Summary: Falamos con Pablo Valeiras, voceiro de Alternativa na Xustiza - CUT, sindicato que a pasada semana denunciou a urxente necesidade de reforzar os recursos cos que traballa o tribunal de violencia de xénero de Vigo. Textos de denuncias reais amosan en Pontevedra o "inferno" da violencia machista

Textos de denuncias reais amosan en Pontevedra o "inferno" da violencia machista O pasado venres Alternativa na Xustiza - CUT denunciou a situación de "caos" e "colapso" que se vive no xulgado de Violencia de Xénero e nos xulgados de Familia de Vigo pola falta de medios e a ausencia de resposta da administración, sinalando que en moitas ocasións "medidas urxentes relacionadas con vítimas de violencia machista e con menores "tardan meses en ser tramitadas". De feito, no que vai de ano, o xulgado de Violencia de Xénero da cidade olívica tramitou xa 900 asuntos, e a metade están sen resolver. Ten máis de 300 ordes de protección en vigor, 119 delas concedidas este 2015. O sindicato convocou paros alternos de tres horas os luns, mércores e venres das dúas últimas semanas de decembro (os días 14, 16, 18, 21 e 23) e celebrará concentracións os días 1 e 10 dese mes. Unha das primeiras demandas é a incorporación dun novo maxistrado ou maxistrada que axude a axilizar o traballo, aínda que dende o sindicato aclaran que esta medida é necesaria, pero que debe complementarse con moitos outros recursos. "No xulgado de Violencia de Xénero é todo urxente, porque os asuntos que chegan no día teñen que saír no día, pois así o fixa a lei. Dende que entra a vítima e a súa denuncia ou as denuncias que chegan a través dos atestados policiais, as medidas que se tomen (afastamento e outras) teñen que decidirse esa mesma tarde. Aquí os máis dos días a xente está saíndo ás seis ou ás sete da tarde e moitas veces os traballadores e traballadoras non saben a que hora sairán", explica Valeiras. "Reivindicamos medidas e medios de reforzo para poder sacar adiante os casos urxentes. Se non se saca o traballo, as prexudicadas son as mulleres maltratadas" "O persoal do xulgado vese obrigado a levar a cabo funcións que non lle corresponden, funcións impropias" -comenta- "dende ofrecer atención psicolóxica, pois non hai ninguén no xulgado de asistencia neste eido, ou quedar cos fillos destas rapazas porque non elas teñen con quen deixalos". "Reivindicamos medidas e medios de reforzo para poder sacar adiante os casos urxentes, que son todos, para poder solucionar o traballo. Se non se saca o traballo, as prexudicadas son as mulleres maltratadas, que están nunha situación bastante mala de por si", destaca. Valeiras advirte de que "se a persoa maltratada ten a sensación de que o seu paso polo xulgado non leva a que se executen de maneira inmediata todas as medidas de protección e axuda, esa persoa, que está xa sometida a ameazas e a unha presión psicolóxica moi forte, acabará por non ir ao xulgado, acabará por non denunciar. Ten a sensación que o proceso nunca vai rematar". "Acaban tendo a sensación de que denunciar aínda vai empeorar máis a súa situación, de que van ser máis maltratadas polo feito de denunciar. Esa é a sensación que teñen moitos cidadáns e cidadás e creo que non é de todo equivocada", afirma. "Vemos que moitas mulleres chegan con medo a que o xulgado non estea á altura do seu problema", resume. "Acaban tendo a sensación de que denunciar aínda vai empeorar máis a súa situación, de que van ser máis maltratadas polo feito de denunciar" Na súa denuncia, o sindicato estendía a súa valoración negativa aos xulgados de Familia da cidade, e ligaba a análise á do xulgado de Violencia contra a Muller, pois "todos os atrasos, todo o que non sei fai en Familia está tamén repercutindo no Xulgado de Violencia de Xénero", di. As medidas provisionais, sobre menores ou en relación á achega económica dun membro da parella ao outro, teñen un atraso de seis meses. "No último trimestre só no xulgado nº 5 de Familia seis casos que entraron como demandas normais de divorcio, polo atraso que foron acumulando, acabaron converténdose en casos de violencia de xénero", alerta. "Os homes maltratadores que pasan por aquí teñen case todos unha educación na que se lles ensinou que eles son os que mandan e elas son as que teñen que obedecer" Ademais de solucionar as carencias que na actualidade detectan nos xulgados, para loitar contra a lacra da violencia machista Valeiras pide "medidas educacionais". "Os homes maltratadores que pasan por aquí teñen case todos unha educación na que se lles ensinou que eles son os que mandan e elas son as que teñen que obedecer", di. Para Valeiras "son necesarias tanto as medidas preventivas e coma as solucións de tipo inmediato, para solucionar os problemas destas mulleres maltratadas. Este é seguramente o problema máis grave que hai na administración de xustiza". "Tras cada morte por violencia de xénero prométese sempre que se van facer mil cousas, e ao final non se fai nada. En Vigo estamos igual que hai tres meses, pero con tres mulleres mortas" Valeiras denuncia igualmente que "o tema da violencia de xénero utilízase cun único fin, o electoralista, e ao final as medidas prácticas que se poderían adoptar de inmediato para loitar contra esta lacra non se están adoptando. É unha arma política, que utilizaban antes os que gobernaban, e que utiliza agora este Goberno". "Tras cada morte por violencia de xénero prométese sempre que se van facer mil cousas, e ao final non se fai nada. É unha falta de respecto por parte dos políticos. Porque os atrasos no xulgado prodúcense por falta de medios, e teñen solución. En Vigo estamos igual que hai tres meses, pero con tres mulleres mortas", denuncia. En canto aos paros e concentracións convocadas para decembro, Valeiras sinala que se vai "provocar un caos importante". "Ese día vaise atrasar todo e sairemos ás nove da noite. Pero nós o que reivindicamos non o pedimos polos traballadores e traballadoras, senón pola cidadanía e sobre todo polas mulleres", di.


Summary: O prezo pagado aos gandeiros foi descendendo mes a mes dende os 31'8 céntimos por litro de xaneiro, até os 29'9 de abril e calcúlase que en xuño o prezo podería ser dous céntimos inferior. O sindicato esíxelle a Feijóo que cumpra cos compromisos adquiridos na Mesa do Leite do 5 de xuño.

O Sindicato Labrego Galego denuncia que a baixada continuada no valor do leite en orixe, unida á tendencia alcista dos custes de produción, están deixando as explotacións galegas cun nivel de beneficio cero, e mesmo está facendo entrar en perdas a moitas delas. O sindicato pídelle a Alberto Núñez Feijóo que cumpra os compromisos adquiridos diante da Mesa do Leite do pasado 5 de xuño, e traballe para axilizar ao máximo os trámites da Lei da Cadea Alimentaria, para regular as marxes comerciais. O SLG denuncia a este respecto que as industrias e as distribuidoras estánse enriquecendo a costa de roubarlles as súas rendas aos gandeiros e gandeiras do sector". O sindicato pídelle a Alberto Núñez Feijóo que cumpra os compromisos adquiridos diante da Mesa do Leite do pasado 5 de xuño Despois daquela xuntanza, os representantes de Unións Agrarias (UUAA), Sindicato Labrego Galego (SLG) e Xóvenes Agricultores (XXAA) acordaron darlle "unha marxe de confianza" á Xunta polo "compromiso" de Feijóo de trasladar as súas reivindicacións ao Estado. Porén, dende entón, o SLG non advertiu movementos neste senso no Goberno galego, mentres as marxes de beneficio das explotacións continuaban recortándose. A previsión apunta a que os datos de maio indiquen unha nova baixada de un céntimo, unha tendencia que se podería manter en xuño, situando o prezo por debaixo dos 28 céntimos O prezo pagado aos gandeiros non parou de baixar dende xaneiro (cando o valor medio era de 31'8 céntimos por litro) e foi caendo en febreiro (31,5 céntimos), marzo (30,9 céntimos) e abril (29,9 céntimos), último mes para o que hai datos oficiais. Porén, a previsión apunta a que os datos de maio indiquen unha nova baixada de un céntimo, unha tendencia que se podería manter en xuño, situando o prezo por debaixo dos 28 céntimos. Isto únese a que o prezo dos insumos, necesarios para a produción, non para de subir. O Índice de Prezos en Alimentación Animal (IPAA) tivo un incremento do 21% no primeiro trimestre de 2012 con respecto ao mesmo período de 2011, debido ao aumento do prezo das importacións de soia de Sudamérica. O descenso é máis importante se comparamos os prezos pagados en orixe coas medias de anos anteriores, que en 2007 e 2008 superaba os 36 céntimos. Ademais, foron moitas as ocasións nos últimos tempos nas que os produtores galegos denunciaron a diferenza de prezos pagados en Galicia e noutros lugares do Estado. Calcúlase que o diferencial supera os dous céntimos e é máis grande se a comparación se establece cos prezos pagados en Andalucía (cinco céntimos máis) ou Asturias (tres céntimos máis). Diferenzas máis importante atópanse comparando cos prezos pagados en Holanda ou o Reino Unido, por exemplo.


Summary: A próxima cancelación dos dereitos mineiros da multinacional canadense pecha a porta ao proxecto inicial en Bergantiños pero abre a porta á construtora, aliada cunha importante financeira no negocio mineiro, que podería intentar retomar a polémica mina.

Unha batalla gañada, pero unha guerra que segue. A Xunta iniciou xa os trámites para cancelar os dereitos mineiros que Mineira de Corcoesto, filial da multinacional Edgewater, posuía na zona na que pretendía abrir unha xigantesca e polémica mina a ceo aberto na comarca de Bergantiños. O paso, que chega logo de que a empresa reclamase 20 millóns ao Goberno galego ante os tribunais, supón a vitoria da loita cidadá e dos veciños contra as intencións desta firma, que -agora si- parece condenada a esquecerse da iniciativa. A perda dos dereitos mineiros por parte de Edgewater ábrelle a porta a Sacyr en Corcoesto Non obstante, a cancelación destes dereitos para Edgewater supón tamén un novo risco para Corcoesto e toda a comarca: Sacyr e o seu desembarco no negocio da minería. Esta construtora, símbolo da etapa máis esaxerada a burbulla inmobiliaria e fortemente vencellada á obra pública, xa anunciou hai menos dun mes o acordo coa canadense Macquarie Capital para reactivar proxectos mineiros en España. Foi a través da súa filial Valoriza Minería e mediante unha alianza coa maior financeira mundial do negocio, que conta con máis de cen acordos en distintas industrias e lugares desde hai anos cun investimento que case alcanza os 2.000 millóns de euros. Sacyr deixou claras as súas intencións a través do director xeral de Valoriza, Gonzalo García, que advertiu que o acordo coa financeira "supón unha extraordinaria oportunidade para colaborar con aqueles promotores que por motivos económicos ou técnicos non puidesen desenvolver os seus permisos de investigacións ou as súas concesións mineiras". A alianza da construtora cunha importante financeira do negocio permitiríalle cumprir cos requisitos económicos A frase parece feita a medida para Corcoesto, cuxo proxecto por parte de Edgewater fora rexeitada pola Xunta por non cumprir coas garantías "técnicas e financeiras" exixidas. E Valoriza xa advertiu que entre a súa extensa carteira de proxectos de cobre, ouro ou wolframio había terreos en Estremadura, Andalucía, Castela A Mancha e Galicia. Desde a plataforma Salvemos Cabana advirten das excelentes relacións que Sacyr mantivo sempre cos gobernos da dereita e do poderío económico que agora lle achega a súa alianza. Conseguir o aval económico requirido non sería problema. E obter as concesións mineiras, unha vez que estas xa non pertenzan a Edgewater, tampouco o sería. Mesmo Cora Peña, directora do documental sobre o conflito en Corcoesto que se presenta este vindeiro sábado, advirte da posibilidade de que se retome o proxecto, coñecedora como é de todo o que arrodea á iniciativa logo de dous anos de investigación. O Goberno galego argumentara que Mineira de Corcoesto non cumpría cos requirimentos técnicos e sobre todo financieros, que exixían uns fondos propios de máis de 100 millóns de euros. Salvemos Cabana cre que a multinacional canadense puido ter liderado o proxecto para realizar o traballo sucio ou simplemente para especular cuns terreos e dereitos que poden acabar en mans de empresas como Sacyr, que agora tería máis doada a súa chegada a Galicia. O proxecto de Corcoesto prevía unha mina a ceo aberto de 95 metros de profundidade sobre o nivel do mar e ata 300 sobre o terreo para extraer uns 1,6 gramos de ouro por tonelada de rochas. Consumiría 128 quilogramos de cianuro e xeraría 4.000 toneladas de residuos que destaparían 250 quilos de arsénico por cada quilo deste material precioso. Un proxecto que ocuparía 800 hectáreas, pero que puido terse estendido a moitas máis á vista dos permisos solicitados.


Summary: O capitán do Padova retirouse ao seu camarote. Quitou o calzado e tras prender o gramófono, acendeu un cigarro e deitouse na cama mentres comezaba a soar, Otello de Verdi. Pechou os ollos e pensou na casa de Marsala a carón da praia, da que tantas veces lle insistira a súa muller de arranxar. Un paraíso. Unha táboa pregable facía de mesa onde había un libro sobre Pompeia, un cinseiro e unha foto del coa súa dona na festividade da patroa, Madonna Della Cava. Si… ao remate desta viaxe falaría con Guido, o seu cuñado, un bo albanel e aproveitando os cartos deste embarque satisfaría o soño de Fiore. O abaneo do barco detivo o disco. O capitán durmía alleo ao que estaba a piques de acontecer nas adegas do seu barco…

A derradeira travesía Tras vinte e un anos de vida marítima, o Padova deixa pola popa o porto alxeriano de Mostaganem, no golfo mediterráneo de Arzew rumbo a Amberes cargado con fardos de cáñamo, palla, xute e mercadoría xeral a bordo. Cando navegaba ao NE do cabo Roncudo, na madrugada do 5 de febreiro de 1923 declarouse un lume a bordo que principiou nas adegas de proa. As lapas foron inicialmente controladas pola súa tripulación, mais a virulencia das mesmas fixeron que cederan remaches do casco, provocando unha vía de auga e trabando os guardíns do leme, ficando o barco sen goberno e desprendéndose ademais o túnel da máquina. O lume acadou a ponte do barco, estragándoa por completo e consumindo boa parte da cuberta de proa que colapsou. Finalmente, o Padova embarrancaría ás poucas horas nos baixos das Abruillas, a uns cen metros de terra, dando o seu capitán a orde de abandonar o barco, arriándose un bote que foi desfeito contra o casco do vapor por unha gran onda, falecendo afogado , o cociñeiro de 50 anos, Joseph de Biaggio, único morto neste naufraxio na Costa da Morte. O barco San Tirso arribaría ao porto da Coruña o mesmo día 5 de febreiro onde desembarca un total de 23 tripulantes italianos xunto ao corpo do finado cociñeiro. Farase cargo dos náufragos o Marqués de Loureda, cónsul de Italia na urbe herculina. O gran tesouro da nosa tradición oral e escrita Como aconteceu en moitos sinistros marítimos ao longo da historia, a pedra, laxe ou baixo na que bate un barco antes de embarrancar ou irse a pique fica bautizada co seu nome ou con algunha mercadoría propia do mesmo, para a posteridade. Así foi cunha das laxes de Tordeiro que pasou a denominarse dende entón, pedra do Padova. A zona existente entre o pecio e terra, que formaba unha canle entre os cantís polo leste e os propios baixos das Abruillas polo oeste, denominouse dende entón o carreiro do Barco, como ben recolle unha copla publicada no Cancionero y refranero de Corme do que é autor Xosé Ramón Fernández Oxea, publicado no 1951 na Revista de Dialectología y Tradiciones Populares… 227.-Se non foran os mostrengos que saíron no Carreiro, os mociños do Roncudo non andaban de sombreiro. Unha fabulosa composición que en só catro versos, descúbrenos a palabra mostrengos que é como chaman en Corme, Laxe e Malpica a todos os obxectos e restos que o mar deposita na costa procedentes dos naufraxios ou das mareas; o talasonímico do Carreiro, nado a partires do naufraxio do Padova e neste caso que nos ocupa, referenciando os sombreiros recuperados pola veciñanza da contorna, coma parte da carga xeral que portaba a bordo o vapor italiano. Tía Carme é natural da aldea do Roncudo e na actualidade ten perto de cen anos. Dito lugar está moi perto do onde embarrancara o Padova. Foi esta muller a que nos contou grazas á súa prodixiosa memoria que a primeira noite do naufraxio fixérase interminábel para os veciños, pois non daban acougado os bruídos dun boi que ficara entre as pedras. Era bastante común na época que os vapores mercantes levaran gando vivo a bordo e seguramente o animal procuraba axuda para saír das augas ou estaba mortalmente ferido. Coa carcacía do abrente fíxose un silencio sepulcral. O son emitido polos bóvidos desaparecera. Tempo despois da perda do Padova na costa de Corme, o mar foi esnaquizando o seu casco e este sería tamén despezado polas empresas de salvamento que xa polo entón levaban traballando perto de trinta anos extraendo chatarra e cargamento dos centos de pecios que durmían baixo as augas da Costa da Morte, principalmente coas súas bases establecidas nos portos de Camelle e Corcubión, sendo oriúndo do primeiro, o famoso buzo José Sánchez López, Petrallo, que traballaría casualmente no pecio do Padova. Curiosamente, e vencellada coa carga que portaba a bordo o vapor italiano e que ficou espallada por estas latitudes atlánticas, nace outra historia que de novo atesouraba na súa gran memoria Tía Carme, verdadeiro baluarte do patrimonio inmaterial do lugar. Unha vez despezado o casco do maltreito Padova, tanto pola dinamita empregada polos chatarreiros, como polo mar de fondo ao longo dos anos, chegaría até o pé do cantil do carreiro do Barco unha estraña pedra que aproveitando a marea baixa foi amarrada a unha parella de bois que tiña Tío Correa, veciño de Corme, acadando os seus bóvidos extraela da ribeira e subila monte arriba sobre unha carruaxe do país até a aldea do Roncudo, seguindo camiño dende alí até a súa casa en Corme, onde até fai pouco estivo gardado o curioso achádego. Finalmente, a AA.VV. Eduardo Pondal de Corme, conseguiu despois de moitas décadas rescatar dita pedra para convertela nunha referencia do seu patrimonio para que puidese ser admirada nun lugar a carón do mar, contando a súa historia. Ten 800 quilos de peso e forma troncopiramidal. Está tallada a xeito que a peza semelle un milladoiro, apreciándose na cara frontal un espazo pulido sobre granito rosado, onde conserva en catro liñas, a seguinte inscrición: "DAVID COWIE/ DIED 18 th. JAN 1878/ AGED 52 YEARS/ 10 MONTHS" Segundo a propia memoria popular o destino de dito monumento fúnebre sería Inglaterra. Na súa parte superior contén un buraco exactamente no centro, seguramente para que unha vez chegase ao seu destino puidese albergar unha cruz. A veciñanza de Corme tentou fai anos dar coa familia a quen pertencía, pero todos os esforzos resultaron infrutuosos. Un servidor a través da A.C. Naufraxios Galegos colaborará, a petición de Antón Vidal, presidente da AA.VV. Eduardo Pondal de Corme, elaborando un texto coa historia do naufraxio e co seu rico patrimonio inmaterial que formará parte dun cartaz que xunto á famosa pedra que ía a bordo do Padova, inauguraranse no mes de xullo do 2021 coma monumento, situados ambos os dous á marxe esquerda da estrada que vai dende o porto de Corme ao Roncudo. O meu amigo cormelán, Suso Lista Neira, desvélanos outra historia descoñecida gardada na nosa inesgotable tradición oral, vencellada co Padova. Seu avó, Bautista Lista Pena, participante na batalla de Manila, que enfrontaría o exército colonial español contra o exército norteamericano, no mes de agosto de 1898, chegou ferido polo combate ao porto da Coruña, onde tivo que recibir atención médica para curar as súas feridas. En Corme foi coñecido coma Tío Lista, mariñeiro de toda a vida, posuíndo a única dorna que había neste porto bautizada co nome Kaiser. Foi precisamente este home quen facendo varias viaxes a bordo da súa embarcación, foi depositando en terra e a salvo os 16 tripulantes do Padova que aínda quedaban a bordo, (outros 7 xa abandonaran o barco nun bote) mentres mariñeiros dunhas embarcacións de Malpica subían a bordo do vapor italiano para afanar ou raquear todo canto podían…Vivíanse tempos de moita fame e miseria. Horas despois embarcarían todos os náufragos no porto de Corme a bordo do San Tirso, o cal procedía de Torrevieja e Xibraltar con 300 toneladas de sal a bordo, con destino ao porto herculino a onde chegaría horas despois e sen novidade cos 23 náufragos italianos. Outra proba documental marabillosa do que significou o histórico naufraxio do Padova na costa de Corme e que avala a descuberta que acaban de ler é a comparsa que existe aínda na memoria popular sobre a perda do vapor italiano, seguramente nada no entroido dese mesmo 1923 nas rúas de Corme, e que di así: El vaporcito Padova se hundió junto al Roncudo, y las mujeres de Corme corrían con mucho apuro. Corrían con mucho apuro, una cosa desigual, pues creían que llevaba mucha carga general. Y los hombres de Malpica que parecían ladrones, pronto entraron en el barco a robar buenos colchones. Los marineros de a bordo, casi morían quemados, pronto vino una lanchita con prisa para salvarlos. A la lancha de Tío Lista que valió de salvamento, y los pobres marineros quedaron sin documentos. Características do barco Foi construído en casco de aceiro e botado ao mar en 1902 nos estaleiros Neptun Werft A.G. de Rostock (Alemaña) con 1.903 toneladas brutas e 3.500 toneladas de peso morto, tendo 85,6 metros de eslora, 12,4 metros de manga e montando unha máquina de vapor de 208 n.h.p. coa que acadaba unha velocidade de nove nós. A súa primeira casa armadora foi a Deutschen-Levante-Linnie con sede en Hamburgo que o bautizou co nome de Volos. No 1915 en plena I Guerra Mundial, foi incautado polo goberno Italiano que o rebautizou como Padova, sendo Xénova o seu porto de rexistro. Epílogo Gian Luca, o capitán do Padova, agardaba pacientemente sentado nunha cadeira de madeira xunto co resto da tripulación náufraga que estivera baixo ás súas ordes, para cubrir os papeis da repatriación no piso do consulado italiano situado no Cantón pequeno da cidade da Coruña. Con el ía unha maleta cadrada que contiña o gramófono que soaba no seu camarote, a foto coa súa dona, a súa documentación e un libro sobre Pompeia que lía agora para matar o tempo… "a cidade de Pompeia situada aos pés do Vesubio, foi danada por un forte terremoto, un 5 de febreiro do ano 62 d.C.". A Gian Luca, segundo leu a frase, véuselle á memoria a lembranza do seu bisavó que, sendo el neno, lle contara como tamén, casualmente, un 5 de febreiro de 1783 en Calabria, ás 12 horas do mediodía, un gran terremoto fixera tremer a terra, esnaquizando 180 vilas até Sicilia, causando a morte dunhas 25.000 persoas. Gian Luca foi o derradeiro dos 23 náufragos en entrar na oficina do cónsul italiano para deixar listos os trámites e voltar á casa. Antes de abandonar a estancia chea de fume dun habano que fumaba o Marqués de Loureda, este comentoulle que facía unhas horas que chegara un cable dende Italia, anunciándolle os centos de detencións que o goberno de Mussolini estaba efectuando contra cadros comunistas dende esa mesma mañá no país transalpino. Guido, o cuñado de Gian Luca, era o secretario deste partido en Marsala. O capitán do Padova ergueuse da cadeira, deu as grazas ao diplomático cun apertón de mans e abriu a porta da oficina. Fóra agardábano os seus 22 compañeiros. Cunha suor percorréndolle a caluga, abriu a maleta do gramófono que deixara no chan, para gardar nun peto interior da mesma o libro sobre a historia de Pompeia, cando se fixou no sobre que gardaba o disco da opera Otello de Verdi, o cal tiña escrito nunha beira: "L'Opera ha debuttato a Milano il 5 febbraio 1887." Ópera inaugurada en Milán o 5 de febreiro de 1887…


Summary: Barricadas e cortes de tráfico.

Desde primeiras horas da mañá desta terza feira traballadores de Alcoa retomaron as protestas contra a decisión da empresa de despedir máis de 530 empregados en San Cibrao. Volveron as barricadas, con pneumáticos ardendo e vallas, a cortar o tráfico, desta vez en diferentes puntos, como a estrada de acceso ao complexo de San Cibrao. Ao longo da mañá, por voolta de 2.000 persoas tomaron parte nunha 'rota' por diferentes puntos do concello de Cervo para demandar solucións para Alcoa que pasden polo mantemento dos postos de traballo e a actividade. O comité de empresa de Alcoa San Cibrao apontaba esta segunda feira que preparaba máis protestas "sorpresivas e espectaculares" para os próximos días, despois da mobilización con miles de persoas do pasado domingo na que cortaron a autovía A-8 coa queima de pneumáticos. O presidente do comité de empresa, José Antonio Zan, explica a Europa Press que seguirán "facendo accións cada vez máis fortes e contundentes". O obxectivo é deixar claro "o problema que xeraría o peche" da planta. "Temos a toda unha comarca e unha provincia loitando de xeito conxunto", remarca, logo de recibir o domingo o apoio de "máis de 8.000 persoas".


Summary: Solicita tamén á Audiencia Nacional que admita a querela contra Alfonso Paz-Andrade, tamén por supostos delitos de falseamento de información das contas anuais e polo uso de información relevante.

A Fiscalía Anticorrupción pediu ao xuíz da Audiencia Nacional Pablo Ruz que admita a trámite a querela presentada contra o ex presidente de Pescanova, Manuel Fernández de Sousa, e o conselleiro Alfonso Paz-Andrade por supostos delitos de falseamento de información económico-financeira, das contas anuais, así como polo uso de información relevante. Anticorrupción pide admitir a querela por falseamento de información e uso de información relevante O informe, difundido xa por varios medios, presentouse perante o Xulgado Central de Instrución número 5 da Audiencia Nacional. Anticorrupción solicita tamén que se declare competente para investigar as querelas formuladas contra diversos directivos da compañía galega. Dúas desas querelas van contra contra Manuel Fernández de Sousa, o conselleiro Alfonso Paz-Andrade, e o socio da firma BDO Auditores Santiago Sañé Figueres, metres que outras dúas diríxense contra todos os membros do consello de administración das entidades Pescanova SA, BDO Auditores e Sabadell BS Bolsa FI, así como contra a presidenta da Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV). A Fiscalía tamén solicita que se impute a Sousa e Paz-Andrade A Fiscalía tamén solicita que declaren en calidade de imputados os directivos Manuel Fernández de Sousa e Alfonso Paz-Andrade, ademais das empresas Inverpesca, Sociedade Galega de Importación de Carbóns, Sociedade Anónima de Desenvolvemento e Control, Transpesca, Nova Ardara Equities, Golden Limit e Iber-Comercio e Industria, "exclusivamente" en relación coa presunta comisión dun delito do art.285 do Código Penal. No mesmo documento solicítase que se investigue a multinacional Pescanova por "un presunto delito de falseamento de información económico-financeira", mentres que aos accionistas da multinacional pesqueira José Alberto Barreras e José Antonio Pérez-Nievas investígueselles por un "presunto delito de uso de información relevante". Desestimado o recurso de Pescanova Por outra banda, o xuíz do Xulgado Mercantil número 1 de Pontevedra, Roberto de la Cruz Álvarez, vén de ditar un auto no que desestima o recurso de reposición presentado por Pescanova contra a decisión de apartar a Manuel Fernández de Sousa da dirección do grupo e contra o nomeamento dun único administrador concursal. O maxistrado ratifícase na súa resolución do pasado 25 de abril e rexeita a pretensión de Pescanova de ser intervida, en lugar de que suspendesen as súas facultades patrimoniais, segundo sinala o auto xudicial.


Summary: Núñez Feijóo intervén hoxe no Parlamento nunha sesión monográfica sobre o que o seu goberno denomina 'medidas de impulso democrático'. A oposición critica un formato de comparecencia preparada 'a maior gloria' do presidente e onde BNG, AGE e PSdeG apenas terán marxe de actuación.

Núñez Feijóo comparece esta terza feira no Parlamento galego (10 horas) nun pleno monográfico extraordinario solicitado polo propio Goberno autonómico. Unha sesión convocada para explicar as que denomina "medidas de impulso democrático" que o Executivo popular quer impulsar fronte á corrupción. Chégase a esta cita após que o PP fixese ouvidos xordos das máis de 40 peticións feitas nestes anos desde a oposición para que rendesen contas polos episodios irregulares en que se teñen visto envolvidos cargos do Partido Popular. Peticións que, unha tras outra, o PP se encargou de vetar coa súa maioría absoluta a xeito de apisonadora. Feijóo sobe hoxe á tribuna da Cámara do Hórreo para, en palabras do seu goberno, "cumprir co seu compromiso de comparecer na Cámara para abordar este debate e tratar de acordar coa oposición estas iniciativas". Mais esa frase non reflicte para nada a realidade, coinciden desde a oposición, que considera que o formato da sesión converte esta nun "espectáculo cara á galería" e no que os grupos da oposición apenas van desenvolver un papel máis alá que oíntes. Nestes anos de mandato de Feijóo varios foron os casos de corrupción nos que se ve salferido o seu partido: Pokemon, Zeta, Orquestra... Mais non se espera que o presidente se refira a a eles na súa intervención. As previsións son que se limite a expoñer compromisos máis ou menos ambiguos en torno a medidas de 'rexeneración democrática'. Queixa O BNG remitiu á presidenta do Parlamento un escrito no que lle trasladaba o seu malestar polo formato da comparecencia. Os portavoces só terán 10 minutos de intervención, non terán coñecemento previo das propostas do goberno e non poderán presentar formalmente iniciativas. En palabras do portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, "un mitin de Feijóo". Para AGE a sesión é "unha tomadura de pelo" e "unha parodia de comparecencia", en palabras de Xosé Manuel Beiras. Censurou o portavoz da Alternativa Galega de Esquerdas que a oposición non poda facer achegas e criticou que se limitase o seu papel a ser meras "comparsas". Tamén os socialistas ven esta sesión como un "debate artificial" e mesmo a cualifican por boca do seu portavoz parlamentar Méndez Romeu de "falta de respeto". O exemplo de Rajoy A comparecencia de Núñez Feijóo prodúcese dous meses despois de que o fixese Mariano Rajoy no Congreso para expoñer as súas medidas de loita contra a corrupción. Unha intervención aquela marcada pola demisión o día anterior da ministra de Sanidade, Ana Mato. Rajoy presentou naquela xornada 2 proxectos de lei aprobados polo seu Gobierno: o do control financieiro dos partidos e o que regulaba o exercicio dos altos cargos da administración.


Summary: O austríaco é unha das lendas vivas do cinema experimental de vangarda, que propulsou dos EUA ao mundo xunto a Jonas Mekas, Stan Brakhage e algún outro colega de xeración, aló polos anos 60. Non contentos con mostrar a súa obra completa nunha sesión este venres, o S(8) e o CGAI tráeno á cidade herculina para que imparta o sábado unha clase maxistral sobre o seu concepto da metáfora comestible.

Hai días nos que non presta falar de estreas, porque non hai nada que recomendar. Se por riba tes a Peter Kubelka na Coruña, a escolla do texto de hoxe non deixa espazo a ningunha dúbida. O austríaco é unha das lendas vivas do cinema experimental de vangarda, que propulsou dos EUA ao mundo xunto a Jonas Mekas, Stan Brakhage e algún outro colega de xeración, aló polos anos 60. Non contentos con mostrar a súa obra completa nunha sesión esta noite, o S(8) e o CGAI tráeno á cidade herculina para que imparta mañá unha clase maxistral sobre o seu concepto da metáfora comestible. Non contentos con mostrar a súa obra completa nunha sesión esta noite, o S(8) e o CGAI tráeno á cidade herculina para que imparta mañá unha clase maxistral sobre o seu concepto da metáfora comestible Quen escribe estas liñas acadou a éxtase pretendida con Arnulf Rainer (1960), a súa obra máis esencial, construída exclusivamente a base de luz e escuridade, de ruído e silencio. A peza, de 6 minutos, consiste nunha sucesión de fotogramas negros e brancos que repite patróns de forma rítmica, como se dunha melodía se tratase. Co seu tratamento do son e da imaxe, o director pretende aprehender o ritmo da natureza, o do latexo do corazón. É un cineasta do sentimento, un poeta que compón unha sinfonía, máis que representar unha realidade. Esta obra mestra, que se presenta ás veces como unha instalación colgada nunha parede, sobre a que se estenden as tiras de celuloide, formando unha sorte de cadro abstracto; reflexiona ao cabo sobre un tema tan metafísico como a percepción do espazo e do tempo. Para Kubelka, o seu cinema métrico, nome que dá ás proxeccións, está composto por now moments, intres estáticos que quedan moi lonxe do movemento suposto ao cinema. Para o autor, é a mente do espectador, e non o filme como materia, a que constrúe este movemento. E é nese espazo intermedio entre dous conceptos en continuidade, onde xorde a metáfora, ferramenta básica de toda forma de arte. Co seu tratamento do son e da imaxe, o director pretende aprehender o ritmo da natureza, o do latexo do corazón. É un cineasta do sentimento, un poeta que compón unha sinfonía, máis que representar unha realidade Pero non falamos da continuidade de Eisenstein, máis ben da de Vertov (tema vello este), de sorte que un plano non ten que gardar unha relación narrativa co seguinte, senón contribuír a equilibrar unha cadencia, que achega unha sensación. Neste concepto musical, son especialmente salientables as iniciáticas Adebar (1957) e Schwechater (1958), ambas as dúas estafas de Kubelka a encargas comerciais, dun salón de baile e dunha marca de cervexa, respectivamente. De publicidade teñen máis ben pouco. Consisten en secuencias rítmicas de siluetas e formas, xogando de novo cos fotogramas como se fosen unidades mínimas de significado rítmico, notas que compoñen unha melodía visual. Ás veces ten flirteado mesmo coa idea de crear unha ficción, axudándose da nula sincronía entre imaxe e palabra (para el iso é unha reiteración de significados). Fíxoo nunha película de aprendizaxe, Mosaik im Vertrauen (1955), que dinamitaba a narrativa dos filmes comerciais. Un caso moito máis coñecido, cun ton de cachondeo cara o documental etnográfico, é Unsere Africareise (1966), que filmou no continente cun grupo de exploradores que non entenden a mística de moitas tradicións e obxectos aos que Kubelka dedicou boa parte da súa vida. El di que os obxectos falan, e que comunican a pegada da Historia con maiúsculas neles ao rexistralos. Esta idea súa traspasou o ámbito do cinema hai xa anos, aplicándoa tamén á cociña, disciplina á que Kubelka dedica moitas horas. Teimudo como el é, mesmo conseguiu que lle crearan unha cátedra de Film and Cooking as Art Forms, que debe ser a única do seu xénero no mundo. Non se pode faltar ás sesións de cinema expandido, á noite no Ágora, máis que nada porque son unha experiencia única e irrepetible, que dende logo non provoca indiferenza. Esta fin de semana, nada de multiplex, e moita periferia Precisamente sobre as metáforas cosmolóxicas que poden crear os obxectos e a comida ao ser mesturados ou cambiados de contexto, será sobre o que fale en boa parte na clase maxistral de mañá (participación previa inscrición, en principio pechada -contáctese co S(8)-). Mais a sesión de hoxe tamén inclúe outros traballos de interese, como a performance filmada Pause! (1977) ou o seu máis recente ataque á publicidade, Dichtung und Wahrheit (2003), cinema de apropiación na liña de Peter Tscherkassky. Do seu compatriota pásase á tarde Coming Attractions (2010), un traballo moi recomendable que dialoga á perfección con esta última. Por recomendable, no S(8), case todo. Non se pode faltar ás sesións de cinema expandido, á noite no Ágora, máis que nada porque son unha experiencia única e irrepetible, que dende logo non provoca indiferenza. Esta fin de semana, nada de multiplex, e moita periferia. A Cuarta Parede, primeira revista dixital en galego de crítica cinematográfica


Summary: Baltar fillo non pon a man no lume polo seu pai, procesado pola xustiza. O presidente da Deputación fixo do programa de Jordi Évole "Salvados" trending topic co cenit cando confesou que compriría agardar a xustiza para dilucidar a inocencia ou culpabilidade de seu pai, tamén seu antecesor.

Cando Jordi Évole lle pregunta ao presidente da Deputación de Ourense, Baltar fillo, polo procesamento de seu pai, non dubida en responder "non poño a man no lume por ninguén". O presentador repregunta, ante o sorprendente da súa resposta, mais o presidente da Deputación non dubida: "hai que agardar ao que diga xustiza, máis non poño a man no lume por prudencia". "Respecto absoluto á presunción de inocencia e aos pronunciamentos xudiciais", dixo o titular da Deputación ourensá. As redes fumegaban coa entrevista do Deputación da Deputación a quen Évole puxo en máis dun apuro, en especial cando lle preguntou polos salarios e as irregularidades de postos de confianza da Deputación. Canto ao xerente de Urbaourense, por exemplo, o salario ao fillo do anterior Baltar parecíalle "descabellado"; agora, Évole lembroulle que na actualidade é o seu asesor, "persoal de confianza", apuntou o presidente. "A min elixíronme presidente da Deputación, dáse a casualidade de que o anterior é meu pai", comezara na primeira intervención, remitíndose á maneira "democrática" de ser elixido. En varias ocasións, Baltar afeoulle a fala a Évole para recordarlle que o nome era "Ourense" e non "Orense", como teimaba o entrevistador en repetir.


Summary: O xabarín está a provocar cada vez danos máis importantes nas explotacións agrarias diante da deixación de responsabilidades da Xunta que non convoca axudas desde hai dous anos e non pagou as anteriores. FRUGA reclama que a Consellaría elabore un plan de prevención e que habilite axudas urxentes.

A Xunta leva desde o ano 2011 sen convocar axudas para paliar os danos provocados polo xabarín e non materializou o pago das anteriores no que a Fruga denuncia como unha deixación de funcións por parte da administración pública como principal valedora dos nosos sectores produtivos, xa que é a administración a que ten a capacidade técnica e económica para encarar e darlle solución ao problema da fauna salvaxe". Reclaman de maneira urxente que elabore un censo para executar un plan de actuación público e que habiliten axudas ás explotacións. O censo da poboación do xabarín entraría dentro dunha actuación que contemplara a prevención de danos dentro dun plan de actuación público. En canto ás axudas, reclaman que se habilite de maneira urxente unha liña con orzamentos co fin de cubrir os danos provocados pola fauna salvaxe, perda de colleitas e rehabilitación das zonas afectadas. Denuncia Fruga que a Xunta está a trasladar a responsabilidade aos Tecores, cando, segundo din non teñen capacidade de asumir o control nin dos animais salvaxes nin dos danos que puideran ocasionar a terceiros. Para o sindicato o aumento dos danos debidos á fauna salvaxe é un efecto das políticas aplicadas polo PP no agro e están en "relación directa coa situación de abandono do noso medio rural por parte do Goberno Galego". Desde o 2011 a Xunta deixou de publicar a convocatoria de axudas para paliar os danos producidos polo xabarín. Con anterioridade, a Consellaría de Medio Rural só asumira o pago dunha parte na convocatoria do 2009 e nin un só euro na do 2010.


Summary: A enquisa das canles públicas reflicten unha derrota histórica do Partido Popular na Galiza, onde En Marea ocuparía a segunda forza e onde Nós ficaría fóra do Congreso. A nivel Estado, a suma de PP e Ciudadanos superaría a de Podemos e PSOE.

A enquisa difundida polas canles públicas, encargada a TNS, apunta a unha caída histórica do Partido Popular na Galiza, onde sacaría 9/10 escanos, cun 34,5% dos votos, (en 2011, o PP conseguira 15 escanos no país), seguido de En Marea, que irrompe como segunda forza con 7/8 escanos e co 27% dos votos. A continuación, situaríase o PSOE, con 4/5 escanos e 19,3% das papeletas (en 2011 acadara 6 parlamentares) e Ciudadanos, con 1/2 representantes no Congreso e o 10,7% dos votos. Estas sondaxes a pé de urna non lle outorgan representación a Nós Candidatura Galega, que obtería o 5,3% das papeletas. Desta maneira, por vez primeira en 20 anos, non habería unha forza nacionalista no Congreso. Por circunscricións, na Coruña o PP sacaría 3 escanos e acadaría o 33,5% dos votos; En Marea, 2/3 e o 27,5% dos votos; o PSOE 1/2 e o 19,2% e Ciudadanos 1, co 11,1%. Nós obtería o 5,5% das papeletas. En Lugo, o PP obtería 2 parlamentares e o 40,1% das papeletas; o PSOE, 1 co 23% dos votos e En Marea, 1, co 19% dos apoios. Ciudadanos ficaría co 8,3% dos apoios e Nós, co 5%. A previsión repítese en Ourense, o PP acadaría 2 escanos, co 41,5%; En Marea, 1, co 21,3% dos apoios e o PSOE, 1, co 18,7%. Ciudadanos faríase co 10,5% das papeletas e Nós, co 4,9%. E en Pontevedra, En Marea situaríase como primeira forza, con 2/3 escanos e o 31,3% das papeletas. Tamén lograría 2/3 escanos o PP, co 31,1%; o PSOE, 1 escano, co 18,2% e Ciudadanos, 0/1, con 11,1%. Nós acadaría o 5,5% dos apoios. A nivel estatal, a suma dos escanos de PP e Ciudadanos superaría a suma dos escanos de Podemos e do PSOE, segundo a mesma enquisa, que lle dá ao PP 114/118 escanos; ao PSOE, 81/85 escanos, a Podemos 76/80; a Ciudadanos, 47/50; Esquerra, 9/11; Democracia e Llibertat, 6/7. Outórgalle ao PNV 4/5; a Unidade Popular (IU), 3/4 e a Bildu, a mesma cantidade, 3/4. A mostra da enquisa é de 177.000 entrevistas feitas a pé de urna en 1.265 colexios electorais. Na Galiza, houbo 12.600 entrevistas en 90 colexios. Os primeiros resultados que ofrecerá o Ministerio do Interior coñeceranse após as 21h.


Summary: As industrias poden producir o mesmo contaminando menos, e poden contaminar menos se desde os poderes públicos poñen prazos e normas que as obriguen.

Afinais de 2016 publicáronse os datos do Rexistro Estatal de Emisións e Fontes Contaminantes (PRTREspaña) sobre as emisións correspondentes ao ano 2015 de substancias contaminantes das principais industrias e outras fontes puntuais e difusas. A información que ofrece o Rexistro PRTREspaña, aínda que incompleta en moitas industrias, non deixa de ser moi valiosa, xa que permite identificar os complexos contaminantes e cuantificar as súas emisións para observar a súa evolución no tempo e comparalas tamén coas do resto do Estado. Atmosfera Galiza é responsable do 15,08% do total das emisións á atmosfera do Estado español, con 14.284.312 toneladas/ano, ocupando con este valor o segundo posto no conxunto das comunidades. A análise, completa, no Sermos Galiza nº233, xa na nosa loxa.


Summary: Triplícanse no Estado as queixas a causa da xestión sanitaria

O Defensor do Pobo recibiu o ano pasado até 1.003 queixas procedentes da Galiza, o que supón 16,7% máis que as 859 recibidas un ano antes. Así o reflicte o informe anual da institución. Entre as queixas, está a dunha muller vítima de violencia machista que deu lugar en 2020 á formulación de varias recomendacións á Xunta da Galiza para unha mellor atención ás vítimas. Así, recomendouse "o estabelecemento dunha auténtica rede autonómica de servizos de atención das vítimas de violencia de xénero", para complementar os servizos municipais. Propúxose, ademais, o estabelecemento de criterios de revisión e actualización das partidas orzamentarias do Goberno galego destinadas ao financiamento dos centros de información ás mulleres (CIM). Queixas de pacientes No que ten a ver coa sanidade, o Defensor xestionou até 2.183 queixas a nivel estatal, o que supón o triplo que en 2019, sendo o motivo directamente sinalado a emerxencia sanitaria provocada pola Covid-19, a actividade das administracións sanitarias e as decisións de saúde pública, en materia de contención e prevención dos contaxios. O Defensor do Pobo en funcións, Francisco Fernández Marugán, resaltou a importancia de "fortalecer o sistema público de saúde" e asegurou que "non facía falta unha pandemia para que moitos dos servizos se atopasen ao borde do colapso, pola gran carga asistencial que soportan ciclicamente cada ano". Atención Primaria O Defensor insistiu na necesidade de reforzar a Atención Primaria e avisou de que, desde o pasado mes de xullo e como consecuencia da pandemia, comezou a recibir queixas cidadás sobre as "deficiencias" no funcionamento dos centros. As queixas responden a "dificultades e tardanza" á hora de pedir unha cita por teléfono, para realizar unha proba PCR, polo "prazo excesivo de agarda" para asistir a unha consulta ou as "dificultades" que houbo pola asistencia telefónica. Aliás, urxiu ás comunidades autónomas a aumentar as inspeccións nas residencias de maiores tras a "catástrofe" que se viviu a consecuencia da pandemia.


Summary: A segunda edición da SELIC comeza este venres e chegará ata o 10 de xuño con presentacións, obradoiros, grupos de traballo, exposicións e roteiros, con espazos para 25 librarías e editoriais.

Este venres 1 de xuño bota a andar a segunda edición da Semana do Libro de Compostela (SELIC), unha iniciativa na que colaboran o Concello de Santiago e a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG). Presentacións, obradoiros, grupos de traballo, expocións e roteiros conforman unha programación que chegará ata o 10 de xuño e que terá como espazo principal unha carpa instalada na Praza da Quintana que acollerá tamén as propostas dos axentes do sector, unhas 25 librarías e editoriais. A SELIC é unha celebración ao redor do libro, con actividades que convidan á participación de toda a familia que quere ir un paso máis alá das feiras do libro tradicionais. Antes do inicio oficial da Semana do Libro, xa este xoves están programadas actividades, entre as que destaca o roteiro Compostela Negra, conducido polo escritor e xornalista Diego Ameixeiras, que ofrece paseo polos misterios desta cidade que lle serviu de escenario en novelas como Asasinato no Consello Nacional (Xerais, 2010) ou Conduce rápido (Xerais, 2014). Ademais, a partir das 20.30 horas o Teatro Principal acollerá unha dobre sesión de proxeccións centradas na poesía. En primeiro lugar, presentarase Versogramas, o proxecto transmedia de Belén Montero, Juan Lesta e Celia Parra. A seguir, terá lugar a proxección do documental Vértice de Versos, unha longametraxe producida, guionizada e dirixida por Carlos Lorenzo que revisa a historia da poesía galega dende a revolución dos anos noventa e afonda no xurdimento de novas formas de expresións poética. Os roteiros 1 de xuño: Paseo literario Troiano 2 de xuño: Paseo literario Salvador García-Bodaño 7 de xuño: Roteiro Fermín Bouza Brey 8 de xuño: Paseo Scórpio, de Carvalho Calero, en Compostela 9 de xuño: Roteiro Carlos Callón 10 de xuño: Roteiro Rúas de Poesía Conversas e presentacións 2 de xuño: El faro de los tres mundos. Poemario "Cara de velocidade". Marga Tojo 2 de xuño: Chan da Pólvora. Diálogo entre Daniel Salgado e Ismael Ramos 3 de xuño: Encontro con Dulce Maria Cardoso 3 de xuño: Urco Editora. Reunión coas "Nosoutras" de María Victoria Moreno 5 de xuño: Alvarellos Editora. El gran viaje de estudios de García Lorca 7 de xuño: Palabras Vivas: Voces poéticas En Feminino 8 de xuño: Elías Knorr e Antonio Gamoneda 9 de xuño: Através Editora. Conversa com Brais Arribas e Afonso Becerra Web da SELIC


Summary: Néstor Rego insta o Goberno estatal a introducir mudanzas na Lei de memoria democrática para que non torne nunha "oportunidade perdida de rematar coa impunidade do franquismo".

O BNG instou esta sexta feira o Goberno estatal a "rectificar" a Lei de memoria democrática a fin de introducir no texto "aspectos importantes que permitan rematar coa impunidade do franquismo", xa que, en caso contrario, será unha "oportunidade perdida", advertiu o deputado nacionalista no Congreso, Néstor Rego. Nun acto no que Rego participou diante do Pazo de Meirás xunto á voceira do Bloque en Sada, Laura Rodríguez, a deputada Mercedes Queixas, o portavoz do BNG na Coruña, Francisco Jorquera, e mais o investigador e activista Carlos Babío, exixiu a declaración do recinto como "lugar de memoria". De non introducir mudanzas na lei neste senso, tal e como defendía o BNG nas súas emendas, a Lei de memoria democrática será "unha fraude". "PSOE, UP e PP terán que explicar porque votaron en contra desta emenda, cando si deron o seu apoio a recoñecer esta mesma consideración ao Forte de San Cristobal en Nafarroa e mesmo a devolución ao Concello de Donosti o Palacio da Cumbre", precisou Rego. Peritos advirten do valor histórico dos bens de Meirás A respecto dese texto, o deputado subliñou que PSOE e Unidas Podemos "néganse" a derrogar os artigos 2e e 2f da Lei de Amnistía, "como se negaron hai catro meses a tomar en consideración unha proposición de lei que demandaba a reforma do Código Penal para poder investigar e xulgar os crimes do franquismo". Rego considera que esta lei recollen avances, "nalgúns casos bastante importantes" en comparación coa Lei de 2007, mais tamén entende que non é "todo o ambiciosa que debera e podería ser" para rematar coa impunidade do franquismo. Pola súa parte, Babío lamentou a "falta de consideración" do Goberno do Estado na declaración do Pazo de Meirás como lugar de memoria, "tendo en conta que polo Pazo pasaron todo tipo de cargos e todos eles tiveron como denominador común a memoria", tal e como quedou acreditado na sentenza. "Non se entende que se negue a declarar un espazo de memoria como é o Pazo porque, ademais, esa declaración non tería vinculación xurídica", engadiu.


Summary: O 11 de abril é o día mundial do párkinson, que afecta 4.000 persoas na Galiza segundo datos do Servizo Galego de Saúde.

O párkinson é a segunda enfermidade neurodexenerativa máis frecuente por detrás do Alzheimer. Aínda que pode amosar os primeiros síntomas nas etapas máis temperás da idade adulta -entre un 15 e un 20% dos casos desenvólvense antes dos 50 anos- adoita presentar unha incidencia alta na sexta e sétima décadas da vida. De feito, a súa incidencia aumenta exponencialmente coa idade. Cinco de cada 100 persoas maiores de 85 anos padecen párkinson, unha enfermidade cuxa prevalencia se sitúa entre os 120 e os 160 caos por cada 100.000 habitantes. Síntomas múltiples A enfermidade de párkinson é, segundo informa o Servizo Galego de Saúde, "unha doenza de múltiples sistemas neuronais". Os síntomas máis recoñecíbeis son tremor no repouso, rixidez e acinesia, a perda de amplitude e velocidade do movemento. Desde a Asociación Parkinson Galiza-A Coruña, Eva Iglesias chama a atención sobre outros indicios máis prematuros que poden chegar a adiar o diagnóstico. "A dor muscular é moi frecuente e pode levar aos doentes a un periplo por diferentes especialidades que adían o diagnóstico definitivo". Ademais, o párkinson presenta síntomas non motores, menos coñecidos pero de gran relevancia para a calidade de vida dos doentes: depresión, apatía, dor, perda de olfacto, insomnio e "trastorno do control de impulsos", engade Iglesias, un problema engadido para as familias e os propios pacientes, "que adoptan condutas ou accións que poden resultar daniñas tanto para eles como para o seu contorno", aclara, antes de poñer como exemplo a obsesión polo xogo patolóxico. Unha doenza incapacitante Segundo datos do Sergas, o tremor esencial e o párkinson afectan a uns 4.000 galegos e galegas, unha cifra que desde a Asociación Parkinson Galiza-A Coruña elevan até 13.000, segundo datos da Federación Española de Párkinson. Aproximadamente a metade dos doentes teñen efectos secundarios ou non responden ao tratamento "personalizado e adaptado a cada paciente", recalca Eva Iglesias. "Cada persoa con párkinson presenta os seus propios síntomas. Os especialistas deben valorar cada caso de forma individual e determinar que tratamentos e terapias se poden axustar mellor á fase na que se atopa", e que requiren, di, dun seguimento constante co fin de afinar ou corrixir esas propostas. A pandemia relaxou a atención que recibían os doentes de párkinson no ámbito da fisioterapia, a logopedia ou psicoloxía. "O confinamento supuxo un baixón tremendo en moitos casos, físico e psicolóxica. A perda de socialización a través das sesións grupais de traballo tivo un impacto tremendo", incide Iglesias, quen salienta o "efecto incapacitante" do párkinson e ao tremor esencial que afecta entre 0,4 e 3,9% da poboación xeral. "Este é o máis coñecido, pero hai outros tan limitantes ou máis como a rixidez muscular e os bloqueos, que aparecen cando a medicación deixa de facer o seu traballo. Quedan paralizados sen poder facer nada". A investigación avanza pero "precisa maior impulso", asegura Iglesias para achegar solucións máis precisas. A técnica HIFU trata doentes con Tremor Esencial Refractario O Hospital Clínico Universitario de Santiago incorporou no mes de marzo a técnica HIFU, Ultrasón Focal de Alta Intensidade, unha tecnoloxía que se coñece desde hai cinco anos pero que vén de integrarse na sanidade pública. "Consiste no uso de ultrasóns de alta frecuencia para producir unha queimadura duns dous milímetros nunha zona moi concreta do cerebro, que é a responsábel do control de movementos. En 45 minutos o paciente sae da máquina de resonancia sen tremor", explica José María Prieto, xefe de servizo de Neuroloxía do CHUS. Segundo o Sergas, "ofrecer resultados espectaculares de forma inmediata cunha gran seguridade e apenas sen contraindicacións" xa que asegura resultados sen pasar polo quirófano e abrir o cranio. É unha alternativa terapéutica para un 600 galegos e galegas con tremor ou párkinson.


Summary: O voto en contra do PP e a abstención do PSOE mandan CDC ao grupo mixto.

Convergència Democrática de Catalunya (CDC) - actual Partit Democràtic Català (PDC)- fica sen grupo propio no Senado e pasará a se integrar non grupo mixto após a decisión da Mesa da Cámara alta que impide que CDC formalice grupo de seu. O PP votou en contra e o PSOE abstívose, sendo o único voto a favor o emitido polo representante do PNV (no órgano grazas a unha cesión do PP). Desta forma, o centro-dereita nacionalista catalán fica sen grupo propio por primeira vez desde 1977. Pedro Sanz, vicepresidente do Senado, dixo que o regulamento require 10 senadores para constituír grupo parlamentar, se ben poden ficar en 6 o resto da lexislatura. CDC ten 4 senadores (8 na anterior lexislatura). A semana pasada a Mesa deu luz verde a 5 dos 6 grupos parlamentares que se inscribiron na Cámara alta: PP, PSOE, Podemos, PNV e ERC. Porén, deixou en suspenso a aprobación do grupo catalán até esta segunda feira. Nunha decisión sobre a que pendura a declaración do Parlamento catalán da pasada semana de avanzar cara á independencia , o que leva PP e PSOE variar a súa postura inicial, favorábel a que CDC tivese grupo de seu no Senado. Ciudadanos pide a populares e socialistas que manteñan ese mesmo criterio no Congreso.


Summary: O presidente da Xunta avanzou, ademias, que Galiza abrirá 25.000 novas autocitas de vacinación para a xente moza de entre 16 e 22 años.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, sinalou, após a última reunión do Comité Clínico, que as autoridades sanitarias esperan poder relaxar as restricións fronte á Covid-19 en "moitos municipios" da Galiza na terceira semana de agosto. En declaracións aos medios en Ribeira, o presidente galego ratificou que Galicia roza o pico da quinta vaga, polo que entre finais desta semana e principios ou mediados da que vén, após unha fase de meseta, empece a descender tanto o número de contaxios como a hospitalización en planta e en UCI no conxunto do territorio. Feixoo vinculou a mellora dos datos coas últimas medidas tomadas -xa que o ciclo epidemiolóxico de 15 días está a concluír e os datos "melloran"- á vez que avanzou que o comité experto podería adoptar novas medidas de restricción, máis xenerosas na terceira semana de agosto. "Moitos concellos, incluídas cidades, van baixar a niveis medios se todo segue comportándose como se está comportando. Poderemos abrir cidades e outras localidades a posicións máis tranquilas", avanzou, antes de lanzarunha advertencia: que poida adoptarse este alivio vai depender finalmente do "comportamento social, de non facer botellóns" e de non favorecer a expansión do virus con actitudes pouco seguras en reunións sociais. Autocita Doutra banda, Núñez Feixoo, anunciou que, tras fixar as necesidades de doses para as repescas, Galiza abrirá de inmediato até 25.000 autocitas máis para mozos de entre 16 e 22 anos, franxa de idade na que se rexistra na comunidade "un incremento moi importante" de contaxios no marco da pandemia. Será nos próximos días "e anunciarémolo con antelación para seguir incorporando aos mozos con incidencia máis alta" á vacinación masiva. "Espero que estas 25.000 citas as poidamos implementar a finais desta semana para empezar a próxima coa vacinación de entre 22, 21 e 20 anos", dixo Feixoo. Aínda que inicialmente esta opción ía dirixida a persos mozas "con maior necesidade", que teñan que realizar viaxes de estudos ou saídas da Galiza, o xefe do Goberno galego aclarou que poderá acceder á autocita o conxunto da poboación de entre 16 e 22 anos. Quen non consiga cita por esta vía, precisou, recibirá a chamada 'forzada' habitual que o Servizo Galego de Saúde segue a realizar por orde cronolóxica de idade.


Falavam os clássicos gregos da História como cíclica ─ o 'eterno retorno' ─ e vários séculos depois ainda vamos ter que dar-lhes a razom, porque a dia de hoje voltamos a ouvir umha linguagem que alguns achavam que estava totalmente esquecida e que nunca voltaria a ser usada. O triunfo político da democracia capitalista e liberal chegou a proclamar que a História tinha chegado ao seu fim, com tudo o que esta sentença poda ter de contrassentido em si própria. Permitide-me que comece este artigo com esta pequena divagaçom, até porque vem ao caso com o que quero explicar já a seguir. Falo do eterno retorno ou história cíclica porque hoje há sectores importantes da populaçom que sentimos a necessidade de recuperar propostas, que semelham de mui atrás, como a da existência da banca pública, novas entidades como as que desaparecérom nom há tanto tempo. Retrocedamos só um par de décadas, coincidindo justo com a pretendida proclamaçom do fim da História: naquele momento eram muitas as famílias que podiam aceder ao crédito através da banca estatal, entre elas a minha. Assim era que, enquanto o meu pai e a minha mãe assinavam a hipoteca da sua primeira e única vivenda com o Banco de Crédito Hipotecario, eu próprio abria a minha primeira conta na Caja Postal, para cobrar a minha primeira bolsa como estudante. A cidadania do Estado espanhol iniciou o século XXI sem banca de titularidade estatal, sendo as Caixas de Aforros o mais semelhante a umha entidade creditaria de carácter público Estamos a falar de finais da década de 80 e princípios da de 90, há bem poucos anos. Ambas entidades faziam parte do sistema financeiro de titularidade estatal, que junto com o Banco Exterior de España, o Banco de Crédito Local e o Banco de Crédito Agrícola fórom agrupadas em Argentaria em 1991. Este património colectivo foi privatizado através da venda deste grupo público á banca privada, concretamente ao BBV, em 1999. Tanto eu como os meus pais acabámos com as nossas antigas contas, da Postal e do Hipotecário, numha mesma entidade, primeiro pública e depois já privatizada sendo parte do BBVA. Assim a cidadania do Estado espanhol iniciou o século XXI sem banca de titularidade estatal, sendo as Caixas de Aforros o mais semelhante a umha entidade creditaria de carácter público. Umhas entidades com umha enorme inserçom social, captadoras de grande parte da poupança dos seus territórios originários, e com umha responsabilidade comunitária cristalizada através das suas obras sociais. Nesta primeira década, o boom da construçom funcionou como combustível dumha banca privada que conseguia impor o seu modelo de capitalismo financeiro frente ao modelo produtivista. Mesmo as caixas participárom desta voragem escapando de qualquer controlo democrático, isto é, público. Só ficou de fora a Caixa Rural de Lugo, mudada em Caixa Rural Galega, e que está chamada a ser umha nova ferramenta financeira a ter em conta Mas com o estouro desta borbulha imobiliária, acompanhada dumha crise mundial de carácter sistémico, chegamos até o ponto de que a grande banca repare nesse último reduto do público que som as caixas, e decida fazer-se com elas, novamente com a cumplicidade do governo espanhol da alternáncia. No caso galego significou, em primeiro termo, culminar a fusom das caixas galegas. Com a uniom de Caixa Galicia e Caixanova acabava um processo que se tinha iniciado, como mínimo, havia mais de 30 anos. Há que lembrar que a entidade do norte era o resultado da fusom das caixas da Coruña e Lugo, de Ferrol e de Santiago, ao que se sumou a provincial de Lugo, e a rural da Coruña, rural de Pontevedra e rural de Ourense. Enquanto que a do sul significava a mais recente fusom das caixas de Vigo, de Ourense e de Pontevedra. Só ficou de fora a Caixa Rural de Lugo, mudada em Caixa Rural Galega, e que está chamada a ser umha nova ferramenta financeira a ter em conta. Novacaixagalicia ou, agora já Nova Galicia Banco, passou a ser umha entidade que, segundo dados que achegava recentemente o professor Xavier Vence, conta com uns activos equivalentes a 1,5 vezes o PIB galego, com mais de 2,5 milhões de clientes, quase 300.000 empresas -somando pemes, microempresas e autónomos-, e que administra 40 % das poupanças galegas, concedendo mais da metade dos créditos do dia-a-dia deste pais. Qualquer empreendedor galego sabe que nom é fácil conseguir financiamento nesses bancos e caixas que só venhem à Galiza a captar aforro, oferecendo bons rendimentos para conseguir esse capital, mas arriscando muito pouco fora do seu território de origem. Chegamos, pois, ao ponto decisivo. Umha vez que Nova Galicia Banco tem sido nacionalizado através da injecçom de 2.400 milhões de euros, procedentes do FROB, para a sua recapitalizaçom, agora o governo de Rajoy pretende vender, mais umha vez, o nosso património colectivo para colocá-lo em mãos da grande banca privada. Evidentemente as finanças de um pais de aforradores, como é o caso da Galiza, é um bocado mui apetecível. Com muitas e muitos pequenos aforradores, e ainda por cima com um índice de morosidade bastante baixo, nom é de estranhar que a nossa ex-caixa tenha já vários pretendentes, sobretudo quando é de esperar que a venda nom seja por um preço demasiado elevado. Ligando com o título deste artigo - nom é sem tempo, direis - nom será o momento de converter esta enorme AMEAÇA, que se cerne sobre a sociedade galega, numha OPORTUNIDADE a aproveitar? Nom será o momento de propor que seja a administraçom galega quem pague ao FROB esses 2.400 milhões? Segundo as contas galegas para este ano, com só dedicar 2 % do orçamento da Xunta a este fim, poderíamos pagar em menos de 13 anos. Dedicando 1,5 % pagaríamos em menos de 20 anos, em todo caso. E isto sem ter em conta a importante ferramenta com que poderíamos contar para o futuro, tanto para o crédito público como para o privado. O músculo financeiro galego ficaria aqui, e os juros que se pagassem, desde a própria administraçom galega ou desde a cidadania, repercutiriam no benefício colectivo. Nom há dúvida de que poderia ser umha grande operaçom, e crucial, se houvesse vontade política. Entom, e chegados a esta altura, deveríamos mudar a pergunta do título e plantejá-la assim: Por que nom pode ser Nova Galicia Banco a Nova Banca Pública galega? Talvez é tempo de que a sociedade civil tome a palavra e exija que se imponha o sentido comum e a lógica do bem-estar colectivo. Exigir que se adapte a legislaçom a esta situaçom e que o governo galego aja como tal. Parece um pedido sensato e útil para o futuro. Será que alguém vai propor a ideia fora destas linhas? Ou é que só se aceitam as propostas quando quem ganha nom somos todos?


Summary: Entre 2005 e 2013 os datos publicáronse cada 3 meses; o do terceiro trimestre reflectía o impacto da redución de actividade no verán. En 2014 o Sergas publicou os datos sen sumar Povisa e dende 2015 só informa sobre as listas dúas veces ao ano, evitando o verán.

A Xunta fai públicos os datos das listas de espera cirúrxica e de consultas externas dende xuño de 2005, información que comezou a ser fornecida con regularidade nos meses de transición entre o Goberno do PP de Manuel Fraga e o da coalición de PSdeG e BNG. O Servizo Galego de Saúde acudiu con puntualidade cada tres meses á súa cita con esta publicación ata o ano 2014, cando deu en separar os datos do hospital concertado POVISA do cómputo xeral, facendo imposible comparar os datos. Ao ano seguinte, en 2015, comezou a aplicar un novo precepto legal que reduciu á metade a información sobre as esperas na sanidade pública e libra a Xunta de facer público o impacto dos peches estivais de camas, un opaco procedemento que neste 2017 se aplicará por terceiro verán consecutivo. Entre 2005 e 2013 os datos publicáronse cada 3 meses; o do terceiro trimestre reflectía o impacto da redución de actividade no verán A información trimestral da lista de espera cirúrxica provocaba que en torno ao mes de outubro de cada ano o Sergas ofrecese os resultados do terceiro trimestre do ano, datados no 30 de setembro. Esa publicación disparaba en todos os casos o dato medio de agarda para se operar nos hospitais públicos, xa que era produto da redución de actividade dos meses de verán. Así, por exemplo, o primeiro dato correspondente ao terceiro trimestre, en 2005, reflectiu a espera media máis alta de toda a serie, 137 días. Nos nove anos en que foi revelado nunca descendeu dos 90 días; os datos máis baixos rexistráronse entre 2008 e 2009 (92 días) e mais en 2010 (90,7) e os últimos coñecidos, 2012 e 2013, achegábanse aos 99 días de agarda. En 2014 o Sergas publicou os datos sen sumar Povisa e dende 2015 só informa sobre as listas dúas veces ao ano, evitando o verán Con este pano de fondo a Xunta impulsou e sacou adiante no Parlamento no inicio da pasada lexislatura a lei de garantías de prestacións sanitarias. Con esta norma, que ademais de facilitar o transvase de pacientes do Sergas á sanidade privada fixa un límite máximo de 60 días para o acceso a unha operación, o Goberno autorizouse a si mesmo a reducir a información pública sobre as listas de espera, que pasou de trimestral a semestral. Tratouse, segundo o PP, dunha decisión "valente" para facer "pasar a un segundo plano" o debate político sobre o asunto que ademais veu acompañada da eliminación da web do Sergas de toda a información previa a 2014. Aínda que a lei entrou en vigor en marzo de 2014 a Consellería de Sanidade non comezou a aplicar o precepto sobre a información das listas ata marzo de 2015, cando en vésperas das eleccións municipais decidiu non publicar o dato do primeiro trimestre do ano. A decisión executada pola daquela conselleira, Rocío Mosquera, foi continuada polo seu sucesor, Jesús Vázquez Almuiña. Así, tanto en 2015 como en 2016 o pico estival da espera desapareceu da estatística. Mentres, a inxección adicional de cartos anunciada por Feijóo na primavera de 2016 achegou o dato medio previo ás eleccións galegas aos 60 días que marca a lei. O primeiro tras o proceso electoral ascendeu levemente e quedou un chisco por baixo dos 70. Os peches de 2017 Con este pano de fondo o Sergas ten xa en marcha o plan de peches de camas para este verán. Despois de que, nas últimas semanas, os sindicatos sanitarios fixesen públicas as súas estimacións, uns 1.000 peches que suporían manter a cifra en máximos, o conselleiro aproveitaba unha entrevista na Cadena SER para explicar que o peche afectará a "entre o 15% e o 20%" das camas, o que vén confirmar os augurios sindicais -os datos máis recentes indican que o Sergas dispón dunhas 6.600 camas operativas-. Sanidade mantén que as camas xa non teñen a "importancia" doutros tempos e a oposición censura que "tome por parva" a poboación e aproveite o verán para "pagar menos" e "poñer en risco a atención hospitalaria" Mentres Almuiña reitera, como en anos anteriores, que a cifra total de camas xa non é tan relevante como noutrora -"son importantes nos hoteis e non tanto nos hospitais", chegara a ilustrar o pasado verán-, a oposición parlamentaria censura que o conselleiro "tome por parva" a poboación, en verbas da voceira de En Marea en materia sanitaria, Eva Solla. Alén dos "eufemismos", di a parlamentaria, o certo é que a Xunta toma decisión cando mesmo "incumpre" o límite de 60 días que se impuxo a si mesma. As listas de espera acreditan, di, que pechar camas "é xusto o contrario do que se debería facer". Nun sentido semellante o deputado do PSdeG Julio Torrado anunciaba este xoves unha interpelación a Almuiña para cuestionalo sobre por que "pon en risco a atención hospitalaria" cuns peches "letais nun sistema que de forma habitual está en situacións límites". O Goberno galego, lamenta, "impón un modelo de sanidade cicatero, máis barato, de mercadiño" e ve no verán "unha oportunidade para pagar menos" no canto de para reducir a agarda. Tamén o BNG, a través de Montse Prado, censura este peche sen que sequera Almuiña o "explique" ou aclare por que "non serán substituídos moitos profesionais durante as vacacións".


Summary: Mañá quinta feira preséntase na libraría Couceiro o libro Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña, traducido do francés ao galego por Henrique Harguindey.

Este libro, verquido á nosa lingua por Henrique Harquindey, que tamén asina un necesario limiar sobre a obra, é unha novela de cabalería do século XIV que foi un auténtico best-seller en toda Europa e que ten por heroe que encarna todas as perfeccións un fillo dun rei galego. A editorial Rinoceronte vén de encher un importante baleiro ao publicar esta obra -de autor descoñecido- cuxa existencia só era coñecida practicamente por algúns filólogos e medievalistas, principalmente franceses. O acto de presentación, organizado pola asociación O Galo, terá lugar ás 20 horas da quinta feira en Couceiro, coa presenza do tradutor e de Luis Gonçales Blasco Foz, Profesor de lingua e literatura galega.


A curtometraxe "Anacos" de Xacio Baños ven de acadar o premio ao mellor guión no Festival Cortocircuito que pechou en Compostela a súa novena edición. A cita viña de de facerse hai dúas semanas coa Biznaga de Prata, Premio Especial do Xurado na XIII edición do Festival de Málaga e a Mención Especial do Xurao no Festival Internacional das Palmas. Na mellor curta galega obtivo o premio Conversa cunha muller morta de Sonia Méndez mentres o rumano Cristi Iftime facíase co de mellor ficción internacional con 15 de xulio. A curta do realizador galego Xacio Baños (Xove, 1983) suma o premio ao mellor guión do Cortocircuito de Santiago á Biznaga de Prata, Premio Especial do Xurado no Festival de Málaga. A obra de Baños fora xa recoñecida no Festival Internacional das Palmas coa Mención Especial do Xurado. "Anacos" ten unha duración de 6 minutos e conta no reparto con Mabel Ribera, Fernando Morán e Xosé Barato. Trátase da cuarta curtometraxe de Baños despois de Quentefrío (2009), Relación de Acordes (2009) e Estereoscopía (2011) . A curta foi gravada no Concello de Cambre. Na sinopse da peza, o director, guionista e productor, Xacio Baños, sentenza que "a vida dunha persoa pode ser tan simple e sinxela como a súa receita de biscoito". Responde o lema ao que ao episodio persoal deixa escrito no seu blog cando evoca que seu avó, nunha xornada de traballo no monte, lle dixera: "Arreglar a casa, comprar uns montes e estudar aos fillos. Aí vai a vida dun home". O autor completa a lembranza coa súa impresión, que está agora na base da curta premiada: "Aterroume. Como pode un home de 75 anos resumir a súa existencia en dúas liñas?".


Summary: Davyth Hicks (Cornualles, 1961) é o secretario xeral da Rede Europea para a Igualdade das Linguas (ELEN). Na súa visita a Compostela pola celebración da Asemblea Xeral da organización, Hicks debulla para 'Nós Diario' os obxectivos de ELEN, a situación das linguas minorizadas en Europa e o caso concreto da Galiza.

—O córnico, ou kernewek, é unha lingua milenaria. Porén, a comezos do século XX apenas tiña tres falantes. Como chegou Cornualles a esta situación? Na Idade Media o córnico estaba a medrar da man das lendas que situaban en Cornualles o rei Arturo e algunhas reinterpretacións dos textos cristiáns. Mais Inglaterra virou cara ao protestantismo, e nós, como Irlanda, convertémonos nun Estado fortemente católico. Entón o córnico foi visto como un inimigo asociado ao catolicismo, e o Goberno inglés iniciou unha forte represión na Idade Moderna. A xente de Cornualles rebelouse en máis dunha ocasión, pero Inglaterra respondeu asasinando arredor dun terzo da poboación masculina, que era a que maioritariamente falaba córnico. Tamén perdemos falantes por mor da emigración. Desde o século XVIII non temos unha comunidade lingüística como tal. —Cantos falantes ten hoxe? No século XIX comezou revivir a lingua grazas a algunhas persoas concretas que vivían en diferentes vilas e non se coñecían entre elas. Perdemos a transmisión interxeracional, polo que é todo máis complicado. Estamos agardando polos resultados dun novo censo, mais estimamos que entre 800 e 1.000 persoas falan córnico hogano. —Como se pode revitalizar unha lingua? A transmisión interxeracional é fundamental, podes revivir unha lingua ensinándolla aos teus fillos. Os meus agora saben córnico, inglés e letón, pola súa nai. Aprender idiomas sempre é positivo, e dá igual o número de falantes que teña, ningunha lingua é pequena nin ten menos dereitos. —O futuro dunha lingua está, pois, en mans da rapazada. Por suposto, os nenos son o futuro. Temos que garantir que poden usar a súa lingua en calquera ámbito, desde as aulas até o patio de recreo, e que non teñan que pensar "vou falar en castelán a determinada persoa para non molestar". Un dos proxectos máis ambiciosos que estamos a desenvolver é o European Language Equality, destinado a lograr a igualdade lingüística no eido dixital, xa que moitas linguas están en perigo de desaparecer das novas tecnoloxías malia teren o potencial para superar esta fenda lingüística. É importante para un neno que poida xogar a videoxogos como Minecraft na súa lingua. —Cal é a diferenza entre unha lingua minoritaria e unha minorizada? Non nos gusta o concepto "minoritario" porque non está claro que significa. Minoritario implica unha acción, e para nós todos os idiomas, obviamente, son iguais. Mais algúns ficaron nun espazo minoritario, e o que nos interesa saber é como chegaron a iso. Por que o galego está en desigualdade co castelán? Foi convertida en minoritaria por unha serie de factores históricos, logo foi minorizada. Cómpre revertermos isto para garantir que ti poidas vivir toda a túa vida en galego, eu en córnico e un catalán en català. Unha lingua pertence a un territorio, e se non se protexe aí, non se vai protexer en ningún outro lugar. E vemos algo que pasa moito nas comunidades bilingües. Se nunha habitación hai dez catalán-falantes e un hispanofalante, mudarán ao castelán para ser educados, e o mesmo acontece no Reino Unido. Nunca verás un grupo de dez anglofalantes mudar ao galés ou ao córnico por educación. —ELEN fundouse en 2011. Hoxe apóiana máis de 60 organizacións de todo o continente. Con que propósitos foi fundada? Antes tiñamos a Oficina Europea para as Linguas Minoritarias [Eblul, en inglés], dotada cun millón de euros ao ano, que levou a cabo diferentes proxectos lingüísticos, e foi aí onde eu empecei traballar na materia. Mais a Unión Europea decidiu en 2010 cortar o financiamento por algunha razón que non conseguimos entender. Preocupábanos que non houbese ningunha ONG que defendese os dereitos das linguas ante a UE, o Consello de Europa ou a ONU, e por iso decidimos impulsar ELEN. Temos menos cartos, mais a principal vantaxe é sermos unha organización social totalmente independente, o que nos permite actuar na protección, promoción e desenvolvemento das linguas sen inxerencias políticas. —Que axuda pode ofrecer ELEN ás e os falantes das linguas minorizadas de Europa? Moitas das plataformas que conforman ELEN están vencelladas a sindicatos, e nós usamos ese poder. Cando negociamos cun Estado ou coa UE saben da nosa dimensión e do que somos capaces. O maior obxectivo ao que podemos aspirar é que a rede sexa efectiva. Somos eficientes a nivel da UE, a nivel estatal e mesmo a nivel local. Axudamos a internacionalizar os conflitos levándoos ás altas instancias europeas, engadimos un pouco de presión adicional para garantir que se cumpren os dereitos lingüísticos. Nós acompañamos Òmnium Cultural á ONU para defender, durante catro anos, a liberdade de Jordi Cuixart. E finalmente saíu da cadea. É unha mostra do que podemos lograr se internacionalizamos os conflitos. O galego comparado con outras linguas do continente Preguntado a respecto das súas impresións sobre a situación da lingua galega, o secretario xeral de ELEN sinala os "grandes avances" conseguidos nas últimas décadas: "Terdes unha televisión e unha radio na vosa lingua ou utilizala como vehicular no ensino son cuestións que aínda estamos perseguindo en Cornualles", sinala. Con todo, salienta que aínda queda moito camiño por percorrer na Galiza, como garantir que a cativada teña acceso "a todo tipo de contidos en galego", e fai alusión ao debate sobre a Lei do audiovisual: "A xente debe velo como unha oportunidade, porque o galego, igual que o euskera ou o català, beneficia a economía". Aliás, Hicks sostén que Francia é "o peor Estado de Europa" no tocante aos dereitos lingüísticos: "O occitano e o bretón están completamente discriminados", di.


Summary: Pide que o partido "afonde nunha proposta clara e ambiciosa no plano nacional que vaia alén das alusións rituais á plurinacionalidade".

Foro Galego reuniuse este sábado na Facultade de Ciencias Políticas de Santiago de Compostela para aprobar unha resolución política cara ao plenario que En Marea convocará en xullo. O texto aposta pola "consolidación de En Marea como organización política galega de seu". "Defenderemos que En Marea afonde nunha proposta clara e ambiciosa no plano nacional que vaia alén das alusións rituais á plurinacionalidade, deixando claramente establecido que En Marea é un proxecto independente de calquera outro formulado no ámbito do Reino de España", sinala a seguir. Foro Galego valora "positivamente" o "actual proceso de consolidación organizativa de En Marea" e sinala que "a elección democrática do Consello das Mareas e da Coordinadora de En Marea, sentan as bases para poder abordar con éxito as moitas tarefas que temos pendentes". "O liderado de Luís Villares, unipersoal ou dentro dunha portavocía plural, vémolo como un elemento moi ben aceptado socialmente e que claramente reforza En Marea", engaden. A organización aposta pola expansión "sectorial e territorial" de En Marea e afirma que é "especialmente importante a creación de organizacións locais de En Marea en todos os concellos onde sexa posíbel, respectando e potenciando as mareas actualmente existentes". E os seus integrantes propoñen "a construción de En Marea como unha esquerda nacional galega ampla, plural e inclusiva, na que nós e outros nacionalistas galegos, convivamos con persoas de esquerdas que non se consideran nacionalistas mais que aceptan o principio de que os galegos debemos ter capacidade de decisión sobre o noso propio destino". Na xornada deste sábado interviñeron persoas vinculadas a concellos como Lugo, Gondomar, Noia, Outes, Betanzos, Viveiro, Outes, Curtis, Sober, Poio... así como o alcalde de Salceda de Caselas. A proposta de resolución foi presentada pola deputada de En Marea, Paula Vázquez Verao, o alcalde de Vimianzo, Manuel Antelo e Carlos Neira, de Lugonovo. Continuou a quenda de intervencións Xoán Hermida en representación de Marea Aberta. A quenda de intervencións libres pechouna Carlos Aymerich que afirmou que "para que un proxecto nacional en Galicia hai que convivir con xente plural de ideoloxía diversa". O portavoz de En Marea, Luís Villares, achegouse para dar un saúdo aos asistentes no que remarcou que é "facil identificarse con En Marea porque a amalgama que une todo isto son os valores por enriba da organicidade". Xosé Manuel Beiras enviou un saúdo, desculpando a súa asistencia mais dando a benvida a que o Foro leve a cabo "actividades de reactivación e rexeneración do nacionalismo progresista galego no seo da nosa sociedade". Resolución aprobada polo Foro Galego (.pdf)


Summary: "Non é necesario a triangulación nin a intermediación", asevera o Goberno, mentres a empresa insiste no seu interese en vender "a SEPI".

Cinco dos seis interesados en se facer coa planta de aluminio de Alcoa en San Cibrao, en Cervo, pasaron "o primeiro peneirado" que implica a adopción dunha cláusula de confidencialidade, mentres que o sexto "aínda pode facelo estes días", segundo informa o comité de empresa. Ao termo dunha nova reunión multilateral sobre este proceso, transcorrido xa máis dun ano do inicio do conflito pola intención inicial da multinacional de pechar a planta, o Gobernoestatal urxiu a multinacional a "que venda". "O único que ten que facer Alcoa é vender, deixar paso a outro propietario que teña licenza moral para operar en España, porque a Alcoa acábaselle xa a súa licenza moral", afirmou o secretario xeral de Industria, Raül Blanco, en declaracións remitidas aos medios de comunicación. Pola súa banda, a compañía apuntou que "mantén o seu compromiso de avanzar na venda á SEPI (a Sociedade estatal de participacións industriais), tras o cal SEPI podería transferir a planta a un terceiro". Neste escenario, e con seis potenciais compradores, cinco deles recibiron o 'term sheet' de Alcoa, "que é o mesmo para todos". Ademais, recibiron "informacións xenéricas e máis específicas" sobre a planta, segundo apunta o comité, após o que lle comunicou esta quinta feira a empresa. "Nós imos ter reunións con tres dos seis compradores. Coñeceremos os plans industriais e sobre todo os enerxéticos, que nos dean viabilidade a longo prazo, para funcionar durante 20-25 anos. Quédanos que os outros dous compradores se poñan en contacto connosco", explicou o presidente dos representantes dos traballadores, José Antonio Zan, antes de facer un chamamento a "seguir unidos, loitando" polo futuro da fábrica. Por parte do Ministerio de Industria, "ante a enésima reunión", Blanco trasladou "varias mensaxes claras", o primeiro deles un reproche a que Alcoa "está enrocada nun proceso xurídico pondo a SEPI e ao Goberno estatal como escusa para non vender". Hai "polo menos seis empresas interesadas na compra da planta" e para que iso se materialice "non é necesario a triangulación nin a intermediación do Goberno estatal, pódese realizar con total normalidade dentro do marco xurídico", sostén o secretario xeral de Industria. "Non podemos estar máis tempo aguantando as trampas nos procesos de ventea de Alcoa e os seus procesos eternos de venda e diálogo. Que venda e que o faga dentro do marco xurídico e despois ese proceso industrial vaia adiante", sentenciou. Para o titular de Industria, "esa é a mellor garantía que hai" para os traballadores e para a comarca da Mariña. Sen aceptar "para nada esa acusación de que se está deixando aos pés dos cabalos os traballadores", o secretario xeral comprometeu que "o Goberno vai estar aí igual que antes". Pola súa banda, Alcoa deu conta de que informou aos membros dunha mesa multilateral sobre "os avances realizados no proceso de venda" da planta de aluminio de San Cibrao "a SEPI". "Alcoa iniciou conversacións cos candidatos remitidos polo Ministerio de Industria que expresaron interese en adquirir a planta de aluminio unha vez complétese a venda a SEPI", resalta.


Summary: O que era rexedor co BNG e foi apartado do cargo mediante unha moción de censura, Secundino Fernández, exixe a dimisión do seu sucesor porque Viana do Bolo non merece "unha Alcaldía que está metida en temas legais día si e día tamén". O nacionalista estaría aberto a chegar a unha coalición de Goberno se decorre a saída do actual alcalde.

O Bloque xa tiña recorrido os plenos de organización de Viana e Castrelo de Miño nos que se perderon as Alcaldías nacionalistas. Foi con motivo dunha resolución do Tribunal Supremo na que determinou que as e os edís non adscritos ou tránsfugas non poden conseguir melloras de cargos ou de percepcións monetarias tras apoiar unha moción de censura. O ex alcalde de Viana do Bolo, Secundino Fernández, aclara que o novo rexedor non podería cobrar retribución pola dedicación ao Concello nin estar no cargo por mellorar tanto a nivel de relevancia do posto como no ámbito económico. "Había un informe da secretaría e un reparo de intervención a que cobrase a dedicación que mesmo levantou pero iso pode implicar un delito de apropiación indebida ou malversación de fondos", destaca o nacionalista. As advertencias do BNG fixeron que a partir de decembro Abelardo Carballo comezara a "devolver o diñeiro pero seguía de alta na seguridade social" e outras cuestións que poñían sobre a mesa un suposto "delito moi grave". Segundo Fernández, o Goberno local resultante da moción pediu o seu propio estudo xurídico -documento que non lle facilitaron aínda malia telo pedido- e corroboraron os perigos de seguir na mesma circunstancia. Por iso, di, vén agora a renuncia, que entende que se intenta vender aludindo a unha realidade distinta. Ademais, o que dirixira o Consistorio lembra que Carballo "segue incumprindo" a sentenza do Supremo pois segue nun posto que supuxo unha mellora. Recurso pola convocatoria do pleno "Se ten tanto apego ao pobo como di debería dimitir", subliña. Neste sentido comenta que todo o proceso desde o pleno que acabou coa xestión dos nacionalistas estivo afectado polo transfuguismo e a sentenza. "Primeiro tivo que cesar ao segundo tenente de alcalde, despois deixar de cobrar... e a ver se dimite dunha vez", remarca. Na súa opinión Viana non merece "unha Alcaldía con problemas legais día si e día tamén". En calquera caso, o recurso do Bloque sobre a convocatoria do pleno de setembro que deu a volta ao Goberno local continúa o seu curso. Ante unha hipotética saída de Carballo do cargo, Fernández non rexeita chegar a algún pacto co PSOE para retomar a xestión do municipio.


Summary: A sesión extraordinaria tivo lugar na mañá desta segunda-feira, impulsada por Democracia Ourensana. Vázquez instou as 2 formacións a que presenten unha moción de censura.

Jesús Vázquez non superou a moción de reprobación impulsada por Democracia Ourensana e que saiu adiante cos votos desta formación e do PSOE, partido que até esta segunda feira non quixo desvelar a intención do seu voto. 14 apoios -8 de DO e 6 do PSOE- á reprobación do único alcalde que o PP ten nas grandes cidades galegas e 10 en contra (Partido Popular). Os tres representantes de Ourense en Común optaron por se abaster. DO forzou este pleno extraordinario co aval de ser a segunda forza e ter 8 edís (supera o requisito de sumar máis de ¼ da Corporación para pedila) e coa intención de reprobar un rexedor que cualificda, entre outras cousas, de "pésimo xestor". Os socialistas decloinaran entón dar a coñecer o seu posicionamento até a realización do pleno. Neste, votaron a prol da reprobación de Vázquez. Ourense en Común, de por parte, abstívose, e fixo unha "reprobación pública" do alcalde e das forzas que aprobaron a reprobación. A medida non ten efectos prácticos. Jesús Vázquez instou DO e PSOE a que presenten unha moción de censura.


Cando alguén ten por diante unha pantalla baleira, un lenzo que vai encher con estes caracteres sente ese belisco no estómago, forte e infinito, de alguén que vai saír ó escenario recrear verdades e mentiras. Estas letras van camiñando paseniño, soas e armadas de sintaxe, vestíndose de gramática propia e allea, dalgún que outro risco, de moitas dúbidas e tamén de aseveracións. As liñas, coma un puzzle, van asomando, seguen o seu camiño e logo desaparecen. Non sei se esa sintaxe da que falabamos antes é, ou non, unha facultade da alma, iso dicía alguén que xuntaba moitas máis letras e que sabía que o que facía era literatura. Non sei quen le, de quen acaban sendo, os textos, os posts perdidos dos blogs, as liñas dos tuits, os comentarios que se fan ós artigos nos xornais Non sei quen le, de quen acaban sendo, os textos, os posts perdidos dos blogs, as liñas dos tuits, os comentarios que se fan ós artigos nos xornais. Se existise un arquivo inmenso de toda a interacción na rede penso que precisaríamos moitos faiados para gardar todas as máscaras empregadas, moita memoria e demasiadas etiquetas. Tantas coma as que se suceden día a día en cento corenta caracteres. A min sempre me pareceron algo semellante a autobiografías en pequenas doses, reducidas e desbocadas á vez, efémeras nesa intensidade que vai pasando por diante de nós e na que só reparamos uns instantes. Aquel que eloxiaba dobremente a brevidade, se era boa, sería un tuiteiro de primeira división. Deses dos que logo todo o mundo fala, dos que, paradoxalmente, quedará moita lembranza e dos que, pode ser, pretendamos facernos unha camiseta cunha desas sentenzas tan ben traídas e festexadas. Non sei se en todo isto do que falamos hai ou non literatura, entendamos o que queiramos entender por isto. Andan moitos, na rede precisamente, comentando estes días sobre o xénero, a etiqueta, a nomenclatura, as características do que se fai nos blogs. Pode que sigamos a entender que certas cousas veñen empaquetadas de determinada maneira: se é de papel e ten páxinas pode ser un libro, se ven noutro formato xa é outra cousa, se es escritor tes que ter actitude e as canles, ós pulpitos adecuados: facer parcelas e, porén, limitar o mundo. Ó mellor é todo moito máis sinxelo: hai verdade e ficción en moitos recantos da rede e tamén na propia oralidade. Ó mellor é todo moito máis sinxelo: hai verdade e ficción en moitos recantos da rede e tamén na propia oralidade. Coma tamén hai moitas páxinas agochadas e latentes nas bibliotecas, en libros que ninguén le, pechados, orfos, case mortos. A condición de literario non serve para nada se o texto é un belo durminte. A literatura non creo que teña domicilio fixo e será todo o efémera que os lectores decidan. Por moito que pensemos que xa está todo escrito.


Summary: A noite branca, de Francisco Fernández Naval como mellor libro do ano para a Federación de Libreir@s xunto coa web Galicia Encantada, As Guías da Natureza de Baía, o CEIP Quintela de Moaña e a libraría Komic de Santiago sumáronse a Mª Xosé Queizán como autora do ano nos premios da Irmandade do Libro entregados o sábado en Monforte.

"Pola ampliación de horizontes da narrativa galega" a novela A noite branca de Francisco Fernández Naval foi recoñecida como mellor obra do ano 2012 polo xurado dos premios Irmandade do Libro, galardóns que cada ano convocan a Federación de Libreiros e Libreiras de Galicia e que se entregaron o pasado sábado na Casa de Cultura en Monforte. O libro e a lectura son os protagonistasdesta convocatoria que aplaudiu o traballo desenvolvido por Antonio Reigosa, e as persoas que contribúen no proxecto, diante do web Galicia Encantada por "manter vivo o mundo mítico galego" , alén do seu traballo divulgador e de se ter convertido en referencia nos centros de ensino. No apoio á lectura no ámbito escolar foi precisamente o CEIP de Quintela de Moaña o centro sobre o que o xurado deitou os seus ollos polas actividades desenvovlvidas e pola "relación pedagóxica coas librarías e coas biblitecas públicas da zona". Un establecemento especializado, a Kómic de Santiago fíxose co premio á mellor libraría, primeira que se dedicou á distribución deste xénero. Guías da natureza As "Guías da Natureza" de Baía Edicións foi o proxecto recoñecido como Obra Editorial do Ano pola "contribución a que a rica terminoloxía galega relativa á natureza perviva e á divulgación do medio natural como unha maneira de colaborar na súa conservación". Os nomes das propostas galardoadas déronse a coñecer no acto de entrega desenvolvido en Monforte o pasado sábado día 20, unha vez con antelación se dera a coñecer o nome de Mª Xosé Queizán como mellor autora do ano, nestes galardóns outorgados por libreiros e libreiras que teñen como obxectivo destacar o traballo de persoas e iniciativas que contribúen á difusión do libro e a lectura.


Summary: Marcha Mundial das Mulheres convoca para esta segunda feira, 27 de xaneiro, mobilizacións en todas as cidades e en múltiples vilas da Galiza para denunciar o feminicidio e lembrar Manuela Iglesias Fernández, asasinada por violencia machista a mans do seu marido na tarde do sábado 25 de xaneiro.

O movemento feminista galego convoca para esta segunda feira, 27 de xaneiro, mobilizacións de denuncia ante a violencia machista e en lembranza de Manuela Iglesias, de 79 anos, última vítima por feminicidio no noso país. Foi na tarde do sábado 25 de xaneiro, na Rigueira, no concello da Pastoriza, cando Hortensio Ónega, marido de Manuela Iglesias, asasinouna. Após o feminicidio el suicidouse saltando pola xanela da casa. A neta e a súa parella atoparon o corpo sen vida de Manuela Iglesias no seu domicilio ao redor das 20,30 horas do sábado. O corpo da muller apresentaba un forte golpe na cabeza e varios cortes na cara e pescozo. Atopouse ademais un coitelo xunto ao corpo. Mobilizacións As mobilizacións convocadas para esta segunda feira, 27 de xaneiro, son as seguintes: A Coruña: ás 20 horas no Obelisco. A Estrada: ás 20.30 horas diante do Concello. Ames, 20h Praza da Maia. A Guarda: ás 20.30 hora na Praza do Reló. A Pastoriza: ás 20 horas na Praza do Concello Allariz: ás 19.30 horas na Praza do Concello As Pontes: ás 20.30 horas na Praza do Hospital Betanzos: ás 20 horas diante do Concello Bueu, 20h diante do Concello Cabanas 19h diante do Concello Carnota, 19h na Praza da Pedra Cée, 20h na Praza 8 de Marzo Celanova: ás 20 horas na Praza Maior Compostela: ás 20 horas na Praza 8 de Marzo Ferrol: ás 20 horas na Praza de Amada García, ante o Edificio da Xunta Lalín, 20:30h diante do Casino Lugo: ás 20 horas na Praza Maior, diante do Concello Melide, 20h na Praza do Convento Miño: ás 20.30 horas na Praza Parchís Moaña: ás 20 horas na Praza do Concello O Porriño: ás 20 horas na Praza do Concello Ordes, 21h na Alameda Ourense: ás 20 horas na Castañeira (Parque de San Lázaro) Pontevedra, 20:30h na Audiencia Provincial Redondela, 20h na Praza do Concello Ribadavia, 20h na Praza Maior Ribadeo: ás 20.30 horas na Praza 8 de Marzo. Verín: ás 20 horas na Praza Maior Vigo: ás 20 horas no Marco