumento de positivos en alcoholemia a estas festas e foi cunha intención indebida e mal intencionada porque as verbenas era de 21 a 23 horas, non se podía beber nin comer, todo o mundo estaba identificado co DNI... Asociar iso ás verbenas é dunha mala fe manifesta. -Antes falabamos da crise das formacións musicais, mais as débedas permitiron a todas sobrevivir? As empresas que están en pé están sobreendebedadas e avaladas co patrimonio persoal de cada autónomo. Tamén hai unha porcentaxe moi grande que xa non existe; as empresas que realmente seguen vanse saber o ano que vén, cando comecen a traballar. Hai que di "imos intentalo" pero tamén nos consta que outras xa venderon o material que tiñan porque debían cartos aos bancos e a situación era inasumíbel". "Confío plenamente en que non se perdan moitas festas porque o feito de que imos pasar unha crise grande é indubidábel" -Teñen unha estimación dos negocios que quedan? Pode haber unhas 15 ou 20 formacións, e 20 xa case me parece optimista de máis, en disposición de poder traballar inmediatamente. Hai que ter en conta que temos outro problema moi grande que é poder contar coas artistas. Para iso hai que ofrecerlles contratos como deus manda porque cada unha e cada un está a traballar noutra cousa e non van deixar certa estabilidade para aventurarse a ver se facemos catro ou cinco actuacións. Estamos nos últimos días de poder facer un chamamento para ver se isto se revitaliza un pouco e aparecen contratacións. Hai moita xente que vive disto e se non hai contratos a situación será moi dramática. -Pódese entender que ao non haber circuíto ou xiras, as grandes agrupacións están a baixar os cachés e, en consecuencia, reducindo aínda máis os concertos das pequenas? Iso ten moito que analizar. As orquestras de máis infraestrutura tamén precisan unha inversión importante para pórse a funcionar, non poden dicir "arrancamos o camión e a tirar" porque iso costa moitos cartos e é máis sinxelo para unha máis pequena. Ademais, son compañías que acostuman estar con plans de amortización e obrigas financeiras, co cal levan moito tempo asfixiándose. Facer fronte ás súas inversións e reducir o caché non é tan sinxelo porque teñen moita demanda e non se poden presentar ante o público de calquera maneira. Non é fácil para ninguén. A situación é descoñecida e vexo a saída difícil salvo que os concellos poñan o seu gran de area. -A realidade é que, ao igual que as bandas, tamén a maioría das comisións de festas fican sen actividade. Dado que moita xente aproveitará para abandonar estes colectivos, prevé que cando se retomen con normalidade as actuacións terán desaparecido moitas verbenas e, en consecuencia, o volume de negocio do pasado? Penso que non porque o que fai especial a verbena galega é precisamente que é algo incomparábel e, por iso, a alguén de fóra lle costa entender como funciona. É certo que hai persoas queimadas que agora aproveitan para deixar as comisións pero houbo crises moi grandes e sempre digo que as romarías galegas non se deixaron de facer nin na Guerra Civil, de maneira máis grande ou máis pequena... Que deixen de existir é máis difícil. É lóxico que cando pasamos unha época de crise os orzamentos para contratar se reduzan pero confío plenamente en que non se perdan moitas festas. Que imos pasar unha crise grande é indubidábel.


Summary: A asociación ecoloxista Adega informou de que Feijóo autorizou queimas de lamas de depuradora en 2010, de restos de carros vellos e residuos industriais en 2011 e de rodas en 2012

A Xunta de Galiza autorizou a cementeira Cosmos para queimar lamas de depuradora --maio de 2010--, restos de carros vellos e residuos industriais e urbanos --xullo de 2011-- e, máis recentemente, rodas --maio de 2012--. Así o recolle a documentación que a propia empresa presentou para renovar a Autorización ambiental integrada, segundo constatou a asociación Adega, quen acusou o goberno de Núñez Feijóo de facer no Oural "outra Sogama". Para alén dos permisos concedidos para as queimas, denuncia o colectivo ecoloxista que a Secretaría xeral de calidade e avaliación ambiental considerou "modificacións non substanciais" que nunha cementeira se queimen materiais contaminantes co obxectivo de eludir unha normativa, a directiva IPPC, que somete a autorización as actividades industriais e agrícolas que presentan "un elevado potencial de contaminación". Con todo, cómpre sinalar tamén que a Xunta desouviu a sentenza do Tribunal superior de xustiza de Galiza en que se declarou ilegal a queima de pneumáticos en Cosmos por considerala unha práctica "insalubre, molesta, nociva e perigosa". Por todo o anterior, Adega presentou unha serie de alegacións en contra de anovar a Autorización ambiental que se poden consultar nesta ligazón, e solicitaron tamén que as resolucións en que se falaba de "modificacións non substanciais" sexan revogadas, paralizando "de xeito inmediato" tal actividade. A finais de maio, a veciñanza de Triacastela denunciou a ocupación ilegal do monte comunal por parte da cementeira, situada no lugar de Oural e que alega dispor do monte en virtude dun decreto de expropiación asinado nos anos da ditadura


Summary: Son 127.000 hectáreas. A perda intensificouse nos últimos anos. Entre 2013 e 2016 foron 34.000 as Has de superficie agraria útil.

Entre 2007 e a actualidade Galiza perdeu 17% das súas hectáreas agrarias. De 748.000 pasamos 621.000, segundo datos do INE. Unha perda que engadir á sufrida en anos anteriores. De 1985 a 2005, a superficie agraria últil (SAU) do noso país perdeu perto de 150.000 hectáreas. Só entre 2013 e 2016 perdemos 34.000 hectáreas de superficie agraria, o que supón 5% da total. Practicamente a metade de toda a que se perdeu no Estado español neses anos. En Galiza a superficie agraria últil apenas supera 20% do territorio, o que supón unha das porcentaxes máis baixas de Europa. En Alemaña ou Francia supera 40%, por poñer dous exemplos. E todo isto nun contexto no que cada vez hai maior concentración de terras. Así, 3,1% das explotacións agrarias existentes na Unión Europea concentran 52 por cento da superficie agraria útil. Ao tempo, 75% das explotacións europeas de menos de 10 hectáreas representan apenas 11% da SAU, uns 19 millóns de hectáreas. Son datos ofrecidos no estudo 'Acaparamento e concentración de terras en Europa', elaborado polo TNI, Transnational Institute, en base aos datos de Eurostat, a oficina estatística europea. Os responsábeis do documento advirten de que Europa está a experimentar o que denominan "unha tremenda e rápida concentración de terras". Na década que vai de 2003 a 2013 desapareceron un terzo das pequenas explotacións agrícolas europeas. Na primeira década do século XXI en Galiza abandonáronse 37.050 explotacións agrarias. É un dos datos recollidos no informe 'Por unha política xusta e sostíbel', elaborado por diferentes colectivos e entidades do Estado e entre as que está o Sindicato Labrego Galego.


Summary: Estendeuse no estado o concepto "cultura da transición", mais en Galiza falta un relato propio, que incorporamos no A Fondo facendo crítica da "cultura da autonomía". O caderno de análise estará na rúa, canda o Sermos número 149, a quinta feira 11 de xuño.

A Cultura da Transición fai referencia a ese relato do politicamente correcto que afianzou o réxime saído do 78 e que callou nunha cultura consensuada, vertical e coa ollada crítica desactivada. En Galiza, a "cultura da autonomía" fai referencia a todas ese imaxinario cultural que baleirou de contido o feito diferencial e varreu baixo a alfombra toda sombra de conflito, dende a loita de clases até o conflito lingüístico. Así se aborda neste A Fondo coordenado polo politólogo Daniel R. Cao. -Cal consideras que é a pertinencia de abordar neste momento a "cultura da autonomía"? -Non só os últimos resultados electorais senón moitos máis indicadores amosan que o réxime do 78 está en clara decrepitude. Non uso réxime nun sentido pexorativo no sentido do conxunto de institucións e de cultura política que están estabelecidas nun periodo desterminado, neste caso no estado español. Non se está a falar de como este réxime se foi abrindo camiño nos distintos territorios que compoñen o estado español. No caso galego, facemos unha lectura autóctona e propia empregando o concepto "cultura da autonomía". A día de hoxe é importante termos un relato propio. -Tamén se pode empregar o concepto "cultura da autonomía" para a análise do caso catalán ou vasco? -Non, ao contrario. No caso galego, cóllese o factor diferencial para baleiralo de contido e porén, en Cataluña e País Vasco, utilízase como unha arma política. A cuestión territorial foi utilizada polas elites políticas catalás ou vascas para ter un lugar no novo escenario que se estaba debullando no estado español. No caso galego, o que se fixo foi enterrala e non darlle centralidade política. "As representacións do sistema cultural continúan a afianzar o factor diferencial como algo agochado e ausente de conflicto." -Como definirías o concepto de cultura de autonomía? -A cultura da autonomía, ao igual que calquera cultura política, ten moitas representacións. Ten unha representación legal, política e tamén dende o sistema cultural. Galiza está presente en teleseries, en películas, no sistema literario... As representacións que, sobre Galiza, se dan dentro do noso sistema cultural, son representacións están deseñadas e dan unha imaxe de Galiza tendentes a afianzar o que chamamos cultura da autonomía. As representacións do sistema cultural continúan a afianzar o factor diferencial como algo agochado e ausente do conflicto. -Que tipo de conflitos non están presentes nas representacións culturais? -Helena Miguélez, que escribe para este A Fondo, analiza como as representacións de Galiza na literatura están destinadas a baleiras de contido político e caricaturizar o factor diferencial. Daniel Salgado apunta no seu artigo que este factor diferencial utilizouse para a mansedume do sistema cultural fronte ao contexto político en que se enmarca. Eu falo dun sistema cultural que reflicte un país sen conflito no que semella que nunca ocorre nada. -En que medida a loita de clases ou o conflito lingüístico están ausentes desas representacións da cultura da autonomía? -Eu creo que Galiza vive o mesmo conflito que calquera outra sociedade capitalista de Europa occidental sumado ao factor diferencial. E nas representacións culturais, todos eles están ausentes, por exemplo, en series da TVG ou do Grupo Voz. Como é posíbel que en "Pratos combinados", a historia dun bar de emigrantes retornados nun barrio aparentemente urbano, non exista conflito lingüísticos e de clases? Como é posíbel que nas representacións do rural sempre sexa retratado como salvagarda das esencias do país, como unha sociedade máis, cando na configuración do país están marxinados a moitos niveis? O mesmo ocorre con "Matalobos". Galiza non é agora nin foi nos anos 90 un país de narcos, xuíces e policías que os perseguían, senón que había unha problemática concreta que afectaba a moitos aspectos do país, en concreto á clase política e a unha sociedade que non soubo reaccionar. "Galiza vive o mesmo conflito que calquera outra sociedade capitalista de Europa occidental sumado ao factor diferencial. E nas representacións culturais, todos eles están ausentes, por exemplo, en series da TVG ou do Grupo Voz." -Poderíase aplicar o mesmo ao ámbito literario ou a outras manifestacions da cultura? -Helena Miguélez amosa que iso é así. Cando falamos de cultura da autonomía falamos dun sistema cultural completo e de toda as manifestacións e expresións artísticas que o compoñen. -Hoxe en día está habendo unha ruptura con esa cultura da autonomía? -Para nada. -Pero si hai fírgoas. Si comeza a haber pensamento crítico ao respecto… -Penso que hai que miralo en dous planos. A cultura da autonomía, o mesmo que o réxime do 78, québrase porque as súas bases nunca foron sólidas, non porque o empurraran. Eu non teño claro que a cultura da autonomía tivera aínda o seu 15M. Non creo que estea a caer porque alguén o empurre senón porque é feble. Si que é certo que comeza a haber pequenos cambios e iniciativas, mais aínda son aínda tímidas e, por desgraza, minoritarias. Na cidade de Madrid, con problemáticas propias de clase, de composición étnica, xorde unha editorial como Traficantes de Sueños, que centra boa parte da súa liña editorial nos conflitos urbanos propios de Madrid. Temos en Galiza algo semellante? -Que persoas van colaborar neste A Fondo e que temas van tratar? -No meu artigo, fago unha análise e unha chamada a pensar sobre algo que me preocupa. Coido que Galiza debería ter un relato propio sobre a ruptura do réxime do 78. Sento as bases e os parámetros sobre os que pensar ese relato. Daniel Salgado, militante e poeta, amósanos un país complexo e fala dun sistema cultural acomodado que necesita unha crítica. Isaac Lourido é crítico cultural, persoa de pensamento radical, que ten unha editorial, Estaleiro, que é unha das liñas de fenda no sistema cultural galego. Helena Miguélez fala dende a Academia, o que é moi interesante porque penso que temos unha academia igual adormilada ante a situación que vivimos. Aurélio Lopes centrarase no ámbito institucional.


Summary: As crianzas desprazadas, principais vítimas dunha década de guerra.

No século XXI, tras anos de evolución que mesmo levaron o ser humano ao espazo, un de cada dez habitantes do Planeta pasa fame. Son arredor de 811 millóns de persoas, segundo os datos recollidos no Panorama Global Humanitario 2022 da ONU. O informe anual salienta varios puntos críticos: Siria, referente histórico para o mundo árabe, é actualmente canda o Afganistán ou o Iemen (e Somalia, República Democrática do Congo e Sudán do Sur, en África) un lugar maldito para vir ao mundo. Á "incómoda ou dolorosa sensación física causada polo insuficiente consumo de enerxía na dieta" ─ así define a fame a FAO, a axencia da ONU para a Alimentación e o Agro─, súmase o intenso frío invernal. Polo menos dous bebés faleceron esta semana debido ás baixas temperaturas nos campamentos para refuxiados da provincia de Idlib, no noroeste de Siria, segundo informou nun comunicado o Observatorio Sirio de Dereitos Humanos. A exposición ás inclemencias do tempo vén provocada polo conflito armado que dura xa máis dunha década. "Cada inverno, os menores desprazados nesta área e as súas familias vense obrigados a soportar insólitas temperaturas frías sen roupa de abrigo, comida nin calefacción que os protexa", sinalou a ONG Save the Children. Os dous bebés mortos non foron nin os primeiros nin os últimos dos últimos días. Hai dúas semanas, segundo datos do Observatorio, outro meniño dun mes de vida perdeu a vida por causas derivadas das baixas temperaturas cando se atopaba no interior dunha tenda de campaña na veciña provincia de Alepo. O coordinador humanitario da ONU Mark Cutts describiu "escenas terroríficas" no actual inverno sirio. "Unhas 100.000 persoas víronse afectadas polas intensas nevaradas e arredor de 150.000 están a pelexar coa chuvia e as xélidas temperaturas", relatou. Intensificación da violencia Os datos que manexan os organismos internacionais son dramáticos: unha de cada tres crianzas (28%) menores de cinco anos sofren malnutrición crónica. No total da poboación de 20 millóns, uns 12,4 millóns de habitantes padecen inseguridade alimentaria. Isto supón 4,5 millóns máis que 12 meses antes, a maior cifra xamais rexistrada, apunta o Programa Mundial de Alimentos. Son vítimas indirectas do conflito armado. Mais a violencia tamén se cobra vidas de meniños directamente. As últimas ─seis, segundo confirmou nesta sexta feira Unicef─ faleceron no operativo que Estados Unidos lanzou contra o líder de Estado Islámico (ISIS). O Pentágono lanzará unha investigación para esclarecer que foi o que aconteceu, mais asegurou que as primeiras informacións apuntan a que Abu Ibrahim al-Hashemi al-Quraishi foi quen provocou as mortes ao se facer estourar coa muller e os fillos. O operativo chegou logo de as Forzas Democráticas Sirias (SDF), lideradas polos kurdos, recuperaren o control da prisión de Ghwayran, en Al-Hasaka, no nordeste do país, despois dunha semana de choques co ISIS, que lanzou un asalto para liberar os centos de membros alí detidos. Uns 850 menores, segundo Unicef, víronse atrapados na batalla. Tanto nesa zona, como especialmente no noroeste sirio, o número de desprazados medrou dramaticamente nas últimas datas. Ao respecto, Martin Griffiths, vicesecretario da ONU para asuntos humanitarios, dirixiuse a semana pasada ao Consello de Seguridade para exixir que o inverno que conxela os meniños de frío non conxele tamén a actuación da comunidade internacional á hora de protexelos. O ISIS aliméntase da situación de pobreza A operación que acabou coa vida do líder do ISIS foi celebrada en Washington e, especialmente polos kurdos, nomeadamente pola minoría kurdófona yazidí, que sufriu o xenocidio orquestrado en 2014 por Al-Hashimi. Os yazidís que sobreviviron o masacre sufriron nos últimos días os bombardeos que Turquía levou a cabo no norte de Siria e no Iraq. O ataque produciuse en días de dó, cando os kurdos enterraban os mortos no motín de Ghwayran. A morte de Al-Hashimi pausa o rexurdimento vivido polo ISIS nos últimos tempos, mais non o frea. As condicións de fame e de pobreza que deron cheda ao seu nacemento e crecemento persisten.


Summary: O pasado ano, 65,2% da produción eléctrica galega foi con fontes libres de CO2.

Galiza bateu en 2019 un novo récord de xeración de enerxía a partir de fontes renovábeis. En total, a produción situouse en 24.845 xigavatios hora (GWh), dos que 65,2% corresponderon a tecnoloxías renovábeis, o que supón 9,7% máis que o pasado ano e un novo máximo histórico desde que se teñen rexistros. Así se desprende dos datos do avanzo do informe do sistema eléctrico do Estado español publicado por Red Eléctrica, e que sitúa a Galiza lixeiramente por debaixo da media, xa que o pasado ano 65,4% da enerxía que se produciu no territorio español tivo a súa orixe en tecnoloxías sen emisións de CO2. A eólica volveu tirar do mix galego, cun histórico 35% da xeración eléctrica no país, mentres que a hidraúlica foi responsábel doutro 28,4%, o que as sitúa como tecnoloxías líderes na estrutura de xeración galega. Por detrás destas están os ciclos combinados, que representaron 13,9% do total; a coxeneración (10,1%) e o carbón, cuxa contribución descendeu 76,1% respecto a 2018 como consecuencia do parón das centrais das Pontes e Meirama (Cerceda), até o 9,9% da enerxía producida na Galiza. Completan o mix o continxente doutras renovábeis (1%) e os residuos renovábeis e non renovábeis, cunha aportación de 0,7% en cada tecnoloxía. Cae a demanda Dende REE sinalan que o aumento da produción renovábel débese en parte a posta en servizo de 394 novos megavatios de potencia eólica e fotovoltaica, o que eleva até os 11.416 MW o parque de xeración na Galiza, 4% máis que en 2018. No período analizado, tamén destaca a caída da demanda, que foi 9,4% inferior á rexistrada o pasado ano e que acadou os 18.351 xigavatios.


Summary: Adiantamos poemas de exaltación do réxime de Franco escritos por Filgueira, falamos de violencia machista, crónica do congreso do SNP, nova xeira de Irmandade TV... Todo isto e moito máis, neste número. Xa á venda na nosa loxa.

O número 140 do semanario Sermos Galiza xa está na rúa e na nosa loxa. O Tema da Semana analiza como a falta de coordenación e de transversalidade nas axudas a mulleres en situación de violencia machista marcan a realidade das que denuncian. Unha reportaxe completada cun artigo de Iria Vázquez, colaboradora da Rede de Mulleres contra os maos tratos. En 'As Mareas encallan na confusión' falamos das primarias sen opción a elixir a cabeza de lista na Coruña, Santiago e Vigo, das acusacións de carretaxe e descomposición en Ourense, e dos conflitos entre siglas e a impresión xeral de que os partidos moven os fíos por detrás. Os 'galisisk' 'Os 'galisisk': dez mil galegos contra o Reino de Noruega'. O país máis igualitario de Europa nega dereito a pensión aos 10.000 galegos que traballaron décadas na súa mariña mercante, cotizando nese país. Contamos a pugna dos 'galisisk', os galegos que queren levar Noruega perante o Tribunal de Estrasburgo. Na sección de comarcas falamos de por que a Xunta asegura non poder construír o novo centro de saúde de Narón comprometido por Feijóo en 2012., e tamén deitamos os ollos sobre Someso: 'unha pelotada urbanística entre Negreira e Vázquez'. O final da cota láctea e a realidade estatística da pesca galega centran dúas reportaxes, centradas en sectores fulcrais da economía do noso país. Nova etapa de Irmandade TV e Ribeira Sacra Breogán En 'Irmandade TV arranca a súa nova aventura': 17 de abril comezará a emitir a renovada programación do proxecto xornalístico en galego, que poderá seguirse en varias canles de TDT comarcais e por cabo no operador R. E en 'Dúas equipas galegas na ACB?': O Ribeira Sacra Breogán aínda ten opcións de ascender directamente. Entrevistamos Álex López, xogador do club lucense, confesa que ""Non hai máis segredo que a ilusión e o traballo do grupo". Pilar Fernández fai unha crónica sobre a Conferencia do SNP, na que tomaron parte máis de 3.000 delegad@s da formación independentista escocesa. "O único xeito de facer tremer os muros do stablishment é votando SNP". "Filgueira Valverde quixo desfacerse da autoría dos poemas franquistas e atribuíullos a Noriega Varela" Na sección Textos publicamos fragmentos de tres poemas de exaltación do réxime de Franco que o profesor Freixeiro Mato atribúe a Filgueira despois dunha profunda investigación. O investigador afirma na entrevista que Filgueira "fai exaltación de Franco desde a súa condición de galego. Aí está toda a ideoloxía galeguista e ultracatólica de Filgueira". Na sección de Okapi falamos de 'Maimiño', a película de animación que vai de Galiza a Cuba. E co colectivo XEA percorremos o Val de Visuña, a outra cara do Courel. E para poñer o ramo, na nosa contra-capa entrevistamos Fran Fernández, de Bubela Artesá. Dun anaco de terra en Friol (Lugo) e moito traballo no obradoiro, saen 30 quilos de pastas de trigo ao día e, nun futuro quizais próximo, tamén cervexa artesá con centeo e lévedo galegos. "Temos un medio rural cun potencial inmenso".


Summary: O arquitecto urbanista Iago Lestegás Tizón prosegue co ciclo de análises promovido por Nós Diario.

Copenhague reaccionou á primeira crise do petróleo cambiando coches por bicicletas. Malia a súa gran tradición ciclista, nas cidades da Dinamarca da posguerra imperaba o automóbil. Foi a escalada do prezo do combustible en 1973, tras o embargo petrolífero pola guerra do Yom Kippur, o que puxo a bicicleta no centro do seu modelo de mobilidade. A crise enerxética que atravesamos hoxe —provocada por outro conflito bélico— debe levarnos tamén a adoptar estratexias urbanas que reduzan a dependencia do petróleo. As voces que cuestionan o fomento da mobilidade ciclista nas vilas e cidades galegas adoitan esgrimir argumentos climáticos ou orográficos, pero en moitos lugares con condicións similares ou máis desfavorables usan a bicicleta a diario. En Portland, na costa norteamericana do Pacífico, chove 156 días ao ano —máis que en calquera cidade galega— e aínda así é a metrópole estadounidense onde máis viaxes se fan en bici. Na cidade norueguesa de Trondheim instalaron en 1993 un raíl cicloelevador nun dos seus outeiros e os campus universitarios están ateigados de bicicletas todo o ano. Como noutros paraísos ciclistas do norte, na cidade sueca de Lund a orografía axuda pero o clima non, e aínda así as bicis son omnipresentes e imprescindibles, e na estación de tren hai un gran aparcadoiro cuberto para elas. Copenhague retira antes a neve nas ciclovías que nos carrís dos coches, demostrando que se pode vencer calquera obstáculo se hai vontade de priorizar outras formas de mobilidade. Impulsar un medio de transporte que mellora a calidade de vida das persoas e coida o futuro do planeta debe ser a reacción natural ante as crises globais Desprazarse en bicicleta é rápido, barato, saudable e sostible, pero para que o faga unha parte significativa da poboación debe ser tamén seguro. Agás en rúas estreitas ou secundarias con pouco tráfico ou velocidade moi limitada, os ciclistas son extremadamente vulnerables entre automóbiles. Por iso deben ter carrís propios de anchura suficiente e ben separados da beirarrúa e da calzada. A protección aumenta se entre o carril bici e os coches en circulación hai unha banda de estacionamento, idealmente cunha pequena plataforma que evite problemas pola apertura de portas. Ademais, deben existir espazos axeitados para aparcar as bicicletas na vía pública e cómpre deseñar e sinalizar as interseccións de modo que sexan seguras para os ciclistas. Un artigo publicado por John Pucher e Ralph Buehler en 2016 no American Journal of Public Health mostra como a expansión da infraestrutura ciclista incrementa a seguridade e o uso da bicicleta. Segundo este estudo, por exemplo, entre 2000 e 2015 a rede de ciclovías de Portland medrou un 53%, a cifra de colisións caeu un 62% e o número de desprazamentos en bici aumentou un 391%. Pedaleo seguro Para que cada vez máis persoas se animen a pedalear non abonda que sexa seguro; tamén debe ser cómodo e doado. Por iso cómpre promover sistemas de bicicletas compartidas que permitan a quen non pode mercar unha propia ou non ten onde gardala na casa sumarse á comunidade ciclista. En lugares con moitas costas —como tantas vilas e cidades galegas— débese apostar por bicicletas de pedaleo asistido para facilitar o seu uso por todo tipo de persoas. En calquera caso, non se recomenda investir nestes servizos sen crear antes unha rede adecuada de ciclovías, pois o seu éxito depende en gran medida de que os usuarios potenciais se sintan seguros sobre dúas rodas. Facilitar o traslado de bicicletas nos buses e trens e garantir que nas estacións de transporte público se poidan deixar aparcadas con tranquilidade contribuiría tamén ao fomento da mobilidade ciclista. Nos baixos ou sotos dos edificios deberían habilitarse espazos axeitados para gardalas, e os centros de traballo poderían instalar duchas para os empregados que se despracen en bici. O uso da bicicleta medra a medida que se torna máis práctico e seguro, e cantos máis ciclistas circulan pola rúa, máis protexidos están todos e cada un deles. Por iso é importante crear as condicións para que cada vez máis persoas se animen a facelo. Moitas rúas están sobredimensionadas e redistribuír unha parte do espazo que hoxe ocupan os coches sería beneficioso para todos. Trátase dun proceso gradual e progresivo que debe comezar nalgún momento e resulta imprescindible no contexto actual. Impulsar un medio de transporte que mellora a calidade de vida das persoas e coida o futuro do planeta debe ser a reacción natural ante as crises globais que enfrontamos. Para reducirmos a dependencia dos combustibles fósiles e mitigarmos os efectos do cambio climático, a bicicleta debe gañar protagonismo nas nosas rúas.


Summary: A formación nacionalista pon en marcha unha campaña para priorizar o transporte público intermodal sobre o coche particular

O BNG da Coruña desmárcase do proxecto de ampliación da avenida da Vedra -acordado polo concello e o Ministerio de Fomento- e pon en marcha unha campaña de mobilidade en prol do desenvolvemento do transporte público na cidade a través dun servizo de proximidade por tren e autobús. Desde o Bloque consideran que a ampliación da principal vía de entrada na cidade só beneficiaría s empresas adxudicatarias da obra. A formación nacionalista vén de publicar nas súas redes e plataformas un vídeo con Avia Veira, concelleira en María Pita, que "desmonta a teoría do colapso permanente" na avenida da Vedra. A gravación, que recolle o tránsito da rúa en distintos horarios e tramos ao longo dun mes, amosa unha circulación fluída de vehículos. Para o BNG, o proxecto de ampliación "responde a intereses especulativos de Audasa, defendidos polo PP e o Ministerio de Fomento". Con esta campaña de mobilidade, o BNG pretende amosar a necesidade dun transporte público intermodal "adecuado ás demandas reais da veciñanza", co fin de axilizar as comunicacións entre a cidade e os concellos da comarca, alén do fomento doutro tipo de medios como a bicicleta ou o transporte marítimo. Pola súa parte, o alcalde Xulio Ferreiro (Marea Atlántica) advirte que é necesario solventar os problemas da avenida, especialmente nos seus accesos cara ao Polígono de Pocomaco e o Parque Ofimático, e insiste en que non se trata só dun plano de ampliación, senón da "remodelación, actualización e humanización" da vía. .


Summary: O director Isaki Lacuesta asegurou nun acto na Universidade de Compostela que a relación entre Països Catalans e creatividade "se la suda"

O cineasta galardoado participou, en marzo deste ano, nun ciclo dedicado ao cine catalán en Compostela organizado pola USC co apoio do Institut Ramon Llull no Auditorio de Galiza. No acto tamén falou Santiago Fillol, director e profesor de Comunicación Audiovisual da Universitat Pompeu Fabra, e como moderador actuou Anxo Abuín, profesor de Teoria da Literatura de USC. No debate posterior ao coloquio, como recolle o blog La cova fumada da filóloga Susana Amado, "un dos asistentes preguntou pola relación entre Països Catalans e creatividade" e amparado na distancia co seu país de orixe contestou cun rotundo "me la suda la relación paises catalanes y creatividad, no creo en el catalanismo". A desconcertante afirmación descolocou a parte das persoas asistentes que non reaccionaron mesmo cando o cineasta continuou irónicamente dicindo "no se si habré metido la pata, que esto lo paga el Ramón Llull". Lacuesta: "me la suda la relación paises catalanes y creatividad, no creo en el catalanismo" Este feito e a posterior reacción do director ás queixas nas redes sociais de persoas catalás na Galiza recolleuno o blog La Cova Fumada. O director abriu, daquela, unha conta en twitter para defender a súa reacción. Dixo que era "catalán, no catalanista" rematándo cun contundente "olé". O premio de LacuestaOs Premis Nacionals de Cultura de Catalunya instituíronse en 1995 e concédeos anualmente a Generalitat de Catalunya, desde o ano 2009 a través do Consell Nacional de la Cultura i de les Arts (CoNCA). Son, en parte, unha continuidade dos premios concedidos en 1938 pola Generalitat Republicana. O Premi Nacional de Cinema, recoñece a persoa, entitade ou institución que realitzara a aportación máis relevante no campo do cine. No caso de Lacuesta o xurado entendeu a súa "nova maneira de entender o xénero documental, do El cuaderno de Barro realizado o 2011, mostra a forma de traballar do pintor Miquel Barceló na súa cabana obradoiro de Mali e a xénese ritual da acción Paso Doble, representada ao pobo de Gogolí (Mali), que o realizador filma na súa lugar de orixe". O xurado desta edición formouno Sam Abrams (poeta), Xavier Albertí (director teatral e compositor), Bet Miralta (acróbata), Escarlata Circus (Premi Nacional de Circ 2007), Lluís Bonet Mojica (crítico de cinematografía de La Vanguardia), David Castillo (escritor), Josep Bracons (historiador), Beth Galí (arquitecta), Rosa Maria Malet (directora da Fundació Joan Miró), Assumpció Maresma (xornalista e editora do xornal Vilaweb), Àngels Margarit (bailarina), Bienve Moya (investigador en cultura immaterial), Ramon Muntaner (director da SGAE), Roser Ros (directora de Tantagora Serveis Culturals) e Jorge Wagensberg (director científico da Obra Social de 'la Caixa'). 'Cuaderno de Barro' de Isaki Lacuesta (Clip 1) from AVALON on Vimeo.


Summary: Isabel Díaz Ayuso disolveu esta cuarta feira a Cámara madrileña para adiantar as eleccións ao 4 de maio, tremendo por un hipotético pacto entre Cs e o PSOE. Após admitir a Mesa da Asemblea as mocións de censura rexistradas por Más Madrid e as socialistas, o conflito podería acabar nos tribunais.

Todo comezou en Murcia. Após coñecer o acontecido na Rexión e co temor dunha réplica na Comunidade Autónoma de Madrid (CAM), a presidenta, Isabel Díaz Ayuso, convocou os medios para anunciar a disolución das Cortes, o cesamento dos conselleiros do seu Goberno adscritos a Ciudadanos e a convocatoria de eleccións para o 4 de maio. "Madrid precisa un Goberno estábel, ideas claras e sentido de Estado, e nas circunstancias actuais non se pode asegurar", xustificou Díaz Ayuso, a fin de evitar unha hipotética alianza entre Cs e o PSOE en Madrid que o vicepresidente da CAM e líder laranxa, Ignacio Aguado, negou: "As e os madrileños non merecen pagar a corrupción do PP en Murcia, e nada ten que ver esa situación coa nosa", expuxo. "A presidenta rachou o acordo de goberno de forma unilateral, o que supón a maior irresponsabilidade que cometeu desde que hai un ano e medio asumiu o cargo. Moitos cidadáns vían neste Goberno unha boa maneira de facer política, e Ayuso, por un capricho persoal, bota todo por terra. Perdeu a cabeza", engadiu, molesto, Aguado. A popular, porén, insistiu no adianto electoral como ferramenta para "permitir que Madrid manteña a súa liberdade fronte ao socialismo". A oposición move ficha Díaz Ayuso pretendía, con esta manobra, evitar que prosperasen as mocións de censura que uns intres antes presentaran na Asemblea tanto o PSOE como Más Madrid para derrocar o Goberno, "como xa fixeran no Estado (canda a fin da presidencia de Mariano Raxoi)". Por un momento, a incerteza sobrevoou o territorio madrileño: que prevalece, a moción de censura ou a disolución das Cortes? Nun principio, a Mesa da Asemblea de Madrid admitiu a trámite ambas as mocións, cos votos a favor de PSOE e Cs (Más Madrid non ten representación neste órgano), o que paralizaría a disolución da Cámara. Porén, a Comunidade de Madrid deu por concluída a lexislatura e alertou que, se a Mesa "trata de impedir a disolución disposta no decreto (asinado por Díaz Ayuso), estaría prevaricando ao non acatala". A raíz desta polémica, que podería acabar nos tribunais, será preciso esclarecer se o decreto entra en vigor no momento de ser asinado ou, pola contra, como aseguran desde as forzas da oposición, non ten efectos até a súa publicación no Boletín Oficial da CAM (ás 00.00 horas de hoxe). Porén, todo parece indicar que primará a convocatoria electoral por ter sido anunciada unha hora antes. 'Efecto dominó' A mediodía, o PSOE de Castela e León presentou unha moción de censura contra o Goberno de PP e Cs neste territorio, apenas uns intres despois de que ambos os partidos fechasen filas e instasen as socialistas a "abandonaren toda esperanza". Tamén en Andalucía o Goberno de coalición asegurou gozar dunha "espléndida saúde", desbotando a posibilidade de repetir o acontecido en Murcia e Madrid. Cs e PSOE apartan o PP dos gobernos rexional e local de Murcia A primeira hora da mañá desta cuarta feira Ciudadanos puña fin aos pactos de goberno co PP na Rexión, o concello da capital murciana e outros catro municipios (Caravaca, Ceutí, Fuente Álamo e Pliego), a través da presentación de senllas mocións de censura en conivencia co PSOE. "Non podemos gobernar cun partido que contrata espías e interpón querelas contra os seus socios. O cambio en Murcia é necesario e imprescindíbel", expuxo a coordinadora rexional de Cs e vicepresidenta do Executivo, Ana Martínez, en alusión á recente investigación aberta no seo do propio Goberno para esclarecer a vacinación irregular de cargos públicos populares como o conselleiro de Saúde, Manuel Villegas, que foi obrigado a dimitir. "O cambio chegou após anos de oscuridade, falta de transparencia e intercambios de favores", engadiu o secretario xeral socialista, Diego Conesa. Pola súa banda, o presidente murciano, Fernando López Miras, acusou a formación laranxa de procurar o poder "a calquera prezo", e asegurou que gobernará "até o derradeiro minuto". De prosperar a moción, Cs, terceira forza en escanos na Asemblea da Rexión, lideraría un Goberno de coalición co PSOE para pór fin a 26 anos de mandato do PP.


Summary: Manuel Fernández Padín traballou para o clan dos Charlíns até que soubo que andaban á coca. Cando quixo deixalo, un bo amigo 'vendeuno' á garda civil e prendérono no barbeiro. A cambio dunha rebaixa na condena aceptou ser confidente. Porén, o Estado non se portou tal como el esperaba.

"O primeiro empezando pola dereita, o alto das pernas longas e os pantalóns máis curtos". Manuel Fernández Padín descríbese a si propio na fotografía da xeración perdida de Vilanova de Arousa que o voceiro do grupo parlamentar do BNG, Francisco Jorquera, levou ao Parlamento o mesmo día en que o presidende da Xunta explicaba a súa presenza na embarcación do narcotraficante Marcial Dorado. Manuel Fernández Padín, un dos fundadores desa equipa de futbito e un dos poucos xogadores que sobreviviu ás drogas, agora testemuña protexida da Operación Nécora, agradece o xesto do nacionalista: "cumpría que alguén lle dixese a Feijóo que namentres el paseaba no iate de quen vendía droga, esa droga xa daquela mataba xente". Con voz moi pausada, conta a súa propia historia. -Como entrou traballar para os narcos? -Tiña 24 anos. Son parte desa xeración á que lle din perdida. Da época da transición, eramos xente moi activa, con ansias de liberdade, de rachar cos moldes. O problema veu cando chegaron as drogas. Eu sempre fun observador. Tiña medo. Unha noite nunha discoteca tomei tres doses de LSD con bastante alcol e o resultado foi unha psicose maníaco-depresiva. Arruinoume a vida. Refuxieime no faiado da casa dos meus pais, seguindo o tratamento. Era un vexetal. Só pensaba en ir á vía do tren e cortar a cabeza porque era a parte do meu corpo que máis me molestaba. E a que máis me molesta. A medida que me fun recuperando algo convencinme de que entre as medicinas e un traballo podería levar unha vida normal. Un día Manoliño Charlín [fillo de Charlín Gama] viume apañando ameixas. Era moi amigo meu. Pedinlle traballo no legal, mais díxome que non había nada. A súa familia tiña fama de andar no contrabando. Porén, a min quixeran mallarme os homes que traballaban para [Marcial] Dorado por facer pintadas en contra do contrabando. Ao final déronme traballo. Melchor [Charlín] díxome un día que vestise roupa escura e que viñan por min á unha da madrugada. Non se poden facer preguntas. Recolleume nun porsche branco que tiña e tirou cara a Baiona. Metémonos nun chalé en construción, baixamos ao acantilado e agardamos a que chegara unha lancha. Sete mil quilos de hachis. Eu pensei que iamos ao tabaco. -E canto tardou en descarregar coca? -Uns meses. A min xa me morreran todos os amigos por culpa das drogas mais cumpríanme os cartos e pensei que hachís podía consentir. Sabendo que era un delito, claro. No verán chamáronme para outro traballo. Agora xa sabía ao que ía. Chegamos a Muxía e fomos descarregar de madrugada. A operación frustrouse non sei se dúas ou tres veces porque a lancha non dera atopado o barco. Vin que baixaban bidóns de plástico. Pensei que serían xoias. Ou café. Cando os abriron sacaban paquetes de a quilo. Era cocaína. Neses anos (1989) ninguén sabía que estaba a entrar coca de América. Non había redadas. Non saía na imprensa. Foron 600 quilos. -E quixo deixalo. -Quixen. Os meus amigos morreran pola droga e a min fodérame a vida. Contactei cun moi amigo meu que traballaba en Érguete e tiña contactos na imprensa. Conseguiume unha entrevista na TVG. Sabía que era case un suicidio, mais quería denunciar o que pasaba e se o facía perante a policía xa quedaba alí preso. Sería gravado e colocarían só a miña silueta. Para non levantar a lebre non o deixei. Fixen outra entrega. Porén, o meu bo amigo resultou ser un chivato da garda civil. Prendéronme no barbeiro, namentres cortaba o pelo. "Desde a miña cela no illamento vía os narcos que denunciara alí, no patio, ao sol e untando crema" -Nun primeiro momento non quixo colaborar. Por que mudou de opinión? -Non quería declarar porque non tiñan nada contra min. Trouxeron unha fiscal negociar comigo e buscáronme unha avogada de oficio que dixo que ou colaboraba ou non me defendía. Ameazáronme. Dicían que tiñan probas contra min porque os cans uliscaran a coca no maleteiro do coche. Levábaa no motor. No maleteiro o único que había era unha caixa de chourizos. Non tiñan nada. Mais os narcos abandonáronme. Riron de min e da miña familia. Quixeron inculpar a miña nai. Decidín dar continuidade ao que iniciara indo á televisión. A Nécora baseouse na nosa declaración [refírese a si propio e a Ricardo Portabales, tamén 'arrepentido']. As FCSE, como lles chaman, non conseguiron achegar proba ningunha. -Di que os Charlíns o abandonaron e riron de vostede e da súa familia. Fixéronlle o mesmo que despois lle faría o Estado? -Exactamente. Ou non. O do Estado foi aínda peor. Os narcos son narcos. -Como eran as relacións que tiñan con responsábeis polític@s? -Ver non vin nunca nada máis aló das festas do contrabando en que entraba desde Fraga até os representantes das deputacións. As fotos de Feijóo non son unha casualidade. Hai cero posibilidades de que non soubese quen era Dorado. Sabía, como mínimo, que era un contrabandista e con iso é suficiente. Non me vou atrever a dicir que sabía que era un narco, mais si que estaba na lancha dun delincuente. A Dorado non se lle achegaba calquera. Só quen pode, quen el quere. Nas imaxes están sós, son moi íntimas como para que diga que non eran amigos. -Unha vez preso, foi testemuña protexida durante 20 anos. -Si, mais protexer non me protexeu ninguén. Garzón e o fiscal Zaragoza quixeron que acusase persoas as que non coñecía ou nunca vira cometer delito ningún. A Manoliño Charlín nunca o vin en ningunha descarga. "Era o cerebro", repetíanme. Non quixen sinalalo. Extorsionáronme e podo probalo. Metéronme na mesma prisión que as persoas que denunciara. Había moita xente agradecida con eles disposta a me eliminar a cambio dunha cervexa. Refuxiámonos nunha cela de illamento, con xente de ETA. Non podiamos nin sentar na cama. Este foi o trato que o Estado deu aos dous cidadáns galegos que lle puxeron en bandexa os narcos máis buscados naquela época. Desde a nosa cela viámolos a eles alí, no patio, tomando o sol. Aos oito meses excarceráronme e fun vivir a Burgos, pola miña conta. A policía veu buscarme coa promesa de que se facía cargo para sempre de min en Madrid. "Non che vai faltar de nada". -Cumpriron? -Non. Até o xuízo vivín nun cuartel dos anti- disturbios. Agora sobrevivo cunha pensión non contributiva de 420€. Os narcos xa están na rúa. Portabales e eu seguimos no exilio, ameazados de por vida. Silenciados e pasando fame namentres o PP legaliza casas en primeira liña de praia que non son de zapateiros nin de albaneis, senón de narcos. Esta entrevista apareceu no Sermos43, publicado a 19 de abril de 2013


Summary: A plataforma Nunca Máis manifestouse en Ares a pasada sexta feira cando se cumpre unha semana do encallamento do quimiqueiro na ría de Ares, onde alí permanece cunha carga de 100 toneladas de combustíbel no seu interior.

O baleirado do fuel e do gasóleo que ten nun dos seus tanques o buque Blue Star dará comezo, en principio, este sábado 30 de novembro, despois de que se decidise na xornada da sexta feira adiar o operativo unha vez máis, cando se cumpre unha semana do encallamento do quimiqueiro na ría de Ares. Despois de que se completasen na quinta feira todas as tarefas necesarias para poder levar a terra o combustíbel, na sexta feira realizouse unha proba con auga desde o buque a un dos camións cisterna para comprobar que non hai fugas e que as bombas teñen presión dabondo para o traslado. Os ensaios, segundo informou a Delegación do Goberno español na Galiza, «foron satisfactorios», polo que se prevé que o bombeo se inicie este sábado «de non xurdir imprevistos». Na zona estivo a subdelegada do Goberno español na Coruña, Pilar López Rioobo, acompañada polo alcalde de Ares, o socialista Julio Iglesias. Preguntada polos medios, non quixo dar unha data de cando poderían quedar finalizados os traballos de baleirado nin tampouco os da retirada do buque. Ademais, a pasada sexta feira, arredor de 200 persoas manifestáronse en Ares convocados pola plataforma Nunca Máis para exixir «información pública, transparente e detallada» sobre a xestión de accidente do Blue Star.


Summary: Soledad Rey foi acoitelada na súa casa esta cuarta feira.

O feminismo galego responde ao feminicidio de Gondomar con mobilizacións en diferentes vilas e cidades da Galiza país que decorrerán esta sexta feira, 4 de decembro. A listaxe de mobilizacións pode incrementarse con novas convocatorias. Lugar e hora das concentracións desta sexta, 4 de decembro A Coruña, 20h no Obelisco A Estrada, 20h diante do Concello As Pontes, 20h na Praza do Hospital Cabanas, 19h diante do Concello Carnota, 20h na Praza da Pedra Celanova, 20.30h na Praza Maior Compostela, 20h na Praza 8 de Marzo Ferrol, 19h na Praza Amada García Noia, 20h diante do Concello Ourense, 20h na Castañeira (Subdelegación do Goberno) Val Miñor, 20h no cruce da Ramallosa Vigo, 20.30h no MARCO Vilagarcía de Arousa, 20h na Praza da Galiza Lugo, 20h diante do Concello Chantada, 20.30h na Praza do Cantón (Praza de España) Lalín, 20.30h Rúa Monte Faro (diante do casino) Barreiros, 20h diante do concello A Gudiña, 20h diante do Concello Sada, 20h na Praza da Peixaría Muros, 20h Praza do Concello


Summary: A poeta Silvia Penas vén de resultar gañadora da primeira edición do premio Lueiro Rey de poesía, convocado pola Asociación de Veciños O cruceiro da Laxe, o concello de Fornelos de Montes e a editorial Sotelo Blanco.

Despois dunha longa deliberación, o xurado da primeira edición do premio Manuel Lueiro Rey de Poesía decidiu darlle o galardón á poeta Silvia Penas por "considerar que propón un discurso de fondo cuestionamento do eu lírico radicado nunha coordenada espazo-temporal ben próxima e identificable". Destacan igualmente que nese contexto a "función social da escrita e as vivencias e pulsións sentimentais da voz poética se complementan acaídamente". Composto por José Luís Cochón Troitiño, Mercedes Queixas, Armando Requeixo e Carme Carreiro -con voz e sen voto- o xurado valorou que se teñan presentado trinta e oito orixinais de moi alta calidade. Con anterioridade, Silvia Penas resultou gañadora do Premo de Poesía da Universidade de Vigo en 2005 co poema "Neste bosque" e do Certame Galego de Creadores Novos Gzcrea con "A tiranía do nes". Con Elvira Riveiro, as dúas petencentes ás Redes Escarlata, escribiu "Biografía da multitude", Premio de Poesía Victoriano Taibo en 2009. O escritor Lueiro Rey conta así con dous premios literarios asociados ao seu nome, o de novela curta do Concello do Grove do que se fallou a súa XIX edición e o primeiro de edición de poesía queu vén de dar a coñecer o resultado desde Fornelos de Montes. Ambos concellos están vencellados á biografía do escritor que naceu en Fornelos de Montes e pasou os seus últimos anos no Grove.


Summary: O presidente da Xunta garantíu nos meses previos ás eleccións do 21 de outubro que non lles ía "pedir máis" aos empregados e empregadas ao servizo de Administración autonómica. O PP prometeu en campaña "compensar" o "esforzo" provocado polas retalladas salariais ao funcionariado.

O pasado verán Galicia arrecendía a adianto electoral. O rescate que semellaba inminente, o incerto futuro de Novagalicia Banco ou o desemprego galopante parecían factores máis que suficientes para que o PP decidise un adianto que todos os seus dirixentes negaban en público. Mentres os conservadores enleaban nos titulares de prensa coa defensa de medidas de última hora como o recorte do Parlamento o presidente da Xunta aproveitaba un acto tan estival como a inauguración dun albergue de peregrinos no Pino para, a preguntas da prensa, gabar o "enorme esforzo" que estaban a realizar os empregados e empregadas da Administración, suficiente como para non ter que cargarlles máis o carro dos recortes. Xusto o contrario do que o revalidado gabinete de Alberto Núñez Feijóo vén de decidir, coa tesoirada dun 4% nos salarios do persoal público. Naquela declaración, efectuada despois de que o Goberno central ratificase a supresión da paga extra de Nadal, Feijóo seguraba crer "que aos empregados públicos xa non lles podemos pedir máis", tanto pola supresión da extra como pola "baixada retributiva" do 5% aplicada por Zapatero que el, aseguraba, non compartía. Un mes despois daquelas verbas o daquela lehendakari vasco, Patxi López, adiantaba as eleccións vascas ao 21 de outubro e sete días máis tarde Feijóo facía o propio coas galegas. O primeiro día despois do adianto o líder conservador retomaba o seu discurso sobre os funcionariado e demais persoal da Administración pero en clave de compromiso: Se o PP volvía gobernar, en Galicia non habería recortes salariais, víñalles dicir. "Eu aos funcionarios non lles vou pedir máis esforzos dende o punto de vista retributivo, xa fixeron bastante", dicía Feijóo tras convocar as eleccións Nunha entrevista co Faro de Vigo Feijóo realizaba unha promesa diáfana: "Eu aos funcionarios non lles vou pedir máis esforzos dende o punto de vista retributivo. Xa fixeron bastante", sentenciaba o presidente, que iniciaba o camiño da reelección afirmando ademais que o plantel da Xunta podía "estar tranquilo" malia ao decreto do Goberno central que viña de abrir a prota a aplicación de despedimentos colectivos da Adminstración. "Aos contratados temporais e aos funcionarios pedímoslles un esforzo, pero o seu traballo non corre ningún risco", declaraba na mesma entrevista. Naqueles mesmos días o aspirante a revalidar a Presidencia explicaba, neste caso dende os micrófonos de RNE, que a súa aposta por non recortar salarios era perfectamente conciliable con reducir gasto de persoal. Nos Orzamentos de 2013 a Xunta ía ter "unha capacidade enorme para aforrar" neste gasto pero por vías como o control do absentismo, nunca con retalladas. Con estas afirmacións foi chegando o período electoral e, a poucos días da cita coas urnas, mesmo se desmarcaba da supresión de pagas extra, que solo acataba por que cómpre "cumprir a lei". Pero, na súa opinión, "sería mellor un recorte proporcional ao longo do ano", explicaba nunha conversa co diario El Progreso. O recorte, ausente do programa do PP O recorte non figurou no programa co que o PP concorreu aos comicios de outubro Ao longo da propia campaña electoral Feijóo repetía en múltiples intervencións públicas que a "solvencia" de Galicia permitía non recortar soldos públicos. "Hai catro anos eramos o exemplo a evitar e hoxe somos o modelo a seguir", dicía o 12 de outubro nun mitin no Barco de Valdeorras. En todos eses actos electorais o conservador prometía o cumprimento do seu programa, un "único" compromiso fronte aos "cinco partidos" que, reiteraba, eran a única alternativa ao PP. Non obstante, unha ollada a ese programa permite coñecer que o recorte que agora se anuncia non estaba incluído nel. Nas seis páxinas que o programa popular dedicaba á función pública o PP anunciaba a súa intención de "continuar realizando unha permanente adaptación das estruturas administrativas" á "situación económica", con "medidas que, dentro das restricións orzamentarias, poidan motivar os empregados públicos a traballar mellor e aumentar a súa produtividade". "Os importantes sacrificios realizados polos empregados públicos nos últimos tempos deben ser recoñecidos con medidas de flexibilización e estímulo ao rendemento", reflexionaba o documento antes de anunciar proxectos concretos como unha Lei do Estatuto Galego do Empregado Público ou cambios nos procesos de selección de persoal. Pero nada de recortes ata o pasado venres, dous meses despois das eleccións.


Summary: O franquismo empregou man de obra escrava en Pontedeume.

No antigo partido xudicial de Pontedeume, os historiadores identificaron 235 asasinados polos fascistas despois do golpe de Estado de 1936. Pero a suma dos castigados pola ditadura é máis alta: desde 1938 a 1942, un número indeterminado de persoas foron condenadas a traballos forzados na construción do chamado "muro de Porto", un valo de cachote de 65 metros que terma dun desmonte realizado onde se atopaba o antigo pazo dos Andrade. "Non os mataron pero tiveron que sufrir unha dupla condena", explica o deseñador Pepe Barro -creador do proxecto gráfico de Nós Diario-,"porque a aquelas persoas, que tiñan que traballar no muro, sen remuneración ningunha, durante longas xornadas laborais, víanse impedidas para desenvolver un traballo que lles permitise a subsistencia, co cal tamén as súas familias eran castigadas". Barro é o autor dun proxecto presentado polo Ateneo Fernán Martís de Pontedeume que pretende recuperar a memoria daquelas vítimas do franquismo e transformar "o que é un muro da vergoña nun muro de honra" que lles renda homenaxe. O proxecto presentouse publicamente o pasado día 14, nun acto no que participaron o historiador Bernardo Máiz, Valentín Bóveda -neto de Alexandre Bóveda e vicepresidente da Fundación que leva o seu nome-; o presidente do Ateneo, Xoán Lourenzo, e o propio Pepe Barro, que contou coa axuda do arquitecto Jorge Salgado. "Queremos traer á memoria o sufrimento destas persoas das que non coñecemos os nomes. Na documentación municipal non se reseña a man de obra escrava, preocupáronse de que non quedasen rastros" explica o deseñador. O que se coñece é grazas aos familiares que sobreviviron e que contan como era a amarga vida daqueles condenados. A arbitrariedade do terror Os motivos polos que eran castigadas estas persoas eran do máis inicuo: desde estar afiliados a un partido político de esquerdas a terlle asubiado a un crego cando paseaba. Ou mesmo por levarlles un bocadilo aos que xa estaban condenados, mal alimentados e nunha condición física penosa. "Non houbo piedade en absoluto. O fascismo é sempre arbitrario, e iso é o que provoca o terror. Temos que aproveitar esta ocasión ara facerlles xustiza as vítimas, mais tamén para que a mocidade coñeza o que pasou, o sufrimento destas persoas castigadas durante a ditadura por defender a legalidade. Teñen que saber que o fascismo nunca é unha solución". Homenaxe ás vítimas O Ateneo Fernán Martís vai propor ao Concello de Pontedeume que aproveite as melloras previstas na zona para que leve a cabo esta homenaxe as vítimas. "O Ateneo toma esta iniciativa ao coñecer que o Concello vai acometer obras de renovación do pavimento desa rúa que está en mal estado. O interese é pór sobre a mesa de todos os concelleiros este proxecto con todos os acontecementos históricos que o fundamentan, para homenaxear non só a estes condenados anónimos na súa maioría, senón en xeral, a todos os represaliados e asasinados polos fascistas". A intervención é sinxela e, ademais dunha mellora xeral do muro e unha iluminación soterrada, contempla a construción dunha peza vertical de formigón branco, que contraste coa cor do valo, no que se abre unha fiestra pola que só se ve o muro. Baixo deste van, os versos de Celso Emilio Ferreiro: O teito é de pedra.De pedra os murosi as tebras.As pedras,as cadeaso aire,as fenestras,as olladas,son de pedra. A caída do pazo dos Andrade e a construción do muro O pazo dos Andrade en Pontedeume situábase entre o monte Breamo e a ría; pasado o momento en que os muros desenvolvían un papel defensivo, aquel espazo viuse como un impeitizo que debía ser eliminado para ampliar o porto e crear terreos edificábeis. Mais ao facer o desmonte, era preciso un muro de contención que termase da explanada resultante. Despois dunha longa batalla legal, aprobouse a obra cos fascistas xa no poder, que recorreron á man de obra escrava para a construción.


Summary: Terceira edición do singular concurso literario

Duascentas palabras deben abondar a quen queira obter o premio de microrrelatos da Real Academia Galega e a Asociación Punto.Gal. É o límite de extensión dos textos que participen na terceira edición do certame que as dúas entidades convocantes presentaron onte na Coruña. "As novas xeracións propoñen novas formas de crear e as novas tecnoloxías instauran novos modelos de expresión, novas linguaxes. O microrrelato é un xénero especialmente representativo desta nova realidade", expuxo o presidente da Academia, o escritor Víctor Freixanes, "esixe dominio dos recursos expresivos, control da lingua na procura da máxima eficacia posíbel, imaxinación, selección argumental...". A estas técnicas deberán responder os relatos que opten aos nove premios do concurso: tres por categoría, que son a infantil (até 11 anos), a xuvenil (de 12 a 17 anos) e a de persoas adultas. O prazo de presentación de orixinais durará todo o mes de febreiro e a recepción será no enderezo electrónico actividades@academia.gal. Quen obteñan os galardóns serán agasallados con "distintos premios tecnolóxicos, ordenadores, consloas, lectores electrónicos de libros, relacionados coa lectura. "Mediante esta iniciativa pretendemos chegar a un alto número de persoas de todas as idades e de toda condición social", explicou o presidente de PuntoGal, e académico, Manuel González, "aspiramos a que participen escritoras consagradas pero tamén nenas e nenos, mulleres e homes do común". Na primeira edición optaron ás distincións case 400 microrrelatos, que o pasado ano medraron até case medio milleiro.


Summary: Máis dun centenar de persoas asistiu na mediodía do pasado sábado ao acto inaugural do Bosque da Memoria, sementado polo colectivo "A Regaduxa, memoria histórica de Vilaboa" ás portas do cuartel de Figueirido en memoria de todos os presos alí retidos tras a súa conversión en cárcere franquista en 1938, así como das súas familias e da xente da contorna de Pontevedra que lles prestou apoio.

Fixérono fundamentalmente mulleres, e na súa lembranza a filla dunha delas plantou unha das árbores que agromaran memoria no bosque da Regaduxa. Mercedes Farto lembraba no acto, conducido polo poeta Xosé Álvarez Cáccamo, como a súa nai, Carmen Acuña Razo, se ocupaba de levar comida e lavar a roupa a varios presos asturianos, entre eles o máis novo do cuartel. por iso alcumado O Bebé. Tamén participaron na xornada Benigno Rey, sobriño de tres presos de Figueirido ou Enriqueta Otero, presidenta da Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica de Marín e filla dun dos detidos. Enrique Otero, que tamén estivo preso en San Simón, formou parte dunha rondalla durante o tempo de encarceramento e aínda a súa filla lembra "cando a miña nai me dicia: 'Tráelle a papá o laúde do Lazareto', e eu pensaba que Lazareto era a marca do instrumento". O acto tamén contou coa música de Marcelo Dobode e a intervención do historiador Xosé Álvarez Castro que fixo lectura de parágrafos de dúas cartas: A que un dos presos lle mandou a unha das súas madriñas e a que Jacobo Zbarsky, o primeiro dos pontevedreses fusilados, lle escribiu á súa nai, Sofía Kuper, antes de ser executado precisamente no Campo de Tiro de Figueirido o 10 de agosto do 1936. A xornada rematou coa plantación de novas árbores, que se suman ás sementadas por alumnado do colexio do Toural hai algúns días, e o descubrimento da placa por parte de Carmen Sobral, orfa de Abelardo Sobral, canteiro de Salcedo casado en Postemirón que foi asasinado polos fascistas pouco despois do golpe de Estado. Carmen tiña tres anos e a súa nai, Hermosinda Lamoso, estaba embarazada dunha nena, Luísa, que naceu cando o seu pai xa fora paseado. Os seus restos nunca apareceron. Segundo a memoria oral, foi fondeado na ría de Vigo. A súa historia é unha das recollidas no libro Non des a esquecemento de Luís Bará, cuxos beneficios foron destinados integramente á facer realidade o Bosque da Memoria. Todas as fotografías son da autoría de M.F.


Summary: Os alcaldes uníronse para esixir que a Xunta faga valer a vinculación entre fábricas e centrais

Este martes 12 de marzo, celebrouse na fábrica de Brens unha nova reunión entre a dirección de Ferroatlántica e os representantes dos traballadores. Unha reunión no marco dunha negociación para fixar os calendarios laborais e deixar claro así canto tempo que afectará o ERTE a cada traballador. Unha reunión de pouco valor para a CIG, que considera que "non se quedou en nada", emprazando así a importancia cara a vindeira reunión deste vindeiro xoves 14 ás 10:30, á que a empresa quedou emprazada para aportar outro tipo de solución. A CGT tampouco valorou positivamente a reunión, pois "os calendarios seguen sen ter un mínimo de lóxica, por varios motivos. Hai discriminacións en todos os ámbitos, por polivalencia, polos festivos que unha gran maioria deixan de facer, por repartición dos días de ERTE, etc…" sinala Juan Villar. Así, o Comité de Empresa ao completo enviou un escrito ao presidente de Ferroglobe, López Madrid, facéndolle chegar o "descontento polo trato recibido por parte da empresa, por como se está tratanto a este centro de traballo, en relación á información real da situación da empresa, en materia de negociación do ERTE, pola falta de diálogo, máis se cabe vendo como lles está afectando a outras fábricas do grupo". Píndelle que "se persone no centro de traballo costeiro para dar as explicacions pertinentes sobre a nosa situación, e que veña con un compromiso real de arranque dos fornos". Apoio dos alcaldes Paralelamente, 7 máximos representantes municipais (Cee, Dumbría, Zas, Corcubión, Muxía, Vimianzo e Fisterra) mantiñan este pasado luns unha reunión na que se compromenten a solicitar unha reunión co presidente da Xunta para que inste a empresa a poñer en marcha os fornos, e fagan cumprir ás condicións concesionais das centrais hidroeléctricas. Unha medida para presionar a Xunta "para que faga valer a vinculación entre a produción eléctrica e a industrial e para que o conselleiro de Industria atenda a solicitude de reunión que lle temos pedida". Reunión no Parlamento Galego Este mércores, unha delegación do Comité de Empresa acudiu ao parlamento galego convidado polo BNG de Cee, para asistir ao pleno no que o BNG debateu co Conselleiro de Industria e no que o BNG pediu que se impliquen a fondo no problema do ERTE de Ferroatlántica. BNG e CIG consideran que "a Xunta elude a sua responsabilidade como goberno galego e o único que fai e pasarlle a pelota ao goberno central en relación a tarifa electrica aínda non sendo a tarifa unha xustificación para ter parados os fornos". Por iso piden á "Xunta que se aplique a mesma firmeza que lle pide o goberno central co estatuto electrointensivo, que a teña para facer valer as condicións concesionais das centrais hidroeléctricas para o mantemento da actividade industrial e polo tanto dos postos de traballo". E por último reiteran a petición da reunión do Conselleiro que está sin data. Novas do co conflito #Ferroatlántica 02-03-19: Concentración ás portas de Brens e reunión en Madrid. 28-02-19: Novas negociacións, concentracións e denuncias tensan aínda máis o conflito Ferroatlántica. 26-02-19: "Non asinamos o acordo pero conseguimos frear a versión máis dura do ERTE". 25-02-19: O Director Xeral de Industria recibirá ao Comité de Ferroatlántica. 22-02-19: A dirección de Ferroatlántica non só se nega a arrincar os fornos, senón que se formula ampliar o ERTE. 22-02-19: O Conselleiro confirma que se Ferroatlántica para outro forno rescatará a concesión das centrais. 20-02-19: A CIG esíxelle a Ferroatlántica a reactivación dos fornos para continuar negociando. 15-02-19: O Comité de Ferroatlántica comeza a unirse ante o perigo do ERE. Febreiro 2019: O ERTE de Ferroatlántica poderá afectar a máis do 50% dos traballadores costeiros. Febreiro 2019: Os traballadores de Ferroatlántica enfróntanse ao ERTE co Comité absolutamente quebrado. 06-02-19: Os grupos parlamentarios lembran a blindaxe dos postos de Ferroatlántica á concesión hidroeléctrica. 05-02-19: "O ERE de Ferroatlántica non se axusta á legalidade": 28-01-19: Ferroatlántica divide ao pleno de Cee. Xaneiro 19: En Marea esixe a Xunta que faga cumprir a concesión a Ferroatlántica. Xaneiro 19: A CIG mobilízase pola readmisión do traballador despedido por un comentario nas rrss. Xaneiro 19: O Concello de Cee compromete o seu apoio cos traballadores de Ferroatlántica: Xaneiro 19:O berro dos traballadores de Ferroatlántica tamén se escoitou na Coruña. Xaneiro 19: "O PSOE fai unha boa declaración de intencións a 6 meses vista pero en 15 días algún pode estar xa na rúa". Xaneiro 19: O BNG leva a pleno o peche dos fornos de Ferroatlántica. Xaneiro 19: En Marea critica o peche dos fornos dunha eternamente subvencionada Ferroatlántica. Xaneiro 19: "Fornos apagados, todos parados". Xaneiro 19: A parálise de dous fornos e a retirada de materias primas, avisos previos do ERE de Ferroatlántica. Decembro 18: A CIG salta ante o posible ERE temporal nas fábricas de Ferroatlántica. Decembro 18: Ferroatlántica despide un traballador que foi delegado sindical da CIG por un comentario nunha rede social. Outubro 18: A CIG reclama a anulación da votación na que se aprobou o Acordo Marco en Ferroatlántica. Xuño 18: O Comité de Ferroatlántica non saiu con boas sensacións da reunión coa Dirección. Maio 18: O Comité queima o Acordo Marco de Ferroatlántica. Decembro 17: Os traballadores de Ferroatlántica volven concentrarse contra o chamado "Acordo Marco". Decembro 17: Augas de Galicia confirma que as centrais e a fábrica de Brens son inseparables. Novembro 17: "A gran mentira" do Plan Industrial de Ferroatlántica: 16-05-17: Preocupación no Comité de Ferroatlántica trala falta de compromiso do Conselleiro de Industria. 16-02-17: O Parlamento galego esixe por unanimidade que non se autorice a venda de Ferroatlántica 03-11-16: A Xunta descarta un ERE en Ferroatlántica 11-10-16: O Comité de Ferroatlántica esixe a non segregación das actividades produtivas


Summary: As queixas polos procesos de exclusión bancaria chegan por diversas frontes. Mentres uns cidadáns protestan polo fechamento de sucursais no rural e nas vilas, outros fano pola redución de servizos financeiros baixo a coartada da dixitalización. As mobilizacións das últimas semanas non son máis que a punta do iceberg.

O proceso de reconversión do sistema financeiro comezado en 2008 déixase notar na Galiza. Por unha parte, avanza a exclusión financeira, con especial impacto nas áreas rurais, na poboación de menor poder adquisitivo e nas persoas maiores. Ademais, as mudanzas tecnolóxicas, cuxa implantación foron aceleradas durante a pandemia, son empregadas como coartada para reducir a calidade dos servizos bancarios e maximizar os beneficios das corporacións financeiras. A Galiza perdeu 1.443 sucursais bancarias desde 2008. Segundo os datos recollidos no boletín do Banco de España, nesa anualidade mantíñanse abertas 2.539 oficinas, concentrando 997 as comarcas coruñesas, 336 as luguesas, 376 as ourensás e 830 as pontevedresas. Nese período, o groso dos fechamentos concentráronse nos ámbitos rurais e vilegos pero tamén nos barrios periféricos das urbes. As entidades sindicais denunciaran o marcado carácter de clase destas decisións. O panorama actual é diferente. Así, os últimos datos do regulador bancario, referidos a setembro de 2021, certifican a existencia de 1.094 sucursais operativas na Galiza, coas comarcas coruñesas rexistrando 446, as luguesas 174, as ourensás 150 e as pontevedresas 326. Ao tempo, as oficinas activas veñen reducindo de modo sistemático os servizos ás persoas usuarias e incrementando os custos dos mesmos mediante o pago de comisións de diverso tipo. Unhas comisións bancarias abusivas O responsábel do colectivo de xubilados da CIG, Xepe Torres, denuncia que "cada día que pasa aparece unha nova comisión que temos que pagar, o ano pasado por manter a conta, 42 euros, por administrala, 0,60 euros, por apuntamento e por recibir o extracto 1 euro cada vez, por duplicar o caderno de aforro 5 euros e por manter a tarxeta 28 euros. Pasamos de pagar por ter un préstamo a ter que pagar por ingresar diñeiro". Torres, cuxos datos están referidos a Abanca, indica a Nós Diario que "pasamos de pagar por ter un préstamo a ter que pagar por ingresar diñeiro". O dirixente da CIG critica a redución dos horarios de atención ao público e urxe das Administracións públicas alternativas para esta situación. Nesta liña, defende "manter a atención presencial e personalizada a toda a súa clientela, independentemente dos servizos que prestan como banca electrónica. No caso de non facelo, a Administración debe obrigalos mediante unha lei e mesmo crear unha banca pública que atenda as necesidades dos cidadáns". A activista do Movemento en Defensa das Pensións (Modepen), Paz González Madroño, lembra a Nós Diario que o seu colectivo "esixe a creación dunha banca pública galega como instrumento financeiro para intervir na sociedade" e defende "unhas contas bancarias libres de calquera comisión", "Nós non somos clientes da banca, somos usuarios obrigados forzosos a estar dentro da mesma para cobrar a nosa pensión ou pagar os servizos básicos como a luz ou a auga da nosa vivenda", afirma Paz González. "Hai moita xente que é analfabeta dixital ou está fóra do sistema dixital", continúa Paz González, quen apunta que "unha parte importante dos usuarios da banca carecemos de habilidades ou coñecementos dixitais para operar". O responsábel da federación da banca de Comisión Obreiras (CCOO), Jorge Villarino, destaca en declaracións a Nós Diario que "o proceso de reestruturación bancaria está sendo especialmente duro para a Galiza". Neste sentido sinala os problemas derivados da "perda de emprego de calidade, cuns salarios e unhas condicións laborais superiores á media".


Summary: O presidente do Congreso, Luis Valdez, fixera un ultimátum a Merino para que dimitise baixo a ameaza de aprobar unha nova moción de censura.

O presidente interino de Perú, Manuel Merino, anunciou a súa renuncia irrevogábel ao cargo, ao que chegou o 9 de novembro despois destitución por acusacións de corrupción do seu antecesor, Martín Vizcarra. A dimisión prodúcese no medio de intensas protestas populares en todo o país. "Quero anunciar que presento a miña renuncia irrevogábel ao cargo de presidente da república", anunciou Merino nun discurso á nación. Na súa intervención, Merino anunciou a dimisión dunha ducia dos seus ministros, pero sinalou que seguirán no cargo para garantir a continuidade institucional. Antes da súa intervención, o presidente do Congreso, Luis Valdez, dera un ultimátum a Merino para que dimitise este domingo baixo a ameaza de aprobar unha nova moción de censura. "Co único propósito de salvar a vida e a saúde de todos os peruanos, os congresistas da República teñen a difícil decisión de pedirlle a dimisión porque valoramos a vida dos peruanos por riba de calquera interese", dixo Valdez. "Se non, o Congreso tomará a decisión de impulsar unha moción de censura á espera da elección dun substituto. O prazo remata hoxe ". O Congreso do Perú uniuse así ás peticións de todas as áreas do espectro político peruano para que Merino abandonase a presidencia. A represión das protestas polas forzas de seguridade causara dous mortos e ducias de feridos, o que acrecentou a indignación social, traducida en manifestacións multitudinarias en diferentes puntos do país.