Summary: Gonzalo Caballero reta a Feijóo a dous debates cara a cara e tres cos líderes das principais formacións políticas. Ana Pontón aposta por dous debates entre todos os partidos e Galicia en Común cre que "cantos máis, mellor".

A oposión vai detallando as súas propostas de debates de cara a unha campaña electoral atípica e marcada pola pandemia e polas críticas dos partidos ao que consideran un "uso partidista" dos medios públicos por parte da Xunta a favor do PP. Gonzalo Caballero (PSdeG) propón un mínimo de cinco debates ao PP: dous de ida e volta entre Feijóo e el e tres entre os líderes dos principais partidosA mes e medio dos comicios do 12 de xullo, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, propuxo ao PP a celebración dun mínimo de "cinco debates" electorais, "dous de ida e volta co principal partido da oposición", o propio Partido Socialista, e tres máis "entre os líderes políticos dos principais partidos con representación parlamentaria e os que determine a Xunta Electoral". Para o candidato socialista á presidencia da Xunta, ademais, Feijóo "debería asumir tamén" debates territoriais nas sete principais cidades de Galicia, completando unha proposta, xa que logo, dun mínimo de cinco debates pero dun máximo de doce. "En todos os debates que estea Feijóo, eu vou estar; nos medios públicos e nos medios privados", asegurou Caballero, que asegurou que tan só a Cadena SER fixera xa unha proposta para un debate entre as principais forzas políticas. O BNG responde á proposta de dez días de campaña do PP cunha "contraproposta" que inclúe un debate a dobre volta na TVG entre os líderes dos principais partidosAsí, e mentres Feijóo lembra que é "tradicional" que a CRTVG propoña un debate e que el irá a ese de ser proposto, a oposición pídelle máis e en diferente formato. Desde o BNG, e ante a proposta do presidente do PP de recortar a dez días unha campaña que legalmente ten que durar quince, lanzouse unha "contraproposta" coa que aceptar esa redución de facto. "Dez días de campaña ligados a un debate a dobre volta na TVG en horario de máxima audiencia, maior implicación dos medios públicos na cobertura informativa das eleccións garantindo a neutralidade, e envío conxunto das papeletas de todos os partidos por correo porque iso suporía un aforro importante nun momento no que cada euro conta", explicou a voceira do Bloque, Ana Pontón. A formación nacionalista aposta por ese debate a dobre volta na televisión pública e entre os candidatos e candidatas á presidencia das principais forzas políticas do país. A proposta é considerada "razoable" por Galicia en Común, que non fixo unha proposición concreta pero que xa aclarou que "cantos máis debates, mellor" pero cinguidos ás organizacións políticas "con representación" en Galicia. "Cantos máis debates mellor e que sirvan para garantir que a cidadanía galega acoden ás urnas co voto formado", asegurou Antón Gómez-Reino, portavoz de Galicia en Común, nesta semana. A formación aclara, no entanto, que a súa aposta é por un "plan global" sobre a campaña que "vaia máis aló" e regule os detalles dunha situación "anómala" e con moitas circunstancias que clarexar.


Summary: Docentes dos cursos de formación para adult@s en lingua galega advirten que o conflito que manteñen coa Xunta de Galiza non é só laboral. Afirman que a postura da Administración galega constitúe "unha agresión contra a lingua" e unha "revancha" contra eles por defenderen os seus dereitos.

O secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, tentou en sesión parlamentar --inquirido polo BNG-- reducir o conflito co profesorado do Celga a un "problema laboral", o que contrasta coa visión que teñen @s profesionais da formación para adultos en lingua galega, para quen a actitude da Xunta de Galiza reflicte "absolutamente" unha agresión contra a lingua. A intención da Xunta, advirten, "é prescindir da formación en lingua galega dentro do posíbel" pois, "a oferta que hai actualmente é ridícula". "Este foi o último punto, mais desde a Secretaría Xeral levan anos querendo desfacerse da formación para adultos en lingua galega", salientan desde o colectivo de docentes. Á redución do número de cursos e recursos que vén padecendo o Celga desde hai anos súmase agora o despedimento dunha boa parte do profesorado especialista que os impartía. Un litixio que podería custar caro á Consellaría de Educación após resolvérense as denuncias presentadas pola CIG-Ensino nas provincias de Lugo e Ourense. Un conflito "caro" para a Xunta Á espera de que a Inspección de Traballo adopte unha posición en relación ao persoal destas dúas demarcacións e de se pronunciar tamén en relación aos cursos de linguaxe específica e tribunais de avaliación, a suma que deberá abonar a Consellaría ascende a 200.000 euros de sanción por manter de maneira irregular o profesorado durante anos. "Durante os últimos anos estabamos sen Seguridade Social e non nos daban de alta. Simplemente tiñamos obriga de facer declaración da renda mais ningún tipo de dereito", explican @s docentes. "Durante os últimos anos estabamos sen Seguridade Social e non nos daban de alta" Porén, a inspección foi taxativa na súa resolución e non só recoñeceu a existencia dunha relación contractual entre a administración e o profesorado do Celga, senón que obrigou a dar de alta @s traballador@s, algunhas delas con até 20 anos de antigüidade. Mais, en troca de dar de alta @s empregad@s, O goberno galego botoun@s á rúa. A "revancha" de Valentín García "A Xunta as veces que nos reunimos, a título individual ou através dos sindicatos, non quixo recoñecer a nosa relación laboral. Dicía que eramos profesorado colaborador. En ningún momento tivo intención de negociar ou falar con nós. E, aliás, recorreu a resolución da inspección de Traballo, renegando de nós como traballadoras, malia que o informe di que somos persoal traballador da Consellaría de Educación e, no concreto, da Secretaría Xeral de Política Lingüística", subliñan. E como pano de fundo, a actitude do secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García. "Dixo expresamente nunha xuntanza que mantivo con Anxo Louzao [secretario xeral da CIG-Ensino] e un representante do profesorado que isto era unha revancha. Que nos tiña avisado. E que ía evitar que nós traballasemos pois teñen como obxectivo eliminar o noso colectivo", denuncian. "Nunha xuntanza Valentín García dixo expresamente que isto era unha revancha" Esquirois A actitude da Xunta e do propio Valentín García é para @s docentes do Celga "represiva" e, aliás, "caciquil". Neste senso, lembran que sen faceren públicas as listaxes de docentes que impartirían os cursos "ofertáronlle o noso traballo a persoal con praza asignada e uns ingresos". Persoal, apuntan, que estaba chamado a non aceptar a oferta en solidariedade co colectivo de docentes despedido. Porén, malia o éxito da campaña desenvolvida pola CIG-Ensino nos centros de traballo e coa que conseguiron que a maior parte d@s profesor@s de Lingua e Literatura galega rexeitasen a proposta da Xunta, houbo quen decidiu impartir as aulas. "Iso ten unha palabra que é esquirol", enfatizan ao tempo que denuncian a falta de formación na materia por parte dalgunhas desas persoas. "Hai profesorado que aceptou impartir os cursos que nen sequera coñece os métodos de avaliación e dificilmente poden preparar ao alumnado en 2 meses para adquiriren as competencias necesarias. O alumnado fica nunha indefensión total". Cuestión que tamén lles preocupa. Aliás, desde o colectivo de docentes do Celga salientan que a situación actual deixou "a moitos de nós" non só "sen emprego" senón tamén "sen ningún ingreso".


O secretario xeral, García Egea, solicitou á Oficina de Patentes nomes similares para as 17 comunidades autónomas ao tempo que dirixentes populares apelan á unión das dereitas mentres en Galicia aspiran a seguir gobernando en solitarioO pasado 25 de xullo, o Día de Galicia, e ao tempo que fracasaba en Madrid a segunda votación de investidura de Pedro Sánchez como presidente do Goberno central, o secretario xeral do PP, Teodoro García Egea, rexistraba ao seu nome, con enderezo na sede do partido na rúa Génova de Madrid, a marca Galicia Suma, a semellanza da Navarra Suma coa que nas pasadas autonómicas os populares concorreron alí ás eleccións coligados con UPN e Ciudadanos. A solicitude produciuse ao tempo que dirixentes populares veñen apelando á unión das dereitas para evitar que a fragmentación lles faga perder votos e representatividade, pero mentres en Galicia o PPdeG confía en poder seguir reeditando o próximo ano a maioría absoluta coa que Feijóo vén gobernando en solitario.As solicitudes agora realizadas por García Egea inclúen tanto as 17 comunidades autónomas como a marca España Suma, en todos os casos cun deseño similar, coa cor azul do PP nas letras e no que o símbolo da suma varía as súas cores en función das de cada bandeira autonómica. En todos os casos o tipo de servizos que se relacionan coa marca son de xeito expreso actuacións de tipo político.En Navarra, onde Unión del Pueblo Navarro (UPN) é o partido dominante do centro-dereita, PP e Ciudadanos acudiron ás autonómicas en coalición con esa formación baixo a denominación Navarra Suma. Similares propostas de unidade da dereita para evitar a perda de representación pola fragmentación do voto formularon diversos dirixentes populares en Cataluña ou Euskadi, ata o momento sen éxito.Feijóo xa secundou iniciativas conxuntas de PP, Ciudadanos e Vox como a manifestación do pasado febreiro na praza de España de Madrid e defendeu o pacto das tres formacións para gobernar AndalucíaPorén, en Galicia os populares, empezando polo propio Feijóo, veñen gabándose de ser a única formación que segue sendo capaz de gobernar unha comunidade autónoma con maioría absoluta. O presidente galego considera que o PP é a "mellor oferta" electoral en Galicia, pero ao tempo Feijóo tamén secundou iniciativas conxuntas de PP, Ciudadanos e Vox como a manifestación do pasado febreiro na praza de España de Madrid en defensa da "unidade nacional" e defendeu o pacto das tres formacións para gobernar Andalucía. Agora, a iniciativa do secretario xeral do PP de reservarse o uso da marca Galicia Suma chega despois de que o PP galego perdese a condición de formación máis votada tanto nas eleccións xerais como nas europeas, retrocedendo a rexistros da época de Alianza Popular.


Summary: Segundo a axencia de noticias Reuters, altos funcionarios de Finanzas da Eurozona traballan xa sobre a hipótese de que Chipre saia da zona euro.

Viceministros de finanzas, altos funcionarios do Tesouro dos 17 Estados da zona euro e representantes do Banco Central Europeu e da Comisión mantiveron hoxe unha teleconferencia arredor da cuestión chipriota. Chipre non tomou parte nesta rolda de contactos telemática. As fontes consultadas por Reuters apuntan a que se abordou o cenario do hipotético abandono de Chipre da zona euro. A preocupación básica do Eurogrupo, na eventualidade de Chipre deixar a moeda única, é que non se produza un efeito contaxio que arrastre tamén a Grecia.


Summary: "É mao para Catalunya" mais tamén, acrecentou o líder de Unió, "é mao para España". O portavoz de CiU nas Cortes españolas instou o presidente español a "dirixir" e "encabezar" unha "resposta" perante o avanzo soberanista.

Josep Antoni Duran i Lleida demandou esta semana ao presidente do goberno español, Mariano Rajoy, que actue perante o avanzo soberanista en Catalunya pois, do contrario, advertiu "atoparémonos cunha declaración unilateral de independencia que algúns aprobarán no Parlament". Unha situación que o líder de Unió entende "non é boa para Catalunya mais tampouco para España". Duran considera que unha declaración unilateral só deixaría "inestabilidade política" en Catalunya e no Estado Nunha intervención desenvolvida no Congreso d@s deputad@,s o portavoz de CiU considerou que canto máis tempo deixa pasar o Estado español na procura dunha solución pactada ao que definiu como "conflito político catalán" menores son as posibilidades de atopar un punto de encontro entre as posicións soberanistas e unionistas. O líder de Unió insistiu en considerar que a independencia de Catalunya --que sinalou, conta cun amplo apoio social-- non xera senón "inestabilidade política" e "desconfianza", nomeadamente, para os intereses económicos da oligarquía que Unió representa. Mariano Rajoy di que non mudará de estratexia política Así, emprazou o executivo de Mariano Rajoy e, concretamente ao presidente, a iniciar un proceso de diálogo que agrupe "os principais partidos" do Congreso e as "institucións do Estado" co obxecto de frear unha posíbel declaración de independencia emanada do Parlament de Catalunya. O goberno español di que imporá a integridade territorial No entanto, Rajoy insistiu en continuar coa mesma estratexia que até o de agora. Non facer nada para alén de pregoar a suposta importancia que para Catalunya e o Estado representa o mantemento da unión territorial, un argumento que hai tempo fai augas en Catalunya como reflectiu a manifestación convocada o pasado 12 de outubro na capital catalá. Cristóbal Montoro: "A Constitución define a indisolubilidade de España, e polo tanto non hai nada que discutir" Para o goberno do Partido Popula,r a súa axenda política a respeito do proceso de ruptura iniciado en Catalunya continuará polo mesmo vieiro se ben algúns dos ministros do executivo de Mariano Rajoy están a radicalizar o ton do seu discurso. Neste senso, o responsábel de Facenda, Cristóbal Montoro, advertiu ás forzas independentistas que se fará cumprir a Constitución española, pois "non hai nada que discutir", dixo, ao se fixar na mesma a "indisolubilidade de España". Asemade, insistiu, o goberno español imporá "a primacía" do marco xurídico que, di, "ninguén pode pretender vulnerar". Así mesmo, a portavoz d@s populares en Catalunya, Alicia Sánchez Camacho, demandou a Duran i Lleida que rache coa coligación entre Convergència e Unió para evitar, dixo, que se puider producir a declaración unilateral. Porén, as forzas independentistas (Convergència, ERC e as CUP) continuarían a ser maioritarias na Cámara catalá.


Summary: Sobre as supostas comisións do AVE á Meca.

As formacións soberanistas e independentistas representadas no Congreso volveron rexistrar esta cuarta feira, canda Más País, unha petición para crear unha comisión de investigación sobre o rei emérito Juan Carlos I. BNG, ERC, JxCat, CUP, PNV,Mas País, Compromís e EH Bildu queren que o Congreso investigue a trama vinculada ás "presuntas ilegalidades" cometidas polos membros da Casa Real española con Arabia Saudita. Segundo un comunicado, as oito formacións políticas que presentan a petición fano debido aos indicios de supostos delitos de Juan Carlos relacionados con "branqueo de capitais, recadación de comisións e fraude fiscal" despois de que se coñecese que a Fiscalía anticorrupción da Corte Suprema investigará ao rei emérito precisamente por mor dunha comisión encargada por Arabia Saudita pola construción do AVE entre Medina e A Meca. Por outra banda, esta solicitude xurde logo dasdeclaracións da ex amante do rei emérito, a empresaria Corinna zu Sayn-Wittgenstein, onde afirma que tería recibido supostamente presións e incluso ameazas por parte dos servizos secretos españois e da Casa Real,. Ademais de todo isto, Corinna tamén sinala que Felipe VI ten coñecemento desta campaña de acoso, difamación e persecución contra ela e a súa familia.


Summary: Ricardo Antunes, sociólogo brasileiro, visita Galiza convidado pola CIG para presentar a súa última obra titulada O privilégio da servidão. O Novo Proletariado de Serviços na Era Digital, un traballo no que explica a relación entre as novas formas laborais que aproveita o sistema capitalista para obter máis beneficios a través dun sector servizos cada vez con máis presenza na nosa sociedade.

A fala de Ricardo Antunes é didáctica e directa. Atende as preguntas acompañado dunhas cantas follas de papel que lle serven para deseñar esquemas que estruturan un discurso que concibe indispensábel para entender unha realidade tan complexa como é a do sistema laboral do mundo actual. Do mesmo xeito deixa na mesa titulares en positivo malia o futuro que enmarca nunha crise global de moi difícil solución. Vostede fala na súa obra Adeus ao trabalho da terciarización sen límites, de que a clase traballadora fórmana os escravos do século XXI. Confirmouse esta idea estes últimos anos? Publiquei Adeus ao trabalho no Brasil en 1995. Respondía ás teses eurocéntricas da fin do traballo onde se falaba que a técnica sería a dominante. Algúns, como Manuel Castells, facían apoloxía desa tecnoloxía. Mostraba nese libro que a tendencia de terciarización, informalidade e precariedade en Europa, daquela unha excepción, tenderían a ser a regra. E a regra do traballo regulamentado, con dereitos tendería a unha menor dimensión. Acho que esa tese se confirmou. Agora co meu libro O privilégio da servidão: O novo proletariado de serviço na era digital tento mostrar como coa enorme explosión dos servizos e a súa privatización o capital descubriu que estes poderían ser rendíbeis e lucrativos. Foi cun movemento moi complexo. Non hai ningún país do mundo no que a economía non estea baixo control do capital financeiro Non hai ningún país do mundo no que a economía non estea baixo control do capital financeiro. E o capital financeiro impón un neoliberalismo moi duro. Ao mesmo tempo, xunto con iso, nós temos un proceso de reestruturación produtiva do capital que é permanente. O capital non para de se desenvolver de modo tecnolóxico e científico. Desde a era dos computadores, das chamadas mutacións microelectrónicas dos anos 70, o capital non para. A tecnoloxía está ao servizo das grande corporacións. Nese novo deseño o traballo con dereitos non interesa. O capital financeiro precisa de liberdade plena para producir e reducir custos. Non ten un coágulo de humanidade. O traballo é considerado custo. O máis espectacular para o capitalismo de finais do século XX cara ao século XXI foi a conversión dos servizos nun sector amplamente capitalista. Non é difícil imaxinar que na Galiza os servizos públicos hoxe son menores que vinte e cinco anos atrás. Privatizouse moito o sector público e a nivel mundial igual. Como consecuencia a traballadora ou traballador asalariado do sector público ou o do sector de servizos pasou a ser comandado pola lóxica capitalista. O capital di que non che vai dar seguro, saúde, xornada de oito horas... di que traballarás cando teña traballo e tes que estar dispoñíbel sempre. Non é difícil imaxinar que na Galiza os servizos públicos hoxe son menores que vinte e cinco anos atrás Como hai moito sobrante de traballo e clase traballadora desempregada ou con traballos precarios en varias partes do mundo, os capitais flexibilizaron de tal modo que a empresa moderna sexa na industria, na agricultura ou nos servizos, volveuse flexíbel. A lexislación do traballo favoréce. Que papel xogou a crise de 2008 nesta situación? Decisivo. A crise de 2008 en canto expresión dunha crise estrutural do capital non é unha crise da redución da taxa de lucro. Estamos vivindo un momento da historia da humanidade moito máis complexo. Vivimos unha crise estrutural do capital onde a destrución de forza de traballo sucédelle a millóns, non a milleiros. Súmaselle a destrución da natureza con traxedias medioambientais en todas as partes do mundo onde as grandes empresas multinacionais fan a súa exploración violenta. A crise estrutural do capitalismo cuestiona o futuro da humanidade. En relación ao traballo os capitais din agora que se acabou a conciliación, agora toca a devastación do traballo mundial A crise de 2008 non foi autónoma, tivo a súa orixe en 1973 cando o grande ciclo de expansión do capitalismo chegou ao seu punto máis alto e iniciou o proceso de descenso. O importante da crise de 2008 é que o corazón da crise foi o capitalismo avanzado, bateu nos EUA, Europa e Xapón. Como consecuencia desa crise xurdiu o que eu chamo a 'Era das rebelións' que aconteceu en zonas tan distantes como EUA ou o mundo árabe. Esta explosión de revoltas mundiais non se converteu nunha 'Era de revolucións'. Non houbo unha conversión de rebelións a revolucións. Os capitais conseguiron estancar as rebelións, derrotalas, e abriuse a partir de 2015 unha 'Era de contrarrevolución mundial'. A vitoria de Trump nos EUA é unha mostra disto, Orbán en Hungría, Duterte nas Filipinas ou Salvini até onte na Italia. En relación ao traballo os capitais din agora que acabou a conciliación, agora toca a devastación do traballo mundial. Acabar co público, coa lexislación protectora do traballo. Que haxa liberdade para que os capitais se movan, privatizar todo o que interesa aos capitais. Que método de defensa ten a clase traballadora diante deste panorama? O primeiro desafío é que esta 'Era de contrarrevolución' tamén é finita. A destrución é tal, vémolo estes días en América Latina ou mesmo en Barcelona, nun mundo tenso. Martin Wolf escribiu no Financial Times que o capitalismo nos levou a un burato tan grande que non vai ser fácil saír del sen transformacións profundas. Cales serían esas transformacións? Ese novo proletariado de servizos que non para de moverse do sector público ao privado ten que defenderse. No século XIX para o XX os sindicatos tiveron que deixar de ser sindicatos artesanais para seren de grandes empresas. Non foi fácil mais conseguiuse. No século XX os sindicatos foron de masas e no século XXI os sindicatos teñen que entender a nova morfoloxía do traballo. Quen é esa clase traballadora actual? Masculina, feminina, indíxena, LGBT, moza ou menos moza e cales son as súas cuestións vitais. A clase traballadora sempre inventou a súas respostas para as súas situacións No século XX os sindicatos aprenderon a seren de categorías (metalúrxica, ensino) con máis ou menos regulamentación do traballo conseguiron dereitos, cando a terciarización era marxinal. Hoxe o mundo está invertido. Como represento a unha traballadora das plataformas dixitais ou da industria hostaleira? Como a quen estea en Uber ou traballe para Amazon? A clase traballadora sempre inventou a súas respostas para as súas situacións, só que estas non son milagrosas. Apréndese coas loitas. Por exemplo en maio deste ano houbo a primeira tentativa de folga mundial de Uber. Non chegou a ser mundial mais eu non coñezo ningunha folga desde sempre na que a primeira fora a máis importante. Ao mesmo tempo que o traballador de Uber é individualizado, separado un do outro e controlado por plataformas e por algoritmos, empregou a mesma plataforma para convocar a folga. É unha forma de loita. Hai un ano o responsábel e Uber humillou un traballador que gravou e compartiu nas redes sociais e caeu. Son formas de loita que están a nacer. O desafío fundamental dos sindicatos é que comprendan cal é esta nova clase traballadora O desafío fundamental dos sindicatos é que comprendan cal é esta nova clase traballadora que os obrigará a contar con novas prácticas sindicais. Penso que os sindicatos de clase teñen que retomar as cuestións vitais. É importante loitar polo aumento salarial mais hoxe teñen que falar da sociedade que queremos. Rematouse a 'Era da conciliación', o capital xa non quere máis conciliación nesta 'Era de contrarrevolución'. Temos que procurar novas formas de representación de acción e loita da clase traballadora. Estamos entrando nun modo de vida imposíbel que tentan ter controlado pola violencia. Acontece aquí na Galiza que até unha traballadora ou traballador pode ser detido por facer folga. Volvemos ao século XVIII? Normalizouse a represión? Vémolo en Chile, Bolivia ... A violencia é a resposta que ten o capital tamén contra os Gobernos de esquerda? Os Gobernos de esquerda en América latina foron moi moderados. Lula non caeu pola súa actuación, caeu porque a crise que comezou en 2013 obrigou o Goberno do Partido dos Trabalhadores (PT) a facer mudanzas neoliberais radicais e o Goberno non podía facer iso. No caso de Chile a poboación cansou do neoliberalismo. Chegará a hora en que a poboación europea tamén canse. Aquí terán o seu papel os inmigrantes. En Italia xa teñen o seu sindicato.


Summary: Ano 1972. Mason Skyles é un diplomático estadounidense destinado en Beirut. Tras un terríbel incidente na embaixada marcha a Boston para dedicarse á empresa privada. Dez anos despois a CIA chámao para que retorne ao Líbano e faga de negociador.

Máis de dúas décadas tivo que agardar, no "caixón dos esquecidos", o guión que escribira Tony Gilroy alá por 1992. Seica os anos noventa resultaba incómodo producir unha historia que falaba sen tapuzos do colonialismo dos EUA, mostraba unha OLP (Organización para a Liberación Parestina) corrupta e apuntalaba a idea dunha Israel belixerante e hostil que procuraba calquera escusa para invadir o Líbano. Mason Skyles é un diplomático estadounidense destinado en Beirut. Co gallo da visita dun congresista, organiza unha festa na embaixada á que asisten diversas autoridades do Líbano. A CIA preséntase de súpeto para levarse a Karim, un rapaz acollido baixo o paraugas do matrimonio Skyles que resulta ser o irmán de Abu Rajal, un perigoso terrorista relacionado cos atentados das Olimpíadas de Munich'72. A sombra do Mossad (servizo secreto israelí) é demasiado alongada así que Mason negocia para que non leven ao rapaz. A cousa acaba mal así que marcha a Boston para intentar esquecerse de todo. Dez anos despois a CIA volve chamar a súa porta para unha operación de alto segredo. Un trepidante thriller de espionaxe, ao máis puro estilo John Le Carré, dirixido por Brad Anderson (O maquinista, Transsiberian) e interpretado, no rol protagonista, por un Jon Hamm (Mad Men) en estado de gracia que se calza a pel dun negociador atormentado, pragmático e incapaz de perder ao póker. Está secundado pola sempre solvente Rosamund Pike (Gone Girl) facendo de cicerone/enlace do protagonista, nun deses papeis moi próximo ao de "chica bond" pero aquí bastante desaproveitado se nos atemos ás aptitudes da actriz. Mágoa. A trama mestura intriga política con brotes de acción a fin de manternos en vilo toda a metraxe. Entremedias vai dando cera a todo o mundo… a todo salvo ao protagonista que semella ser o único que permanece impoluto e inalterábel. Lóxico: é o heroe. O resto si, todos teñen algo turbio que agochar. Os norteamericanos manexando o cotarro como mafiosos, a OLP máis corrupta que os casos illados do Partido Popular, a milicia Amal enfrontada coa milicia cristiá, estes á lea cos drusos. Por se fora pouco, tamén pululaba por alí o exército sirio e, como dicíamos antes, o exército israelí andaba ao axexo para ver se podía sacar tallada… E claro, todos pelexados entre si. Tras desenrolar con moito tino toda esta complexidade política, resulta moi estraño e, porqué non dicilo, tamén decepcionante, presenciar unha desenlace tan condescendente e tipicamente americana (si, coa bandeirola ondeando ao vento). Cheira a imposición da produtora máis que nada porque, acto seguido "arranxan", dalgunha maneira, cun epílogo que retoma o nivel ao que se viña mantendo todo o filme. Con todo, é un versátil thriller político moi recomendábel para amantes das historias de espías á vella usanza. O refén Beirut (EUA 2018, 109 min.) Dirección: Brad Anderson Guión: Tony Gilroy Fotografía: Björn Charpentier Música: John Debney Elenco: Jon Hamm, Rosamund Pike, Idir Chender, Mark Pellegrino, Leïla Bekhti, Kate Fleetwood, Shea Whigham, Dean Norris, Hichame Ouraqa


Summary: O presidente da Xunta desdeña as candidaturas municipalistas vinculándoas dialecticamente cos accidentes no mar e repróchalle a Yolanda Díaz, de AGE a "renda" de Pablo Iglesias, de Podemos. O xefe do Executivo saca peito ante os datos da pobreza e pola súa xestión industrial.

A sesión de control deste mércores no Parlamento comezou, por todas as bandas, cunha mensaxe de lembranza, preocupación e ánimo pola desaparición de tres bateeiros mentres traballaban en augas próximas a Corrubedo, en Ribeira. Aínda que ningunha das preguntas ao presidente tiña temática marítima todos os grupos e o propio Alberto Núñez Feijóo quixeron expresar a súa preocupación polo enésimo accidente no mar, unha actitude de "solidariedade" que ao remate da sesión ficou empañada por un inusitado xiro argumentativo do xefe do Executivo que, en resposta a Alternativa Galega de Esquerda, deu en lanzarse á precampaña municipal vinculando dialecticamente as mareas do mar coas mareas políticas, denominación que adquiren algúns dos movementos que están a traballar en candidaturas para as eleccións de maio. Despois de que, en diferentes treitos das súas intervencións, o presidente lanzase afirmacións como que os prezos da luz están a baixar, en resposta ao BNG, a vicevoceira de AGE, Yolanda Díaz, instouno a "baixar de Monte Pío", a súa residencia oficial, para comprobar fenómenos como a "pobreza enerxética" ou o "incremento da desigualdade" e da exlcusión social que reflicten informes como o FOESSA, elaborado a instancias de Cáritas. "Levamos tempo conectando co pobo, porque o coñecemos ben" e por iso "non nos botan con be, nos votan con uve", retrucou o presidente, que reivindica "o que fixemos" para que "a taxa de exclusión e de pobreza severa" sexan "inferiores ás de España". O presidente repróchalle a Yolanda Díaz a "renda" de Pablo Iglesias Para o presidente esa "verdade contundente" prodúcese grazas á que a "estratexia" do Goberno que dirixe é "a dos máis febles, a dos servizos públicos a pesar da recesión" e a de "traballar con humildade sen insultar a ninguén". Foi neste punto no que para a reivindicación da xestión propia optou polas metáforas mariñeiras, non sen previo paso, como noutras intervencións, por Podemos. "Hai outros que falan de que ninguén pode cobrar máis de 1.500 euros e acreditan rendas superiores a 70.000", proclama, en referencia aos ingresos de Pablo Iglesias en 2013, publicados polo partido e correspondentes, obviamente, a cando aínda non era eurodeputado e non tiña salario como tal. "Eses -prosigue o presidente- son os das mareas; as mareas o que producen en Galicia é a morte dos mariñeiros" e "esas son as únicas que nos preocupan", conclúe. Pobreza en Galicia Alén das preocupacións municipais e das metáforas máis ou menos afortunadas o presidente da Xunta insta a ler en positivo o devandito estudo sobre a pobreza. A oposición e, nomeadamente, Yolanda Díaz, tenta "enganarnos a todos" cando alerta deste fenómeno porque, en realidade, "somos a comunidade con menor porcentaxe de persoas en exclusión severa" e "a nosa baixada de salarios é inferior á de España". "Sei perfectamente no país no que vivo" e "coñezo perfectamente a situación do meu pobo, non é necesario que mo reflicta cada día", repróchalle á parlamentaria de AGE, á que insta a estar "atenta" á xuntanza do Consello da Xunta deste xoves, no que "imos aprobar unha estratexia do plan de inclusión social". O PSdeG pide saber se Pachi de Lucas participou nas negociacións con Pemex O titular da Xunta saca peito a respecto dos datos da pobreza en resposta a AGE, fai o propio coa situación de Alcoa para responderlle ao BNG e algo semellante acontece co PSdeG, que o cuestionou polas "promesas incumpridas" para o sector naval. "Levamos dous anos cumprindo; o noso compromiso é conseguir carga de traballo e estamos cumprindo, era a viabilidade dos servizos públicos e estamos cumprindo". O voceiro socialista, José Luis Méndez Romeu, instouno ademais a aclarar "que pintaba nas negociacións con Pemex" o presunto conseguidor da trama Zeta, Pachi de Lucas, "o seu particular pequeno Nicolás". "De que me fala, quere volver manchar a negociación de Pemex?", repregunta o presidente.


Summary: As asembleas comarcais debaten agora e ata o 22 de outubro os documentos político e organizativo antes do plenario do 7 de novembro.

O BNG presentou esta quinta feira o lema de XVII Asemblea Nacional, que decorrerá o 7 de novembro no Coliseum da Coruña, e que supoñerá o peche dun ciclo iniciado en 2016 cando Ana Pontón foi eleita portavoz nacional, tamén nunha asemblea na cidade coruñesa. "Gañar unha nova Galiza!" é o lema escollido polo BNG para a cita de novembro, na que desembocarán as asembleas comarcais que principiaron xa este 4 de outubro até o 22 deste mes. Ademais, está previsto que días antes se realice un novo Consello Nacional -máximo órgano de decisión entre asembleas-, horizonte que, aínda que non se fixou nin interna nin publicamente, sería o que se manexa para coñecer como moi tarde o resultado da reflexión persoal de Ana Pontón sobre o seu futuro á fronte da organización. Na presentación da campaña, na que participaron os responsábeis na área de Comunicación da fronte nacionalista, Xavier Campos e Olalla Rodil, ambos os dous mostráronse convencidos do apoio social, non só entre a militancia do BNG, para que Ana Pontón "lidere o cambio que Galiza trecisa". Campos subliñou o seu respecto co proceso aberto en agosto por Ana Pontón, que é "quen ten que marcar os tempos". En todo caso, expresou que tanto e,l como Rodil, como "a totalidade da militancia e a inmensa maioría da cidadanía galega que quere un cambio político, queren que Ana Pontón sexa a persoa que lidere ese cambio", sentenciou. Olalla Rodil destacou que no seo do BNG "as decisións tómanse de maneira asemblearia" e, por iso, será a militancia quen "determine a liña política dos próximos anos" Durante a presentación da imaxe da asemblea, Olalla Rodil destacou que no seo do BNG "as decisións tómanse de maneira asemblearia" e, por iso, será a militancia quen "determine a liña política dos próximos anos". Nova etapa Neste sentido, destacou que o BNG "pecha unha etapa", a comprendida entre 2016 e 2021, un período que, segundo o balance realizado, "permitiu recuperar a voz de Galiza no Congreso, manter a representación na Eurocámara e pasar a ser a alternativa política do país e liderar a oposición". Así mesmo, reivindicou a "maior capacidade" lograda noutras institucións e, de feito, o BNG ten agora no horizonte as municipais como punto marcado para gañar impulso electoral antes das eleccións galegas. Olalla Rodil, deputada e viceportavoz parlamentar na Cámara galega, tamén remarcou a "renovación e actualización do proxecto do BNG" nos últimos anos, nos que tamén houbo unha renovación clara de equipos, non só con Ana Pontón senón da súa contorna máis próxima. O lema para a próxima asemblea nacional é ' Gañar unha nova Galiza', unha idea que quere trasladar o BNG, a da súa intención de lograr nas próximas eleccións galegas un peso suficiente que lle permita alcanzar San Caetano. "Poñernos a traballar para que en 2024 a Xunta estea presidida por unha muller e por unha muller, Ana Ponton, feminista e nacionalista", manifestou Xavier Campos. O lema de campaña complétase cun 'x Galiza', que se empregará como etiqueta na campaña que se prepara para as redes sociais con motivo da Asemblea Nacional, na que tamén o BNG se propón saír coa idea de "sumar máis e máis persoas para o proxecto político, consolidar a alternativa e lograr o cambio político transformador". "Poñernos a traballar para que en 2024 a Xunta estea presidida por unha muller e por unha muller, Ana Ponton, feminista e nacionalista", proclamou Xavier Campos. "Ilusión, esperanza e ambición política" A parte gráfica, pois, consolida esa idea de "saír a gañar desde o primeiro día". "É un lema claro que transmite perfectamente ilusión, esperanza e ambición política, gañar unha nova Galiza", proclamou, antes de aclarar que non é só "a expectativa e ilusión da militancia, senón fundamentalmente unha expectativa social que vai máis aló dos votantes do BNG". Convencidos, pois, de que hai "unha maioría social que quere cambio e ten como referencia clara a Ana Pontón para gobernar e presidir a Xunta". "Queremos gañar e gobernar para transformar o país, cunha nova Galiza", aseverou.


Summary: Isaac Xubín e Ruper Ordorika están estes días por Galiza nunha mini-xira. Un recital no que música e poesía, galego e euskera, ispen para nós Joseba Sarrionaindia. Falamos cos dous nunha pausa durante a proba de sonido para a actuación compostelán.

Isaac Xubín, escritor e tradutor, traducíu Joseba Sarrionaindia ao galego, un traballo, 'Tempo de Exilio', que foi merecedor do prestixioso premio Etxepare, que concede a fundación do mesmo nome. Ruper Ordorika, un dos renovadores da música vasca, vai cara as catro décadas de traxectoria, un camiño no que varios treitos levan a compaña de Joseba Sarrionaindía a través das súas letras. Sarrionaindia, Sarri, é o verdadeiro protagonista do recital embora non estar presente. Ou quizás si. Após o realizado esta terza feira en Compostela, as seguintes citas son cuarta feira en Vigo ('De catro a catro', 20:30) e A Coruña (libraría 'Linda Rama', 20:30). - Como naceu este proxecto? De onde partiu a idea que deu lugar a esta mini-xira tans ingular por Galiza? - Isaac Xubín: 'Tempo de Exilio', a tradución ao galego de poemas de Joseba Sarrionaindia, recibiu o premio Etxepare, que na súa dotación económica destina unha parte a promocionar e axudar a difundir a obra premiada. É de aí de onde saen estes recitais con Ruper por Galiza. - Mais xa tiñades colaborado... - Isaac: A única experiencia que tiñamos antes foi no festival Literaturia, en Zarautz, onde coincidimos os dous, e como xa sabiamos que habería algo disto partillamos escenario nunha canción de Ruper con letra de Sasrrionaindia, 'Martin Larralde', que eu receitei en galego. Saiu ben e xa se activou isto. Non vexo a sociedade galega, por dicilo así, a empoderarse dos recursos necesarios para defender o idioma - Un poeta como Joseba Sarrionaindia, cunha produción tan ligada ao euskera, traducido ao galego e agora interpretado en recitais en Galiza. É tan complexo como soa ou foi máis doado? - Ruper Ordorika: Ten a súan complexidade, ten. 'Tempo de Exilio' é a primeira antoloxía que hai da poesía de Sarrionaindia traducida. Había catro ou cinco poemas traducidos ao español en Madrid na editorial 'Ardora', no libro 'Ocho poetas raros' e pouco máis. Iso xa dá idea de que isto é un pouco excepcional. O personaxe nisto é Isaac, que fai de ponte, que pode referirse ao texto orixinal. Para min poder facer isto, este proxecto, é un premio. Hai catro anos xa estiven en Compostela con Kalandraka e para presentar un libro de poetas vascos traducidos ao galego, no que figuraba Sarrionaindia e a tradución era de Isaac, até parece que por aí xa andaba o xerme disto (sorrí) Para min poder facer isto, este proxecto, é un premio - Vedes, finalizados estes tres concertos (Compostela, Vigo e A Coruña), unha continuidade a este proxecto, con este modelo ou ben con outro formato? - Isaac: A min persoalmente gústame pensar nos proxectos, e máis se son tan excepcionais como este, como algo que ten un principio e un fin. E pensei nisto como esta xira de tres días, mais a verdade é que, non sei, a verdade tampouco pensei moito niso (ri) - Ruper: Isto tamén ten a súa dose de improvisación. Veremos o que pasa... - Como vedes a relación entre dúas culturas como a galega e vasca? De habela, claro. Haina? Considerades que houbo un achegamento? Viven de costas unha a outra? - Isaac: Eu, persoalmente, creo que hai moito coñecemento superficial mais pouco coñecemento profundo. A proba é que eu non tería que ter sido, por idade, o tradutor de Joseba Sarrionaindia, tería que ser alguén da súa xeración. Que tardase tanto en se traducir ao galego a obra dun gran escritor tan próximo xeograficamente é proba non necesariamente de desinterese mais si de descoñecemento. "Culturalmente houbo un diálogo entre Galiza e Euskal Herria" - Ruper: Eu teño unha visión un pouco diferente. De rapaces, no grupo Pott [del facían parte Bernardo Atxaga, Joxe Mari Iturralde, Sarrionaindia e Ruper Ordorika, entre outros] seguiamos bastante de cerca o que se facía en Galiza. Eu coñezo máis daquela época que do que se fai agora: Celso Emilio Ferreiro, Méndez Ferrín, Uxío Novoneyra... Mais tamén entramos nun tunel de afastamento, desde a miña experiencia, repito. Hai que ter conta que Gabriel Aresti xa traduciu hai décadas cousas do galego. Temos traducido a Castelao ao euskera hai moitos anos, o que era importante para nós. Curiosamente agora, que hai moita máis información a man parece que está todo como máis lonxe. Pero, insisto, é na miña opinión. E isto que digo para a literatura tamén o podo dicir para a música. Eu coñecía naquela época aos cantantes galegos e agora coñezo moito menos. - Isaac: Ligando co que falabamos do pouco coñecemento profundo, todo o mundo coñece 'Sarri, Sarri' mais moi poucos saben de que vai (rí). É como unha metáfora: coñecemos a canción, si, vale, chegounos aquí, mais non temos nin idea de que vai. Mais si, si que é certo que culturalmente houbo ese diálogo ao que se refería Ruper. Un dos pecados dos que adoece a cultura galega é que a literatura ocupa un espazo que apenas deixa osíxeno a outras facetas e expresións - De feito o propio Sarrionaindia facía parte dese diálogo: coñecedor da literatura galega, admirador de autores como Manuel Antonio, traduciu poetas galegos.. - Isaac: Certo, de feito que a primeira escolma que hai de Sarrionaindia sexa en galego non é casualidade. - Ruper: Hai que ter en conta que el tamén traduciu portugués e coñece ben esa lingua. - Sarrionaindia é un autor moi versionado na música vasca e por cantantes e grupos de estilos moi diferentes. En Galiza non atopamos unha figura equivalente, se ben tamén é unha música, a galega, onde, refírome ao rock, non se recurriu tanto a letras de poetas como na vasca.. - Isaac: Precisariamos alguén que fixese letras. Un dos pecados dos que adoece a cultura galega é que a literatura ocupa un espazo que apenas deixa osíxeno a outras facetas e expresións: música, teatro, audiovisual. Porén, o que chegou aquí a Galiza, da cultura vasca, na nosa xeración non era tanto a literatura como a música. O idioma é un paraíso no que entro sempre a gusto - Ruper: As miñas primeiras cancións con textos de Sarrionaindia son do século pasado, de 1983, cando el xa estaba preso. Desde entón fixen moitas cancións con textos del mais non só eu, moitisimos outros empregan os seus poemas para as súas cancións. Que se musiquen tantos poemas del e tamén doutros autores ten unha vertente positiva, claro. Mais tamén ten outra que, e non me gustaría que soase cínico, dá que pensar: a miudo o euskaldun é moi inseguro sobre o seu coñemento da lingua e ás veces busca un talismán. E cando usas un poema dunha persoa tan recoñecida como Sarri pois é como se estiveses a salvo, ninguén vai dicir "vaia merda que fixeches!". A min custoume un tempo ter a seguridade de poder escribir os meus propios textos, recurría ao que escribira Atxaga, Sarri.. Eu adoito sempre dicir que un bo poema non fai necesariamente unha boa canción, unha boa canción é un xénero en si propio e se ben sempre lle gusta a poesía, tamén ás veces lle pode gustar un retrouso que di 'tararí-tururú', ou un anuncio na rúa. Todos lembramos cancións con letras parvas, non é? "No mundo hai un intercambio cultural que nos obriga a pensar doutro modo a supervivencia das linguas minoritarias" - Ambos os dous tendes a lingua como unha ferramenta de traballo mais tamén como co que crear, moldear ao tempo que é algo persoal e íntimo... Como vedes a súa situación? - Isaac: Hai un mes botaron do seu traballo en Cork, na República de Irlanda, a unha persoa por falar gaélico. Creo que aquí, en Galiza, a xente considera que a panacea e a salvación do galego vai vir cando as administracións coiden o galego e lle dean dereitos e protección. E iso non ten porque suceder necesariamente. Irlanda é un estado independente e pasan aínda cousas como a que acabo de contar. O exemplo que nos dá o País Vasco, a onde non miramos simplesmentre porque a súa lingua pertence a outra familia, é que se queres algo, faino ti, non agardes a que cho dean. Mais non vexo a sociedade galega, por dicilo así, a empoderarse dos recursos necesarios para defender o idioma. E isto non é unha carencia que a sociedade galega teña só no que respecta ao idioma A min custoume un tempo ter a seguridade de poder escribir os meus propios textos, recurría ao que escribira Atxaga, Sarri.. - Ruper: Nós vimos dunha noite moi escura, noite que en certos aspectos aínda continúa. Debemos ter en conta que a unificación do vasco escrito ten 50 anos, moi pouco tempo mais abondo para empezar a revisar as cousas. Cando se institucionalizan estes temas, deléganse, e ser unha lingua minorizada significa que sempre tes que facer un esforzo extra. Fas o teu traballo e, ademais, tes que dar unha explicación, porque enfronte tes culturas moi poderosas. Hai moita máis xente agora que fala euskera que antes mais xa non fica nin un só monolingüe en euskera. Tamén falan, polo menos, español ou francés. E iso cando somos moito máis consumidores que actores leva a que como consumidor cultural moita xente en Euskadi se comporta como o consumidor medio europeo e isto require outro tipo de visións. Para min o idioma é o material que eu moldeo, é un paraíso no que entro sempre a gusto, sempre aprendo, para min é fundamental para entender o que fago. Fico con iso, as consideracións sociolingüísticas son moi complicadas,mais importantes. Non só a cuestión da relación de poder, que basicamente é iso. No mundo hai un intercambio cultutral que nos obriga a pensar doutro modo a supervivencia das minorías


Summary: O BNG de Pontevedra lanzou unha banda deseñada feita por Kiko Dasilva coa que desenvolverá unha campaña diferente, por tutatis!

A piques de comezar a campaña electoral o BNG de Pontevedra lanzou unha orixinal idea coa que achegar o seu proxecto á veciñanza da cidade do Lérez. Con retranca, @s nacionalistas presentaron Lorix e Mosquerix, unha adaptación da coñecida banda deseñada Astérix e Obélix que vén asinada da man do debuxante Kiko Dasilva. En páxinas de cómic preséntase a cidade galega Pontevedrum, un reducto de insubmisión ao imperio hispánicus dominado polo PPromano. Na banda deseñada aparecen personaxes sobradamente coñecidas da cidade, para alén do alcalde, Miguel Anxo Fernández Lorix e Raimundo Mosquerix, concelleiro de Infraestruturas. Tamén Moreium "centurión dos exércitos PPromanos e monicreque do imperio" e Agustinus, líder dos "socialistum hispánicus" que "sempre se esconde cando Pontevedrum necesita axuda". Unha orixinal iniciativa que chegará ás caixas de correo de toda a veciñanza através do buzoneo que desenvolverá o BNG.


Summary: Embora estar aínda nos seus primeiros pasos, ideas.gal abre un oco como espazo de reflexión, debate e análise tendo Galiza como eixo central. Falamos con Xavier Campos, un dos seus responsábeis, sobre unha iniciativa aberta impulsada desde a Fundación Galiza Sempre.

- Nace ideas.gal para construír un 'discurso da soberanía'? - A idea é impulsar un espazo de encontro onde crear argumentos e socializar a idea de que Galiza ten futuro se nós, os galegos, decidimos e nos propoñemos construír ese futuro propio. E aí entendemos que a auto-organización xoga un papel de importancia. Queremos con ideas.gal facer un espazo amplo, aberto, de diálogo e debate, sendo conscientes de que hai moitas persoas e moitos colectivos cos que podemos confluír e aprender, cos que construír argumentos, cos que debater, sobre Galiza. Vivimos uns tempos nos que xorden toda unha serie de retos por diante e cremos que lles hai que dar unha resposta en chave propia. "O gran reto que temos é facer ver á maioría da sociedade que un cambio das cousas en Galiza ten que vir da man do dereito a decidir sobre o noso" - Destaca nestes primeiros pasos que apostades en abrir 'cancha', en incorporar opinións e achegas de persoas que, como Fran P. Lorenzo ou H. Miguélez Carballeira, a priori non son voces que un espera atopar neste tipo de proxectos. - É algo buscado. Queremos que nesta tarefa teñan voz colectivos e persoas de diferente tipo e que forman parte dese campo amplo e heteroxéneo que temos Galiza como suxeito de referencia. A partir dese convencemento hai espazo para toda esa pluralidade. E ese é un dos valores que cremos que debe ter ideas.gal, achegar esas voces procedentes de espazos que non están nesa dinámica estritamente política nin, por dicilo así, en coordenadas estritamente nacionalistas mais que teñen cousas interesantes a dicir. - Ideas.gal pon logo interese en falar e comunicar 'para fóra' dos círculos máis concienciados en torno ao soberanismo... - A gran necesidade e o gran reto que temos é facer ver que un cambio das cousas en Galiza ten que vir da man do dereito a decidir sobre o noso. E iso, que no nacionalismo temos moi claro, hai que ser quen de trasladalo 'cara fóra'. A utilidade real para Galiza da soberanía, para os seus sectores produtivos, para unha maior igualdade, para construírmos outro modelo diferente... Ideas.gal queremos contribuír a ese debate, a dar argumentos para convencer e a socializar eses argumentos. - Ten o 'discurso' soberanista que explicarse mellor? Que achegar argumentos para ser quen de 'atraer' a esa parte da poboación galega que se está a 'politizar' e que aposta nun cambio, mais no que a cuestión nacional nin se contempla? - Necesitamos facer ver que o social e o nacional non van desligados en Galiza, senón o contrario. O noso país precisa gobernarse a si propio e cando afirmamos isto non estamos a realizar unha declaración de intencións `identitaria'. O nacional é material, a defensa da soberanía plásmase no concreto, como pode ser na defensa dos sectores produtivos. Certo, hai xente que se move para cambiar o 'statu quo' actual e cun potencial mobilizador importante, e que non contempla o dereito a decidirmos como pobo. O que queremos transmitir e fortalecer é a idea de que só desde a soberanía se pode dar unha verdadeira transformación deste país. "O noso país precisa gobernarse a si propio e cando afirmamos isto non estamos a facer unha declaración de intencións `identitaria'" - Estades a tecer unha serie de relacións e contactos con proxectos doutros países que se moven en parámetros semellantes aos de ideas.gal Si, con fundacións en Euskal Herria (Iratzar) ou ben o Ciemen, en Cataluña, e tamén coas que forman parte do grupo europeo ALE. - Estades satisfeitos do decorrer destes primeiros pasos desde que se activou o proxecto ideas.gal? - O balance que facemos é moi positivo. Comezamos de forma experimental en decembro nas xornadas en Lugo nas que se avaliaba a etapa autonómica e as consecuencias para o noso país dun modelo que entendemos claramente esgotado. Aos poucos fomos engadindo opinións, como a de H. Miguélez Carballeira, que xerou certo debate nas redes sociais, o que consideramos importante pois quer dicir que hai capacidade de debate e que onde hai iso hai unha sociedade viva, que se interesa e participa. A nosa idea é que cunha periodicidade de dous meses ir desenvolvendo diferentes temas monográficos, abordándoos de diferentes perspectivas. E sempre apostando en incorporar novas voces.


Summary: Antom Santos foi detido en Lugo o 3 de decembro de 2011 sob a acusación de pertencer a Resistencia Galega, sendo condenado pola Audiencia Nacional en 2013 a 10 anos de prisión (o Supremo rebaixaría a pena a 7 anos e 9 meses).

"Non foi un xuízo xusto", opina o pai de Antom Santos, Xosé Luís, "por iso se presentou recurso pedindo a súa nulidade, pois para nós é unha evidencia que se vulnerou o dereito a defensa ". "Levan a alguén e durante días non sabes nada, non sabes nin sequera onde está. E ese alguén é o teu fillo". Xosé Luís Santos Cabanas fala desde a súa casa en Teo, perto de Compostela. Unha casa que desde decembro de 2011 ten como punto de referencia Aranxuez, a 650 km, onde está a prisión na que o seu fillo Antom permanece preso vai para case tres anos. "En certa forma, nós tamén estamos presos alí", recoñece, como sabendo que aos e ás familiares das persoas presas non é de aplicación aquela frase de Joseba Sarrionaindia: "As prisións constrúense para que os que non están dentro pensen que están fóra". O 3 de decembro de 2011 Antom era detido en Lugo, acusado de pertenza a Resistencia Galega. Aplicáronlle a Lei Anti-terrorista e desde entón e até agora, vai camiño dos 3 anos, xa só puido velo en prisión, e en moitas das visitas só a través dun cristal. Como afronta unha nai ou pai unha realidade así? A detención en si xa é un golpe moi, moi duro. Que lle apliquen a lei anti-terrorista, que pases días sen saber nada del... van engadindo máis momentos duros: Levan a alguén e durante días non sabes onde está. E ese alguén é teu fillo. A el detivérono un 3 de decembro. Ao día seguinte, o 4, chamounos un amigo para dicirnos que detiveran a Antom. Podes imaxinarte como se recibe unha nova así... e non tiñamos información de nada. O día 7 os pais de María (detida a canda el) dinnos que está na prisión de Soto del Real. Iso foi catro días despois de que o detivesen en Lugo! Estivemos catro días sen saber nada del. O 8 de decembro puidemos falar con el por teléfono. 45 segundos, nin un máis, non llo permitiron. O día 9 fomos a Aranxuez, onde estaba preso. Informámonos de que unha persoa que é encarcerada ten dereito a ver os seus familiares directos a fin de semana seguinte. Chegados alí, os funcionarios negábanse a deixárnolo ver. Insistimos en que tiñamos dereito e entón parece que aceptaban, levándonos a un locutorio, mais o locutorio estaba baleiro, Antom non estaba alí, tíñano incomunicado... Eses feitos denunciámolos perante o Xulgado de Compostela. "Para visitar o noso fillo, en cerca de tres anos levamos máis de 25.000 quilómetros percorridos, e xa non somos uns nenos, os anos pesan" Foi pasadas dúas semanas do día da detención cando puidemos velo por primeira vez, con cristal polo medio. Mais tamén para iso tivemos que aguantar: Após percorrer outra vez 650 km para chegar até alí, un funcionario chegou a nos dicir que para poder velo tiñamos que ter autorización del desde dentro. Iso era imposíbel porque durante esas 2 semanas non tivemos ningunha posibilidade de falar con el, non nos deixaban. Atópaste nunha situación surrealista. Por moito que argumentes ante eles é como falar cunha parede. Dicíamoslle que eramos os pais e el limitábase a respostar: "Serán los padres, pero yo no sé si él quiere verlos". Consideras logo que a política penitenciaria tamén pune os familiares das persoas presas? A persoa presa pásao mal. Tamén os que estamos fóra en certa maneira estamos presos. Ves que a política penitenciaria está chea de trabas, de cambadelas... para ir desgastando, minando, punindo... Un exemplo é o das chamadas telefónicas. Antom ten dereito a facer 8 de 5 minutos cada unha. Chamadas a realizar a unha serie de teléfonos previamente autorizados. Para que che autoricen tes que mandar o nº cos teus dados e unha factura que confirme que ese teléfono é teu. Pois ben, nós non tiñamos facturas en papel porque había tempo que nolas remitían por mail. Imprimímolas mais a Prisións non lles valía porque non era un orixinal. Recordo que pasaron máis de dos dous meses até que lle autorizaron a chamarnos. O das visitas é outro mundo. Tes que pasar por un arco detector de metais que sempre lles pita ás mulleres, rexístranas a case todas. Vanche levando de tramo en tramo do cárcere, pechando ás túas costas unha reixa antes de abrir a de diante. Antom ten dereito durante o mes a un 'vis a vis' (cara a cara) íntimo e a outro familiar, que cae sempre en días de semana, co que iso implica porque obriga a facer mil malabares a nivel laboral. Nós pedimos con certificados que, por motivos laborais, puidésemos visitalo en fins de semana. Dixéronnos que si, mais que entón sería unha vez cada tres meses no canto dunha cada mes. Decidimos visitalo pola semana, claro, solucionando como puidemos os problemas nos nosos respectivos traballos. "Lembro que no xuízo na Audiencia Nacional os que estabamos no público tivemos cara de abraio os catro días ante o que alí pasaba" Consideras que existe unha lexislación especial para aplicar a pres@s como @s condenad@s ou acusad@s de pertenza a Resistencia Galega? Polo que é a miña experiencia propia, todas as familias de presos, independentemente da súa condición ou motivo da detención, sofren dalgún ou outro xeito unha política penitenciaria de gran crueldade que pode ser cualificada de 'surrealista'. Podería poñerche un bo quiñón de anécdotas de despropósitos nas relacións dos familiares coa cadea dos que fomos testemuña. Mais no caso de Antom e os outros presos independentistas está a aplicación da dispersión e que son xa de entrada catalogados FIES (Ficheros de Internos de Especial Seguimiento) con todo o que iso supón. Hai normas e medidas para complicar as cousas que semellan máis simples. Por exemplo, os paquetes que podes enviarlle. Apenas poden ir libros e roupa, mais aínda así tamén é unha odisea entregarllos. Cando detiveron a Antom un amigo que foi preso político baixo o franquismo deume unha serie de consellos... e non valían para agora porque na actualidade é máis duro! Eles, daquela, podían recibir paquetes de comida da casa, por exemplo. Agora non, o preso só pode mercar no economato da prisión cuns vales (previo ingreso desde fóra da prisión de diñeiro para ese preso)... Ademais, un paquete para un preso só o pode levar ao cárcere unha persoa autorizada. E na prisión de Aranxuez cando imos ao 'vis a vis' con Antom non nos autorizan a pasar o paquete aproveitando a visita. O paquete só pode entrar os días que a cadea determina, que non teñen por que coincidir coa visita dalgún familiar ou dalgún amigo, e no noso caso estamos a falar desa distancia de 650 quilómetros que hai que percorrer. Hai familiares que denuncian que non hai máis lóxica tras algúns trámites penitenciarios que a de procurar desesperar as persoas Desesperan, a verdade. Agora vén o inverno. En Aranxuez as temperaturas son baixo cero. Queremos facerlle chegar un paquete con roupa de abrigo e vai ser unha odisea. Tardamos máis de 2 meses en poderlle pasar unhas zapatillas de deporte, porque el practica atletismo e adestra tamén en prisión. As que tiña estaban desfeitas... Asistiu ao xuízo na Audiencia Nacional e mesmo escribiu despois un artigo ('Castelao na Audiencia Nacional española') na que cualificaba o que alí viu como todo un esperpento... Eu era a primeira vez que asistía a un xuízo, nunca estivera nun. E a imaxe que levei foi dun puro esperpento. Eu consideraba que nunha institución como a Audiencia Nacional o mínimo que se lle esixía aos xuíces era estar espertos. Mais houbo un maxistrado que estivo durmindo todo o tempo. Non dabamos crédito. O presidente daquel Tribunal colocaba o micro de tal maneira que ninguén entendía o que dicía. Só se lle ouviu ben cando ordenou expulsar os peritos da defensa (Carlos Taibo e Bernardo Máiz). Eles, que tanto din da importancia das formas e que tanto din coidar todo ese boato...e cando falaba a defensa pechaban os ollos, que pasaban a abrir na quenda da acusación. Lembro que os que estabamos no público tivemos cara de abraio os catro días do xuízo. "Presentouse un recurso pedindo a nulidade do xuízo por entender que non se respectara o dereito á defensa. Ese recurso está agora no Tribunal Constitucional" E no que respecta ás acusacións feitas contra Antom Santos... Eu non vin que alí se presentase nin unha soa proba clara e contundente que validase as acusacións contra Antom e os seus compañeiros. O único que presenciei foi como o que levaba meses lendo na prensa procedente de 'fontes policiais' volvía dicirse alí unha e outra e outra vez. Mais finalmente condenóuselle por pertenza a RG Eu creo que RG está a ser empregada como unha escusa para mantelos presos e tamén para intentar introducir medo noutros sectores. Estamos a derivar a escenarios moi perigosos nos que a min poderíanme deter simplemente polo que digo nesta entrevista e a ti por publicala. O Tribunal Supremo rebaixou a sentenza condenatoria da Audiencia Nacional a Antom, de dez anos de prisión a 7 anos e 9 meses grazas un recurso da defensa, recurso que manteñen perante o Tribunal Constitucional Presentouse un recurso pedindo a nulidade do xuízo por entender que non se respectara o dereito á defensa. Ese recurso está agora no Tribunal Constitucional, como paso previo necesario para poder ir a Estrasburgo. O certo é que non temos moita confianza no TC, sinceramente non cremos nin que sexa admitido a trámite. O TC estase vendo que se caracteriza polas súas sentenzas sempre a favor dos poderes establecidos, está moi situado á beira desa dereita cerrada que goberna o Estado Español. E mentres se segue todo este procedemento eles teñen que seguir en prisión, mentres o tempo segue correndo. O pleno do Concello onde vivides e de onde é Antom, Teo, aprobou unha moción na que denunciaba a dispersión á que se sometía ao voso fillo e pedía a fin das 'políticas de excepción'. É importante que o goberno do concello onde vivimos sexa consciente do que se ten que pasar como consecuencia de ter un fillo na cadea, do que significa para as familias e para os amigos o afastamento dun familiar, de que en cerca de tres anos levemos máis de 25.000 quilómetros percorridos, e xa non somos uns nenos, os anos pesan. Agradecemos e valoramos ese paso. Tamén polo que supón de rachar con ese disco raiado que durante meses sofremos na prensa e tamén durante o xuízo e que parecía gravado pola mesma persoa, presentando a Antom como algo que sabemos que non é. El estaba implicado en movementos e proxectos nos que loitaba por unhas ideas e por uns obxectivos. Salvando as evidentes distancias, non o vexo moi diferente do que está a facer a ANC en Catalunya, que traballa a prol da conciencia nacional do seu país. Asistín no seu día ao pleno e non entendín a insensibilidade da representante do PSOE e do PP, e a do concelleiro independente. Falaban "polo libro" dunha situación que non coñecen. Non lles desexo a ningún deles que pasen por un trago semellante ao que nos tocou a nós. Se cadra é mellor para eles persoalmente que sigan sen saber nada da política penitenciaria española, e digo persoalmente, pois no político estas actitudes de insensibilidade, de mirar para outro lado e de descoñecemento da realidade pola que estamos a pasar uns veciños do concello .... no político meréceme outra consideración. "El resiste dunha maneira abraiante, algo que eu, sinceramente, non sería quen. Aguanta o temporal, sabe abrigarse" @s familiares d@s independentistas presos mantendes contacto ou relación? Ter un familiar directo na cadea fai que se estabeleza algún tipo de relación especial con outras persoas na mesma situación, non é? Mantémonos en contacto, mais de xeito informal. Cos pais de María Osorio ( a compañeira de Antom) hai máis relación, xa desde que ambos os dous foron detidos en decembro de 2011. Tamén temos contacto con familiares de Eduardo, de Teto, de Carlos Calvo, coa xente de 'Senlheiro' (Hadrián Mosquera). Non hai unha relación estábel mais sabemos onde estamos. Todos viaxamos no mesmo tren, por dicilo dalgún xeito: Sofremos nos nosos lombos os kilómetros até as prisións, as mesmas dificultades e preocupacións, as mesmas relacións difíciles co sistema carcelario... Podes visitar a Antom unha vez ao mes. Como o notas após 33 meses en prisión? A última vez que o vin foi en agosto e xa non volverei a poder velo até o 'vis a vis' do 17 de setembro. El resiste dunha maneira abraiante, algo que eu, sinceramente, non sería quen. Aguanta o temporal, sabe abrigarse. É unha persoa que organiza moi ben o tempo: investiga, escribe, le moito... mesmo recuperou unha afección que deixara na adolescencia como é o debuxo. Fai deporte, atletismo, cuns adestramentos duros. E mantén unha relación correcta co resto dos presos, civilizada sabendo o difícil que é aquilo. El está en rexime de FIES o que supón, entre moitas outras cousas, que lle interveñen todas as conversas orais, escritas, telefónicas... É algo ao que non acabo de afacerme. Que a carta que lle escribo a meu fillo vai ser lida por unha terceira persoa, un funcionario. "Algo ao que non acabo de afacerme: que a carta que lle escribo a meu fillo vai ser lida por un funcionario" Hai unha especie de 'mandamento' non escrito que asegura que o que a familia dun preso non poden permitirse nunca é o 'pecado' de se vir abaixo... A situación é dura mais Antom resiste ben. Aínda que el alí dentro pase por momentos difíciles nunca nolos vai contar para non nos preocupar. E igualmente ao revés. Temos algo máis dunha hora cada mes para estar xuntos, cun cristal polo medio, cando a visita non é das chamadas "vis a vis"; polo que hai que aproveitar o tempo para cousas importantes e non para deprimirnos. Hai que sacar forzas de onde sexa, mesmo perante os funcionarios de prisións para non caer no seu xogo e manternos no noso sitio. Tentamos manternos enteiros, dignos e conscientes dentro dunha situación excepcional. Non é doado. Mais non pode ser doutro xeito. Foto: GZContrainfo


Summary: O Monte do Gozo acollerá este ano unha edición especial do Festival Son do Camiño, o Son do Camiño "Perseidas". No cartaz, que se coñeceu na mañá da sexta feira, apenas hai representantes da música galega nin presenza feminina.

Con limitación de capacidade e todas as medidas de seguridade. Mais non só. Tamén cunha presenza abafante de música española e con apenas representantes da música galega. Así será a edición especial do Festival Son do Camiño "Perseidas". Unha crítica que xa se formulara, ao igual que a escasa presenza de mulleres, na presentación do festival en marzo de 2020. Unha edición que tivo que ser cancelada a causa da pandemia. Na mañá da sexta feira presentaron o cartaz, no que destaca a presenza de músicos españois como Rozalén, Vetusta Morla, Izael, Raphael, Melendi ou Loquillo. Así, o día 14 de xullo actuarán Rozalén e Guadi Galego; o 15, Camilo e Pablo Lesuit; o 16, Andrés Suárez, Xoel López e Sabela; o 17, Vetusta Morla e Furious Monkey House; o 22 Ara Malikian; o 24 Beret e David Rees; o 29 Estopa e o 30 Izal e Maren. En agosto, o día 7 actuará Loquillo e o 8 Melendi. Queixas nas redes sociais O cartaz provocou na mañá da sexta feira as primeiras reaccións nas redes sociais: "Un cataz horríbel que case non leva artistas nin música en galego. Máis unha vez O Son Do Camiño e a Xunta non confían nin invisten na nosa cultura". "Era unha oportunidade para reivindicar os artistas en galego (que temos moitos e de calidade) e a sensación é que poderían ter máis protagonismo. É complexo programar para un festival tan grande nesta situación, pero había ganas de ver unha aposta clara polo galego no Son", afirmaba outro usuario. "Como vemos que non tedes en conta a música en galego, imos pensar que é porque non coñecedes moitas bandas. Deixamos esta ligazón con 2 artigos: Un que conta cunha lista de máis de 500 bandas de música en galego e outro coas nosas listas de Spotify Cara sorrinte coa boca aberta e ollos riseiros", comentaba outra persoa. A artista Pauliña engadía: "Bravo polas catro bandas galegas que tocan, polo resto... en vez de darlle cartiños á cultura en galego e as/os artistas de aquí... parece que non se dá feito oco nestes festis... ademais despois do ano de pandemia. Bah, non digho nada...". Tamén se pronunciou ao respecto a deputada do BNG Mercedes Queixas: "A Xunta visibiliza a súa aposta pola reactivación do sector musical galego no Son do Camiño Perseidas. As voces femininas e o talento máis innovador en galego en minúscula, secundarizado e na sombra. Concepto subalterno e subsidiario. Insulto á cultura do país". As entradas estarán á venda o 11 de xuño.


Summary: As redes espellan sempre como se vive na rúa esta data simbólica. Chíos de toda sorte e condición, anónimos e célebres. Pasen e vexan.

Parabéns a todos os galegos e galegas no #DíaDeGalicia, especialmente aos que están lonxe da súa terra. Unha forte aperta. pic.twitter.com/8wCJehgmUB— Pedro Sánchez (@sanchezcastejon) 25 de julho de 2017 Feliz #DiadaPatriaGalega #DiaDeGalicia #DíaNacionalDeGalicia— Pilar Cancela (@PiliCancela) 25 de julho de 2017 Somos unha nación e como dicía Castelao: Galiza só deixará de loitar pola súa liberdade cando a consiga! #DiaDaPatriaGalega #GalizaCeibe— Ana Pontón (@anaponton) 25 de julho de 2017 Toda a minha força e apoio para a gente que se move algo polo país e está hoje na Alameda. #DiadaPatriaGalega #DiadaMatria— TodoMal Edição Verão (@Tawil) 25 de julho de 2017 https://t.co/4KeII7pJ8t— Avia#TodasAsCorunhas (@AviaGV) 25 de julho de 2017 Hoy mi tierra celebra la festividad de Santiago, significativa para toda España. Os deseo un feliz #DíadeGalicia. MR— Mariano Rajoy Brey (@marianorajoy) 25 de julho de 2017 Feliz dia da Galiza #DiadaPatriaGalega #DiaDaMatria✊ pic.twitter.com/hxgi9gUN8V— Davide Manzaneda (@DavideManzaneda) 25 de julho de 2017 Vaia! Imos queimar Twitter con tantos cancelos:#DíadeGaliza#DíadaPatriaGalega#DíadaMatriaGalega#25deXullo#DíaNacionaldeGalicia— Twiter en galego (@chio_en_galego) 25 de julho de 2017 Podes chamarlle #diadegalicia #DiaNacionaldeGalicia ou #DiadaPatriaGalegaÁmaaQuéreaFaite unha persoa digna delaE faino 365 días ao ano— Xoán Bascuas (@Xoan_Bascuas) 25 de julho de 2017 pic.twitter.com/5FqpxbnWaM— Carmen 🍑 (@carriegude) 25 de julho de 2017 Ouvi agora " nos metemos na esquinha" já estamos na manif do BNG— jacobo fernández (@brian_habana) 25 de julho de 2017 Oxalá algún día puidésemos celebrar o día da nosa patria todas as galegas xuntas e sen fixarnos en que partido milita cada unha...— Andrés del Valle (@PaRtOx51) 25 de julho de 2017 Este #25deXullo homenaxeamos en Mugardos ao alcalde republicano Prieto Balsa, fusilado polos golpistas. #NaciónConMemoria #ManifestoEU pic.twitter.com/bYdL5wAInr— Esquerda Unida (@EsquerdaUnida) 25 xullo 2017 "Que a vida non me sorprenda xamais desprevenido, calado e neutral"#DíaDaPatria https://t.co/4hNaURElNU pic.twitter.com/FTJizEqEHi— senegalego (@CheikhGade) 25 xullo 2017 Viva Galiza ceibe!! pic.twitter.com/8gHMxHxBZc— Tereixa Paz (@TereixaPaz) 25 xullo 2017 En común poñémoslle rostro #AGaliciaQueQueremos pic.twitter.com/z6COK5gT8r— Luís Villares (@VillaresLuis) 25 de julho de 2017 "Non se pode entender Galicia sen as súas mulleres" @CarmenSantosQ #25xullo #díadamatria #feminizarpolítica pic.twitter.com/AOrzqOEDCw— Podemos Galicia (@Podemos_Galicia) 25 de julho de 2017 Cando levas a túa terra no corazón, todos os días son o Día de Galicia. Feliz 25 de xullo! #OrgulloGaleguista pic.twitter.com/gqiAfy2Ahw— Aitor Bouza Manso (@AitorBouza) 25 de julho de 2017 .@AntonSanchezG "queremos dotar ao pobo galego de todo o poder para autogobernarnos, é darlle unha patada aos que nos espolian"— anova (@anovagal) 25 de julho de 2017


Summary: Nunha sección do sábado do programa "No es un día cualquiera"

Soan uns acordes da muiñeira de Chantada e fala a través das ondas un dos colaboradores do programa de Radio Nacional Española No es un día cualquiera. En conversa co presentador, Carlos Mesa, o colaborador Xosé Castro debulla na sección 'cocretas' diferentes erros na linguaxe oral. A melodía da muiñeira coincide coas anécdotas relacionadas cos galegos e galegas. "Guasear cunha amizade", "amortiguar a apoteca" ou "fulanito traballa no polígano" son algúns dos exemplos remitidos por usuarios e usuarias das redes sociais a Xosé Castro, o "comentalisto", que os sábados ás 9.40 horas participa no magazine conducido por Carlos Mesa. "Non sei por que na Galiza moita xente di polígano, tamén teño escoitado polígamo", conta Castro. A maiores, o colaborador comparte novas de medios de comunicación. Coas dos medios de comunicación galegos, as 'galinoticias', volve soar a muiñeira e o colaborador comparte un "Ai, carballeira! Árdelle aí!". Entre outras, recolle unha partida de Monopoly xogada por rapazas e rapaces do Barco de Valdeorras ou o atraco dun estanco da Silva, "un Fast and Furious galego", na parroquia cedeirense de Rodís con correcións incluídas ao xornal. O tratamento destes erros e da información compartida na sección provocou as queixas dun ouvinte do mesmo, que decidiu poñerse en contacto con Nós Diario. "Eu estou afeito a escoitar as xeneralidades na prensa española referidas aos galegos e galegas, pero o que fan paréceme de mal gusto e unha maneira de ridiculizarnos", explica por teléfono sen querer compartir o seu nome. Nun dos programas aos que fai referencia este ouvinte, o propio presentador e mais o colaborador fan referencia a un correo electrónico enviado, presuntamento, por unha persoa galega cunha queixa similar á súa. "Non temos nada en contra dos galegos, nin moitísimo menos", responde ao reclamante o presentador. "Alguén dixo iso? Alguén puido dubidar? Sendo eu galego de pro", cuestiona Castro, este último facendo referencia á súa propia orixe. "Non nos rimos de ninguén, senón con alguén", comenta Castro, "algunhas destas cocretas dicímolas nós, é simplemente rir de algo divertido". Para quen escoita, as xustificacións non abondan. "Están tan afeitos que non se destacan de que o que fan é ofensivo", salienta este ouvinte sinalando que as risas a costa das anécdotas compartidas no programa resultan "excesivas".


Summary: Os integrantes da formación presentaron hai meses un recurso contra a sentenza de dous anos e un día, que os levaría ao cárcere polas letras das súas cancións. O Ministerio Fiscal pide desestimar o recurso e manter a condena ditada o pasado mes de decembro e sinala que as súas letras incitaban á comisión de actos de terrorismo. ENTREVISTA | "É impensable que o meu fillo poida ir ao cárcere por escribir unhas cancións"

ENTREVISTA | "É impensable que o meu fillo poida ir ao cárcere por escribir unhas cancións" O pasado 5 de decembro a Audiencia Nacional condenou a 2 anos e un día de prisión aos 12 integrantes do colectivo de hip-hop La Insurgencia, seis deles galegos, ao concluír un presunto delito de "enaltecemento do terrorismo" nas letras das súas cancións. A sentenza (que contou co voto particular dunha das maxistradas, que os considera inocentes) levaríaos directamente ao cárcere, a pesar de carecer de antecedentes, e implicaría tamén oito anos de "inhabilitación absoluta". O grupo presentou hai meses un recurso contra o ditame. Agora a Fiscalía vén de pronunciarse contra este recurso, recomendando que sexa desestimado e que se manteñan as condenas da sentenza, enviando estes rapaces a prisión. O escrito da Fiscalía acusa os integrantes de La Insurgencia de inculcar "unha cultura de odio que por si mesma indirectamente incitaba a comisión de actos de terrorismo". E conclúe que "a pena imposta, a mínima legal, non pode estimarse desproporcionada en relación cos contidos expostos publicamente". Es resposta ao expresado polo Ministerio Fiscal, os representantes de La Insurgencia aseguran que agardarán polo pronunciamento a Audiencia Nacional sobre o seu recurso e que, no caso de manter a pena imposta, recorrerán ante o Tribunal Supremo. Nas últimas semanas a Sala de Apelacións da Audiencia Nacional rebaixou de dous anos e un día a nove meses a condena que inicialmente impuxera a Pablo Hásel polas letras das súas cancións, atendendo á recomendación que tempo atrás realizou o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, que condenara o Estado Español polo castigo imposto a dous mozos que queimaran unha foto do rei Juan Carlos I. O Tribunal de Estrasburgo determinou que a queima de fotos constituía un acto de liberdade de expresión, lembrando que "a liberdade de expresión se extende a informacións e ideas que ofenden, chocan ou molestan". Nos últimos días tamén chegou o rexeitamento de Bélxica a entregar a España o rapeiro balear Valtonyc, descartando que as súas cancións estean relacionadas co terrorismo en calquera das súas formas e lembrando que se inscriben dentro dun dereito fundamental como é a liberdade de expresión. Hai uns meses comezou a difundirse un manifesto de apoio aos doce condenados. "Quérennos caladas. Quérennos con medo. Coa súa represión queren mostrar que levantar a voz está penalizado", comeza o texto, no que o Grupo de Apoio a La Insurgencia en Vigo anima "a persoas, colectivos e artistas solidarias a adherirse a este manifesto, a colaborar connosco e a crear máis grupos de apoio nas distintas localidades, para que neste 2018, nin La Insurgencia, nin ninguén, entre no cárcere por expresar opinións". "Temos esperanza de que o Tribunal Supremo corrixa un pouco a situación. Pero non nos conformamos, apostamos pola absolución, ningunha outra sentenza sería xusta", dicía hai uns meses en conversa con Praza a viguesa Elena Dafonte, nai dun dos rapeiros condenados, Saúl Zaitsev, de só 21 anos.


Summary: O Bloque pecha a súa XIV asemblea cunha aposta por artellar un "movemento soberanista multicor" e entre berros de "independencia"

A mediados de 2009 o BNG, aínda noqueado pola abrupta saída da Xunta, traballaba na súa candidatura para as eleccións europeas. Sobre a mesa estaban, esencialmente, dous nomes: o da actual eurodeputada Ana Miranda e o do economista Xavier Vence, quen optou por dar un paso atrás e pechar simbolicamente a lista. De prestixioso currículo académico e cunha longa traxectoria no apoio ao nacionalismo e, nomeadamente, ao BNG, o profesor optaba por non dar o salto aos focos do que se dá en chamar política activa. Este domingo Vence culminou o movemento exactamente contrario. Do pequeno paso atrás de hai uns anos pasa a dar un paso adiante sensiblemente maior e máis arriscado: liderar o Bloque no que, probablemente, é o momento máis comprometido da súa historia. A XIV Asemblea Nacional da formación frontista nomeouno, co 96% dos votos, portavoz nacional "nun contexto de reveses electorais, de zozobra". "Non esperaba verme neste compromiso", ironizou ante o plenario antes de dispoñerse a tentar "recuperar o pulso" da organización e un reto que semella aínda máis ambicioso, pular por un "Estado propio" para Galicia. "Non imos ser máis os do non", asegurou o novo líder nacionalista nun longo discurso de ton marcadamente académico. "España desapareceu coa peseta" e, "como todos os imperialistas fracasados", os dirixentes estatais "tentan recentralizado todo". "Se eles rompen o modelo autonómico non nos imos limitar a criticalo", senón que "imos formular a nosa proposta en positivo", a saber: "soberanía, dereito a decidir" e, en última instancia a devandita consecución do Estado. Vence asegura que o Bloque non vai ser "os do non", senón que vai formular propostas "en positivo" baseadas na "soberanía e no dereito a decidir" Esta clarificación do horizonte estratéxico do Bloque non é para Vence "ningunha deriva soberanista", dado que o nacionalismo galego aposta pola soberanía "dende a Asemblea Nacionalista de Lugo de 1918", lembra. Non obstante, coida que "o verdadeiro perigo para unha forza nacionalista sería entrar nunha deriva autonomista" e o BNG "nunca foi autonomista, nunca o fomos e nunca o seremos", o que non implica que non defenda as institucións autonómicas. "Somos os únicos", afirma, xa que "os demais só as ocupan". Non apelar á soberanía "en van" Pero Vence apela ironicamente a non pronunciar a reclamación soberanista "en van", xa que "todos os que estamos aquí sabemos que hai unha diferenza fundamental entre a xeometría e a política: a distancia máis curta case nunca é unha liña recta". Botando man de citas habitualmente alleas ao discurso público, o líder do Bloque parafrasea a Lenin para ilustrar que aos nacionalistas lles corresponde ir "paso a paso e só un pasiño por diante do pobo" e por iso hai que apelar á soberanía "só cando veña ao caso", "petando na alma do pobo ata crear un estado de opinión revolucionario", citou a Castelao. Esta "folla de ruta", un "reto enorme", "inmenso", non debe realizalo o Bloque en solitario, a xuízo do novo portavoz nacional. Ben ao contrario, di, o BNG debe participar dun "movemento social multicor pola soberanía, no que unha parte dos militantes do BNG participarán man con man" xunto a "todas as organizacións políticas, sindicais, sociais, feministas, estudantís, veciñais...", un "proceso capitar de debate sobre as vantaxes da soberanía, cadaquén co seu perfil". "Non se trata de abrir escolas de filosofía en todas as parroquias", advirte, senón de encetar "unha andaina de longo percorrido que vaia alimentando a conciencia nacional". "Non facelo nos últimos anos fai que o país estea como está", afirma. Vence apela a constituír un "movemento soberanista multicor" e a "convencer a certo nacionalismo de que a soberanía non é meramente cultural" E, que papel xogan esta estratexia as demais forzas nacionalistas? Cómpre, dende a súa óptica, "convencer a certo nacionalismo de que a soberanía non é un asunto meramente cultural, lingüístico ou identitario". "Non faltan tampouco os que se apuntan ao discurso de que este é un momento excepcional e que non debemos de falar de soberanía", senón de "contradición esquerda e dereita". "Eu pregúntolles a estes amigos: cal é o espazo no que nos queremos enfrontar e derrotar á dereita? Alemaña, Estados Unidos?". "O trotskismo mal asimilado fai estragos", conclúe. Así e todo, e malia ás hostilidades que aínda persisten, Vence coida que o roteiro soberanista debe ser compartido "con todas as forzas nacionalistas" mentres o BNG tenta converterse "nunha forza decisiva neste país a todos os niveis". Isto só o fará se "cambia os estilos, os modelos" e os seus membros se dispoñen a "abrir o corazón" nun "exercicio diario de pensar no que nos une". "O futuro é do BNG", augurou Vence para pechar, cincuenta e catro minutos despois, o seu discurso ao berro de "viva Galiza ceibe e popular". O plenario respondeu con intensos aplausos e, por primeira vez en moito tempo, os berros de "BNG, BNG" combináronse cos de "independencia".


Summary: "O Goberno español leva décadas facendo do racismo institucional a súa política fronteiriza", censuran desde a comisión de liberdades civís do Parlamento, que urxe a comparecencia en Bruxelas do ministro do Interior, Fernando Grande-Marlaska.

A comisión de Liberdades Civís, Xustiza e Interior (LIBE) do Parlamento europeo vén de solicitar a comparecencia o próximo outono do ministro do Interior español, Fernando Grande-Marlaska, para explicar a actuación do Estado español o pasado 24 de xuño en Melilla, cando morreron decenas de persoas que tentaban cruzar a territorio europeo. A decisión tomárona os coordinadores da comisión parlamentaria nunha reunión decorrida esta quinta feira en Bruxelas, e estenderán a invitación para comparecer ante eles á Comisión Española de Axuda ao Refuxiado (CEAR) e á Asociación Marroquí de Dereitos Humanos (AMDH). Primeiras vítimas após o acordo entre España e Marrocos: Ascenden a 37 os mortos ao tratar de saltar o valado de Melilla O Parlamento de Bruxelas valora ademais enviar unha misión á cidade autónoma e a Marrocos para estudar en primeira liña a situación, aínda que esta iniciativa e o seu posíbel calendario será discutida de novo en próximas reunións da comisión. A proposta de celebrar un debate sobre o ocorrido na fronteira de Marrocos con Melilla a finais de xuño, onde morreron cando menos 37 persoas e decenas resultaron feridas, xorde a iniciativa do grupo de Esquerda Unitaria (GUE). Nun comunicado remitido aos medios logo de que a comisión parlamentaria dese luz verde a este debate, o eurodeputado de Anticapitalistas e promotor da proposta, Miguel Urbán, criticou a estratexia dunha "Europa Fortaleza" na fronteira exterior da UE e apuntou a responsabilidade do Goberno español no sucedido no valado. Centos de persoas lembran as vítimas do "masacre" de Melilla e urxen unha investigación independente "Estas mortes teñen culpábeis e é o réxime marroquí, mais tamén teñen responsábeis: o Goberno español, que leva décadas facendo do racismo institucional a súa política fronteiriza", asegurou. A comisión de dereitos civís na Eurocámara manterá a súa próxima xuntanza o 5 de setembro, mais a data definitiva do debate dependerá tamén da dispoñibilidade do ministro Grande-Marlaska e do resto de entidades convocadas.


Summary: Tirán, 5ª na Xeral, e Cabo (7ª) néganse a ser simples figurantes nunha Liga ACT na que Orio e Urdaibai marcan o ritmo. Na Liga Galega, Amegrove achégase a Samertolameu grazas á vitoria na casa.

Intenso fin de semana de traiñeiras en augas galegas, que acolleron non só as competicións da Liga Galega, senón tamén as da ACT, que recalou en Sanxenxo e Bueu, onde se batiron as súas 12 tripulacións. Orio e Urdaibai, con Kaiku e Hondarribia no ronsel, mostraron outra vez que son as catro grandes embarcacións desta ACT. En augas galegas, a primeira cita (Sanxenxo) foi para os de Urdaibai, nunha regata memorábel facendo fronte a ventos de case 20 Km e mar picada, malia o que os seus vogadores remaron tramos perto das 40 paladas por minuto. Orio foi segunda e Hondarribia terceira. A representación galega acabou sexta (Tirán) e oitava (Cabo), demostrando que no 'tramo medio' da ACT son clubes a ter moi en conta. Se ademais comparamos orzamentos dos diferentes clubes que compiten na ACT, os resultados dos galegos é para enmarcar. O domingo, en Bueu, a vitoria foi para os de Orio, que se impuxeron a Urdaibai e Hondarribia. Tirán finalizou sétima e Cabo, oitava. Na Xeral, encabezada por Orio, os de Moaña van cuartos e a tripulación barbanzá sétima. Urdaibai, que comezou con -95 puntos por sanción, vai de última, mais roendo a diferenza regata tras regata. LGT Nas Liga Galega de Traiñeiras, na categoría A mantense Samertolameu na proa, encabezando a táboa, mais cunha Amegrove que tras vencer o domingo na casa (regata no Grove) está tan só a 2 puntos dos de Meira. Vilaxoán, terceiros, están dispostos a demostrar esta temporada o que se viña comentando desde hai tempo: que é unha embarcación disposta a dar que falar. En cuarto posto está a traiñeira de Mugardos, cun bo inicio de temporada e representando o remo do norte do país. Na categoría B Mecos e Bueu empatan no primeiro posto da clasificación (16 puntos) e os terceiros (Coruxo) están a só un punto. Salgado-Perillo, cuartos, están a tres. A regata desta fin de semana en augas de Bueu axudou a esa táboa tan apretada coa vitoria de Coruxo (segundos foron Bueu e terceiros, Mecos). As vogadoras Na regata da Liga de traiñeiras feminina, que decorreu en augas mecas, o triunfo foi para a traiñeira de Samertolameu, tripulación que se mantén na cabeza da claisificación xeral, por diante de Cabo da Cruz e SD Tirán.


Summary: Guía para non te perderes esta fin de semana.

O tolleito de InishmaanFerrolTeatro JofreSexta feira20.30hUnha historia entrañábel e sorprendente versión moderna do clásico universal, agora dispoñíbel no teatro galego da man de Contraproducións. Presentación ILP en defensa do MonteSan SadurniñoCasa da Xuventude de San SadurniñoSexta feiraPresentación pública da iniciativa lexislativa popular (ILP) para que se debata no Parlamento galego sobre a necesaria protección e mellora dos hábitats de bosque autóctono, a racionalización da xestión do monte e a loita contra os incendios forestais. Unha campaña de recollida de sinaturas que se prorrogará até o vindeiro mes de marzo. II Foliada en MeiraMeiraPraza do ConventoSábado21.00hCoas actuacións de Bouba, Picurruchos e Airiños da Freba, con obradoiros de canto, pandeireta e baile, así como un premio de vestiario de época, e exposición fotográfica. Velorio InfaustoPontevedraPraza da Peregrina/ Praza da VerduraSábadoA partir das 12.00hComeza o evento coa recreación da botica de don Perfecto Feijoo, e a actuación de Foula e Os Alegres. Máis tarde, ás 18.00h, velorio de Ravachol na sala mortuoria (prégase a asistencia de loito rigoroso). A saída do cortexo fúnebre acompañado do seu séquito e das diferentes comparsas será ás 21.00h, até chegar á Praza da Ferraría, onde se procederá á incineración do finado. Festa da FilloaBoqueixón LestedoDomingoA partir das 12.30hAdemais da exaltación gastronómica, unha media de 1.500 filloas cada hora, organízase un encontro de "xenerais". O segredo do tendalCambadosAuditorio Municipal da XuventudeDomingo18.00h"Colgadas no tendal, as letras senten o sol a facerlles cóxegas e bailan unhas coas outras". Teatro para as crianzas, historias incríbeis e manipulación de obxectos. Concerto SingularPontevedraTeatro PrincipalDomingo e segunda feira11.30hPíscore (Galiza) presenta o espectáculo "Concerto Singular", unha musicomedia xestual, dentro do festival de teatro para toda a familia Domingos do Principal. XXIV Festival Internacional de teatro UniversitarioSantiago de CompostelaTeatro Principal De segunda a quinta feira.21.00hAdemais da última produción escénica da Aula de Teatro da USC, Pasar por Nida, tamén acollerá interesantes traballos procedentes de Italia, Granada e Lituania.


Summary: Os sindicatos piden a Correos que traslade unhas "instrucións moi claras" a todo o persoal para enfrontar o proceso electoral que culmina o 12 de xullo.

Correos mantivo esta terza feira unha xuntanza cos sindicatos para valorar o acordo da Xunta Electoral Central que lle indica á empresa que poderá recoller os votos no domicilio das electoras e electores. Anxo Álvarez, delegado da CIG en Correos, conta a Nós Diario que a empresa non se compromete a contar co persoal "preciso" para enfrontar o proceso electoral que culmina o 12 de xullo e que na reunión desta mañá escoitou as propostas dos sindicatos sen resolver a maioría das dúbidas que xenera o sistema que van aplicar. Álvarez salienta que todas as forzas sindicais solicitaron que Correos achegue unhas "instrucións moi claras" para todas as traballadoras e traballadores sobre como terán que "proceder" cando teñan que recoller un "voto a distancia". Neste sentido, alerta de que é preciso "evitar coaccións" de representantes de partidos políticos no momento no que unha persoa vaia decidir o seu voto desde o seu domicilio. "Imos defender o principio de veracidade das traballadoras de Correos", asevera este representante sindical a Nós Diario. Así, a CIG defendeu no encontro coa dirección de Correos que se cubran todas as vacantes por vacacións ou baixas laborais que hai a día de hoxe na empresa e que se contrate a máis xente para ter o persoal "preciso", pois considera que "o aumento do voto por correo neste momento é impredecíbel". Pola experiencia que temos, penso que é moi difícil que os votos non cheguen ás urnas. O problema vai vir antes, no proceso até que os votos se consideran emitidos e están no poder de Correos "Moitas prazas de Correos non están cubertas a 2 de xuño e ese traballo está a ser asumido polo resto dos equipos, coa sobrecarga correspondente", evidencia. Desta maneira, Anxo Álvarez explica que o "colapso" do que alertaron os sindicatos desde que se convocaron as eleccións galegas pode chegar xa no proceso de solicitude do voto e na entrega da documentación electoral. "Pola experiencia que temos, penso que é moi difícil que os votos non cheguen ás urnas. O problema vai vir antes, no proceso até que os votos se consideran emitidos e están no poder de Correos. O día das eleccións temos rutas excepcionais para repartir votos por toda Galiza", detalla. Voto a distancia Correos trasladou na reunión de hoxe que a semana que vén habilitará na súa páxina web o servizo para solicitar o voto a distancia, tal e como ditaminou a Xunta Electoral Central a pasada quinta feira. Os sindicatos, que pediron que se garantan os recursos materiais de protección contra o coronavirus para a plantilla, estiman que unha traballadora precisa entre 20 e 30 minutos para atender a cada electora que opte por este novo sistema para votar desde a casa. Ademais, a empresa aceptou unha demanda da CIG para que o persoal de Correos non teña a obriga de acceder en ningún caso aos domicilios, hospitais ou residencias de maiores para recoller un voto. Voto persoal Por outra banda, Anxo Álvarez lembra que "o voto en Correos non é persoal" porque co protocolo xa vixente para o voto por correo só se especifica que hai que identificar á persoa no momento da "solicitude do voto" e da "entrega da documentación electoral", mais no momento de entregar o voto "pode facelo calquera" na oficina ou entregándollo a un carteiro ou carteira. O delegado da CIG mostra a súa preocupación diante dun proceso electoral no que o "incremento" deste sistema de votación pode ser "máximo" ao estar "alentado institucionalmente desde a propia Xunta da Galiza". "O que poñemos en dúbida é o sistema, non o labor do persoal de Correos", destaca.


Summary: O presidente do Goberno de España asinará este xoves con Feijóo un convenio na sede da Presidencia da Xunta e despois entregaralle o Premio Fernández Latorre a Xosé Luís Barreiro Rivas, quen o sucedeu na Vicepresidencia da Xunta tras a moción de censura de 1987. O Goberno do que formaba parte Rajoy denunciou a Barreiro para tentar frear a operación.

"Soy Rajoy y voy a Raxoi, a una junta de la Xunta". É a frase que, a mediados dos 80, plasmaba a teimosía de Mariano Rajoy, primeiro deputado e despois vicepresidente da Xunta, en non falar galego en ningunha das súas actividades oficiais. A chanza, plasmada polo debuxante Xosé Lois nun cadriño n'A nosa terra, era o resumo da actitude que quen, como lembrou hai poucas datas o xornalista Anxo Lugilde en El Progreso, non participou na votación da Lei de Normalización Lingüística de 1983, aprobada por unanimidade no Parlamento do que el era deputado. Sen tocar o galego Rajoy foi tamén quen defendeu a posición do Goberno de Gerardo Fernández Albor no debate da moción de censura que en 1987 converteu en presidente ao socialista Fernando González Laxe. Algúns deses escenarios e algúns dos protagonistas daqueles acontecementos serán revisitados este xoves por quen agora é presidente do Goberno de España. Segundo vén de confirmar La Moncloa Rajoy protagonizará dous actos en Galicia. O primeiro terá como escenario o Pazo e Raxoi, sede da presidencia do Goberno galego ao que o conservador ía ás devanditas juntas. Alí asinará un "protocolo de intencións entre o Goberno e a Xunta de Galicia para a restauración do conxunto catedralicio de Santiago". Xusto despois viaxará a Arteixo para, na sede de La Voz de Galicia, entregar o premio Fernández Latorre, concedido pola fundación do editor do diario coruñés. O receptor dese premio será Xosé Luís Barreiro Rivas, o veterano profesor de Ciencias Políticas da USC e destinatario, naquela moción de censura, de boa parte das iras políticas dun Rajoy a quen acabaría por suceder na vicepresidencia da Xunta. O episodio que converte este acto en, cando menos, unha ironía histórica, remóntase ao outono de 1986. Despois de varios anos como home forte do Goberno dun politicamente irrelevante Fernández Albor, o roteiro de Barreiro pasaba por ser candidato á Presidencia nos comicios de 1989, todo isto coa bendición de quen entonces era xefe da oposición no Congreso dos Deputados, Manuel Fraga. No entanto, os acontecemos foron derivando nun plan de desgaste interno do presidente que o 30 de outubro estourou co anuncio, tras o Consello da Xunta, da dimisión de Barreiro e de cinco conselleiros máis, mentres que outros tres puñan o seu cargo á disposición do presidente, nun movemento abertamente destinado a derrubalo. Rajoy chegou á vicepresidencia da Xunta tras a dimisión de Barreiro Rivas e da práctica totalidade do Goberno de Albor en 1986 Pero o intento de desbancar a Albor derivou nun apoio pechado por parte de Fraga, que o avalou para cubrir as baixas dos dimisionarios con novos conselleiros, entre eles Rajoy, que o 5 novembro tomaba posesión como vicepresidente nun dos escasísimos actos nos que se lembra unha intervención súa en lingua galega. Na primavera do ano seguinte Barreiro abandonaba Alianza Popular e impulsaba a fundación da Unión Democrática Galega, paso previo á integración en Coalición Galega. Xa como coaga prestou o seu apoio á moción de censura que daría lugar ao tripartito tras unhas sesións parlamentarias nas que o propio Rajoy foi o látego de AP contra el mesmo e os demais rebeldes, ademais de contra o PSdeG de González Laxe. Moción de censura e proceso xudicial Tal e como ficou reflectido no Diario de Sesións do Parlamento, no pleno do 22 de setembro de 1987 o aínda vicepresidente Rajoy dirixíase ao candidato González Laxe para preguntarlle, en referencia a Barreiro, se cría que "o seu, cos antecedentes dalgúns posibles membros do Goberno, pode ser un Goberno estable". Nun discurso pronunciado integramente en castelán o conservador instaba o socialista a aclarar se era certo o que "dixo o señor Barreiro, que vai ser presidente da Xunta en decembro". "Porque se o señor Barreiro vai ser presidente en decembro eu, dende logo, apoio ao señor [Pablo González] Mariñas [na altura, líder do PNG] para que o sexa". "Porque ademais, a min -ironizaba- o señor González Mariñas é un home que si me gustaría que fose presidente". En setembro de 1987 Rajoy aseveraba que "posiblemente, dentro de pouco" tería que "abandonar a vida política" Nese mesmo discurso Rajoy aproveitaba para dicirlle "agarimosamente" a González Laxe "unha cousa" que, case trinta anos despois, ten tamén a súa carga de ironía histórica. "Lémbrese vostede das palabras desinteresadas que lle di, dende esta Cámara, quen posiblemente dentro de pouco teña que abandonar a actividade política", dixo, en referencia a si mesmo. "Señor Laxe, ande vostede con moito coidado", recomendou, antes de dirixirse ao conxunto dos "señores socialistas" para sinalar que "ao señor Albor e a quen estivemos con el durante estes duros dez meses co veleno dentro [de novo, en referencia ao grupo de Barreiro] nos xulgará a historia, non nos xulgarán vostedes". "Vanlles dar vostedes unha enorme labazada á democracia e vánllela dar a todos os galegos", concluíu. Alianza Popular tentou frear a moción de censura coa denuncia contra Barreiro, a quen Rajoy lle entregará o premio este xoves en Arteixo Ese debate rematou coa vitoria da moción de censura e a conformación do tripartido de PSdeG, Coalición Galega e PNG. Non obstante, no día previo a esta votación o Goberno de Albor e Rajoy presentou nun xulgado de Santiago unha denuncia contra Barreiro por presunta prevaricación na concesión do que ía ser a primeira lotaría dependente da Xunta, chamada Tres en raia, adxudicada como vicepresidente de Albor a unha empresa, Sociedad General de Juegos de Galicia, que aínda non se constituíra. Esa concesión nunca chegara a entrar en vigor porque o propio gabinete de AP a anulou, pero os populares botaron man dela para tentar frear a censura nun proceso que en 1988 derivou no procesamento de Barreiro tras unha investigación na que tivo que declarar, entre outros, o propio Rajoy. A Audiencia da Coruña absolveu a Barreiro pero, tras un recurso da Fiscalía, o Supremo condenouno en 1990 a seis anos de inhabilitación no que daquela considerou "unha manobra perfectamente instrumentada para eliminar un señor da vida política". Case tres décadas despois daqueles acontecementos Rajoy será quen homenaxee o seu sucesor na vicepresidencia. Segundo informa La Voz o xurado do premio destaca a "ampla e diversa traxectoria de Barreiro Rivas como columnista e analista político, ademais da súa intensa actividade académica, editorial e política". Asemade, "subliña o prestixio que acadou como coñecedor proundo da vida política e social do país". Toma de posesión de Rajoy como vicepresidente da Xunta en 1986, no arquivo da TVG