Summary: Os contratos de mobilidade que a Xunta vén de lle ofrecer ao persoal médico de Medicina Interna, Radiodiagnóstico e Traumatoloxía do Sergas para paliar as carencias destes servizos deixan entrever tamén as eivas dos hospitais comarcais, faltos de especialistas, de competencias e de propostas estábeis.

Os hospitais de Valdeorras, Burela e Monforte de Lemos foron os primeiros en empezar a configurar na década dos 80 a rede de centros comarcais do Servizo Galego de Saúde. Nos 90 ampliaríase cos hospitais de Verín, Cee e O Barbanza. Completouse no ano 2001 coa inauguración do hospital do Salnés. A súa posta en marcha tivo un impacto social e laboral moi alto nas súas contornas, mais, sobre todo, en termos de saúde. Os hospitais comarcais supuxeron toda unha revolución asistencial para as súas poboacións de referencia. Hoxe adoecen de persoal e servizos que noutro tempo prestaron con maior capacidade e autonomía. "O principal problema dos comarcais é a falta de especialistas", afirma Vicente Vázquez, técnico de raios no hospital de Monforte. "Non é que non haxa, é que están nos hospitais grandes", os de cabeceira das sete áreas sanitarias da Galiza. A precariedade laboral esporea a fuga de internistas novos do Sergas O plante dos especialistas de Medicina Interna do Sergas pola fraqueza dos cadros de persoal e o aumento da sobrecarga puxo de manifesto esta carencia que afecta outras especialidades. No hospital de Verín a perda de internistas é moi anterior á pandemia da Covid. Desde o ano 2015 o cadro de especialistas reduciuse de oito a catro, máis un hematólogo que entra na rotación de gardas tras a solicitude de exención por parte dun facultativo. "Cando en decembro de 2019 nos sorprendeu o anuncio do feche do paritorio, a primeira gran manifestación convocada era para denunciar a situación de Medicina Interna", lembra Eva Fernández, auxiliar administrativa e presidenta da comisión delegada do hospital. Servizos empobrecidos O 'Verín non se fecha' que acabou por garantir a continuidade dos partos e das urxencias pediátricas eclipsou a mingua de profesionais en Medicina Interna, que en xaneiro de 2020 derivou na perda do servizo de Paliativos e de Hospitalización a Domicilio. "Desde hai tempo Verín converteuse na punta de lanza dos recortes. Unha zona interior, cunha poboación cada vez máis envellecida e menos reivindicativa", afirma Nacho Soto, internista no hospital comarcal desde hai 12 anos. "Son escéptico. Creo que estamos onde querían que estivésemos, que estamos nun punto de non retorno". Entre xuño e outubro, cinco meses do ano, as consultas de Medicina Interna ficarán fechadas "Sempre teimaron con que estabamos sobredimensionados, con que eramos moitos, pero hoxe vese que somos insuficientes", di, até o punto de que entre xuño e outubro, "cinco meses do ano, as consultas de Medicina Interna ficarán fechadas". Até dous anos de espera en Uroloxía na Mariña: "A xente paga para ter unha atención decente e non morrer no intento" Como a finais de 2019 Verín segue sen dermatólogo e acaba de perder un pediatra. Monforte conta cun único especialistas en dixestivo a piques de xubilarse. "Tememos o desmantelamento do servizo tras a súa marcha", advirte Vicente Vázquez que destaca a dependencia dos especialistas que cada semana acoden desde o HULA para tender os doentes de Cardioloxía e Uroloxía. Perda de autonomía Desde o hospital da Mariña, o enfermeiro da unidade de prematuros Xoán Bouza apunta dúas datas chave para os hospitais comarcais: 2013 e 2017. Dúas reformas lexislativas supuxeron, primeiro, a perda de autonomía orzamentaria dos centros periféricos, que pasou a depender dos hospitais de referencia, máis adiante, a perda de independencia organizativa. Hoxe temos máis metros cadrados, pero menos e peores servizos, ademais dun déficit estrutural en case todas as categorías profesionais A reforma da Lei de saúde de 2008 hai un lustro presentouse como unha garantía para "blindar" o futuro dos hospitais comarcais. "Máis e mellores servizos, prometía o Goberno do PP. Hoxe temos máis metros cadrados, pero menos e peores servizos, ademais dun déficit estrutural en case todas as categorías profesionais", asegura Bouza. "O cadro de persoal de Medicina Interna está minguado ao 50%. O de radioloxía ao 40%. A fuga de enfermeiras cara a Asturies e Euskadi baleirou as listas. Ademais, nos últimos anos deixouse de pór marcapasos, de facer endoscopias e intervencións sinxelas de xeonllo". Desmantelamento de hospitais comarcais após a Lei de Saúde de Galiza A actividade vai cada vez a menos o que significa que a poboación mariñá, unhas 70.000 persoas, "viaxa máis a Lugo". No caso do hospital do Barbanza, centro de referencia para máis de 60.000 persoas, os desprazamentos, cada vez máis habituais, son cara a Compostela, onde se atopa o hospital de cabeceira Pouco atractivos A pediatra Marián Rodríguez recoñece que os hospitais comarcais afrontan o día a día con cadros de persoal moi axustados, o que provoca "problemas cíclicos" para distintas especialidades. "Agora mesmo nós temos dificultades en Xinecoloxía, Pediatría, Radioloxía, Traumatoloxía, Medicina Interna". Asegura que son poucas especialistas para unha carga de traballo moi avultada, que complica as gardas e agrava a dependencia de Santiago, "cuxos profesionais non sempre están dispostos a vir prestar apoio". Miles de persoas claman na rúa contra o desmantelamento do hospital de Valdeorras Os comarcais non son atractivos, nin por distancia, nin por condicións laborais nin por desafío profesional. "No momento en que se quedan as áreas de xestión integrada e se lles dá prioridade aos hospitais grandes prodúcese unha diminución da complexidade do que se fai nos pequenos, que deixan de ser atractivos para os profesionais, que veñen estar o menos tempo posíbel". Galiza necesita os hospitais comarcais. Son esenciais para vertebrar a poboación e coidar da súa saúde "Traballar nun hospital pequeno non pode ser un hándicap, non pode penalizar os profesionais como está a suceder", afirma a pediatra. "Galiza necesita os hospitais comarcais. Son esenciais para vertebrar a poboación e coidar da súa saúde. Cómpre un cambio de mentalidade".


Summary: Faise unha semana do masacre homófobo de Orlando e facemos unha radiografía do estado do acceso ás armas de fogo nos EUA, un país no que hai máis armas que habitantes, segundo dos dados do Congreso.

Na madrugada do pasado domingo tiña lugar nun clube LGTBI de Orlando un masacre perpetrado por un norteamericano homófobo. A raíz deste ataque volveu abrirse o debate arredor do acceso ás armas de fogo nos EUA, un país onde cada día, cando menos, 30 persoas resultan feridas por este tipo de artefactos. O país que "loita contra o terrorismo mundial" ten un grave problema co uso das armas de fogo. O propio Congreso advirte de que nos EUA hai máis armas que habitantes. E é existen entre 270 e 310 millóns de armas de fogo e estímase que no 37% dos fogares existe un adulto que posúe, cando menos, unha. Aliás, este negocio move, ao ano, uns 10.000 millóns de dólares. Nos EUA o dereito a portar armas recóllese na segunda emenda da constitución, unha emenda que ten distintas interpretacións. Mentres hai persoas que cren que ese dereito está estabelecido unicamente para unha milicia organizada, outras persoas cren que inclúe os individuos a nivel particular. Entre 2001 e 2011 os sucesos nos que houbo armas de por medio deixaron 40 veces máis falecidos que os ataques cualificados polas autoridades como terroristas Segundo as cifras do Departamento de Xustiza e o Consello de Relacións Exteriores dos EUA, entre 2001 e 2011 os sucesos nos que houbo armas de por medio deixaron 40 veces máis falecidos que os ataques cualificados polas autoridades como terroristas. Só en 2015 morreron, en total, 462 persoas e resultaron feridas arredor de mil após 300 tiroteos. A Asociación Nacional do Rifle O presidente dos EUA, Barack Obama, chegou a recoñecer que o país gastou un billón de dólares para evitar ataques terroristas "e, non obstante, temos un Congreso que explicitamente nos impide recolectar a información sobre como poderiamos potencialmente reducir as mortes con armas de fogo. Como é posíbel?". As persoas expertas aluden aos grupos de presión e mais ao negocio da industria armamentística para explicalo. A Asociación Nacional do Rifle, fundada en 1871, é un dos máis importantes lobbies nos EUA. Con 5 millóns de persoas sociais, este colectivo ten influencias sobre os membros dos principais partidos políticos –nomeadamente sobre os republicanos- e posúe capacidade de mobilización de votantes. Para as eleccións de 2016, a asociación apoiou de maneira explícita Donald Trump.


Summary: A organización comezará a traballar no programa electoral e a candidatura ás europeas á espera de que Anova determine a súa política de alianzas.

O secretario de organización de Esquerda Unida, Rubén Pérez, e a coordenadora nacional da organización, Yolanda Díaz, anunciaron esta segunda feira en comparecencia de imprensa que a federación de IU na Galiza encetará o proceso interno de debate do que sairán @s candidatábeis que integrarán a listaxe electoral de Izquierda Unida federal e o programa co que se presentarán ás eleccións europeas. Desta maneira, o Consello político de EU decidirá o "enroque de Galiza como país do sur de Europa" no programa electoral co que a formación se presentará aos comicios e o "proceso de elección" das dúas persoas --home e muller-- que pasarán a integrar a candidatura de IU-Federal, explicou Yolanda Díaz. Esquerda Unida inicia así o debate interno face a convocatoria electoral do vindeiro mes de maio. Un proceso que se encardina no calendario fixado desde Madrid e que culminará no mes de marzo. Esa é a data límite para que as federacións de Izquierda Unida determinen de que maneira se presentarán ás eleccións. No caso galego, este é o tempo co que contará EU para formalizar posíbeis alianzas con outras forzas políticas. Porén, o conflito interno xerado en Anova podería pór en risco a re-edición de AGE nas europeas. A crise en Anova condiciona o futuro da coligación A este respeito a coordenadora nacional de Esquerda Unida asegurou estaren "atendendo con moito interese" os movementos no seo de Anova --os seus socios principais nas eleccións ao Parlamento galego en 2012 xunto con Equo e Espazo ecosocialista. No entanto, Yolanda Díaz aclarou que ollan "con absoluto respecto" as fricións en Anova arredor da política de alianzas mais quixo lanzar unha mensaxe á súa militancia --á de Anova. A líder de EU lembrou que "AGE non nos pertence a nós", indicou en relación ás organizacións políticas que conforman a coligación electoral, pois "é da cidadanía" que "dixo si" ao discurso da candidatura. Aplicar o modelo ICV-EUiA de se producir a confluencia Desta maneira, a coordenadora nacional de Esquerda Unida amosou a preferencia da súa organización por re-editar as siglas nos comicios europeos no que denominou unha "fronte popular democrática", unha decisión que no caso de Anova dependerá do resultado obtido na Conferencia nacional do mes de febreiro. Mais, como se encardina esa posíbel confluencia política na candidatura estatal impulsada por IU? Esquerda Unida ten claro que de ser así aplicarán "o modelo catalán" experimentado nas europeas de 2009 --indicou Yolanda Díaz-- e no que o candidato da coligación ICV-EUiA, Raül Romeva Rueda, pasou a se integrar na candidatura de IU-Federal como número dous. Embora, após ser elixido europarlamentar rachou co acordo inicial integrándose no grupo dos Verdes en troca do da Esquerda unitaria. Porén, á espera de que Anova decida cal será a súa política de alianzas, desde EU deron xa a pistolada de saída ao "proceso interno" co que elixir a dúas persoas de entre a súa militancia que pasarían a integrar a candidatura de IU de se frustraren as súas aspiracións frontistas con Anova.


Summary: A infografía presentada polo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, e o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, nun acto do 29 de xaneiro prevía a expropiación de varias vivendas. O Concello da Coruña presentou un proxecto que trata de minimizar o impacto no barrio dunha posíbel ampliación.

"CHUAC si, pero non así", é o lema da plataforma constituída no barrio de Eirís para facer fronte as posíbeis expropiacións que comportaría o proxecto de ampliación do Centro Hospitalario Universitario da Coruña, o CHUAC, proposto pola Xunta. O 29 de xaneiro o presidente do Goberno, Alberto Núñez Feixoo, e o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, presentaron a proposta de ampliación do CHUAC nas propias instalacións do centro ante a alcaldesa da Coruña, a socialista Inés Rei, e as traballadoras. Feixoo destacou a duplicación da superficie actual do complexo, que acadaría 86.000 metros cadrados. O investimento, avanzou, ascenderá a 395 millóns de euros, que engloban os 252 millóns previstos para as obras e 31 millóns para a urbanización e accesibilidade. Do monto total, 12 millóns de euros destinaríanse a costear expropiacións necesarias para a obra. Neste apartado saltaron as alarmas da veciñanza de Eirís, ao saber polos medios de comunicación que a infografía amosada durante a presentación incluía a expropiación de até 19 vivendas do barrio. Nexiste un proxecto, tan só esa infografía, explican desde o Concello da Coruña Fontes do Concello da Coruña informan a Nós Diario de que presentaron a Xunta unha proposta alternativa que minimiza o impacto da futura obra tras manter unha reunión coa veciñanza. "Hai que subliñar que non existe un proxecto, tan só esa infografía, e que temos marxe para traballar", aseguran. Resta continuar avanzando en futuros encontros coa Xunta. A proposta municipal pasa por ampliar o centro pola súa cara sur, incluíndo o espazo no que hoxe se atopa un aparcadoiro privado a través dunha modificación puntual do Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM). As veciñas reclaman máis información Dous días despois do anuncio de Feixoo a asociación de veciñas de Eirís Uxío Carré mantivo unha reunión. Mónica Díaz, a súa presidenta, critica que a veciñanza tivo noticia da expropiación de vivendas "a través dos medios de comunicación". "Sorprendeunos que ninguén nos informase; quitarlle a casa a alguén non é cuestión baladí", engade Díaz. A veciñanza reuniuse con todos os grupos políticos coa excepción, polo momento, do Partido Popular, e mais co concelleiro de Urbanismo, Manuel Díaz Villoslada, para trasladarlle as súas inquedanzas. Quitarlle a casa a alguén non é cuestión baladí, di Mónica Díaz As veciñanza tamén informou da súa preocupación pola construción de vías de acceso polo barrio e o futuro incremento dos vehículos. Lourdes Cordero, veciña do barrio desde hai trece anos e médica do CHUAC, desaproba a proposta da Xunta. "Penso que habería que empregar mellor o que xa existe", declara a este medio, ao tempo que critica que hai áreas do hospital infrautilizadas, como a cuarta, quinta e sexta planta de quirófanos, pechadas na actualidade. "O centro medrou en moitos sentidos, número de pacientes, servizos asistenciais, e iso nótase. Mais tamén creo que hai unha maior presión polas carencias actuais na Atención Primaria ou nos Puntos de Atención Continuada", engade, denunciando que o persoal sanitario "nin se ampliou, nin se renovou". Hai unha maior presión polas carencias na Atención Primaria, valora Lourdes Cordero A plataforma solicitou reunirse con representantes da Administración galega. O encontro terá lugar na quinta feira e as veciñas poderán trasladar as súas dúbidas ao delegado territorial da Xunta da Galiza na Coruña, Ovidio Rodeiro, e o concelleiro de Urbanismo, Díaz Villoslada.


Summary: Cada fin de mes Diego Giráldez sae tender as novas máis salientables (ou non) do mes. Velaquí as de outubro.

Outubro Semana 1 A conselleira caída Feijóo inauguraba outubro tentando mudar a pel. Decidía facer cambios estruturais no Goberno e anunciábaos a golpe de domingo, como querendo coller despistados aos mesmos que están en misa e desconectan durante a homilía. Desta viraxe, o máis substancioso foi a destitución de Rocío Mosquera como conselleira de Sanidade. Días despois de ser destituída, as Urxencias do "Álvaro Cunqueiro" inundábanse de augas fecais e os vermes asomaban nos pratos de comida do hospital. Xa caeu do seu cargo unha responsable. A pregunta é que máis terán que padecer os doentes do "mellor hospital de Europa", para que caia o seguinte. E o seguinte. Morra a morte Millán Astray sufriu de vertixe durante toda a súa vida. Cada vez que xiraba a testa con enerxía, mareábase. A doenza era consecuencia dun disparo que o fundador da Lexión Estranxeira recibiu no ollo dereito durante a guerra. Levaba un parche. Tamén tiña un brazo de menos. A un sádico deste calibre bastáballe cun só brazo, non crean. Esta semana, o Goberno Municipal da Coruña decidía cambiar o nome da "Praza General Millán Astray" polo de "Praza das Atochas". Viva la muerte, din que berraba Astray, moi forte, en branco e negro. E Muera la inteligencia, tamén. Joder, que ben senta agora o oxíseno da viceversa: "Viva a intelixencia, morra a morte". Ledicia Costas, Premio Nacional de Literatura Á beira de Ledicia Costas nacen cousas máis divertidas incluso que un Premio Nacional de Literatura: poemas sen lagañas, un gato e un arácnido titulado Lady Horreur; cociñeiras podres e lindas. Tamén a morte, contada por ela, ten boa pinta. A escrita de Ledicia posúe toda a intelixencia do fondo do mar. Véxanlle aos ollos. Semana 2 Marta "Gosadera" de la Cruz Esta semana descubriamos que "La Gozadera" é a canción máis escoitada polos galegos no Spotify. Tamén que Marta Rivera De la Cruz confundía ao alcalde de Ferrol cun "indixente" de "pinta innoble" e que o poñía por escrito nun artigo. Y se montó la gozadera, claro. Ciudadanos me lo confirmó. Promesas preelectorais Celebrábase o chamado "Debate sobre o Estado da Autonomía" e, dende a tribuna do Parlamento, Feijóo lanzaba gorentosas promesas: a exención do imposto de sucesións, 10.000 novos dependentes no sistema, un programa para evitar os cortes de luz por impago ás familias máis vulnerables, un cheque bebé, axudas para os pais con fillos sen acceso á gardería,… Doe notar como baixo a sentenza "agora si podemos facelo, antes non" –que curiosamente están a dicir todos os membros do PP dous meses antes das eleccións- se agoche tanta crueldade. Semana 3 Gayoso e compañía Os "recanteiros" de Luar teñen un soño: ser cantantes de orquestras de moda. Nótaselles nos xestos. Por iso, o día que escoitaron no Telexornal que Gayoso fora condeado a dous anos de cárcere case vomitan dos nervios. Menos mal que ao final non era ese Gayoso, que era o de Caixanova. Canda a el, foron tamén condeados Pego, Gorriarán e Estrada por repartírense prexubilacións multimillonarias mentres miles de preferentistas facían soar as cornetas. Vistos así, na bancada do xulgado, en ringleira, esperando a condea, os exdirectivos de Novacaixagalicia si que forman unha orquestra simpática desas que actúan en playback. Regreso ao pasado Marty McFly viu, confirmou a pregunta que lle fixera a Doc ("Entón no futuro volvémonos gilipollas?") e marchou. Fuxiu ao pasado, igual que faría Tony Blair días despois pedindo desculpas polo "erro" de Irak. Naquel pasado no que o "Trío das Açores" adiantouse ao futuro sen prever a morte de milleiros de persoas nin os atentados por vinganza. Semana 4 Inaugurar algo Rajoy inauguraba unha oficina antifraude sen nada dentro. Un organismo para que "ningún delincuente poda disfrutar do roubado" coas dependencias baleiras. O importante é inaugurar algo. Algúns chámanlle fe. Pisar por primeira vez un par de tramos de autovía, dirixir unhas palabras sobre o piche fresco, apurar esa foto de "Presidente, póngase aquí, por favor". A OMS debería deixar en paz a carne procesada e vermella -igual que a melena de Maureen O´Hara- e dedicarse a analizar o dano que provoca na saúde a carne que aínda está por "procesar". A ruptura O día 27, Junts pel Sí e a CUP pactaban iniciar o proceso de creación do Estado catalán, a ruptura con España. Deste xeito, os soberanistas daban o paso adiante definitivo deixando vella incluso a loita polo "dereito a decidir". Xa están máis alá. Se alguén quixo evitar nalgún momento esta situación non fixo nada. Rajoy, que leva tres anos declarando que o problema é grave, mantívose atado a un interese pandémico por non cumprir unha desas regras básicas da democracia: falar. Cun Artur Más altivo e excesivamente teatreiro, pero falar. Temas en común para arrancar a conversa teñen: a corrupción nos seus partidos, por exemplo. Logo xa se vería. Máis agora, todo indica, é algo tarde. Baltar metido en fariña "Denuncian ao presidente da Deputación de Ourense por ofrecer traballo a cambio de sexo", titulaba en exclusiva eldiario.es a mediados desta semana. Audios de conversas entre a denunciante e Baltar, mensaxes de móbil que suxerían os prequecementos. O sexo polo medio dálle máis forza á historia, incluso créanos a sensación de que repugna (lembren a Carlos de Inglaterra e Camilla Parker) pero a gravidade do asunto é a de toda a vida: que na Deputación de Ourense estáse a ofrecer traballo a cambio de algo. Esta historia constata que a sombra do trombón é longa. Mentres tanto, a cúpula do partido, logo de pechar por dentro a porta do despacho, usa o código ético para calzar a mesa de reunións.


Summary: Esta sexta feira chega a primeira representación de Valle-Inclán en galego, como consecuencia da liberación de dereitos e, polo tanto, a extinción da prohibición da familia. As funcións de 'A cabeza do dragón', dirixida por Quico Cadaval, serán os días 3,4,5,9,10 e 11 de marzo no Teatro Principal.

Hoxe presentouse en Compostela un dos fitos culturais do ano: a estrea de 'A cabeza do dragón', a primeira representación teatral dunha obra de Valle-Inclán en galego. Producións Teatrais Excéntricas (a compañía de Quico Cadaval e Mofa e Befa) presenta esta fábula que poderemos ver por primeira vez no Teatro Principal os días 3, 4, 5, 9, 10 e 11 de marzo ás 20.30 horas. Cadaval é precisamente o responsable da dramaturxia e dirección do evento e tamén estará no escenario, acompañado dun elenco de luxo: Iván Marcos, María Costas, Víctor Mosqueira, Patricia Vázquez, Josito Porto, Yelena Molina e Marcos Orsi. Baltasar Patiño deseñou a escenografía e o espazo lumínico; Suso Montero o vestiario, atrezzo e deseño gráfico; e a música, composta por Javier María López, está interpretada polo TAC, Taller Atlántico Contemporáneo, formado por prestixiosos músicos, moitos deles membros da Real Filharmonía de Galicia, dirixido por Diego García Rodríguez. Alén das funcións o 9 de marzo haberá un coloquio ao remate co director e algún membro do elenco artístico. Tamén conta con música orixinal composta por Javier María López e interpretada polo Taller Atlántico Contemporáneo Entre a magnética influencia do Xapón e a potente tradición da farsa europea, chea de máscaras e de acrobáticos combates, móvese esta primeira versión galega de "A Cabeza do Dragón" no 80 aniversario da morte de Valle-Inclán. Trátase da primeira obra de Valle-Inclán que se representa en galego e será apta para todos os públicos para que poida ser gozada tanto por nenos e nenas, como adolescentes e maiores. Unha fábula "A cabeza do Dragón" foi incluída polo autor, Ramón María del Valle-Inclán, nunha colección de farsas que, titulou, ironicamente, "Retábulo de marionetas para educación de príncipes". A historia conta, mais unha vez, a viaxe ao corazón do dragón que se narra en todas as culturas do mundo, e tamén na nosa, a cultura europea. A historia conta, mais unha vez, a viaxe ao corazón do dragón que se narra en todas as culturas do mundo, e tamén na nosa, a cultura europea. Un príncipe, Verdemar, foxe do reino materno por ter desobedecido ao rei, seu pai. No seu camiñar, cheo de experiencias, vai dar ao reino de Micomicón, que está a tremer baixo o alento fétido do Dragón. Como é costume, débenlle entregar a princesa Brancaflor ao monstro se queren salvar as vidas e as facendas do reino. Enmascarado para ocultar a súa identidade, Verdemar mata o Dragón coa espada máxica e desaparece. Un capitán de bandidos, Espandián, topa a cabeza do monstro, e con ela vai reclamar o premio: a man da princesa e a coroa do reino. Ela rexeita o impostor, e aquí é onde traballa o Duende, que leva toda a historia a coidar do príncipe en pago dunha antiga débeda: a liberdade. Nesta fabula, que é do dominio público, Valle-Inclán introduce elementos actuais, crítica social, brincadeiras políticas, anacronismos argumentais, comentarios alleos á tradición do conto marabilloso... A función liberadora do riso, a corrupción política, a violencia machista, a anacrónica institución da monarquía, o medo á liberdade ou a banalización do amor romántico son temas da obra que continúan de actualidade. Valle-Inclán, coas oportunas manipulacións, leva a fábula ao grotesco contemporáneo que el creou: o esperpento.


Summary: CIG afirma que a propietaria, Lucía Pedroso, pretendía ocultar a sobreocupación do centro da terceira idade.

Inspección constatou na residencia da terceira idade 'Mi Casa' a presenza de cinco maiores agochados durante horas, primeiro na lavandeiría e despois nun galpón. O centro é propiedade da presidenta provincial da Asociación de Jóvenes Empresarios en Pontevedra, Lucía Pedroso Suárez. A secretaria comarcal da CIG-Servizos de Pontevedra, Diana Rodríguez, e o responsábel de Negociación Colectiva da federación, Pedro Pérez, denunciaron publicamente o sucedido durante unha inspección ordinaria de Política Social a esta residencia situada na parroquia de Amoedo, no concello de Pazos de Borbén. Explicaron que cando a inspectora da Xunta accedeu a ' Mi Casa', "tivemos coñecemento de que cinco persoas maiores foron agochadas no interior da lavandería para que a inspección non detectara que a residencia ten usuarios de máis". A inspectora, explican, achegouse até a zona de lavandería para comprobar este extremo. "Alí atópase a porta pechada e pide que lla abran, negándose en todo momento a responsábel da residencia aducindo que o cuarto está en obras". A inspectora insiste e volven prohibirlle o acceso, polo que ameaza con chamar a Garda Civil. "Dinlle que faga o que queira, e cando se ausenta un momento para comunicarlle ao departamento autonómico que non lle permiten entrar no cuarto aproveitan para cambiar os maiores de sitio". E, denuncian desde a CIG, lévanos a un galpón que se atopa na parte traseira do inmoble. "Trátase dun habitáculo duns dous metros de alto con tellado de uralita no que os cinco usuarios da residencia son confinados/as xunto a unha auxiliar". Ao se enteirar dio cambio, advirten á inspectora, que vai até o galpón e piden que lle abran a porta, "ao que se volven negar alegando que dentro non hai nada, a pesar de que se escoitaban as voces das persoas que se atopaban no interior". Nese momento decide chamar os axentes. Perante a chegada de axentes da Garda Civil, a responsábel da residencia accede a abrir a porta do galpón, atopándose os axentes cos cinco maiores e a auxiliar. "Estas persoas estiveron arredor de catro horas en condicións degradantes, primeiro na lavandería e logo no galpón a máis de 25 grados de temperatura, sen auga, sen a súa medicación e incluso sen cueiros". 'Mi Casa', di a CIG, é unha residencia privada que ten un concerto público coa Xunta polo que pon 22 prazas a disposición do departamento autonómico. O centro conta en total con 58 prazas, mais no momento da inspección había un total de 63 usuarios. "Foi precisamente para ocultar esta sobreocupación polo que deciden agochar os cinco maiores, cando ao único que se enfrontarían no caso de que a inspección detectase o desfase sería a unha sanción administrativa". Lucía Pedroso, lembra a CIG, ademais de presidenta da AJE de Pontevedra é tamén vicepresidenta da Confederación Española de Jóvenes Empresarios (CEAJE) e vocal da patronal española COE


Summary: O secretario xeral da UPG, Néstor Rego, defendeu a necesidade de superar "o actual marco político da Constitución e o Estatuto para podermos decidir sobre o noso de maneira soberana" e reiterou o apoio do nacionalismo galego ao proceso independentista en Catalunya.

A Unión do Povo Galego (UPG) rendeu máis un ano tributo a Xosé Ramón Reboiras Noia, "Moncho Reboiras", militante do partido comunista e patriótico que foi asasinado o 12 de agosto de 1975 pola policía española na ferrolá rúa da Terra. A homenaxe principiou pola mañá no cemiterio de Imo (Dodro), cunha ofrenda floral. Despois tivo lugar un xantar de confraternidade en Fene que foi seguido dunha "sobremesa de debate" baixo o título "Construíndo a soberanía de Galiza hoxe". Ás sete da tarde realizouse a tradicional concentración diante do portal número 27 da rúa da Terra, cunha breve intervención a cargo de Iván Ribas, voceiro do BNG en Ferrol, para deseguido principiar un acto político no Cantón, que desta volta contou coas intervencións de Sandra Permui, concelleira e portavoz municipal do BNG en Fene, Adrián R. Bravo, secretario xeral da Unión da Mocidade Galega (UMG) e mais Néstor Rego, secretario xeral da UPG. Os actos de tributo á figura de Reboiras serviron tamén para para denunciaren a "encarnizada persecución a que foi sometida a militancia da UPG nos anos finais da ditadura franquista". Soberanía Rego, centrou a súa intervención na defensa da "necesidade de soberanía" para Galiza, no marco do debate aberto no Estado por causa do proceso independentista en Catalunya. Para o secretario xeral da UPG, a cuestión nacional vai ser o "eixo" que defina o novo período político e defendeu que o nacionalismo galego actúe para lograr que en Galiza o debate xire "sobre a necesidade de soberanía para o noso País". "O que nos interesa é que aquí o debate se centre sobre o noso País, sobre a necesidade de superar o actual marco político da Constitución e o Estatuto para podermos decidir sobre o noso de maneira soberana. Ese é o esforzo que vai facer o nacionalismo nos próximos meses. Explicar socialmente as razóns para a soberanía da Galiza. Cataluña vai lograr antes ou despois a súa independencia. A nosa temos que conquistala nós e só podemos facelo gañando o povo para a nosa causa", afirmou. A respeito do proceso catalán, o secretario xeral da UPG asegurou o apoio do nacionalismo galego ao referendo de autodeterminación de Catalunya. "Non xa por unha cuestión de solidariedade, senón porque a loita do povo catalán é a nosa mesma loita", explicou. Neste sentido, Rego chamou a prepararse fronte a reacción "autoritaria e antidemocrática" coa que, na súa opinión, o rexime político español tencionará tronzar as loitas soberanistas e "cercear inda máis as liberdades democráticas e os dereitos individuais e colectivos". Críticas á "esquerda española" Segundo Néstor Rego a esquerda española "escolleu --como sempre-- xogar ao chovisimo" O secretario xeral da UPG cargou tamén con dureza contra a posición que as forzas da "esquerda española" manteñen a respeito do referendo do 1-O en Catalunya, acusando tanto á vella esquerda (PCE e Esquerda Unida) ou a "nova autoproclamada esquerda rupturista", en alusión a Podemos, de prestaren "un novo e impagábel servizo á oligarquía española posicionándose rotundamente contra o referendo de autodeterminación que Catalunya vai realizar no día 1 de outubro". Unha actitude, que equiparou á mantida polo PCE durante a chamada Transición, colaborando "para a reforma que garantiu a continuidade do Estado español unitario e para a lexitimación como Xefe de Estado dos Borbóns". Para Rego, "unha verdadeira esquerda española que merecese ese nome apoiaría o proceso de emancipación das nacións oprimidas e aproveitaría o enfraquecemento político do sistema para derrubar o Estado burgués da nación opresora". "Non é que tivesen que ser a favor da independencia de Cataluña. Chegaba simplemente con que fosen demócratas. No entanto, o máximo dirixente da UPG lamentou que nada diso está a acontecer. "Todo o contrario, escolleron –como sempre-- xogar ao chovinismo". A este respeito rexeitou, de plano, o argumento de que o referendo non ten sido acordado co Estado español como xustificación para non o apoiar. "Pode a ruptura ser pactada coa oligarquía española? Alguén é capaz de manter iso seriamente? Quen sosteña que a revolución pode ser acordada cos opresores é que renunciou definitivamente a ela", aseverou. Organización e activismo Recoñecendo o "firme e activo compromiso militante" de Moncho Reboiras, e chamando a recoller o seu exemplo de "fidelidade á causa da independencia nacional da Galiza" pola que entregou a vida, Néstor Rego destacou o enorme valor que para a UPG teñen a "organización e o activismo". "A organización do noso povo é o labor máis importante que temos por diante", proclamou. Neste sentido, Rego sinalou que a principal fortaleza dunha "organización política revolucionaria" radica "na capacidade de permeabilización social, de mobilización, e nunha militancia activa e ben formada". "É esa fortaleza a que lle permite resistir nos momentos complexos e a que posibilita avanzar nos máis propicios. É a organización, a mobilización, a imbricación na sociedade a que permite gañar apoios políticos e nesa medida tamén electorais. Esta debe ser sempre, por tanto, a nosa prioridade política". 40 anos da UMG Adrián R. Bravo reivindicou a UMG no seu 40 aniversario como "escola de militancia revolucionaria" Este 12 de agosto cadrou tamén coa celebración do 40 aniversario da fundación da Unión da Mocidade Galega, a organización xuvenil da UPG. O actual secretario xeral da UMG, Adrián R. Bravo, reivindicou a organización como "escola de militancia revolucionaria" poñendo en valor a achega desde a UMG "de activistas e cadros comprometidos coa plena emancipación social e nacional do noso País". "Militantes entregadas e entregados que contribuíron e contribúen, a eito, ao fortalecemento do movemento nacionalista galego en todos os ámbitos de actuación, a principiar polo xuvenil e o estudantil, mais tamén no cultural, ambiental, na defensa da lingua, no sindical e na loita política". Bravo chamou a toda a militancia da UMG a "contribuír con toda a nosa forza e dedicación á expansión de Erguer-Estudantes da Galiza por todo o territorio nacional" e a fortalecer Galiza Nova (as mocidades do BNG). Pola súa banda, Rego recoñeceulle á UMG ter cumprido cos obxectivos que a fixeron nacer: "o de ser escola de militancia comunista e patriótica e o de levar o nacionalismo e as posicións da UPG á mocidade galega". "Os mozos e mozas militantes e amigas da UMG sodes a mellor garantía da continuidade do Partido e representades tamén a certeza de que máis cedo do que tarde a liberdade da Galiza será unha fecunda realidade", proclamou. A UMG realizou en Ferrol, o 11 e o 12 de agosto a cuarta edición das xornadas formativas "Moncho Reboiras", con diversas palestras e actividades.


Summary: Con 26 días de folga ás súas costas, @s operari@s saen de novo á rúa, en defensa do seus dereitos e con ataques á xestión do alcalde López Orozco.

Após 26 días de folga de recollida de lixo, o persoal marchou de novo para esixir unha suba salarial conforme á actualización do IPC e a consolidación dunha paga de 600 euros, peticións sobre as que xiraron as dúas reunións sen éxito celebradas esta semana entre ambas as dúas partes. A representante da CIG-Servizos, Carme Antas, salientou que con esta mobilización "puidemos demostrar á cidadanía de Lugo, a Urbaser e ao alcalde, Xosé López Orozco, o apoio e a unidade do cadro de persoal de Urbaser neste conflito e que por moito que pensen que por aguantar nos van facer desistir desta loita están absolutamente equivocados". Paulo Carril, secretario de Organización da mesma central, destacou a "dignidade" dos traballadores e denunciou o "terrorismo patronal". A CIG, satisfeita porque cre que a mobilización demostroulle ao concello e a empresa que "non van desistir" Pola súa parte, o secretario provincial de UGT en Lugo, Ángel Tomé, protestou porque o Concello "non fai o que debe facer porque como prestador dun servizo debe obrigar á empresa a cumprir o contrato, pero lle dá prórrogas e ampliacións de prazo". Xuízo Por outra banda, o xulgado do social citou ao Concello a un acto de conciliación previo a xuízo o próximo 4 de agosto para responder sobre a decisión de contratar a empresa Tragsa, nunca utilización que os sindicatos consideran ilegal e executada grazas a "esquirois".


Summary: A CIG vai renderlle homenaxe este sábado, 30 de setembro, en Compostela a Anxo Louzao, quen foi cabeza visíbel e secretario nacional da CIG-Ensino 16 anos. O sindicalista deixou a Secretaría Nacional a finais do curso 2016-2017, cando Suso Bermello o relevou no cargo.

O 30 de setembro terá lugar nos Abetos, Compostela, a homenaxe que a CIG-Ensino, sindicato maioritario no sector, lle rende a quen foi secretario nacional durante 16 anos, Anxo Louzao. Salienta as e os seus comoañeiros a súa "inquebrantábel defensa do ensino público e da clase traballadora". - Como afrontas unha homenaxe dos teus propios compañeiros e compañeiras de sindicato? - É unha mostra de xenerosidade. Durante estes anos teño a certeza e a seguridade, porque así o vivín, que foi unha fortuna partillar o traballo e afrontar as dificultades do combate contando con compañeiros e compañeiras como estas. Esta homenaxe, ademais, só pode entenderse como recoñecemento a un traballo colectivo, de moitos persoas, que ao longo destes anos fomos quen de facer da CIG a referencia para o profesorado galego. - Após 16 anos na secretaría nacional de CIG-Ensino, a un ritmo de traballo frenético, pasaches o relevo. Tes xa, por fin, tempo para aburrirte? - Non me aburro, non. Nin moito menos, teño moitas cousas pendentes que facer porque a secretaría nacional foi algo que me ocupou totalmente. Así que agora preciso un pouco de tempo para as miñas cousas. É evidente que manteño o meu compromiso, quer no ámbito sindical, quer no político ou no cultural. A outro ritmo, claro. Nestes momentos atópome máis liberado, xa non existe esa presión, esa responsabilidade. - Este foi o teu primeiro inicio de curso en 16 anos sen estar en primeira liña. Como se ve desde ese outro plano a situación do ensino galego? - Véxoa igual, a perspectiva non me cambiou por non estar na secretaría nacional (ri). Pretendo seguir estando ao día e comprometerme. O ensino galego adoece de moitas carencias e necesidades. Padecemos un goberno galego que non merece nin levar ese nome, pois fai simple seguidismo da política españolizadora de Madrid, un goberno que ten como obxectivo desmantelar o ensino público en beneficio do privado. Eses son dous sinais de entidade deste goberno a respecto do ensino. O inicio de curso deixa clara a necesidade dun cambio radical na política educativa. Falta profesorado, aulas masificadas, aumenta a precariedade, non se atende a diversidade. O marco autonómico está marcado por un deseño no que prima a españolización e a privatización. Só superando ese marco, tendo soberanía plena, poderemos ter un sistema educativo de noso. - Que é o que máis valoras deses 16 anos á fronte de CIG-Ensino? - Fomos quen de agrandar o sindicato, de facer da CIG o sindicato referente para o ensino galego. Perante calquera problema, calquera necesidade.. Fomos quen tamén de condicionar, moito menos do que nos gustaría, iso si, a política educativa galega. A educación en Galiza sería moito peor se non existise unha organización como CIG-Ensino. Non somos só a organización maioritaria no sector, con 46% de representación. Hoxe son máis de 8.000 docentes galegos afiliados á CIG, o que supera a suma da afiliación do resto dos sindicatos actuantes na Galiza. Ser unha ferramenta fundamental para a clase traballadora no ensino, para avanzar cara á liberación social e nacional, é unha satisfacción. O máis destacábel, pois, sería iso, ter consolidado unha organización sindical propia ao servizo do profesorado, imprescindíbel no ámbito educativo, referente, á que acoden mesmo docentes afiliados a outros sindicatos. O profesorado sabe que ten na CIG un instrumento para a defensa dos seus intereses e dun ensino público e ao servizo deste país.


Summary: O Supremo manda tramitar a caducidade da súa concesión e Salvemos Pontevedra interpreta que supón tamén o futuro cesamento da súa actividade. A empresa entende que pode seguir "e seguirá" realizando as súas actividaes en Lourizán.

O principio da fin de Ence na ría? Depende de quen opine. Salvemos Pontevedra interpreta que si tras a última senteza do Supremo que, segundo asegura, non implica só a incoación do expediente de caducidade da concesión en Lourizán, senón tamén o cesamento da súa actividade. Francisco Díaz, presidente do colectivo, aclara que o alto tribunal o que fixo foi referendar con este ditame a sentenza emitida pola Audiencia Nacional, cuxo recurso ante o Supremo perderon a Administración e a celulosa. Para o colectivo, o fallo ratifica o futuro final e "comina o Estado a adoptar as medidas cautelares precisas para o peche e a paralización das actividades industriais das instalacións". Salvemos Pontevedra interpreta que a última sentenza do Supremo implica tamén o cesamento da actividade da celulosa Pero Ence rebate esta interpretación da sentenza e asegura que pode seguir "e seguirá" realizando as súas actividades na ría de Pontevedra. Reivindica, ademais, o seu "lexítimo dereito" a obter unha prórroga da súa concesión "ao abeiro da Lei de Costas". A factoría cre que a concesión está "plentamente vixente" e acusa a Salvemos Pontevedra de "faltar á verdade e manipular" ao dicir o contrario. Segundo a compañía, o ditame "tan só condena a Administración a iniciar un expediente de declaración de caducidade da concesión, pero en ningún caso se prexulga o resultado final deste". A empresa di que a concesión é "plenamente vixente" e acusa o colectivo de "faltar á verdade e manipular" A sentenza, en todo caso, non chega nun bo momento para Ence, que está á espera do novo Regulamento de Costas para solicitar unha prórroga da concesión máis aló de 2018. O que fixo o Supremo foi xulgar o sentido da inacción da Administración, que nunca reaccionou ante os requirimentos de Salvemos Pontevedra. Tanto a Audiencia hai tres anos como o Supremo aseguran que o silencio equivale a dar a razón ao reclamante, polo que ordea incoar ese expediente de caducidade. Pero este proceso está regulado polo regulamento vixente da vella Lei de Costas, que prevé declarar caducada a concesión en varios supostos. A alteración da finalidade do título e o incumprimento das regras sobre a transmisión son ás que alude o colectivo para demandar o peche da celulosa. Agora, Salvemos Pontevedra espera que en menos dun ano se tramite o expediente, pero a empresa fala de "varios anos" e segue a confiar en que se resolva ao seu favor. "Só se ordena tramitar un procedemento, pero en ningún momento se pronuncia sobre se existe ou non causa de caducidade da concesión", xustifica Ence "Só se ordena tramitar un procedemento, pero en ningún momento se pronuncia sobre se existe ou non causa de caducidade da concesión, como tampouco o fixo no seu día a sentenza da Audiencia Nacional", sostén a empresa, que agrega que a execución da sentenza do alto tribunal "consistirá exclusivamente na apertura do devandito expediente administrativo". Ademais, aasegura tamén que "Ence ten a convicción de que este expediente se resolverá favorablemente porque non existen motivos para declarar a caducidade da concesión". Así mesmo, ratifica que a actividade de Ence non se verá afectada pola sentenza do Supremo.


Summary: Os seus organizadores entenden que para que a folga sexa xeral toda a cidadanía debe estar implicada e por ese motivo van realizar unha "culebra social", que se moverá "de praza en praza, coma se fosen talleres, por toda a cidade coma se fora a factoría".

En Ferrol chámanlle culebra, ou "facer unha culebra" ou "saír en culebra" aos grupos de traballadores e traballadoras dos estaleiros que van por todos os talleres da factoría chamando as compañeiras e compañeiros a unha asemblea, un paro ou folga. Iso é que se quere facer este martes 13, véspera da folga xeral, na cidade. Os seus organizadores entenden que para que a folga sexa xeral toda a cidadanía debe estar implicada e por ese motivo van realizar unha "culebra social", que se moverá "de praza en praza, coma se fosen talleres, por toda a cidade coma se fora a factoría" chamando "as compañeiras e compañeiros a debater, falar, escoitar en asembleas abertas e participar na Folga Xeral". A convocatoria é este martes na Praza de Armas ás nove da mañá, onde se abrirá unha asemblea onde se elexirá unha persoa para moderar os debates. A seguir, sairá a culebra "con música, repartindo panfletos, e todo o que se nos ocurra para chamar a atención, carteis...". A primeira parada será ás 9.30 na Praza do Himno Galego en Esteiro. A segunda, ás 10.30, diante do Mercado Municipal de Caranza. A terceira, ás 12.30, na Praza de Porta Nova no Inferniño. E a cuarta, ás 13 horas, na Praza Amada García, diante do edificio da Xunta. En cada parada celebrarase unha asemblea aberta.


Summary: Fesan e Propolp reparten a xestión privada dos centros Pontevedra-Monte Porreiro, O Pino, Coristanco, Carballo-A Baña e Betanzos. Desde a CIG atribúen a "liquidación" destes centros, antes Galescolas, co modelo educativo en galego e insertado na realidade do país que desde elas se promovía

A Fundación de Estudos e Análises --Fesan--, unha empresa vinculada ao Opus Dei, e Promoción de la Formación Las Palmas --Profolp--, con sede en Madrid, acapararon todos os pedazos do pastel repartido polo Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar, que formalizou esta semana a xestión privada de cinco centros integrados na Rede Galega de Escolas Infantís. Trátase da atención educativa que se presta en Pontevedra-Monte Porreiro, O Pino e Coristanco --Fesan--, ademais de Carballo-A Baña e Betanzos --Profolp--. A adxudicación dos centros, publicada no Diario Oficial de Galiza --DOG--, fora adiantada xa pola CIG. En concreto, o sindicato nacionalista denunciou a campaña de "austeridade hipócrita" emprendida polo Goberno galego, que se traduce no desmantelamento dos servizos públicos "bombardeando con que non hai cartos" para proceder ao desvío de fondos "para a formalización de novos contratos para a xestión privada coas empresas de sempre". Nesta liña, o responsábel nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, atribuíu a "liquidación" das Galescolas, creadas durante o Goberno bipartito, á identificación destes centros cun modelo educativo galego e adaptado á realidade do país desde un punto de vista social e cultural. O ensino entre o 0 e os 3 anos é "un servizo público esencial", e o seu desmantelamento, unido á paralización na construción de novas escolas de Infantil, traducirase en que serán as mulleres as que teñan que renunciar ao traballo fóra da casa para volver asumir o coidado das súas fillas e fillos. Por iso, a CIG denuncia "o asalto a esta importante bolsa de negocio para as empresas privadas" que son os servizos públicos, e exixen a posta en funcionamento dunha comisión de control sobre a súa externalización por parte da Xunta de Galiza.


A primeira semana completa de campaña electoral comezou coas forzas políticas a navegar na enchente de enquisas que foron publicadas durante a fin de semana e continuaron o propio luns. No inicio da que tamén é a derradeira semana antes do veto legal a facer públicos novos inquéritos todos os estudos demoscópicos publicados coinciden en situar o PSOE como primeira forza do vindeiro Congreso dos Deputados con diferenzas en canto á intensidade desa primacía. Todo nunha campaña na que a máquina de meter medo gaña decibelios.O abano demoscópico coincide en situar o PSOE en cabeza e vai dende o escenario dos socialistas sumando maioría con Unidas Podemos e PNV ata un futuro Executivo baseado nun pacto tripartito da dereitaO abano demoscópico vai dende os escenarios como o debuxado por GAD-3 para La Vanguardia, no que os de Pedro Sánchez ascenderían por riba dos 130 escanos e poderían aspirar a unha maioría con Unidas Podemos e o PNV ata o que bosquexa NC Report para La Razón, que segue situando como viable un futuro Executivo baseado nun tripartito de dereitas co PP á fronte. O tracking diario de ISOP para El Confidencial secunda a hipótese da primacía dos de Pedro Sánchez, igual que o de Sociométrica para El Español. O único destes seguimentos demoscópicos diarios que debulla datos para Galicia, o de Sondaxe -a casa de enquisas de La Voz de Galicia- apunta tamén a bos prognósticos para o PSOE; que mesmo competiría pola primeira posición co PP entre o electorado galego cun empate a 10 escanos tras os que quedarían 2 para Unidas Podemos e 1 para Ciudadanos. Axitar a pantasma terrorista diante dun eventual goberno de esquerdas é moitas cousas, pero en ningún caso é novo. Tampouco en GaliciaA principal disparidade entre unhas e outras enquisas é calibrar o impacto co que entrará no próximo Congreso a formación de extrema dereita Vox, a que semella unha das principais vías de fuga de votos para o PP, cuxa caravana electoral principal pasaba o domingo por Santiago con Pablo Casado á fronte para reproducir en versión reducida as romarías electorais dos tempos de Fraga. Dese xantar-mitin en Nemenzo (Santiago) saíron mencións á ETA que os populares seguiron a axitar este luns apoiándose na protesta abertzale contra un mitin de Ciudadanos na localidade vasca de Errenteria o pasado domingo.Casado reitera o nome da disolta banda terrorista mentres Feijóo fai propio con Batasuna, o desaparecido partido abertzale, para asociar dun xeito máis ou menos explícito a sombra da violencia -e do "separatismo"- á idea dun triunfo do PSOE apoiado por Unidas Podemos e formacións soberanistas. España disque rompe. Outra volta. Moi probablemente as advertencias da máquina do medo estarán sobre a mesa no único debate televisado para toda Galicia previo ao 28A, este 16 de abril ás dez da mañá na TVGAxitar a pantasma terrorista diante dun eventual goberno de esquerdas é moitas cousas, pero en ningún caso é novo. Tampouco o é en Galicia, onde seica case todo pasou xa antes, politicamente falando. Sirvan como mostra as advertencias guindadas polo PPdeG na primavera de 2005 cando as enquisas apuntaban cara á fin do fraguismo mediante un Executivo de coalición de PSdeG e BNG. Daquela un colectivo de vítimas do terrorismo advertira en rolda de prensa na Coruña de que se o PP perdía a Xunta, "dentro de pouco teremos aquí a ETA". Preguntado ao respecto por Iñaki Gabilondo na Cadena SER, o propio Fraga secundaba a ameaza: "Unha coalición PSdeG-BNG podería facilitar a chegada do terrorismo a Galicia", afirmara.Estas advertencias de calibre groso serven de combustible para a máquina do medo en sentido contrario, toda vez que as forzas da esquerda as presentan como mostra do escenario político que propiciaría a alianza das dereitas no poder. Moi probablemente unhas e outras serán postas en escena no único debate electoral televisivo que será emitido para toda Galicia polos medios públicos galegos, ás 10 da mañá deste martes na primeira canle da Televisión de Galicia como parte do seu programa informativo matinal. Non cabe agardar, dadas as horas, que contribúa a mover moito a enchente de enquisas.


Summary: Os calendarios completos da ligas base en www.futboldacosta.com. O calendario da Liga Infantil está sendo modificado pola baixa a última hora do EFM Vimianzo.

Xuvenís, Cadetes e Infantís xa teñen os calendarios en www.futboldacosta.comXa temos a plataforma www.futboldacosta.com, esa que seguides máis de 5000 persoas cada semana, chea de táboas. Ademais das 4 ligas dos maiores e os dous grupos do FútFem, xa temos tamén actualizadas as ligas de Xuvenís, Cadetes e Infantís. Coma sempre, infantís sábado pola mañá; xuvenís sábado pola tarde e cadetes domingo pola mañá. Xuvenís 16 equipos hai na Liga Xuvenil, que comeza o 21 de setembro. Novidades son a baixa do Baio e a alta o Seaia, deixando un derbi Malpica-Seaia moi vivo. A liga Xuvenil, como a cadete, rematará a primeira fin de semana de maio. Cadetes Tamén son 16 equipos en Cadetes, a categoría con máis novidades, que tamén comeza o domingo 22 de setembro. Laxe, Xallas, Fisterra e EF Vimianzo son os novos equipos en liza, nunha liga que perde o Seaia (os seus xogadores pasaron de categoría e, como vimos, inscribiron equipo en Xuvenís). Infantís O Calendario da Liga Infantil tivo que ser modificado pola baixa de última hora, e fóra do prazo, do EFM VImianzo. Son entón 16 equipos (tamén caeu o cadro das Baleas) e a competición pasa a comezar a mesma fin de semana que as ligas cadetes e xuvenís.


Summary: A publicación no Diario Oficial da Galiza (DOG) da resolución das axudas conxuntas das consellarías de Educación e Economía á etapa de formación posdoutoral nas universidades do Sistema Universitario de Galiza, en organismos públicos de investigación e noutras entidades do Sistema de I+D+i revela un descenso tanto na achega do Goberno galego como no número de persoas beneficiarias.

A Xunta vén de facer pública no Diario Oficial da Galiza (DOG) do 4 de outubro a resolución das axudas de apoio á etapa posdoutoral no Sistema Universitario de Galiza (SUG) e noutras entidades, que revela un descenso de 10% tanto na cantidade investida polo Goberno galego como no número de achegas a respecto do ano anterior. En concreto, en 2019 as consellarías de Cultura e Educación e de Economía destinaron un total de 5.729.000 euros a esta liña de achegas, 10,35% menos en comparación cos 6.390.240 euros investidos na modalidade "A" desta liña de apoio á etapa inicial de formación posdoutoral en 2018. Ese descenso tamén se produce no referente ao número total de axudas, que pasa das 52 de 2018 ás 46 en 2019, 11,53% menos, sendo a principal prexudicada a Universidade da Coruña (UDC), que perde 75% das achegas, quedando con tan só unha, 12 menos que a de Vigo e 25 menos que a de Santiago. A Universidade da Coruña perde o 75% das achegas A UDC queda por baixo mesmo das tres do Instituto de Ciencias de Patrimonio do Centro Superior de Investigacións Científicas (CSIC) e as mesmas que o Instituto de Investigacións Mariñas do propio CSIC, a Fundación Novoa Santos e a Fundación Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago de Compostela. Financiamento con compromiso de retorno O obxectivo final desta liña de axudas é a formación de persoal de investigación doutor a través do financiamento dun contrato de estadía para tituladas superiores, sendo este de dous anos no estranxeiro e dun ano na Galiza (ao retorno desta estancia). O importe das axudas nesta modalidade concédese a fondo perdido e destínase a pagamento dos contratos, custos sociais e complementos a cada entidade beneficiaria por persoa contratada. No referente á súa contía, teñen un importe máximo máximo de 49.900 euros brutos anuais por cada unha delas, con contías variábeis en función do destino dos dous primeiros anos de estadía, baixando até os 38.000 na denominada "fase de retorno". Ademais, as axudas destinadas ás persoas investigadoras que obteñan a condición de bolseiras Fulbright (un prestixioso programa desenvolvido polo Goberno dos Estados Unidos) teñen unha dotación complementaria de 5.000 euros por ano de estadía, sendo este ano os beneficiados dous científicos, Xabier García Feal e Gonzalo Pérez de Lis. Cada un deles recibirá 3.366,67 euros de achega.


Summary: Baixo cancelos como #SuspensiónAlugueirosXa ou #HuelgaAlquileres, sindicatos de inquilinas e organizacións polo dereito á vivenda chaman a unha folga no pago do alugueiro desde o 1 de abril para exixir ao Goberno central medidas que cubran os dereitos básicos durante o confinamento causado pola crise sanitaria.

A campaña, que se organiza en todo o territorio estatal e que tamén na Galiza está a ecoar a través de entidades como Ecoloxistas en Acción de Vigo ou os Grupos de Apoio Mutuo (GAM) da Coruña, denuncia que o Goberno "ignora" as demandas de suspensión do pago do alugueiro e "prioriza que todas as rendas inmobiliarias se sigan cobrando a prezo de ouro, coma se a economía non se tivese paralizado, e pretende que miles de persoas se endebeden para pagalas". Non pode ser que a xente máis vulnerable pague os impactos desta crise. Milleiros de persoas non van poder enfrontar o pago do alugueiro estes meses. Non están soas!#SuspensiónAlugueirosXa #HuelgaAlquileres pic.twitter.com/bXzfGaW3bx— GAM_Coruna (@CorunaGam) March 30, 2020 Así, baixo a premisa de que "se a economía produtiva para, a economía rentista tamén", as organizadoras chaman a unirse á folga e informan dos trámites a seguir, a través da web www.suspensionalquileres.org, na que tamén teñen aberta unha iniciativa para crear unha caixa de resistencia coa que financiar asesoramento legal e outros gastos. Entre as medidas que reclaman está a suspensión dos pagos do alugueiro e hipotecarios á vivenda habitual, así como das subministracións básicas de auga, luz e gas, e a posta a disposición das vivendas baleiras de persoas sen fogar. Ademais, reclaman un plan de acción para cando remate o confinamento, para afrontar as consecuencias socioeconómicas que sufrirán, en especial, as persoas máis vulnerábeis. A campaña inclúe unha petición de suspensión de alugueiros a través de change.org. "É a hora de rescatar as persoas, de confinar privilexios. A suspensión do pago dos alugueiros é o primeiro paso necesario para devolver a función social á vivenda e superar as consecuencias sociais da pandemia", propón.


Summary: A tomada de posse decorrerá este sábado na Casa da Língua Comum, em Compostela.

A angolana Irene Alexandra Neto e o brasileiro Gilvan Müller de Oliveira tomarão este sábado posse como académicos correspondentes da AGLP, a Academia Galega da Língua Portuguesa. O ato decorrerá na Casa da Língua Comum, sita em Compostela. Irene Alexandra da Silva Neto (1961) preside o Conselho de Administração da Fundação Dr. António Agostinho Neto e é deputada da Assembleia Nacional de Angola, na que preside a 7ª Comissão de Saúde, Família, Juventude e Desportos, Antigos Combatentes e Ação Social. De 2005 a 2007 foi Vice-Ministra das Relações Exteriores da República de Angola para a Cooperação, sendo a primeira mulher angolana a exercer esse cargo. É membro do Comité Central do MPLA e do Júri do Prémio Internacional de Investigação Histórica "Agostinho Neto". Licenciada em Medicina e Mestre em Oftalmologia. Em 1998 publicou a obra Angola, à flor da pele (Luanda: Instituto Nacional do Livro e do Disco), tendo contribuído diversos textos para obras coletivas. Gilvan Müller de Oliveira é professor adjunto no Departamento de Língua e Literatura Vernáculas da Universidade Federal de Santa Catarina e Secretário Executivo Adjunto da MAAYA - Rede Mundial de Multilinguismo, com sede em Paris. Entre 2010 e 2014 respondeu pela Direção Executiva do Instituto Internacional da Língua Portuguesa (IILP), da Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP), situado em Cabo Verde. À frente dessa instituição promoveu o desenvolvimento do Vocabulário Ortográfico Comum da Língua Portuguesa (VOC) e do Portal do Professor de Português Língua Estrangeira/Língua Não Materna, entre outras iniciativas. Fruto desse trabalho intenso, em 2014 recebeu o Prêmio Personalidade Lusófona do Ano do Movimento Internacional Lusófono (MIL) e em 2015 o Prémio Meendinho, da Fundação Meendinho, por serviços prestados à Língua Portuguesa e à Galiza.


Summary: A Sección Sindical da CIG demanda un plan industrial que garanta o mantemento da produción e os empregos da factoría da Coruña

Un grupo de traballadores/as de Alcoa Inespal iniciaron unha marcha a pé até Compostela en demanda dunha tarifa eléctrica competitiva e exixir un plan industrial que garanta a viabilidade da produción do aluminio na comarca da Coruña. A protesta, que arrancou por volta das dez da mañá dende a Delegación do Goberno na Coruña, rematará o mércores cunha manifestación polas rúas de Compostela até as portas da Xunta de Galiza. A primeira etapa da marcha a pé cubrirá a distancia entre A Coruña e o Mesón do Bento; no segundo día a camiñada chegará até o Monte do Gozo; e xa na mañá da cuarta feira, o persoal irá en manifestación até San Caetano, a onde pretenden chegar por volta das doce do mediodía. Tamén está previsto que ao último tramo da marcha se sumen compañeiros e compañeiras chegados da factoría de Alcoa en San Cibrao. Os delegados da CIG en Alcoa Inespal que tomaron parte da marcha reclamaron garantías de futuro e viabilidade da factoría de aluminio da Coruña e rexeitaron calquera proceso de deslocalización pretendido pola multinacional. Neste senso, matizaron que a o prezo da tarifa eléctrica é un dos factores que vai influír na continuidade da actividade da planta coruñesa, mais subliñaron que "non é o único problema nin vai ser a cuestión determinante" para o mantemento da produción e os postos de traballo. Por iso mesmo, dende a Sección Sindical da CIG continúase amosando o rexeitamento ao ERE temporal vixente na factoría, por entender que non soluciona a problemática económica ou produtiva que poida existir nin tampouco garante a viabilidade da empresa. De feito, a Sección Sindical volveu amosar a súa preocupación porque as verdadeiras intencións da multinacional do aluminio pasen pola deslocalización da produción en Europa, deslocalización que comezaría precisamente polo desmantelamento da planta da Coruña. Deslocalización Neste senso, cómpre lembrar que Alcoa está a construír a maior planta de aluminio do grupo en Arabia Saudita, que se prevé que entre en funcionamento durante o ano 2013. Tamén é coñecido que Alcoa está a investir capital para mellorar a produción doutras plantas en diferentes países. Pola contra, hai dous anos a dirección acordou a supresión da produción de 20.000 T/anuais de alambrón planta da Coruña en favor da fábrica de Islandia, o que supuxo a parada definitiva da instalación de laminación de Alcoa Inespal.


Summary: Beneficios do 67% neste trimestre que se suman a un 2014 no que aumentaron un 35%. Gaños obtidos pola banca nun terreo de xogo no que estados e institucións dérono todo para que así fose. A costa de quen e o como contámoscho aquí.

A crise foi curta para a banca española. Pechou o 2014 cuns beneficios de 10.000 millóns de euros, un 35% máis que no exercicio anterior,. E o primeiro trimestre de 2015 deixaba uns resultados insultantemente positivos (os beneficios foron de 4.138 millóns, un 67% máis) para os coñecidos como 'os 6 grandes: Santander, BBVA, Caixabank, Sabadell, Bankia e Banco Popular. Para poñer o ramo, axencias de cualificación como Standard & Poor´s - de amplo predicamento nese mundiño- afirma que en 2016 a banca española recuperará o nivel de beneficios e lucro que tiña antes da crise. Mel sobre filloas para os grandes banqueiros españois. A gran banca debe dar as grazas polos importantes beneficios obtidos en 2014 a unha serie de factores, como a dispoñibilidade de liquidez ou a depreciación do euro a respecto das principais divisas. Ou á inxente enxurrada de diñeiro público posto polos gobernos -recortando onde e como fose- para salvala. Mais unhas grazas especiais débellas dar principalmente aos auxilios extraordinarios do Banco Central Europeo e do Banco de España. Negocio Entre 2012 e 2013 o BCE emprestou un billón de euros á banca europea a un tipo de interese privilexiado, do 1% neses anos. Por volta do 30% dese diñeiro, 12.000 millóns de euros, foi para bancos españois, unha cifra considerábel pois triplicaba o peso do sector. Unha parte dese diñeiro foi utilizado pola banca española para facer fronte ao vencemento de créditos a curto prazo con bancos alemáns (así se entende mellor que o Estado español captase o 30% daquel diñeiro barato). Mais boa parte dese carto do Banco europeo-prestado a un 1%- foi empregado polas entidades españolas para comprar débeda pública, con rendementos do 2,5% e mesmo até un 4%. Até aquí o 'auxilio extraordinario' do BCE á banca española que explica en parte os importantes beneficios que tivo en 2014. Unhas gañancias que tamén en parte se deben a unha decisión do Banco de España: limitar o rendemento dos depósitos de aforradores e empresas. A información completa sobre este asunto, unha reportaxe a a dupla páxina, tela no número 144 do semanario disponíbel nos pontos de venda habituais e tamén na nosa loxa


Summary: ENTREVISTA José Antonio Barbeito Mancusi, porteiro galego en Abu Dhabi, foi declarado mellor xogador dun torneo onde as seleccións galegas estrearon a oficialidade nun campionato internacional ao que os deportistas acudiron pagando case todos os gastos do seu peto.

Con experiencia no fútbol -xogou nas categorías inferiores do Deportivo-, José Antonio Barbeito Mancusi foi un día ver un partido de fútbol gaélico que disputaban uns amigos. Quedou prendado daquel novidoso deporte e aos poucos días decidiu probar. A pasada fin de semana, proclamouse coa selección galega subcampión do mundo en Abu Dhabi, onde Mancu -así o chaman todos- foi elixido mellor xogador do torneo. El é un exemplo perfecto da incrible e rápida evolución de Galicia nesta disciplina irlandesa na que o país xa é potencia e cuxo nivel sorprende mesmo aos propios organizadores dos Xogos Mundiais. Xa de volta de Abu Dhabi, que reflexión fai do vivido alí? Foi unha cousa moi bonita. Xogar con Galicia un Mundial, nun lugar tan afastado como Abu Dhabi, contra todas esas seleccións e no máis alto dun deporte como o fútbol gaélico... A experiencia foi moi boa para todos. Esperabades na selección facer tan bo papel? Sabiamos que levabamos un bo equipo, pero non agardabamos chegar tan lonxe. Sabiamos que Suráfrica era un equipo complicado e que Arxentina levaba moito tempo preparando a súa participación no torneo. Ademais, Oriente Medio xuntaba moitos países nun mesmo equipo. Iamos a ver o que pasaba, ata onde podiamos chegar e ao final as cousas saíron moi ben. "Nin se me pasaba pola cabeza ser declarado mellor xogador, menos aínda sendo porteiro" E vostede declarado mellor xogador do Mundial... Iso si que non se me pasaba pola cabeza, claro que non. Menos aínda sendo porteiro. Como lle deu por empezar a xogar ao fútbol gaélico? Tiña uns amigos que empezaron a xogar e un día fun ver un dos partidos dun torneo ibérico que se diputaba na Coruña. Todo o que sexa deporte gústame e fun ver un encontro pero ao final quedei catro horas vendo o campionato. Á semana seguinte xa quixen probar e alí empezou todo. Ata agora. "Fun ver un partido de gaélico duns amigos e quedei catro horas vendo o torneo enteiro; á semana seguinte empecei... E ata agora" Foi porteiro de fútbol, axudoulle esa experiencia para este novidoso deporte en Galicia? Algo axuda. Xoguei nas categorías inferiores do Deportivo de porteiro. A miña función no fútbol gaélico é parecida ao dun gardameta de fútbol, pero coa vantaxe de que tamén podes xogar coa man forá da área. Hai quen di que foi un Mundial un pouco descafeinado por contar con poucos equipos... Temos que ter en conta que este foi o primeiro Mundial na historia do fútbol gaélico, un deporte puramente irlandés. Lembremos que no primeiro Mundial de fútbol que se xogou a maioría das seleccións eran americanas porque de Europa case non participou ningún equipo. En Irlanda xógase por condados e eles non participan como selección. Ademais, nós tivemos que custearnos todo para poder participar. "Fomos a única selección dos Xogos Mundiais que tivemos que sufragarnos os gastos, por iso o éxito ten aínda máis mérito" Todo? Tiñamos a axuda da Deputación de Pontevedra e dos cartos que conseguimos a través do crowdfunding, pero a maioría dos gastos sufragámolos nós mesmos coa axuda de familiares, amigos e algunha empresiña que nos achegou algo de fondos. Eramos a única selección en Abu Dhabi, incluíndo tamén os equipos das outras disciplinas dos Xogos Gaélicos, que tivemos que custear os gastos. A cousa aínda ten máis mérito. Agardan que o éxito das seleccións masculina e feminina anime ás administracións ou empresas a implicarse no fútbol gaélico? Xa non é iso, pero con estes resultados agardamos que se coñeza máis o deporte, que teña máis repercusión e que cada vez se anime máis xente a xogar. Iso tería unha indubidable repercusión económica para o fútbol gaélico en Galicia. "A repercusión do fútbol gaélico en localidades como O Grove ou A Estrada é impresionante" Moven unhas 250 persoas cada fin de semana xa... Hoxe en día móvense máis. Temos liga masculina e feminina e para o ano que vén vai haber dous ou tres equipos máis en cada categoría. Cada vez máis xente se interesa polo deporte e pregunta como facer para iniciarse nel. Hai localidades onde a repercusión é incrible, como no Grove ou na Estrada, onde a mobilización é impresionante. Non ocorre o mesmo nas cidades, pero a evolución foi moi importante nos últimos anos. Temos en mente promover o gaélico entre os máis pequenos e xa estamos intentando facer algunha escola ou campus pequenos para lograr que os máis novos se vaian metendo no deporte. A repercusión é importante tendo en conta que é unha disciplina con apenas cinco anos no país, a que cre que se debe o éxito do deporte en Galicia? Irlanda e Galicia sempre tiveron lazos moi fortes e iso inflúe, pero é moi importante o feito de que sexa un deporte con emoción, con alternativas e no que sempre tes que estar en tensión porque tes posibilidade de gañar ou perder calquera partido. No fútbol pode haber partidos aburridos e de empate a cero pero aquí non, aquí todo pode cambiar no último segundo, como nos pasou a nós na final. "Galicia sorprendeu polo seu nivel individual e colectivo en Abu Dhabi" Na entrega de medallas véselle afectado pola derrota, foi así? Estaba desfeito, a verdade. Tivémolo tan, tan perto... Que che empaten a falta dun segundo é duro porque, ademais, iamos gañado 3-0 ao descanso e algunha decisión discutida tamén nos afectou. Arxentina fixo o último punto e o árbitro asubiou o final. Fomos á prórroga e perdemos. Sorprendeu en Abu Dhabi o nivel da selección galega? Sorprendeu moito, tanto o nivel colectivo como o nivel individual. Preguntábanche se eras a selección española e tíñaslle que explicar a realidade e, claro, quedaban sorprendidos porque alí había eqiupos doutras disciplinas de Bélxica, Canadá... Estamos falando dun pequeno territorio que, ao principio, non tiña moito público. A medida que ía avanzando o campionato, cada vez había máis xente e preguntaban por xogadores para interesarse onde e como xogaban. Fomos unha sorpresa para eles. "Galicia está recoñecida internacionalmente e non cremos que haxa problema ningún para seguir xogado como selección" Xa teñen en mente o vindeiro Mundial? Si. Esperemos que nos conviden. Ao parecer, será xa o próximo ano en Irlanda e confiamos en estar alí outra vez. Temen algún problema no caso de que a selección española chegase a ter selección oficial algún día? Non creo. Estamos recoñecidos a nivel internacional pola GAA, que sería como a FIFA se falásemos de fútbol. Non cremos que haxa problema ningún porque cumprimos con todos os requisitos. Se España participase algún día e houbese problemas, habería que loitar para seguir xogando como selección galega.


Summary: Amílcar Cabral foi o líder da libertação de Cabo Verde e Guiné Bissau, assassinado a 20 de Janeiro de 1973 antes de ver a independência das (ex) colónias africanas de Portugal.

Agrónomo, revolucionário anti-fascista, guerrilheiro e panafricanista, Amílcar Cabral marcou a História pelo seu papel central na luta pela auto-determinação dos povos de Cabo Verde e de Guiné Bissau que viviam sobre o domínio português. Como um dos fundadores do PAIGC (Partido Africano da Independência da Guiné Bissau e Cabo Verde), foi um dos mais bem sucedidos líderes de uma revolução de guerrilha, tendo em algum momento dominado grande parte do território guineense (cerca de 70%) antes de Portugal concordar em ceder o poder a quem era de direito. Enquanto estudante universitário em Lisboa, estabeleceu contacto com Agostinho Neto e Eduardo Mondlane que viriam a liderar movimentos de libertação em Angola e Moçambique, respectivamente. Fez parte, em Lisboa, da Casa dos Estudantes do Império, que se tornou num centro de valorização das culturas africanas. Foi aí que se estabeleceu o contacto entre Cabral e outros intelectuais contemporâneos, tais como Marcelino dos Santos, Mário de Andrade, Noémia de Sousa e Alda Espírito Santo, entre outros. Foi esta elite que deu origem ao Centro de Estudos Africanos e deu início ao processo de consciencialização das então colónias portuguesas, através do qual se estabeleceram movimentos de libertação. Este pequeno grupo privilegiado de estudantes universitários oriundos de diferentes pontos do continente africano foi capaz de não só questionar a lógica colonial, mas mais do que isso, mobilizar forças para dar um fim definitivo ao colonialismo português. A ligação entre os movimentos de libertação foi de grande importância para o sucesso das lutas pela independência A ligação entre os movimentos de libertação foi de grande importância para o sucesso das lutas pela independência. Mas Cabral destacou-se sobretudo pela sua articulação e pelo trabalho que fez como questionador do seu tempo, teorizando grande parte das suas visões para África. O que mais marca Cabral é o papel que ele dá à valorização das culturas nativas. Segundo ele, a cultura é o fundamento da luta anti-colonial na medida em que só se libertam os povos que vêem a sua capacidade de criar e praticar cultura limitada. Ou seja, a subjugação de uma cultura nativa face à imposição de uma cultura estrangeira é que obriga uma determinada sociedade a lutar pela sua libertação. De uma forma alargada, muito daquilo que se fala hoje sobre a globalização e neo-colonialismo já tinha sido antecipado por Cabral. Só se pode dizer livre um povo que é capaz de negar influências negativas de outras culturas de modo a preservar a sua cultura e a sua identidade. Na sua compreensão do mundo ele vai para além das ideias do Homem Novo que muitos movimentos revolucionários da época defendem, e projecta um resgate dos valores e hábitos tradicionais africanos. Para ele é central o papel da cultura para a resistência anti-imperialista Para ele é central o papel da cultura para a resistência anti-imperialista e daí a necessidade de criar espaço para a cultura, através da luta, restaurar as pessoas oprimidas e transformá-las em agentes completos da sua própria história e identidade. O desmoronamento do Estado Novo em Portugal, embora não fosse a finalidade do trabalho de Cabral e dos seus contemporâneos, acabou sendo um dos resultados da sua luta. O colonizador inevitavelmente acabou sendo libertado pelo colonizado. Para Cabral, isso era previsível pois a revolução opunha mais os povos dominados aos dominadores, desafiando a própria essência da ditadura fascista, do que opunha o proletariado (colonizados) à burguesia (colonizadores). O colonizador inevitavelmente acabou sendo libertado pelo colonizado Pode-se dizer, portanto, que não foi Portugal que libertou as colónias, mas sim foram as colónias que libertaram Portugal. Na medida em que através da defesa da sua auto-determinação e da exigência do reconhecimento da sua humanidade plena puseram em causa a própria natureza do Fascismo Português, destruindo-o. É importante perceber como, para Amílcar Cabral, a luta armada pelo fim do colonialismo não termina na declaração da independência. Para ele, era preciso compreender dilemas persistentes como a ligação cultural entre os povos africanos e o povo português (que ele sempre separou do Estado Português), bem como as ideias de construção de Estado num contexto de pan-africanismo. Embora panafricanista, Cabral rejeitava a ideia de se tratar da África Negra como um espaço homogéneo Embora panafricanista, Cabral rejeitava a ideia de se tratar da África Negra como um espaço homogéneo. O panafricanismo de Cabral defendia as especificidades de cada nação africana e o seu estudo de forma isolada. A dimensão de libertação de Cabral ia para além da auto-determinação a nível da organização política,mas passava também sobre a auto-descoberta da cultura nativa e do seu desenvolvimento. Por isso é tão importante revisitá-lo hoje, 44 anos após o seu assassinato. O legado político de Amílcar Cabral vai para além do seu estudo crítico dos desafios e ameaças dos movimentos de libertação africanos dos anos 50 e 60. Ao explorar as a centralidade da cultura e da identidade, bem como ao desafiar as noções de imperialismo e colonialismo, Cabral obriga-nos a observar o panorama social actual e a reconhecer padrões idênticos àqueles que ele lutou para derrubar. O seu pensamento é relevante e contemporâneo para falarmos de apropriação cultural, de movimentos migratorios e de novas formas de dominio dentro do próprio continente africano. Este texto viu a luz no blogue da autora, escreveelianaescreve.com


Summary: Un cuarto nun hostal e 60 euros "para que os estires" é todo o que Servizos Sociais lle facilitou a Ana María, veciña da cidade departamental que vén de ser desafiuzada polo impago de 3 meses de alugueiro. Após as queixas recibidas, accedeu a lle pagar a pensión completa nun hotel até o día 22 de abril

Unha habitación nun hotel que tiveron que pagar @s veciñ@s porque no estabelecemento non se fiaban da palabra do Concello e 60 euros "para que os estires" foi todo canto o departamento de Servizos Sociais de Ferrol lle ofreceu a Ana María, unha nai con dúas crianzas de 14 e 17 anos ao cargo. Tamén lle explicaron que ela poderá ir xantar á cociña económica, mais non as crianzas. Até terían chegado a a ameazar con lle retirar a custodia, argüíndo que non pode facer fronte aos gastos de manutención. Após as queixas recibidas, accedeu a lle pagar a pensión completa nun hotel até o día 22 de abril. Desde a plataforma Stop-despexos de Ferrolterra denuncian o trato dispensado a Ana María e pensan xa en poñer os feitos en coñecemento da Fiscalía de menores. "Unha nai pasa sen comer antes que os seus fillos. Dicirlle que pode comer ela pero os pequenos non é unha barbaridade", revólvese un activista deste colectivo en conversa con Sermos Galiza. Despexada por non pagar tres meses de alugueiro Ana María non puido pagar tres meses do alugueiro e os propietarios do inmoble botárona da casa. Stop-despexos subliña a situación de especial precariedade en que se atopa. "Estamos a facer un balance das vivendas que hai baleiras para termos un parque de pisos en alugueiro social ou en acollemento social, porque familias como a de Ana María non poderían achegar ningún diñeiro", sosteñen. Aínda así, Servizos Sociais dixo ter que estudar a proposta achegada polo colectivo contra os desafiuzamentos, que reclamaban para a muller un aloxamento nun hotel que incluíse tamén a súa manutención, e todo isto pagado polo Concello. "Cando chegamos con ela ao hotel tivemos que xuntar cartos entre todos e deixar a habitación pagada porque non se fiaban da palabra do Concello", relata o activista co que conversamos, salientando que só no barrio de Recimil hai "por volta de cen pisos baleiros", das vivendas sociais coñecidas como 'casas baratas'. Acrecenta que outras tantas familias as teñen adxudicadas desde hai catro anos e o Concello, no canto de llas entregar ás persoas beneficiarias, tapia con ladrillos a entrada. Censura en Radio Voz Cuestións coma esta foron transladadas ao alcalde, José Manuel Rey Varela (PP), durante a gravación dun programa de Radio Voz desde a cidade en que se valoraba a baixada demográfica da comarca de Ferrol. Após a intervención do rexedor, sinalando que para facer atractivo o lugar cumprían servizos públicos, un integrante de Stop-despexos "leulle a cartilla". A emisora do grupo Voz emitiu a reportaxe esta sexta feira "e censurou todas as intervencións da cidadanía" malia telas autorizado previamente como parte do programa.


Summary: O cambio de ano trouxo unha nova polémica que segue aberta a día de hoxe. A raíz das declaracións que o ministro de consumo Alberto Garzón realizou nunha entrevista ao medio británico The Guardian, na que criticou o modelo de explotación gandeira de carácter intensivo, comunmente coñecido por "macrogranxas", volveuse pór o foco no debate sobre a problemática da dificultade de convivencia entre as granxas industriais e as tradicionais.

Se ben na actualidade o termo macrogranxa está totalmente normalizado, a denominación precisa é explotación gandeira de carácter intensivo ou industrial. Este tipo de gandaría intensiva, tamén denominada gandaría sen base territorial, obriga a unha gran concentración de animais pechados nunha nave na que apenas se poden mover e da que nunca saen. A alimentación tampouco é a idónea, o penso que se lle proporciona ao gando, soia e millo transxénico, segundo Cristóbal López, portavoz de Ecoloxistas en Acción, "está normalmente acompañado de medicamentos, analxésicos e calmantes". As consecuencias deste tipo de gandaría non inflúen unicamente nas condicións de vida dos animais, senón tamén na calidade do produto, que resulta peor, e na calidade ambiental, xa que estas macrogranxas provocan unha gran contaminación na contorna debido ás inxentes cantidades de residuos que xeran e que a terra non é capaz de asimilar. Pola contra, na gandaría de carácter extensivo, tamén denominada tradicional e familiar, dado o seu menor tamaño, o gando aliméntase do que produce a terra e esta retroaliméntase do esterco dos animais, que funciona de abono. Constitúe un ciclo pechado no que existe un equilibrio entre o que produce o gando e o que a terra é capaz de sustentar. A boa alimentación dos animais e a posibilidade de que se movan no exterior tamén permite que o produto conte cunha maior calidade. Manuel García, agricultor e activista da comarca da Limia, afirma que a produción tradicional é sustentábel no tempo dado que se relaciona de maneira positiva co medio natural. O modelo de explotación intensiva provoca que a supervivencia na industria cárnica sexa case insostíbel para as granxas tradicionais, que teñen que competir cos prezos baratos da carne de produción industrial A gandaría intensiva comezouse a implantar na Galiza nos anos 70 por influencia do modelo norteamericano, cuxa importancia foi acabando co tipo de produción agrogandeira tradicional porque non resultaba rendíbel. "A industria cárnica quere producir barato para obter un maior beneficio económico" indica García, quen engade que "a estas industrias déuselles durante anos o privilexio de externalizar os custes de produción a costa da sociedade e do medio ambiente". O modelo de explotación intensiva provoca que a supervivencia na industria cárnica sexa case insostíbel para as granxas tradicionais, que teñen que competir cos prezos baratos da carne de produción industrial. "Cando se aposta pola gandaría intensiva, a capacidade da terra queda en moi poucas mans que son donas de todo", argumenta o secretario técnico de Adega, Fins Eirexas. A competitividade non debe entenderse só en termos económicos, senón tendo en conta tamén a calidade do produto. Os problemas da gandaría intensiva na Galiza Parece que hai unha certa conciencia de que na Galiza a maior parte das explotacións gandeiras son de tipo tradicional. Se ben iso pode ser certo, se temos en conta a carga gandeira (o número de animais) comprobaremos que a realidade non é esta. Desde o punto de vista medio ambiental resulta equivalente a existencia dunha granxa de 10.000 porcos á de cinco granxas máis pequenas situadas a poucos quilómetros entre si de 2.000 cada unha; a carga gandeira continúa a ser a mesma. Segundo explica Serafín González, presidente da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), "o problema comeza cando a carga gandeira por unidade agraria útil supera un determinado nivel", polo que non se refire só á presenza de macrogranxas senón "á concentración de granxas industriais" de tamaño máis pequeno nun mesmo territorio. Os trámites precisos para a apertura e mantemento das granxas son diferentes segundo a súa carga gandeira. O límite reside nos 2.000 porcos ou nos 40.000 polos; se a carga é menor, o trámite resulta sinxelo e de autorización rápida, mentres que, se é superior, é preciso un estudo de impacto medioambiental integrado. Isto provocaría que algunhas compañías entrasen na picaresca de segmentar as súas explotacións para evitar ese control máis rigoroso. Manuel García critica a pouca transparencia das consellarías competentes na materia en relación ao número de granxas de produción intensiva presentes na Galiza. A Consellaría de Medio Rural recorda que "desde o punto de vista técnico non existe unha definición de gandaría industrial" e engade que a Galiza "dista moito de contar con explotacións que se poidan asimilar a algo parecido a macrogranxas". Os datos achegados pola Consellaría indican que no país existen máis de 19.500 explotacións gandeiras que "teñen unha media de 22 animais cada unha" e só 73 desas granxas superan os 250 animais. Ademais, insisten en que desde "a Xunta defendemos as granxas con base territorial e que apostan pola sustentabilidade", a cal "está demostrada no sector bovino de carne na Galiza; así como as prácticas tradicionais dos nosos gandeiros que son moi respectuosas co medio ambiente." O procedemento común que seguen os grandes grupos da industria cárnica é funcionaren como empresas integradoras que acollen no seu interior a diversos socios. Desta forma, as compañías buscan persoas investidoras que constrúan unha nave e a doten da tecnoloxía precisa; tamén proporcionan o gando e o penso. "Quen queda fóra destas integradoras non ten posibilidades de sobrevivir, pois elas controlan os prezos", asegura García, quen engade que "a produción industrial está moi subvencionada polo goberno galego". Unha das integradoras máis relevantes na Galiza é Coren, un grupo empresarial de produción avícola e gandeira considerada unha das principais cooperativas a nivel estatal. O principal problema co que se enfronta a comarca da Limia é a contaminación das augas superficiais e subterráneas cuxos niveis de nitratos aumentaron exponencialmente nos últimos anos. O caso da comarca da Limia Un dos lugares máis afectados na Galiza pola contaminación resultante da gandaría intensiva é a comarca da Limia. Na Limia produciuse un crecemento desmesurado das granxas industrias desde o ano 89 e, desde 2007 a SGHN vén advertindo que a carga gandeira xa sobrepasa os niveis de sustentabilidade da comarca. Con todo, en ningún momento se atendeu ás demandas dos ecoloxistas e o problema foi medrando con consecuencias sobre a biodiversidade, o medio ambiente e a saúde das persoas. O principal problema co que se enfronta a comarca da Limia é a contaminación das augas superficiais e subterráneas cuxos niveis de nitratos aumentaron exponencialmente nos últimos anos. Un dos casos máis representativos é o encoro das Conchas, coñecido xa como "a sopa verde" debido á concentración de cianobacterias que producen unha toxina moi potente e daniña para a saúde, as cales proveñen dos xurros das granxas industriais localizadas na comarca que, ao produciren unha cantidade de residuos tan esaxerada, non permiten que a terra os asimile e acaban nos ríos dificultando a súa potabilidade. "Non se están xestionando os residuos de maneira adecuada; deposítanse para "abonar" as fincas cando en realidade o que fan é unha vertedura encuberta", indica Eirexas, ao que García engade que "Ourense regalóuselle a Coren, que o monopolizou todo borrando do mapa as pequenas producións que había na zona". Se ben Coren declinou facer declaracións ao respecto, remitiunos á Asociación de Empresarios, Gandeiros e Agricultoras da Limia (Adegal) cuxos membros son, maioritariamente, persoas vinculadas á integradora. Maite Joga, presidenta de Adegal, asegura que os tempos cambiaron e que a sociedade comezou a demandar algo máis que a gandaría para o autoconsumo de épocas anteriores. Joga asegura que "nunca existiu ningunha denuncia formal que prosperase" a propósito da contaminación das augas polos vertidos das granxas industriais e que "a pesar do que se di, a normativa existente no tema de residuos é realmente estrita". Ademais, opina que "se está a facer unha formulación moi alarmista de cara á poboación; se a situación fose tan grave como se nos fai ver, Sanidade xa tería adoptado medidas". Con todo, xa no ano 2011, a Confederación Hidrográfica levou a cabo unha proposta que declarase a Limia zona de augas afectadas; por outro lado a Comisión Europea denunciou o Estado español por incumprir a normativa de nitratos, algo que está a suceder na comarca da Limia. A resolución aínda non se publicou por "presións da consellaría e do sector cárnico pois, unha vez se publique, a Xunta terá que declarar a Limia como zona vulnerábel de nitratos e elaborar un plan para a redución da contaminación agrogandeira, e iso non interesa", explica García. Segundo o Instituto de Política Agrícola e Comercial, a compañía Coren sitúase no posto 17 a nivel europeo de empresas máis contaminantes, un dato que a presidenta de Adegal afirma non comprender pois sorprendentemente considéraa unha empresa "pequena". A Consellaría de Medio Rural alega que "o Goberno galego está traballando na aprobación dunha nova lei galega para regular as dexeccións gandeiras". A resposta da xustiza González indica que os principais responsábeis de que a comarca da Limia chegase a este extremo son, por unha parte, as empresas donas das granxas que deberían ter xestionado ben os seus residuos e, por outra parte, a Administración Autonómica e, en especial, as consellarías de Medio Rural e de Medio Ambiente que, como tamén comparte García, "seguen autorizando a creación e ampliación de granxas a sabendas de que hai unha carga gandeira abusiva nesta comarca que non é capaz de xestionar a cantidade de residuos que produce". Eirexas comparte que "a responsabilidade é da Administración galega polo seu desleixo" e por permitir "que o mercado se autorregulase". Ante estas acusacións, a Consellaría de Medio Rural alega que "o Goberno galego está traballando na aprobación dunha nova lei galega para regular as dexeccións gandeiras". Con todo, o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza acaba de anular a licenza de ampliación dunha das granxas de polos de Coren en Rairiz de Veiga, na Limia, ampliación previamente aprobada pola Xunta. O recurso foi presentado pola veciñanza prexudicada. O presidente da SGHN explica que "a sentenza do tribunal é demoledora e demostra que nunca se tiveron en conta as nosas alegacións", ao que López engade que "a Xunta permite todo; o lobby de Coren pesa moito nos intereses do partido". Tamén o 18 de xaneiro o grupo Coren se viu prexudicado por unha sanción da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil por ser responsábel dunha vertedura de xurro na parroquia de Celeirón, en Parada do Sil, producida o pasado ano; unha denuncia que a Fiscalía de Medio Ambiente de Ourense decidiu arquivar pois entendía que non consistía ningunha imprudencia ecolóxica. Unha moratoria necesaria As asociacións ecoloxistas concordan en que a medida máis urxente que se debe levar a cabo na Limia é unha moratoria inmediata, tanto da apertura de granxas novas como de ampliación das existentes. Para González esta medida tan necesaria xa non sería suficiente a día de hoxe e debería ser complementada con outro tipo de actuacións. Pola contra, a presidenta de Adegal frivoliza ao afirmar que "máis moratoria que a crise económica que está afectando ao sector non hai", polo que non a considera precisa. Cómpre con urxencia apostar pola gandaría extensiva e respectuosa co medio ambiente, que ademais produce unha carne de maior calidade e máis saudábel. Para Eirexas é primordial analizar o estado da zona e valorar a capacidade de carga gandeira máxima asumíbel polo territorio para despois poder planificar se se debe manter ou reducir esa carga gandeira; "simplemente xestionar, algo que a Xunta nunca fixo". Tamén é preciso un código de boas prácticas que sexa obrigatorio para penalizar os vertidos e outras formas de contaminación. "Coren asentouse na Limia porque había unha gran extensión agrícola ben concentrada e grandes parcelas onde poder usar os residuos das industrias cárnicas como abono, pero chegou un punto no que se superou a carga gandeira. Agora os residuos non son fertilizantes senón vertidos, por iso o código de boas prácticas é fundamental", asegura García, e engade que "mentres os políticos deste país estean só ao servizo dos grandes intereses económicos en vez de ao servizo da poboación, hai pouco que facer polo futuro da Galiza". Coren contra Manuel En 2020, Manuel García, agricultor e activista da Limia, foi denunciado por Coren por mostrar nun programa de televisión un dos camións da compañía botando xurros nun prado da comarca. A empresa pedíalle unha indemnización dun millón de euros por danos e prexuicios. "Estamos nun impasse, Coren de momento non se atreveu a seguir pero aínda ten tres anos para continuar coa demanda", comenta García, quen asegura que "intentaban calarme por ser unha voz incómoda pero produciuse o efeco contrario, a xente mobilizouse". Pola súa parte, Adegal explica que non existiu tal demanda, que todo quedou nun acto de conciliación no que García se retractou das súas palabras, unha afirmación que o propio acusado nega e asegura que durante o acto se mantivo firme na súa postura. A asociación ecoloxista Greenpeace levou a cabo unha campaña de apoio a Manuel García baixo o nome de Coren contra Manuel.


Summary: "Non pode dicir que non ten nada a ver con iso", sinala.

A ex amante do rei emérito español, Corinna Sayn Wittgenstein, apunta directamente a Felipe VI como beneficiario dos negocios de Xoán Carlos I que a fiscalía Suíza investiga. Así o afirmou, de forma rotunda, nunha entrevista en OK Diario: "Felipe non pode dicir que non ten nada que ver con iso se se beneficiou toda a túa vida. Así que penso que aquí reside o problema". "Non podo dicir nada sobre se ten contas offshore. Penso que o rei Felipe efectuou un cambio bastante substancial cando chegou ao poder, no sentido que subscribiu á Familia Real e a Casa Real á Lei de Transparencia, e creo que este é un cambio grande". Sobre se estes escándalos acabarán afectando directamente á monarquía actual española, Corinna desmárcase: "Eu non son española nin residente en España. Penso que a mesma Casa Real foi artífice dos seus propios problemas. E despois houbo persoas que os asesoraron mal. Como acabe iso no futuro é unha cousa que debe decidir o pobo español". A máquina de contar diñeiro Corinna fala sen pelos na lingua. Algún dos detalles que explica é a famosa máquina de contar diñeiro que tiña Xoán Carlos I na Zarzuela: "Vina. Vina bo Palacio, na Sala de Tesourería, creo que era o ano 2006 se non recordo mal. Era sorprendente. Fiquei pampa".


Summary: Durante 15 minutos, A Mariña apagou a luz para reclamar unha solución para a factoría. Ao tempo, máis de 2.500 persoas concentrábanse en Burela en apoio aos traballadores de Alcoa

A Mariña volveu, máis unha vez, a amosar o seu compromiso coa continuidade de Alcoa, factoría que dá traballo directo a máis de 2.000 persoas. Durante 15 minutos, entre as 21:30 e 21:45, as luces de moitos fogares e locais desta comarca de Lugo apagáronse, nun xesto de apoio á Alcoa e á demanda dunha tarifa eléctrica acaída ás necesidades desta fábrica de San Cibrao. Ao mesmo tempo, e na Praza do Concello de Burela, máis de 2.500 persoas concentrábanse cunha candea na man no medio da escuridade. Outro xesto de apoio a Alcoa. Nas últimas semanas están a se intensificar as mobilizacións e medidas de presión para lograr esa 'tarifa competitiva'. Así, hai uns días case mil persoas se manifestaron na Mariña. A factoría de aluminio dá emprego directo a 2.000 persoas e xera unha terza parte do PIB da provincia de Lugo. O BNG pediu a semana pasada unha reunión urxente da deputación permanente do Parlamento galego para tomar unha postura fixa sobre Alcoa. Foto: Tirada do facebook de El progreso


Summary: Dinámico e participativo. Eses foron os adxectivos cos que Guillerme Vázquez avaliou o desenvolvimento da sesión do Consello Nacional do BNG. Dinámico, participativo e longo. O Consello Nacional, que comezou por volta das 10.30, concluiu seis horas despois. O relatorio a debate na Asemblea Nacional do BNG, que se realizará o 17 de Marzo, foi aprobado ao fío das 16.30 horas, cunha soa abstención.

Longa reunión do Consello Nacional do BNG. O propósito básico da reunión do máximo órgao nacionalista entre asembleas, dar luz verde aos textos a debate na Asemblea Nacional do 17 de Marzo. O relatorio non tivo, en troca, o apoio do grupo de dirixentes nucleado arredor do viceportavoz parlamentar, Carlos Aymerich. Abrente formulou un voto particular aos textos, que agora pasan ao debate nas asembleas comarcais. En conferencia de imprensa realizada durante un intervalo da reunión, Guillerme Vázquez xulgou como "dinámico e participativo" o debate habido no Consello Nacional e valorizou o facto de ser un proceso "de abaixo arriba", a partir das achegas da militancia. O líder nacionalista considera normal, na lóxica dunha organización democrática, que a estas alturas do proceso, aínda na fase previa ao debate das teses nas comarcas, se formulen votos particulares e emendas. "O que non é normal é que Feijóo non faga que demitan os seus concelleiros en Santiago" Tamén houbo espazo para a actualidade política na conferencia de imprensa. O portavoz nacional cargou contra Feijóo a respeito da grave crise institucional aberta no concello de Santiago. "Feijóo di que non é normal o que acontece en Santiago. Pois ben, o que non é normal é que Feijóo non faga que demitan os seus concelleiros en Santiago", alegou. En relación ao proxecto de reforma da administración local que quer presentar o PP, sinalou que "é absolutamente inutil para os concellos e para aforrar gastos". Segundo o dirixente nacionalista, "as verdadeiras intencións do PP é reducir a democracia e quitarlle competencias aos concellos, alén de recuperar o vello modelo de Estado centralizado". Perguntado sobre se o BNG encetou un diálogo con outras forzas soberanistas, Guillerme dixo literalmente: "Oficialmente o BNG non ten abertas conversas con Causa Galiza e outras correntes soberanistas; outra cousa é que neste país a xente fale, como é normal".