Summary: O Valedor do Pobo dá a razón ao centro social Almuinha na queixa presentada contra o Goberno local (PP) por conceder axudas individuais sen resolver a convocatoria de subvencións de 2009, e sen abrila xa en 2010 e 2011. Non houbo explicacións aos colectivos que as solicitaron. O Valedor lembra ao Concello que "os dereitos de participación e de información da cidadanía son esenciais"

O Valedor do Pobo en funcións, José Julio Fernández Rodríguez, vén de dar a razón ao centro social A.C.Almuinha na súa queixa contra o Concello de Marín ante a súa negativa a recibir o colectivo e a non trasladar información referida ás subvencións. A alcaldesa, María Ramallo (PP) recoñeceu no informe remitido ao Valedor, ao que tivo acceso este xornal, todos os puntos da situación denunciada --falta de notificación, negativa a recibir e informar, a paralización de axudas--. Escúsanse en que "esta corporación tomou posesión o 11.06.2011", que ao non se resolver a convocatoria 2009 "non se xerou dereito económico algún" e que en 2012 as axudas xa non se convocaron. Tendo en conta o escrito remitido por Ramallo, o Valedor evita responsabilizar unha ou outra equipa de Goberno para sinalar que "nin o derradeiro nin o actual teñen observado a normativa reguladora do dereito de participación dos veciños". Así, José Julio Fernández Rodríguez lembra ao Concello marinense a súa obriga de informar ás asociacións sobre a paralización de expedientes, xustificar o problema orzamentario e explicar cal foi o destino dos fondos asignados á convocatoria de axudas que non foi executada. Alén de todo o anterior, recalca que o Goberno local debe respostar por escrito "todas" as solicitudes de información "cursadas polas asociacións e polos veciños". E engade que "non é aceptábel que os dereitos de información e participación cidadá non sexan considerados como elementos esenciais" para un Goberno local. Na liña, o Valedor remite ao Concello "un recordatorio dos seus deberes legais". Desde o centro social valoran de maneira positiva a resposta do Valedor: "sentímonos satisfeitos", din, confiando en que "pronto" se convocará unha reunión con responsábeis polític@s para coñecer por que o Goberno de Ramallo non resolve a convocatoria de subvencións de 2009, por que non se abriu convocatoria en 2010 e 2011 e a que entidades --e baixo que criterio-- se lles outorgaron axudas individuais.


Summary: Nun texto asinado polo de agora por unha vintena de persoas avógase por un acordo para acudir unidos ás eleccións, en termos semellantes á proposta formal que este xoves realizou Compromiso por Galicia.

O texto, asinado polo de agora por unha vintena de persoas, avógase por un acordo entre Compromiso por Galicia e Anova para acudir unidos ás eleccións, en termos semellantes á proposta formal que este xoves realizou CxG. Os mozos e mozas asinantes afirman defender esta opción "a título persoal e como un sentir estendido nas nosas respectivas organizacións". Propoñen un programa común baseado na defensa do autogoberno, do Estado de benestar e a "radicalidade democrática" Defenden a construción dun "referente electoral único e xenuinamente galego" e cualifican a unidade de acción electoral entre ambos proxectos políticos "total e absolutamente necesaria nun contexto como o que estamos a vivir, de recentralización no ámbito nacional e de agresión ao conxunto da cidadanía no ámbito social". Así mesmo, propoñen a confección dun programa de mínimos con tres piares: "o reforzamento da identidade nacional de Galiza e do seu autogoberno", a "blindaxe dun ensino e dunha sanidade públicas como piares da Sociedade do Benestar" e a "radicalidade democrática, concretada na defensa da democracia e nunha nova forma de facer e entender a política". Finalmente, defenden que os candidatos se escollan "de abaixo a arriba" cun proceso de listas abertas "no que poderán participar os militantes, simpatizantes e a cidadanía que así o desexe". A mocidade, por unha coalición Compromiso-Anova (.pdf)


Summary: A cifra de violacións pasou de 57 casos en 2018 a 93 no 2019, mantendo a tendencia ascendente dos últimos anos (no 2017 rexistráranse 44). O número total de 'delitos contra a liberdade e indemnidade sexual', que inclúe abuso e acoso, pasou de 536 a 636, un incremento do 18%

O pasado ano disparouse o número de delitos sexuais en Galicia. A cifra total de 'Delitos contra a liberdade e indemnidade sexual' pasou de 536 a 636, un incremento do 18% que se suma ao de anos anteriores (en 2017 foron 459). Esta categoría delitiva inclúe non só as violacións, agresións sexuais e abusos sexuais, senón tamén a corrupción de menores ou a pprnografía de menores, aínda que o número de casos nestes dous apartados apartados é reducido.O delito que máis se incrementou foi a agresión sexual con penetración, que pasou de 57 casos en 2018 a 93 no ano 2019, un aumento do 63%. En 2017 a cifra de violacións fora de 44, o que significa que en dous anos o número multiplicouse por dous. O número de delitos creceu especialmente nas grandes cidades.Estes datos, publicados este xoves polo Ministerio do Interior, chegan a tres semanas da celebración da mobilización feminista do 8 de marzo que de novo terá a liberdade sexual e a loita contra as agresións como un dos seus puntos fundamentais.Os delitos contra a liberdade sexual son cometidos de forma maioritaria por homes e sufridos de forma maioritaria por mulleres. En 2017, no conxunto de delitos, o 96% dos agresores foron homes, fronte a un 4% de mulleres. O 84% das vítimas son mulleres, fronte a un 16% de varóns (o 70% das vítimas masculinas eran menores de idade).Os delitos contra a liberdade sexual medraron especialmente nas zonas urbanas, con incrementos que se moven entre o 32% da Coruña, o 40% de Vigo, o 83% de Santiago e o 93% de PontevedraPor territorios, o número de violacións incrementouse en todas as provincias, pero especialmente na Coruña (+65%) e Pontevedra (+80), con aumentos máis cativos en Lugo e Ourense.O Ministerio do Interior ofrece tamén datos segmentados por concello para todas aquelas localidades de máis de 30.000 habitantes. En practicamente todas as cidades e vilas galegas aumentou o pasado ano o número de delitos contra a violencia sexual, coa excepción de Ourense e Carballo.Vigo (86), A Coruña (77) e Compostela (42) foron as cidades nas que se rexistraron máis delitos, con importantes aumentos en todas elas, que se moven entre o 32% da Coruña, o 40% de Vigo e o 83% de Compostela. Compostela foi a cidade na que máis se incrementou o número de violacións con penetración, pasando de 4 a 12Pontevedra (+93%) foi a cidade na que máis creceu a cifra total de delitos, pero foi Santiago de Compostela o lugar no que máis se incrementou o número de violacións con penetración, pasando de 4 a 12. Iniciativas como Campus do Medo alertaron nos últimos meses sobre o aumento das agresións sexuais contra mulleres, como antes fixera o Mapa do Medo. En Vigo a cifra tamén pasou de 10 a 14 e en Ferrol multiplicouse por cinco (de 1 a 5). Na cidade da Coruña, en cambio, reduciuse de 5 a 2.


Summary: As tres linguas seguen sen ser consideradas oficiais na Unión Europea (UE).

O Parlamento Europeo está "a estudar todas as posibilidades" en torno ao uso de galego, catalán e euskera durante as sesións plenarias, indicou a presidenta da institución, Roberta Metsola, nunha entrevista con Europa Press. Metsola confirmou que a petición, anunciada a finais de xullo polo Goberno español pero que non lle foi remitida até mediados de setembro, xa foi trasladada á Mesa do Parlamento Europeo, o órgano encargado de tomar a decisión. A dirixente comunitaria matizou que a cuestión segue pendente porque os servizos parlamentarios están a examinar "cales son as posibilidades". Lingua, profesión e constitución Reivindicou que desde o ano 2006 "calquera cidadán español pode escribir ao Parlamento Europeo ou dirixirse a esta institución en calquera idioma oficial do Estado español" e, neses casos, a resposta cúrsase "no idioma escollido". A presidenta do Parlamento Europeo explicou así que, aínda que a Eurocámara xa conta con procedementos claros para as comunicacións, no caso do uso de galego, catalán e euskera seguen a examinar "que facer". A lingua na Xustiza, unha materia pendente: "Esta semana entrei na lista das agraviadas por usar o galego" Estaba previsto inicialmente que a Mesa tratase o asunto na súa reunión do pasado 3 de outubro, pero finalmente non se incluíu na axenda. A próxima reunión da Mesa terá lugar o 21 de novembro, ao comezo do próximo pleno en Estrasburgo, mais aínda non existe unha data exacta para abordar a cuestión. Petición da Generalitat A proposta española chegou despois de que a Generalitat de Catalunya presentase unha petición neste sentido na mesa de diálogo que os Gobernos catalán e español manteñen para abordar as relacións bilaterais. Para que unha lingua poida ser utilizada durante o pleno da Eurocámara debe ser considerada oficial na UE. Un status que actualmente teñen concedido 24 idiomas, entre os que non se atopan galego, catalán e euskera. Un precedente similar é o do gaélico, que desde 2007 empezou a ser considerado lingua oficial e de traballo na Unión Europea, aínda que a adhesión de Irlanda tivese lugar en 1973. A Mesa denuncia en Frankfurt o "lado escuro" da realidade de galego, catalán e euskera no Estado español O Goberno español xa pedira que estas linguas fosen recoñecidas como oficiais na UE en decembro de 2004, aínda que entón non chegou a solicitar o cambio necesario nos Tratados, polo que non adquiriron tal consideración.


Summary: A coordenadora da plataforma social enviou un comunicado aos medios de denuncia da represión que sofre o pobo catalán.

A plataforma para a defensa dos dereitos nacionais de Galiza, Vía Galega, manifestaba publicamente esta segunda feira a súa "absoluta solidariedade co pobo catalán na súa loita en favor da autodeterminación". A coordenadora da entidade fai tamén un chamamento ao pobo galego para pronunciarse publicamente en contra da "vulneración de dereitos e liberdades que se está a producir" en relación á aplicación do artigo 155 da Constitución. Esta mostra de solidariedade entre pobos ten lugar após as concentracións convocadas pola plataforma Galiza con Catalunya en diversos puntos do país. Vía Galega censura a violencia e represión "á maioría social" catalá que ven a acontecer desde a celebración do referéndum, o pasado 1 de outubro. Alén disto, a plataforma tamén empatiza "coas persoas que están a ser perseguidas polo seu ideario catalanista", algunhas delas ingresadas en prisión. Por último, a plataforma social apunta como ditas prácticas represivas están a "azoutar" a maioría política de Catalunya e as súas institucións democráticas, parella a unha actuación xudicial de parte. A organización aproveitou tamén a ocasión para reafirmar o seu compromiso e defensa do dereito de autodeterminación de Catalunya, Euskadi e Galiza.


Summary: Verónica Martínez Delgado e Alberte Momán gañaron o IX Certame de Poesía IX Certame de Poesía Erótica de Malpica Illas Sisargas con 'A outra voz', un poemario sobre violencia obstétrica. O libro sitúase na liña de denuncia do maltrato que é un dos alicerces da obra de Martínez, na que o percurso pola dor, a xeito de catarse para liberarse dela, xoga un papel fundamental.

Ser tratada como unha cousa. Como se non existise a dor. Nin o dereito a expresala e, moito menos, a rebelarse contra ela. Anulada. Infantilizada. Como manda o canon patriarcal. Niso consiste a violencia obstétrica. E iso denuncian os escritores Verónica Martínez Delgado e Alberte Momán en 'A outra voz' (A.C. Caldeirón), o libro co que gañaron o IX Certame de Poesía Erótica de Malpica Illas Sisargas. Falamos con ambos deste poemario e aproveitamos para facer un percorrido con Verónica por toda a súa obra. 'A outra voz' é un libro sobre violencia obstétrica. 'Judite', de Marcos Abalde, fala diso mesmo. Por que optades por este tema? Pola súa invisibilidade? Verónica: Efectivemente, optamos por este tema porque é silenciado, semidescoñecido e minimizado, como case todos os problemas que afectan ás mulleres en exclusiva. É outra variante máis da violencia machista. Alberte: Neste caso partimos do particular para camiñar cara o xeral. Dende un caso concreto, realizamos a denuncia sobre un problema do que é vítima o conxunto da sociedade e do que esa mesma sociedade chega a ser cómplice, como no caso da violencia machista. O libro fala de como unha exploración xinecolóxica pode ser sentida como unha agresión, unha violación. Cando o trato é inhumano. Cal é, para vós, a clave dese xeito de actuar? Se cadra unha cultura médica patriarcal, un sistema de atención ao paciente que se parece a unha cadea fordista, a obxectualización e infantilización da muller... Verónica: Non sempre, pero en demasiados casos e abondaría con un, as exploracións xinecolóxicas convértense -e non só se senten, aí entrariamos na subxectividade da muller- en verdadeiras violacións, senón sexuais, -ás veces tamén-, si dos dereitos fundamentais das mulleres. As causas do maltrato son as que apuntas e a mala-educación patriarcal en sentido amplo e moitas outras que poida se nos escapen. Edúcasenos para ter medo aos/as médicos/as e ás consecuencias dos seus actos, nunca para cuestionar a súa praxe profesional. A maiores ás mulleres compélesenos directa e indirectamente a calar porque ao final "son cousas de mulleres" e esas non importan a ninguén. E nin tan sequera temos o noso propio Nü Shu, ese idioma das mulleres, como as mulleres chinas tiveron durante séculos, para poder expresarnos con liberdade. Alberte: Na miña opinión, son todos os motivos que apuntas causas da violencia obstétrica. A tradición xudeocristiana na que a muller para realizarse na vida debía ser nai, convertendo a maternidade nun acto de sometemento, pasando por varias fases, nas que atopamos as inspección xinecolóxicas antes, durante e despois do parto, como un instrumento no que se humilla á muller e se conculcan dereitos que deberías ser fundamentais, tamén ligados á liberdade á hora de decidir o que facer co seu propio corpo. As devanditas inspeccións, seguindo protocolos nos que, en moitos casos, a información para unha escolla libre se ve profundamente cuestionada. Lendo sobre a violencia obstétrica e institucional, e analizando un pouco a historia máis recente, non resulta en absoluto casual que sexa até o presente século que a violencia obstétrica se mencione no corpo dunha lei que a define e a considera un delito. Sendo poucos, até o momento, os países que contemplan na súa normativa actos punitivos para tal tipo de agresións. Non resulta en absoluto casual que sexa até o presente século que a violencia obstétrica se mencione no corpo dunha lei que a define e a considera un delito Non hai metáfora nin reviravolta. Fálase, sen máis, de violencia. É unha opción escollida para reflectir, precisamente, a crueza desa violencia? Verónica: Non hai metáforas nin recursos poéticos cando un xinecólogo che introduce en menos de dous segundos un espéculo ata o útero, sen lubricante, sen pedir permiso, sen preguntarche o teu nome nin dicirche o seu, o extrae con manchas de sangue e aínda te increpa, que non te laies, que non che pode doer, como se o que sentimos as mulleres non nos pertencese. Se eles/as non teñen un mínimo tacto e coidado, nós non temos razón algunha para reaccionarmos con comprensión cara ao dano que nos fan. Como muller, o padecemento persoal é enorme e, en consecuencia, cómpre manifestalo de forma contundente. Con todo, dende Lusocuria modifiquei o meu xeito de escribir, sendo cada vez máis clara e directa na miña poesía, así A outra voz pertence a esta nova etapa. Alberte: A violencia non se filtra, para quen a padece, por ningunha peneira poética. Edulcorar, dalgunha maneira o discurso, sería deturpar a mensaxe. "Se eles/as non teñen un mínimo tacto e coidado, nós non temos razón algunha para reaccionarmos con comprensión cara ao dano que nos fan" A muller do libro tivo un aborto. E sente non só dor física, senón a dor da perda e da desilusión. O seu corpo prepárase para parir cando xa non hai feto. Despois, o sexo é un xeito de recuperar como a pertenza do seu corpo. É iso o que tentades transmitir? Verónica: A muller do libro ten que parir a un/ha fillo/a morto/a; iso é un aborto, hai feto evidentemente. A interrupción voluntaria do embarazo realízase doutro xeito. Na miña opinión non se deberían denominar igual, como se fosen o mesmo. Noutros idiomas, por exemplo en francés, diferéncianse, xa que son dous procesos diferentes: o aborto -que se produce de seu- e a interrupción voluntaria do embarazo -que resulta dunha decisión consciente e deliberada-. Esta muller expulsa o que os facultativos chaman "os restos" e non un fillo/a morto/a. Neste uso da linguaxe, neste caso en concreto, tamén percibimos o maltrato institucional. Tentamos transmitir a dor da perda dun/ha fillo/a. Tamén como este feito afecta inevitablemente ás relacións de parella, moitas veces polo desexo de pasar páxina moi cedo, sen vivir o tempo de dó necesaria, pola falta de empatía ou polo tabú do tema a nivel social e familiar. Alberte: Na miña opinión, incluso cando o aborto é unha decisión consciente e meditada, os vínculos que se establecen entre dous corpos en tan íntima unión deixan un sentimento de baleiro. Na elaboración deses vínculos existen dende motivos relacionados coa convención social, até a propia fisioloxía do corpo humano e os reguladores químicos que preparan ao individuo para os cambios que está a piques de experimentar. Dende o meu punto de vista, tamén a proximidade a eses procesos, sen experimentalos directamente, crean un sentimento de baleiro absoluto, polos propios vínculos que se crean entre as persoas implicadas. Vínculos incluso químicos, aínda que non pretendo reducir as relacións unha simple reacción química. En 'Ode á Madison Ivy', unha muller comeza a ver filmes pornográficos porque o seu amante os ve. Pero descobre o desexo: a través dunha actriz porno. E ten que descartar o propio sentimento de culpa: a moralidade. Por que? Non se pode ser feminista se che gusta iso, di, por exemplo. Verónica: Critico o mundo do consumo de pornografía máis comercial, ao que pertence a Madison, onde se obxectualiza as mulleres e, como resulta evidente, esa tipoloxía de consumo non é feminista. A protagonista usurpa ese espazo, eminentemente masculino, para o desfrute da voz que fala, un dos xestos salvables dentro do libro para o feminismo. Non existe unha ideoloxía única na que incluír todo o feminismo, do mesmo xeito que non existe unha única muller que escriba poesía, nin unha idea única que inclúa o pensamento de todas as mulleres. Fago poesía que fala dun contexto, no que o pensamento libre está a ser absolutamente aniquilado. A poesía debería facer pequenos buracos para permitir que entrase algo de luz neste mundo. A muller que desexa é, ademais, unha muller operada, seguramente segundo o canon de beleza heteropatriarcal. E polo que lemos os filmes nos que participa non pertencen ao xénero do porno pensado para mulleres, non heteropatriarcal, que tamén existe. É iso parte da contradición dela? Verónica: O verdadeiro problema da pornografía de consumo, ademais das cuestións estéticas, é a dominación que provén dunha mentalidade patriarcal. O mercado da pornografía foxe da consideración que ten o cinema como arte e representa os desexos perversos de dominación dunha grande maioría da sociedade. A pornografía é unha metáfora perfecta do papel que a sociedade lle asigna á muller. A submisión como máxima, a humillación, a posición subalterna que a incapacita para tomar decisións sobre a súa sexualidade, a negación para expresar dun xeito libre as súas necesidades sexuais e afectivas, para tomar a iniciativa, desexar libremente alén dos impulsos do outro, para todo. Nin os filmes pornográficos feitos por mulleres, como os que pode representar Érika Lust, toman a distancia suficiente do actual percorrido do mercado da pornografía. Non hai plan b para o porno, hai pequenos camiños secundarios que non gozan da visibilidade que deberían. "Non hai plan b para o porno, hai pequenos camiños secundarios que non gozan da visibilidade que deberían" Cara ao final pregúntase a voz poética se somos tan distintas a ela. Porque, quen non fodeu sen ganas ou finxiu un orgasmo? Podes afondar nesta idea? Verónica: Vivimos na era dos orgasmos finxidos, da subxugación ao home, da heterosexualidade imposta, etc., diante ou detrás da cámara, nunca debería ter acontecido, mais lamentablemente non é así. Esa é a nosa condena e a nosa correa de transmisión e de educación sexual para as novas xeracións. É necesario normalizar o sexo dentro dun contexto de cotián, amosando relacionamentos igualitarios, sen preconceptos, inseridos en situacións recoñecibles. Dalgunha maneira, a muller do poemario descobre a súa propia sexualidade a través da pantalla... É esa a historia que, ao final, nos conta o libro. Verónica: A muller do poemario xoga cos/as lectores/as, ten máis que descuberta a súa sexualidade!. Destaca e visibiliza todos os nosos preconceptos: a heteronormalidade, o consumo de pornografía comercial por parte do xénero masculino, o desexo e o amor, a fidelidade imposta socialmente e non consumada, coa conseguinte dobre moral, a prostitución, as relacións a través da rede, os canons de beleza patriarcais... A pornografía, do mesmo xeito que un poema pode tamén servir como elemento de denuncia, podería ser moito máis e mesmo cubrir un aspecto docente. O medo e a dor están moi presentes en 'A outra voz'. E xa o estaban en 'Refuxio'. O silencio asociado ao medo. O pasado abandonado no silencio. O maltrato de verse repudiada, rexeitada, violentada... É a dor das mulleres maltratadas? De que maneira? Verónica: En todos os meus libros denuncio todas as tipoloxías de maltrato, dende o particular ao social, que existe e perdura entre outros moitos motivos polo silencio cómplice: o terrorismo machista, o maltrato intrafamiliar, o maltrato infantil, o maltrato institucional, a neglixencia, o abandono… a dor de todas tamén é a miña dor. "En todos os meus libros denuncio todas as tipoloxías de maltrato, dende o particular ao social" E en Cartapedra? Por que ten, en xeral, tanta presenza a dor nos teus libros? Oponse a dor ao desexo? Verónica: A dor é un sentimento e o desexo unha emoción, son conceptos ben distintos, non sei se opostos, pero o que si sei é que nos meus libros non conviven no mesmo contexto, no mesmo plano. O desexo incita, promove o achegamento, convida á acción; a dor, en troques, afasta, arreda, é de natureza reactiva. Deste xeito, na miña escrita poden coexistir, pero nunca se tocan. Creo que fora 'Lusocuria' o libro polo que foras insultada. Por ser un poemario que ía máis alá do erótico. Nese sentido, se sempre exploraches o desexo desde o punto de vista da muller, parece que neses últimos libros se explora o porno. Por que? É como unha evolución lóxica, dicindo as cousas cada vez de xeito máis claro? Verónica: As persoas que me criticaron negativamente viron unha clara involución na miña escrita, na miña poesía, non unha evolución. Non sei se me corresponde a min dicir se evoluciono ou non. Sentín a necesidade de ser máis explícita, de denunciar dun xeito máis claro, para que non exista posibilidade á confusión ou á reinterpretación, para non ser cómplice tamén ou procuralo cando menos. Evidentemente os meus últimos libros foron vistos como un ataque aos presupostos asumidos. A sociedade, os homes e non só, tentarán afastar os meus libros do concepto tradicionalmente asumido de poesía, onde o amor ou o desamor se mostran como unha temática potente, a metáfora como gran recurso, e nunca se aceptarán libros que amosan tan alto, tan claro e directamente. A maiores calquera posicionamento que veña dunha muller vai ser catalogado de "feminismo radical", concepto ao que a sociedade actual nos ten tan afeitas. "Calquera posicionamento que veña dunha muller vai ser catalogado de "feminismo radical", concepto ao que a sociedade actual nos ten tan afeitas" 'Había tantos homes lilas' faime pensar na sorpresa, o medo. 'Deshabitada e sen verdugo' é como un paso adiante. E a dor tamén do desexo, asociada ao fracaso. Por que esa evolución? Verónica: En 'Había tantos homes lilas' comento o maltrato intrafamiliar onde a protagonista non ten moita opción a fuxir del. Como consecuencia deste, e polo efecto da revitimización, a voz que fala, cae no maltrato de parella a través do abandono emocional en 'Deshabitada e sen verdugo'. 'Desterrada do meu corpo' é como a dor da perda, da ausencia. E sae aquí xa, por certo, e xa saíra antes, a idea do parto. De que é aquí metáfora o parto? Verónica: O parto é a unha metáfora, e non tanto, da dor máxima física e emocional padecidas por calquera muller. "O parto é a unha metáfora, e non tanto, da dor máxima física e emocional padecidas por calquera muller" En 'O ladrón de almas', despois de ser desterrada do corpo, é desterrada da alma. Pide que lle leve a alma. Por que? Que relación ten este poemario co anterior? Verónica: Na verdade todos os meus poemarios están relacionados entre si, poderían lerse como unha soa historia, como un só libro, uns como consecuencia dos anteriores. É percurso pola dor, un xeito de combatela e de superara, como algo catártico. En 'Cara a un solpor de gatos' volve a dor. O gato morto. O neno abortado. A perda, outra vez. Que relación pode ter con 'A outra voz'? Tamén está o desamor e, se cadra, o medo á dependencia emocional. Por que? Verónica: Trátase o mesmo tema, a perda dun fillo, pero dende o punto de vista só da muller, a dor da perda en exclusivo, non se trata aínda o contexto como sucede en 'A outra voz'.


Summary: O país perdeu 10.325 parados e paradas no último ano.

Información ampliada ás 11.21 horas* O número de persoas rexistradas nas oficinas dos servizos públicos de emprego da Galiza baixou en 389 o pasado mes de outubro. O dato supón un descenso de 0,27% con respecto ao mes de setembro, até situar o total en 143.720 persoas desempregadas. A Galiza viu incrementado en 6,4% o paro no terceiro trimestre con respecto a 2021 A baixada de parados e paradas na Galiza e case catro veces menor que a rexistrada no conxunto do Estado español, cun descenso medio de 0,9%. En total, o paro perdeu 10.325 persoas a nivel estatal. Medra o paro na Galiza mentres 48% das familias teñen dificultade para chegar a fin de mes Atendendo á taxa de variación interanual na Galiza, o desemprego reduciuse en 10.325 persoas en comparación con outubro de 2021. Isto representa un descenso de 6,7%. Actividades económicas Por actividades, o paro caeu en agricultura (25 persoas menos), industria (32 menos), construción (74 menos) e, sobre todo, servizos (831 menos), pero subiu no colectivo sen emprego anterior (573 desempregados máis). A Galiza é a cuarta autonomía na que máis aumentou o número de persoas paradas no mes de setembro Pola súa parte, o paro afectou na Galiza 10.301 estranxeiros, 128 máis que en setembro (1,26%) pero 21 menos que no mesmo mes do ano anterior (-0,20%). Do total, 3.195 son comunitarios e 7.106 extracomunitarios. En canto aos demandantes de emprego, foron 208.914, deles 35.416 ocupados e 155.533 sen ocupación, que son (estes últimos) 1.032 menos que o mes anterior (-0,66%) e 10.410 menos que 12 meses atrás (-6,27%). Datos de contratación No que se refire á contratación, o país sumou 69.958 o pasado mes, 11.047 menos que en setembro (-13,64%) e tamén un descenso, en 19.251 contratos, respecto ao ocorrido hai un ano (-21,58%). O paro baixa en 5.188 persoas na Galiza, cunha alza dos contratos indefinidos A distribución de contratos foi a seguinte: 24.650 indefinidos (4.094 menos que en setembro pero 16.737 máis que en outubro de 2021) e 45.308 temporais (6.953 menos que en setembro e 35.988 menos que en outubro de 2021).


Summary: Dende hai anos Adega denuncia a "permisividade" da Xunta con estas instalacións, que máis aló dos novos perigos de contaxio do coronavirus, supuñan xa unha "bomba biolóxica" para a biodiversidade. En Galicia hai 25 granxas, o 80% das existentes en España, con máis de medio millón de exemplares

Este xoves a Xunta informou da detección dun foco de coronavirus SARS-CoV-2 nunha granxa de visóns americanos no concello da Baña, o que obrigará ao sacrificio de todos os animais existentes nesta instalación, uns 3.100 exemplares. A explotación permanece inmobilizada e sometida a vixilancia e control oficial polos Servizos Veterinarios Oficiais da Consellería do Medio Rural. Estes animais actúan como reservorio natural do virus e existe a posibilidade de que llo contaxien a un ser humano ou que sirvan para o desenvolvemento de novas cepas, en ocasións máis perigosas.O virus, na forma en que é contaxiable a humanos, foi detectado en varias granxas destes animais en Europa, dende os Países Baixos ata DinamarcaNos últimos meses o virus, na forma en que é contaxiable a humanos, foi detectado en varias granxas destes animais en Europa, dende os Países Baixos ata Dinamarca, onde ante o risco de transmisión o Goberno decidiu o peche de todas as granxas e o sacrificio de millóns de animais. No Estado Español houbera tamén un episodio en Teruel, que fixo necesario o sacrificio de cen mil visóns e a clausura de varias granxas.Adega cualifica de "bomba pandémica" a estas granxas en Galicia e insta a Xunta e Goberno central a "pechar este tipo de instalacións o antes posible", co sacrificio dos animaisSon varias as entidades que alertan do risco que supón a actividade destas granxas en relación a unha posible transmisión do virus ao ser humano. Neste senso, Adega cualifica de "bomba pandémica" a existencia destas granxas en Galicia e insta a Xunta e Goberno central a "pechar este tipo de instalacións o antes posible", co sacrificio dos animais que conteñen. Anos de denuncias dunha "bomba biolóxica"Pero máis aló dos novos riscos asociados á Covid-19, estas granxas de visóns (unha especie invasora) supuñan xa unha "bomba biolóxica", cun grave risco para a biodiversidade no caso de fuga dalgún exemplar. Entidades ecoloxistas levan décadas esixindo a fin desta actividade que está na base da industria peleteira, con críticas á permisividade amosada polo Goberno galego. "A Xunta sempre se amosou reacia a controlar e limitar a expansión das granxas de visón. Mesmo seguiu autorizando explotacións (as últimas en 2018 e 2019) cando en Europa estábanse a pechar", lembra Adega. Máis aló dos novos riscos asociados á Covid-19, estas granxas de visóns supuñan xa unha "bomba biolóxica"A entidade subliña que a dende o ano 2014 a estratexia de xestión, control e erradicación do visón americano recomenda en España "afortalar as medidas de contención e bioseguridade para as granxas". Porén, a día de hoxe "non son poucas as instalacións galegas que seguen sen actualizar as súas instalacións para incorporar estas medidas". "A Xunta sempre se amosou reacia a controlar e limitar a expansión gas granxas de visón. Mesmo seguiu autorizando explotacións (as últimas en 2018 e 2019) cando en Europa estaban a pechar", lembra AdegaO visón americano é un predador que se pode reproducir en liberdade en Galicia, ocupa distintos hábitats e compite polos recursos con carnívoros autóctonos como a marta, a xeneta, a denociña ou a lontra. A permisividade co visón americano mesmo pon en risco algunhas especies autóctonas en perigo de extinción, como a auganeira (Galemys pyneraicus) ou o corvo mariño cristado (Phalacrocorax aristotelis). E o propio visón europeo, habitual en todo o continente até o século XIX, e hoxe en crítico risco de extinción, atopándose apenas algúns individuos en Rusia, Rumanía, Ucraína e España.No ano 2014 Adega alertou da chegada a Galicia de novas granxas de visóns, cunha maior permisividade da que contaban estas empresas noutros países de Europa. ADEGA subliñaba que Galicia "non pode ser o vertedoiro biolóxico de Europa e o paraíso da impunidade ambiental para empresas sen escrúpulos".25 granxas en Galicia, con medio millón de animaisGalicia conta co 80% das granxas de toda España, sobre todo en concellos da provincia da Coruña: Abegondo, Carral ou A BañaGalicia é o territorio do Estado cun maior número de granxas de visón americano. Hai 25 instalacións (dun total de 37 en toda España), que acumulan centos de miles de exemplares, calcúlase que máis de medio millón de animais. Abegondo conta con seis destas granxas, Carral con catro, A Baña con tres, Santiago de Compostela con dúas e Brión, Curtis, Negreira, Rois, Sobrado, Oza-Cesuras, Palas de Rei, Agolada, Lalín, Oia e Vilaboa acollen unha, segundo os datos de Adega. O seu número, iso si, veu descendendo nos últimos anos (en 1989 había 320 granxas en Galicia).Adega denuncia que "en plena pandemia de COVID-19, a Xunta malia a ter competencias plenas en gandería, volve descargar no Estado a responsabilidade de tomar medidas nas granxas contra o coronavirus"Adega denuncia que "en plena pandemia de COVID-19, a Xunta malia a ter competencias plenas en gandería, volve descargar no Estado a responsabilidade de tomar medidas nas granxas contra o coronavirus". E destaca que dende o pasado mes de setembro aplica un programa de prevención de COVID-19 nas granxas que "só prescribe análises (control pasivo) se hai visóns con síntomas compatíbeis co COVID-19, ou algún dos operarios tivo un diagnóstico positivo". Ata o mes de novembro, das 25 granxas de visón galegas só se fixeran controis en 4 (todos negativos), "malia que dende xullo os casos de COVID-19 en visóns disparáronse por toda Europa", sinala a asociación.En decembro Adega e WWF instaron publicamente a Xunta a decretar o "peche definitivo" das granxas de visón americano en Galicia, seguindo o exemplo dos Países Baixos ou Dinamarca. Agora, de novo, Adega reclama que a Xunta "exerza as súas competencias en medio ambiente e sanidade animal" decidindo o "peche cautelar" destas instalacións. De igual xeito, demándalle ao Goberno central que clausure as granxas de visón.


Summary: A Revista Galega de Teatro - Erregueté anuncia que pasará de publicar catro números por ano a dous, por mor da falta de apoio económico institucional.

O editorial do novo número da Revista Galega de Teatro - Erregueté, asinado pola directora, Vanesa Sotelo, anuncia que o proxecto está "como ente vivo, en risco de desaparición material". Afogada pola retirada de apoios económicos institucionais, Sotelo denuncia que "as axudas para facer posíbel a súa continuidade en papel diminúen en sentido inversamente proporcional aos proxectos que emprende e aos esforzos altruístas que diariamente inviste para desenvolvelos". Neste contexto, a Erregueté declara verse na obriga de reducir o número de publicacións por ano, pasando das catro actuais a só dúas. Para alén da nova periodicidade, promete manter as seccións habituais, incluíndo dous textos de creación en cada número co obxecto de asegurar a saída de catro títulos cada ano e manter o compromiso na difusión da dramaturxia galega contemporánea e da tradución de novas pezas. A revista afronta así o que a directora define como unha "etapa de resistencia de duración e consecuencias descoñecidas". Ameaza unha iniciativa con 36 anos de historia A Erregueté é un proxecto que viu a luz en 1983, contanto a súa "prehistoria" no Boletín de Información Teatral da Escola Dramática Galega. A creación foi promovida, entre outras, pola sección de Vigo da Escola Dramática Galega, con sede na Coruña. A partir do número 11 adoptou o nome de Revista Galega de Teatro. Actualmente constitúe a única publicación periódica dedicada integramente ao teatro galego. Editada por Entre Bambalinas, conxuga información, creación, divulgación e investigación.


Summary: Novo golpe de efeito da pirotecnia podemita. Menos de 24 horas despois de se confirmar o seu triunfo nas primarias, Pedro Sánchez coñecía esta segunda feira unha oferta política de Podemos: a formación liderada por Pablo Iglesias oferece retirar a súa moción de censura se o PSOE apresenta unha propia.

Foi o secretario de Organización de Podemos, Pablo Echenique, o que se encarregou de trasladar ao PSOE, xusto o día seguinte das primarias socialistas, unha oferta política en relación á censura a Rajoy. Trataríase de que Podemos estaría disposto a retirar a súa moción sempre e cando o PSOE se animase a apresentar a súa propia. Con este movimento sobre o taboleiro, Podemos mostra a súa vontade de presionar politicamente Pedro Sánchez xa desde o minuto 0 do seu retorno á secretaría xeral do PSOE. Durante a campaña, e do mesmo xeito que Susana Díaz e Patxi López, Sánchez deixou claro que con el como líder o PSOE non apoiaría a moción de censura do grupo confederal Unidos Podemos-En Comú Podem-En Marea, rexistada a pasada sexta feira con Pablo Iglesias como candidato alternativo. O que non desbotaba Sánchez é que no meio prazo o PSOE se animase a apresentar a súa propia moción de censura. Podemos non quer que Sánchez xogue cos tempos e por iso quere marcarlle desde xa a axenda, para fixar a impresión na opinión pública de que o PSOE se move só porque se sente presionado pola organización liderada por Iglesias. Echenique revelou que esta oferta ao PSOE conta co apoio de En Marea e de En Comú Podem.


Summary: Reivindican que se bote a aquelas empresas que incumpren as condicións mínimos deste servizo público e que se convoque un novo concurso que garanta condicións laborais e de calidade.

9 e 10 de maio, 6 e 7 de xuño, 4 e 5 de xullo. Son as xornadas de greve no sector de ambulancias de Galiza, uns paros que poden dar lugar a una greve indefinida de non se solucionar os problemas que motivan o protesto. Desde a CIG explícase que catro son as cuestións centrais da greve: botar as empresas que incumpran as condicións mínimas deste servizo público, convocar un novo concurso que garanta condicións laborais e de calidade, retirar os elementos de presión e precarización das condicións de traballo, e que se asine o convenio colectivo (caducado hai dous anos). O sindicato cualifica de "abandono absoluto" a situación do sector. Xunta, a Consellería de Sanidade e o 061 "están mirando para outro lado", critica a CIG, e nin sequera contestaron ás reiteradas solicitudes de reunión para tratar estes problemas. De aí que os traballadores e traballadoras avalaran en asembleas ir á greve ante un escenario dunha patronal unicamente preocupada polo seu rendemento económico e o desprezo da Xunta cara un servizo básico como este, "maltratado durante anos". As empresas recoñecen agora que levaron concursos optando por ofertas por baixo do prezo real e tentando que este custo sexa asumido polo persoal. Así, houbo un empeoramento das condicións laborais no que ten que ver co aumento de horas e o incremento, de entre 10 e 20%, da carga de traballo. A pesar deste incremento de servizos non se reforzaron os cadros de persoal. Expedientes Na rolda de prensa de Compostela, os delegados de Ambuibérica denunciaron que a empresa impuxo máis de 40 expedientes de sanción nos últimos días para, afirman, atemorizar o persoal "e que non proteste diante deste desfeita". Sancións que chegaron a recibir mesmo traballadores que nin estaban de servizo ou que xa levaban meses fóra da empresa. Este proceder por parte de Ambuibérica non é illado, prosegue a CIG, senón que tamén abriu arredor de 40 expedientes sancionadores a traballadores/as do 061 na comarca de Vigo. Doutra banda, o secretario da FGAMT-CIG de Compostela, Inácio Pavón denunciou ademais que este conflito está sendo tratado como un problema de orde pública con chamadas aos cuarteis da Garda Civil da comarca. "De xeito irregular someteuse aos traballadores a auténticos interrogatorios nos que entre outras cousas se preguntaba se estaban afiliados á CIG, se ían asistir á asemblea, que se ía falar e pretendendo que posteriormente se lles informara do falado. Algo absolutamente intolerábel e completamente ilegal que xa están estudando os servizos xurídicos da CIG".


Summary: Poñemos a ollada na represión da Ribeira Sacra após o golpe de Estado de Francisco Franco. Como exemplo, a cantidade de reclusos do cárcere de Monforte, unha cifra que chegou a sorprender o fotógrafo Erich Andres, un alemán ligado aos servizos secretos nazis. As cifras recollidas nesta análise dan conta da dimensión desta represión. Eis un extracto da peza publicada no Sermos Galiza 287.

Foi unha represión durísima. Segundo os dados fornecidos pola historiadora María Xesús Souto no seu estudo sobre a represión franquista na provincia de Lugo, a comarca da Ribeira Sacra situase á cabeza da represión paralegal nesta área. Outro tanto acontece cos encarceramentos ou os ingresos en prisión por motivos políticos no período 1936-1939, onde esta zona ocupa os primeiros lugares de Lugo. Só en Monforte rexistráronse 446 detencións para unha poboación de 22.000 persoas, aos que temos que sumar os 232 detidos do Saviñao para unha poboación de 12.000 persoas, os 179 de Quiroga para unha poboación de 8.000 persoas, os 114 de Ribas de Sil para unha poboación de 4.000 persoas, os 80 da Pobra do Brollón para unha poboación de 8.000 persoas ou os 253 detidos de Sober. A cantidade de reclusos do cárcere de Monforte chegaría a sorprender en 1936 o fotógrafo Erich Andres, un alemán ligado aos servizos secretos nazis que fotografou a retagarda franquista, deixando testemuño gráfico e escrito do suceso. A troica do terror, un operativo negro a cuxa cabeza se situaba a institución militar e do que facían parte sectores da igrexa católica, dirixentes patronais e as milicias paramilitares, formadas maiormente por falanxistas, traballaron arreo a partires de xullo de 1936. Sinaláronse dentro do exército os mandos da Garda Civil, algúns dos cales xa foran detidos en abril de 1936 por partillar conspiración cos falanxistas o capitán Xosé Logo e o sarxento Emilio Cabanas, destacando o comandante do posto de Pantón, Manuel Losada Estévez, primeiro alcalde franquista do concello; o brigada do destacamento de Quiroga, Xoán Gómez, e moi particularmente o tenente de Monforte, Xosé González Díaz. González Díaz, que non tardaría en ser nomeado delegado de orde pública na localidade, quebrou a folga convocada polas organizacións obreiras en colaboración cos paramilitares, declarou o estado de guerra na cidade do Cabe, dirixiu a toma de Sober, A Pobra de Brollón, Ribas de Sil ou Quiroga, asinando sacas no cárcere de Monforte, e foi responsábel das primeiras execución e detencións na comarca. [Podes ler a peza íntegra no Sermos Galiza 287, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Impulsado pola Coordinadora Galega de ONGD, o pacto compromete a manter un esforzo en axuda ao desenvolvemento que garanta que, antes do remate do 2017, cando menos o 0,7 por cento do orzamento consolidado da Xunta se adique á erradicación da pobreza

Alternativa Galega de Esquerda (AGE) asinou o Pacto Galego contra a Pobreza impulsado pola Coordinadora Galega de ONGD. O voceiro de AGE, Xosé Manuel Beiras, denunciou "actitude hipócrita" do PP xa que, malia ter asinado hai xa case tres anos este pacto, "na práctica o camiño que están a seguir desde entón vai na dirección radicalmente oposta ao que persegue", aplicando políticas de recortes que, no caso da cooperación ao desenvolvemento, deixan case inexistentes as partidas orzamentarias destinadas a este fin, "cunha redución dun 64 por cento desde 2009, chegando ao 2013 cun mísero 0,05 por cento de asignación orzamentaria". "Desde que chegou o señor Núñez Feijoo á Presidencia da Xunta non só non se están a cumprir os compromisos incluídos neste pacto senón que o descenso de fondos é cada vez máis grave" destacou Xosé Manuel Beiras Nos últimos dous anos, o goberno do Partido Popular a nivel estatal logrou colocar o Estado española á cola de Europa cun 0,15 por cento destinado a cooperación para o desenvolvemento. AGE denuncia que co brutal recorte do 49 por cento respecto ao ano anterior "situámonos a niveis de finais da década dos 80 co que se pode afirmar que o obxectivo do PP céntrase en facer efectivo o desmantelamento real da cooperación. Países cunha situación económica similar como Portugal ou Grecia os recortes son moito máis moderados cun 13 e 17 por cento respectivamente".


Summary: O Colectivo Cultural A Nave das Ideas quere deste xeito homenaxear o editor e impresor de Cantares gallegos, obra da que se celebran os 150 anos da súa publicación.

O Colectivo Cultural A Nave das Ideas vén de entregar no rexistro do Concello de Vigo unha proposta para darlle o nome de Juan Compañel á biblioteca municipal da cidade. Quérese deste xeito recoñecer a tarefa de Juan Compañel como editor e impresor de Cantares gallegos, a obra de Rosalía da que celebramos os 150 anos da súa publicación. Ademais destacan que con este recoñecemento tamén se destaca a "rica tradición editorial" de Vigo que dende a asociación coidan necesario reivindicar. Juan Compañel foi unha "persoa capital na configuración do Rexurdimento galego dende a prensa de tendencia galeguista e progresista". En 1856 trasladouse a Vigo, onde publicou La Oliva con Alejandro Chao, José Ramón Fernánedz e Manuel Murguía. En abril de 1857 o goberno suspendeu a publicación, que tomou o nome de El Miño volvendo á súa primeira denominación en 1868. Na súa imprenta publicouse o 17 de maio de 1863 Cantares gallegos de Rosalía de Castro. En 1873 marchou a Cuba, foi secretario do concello de La Catalina e fundou e dirixiu La Lealtad (1882) de Cienfuegos, Diario de Cárdenas (1883) e La Unión de Colón. Volveu a Vigo en 1891 para recuperarse do seu feble estado de saúde, e regresou a Cuba dous anos máis tarde, onde morreu en 1897.


Summary: Conversamos con Adolfo Araiz, portavoz de EH Bildu no Parlamento de Nafarroa, e asinante en nome da coligazón abertzale da declaración impulsada polo Bloque contra os tratados de libre comercio. Eis un extracto da entrevista publicada no Sermos Galiza 253.

De que maneira son prexudiciais para os pobos de Europa os tratados de libre comercio? Hai dúas cuestións que son centrais. Unha específica que atinxe a todos os pobos con ou sen Estado, que é o tema da transparencia. Estes tratados negociáronse dun xeito secreto, como moitos dos tratados de libre comercio, e non sabemos cales son os termos exactos nalgunhas ocasións até que non se leva aos parlamentos a votar. Nese sentido, nós entendemos que a cidadanía debe ter o dereito a coñecer previamente á negociación e á sinatura destes tratados cal é o seu contido, en que lle vai modificar os seus dereitos, en que van modificar as regulacións vixentes, porque o que defendemos é que estamos diante da posibilidade dunha desregulación masiva da política ambiental, sanitaria, das relacións laborais, e para nós coñecer o que se está cocendo é fundamental. Por outra parte, a nós, en tanto que nacións sen Estado, aféctanos tamén no que atinxe a nosa capacidade de decisión. Mesmo os actuais Estados soberanos van ser ultrapasados na súa decisión polas cortes de arbitraxe que se van colocar por riba das lexislacións estatais. No caso das nacións sen Estado o risco é inda maior ao non termos instrumentos propios. Desgraciadamente no Estado español non se deu a situación que se deu en Valonia, no Estado federal belga, na que un Parlamento tivo a oportunidade de emitir unha valoración, de estudar o tratado. Isto non pasou nos parlamentos autonómicos, o máximo que puidemos facer foi emitir declaracións políticas de rexeitamento pero máis nada. O catedrático Ramón L. Suevos teorizaba recentemente que para Galiza, o ingreso do Estado español na UE supuxo que o noso país pasaba a ter, literalmente, "dous amos". Os TLC provocarán ese mesmo efecto para as nacións sen Estado? Estamos diante dunha ameaza maior para articular unha opción política de autogoberno que poña en cuestión a transferencia de soberanía. Calquera movemento político que aspire a articular maiorías para poder gobernar vaise atopar con que se transferiron competencias, por exemplo en materia de medio ambiente, sobre as que non se vai poder lexislar pola existencia das cortes de arbitraxe ás que poderán acudir os investidores para denunciar que unha normativa que se pretenda aprobar en Galiza ou en Nafarroa atenta contra os seus intereses, ameaza o seu dereito a comerciar e para pedir unha compensación con indemnizacións millonarias. Quen estamos nun estadio de conquistar cotas de soberanía vemos que cada vez se afastan máis os centros de decisión da cidadanía e esa imposibilidade de desenvolver políticas propias. O exemplo do medio ambiente, da soberanía alimentar, as patentes farmacéuticas, son evidentes. Cos TLC non imos ter instrumentos de decisión. [Podes ler a entrevista íntegra no Sermos Galiza 253, á venda na loxa e nos quiosques e puntos de venda habituais]


Summary: Hai 22 anos que Xosé Manuel Budiño debutou en disco con aquela peza chave do novo folk galego, Paralaia. Seis discos despois ensaia un sorprendente e maduro xiro pop no seu novo traballo, Fulgor, que acaba de colocar na rúa e presentará o vindeiro 15 de marzo na Sala Capitol de Compostela.

Aquel gaiteiro superdotado é agora cantor acústico e de rexistro pop. "Un universo ultramoderno cun pé na raíz e outro no abismo", sinala nota promocional, "o abismo da creatividade, cheo de arraigo e de fame de risco". Para este punto de inflexión da súa carreira, Budiño -natural de Moaña- decidiu rodearse de amigas e colegas. Para as letras e para a instrumentación. Aínda que Fulgor se compón de nove cancións orixinais, compostas e producidas e cantadas polo propio Budiño -e mais a versión de Bos amores, poema de Rosalía de Castro e música de Narf-, nos seus sucos aparecen Xoel López (guitarra e coros en Santiago) ou Jairo Zavala, de Depedro (guitarra na mexicanizante Frida). Ademais, a poeta Antía Otero escribe os versos de Pulso, e Xoel López os de Santiago. Tamén participa "o sotaque lusoafricano" do guitarrista Luiz Caracol, o galego Antonio Casado e o Cuarteto Quiroga, recente Premio Nacional de Música. Brais Morán ao baixo á guitarra e aos coros, Fran Sanz ao baixo e Budiño á voz, frauta, piano e guitarra completan o son da obra. "Despois de seis anos de silencio, Budiño agasállanos cun disco máis plural, máis sen xénero, máis de aquí e de alá, máis aberto e máis de todas", explica na web do artista, "chegou Fulgor porque todo brilla, todo resplandece. Un Fulgor para unha nova etapa que xa non soa a silencio". Despois do concerto compostelán, Budiño actuará na Pousada da Galiza Imaxinaria, en Boiro, o 23 de marzo. Nota: cuberta de Fulgor, o último disco de Xosé Manuel Budiño.


[Artigo publicado orixinalmente na web do Eixo Atlántico]A Euro-Região, a casa de todos nós, será o farol de esperança na construção de um futuro melhor para todos. Porque juntos somos mais fortes.Julgo não exagerar, até porque conheço bem a realidade municipal e supramunicipal em Portugal e Espanha, ao afirmar que dificilmente se encontrarão regiões transfronteiriças com o dinamismo e a capacidade que aqui temos no noroeste peninsular.Somos uma das maiores, senão mesmo a maior comunidade transfronteiriça que une dois países em torno de um objetivo comum. E somos sobretudo aquela que o tem feito de forma mais exemplar de há mais de 25 anos a esta parte.Por estes dias, o nosso foco quotidiano coletivo e por consequências também os nossos desafios esbatem-se e somos obrigados a recentrar todas as nossas atenções e esforços em torno do que é primário e elementar para toda uma sociedade. Para os nossos países e nações. A sobrevivência.Vemo-nos repentinamente a braços com limitações que jamais equacionámos como possíveis. Somos obrigados a gerir coisas tão básicas e essenciais como o sair à rua, por onde caminhar, com quem estar, confinando os nossos passos e pensamentos em grande parte do tempo às quatro paredes do nosso escritório ou da nossa casa.Mais do que um País, mais do que a Península Ibérica, a Europa e o Mundo pararam. Algo impensável para quem, como nós, tentamos prever de antemão o futuro, tomar medidas e discutir caminhos para as gerações futuras, para o depois de amanhã.Uma certeza temos todos. Ninguém estava preparado para o que vivemos agora. Mas não podemos adiar respostas, nem esperar que outros tomem decisões que determinarão o nosso futuro.O desafio que partilho com todos os outros Autarcas do Eixo é imenso e de enorme responsabilidade para com todos aqueles que representamos.Também aqui, creio, o Eixo Atlântico e todos nós, com poderes e deveres políticos, e com a massa crítica e o trabalho intelectual que nos é exigido, deveremos olhar para esta ameaça como um desafio, transformando-a numa prova da nossa coesão.Deveremos ser os primeiros a dar o exemplo, aos nossos países, à União Europeia e ao Mundo, como uma união de políticos e decisores, que compõe este importante núcleo que é o Eixo AtlânticoDeveremos ser os primeiros a dar o exemplo, aos nossos países, à União Europeia e ao Mundo, como uma união de políticos e decisores, que compõe este importante núcleo que é o Eixo Atlântico.O desafio daqui para a frente é termos território em que os seus cidadãos se tornem de novo motores de crescimento dos respetivos países e que as nossas cidades se tornem também exemplos a seguir, de novo.Para recuperarmos rapidamente o cenário económico da euro-região, que se afunda a cada dia que passa, necessitamos implementar medidas concretas que influenciem diretamente e de forma rápida as nossas empresas e economias locais. A seu tempo, a reanimação da economia, com foco na retoma das exportações e do turismo devem ser o grande foco de atuação. Nunca esquecendo a criação de respostas para todas as carências sociais que esta pandemia vai necessariamente agravar.A Euro-Região, a casa de todos nós, será o farol de esperança na construção de um futuro melhor para todos. Porque juntos somos mais fortes.


Summary: Estamos a vivir mudanzas que responden a un cambio paradigmático na industria musical do que aínda estamos a experimentar a día de hoxe os efectos. E ninguén está preparado: aínda tivemos que esperar até 2018 para que os prestixiosos Grammy recoñecesen que a música feita en plataformas como esta eran tamén dignas de prestixio.

Un dos meus acontecementos persoais de 2020 foi coñecer a Spleepy Spice. Xa desde a súa biografía nas redes sociais, créase un hipnotismo único: fago cancións co móbil. Simple. Directo. E que levanta tantas preguntas como ilusións. E a incógnita máis importante sería descubrir como algo tan bo pode facerse desde un teléfono. Sleepy Spice non é, con todo, unha excepción. A cantidade de artistas que fan música desde un móbil, ou desde o seu ordenador, é eterna mesmo na Galiza. As de hoxe son herdeiras daqueles artistas que publicaban a música en Soundcloud a principios da década pasada, como poderían ser Chance the Rapper, Lil Pump, Denzel Curry ou Yung Lean, hoxe artistas recoñecidos internacionalmente. Ninguén está preparado: aínda tivemos que esperar até 2018 para que os prestixiosos Grammy recoñecesen que a música feita en plataformas como esta eran tamén dignas de prestixio Todos responden a un cambio paradigmático na industria musical do que aínda estamos a experimentar a día de hoxe os efectos. E ninguén está preparado: aínda tivemos que esperar até 2018 para que os prestixiosos Grammy recoñecesen que a música feita en plataformas como esta eran tamén dignas de prestixio. A música cambiou. As produtoras musicais, polo tanto, precisaron adaptarse. Se antes a súa existencia era precisa para que o disco dun artista fose distribuído mundialmente, nun mundo no que se pode chegar á música con tan só un clic a súa función histórica é, como mínimo, posta en dúbida. Así, ante isto, non queda máis que achegarse a contratos diferentes dos tópicos como forma de manter a súa importancia: chegan así os famosos contratos 360, onde a produtora centraliza os servizos que require o artista para que a súa presenza estea xustificada. Así, estas tentan manter nas súas mans os labores de gravación, composición, xiras e concertos, comunicación, representación legal, publicidade e mercadotecnia. E aínda así, que isto sexa necesario é até dubidoso cando non tantas bandas requiren a elas para isto, e mais se falamos de artistas pequenos. Outra maneira de ver as produtoras vese moito por Galiza, e a súa existencia, á parte de todo isto, ten como chave principal que a súa existencia é ás veces incluso máis familiar que profesional. Nomes como La Melona, Matapadre, Todomedre e incluso, sen ser galega per se, Ernie Records ou Raso Estudios, aparecen firmando a meirande parte dos nosos artistas favoritos. E detrás deles non hai só representación, senón un sentimento de comunidade no que a amizade e as ganas de que as cousas lles saian ben aos nosos artistas é o máis importante. O que Soundcloud, Youtube, Spotify ou Bandcamp conseguiron non é máis que un primeiro paso dun cambio no que é asombroso cavilar. Hai quen ten que asumir un novo rol. Tentar crear, como moito, unha comunidade de amizade, conexións e apoio cando máis falta fai. E debe ser así, pois ante a democratización dos medios de produción musical non hai máis razón que esta para a súa existencia. As redes sociais, a viralización e a calidade son xa mellor carta de presentación que un disco en todas as tendas físicas do Estado.


Summary: Desde 2009 a sanidade pública galega sufriu un tesoirazo de 2.200 millóns de euros. Un recorte que ten como principal consecuencia o deterioro da calidade asistencial. Ás listas de agarda súmanse médicas e médicos que atenden máis de 60 doentes á xornada; PAC desmantelados; feche de camas; abandono da Atención Primaria... analizámolo no número 333 do semanario Sermos Galiza, xa dispoñíbel na loxa.

Co solpor da cuarta feira chega un novo número do semanario Sermos Galiza, xa á venda na loxa e a partir desta quinta nos quiosques e nas casas. Abrimos o Sermos 333 cunha reportaxe que radiografía a sanidade pública con motivo da manifestación convocada por SOS Sanidade Pública o domingo, día 10, en Compostela. Na sección de Sociedade recollemos outro tema relativo á sanidade: a investigación pioneira dun grupo de investigadoras e investigadores galegos sobre o uso de nanopartículas nos tumores cerebrais, cando vén de conmemorarse o Día Mundial contra o Cancro. Aliás, a próxima segunda feira, día 11, terá lugar o Día Mundial da Muller na Ciencia e con tal motivo entrevistamos a divulgadora científica Joana Magallaes. Non nos afastamos da sanidade na sección de Economía, que abrimos cunha información sobre o conflito laboral que padecen as traballadoras e traballadores do sector das ambulancias. Ademais, publicamos unha reportaxe sobre as galegas e galegos máis morosos con Facenda. Unha ollada ás eleccións municipais desde Vigo e unha análise sobre a situación que vive Podemos na Galiza son os temas que ocupan esta semana Política. En Internacional afondamos no contexto venezolano da man de Duarte Correa, licenciado en Xeografía e Historia e especialista en América Latina. O Fóra de Serie recupera a memoria das mestras galeguistas represaliadas, unha temática na que afondarán as xornadas da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda e a AS-PG, e lévanos a coñecer a cineasta Diana Touceda, que este domingo presentará en Numax (Compostela) o seu filme Trinta lumes. Neste número escriben, ademais, Míriam Ferradáns, Carme Adán e Vitor Vaqueiro. En canto á crítica, Mario Regueira afonda en Campo Aberto, de César Souto Vilanova e Andrés Castro fai o propio con Cold War. O colectivo XEA convídanos a visitar o miradoiro de Pedra Pinta e Merche Espiño ínstanos a probar a torta de chocolate branco e crema limón. Un novo capítulo da serie "Dos campos do terror", co centro de internamento de Padrón, os petiscos de letras e mais o selfie do chef Carlos J. González, de 'A Mázcara', completan o Fóra de Serie. A respeito de Opinión, neste número publican María Pilar García Negro e Xavier Queipo e asinan os cadriños Nacho Hortas e Tokio. En "A ollo nu", Xoán Costa escribe "Um livro para dar a volta ao mundo", sobre a exposición "Em demanda da biblioteca de Fernão de Magalhães". Acompaña o semanario o Comprendermos, suplemento da Fundación Moncho Reboiras. [Podes ler o semanario nesta ligazón ou adquirilo nos quiosques e puntos de venda habituais a partir da quinta feira, día 7]


Summary: Todos eles na reserva, asinan un manifesto titulado 'Declaración de respecto e desagravio ao xeneral Francisco Franco Bahamonde, soldado de España'.

Un total de 181 altos mandos do exército español na reserva asinan un manifesto no que se demanda respecto para o ditador Francisco Franco. Xenerais, almirantes, coroneis, tenentes coronéis… o documento que publica Diario OK detalla con nomes e apelidos os asinantes do manifesto que leva por título 'Declaración de respecto e desagravio ao xeneral Francisco Franco Bahamonde, soldado de España'. O escrito e os apoios aparecen nun momento político no que o debate sobre a exhumación dos restos do ditador e a súa retirada do 'Valle de los Caídos' volve estar en primeira liña. No documento hai una quincena de xenerais: José Sierra Rabuenca, Luis Gomez-Hortigüela Amillo, Carlos Blond Álvarez del Manzano, Javier Bohorquez López- Lóriga, José Miguel Aldea Marín, Jesús Alfredo Ruiz Fernandez, Francisco Martínez Esparza Valiente, José Fernando Abos Coto, José María Sanchez de Toca y Catalá, Enrique Cano de las Heras, Salvador Fontela Ballesta, Agustín Muñoz-Grandes Galilea, Juan Chicharro Ortega, Luis Casteleiro Villalba, Blas Piñar Lopez e Alberto Asarta Cuevas. Argumentan estes mandos que asinan o manifestó porque "a homenaxe aos herois que forzan España e a todos os que deron a vida por ela é un deber de gratitude e un motivo de estímulo para continuar coa obra" de Franco. Aliás, critican "os permanentes ataques a persoa do xeneral Franco desde a súa morte".


Summary: A Xunta non sacou o programa este curso, que adoita saír a comezos de setembro, mais asegura que continuará adiante. Con todo, o temor corre entre o profesorado ante a posibilidade de que se aproveite a escusa de falta de orzamentos para retirar o apoio á iniciativa

Entrado xa outubro deste curso escolar anómalo, marcado pola adaptación -por voltas improvisada- á pandemia, comeza a reinar a inquedanza entre o persoal docente, alén doutras múltiplas cuestións, polo silencio da convocatoria arredor dun programa fundamental como é o dos clubs de lectura. A alerta saltou ao non ter noticia desta iniciativa que, como acontece desde hai 13 anos, sae co inicio do ano lectivo. Esta periodización é importante para que o profesorado "poida planificar o traballo de aquí a xuño", explica Mercedes Queixas Zas, que alén de escritora e actualmente deputada polo BNG no Parlamento, foi coordinadora destes programas desde 2010. Segundo chegou a coñecemento de Nós Diario, parte do profesorado preguntou directamente á Consellaría de Educación e recibiu a información de que non pensaban sacar a convocatoria. Porén, desde o gabinete contestaron a consulta desta cabeceira "a previsión é continuar". Mais ante o silencio administrativo desta demora xa comezou a correr entre as responsábeis dos clubs unha carta dirixida a Jesús Manuel Álvarez Bértolo, director xeral de Centros e Recursos Humanos da consellaría de Cultura, Educación e Universidade, na que se solicita o mantemento do programa, destacando os seus beneficios. "Para moitos rapaces son o único contacto coa lingua", sinala Ledicia Costas Ledicia Costas, que observa todo isto desde a perspectiva simultánea de mestra e de escritora, mostra a súa preocupación e define os grupos como "potentísimos dinamizadores" da lectura e da normalización do galego, especialmente en idades nas que este labor resulta complexo por mor dos múltiplos estímulos que recibe a cativada. "Para moitos rapaces son o único contacto coa lingua", sinala, de aí tamén o indispensábel da súa función. Máis de 12.000 implicadas Segundo o informe da Asesoría de Bibliotecas Escolares da Galiza do curso 2018/2019 (o último que viu a luz) estarían implicados 903 clubs de lectura, 717 docentes e máis de 12.000 alumnas de centros de ensino de secundaria, formación profesional ou escolas oficiais de idiomas. "Estamos a falar dun proxecto de moita envergadura", destaca Mercedes Queixas Zas. Por iso, rexistrou onte mesmo unha Iniciativa Non de Lei e varias preguntas no Parlamento galego en relación a isto. "Estamos a falar dun proxecto de moita envergadura", destaca Mercedes Queixas Zas. Por iso, rexistrou onte mesmo unha Iniciativa Non de Lei e varias preguntas no Parlamento galego en relación a isto. Cesáreo Sánchez, presidente da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, tamén apela ao éxito do programa no "coñecemento da lingua e da literatura galegas", así como polo apoio, en especial, a novas escritoras, nun momento en que desapareceu boa parte da súa actividade. Os clubs son tamén "elementos socializadores e inclusivos para alumnado con necesidades educativas especiais", recolle a carta do profesorado. Adaptación á pandemia A misiva remitida a Educación refire a necesidade de que a lectura siga presente na realidade cotiá, mesmo nos tempos actuais nos que a adaptación exixe máis grupos "cun número de compoñentes máis reducido", así como "encontros presenciais máis esporádicos (un ao mes), pero apoiados por contactos virtuais e un seguimento das lecturas en rede ou a localización das nosas actividades en lugares abertos", explican. Do mesmo modo, a carta destaca que o formato do papel non pode desaparecer, pois os centros non dispoñen de libros dixitais nin de soportes electrónicos en número suficiente. Aliás, sinalan que en caso de darse un confinamento, esta fórmula permitiría o acompañamento nos fogares. É tamén por iso que a convocatoria se volve especialmente necesaria para facilitar a adquisición dos volumes nas librarías locais, o que serviría de fonte de ingresos a comercios afogados pola pandemia. "É unha forma de apoio a todo o sector do libro", asegura Queixas, sobre todo nun momento como o actual. Neste senso, Sánchez expresa a súa "fonda preocupación" ante unha posíbel retirada "dunha das actividades centrais nun plan do libro e da lectura no ensino". O risco de desartellamento baixo pretextos económicos preséntase así no horizonte. Neste contexto, Queixas chama a non "renunciar a que as bibliotecas sexan epicentro da formación transversal", construíndo un "vínculo entre a lectura e a contemporaneidade".


Summary: Os 2.900.000 do pasado ano quedan en 1.100.000 nesta convocatoria da AGADIC para o sector audiovisual. No teatro, produción, distribución e salas privadas reducen axudas públicas de 1.290.000 a 930.000. A AGADIC mete tesoira a fondo nas axudas públicas para as industrias culturais.

AGADIC continúa coa súa política de recortes nas convocatorias de subvencións e, despois do audiovisual, mete tamén a tesoira no apartado de industrias culturais que queda reducido case un terzo con respecto á convocatoria do pasado ano. De 1.290.000 a 930.000 euros é a redución que sofrirá o mundo do teatro na liña de axudas oficial da Xutna. Desta volta, AGADIC destinará 510.000 euros á actividade escénica en dúas anualidades, 70.000 a salas de teatro e artes escénicas privadas e 350.000 á distribución. A diminución de axudas ás producións e distribucións teatrais e espazos escénicos súmase á redución que vén de sufrir o audiovisual na convocatoria publicada pola AGADIC. Dos 2.900.000 euros que o sector recibiu en 2012 nunha única convocatoria pública, desta volta quedará en 1.100.000, repartidas en tres anualidades, unha merma que sitúa ao sector nunha posición crítica. Desta contía, 950.000 destínanse a longametraxes de ficción e 150.000 a documentais. A Agadic recuperou a liña de axudas ao talento, mais dotadas só por 66.000 euros máis a de desenvolvemento, por un total de 150.000 euros.


Summary: Os eucaliptais nutrirán a planta de viscosa do grupo portugués Altri que a Xunta impulsa en Palas de Rei

A Xunta e Altri continuaron onte coa xira para dar a coñecer o proxecto da planta de viscosa para fibras téxtiles, nesta ocasión ao sector forestal, que será un dos grandes beneficiarios dun proxecto que, como alertan economistas e ecoloxistas, está chamado a perpetuar a presenza do eucalipto no país. De momento, o proxecto non iniciou a súa tramitación administrativa, mais a Xunta e Altri, co seu conselleiro delegado, Jose Soares, á cabeza, manteñen estes días unha intensa actividade para anunciar os beneficios da planta de viscosa que prevén levantar na localidade de Palas de Rei á calor dos fondos Next Generation. Onte foi ante o sector forestal, ao que o conselleiro de Economía, Francisco Conde, trasladou que a fábrica de fibras téxtiles será "un revulsivo" para a industria forestal" e suporá un importante impulso para o medio rural e para conseguir unha "xestión sostíbel" dos bosques e da silvicultura da Galiza. Cantos postos de traballo reais creará a fábrica de Altri en Palas de Rei? Porén, son moitas as sombras do plan da pasteira lusa, desde o número de empregos reais que vai crear, até o impacto no medio polo consumo de auga, ou a afección a especies endémicas na localización elixida que, como denunciaron esta semana varios colectivos ecoloxistas, formaba parte do proxecto de ampliación da Rede Natura. Máis eucaliptización Neste senso, Fins Eirexas, secretario técnico da asociación ecoloxista Adega, non dubida en cualificar a planta "dunha celulosa en B", xa que o proceso industrial é moi semellante ao de Ence, como semellante é tamén o impacto na biodiversidade e nas masas forestais galegas, advirte. A este respecto, o representante de Adega recoñece a Nós Diario estar "seriamente preocupado" porque o proxecto "vai supor si ou si máis eucaliptización", independentemente do que aconteza con Ence, e pregúntase se o feito de que en Portugal haxa "unha moratoria de verdade" á plantación de eucalipto ten que ver coa elección da Galiza -onde a moratoria vence en 2025- para levantar a planta de fibras téxtiles. As plantacións de eucalipto da industria pasteria de Portugal na Galiza aumentan en 131% En canto ao impacto ambiental, considera que se Bruxelas accede a financiar o proxecto, sería "pegarse un tiro no pé", xa que atenta contra a preservación de hábitats e especies que promove. Pendentes da moratoria Pola súa parte, o economista Marcelino Fernández Mallo explica, en declaracións a este xornal, que se corre o perigo de caer "na mesma trampa" que con Ence, cando se trasladou a impresión ás persoas propietarias dos montes de que plantar eucalipto era a mellor opción, fechando así a porta a outros cultivos. Con todo, lembra que na Galiza hai unha moratoria até 2025 para novas plantacións, pero non para repoboación, o que, coa chegada de Altri, "podería orixinar que non se cumpra, como xa acontece", alerta, ou que, se segue a gobernar o PP, levante a moratoria. Sobre esta cuestión, Fernández Mallo indica que Altri vén á Galiza "porque hai moito eucalipto" e sospeita que poida haber un acordo coa Xunta para que polo menos se manteña a extensión existente. Porén, non discute que o proxecto ten "efectos positivos", como crear emprego, "aínda que lonxe do manexa a Xunta", pero insiste en que non debe de ningún modo "condicionar" a política forestal, agraria e paisaxística da Galiza.


Fronte ao ano e medio que duraron as probas na última liña aberta, a de Granada, na Ourense-Santiago concentráronse en seis meses e os maquinistas non chegaron a circular pola vía na que ocorreu o accidenteO AVE entre Galicia e a Meseta está un mes máis próximo do seu remate que hai un mes, cando se produciu o último debate a conta dos seus prazos. E dous meses máis próximo que hai dous meses, cando o penúltimo debate. Pero este xoves unha nota de prensa da Comisión Europea na que daba conta dun trámite repetido varias veces nestes anos, a decisión de destinar unha nova partida de fondos comunitarios ao AVE galego, reabría a cuestión ao sinalar que "se espera que a liña de ferrocarril estea operativa a partir de xaneiro de 2022", afirmación que o executivo comunitario acompaña en Twitter dun "boas novas en Galicia!". Adif contextualiza a data como un prazo administrativo amplo para non perder os fondos europeos, pero deslígaa da posta en servizo da liña, que supedita ás probas de seguridade. Nos algo máis de douscentos quilómetros que restan por rematar do AVE, entre Zamora e Ourense, na metade, ata Seabra, xa están circulando os trens en probas, mentres que na outra metade están ultimándose as instalacións técnicas. O groso do investimento, o que requiren os túneles e os viadutos, está rematado, en parte grazas ás decisións políticas de realizar eses grandes gastos tomadas no seu momento polos ministros galegos José Blanco e Ana Pastor. O que resta, asegura Adif, son cuestións técnicas duns meses, pero despois hai que facer as probas de seguridade da liña, que competen a un órgano independente, a Axencia Estatal de Seguridade Ferroviaria (AESF). E esas probas, tras o accidente de Angrois de 2013, con 80 mortos, xa non son o mesmo. Se na liña Ourense-Santiago na que ocorreu o accidente duraron seis meses, no AVE a Granada, o último en entrar en servizo, prolongáronse un ano e medio.Durante a instrución xudicial do accidente de Angrois e a comisión de investigación política celebrada no Congreso quedaron en evidencia as présas coas que se traballou naqueles seis meses nos que xa había unha data fixadaA data de inauguración do AVE Ourense-Santiago foi feita pública polo propio ministro daquela, José Blanco, o 23 de xuño de 2011, cando a anunciou para o 10 de decembro seguinte. O socialista sempre asegurou que se limitou a comunicar o que lle transmitían os técnicos, e pon como proba de que a data non tiña motivación política o feito de que o treito acabou sendo inaugurado despois de perder as eleccións xerais do 20 de novembro daquel ano, que non estaban fixadas cando en xuño fixo o anuncio. E o máximo responsable técnico da seguridade na liña, o daquela director da Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, imputado polo accidente, sempre negou recibir presións políticas. Pero o certo é que durante a instrución xudicial do accidente de Angrois e a comisión de investigación política celebrada no Congreso quedaron en evidencia as présas coas que se traballou naqueles seis meses nos que xa había unha data fixada.As viaxes de formación dos condutores no AVE Ourense-Santiago realizáronse apenas tres semanas antes da inauguración, entre o 16 e o 19 de novembro de 2011Durante aquelas probas os maquinistas non chegaron a circular polo punto da curva de Angrois no que despois ocorrería o accidente. As viaxes de formación dos condutores realizáronse apenas tres semanas antes da inauguración, entre o 16 e o 19 de novembro, e fixéronse só por unha das dúas vías paralelas da liña, a esquerda en sentido Santiago, mentres que o accidente ocorreu na dereita, que aínda non estaba rematada. As dúas vías tiñan sinalizacións e sistemas de seguridade distintos, ata o punto de que o accidente nunca tería ocorrido na vía esquerda.Despois, aos poucos días da inauguración da liña, xa co PP á fronte de Fomento, un maquinista xefe daríase conta do risco que existía en Angrois na vía na que ocorreu o accidente, pero a súa advertencia aos seus superiores sería arquivada e o maquinista accidentado nunca recibiría formación adicional sobre aquela cuestión.Nas probas dos Alvia entre Ourense e Santiago non se detectaron os erros que unha semana despois da súa posta en servizo en xuño 2012 levou a Renfe e Adif a desconectar o seu sistema de seguridadeTamén foi aos poucos días doutra posta en servizo, a dos Alvia como o finalmente sinistrado, cando se desactivou a bordo, porque daba fallos, o sistema de control constante da velocidade (ERTMS) que puido evitar o accidente. A posta en servizo dos trens, medio ano despois da inauguración da liña, foi anunciada pola daquela ministra Ana Pastor o 9 de xuño de 2012, fixándoa para o día 17 dese mes, apenas unha semana despois. Pero só unha semana máis tarde, o 23 de xuño, Renfe pediu a Adif a súa desconexión porque daba uns fallos que non se detectaran durante a fase previa de probas, na que non se realizara o movemento concreto do tren no que despois apareceron os problemas. A operadora non foi quen de arranxar o erro no máis dun ano que pasou ata que ocorreu o accidente.Durante os últimos anos as vítimas do sinistro tamén revelaron actas internas de Adif nas que se sinala como desde abril de 2011, antes de fixarse a data da inauguración da liña, o departamento de Cortabitarte reclamaba a outras áreas a necesidade de contar cunha avaliación externa da seguridade no treito da curva de Angrois, pero o 26 setembro, coa data da inauguración xa fixada e a menos de tres meses dela, esa reclamación deixa de aparecer e acéptase a cambio un informe de seguridade elaborado pola propia empresa construtora.Fomento autorizou a posta en servizo da liña de Angrois unha hora despois de que llo pedise Adif e o cargo que o fixo argumentou que xa a revisara antes dese formalismo pero non foi quen de detallar con que informesPosteriormente, na comisión de investigación no Congreso, a deputada de En Marea Alexandra Fernández revelaría que Fomento autorizou a posta en servizo da liña un día antes da súa inauguración e apenas unha hora despois de que Adif lla pedise formalmente. O responsable desa autorización, Eduardo Santiago, subdirector de Coordinación de Seguridade Ferroviaria de Fomento, argumentou que esa foi a última validación formal dos documentos de seguridade do AVE Ourense-Santiago que el e os seus colaboradores xa levaban supervisando desde días antes, pero non foi quen de detallar que informes lle entregara Adif para certificar a seguridade da liña.Malia os antecedentes de problemas de seguridade ocorridos unha vez que gobernos de PSOE ou PP xa puxeran data ás inauguracións ou da liña de Angrois ou dos Alvia, a Xunta reclama agora concreción na entrada en servizo do AVE cando aínda nin comezaron as probas de seguridade e malia que está a piques de rematar a construción física da liña, o que nas últimas dúas décadas provocou os sucesivos atrasos, eses si por decisións políticas.


Summary: A Cidade da Cultura acolle este martes a presentación oficial da candidatura galega para acadar un dominio de internet de noso. Seguindo o ronsel aberto por Catalunya, que en 2003 acadou o .cat, a Asociación Puntogal completou todos os trámites económicos, técnicos e administrativos, e confían en que a ICANN aprobe a solicitude nun prazo de 12 a 18 meses.

A Cidade da Cultura acolle este martes a presentación oficial da candidatura galega para acadar un dominio de internet de noso. Seguindo o ronsel aberto por Catalunya, que en 2005 acadou o .cat, a Asociación puntoGAL completou todos os trámites económicos, técnicos e administrativos e antes de remitir a candidatura á ICANN, organiza unha presentación e unha mesa redonda. O acto será inaugurada pola directora da Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia, Mar Pereira, e nel participarán representantes da Fundació Puntcat, a Secretaría Xeral de Política Lingüística, o Consello da Cultura de Galicia, EGANET, Asociación Galega de Editores e Código Cero. O dominio .gal é o dominio de primeiro nivel proposto para a lingua e cultura galegas e dende 2006 vén sendo promovido pola Asociación Puntogal, apoiada por máis dun cento de entidades e por máis de doce mil persoas. A aprobación do dominio depende da ICANN (Internet Corporation for Assigned Names and Numbers), que de xeito periódico abre convocatorias para a incorporación de novos dominios. Hai sete anos aprobou un grupo deles (eu, asia, travel, jobs, mobi e cat), e dende entón mantivo pechada a billa. Os procesos son longos e custosos (tamén economicamente, pois só o prezo da matrícula para o exame é de 185 mil dólares), os requisitos esixentes (a ICANN demanda un apoio unánime no caso dun dominio dunha comunidade, coma o .gal) e ademais a resposta adoita adiarse (os prazos cos que se contan atrasarían a resposta da ICANN até o segundo semestre de 2013). O reto é importante e os beneficios que tería para Galicia serían moitos, para todos, dende a cultura ás empresas pasando por calquera usuario de Internet. Nos seus primeiros cinco anos de existencia, o dominio .cat superou as 50 mil páxinas e converteuse nunha marca de país para todas as iniciativas, entidades e corporacións catalás. Como destacan na Asociación Puntogal, "contar cun dominio propio situará o galego no máximo nivel entre as linguas no DNS, o que repercutirá no seu prestixio internacional. Para os efectos prácticos, atopar e ordenar información en galego resultará moito máis doado, por exemplo para os grandes buscadores". A apertura desta convocatoria adiouse en varias ocasións, pero neste tempo Puntogal puido preparar a candidatura, acandando o apoio de entidades culturais, universidades, partidos políticos, centros galegos no exterior e empresas. Este apoio unánime é o que lles fai estar confiados no éxito da iniciativa, aínda que dúas de cada tres candidaturas son rexeitadas. Falamos con Camilo Regueiro, vicepresidente da Asociación Puntogal. Que probabilidades hai? Hai moitas probabilidades, porque cubrimos todos os requisitos que establece o regulamento. Non está asegurado ao 100%, pero estamos falando dunhas probabilidades moi altas. A xente que nos está asesorando formou parte do proceso do puntcat e é xente que está moi metida en todos os temas da ICANN. A aprobación do.cat hai case unha década favorece as nosas posibilidades? Puntcat entrou na anterior apertura do proceso, en 2003. Agora o proceso aberto é moi potente, por iso tardou tantos anos en abrirse. Os dominios culturais e lingüísticos están moi ben considerados en todo o mundo. Durante estes últimos anos fixemos un labor moi intenso de visibilizar diante da ICANN a importancia dos dominios comunitarios. "Esforzámonos moito en facerlles ver a colectivos de todo tipo en Galicia que termos un dominio era moi importante para todos os sectores da sociedade galega, para a visibilidade de Galicia, para a lingua e a cultura, para as empresas, para o desenvolvemento das novas tecnoloxías" En que centrou o seu traballo a Asociación Puntogal nestes últimos anos? Esforzámonos moito en facerlles ver a colectivos de todo tipo en Galicia que termos un dominio era moi importante para todos os sectores da sociedade galega, para a visibilidade de Galicia, para a lingua e a cultura, para as empresas, para o desenvolvemento das novas tecnoloxías. E era moi importante contar co apoio de toda a sociedade, que non houbese unha parte da sociedade que estivese en contra do proceso. A ICANN esixe que cando unha comunidade pide un dominio, esa petición teña o apoio completo desa comunidade. E iso conseguiuse: cóntase co apoio de todas as entidades do país, houbo un apoio total por parte do anterior goberno da Xunta e tamén do novo goberno da Xunta. A iniciativa conta tamén co apoio dos tres grupos políticos representados no parlamento. "É fundamental que nós poidamos xestionar o noso propio dominio; cando ti adquires un .com, un .es ou un .org, parte dos cartos van para fóra; co .gal eses cartos quedarían aquí" Que importancia tería que Galicia contase cun dominio de primeiro nivel? Ten unha importancia simbólica, dende logo, visibilízanos como comunidade e colectividade, interna e externamente. Tamén ten vantaxes técnicas, que van dende o posicionamento e a recuperación de resultados en buscadores até o software. E é fundamental que nós poidamos xestionar o noso propio dominio; cando ti adquires un .com, un .es, ou un .org, parte dos cartos van para fóra; co .gal eses cartos quedarían aquí. Iso vai ser xestionado por unha entidade sen ánimo de lucro que vai ter como obxectivo reinvestir eses cartos no ámbito das novas tecnoloxías e no ámbito da cultura e da lingua galega. Unha vez que se presenta a candidatura a sorte está botada ou é importante que nos medios e nas redes sociais se visibilice o apoio de Galicia á iniciativa? Ese tipo de apoio é importante. Cando a ICANN estude a candidatura e necesiten datos a maiores, un deles pode referirse a que grao de apoio ten na candidatura e que activismo hai para conseguilo. Asociación Puntogal


Summary: Os novos axustes aplicados aos empregados públicos agravarán a caída na súa capacidade adquisitiva, que sufriu un descenso do 33% na última década. Táboa no interior.

O novo recorte ao salario dos empregados públicos acentúa a perda de poder adquisitivo dos 90.000 traballadores afectados agora por unha nova tesoirada dos gobernos do PP. Neste caso, a Xunta rebaixa, de media, un 4% o soldo dos funcionarios a través da redución do 40% das súas pagas extras. O Executivo de Feijóo decidiu non reintegrar a totalidade destas pagas extras, malia que o Goberno central si a recuperou incluíndoa nos Orzamentos do Estado. Para curarse en saúde, o presidente galego xa advertiu de que se Rajoy cambia de opinión e decide suprimila totalmente de novo, el veríase obrigado a facer o mesmo. E non é nada descartable que así sexa. A conxelación salarial e a rebaixa constante do soldo baixan ano a ano o poder adquisitivo dos empregados públicos Nese caso, o recorte no salario dos empregados públicos vai do 2% para os que menos cobran até o 6% para os que máis e agravará aínda máis a situación dun sector fundamental na economía galega. E aínda que non fose así, o persoal das administracións seguirá tragando cos recortes, sometido á conxelación salarial, sen que haxa posibilidade á actualización da perda do poder adquisitivo acumulada dende o ano 2009, e vendo como o seu soldo segue baixando ao tempo que os prezos continúan subindo. Atendendo aos datos do INE e ás táboas da evolución do poder adquisitivo elaboradas por sindicatos como a CIG, no último ano, os empregados públicos perderon case o 10% da súa capacidade adquisitiva (-9,9%). Esta redución chega logo da supresión da paga extraordinaria, que supuxo unha baixada de algo máis do 7% no salario, unido á suba do IPC, que a remate de novembro se situou no 2,7%. A perda de capacidade adquisitiva dos funcionarios foi dun 10% nun ano e dun 32,5% na última década Se botamos a vista atrás, nos últimos dez anos a perda de poder adquisitivo dos traballadores públicos de Galicia foi do 32,5%, un descenso máis de dous puntos superior ao que sufriron os empregados das administracións públicas no conxunto do Estado, que chegou ao 30,4%. O soldo dos funcionarios galegos incrementouse pouco máis dun 5% na última década, pero o os prezos acumulan un aumento de máis do 37%. As contas son claras. Desde 2010, a perda é dun 23%. Perda de poder adquisitivo dos empregados públicos Ano IPC Galicia IPC Estado Suba salarial Diferenza Galicia Diferenza Estado 2002 3,8% 3,5% 2% -1,8% -1,5% 2003 3,1% 3,0% 2% -1,1% -1% 2004 3% 3,0% 2,7% -0,3% -0,3% 2005 3,4% 3,4% 2,6% -0,8% -0,8% 2006 3,5% 3,5% 2% -1,5% -1,5% 2007 5,3% 4,9% 2% -3,3% -2,9% 2008 2,1% 2,1% 2% -0,1% -0,1% 2009 2,6% 2,1% 2% -0,6% -0,1% 2010 4,5% 4% -5% -9,5% -9,% 2011 3,6% 3,1% 0% -3,6% -3,1% 2012 2,7% 2,9% -7,2% -9,9% -10,10% Total 37,6% 36,1% 5,1% -32,5% -30,40% Ademais, a todos estes recortes hai que engadirlles tamén a serie de medidas que a principios de ano aplicou a Xunta ao sector público. Rebiaxa na paga que cobran os empregados por baixa laboral, a redución voluntaria da xornada dos interinos, supresión dos dereitos de comedor ou os días libres por domingos ou festivos e o recorte dos días de asuntos propios, que pasaron de nove a tres. Daquela, xustificáronse as medidas para evitar reducir o salario logo da supresión da paga de Nadal levada a cabo por Rajoy e tras a anterior rebaixa do 5% no soldo que fora aplicada xa durante o Goberno de Zapatero.


Summary: Defenden que " o tesouro da literatura e da música medieval galega", propiedade desde hai catro décadas da Morgan Library, permaneza "no país e na cultura que o orixinaron".

O Pergameo Vindel está exposto no Museo do Mar de Vigo durante un prazo de 20 semanas. Á cidade olívica chegou procedente de Nova Iorque, da Biblioteca Museo Morgan. A onde retornará, pois é propiedade desde hai 40 anos, da Morgan Library, entidade que o cedeu para a exposición en Galiza por un tempo limitado. Para a Federación Galiza Cultura, este "tesouro da literatura e da música medieval galega" debería ter a súa residencia permanente "no país e na cultura que orixinaron". Para alén da súa beleza e calidade intrínsecas, indica a Federación, as cantigas de Martin Codax "fálannos aos galegos de hoxe con moita máis elocuencia da aparente. Falan dunha lingua milenaria, que foi pioneira no cultivo literario de alto valor entre todas as europeas; fálannos dunha historia de noso, de que nos queda aínda tanto por coñecer e por valorar; fálannos, en fin, dunha necesidade: a de reapropriarmos o que nos pertence, isto é, o noso pasado, o que explica e axuda a entender o noso presente". Por iso, Galiza Cultura solicita ás administracións públicas atinxidas directamente -Xunta, Concello de Vigo, Universidade de Vigo- ben como a outras institucións públicas como a Real Academia Galega, o Consello da Cultura Galega e as Universidades de Santiago de Compostela e da Coruña, a súa intervención positiva para trataren de xestionar que o Pergameo Vindel fique en Galiza. "Co "non" xa se conta e o "si", debidamente explicado e documentado, está sobrado de razóns. O silencio e/ou a pasividade nada resolven. A cultura da efeméride, tampouco. Instamos, por tanto, ás institucións mencionadas, a se interesaren pola cesión ou doazón desta peza monumental da nosa arte-literatura, testemuño espléndido da antigüidade da nosa historia como pobo cunha lingua e unha cultura específicas". A Federación Galiza Cultura está integrada por una ducia de asociación de diferentes partes do país, que apostan en "un punto de encontrado asociacionismo cultural galego".


Summary: Semella que arestora a única alternativa a unhas novas eleccións neste mesmo semestre é o chamado Goberno de progreso, seica presidido por Pedro Sánchez e vicepresidido por Pablo Iglesias.

Independentemente da aposta do establishment mediático pola gran coalición PSOE-PP (co ramo de Ciudadanos), semella que arestora a única alternativa a unhas novas eleccións neste mesmo semestre é o chamado Goberno de progreso, seica presidido por Pedro Sánchez e vicepresidido por Pablo Iglesias. A clave deste Goberno é a de enxergar a plurinacionalidade política do estado español. Porque a Sánchez non lle abonda co apoio de Podemos e IU. Nin sequera co de En Marea, Compromis ou En Comú Podem. Non, precisa ademais do voto a prol do PNV e do apoio a xeito de abstención ou ausencia dos independentistas cataláns de ERC e Democracia i Llibertat. Velaí o acerto de Pablo Iglesias ao considerar inviábel que Ciudadanos poida apoiar esta alternativa. Todas estas forzas teñen, por votos, lexitimidade abonda para formar unha base parlamentaria de apoio a un novo Goberno. Un Goberno ao que lle estará vedada a reforma constitucional, mais que terá amplas posibilidades de conformar unha axenda potente. Un tal Goberno, no territorial, podería tentar encaixar, malia que aos poucos e diluídamente, o dereito a decidir nas nacionalidades e, mentres, reverter a prol dos poderes territoriais a recentralización de Aznar e Rajoy e restaurar a autonomía local dos concellos. Podería tamén enfrontar un cobizoso programa de reformas legais cara a rexeneración democrática, para acadar unha gobernanza transparente e un sistema electoral máis xusto. Canto ás políticas económicas e a axenda social, si é verdade que a Unión Europea restrinxe bastante a mare de manobra dun tal Goberno. Mais tamén é verdade que unha fronte de gobernos progresistas europeos (Grecia, Italia, Francia, Portugal, o Estado español e quizais Irlanda) podería reaxustar as esixencias de déficit de Bruxelas e propiciar un xiro cara políticas máis asimilábeis ás desenvolvidas con bo suceso por Obama. Para máis, as marxes internas (política enerxética, reformas fiscais, etc.) permitirían deseñar políticas sociais e de reactivación económica mesmo no actual contexto europeo. Un Goberno de progreso desta caste non faría a revolución, nin falla que fai. Mais quizais fose unha posibilidade para ollar cara á cidadanía e non cara ás elites e ir desatoando os graves problemas colectivos, comezando polo social e polo territorial.


Summary: Galiza será a invitada no Festival Internacional de Teatro Clásico de Almagro 2022, que se celebrará entre o 30 de xuño e o 24 de xullo. Alí, catro compañías galegas presentarán espectáculos teatrais e un concerto, que mostrarán a "visión galega do Século de Ouro" neste evento, un dos máis reputados do xénero.

O Festival Internacional de Teatro Clásico de Almagro, que terá lugar entre o 30 de xuño e o 24 de xullo, contará coa escena galega como invitada especial da súa 45ª edición. Onte o director do festival, Ignacio García, e o Conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez, presentaron na Cidade da Cultura de Compostela a programación especial que se lle dedicará ao teatro galego no seo do encontro. O Festival de Almagro é considerado como un dos máis importantes do seu xénero, xa que está dedicado, principalmente, ao teatro dos séculos XVI e XVII tanto de occidente como de oriente. Malia que nun principio atendía exclusivamente ao teatro do Século de Ouro español, o festival foi ampliando a súa mirada cara a outras escenas, como o teatro isabelino inglés, o neoclásico francés ou certas formas teatrais de Oriente. Galiza, segundo o director do festival, segue a senda aberta por Almagro "para descentralizar o canon" do teatro clásico peninsular, habitualmente moi concentrado nos textos en lingua castelá e prestar atención a "outras teatralidades clásicas", como en anteriores edicións se fixo con Nafarroa e Valencia. O Entremés famoso sobre a pesca do río Miño en Almagro Compañías noveles e veteranas no programa A compañía Moving Compass presentará unha versión do Auto da Barca, de Gil Vicente, unha das obras fundamentais do teatro clásico portugués. A compañía constrúe a partir do texto vicentino unha proposta que recolle elementos do teatro de monicreques vietnamitas e o desexo de explorar a auga como escenario para a creación dramática. A partir de máscaras e marionetas a obra percorre a relación do ser humano coa auga ao longo da historia, desde a súa veneración como elemento sacro até a súa apropiación e destrución por mor da ambición humana, nun espectáculo que pretende estimular o compromiso coa natureza ao tempo que enxalza os valores da paisaxe. En Arte sen guión, da compañía Galeteatro, catro comediantes representan as pezas recollidas nun estraño códice da Idade Media. A través desta ficción, a obra pescuda sobre a posibilidade dun teatro clásico galego do que, polo de agora, apenas se coñecen textos escritos. Partindo do estudo das estruturas narrativas e dramáticas medievais e dos materiais en lingua galega previos ao Rexurdimento, e coas ferramentas da improvisación contemporánea, a comedia e a música, Arte sen guión propón unha nova lectura do patrimonio cultural galego. Estrela do día é a proposta que Producións Teatrais Excéntricas levará a Almagro. Escrita por Quico Cadaval a partir das Cantigas de Santa María de Afonso X e dirixida por Marcos PTT Carballido, a obra recrea un mundo que abaneaba entre "o terror milenarista e a peste negra", o que permite estabelecer. a través do humor, certos paralelismos coa sociedade contemporánea. Ademais, Almagro será o escenario da estrea absoluta de La Toffana, de Vanessa Montfort e con dirección de María Herrero, unha coprodución do Centro Dramático Galego (CDG) coa compañía da Coruña La Quintana Teatro e a madrileña Proyecto Barroco. A obra recrea o caso de Giulia Toffana, unha muller italiana famosa por elaborar e vender un veleno que non deixaba pegadas a mulleres que era vítimas da violencia dos seus esposos, co obxectivo de asasinalos. A programación especial completarase cun concerto de Xoán Curiel e Xosé Lois Romero centrado nas cantigas de amigo e textos galegos do Século de Ouro. Nel presentarase unha versión musicada das Décimas ao Apóstolo Santiago, escritas por Martín Torrado Mariño, un sacerdote de Santa María de Leiro, en Rianxo, en 1627. As cantigas de Santa María segundo Quico Cadaval


Summary: A dirixente neoliberal alemá amosa o seu apoio ás elites españolas e ao goberno de Rajoy e lanza unha mensaxe contra o dereito de autodeterminación porque "non se pode permitir que un país se rompa". Polo contrario, nunca se opuxo ao referendo en Escocia.

A presidente alemá e dirixente chave do neoliberalismo na Unión Europea, Angela Merkel, expresou o seu apoio ao Goberno de Rajoy e ao réxime do 78 en contra da consulta democrática de autodeterminación convocada en Cataluña para o próximo 9 de novembro. Merkel subliñou que existe unha diferenza entre conceder autonomía ás "rexións" e permitir que un país "se rompa". "Estamos a favor da integridade territorial de todos os Estados, que é completamente distinto a que as rexións se convertan en independentes e se organicen elas", dixo Merkel en rolda de prensa. Integridade A presidenta referiuse ao sistema federal alemán, recordando que outorgou aos 'lander' e corporacións locais "unha gran marxe de autonomía", aínda que precisou que isto é "completamente distinto á integridade territorial total". "De modo que comparto a opinión do Goberno español", reafirmou. Polo contrario, nas súas reunións con Cameron (primeiro ministro británico), Merkel nunca se opuxo ao referendo en Escocia