Summary: As galego-belgas están a preparar o lanzamento de 'Camiño de Bruxelas a Santiago', o seu quinto e novo disco logo dun parón de cinco anos. "É a historia da nosa emigración e dos nosos pais", cóntanos Marisol Palomo, unha das catro pandereteiras.

'Camiño de Bruxelas a Santiago' xa está listo para ser lanzado. Gravado, editado e listo para presentar. Será despois do verán, cando iniciarán unha xira que as levará por varios países. Desta volta, a diferencia do disco anterior ('Simbiose', 2011), farán presentación e concertos en Galiza: "Gustaríanos ir polo que representa e para facer unha homenaxe aos galegos da emigración". "Levamos dous anos preparándoo, é un disco no que contamos a nosa historia. Fixemos concertos e evolucionou moitíisimo o proxecto antes de gravalo. E penso que que é o disco onde máis o pasamos ben e máis o disfrutamos porque estivo ben preparado, puidemos facer moitos concertos nos que o público puido sentir as diferentes historias. É un disco de plena actualidade, pero que estivo escrito antes de todos os eventos que están a pasar", afirma Palomo. 'Camiño de Bruxelas a Santiago' é a historia da nosa emigración e dos nosos pais. É a nosa historia, enlazada coa historia deles, pero que sigue evolucionando, porque un camiño nunca se para. "'Camiño de Bruxelas a Santiago' é a historia da nosa emigración e dos nosos pais. É a nosa historia, enlazada coa historia deles, pero que sigue evolucionando, porque un camiño nunca se para. É un camiño de loita, cultural, de diversidade, de descubrir e de contactar co público e coa xente doutras culturas. É un camiño que levamos percorrendo moitos anos e que cantamos a través das nosas cantigas". O traballo inclúe 13 temas, algúns tradicionais e outros de feitura 'trad' con letras contemporáneas, de autor. "As letras fáinolas un amigo chamado Brais Fernández xunto con nós. Nós contámoslle o que queremos expresar e el escribe a letra", explica a cantora. Bélxica estase a dar conta de que teñen que dar valor ás diversidades culturais Tamén inclúen un tema en italiano. "Nun deses camiños atopamos unha cantante que se chama Lucilla Galeazzi, que é unha defensora e do canto tradicional italiano, e escribiu unha letra que falaba da auga, da terra, do aire, e son temas que tamén forman parte de nós. Gustounos moito e os ritmos parécense aos galegos e como tamén cantamos con ela en varias ocasións, decidimos neste disco poñer un tema en italiano". Emigrados/refuxiados O compromiso social é unha constante en moitos dos temas do traballo. Un deles está dedicado aos refuxiados "porque o tema dos refuxiados é o mesma que a historia dos nosos pais. A miña avoa veu cunha maleta metida no tren con tres fillos. É exactamente a mesma imaxe que vemos hoxe. Eu cando vexo as imaxes dos refuxiados vexo as historias que nos contaban os nosos avós. Esa é a historia das catro de Ialma. Uns viñeron como mineiros, outros fuxiron da Guerra, outros foron fusilados, é como unha homenaxe á nosa historia e chamando a intentar cambiar o futuro. Temos que ser conscientes de que a memoria está aí e aínda existe. É a mesma historia que a dos nosos pais e avós". Penso que non hai un belga hoxe que non saiba que é Galiza "Non hai un pobo en Bélxica no que non coñezan Galiza", afirma con afouteza Marisol. "Polo Camiño, por Ialma e por varios grupos, e artistas que están aquí. Hai escritores, como Xavier Queipo, hai pintores. Penso que se fala moito de Galiza, a música galega chega a Bélxica, este ano estivo Xabier Díaz, o ano pasado Radio Cos, penso que os grupos galegos máis importantes estiveron aquí algunha vez, cando fixemos todo o de Nunca Máis, Ialma fixo unha manifestación con Manu Chao, que di que é galego no escenario. Toda esta xente leva Galiza por diante. Penso que non hai un belga hoxe que non saiba que é Galiza". Respecto da diversidade cultural no seu país natal, Palomo considera que Bélxica "estase a dar conta de que teñen que dar valor ás diversidades culturais, ás diferentes linguas que se falan alí. E o galego é unha das linguas importantes que se falan en Bélxica, porque non é só o galego, hai moitos portugueses, angolanos… nós cando imos ás tendas a mercar, atopámonos con moita xente que fala galego ou portugués. Entón eles escoitan o disco e para eles somos as galegas-belgas, tanto unha cousa como outra. E para eles é importante demostrar que Bélxica está aberto á diversidade".


Summary: A ampla delegación galega está conformada por 16 representantes

Apenas dúas semanas despois de que o Estadio Olímpico de Toquio acollese o emotivo acto de clausura dos Xogos Olímpicos máis atípicos das últimas décadas tivo lugar a cerimonia inaugural dos Xogos Paralímpicos, unha cita na que se darán cita 16 deportistas galegas, como Chano Rodríguez, Desi Vila ou Juan Antonio Saavedra. Toquio deu por inaugurada na xornada de onte a XVI edición dos Xogos Paralímpicos de verán, que se desenvolverán na capital xaponesa até o vindeiro 5 de setembro, cunha cerimonia de inauguración que convidou a "voar sen complexos nin medos nun mundo necesitado de diversidade e solidariedade para seguir mirando cara adiante", tal e como resaltaron desde o Comité Organizador. Este optou por desenvolver unha apertura baixo o concepto da "apertura das alas", coa idea de transmitir o que supón para a cidade nipoa acoller esta cita e converterse na primeira en celebrar en dúas ocasións o maior evento deportivo do mundo no eido da diversidade funcional. Deste modo, interpretaron "un conto de esperanza", cun punto de encontro tan común na vida de calquera cidadá como pode ser un aeroporto", e coa mensaxe de fondo de que "hai que mirar cara adiente con unidade", a pesar dos difíciles momentos que se están a vivir por todo o planeta a causa da pandemia. Afganistán, presente de modo simbólico Alén do espectáculo, tamén tivo lugar o tradicional desfile das diferentes delegacións participantes, encabezada polo equipo de refuxiados e refuxiadas, que tivo á fronte á atleta siria Alia Issa e ao nadador Abbas Karimi, único deportista na cita de Afganistán. A bandeira do país asiático tamén desfilou, portada por un voluntario en sinal de solidariedade cos momentos que está a padecer logo da chegada ao poder dos talibáns. Unha vez finalizado tivo lugar o acto de fechamento da cerimonia inaugural co acendido do piveteiro. Realizado ao unísono por tres destacados atletas locais -a tenista Yui Kamiji, o xogador de boccia Shunsuke Uchida e a haltera Karin Morisaki-, agora a chama xa arde para todas, incluídas as deportistas 16 galegas. Galiza debuta na natación A delegación galega nos Xogos Paralímpicos de Toquio non tardou en saír á escena, pois antes de que este periódico chegue ás súas mans xa debutaron dous dos 16 representantes galegos: os nadadores Jacobo Garrido e Chano Rodríguez. O primeiro competía ás 2 horas da noite nas eliminatorias dos 400 metros libres S9, mentres que o veteranísimo deportistas vigués estreábase nos seus sextos Xogos coa idea de dar o primeiro paso na procura da súa sexta medalla olímpica ás 3.55 horas da madrugada na primeira fase dos 200 metros libres S5. Ademais a afección galega terá a oportunidade de seguir as evolucións de Agustín Alejos, Manuel Lorenzo e David Mouriz no España-Corea do Sur de baloncesto en cadeira de rodas ás 13.30 horas da tarde. Alejos xa sabe o que é saborear o éxito, pois en Río 2016 logrou unha medalla de prata que agarda ser quen de repetir na cita nipoa, e aínda que pensa que "o grupo é o máis sinxelo", sinala que hai que ir "partido a partido".


Summary: Rexedores da Costa da Morte manteñen unha xuntanza con Feijóo e o conselleiro de Economía e insisten en que a segregación das actividades poría moi en risco o futuro industrial da zona. "A empresa non é nada crible", aseguran varios.

Os alcaldes da Costa da Morte manteñen a súa desconfianza en Ferroatlántica e nas decisións que tome para o futuro das súas factorías na zona logo de que a Xunta decida se accede á súa petición de segregar as súas actividades para poder vender as centrais hidroelécricas de Xallas e Grande. Os rexedores mantiveron este venres unha reunión co presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e o conselleiro de Economía, Francisco Conde, da que saíron esperanzados pero tamén preocupados pola posibilidade de que esa posible desagregación implique fiarse unicamente das promesas da compañía para manter o emprego e a produción na comarca. Non se fían. O conselleiro de Economía lembra que no plan industrial de Ferroatlántica "non hai ningún tipo de garantía" O propio conselleiro, en declaracións aos medios tras a xuntanza, lembrou que Ferroatlántica presentou un plan industrial "como elemento que permitiría a continuidade da actividade" no caso de separarse a actividade da ferroaliaxe da produción das centrais, pero recoñeceu que "aí é onde non hai ningún tipo de garantía". Con todo, tanto el como Feijóo insistíronlles aos rexedores que o Goberno galego actuará "conforme a dereito" e que "salvagardará o interese público" e que "non dará ningún paso ata ter ese ditame xurídico e ese posicionamento dos técnicos desde o punto puramente xurídico". Xa o advertira o presidente da Xunta, que descargou toda a responsabilidade da decisión na Asesoría Xurídica. E non parece que se vaia mollar máis. Esa foi a impresión coa que saíron varios dos alcaldes que asitiron á reunión. Participaron na xuntanza o alcalde de Cee, Ramón Vigo; o de Carnota, Ramón Noceda; o de Camariñas, Manuel Valeriano Alonso de León; o de Muxía, Felix Porto; o de Vimianzo, Manuel Antelo; o de Fisterra, José Marcote; o de Mazaricos, Juan José Blanco; o de Corcubión, Manuel Insua; o de Zas, Manuel Muíño; ademais do tenente de alcalde de Dumbría, José Antonio Casais. "Semella que estamos abocados a unha negociación", di Ramón Noceda, alcalde de Carnota, que considera "non cribles" as promesas da compañía Noceda, rexedor carnotán, dixo saír da xuntanza coa "impresión" de que "na Xunta xa coñecen o resultado do informe xurídico", que podería estar listo en quince días. "Semella que estamos abocados a unha negociación", engade quen lembra que a reunión "é un pouco buscada e un pouco ficticia". O alcalde deixou claro tamén que Feijóo asegurou a aceptación da decisión dos funcionarios, pero sospeita "que non haberá informe negativa nin positivo, senón que deixará a porta aberta ás interpretacións políticas". É aí onde Noceda, no caso de que se acepte a segregación, desconfía dos "investimentos e melloras" que Ferroatlántica promete e que, di, "non son moi cribles". "Non hai garantía de que se vaia facer nada diso e temos as nosas reservos respecto da credibilidade da empresa, que non é moita nestes tempos", di en referencia aos casos de corrupción que salpican o presidente do grupo empresarial, Juan Miguel Villar Mir. O rexedor lembra que Feijóo "alude moito á salvagarda do interese público e á defensa do emprego", pero lémbralle que "non se poden poñer os recursos económicos da Costa da Morte como moeda de cambio". "Os encoros e as centrais están aquí e non poden ser recursos para futuros investimentos noutras zonas", insiste quen aclara queu os rexedores "deben estar cos traballadores" e "ser partícipes" das decisións futuras que se tomen. Os alcaldes, tal e como manifestou o de Cee, Ramón Vigo, á saída da xuntanza, aseguran que Feijóo lles trasladou que a petición de Ferroatlántica "non presenta garantías para que se poida cambiar a concesión actual". Esa é a esperanza que manteñen á espera da resolución xurídica. O rexedor de Vimianzo, Manuel Antelo, dise algo "satisfeito" por "non estar acreditado no expediente o interese público" que xustifique a anulación do veto á segregación, pero tamén "preocupado" por que a posible segregación das actividades "se intente compensar garantindo uns postos de traballo na Costa da Morte", unha promesa da que non se fía tampouco. "Queremos que Ferroatlántica siga aquí, pero non podemos darlle un cheque en branco", di Manuel Antelo, alcalde de Vimianzo "A empresa non fai nin o mantemento mínimo", lembra respecto da posición das factorías na Costa da Morte. Para Antelo, a posición de Ferroatlántica "non é nada crible" e acúsaa "de non poñer todos os datos enriba da mesa" á hora de defender a súa postura. "Non se pode falar dos beneficios coa ferroaliaxe e duns resultados non tan prósperos coas centrais e ao tempo queixarse dunha enorme débeda", insiste quen lembra que "Villar Mir e o seu xenro están imputados por presuntas prácticas fraudulentas". "Queremos que a firma siga aquí e leve a cabo os seus proxectos industriais, pero non podemos dar un cheque en branco cando agora temos unha garantía sen a cal perdemos calquera posición de forza", engade. "Se as actividades non estivesen vinculadas, agora mesmo non teriamos garantido que a produción vai estar aquí", remata. Á saída da reunión, e ante os medios, o alcalde de Cee, Ramón Vigo, asegurou que a Xunta mantén unha posición de telos "completamente informados da realidade" e asume que hai "dificultades" de que de permitirse a segregación se poida manter a actividade industrial na empresa. Pola súa banda, o tenente de alcalde de Dumbría, José Antonio Casais, destacou que, na reunión, o Goberno galego explicou "con moita transparencia" cal era a situación sobre a solicitude de segregación e que "a partir de aí, os servizos xurídicos estaban a estudalo". "As centrais son un seguro de vida para as fábricas", sinalou o tenente de alcalde, que recoñeceu que "o presidente foi moi explícito" e que asegurou que "en ningún caso ía tomar ningún tipo de decisión sen ningún informe xurídico potente" e que "en ningún caso ía prevaricar". Con todo, avanzou que unha vez teña a resolución a Xunta e en función do que se decida, os rexedores da zona "tomarán decisións" xa que "a súa función é defender os traballadores e a permanencia da empresa". "A decisión tamén ten que ver coa política" Ademais, o viceportavoz parlamentario de En Marea, Antón Sánchez, criticou este venres a posición do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, "a favor" da empresa Ferroatlántica. "Esa posición do señor Feijóo é unha posición a favor da empresa e do señor Villar Mir. A equidistancia aquí non existe", asegurou en relación ás declaracións do presidente nas que descargou toda a responsabilidade nos funcionarios da Asesoría Xurídica, unha actitude que pediu que non tivese. "A posición de Feijóo é unha posición a favor de Villar Mir; a equidistancia aquí non existe", di Antón Sánchez "Non é só unha decisión que teña que ver co xurídico, senón tamén política", insistiu. "Estamos fartos dos privilexios do señor Villar Mir, que fixo millóns e millóns á conta dos recursos naturais deste país. E aínda por riba agora quere facer caixa para retirarse", denunciou o político de En Marea, xusto antes de advertirlle que "non pode facer negocio nin especular co que é de todos os galegos e galegas". Por outra banda, o PSdeG esixiu "transparencia e legalidade" á Xunta na xestión da petición de venda das centrais de Ferroatlántica. As deputadas socialistas da Costa da Morte, Loli Toja e Margot Lamela, reclamaron a continuidade da empresa logo dun encontro co comité de empresa da factoría. Alí lembraron que o futuro de moitas persoas está "en xogo pola operación de venda dunha empresa", que utiliza a milleiros de familias "como moeda de cambio para tapar as súas débedas".


Summary: O peche "provisional" da bancada onde se sitúan os Riazor Blues por parte do Deportivo tan só é unha medida inicial á espera de que remate a investigación policial e se aclaren os feitos. O grupo ultra medita a súa disolución definitiva tras os graves incidentes do pasado domingo.

O asasinato do seguidor do Deportivo o pasado domingo tras unha brutal liorta entre membros de Riazor Blues e Frente Atlético parece que será o impulso definitivo a un punto e a parte no tratamento destes grupos radicais por parte, cando menos, dalgúns clubs. A entidade branquiazul decidiu pechar de maneira "simbólica" e temporal a bancada onde se sitúan os ultras branquiazuis. Por dous partidos, o primeiro esta noite, e ambos os dous ante o Málaga. Será tan só unha das primeiras medidas da directiva, á espera de que remate a investigación policial, de que se aclaren os feitos e de poder dispor da listaxe de implicados, detidos e afeccionados con delitos ás súas costas. O peche "provisional" da bancada dos Riazor Blues é unha medida temporal á que seguirán outras máis contundentes A medida "provisional" tomada polo Deportivo, que se une á expulsión dos membros tamén implicados do Frente Atlético do fondo do Vicente Calderón e ao veto a esta peña como tal entre as organizacións rexistradas polo club madrileño, é xusto iso: provisional e destinada tamén a gañar tempo e evitar posibles altercados nestes dous vindeiros partidos en Riazor, tal e como recoñecen fontes do club. Saben que na cúpula dos Riazor Blues hai debate sobre a posibilidade de disolver definitivamente a peña, que non está rexistrada como tal nin é oficialmente organización ningunha, dato que impide ao club coruñés actuar nese sentido. Pero as opcións de que o grupo ultra desapareza como tal son moitas. Xa en 2003, tras a morte dun seareiro branquiazul en Compostela, tomaran esa decisión, que logo quedou en nada ao reaparecer no fondo de Maratón Inferior ao pouco tempo. O grupo ultra coruñés medita a súa disolución definitiva tras os altercados do pasado domingo en Madrid Pero algo se move agora. Non obstante, hai dificultades tamén. A retórica ultra apareceu desde a pasada noite na Coruña en forma de pancartas. Varias que lembran o falecido en diversas pontes da cidade ou mesmo á entrada da bancada onde adoitan colocarse os ultras. Jimmy con nós, Jimmy presente ou Jimmy vive son algunhas das mensaxes dun grupo que foi apoiado por outras peñas denominadas antifascistas en todo o Estado. O risco de converter o asasinado nun mártir e de que se clame vinganza por unha morte que atribúen a unha "emboscada" neonazi é evidente. E trátase de evitar que o grave suceso que fixo reflexionar a moitos nese mundo poida ser tamén un novo impulso para máis violencia ou reagrupación arredor dunha traxedia. Os Riazor Blues seguen mantendo que non houbo quedada ningunha co Frente Atlético para a pelexa e, malia que fontes policiais advirten que si foi así, o único atestado oficial non achega probas sobre esa posibilidade. O que si cobra forza é a opción de que as incitacións, desafíos e mensaxes cruzadas en foros ou mesmo por teléfono acabase nunha liorta que, quizais, non todos sabían que se podía producir. Non obstante, ninguén pode negar que noutras ocasións estes pactos para o combate se producisen antes con outros grupos ultras, tal e como aconteceu non hai moito coa peña deportivista. Ao tempo, a descoordinación das forzas de seguridade e a neglixencia entre as autoridades parece evidente. O Deportivo, a policía nacional na Coruña e a propia Delegación do Goberno en Galicia insisten en que advertiron sobre a posibilidade da viaxe de cando menos un grupo de Riazor Blues nun autocar a Madrid. Desde a capital do Estado, a Delegación do Goberno e as propias forzas de seguridade négano e o que está claro é que a Comisión Antiviolencia ou non tivo en conta ou non se enterou da advertencia. De ser así, o partido sería declarado de alto risco, o dispositivo policial sería moito máis amplo (dez veces máis aproximadamente) e os axentes antidisturbios estarían preparados moito antes do que o estiveron para intervir. O propio Ministerio do Interior volveu negar este mércores que se coñecese a presenza de ultras do Depor, pero diversas fontes policiais aseguran que si se advertiu e mesmo que se sabía da quedada de radicais do Atlético ás sete da mañá. Ademais, o ministro anunciou para o futuro "listas negras" de ultras violentos para impedirlles a entrada aos estadios. A pregunta na Coruña é como non había policía na zona se axentes sabían dun posible enfrontamento entre ultras A pregunta que se fan moitos na Coruña é como, se a policía sabía da quedada dos ultras do Frente Atlético ás sete da mañá para almorzar ou mesmo da posible chegada dos Riazor Blues desde Galicia, non había nin un só axente preto do lugar nin controlando os ultras do equipo madrileño. De ser así, é moi probable que nada do acontecido sucedese e de que as ansias violentas destes colectivos fosen paralizadas a tempo. Sexa como for, parece evidente que nada será igual desde esta pasada fin de semana. Habituais do fondo dos Riazor Blues, malia non ter afiliación ningunha, son conscientes de que o xoguete se lles foi das mans a moitos, algo que xa manifestara o propio grupo ultra naquel manifesto de disolución de 2003. A animación, colorido e cánticos que esta peña achega a Riazor non compensa en nada a situación que se creou nos últimos anos, con altercados variados con grupos violentos doutros equipos e liortas que non acabaron de milagre en desgraza anteriormente. Clubs e autoridades parecen decididos a vetar os violentos nas bancadas. De todas. Se o estadio do Deportivo será o pulo a iniciativas semellantes noutros campos do Estado, está aínda por ver.


Summary: A localidade continúa co proxecto iniciado o pasado ano, que xa chantou un milleiro de árbores bombeiras -castiñeiros, abeleiras, nogueiras e cerdeiras-. O Concello remitiulle o plan á FEGAMP e ao Parlamento Galego "para que se teña en conta de cara ao estudio dunha nova política municipal forestal"

O Concello de Ames plantará nos vindeiros meses ao redor de 4.200 árbores caducifolias -castiñeiros, abeleiras, nogueiras e cerdeiras- para loitar contra o lume. A actuación, que ocupa un total de 14 hectáreas e 235 parcelas de todo o termo municipal, ten un custo de 51.000 euros, busca "crear unha barreira natural contra o lume" e tamén "mellorar a calidade do chan" e darlle "un forte impulso ao aumento da biodiversidade que sofre unha forte merma nos terreos de monocultivo de coníferas e eucaliptais". O pleno municipal aprobou a pasada semana esta medida, que dá continuidade ao proxecto piloto iniciado o pasado ano, no que xa se plantaran un milleiro de árbores en 37 leiras da parroquia de Piñeiro. O plan foille tamén enviado á FEGAMP e ao Parlamento Galego "para que se teña en conta de cara ao estudio dunha nova política municipal forestal", destaca o Goberno municipal amesán O plan foille tamén enviado á FEGAMP e ao Parlamento Galego "para que se teña en conta de cara ao estudio dunha nova política municipal forestal", destaca o Goberno municipal amesán. O alcalde, José Miñones, salienta "a importancia da aposta que realiza o Concello de Ames con este plan de prevención, priorizando estes traballos sobre as labores de extinción" e criticou que "a Consellería de Medio Rural non participase na consecución desta iniciativa para estendela a outros concellos galegos". De igual xeito, o concelleiro de Medio Ambiente, Javier García, destacou que o plan permitirá obter "aproveitamentos non madeireiros como os cogomelos ou a froita" e, igualmente, "beneficios medioambientais como o incremento da diversidade, equilibrio de hábitat; protección do solo, fixación do carbono atmosférico, protección fronte a especies invasoras". García explica que tamén se pretende "reverter a percepción negativa que adoita ter a execución das obrigas legais de medidas preventivas relacionadas coa propiedade de terreos de carácter forestal" e "facilitar a mobilización de condutas que incidan na xestión sostible do medio, incidindo en recuperar actitudes motivadas en relación co entorno máis inmediato". O alcalde, José Miñones, criticou que "a Consellería de Medio Rural non participase na consecución desta iniciativa para estendela a outros concellos galegos" Ames é un concello cada vez máis habitado (30.835 persoas no Padrón de 2017), pero cunha poboación moi dispersa e, ademais, moi afectado polos incendios nas últimas décadas. Como detallou a investigación España en Llamas da Fundación Civio, entre os anos 2001 e 2014 Ames sufriu 389 incendios de máis dunha hectárea, que arrasaron 1.110 hectáreas de terreo, sendo o 67º concello galego con máis incendios importantes e o 94º no conxunto de España. No ano 2016, a revisión do Plan municipal de prevención e defensa contra os incendios forestais estruturou o termo municipal en 59 ámbitos de protección de núcleos de poboación e 45 ámbitos de protección a vivendas, edificacións e infraestruturas illadas. Estes ámbitos están protexidos por unha faixa que os circunda de 50 metros onde a biomasa debe ser xestionada. O novo plan pretende levar a cabo a plantación de frondosas caducifolias en toda a rede de faixas de protección contra os incendios forestais en todo o Concello. Dos 59 ámbitos que figuran no devandito Plan seleccionáronse 10 ámbitos nos que se prioriza o fomento de plantación de frondosas caducifolias, parcelas tipificadas como de perigo alto o moi alto así como a distancia ou distancias onde segundo a lexislación vixente sexa preciso a eliminación de arborado. O pasado inverno plantáronse un total de 815 árbores na parroquia de Piñeiro, grazas aos 37 convenios asinados entre 33 propietarios implicados e o Concello de Ames, cun financiamento do 80% por parte da Administración local nas actuacións de limpeza, tala e plantación, cunha porcentaxe de éxito no crecemento das árbores do 97,2%. As plantacións desenvolveranse ao longo dos meses de xaneiro e febreiro, tal e como aconteceu o ano pasado. O concelleiro de Medio Ambiente, Javier García, destacou que o plan permitirá obter "aproveitamentos non madeireiros como os cogomelos ou a froita" e, igualmente, "beneficios medioambientais" A Lei 3/2007, do 9 de abril, de Prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia, establece as redes de faixas secundarias de xestión de biomasa como unha das medidas preventivas que faciliten a loita contra o lume. Con posterioridade, a lei 7/2012 de Montes de Galicia reduciu a anchura das faixas de protección, pero mantívose o concepto de faixa secundaria e os criterios de xestión de biomasa xa establecidos. O plan de medidas preventivas mediante a repoboación con frondosas caducifolias do Concello de Ames nace "coa finalidade de poñer en mans dos veciños, unha vez cumprida a lei, unha ferramenta que lles permita repoboar a súas fincas colaborando ao tempo ca prevención de incendios e evitando a diminución drástica da superficie arborada do concello e a conseguinte perdida de diversidade", destaca o Goberno local. Despois dos terribles incendios sufridos en Galicia o pasado outono, a Xunta comezou a barallar a posibilidade de desfacer o cambio lexislativo que levou a cabo en 2012, recuperando as barreiras de protección que foran aprobadas en 2007. O Concello de Ames adianta que no caso de que se modifique a lei e aumenten os metros de xestión de biomasa, "iso implicaría un incremento do número de árbores plantados co conseguinte aumento en 10.000 euros a contía que tería que achega o Concello". "Neste caso ampliaríase en 8,3 o número de hectáreas a traballar e en 2.490 o número de árbores a plantar", aclara. Descarga aquí o Plan de medidas preventivas do Concello de Ames (.pdf)


Summary: A oposición a uns orzamentos 'antisociais' fíxose escoitar ás portas do Parlamento por boca de centos de concentrad@s na Rúa do Hórreo, tomada pola Policía a xeito da mellor tradición de cidade ocupada. Cantouse o 'Grandola' de Zeca e o 'Uah' de Suso Vaamonde. Houbo momentos de tensión, cos antidisturbios amagando con cargar contra manifestantes que lembraban que "o Parlamento é do pobo". Vídeo no interior

Desde primeiras horas da mañá, as carriñas da Policía Nacional e a Rúa do Hórreo (onde está o Parlamento) cortada ao tránsito rodado e limitada ao peonil amosaban que hai quen entende o Parlamento como un bunker. Acantonado e aillado fronte ás protestas cidadáns que ese día ían ter como punto de encontro a Cámara autonómica. Diferentes colectivos e distintas reivindicacións, mais cun denominador común: O rexeitamento duns orzamentos 'antisociais' que estaban a se debatir no Parlamento e que implicaban tesoira, tesoira, tesoira para servizos públicos. A primeira concentración era a convocada pola Plataforma Galega en Defensa dos Servizos Públicos. Denunciaban que estes orzamentos son o "toque de graza" para a destrución de servizos como sanidade e educación e afondan no proceso de privatización. O secretario nacional de CIG-Ensino, Anxo Louzao, mesmo falaba dunhas contas que supuñan unha aposta pro "destruir o país" e "a clase traballadora". Zeca, Suso e LPR Durante tres horas, os centos de concentrados non perderon folgos en consignas, cánticos e palabras de orde nas que se misturaba a denuncia dos recurtes sociais, coas críticas á corrupción do PP ou á presenza policial. Iso si, non faltaron gorxas poderosas para entonar o Grandola Vila Morena de Zeca Afonso ou o Uah de Suso Vaamonde. E por megafonía, mesmo sonou El Congreso de los Ratones, de La Polla Records. O ambiente misturaba reivindicación cun ton festivo. Unha maré de centos de estudantes e profesores da Universidade de Compostela, que partiu en manifestación da Praza do Toural, sumouse á concentración. Foi o momento máis tenso. Non polos manifestantes, claro, senón porque ducias de policias comezaron cos preparativos do que moitos entenderon que ía ser unha carga: Colocaron o casco, taparon o rostro e achegáronse até estar face con face coa liña de concentrad@s. Case todos eles, Unidade da Intervención Policial (UIMP) non lucian a obrigatoria praca identificativa. E negáronse a ensinala a quen llo pedía. Do aguilucho á gaivota "Primeiro un aguilucho, despois unha gaivota, sempre un paxariño, a tocarnos as pelotas". Foi un dos lemas da concentración, cun rápido éxito entre os e as presentes, como o de "os que privatizas, teen contas en Suiza". Non foi o único, claro. Houbo palabras de orde a prol da soberanía, contra a corrupción e na defensa dunha democracia real. Na defensa do ensino e sanidade pública e de rexeitamento duns orzamentos "que non, que non, que non nos representan".


Summary: O xulgado número 41 de Madrid desestima "integramente" a demanda do Concello de Compostela, que recorrerá unha sentenza na que a maxistrada di que non de demostrou a identidade, a entrega efectiva ou o carácter de ben de dominio público das estatuas.

O xulgado número 41 de Madrid vén de dar a razón, en primeira instancia, á familia Franco no xuízo no que ao Concello de Santiago reclamaba a propiedade das estatuas do Mestre Mateo. No ditame deste venres, a xuíza Adelaida Medrano desestima "integramente" a demanda da corporación compostelá.Contra a sentenza, á que tivo acceso Praza.gal, cabe interpoñer recurso de apelación nos vindeiros 20 días, unha medida que será levada a cabo polo Concello. O ditame chega poucos días despois dun xuízo, celebrado hai unha semana, no que a familia do ditador teimou en reclamar a propiedade das esculturas malia non achegar documento ningún. Pero nin iso pareceu relevante para a maxistrada. O Concello amosa a súa "fonda insatisfacción" por unha sentenza que desestima "integramente" a súa demanda e que será recorridaA sentenza, segundo aclaran fontes municipais, deixa no Concello unha "fonda insatisfacción". Ademais, outras fontes xurídicas destacan a "sorpresa" que lles provocou comprobar que o ditame fose emitido tan só cinco días hábiles despois da vista oral. "Nun asunto de tal complexidade, semella pouco tempo", insisten. A xuíza basea a súa desestimación da demanda en diferentes aspectos e tira do principio de usucapión, xa que logo, da posesión pacífica, pública, continuada e non interrompida dun ben. E os Franco pasaron de longo dos seis anos de posesión que se especifican neste caso, ao ter pasados xa 63 desde que se fixeran coas esculturas. A maxistrada é contundente cando di que "non concorren os requisitos necesarios para a viabilidade da acción reivindicatoria dado que a parte actora non identificou os bens cuxa titularidade reclama, como tampouco o seu carácter de bens demaniais". Ademais, engade o feito de que, aínda nunha suposta identificación, "a titularidade dos bens tería sido adquirida pola demandada conforme ao dereito por medio do instituto da usucapión", polo que "a acción reivindicatoria tería quedado prescrita ao consumarse esta última". A xuíza aclara que o Concello non identificou os bens nin o seu carácter demanial, polo que as pezas son dos Franco por "usucapión" e "a acción reivindicatoria" queda así "prescrita" Un dos argumentos de Adelaida Medrano, esperado polos servizos xurídicos do Concello, foi precisamente a "pasividade" da corporación municipal á hora de reclamar as estatuas ao facelo "63 anos despois" de que pasasen a mans dos Franco.Tamén cuestiona a maxistrada que o Concello identificase correctamente as pezas e que se correspondesen as que teñen os Franco coas compradas pola administración local. Todo malia que a documentación e probas achegadas nese aspecto foron obra dun catedrático de Arte especialista na Catedral de Santiago. Ademais, tamén asegura que o Concello non deu demostrado que as esculturas foran efectivamente entregadas polo Conde de Ximonde ao Concello e cuestiona que poidan ser consideradas un ben de dominio público. No ditame, a maxistrada considera que, logo de examinar os documentos achegados, as estatuas "nunca tiveron o carácter de bens de dominio público por adscrición a un determinado uso ou servizo público", como defendía o Concello, xa que non se puido acreditar que as pezas "tivesen estado no seu poder". "A simple compra non as fai de dominio público, senón a adquisición unida a un destino de uso ou de servizos públicos", di a xuíza, que considera que "ese extremo non quedou probado nin tan sequera de forma indiciaria". A xuíza entende que o Concello non puido demostrar nin a entrega efectiva das esculturas, nin a súa identificación, nin tan sequera que fosen un ben de dominio público imprescriptibleAlude tamén á "pasividade do propio Concello" á hora de reclamar as estatuas e que durou, destaca, "63 anos", en referencia ao período de tempo no que terían estado en propiedade dos Franco tras seren espoliadas. "O argumento da súa natureza como bens de dominio público imprescriptibles é o único dos posibles para soster xuridicamente esta acción reivindicatoria", di, así como de "tratar de evitar as consecuencias que o transcurso do tempo causa na adquisición dos dereitos".O xulgado entende que o Concello non achega documentación suficiente máis aló do expediente administrativo nin nada que probe "a entrega efectiva das estatuas ao Concello tras a adquisición e a decisión municipal sobre o seu emprazamenteo para dar inicio á súa condición de bens de uso ou servizo público". "Preocúpanos que a sentenza sexa a escusa para non reclamar o Pazo de Meirás"Desde o BNG, a súa portavoz nacional, Ana Pontón, denuncia que a sentenza é unha mostra de que "a xustiza defende os privilexios do franquismo". "O risco que temos é o dunha xustiza entregada á defensa dos privilexios do franquismo, é o que nós preocupa e hai que denunciar un proceso xudicial que nunha semana intenta pechar unha reivindicación que ten tras de si unha reivindicación democrática tan forte e que está fundamentada desde o punto de vista legal", destacou."Non pode ser que a xustiza defenda os privilexios do franquismo, e preocúpanos que isto poida ser utilizado como escusa para non reclamar a propiedade do Pazo deMeirás", insistiu Pontón. Nada máis coñecerse a sentenza, Compostela Aberta advertía nas redes sociais que chegarán "ata onde haxa que chegar para recuperar as estatuas e memoria e a dignidade". "Sabemos que o inimigo é poderoso. Décadas de impunidade e silencio non caerán dun día para o outro, menos cando a ultradereita se rearma nas rúas e nas institucións", dixo.


Summary: Elvira Cienfuegos, Manuel García e Senda Nova foron galardoados co premio Oxíxeno polo seu labor na defensa do medio. Pola contra, Ánxel Bernardo Tahoces e Dirección Xeral de Patrimonio Cultural levaron o Dioxina, que denuncia a peor actuación en materia ambiental e patrimonial.

A asociación ecoloxista Adega entregou na noite de onte os premios Osíxeno e Dioxina, na que esta suma a edición número 19 duns galardóns que pretender subliñar o mellor e o peor do pasado ano desde a perspectiva ambiental e ecoloxista. O acto tivo lugar durante a Cea de Confraternización da 44ª Asemblea Xeral da entidade, no Hostal Río Sil de Carballo. Osíxeno, o bo facer O premio Osíxeno de Honra, concedido como recoñecemento da traxectoria vital en defensa do ambiente e do patrimonio do país, recaeu desta volta en Elvira Cienfuegos, catedrática de Ciencias Naturais, bióloga, docente, política e ex secretaria xeral da propia Adega Pola súa banda, os premios Osíxeno 2019 galardoan as mellores actitudes ou actuacións ambientais do ano. Na categoría individual salientouse o labor de Manuel García, un dos fundadores do Movemento Ecoloxista da Limia e da plataforma Auga Limpa Xa!, ademais de pioneiro na produción e comercialización de horta ecolóxica na Galiza. A organización fixo fincapé na súa acción durante 2019 a prol da defensa ambiental da comarca da Limia fronte á contaminación de terras e mananciais procedente da industria cárnica intensiva, así como á loita por un modelo agrogandeiro máis sustentábel. Actualmente, Coren ameaza con reclamarlle máis de 1 millóns de euros por presuntas "difamacións" contra a empresa. No apartado colectivo, Adega outorgou o galardón á Asociación Ambiental Senda Nova, para poñer en valor o seu traballo durante 2019 e na última década a prol da educación ambiental nas comarcas de Bergantiños, Soneira e Ordes. Así, converteuse nun referente na zona no que atende á organización de actividades de interpretación da Natureza. Dioxina, as malas prácticas Porén, Adega tamén sinala, cun claro afán reivindicativo, aquelas a persoas e colectivos que teñen protagonizado as accións ou actitudes do ano máis nefastas para o medio ambiente galego. Así, o premio Dioxina individual foi, por unanimidade, para ao actual Director Xeral Enerxía e Minas, Ánxel Bernardo Tahoces. As principais razóns son ter avalado a "autorización de proxectos altamente agresivos co medio natural (co rural e co mar) e con forte oposición social como a mina de Touro-O Pino, o parque eólico Serra do Iribio ou a mina de San Finx (Lousame)". A causa desta última, continúa, de facto, imputado por presunta prevaricación ambiental. Ao mesmo tempo, Tahoces foi un dos principais promotores da coñecida como "Lei de Depredación", deseñada para reducir o control público de actuacións agresivas como minas e instalacións enerxéticas. Na categoría colectiva, pola súa banda, Adega denunciou o desleixo dos responsábeis da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural. A súa actitude pasiva fronte aos ataques da industria forestal ou mineira (Castro de Trinidade, Cova Eirós, Camiño de Santiago...) fan que para a organización ecoloxista semelle "actuar máis como un servizo forense que certifica as desfeitas do noso acervo arqueolóxico e histórico que como o organismo responsábel de velar pola súa conservación e recuperación".


Summary: Rússia, Irã, Nigéria e Venezuela são principais atingidos por política de uma Opep liderada pela Arábia Saudita que não vê problemas com a queda dos preços

A Opep (Organização dos Países Exportadores de Petróleo) não vai interferir no preço do petróleo mesmo que atinja US$ 40 o barril e esperará ao menos três meses antes de considerar uma reunião de emergência do órgão, declarou o 15 de decembro o ministro da Energia dos Emirados Árabes Unidos, Suhail Al-Mazrouei, à Bloomberg. Após quase cinco anos de estabilidade, o preço do petróleo caiu mais de 40%, quando foi de US$ 115 por barril a um preço abaixo de US$ 70 em seis meses. No fim de novembro, a Opep, que controla quase 40% do mercado mundial, se reuniu em Viena para tentar chegar a um acordo a respeito das restrições de produção, mas a crise não foi resolvida e o petróleo continuou a cair. Em meio a um cenário de incertezas, países exportadores da commodity – como Rússia, Nigéria, Irã e Venezuela – foram duramente atingidos. Mas por que o preço do petróleo permanece em queda? Em geral, o preço do petróleo é parcialmente determinado pelas leis da oferta e da demanda, e – por outro lado – pela expectativa e especulação. No entanto, a demanda por energia também acaba sendo alterada a partir de fatores como atividade econômica, questões sazonais (necessidade de ar condicionado no verão e aquecimento no inverno), turbulências geopolíticas e, claro, decisões tomadas pelos membros da Opep – que produziu muito mais do que o mercado internacional esperava em 2014. O papel da Arábia Saudita neste contexto é fundamental para compreender a atual crise no petróleo: o país produz cerca de 10 milhões de barris por dia, um terço do total da Opep No atual panorama de queda de quase 40% no preço do petróleo, observa-se que esses fatores foram alterados nos últimos meses. Em virtude da fraca atividade econômica, a demanda energética é baixa. Somado a isso, crises em países com significativa participação na produção de petróleo, como Líbia e Iraque, também afetam o cenário. No caso de Iraque, particularmente, estima-se que o Estado Islâmico tenha conseguido controlar importantes refinarias, obtendo o lucro de até US$ 2 milhões por dia o grupo extremista com a venda no mercado negro. Mas é preciso levar outras questões em consideração. Neste ano, os Estados Unidos se tornaram o principal produtor de petróleo no mundo. Embora não exporte petróleo bruto, hoje o país importa muito menos, o que gera muito mais estoque e desequilíbrio no mercado internacional. Finalmente, o papel da Arábia Saudita neste contexto é fundamental para compreender a atual crise no petróleo: o país produz cerca de 10 milhões de barris por dia, um terço do total da Opep, e pode tolerar baixos preços da commodity, já que o petróleo saudita apresenta o custo mais baixo mundial: de US$ 5 a US$ 6 o barril. Fissuras geopolíticas Com US$ 900.000 milhões em reservas e forte influência nas reuniões da Opep, a Arábia Saudita optou por não sacrificar a própria quota de mercado para restaurar o preço. Eles poderiam reduzir fortemente a produção, mas os principais benefícios iriam para países que eles detestam, como Irã e Rússia, e é aí que entram as fissuras geopolíticas. Teerã e Moscou são exemplos de governos dependentes de um alto preço no petróleo para pagar gastos com investimento bélico internacional custoso. No caso russo, ainda, as sanções ocidentais impostas em meio à crise na Ucrânia e a constante desvalorização do rublo em relação ao dólar apontam para um cenário ainda mais pessimista. Em manobra semelhante, a Nigéria teve que aumentar as taxas de juros e desvalorizar o naira. E como se comportaram os países latino-americanos nesse panorama? A Venezuela é dona das maiores reservas de energia do mundo e o petróleo é responsável por 95% das suas exportações. Como o país depende exclusivamente do "ouro negro" para garantir as exportações, uma queda nas cotações do petróleo pode ameaçar futuramente a economia – já frágil – da Venezuela. No início de outubro, Caracas chegou a pedir que a Opep realizasse uma reunião de emergência para frear a queda nos preços internacionais do petróleo, mas sua baixa influência no órgão favoreceu que seu pedido não fosse levado em conta. Devido aos baixos preços de venda no mercado interno, a PDVSA (companhia estatal Petróleos de Venezuela) trabalha com perdas Como resposta à decisão da Opep de manter a produção de 30 milhões de barris diários mesmo diante da queda internacional no preço do petróleo, o presidente venezuelano, Nicolás Maduro, anunciou no fim de novembro medidas de redução orçamentária e cortes nos gastos públicos, que incluem ainda a revisão salarial de altos funcionários governamentais. Devido aos baixos preços de venda no mercado interno, a PDVSA (companhia estatal Petróleos de Venezuela) trabalha com perdas, já que uma gasolina chega a ser vendida a um valor quase 30 vezes menor que o custo de produção. A Venezuela vende internamente um litro de gasolina de alta octanagem a 0,097 bolívares (equivalente a R$ 0,03). No Brasil, por exemplo, cobra-se, em média, R$ 2,90 por litro de gasolina (o que tende a aumentar). Esse rombo é, em certa medida, semelhante ao que passa Petrobras atualmente. No caso do Brasil, tal queda no preço da commodity pode ser nociva à Petrobrás em longo prazo, e a exploração do petróleo passaria a atrapalhar os negócios da companhia se a queda for duradoura e se chegar a um preço inferior a US$ 45, segundo analistas. Por isso, é preciso considerar o panorama internacional e analisar consequências diretas e futuras do impacto do preço do barril em território nacional. O governo mexicano anunciou a licitação de 14 blocos petroleiros no Golfo do México às empresas nacionais e estrangeiras, uma decisão inédita que abre a indústria ao capital privado após 76 anos de monopólio estatal Além de Venezuela e Brasil, outro país latino-americano que vê a queda do preço da commodity com cautela é o México. O 12 de decembro, o governo mexicano anunciou a licitação de 14 blocos petroleiros no Golfo do México às empresas nacionais e estrangeiras, uma decisão inédita que abre a indústria ao capital privado após 76 anos de monopólio estatal. Em meio à instabilidade no mercado energético, a proposta foi elaborada com o intuito de ajudar o Estado Mexicano a não concentrar todos os riscos no setor. Em coletiva de imprensa, o ministro da Energia, Pedro Joaquín Coldwell, ressaltou que a medida foi tomada "em um entorno de volatilidade dos preços do mercado internacional de petróleo que obrigarão as empresas a serem mais seletivas quanto aos países e as áreas onde investirão". Trata-se da primeira licitação pública de jazidas de petróleo no México para que companhias explorem sob o esquema de contratos de produção compartilhada por um período de 25 anos. Com essa chamada "reforma petrolífera", Coldwell acredita que o México freará a queda de suas reservas de petróleo e gás e "poderá reincorporar com maior força e certeza ao mercado energético mundial".


Summary: O coronavirus está a golpear España e Italia por igual. Inicialmente, a postura que mantiñan era coincidente, mais nos últimos 15 días foise diversificando: mentres que Madrid sostén un perfil máis baixo no seo da UE e da OTAN, Roma enfrontouse aos dous organismos, manténdose firme cos "coronabonos" e pedindo axuda a Rusia, China e Cuba.

As imaxes publicadas hai dúas semanas polo Ministerio de Defensa de Rusia non teñen precedentes. Unha columna de vehículos militares rusos atravesaba o 25 de marzo ─data que pasará aos libros de historia─ a fronteira austríaca e entraba en Italia en dirección a Bérgamo. Portaban pancartas onde se podía ler, en italiano, ruso e inglés: "Desde Rusia con amor". Os temores que principalmente o Reino Unido e os Estados Unidos albergaban nos estertores da Segunda Guerra Mundial ─é dicir, que o Exército Vermello avanzase cara ao occidente até alcanzar a Fisterra de Europa─ parecían coller forma 75 anos despois. Os últimos compases do conflito bélico, co nazismo esmorecendo, convertéronse nunha carreira entre a URSS e os aliados occidentais por ver quen ocupaba maior espazo de influencia no Vello Continente: era o inicio da Guerra Fría. As tropas soviéticas pararon en Viena de camiño a Italia, país liberado do xugo de Hitler polos Estados Unidos e co que garda desde entón unha estreita relación cultural e política. Mais en tempos de "viruspolitik", como os define The Washington Post, todo pode cambiar. O taboleiro de xogo da política internacional estase a reestruturar nestes días de crise e, así finalice, pode deixar novas e inéditas alianzas. Este mesmo xornal estadounidense xa o alertaba hai menos dun mes: "A China e, en menor medida, Rusia, deron un paso adiante para axudar as nacións afectadas. Un papel desempeñado polos EUA desde os tempos da Segunda Guerra Mundial". Así é que, o Goberno de Italia, superado pola situación e ante a incomparecencia de Washington e de Bruxelas, pediu axuda a Rusia, Cuba e China nun claro xesto de rebeldía e chamada de atención. O xigante asiático, que xa lograra a adhesión de Roma ao seu proxecto da Nova Ruta da Seda ─ou por iso─ respondeu enviando varios avións con respiradores e máscaras. Tamén equipos médicos, como os que enviou Cuba. Na sede da OTAN, en Bruxelas, os nomes de Cuba, China e Rusia fan renxer os dentes, conscientes de que no convoi ruso que viaxou a Bérgamo non só viaxaba persoal sanitario. O diario italiano La Stampa recollía entón as declaracións do ex comandante do Batallón de Defensa Química, Biolóxica, Radiolóxica e Nuclear da Alianza Atlántica, Hamish De Bretton-Gordon: "En calquera outra situación, sería inimaxinábel a presenza destas tropas rusas altamente especializadas nun país da OTAN. Con toda seguridade, nese destacamento hai oficiais da GRU [servizo de intelixencia militar ruso] que non perderán o tempo". E o 2 de abril, o diario español El País publicaba unha entrevista co secretario xeral da OTAN, Jens Stoltenberg: "Que Rusia non se equivoque; a OTAN mantén intactas as súas capacidades". Facía referencia a posíbeis movementos en Moldavia, no leste de Ucraína ou Libia, mais había unha ameaza implícita a Italia. E a España. Sen resposta da OTAN Mais Madrid xa viña cumprindo coas normas. O 24 de marzo, un día antes da chegada do convoi ruso a Italia, a OTAN informaba nun comunicado que o Goberno español se dirixira ao Centro Euroatlántico de Coordinación de Respostas a Desastres, dependente da Alianza Atlántica, solicitando o envío de material médico. A OTAN, que carece del, trasladou a petición aos restantes 29 membros. Esta foi atendida pola República Checa, Luxemburgo, Turquía e Letonia, mais non polos Estados Unidos ou Francia, tradicionais e máis estreitos aliados de España. Neste sentido, Luis Gonzalo Segura, ex tenente do Exército de Terra español, criticaba esta semana nunha columna de opinión publicada na web de Russia Today, a cadea de televisión internacional financiada polo Goberno ruso, que dos Estados Unidos "o mesmo país que leva seis anos obrigando os países europeos a aumentar o gasto en defensa até alcanzar inicialmente 2% do PIB, mais co obxectivo de chegar a 4%, ninguén sabe nada". "A OTAN non é solidariedade, é armamento e guerra", reflexionaba o militar. Tamén no económico os camiños de Italia e de España diverxeron. Nese mesmo 24 de marzo, o Eurogrupo debatía as medidas económicas a adoptar para paliar a crise polo coronavirus. Daquela, os Gobernos italiano e español ─que pedía un "Plan Marshall"─ facían fronte común ante os Países Baixos e Alemaña para pedir que os Estados da eurozona compartisen o pago da débeda xerada en forma de "coronabonos". Onte os ministros de Economía volvíanse reunir por terceira vez tras o fracaso desta semana. España descolgábase da exixencia da emisión dos eurobonos e abría as portas a outras posibilidades. Italia mantense firme. Nunha entrevista no diario alemán Bild, esta cuarta feira, o seu primeiro ministro, Giusseppe Conte, insistía en que se deben suavizar as regras orzamentarias: "Se non, farémolo sen Europa e cada un pola súa conta".


Summary: O proceso polo que o PSdeG elexirá o seu novo secretario xeral achégase ao desenlace. A dez días das eleccións primarias, ningún dos aspirantes -dous deputados no Parlamento galego e un profesor universitario- entende unha alternativa a Feijóo sen alianzas con outras forzas. E todos falan de reiniciar o partido para, dunha vez, superar a interinidade en que se instalou logo da estrepitosa caída de Gómez Besteiro.

Gonzalo Caballero foi o candidato que máis apoios recadou entre a militancia. Polo menos, de medilos mediante as sinaturas coas que os afiliados o avalaron: máis de 2.600, fronte ás 2.323 que reuniu o portavoz no Horreo Xaquín Fernández Leiceaga e as 2.100 de Juan Díaz Villoslada, parlamentario e o home que conta coa bendición da xestora que dirixe o partido. "Eu agardo ao día 8 de outubro", sinala Villoslada, "cando cada militante é un voto, ese é o día decisivo". Para el, a correlación entre avais e votos "non é automática". Remítese ao acontecido no PSOE, cando Pedro Sánchez e Susana Díaz disputaron a cara de can o liderado orgánico. Sánchez impúxose á presidenta de Andalucía aínda que esta obtivera máis avais de militantes. O propio Gonzalo Caballero, profesor de economía, tamén parece tomar o dato con prudencia, malia os resultados ao seu favor: "Superamos as nosas expectativas, pero asumímolo con humildade". É a terceira lexislatura da historia en que o PSdeG non é a primeira forza da oposición no Parlamento de Galiza. O BNG superárao en 1997 e en 2001. O pasado ano fíxoo En Marea. Para Xaquín Fernández Leiceaga, as primarias deben servir para "arrincar o motor do partido". E cómpre "unidade". "Temos que ser un partido forte, referente da esquerda", engade. Leiceaga alerta da complexidade da fase en curso do proceso interno porque, ao non haber unha segunda volta, o secretario xeral escollido non disporá do "apoio intenso necesario". Hai uns días, o portavoz parlamentario mesmo pedía a retirada da candidatura de Villoslada. A sombra dun pacto entre candidatos, con posterior reparto de responsabilidades -a secretaría xeral e a portavocía parlamentaria-, sobrevoa a contenda. "Eu vexo que os outros candidatos buscan máis a confrontación comigo que a exposición das súas propostas", considera Díaz Villoslada, "imaxino que será unha estratexia de campaña, lexítima, pero indica que ven a miña candidatura con posibilidades de gañar". Máis alá dos datos sobre avais, o horizonte das eleccións primarias do PSdeG non aparece despexado. Coas determinantes agrupacións de Vigo dominadas por Abel Caballero -frontalmente contrario ao seu sobriño Gonzalo Caballero- sen pronunciarse en voz alta, os tres aspirantes insisten na súa dedicación a percorrer as bases. "Nós seguimos visitando agrupacións e percibimos que hai vontade de cambio", afirma, precisamente, Gonzalo Caballero. Leiceaga apónlle ás primarias virtudes de sutura. "Como pasou despois do proceso entre Pedro Sánchez e Susana Díaz, serven para aplacar divisións", considera. E, no PSOE galego, "teñen que contribuír a pechar unha etapa e abrir unha nova, en que as divisións queden atrás". O recurso á idea de novidade tamén aparece nas palabras de Villoslada. Para o deputado pola Coruña, próximo a Pedro Sánchez, a súa opción achega "unha nova forma de ver o partido e proxectalo cara ao futuro". "Novo proxecto, novas políticas, novos referentes", di Caballero. As eleccións primarias provocan certa viraxe cara adentro das organizacións políticas. Villoslada afirma que esa circunstancia se agrava nos seus competidores: "Véxoos demasiado centrados nos debates internos. Eu non teño esa carga". En todo caso, os matices ideolóxicos entre os aspirantes non resultan evidentes. A diferenza doutros partidos enmarcados na socialdemocracia europea -os laboristas ingleses, o socialismo francés, mesmo as últimas primarias do PSOE-, o debate no PSdeG non se substancia no eixe (relativo) esquerda-dereita, non existen disidencias estrondosas. Tampouco sobre a cuestión nacional. "España está abrindo un período de reconfiguración", alerta Fernández Leiceaga, co proceso de autodeterminación catalán ao fondo, "e Galiza ten que estar aí cunha posición forte". Gonzalo Caballero, igual ca Leicega, é economista, e salienta "a especial realidade económica do país, que languidece despois de tres lexislaturas de Feijóo". A tradicional querenza do PSdeG por integrar economistas na súa dirección, e certa tendencia ao discurso tecnocrático, mantense. Tamén a continua referencia á súa "capacidade de goberno e xestión". A Villoslada, licenciado en dereito, preocúpalle especialmente o desequilibrio territorial, "a desertización do que non é a fachada atlántica". Pero hai algo inédito na mensaxe que emiten os tres candidatos a encabezar o PSdeG. Ningún deles obvia que calquera alternativa política e institucional pasa por tecer alianzas con En Marea e o BNG. "Sabemos dialogar e chegar a acordos con outras forzas", afirma Villoslada, "pero queremos ser a primeira forza e disputar o goberno ao PP". "Tendemos a man a outras forza para xerar unha alternativa gañadora progresista", opina Leiceaga. Con todo, este é máis crítico, e acusa o Bloque de soster posicións "divisivas e contrarias aos intereses do país" no que respecta ao financiamento autonómico. Os nacionalistas reclaman un concerto análogo ao do País Vasco. En Marea apoiouno no Parlamento. O actual portavoz parlamentario tamén menciona as dificultades de entendemento entre as forzas opostas ao Partido Popular "alí onde é máis importante". Refírese aos concellos, e cualifica os desencontros no Hórreo de "anécdotas que se magnifican". Porén, os tres aspirantes á secretaría xeral volven coincidir na necesidade de rematar coa provisionalidade que, ao seu xuízo, reforza a Feijóo. E "reactivar" a maquinaria dunha organización que, en Galiza, conta 14 deputados no Parlamento, seis no Congreso, 94 alcaldías e 1.039 concelleiros dos 3.766 que se escollen no país.


Summary: Para que "Galiza tome conta de si propia" ese é o obxectivo da iniciativa social que desenvolveu o seu primeiro acto público en Bueu con máis dun cento de asistentes.

Galiza pola Soberanía conta xa con máis unha asemblea. A comarca do Morrazo desenvolveu o seu acto de presentación no CS Mar de Bueu onde 150 persoas escoitaron as intervencións da escritora Teresa Moure e do profesor e historiador Xerardo Dasairas. A presentación pública da GpS do Morrazo foi o resultado de diversas asembleas abertas decorridas pola comarca ao longo das últimas semanas. No acto, abordáronse os obxectivos da iniciativa social resumidos por Teresa Moure como unha iniciativa encamiñada a procurar que "Galiza tome conta de si propia". O acto contou tamén coa proxección do documentario editado pola Fundación Moncho Reboiras "A proclamaçom da República Galega em junho de 1931". Un peza audiovisual que foi comentada por un dos seus autores, o historiador Xerardo Dasairas. Finalmente o acto rematou cun acto musical a cargo de Mini, Mero e María Quintilláns (A Quenlla) @s que se sumou Guillerme Inacio, de Quempallou.


Summary: Tras coñecer a prohibición, por parte da Subdelegación do Goberno, da concentración convocada por A Mesa, o BNG rexistra iniciativas de urxencia exixindo que se garanta o exercicio de dereitos fundamentais como o de manifestación ou expresión

O Bloque Nacionalista Galego vén de rexistrar de urxencia iniciativas sobre a prohibición para realizar a concentración solicitada por A Mesa pola Normalización Lingüística o vindeiro 29 de setembro na ponte da Toxa, no Concello do Grove. A organización nacionalista demanda explicacións tras o veto da Subdelegación do Goberno que impide exercer o dereito de manifestación da cidadanía galega e urxe a rectificación do executivo para que se poida celebrar a mobilización en defensa dos dereitos lingüísticos. De non rectificar, o deputado nacionalista alerta de que o Goberno do Estado estaría empregando argumentos políticos para impedir a presenza de movementos sociais durante a celebración do Congreso-Foro Atlántico. Despois de que A Mesa Pola Normalización Lingüística comunicara, tal e como marca a lexislación vixente, a convocatoria dunha concentración na Ponte da Toxa, no Concello do Grove, para o vindeiro 29 de setembro, e modificase a hora da mobilización tras a petición remitida pola Subdelegación do Goberno, ven de recibir no día de onte un comunicado prohibindo a súa realización. A mobilización solicitada ten como obxectivo defender a normalización da lingua galega, posto que o Congreso-Foro Atlántico emprega o nome deturpado da illa en lugar do oficial e legal en galego: A Toxa. O Goberno español veta a concentración da Mesa contra a deturpación da Toxa no foro económico "A prohibición máis parece fundada en argumentos políticos que xurídicos, e no interese de impedir a presenza de movementos sociais en defensa da normalización da lingua galega" afirma o deputado nacionalista após coñecer o veto da Subdelegación do Goberno. De facto, a institución alega no seu segundo comunicado que a concentración se situaría polo lugar de acceso á illa, o que dificultaría o acceso. "Mais este argumento non se sostén cando a propia Subdelegación solicitou o cambio de hora e cando podería propoñer tamén un cambio de itinerario, por exemplo marcar a ocupación de só un carril, para garantir o acceso ao evento e á illa para o resto de residentes" sinala Rego. "Parece sorprendente que o Goberno español en vez de preocuparse porque se respecte a legalidade, neste caso, da toponimia galega, o que faga sexa atacar e vulnerar dereitos fundamentais como o de manifestación ou expresión" destaca o deputado do BNG. Para Néstor Rego, o que está claro é que "detrás desta prohibición hai un interese político de que este evento –en que participan autoridades destacadas- non teña unha protesta social por esta vulneración da legalidade lingüística e deturpación da toponimia galega". Por último, a organización nacionalista lembra que o ano pasado produciuse unha concentración polo mesmo motivo durante a celebración do Congreso mais, aínda que foi pacífica por parte da organización que a convocaba, supuxo a identificación de catro persoas pola policía e aplicóuselles a Lei Mordaza. "Estamos diante dunha continuidade, por parte do Goberno español, dunha política represiva que coarta dereitos fundamentais. O BNG reclama que o executivo rectifique canto antes e permita a realización desta concentración" resume Rego. A Mesa impulsa un manifesto para exixir a fin da deturpación do topónimo A Toxa no foro económico


Summary: A concesión do Príncipe de Asturias de ciencias sociais por vez primeira a unha muller trae á actualidade á esta socióloga holandesa e aos seus estudos sobre a globalización. As TIC, a dixitalización dos procesos, non eliminan a necesidade de espazos físicos -dende as fábricas aos centros de negocios- só permite que se instalen cunha nova distribución no mapa global. A industria non se desmaterializa coa tecnoloxía: deslocalízase, relocalízase. A terciarización é unha ilusión óptica occidental, hai hoxe mais actividade industrial no mundo que nunca na historia

A concesión do Príncipe de Asturias de ciencias sociais por vez primeira a unha muller trae á actualidade á esta socióloga holandesa e aos seus estudos sobre a globalización. Di Sassen que os procesos de globalización conteñen unha dinámica centralizadora. Ao tempo que se dispersan as actividades de produción, centralízanse o control, a propiedade e o beneficio, en lugares físicos que contan cos recursos especializados para "crear" globalización. As TIC, a dixitalización dos procesos, non eliminan a necesidade de espazos físicos -dende as fábricas aos centros de negocios- só permite que se instalen cunha nova distribución no mapa global. A industria non se desmaterializa coa tecnoloxía: deslocalízase, relocalízase. A terciarización é unha ilusión óptica occidental, hai hoxe mais actividade industrial no mundo que nunca na historia, noutros lugares e noutras condicións mais precarias para uns e mais beneficiosas para outros. A industria non se desmaterializa coa tecnoloxía: deslocalízase, relocalízase. A terciarización é unha ilusión óptica occidental, hai hoxe mais actividade industrial no mundo que nunca na historia Tampouco se desmaterializa a vida cotián nos lugares, cidades globais, onde se concentra o poder. Prodúcense servizos especializados de alto valor de mercado: finanzas, consultoras, tecnoloxía... que xeran traballos moi valorizados nun mercado de traballo global. Créase tamén un mercado de traballo global para labores moi desvalorizadas: traballos manuais mal pagados, moitas veces na economía informal (servizo doméstico, coidado das criaturas, hostalería ...), traballador@s e traballos nunca representad@s na nova economía global pero que forman parte imprescindible da súa infraestrutura. Unha segmentación global do mercado de traballo con marcas de xénero e etnia, que mobiliza enormes continxentes de emigrantes. A nova xeografía da centralidade e a marxinalidade mantén anteriores desigualdades e xera outras novas e maiores: unha nova periferia excluída do crecemento económico A nova xeografía da centralidade e a marxinalidade mantén anteriores desigualdades e xera outras novas e maiores: unha nova periferia excluída do crecemento económico. As cidades globais acumulan inmenso poder, recursos e investimentos mentres antigos centros industriais, no mesmo pais, na mesma comarca, esmorecen. Medra a desigualdade entre os centros de negocios e o seu entorno metropolitano. Os salarios dos executivos e do persoal mais cualificado increméntanse mentres se deterioran os ingresos da clase media e @s traballador@s con menos formación, que engrosan a economía informal de supervivencia. O incremento da fenda salarial, afecta á estrutura do consumo que á vez modula a oferta laboral. A decadencia da clase media, aínda maioritaria en occidente, coincide coa perda do seu valor na economía global post-fordista e post-keynesiana para a produción e o consumo masivo. Son sobre todo as mulleres no traballo informal as que demandan a visibilidade e a regulación deste mercado oculto, constitúen a maioría desa nova clase obreira, desempoderada e invisible, ao servizo dos sectores estratéxicos da economía global A socióloga alerta sobre as dinámicas non tan visibles da globalización. A mobilización de mulleres e inmigrantes (ou mulleres inmigrantes) para atender ese mercado de traballo informal urbano, a recuperación dos fogares como espazos informais de produción, anuncian unha nova transición demográfica e mostran a inutilidade dos sistemas clásicos de control da economía ante estas novas situacións. O acceso a un salario por baixo que sexa, xunto cunha nova onda de feminización do emprego e o emprendemento, pode forzar un cambio e alterar as xerarquías de xénero das que partiron Son sobre todo as mulleres no traballo informal as que demandan a visibilidade e a regulación deste mercado oculto, constitúen a maioría desa nova clase obreira, desempoderada e invisible, ao servizo dos sectores estratéxicos da economía global. O acceso a un salario por baixo que sexa, xunto cunha nova onda de feminización do emprego e o emprendemento, pode forzar un cambio e alterar as xerarquías de xénero das que partiron. Para mulleres de baixos ingresos ábrese unha oportunidade de mellorar a autonomía persoal como traballadoras ou produtoras domésticas: gañar control sobre a súa vida fronte a un mercado laboral que historicamente as excluíu e discriminou; gañar acceso ao espazo público, sobre todo ás inmigrantes dentro das súas comunidades étnicas. Saskia Sassen investiga dinámicas da globalización que se producen nos espazos de nova urbanización, axúdanos a entender o derrube da fábrica téxtil de Bangladesh, a situación de Pescanova, a compra de Barreras por Pemex Saskia Sassen investiga dinámicas da globalización que se producen nos espazos de nova urbanización, axúdanos a entender o derrube da fábrica téxtil de Bangladesh, a situación de Pescanova, a compra de Barreras por Pemex. Ao incorporar a perspectiva de xénero ao estudo das novas dinámicas sociais, axúdanos tamén a comprender as dinámicas cotiáns da crise que vivimos: os roles das mulleres na nova economía de subsistencia. Axúdanos a comprender o noso presente. Engade valor á súa obra que Sassen definira estes procesos nos anos 90; cando nos sentíamos a salvo porque formabamos parte do norte, ela xa falaba da nova xeografía da marxinalidade na globalización, e advertíanos da construción dos novos sur que agora habitamos. Agardo que o merecido premio supoña a divulgación da obra desta socióloga con tanto que aportar ao deseño de estratexias que eviten ou compensen as consecuencias da globalización.


Summary: A Iniciativa Galega pola Gratuidade realizou un encerramento na sede da Xunta en Lugo e anunciou "movilizacións permanentes" até que @s enferm@s non teñan que re-pagar os medicamentos.

"Apoiar o PP implica apoiar o copagamento para doentes de cancro". Así de taxativo mostrouse esta quinta feira o voceiro da Iniciativa Galega pola Gratuidade da Sanidade, Federico Gutiérrez Estoa, alcalde de Riotorto. Fíxoo no decorrer dunha acción reivindicativa en contra do decreto 212/2012 --que fixou o repagamento do transporte médico e das próteses-- e contra a resolución ditada o 10 de setembro de 2013 que impón o repagamento dos fármacos prescritos para doentes crónic@s. O protesto, un encerramento na delegación da Xunta en Lugo, servirá de preámbulo para unha "mobilización permanente" que encetará na semana que vén, após as dúas xornadas de folga xeral en contra da privatización da sanidade, 9 e 10 de decembro, convocadas polos sindicatos CIG, CC.OO., CEMS e Omega e apoiadas pola Plataforma Galega en Defensa da Sanidade Pública. "Volvemos á loita, unha loita que vai tomar nos vindeiros días máis intensidade e contundencia", recalcou Gutiérrez Estoa, quen reclamou que Feijóo reciba á Iniciativa Galega "non para lle regatear miseria ningunha, pois as nosas demandas nin se negocian nin se transacionan". O que demanda o colectivo é a retirada das dúas normas antes sinaladas, ditadas ambas as dúas polo Goberno español mais que a Xunta acatou sen dicir ren. E continuou Estoa: "Feijóo converteuse nun auténtico pesadelo para os enfermos de cancro, de sida ou de hepatite mais se persiste na súa teima vai atopar enfronte outro auténtico pesadelo, o pobo galego" porque Galiza, dixo, non vai dar por boa "resolución ningunha que deixe fóra do dereito á sanidade homes e mulleres en función do seu poder adquisitivo".


Summary: Todos os vídeos desta nova edición están xa dispoñíbeis na canle de YouTube da CTNL.

A Coordinadora de Traballadoras e Traballadores de Normalización da Lingua (CTNL) vén de publicar na súa canle de YouTube as intervencións da última edición do evento LGx15. Ideas para o futuro da lingua, que decorreu o pasado 16 de outubro en Compostela. Trátase de seis intervencións de entre 12 e 16 minutos de duración que, segundo informa a CTNL, "compilan ideas, experiencias e recomendacións que poden mellorar o futuro da lingua". O evento contou coa colaboración do Concello de Santiago e a secretaría xeral de Política Lingüística, e estivo conducido por Carlos Meixide. A primeira quenda foi para a actriz María Vázquez, que na peza 'Crianza en galego... Volver ás orixes' falou das súas decisións lingüísticas, que repercutiron na educación das súas crianzas e na súa actividade laboral, segundo sostivo. Xosé Luís Reza, especialista en márketing, abordou o valor de mercado da lingua propia do país no vídeo 'O galego como elemento diferenciador', mentres a xornalista italiana afincada na Galiza Alice Piccardi narrou a súa experiencia e relación coa lingua após 20 anos vivindo aquí, no relatorio 'Alice no país da diglosia'. Tamén houbo espazo para as novas tecnoloxías: Agos Reigosa, promotor de Twitch en Galego, ofreceu a charla 'Internet non é lugar para o galego'. E a docente e coordinadora de Olloboi Ana Moreiras analizou "como un festival audiovisual escolar axuda a prestixiar a lingua entre a mocidade. A súa intervención foi 'Olloboi: normalización do galego no audiovisual que usa a mocidade'. Aliás, o músico, compositor e produtor Paco Cerdeira Pakolas relatou o seu percorrido lingüístico entre México e a Galiza con 'Nin de eiquí nin de acolá'. Evento completo


Como outras veces que falamos da editorial galego-brasileira Urutau, temos que destacar a amplitude do seu catálogo, unha verdadeira máquina de producir poesía que amplía as edicións na nosa lingua e incorpora tamén novas voces a ese gran discurso da cultura galega que continúa a ser a lírica. Irene Pin, cunha traxectoria na escrita literaria que se resume na participación ocasional en revistas, debuta con este libro grazas a Urutau. Porén, falamos dunha autora cunha dimensión particular que matiza e mesmo completa esta calidade de principiante. Con fortes ligazóns no ámbito do xornalismo, moita da participación cultural da poeta xogou sobre todo no ámbito do documental, pisando tamén nalgunhas ocasións o formato da videopoesía. A ollada de ειρήνη / Irene Pin / Urutau / 2021 / 138 páxinas / 14 euros A ollada de ειρήνη é unha boa mostra desta perspectiva mestiza. Estamos ante un poemario desbordante e desbordado, e pode que esa sexa unha das súas características principais, a percepción de que hai unha enorme cantidade de elementos e que mesmo esta miríade chega a dar un certo ton de ansiedade na voz autorial. Trátase dun punto de vista completado coa referencia transmedial que incorpora o libro. Varios códigos QR convídannos a dar un novo paso alén dos versos, a completalos e a xogar a asistir ás imaxes e sons que envolven a poesía. Elementos que falan desde a perspectiva do discurso artístico, ofrecéndonos cancións, recitados e imaxes, pero que tamén dan o paso ao elemento documental, deixándonos escoitar conversas ou colocándonos ante imaxes do conflito e o desarraigo. Profundamente atado á experiencia nos campos de refuxiados de Grecia, este libro de Irene Pin ten, ademais desa intensa relación co eido do documental, unha afiliación que o entronca coa poesía comprometida. Trátase dunha relación innovadora, non só por esa aposta de hipertexto que inclúe, senón tamén polo lugar do discurso. Os poemas d'A ollada de ειρήνη vagan sobre todo polo ámbito da descrición, tratan de describir elementos case fotográficos e que con frecuencia aluden a persoas individuais desde a consciencia de que as súas vivencias forman parte dunha enorme catástrofe colectiva. Como é frecuente en moita da poesía social, en ocasións o verso acaba por ser explicativo de máis, roza o obvio na súa mensaxe, pero tamén, e como destaca o prólogo de Daniel Salgado, acaba por ser un reflexo evidente da crise da conciencia. Do difícil que é seguir escribindo despois do cíclico Auschwitz da historia.


Summary: Longa noite é a terceira longametraxe de Eloy Enciso (Meira, 1975), unha obra ao redor da posguerra na Galiza que vén de ser recoñecida no último festival de Locarno (Suíza) co premio Boccalino D'Oro ao mellor director outorgado pola Asociación da Crítica de Cinema Independente. Con el falamos do filme e das súas circunstancias. Eis un extracto da entrevista publicada no número 362 do semanario en papel Sermos Galiza.

Longa noite é un filme de sombras e arcanos. Sobre Atila e as resistencias en voz baixa. É un filme sobre a treboada de ruínas que arrasou Galiza en 1936. Pero é tamén unha máquina de pensar sobre a devastación e as súas consecuencias, sobre como o pasado respira no presente e condiciona o futuro. Non é un monumento. Non celebra nada. Non sentimentaliza. Obra política no sentido profundo da expresión, a terceira longametraxe de Eloy Enciso (Meira, 1975) produciuna Filmika Galaika, protagonízaa o artista plástico Misha Bies Golas –cuxo personaxe retorna ao país na primeira posguerra– e un elenco de actrices e actores amadores, e o seu guión está construído con textos de Luís Seoane, Max Aub, cartas de presas políticas e Ramón de Valenzuela. No último festival de Locarno (Suíza) obtivo o premio Boccalino D'Oro ao mellor director outorgado pola Asociación da Crítica de Cinema Independente. Por que estrear en 2019 un filme sobre este tema? Non espertei un día e dixen: "Vou facer un filme sobre a posguerra". O proxecto ten catro ou cinco anos, o tempo que levou sacalo adiante. En 2014 o Estado español estaba en crise e eu mesmo pasaba unha crise económica. Era parte da miña vida, pero tamén da miña contorna inmediata: familiares que perdían o traballo, amigos que emigraban… Social e mediaticamente estaba moi presente. Sen traballo e con tempo, por un interese máis persoal que profesional, comecei a ler, a investigar cales podían ser as orixes e os fundamentos daquela crise, económica pero tamén social e política. Primeiro lin sobre a Transición, o intre que sempre nos contaron que era fundacional do Estado español moderno. Pero axiña me decatei de que tiña que ir máis atrás para entender por que pasaban as cousas que pasaban. Por que o poder político se pechaba ante unha realidade evidente na rúa? Por que os medios de comunicación facían unha lectura tendenciosa? De maneira natural e intuitiva, cando cheguei ás lecturas sobre a primeira década do franquismo, sorprendentemente comezaban a resoar: os diálogos das obras de teatro, as memorias, tamén algunhas cartas… Materiais cos que construíu o guión. Si, son os materiais que conforman o texto. Por exemplo, o diálogo da señora na estación de buses que está agardando o seu fillo e ten esa especie de resignación coa realidade política arredor: "Que máis dá que manden uns que os outros, se son os mesmos". Estes diálogos comezaron a resoar. Entendín que seguramente non foi tanto a Transición. Esta foi unha consecuencia do que viña de antes, un movemento socialmente aceptado pero continuísta. Aí xurdiu a idea máis clara do filme. Quería facer un filme que falase do presente que me estaba tocando e pareceume unha forma interesante. Xustamente en Longa noite hai unha demanda de xustiza a respecto do pasado, pero tamén certo diálogo co presente. Non é tanto un monumento á memoria, senón que respira na actualidade. A min non me interesaba facer un filme histórico no sentido de "imos contar como foron os anos 40 e 50 na Galiza". Interesábame non tanto o que, senón o como. Non os feitos, senón o como pasou. Como no machismo, por exemplo. Non é dicir "este é machista", senón elaborar unha análise autocrítica sobre como funciona o machismo. Ou o fascismo. O fascismo non é un señor baixo, gordo, con bigote e feo. Se o fascismo fose iso tería desaparecido coa morte do señor. O fascismo é toda unha ideoloxía que vén filtrada nunha serie de condutas insertadas na sociedade, tamén en nós. Iso era o que me interesaba. Ver esta actitude de resignación, a relación cos pobres –os personaxes dos esmoleiros na porta da igrexa–, o populismo fascista –un candidato a alcalde nunha vila calquera de Galiza. Os escenarios, as localizacións, están descontextualizados. Que procuraba con esta decisión? Non se trata tanto de falar do pasado, nin de facer ciencia histórica a través do cinema, senón de ver as posíbeis relacións. Detectar que cousas, malia que pase o tempo e mude un home, que condutas, que mecanismos aínda están aí a latexar. Non me interesaba contar uns feitos nun lugar concreto. Interesábame a partir do local facer unha pequena abstracción un pouco máis universal. Máis alá da narración, o cinema como ferramenta de pensamento. Si, mais sempre hai unha historia. O cinema sempre é narrativo. O que sucede é que hai unha forma de narrar canónica, hexemónica. E nós como espectadores somos ás veces preguiceiros. Xa en Arraianos (2012), a súa anterior longametraxe, empregou actrices e actores non profesionais. Por que? Teñen diferentes procedencias, pero basicamente veñen de grupos de teatro amador. Hai razóns puramente prácticas, económicas. É un filme de baixo orzamento, e os procesos que eu sigo cos actores levan tempo, de ensaios, de interiorización dos diálogos e dos textos, de traballo co ritmo e a musicalidade. Pagar ou mercar ese tempo é complicado. Despois hai outras razóns. Cando fago un filme intento que o equipo veña sen ideas preconcibidas do que é o cinema e de como se debe facer. Eu teño un método non moi convencional. Ás veces si que teño certos conflitos con persoas que levan moito tempo facendo cinema como normalmente se fai e non están, por costume, tan abertos a certa exploración. E tamén hai unha razón relacionada coa propia execución do texto. Un actor profesional ten toda unha serie de recursos dramáticos, de control da voz, do corpo, e a min sempre me gusta esa especie de substrato documental das interpretacións de actores non profesionais. Pódese chegar tamén con actores profesionais, pero na miña metodoloxía de traballo ten máis sentido traballar así. Ás veces pode ser unha interpretación un pouco máis fráxil, pero ten unha forza, non sei como dicilo, telúrica… [Podes ler a entrevista íntegra no número 362 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Cinco persoas feridas leves. A Policía aponta a un encontro casual, sen 'quedada' previa. O caso está en mans do Xulagdo de instrución nº6.

Seareiros antifascistas do Celta de Vigo e afeccionados de extrema dereita do Real Madrid enfrontáronse en Vigo, segundo informa o diario Atlántico, nunha pelexa que se saldou con cinco persoas feridas leves. O medio, citando fonte policiais, indica que os afeccionados celtistas serían membros de Celtarras (malia que esta peña independentistas e de esquerdas disolveuse en marzo tras 30 anos de vida) e os madridistas de Ultra-Sur, colectivo de extrema dereita española. Sempre segundo a información do xornal vigués, recollida por diferentes medios deportivos, a liorta non sería froito dunha 'quedada' previa senón que se debeu a que celtistas recoñeceron na zona da Laxe os ultras madridistas, orixinándose un enfrontamento. Até a zona desprazáronse efectivos da Policía española, que procederon a identificar dous seareiros celtistas. Ningunha persoa presentou denuncia mais o xulgado de garda abreu dilixencias para determinar a natureza do acontecido. Segundo fontes policiais citadas por Atlántico, os ultras madridistas desprazáronse a Vigo para pasar o día desde Sanxenxo, onde estarían de vacacións.


Summary: Mentres Marrocos celebraba esta sexta feira, 6 de novembro, o 40 aniversario da Marcha Verde, a invasión do Sáhara Occidental.

Milleiros de bandeiras marroquís ondean estes días nas rúas principais do Aaiún, no Sáhara ocupado, a onde se desprazou Mohammed VI, rei de Marrocos, cuxa cara figura en numerosas fotografías que visten edificios da cidade. Para conmemorar o 40 aniversario da Marcha Verde, a invasión do Sáhara Occidental, Marrocos non escatimou gastos e, no seu afán propagandístico e populista, mesmo fichou Maradona para participar nun partido de fútbol organizado pola Federación marroquí, un evento que causou unha forte contestación nas redes sociais contra a estrela arxentina, á que acusan de prestarse a celebrar a opresión ao pobo saharauí. Mentres Marrocos festexa os 40 anos da ocupación, o pobo saharauí, abandonado na hamada da Alxeria, non esquece. Estes días, lembra como tivo que fuxir dos bombardeos, co xusto entre as mans, para salvar a súa vida. Uns ficaron no camiño. Outros aínda teñen cicatrices das feridas. As que máis doen son as feridas do corazón. Aínda así, os e as saharauís levan 40 anos resistindo nos campamentos de refuxiados perante a indiferenza da comunidade internacional e da complicidade dos países aliñados con Marrocos. "Para nós, o 6 de novembro non é unha data de celebración. É a data dun masacre", sinala en declaracións a Sermos Galiza Keltum Larossi, activista saharauí. "O único bo deste 40 aniversario da invasión de Marrocos é o anuncio de Mohamed VI, que accedería a un indulto aos 23 presos do campamento de Agdaym Izik, onde tiveron lugar os protestos de 2010. Algún deles está condenado a cadea perpetua", apunta. Keltum, activista saharauí: "Pecharon a fronteira de Tánger e non permiten entrar ninguén con carné de identidade que indique que naceu no Sáhara Occidental, por moita nacionalidade española que teña" Segundo fontes independentistas do Sáhara ocupado, o rei de Marrocos pasou a sexta feira, 6 de novembro, no Aaiún. "A estas horas do sábado, os medios aínda non informan de que estivo no Aaiún porque hai un secretismo absoluto. Tratan de garantir ao máximo a súa seguridade e, de feito, cando visita o Aaiún faino sen anuncios previos e nunca pasa a noite alí", afirma Keltum Laroussi, quen denuncia que estes días "está todo fechado a cal e canto". "Pecharon a fronteira de Tánger e non permiten entrar ninguén con carné de identidade que indique que naceu no Sáhara Occidental, por moita nacionalidade española que teña", afirma. Cóntanos seu pai, Laroussi, viaxou até Algeciras para se desprazar ao Sáhara ocupado co fin de asistir á voda do seu fillo mais non puido entrar en territorio marroquí. Máis un inimigo contra o pobo saharauí: as chuvias de outubro Se non chegaba con sobrevivir no deserto da Alxeria, o pobo saharauí atopou máis un inimigo a mediados do mes de outubro: as chuvias torrenciais. "Nunca, en 40 anos víramos chover así", repiten os e as saharauís estas semanas entre os milleiros de haimas e casas de adobe feitas barro. Boa parte dos 168.000 persoas que sobreviven no deserto de Tindouf perderon as súas poucas pertenzas. A Media Lúa Vermella (que chama a facer doazóns na conta ES84-0081-0655-63-000135140) aínda non puido cuantificar as perdas. Así, mentres Marrocos celebra os 40 anos da invasión, o pobo saharauí, axudado pola comisión de emerxencia formada polas ONGD, trata de facerlle fronte á desfeita provocada polo temporal, que azoutou de maneira significativa os campamentos de Dajla e Auserd. Un referendo que non chega A ONU tratou de mediar no conflito en 1991, cando a República Árabe Saharauí Democrática (RASD) e Marrocos declararon o alto o fogo. Desde entón, as Nacións Unidas comprometéronse a convocar un referendo no que se decidiría se o Sáhara proclamaba a súa independencia ou se se incorporaba a Marrocos. A ONU prevía ter o censo nunhas poucas semanas, mais as continuas trabas de Marrocos ao proceso provocou que o censo concluíra 8 anos após. Unha vez publicado pola ONU, Marrocos non recoñeceu os datos recollidos. Mohamed VI incentiva a mudanza de persoas ao Sáhara ocupado para tratar de rexistrar unha vitoria no caso do hipotético referendo Na última década, Mohamed VI incentiva a mudanza de persoas ao Sáhara ocupado para tratar de rexistrar unha vitoria no caso do hipotético referendo. De feito, o Estado marroquí axuda os sectores máis desfavorecidos da sociedade para que se despracen ao Aaiún cun subsidio e con bonificacións fiscais. A intención de Marrocos pasa por que vote toda a cidadanía que nacera e se criara no Sáhara ocupado e o Fronte Polisario quere que voten as persoas realmente orixinarias do Sáhara Occidental. O papel das Nacións Unidas, segundo lamentan activistas saharauís, segue a ser de simple espectadora, pois denuncian que exclúe o control para que Marrocos respecte os dereitos humanos no territorio ocupado. "A ONU recoñece o noso dereito de autodeterminación, pero non fai nada. É un cero á esquerda, nin controla nin observa nada", sinalan. As cifras do conflito 168.000 saharauís viven nos campamentos de refuxiados, chamados Smara, Auserd, Dajla e o Aaiún. Entre os campamentos ou wilayas hai entre uns 20-60 km de distancia, agás Dajla, que fica a 200 km do resto. Cada wilaya divídase nas dahiras, pequenos grupos de poboación que tamén reciben o nome dos municipios dos territorios ocupados. Unhas 150.000 persoas saharauís viven na parte do Sáhara Occidental baixo ocupación marroquí. Centos de activistas foron detidos e torturados por autoridades marroquís. Agora viven no Aaiún 240.000 persoas, segundo datos do Goberno marroquí. De estas, tan só 80.000 naceron no Sáhara Ocupado, segundo as organizacións independentistas. O muro que protexe Marrocos para evitar a volta das persoas refuxiadas ao Sáhara ocupado ten unha lonxitude superior aos 2.720 km. Posúe búnkeres, valados de espiños e campos de minas antipersoa. [No número 168 de Sermos Galiza, publicamos o A Fondo "Sáhara, 40 anos de invasión e espolio. Á venda na nosa loxa]


Summary: O Seaga segue a loitar contra esta avespa.

A Consellaría de Medio Rural, a través de Seaga, vén de retirar máis de 3.500 niños de vespa velutina, a especie invasora que chegou á Galiza hai algúns anos e que preocupa especialmente ao sector da apicultora. As e os operarios expertos nesta tarefa tiveron que acudir a chamadas de alerta en 300 concellos do país, o 96% do total. O Seaga ocúpase dunha encomenda da Xunta, renovada o pasado 1 de marzo coa suma doutras 15 localidades, para esta función. A directora da Administración Local, Natalia Prieto, e o director xeral de Emerxencias e Interior, Santiago Villanueva, mantiveron esta segunda feira un encontro de coordinación e de reforzo do Plan de loita contra a vespa velutina. Os máis de 3.500 niños que se eliminaron ou neutralizaron repártense entre eses 300 concellos nos que actúa a empresa concesionaria. Prieto explicou que, nesta resposta "homoxénea" para as zonas afectadas, buscando "unha maior eficacia na retirada e neutralización de niños", recibiron perto de 7.000 avisos de cidadáns, a maioría desde as comarcas atlánticas da Galiza. No noroeste foi necesario eliminar 1.311 niños, mentres que no suroeste da Galiza suprimiron 1.835 en case sete meses. Os números foron moito máis baixos no conxunto do interior galego, ao superar por pouco os 400. Reforzo da atención no teléfono 012 Para estas próximas semanas os servizos de emerxencia e retirada agardan un maior volume de chamadas porque o incremento de localización das colmeas acostuma a ser maior. En consecuencia, hai un reforzo na atención do teléfono 012, co que se pode contactar todos os días da semana de 8 a 20 horas. Ese horario ampliado estará vixente até outubro. Cómpre recordar que o ano pasado o número de chamadas máis elevado recibiuse no verán, acadando o máximo no mes de agosto, con case 7.000 avisos tan só nun mes, a mesma cifra que se computou entre xaneiro e xullo. Estas variacións habituais nos anos anteriores fixeron que, o ano pasado e malia o confinamento estrito, fora preciso actuar en case 17.000 puntos do país para eliminar a ameaza que supoñen as velutinas, que prexudican industrias coma a do mel.


Summary: A Plataforma pola defensa de Corcoesto e Bergantiños convoca en Carballo unha marcha que pretende masiva e que xa apoian colectivos ecoloxistas, a CIG ou o BNG.

Continúan as mobilizacións contra a mina. Logo da tractorada celebrada a pasada fin de semana, a Plataforma pola defensa de Corcoesto e Bergantiños convoca unha manifestación contra o proxecto de Edgewater para o vindeiro domingo en Carballo, unha marcha que pretende ser a convocatoria "central" do conxunto de protestas que se están a realizar na comarca durante os últimos meses. A manifestación do domingo pretende ser a marcha "central" do conxunto de protestas que se están a realizar contra a mina "Temos que ser unha morea de xente!", pide a plataforma, que advirte da necesidade de implicar a cidadanía, non só da comarca afectada, senón doutras zonas. "Non é só un problema de Corcoesto. Non é só un problema de Bergantiños. Corcoesto é o inicio dunha inmensa desfeita programada de norte a sur: a veta Malpica-Tui", asegura en referencia ás múltiples ameazas mineiras que pesan sobre Galicia desde hai xa meses. "Hai que parar este proxecto que podería supoñer un grave precedente", insiste o colectivo, que xa conta co apoio de organizacións ecoloxistas e formacións políticas, ao igual que sucedeu coa tractorada do pasado domingo. Así, Verdegaia vén de "animar as persoas socias e a toda a sociedade en xeral a secundar a manifestación", mostrando así "a oposición a un proxecto que, ademais do enorme impacto medioambiental que xeraría, suporía un impacto socioeconómico moi negativo para Corcoesto e para toda a comarca de Bergantiños, tal como alertan especialistas de distintos campos". O colectivo ecoloxistas pide o apoio a unha marcha que sairá ás 12 da mañá do vindeiro domingo 14 do aparcamento do Haley baixo o lema Por un aire puro, sen arsénico nin cianuro: Non a mina de Corcoesto. "Só a través da mobilización cidadá será posible parar este proxecto apoiado polo PP", di o BNG, que estará presente na marcha O BNG xa deixou claro tamén o seu apoio á manifestación, á que asistirá o seu portavoz nacional, Xavier Vence, acompañado de cargos institucionais e militantes. "Só a través da mobilización cidadá será posible parar un proxecto de explotación mineira, apoiado polo PP, que contempla a instalación dun deposito de substancias e residuos situado a escasos 150 metros do esteiro do río Anllóns cun alto risco para as persoas e o medioambiente", asegura o Bloque, que fai "un chamamento" á cidadanía galega para que participe na marcha do domingo. Tamén o fixo a CIG, que pide o apoio a esta convocatoria "nacional" contra o proxecto de Edgewater.


Summary: Critican que a AXEGA non proporcionou máscaras nin información ao persoal, e cualifican de "insultante" e "improcedente" o comentario do Presidente da Xunta, Núñez Feixoo, cando estivo, xunto co vicepresidente, paseando pola central, por afirmar "tranquilas que nos imos contaxiar todas".

O comité de empresa do Centro Integrado de Atención ás Emerxencias (CIAE) 112 Galiza, denuncia a "falta de responsabilidade con este servizo por parte da Xunta" que, ao seu entender, "deixa patente a indiferenza da Axencia Galega de Emerxencias da Galiza (AXEGA) coas persoas que todos os días vimos traballar para sacar adiante as emerxencias do país". Critican, ademais, que "nin sequera se atenderon" as súas propostas preventivas, "que permitirían garantir, en caso de contaxio, que o servizo continuase funcionando para atender todas as chamadas das e dos usuarios". Segundo explican, na central onde se atopan o 112 e o 061 traballan arredor de 50 persoas por quenda entre os dous servizos, "nun lugar onde non hai fiestras e compartindo todo o espazo". Para o comité, debería ser "prioritaria a máxima precaución para evitar o contaxio que se puidera dar entre o persoal, en caso de haber algún positivo no Covid-19". Proposta de medidas preventivas Porén, ante a "inacción" por parte da Xunta da Galiza, propoñen varias medidas preventivas, "xa que unha situación extraordinaria require solucións tamén extraordinarias". A súa primeira proposta é restrinxir o acceso á central só as persoas que se vexan na obriga de traballar presencialmente, fomentando o teletraballo para o resto do cadro de persoal -administración, prensa, formación...-, evitando así "riscos innecesarios". Xunto a isto, propoñen dividir o persoal que traballa en cada quenda en dous grupos independentes entre si, entre as salas de San Marcos e A Estrada, para reducir á metade o risco de contaxio. En todo caso, ante a información de que habería unha terceira sala na Estrada, demandan que se acondicione de inmediato para poder garantir a separación neses dous grupos. Falta de información O comité asegura que descoñece se está feita a avaliación de riscos. Isabel Moares, presidenta do comité de empresa, declara que tampouco saben "como está de avanzada a posibilidade de teletraballar en caso de que a situación así o requirira" e, no caso de haber un positivo, tampouco saben como "actuar, nin que prevé facer a AXEGA de se producir esta situación". A sensación que hai, segundo Moares, é que "semella que a administración se está deixando levar polos acontecemento e tomando as decisións en función disto, cando o que tiñan que facer era tomar as medidas precisas nunha situación tan delicada". A presidenta do comité asegura que levan días "reclamando información e todas as medidas preventivas necesarias para evitar contaxios e corentenas que mermarían o servizo". Lembra, ademais, que "estamos a falar dun traballo especializado que non podería desenvolver ningunha persoa sen preparación previa, algo imposible de facer neste intre. Aínda así, recibimos o silencio por resposta". Conclúen cualificando de "insultante" e "improcedente" o comentario do Presidente da Xunta, Núñez Feixoo, cando estivo, xunto co vicepresidente da Xunta, paseando pola central, por afirmar "tranquilas que nos imos contaxiar todas".


Summary: María Reimóndez, presidenta de Implicadas no desenvolvemento (www.implicadas.com), atópase en Tamil Nadu (India) realizando o seguimento dos proxectos que a organizacion ten en marcha no país con activistas tamiles. A través dunha serie de crónicas achegaranos as súas experiencias persoais no decorrer da súa estadía. Neste espazo, iremos pendurando cada unha delas.

Motivos de orgullo As mulleres aparecen vestidas co seu uniforme e nas súas caras pódese ler o orgullo. Non é para menos pois o seu grupo de axuda mutua nos cinco anos que leva en funcionamento, conseguiu xa non só que todas as mulleres teñan os seus propios negocios (unha delas ten un centro de costura propio, co seu local e todo) senón o respecto de toda a comunidade. As veciñas achéganse a elas para que lles ensinen a formar un grupo de aforro novo. O seu orgullo queda claro no cartel que colocaron na rúa onde viven para que todo o mundo saiba da súa existencia. Mais se cadra o indicador máis importante do seu éxito fique lonxe de todas estas cousas. Cando alguén lles fixo saber que se precisaba comida nun orfanato da cidade o grupo reuniu cartos e aprovisionou o centro. Este tipo de accións implican un cambio de mentalidade que está na cerna dos grupos de axuda mutua e que se resume en cambiar dun papel pasivo a un papel activo, xusto o que promove a nosa campaña Cambia de papel (www.cambiadepapel.org). Crer que podemos cambiar o que nos rodea e que non somos só vítimas das circunstancias. Cando as circunstancias son tan duras como aquelas das que partiron as mulleres do grupo Om Shakti, o orgullo é tamén moito maior.


Summary: Máis de medio cento de obras de Paula Rego, un das nomes máis relevantes da pintura contemporánea, expóñense no Museo de Arte Contemporáneo Gas Natural Fenosa (MAC) da Coruña. Pintura figurativa, por veces fantástica e onírica e por veces crítica e dramática que nos achega á gran creadora á obra da grande creadora portuguesa.

Cun discurso propio que ten no debuxo o seu eixo e na creación de imaxes narrativas nunha liña que desenvolveu desde a súa mocidade, a obra de Paula Rego pasou a ser considerada un dos expoñentes principais da pintura contemporánea. A súa traxectoria foi acollida con mostras retrospectivas nos máis prestixiosos centros de arte, desde a Tate Liverpool ao Centro Cultural de Belém ou o Reina Sofía de Madrid. Creadora dunha linguaxe particular, na obra de Rego toma especial relevancia as etapas nas que a través da pintura reelaborou unha relectura en clave feminista dos relatos infantís ou a crítica serie na que a autora se atreveu a denunciar as consecuencias do aborto clandestino. En "Fábulas Reais", o seu figurativismo queda á vista en máis de cincuenta obras que percorren a súa traxectoria desde os anos setenta con algunhas pezas moi pouco expostas como "A vella república", "O Oratorio" ou "Os músicos". Por vez primeira móstranse obras como "The Servant" ou "The Cigarette". A mostra estará aberta ate o 14 de setembro na Coruña. Feminismo no pincel Desde os anos setenta, o relato que plasma a través da pintura evoluiu desde unha primeira etapa máis apegada a un discurso informalista e mesmo dadá para pasar á obra dos anos setenta onde a psicoanálise semella agromar na reinterpretación de traumas da infancia a través de obras nas que os contos toman protagonismo. Adentraríase a autora posteriormente nunha liña creativa na que os temas sociais, en especial o aborto e a imposición autoritaria do poder, impóñense en obras especialmente dramáticas e na que o seu feminismo invade os lenzos con valentía. Acrílicos de grande formato, pasteis ou obra sobre papel compoñen esta exposición que, baixo a denominación de "Fábulas Reais", acaída á obra da artista, vén de se inaugurar na Coruña. Nada en Lisboa en 1935, Paula Rego pasou boa parte da súa vida en Londres onde reside desde os dezasete anos e a súa obra forma parte das máis importantes coleccións privadas e públicas do mundo, desde o British Museum, o Metropolitan Museum of Art ou a Serralves.