Summary: O COB arrasou ao Breogán no primeiro partido dos play-off de ascenso á ACB. O domingo xogarase o segundo encontro, tamén na cidade das Burgas.

O Club Ourense Baloncesto iniciou a serie final dos play-off de ascenso gañando e convencendo, e mesmo metendo algo de medo. Os ourensáns derrotaron o Breogán de Lugo por un contundente 83-52. 1-0 para o COB. O domingo ás 19 horas, tamén no Paco Paz ourensáns, asistiremos ao segundo partido da serie, deste #derbidomiño, caracterizado pola boa relación entre os dous clubes e as dúas afeccións. Unha delas estará na ACB o vindeiro ano, acompañando ao Obradoiro compostelán. O factor campo e o apoio do público local (máis de 4.500 persoas encheron o pavillón) foi sen dúbida determinante no dominio ourensán, que xa gañaba 19-11 ao remate do primeiro cuarto cun excelente Markos Suka. Porén, foi no segundo cuarto cando o COB marcou diferenzas que, ao cabo, serían definitivas. Ao descanso o Ourense dobraba os luceses no marcador, gañando 40-20. No terceiro cuarto, o Breogán intentou recortar as diferenzas, con intensidade e buscando as posibles debilidades da defensa do COB. Porén, a fortaleza defensiva do Ourense Balonceso foi incontestable, o que unido ao acerto de Marcos Suka e Chase Fieler, fixo que a marxe se seguise ampliando. 62-37 a dez minutos do final. O Breogán non baixou os brazos, pero estaba claro que o partido e o primeiro punto da serie quedaban na casa, cunha renda que, ao final, superou os trinta puntos (83-52). Markos Suka sumou 13 puntos e 5 asistencias, con 22 de valoración; e Chase Fieler acabou con 16 tantos anotados, 10 rebotes e 22 de valoración. Guillermo Rejón e Cristian Díaz tamén completaron un bo partido para o COB. Polo Breogán, tan só Osvaldas Matulionis (13 puntos), Daniel López (10) e Alejandro Llorca (9) mantiveron os lucenses vivos. O domingo, máis.


Summary: A manifestación, convocada pola CIG, tamén reclamou o mantemento dos postos de traballo nos centros de Igualdade e Benestar.

Un milleiro de traballadores do Consorcio de Igualdade e Benestar, convocados pola CIG, reclamaron este sábado o mantemento do carácter público sestes servizos. Esixiron que se manteñam todos os postos de traballo Os traballadores, que percorreron o centro histórico de Compostela, entre as prazas do Toural e da Quintana, pediron que se inicie un proceso negociador para aplicar a todo o persoal do Consorcio o Convenio único de persoal laboral da Xunta de Galicia. Así mesmo, solicitaron que todos os centros de nova apertura sexan de xestión pública e por tanto dependan directamente da Administración, incluídos os centros para os que xa se convocou a licitación da xestión privada. Finalmente, esixiron que se manteña o carácter público de todos os centros da rede así como o mantemento de todos os postos de traballo existentes a día de hoxe. Unha vez rematada a manifestación celebrouse unha asemblea de traballadoras e traballadores na Escola de Maxisterio, en Xoan XXIII.


Summary: O 11 de novembro é o Día da Lembranza dos soldados mortos en batalla, pois foi nesta data cando se detiveron as hostilidades na Primeira Guerra Mundial. O día é coñecido como o Día da Mapoula, pois era a flor que medraba nos campos de Flandres no medio das bombas. Contrapoñemos ese día da Mapoula, da Lembranza, da Paz, coa agresión militar que Turquía iniciou o pasado 10 de outubro

O 11 de novembro é o Día da Lembranza dos soldados mortos en batalla, ou do Armisticio, pois foi nesta data cando se detiveron as hostilidades na Primeira Guerra MundialTodos os que viviron en Inglaterra saben que o 11 de novembro é un día que se celebra con fervor e emoción cada ano. É o Día da Lembranza dos soldados mortos en batalla, ou do Armisticio, pois foi nesta data cando se detiveron as hostilidades na Primeira Guerra Mundial entre o exército británico e alemán. As armas calaron ás 11 horas do día 11 do mes 11 do ano 1918.É un día importante alí, e celebrado en toda a Commonwealth, desde Canadá ata Sudáfrica, pero en especial en Australia e Nova Zelanda, pois a participación do corpo expedicionario destes dous países no conflito, o destacamento ANZAC, contribuíu curiosamente á formación do seu carácter nacional. E iso que a acción de máis renome na que interviron, o desembarco en marzo de 1915 na península de Gallípoli, na Turquía europea, foi un fracaso.O día é coñecido como o Día da Mapoula, pois era a flor que medraba nos campos de Flandres no medio das bombasO día é coñecido como o Día da Mapoula, pois era a flor que medraba nos campos de Flandres (Bélxica), no medio das bombas; alí tiveran lugar cruentas batallas nos anos 1914-1915, nos primeiros compases da Gran Guerra. Desas flores fala un famosísimo poema, «Nos campos de Flandres», a elexía a un amigo escrita polo poeta e médico militar canadiano John McCrae. O 11 de novembro todo o mundo leva na súa vestimenta unha mapoula (poppy), que inza paredes, monumentos e carteis das vilas e cidades, acompañada do lema Lest we forget ('para que non esquezamos'), que tamén procede doutro poema, neste caso de Rudyard Kipling. KurdistánContrapoñemos ese día da Mapoula, da Lembranza, da Paz, coa agresión militar que Turquía iniciou o pasado 10 de outubroContrapoñemos ese día da Mapoula, da Lembranza, da Paz, coa agresión militar que Turquía iniciou -como se non tivéramos xa suficientes conflitos bélicos no mundo- o pasado 10 de outubro. Ese día os turcos, coa farisaica connivencia de EE.UU., invadiron a Federación Norte de Siria ou Rojava ('occidente', en kurdo), formada polos cantóns de Afrin, Kobani e a Yazira. Falamos dunha rexión autónoma onde viven 2 millóns de kurdos, maioritarios pero compartindo territorio con outras etnias. A escusa de Erdogan, o presidente turco, é combater as milicias kurdas sirias do YPG -ata agora aliadas e carne de canón de Washington na loita contra o ISIS- que el considera que apoian ao ilegal Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK) de Turquía.Previo ao ataque, varios centos de soldados de EE. UU. abandonaron covardemente as súas bases na zona. E iso que coincidiu no tempo coa axuda esencial da intelixencia kurda na operación de EE.UU. para eliminar ao líder do ISIS, Al-Bagdadi, que se efectuaría o 27 do pasado mes. É difícil ser máis ruin!O noso agarimo vai á Rojava, comprometida contra o fanatismo relixioso, e que promove a participación con equidade das mulleres na sociedade, tan necesaria no mundo musulmánAsí o exército turco tivo campo libre na invasión, denominada «Manancial de paz» (un exercicio máis de cinismo e fake news), que a comunidade internacional espreita con falsas queixas e melifluas condeas, a pesar das ameazas de limpeza étnica e de que é un chanzo máis na política de Turquía dos últimos 100 anos -con fitos funestos como o xenocidio armenio de 1915- que ten levado a perseguir aos kurdos, prohibir a súa lingua, oprimir a súa cultura e a negar a sua propia identidade étnica.O noso agarimo vai á Rojava, a esa pequena parte da nación kurda comprometida contra o fanatismo relixioso, e que promove a participación con equidade das mulleres na sociedade, tan necesaria no mundo musulmán. Oxalá que cando cheguemos ao Nowrouz ('novo día'), a festa do aninovo kurdo, que se celebra o 21 de marzo, cando no Kurdistán e na diáspora kurda de medio mundo se acendan as fogueiras e todos bailen arredor do lume, vexamos algo máis de luz.


Summary: A sorte estaba botada desde que a CUP anunciou a súa abstención. Non houbo marxe para a surpresa e Jordi Turull fracasou no seu primeiro asalto á investidura. Enfrentaba a sesión sabendo que en primeira instancia tiña a batalla perdida, sabendo que esta sexta feira comparecería perante o xuíz Llarena sen ser o president da Generalitat. O seu discurso foi na liña da restauración do autogoberno catalán, un mundo post-155. Non houbo nen rastro de referencias nen á República nen á ruptura independentista. Si fixo ofertas de diálogo. Co Estado e coa CUP.

"Temos de ser capaces de chegar a un acordo porque a xente demanda unidade", dixo Turull desde a tribuna aos 4 escanos cupaires. A abstención da formación anticapitalista -referendada esta quinta feira nun consello nacional extraordinario- inviabilizou a investidura, que só podía prosperar en primeira volta coa maioría absoluta dos votos. E agora? Turull podería ser investido president en segunda votación nun par de días (sábado) sempre que obtiver máis votos a favor do que en contra. Salvo mudanza pouco probábel da CUP, o bloco soberanista JxCat-ERC só podería consumar o seu obxectivo se renunciasen aos seus escanos Carles Puigdemont e Toni Comín, exiliados en Bruxelas. Non parece probábel que o vaian facer. Puigdemont, segundo xente da súa contorna, aínda non renuncia a que, nunha última reviravolta dos acontecimentos, puidese acabar el a lexislatura como president, perspectiva que neste momento cabería cualificar como política ficción. Turull ten, aliás, un problema a maiores. Está chamado a comparecer esta sexta feira perante o xuíz Llarena. O maxistrado até podería tomar a decisión de o enviar á prisión, após acordar o seu procesamento. Turull xa estivo na cadea de forma preventiva, sob os cargos de rebelión, sedición e malversación de fondos. Foi posto en liberdade previo pagamento dunha fianza de 100.000 euros. Turull ten, aliás, un problema a maiores. Está chamado a comparecer esta sexta feira perante o xuíz Llarena. O maxistrado até podería tomar a decisión de o enviar á prisión No discurso desta quinta feira, Turull debuxou con clareza un programa de recuperación do auto-goberno, de restitución das competencias invadidas polo Goberno do Estado cando activou o 155, o mesmo día, 27 de outubro de 2017 en que o Parlament aprobou unha declaración de independencia con ar de pronunciamento retórico. O candidato demandou o control dos aeroportos e os portos e a plena autonomía fiscal. Non se situou, por tanto, na lóxica da construción dunha República catalá independente, xusto o que lle apuxo a CUP, o argumento empregado pola formación anticapitalista para lle negar os votos precisos para a súa investidura. Turull debuxou con clareza un programa de recuperación do auto-goberno, de restitución das competencias invadidas polo Goberno do Estado cando activou o 155 Con todo, o núcleo duro da súa intervención foi un apelo ao diálogo, dirixido por unha banda ao Estado e, por outra, á CUP, consciente o candidato de que o procés embarrancaría se se consumar o cisma entre o bloco ERC+JxCat e a formación anticapitalista. A mensaxe á CUP é que a sociedade pide unidade e que no programa que oferecía como candidato non hai "renuncias". A respeito do estado, Turull perguntouse "por que no vai ser posíbel o diálogo". "Ou non negociou o president Macià? Ou non negociou o president Tarradellas con Suárez? Por que non vai ser posíbel o diálogo. A voz e os representantes de máis de dous millóns de cataláns non merecen nin ser escoitados?", dixo. Non houbo sorpresas na votación. A candidatura de Turull foi rexeitada ao obter apenas 64 votos afirmativos (JxCat e ERC) por 65 negativos (Cs, PSC, Catalunya en Comú e PP). A CUP completou o taboleiro de marcas coas súas 4 abstencións, a chave do xogo.


Summary: Representantes dos comités de empresa avisan de que en menos de medio ano as instalacións da antiga Bazán van quedar sen ocupación.

Os alcaldes de Ferrolterra, Eume e Ortegal mostraron o seu apoio, por unanimidade, á reclamación de carga de traballo e ocupación que os integrantes dos comités de empresa de Navantia Fene e Ferrol trasladaron aos rexedores nun encontro mantido no Concello de Ferrol. No mesmo, pola parte laboral alertaron que en menos de medio ano as instalacións da antiga Bazán van quedar sen ningunha ocupación, unha vez abandone o estaleiro o segundo dos buques do tipo AOR que están a construír para a Armada de Australia, e até que se inicie o corte de chapa das futuras fragatas F-110 para a Armada Española, previsto para 2022. Mentres que no caso do estaleiro de Perlío, dedicado agora á construción de jackets e estruturas flotantes para a eólica mariña, a demanda céntrase no poder executar tamén proxectos máis ambiciosos, como subestacións para estes parques, que até o momento están a ser confiadas aos estaleiros da Baía de Cádiz. En menos de medio ano as instalacións da antiga Bazán van quedar sen ningunha ocupación Por parte do ámbito político os rexedores transmitiron que apoian estás demandas e destacaron que vinculado ao sector naval, ademais dos operarios da empresa principal, existen miles de postos de traballo en compañías auxiliares. No encontro tamén se lles trasladou aos traballadores que xa cursaron unha petición de entrevista cos ministerios de Industria e Transición Ecolóxica para tratar a situación dos dous centros de traballo situados en ambas as marxes da Ría de Ferrol. Incidiron tamén en que o asunto será trasladado á Xunta.


Summary: O evento pasará polas sete grandes cidades da Galiza: Compostela, A Coruña, Ferrol, Vigo, Pontevedra, Lugo e Ourense.

Este sábado ten lugar a I Volta ao libro, un evento que pasará polas sete grandes cidades da Galiza (Compostela, A Coruña, Ferrol, Vigo, Pontevedra, Lugo e Ourense). Este proxecto da Federación de Librarías da Galiza levará a que unha serie de ciclistas percorran, entre as 16 e as 20 horas, cada unha das localidades facendo paradas nas etapas-librarías estabelecidas. O percorrido total é de 70 paradas-librarías. A Volta da libraría Hobbit de Vigo e rematará na Padre Feixóo de Ourense, coa presenza do director xeral de Políticas Culturais, Anxo Lorenzo, e a presidenta da Federación de Librarías da Galiza, Pilar Rodríguez. A Volta pode seguirse a través das redes sociais da entidade organizadora e cada etapa ten unha hora estimada de chegada a cada local, para facilitar a participación no sorteo de vales de libros vinculado á actividade. Trátase dun concurso que consta de 20 vales de 10 euros, para libros, que se repartirán entre as persoas que envían fotografías dos e das ciclistas durante o evento ao correo comunicación@librarias.org. As bases para participar no Sorteo poden ser consultadas na web da federación. As persoas participantes teñen que ser seguidoras da entidade nas redes sociais e poden enviar as imaxes até o día 27 de setembro. Os vales serán sorteados aleatoriamente. "Gustaríanos que esta primeira volta sexa a primeira de moitas, ás que ir engadindo accións, pero todo irá en función da evolución sanitaria favorábel", afirman desde a federación, coa idea dunha nova edición cara a final de ano.


Summary: Nos aeroportos de Alvedro e Peinador os voos só operan baixo demanda.

Os aeroportos galegos, como era de esperar, rexistraron o peor mes de marzo en décadas no que a tráfico de viaxeiros se refire. Polas terminais de Alvedro, Peinador e Lavacolla, rebautizada como Rosalía de Castro, pasaron 151.220 persoas o pasado mes, o que representa un descenso superior a 60% respecto ao mesmo período do ano anterior, segundo os datos facilitados onte polo xestor aeroportuario Aena. No caso do aeroporto compostelán, o de maior tráfico da Galiza, a caída rexistrada en marzo foi de 63,2%, cun total de 77.934 viaxeiras transportadas. Peor parado saíu o de Vigo, con 66% de baixada e só 28.811 pasaxeiros. Por último, pola terminal coruñesa de Alvedro pasaron en marzo 44.475 persoas o que supón 59,1% menos que no mesmo mes de 2019. Os malos datos de marzo cortan a tendencia á alza que estaban a experimentar os aeroportos de Alvedro e Rosalía de Castro, non así o de Peinador, que desde o plante de Ryanair ao Concello de Vigo sumaba varios meses en negativo. A caída de marzo tamén tingue de vermello as cifras do acumulado do ano, que apuntaban un novo récord histórico tanto no Rosalía de Castro como en Alvedro. Após a caída de tráfico do pasado mes, a terminal compostelá queda con 433.057 usuarias no primeiro trimestre do ano, 22% menos que nos tres primeiros meses de 2019. No caso do aeródromo coruñés, o descenso é de 12,6%, xa que pasaron polas súas instalacións 254.231 pasaxeiras. En Peinador, a caída é moito máis acusada, de 30,4%, só superada na rede de aeroportos de Aena polo de Xerez (35,7%). Entre xaneiro e marzo atravesaron a terminal viguesa un total de 158.691 persoas. Baixo demanda As cifras de Alvedro e Peinador poden empeorar no mes de abril, xa que o xestor aeroportuario Aena decidiu limitar a operatividade en ambas as terminais, deixando a competencia de voos que non sexan esenciais en función de se hai demanda ou non. Esta decisión supón, na práctica, o feche destes aeroportos, o que deixa ao aeroporto Rosalía de Castro como o único plenamente operativo da Galiza. Aínda así, a situación tardará en normalizarse e será difícil para as tres terminais, especialmente para Vigo, rematar o ano en positivo.


Summary: O presidente do Ecuador, Lenín Moreno, que atribuíu despectivamente aos "abázcaros correístas" as mobilizacións na súa contra viuse na obriga de trasladarse a Guayaquil desde a capital Quito.

"O que sucedeu estes días en Ecuador non é unha manifestación social de descontento fronte a unha decisión de Goberno. Non, os saqueos, o vandalismo e a violencia demostran que aquí hai unha intención política organizada para desestabilizar o Goberno e romper a orde constituída, romper a orde democrática". Nunha mensaxe televisada, o presidente do Ecuador, Lenín Moreno, anunciou esta segunda-feira ao mediodía (noitiña, na Galiza) que se trasladara a Guayaquil -cidade localizada a 421 km ao suroeste de Quito, a capital do país- alén da propia sede do Goberno "de acordo coas atribucións constitucionais que me competen". A chegada duns 20 mil indíxenas ás rúas de Quito forzou o mandatario a tomar esta decisión. Segundo informan diferentes axencias, os enfrontamentos foron a máis durante a noite, convertendo as estreitas rúas do centro histórico nun campo de batalla entre manifestantes e a Policía. O Executivo de Moreno viuse acurralado nas últimas datas. A pasada terza-feira, 1 de outubro, adiantou unha serie de medidas destinadas a recortar o gasto público, entre estas, a retirada de subsidios para a compra de combustíbel e a redución dos ingresos para o funcionariado. A iniciativa gobernamental responde ás esixencias do FMI (redución do gasto público, incremento de ingresos e reforma laboral) logo de abrir unha liña unha liña de axudas económicas ao Ecuador por un importe de 10.200 millóns de dólares. Após as medidas anunciadas o 1 de outubro, os primeiros sectores en protestar foron o do transporte e o estudantado. A réplica por parte do Goberno chegou coa aprobación na quinta-feira, 3 de outubro, do Estado de Excepción cunha vixencia de 60 días. Estes días continúan as mobilizacións co horizonte nunha folga nacional para a cuarta-feira, 9 de outubro. Ruptura Correa-Moreno Lenín Moreno chegou ao poder como o sucesor do ex presidente Rafael Correa no Goberno e á fronte de Alianza País, o movemento político de esquerda detrás do proceso Revolución Cidadá (tal e como se autodenominou o período 2007-2017 en que Correa gobernou o país). Porén, axiña se evidenciou a ruptura entre Correa e Moreno. Este último emprendeu un camiño cara ao "socialismo moderno" que, porén, os seus críticos cualifican de "pseudoesquerda". Moreno, de feito, atribuíu despectivamente as recentes protestas aos "abázcaros correístas", en referencia a Correa, unha designación que levou a unha unidade sen precedentes en Ecuador baixo a etiqueta de Revolución de los Zánganos (#RevolucionDeLosZanganos). Nestes dous últimos anos, o Goberno de Moreno negociou o acordo co FMI, alén doutras polémicas medidas dentro do espectro da esquerda como a volta dos militares estadounidenses ao Ecuador (con permiso para utilizar o aeroporto das illas Galápagos) ou a entrega do fundador de WikiLeaks, Julian Assange, ás autoridades británicas.


Summary: Os feitos tiverom lugar na prissom de Aranjuez, onde Antom Santos Peres está á espera de juizo

O preso independentista galego Antom Santos Peres sofreu a passada quarta-feira umha agressom física por parte de persoal funcionário da cadeia de Aranjuez, segundo afirma e vém de denunciar publicamente o coletivo antirepresivo Ceivar. Em base ao relatório de Ceivar, Antom, atopava-se no módulo de isolamento,onde tivo que passar sete días por terem-se negado a compartir cela ao ingresar em prissom. Na galeria na que se encontrava havía também presos políticos vascos, com os que puido falar pola janela, o qual puido desatar o que aconteceu depois. A quarta-feira, os funcionários de guarda, "sacarom a berros a Antom da sua cela, dizindo-lhe de muito malas maneiras que tinha que recolher todo, posto que o íam mover de galeria". Umha vez fora da cela, "obrigarono a borrar o seu nome da porta" (nos módulos de isolamento é habitual que escrevam com xiz o nome do preso ou presa na porta, para saber quem é que esta dentro). Negou-se, e acto seguido batéron-lhe na faciana em dúas ocassións. O dia seguinte dos feitos ,e ainda no módulo de isolamento, Antom protestou pola agressom com um protesto carcerário, consistente em rejeitar a comida da bandeja e dirigindo umha instáncia à direçom do centro denunciando o acontecido. Denuncia no julgado Umha semana depois Antom encontra-se de novo no seu módulo, à espera de iniciar o cumprimento das duas sançons que lhe restam. Umha vez consultado com o exterior, decidiu denunciar a agressom perante os julgados ordinários de Aranjuez. Antom Santos e a súa companheira María Osorio forom detidos a principios de dezembro pasado em Lugo, onde morabam, incomunicados e transladados á Audiencia Nacional.


A política en xeral e a municipal en particular sempre ten un lugar para o imprevisible. Máis aínda cando se trata da elección das alcaldías, cando as razóns partidarias e ideolóxicas se combinan coas locais e, en ocasións, mesmo coas persoais. Algunhas ou mesmo todas estas variables estiveron sobre a mesa nas sesións constitutivas de, cando menos, tres concellos. En Mondariz, Catoira e Fene non operaron as lóxicas de bloques e nin sequera as directrices xerais das direccións de cada partido.Nos dous primeiros destes concellos os votos do PP foron cruciais para elixir a alcaldía pero non para un aspirante popular, senón para os cabezas de lista do BNG. En Mondariz o novo alcalde é Emilio Barros, do Bloque, que con 3 edís foi segunda forza da corporación liderada pola formación Alternativa por Mondariz, con 4. Os 3 votos dos nacionalistas, os 2 do PP e o único do PSdeG déronlle a maioría absoluta a Barros, que negou negociación ningunha cos populares e que, en declaracións aos medios, asegurou que a súa intención é buscar apoios "progresistas" para gobernar.Pontón xa avanzou medidas contra o candidato do Bloque en CatoiraOs votos dos populares tamén foron clave para que erguese o bastón de mando o candidato do BNG en Catoira, Xoán Castaño, que foi segunda forza con 3 edís, por tras dos 5 do PSdeG, que gobernaba a vila dende había tres décadas da man de Alberto García. Os 3 concelleiros do PP votaron a candidatura de Castaño e converteuse en rexedor, se ben pouco despois a portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, anunciaba que a Executiva Nacional prevé tomar "medidas" contra Castaño, toda vez que o "criterio" xeral pasaba por "facilitar gobernos alternativos ao PP apoiando á forza nacionalista ou de esquerda que recibise máis apoio nas urnas", neste caso os socialistas.En Fene os socialistas votáronse a si mesmos e propiciaron que a alcaldía fose para o PP e non para o BNGMentres, en Fene, o prexudicado foi precisamente o BNG. Tras un mandato marcado pola moción de censura que desaloxara o nacionalista Juventino Trigo da alcaldía, os números apuntaban cara a unha maioría de esquerdas: 6 edís do BNG, 4 do PP e 1 de EU fronte a 6 do PP, primeira forza. Pero, como informa Ferrol 360, tras dúas semanas de tensión e tirapuxas que apuntan tamén cara ao persoal, os socialistas optaron por votárense a si mesmos e non a Trigo, alcaldable do BNG. E, deste xeito, o popular Gumersindo Galego volveu recoller o bastón de mando por ser a forza máis votada entre sonoras protestas contra a decisión do grupo socialista.En Ribadavia a alcaldía recaeu no PP ao votar a súa propia candidatura e non a do PSdeG os edís de Ribeiro en ComúnOnde tampouco haberá goberno de esquerda malia existir números para a súa conformación é en Ribadavia. Alí o popular César Fernández Gil substitúe dende este sábado na alcaldía ao socialista Ignacio Gómez. Aínda que os socialistas (4 edís), Ribeiro en Común (3) e o BNG (1) suman maioría absoluta, superando os 5 edís do PP, o descarrilamento das negociacións dá a alcaldía ao PP. A confluencia da vila reclamaba, entre outros aspectos, que Gómez se retirase e deixase paso a outro candidato socialista. Finalmente Ribeiro en Común votou polo seu propio candidato, Brais Fidalgo, e o aspirante do PP logrou o bastón de mando como primeira forza.


Summary: Logo dos 274 falecementos provocados polo coronavirus nos centros de maiores, 44,10% das vítimas mortais provocadas pola epidemia no total da Galiza, as residencias continúan coa mesma falla de medios que provocaron a traxedia. As mobilizacións que decorreron no día de onte en todas as cidades así o lembraron.

A"nova normalidade" non dá chegado ás residencias da Galiza. Unha vez superada a primeira vaga da pandemia do coronavirus, que puxo ao descuberto a realidade dos centros de maiores, os problemas que causaron a alta mortalidade nos xeriátricos seguen sen solucionarse, ao tempo que xorden outros novos, como consecuencia do confinamento. Mentres a Xunta da Galiza prepara unha homenaxe para o vindeiro sábado en Compostela, as vítimas do coronavirus e as asociacións de familiares de usuarias e usuarios critican a falla de vontade do Goberno galego para mellorar a situación dos residentes. A residencia de DomusVi de San Lázaro, en Compostela, é o centro de maiores con máis mortes por coronavirus. Segundo sinala a Nós Diario o portavoz da asociación de familiares de usuarias e usuarios do centro, Xavier Quián, "faleceron 53 persoas entre a residencia e os hospitais, case un terzo dos residentes totais. Ademais 37 traballadoras e traballadores contaxiáronse, ao incumprir a empresa os protocolos estabelecidos para este caso. Ao tempo, destaca Quián, tamén "houbo persoas que retiraron os seus familiares da residencia, uns para levalos á casa e outros para cambialos de centro". Ocultismo na información Xavier Quián insiste en ser prudente: "O día 15 ábrese a residencia de San Lázaro ás visitas e a partir de aí imos ter datos máis precisos sobre o estado dos usuarios e usuarias. Porén as informacións que nos chegan preocúpannos. As consecuencias físicas e psicolóxicas de 60 días de confinamento son evidentes na xente maior, polo que sabemos, malia que a dirección do centro en todo este tempo só se dirixiu a nós en dúas ocasións e nunha delas só ás familiares das prazas privadas". "Nós agora estamos traballando cos avogados para que canto antes presenten as querelas", conclúe Quián. O xeriátrico de DomusVi do Barreiro, en Vigo, suma 47 falecementos por causa do coronavirus. O portavoz do colectivo de familiares do centro, Paulino Campo, en declaracións a Nós Diario, cualifica de "caótica" a situación da residencia e denuncia que "volvemos aos inicios da pandemia, o persoal é absolutamente insuficiente malia as baixas de residentes, os usuarios e usuarias están tristes e apagados e a comida é bazofia. Tanto é así que a xente trasladada ao centro de Patos (Nigrán) quere volver alí pola alimentación que recibían, con peixe fresco, pero tamén polo trato". As queixas pola situación da residencia continúan. Así, Paulino Campo afirma que "nos últimos días téñense presentando varias denuncias diante dos servizos de inspección de Política Social por eivas graves na atención aos usuarios". Na mesma liña, lamenta que "o centro do Barreiro non entrou aínda na primeira etapa do plan de reactivación aprobado pola Xunta para as residencias, o que non só nos impide visitar e coñecer de primeira man a situación dos nosos familiares senón que os teñen fechados nas habitacións e non os levan a dar paseos, cos problemas que lles ocasionan". A Xunta négase a inspeccionar a alimentación A mortalidade no centro DomusVi de Aldán en Cangas foi tamén moi elevada. Segundo sinala a Nós Diario o presidente da asociación Vellez Digna, Xosé Bernárdez, "fáltannos 37 persoas na residencia, se ben a catro leváronnos os familiares, polo que xa podedes saber do número de falecementos. O persoal segue sendo escaso, até o punto de que a día de hoxe faltan 11 auxiliares. Ademais volven servir aos residentes unha comida insípida, de ínfima calidade e moi escasa. Diante da denuncia que presentamos aos servizos de Inspección da Xunta, dinnos que non se meten porque a dieta está avalada por un nutricionista". "Fan falla máis traballadores e traballadoras nas residencias", indica Bernárdez, quen lembra que "a xente que foi ao hospital durante o coronavirus chegou a eles deshidratada e isto debeuse á falta de atención nas residencias. Outro tanto acontece co importante número de caídas nas residencias, con persoas que caen até 50 veces, e a maior parte delas a consecuencia da ausencia de persoal". "Queremos saber cantos morreron de verdade nos centros de maiores, Feixoo organiza unha homenaxe o día 13 pero non nos di o número de mortes. Tamén, o presidente da Xunta debe explicar por que non se lles deu unha oportunidade ás 127 persoas que morreron nas residencias sen levalas ao hospital, cando as UCI na Galiza non estaban colapsadas", conclúe Bernárdez. As queixas dos familiares destas tres residencias non son un caso illado. Así, a portavoz dos familiares dos usuarios do centro de maiores de Celanova, María Rodríguez, lamenta, en conversa con Nós Diario, que o servizo de enfermaría neste xeriátrico que padeceu 13 mortes segue sendo insuficiente. Ao tempo, desde os colectivo de vítimas critican que a traxedia provocada polo coronavirus non está levando as direccións dos centros residenciais a adoptar as medidas necesarias para mellorar a calidade asistencial e facer fronte con garantías a un rebrote da pandemia.


Summary: Turismo de Galicia terá un stand propio no evento católico no que repartirá material promocional e informativo. A feira é un punto de encontro para "fabricantes e consumidores de produtos relixiosos"

Turismo de Galicia, a través da S.A de Xestión do Plan Xacobeo, participará desde o vindeiro xoves 29 de agosto e ata o domingo 1 de maio na IV edición da feira de carácter relixioso Expo Católica, que terá lugar no recinto feiral do World Trade Center de México Distrito Federal. Os lemas desta nova edición son Todos xuntos e Celebra a vida e para a súa promoción e difusión contarase co apoio de Radio María e María Visión. "A feira Expo Católica trata de servir de punto de encontro de fabricantes, distribuidores e consumidores de artigos relixiosos" Esta feira celébrase cada ano nunha cidade distinta e a pasada edición. "Co seu carácter internacional, nesta feira reúnense expositores de diferentes países como Bolivia, Colombia, Estados Unidos e España, ademais de numerosos procedentes de todo México", indican desde a Xunta. Galiza participa cun stand de 18 metros cadrados no que se repartirá "material promocional e informativo dos diferentes Camiños de Santiago, respondendo así ao grande interese que alí suscita a peregrinación a Santiago, dado que México é a nación de fala hispana que máis peregrinos achega despois de España".


Levamos demasiado tempo escoitando falar de encrucilladas históricas, momentos críticos e puntos de inflexión, polo que todo este tipo de adxectivacións foron perdendo o impacto que se lles supón. Todos os indicios apuntan a unha mudanza de rexime no Estado español, co cuestionamento de tres pezas chave que sustentan o actual status quo: a monarquía, o modelo territorial e a Constitución do 78. Para sermos máis específicos, o que acontece agora é que ese cuestionamento, que sempre existiu, pasou de ser unicamente sustentado por sectores minoritarios - no noso país incardinados abrumadoramente no movemento popular e nunha esquerda independentista fragmentada - a ser asumido por amplos sectores sociais e desde focaxes ideolóxicas distintas e mesmo antagónicas. Así, o modelo territorial é cuestionado dunha óptica autodeterminista en Catalunya e Euskal Herria - tamén na Galiza, aínda que expresado non tanto nun maior apoio social e electoral coma nunha viraxe das posicións tácticas e estratéxicas das organizacións nacionalistas -, mais tamén desde unha visión recentralizadora do estado; a Constitución é cuestionada como garante dos dereitos que proclama nas mobilizacións sociais, nomeadamente nas derivadas do ronsel do 15-M e nas de persoas afectadas pola estafa bancaria das preferentes e os desafiuzamentos, mais tamén é cuestionado desde aqueles sectores que xulgan excesiva e contraproducente a amplitude dos dereitos de manifestación, reunión e folga. A monarquía, en fin, xa non se cuestiona só desde a esquerda. Dende plataformas da extrema dereita cuestiónase abertamente a institución, e mesmo a FAES chega a plantexar a posibilidade dunha república española presidencialista e centralizadora. a Constitución é cuestionada como garante dos dereitos que proclama nas mobilizacións sociais, nomeadamente nas derivadas do ronsel do 15-M e nas de persoas afectadas pola estafa bancaria das preferentes e os desafiuzamentos, mais tamén é cuestionado desde aqueles sectores que xulgan excesiva e contraproducente a amplitude dos dereitos de manifestación Por expresalo en termos clásicos: que o rexime vai mudar é unha evidencia, cara onde o vai facer dependerá da correlación de forzas, e é aí onde a esquerda nacional galega terá que implementar novas estratexias xa que de momento, e perdón pola obviedade, estamos perdendo a batalla. No anterior cambio de rexime a creba democrática foi a alternativa da esquerda nacional que non entrou no pacto da reforma. Soberanía nacional e soberanía popular fronte ás reformas cosméticas, unha alternativa programática que era percibida como tal pola gran masa social. Son moitas as circunstancias históricas que mudaron desde aquela. Entre elas, quizais a máis importante, a perda da hexemonía social da esquerda; é indubidable que o labor dos think tanks da dereita xermolou con forza na produción social do pensamento popular. Non podemos xogar coas cartas marcadas na nosa contra, precisamos dun novo taboleiro, e para construílo non podemos partir de vitimismos ("o pobo non entende") senón do recoñecemento da incapacidade de incidirmos nos acontecementos, de vehiculizarmos o descontento nas institucións e de que iso vén dado pola aceptación a xogar con esas cartas. Xa que logo, haberá que crear novos marcos discursivos, con incidencia especial nas alternativas radicalmente incompatíbeis co existente e o praticábel desde a legalidade vixente. Non menos importante resulta o que se deu en chamar - seguindo a terminoloxía de Xosé Manuel Beiras ou David Rodríguez - a "ruptura de pontes" entre a esquerda política e a esquerda social. Aquelas organizacións que viñan da loita antifranquista e funcionaban con amplas conexións sociais deviron en estruturas fosilizadas, burocracias esclerotizadas que converteron o partido nun fin en si mesmo no canto dunha ferramenta para a transformación social. É fronte a iso fronte ao que xorde unha nova realidade á que non podemos dar as costas: unha cidadanía que se mobiliza sen tutelas, en rexime de autoconvocatoria e se declara apartidaria, pero que é tan parte da esquerda como a organizada en estruturas partidarias, sen a cal nengunha converxencia realmente abranxente resulta hoxe posíbel. Só mediante a forma partido movemento, construindo a nación por abaixo sen por iso renegar da política institucional, poñendo sempre por diante os intereses da Galiza e do seu povo traballador, o soberanismo galego poderá avanzar e recuperar o espazo perdido a nivel social e tamén electoral. Xorde unha nova realidade á que non podemos dar as costas: unha cidadanía que se mobiliza sen tutelas, en rexime de autoconvocatoria e se declara apartidaria, pero que é tan parte da esquerda como a organizada en estruturas partidarias Mais, iso sí, unha circunstancia histórica non variou: a necesidade de unir forzas face o enemigo común e pola alternativa común, a aposta pola fronte ampla. Calquera intento de facer esa unión que estea supeditado a estratexias de engorde partidario, de recuperación da iniciativa, de hexemonización da protesta está, hoxe máis que nunca, condenada ao fracaso. Tanto ten que se faga desde estruturas xa consolidadadas pero desprestixiadas, que desde outras novas artelladas a partir dun éxito acadado precisamente por xerar expectativas dunha nova forma de facer política. O primeiro reto hoxe para a esquerda política é o de recompor as alianzas coa esquerda social para articular un amplo movemento capaz de mobilizar e organizar a maioría social agredida en prol desa creba democrática do século XXI. Podemos traballar por iso ou podemos continuar en liorta perpetua para ver que fracción exerce a hexemonía... sobre un furado no mapa, no que antes estaba a nosa nación


Summary: N'A Torre e Pousa de Dumia recupero todo tipo de aparellos histórico-humanísticos para tentar me achegar á realidade social da Terra de Cervantes, como antes se chamaba o país d'Os Ancares. E, por suposto, neste estudo provócase un intenso diálogo cos canons da xenealoxía, máis que útiles á hora de elaborarmos unha investigación como esta.

O día 27 de setembro de 1932 e ás sete do serán, no Salón de Actos do palacio de S. Marcos de Lugo, sé da Deputación provincial, auspiciada polo Comité de Cooperación Internacional de Lugo, Ramón Gómez de la Serna proferiu o seu relatorio-mala Variedades, unha das súas por entón celebradas conferencias en que o artista ía falando á vez que sacaba aparellos dunha mala que levaba canda si. Mesmo cando eu propio recuperaba esta información para unha das miñas investigacións xa hai unha manchea de anos, non puiden máis que imaxinar o meu labor pesquisador, e facelo visualizando o bo de D. Ramón tirando obxectos da súa mala de pel coa que se acompañaba naquelas exquisitas intervencións. Unha investigación é algo que se procura. Tal que camiñar para un coñecemento mellor, debe aceptarse como o que é, con todos os desvíos e as incertezas que implica. Investigar é, sempre, coñecer, de aí que sexa algo, nos nosos días claro, raro, curioso e adoito xulgado polo vulgo máis vulgar como unha perda de tempo. Non é estraño que nos preguntemos se produce, xera, estimula ou xestiona o pracer. Non o é en absoluto. Nada, pois, está menos fóra de ton que facérmonos esta pregunta. Así, porque a busca fundamental do individuo, na actualidade estriba na persecución do pracer, para unha mente sa, consciente do valor e do papel do ser humano na sociedade, investigar e desenvolver un cometido intelectual sempre é pracenteiro. Redunda, provoca, xera, excita e estimula a psique, a actividade intelectual, propia e unicamente humana. Está claro que tras calquera investigación seria, polo xeral se implica a edición dun libro, un agasallo que quen investiga ofrece á súa comunidade. Contodo, polo xeral tamén, nas poucas presentacións de libros e traballos que hoxe decoran a vida das nosas vilas e cidades, tal agasallo semella non ser interpretado así pola poboación: xa que logo, neses casos a afluencia humana é máis ben cativa, mesmo nalgúns practicamente inexistente; e dígoo así porque coñezo algún que outro caso ao respecto. Mais, claro tamén, sabemos todos e todas que se quixesemos ver xente, interactuar con individuos, deberiamos ir a un campo de fútbol, a un bar ou a unha baiuca, talvez conectármonos, vía Internet, a un chat deses. Nestes foros, evidentemente, nada poderemos achar que nos estimule o cerebro de xeito intelectual –ou si?— , mais quizais tamén estea ben despoxarse da nosa capa de homo intellectualis –se é que o somos— e descender aos infernos da simpleza, da superficialidade, da animalidade en fin. Daquela, sexa polo que for, o certo é que quen se presenta como espectador ou espectadora a unha presentación de calquera traballo editado, posúe unha sensibilidade especial, rara, e que cre na actividade intelectual como compromiso, lealdade, fidelidade, solidariedade cara á persoa en tanto que peza dunha comunidade determinada. Xa que logo, quixen comezar este relatorio coa esencia do que é, do que constitúe, unha investigación tal que estímulo, mesmo tal que orgásmica e pracenteira sensación, tal que fenómeno normal da persoa, isto é, do individuo que é persoa –hainas, e moitas, que non o son!; aínda que non por iso deixa de baterlles o corazón nin (iso é o peor) un pode deixar de sufrilos— , tal que actividade habitual en quen pensa e utiliza o intelecto. Mais como é lóxico, malia que podería non ser así, no meu caso a escolla da problemática investigadora non dependeu –en min nunca o fai!— do acaso, aínda que algo así –como non!— da inspiración persoal de quen investiga, de min mesmo. No meu caso, pois, sempre sen perder de vista o proceso de destruturación psicolóxica (o suicidio, en termos de Durkheim) que rexe na nosa actual sociedade, iso si, malia a noxenta proxección de costumes cibernéticos, que proclaman a interactividade e a interacción; sempre hai un aquel que, máis aló do punto de partida ou desde el propio, diríxese cara a un sentido didáctico. Talvez por deformación profesional –da que, non obstante, estou moi orgulloso— , talvez porque creo firmemente na miña débeda social fronte á miña comunidade, a galega. Cuestión de tomada de consciencia, claro. Cuestión de compromiso. E baixo ese senso didáctico é onde e como se substenta o meu ánimo e afán interdisciplinario que non só rexeita senón que profunda nun campo aliado e expresado a través da socioloxía, a ciencia política, a antropoloxía, a economía dunha perspectiva cientista que, en principio, podería resultar xenealóxico-heráldica. E, por suposto, tampouco rexeito da xenealoxía, interesante ciencia onde as haxa, e da heráldica. Só así comprenderemos parte do noso pasado e, neste último caso, por medio dunha linguaxe, un código simbólico capaz de nos conectar moito máis claramente co obxecto análise de estudo. Non é, portanto, máis que unha nova maneira de estudar o social, e elucidar con facilidade as diferentes problemáticas que se abordan en calquera traballo exploratorio. Dun modo comprensivo, ao encarar os recursos teóricos presentados como aquilo que son, simples instrumentos aínda que indispensábeis para tornarmos intelixíbel a realidade, isto é, tal o que son con efecto, instrumentos; particularmente creo nun traballo que trate de validar coñecementos científicos para substentar unha aproximación nada, absolutamente nada, irreal. Apelo sempre, pois, ao espírito sociolóxico de Weber. Nunca, pois, nunha investigación concreta –cando o é, evidentemente— as perspectivas teóricas se encadran de forma unívoca nunha ou noutra abordaxe específica, xa que, embora, conxugan diferentes trazos delas. Con efecto, o social é ao mesmo tempo estruturación, acción transformadora e sentido, de modo que a comprensión dun fenómeno pode esixir que esas tres dimensións sexan tomadas en consideración conxuntamente. Falo agora do meu recente libro A Torre e Pousa de Dumia. Estudo de historia social de Terra de Cervantes, que me publicou a ferrolá Edicións Embora na súa colección Punto de Investigación. E falo, así mesmo, de análise de historia social, de achegamento e de reorientación dunha nómina de individuos no xadrez da sociedade medieval, moderna e contemporánea. Así pois, n'A Torre e Pousa de Dumia recupero todo tipo de aparellos histórico-humanísticos para tentar me achegar á realidade social da Terra de Cervantes, como antes se chamaba o país d'Os Ancares. E, por suposto, neste estudo provócase un intenso diálogo cos canons da xenealoxía, máis que útiles á hora de elaborarmos unha investigación como esta. Daquela, quen desde a ignorancia trate de xustificar que a obra ou este tipo de traballos encerran un panexírico da nobreza, da fidalguía, dos propietarios e da caste dos Dumias, amais de estar no seu dereito, farao desde o descoñecemento máis supino ou, claro, desde a envexa e/ou o complexo de inferioridade patolóxico máis evidente. E quen, ao chou deste traballo, fale de xustiza social, de cambios e de privilexios periclitados, quen a aproveite para explicar o interese, máis que evidente, de se facer un/unha mesma dentro da sociedade, debería revisar o seu estado mental e se caso formarse, de paso, un mínimo. Porque eu, que debo todo o que son e represento ao meu traballo e que, portanto, son un deses homes que lograron un posto na súa comunidade por virtude dun sempre incansábel traballo –que os habemos— estou moi orgulloso da miña realidade e procedencia. Xa que logo, con amor, cun inmenso amor case semellante ao que sinto pola miña Pilar, e exactamente igual ao que aplico cando estudo a lírica medieval, a vangarda galega ou cando redixo calquera traballo de creación; síntome orgulloso de ser galego, de ser lucense e, por suposto, de ser fillo e neto de quen son. Agora ben, comprendo quen non o estea: as súas razóns terá e eu, líbreme o Demo, non as vou xulgar. Nin tempo tería para facelo. Desde a Galiza, sempre; desde Lugo, sempre; desde o traballo e por vontade dun home que desde neno tivo de loitar con moita forza para demostrar o que outros e outras non deben demostrar nunca e para chegar ao destino académico e intelectual que cría debía ocupar; quen se achega a este traballo achará a propia historia das terras de Cancelada e a das do país de Neira, unha historia adubada pola maxia do agarimo que unha persoa entregada á investigación e á escrita galegas só lle podería dedicar. Evidentemente, non vos é pouca cousa!


Summary: O director xeral da compañía, Alfonso Sánchez Izquierdo, debe comparecer o vindeiro 9 de xaneiro no Xulgado de Compostela. O motivo da demanda radica nunha serie de manifestacións realizadas no Parlamento polo director xeral contra unha traballadora.

O Xulgado do Social de Compostela admitiu a trámite unha demanda de tutela de dereitos fundamentais e indemnización de danos e prexuízos fronte á CRTVG presentada por unha traballadora da compañía. O director xeral da Corporación de radio e televisión de Galiza, Sánchez Izquierdo, deberá comparecer o vindeiro 9 de xaneiro nos xulgados da capital de Galiza. A demanda ten a súa orixe na comparecencia do 30 de outubro de Sánchez Izquierdo perante a Comisión parlamentar permanente de control da CRTVG. Entre as preguntas a responder polo director xeral, unha do PSdeG sobre a noticia publicada a principios de mes por diversos medios que informaban como unha traballadora da CRTVG fora obrigada a omitir en directo unha noticia negativa para o PP. "Menoscabo da súa honra profesional" Segundo o texto da demanda, á que tivo acceso Sermos Galiza, o máximo responsábel empresarial da CRTVG "excédese nas súas funcións" e realiza unha intervención en sede parlamentar "da que se destila a revelación de datos protexidos da traballadora, unha serie de acusacións de transgresión do réxime disciplinario empresarial, e un continuo menoscabo da súa honra profesional nunha diatriba atentatoria dos seus dereitos fundamentais". No concreto, indícase na denuncia, o director xeral descualificou a traballadora durante a súa comparecencia por estar en prácticas, para alén de acusala "de insubordinación laboral e graves ofensas a compañeiras de traballo". Ademais, explícase na demanda, Sánchez Izquierdo tamén acusou esta persoa de "descoñecemento ou mentir sobre as normas deontolóxicas tanto profesionais como empresariais". Para poñer o ramo, o comparecente na comisión revelou ("até en 3 ocasións") a condición de afiliada sindical da traballadora, "circunstancia non comunicada á empresa nin publicamente pola mesma". Así pois, prosegue, o director xeral realizou en público, "na máxima Cámara de representación de todas as galegas e galegos, cuxa emisión se realiza en aberto e en directo para toda a poboación", unha "permanente descualificación" da valía profesional da traballadora, "como reacción ás súas lexítimas discrepancias e ás súas queixas e demandas fronte a empresa" Vulneracións A demandante considera que se dan unha serie de vulneracións do dereito á liberdade sindical, do dereito á intimidade e do dereito á honra e dignidade profesional, entre outros. "Hai un desprezo á honra e á dignidade da traballadora no traballo, ao constituír esta conduta escarnio público con ampla difusión da súa persoa e sobre todo, da súa valía profesional como xornalista", recolle o texto da demanda. Por todo isto, solicítase que se condene á parte demandada a unha indemnización por danos e prexuízos pola contía de 105.000 euros, así como que se condene o director xeral a ler a sentenza na vindeira reunión da comisión de control parlamentar da CRTVG, e que ese auto se publique na intranet da compañía e que se remita por mail a todo o cadro de persoal. Fontes do comité de empresa contactadas por Sermos Galiza consideran moi grave o sucedido na comisión parlamentar do pasado 30 de outubro. Pregunta de En Marea En Marea vén de presentar unha pregunta para a súa resposta na comisión parlamentar de control á CRTVG sobre esta demanda. No texto da cuestión, a formación pide explicacións a Sánchez Izquierdo a raíz das súas declaracións na comisión do pasado 30 de outubro e que deron pé á demanda. Así, pregúntalle pola revelación feita por el da afiliación sindical da traballadora ou polas acusacións de "insubordinación laboral", entre outras. Tamén lle pregunta sobre que fará en caso de que a demanda contra a CRTVG dea nunha sentenza condenatoria. Aliás, tamén fará En Marea varias preguntas sobre a denuncia de manipulación informativa presentada pola traballadora, que foi obrigada a omitir en directo unha noticia negativa para o PP. En Marea denuncia que "a censura e protección dos intereses informativos do PP é constante" e pide a Sánchez Izquierdo que explique o proceder da compañía.


Summary: A Xunta mantén a decisión de reabrir o vindeiro día 25 os centros de ensino para que o alumnado de segundo de bacharelato ou segundo de ciclos medio e superior de FP poida, de forma voluntaria, volver ás aulas até xuño. Na mesa sectorial de ensino que tivo lugar onte, a Consellaría de Educación rexeitou a petición dos sindicatos de adiar a reapertura dos centros até o vindeiro curso, se ben admitiu algúns matices ao protocolo para o regreso á docencia presencial.

O alumnado de segundo de Bacharelato ou de ciclos de Formación Profesional que decida reincorporarse ás aulas o vindeiro día 25 –en caso de confirmarse o paso da Galiza á segunda fase do desconfinamento– deberá encargarse de desinfectar o material que empregue, o seu pupitre e a súa cadeira, tanto na aula como na biblioteca, con independencia do labor dos equipos de limpeza. É unha das pautas que fixa o protocolo da Consellaría de Educación coas medidas de prevención na reapertura dos centros educativos, debatido onte cos sindicatos na mesa sectorial de ensino. Fronte á posición do conxunto das organizacións sindicais, contrarias á recuperación da docencia presencial nas últimas semanas de maio e primeiras de xuño por falta de garantías sanitarias, a Xunta segue adiante coa reapertura, que deixa en mans dos equipos directivos dos centros cuestións de calado, desde o abastecemento de boa parte do material de prevención e hixiene (xel, panos, luvas...) até a decisión sobre o número máximo de alumnos e alumnas por aula. O protocolo delega tamén nas directivas a organización das quendas dos equipos de limpeza –que deberán realizar un mínimo dunha desinfección completa ao día–, a promoción de "rutas seguras" de chegada ao centro, a organización das saídas e entradas das aulas –con distancia interpersoal de dous metros e escalonadas– e o número de profesorado de garda para garantir a seguridade, ou a capacidade máxima de cada un dos posíbeis espazos que se vaian utilizar para recreo e o tempo de duración do mesmo. "Para dúas semanas que van ser, falta moita organización e déixanse demasiados aspectos á improvisación e ao presuposto dos centros, que teñen a responsabilidade de artellar todo cunhas medidas sanitarias demasiado no aire", censura desde a federación Anpas Galegas o seu presidente, Fernando Lacaci, quen achaca á Consellaría a falta de protocolos "moito máis claros e pormenorizados". Sen apoiar unha volta indiscriminada ás aulas, en Anpas admiten "a necesidade das familias do alumnado que se presenta ás probas de ABAU dunha atención específica", mais censuran o "nivel de improvisación". "O que se lle vén dicir aos centros é 'defendédevos como poidades e facede como vos cadre", critica Lacaci. Sindicatos como a CIG advirten tamén que as medidas organizativas da Consellaría de Educación "desbotan todo o esforzo realizado pola comunidade educativa para a implantación da teleformación, incluída a recente adaptación das programacións didácticas" e avogan por que, de non se manter a teledocencia, sexa o criterio docente o que determine a presencialidade do alumnado nos centro. "O profesorado que teña que atender a docencia presencial vai ter que desatender a teledocencia", observa o secretario nacional de ensino da CIG, Suso Bermello, en consonancia coas críticas de UXT, que, como sinala a responsábel de ensino Paula Carreiro, tamén cuestiona como o profesorado vai poder estar na clase e, ao tempo, atendendo o alumnado que opta por non incoporarse e o de outras etapas educativas. Segundo observa Bermello, menos de 5% do total do profesorado galego imparte de forma exclusiva segundo de Bacharelato. O profesorado poderá manter a teledocencia por conciliación ou risco para a saúde A Consellaría de Educación si admitiu onte unha modificación a petición dos sindicatos, que ten a ver co profesorado vulnerábel ao coronavirus. Fronte á previsión inicial, estas docentes non terán que retornar aos centros en espera de que se lles conceda a exención do traballo presencial. Educación admite tamén que, por cuestións de conciliación, profesorado con descendencia menor de 12 anos ou con diversidade, ou que teña persoas maiores ao cargo, poida eludir a volta aos institutos neste curso, como tamén reclamaban as forzas sindicais. A ollos da secretaria de ensino de CCOO, Luz López, esta ampliación dos supostos nos que o profesorado pode manter a teledocencia "deixa patente a necesidade de que a Xunta cubra as baixas e as ausencias", máxime ante a inminencia das ABAU.


Summary: Rexistráronse en 2016 un total de 5.683 denuncias, 473 máis que en 2015. En Galiza hai rexistradas como vítimas en 2016 un total de 5.104 mulleres

Os xulgados galegos recibiron o ano pasado un total de 5.683 denuncias por violencia machista, o que supón 9 % máis con respecto ao ano anterior, 2015, cando se presentaran 5210. En apenas un ano, pois, a cifra de denuncias rexistradas aumentou en 473. Son datos dos que informa o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza. A maior parte dos casos (4.303) chegaron aos xulgados a través de atestados policiais con denuncia da vítima. Segundo os datos estatísticos feitos públicos polo Observatorio contra a Violencia Doméstica e de Xénero, en Galiza aparecen como vítimas 5.104 mulleres en 2016. A taxa de violencia de xénero (vítimas por cada 10.000 mulleres) é na Galiza do 36,23 persoas fronte ás 56,70 do conxunto do Estado. O número de ordes e medidas de protección solicitadas en 2016 nos xulgados galegos foi de 1.693, das que se adoptaron 1.134, o que supón un 22 % máis de medidas concedidas que en 2015.


Summary: A Unidade Militar de Emerxencias depende do Ministerio de Defensa, que vén cobrando medio millón anual da Xunta por participar no dispositivo de prevención dos incendios. O delegado do Goberno central en Galicia tamén esquiva por segunda vez a petición de comparecencia na comisión de estudo HEMEROTECA | Só ENCE e o Goberno de Rajoy se negaron a acudir á comisión de incendios do Parlamento galego

HEMEROTECA | Só ENCE e o Goberno de Rajoy se negaron a acudir á comisión de incendios do Parlamento galego "Todas as administracións teñen un deber xenérico de colaboración" e "o lóxico é que comparezan nesta comisión de estudo". Son palabras do voceiro do PP no Parlamento, Pedro Puy, quen nos primeiros días de abril asegurou compartir a contrariedade dos grupos de En Marea, PSdeG e BNG pola negativa a acudir ao órgano que estuda o acontecido na vaga de incendios dos pasado outono manifestada polos dous únicos representantes do Goberno de España que foran convocados: a Unidade Militar de Emerxencias e o delegado do Executivo de Rajoy en Galicia, Santiago Villanueva. Esa unanimidade na petición concretouse nunha nova solicitude por parte do Parlamento que xa tivo resposta, en ambos casos negativa e, pola banda da UME, incluíndo un convite para o presidente, Miguel Santalices, a visitar as súas instalacións "se vén por Madrid". No gaso do delegado gobernamental, funcionario autonómico de carreira e antigo director xeral de Emerxencias da Xunta (2009-2014), a resposta ao novo convite incide en que non "procede" que un cargo dependente "da Administracion Xeral do Estado" compareza ante un Parlamento autonómico. Deste xeito, o mesmo cargo que hai escasos días participou na conmemoración do trixésimo sétimo aniversario do Estatuto de Autonomía remítese á documentación que si deu en enviar ao Parlamento -sobre o dispositivo estatal que participa na prevención e extinción das lapas, así como un informe meteorolóxico- e agarda que sexa "de utilidade" para os traballos da comisión. O delegado do Goberno central en Galicia tamén esquiva por segunda vez a petición de comparecencia na comisión de estudo No que atinxe á UME a resposta remitida dende o Ministerio de Defensa volve estar asinada polo tenente xeneral xefe desta unidade, Miguel Alcañiz, como xa o estaba a primeira negativa. Tras recibir a segunda solicitude de comparecencia, na que Santalices o animaba a "reconsiderar" a "non comparecencia" na comisión, o mando militar "recalca" o "máximo respecto que temos na UME polo labor dos parlamentos autonómicos". Se ben, "dito isto, debo informalo que tras elevar consultas, persisten os mesmos motivos de dependencia e suxeición administrativa que nos fixeron declinar a súa primeira solicitude". A Unidade Militar de Emerxencias depende do Ministerio de Defensa, que vén cobrando medio millón anual da Xunta por participar no dispositivo de prevención dos incendios Xunto a este texto impreso o responsable da Unidade Militar de Emerxencias engade tres liñas manuscritas. Nelas remite "unha forte aperta" ao presidente Santalices e agrega: "se vén por Madrid, estaremos encantados de que visite a Unidade". Dáse a circunstancia de que a "dependencia e suxeición administrativa" que a UME alega por segunda vez para non colaborar co Parlamento de Galicia non é outra que a respecto do propio Ministerio de Defensa, a través do cal foi cursada a petición. O departamento ministerial actualmente dirixido por María Dolores de Cospedal participa dende comezos de século no dispositivo de prevención de incendios da Xunta previo pacto de financiamento por parte das arcas galegas. Así, como informou este diario, Defensa vén recibindo en torno a medio millón de euros anual por estes labores e os importes cobrados na última década roldan a suma duns 6 millóns.


Summary: "Ser divertidos e de utilidade". É o desexo da Real Academia Galega á hora de presentar o Portal das Palabras, unha plataforma que buscar airear, modernizar, dinamizar e abrir a institución de Tabernas á sociedade por medio das palabras.

As palabras son as protagonistas e, a través dela, no "Portal das Palabras", a iniciativa que hoxe se botou a andar promovida pola Real Academia Galega máis a Fundación Barrié, pódense atopar vídeos, xogos ou noticias arredor da semántica da nosa lingua. A Academia busca tirar o po e abrirse e, desta maneira, os propios académicos e académicas saen á pantalla para explicar dúbidas e contidos semánticos, a plataforma recibe preguntas da cidadanía e pódese consultar a través de teléfonos ou tabletas. Unha modernización que se aprecia mesmo no rexistro empregado pola institución, moito menos ríxido e máis cercano ás novas xeracións. "Xa fedellastes? Xa xogastes? Se o teu é a curiosidade polas palabras, somos o teu portal!". Así, nin máis nin menos, anima a RAG a consultar o novo portal a través de twitter, a rede na que a nova iniciativa se promove desde hoxe. Na plataforma recóllense tamén recursos didácticos para a aplicación nas aulas. Seccións imaxinativas e dinámicas segmentan o portal que inclúe un espazo para as "palabras de moda". "Canto sabes", "dimo con letras" e "A ver se das?" son os tres xogos que están en portada, canda, por exemplo, palabras asinadas que amadriñan persoas coñecidas. Á presentación asistiron ademais do presidente da Academia, Xesús Alonso Montero e o da Fundación Barrié, José María Arias, o secretario da RAG Henrique Monteagudo e Rosario Álvarez e Xesús Ferro tamén da directiva da Academia. Como "acontecemento no eido da lexicografía galega" definiu o portal Alonso Montero, que presenta esta iniciativa na que a Academia leva máis de un ano traballando. Sumar o traballo do Seminario de Lexicografía xunto coas innovacións tecnolóxicas e as aplicacións didácticas foron os tres elementos que destacou Henrique Monteagudo deste proxecto que responde, ao seu ver, a vocación de servizo da Academia á sociedade galega de hoxe. O convenio entre a Real Academia Galega e a Fundación Barrié foi asinado a comezos do ano 2012.


Summary: Dous detidos e máis dun cento de identificados tras unha marcha na que parte dos manifestantes foron desaloxados con contundencia do antigo colexio Peleteiro, que ocuparan durante a protesta contra o peche do Escárnio e Maldizer do pasado 30 de maio. Vídeo no interior.

Cargas policiais, tensión, dous detidos e varios identificados. Ese foi o balance tras a marcha na que máis de medio milleiro de persoas protestaron este sábado en Compostela de novo polo desaloxo dun centro social ocupado -o Escárnio e Maldizer da zona vella- hai tan só uns días. A entrada de varios dos manifestantes na antiga sede do colexio Peleteiro, agora abandonado, aumentou a tensión dunha protesta que discorrera sen incidentes. Os axentes antidisturbios cargaron contra as persoas que protexían a entrada e logo contra os que se mantiñan no interior e que denuncian que foron acurralados. A policía cargou para desaloxar as persoas que entraran no antigo colexio Peleteiro e as que se mantiñan concentradas ás portas A marcha non fora notificada e os axentes policiais impediron aos arredor de 700 manifestantes acceder á zona vella, á que se dirixían tras saír da Alameda compostelá. A manifestación transcorreu sen problemas polo Ensanche, vixiada constantemente por un cento de antidisturbios e un helicóptero que sobrevoaba a zona. Sobre as dez da noite, unhas cen persoas aproveitaron o paso pola rúa República Arxentina para entrar nas antigas instalacións do colexio Peleteiro, abandonado desde hai unha década, ao berro de "un desaloxo, outra ocupación". Logo dunha asemblea no interior, a metade dos presentes saíron pero o resto quedou dentro e varios centos de manifestantes permanecían concentrados fóra. Foi daquela cando se disparou a tensión. Varios furgóns policiais e mesmo axentes non uniformados desprazáronse á zona para levar a cargo unha primeira carga e dispersar os que se concentraban ás portas do Peleteiro. Parte dos manifestantes marcharon cara a outras rúas do Ensanche, onde se produciu outra carga e mesmo se dispararon bólas de goma, e outra permaneceu sentada ás portas do antigo recinto educativo. Axentes antidisturbios lanzaron botes de fume para entrar no colexio Peleteiro A policía desaloxou un a un aos que estaban sentados -tamén golpeando coa súa porra se había resistencia- para logo lanzar botes de fume ao interior e acceder dentro coa axuda dos furgóns policiais ou escaleiras. Os que permanecían dentro foron desaloxados e identificados -segundo algún implicado mediante cargas- e parte deles foron trasladados a dependencias policiais, das que varios saíron mentres 200 persoas permanecían concentradas fóra. Foron, finalmente, máis dun cento os identificados en total. Pasada a unha da madrugada, o helicóptero policial continuaba sobrevoando a cidade. Antes da carga no interior do Peleteiro, axentes da policía -tamén algún de paisano- apartou a prensa, mesmo con empurróns, esixindo insistentemente aos xornalistas algún carné que os acreditara como traballadores de medios de comunicación. Finalmente, os dous detidos foron postos en liberdade con cargos e os altercados non provocaron ningún dano no mobiliario urbano. A manifestación celebrada este sábado é a terceira convocada polo colectivo okupa logo do desaloxo e tapiado do centro social Escarnio e Maldizer levado a cabo o pasado 30 de maio por orde xudicial. Xa naquel mesmo día, unha protesta rematara con cargas policiais e algunha detención.


Summary: Hoxe, 30 de marzo, Día Internacional das Traballadoras do Fogar, cómpre recordar a gran precariedade na que viven as traballadoras deste sector tan esencial para a sociedade

O colectivo das traballadoras do fogar e de coidados é un dos máis precarios da sociedade, tanto a nivel galego como a nivel estatal. Se ben as labores do fogar conforman un sector totalmente esencial para a sociedade, as persoas que traballan nel, mulleres case na súa totalidade, non contan coas condicións laborais que deberían ter. Con motivo do Día Internacional das Traballadoras do Fogar, a ONG de cooperación para o desenvolvemento, Oxfam Intermón, entre cuxos obxectivos recolle "a promoción da xustiza de xénero", presenta os datos do seu informe "Esenciales y sin derechos. O cómo implementar el convenio 19 de la OIT para las trabajadoras del hogar", que demostran a difícil situación que vive este sector, sendo un dos máis golpeados pola precariedade e a pobreza no mercado laboral. Con respecto á Galiza, o informe recolle cifras moi preocupantes. No territorio galego hai un total de 34.561 persoas empregadas no sector dos traballos do fogar, das cales o 97'9% son mulleres. Ademais, unha cuarta parte do total de traballadoras do fogar e de coidados son mulleres estranxeiras, as cales adoitan estar dobremente discriminadas, mentres que a nivel estatal a cifra sube a máis da metade. Cómpre destacar tamén que a porcentaxe de parcialidade involuntaria no sector é de case un 60%. As traballadoras do fogar conforman o 5'7% do total de mulleres empregadas na Galiza, e seguen sen contar cunhas condicións laborais dignas. Segundo o propio colectivo, as afectadas adoitan enfrontarse con traballos sen seguro nin contrato, mesmo cando se trata do coidado de persoas dependentes como crianzas ou maiores, condicións que se agravan no caso das traballadoras internas. O sector das traballadoras do fogar e de coidados de persoas dependentes empeorou de forma notábel durante a pandemia Esta situación agravouse aínda máis durante a pandemia debida á Covid-19 que, pese a demostrarse a importancia do seu labor, as condicións do sector empeoraron de maneira notábel. Actualmente, no conxunto do Estado español, o 32'5% das traballadoras do fogar vive no límite da pobreza. Por todo isto, Oxfam Intermón pide que se teñan en conta as traballadoras do fogar e que se equiparen os seus dereitos ao do resto de persoas asalariadas.Nesta situación de pandemia, o clixé de "coidar a quen nos coida" non debería reducirse ao persoal sanitario. O colectivo de traballadoras do fogar e de coidados de persoas dependentes carga sobre os seus ombros un labor fundamental para saír desta crise.


Summary: Baixo o lema "Todas con dereitos, ningunha con medo"

A Secretaría das Mulleres da CUT anuncia a convocatoria de folga xeral de mulleres para este 8 de marzo baixo o lema "Todas con dereitos, ningunha con medo". Deste modo, este 8 de marzo transcorrerá a cuarta folga xeral de mulleres convocada consecutivamente por esta central sindical en Galiza. No acto de rexistro da convocatoria de folga ante a Xunta estiveron presentes traballadoras do sector da conserva que denunciaron "o difícil que é conciliar a vida laboral e a dos coidados, sexa unha cativa ou un familiar maior". "Cando entramos a traballar, non hai ningún sitio público que se faga cargo dos nosos familiares ao cargo", advirten e reclaman solucións ante o Goberno galego. As traballadoras da conserva esixen máximo respecto pola súa saúde ante a covid19 e o absoluto respecto polas súas condicións de traballo. "Como central sindical, sentímonos orgullosas de convocar por cuarto ano consecutivo folga xeral de mulleres, de loitar por todas e de fortalecernos as unhas ás outras. Imos por todas e a por todas!", reivindican dende a Secretaría das Mulleres da CUT. Dende a CUT inciden na loita das mulleres obreiras e o feminismo de base "ante a expansión da extrema pobreza e da represión a raíz da covid-19". "As obreiras, sexa asalariadas ou non, estamos en pé e decididas a a loitar por todos os dereitos para todas as persoas até que ningunha, absolutamente ningunha, teña medo", sosteñen as sindicalistas e feministas que chaman á unión do feminismo de base na loita contra este sistema patriarcal e capitalista. "


Summary: Estados Unidos de América e a Unión Europea acordaron esta pasada sexta feira suspender temporalmente os aranceis que provocaron as axudas de Airbus e Boeing, tras unha chamada entre o presidente estadounidense, Joe Biden, e a presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen.

O novo presidente dos EUA comezou a mudar a súa relación coa UE. Esta pasada sexta feira aceptou feira suspender temporalmente os aranceis que provocaron unha resposta na mesma liña por parte da UE coa conseguinte preocupación dos sectores que comerciaban nese ámbito territorial. Von der Leyen, presidenta da Comisión Europea, anunciaba a nova "como símbolo dun novo comezo" que, polo de agora, ten un período de catro meses. Bruxelas explicou que este é un primeiro paso para resolver as disputas aeronáuticas, algo ao que ambas as administracións comprometéronse. "Estas noticias son excelentes para as empresas e industrias a ambos os dous lados do Atlántico e é un sinal moi positivo para a cooperación económica nos próximos anos", informou Von der Leyen a través dun comunicado. Aranceis por valor de 7.500 millóns de dólares A raíz do conflito, Washington impuxo aranceis a exportacións europeas por valor de 7.500 millóns de dólares, mentres que Europa facía o propio con exportacións norteamericanas por valor de 4.000 millóns de dólares. Os aranceis transcendían os produtos de aviación civil e gravaban produtos alimenticios como o queixo, o aceite, o viño ou a oliva. Esta conversa telefónica entre Biden e Von der Leyen, é a primeira en profundidade desde o cambio de presidente nos EUA e serviu para poñer sobre a mesa o futuro da relación económica entre a UE e Estados Unidos, marcada polos rozamentos comerciais e tecnolóxicos. Vacinas e clima. Ademais, abordaron outros desafíos conxuntos como a xestión da pandemia do coronavirus e a campaña de vacinación, un aspecto no que prometeron cooperar. "A UE e Estados Unidos de América son dous dos principais produtores de vacinas e temos un forte interese en traballar xuntos para o bo funcionamento da cadea de subministracións global", indicou a conservadora alemá. Por iso, a líder do Executivo europeo ha convidado a Biden a participar no cume de Saúde do próximo 21 de maio en Roma, co obxectivo de estreitar lazos na loita contra o coronavirus e afrontar xuntos a preparación #ante futuras pandemias. En materia de cambio climático, Bruxelas aproveitou para agradecer a decisión de Biden de devolver aos EUA ao acordo de París e, coa idea de coordinar próximos accións en materia climática, convidou ao enviado especial para o Clima, John Kerry, a participar nunha reunión do Colexio de Comisarios.


Summary: Confían en que os axustes do Goberno español non afecten aos programas de 'Emprego con Apoio', e lembran á Xunta que esta modalidade supón un aforro a respecto do emprego protexido nunha vida laboral de 20 anos

Down Galiza sobe ao carro das organizacións que se queixan da erosión dos dereitos sociais coa campaña de recortes emprendida pola dereita española e amparada pola dereita galega. A través dun comunicado, a federación --en que se integran sete institucións de síndrome de Down do país-- manifesta a esperanza de que os axustes orzamentarios do Goberno español "non afecten" ao impulso dos programas de Emprego con Apoio, destinados á inserción laboral das persoas con diversidade funcional. Até o de agora, estes programas --que levan máis dunha década en vigor-- estiveron apoiados polo Executivo autonómico. Down Galiza lembra no seu escrito que unha persoa que traballa nun Centro Especial de Emprego custa á Administración un mínimo de 7.500 euros/ano durante toda a súa vida laboral mentres que unha persoa que traballa mediante Emprego con Apoio custa o primeiro año 9.000 euros, o segundo 6.000 euros e o terceiro e sucesivos 4.500 euros, o que supón un 36% de aforro a respecto do emprego protexido se tomamos como exemplo unha vida laboral de 20 anos, e un 44% de aforro nunha vida laboral de 30 anos. Por isto, agardan que desde a Xunta de Galiza non só non se supriman estes programas, mais que se faga "o esforzo para mantela e mellorala". E engaden que as persoas con discapacidade intelectual que traballan na empresa ordinaria non supoñen ningún gasto ao Sistema de Atención á Dependencia (SAAD) e contribúen de xeito activo coas cotizacións ao sistema de Seguridade Social e pagando impostos ao erario público.


Summary: "A depredación xeográfica que supoñen os procesos urbanísticos da sociedade capitalista, desde a industrialización, colonizou o mundo". A partir desta idea, o arquitecto andaluz Kike España falará esta tarde (19.30 h) na Fundación Luís Seoane da Coruña sobre "ocupacións permanentes de edificios, ocupacións temporais do espazo público a través de asembleas" ou da "colonización turística".

España, ademais de arquitecto, activista e investigador urbano, titula a súa conferencia -esta tarde ás sete e media do serán- A disolución da cidade. O urbano como territorio de invención e autoorganización. Vencellado aos procesos sociais derivados das prácticas do 15M, España aposta por "reiventar o fenómeno urbano para que pase a estar ao servizo dos seus habitantes". E fai referencia a exercer "o dereito á cidade" -segundo as teses do urbanista marxista Henri Lefebvre- e apoiar "novas prácticas de reapropiación de solares baleiros, edificios abandonados ou terreos ermos". O arquitecto, cuxa intervención na Fundación Seoane pechará o ciclo de conferencias do "proxecto artístico social" Xeografía, memoria e capital cívico, tamén porá o foco na "recuperación de servizos públicos, redes de apoio, e novas formas de sindicalismo social" e en "experiencias fundamentais" para "contrarrestar os procesos de secuestro do espazo no proxecto neoliberal actual". O proxecto en que se intregran as xornadas que rematan este serán coa conferencia do arquitecto Kike España foi comisariado por Juan de Nieves e Pablo Fanego. Promóveo a Concellaría de Cultura, Deportes e Coñecemento da Coruña.


Non fago mais que atopar xente coa mesma teima ca min Fran Pérez, Narf first thing you learn is that you always gotta wait I'm waiting for my man Lou Reed Tiña, maldita sexa, unha profunda tristeza inconfesable, descubriu en Ordesa, Huesca, que a súa vida era un continua espera. Tivo que esperar para nacer, o médico estaba vendo un partido de fútbol do Mundial 1974*. Tivo que esperar para dicir que o Ulises é prodixioso. Tivo que esperar a que nacera a súa filla para que por fin percorrera os Camiños abertos por Magín Blanco. Tivo que esperar en Lexington Avenue por un dear... dear friend que tiña o seu disco de John Cale dende hai vinte anos e que ainda non llo devolveu. Tivo que esperar a saber que non tiña a posibilidade de inventar. Tivo que esperar cincuenta e catro recreos ata que lle deixaron tirar un penalti, por suposto fallouno. Tivo que esperar para a liberación de oxitocinas e endorfinas a que quedara libre a chambre d´hôtel* que ocuparon en Bruselas os amantes Annie Arnaux e Marc Marie. Tivo que esperar no aeroporto de Lanzarote só e lendo Salvaje Oeste de Juán Tallón. Tivo que esperar que M. fora ao FNAC de Nantes e lle comprara un cd de Jacques Dutronc e France Gall. Tivo que esperar as festa de San Pedro para bailar de novo coa orquestra Urugai: Ao Uruguai, guai/eu non vou, vou/ que lhe teño medo ao mar. Tivo que esperar a ler a Andrés Neuman para poder copiar a cita de Martin Amis: Artist are waiters. Tivo que esperar vinte e un anos para chamarlle a unha muller doce Jane. Tivo que esperar a escribir sobre as razóns pólas que escribiu uns relatos titulados Pílulas Efervescentes. Tivo que esperar a ser un afamado ghost rider. Tivo que esperar a ter na man seis euros estratéxicos (con tres euros estratéxicos xa non chega para conquistar o mundo) para ingresar na Galiza Imaxinaria. Tivo que esperar a coñecer a Luis Vila Pillado, my dear companion, para que lle dixera que a señora Dolly Parton era fantástica. Tivo que esperar a escribir alguns poemas intelixibles por falta de raíces en Santiago de Compostela. Tivo que esperar nunha tarde de xuño dez longos e interminables minutos a que o escritor Manuel Vilas comezara a presentación da súa NOVELA na libraría Cronopios e ao que lle reprochou que chegara tarde (o escritor de Barbastro ,vestido de negro pero sen un big straw hat, simple e educamente respondeulle: hey white boy, o primeiro que debes aprender é que sempre tes que esperar). Nota: *O partido de fútbol era o RDA contra a RFA. O médico ía coa RDA, pertencía ao Partido Comunista de Galicia. O resultado foi un cero para a RDA con gol de Jurgen Sparwasser, de quen as malas línguas dicían que polo gol recibiu como agasallo unha casa e un coche. * A habitación era a 223 do hôtel Amigo de Bruselas: https://www.roccofortehotels.com/hotels-and-resorts/hotel-amigo/


Summary: Oito ex alumnos denuncian acoso sexual no colexio do Pilar, de Vigo, xestionado pola congregación dos Maristas. Un relixioso deste centro xa fora condenado hai máis dunha década por tocamentos a dúas nenas.

A denuncia pública de oito ex alumnos do Colexio do Pilar en Vigo, integrado na rede educativa da congregación relixiosa católica dos Maristas, de abusos sexuais e violencia sistémica por parte de catro relixiosos do centro entre 1964 e 1969, levou a Provincia Maristas Compostela (que inclúe Portugal, Galiza, Asturies e Castela e León) a condenar esta terza feira os supostos episodios acontecidos no colexio. No comunicado, os maristas piden "perdón por fallarlles e non telos protexido", amais de laiarse "profundamente desta situación" e pórse a disposición das vítimas. Tamén informou de que foi aberta unha investigación para esclarecer os feitos denunciados. "A existencia de vítimas é un recordo permanente" dos erros do pasado, afirman, e condenan "calquera tipo de situación de maltrato ou abuso". "Traballamos día a día para que non se volvan producir", advirten. Un dos ex alumnos que fixo pública a situación sinalou a Europa Press que non é unha cuestión de vinganza senón de xustiza, e animou aquelas persoas que sufriran situación de abuso e maltrato a denuncialo. Na querela, os ex alumnos acusaron catro relixiosos entre os que se atopa o director do colexio entre 1964 e 1969, Agustín Antón del Cueto, que ao igual que o resto de acusados xa faleceron, segundo informou a congregación. Ademais, os ex alumnos concluíron que "ese colexio era unha organización pederasta", e que os abusos contra eles foran sufridos por moitos máis estudantes desa época, como comprobaron ao volver xuntarse anos despois. Pederastia nos Maristas En 2009, Fernando Vecino, relixioso que traballaba na secretaría deste mesmo colexio, foi condenado a dous anos de prisión e ao pago de 14.000 euros de indemnización por facer tocamentos a dúas nenas. O ano pasado, o Tribunal Superior de Catalunya condenou a 21 anos e 9 meses de cadea a Joaquín Benitez, profesor dos Maristas en Sants-Les Corts (Barcelona), polo abuso sexual contra catro alumnos menores de idade entre 2006 e 2010. Ademais, a Congregación dos Irmáns Maristas chegou un acordo con 25 vítimas de delitos de abuso que xa prescribiran para indemnizalas en conxunto con 400.000 euros.


Summary: O número de concellos galegos no nivel máximo de alerta pola Covid-19 ascende a 31, ao pasar a esta situación Carballo, Vimianzo, O Porriño e O Barco e caer o nivel en Mesía e Ordes.

O número de municipios galegos no nivel máximo de alerta, o 3, pola incidencia do coronavirus na última semana elevouse este domingo até os 31, dous máis que na xornada anterior ao entrar nesta situación Carballo, Vimianzo, O Porriño e O Barco e rebaixarse en Mesía e Ordes. Ademais, segundo consta no mapa 'semáforo' actualizado diariamente pola Consellería de Sanidade, repiten en nivel 3 pola pandemia os concellos de Ferrol, Lalín, Ourense, O Carballiño, Verín, Narón, Oleiros, Arteixo, A Laracha, Santiago, Ames, Teo, A Estrada, Vilagarcía, Pontevedra, Poio, Cangas, Tui, Salvaterra, Monforte, Lugo, Fene, Marín, Redondela, Vigo, Barbadás e Xinzo. A entrada no nivel máximo de risco de todas estas localidades implica que detectaron máis de 21 casos de coronavirus no últimos sete días. Con todo, nas urbes de máis de 50.000 habitantes, o limiar para detectar o aviso vai en función do tamaño: Ferrol (máis de 76 casos nunha semana), Pontevedra (máis de 96), Compostela (máis de 112), Lugo (máis de 112) e Ourense (máis de 120). Mentres, en situación dúas (na cor laranxa do mapa) sitúanse 23, dous máis que o sábado. Do total, 17 repiten nesta lista: Neda, A Coruña, Cambre, Culleredo, Mos, Gondomar, Boborás, Malpica, Muros, Oroso, Cuntis, Soutomaior, Bóveda, Ponteareas, Nigrán, Brión e Salceda de Caselas. Na alerta laranxa entraron este sábado Pontedeume, Noia, Boqueixón e Monterrei, nas que se eleva o nivel de alerta; mentres que tamén ingresan neste grupo Mesía e Ordes ao mellorar a súa situación respecto ao sábado, xa que se atopaban marcados en 'vermello'. Por contra, saen do nivel laranxa e pasan a amarelo Vilaboa, Carral e Boiro. En cor laranxa inclúense municipios de máis de 50.000 habitantes con entre 138 e 332 casos novos de COVID-19 á semana por 100.000 habitantes --só Vigo e A Coruña, neste caso-- e nos de menor poboación que presenten entre 14 e 20 casos.


Summary: Agás sorpresa, Fomento instaurará o cobro de peaxes nas autoestradas gratuítas para o vindeiro 2013. A Xunta asegura que a medida non se aplicaría nas autovías de titularidade autonómica, pero si afectaría a dúas vías que suman 465 quilómetros e a un país "periférico dentro dun Estado periférico" no que o 43% da rede de alta capacidade xa é de pago.

Nin si, nin non, nin todo o contrario. Fomento medita cobrar peaxe nas autovías a partir do vindeiro 2013. Semella decidido, pero non hai membro do Goberno que se atreva a confirmar unha decisión que saben que sería unha importante pinga máis no vaso do descontento social polos recortes e o aumento do cobro en determinados servizos públicos como educación ou sanidade. Incluso a titular do ministerio implicado, Ana Pastor, saíu pola tanxente cando se lle preguntou por esa posibilidade. "Traballamos por un transporte en España que sexa máis eficiente e de calidade e que supoña a menor carga posible ao erario público; é todo o que podo dicir a día de hoxe", asegurou a ministra de Fomento en Asturias. O que cala outorga, disque. En Galicia, o portavoz parlamentario do PP, Pedro Puy, non desmentiu a posibilidade dese cobro extra nas autovías até o de agora gratuítas, pero coidouse moito de ampliala a nivel galego. "A Xunta non ten previsto aplicar peaxes nas autovías de titularidade autonómica", dixo no Parlamento tras as preguntas da oposición, pero non puido negar que esa sexa a idea para as de titularidade estatal: "É algo que se está a considerar pero, en todo caso, (o cobro) estaría vinculado ao mantemento destas propias autovías e consistiría en que o usuario contribúa a financiar o mantemento destas estradas". Se facemos caso ás palabras de Puy, os condutores non terían que pagar peaxe nas autovías autonómicas, pero si o farían nas de titularidade estatal: a Autovía do Noroeste e a das Rías Baixas, que suman un total de 465 quilómetros, bastante máis da metade do total de quilómetros de autovías, que suman preto dos 700. O pago nestas estradas uniríase ao que xa se fai nas autopistas que percorren o país e que superan os 300 quilómetros. O 43% da rede de alta capacidade de Galicia é de pago, fronte ao 25% no conxunto de España Galicia xa conta cunha porcentaxe de autopistas de pago en relación ás autovías gratuítas moito maior que no conxunto de Estado. O 43% da rede de alta capacidade de Galicia é de pago, fronte ao 25% a nivel estatal (3.000 quilómetros de pago fronte aos preto de 12.400 de autovías). A implantación do que xa se denomina "peaxe branda" nas autovías prexudicaría de maneira clara a Galicia, non só pola relevancia que teñen na vertebración do país, senón polo carácter periférico da comunidade autónoma. Así o cre tamén Carlos Nárdiz, experto na temática e decano do Colexio de Enxeñeiros de Camiños, Canles e Portos de Galicia. "Somos unha rexión periférica dentro dun Estado periférico", advirte, tras destacar que "a competitividade económica ten tamén moito que ver cunha dotación de infraestruturas axeitadas". "De aplicarse esta peaxe branda, debería facerse de xeito igualitario en todo o territorio español, pero establecendo unhas marxes que puidesen aplicar as autonomías e que permitise ter certa flexibilidade para que as zonas periféricas aplicasen unha taxa mínima que se limitase unicamente aos gastos de conservación", explica Nárdiz, que cre que sería unha forma de non afectar "a competitividade económica de Galicia". O Colexio de Enxeñeiros propón flexibilidade na aplicación da peaxe para que non afecte a competitividade dunha rexión periférica como Galicia A construción de autovías en España, como tamén lembra Nárdiz, fíxose con fondos europeos e co obxectivo de integrar zonas periféricas como a Península Ibérica na área central máis potente economicamente. A instauración de peaxes, de facerse de maneira unitaria, suporía un revés para unha Galicia "coa dobre condición periférica". O decano do Colexio de Enxeñeiros recoñece que a decisión do Goberno "é complexa", pero entende que é o lóxico de seguir a senda do resto de países europeos. "Hai que profundar en establecer algún tipo de tarifas porque España ten un modelo singular que xa non existe na Unión Europea, que leva tempo aplicando a Euroviñeta", di Nárdiz, en referencia ao pago que grava o transporte pesado e non os particulares, xusto o contrario do que se está a propoñer desde o Goberno central. Para Carlos Nárdiz, a Administración "debería explicar moi ben a proposta", xa que a medida "é impopular, e máis nesta crise que está a afectar de maneira inxusta a uns sectores máis que a outros". De todos os xeitos, o decano do Colexio de Enxeñeiro entende que a cidadanía "debería sentir que, de aplicarse a medida, tamén repercutiría favorablemente na conservación de todas as estradas, non só das que se vexan afectadas pola peaxe, senón nas estradas alternativas que deberían ser mellores e máis seguras". Podería ser, pero a experiencia en Galicia non é moi positiva. As queixas polos elevados custos das peaxes nas autopistas galegas son constantes, ao igual que polas deficiencias no seu mantemento. Hai catro anos, un colapso mantivo incomunicadas durante catro horas as principais cidades de Galicia tras unha xeada que cubriu a AP-9. Abríronse expedientes xudiciais sobre a responsabilidade penal de Audasa, empresa concesionaria, por neglixencias graves e incluso se abriu o debate sobre a nacionalización da Autoestrada do Atlántico. Todas as forzas políticas galegas responsabilizaron a empresa pola súa malia xestión e reclamaron a súa titularidade pública. A día de hoxe, percorrer en ida e volta a AP-9 de norte a sur (de Ferrol a Tui) costa 35 euros e a concesión esténdese até o ano 2045. As protestas pola implantación da peaxe no tramo A Coruña-A Barcala da AG-55 tamén foron constantes durante anos, ao igual que as dúbidas sobre a eficiencia da autoestrada de peaxe entre Santiago e Ourense, cuxo tramo costa 5,50 euros e cuxa concesión non remata até o ano 2074. En Cataluña, a concesionaria Albertis calcula que 2.500 condutores, un 1,5% dos usuarios sa AP-7 e da AP-2, secundaron a campaña #novullpagar, iniciada por un condutor que hai quince días colgou un vídeo en internet na que se negaba a pagar a peaxe. A protesta, apoiada por Esquerra e Solidaritat, denuncia o que consideran unha inxustiza polo elevado e masivo das peaxes. En Galicia, a oposición xa deixou claro o seu rexeitamento á proposta de pago nas autovías. Dende o PSdeG Abel Losada lembra que estas infraestruturas viarias "construíronse cos impostos de todos os cidadáns", "moitas delas con fondos europeos", polo que, de aplicarse, trataríase dun "novo repago despois de cobrar impostos". "Se o Estado precisa fondos, o que ten que facer é unha reforma fiscal progresiva, equitativa e xusta", xa que "calquera outra alternativa" non supón outra cousa que "abrir a porta ao negocio privado". Na mesma liña, a voceira do BNG, Ana Pontón, advirte que, de concretarse, este sería "un novo imposto regresivo" para os cidadáns, como xa o é o IVE, que ademais "suporía un problema para a reactivación da economía" e non suporía solución ningunha para a crise económica. A decisión, o vindeiro venres no Consello de Ministros, do que se espera agora un pagamento para as autovías que antes eran gratuítas.


Summary: As probas PCR acadan un novo máximo e fan aflorar 169 casos novos; os positivos activos aumentan un 1,91% e chegan aos 6.416 nunha xornada con nove falecementos máis, tres de persoas que viviran en residencias de maiores. O groso dos novos positivos activos concéntrase na área sanitaria máis afectada, a de Ourense

Polo que sinala como "un erro na transmisión de datos", Sanidade indicou o 21 de abril de 2020 que incorporara 6.780 novas probas PCR cando en realidade eran 1.425 máis. Consulta aquí os datos correctos e actualizadosA base de datos do impacto do coronavirus en Galicia incorporou para este martes, 21 de abril, os resultados de 6.780 probas PCR, as que resultan concluíntes sobre o diagnóstico do coronavirus. Esta cantidade de test supón duplicar nunha semana as realizadas cada vinte e catro horas e un dos seus efectos é que provocan o maior número de novos positivos dos últimos dez días. Son, concretamente, 169 novos, o cal así e todo non provoca que se disparen os positivos activos, que fronte ao incremento do 10% de probas realizadas, aumentan un 1,91% (120 máis) e chegan aos 6.416. [Un cento de novos casos de coronavirus agroma cada día en Galicia, a cuarta parte que en marzo]As PCR acadan un novo máximo e fan aflorar 169 casos novos; os activos aumentan un 1,91% e chegan aos 6.416 nunha xornada con 9 falecementos máis, tres de persoas que viviran en residenciasAo contrario do que sucedera na xornada anterior, os datos fornecidos este martes por Sanidade si reflicten un incremento de altas superior ao de positivos activos. As altas hospitalarias de persoas afectadas pola covid-19 chegan xa a 1.588, un 2,58% máis, nunha xornada na que os falecementos chegan aos 464. Este dato implica un aumento do 1,98% no número de persoas falecidas; son nove máis que un día antes e delas, tres eran persoas que viviran en residencias de maiores e dependentes. Unha faleceu na propia residencia, a Concepción Arenal da Coruña. [Consulta aquí polo miúdo a diferenza entre novos casos e o aumento de positivos activos]Cos datos incorporados este 21 de abril, as probas PCR realizadas en Galicia xa foron, segundo o Sergas, 74.419. Cómpre ter en conta que o número de PCR non equivale ao número de persoas ás que se lles fixo a proba, xa que cada paciente pode precisar máis dunha.Dos novos positivos, 17 corresponden a persoas residentes en centros de maiores (977 en total, segundo Sanidade). As persoas infectadas entre o seu cadro de persoal pasan de 419 a 406.Maior descenso nas UCI dende o inicioAs persoas na UCI seguen baixando e son 101 tras a maior redución porcentual en vinte e catro horas dende o comezo da pandemiaFronte ao afloramento de novos casos que acompaña o incremento de probas, a presión da pandemia nos hospitais, un dos maiores temores das autoridades sanitarias dende o inicio, continúa á baixa. O total de persoas hospitalizadas por mor da covid-19 en Galicia descende nesta xornada un 0,7%, pero a mingua concéntrase sobre todo nas UCI. As persoas que precisan de asistencia en unidades de coidados intensivos en Galicia por mor do coronavirus son agora 101, unha redución do 6,48% que é a maior en termos porcentuais dende o inicio da pandemia. Mentres, as persoas ingresadas en unidades ordinarias, en planta, aumentan en apenas dúas e chegan a 603.Con este descenso da hospitalización, o groso dos casos novos segue a concentrarse na poboación que deu positivo e está illada no seu lugar de residencia. Están nesta situación 5.712 persoas, case o 90% do total, un 2,24% máis. Cómpre ter en conta que neste apartado tamén se inclúen as persoas con diagnóstico positivo que viven en residencias de maiores e persoas dependentes.O maior incremento, na área máis afectada: OurenseA incidencia ourensá xa chega a 423 positivos activos por cada 100.000 habitantes; na área con máis casos, a da Coruña, sitúase nos 257Nesta xornada o incremento de positivos activos non se distribúe de xeito homoxéneo. Case a metade dos incremento de positivos activos -120 en toda Galicia- está na área que destaca por riba de todas as demais pola súa alta incidencia da pandemia, Ourense. A área ourensá, que abrangue toda a provincia, suma 50 casos novos e xa conta con 423 casos por cada 100.000 habitantes para un total de 1.293. A área con máis casos totais, a da Coruña, suma nove positivos activos este martes e chega 1.417 e nela a incidencia está en 257 casos por cada 100.000 habitantes.Tamén é significativo o incremento de positivos activos na área de Vigo, que chega a 1.162 tras sumar 20 máis, un número semellante aos 17 activos que se engaden en Santiago. En calquera caso, ningunha destas áreas chega -nin de lonxe- á incidencia que sofre Ourense.