Summary: A Biblia Kennicott está considerada como o manuscrito relixioso máis importante da Idade Media galega. Foi escrita na cidade herculina en 1476, pouco antes da expulsión dos xudeus. É un dos obxectos que se poderán ver na mostra Galicia, un relato no mundo, que se inaugurará na Cidade da Cultura o 14 de novembro.

En 1476 escribiuse na Coruña unha fermosa biblia hebrea, a Biblia Kennicott, considerada un dos manuscritos iluminados máis exquisitos que se coñecen nesta lingua. Foi redactada polo calígrafo Moisés Ibn Zabarah e iluminado por Joseph Ibn Hayyim e sobre ela Carlos Barros escribiu que se trata do manuscrito relixioso máis importante da Idade Media galega. Recibe o seu nome por Benjamin Kennicott, un cóengo de Oxford, que mercou o manuscrito.Trátase do manuscrito relixioso máis importante da Idade Media galegaA Biblia Kennicott vén de regresar a Galicia temporalmente, para formar parte parte da exposición Galicia, un relato no mundo, que se inaugurará na Cidade da Cultura o vindeiro 14 de novembro. A mostra, comisariada por Manuel Gago, é o primeiro grande evento ligado ao Xacobeo 2021 e contará con pezas sublimes que forman parte da historia de Galicia e que en moitos casos nunca antes puideran ser vistas no país. Así, no Gaiás estará exposto o Libro das Invasións –onde se atopa a primeira mención coñecida a Breogán-, o Cancioneiro da Vaticana –peza imprescindible da lírica galaico-portuguesa– ou o Mapa de Sawley -considerado un dos primeiros mapa mundi enciclopédicos europeos que representa a Catedral de Santiago como o edificio máis importante do continente-. Poderemos ver tamén a Santa de Asorey, a Bandeira sinxela do Tercio de Galegos de Buenos Aires ou dous Códices Calixtinos. Hai uns días o propio xornal The Guardian dedicou unha reportaxe a este manuscrito e ao seu regreso a Galicia.A Biblia Kennicott vén de regresar a Galicia temporalmente, para formar parte parte da exposición Galicia, un relato no mundo, que se inaugurará na Cidade da Cultura o 14 de novembroQue é o que fai tan especial á Biblia Kennicott? Trátase dun magnífico expoñente da confluencia artística na España do século XV das tradicións artísticas musulmás, hebreas e cristiás. A obra distínguese pola destacada compenetración entre o calígrafo e o iluminador e componse de 922 páxinas de 300 por 235 milímetros, das cales 238 están ilustradas con cores vivas e lámina de prata, con imaxes ricas tanto en detalles como en simbolismo. Un aspecto destacable atópase tamén no seu colofón, onde se achegaba información sobre o escriba e ás veces sobre o vocalizador, pero que en raras ocasións facían mención ao artista iluminador. Esta Biblia constitúe unha das poucas excepcións, xa que unha páxina completa está dedicada ao artista.En 1476 Isaac, un prateiro xudeu da Coruña fillo de Salomón de Braga, encargou unha biblia iluminada ao escriba Moisés Ibn Zabarah, quen viviu na cidade herculina xunto coa súa familia por conta do seu patrón durante os dez meses que se prolongou o seu traballo escribindo dous folios diarios. Foi realizada apenas uns anos antes da expulsión dos xudeus dos reinos de Castelá e Aragón (1492)A Biblia foi realizada apenas uns anos antes da expulsión dos xudeus dos reinos de Castelá e Aragón (1492), a través do Decreto da Alhambra, que os obrigaba converterse ao cristianismo ou a abandonar o territorio. Sábese que Isaac de Braga abandonou a cidade da Coruña en 1493 por mar coa axuda de armadores e oficiais reais. Viaxa ao norte de África e finalmente a Xibraltar, onde a Biblia foi adquirida por un comerciante escocés. Trátase dun magnífico expoñente da confluencia artística na España do século XV das tradicións artísticas musulmás, hebreas e cristiásA seguinte nova que se ten sobre o manuscrito chega xa en 1770, cando o coengo Benjamin Kennicott suxire aos responsables da Biblioteca Radcliffe de Oxford que adquiran a obra. Alí permanece cen anos, ata que en 1872 foi transferida á Biblioteca Bodleian de Oxford. Non foi ata os anos 20 do século pasado que o manuscrito comezou a recibir a atención de investigadores e expertos. A Real Academia Galga de de Belas Artes conta cun exemplar facsímile, o mesmo que a USC en Compostela. Nos últimos anos a comunidade xudía en Galicia vén realizando apelacións a que a Xunta traballe polo regreso definitivo desta obra á Coruña como "un acto de xustiza moral e histórica". Os xudeus en GaliciaA Biblia Kennicott fálanos tamén da importancia que tivo a comunidade xudía en toda Galicia (e en concreto na cidade da Coruña) ata a súa expulsión en 1492. O primeiro documento da presenza hebrea na cidade data de 1375 e hai numerosas referencias a unha poboación numerosa e próspera, cun papel destacado no comercio con Castela e importantes recursos económicos. Unha parte chegara a Galicia fuxindo das persecucións que xa estaban a sufrir en Castela.A Biblia Kennicott fálanos tamén da importancia que tivo a comunidade xudía en toda Galicia (e en concreto na cidade da Coruña) ata a súa expulsión en 1492Ademais da prosperidade económica, a comunidade xudía herculina tiña unha relevante actividade cultural, destacando a existencia dunha escola de iluminadores hebreos, unha das máis importantes do continente.Non se coñece con exactitude a localización da xudaría da cidade da Coruña: a tradición defende que o barrio xudeu coruñés estaría localizado dentro das murallas da cidade, na actual rúa da Sinagoga; outra posible localización é a zona coñecida como A Rabiada, no antigo barrio de Santa Lucía. Foron atopadas varias lápidas sepulcrais hebreas na zona da Palloza, na coñecida como Illa dos Xudeus (no que hoxe é o peirao de San Diego), o que confirmaría a existencia dun cemiterio para esta confesión.


Summary: Acordo do grupo parlamentar de En Marea após unha maratoniana reunión que se prolongou por espazo de máis de 8 horas. As parlamentares negan lexitimidade ao acordo adoptado a pasada sexta feira polo Consello das Mareas -o órgao reclamou a demisión de Quinteiro- e piden un novo expediente informativo. Mais esclarecen que con independencia dos resultados dese procedimento, Quinteiro continuará no Parlamento.

A maior crise de En Marea desde que existe viveu esta segunda feira un dos seus episodios máis tensos. Unha maratoniana reunión do seu grupo parlamentar, por espazo de máis de 8 horas, resultou na redacción dun acordo de catro pontos sen que ninguén comparecese perante os meios para oferecer declaracións. Optouse polo envío á imprensa dun comunicado. Continúa por tanto o longo silencio de Luís Villares. O acordo foi previamente submetido a votación. 11 parlamentares déronlle o seu voto. Tres abstivéronse. Segundo as fontes consultadas pola SER foron Luís Villares, Paula Vázquez Verao (Cerna) e Davide Rodríguez (sector crítico de Anova). No comunicado remitido á imprensa, o grupo parlamentar enfatiza que "a situación en que se viu envolta Paula Quinteiro" foi instrumentalizada polo PP "para atacala persoalmente e ao grupo parlamentar". O grupo parlamentar de En Marea rebaixa o acordo do Consello das Mareas -máximo órgao da confluencia- da pasada sexta feira ao afirmar que "tal e como se produciu" foi un "declaración política que non ten consecuencias directas". E iso porque non se seguiu o "procedimento regulado". Para activar ese procedimento regulado, Quinteiro "vai demandar a apertura dun expediente informativo"" ao máximo órgao da confluencia "no que se informe de todos os elementos que concorren neste caso". Esta demanda, explicita o comunicado, "conta co apoio do GP de EM". En todo caso, a continuidade de Quinteiro no grupo non vai depender da resolución dese procedimento, afirma o grupo parlamentar nun claro desafío á lexitimidade do Consello das Mareas para ordenar o funcionamento da confluencia na institución parlamentar: "Con independencia do resultado deste procedimento, o grupo parlamentar considera que Paula Quinteiro debe seguir desenvolvendo as súas funcións como parlamentar de En Marea, tal e como xa afirmou en anteriores ocasións o Grupo Parlamentar". A delicada situación de Villares Este acordo coloca Villares nunha posición moi comprometida. Primeiro revela que está en minoría no Pazo do Hórreo -el e Paula Vázquez Verao defenderon desde o principio a renuncia de Quinteiro- e segundo pono agora nunha situación enormemente desairada como líder orgánico da confluencia perante un pronunciamento explícito do grupo parlamentar -do que el fai parte- en que se nega a efeitos prácticos a potestade do máximo órgao de En Marea para tomar decisións sobre as e os seus deputados na institución máis representativa do país. Noticia actualizada ás 9 horas do 27M.


Summary: Aliás, permanecen activos dous lumes que afectan os concellos de Oímbra e Riós e que calcinaron 150 hectáreas.

Un incendio activo na parroquia de Campobecerros, no concello de Castrelo do Val, deixa polo de agora 40 hectáreas calcinadas. Un veciño do lugar que se puxo en contacto con Nós Diario denuncia que este foi "intencionado". O BNG reclama á Xunta máis medios ante a acumulación de incendios Segundo explica este veciño, o lume comezou pasadas as 22 horas, e en poucos minutos detectáronse varios focos ao longo dunha pista forestal lindeira co encoro de Portas. Neste sentido, a Consellaría de Medio Rural tamén apunta que o incendio puido ser provocado. "Constatáronse varios focos de inicio, o que todo apunta a súa intencionalidade", detalla Medio Rural en Twitter. Incendios e modelo cooperativo Polo de agora descoñécense os efectivos desprazados até o lugar para colaborar nos labores de extinción das lapas. Lumes en Oímbra e Riós No día de onte tamén se notificaron dous novos incendios nos concellos de Oímbra e Riós, dous dos termos municipais máis afectados pola vaga de lumes que está a calcinar este verán a Galiza. Alerta 2 na Paradanta pola proximidade das chamas a un núcleo de vivendas En concreto, o incendio de Oímbra, que tivo o seu punto de orixe na parroquia de Chás, arrasou xa unhas 70 hectáreas, segundo a última estimación de Medio Rural. Pola súa parte, o lume rexistrado na parroquia de Fumaces e a Trepa, en Riós, deixa polo de agora 80 hectáreas calcinadas. Seis incendios continúan sen extinguir e o de Laza alcanza as 2.100 hectáreas En canto ao incendio dos concellos de Laza e Chandrexa de Queixa, resultado da unión de dous focos orixinados nos municipios mencionados, segue a ser o lume activo máis grande no país, con 2.100 hectáreas. Porén, Medio Rural afirmou que está "practicamente perimetrado", polo que esta cifra de terreo ardido podería ser a definitiva mentres se avanza cara á súa estabilización.


Summary: Porén, isto non implica unha mudanza da política de Bruxelas fronte a Venezuela.

A Unión Europea deixou esta cuarta feira de recoñecer Juan Guaidó como presidente interino de Venezuela, tras expirar onte o mandato da Asemblea Nacional que presidía. Nun comunicado do Alto Representante da UE para Política Exterior, Josep Borrell, asegurou que a UE manterá os seus contactos "con todos os actores políticos e da sociedade civil para devolver a democracia a Venezuela, incluído en particular Juan Guaidó e outros representantes da Asemblea Nacional saínte". Aínda que afirma que a Asemblea de 2015 é a última expresión libre dos venezolanos nun proceso electoral, a UE evitou apoiar a extensión do mandato de Guaidó como presidente da Cámara e por tanto 'presidente encargado'. En decembro os 27 decidiron non recoñecer o resultado das eleccións lexislativas en Venezuela, ao considerar que non cumpriron os estándares internacionais "mínimos" e déronse un mes de prazo para definir a súa relación coa Asemblea Nacional.


Summary: Os días 5 e 6 de outubro a Feira Ecolóxica de Arzúa celebra a súa décima edición consolidada como o maior encontro do sector dos que se desenvolven no país. Produtos naturais, terapia alternativas e producións locais danse cita neste evento que ten o prazo de inscrición aberto ate esta sexta feira día 20 de setembro.

O Recinto Feiral Terra do Queixo será, máis unha vez, o recinto para o encontro, exposición e venda de produtos ecolóxicos nunha feira que chega neste ano a súa décima edición como unha referencia no ámbito do consumo e terapias alternativas. O sector "verde" vólvese atopar na terra do queixo con ducias de postos con produtos á venda e exposición que mostrarán tamén as novidades no ámbito ecolóxico ademais de servir de canle para as producións locais. Artesáns, produtores e produtoras, pequenas empresas do ámbito e público en xeral danse cita neste encontro que ten como obxectivo promover as iniciativas que contribúen a unha vida máis sá e respectuosa co medioambiente. Organizada por Culturactiva xunto co Concello de Arzúa, a feira ecolóxica achega cada ano novidades e iniciativas para un consumo responsábel e iniciativas empresariais novidosas no ámbito da produción ecolóxica. Até o día 20 de setembro continúa aberto o prazo de inscrición para quen queira dar a coñecer os seus produtos ou servizos que poderán solicitar a presenza na feira a través da súa web www.terractiva.org.


Summary: O proxecto musical de 'Sira e o robot' ten ánimo de sacar unha nova entrega das súas aventuras galácticas futuristas en 'galinglego' para Nadal, mais para garantir a continuidade da saga precisan rematar con éxito o micromecenado que teñen aínda en marcha e do que, na recta final, levan só 30% do preciso.

A saga Sira e o robot, que chegaba o pasado ano á súa terceira entrega, fecha a vindeira semana o micromecenado que pretende garantir a continuidade desta ópera pop futurista. Nela, música, ilustración e teatro mestúranse con moito humor para fomentar a imaxinación e o xogo entre a cativada, coas cancións intercaladas na narración ao modo do musical clásico nunha aventura espacial chea de humor e misterio. O universo dos relatos é a Galiza de 2050, onde o inglés foi declarado lingua oficial xunto co galego. É por iso que Sira e o robot está contado en "galinglego", unha mestura de ambos os idiomas, algo presente desde a xénese do proxecto. O seu fondo, segundo explica Mark Wiersma, autor xunto a Miguel Mosqueira, reside "no prestixio que teñen unha lingua ou outra", maior no caso do inglés. Ese experimento de facelas cooficiais volveuse tamén "un vehículo didáctico" que xorde de dous músicos con moito sentido do humor. Diglosia A metade da banda (o propio Wiersma) é anglofalante de lingua materna e, segundo explica, "por casualidade, na Galiza, as nenas e nenos experimentan unha certa presión para aprender o inglés". Aínda que ese aspecto non é o que consideran máis importante, admite que querían "xogar coa idea da tradución e o prestixio", co galego ofrece como "lugar seguro para a oínte, mesmo se é hispanofalante". "Falar galego, queiras ou non, é un acto político" porque "ou prefires que esta lingua viva ben en toda a súa riqueza ou prefires que morra. Non hai lugar intermedio", di Mark Wiersma Mais na súa diglosia "o galego ocupa a posición de forza", di. Isto, contra unha situación que "vivimos todos os días na Galiza. O español está moi influenciado polo galego, e o galego desparece polo avance do español", apunta Wiersma. "Falar galego, queiras ou non, é un acto político" porque "ou prefires que esta lingua viva ben en toda a súa riqueza ou prefires que morra. Non hai lugar intermedio". Os incendios A terceira entrega de Sira e o robot céntrase na problemática dos incendios que asolan Mega-Metrópole, un asunto que Wiersma tamén relaciona coa actualidade do país e do que se cuestiona a narrativa institucional "que vai pouco máis alá de botar a culpa ao pobo". Así, no libro-disco os intereses do malvado Technoduro son evidentes, "pero ninguén o quere ver", maquillado por discursos como o publicitario —"como Feixoo aquí, por exemplo", engade. A solución para deter a ameaza do lume atópana as protagonistas nunha vella cantiga e na potencia das ondas da guitarra eléctrica. Porén, esta proposta en aparencia tan imaxinativa ten algo de verdade. "Pensando solucións novidosas, vimos que as frecuencias máis baixas poden apagar lumes", comenta Wiersma. O tradicional posmoderno "Como que de quen é? De todos", dise desa "sorte de cantiga tradicional posmoderna" que aparece na trama. Mosqueira e Wiersma gostaban do xogo temporal. "Eu só podo falar por un de nós, pero creo que a música xogará un papel liberador nos vindeiros anos. Ou talvez será moderadamente ilegal, quen sabe", di o segundo. Neste senso, fáiselle "inquietante" ver os concertos agora, marcados pola pegada da Covid-19, algo impensábel hai 8 meses. "Creo que a música xogará un papel liberador nos vindeiros anos. Ou talvez será moderadamente ilegal, quen sabe", comenta Wiersma "Gustaríame que as artistas interrogasen este asunto máis, cuestionar sempre foi o seu papel (tan necesario), pero agora estamos moi aglutinados e a expresión reificada". Wiersma é dos que pensa que cómpre pasar o presente "polo filtro da arte sen medo, sen lealdades e sen piedade. Talvez perdemos cousas que pensabamos antes certas, pero iso dá igual se cun pouco de análise vemos que non o eran". Cuarta entrega O micromecenado remata en poucos días na plataforma Verkami, co gallo de garantir a continuidade do proxecto, algo que "é moi complicado xa que nos falta moito e entramos en agosto", comenta Wiersma. Dos 3.500 euros que precisan aínda non conseguiron unha terceira parte. "Son tempos difíciles e precisamos aínda pagar a impresión de On fire!", ao que irían destinados os cartos. A cuarta entrega, prevista para o Nadal, "versaría sobre o que pasa no mundo actual, partindo de información que está diante dos ollos de todas pero da que pouco se fala. O elefante na habitación, digamos", adianta o autor. Aparecerá así a personaxe de Guille Cancelas e a súa influencia na vida real televisada. "El seguía traballando os últimos dez agostos, mentres nós tentabamos 'desconectar' aínda máis", afirma enigmático.


Summary: O goberno español di que así "cumpre coa Lei de Memoria Histórica".

Carmen Calvo, vicepresidenta do goberno español, anunciou que os restos do ditador Francisco Franco van ser exhumados do Val dos Caídos e voltos a soterrar o 10 de xuño pola mañá no panteón Mingorrubio, de titularidade estatal, no cemiterio do Pardo. Calvo xa avanzou que non haberá comunicación nin imaxes, nin convocatoria pública da exhumación. O executivo español fixa así a data para a exhumación sen agardar a que o Tribunal Supremo decida sobre a suspensión cautelar do traslado dos restos, aínda que tamén abre a porta a que esa data se adíe se o tribunal suspende ou anula a decisión do goberno no marco do contencioso administrativo aberto coa familia do ditador español. No cemiterio de Mingorrubio-O Pardo, onde xa está inhumada a esposa de Franco, Carmen Polo, permite garantir segundo a vicepresidenta española tanto as condicións de "dignidade e respeto" como la "intimidade" dos familiares. Calvo afirma que con este último paso "execútase a Lei de Memoria Histórica" de 2007.


Summary: Primeira sexta feira de 2014 e primeira crítica de cinema do novo curso. Para unha proposta ben suxerente. 12 anos de escravitude, unha reflexión sobre todas as formas que pode adoptar, onte e hoxe,a opresión.

12 ANOS DE ESCRAVITUDETítulo orixinal: 12 Years a SlaveAno: 2013Duración: 134 min.País: Estados UnidosDirector: Steve McQueenGuión: John RidleyFotografía: Sean BobbittMúsica: Hans ZimmerReparto: Chiwetel Ejiofor, Michael Fassbender, Lupita Nyong'o, Benedict Cumbernbatch, Paul Dano, Paul Giamatti, Sarah Paulson, Alfre Woodard, Brad Pitt SINOPSESolomon Northup (Chiwetel Ejiofor) é un reputado violinista afroamericano nacido libre que vive feliz coa súa familia en Nova Iorque. Tras cear cuns homes que din ter un negocio artístico moi apetecible, esperta nunha cela en Washington. Decátase que foi drogado e que será trasladado ao sur do país onde vai ser vendido coma escravo. Todo esforzo por demostrar que en realidade é un home libre e que foi vítima dun secuestro será en van. Terá que a asumir a súa nova condición se realmente quere sobrevivir, recuperar a súa liberdade e volver estar algún día coa súa familia. CRÍTICATerceira longametraxe do británico Steve McQueen tras "Hunger" e "Shame" que narra un dos momentos históricos máis vergoñentos da historia dos Estados Unidos. McQueen comezou no mundo audiovisual facendo cinema experimental que se proxectaba en diversas galerías de arte. Desta volta tamén produce "12 anos de escravitude" xunto a un Brad Pitt que se reserva, coma non podería ser doutra maneira, un papeliño de home bo e con ideas progresistas, probablemente por propia imposición contractual. Pero iso non estraga o filme porque non aparece demasiado. E ademais o que destaca é, coma sempre, o mao e non o bo. Michael Fassbender é o verdadeiro piar da historia facendo unha interpretación excelente no rol dun violento e sádico terratenente. Tamén fai un bo papel Chiwetel Ejiofor que é o verdadeiro protagonista e sufridor da historia. Un home libre que é secuestrado e, sen poder facer nada, pasa a ser escravo durante 12 anos. Aguanta moi ben o plano. Planos que son ben longos polo gusto que ten McQueen de deixar a cámara fixa durante minutos, tanto en primeiro plano coma en plano xeral, deixando que os actores saquen todo o que levan dentro. Con este recurso, recorrente en McQueen, amosa sentimentos encontrados e deixa fluír as sensacións facendo que o espectador se asome coma se por unha fiestra se tratara e, sen manipulacións nin artificios, faino partícipe da historia. Iso si, por aguantar plano hai algunha que outra secuencia non apta para estómagos ou mentes sensibles. O filme non trata só da escravitude, senón que reflexiona sobre o baixo que pode caer o ser humano, sen deixar de lado unha crítica profunda aos propios escravos Completan o reparto o prescindible Benedict "Sherlock" Cumbernbatch; Paul Giamatti, correndo o risco de encadrarse en papeis de tratante de escravos; Paul Dano, facendo de racista recalcitrante; ou Lupita Nyong'o que tamén destaca no papel de escrava favorita do terratenente. Pero a presenza de Fassbender é o que realmente fai gañar enteiros ao filme. Estamos ante unha verdadeira besta da interpretación que actúa desde as entrañas. Ten un par de escenas durísimas nas que realmente mete medo e onde esquecemos o actor e só vemos un home miserable, covarde e cruel co que curiosamente sentimos máis pena que noxo, por un punto humano que Fassbender logra aportar á personaxe con apenas un aceno. Acabamos comprendendo, e case xustificando, por que fai o que fai esa personaxe. Por algo é o actor fetiche de McQueen e actualmente está tan cotizado. Xunto a Fassbender tamén forman parte do equipo "de confianza" do director: Sean Bobbitt (fotografía) e Joe Walker (edición e montaxe). Todos eles formaron parte dos tres filmes que fixo ata a data. Na banda sonora está Hans Zimmer, que aposta por unha música minimalista e non intrusiva que potencia máis se cabe a sensibilidade das imaxes e longos planos do filme. Película aclamada pola crítica e cun palmarés de vertixe, e iso que se acaba de estrear fai nada: Mellor Película no Festival de Toronto, Mellor Director polo Círculo de Críticos de Nova Iorque, Mellor Actriz (Lupita Nyong'o) pola Asociación de Críticos de Los Ángeles, 7 nomeacións nos Globos de Ouro e por riba aparece en todas as quinielas para os premios Oscar. O filme non trata só da escravitude, senón que reflexiona sobre o baixo que pode caer o ser humano, sen deixar de lado unha crítica profunda aos propios escravos. De feito deixa no ar a dúbida de quén é máis culpable, se os negreiros ou os propios escravos que asumen o seu papel sen apenas chistar. Por desgraza a pesar da distancia en tempo e espazo tampouco estamos moi lonxe do que reflexa o filme. Por mor da reforma laboral, e outras leis restritivas, os traballadores do noso país van perdendo dereitos pouco a pouco. E pouco a pouco o traballador, sen darse conta, vai asumindo situacións que abeiran o escravismo (do capital) ata que non quedan alternativas. A loita obreira parece a saída seguinte, pero o paso colectivo parece ser o paso máis difícil de dar do ser humano, e máis cando están batendo por un con un estado cada vez máis policial. Isto vén a conto porque o momento en que un home perde toda esperanza de liberdade e asume o rol de escravo está reflectido de maneira sublime na película nun longo primeiro plano no que Ejiofor decide unirse ao triste canto dun coro de escravos. Unha película con excelente ambientación, grandes interpretacións e cunha dirección diferente á media que trata o espectador coa intelixencia que se lle presupón. Moi boa elección na actual carteleira.


Summary: Continúan os festivais na primeira fin de semana de setembro, entre eles a XXX edición do de poesía de Salvaterra de Miño.

Sexta feira. San Xurxo de Vea (A Estrada). VI edición do Festival Folk. Tocarán Nosoutros, Os Regatos, Os Melidaos e Ce Orquesta Pantasma. Sexta feira e sábado. Salvaterra de Miño. XXX edición do Festival de Poesía. Desta volta irá dedicado ao centenario das Irmandades da Fala. Comezará coa apertura de tres exposicións: paneis das Irmandades da Fala; Debuxos de Negros, de Castelao, e a mostra de fotografías Infinito, de Daniel Pérez. Na sexta feira terá lugar a Noite nas Minas, cun recital de Rochi Nóvoa e a actuación de Sofía Espiñeira. Ao remate, actuacións de O Puto Coro do Exército Froilanista e de Ronco&Foll, ben como a sesión DJ de Espalda Kemada. O sábado será a quenda da artesanía, a música polas rúas e a Liga Nacional de Billarda organizará o Aberto da Poesía. Na sesión vermú Raquel Castro apresentará o libro As terapias da doutora Ledicia e Kneves amosará o espectáculo Servizo discrecional. Continuarán Antia Otero&Isaac Garabatos apresentando Varia, nas Covas de Dona Urraca, e para rematar contarán cun recital de poesía. Pola noite, actuacións de Zurrumalla, Sokram e Familia Caamagno, para finalizar coa sesión DJ de Selecta Alice. Tomiño. Festival Minho Reggae. Toda a información, aquí. Sábado Monforte de Leos. V Festival do Paradiso. Parque dos Condes. Comezará ás 20 horas cunha pancetada popular acompañada dunha foliada. A continuación, dará paso aos concertos de diferentes grupos de música, coas actuacións de Violet Magic Cloud, Miguel Costas, Poetarras, Moon Cresta, Rebeliom do Inframundo, Los Árboles, Cadela Asasina, DJ Darius Weis. Ribadavia. Arteficial. Festival alternativo e diúrno. Decorrerá no conxunto histórico da vila. Comezará ás 12 horas e durará até as 23 horas, e constará de dous escenarios diferenciados, nos cales actuarán un total de 9 bandas musicais, ben como unha zona de mercado alternativo con fanzines, cómcis, roupa e gastronomía do país. Na música estarán Surma, Emilio José, Sequin, Rick&Vera, Thee Blind Crows, Bala, Guerrera, Igmig e Fogbound. Como novidade este ano haberá un terceiro palco, onde tocarán Pálida e Mounqup, ben como un post festival en diferentes locais da zona.


Summary: A Consellaría de Sanidade indica que se deron aumentos con respecto a esta segunda feira en todas as áreas sanitarias. O número de doentes está precendo a maior ritmo nas demarcacións de Lugo e Compostela

Galiza xa supera os 3.742 casos activos da Covid-19, após unha xornada na que se rexistraron incrementos de doentes en todas as áreas sanitarias. Malia as medidas de seguridade e as precaucións da poboación, o número global de novos casos detectados foi de 203, porén baixou o ritmo de contaxios con respecto a esta segunda feira (271). Con 644 falecementos, debido a unha morte nas últimas horas no hospital de Lugo, o total de positivos que continúan contaxiados é de 3.742. O departamento de Sanidade da Xunta explicou que a área sanitaria da Coruña e Cee é a que segue a acumular máis infectados. Un total de 1.403 pacientes pertencen a esa zona, 11 máis que o día anterior. Pese a estas cifras alarmantes na Coruña, agora hai outras demarcacións sanitarias onde crece máis o número de vítimas. Lugo sumou 29 nas últimas 24 horas, alcanzando as 759 enfermas. En Compostela o aumento foi de 25, quedando así en 607 casos. Ademais, Ourense ten 343 veciñas e veciños prexudicados pola Covid-19 (tres máis que na segunda feira); Vigo rexistra 253 (16 máis); Pontevedra suma 233 (sete a maiores) e Ferrol contabiliza 144 (11 casos máis que un día antes). O número de persoas curadas, atendendo aos datos que manexa a Consellaría de Sanidade, é de 100 persoas máis. Así terían superado esta enfermidade 12.771 galegas e galegos desde que comezou a crise sanitaria. Polo momento, practicáronse 339.206 probas PCR no país, 3652 delas na última xornada.


A Conselleira de Sanidade, firme defensora das privatizacións, presenta o seu proxecto de Áreas de Xestión Clínicas (AXC) como unha oportunidade de mellora e de participación dos profesionais. Pola contra, a grande maioría dos traballadores consideran que se trata dunha auténtica ameaza para o sistema e unha trampa para todos eles. A publicación deste decreto de forma tan apresurada (co presidente de viaxe, unha vez máis, por Hispanoamérica, e coas forzas sindicais pendente de novas xuntanzas para discutir o texto) resulta moi difícil de explicar O pasado luns a Xunta de Galicia publicou no DOG o Decreto 36/2014 que regula a creación de AXC no Sergas, e que aprobaron no Parlamento, por vía de urxencia, cos únicos votos do Partido Popular o día 20 de marzo, coa oposición de todas as demais forzas políticas. Tamén se mostran contrarios todos os sindicatos, que teñen convocadas accións unitarias para expresar a súa discrepancia radical con esta norma. A publicación deste decreto de forma tan apresurada (co presidente de viaxe, unha vez máis, por Hispanoamérica, e coas forzas sindicais pendente de novas xuntanzas para discutir o texto) resulta moi difícil de explicar. Tampouco son tranquilizadoras as palabras pronunciadas polo vicepresidente Rueda, quen manifestou: "Las áreas carecerán de personalidad jurídica propia, con lo cual, al menos en principio, resultarán imposibles de privatizar...". Aínda que as súas decisións non son vinculantes resulta asombroso que o goberno ocultase este informe, emitido hai dous meses, e que, ademais, non teña en absoluto en conta o seu ditame e as súas consideracións Pero resulta aínda máis alarmante saber que o Consello Consultivo de Galicia lle entregou ao goberno do PP, o día 23 de xaneiro, un informe xurídico no que afirma de forma rotunda: "O Pleno do Consello, por unanimidade dos seus membros con dereito a voto, ditamina que o proxecto de decreto polo que se regulan as AXC do Sergas resulta contrario ao ordenamento xurídico". O Consello Consultivo é un órgano de carácter técnico xurídico, "ao servizo das administracións públicas e ten como fin último velar pola legalidade dos actos e as disposicións administrativas". Aínda que as súas decisións non son vinculantes resulta asombroso que o goberno ocultase este informe, emitido hai dous meses, e que, ademais, non teña en absoluto en conta o seu ditame e as súas consideracións. A AGDSP vén de publicar un comunicado no que denuncia a falta de transparencia e as formas antidemocráticas utilizadas polo goberno galego para impor esta norma, que desperta cada vez máis receos entre os profesionais e que ten a todas as forzas sindicais en contra. Tampouco tranquiliza coñecer a nova composición do equipo asesor da Conselleira, integrado por un 90% de varóns e que, ademais, moitos deles teñen fortes vencellos co sector privado e presentan evidentes conflitos de interese. Ten algo que ver o consello asesor da Conselleira, e os seus intereses privados, con esta premura? A tramitación desta norma está cargada de incertezas. Non achega ningunha seguridade para o sistema e para os profesionais. Mais ben deixa o camiño sementado de preguntas. Por que a Xunta non acatou o informe contrario do Consello Consultivo? Por que levaron este decreto ao DOG con tanta premura, sen respectar o debate parlamentario nin as achegas dos sindicatos? Ten algo que ver o consello asesor da Conselleira, e os seus intereses privados, con esta premura? Ten presa o goberno por mellorar a sanidade pública ou, máis ben, dicta normas que poden beneficiar a outros intereses?


Summary: O poeta Francisco Cortegoso finou esta cuarta feira, 5 de outubro, o mesmo día en que chegou aos andeis das librarías o seu libro Suicidas (Chan da Pólvora).

Francisco Cortegoso finou esta cuarta feira, 5 de outubro, aos 31 anos de idade tras unha enfermidade. O escritor puido ver rematada a súa derradeira obra, Suicidas, editada por Chan da Pólvora. Precisamente, o mesmo día que falecía na súa casa de Bora (Pontevedra) o autor, o seu poemario chegaba ás librarías do país. Segundo informa Chan da Pólvora, Antón Lopo, Manolo Martínez e Gonzalo Hermo traballaron arreo para que o poeta puidese ver publicada a súa obra. "Hoxe é un día de inmensa tristura para as persoas que formamos o equipo da Chan da Pólvora. Vaian as nosas condolencias e o noso amor para a súa familia, os seus amigos e toda a xente que o quere", sinalou a editora nun comunicado. Licenciado en Filoloxía galega, o autor deuse a coñecer como poeta en 2008, na Revista das Letras de Galicia Hoxe con Ningún Home. En 2013 obtivo o premio de poesía Pérez Pallaré co poemario Memorial & Danza. [Esta información foi modificada ás 17.55h porque, por un erro, apuntamos que Suicidas era o seu primeiro poemario, cando xa Espiral Maior lle publicara o poemario gañador do Pérez Pallaré Memorial & Danza]


Hai tempo que veño observando preocupado a castelanización da lingua literaria no que respecta aos obxectos directos de persoa. Erros gramaticais como "Sen avisar á súa nai, marchou da casa", "Unha roupa axeitada para axudarlle a pasar desapercibido" ou "Só pretendía axudarche, non facer mal" poden ser observados en obras de principiantes así como nas principais plumas da nosa literatura, e até nas edicións máis primorosas. Son influencias dunha lingua na que os falantes se comportan cos complementos, se me permiten a licenza, dun xeito moito "menos directo" que os galegos, contravindo algún dos tópicos psicosociais máis arraigados. Sucede isto porque o castelán todo o inunda, mesmo as lecturas internacionais das nosas escritoras E sucede isto porque o castelán todo o inunda, mesmo as lecturas internacionais das nosas escritoras, desde que restituímos a nosa literatura na contemporaneidade. Penetra así a lingua allea nas nosas mentes creativas con todos os seus vocabulario, prosodia e sintaxe tanto cando lemos a Cernuda e a Martín Gaite como cando lemos a Safo e a Hesse, na inmensa maioría dos casos. Como evitarmos isto? É fácil: sempre que non consideremos o castelán o referente culto e serio do galego, poderemos aprovisionarnos de lecturas referenciais noutra lingua. Unha que, por exemplo, non use a preposición 'a' para os obxectos directos de persoa.


Summary: Liñas de uso do colectivo universitario rexistran viaxes completas, mentres Renfe fía a recuperación dos servizos reducidos á demanda.

Ocorreu, segundo denuncian desde o sindicato CXT, o pasado domingo, cando os trens que partían de Vigo con destino Compostela colgaron o cartel de "completo" a partir da media tarde. O motivo, o movemento de estudantado polo comezo do curso universitario, mais tamén a supresión de servizos aplicada por Renfe desde o estado de alarma e nunca reposta por completo, nin nestas nin no resto de liñas. "Mesmo servizos de dupla composición, que ofertan 500 prazas, foron completos, houbo xente que quedou sen poder viaxar", expón o coordinador na Galiza do sector ferroviario deste sindicato, Juancho Sánchez Losada, quen asina o escrito que a organización remitiu nas últimas horas á dirección de Renfe e á xerencia de Servizo Público da Galiza, solicitando, de novo, a restitución de servizos ferroviarios no país. O ocorrido esta fin de semana non é, porén, máis que un exemplo das deficiencias do transporte ferroviario galego, agravadas agora polos recortes derivados do coronavirus e das súas restricións. Onte mesmo, o BNG reclamaba ao Goberno español a restitución inmediata da liña de Avant que conectaba Ourense coa Coruña das 06.45 horas, con parada en Compostela, e "que daba servizo a moitas persoas que estudan ou traballan nestas cidades", así como a mellora e ampliación das frecuencias e oferta horaria deste tramo e unha rebaixa no prezo. O último pleno municipal de Ourense, do pasado día 2, explicitou as carencias neste transporte a través de dúas mocións, unha impulsada polo PP e outra polo BNG, ambas aprobadas. Recuperación "a demanda" Hai dúas semanas, a empresa pública estatal recoñecía que, no ámbito galego, mantén sen circulación 35% dos servizos de media distancia, cuxa recuperación fía ao que "vaia pedindo a demanda". "Renfe está a utilizar como argumento a falta de persoas viaxeiras na liñas do rural e adecuación das circulacións á demanda, esquecendo a súa responsabilidade de servizo público obrigado a ofertar e o aumento dos fluxos de viaxeiros e viaxeiras nos corredores con alta demanda, como o de Vigo-A Coruña", repón o sindicato, que advirte que a redución de servizos afecta tamén a persoas que traballan en núcleos diferentes dos de residencia. É, segundo o coordinador da CXT, un círculo vicioso no que a falta de oferta se traduce nunha redución de persoas usuarias, que se usa de argumento para non reforzar o servizo. "A supresión de servizos por mor da pandemia está a afectar principalmente as usuarias e usuarios da Galiza rural, xa que a maioría de trens suprimidos son os que fan paradas en estacións como Redondela, Arcade, Catoira, Pontecesures, Padrón, Guillarei, Caldelas de Tui, Salvaterra, Frieira, Filgueira, Ribadavia, San Clodio-Quiroga, A Rúa, O Barco de Valdeorras, Ferrol, Betanzos, Pontedeume, Sarria e Ortigueira", enumera a CXT, que lamenta ademais que as liñas Vigo-Ponferrada, A Coruña-Ferrol, A Coruña-Monforte e A Coruña-Ortigueira non permiten, coa actual oferta, a ida e regreso en itinerarios compatíbeis cos horarios do ensino ou das quendas laborais. Ao igual que o BNG, a CXT considera "incomprensíbel" a desaparición do Avant que conectaba, na primeira hora da mañá, Ourense con Compostela e A Coruña, "fundamental para o funcionariado que traballa noutra cidade", indica Sánchez Losada. Da mesma maneira, o sindicato reclama á dirección da rede ferroviaria a reposición do tren que saía de Vigo ás 06.58 cara a Compostela, e cuxa falta "afecta en gran medida as poboacións intermedias e rurais", desde Redondela, Arcade, ou Vilagarcía a Catoira e Padrón. Ademais, pide a reposición da última liña da tarde entre Vigo e A Coruña, con saída ás 21.35 horas. "Que finaliza o seu horario ás 21 horas non pode volver ao fogar", alerta, advertindo que estas carencias desincentivan o uso do tren como medio de transporte habitual.


Summary: O Grupo de Memoria Histórica do Parlamento Europeo organiza este 20 de novembro en Bruxelas un acto con testemuños de investigadores e vítimas galegas da ditadura.

A Eurocámara acolle este vindeiro mércores, 20 novembro, a conferencia Franquismo post Franco, organizada polo Grupo de Memoria Histórica do Parlamento Europeo co obxectivo de "dar a coñecer na capital europea a realidade da represión franquista, o espolio da ditadura vixente na actualidade e os pasos que se están dando para rematar coa impunidade". "Como demócratas temos a obriga de frear o avance do fascismo no Estado español e en Europa e dar cumprimento á resolución aprobada hai un ano na Eurocámara e prohibir as fundacións vencelladas ao franquismo", destaca Ana Miranda, portavoz en Europa do BNG, un dos partidos que forma parte deste grupo de Memoria Histórica.A xornada 'Franquismo post Franco' trata de dar a coñecer na capital europea "a realidade da represión franquista" ou o "espolio vixente da ditadura"Nas xornadas deste mércores participan o presidente da Asociación Viguesa pola Memoria Histórica do 36, Telmo Comesaña; a representante da Asociación das 13 Rosas de Asturias, Laura Díez; a neta dunha vítima represaliada, a galega María Lores; e a representante da Asociación de Nenos Roubados, Sol Luque. "O testemuño destas persoas daranos unha visión ampla do terror que exerceu o franquismo desde os seus inicios e como obedeceu a un plan sistemático de exterminio", explica Miranda.Tamén participarán dúas persoas, representantes da Comuna ex presos e presas represaliadas por Billy el Niño, Miguel Ángel Gómez, Gus, e Rosa García, que falarán de "como o franquismo exerceu a tortura como base para manter o seu sistema de terror". Na xornada deste 20 de novembro estará presente tamén o investigador galego Carlos Babío, autor da obra Meirás: un pazo, un caudillo, un espolio, obra que foi clave na demanda presentada pola Avogacía do Estado co fin de reverter o Pazo de Meirás ao patrimonio público. En Bruxelas estará tamén Manuel Monge, autor de la obra Os Borbóns: unha monarquía escandalosa. A herdanza do franquismo e un dos principais denunciantes do mantemento de honras á ditadura en rueiros e monumentos varios. Ademais, o xornalista Juan Miguel Baquero, autor de El país de la desmemoria, abordará o marco xeral do espolio económico que levou a cabo a ditadura. Telmo Comesaña, Carlos Babío ou Manuel Monge serán alguns dos galegos que participarán nas xornadas sobre a ditaduraA representante da Coordinadora Estatal de Apoio á Querela Arxentina contra o franquismo, Mercedes Sánchez, falará do que supón a existencia das foxas comúns desde hai máis de 80 anos, mentres que dúas avogadas do Colexio de Avogados de Vigo, Jana Calero e Irene Álvarez, explicarán a situación actual das querelas polos crimes do franquismo. "Teremos en Bruxelas unha intensa xornada para dar a coñecer como o franquismo post Franco aínda segue no Estado español e denunciar a pasividade deste Estado nos últimos corenta anos para reparar as vítimas", remata Ana Miranda.


Summary: O director xeral da Organización Mundial da Saúde (OMS), Tedros Adhanom Ghebreyesus, avisou de que, pese a todos os esforzos realizados, o novo coronavirus "ten aínda moito espazo para se mover".

O director xeral da Organización Mundial da Saúde (OMS), Tedros Adhanom Ghebreyesus, avisou de que a loita contra a COVID-19, a enfermidade que provoca o novo coronavirus, está lonxe de terminar, e instou os países a administrar osíxeno e dexametasona aos pacientes en estado máis crítico. Nunha conferencia de prensa, Tedros comentou que xa se notificaran dez millóns de casos en todo o mundo e que 500.000 persoas perderan a vida como consecuencia do virus. Así, e coincidindo co sexto aniversario da aparición dos primeiros casos na China, avisou de que, pese a todos os esforzos realizados, o novo coronavirus "ten aínda moito espazo para se mover". Concienciación Neste sentido, o dirixente do organismo das Nacións Unidas recordou que, até que apareza unha vacina, os Gobernos deben concienciar a súa cidadanía para protexerse a si mesmos e a súa comunidade a través do cumprimento das medidas de hixiene e distanciamento físico; así como implantar iniciativas que conteñan a propagación do virus, e garantir que os profesionais sanitarios contan con equipos adecuados para a protección individual. "A identificación temperá e a atención clínica salvan vidas. Hai que proporcionar osíxeno e dexametasona a persoas con enfermidades graves e críticas, así como prestar especial atención aos grupos de alto risco, incluídas as persoas maiores en centros de atención a longo prazo, porque salva vidas. O Xapón fixo isto, xa que ten unha das poboacións máis altas de persoas maiores, mais a súa taxa de mortalidade é baixa", detallou Tedros. Nova reunión Unha vez sinalado isto, informou de que esta semana se vai convocar a segunda reunión para avaliar o progreso en investigación e desenvolvemento e avaliar de novo as prioridades de investigación para a próxima etapa da pandemia. "Xa aprendemos moito sobre este virus, mais aínda hai moito que non sabemos, e aínda hai ferramentas que necesitamos", engadiu. Finalmente, Tedros Adhanom Ghebreyesus fixo un chamamento á unidade nacional e á solidariedade mundial para desenvolver unha estratexia común que permita eliminar o novo coronavirus, salvar vidas e minimizar o impacto social e económico do virus.


Summary: Arcadi Oliveres (Barcelona, 1945), economista, pacifista, independentista, é un home que camiña na procura da utopía, esa que na frase de Galeano foxe no horizonte en canto se dá un paso cara ela. Oliveres segue adiante. No 15-M, na construción de Procés Constituent despois, a plataforma que deu orixe ao espazo dos Comuns que el quixo máis amplo. Estivo na primeira liña da política catalá até hai nada. Esta terza feira 10-O estivo na Coruña para ofrecer unha charla sobre políticas de inmigración que inaugura o ciclo de Cooperación Expandida, un proxecto de intervención social que nace na cidade.

Á mesma hora da entrevista [realizouse na Coruña este 10-O], o president Puigdemont está a punto de facer a declaración de independencia no Parlament. "Estiven vendo a televisión até hai un minuto e a información é terríbel, estaba a presentadora e dous comentaristas contrarios á independencia…" Unha hora máis tarde, rematada a entrevista, Oliveres pregunta á organización da charla polo resultado. Inda nada. O profesor, xubilado hai un par de anos na Autónoma de Barcelona onde continúa impartindo algún curso, fica inquedo. Moi cedo esta cuarta feira, antes de tomar o voo de regreso, fai unha reflexión por teléfono sobre o acontecido no Parlament. "Foi unha declaración axeitada. Puigdemont cumpriu unha expectativa e abriuse a unha negociación. A independencia toma máis forza. É o máis conveniente: paciencia. Veremos cal é a resposta desde o Estado". A paciencia é unha das virtudes do camiñante. Na charla na Coruña falara dela. -Como se sente estes día como catalán? -Para min a independencia é unha aspiración desde hai uns anos. É algo que foi madurando. De entrada éramos comunistas, pero fomos evolucionando polas agresións desde o goberno central e desde a monarquía. O número de independentistas foi aumentando e hoxe son un máis e considero que é bon que se chegase até aquí. Penso que os pasos déronse debidamente, pero quizá quedaron incompletos. Houbo referendo, mais as forzas de seguridade do Estado impediron a votación e polo tanto os resultados non reflicten a opinión da totalidade da sociedade catalá porque houbo unha parte importante que non participou. -Pensa que foi un referendo sen garantías ou sen lexitimidade? -Non o dígoo polas garantías nin pola lexitimidade do resultado, que penso que está implícita. A Generalitat puxera todas as garantías e eu son fielmente independentista, pero houbo situacións, desde ter que agochar papeletas até as agresións físicas á xente que ía votar, que produciron un referendo non convencional. Gustaríame unha votación convencional. -Cre que o Estado permitirá iso? -Agora mesmo, non. Pero a medida que avancen as cousas, na medida que continúe a mobilización catalá, coa presión internacional… a política monolítica do goberno español pode mudar. -Que valor ten para vostede a declaración que está facendo Puigdemont nestas horas? -Ten un valor simbólico importante porque representa a culminación dun proceso que se fixo dun xeito democrático e en medio de circunstancias adversas e que é cento por cento lexítima. Outra cousa é que pense que as cousas tiñan que ter madurado doutra maneira para que esa independencia fose recoñecida non só por Madrid, senón tamén por toda a sociedade catalá. Fáltanme, digamos, dúas cousas: a cuestión dunha votación convencional e tamén unha definición máis precisa sobre que estrutura política, económica e social daremos a esta Catalunya independente. Porque igual non avanzamos moito… Hai xente que di que primeiro a independencia e despois xa veremos; eu digo que primeiro vexamos iso e, despois, independencia. -Chegar a unha definición moi precisa parece difícil entre concepcións sociais tan dispares como as que poden ter a CUP, por unha banda, e a antiga Convergència, pola outra. -Si, pero algunhas cousas da Constitución e do sistema económico poderían irse definindo. Hai uns anos falábase máis disto, de distintas redaccións da futura Constitución. Non foron, evidentemente, comisións parlamentares. Polo menos que se tivesen definido unhas liñas xerais… -Ve posíbel dentro do marco europeo un modelo económico e social distinto ao modelo capitalista, digamos un modelo de xustiza social? -Estou en contra da Unión Europea e en contra do euro. Fun europeísta, pero levo anos pedindo saír da UE e do euro. Neste momento a Unión Europea é unha institución impresentábel. Polo tanto, ningún interese. Se saír de España significa saír da Unión Europea, estupendo. Non me nego a que Catalunya manteña relacións con Europa a través por exemplo do Consello de Europa, unha institución máis ampla e que defende os dereitos humanos… pero non coas institucións que só defenden intereses mercantís. -Esperaba esta reacción violenta desde o Estado? -Habitualmente, o Estado español sempre reaccionou desta forma. Mesmo eles están lembrado Companys. É absurdo. Esta estrutura política non se pode manter así, resulta insoportábel para os pobos, non só para Catalunya, tamén para Galiza e para Euskadi, mesmo para o pobo canario ou o andaluz… Responde a unha concepción centralista do Estado, borbónica. Neste sentido, Catalunya fai un favor a toda España porque cambiará mentalidades e rachará ese monopolio do Estado. -E esperaba determinadas reaccións de odio desde a sociedade española? -Vexo as dúas cousas. Estiven en Madrid e vin bandeiras españolas, estiven en Euskadi e vin bandeiras catalás… Creo que as expresións de odio contra Catalunya teñen a ver cunha cuestión histórica, educativa, e tamén evidentemente cos medios de comunicación estes días. É horroroso. Non hai neutralidade informativa nin sequera na televisión pública. E así, a opinión pública, que non acostuma a ler moito e séntase no sofá a mirar o que pasa, está condicionada. -Canto queda de franquismo nisto que se chama o réxime do setenta e oito? -Moito. Cando se redactaba a actual Constitución, un dos primeiros rascuños contemplaba a posibilidade de que as distintas comunidades puideran desentenderse de España… até que chegou un señor vestido de militar con un sobre coa redacción dos artigos correspondentes. É una constitución viciada en orixe pola intervención militar, do Exército, na soberanía popular. -Como economista, que efectos terán esas fugas de empresas? -Volverán. Nin me preocupa. O capitalismo mira o peto e móvese dun lado a outro tranquilamente. -Pero seguramente estas empresas, bancos e outras, temen que a independencia veña seguida de nacionalizacións? -Iso está nas bases e nos documentos que se veñen elaborando do que iniciamos hai uns anos e que tomou o nome de Procés Constituent, curiosamente a denominación que se popularizou para o que veu despois. O que se promove, desde moitos sectores e a todos os niveis, empezando polo municipalismo actual, pasa en Barcelona pero tamén en Valéncia e Madrid, non sei na Coruña, é a recuperación da xestión de servizos públicos. -Que foi do movemento Procés Constituent? -Segue activo, funciona, pero en segunda liña. E tamén moitos dos actuais líderes políticos catalás, e falo de Gerardo Pisarello, Xavier Doménech, Jaume Asens ou Dante Fachin, empezaron alí. Pero naquel momento, antes das eleccións autonómicas, non conseguimos o obxectivo, que era unir a toda a esquerda, entendendo esquerda como todo o espazo político á esquerda do PSOE, nunha candidatura. Non houbo acordo posíbel. Xa se sabe que na esquerda cada cabeza quere o seu sombreiro… Procés Constituent segue funcionando e producindo pensamentos respecto de asuntos como a resposta ao TTIP ou as políticas migratorias. -Como valora o papel de Podemos e Iniciativa nestes últimos tempos en Catalunya? -Penso que fixeron un bon labor, pero quizá a estas alturas terían que estar totalmente coa opción da independencia. Cousa que parece que non negan, pero que tampouco apoian decididamente. Mantéñense con certa ambigüidade. Hai síntomas respecto a onde se poden decantar; non de Iniciativa, senón por parte dos Comuns. Tanto Ada Colau como Doménech, en canto viron o que pasou o día 1, parece que están a reaxir. -Se neste momento a independencia non se abre camiño, que quedará? Hai perigo de que Catalunya se converta, para o Estado, na Euskadi sen ETA dos oitenta e noventa? -En Catalunya ninguén puxo un arma enriba da mesa. Pero quero lembrar que en Euskadi, naqueles anos, dicíase que se podería falar de todo sen armas. En Catalunya non hai armas e segue sen falarse… Que pasaría? Quizá o que teñamos que ter é máis paciencia. Estivemos trescentos anos sen liberdade e non custaría tanto esperar medio ano máis. -Vén a falar de inmigración, parece un tema que interesou pouco na política española e non só agora. -Máis alá dos períodos electorais, non interesa moito nin na vida política catalá nin na española nin na europea… e moi pouco na mundial. As políticas migratorias en Europa e nos Estados Unidos son un crime e os dirixentes europeos e estadounidenses deberían ser procesados e encerrados por estas prácticas que supoñen un asasinato masivo de xentes que foxen de guerras que eles provocaron. Son criminais. -Desde que instancias se pode cambiar iso? -Pois están as organizacións non gobernamentais e a intelectualidade… pero é preciso que a poboación actúe. No norte somos uns egoístas, incapaces de ter unha pequena dose de humanidade. Outras instancias, como o Parlamento Europeo ou as Nacións Unidas, poden utilizar a palabra, pero pouco máis. Non teñen competencias nin capacidade económica, e os seus funcionarios están ás ordes das potencias. -Por que os países pobres seguen sendo pobres? Por que non se deu cunha estratexia eficaz para o seu desenvolvemento? -Non hai interese en facelo. Só hai vontade de que sigan dependendo de nós, que nos subministren materias primas e cando o precisemos, man de obra barata e deitar nos seus territorios a nosa contaminación. -E tamén un problema de soberanía? -É que non teñen ningunha soberanía. Estes países poden depender dunha ou dúas grandes multinacionais que explotan os seus recursos. -Xa dixo que non acredita nesta Europa, sempre foi así? A actual configuración estaba xa na orixe da Unión? -Eu fun europeísta, si. Pero agora penso que xa desde o principio, inda que se agochaba moitas veces con aquilo de conseguir a paz entre os países, estaba esa vontade de crear un mercado e nada máis. Hai en Europa, nesas institucións, unha absoluta falta de democracia, as leis fainas o Executivo non o Lexislativo… -Cre que fan falta armas, violencia coa que contrarrestar a violencia dos Estado, para conseguir independencias no Norte e o no Sur? -De ningunha maneira. Non acredito nos exércitos. Ao longo da historia só serviron para dar seguridade aos ricos a base de someter aos pobres. O único soldado que admiro é o desertor.


Summary: Unha intervención artística para conmemorar o 8-M que colga da fachada da sede da Deputación de Pontevedra en Vigo lembro o traballo sanitario e contén mensaxes de tres milleiros de mulleres.

A artista plástica e escritora Luz Darriba é, xunto coa súa filla menor Ticiana Ghiglione, a artífice da inmensa 'rede de máscaras' que desde o pasado 8-M adorna a fachada da sede da Deputación de Pontevedra en Vigo, que quixo neste 2021 reivindicar a "necesidade urxente da corresponsabilidade nos coidados". Unha intervención artística, "Coidarnos", que se tivo que desenvolver en apenas dous meses e que uniu 3.000 máscaras cirúrxicas e as mensaxes doutras tantas mulleres, recollidas a través das redes sociais. "Quixemos falar dos coidados, que facemos xeralmente as mulleres, e que son invisíbeis, non valorados, non recoñecidos e moitas veces tampouco son pagados como corresponde", cóntalle a Nós Diario a artista Luz Darriba. Coa intervención "Coidarnos", trátase pois de pór en valor estes traballos "así como tamén o das mulleres sanitarias, que son 70% do total, e estiveron na primeira liña da pandemia e seguen a estar", recalca. Darriba, filla da diáspora galego-asturiana no outro lado do Atlántico, caracteriza a súa obra pola creación de obras de gran tamaño, colectivas, en feminino e efémeras. "Trato de levar á práctica ideas que sexan moi sinxelas e se entendan rapidamente aínda que o proceso sexa arduo, duro e nalgúns casos bastante longo". Con Coidarnos "imaxinei as máscaras entrelazadas, porque quixen traballar con redes que nos inclúan a todas, as mulleres e as que se senten mulleres tamén". Mais o traballo colectivo entrañaba, desta volta, unha dificultade engadida por mor das restricións sanitarias pola Covid-19. "O que fixemos colectivo foi a petición, a través das redes sociais, do envío de mensaxes relativas aos coidados, ao 8-M, ao que conseguimos e ao que nos falta por acadar, e logo inscribíronse nas máscaras, unha a unha", relata a artista. Acción artística efémera e mostra complementaria O colectivo é para Luz Darriba, "unha rémora da miña xeración, dos anos 70 e dos procesos que se xeraron entón", algo que ten instalado como un chip e do que non pensa desprenderse xa que "onde o individual se pon por riba de todo, pór o acento no colectivo é contracultural". "Practicamente todo o que fago é colectivo e penso que así ten que ser, porque as obras sofren un proceso desde que están na miña cabeza até que teñen vida, que se materializan, e que é motivado precisamente polo colectivo, pola interacción de moitas persoas, maiormente mulleres", argumenta Darriba. E así, esta máxima levouna ao extremo "Coidarnos" e a colaboración da súa filla Ticiana, comisaria da mostra "Coidarnos é un acto político". Unha exposición que permanecerá na sala Rosalía de Castro, da sede da Deputación en Vigo, para a que se convidou "a 19 artistas a que interviñesen 10 máscaras cada unha". "Un traballo moi bonito e moi interesante de ver", anima Luz Darriba, que ademais lembra que Ticiana Ghiglione tamén realizou "unha peza de son que dura máis dunha hora, na que 50 mulleres relevantes da cultura do país dan os seus pensamentos, cada unha desde o seu lugar, sobre o 8 de marzo e sobre como estamos as mulleres e sobre como queremos estar". A súa novela "Abril" fala da Arxentina dos 70 baixo a ditadura Luz Darriba, alén de artista plástica é tamén escritora. Recentemente publicou a súa novela Abril e con ela recuperou "unha parte que tiña relegada de hai anos e por fin me dei o permiso para expresar tamén dese modo", conta. Sobre os proxectos de futuro, fala pois da "promoción de Abril, que até agora non se puido facer; e estou con outro proxecto que aínda está só na miña cabeza pero ten a ver con Maruxa Mallo", adianta a Nós Diario.


Summary: Commedia, de Contraproducións, e Divinas Palabras Revolution, do Centro Dramático Galego, son as dúas obras con máis nominacións na 23ª edición dos Premios de Teatro María Casares: doce e 7, respectivamente.

Son 12 en total as producións que optan ás xerras deseñadas este ano por Paula Pereira -despois de que a Asociación de Actores e Actrices de Galiza decidisen prescindir das de Sargadelos, en protesta pola deriva da histórica compañía. A leituga, de Emedous con cinco, Invisibles de Redrum Teatro e Casa O'Rei, de Ibuprofeno Teatro, con catro cada unha son as seguintes candidatas. O servidor de dous amos, de Talía Teatro; #camiños, de ButacaZero; Anatomía dunha serea, de Iria Pinheiro; A nena e o grilo máis aló, de Magín Blanco e Teatro Ghazafellos; Arnoia, Arnoia, de Pistacatro; Contos do Recreo, de Redrum Teatro; e Papatapúm, de Elefante Elegante, completan a nómina. As categorías en que compite Commedia son: espectáculo, dirección -Cándido Pazó-, actriz protagonista -Nuria Sanz-, actor protagonista -Víctor Mosqueira-, actor secundario por tripla partida -César Goldi, Avelino González e Marcos Orsi-, adaptación -Cándido Pazó-, vestiario -Suso Montero-, escenografía -Suso Montero-, iluminación -Afonso Castro-, e música orixinal -Fernando Reyes. Divinas Palabras Revolution faino en espectáculo, dirección -Xesús Ron-, adaptación -Manuel Cortés-, actriz protagonista -Patricia de Lorenzo-, actriz secundaria -Mónica García-, escenografía -Suso Montero- e maquillaxe -Fany Bello. A gala de entrega dos María Casares, promovida pola Asociación de Actores e Actrices de Galiza, será o 21 de marzo no Teatro Rosalía de Castro na Coruña. Nota: imaxe de Divinas Palabras Revolution, do Centro Dramático Galego.


Summary: Máis de 12 millóns de ecuatorianas e ecuatorianos decidirán este domingo o novo presidente entre o socialista Lenín Moreno, que representa a continuidade das políticas emprendidas por Rafael Correa, e Guillermo Lasso, ex banqueiro de dereitas que avoga nunha viraxe conservadora.

O movemento gobernante Alianza PAIS concorre a estas eleccións, por vez primeira en dez anos, sen o presidente Rafael Correa como candidato. É Lenín Moreno, ex vicepresidente, quen encarna o socialismo e quen aposta pola continuidade do proxecto de Correa. Lenín Moreno enfróntase a Guillermo Lasso, que avoga nun cambio conservador. As últimas enquisas, que por lei puideron difundirse no Ecuador até o 22 de marzo, sitúan Moreno en primeiro lugar cunha marxe que oscila entre os catro e os 14 puntos. Porén, algúns medios recollen proxeccións privadas que indicarían que Lasso gañaría terreo. Trátase esta da segunda volta das eleccións. A primeira volta tivo lugar o 19 de febreiro de 2017, cando Lenín Moreno obtivo o 39,36% dos apoios, fronte ao 28,09% do ex banqueiro conservador.


Summary: A Federación galega do Comercio augura a desaparición de estabelecementos no sector e tamén na hostalaría. A alcaldesa de Viveiro, María Loureiro, apremou este venres á Xunta de Galicia a que convoque unha mesa industrial para buscar unha "alternativa" a Vestas.

A decisión de Alcoa de parar as cubas na factoría de San Cibrao, Cervo, podería ter graves consecuencias económicas para toda a comarca da Mariña. O comercio galego teme feches de negocios que virían motivados polo apagamento das cubas e a paralización da produción, nos dous próximos anos, na factoría de Alcoa. Para o presidente da Federación Galega do Comercio, José María Seijas, con esta situación haberá "feches" mais xa non só no seu sector senón tamén "na hostalaría". Seijas non esconde a "gran preocupación" que se instalou no comercio. "Levamos varias crises acumuladas ás que se fixo fronte e agora sumamos esta nova crise na Mariña con Alcoa e co feche de Vestas", sentenciou. O responsábel da Federación confesou que reina a "angustia" diante "a incerteza que se nos aveciña". Razoa que o sector estará "afectado diante a falta de liquidez e de seguridade económica" por esta situación. Seijas considera que a parada das cubas afecta "sobre todo as empresas auxiliares e contratistas que dependen directamente de Alcoa e isto vailles a representar un gran prexuízo". Desde a Federación cren que o "prexuízo" non quedará na Mariña, senón que chegará a todas as comarcas de Lugo". A alcaldesa de Viveiro pide unha mesa industrial para Vestas O futuro de Vestas tamén preocupa. A alcaldesa de Viveiro, María Loureiro, apremou esta sexta feira á Xunta da Galiza a que convoque unha mesa industrial para buscar unha "alternativa" a Vestas, sobre todo que se envorque "para que as traballadoras e os traballadores non queden na rúa". Loureiro lembrou que o persoal "chegou a un acordo e a unha paz social", coa multinacional danesa de aeroxeradores, a pesar do cal máis de 90 persoas, dun cadro de persoal de 115, "vanse á rúa", desde o un de xaneiro. Por este motivo pediu "que se convoque unha mesa industrial pronto para buscar unha alternativa aos traballadores que se van a quedar na rúa".


Summary: A iniciativa Xandobela leva desde 2005 fomentando a educación non-formal e a dinamización sociocultural a través da difusión do xogo. Os membros deste colectivo, Nerea Couselo e Chus Caramés, presentan agora a plataforma web somosxogo.gal, unha proposta de divulgación do patrimonio lúdico galego que aproveita a gran creatividade que hai no país. Para comezar, abren un concurso de creación de xogos, unha feira xogantina e unha escola de xogar. A dimensión lúdica, para elas, ten que estar presente en todas as idades e se é en galego, moito mellor.

Por que é importante o xogo na nosa sociedade? Para nós o xogo é importante por ser unha maneira de sociabilizar moitos valores. Normalmente o xogo relaciónase coa infancia, mais tamén é importante na época adulta. O momento onde máis aprendemos e gozamos da vida é cando temos unha actitude lúdica. Nese eido é onde nós traballamos. A recuperación do xogo forma parte do seu traballo? En todas as súas vertentes. Sobre todo na actitude lúdica, a nivel metodolóxico. Somos educadoras e tentamos aplicar un método nas nosas intervencións. Sempre a través de recuperar o xogo en si ou como parte do patrimonio lúdico galego co que traballamos. A actitude lúdica está presente en case todo o que facemos. En que consiste 'Somos xogo'? É un proxecto que levamos moitos anos ideando, desde que naceu Xandobela. Queremos recuperar a parte positiva e proactiva que nós lle vemos ao xogo, aínda que logo as persoas cando chegan a adultas semellan esquecer que esta actividade non só forma parte da esfera infantil e xuvenil. A idea é visibilizar o potencial do xogo e a metodoloxía lúdica en todas os apartados da vida de calquera persoa. Após anos de proxectos de recuperación, quixemos que se puxesen en valor. Pensamos que no mundo do xogo faltaba moita creación en galego e quixemos partillala co colectivo. Sabemos de moita xente que crea xogos, no ámbito educativo, por exemplo. O profesorado é un gremio moi activo e creativo, sempre está a inventar xogos. Ocorre o mesmo nas familias. Que sacan das experiencias prácticas do xogo, sexa con crianzas ou con persoas adultas? A nosa experiencia sempre é moi positiva. Nas actividades e nas intervencións que facemos, cando levamos ao público xogos tradicionais ou inventados por nós nunha festa ou celebración, propomos xogos totalmente analóxicos. A xente maior recibe os brinquedos con moita alegría por lembrarlles a infancia e as crianzas sorpréndense por non imaxinar que fose tan divertido. O que máis nos gusta salientar destas experiencias é o diálogo interxeracional que se xera. É fermoso, mesmo a nivel emocional. A nivel metodolóxico os resultados tamén son bos. Calquera tipo de contido que queiramos achegar facémolo dunha maneira amena e intuitiva. Para xogar non hai que ter ningunha intencionalidade educativa, é o propio pracer polo xogo. Mais ao mesmo tempo, se se quere empregar para educar ,funciona sempre. Que perigos ten o xogo na actualidade? A realidade é moi diversa. Para as crianzas é unha necesidade, algo moi serio, é a súa función na vida. Co tema da pandemia o seu espazo de xogo natural deixou de existir. Teñen as rúas, as prazas, os parques limitados. Trae moitos atrancos para o seu desenvolvemento social e físico. Non obstante, si que vemos que se están recuperando dinámicas familiares domésticas de volver ao xogo familiar. Cando se podía baixar ao parque, ese tempo lúdico destinábase máis a acompañar a crianza e non tanto a un momento de xogar con ela. Coa pandemia, vemos que as dinámicas mudaron e as familias xogan na casa todas xuntas. Nese aspecto, os xogos de mesa recuperáronse e están a ter moi boa acollida. Ao mesmo tempo, liberáronse moitos materiais, e a nosa idea vai tamén na liña de partillar recursos, xogar xuntos e en galego.


Summary: Esta iniciativa de intelixencia artificial impulsada pola USC e a Xunta aspira á "total inclusión do galego no mundo dixital e tecnolóxico".

O 'Proxecto Nós' chegou á súa segunda fase. Así se confirmou a pasada semana, coa sinatura dun segundo convenio de colaboración por parte do reitor da Universidade de Santiago de Compostela (USC), Antonio López, e do conselleiro de Cultura, Educación e Universidades, Román Rodríguez. 'Nós: intelixencia artificial ao servizo da lingua galega' é unha iniciativa que pretende conseguir a presenza do galego en asistentes de voz, subtitulación automática de contidos audiovisuais, apoio á diagnose médica, servizos de teleasistencia avanzada ou tramitación administrativa a través de asistentes virtuais, entre outras accións que garantirán a presenza da lingua galega nas contornas dixitais. Agora, nesta segunda fase, os promotores pretenden acadar "unha ampla variedade de recursos lingüísticos en galego de alta calidade que serán publicados en formato dixital baixo licenzas libres e a través de ferramentas con códigos abertos para ser empregados, libre e gratuitamente, en calquera tipo de soporte dixital polas diferentes institucións públicas, polo tecido económico empresarial e pola sociedade en xeral". Proxecto Nós: intelixencia artificial para interactuar dixitalmente en galego en todo o mundo A fin de dar a coñecer o estado actual do proxecto, USC e Xunta da Galiza desenvolveron esta segunda feira unha xornada dirixida ao público xeral, mais tamén a universidades, empresas e administracións. O foro decorreu no Edificio Fontán da Cidade da Cultura de Compostela e profundou nesta iniciativa, que aspira á "total inclusión do galego no mundo dixital e tecnolóxico". En concreto, a segunda fase presentada esta segunda feira acomete seis subproxectos en materia de síntese de voz, recoñecemento da fala, xeración automática de textos, sistemas de diálogo, tradución automática e corrección e avaliación lingüística. A xuntanza contou cunha mesa redonda e varios relatorios, e foi inaugurada por Antonio López, Román Rodríguez, a directora da Oficina de Apoio Estratéxico e Planificación da Axencia para a Modernización Tecnolóxica da Galiza (Amtega), María Bobillo, e a comisionada especial para a Alianza pola Nova Economía da Lingua do Goberno de España, Cristina Gallach. O foro contou con diversos relatorios sobre a orixe, estado actual e futuro do proxecto 'Nós' a cargo de varios investigadores que están a traballar nesta iniciativa, tanto do CiTIUS como do Instituto da Lingua Galega (ILG) da USC, un centro de investigación que vén de cumprir medio século de vida investigando en lingüística e filoloxía galegas, así como na tecnoloxía da linguaxe na súa aplicación ao galego. Con esta xornada informativa séguense a dar pasos para avanzar no proxecto 'Nós', que vén de entrar na súa segunda fase. O novo acordo permitirá que este ano os investigadores e investigadoras avancen no traballo de campo, deseñen prototipos dos recursos, experimenten cos primeiros demostradores e creen bancos de voz a disposición de toda a cidadanía para facilitar que empresas empreguen o galego nas súas tecnoloxías, entre outras accións.


Summary: O goberno nacionaliza Bankia, a cuarta entidade do Estado español, con máis de 10 millóns de clientes e 340.000 millóns en activos

A nacionalización de Bankia é cuestión de horas, ou como moito, días. Así o confirman círculos económicos, financeiros e do goberno central, dando por feito que a entidade pasará a ser controlada polo Estado. O Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB) destinou unha axuda de 4.465 millóns de euros a Bankia. Esta cantidade pasará, na operación de rescate, a ser convertida en accións, o que dará ao FROB o 56% de Bankia. De se formalizar finalmente esta nacionalización parcial, xa serían oito as entidades financeiras que tiveron que ser rescatadas polo Estado, entre elas Novagalicia Banco. A decisión de nacionalización parcial tomaríase a petición do novo presidente de Bankia José Ignacio Goirigolzarri, quen xa asumiu o cargo. O presidente do Goberno, Mariano Rajoy, asegurou que "non quere adiantar acontecementos" mentres que lanzaba unha mensaxe de tranquilidade ás e aos clientes de Bankia. O PSOE, pola súa parte, xa sinalou que non se opón á intervención- Jorquera: "A nacionalización de Bankia será temporal para logo vendela a prezo de saldo" O portavoz do BNG no Congreso, Francisco Jorquera, afirmou en relación ás informacións que indican que o Goberno de Rajoy vai anunciar a nacionalización de Bankia, que "será unha nacionalización parcial e temporal para despois vendela a prezo de saldo e privatizala". Jorquera considera que as nacionalizacións non poden consistir en "meter diñeiro público nun banco privado de maneira temporal, para que unha vez saneada a entidade proceder a privatizala de novo". Sostén o deputado do BNG que o que "precisamos é unha banca pública de verdade". E puntualizou que "non precisamos nacionalizacións ao estilo INI, rescatando empresas privadas con recursos públicos para logo poñelas á venda a prezos de saldo". Reiterou a proposta do BNG presentada esta semana para que se constitúa unha banca pública.


Summary: O voceiro das FARC en Cuba, Iván Márquez, anunciou esta segunda feira un cesamento ao fogo unilateral até o vindeiro 20 de xaneiro.

Malia paralizaren as operacións militares após anunciaren o inicio das conversas co goberno de Colombia, o voceiro das FARC no proceso de negociación e número dous da organización, Iván Márquez, anunciou a pasada segunda feira a declaración feita pola dirección ás unidades guerrilleiras de todo o territorio nacional, pola que ordenaban "a suspensión das operacións militares ofensivas contra a forza pública e os actos de sabotaxe da infraestrutura pública ou privada", aseguraba Iván Márquez en comparecencia pública desde a cidade da Habana, onde se desenvolven os diálogos cara á paz. A tregua rematará o 20 de xaneiro de 2013 e encamíñase a amosar a vontade da organización armada de "xerar un ambiente político propicio para o avanzo das conversas, para alcanzar o compromiso de acordar un verdadeiro tratado de paz que poña fin ao conflito social e armado", asegurou no seu comunicado a guerrilla. As FARC aseguran que a tregua reflicten a súa vontade de xerar un ambiente propicio para o avanzo das conversas O goberno de Juan Manuel Santos continuará coas operacións militares No entanto, o goberno colombiano anunciara antes de partir cara á Cuba que "non haberá concesións militares, nin cesamento do fogo, nin zonas desmilitarizadas", afirmou Humberto de la Calle, membro da delegación gobernamental, quen asemade se amosou firme nos posicionamentos que o executivo colombiano manterá nas negociacións. Aliás, após o cesamento ao fogo declarado polas FARC, o ministro de Defensa colombiano, Juan Carlos Pinzón, adiantou que as forzas militares do país continuarán desenvolvendo operacións militares, asegurando que "é un deber constitucional" para o exército "perseguir a todos aqueles criminais que cometeran delitos", insistiu o representante do executivo de Juan Manuel Santos, quen aclarou, asemade, que as forzas armadas colombianas tiñan "ordes claras do presidente". O goberno colombiano asegura que continuarán desenvolvendo operacións militares malia o anuncio das FARC Porén, numerosas organizacións colombianas, saudaron o anuncio das FARC. Neste sentido, a ex-senadora e activista de Colombianas e Colombianos pola Paz, Piedad Córdoba, amosouse "moi satisfeita e feliz pola mostra de boa vontade das FARC-EP" e asegurou que a tregua recolle o sentimento de moitas organizacións colombianas a prol da paz. (Re)inicio das negociaciónsA pasada segunda feira, as delegacións das FARC e do goberno de Colombia iniciaron oficialmente na Habana a segunda fase das negociacións de paz. As roldas de diálogo durarán 10 días e procurarán avanzar nas conversos arredor da axenda marcada inicialmente. Entre os asuntos que cómpre tratar, a cuestión agrícola segue a ser a máis controvertida, porén a máis importante para as FARC-EP, que defenden a necesidade dun outro réxime de propiedade da terra e dun modelo de desenvolvemento produtivo que rache co 70% de pobreza padecido no país --máis de 30 millóns de persoas empobrecidas; 12 millóns na indixencia. No entanto, o goberno de Juan Manuel Santos asegurou inicialmente que o executivo colombiano non ía negociar o modelo de desenvolvemento do país. Asemade, debaterán sobre a garantía do exercicio da oposición política da organización armada, a participación cidadá no fin do conflito ou a forma en que este rematará.


Summary: Trátase dunha veciño de Lugo con antecedentes policiais por delitos leves.

A Policía Nacional española detivo a pasada semana o presunto autor das ameazas contra a integridade física do tenente de alcalde de Lugo, Rubén Arroxo, na rede social Facebook. Rubén Arroxo denuncia na Policía Nacional as ameazas sufridas no 'Facebook' Arroxo denunciou o pasado 13 de xullo no seu Twitter varios comentarios dunha persoa que animaba a "linchar o Rubén Arroxo" ou "cortarlle o pescozo". O tenente de alcalde puxo en coñecemento da Policía Nacional os feitos. Segundo a investigación dos axentes policiais, trátase dun veciño natural de Lugo, con antecedentes previos por delitos leves, polo que puideron localizalo facilmente. Rubén Arroxo, tenente de alcalde de Lugo, denuncia ameazas de morte O proceso de identificación tamén foi doado, xa que esta persoa empregou a súa conta persoal, cos seus datos reais, para verter estas ameazas e comentarios ofensivos contra Arroxo. O detido publica habitualmente comentarios despectivos e ameazas contra o Goberno español e integrantes de formacións políticas como BNG, PSOE e Unidas Podemos. Asemade, tamén se poden atopar louvanzas desta persoa ao ditador Francisco Franco no Facebook. Pintadas ameazantes En xaneiro deste ano, Rubén Arroxo xa denunciara no seu Facebook ameazas contra el. Naquel caso, tratábanse de dúas pintadas nas que se podía ler "BNG ladrones fascistas" e "Cono bueno el cono muerto". O BNG vincula á extrema dereita as pintadas que ameazaban de morte o tenente de alcalde de Lugo "'Cono' é a palabra que usan para denominarme a min nas redes sociais coñecidos perfís da ultradereita xunto con algún concelleiro e membros do PP", explicaba o tenente de alcalde de Lugo, que detallou que estas pintadas apareceron nun camiño polo que pasa "con frecuencia". En conversa con Nós Diario poucos días despois de dar a coñecer as ameazas, Arroxo explicou que non era a primeira vez que as recibía, pero que si o era en pintadas na rúa. Rubén Arroxo: "Estamos a construír un Lugo que segue a crecer, e iso a algúns non lles vai ben" O concelleiro nacionalista non dubidou en sinalar a extrema dereita como responsábel daquelas ameazas. "Lugo é unha cidade moi tranquila, non adoitan ocorrer estas cousas, pero sempre hai xente que se serve do anonimato das redes ou dunha pintada nun muro para cometer estes actos covardes", sentenciou.


Summary: A iniciativa anual da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) de honrar unha ou un membro da entidade na súa terra viaxa este sábado á Estrada. Nesta ocasión a homenaxe é para Xosé Manuel Martínez Oca, prolífico novelista, que reflexiona para Nós Diario sobre a súa traxectoria.

Que representa para vostede ser escollido como o autor ao que se lle dedica a homenaxe de Escritor na súa Terra por parte da AELG?Por un lado é unha nova moi agradábel e por outro tampouco lle dou unha importancia excesiva. Creo que é un medio polo que AELG trata de publicitar os nomes das autoras e dos autores que forman parte da asociación. Nese aspecto non me parece mal. A AELG homenaxeará o autor Xosé Manuel Martínez Oca na Estrada O evento procurará achegar a súa traxectoria ao seu lugar de nacemento. Que importancia tivo A Estrada na súa formación como persoa e como escritor?Na Estrada vivín os primeiros dez anos da miña vida polo que significou un período moi importante no meu desenvolvemento futuro como persoa. No acto da AELG procurarei explicar como foron eses anos. Precisamente agora lembrei as amizades que tiña de neno na Estrada e que espero ver no acto deste sábado. Para min, como para todo o mundo, ese período foi de formación. Nada excepcional Na súa traxectoria vital tiveron, daquela, máis relevancia as outras poboacións polas que pasou ao longo da súa traxectoria profesional? Si, tal vez o período que vivín na cidade de Ourense entre os 11 e os 20 anos tivo máis importancia na miña integración literaria. Despois, tamén é certo, que pasei por outras cidades como Ferrol, Cee, Madrid ou Bilbo. Ten unha gran produción literaria e unha non menor presenza en publicacións especializadas e medios de comunicación. Como entende que debería ser a relación entre literatura e prensa?Desde o meu punto de vista creo que os temas culturais, así como tamén os temas literarios, deberían ter máis espazo na prensa diaria e semanal. Aínda así creo que tampouco hai que abusar. Que temas lle soe interesar máis tratar cando se pon a escribir unha novela?Botando unha ollada estes días por riba aos libros que escribín, e recoñezo que dalgúns non me lembro, noto que en gran parte deles case a idea inicial para escribir a historia náceme nunha viaxe. Despois, moitas veces, o texto non ten moita relación coa viaxe que fixen... mais é algo moi curioso. Cesáreo Sánchez Iglesias: "A obra é unha viaxe a unha terra que é unha galaxia de culturas, de crenzas e de idiomas" Se cadra, cando estou de viaxe libérome un pouco da monotonía da vida diaria e podo pensar noutras cousas. En relación á temática que máis emprego, varía en cada momento. Un simple encontro pola rúa con alguén e unha conversa pode darme pé a escribir algo. Pola contra, non é a primeira vez que me paran para contarme unha historia coa idea de que a aproveite para unha novela e non me inspira para nada. A verdade é que non teño unha regra fixa. Na súa obra Tres en raia, que publicou Baía Edicións este ano, achégase de maneira directa á experiencia da amizade. Marcáronlle as amizades da súa propia vida?Si, moitísimo. Esta novela realmente parte dun feito real. Un grande amigo meu, Xaime Enríquez, que morreu de cancro de pulmón, nos seus últimos meses de vida pediunos aos amigos máis próximos que buscásemos que fora dos seus outros amigos que se perderan. Despois, a peripecia que relato xa non ten nada que ver coa realidade. Tiven amizades que me marcaron e as súas vidas servíronme para contar con temas para varias obras. Lembro, por exemplo, a novela Todo o peso do ceo (Edicións Luís Vives, 1997) onde conto practicamente a incríbel historia dun amigo de arriba a abaixo. Con esta obra non me custou, como si me aconteceu con outras, perder unha amizade. Podería adiantar a Nós Diario se verá a luz algunha obra nova súa os vindeiros meses?Na editorial que me acaba de publicar a novela, Baía Edicións, contan cunha colección de contos miña que semella que teñen intención de publicar, ao mellor, para o ano vindeiro, non o sei de certo. Por outro lado, estou dándolle voltas a unha novela que xa rematei e deilla a ler a un amigo do que me fío, mais non a vexo con bos ollos polo que aínda lle estou a dar voltas para ver que fago con ela.


Summary: A portavoz de Enerxía, Noa Presas, advirte dos numerosos cambios legais realizados polo Goberno galego para beneficiar o oligopolio eléctrico. Propón un modelo alternativo con medidas que permitan ordenar o sector, protexer o medio ambiente e obter un retorno económico para as e os galegos.

A repercusión dos grandes proxectos eólicos está a causar unha enorme preocupación entre a sociedade galega. Segundo os datos da Asociación Empresarial Eólica, Galiza situouse ao remate de 2020 como o cuarto territorio do Estado con maior potencia eléctrica instalada, 3.829 megawatts (MW), a través de 186 parques, e as compañías enerxéticas teñen actualmente en tramitación no país máis de 10.000 MW, o que supón aumentar a potencia instalada en máis de 72%. Están actuando "sen planificación, sen un axuste ás necesidades medioambientais e sociais do noso país e sen o máis mínimo consenso", indica Presas, portavoz nacionalista de Enerxía Diante deste panorama, o Bloque Nacionalista Galego (BNG) lanza unha campaña social e política para denunciar e responder á situación de "espolio e depredación eólica" que está a vivir a Galiza nestes momentos, cun desenvolvemento "sen precedentes" e a implantación de novos proxectos eólicos ao longo do territorio galego "porque se está facendo sen planificación, sen un axuste ás necesidades medioambientais e sociais do noso país e sen o máis mínimo consenso". O 'boom' dos eólicos A portavoz nacionalista de Enerxía, Noa Presas, a través dun comunicado de prensa, advirte de que este boom eólico sen precedentes "non está pensado en beneficio dos intereses galegos, senón para enriquecer o grande oligopolio eléctrico". Presas recrimina o papel consentidor do Goberno estatal e o do Goberno de Alberto Núñez Feixoo, "que desde a Xunta está impulsando numerosos cambios legais para achaiar o camiño ás compañías eléctricas, mentres se perde biodivesidade e se perden oportunidades, tamén nun momento de crise económica, de que esta enerxía reverta no país". Unha tarifa eléctrica galega Para o desenvolvemento da campaña, e segundo indican no comunicado, desenvolverán un conxunto de iniciativas políticas e institucionais, con distintas accións de mobilización social, encontros informativos, reunións con colectivos ou roteiros por espazos naturais afectados. Entre outras, o BNG propón un modelo alternativo que, segundo explica Presas, "sexa sustentábel, xusto e reverta en beneficio das galegas e os galegos". Propón a ampliación da Rede Natura e a paralización dos proxectos que lle afecten, salvagardando así espazos de alto interese ambiental No maquete de medidas, desde o Bloque defenden unha nova lexislación e un novo Plan sectorial que ordene o territorio e blinde aquelas zonas que deben estar libres de eólicos, para o que tamén propón a ampliación da Rede Natura e a paralización dos proxectos que lle afecten, salvagardando así espazos de alto interese ambiental e elementos estratéxicos como os recursos hídricos. De igual modo, e co obxectivo de obter un retorno xusto que compense o impacto ambiental e social da explotación eólica, avoga pola participación pública no sector, a través dunha empresa pública galega de enerxía e unha tarifa eléctrica galega que abarate a factura das galegas e os galegos. "Non imos parar porque nin este espolio nin esta depredación son admisibles; hai alternativa e dende o BNG continuaremos a defendela", resume Presas.


Summary: "Levamos todo o curso coidando os nosos alumnos, expuxémonos diariamente ao virus. Cada día ao chegar ao Instituto mirabámonos con medo; e así, entre dobres máscaras e gargantas esnaquizadas, conseguimos chegar á meta do curso máis difícil". "E en pago a todos os nosos desvelos a Xunta non nos vacina". Eis o testemuño da profesora dun IES da Coruña.

Helena, nome figurado, é profesora dun instituto da Coruña. Inoculáronlle a primeira dose da vacina de AstraZeneca mais, pasadas as 12 semanas, que é o tempo máximo que contemplan o laboratorio e a Axencia Europea do Medicamento para pór a segunda, segue sen cita. A súa situación padécena "un gran número" de profesoras e profesores. "Levamos todo o curso coidando os nosos alumnos, expuxémonos diariamente ao virus. Cada día ao chegar ao Instituto mirabámonos con medo; e así, entre dobres máscaras e gargantas esnaquizadas, conseguimos chegar á meta do curso máis difícil", advirte a ensinante, que lamenta "seguir sen cita, arriscándonos a perder a inmunidade". En conversa con Nós Diario, Helena lembra que por recibir o fármaco de AstraZeneca "estamos na obriga de asinar un consentimento informado, nun agravio comparativo -engadido ao anterior- co resto da poboación". "Todo o mundo está a ser citado seguindo escrupulosamente as pautas marcadas, menos nós. Pero iso si, o presidente Feixoo saca peito falando do ben que vai a vacinación na Galiza e apunta que, en breve, vai vacinar as persoas de vinte anos; o cal aplaudimos todos, pero cumpra a pauta cos que xa excedemos o tempo entre dose", reclama a profesora. "Feixoo, ten vostede un grupo de cidadáns cos que está a incumprir as indicacións sanitarias, que ademais están ao seu cargo como traballadores da Xunta da Galiza. Espero que non enfermemos ningún de nós, porque se iso chegase a suceder tería un gran peso sobre a súa conciencia, á parte das responsabilidades de toda índole a que houber lugar", expresa Helena. "Estou segura de que vostede, que é máis ou menos da miña idade, está vacinado; como o estaría eu se me vacinasen por idade", advirte, "mais claro, como nos catalogaron de esenciais decidiron saltarse todas as normas sanitarias connosco, vostede e o seu conselleiro de Sanidade". "Estamos a esperar que nos expliquen a razón deste abandono, e só atenderemos a razóns sanitarias, non a terxiversacións interesadas inventadas polos políticos; dános igual o seu signo", conclúe a afectada. A Xunta incumpre a promesa de adiantar a segunda dose O Goberno galego, a través do presidente, Alberto Núñez Feixoo, anunciara o pasado 23 de xuño que decidira adiantar a segunda dose do fármaco de AstraZeneca á poboación maior de 60 anos para protexer contra a variante delta -a procedente da India- do coronavirus, como xa o decidira unhas semanas antes o Goberno rexional de Madrid. A delta, con maior capacidade de transmisión que outras variantes, é máis resistente a unha soa dose do medicamento que outras. Ao apurar a segunda inoculación, Sanidade pretendía facer fronte a esa realidade, mais no caso do profesorado non só non se adiantou a segunda dose, senón que continúan a agardar pasada a semana 12.