Summary: O presidente galego informa da compra de 7,4 millóns de máscaras, 625.000 batas de alta protección e 21.920 botellas de solucións desinfectantes após a reunión do Consello da Xunta.

Unhas 40 empresas trasladaron a súa disposición para fabricar material sanitario na Galiza á Xunta, que adquiriu 7,4 millóns de máscaras, 625.000 batas de alta protección e 21.920 botellas de solucións desinfectantes, segundo salientou o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, após a reunión do seu Executivo, que a pasada semana aprobou unha liña de axudas con 10 millóns de euros para apoiar ás industrias que opten por producir estas equipacións. "O sector téxtil e da confección empezou a fabricar 12.000 batas médicas e hai seis empresas neste momento ao dispor desa fabricación", manifestou Feixoo, que informou de que o Servizo Galego de Saúde (Sergas) pediu á industria a fabricación de mandilóns sanitarios impermeábeis e de que tamén hai ofertas para a produción doutros materiais como pantallas protectoras. Na súa comparecencia, ademais, Feixoo deu conta da posta en marca dun comité de fabricación de equipamento sanitario, que coordinará a realización destes materiais. "Ten como obxectivo identificar os estándares de calidade e seguridade mínimos", explicou o titular da Xunta, que detallou que este órgano estará integrado por persoas das consellarías de Economía, Sanidade e Política Social, entre outras. Máis equipos de protección individual Como xa avanzara esta quinta feira na súa intervención na Deputación Permanente do Parlamento, Feixoo trasladou que o Consello autorizou un expediente por 6,7 millóns de euros para pagar o material sanitario xa comprado e "habilitar crédito" para o que se "segue comprando". Por outra banda, Feixoo dixo que "quere entender as dificultades" do Goberno do Estado na compra de material sanitario, despois de coñecerse a adquisición de miles de test rápidos para a detección do coronavirus que eran defectuosos. "Hai que seguir intentando con toda intensidade comprar test e tamén digo que o mercado está complicadísimo, nada se pode dar por feito até que teñamos os test nos respectivos hospitais", asegurou. Preguntado sobre se Galiza chegou a recibir parte da remesa de test defectuosos, Feixoo respondeu que "non lle consta". De momento, segundo explicou, os hospitais galegos operan cunhas probas "máis rápidas" que os PCR tradicionais e que reciben "non a través do Ministerio, senón a través de laboratorios" cos que a Xunta ten unha relación contractual "desde sempre". Ordenadores para alumnado "con menos recursos" O Consello da Xunta tamén trasladou esta sexta feira a compra de 1.000 ordenadores que destinará a aqueles alumnos de familias "con menos recursos" para que poidan seguir as clases de virtuais mentres dure a crise do coronavirus. Por iso, avanzou, estes equipos contarán con conexión a internet gratuíta. O presidente galego abundou que tamén se habilitará para os docentes unha plataforma de videoconferencias coas que poderán interactuar cos estudantes e "impartir as clases en tempo real" e que os contidos da ferramenta EDixgal estarán "abertos para toda a comunidade educativa", é dicir, para uns 95.000 alumnos de 5º e 6º de Primaria e de 1º e 2º de Secundaria. Antes, explicou Feixoo, só estaban dispoñíbeis para o alumnado con "computadores financiados con fondos públicos". Suspensión dos contratos pendentes Así mesmo, a Xunta da Galiza acordou suspender os contratos de servizos e subministración que non se poidan levar a cabo polas restricións derivadas da crise do coronavirus, mais avanzou que esta decisión non implicará a súa cancelación. Segundo afondou o presidente galego, desta suspensión quedarán excluídas as contratacións que non estean afectadas pola situación e aquelas que son "indispensábeis" para o "interese xeral" e o funcionamento dos servizos, nas que a Xunta exixirá "celeridade". Ademais, Feixoo referiuse a que "parar toda a construción" do Estado con "carácter xeral" sería unha "decisión incorrecta" e apostou por manter esta actividade coas medidas de seguridade e saúde adecuadas. "Con carácter xeral, parar toda a construción no noso país entendo que é unha decisión incorrecta. Iso si, a que se manteña ten que ser de acordo cos criterios de seguridade e saúde laboral da empresa, dentro do contexto do criterio de seguridade e saúde laboral que marcou o Goberno", argumentou.


Summary: O Auditorio da Facultade de Filoloxía da USC acollerá a homenaxe 'Zeca. Maior que o pensamento' o vindeiro 10 de maio. Nela actuarán Uxía Senlle, João Afonso, Couple Coffee, Nacho Faia Lar e Xico de Carinho.

Cincuenta anos despois, os acordes da canción Grândola, Vila Morena, emblema da revolución que puxo fin á ditadura portuguesa, volverán soar na USC grazas ao acto conmemorativo que, co título de 'Zeca. Maior que o pensamento', acollerá o vindeiro 10 de maio o Auditorio da Facultade de Filoloxía a partir das 19 horas. Na presentación da homenaxe, o reitor da USC, Antonio López, afirmou que Grândola, Vila Morena foi "o elemento detonante da revolución en Portugal" e "rememorar" ese fito histórico, así como o concerto realizado en Compostela dous anos antes, vai "pór en valor o peso do movemento estudantil en Compostela". Que une o Zeca Afonso coa Galiza? Nesta mesma liña, o decano de Filoloxía, Elias J. Feijó, definiu o acto como un exercicio de "gratitude da Universidade ás persoas que dedicaron o seu tempo e entusiasmo para combater o franquismo, tamén de maneira cultural, artística e lúdica". Pola súa parte, a cantante Uxía Senlle, que actuará nesta homenaxe, definiu o propio evento como todo "un acto de amor á obra e á figura do Zeca". Coloquio e concerto A homenaxe principiará cun coloquio no que participarán Zélia Afonso, viúva de Zeca Afonso; Maite Angulo, viúva do cantante Benedicto García que convenceu a Zeca Afonso para dar en Compostela o concerto de 1972; Francisco Fanhais, presidente da Associação José Afonso; e o ex presidente da Xunta da Galiza, Emilio Pérez Touriño, que presentou o mítico recital. Suso Iglesias conducirá o coloquio e intervirán as estudantes da USC Claudia Pernas e Iria Nande. Memória do Zeca O ramo da xornada será o concerto coa propia Uxía Senlle, João Afonso, Couple Coffee, Nacho Faia Lar e Xico de Carinho. O acto estará conducido polo actor Carlos Blanco.


Summary: As enquisas a pé de urna vaticinan un menor apoio do agardado para o Fine Gael, o partido do primeiro ministro irlandés, que se mantén na primeira posición, seguido do Fianna Fáil, hexemónico durante décadas, mentres que o Sinn Féin se colocaría na terceira posición ao ascender case un 7%. O Partido Laborista sufriría a peor caída.

Dado o complexo sistema electoral irlandés, os resultados electorais da cita coas urnas faise esperar. Polo de agora só se coñecen os resultados das enquisas a pé de urna. O da cadea pública RTE sitúa en primeiro lugar o Fine Gael, formación conservadora na que milita o primeiro ministro, Enda Kenny, que caería un 5% e obtería o 24,8% dos votos, lonxe do 36,1% dos apoios que conseguiu en 2011. O Partido Laborista, socio dos conservadores no Goberno de Dublín na pasada lexislatura, sufriría a maior das caídas, xa que ficaría só co 7,1% dos votos, cando nas anteriores eleccións obtivera o 19,5% dos apoios. Segundo a enquisa, os dous partidos non conseguirían facerse coa maioría absoluta na Cámara Baixa, que está composta por 158, de maneira que todo apunta a un escenario complexo. De feito, de non haber un gran pacto, non se descarta a convocatoria de novas eleccións en seis meses. O Fianna Fáil sería o segundo partido máis votado segundo a enquisa, ao conseguir o 21,1% dos votos. Esta formación, que gobernou o país durante décadas, chegou a perder 57 escanos nos anteriores comicios, cando ficou con tan só 20 e co 17,4% das papeletas. Todo apunta a que o nacionalista Sinn Féin sería a terceira forza en apoios, ao lograr o 16% dos votos, case un 7% máis que nas anteriores eleccións, cando pasara de ter 10 deputados a 14. Desta maneira, superaría en apoios ao socio de goberno do Fine Gael. O resultado definitivo podería atrasarse até o domingo ou mesmo até a segunda feira.


Summary: "Priorízase o aforrar diñeiro á conta da saúde e seguridade de cidadáns e pacientes", indica Satse.

O Sindicato de Enfermaría ( Satse) critica que, un ano máis, os recortes de verán nos hospitais e centros de saúde de supoñerán menos camas, concretamente unhas 400 na Galiza e 7.000 no Estado, xa que "se priorizou o aforrar diñeiro á conta da saúde e seguridade de cidadáns e pacientes", a pesar de que "a Covid-19 segue entre nós". O sindicato lembra que reclamou durante a crise da Covid-19 que, dadas as especiais circunstancias deste ano, os servizos de saúde implementasen un "Plan de Choque" para mellorar a asistencia a pacientes con coronavirus e ao resto de persoas con calquera outro problema de saúde e reducir as listas de espera, e lamentablemente constatou que recorreron, como todos os anos, a pechar camas para non ter que contratar a máis persoal sanitario. Desta forma, engade, cometen "os mesmos erros de sempre" e acredítase que a administración sanitaria pública pouco aprendeu da grave crise sanitaria sufrida polo coronavirus. Así mesmo, critica que os distintos servizos de saúde autonómicos volven paralizar ata despois do verán as consultas externas, as probas diagnósticas e as intervencións cirúrxicas non urxentes. Tamén subliña que os "recortes" de verán afectan os centros de saúde, xa que unha alta porcentaxe deles pechan as súas portas polas tardes. "Os distintos responsábeis sanitarios volveron a primar os intereses económicos en lugar de mellorar a atención sanitaria, e por moito que dixeron o contrario durante os meses da pandemia, non aprenderon dos seus erros pasados e volven botar o 'peche por vacacións' de camas, quirófanos e consultas externas, ademais de centros de saúde", apunta.


Summary: Unha iniciativa procura a recollida de sinaturas contra o enxuizamento do mozo carballiñés por participar nas Marchas da Dignidade de 2014. Martiño Noriega, Ana Pontón, Fernández Lores, Luis Villares ou Xulio Ferreiro, entre os asinantes

Na vindeira segunda-feira 19 de marzo, os Xulgados nº 7 de Madrid acollerán o xuízo contra Emilio Cao. O ministerio público pide unha pena de cinco anos e oito meses de cárcere, amais dunha multa de 6.000 euros, pola súa participación nas Marchas da Dignidade. Con este motivo, diferentes representantes políticos e da sociedade civil defenden un manifesto para a absolución deste mozo de vinte anos. O escritor Suso de Toro e a profesora e académica da RAG Marilar Aleixandre presentaron a iniciativa esta cuarta-feira na Libraría Couceiro, en Santiago de Compostela. "Queremos situar o caso de Emilio Cao dentro da deriva autoritaria do Estado, como demostrou o Tribunal de Estrasburgo emendando a plana ao Goberno español", declarou Aleixandre. Pola súa parte, Suso de Toro remarcou o carácter represivo do Estado español, e quixo lembrar que "Mariano Rajoy fixo campaña en contra da Constitución. É normal que pretenda recortar as liberdades recollidas alí", engadiu Suso de Toro. Por último, Emilio Cao quixo recoñecer que estas dinámicas punitivas non debería ser personificada na súa persoa, senón que se trata dalgo que lle está a acontecer "a moitas persoas que desafían o status quo". Asinar o manifesto Toda persoa que queira ler e apoiar o manifesto pode facelo a través do sitio web www.absolucionemiliocao.gal. A páxina xa recolle as sinaturas de varios alcaldes de diferentes sensibilidades políticas, entre os que se atopan catro rexidores das cidades galegas: Miguel Anxo Fernández Lores (Pontevedra), Xulio Ferreiro (A Coruña), Martiño Noriega (Santiago de Compostela) e Jorge Suárez (Ferrol). Os portavoces do BNG e En Marea no Parlamento, Ana Pontón e Luis Villares, tamén quixeron sumarse á iniciativa xunto a outras deputadas nacionalistas, tanto do hemiciclo galego como do Congreso ou do Senado. Fóra do ámbito institucional, houbo diversos persoeirosque se sumaron á sinatura como Carlos Ares, Mónica García, Miguel de Lira e Antonio Durán Morrís; os escritores e pensadores como Rebeca Baceiredo, Xosé Manuel Beiras, María do Cebreiro, X.L. Méndez Ferrín, Manuel Rivas e Iolanda Zúñiga; e profesoras das universidades galegas como Comba Campoi, Juán Cuevas Álvarez, Antía Pérez Caramés e Teresa Moure, entre outras e outros moitos. De cara ao xuízo do próximo día 19, a plataforma de familiares e amigos de Emilio Cao convoca unha concentración fronte ás dependencias xudiciais madrileñas para apoiar a súa libre absolución deste mozo do Carballiño.


Summary: Un relatorio presentado por un comité de expertos do Consello de Europa asegura que non se están a levar a cabo políticas de defensa da lingua propia. A Mesa pola Normalización Lingüística solicita a Feijóo que mude a súa postura de agresión ao idioma

O Comité de Expertos do Consello de Europa asegura, despois de recibir todo tipo de informes como o que lle proporcionou o Consello da Cultura Galega, que a Xunta de Galiza non protexe nin promociona abondo o idioma propio do país. Nun estudo publicado agora tamén dá a coñecer como estan outras linguas minorizadas do Estado como o euscara e o catalán. Neses outros casos "aplauden" o traballo realizado por eses gobernos. Segundo datos aportados pola MNL "nestes momentos, nas estimacións máis optimistas, só o 20% do ensino non universitario se desenvolve en galego Entre as críticas máis contundentes de Bruxelas esta a da "redución gradual" do ensino en galego e o denominado "decreto do plurilingüísmo" que introduciu Feijóo despois da súa chegada ao goberno. Carlos Callón, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, valorou este informe como moi negativo para a actuación do goberno do Partido Popular e lamentou que "non se coñecese antes das eleccións autonómicas", pois "demostra de forma palpábel que existe unha distancia enorme entre a propaganda do equilibrio lingüístico que vende Feijóo de forma falaz e a dura precariedade en que se encontran os dereitos das e dos falantes de galego". Segundo datos aportados pola MNL "nestes momentos, nas estimacións máis optimistas, só o 20% do ensino non universitario se desenvolve en galego e que só o 3% dos centros de infantil das cidades declaran impartir as aulas na lingua do país". Outro das eivas que se fai público no relatorio do Comité de Expertos é a vulneración de dereitos lingüísticos no sector da Xustiza. A razón é a implantación por parte do goberno de Feijóo dun novo programa informático que impide usar o galego con normalidade nas xestións administrativas máis habituais. Entre as recomendacións do documento publicado por Bruxelas esta a de animar "as autoridades a promover, mediante un acordo con autoridades portuguesas, a recepción de canles de televisión portuguesas en Galiza".


Summary: O voceiro de Lokarri recolleu en Compostela o Premio Portapaz que entrega o Seminario Galego de Educación para a Paz. Vídeo no interior.

O 20 de outubro de 2011 ETA anunciou o "cese definitivo da súa actividade armada", tres días despois da Conferencia Internacional de Paz de Donostia, organizada por Lokarri e Brian Currin. En maio Bildu convertérase na forza máis votada nas eleccións municipais en Euskadi e en novembro Amaiur obtivo sete escanos nas eleccións xerais, o mellor resultado da esquerda abertzale na historia. Lokarri viñera realizando un labor silencioso de xerar consensos para o espazo central da sociedade vasca, nin violenta nin inmobilista e de apostar pola solución dialogada dos conflitos e a reconciliación. Esa actividade levou á Conferencia de Paz que levou ao abandono da violencia de ETA. En recoñecemento ao seu traballo, o Seminario Galego de Educación para a Paz (SGEP), presidido por Manuel Dios, concedeulle a Paul Rios o Premio Portapaz, Rios recolleu este luns en Compostela. Catro meses despois da declaración de ETA, a situación social en Euskadi é un máis normal? Sempre dixemos que para que o proceso de paz tivese éxito facían falla dúas primeiras condicións: a fin da violencia de ETA e a legalización das forzas políticas da esquerda abertzale. ETA cesou a súa actividade e a esquerda abertzale ten representación política, aínda que aínda non a puidese conseguir a través dunha forza política propia. Obxectivamente a situación indica que estamos nun proceso irreversible. As persoas que estiveron ameazadas agora séntense menos ameazadas, non hai extorsión nin imposto revolucionario. Polo tanto estamos nunha etapa nova, cos seus problemas, pero radicalmente diferente. Iso percíbese na sociedade vasca? Cal é o sentimento que predomina: alivio, alegría, esperanza, escepticismo...? Pois seguramente unha mestura de todo iso. Hai unha parte da poboación que segue sentindo receos. Outra parte que até o de agora se sentía moi ameazada, que agora vive con moita máis tranquilidade, falas con concelleiros, empresarios, e ves que agora non senten esa presión. Hai unha parte que sente moita alegría, e outra que agora está algo preocupada, porque sente que estamos vivindo un certo impasse. Pero o que detectamos é que hai unha vontade xeralizada para aproveitar a situación, para que haxa un bo peche para o proceso, para construír un futuro en paz. Neste tempo tamén cambiou o goberno no Estado, como era previsible. Como valorades en Lokarri a actitude e as accións do goberno de Rajoy? Isto hai que valoralo dende os puntos de vista máis optimista e pesimista. Dende o pesimista, a verdade é que o Goberno non fixo até agora nada para que o proceso avanzase: non quere falar coa esquerda abertzale, nin dialogar con ETA para tratar o tema dos presos. Pero dende unha visión máis optimista, tampouco fixo nada para que o proceso de paz entrase en crise. Eu sempre defendín que á esquerda abertzale había que deixarlle tempo para que fixese a súa evolución e para que xerase un consenso interno. Por iso, sen gustarme a posición do Partido Popular, tamén entendo que acaban de chagar ao goberno e que hai que darlles tempo. Cales son as tarefas máis inmediatas? Desarme e presos? O tema dos presos é o máis simbólico, tanto para a vítimas do terrorismo como para as familias dos presos. Neste momento hai varios procesos en marcha, cada un cos seus suxeitos: hai un proceso de desarme e de certificación da fin da violencia, que o teñen que tratar Goberno e ETA; hai un proceso político, que nalgún momento haberá que tratar politicamente; e hai un terceiro proceso, que é de reconciliación social, de recoñecemento das vítimas, de autocrítica co que se fixo mal no pasado, e de humanización e de eliminación de espazos de sufrimento. Hai que xestionar os tres procesos. Se o Goberno central non dá pasos neste senso, partidos, institucións e sociedade vasca deben chegar a un consenso para chegar a unha folla de ruta para consolidar a paz e despois presentarlla ao Goberno central, para desbloquear o proceso. Que papel debe xogar o Goberno vasco? Estase implicando menos do que debería? A nivel de discurso eu valoro positivamente que o Lehendakari diga que hai que cambiar a política penitenciaria. Como máximo representante da sociedade vasca, ten que exercer o liderado, convocar ao resto de partidos e definir esa folla de ruta. Iso é o que boto en falta. Nalgún momento temos que sentar e falar entre todos. Contemplades unha volta atrás en ETA? Hai tres barreiras de seguridade: unha é a vontade unánime da sociedade vasca, outra que a propia esquerda abertzale non vai aceptar unha volta á violencia e a terceira que tampouco o farán a comunidade internacional nin os mediadores. Pode haber violencia no futuro? Pero en calquera caso non será o mesmo problema: terá un apoio social moi débil, terá o rexeitamento de todos. ETA non ten espazo para a volta á violencia. O gran cambio foi a presión que os sectores que na esquerda abertzale apostaban pola paz fixeron sobre ETA, non si? Iso mantense e aumenta? Si, todo isto consolídase aínda máis despois das eleccións: a esquerda abertzale ve que ten moito máis apoio cidadán sen violencia e ve que ten posibilidade de gobernar, de levar adiante o seu proxecto político. Para que volver a algo que só xera sufrimento, ilegalización e á imposibilidade de desenvolver os teus obxectivos políticos? Este é a final, igual é un final imperfecto, pero é o final. O que pasa é que nesta sociedade, con tanta violencia e tantos anos de sufrimento, se cadra fai falla un plus; noutros sitios estes conflitos abonda con que se diriman nas institución, pero aquí fai falla algo máis. Cal é o papel das vítimas? Que dereitos teñen neste proceso? Teñen dereito ao recoñecemento, ao amparo e á reparación da dor que padeceron, aínda que a reparación nunca vai ser suficiente. Pero máis aló diso, hai que entender que nunha sociedade democrática quen ten a capacidade de tomar decisión de son as institucións, os partidos e a cidadanía. Iso non pode ser substituído pola opinión dunhas vítimas ou outras. Eu comprendo que as vítimas estes días están vivindo unha certa zozobra; o outro día unha vítima de ETA dicíame que por que non sucedera isto hai dez anos, porque deste xeito non tería matado o seu home. Non se pode esixir o esquecemento, nin que algo non manque, pero si hai que atopar espazos para a xestión da dor, non si? O mellor para axudar a unha vítima a xestionar a súa dor é poñer as condicións para que ninguén máis volva pasar polo mesmo. Outra vítima sempre me dicía que con cada asasinato tiña que revivir o do seu familiar, e iso sucedía 25 veces ao ano. Hai que atopar cauces para que as vítimas reconstrúan a súa vida; hai vítimas que atoparán ese camiño e outras non o conseguirán, pero iso é tan persoal que non creo que ninguén teña dereito a meterse aí. Un día preguntárolle a Alex Reid, que exerceu de mediador, que quen lle daba a lexitimidade para buscar unha mediación, e el respondeu que as vítimas do futuro, que non haxa máis vítimas. Cal é o papel do grupo de observadores internacionais? Como valoras a actitude do Goberno español cara a ese labor de mediación? Polo de agora veñen cumprindo unha función moi positiva de xerar confianza nas partes. Eles non veñen para dicir o que hai que facer, senón que veñen para amosar a súa experiencia. Teñen que ser os partidos e a sociedade os que acepten ou rexeiten o seu traballo. E é unha mágoa que o goberno siga sen recoñecer o seu labor. Como recibistes a noticia de que o SGEP vos concedía este premio? Non estamos habituados a estes recoñecementos, e polo tanto fíxonos moita ilusión, tamén por ser o Seminario quen nos outorgaba o premio. Agora o noso labor é máis coñecido e máis aceptado, pero durante moito tempo tan só nos apoiaron de forma continuada o SGEP e outras entidades semellantes en todo o Estado, cando defender a paz en Euskadi era motivo para que che tachasen dos peores pecados. Pero din que os vascos somos un pouco cabezóns, o que ten unha parte mala, pero tamén boa, de que non nos rendemos.


Summary: Nova derrota do Deportivo. 13 en 24 partidos. Por vez primeira en dúas décadas, Riazor pediu a berros a demisión de Lendoiro. Panos brancos toldaron as bancadas ao asubiar o árbitro o final do choque. Concluído o encontro, a resaca foi das que fan época. Houbo incidentes nas cercanías do estadio. DxtCampeón informou de que se rexistraron mesmo cargas policiais.

A situación, en termos futbolísticos, é cuase irreversíbel. En termos financeiros, após suspender pagamentos, o Deportivo podería mesmo verse abocado á súa liquidación societaria e, consecuentemente, á súa desaparición como clube. Escribíra o clásico que se consumou a traxedia en Riazor. Realmente, esta equipa é ben pior do que a que ascendeu a pasada temporada. Ninguén preenche o oco deixado por Guardado. Nelson Oliveira non é hoxe por hoxe mellor futbolista que Lassad. Marchena é unha sombra do que foi, a anos luz de Colotto. O problema non era Oltra. O problema é que a equipa non ten fútbol para estar en Primeira División. O único que ten son os lampeos dun futbolista crepuscular, Valerón, ao que o físico e a idade apenas conceden 30 minutos sobre o relvado en mínimas condicións competitivas. Do resto só se salva o pundonor de Bergantiños e a clase -demasiado intermitente- de Pizzi. Moi pouca bagaxe para unha viaxe tan exixente como a da liga española. Este 0-2 deixa ao Deportivo con 16 puntos sobre 72 posíbeis. Fican 14 encontros por diante. 42 pontos en xogo. O Deportivo debería obter como mínimo 26. Ninguén no seu san xuízo na Coruña acredita que esa proeza estexa hoxe ao alcance da equipa de Paciência, que, por certo, suma a cuarta derrota consecutiva. Alén do máis, Riazor ditou sentenza. "Lendoiro, demisión", berrouse nas bancadas. O descenso á Segunda División non é a día de hoxe o pior que lle podería acontecer nos vindeiros meses a un clube xa centenario. No horizonte está a liquidación societaria (o administrador concursal pode decretar que o Depor non está en condicións de afrontar o pagamento da súa monstrosa débeda, aínda que fose reducida cunha xenerosa quita) e, por tanto, a súa desaparición.


Summary: O Congreso constituínte desta organización, nada das cinzas de Adiante, decorreu no barrio vigués de Teis sob o lema 'Da loita da mocidade ás filas da Revolución'. Reclámanse nas loitas polo socialismo, a liberación nacional e contra o Patriarcado.

Adiante, a organización xuvenil vinculada á FPG ergueu no outono o puño pechado en sinal de despedida, poñendo fin a unha década de existencia. Unha decisión esta que permitiu o impulso do denominado Proceso MIR, proceso co cal "impulsar asembleas" polas comarcas de Galiza e "fortalecer as posicións independentistas e comunistas organizadas". Ese proceso ven de callar neste mes de decembro co nacemento de Xeira, que se define como a organización da mocidade comunista galega. O barrio vigués de Teis ("lugar que ten un especial significado para o comunismo independentista por ser onde residiu o noso histórico camarada Moncho Reboiras, e berce tamén do líder obreiro Abelardo Collazo") foi o escenario. O lema baixo o que decorreu o Congreso constituínte: 'Das loitas da mocidade ás filas da Revolución'. UPG, PGP, PCLN Nese Congreso, Xeira reclamouse herdeira de "todas as loitas que supuxeron avances para o xénero humano, especialmente a loita polo socialismo e en contra da colonización dos pobos". Un combate o que engaden "a loita contra o Patriarcado" e pola igualdade real. Reclámanse mozos "dispostos a asumir que aínda viven en nós o legado da URSS, Cuba, Vietnam". Reclámanse herdeiros da UPG dos anos 60 "que misturou maxistralmente o marxismo e a liberación nacional", e din que no seu ADN están gravados o Partido Galego do Proletariado e o Partido Comunista de Liberación Nacional (PCLN). Na intervención no Congreso cualifican á FPG de "o noso partido irmán". Asaltar os ceos "Pretendemos construír unha ferramenta sólida e forte, para que a mocidade coma parte da clase obreira tome o ceo por asalto, camiñando conxuntamente coa nosa organización irmá, a FPG, baixo os parámetros de independencia, socialismo e feminismo".


Summary: O Proxecto Cárcere, unha plataforma cidadá nacida hai sete anos para recuperar o edificio da vella prisión provincial da Coruña, será o encargado de xestionar o cárcere durante un ano mediante un convenio co Concello da Coruña, despois de resolta a convocatoria pública segundo anunciou esta tarde en Radio Coruña o concelleiro de Rexeneración Urbana, que non especificou cantas propostas concorreron.

O vello cárcere da Coruña estará aberto e acondicionado nunha parte para usos públicos "antes de que acabe o ano", e o Proxecto Cárcere, plataforma cidadá que agrupa a distintos colectivos que levan anos denunciando o abandono do edificio e elaborando propostas para a súa recuperación, será quen xestione o espazo e se encargue "de xerar vida cultural, social e sociocomunitaria" unha vez resolta a convocatoria do Concello, segundo avanzou Xiao Varela, concelleiro de Rexeneración Urbana, que estivo vinculado á plataforma até 2011. Despois do anuncio, os representantes do Proxecto Cárcere que mantiveron o contacto co Concello desde que hai tres meses se lanzara a convocatoria decidiron non facer manifestacións. "Non temos comunicación oficial", indicou unha fonte, "pero estamos desexando que se poida estar alí libremente". As bases da convocatoria establecen unha cesión gratuíta durante un ano da xestión dos usos do cárcere -que o Concello, pola súa banda, recibiu mediante unha cesión provisional de dous anos da SEPI (Sociedade de Infraestructuras y Equipamientos Penitenciarios)-. Haberá unha "comisión mixta", do Concello e do Proxecto Cárcere, para facer o seguimento dos acordos, que inclúen un modelo de gobernanza que "garanta a máxima participación e pluralidade" e unha reserva dun mínimo "dun 40% dos contidos da programación" para actividades relacionadas coa memoria histórica e outras "que non teñan lugar noutros espazos da cidade con carácter regular". Xiao Varela sinalou que o Concello xa tramitou todos os permisos e que a semana próxima podería estar resolta á adxudicación das obras, que empezarían a finais de setembro. A rehabilitación da parte do edificio que se abrirá debería empezar a finais de mes. Varela explicou que o cárcere abrirase en "condicións precarias, pero seguras". "Despois da paréntese do goberno Negreira, é alentador comprobar como as políticas de memoria histórica se reactivaron de novo na Coruña e contan cun amplo respaldo político e social", opinou Fernando Souto, presidente da CRMH da Coruña, unha das entidades que fan parte do Proxecto Cárcere. "Felicitamos ás persoas que lideran este proxecto, que con paciencia e constancia conseguiron que se abra o cárcere á cidadanía, e seguiremos botando unha man no que poidamos para que o espazo teña unha fonda pegada de recuperación da memoria das vítimas da guerra e da ditadura". O cárcere da Coruña, inaugurado en 1927, foi presidio até 1999. Despois albergou un centro de inserción e no ano 2009 pechou definitivamente. Para frear o deterioro e conseguir un espazo de uso público no barrio de Monte Alto, a carón do paseo marítimo, o Proxecto Cárcere púxose en marcha en 2010, lanzou un plan de viabilidade no 2011 e un manifesto de alerta polo ruína do edificio no 2013. "Cada vez que se abriu este espazo suscitou moito interese, téndose rexistrado achegas a el con respecto e con propostas", lese na documentación presentada agora á convocatoria municipal. Así sucedeu, por exemplo, nunhas xornadas en xuño de 2011, en medio do traspaso de poderes no goberno da cidade. "Aquilo serviu para que a xente acudira, moita por recordos, e por outras necesidades, e houbo oitenta propostas, daquela había menos partes pechadas… A xente é a que deu a forza, aquilo estivo petado os tres días", apuntaba Tono Galán, un dos impulsores do Proxecto Cárcere hai unhas semanas a Sermos Galiza. Agora, o Proxecto Cárcere, con xente e colectivos que se foron incorporando polo camiño, terá a ocasión de abrir o espazo e organizar a actividade nel, cando menos 104 días no primeiro ano e catro horas ao día, o mínimo contemplado nas bases iniciais da convocatoria. A cuestión burocrática parece resolta, quedan por precisar os usos. "Trátase de crear unha asemblea que organice, decida e coordine. Decidirán aqueles que participen do espazo, dalgunha forma iso fai que te responsabilices e compartas esa responsabilidade. O exemplo é o das mancomunidades de montes. A longo prazo, gustaríanos chegar aí, cunha forma xurídica recoñecida. Nin público nin privado, senón mancomunado", resumía aquí Laura Sánchez a finais de xuño. Fotografías dun dos patios interiores do cárcere e do concelleiro de Rexeneración Urbana, Xiao Varela.


Xusto antes do inicio da xuntanza entre o Ministerio de Industria e os gobernos galego e asturiano para abordar as ofertas de compra das factorías de Alcoa na Coruña e Avilés o departamento estatal informou dos grandes trazos da operación. O Ministerio que dirixe Reyes Maroto confirma a existencia dun "preacordo" de ambas factorías ao fondo suízo Parter Capital e aseguran ademais que ese pacto traería consigo o mantemento do emprego."Cúmprese así o compromiso" de "atopar unha solución integral e viable para o mantemento do 100% dos postos de traballo e das capacidades produtivas das dúas plantas", sinala Industria, que destaca ademais o "cumprimento do calendario acordado polos integrantes da Mesa de Seguimento" na que senta os gobernos, a empresa e a representación dos traballadores. Agora, agrega, falta a "correspondente aprobación interna de ambas partes" e a "ratificación" dos representantes do persoal.O Ministerio asegura que o preacordo implica manter o emprego e a actividade industrial. O documento será presentado ao persoal o xovesTras a información á Xunta e ao Goberno do Principado de Asturias chegará a Mesa de Seguimentoo, o xoves, onde o persoal coñecerá os detalles do acordo. Neste sentido o delegado do Goberno de España en Galicia, Javier Losada, segura que el mesmo se "ofreceu" este martes a "manter unha xuntanza cos representantes do plantel" que se pecharon na sede do organismo na Coruña para tentar "desbloquear a situación, proposta que declinaron".Así e todo, agrega a Delegación, Losada transmitiulles a convocatoria da mesa de seguimento do xoves, onde se "presentarán os detalles do preacordo". Fronte ás protestas do persoal, o Goberno de España defende que "mantivo en todo momento diálogo constante" co persoal" e "agradece os esforzos realizados paro mantemento de todos os postos de traballo ao que se compromete o investidor".


Summary: Luís Bará narra a historia desta galega represaliada xunto a súa familia que foi acollida no país veciño.

Isabel Gómez é un de tantos nomes da represión fascista na Galiza. O seu home, o médico redondelán Telmo Bernárdez foi fusilado o 12 de novembro de 1936 na Caeira (Pontevedra). Os seus fillos maiores, Telmo e Suso, foron apresados e encarcerados pasando polas prisións de Pontevedra, Ponte Caldelas, San Simón, Figueirido e San Cristóbal (Pamplona), o primeiro, e Redondela e San Simón, o segundo. Após saíren da prisión en 1947 e 1936, respectivamente, Telmo fuxiu exiliado para Portugal e de alí para México. Pola súa banda, Suso permanecería no país veciño sendo acollido na casa refuxio de Silo Cal Muíños, natural de Redondela, e a súa compañeira, Amélia Cal Brandao, no Porto. Esa mesma casa e familia, a de Silo e Amélia, dera acubillo a outra das fillas de Telmo e Isabel, Bela Bernárdez, en 1937, unha mestra depurada, ameazada e perseguida polo fascismo. No Porto, Silo e Amélia, tamén deran asilo á nai, Isabel Gómez, e aos seus dous fillos máis pequenos. No seu exilio, para alén de Porto, peramenceron en Paris, Nova Iorq e, finalmente, México. A historia desta familia foi recuperada, narrada e tirada do esquecemento polo activista e concelleiro do goberno local de Pontevedra Luís Bará através do seu blogue Non des a esquecemento. A súa investigación levou Bará a contactar cos descendentes da familia Bernárdez Gómez en México na procura de imaxes de Isabel da que non constaba fotografía algunha nen o seu nome aparecía rexistrado nas extensas listaxes de represaliad@s, "ao igual que tantos homes e mulleres anónimos", sinala Luís Bará. Após estabelecer contacto en México, foi desde Porto que chegaron as imaxes de Isabel Gómez, através de Luísa Tiago de Oliveira, estudosa da solidariedade de Portugal, especialmente no Porto, ás persoas exiliadas. "Non hai memoria sen nomes, sen vidas, sen imaxes... As fotografías son como unha especie de retorno á casa, á Terra", conclúe Bará quen agarda recibir máis dados para continuar a escribir a historia d@s Bernárdez Gómez.


Summary: A conta reivindicativa Twitter en galego, que xa suma máis dunha década de traxectoria, anima á cidadanía a comezar a usar a aplicación no idioma propio da Galiza.

Após moito traballo de reivindicación, a conta Twitter en galego vén de animar á cidadanía galega a chiar na lingua da terra. A Mesa pola Normalización Lingüística tamén apostou nese impulso unha vez que a aplicación para o ordenador xa pode ser configurada con normalidade en galego. Twitter en galego, que xa ten máis de 10 anos, explicou esta sexta feira como configurar cada conta para dispoñer da mesma con todas as referencias no idioma da Galiza. A intención da plataforma é seguir loitando pola presenza da lingua neste tipo de ferramentas sociais polo que anima á xente a traballar nese sentido e mesmo achegou unha rápida clase tecnolóxica a través dun chío. "Entra no teu perfil de Twitter e preme nos tres puntiños de 'More' que se atopan no menú da esquerda da pantalla", indica. Así, invita ás e aos galegofalantes a acceder ao menú despregábel para seleccionar "Settings and privacy". "A continuación en 'Settings' selecciona 'Account Information' e introduce o teu contrasinal", aclaran. Xa feito ese paso, a última etapa do camiño cara os chíos polo galego é escoller 'Languages' e no apartado 'Display language' escolle 'Galician (beta) - galego', que aínda está en probas. "Debes saber que de momento só se pode configurar en galego a versión para computador. A meta desta iniciativa é que nun futuro, cando Twitter o permita, poder chiar tamén desde calquera móbil", destaca, agardando un paso máis se a xente se mobiliza.


Summary: O PP pide no Congreso investigar a xestión da crise, mais rexeita facer o mesmo na Galiza.

O portavoz do Partido Popular (PP) no Parlamento galego, Pedro Puy, rexeitou a creación dunha comisión de investigación sobre a xestión das residencias de maiores durante a pandemia, unha cuestión solicitada en reiteradas ocasións pola oposición e por asociacións de familiares e usuarias de centros xeriátricos. En cambio, Puy apelou ao "consenso" para debater "reformas" na comisión para a reactivación económica e social, cuxa creación anunciou o presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, durante o debate de investidura na Cámara galega. Nunha rolda de prensa, após finalizar esta segunda feira, 14 de setembro, a primeira reunión da lexislatura do grupo parlamentar popular, preparatoria da xunta de portavoces convocada para hoxe, Puy incidiu en que no Hórreo hai comisións permanentes "nas que se poden facer iniciativas no ámbito sanitario e de política social". "O traballo parlamentar vinculado á actualidade e ás necesidades do país ten moitos medios polos que discorrer", engadiu. Así, fronte á comisión de investigación, avanzou que a postura do PP "é tentar que o traballo desa comisión -a de reactivación económica e social- sexa positivo para saber que fallou e, sobre esa base, propor reformas para o futuro (...) Confiamos en poder chegar a un acordo respecto diso", sentenciou Puy. Porén, e a pesar do rexeitamento do PP galego á comisión de investigación, o mesmo partido a nivel español si vén de propor unha comisión de investigación no Congreso dos Deputados sobre a xestión da pandemia que fixo o gabinete de Pedro Sánchez. Así o avanzou, ao mesmo tempo que falaba Puy, o presidente dos populares, Pablo Casado, nunha entrevista radiofónica. Tal comisión procuraría determinar "responsabilidades políticas" pola "pésima xestión" da crise "que arroxou unhas cifras, non recoñecidas polo Goberno, de 50.000 vítimas e 500.000 contaxios", asegurou Casado. Demandas ao Estado Puy aproveitou a súa comparecencia para reclamar ao Goberno español que "retire as limitacións para a reposición de persoal no sistema sanitario público", unha normativa estatal que regule as sancións polos incumprimentos nas medidas hixiénico-sanitarias impostas, e que a Lei Orgánica de Sanidade Pública "permita que as comunidades autónomas poidan actuar con máis eficacia na adaptación de medidas que preveñan os contaxios"


Summary: Sanidade mantén aberta unha investigación sobre a intoxicación leve que afectou varios centros educativos por un menú de peixe servido no comedor escolar.

De momento son 41, pero poderían ser máis as crianzas afectadas esta segunda feira por intoxicación leve a causa do menú de peixe servido nos comedores escolares de varios centros das zonas de Pontevedra e Marín. Segundo a Federación de Anpa de Centros Públicos de Pontevedra, todas as alumnas afectadas presentan síntomas similares ás reaccións alérxicas que se rexistraron a pasada semana en varias escolas infantís debido a un menú de palometa. En ambos os casos a cociña estaba xestionada por unha empresa, aínda que se trata tanto de firmas diferentes como de provedores de peixe distintos. Tratáronse de colexios de Infantil e Primaria e no momento no que os monitores se deron conta de que os alumnos mostraban os primeiros síntomas, como erupcións cutáneas ou malestar estomacal, decidiron retirar o prato por seguridade. Investigación de Sanidade Rogelio Carballo, presidente da Federación, apuntou en declaracións a Europa Press que, segundo os primeiros indicios, trátase dun "caso parecido" ao que se rexistrou en varias escolas infantís, ao tratarse dunha palometa con nivel de histaminas por encima do normal e que xerou estas reaccións alérxicas. A federación dirixiuse á Consellería de Sanidade para a realización da procedente inspección tanto das mostras gardadas nos comedores como da trazabilidad dos produtos empregados no menú. De momento, o proceso "está a seguir o seu curso", aínda que Sanidade conformoulles que nin a empresa nin o subministrador de peixe están relacionados cos casos abertos nas gardarías da Coruña, Hío, e Cangas.


Summary: Eurodeputadas e eurodeputados que se amosan tanto a favor como en contra da independencia uníronse para denunciar perante a Comisión Europea "a persecución de políticos elixidos democraticamente en toda a UE" por parte do Estado español.

Nunha carta dirixida ao vicepresidente da Comisión Europea e responsábel de Dereitos Fundamentais, Frans Timmermans, eurodeputadas e eurodeputados do Partido Nacional Escocés (SNP) e do Partido Laboralista denuncian a "persecución" de políticas e políticos cataláns por parte do Estado español, un feito, advirten, "preocupante". Alyn Smith, Ian Hudghton, David Martin e Catherine Stihler alertan na misiva de que as medidas represivas adoptadas polo Estado español poñen en risco os valores fundamentais da UE, rexeitan o que consideran un posíbel abuso das euroordes e pídenlle a Timmermans que interveña. Aliás, instan a Comisión a unha "necesidade real de mediación" entre Catalunya e o Estado español. As e os eurodeputados, rivais na política escocesa e opostos en canto á independencia, ofrécense a explicar a experiencia co referendo escocés en Bruxelas. O caso de Clara Ponsatí –que ficou en liberdade baixo fianza a pasada sexta feira- uniu ambas as formacións. Por outra banda, o actual ministro de Asuntos Escoceses do goberno británico, Ian Duncan, foi eurodeputado escocés polo partido conservador e pronunciouse a favor do diálogo entre Catalunya e o Estado español en varias ocasións. Ademais, foi observador do referendo do 1-O. 55 parlamentares flamencos envíanlle unha carta a Rajoy Tamén 55 deputadas e deputados flamencos de cinco partidos diferentes do Parlamento flamenco, a Cámara Federal de Bélxica e a Eurocámara veñen de enviarlle unha carta ao Goberno de Mariano Rajoy na que esixen unha solución política para Catalunya, que respeite o resultado das eleccións do 21D, que desactive o artigo 155 e que retire os cargos contra todas as persoas que se dedican á política e ao activismo social. Na carta, expresan a súa "gran preocupación" pola crise política e condenan "con firmeza" a represión do Estado español e a persecución de políticos eleitos democraticamente. Solicitan que se deixe formar Goberno en Catalunya "sen obstáculos" e lémbranlle ao Estado español que, "como membro da UE, ha de internalizar os valores e normas fundamentais, como o respeito dos dereitos humanos, a liberdade de expresión, a liberdade de asociación e o dereito de autodeterminación dos pobos". Entre as persoas asinantes atópase o presidente del Parlamento Flamenco, Jan Peumans; o vicepresidente do senado belga, Karl Vanlouwe e os cinco eurodeputados flamencos do grupo Verde.


Summary: O proceso de renovación do PP estase a converter nun calvario para Alberto Núñez Feixóo após ser apartado primeiramente da carreira sucesoria [renunciou a concorrer ao constatar que non tiña hipóteses de ser coroado líder por aclamación] e derrotado nas primarias ao alzarse coa vitoria estatal Soraya Sáenz de Santamaría e comprobar como Dolores de Cospedal era rexeitada por máis do 60% da militancia galega. Agora atópase co partido dividido na Galiza e con perto das 40% das compromisarias e compromisarios –entre eles líderes partidarios tan significativos como o lugués Xosé Manuel Barreiro ou o ourensán Manuel Baltar— apoiando Soraya.

A candidatura patrocinada por Núñez Feixóo recibiu o voto en contra de máis do 60% da militancia do PP na Galiza que participou no proceso de primarias. A aposta de Feixóo, María Dolores de Cospedal, a grande derrotada do proceso interno dos populares, resultou vencedora na Coruña, Lugo e Pontevedra, malia conseguir unha porcentaxe de apoio moi inferior ao agardado. En Ourense, co apoio do baltarismo, quen venceu foi a ex vicepresidenta do goberno. Así, na circunscrición coruñesa, os resultados de Ferrol e A Coruña evidencian a contestación interna á troika dirixente do PPdeG, conformada por Miguel Tellado, Xosé Manuel Rei e Diego Calvo, persoa que se tiña postulado nos últimos tempos como sucesor de Feixóo. Outro tanto aconteceu en territorio lugués, onde a vitoria de Casado na cidade de Lugo, na Mariña e na Terra Chá puxo ao descuberto as diverxencias da afiliación destas zonas co aparato provincial, encabezado por Helena Candia e desde a sombra por Xosé Manuel Balseiro, significándose a aposta do sector de Raquel Arias no vicesecretario de comunicación do PP. Unha foto semellante atopámola en Pontevedra, o territorio onde Cospedal recibe unha porcentaxe menor de votos, aspecto que as fontes consultadas do partido ligan ao malestar existente coa equipa de Alfonso Rueda. Ourense, por libre Ourense volta a ir por libre. O apoio de Xosé Manuel Baltar a Soraya Sáenz de Santamaría desembocou no triunfo da noutrora todopoderosa vicepresidenta do goberno nesta circunscrición, onde acadou 42,3% dos votos, sacándolle unha vantaxe de 6 puntos a Cospedal e de 23 a Casado. Só os resultados da cidade, onde os próximos ao aparato galego, encabezados polo alcalde Xesús Vázquez, foron quen de facer fronte ao barón provincial, evitaron unha derrota máis escandalosa de Cospedal. [A versión íntegra desta información tela ao teu dispor no Sermos304, disponíbel na rúa e tamén na nosa loxa]


Summary: O colectivo está integrado por Belén Quintáns, Roi Vidal, Rubén Ruibal, Antón Dobao, Francisco Macías, Xosé Manuel Fernández Castro e Camilo Franco, que impulsarán un programa de actividades de difusión da figura e da obra do dramaturgo.

Nace en Compostela a Asociación Roberto Vidal Bolaño, co obxectivo de promover a figura e a obra do autor dez anos despois da súa desaparición. O colectivo, que formaliza a súa inscrición como asociación cultural despois de postular con éxito o dramaturgo compostelán para a conmemoración do Día das Letras Galegas, está integrado por Belén Quintáns, Roi Vidal, Rubén Ruibal, Antón Dobao, Francisco Macías, Xosé Manuel Fernández Castro e Camilo Franco. Baixo a denominación de RVB 2013, a asociación proponse impulsar un programa de actividades nas que o teatro sexa protagonista fundamental, nas que se evidencie o valor literario da obra do dramaturgo e nas que se dean a coñecer os seus aspectos menos divulgados. Outro dos obxectivos que se propón esta asociación é realizar labores de orientación ou asesoría sobre a obra e a figura do escritor, fornecer de materiais para o ensino e canalizar as necesidades que poidan ter colectivos e particulares arredor de RVB, en especial no sector da educación. Tamén é intención da asociación realizar un labor de coordinación entre entidades organizadoras de actividades para evitar duplicidades nas celebracións. Para todo isto, a Asociación Roberto Vidal Bolaño traballa xa na confección da web www.robertovidalbolano.org, que se presentará xunto coa propia asociación no Culturgal o domingo 2 de decembro ás 18h. Mentres, a asociación anima ás persoas e colectivos que queiran achegarse á figura do dramaturgo a contactar con eles a través da dirección de correo-e: info@robertovidalbolano.org


Summary: O considerado 'número dous' da trama corrupta, que vén de sumar 37 anos ás súas condenas pola trama Gürtel, foi secretario de organización do PPdeG de 1995 a 1999 e membro do Consello de Portos de Galicia ata 2005 En Marea, PSdeG e BNG esixen explicacións a Feijóo, que "apoia" a Rajoy porque "nunca serei un Xudas"

No marco das celebracións do seu trixésimo quinto aniversario o Parlamento de Galicia editou o pasado ano un libro conmemorativo con breves biografías de todos os deputados e deputadas da historia da autonomía. Nese case medio milleiro de perfís inclúese o de Pablo Crespo Sabarís, secretario de organización do PP galego de 1995 a 1999 e membro do lexislativo durante apenas nove meses, dende que foi elixido nas eleccións de outubro de 1997 como número cinco na candidatura dos populares por Pontevedra ata que foi remudado, no verán de 1998, pola actual responsable de Turismo de Galicia, Nava Castro. Crespo non pasará á historia polo seu practicamente inexistente labor parlamentario, senón por ser o primeiro membro do lexislativo galego que acabou encarcerado por delitos de corrupción.O nome de Crespo regresou neste maio de 2018 aos titulares por mor da sentenza da peza central do caso Gürtel, na que foi condenado a 37 anos de prisión que se engaden aos 13 do primeiro ditame xudicial firme ligado á rede corrupta. A Audiencia Nacional considerouno culpable dun amplo catálogo de delitos como suborno, prevaricación, falsidade ou malversación como un dos máximos responsables do grupo empresarial liderado por Francisco Correa, ao que chegou xusto despois de abandonar en 1999 o que, de facto, era o terceiro posto en importancia no organigrama do PPdeG.Pablo Crespo, que vén de sumar 37 anos ás súas condenas pola trama Gürtel, foi secretario de organización do PPdeG de 1995 a 1999 e membro do Consello de Portos de Galicia ata 2005O que fora director de sucursal de Caixa Galicia en Vilagarcía de Arousa e presidente do PP local na vila do Salnés non se desvinculou, así e todo, totalmente das institucións galegas cando deixou de ser secretario de organización dos populares galegos nun contexto de enfrontamentos internos e contas turbias. Como recolle a devandita biografía parlamentaria -paradoxalmente ilustrada cunha imaxe de Crespo no banco dos acusados nunha das sesións do xuízo da Gürtel, a levar na súa lapela unha insignia moi semellante ao escudo da Cámara-, o considerado número dous da trama continuou como membro do Consello de Administración de Portos de Galicia, ente dependente da Consellería de Política Territorial ao que chegara en 1996 da man de Xosé Cuíña.Crespo mantivo a súa condición de membro do Consello de Portos cando en xaneiro de 2003 Cuíña foi destituído como conselleiro e substituído por Alberto Núñez Feijóo, quen á súa vez encomendou a presidencia de Portos a quen despois foi alcalde da Coruña, Carlos Negreira. O 'xerente da Gürtel' non perdeu ese asento ata decembro de 2005, cando foi destituído polo Goberno de PSdeG e BNG xunto ao resto de representantes herdados do Executivo de Fraga. Tanto Feijóo como Negreira restáronlle importancia nos últimos anos a esa permanencia de Crespo en Portos, afirmando que non asistía ás xuntanzas do órgano reitor do ente público e mesmo asegurando que nin sequera o coñecían.Outros membros da Cámara condenadosBarreiro encadrara a súa condena nunha "manobra" para "eliminalo" da vida políticaCrespo, que coñeceu a súa nova condena no cárcere onde xa está a cumprir a anterior, é polo momento o primeiro e único membro da historia do lexislativo galego encarcerado por un caso de corrupción, pero non o único condenado. A principios da década dos 90 o Tribunal Supremo condenou por prevaricación a seis anos de inhabilitación o que fora vicepresidente con Alianza Popular e co tripartito, Xosé Luís Barreiro Rivas, revogando así a absolución que ditaminara a Audiencia da Coruña polo caso da concesión do que ía ser a lotaría galega. Barreiro Rivas, que xa non ocupaba cargos públicos cando a condena foi ratificada, encadrou a sentenza nunha "manobra" dos populares para "eliminalo" da vida política. O proceso xudicial partira dunha denuncia presentada por cargos do Goberno do ex-presidente Fernández Albor, entre eles Mariano Rajoy, no día antes da moción de censura que derrubaría o Goberno de Alianza Popular.Cobián deixou o escano tras ser imputado e a sentenza do caso Campeón condenouno por tráfico de influenciasMáis recentemente, en 2017, outro ex-membro do Parlamento galego foi tamén condenado nun proceso xudicial contra a corrupción. Trátase do antigo deputado Pablo Cobián, membro da Cámara dende 2009 e ata 2011, cando se viu obrigado a dimitir pola súa imputación na trama Campeón. Segundo a sentenza, Cobián realizou "funcións de intermediación" entre o Instituto Galego de Promoción Económica, dependente da Xunta, e o considerado líder da trama, Jorge Dorribo, as cales resultaron "determinantes" para a "obtención fraudulenta" dun préstamo público. Tras un acordo coa Fiscalía o ex-parlamentario foi condenado por tráfico de influencias a 8 meses de prisión, dous anos de inhabilitación de 45.000 euros de multa.


O que podía dicir de Adolfo Suárez xa o dixen, pero tentar dicir o que estamos a ver e vivindo, describir estas ruínas políticas, iso é unha tarefa tan desesperante como inacabable. Precisamente Adolfo Suárez era, xa desde hai anos, unha pantasma que roldaba e aparecíase nunha apartada torre polas noites para denunciar o seu asasinato. Quen liquidou este intruso que creu que tiña dereito polos votos a gobernar? Todos os que conspiraban, desde o Exército e o rei, até os partidos que aceptaron a Armada formar un Goberno de concentración nacional presidido por el. Naquel tempo podíanlle pór a pistola no peito a un presidente de Goberno, Suárez sabía que as pistolas xa estaban cargadas (Gutiérrez Mellado, tamén; case ninguén lembra aquela figura enxoita sempre á beira de Suárez). Aquel tempo criminal é a orixe desta democracia, unha democracia que naceu amedrentada e con pánico á liberdade O medo do que ninguén fala agora. Aquel tempo criminal é a orixe desta democracia, unha democracia que naceu amedrentada e con pánico á liberdade. O propio Suárez, tan sincero, espía en 1980 a realidade dunha sociedade refén do medo: "E eu non opino, como moitos, que o pobo español estaba a pedir a berros liberdade. En absoluto, a ansia de liberdade sentíana só aquelas persoas para as que a súa ausencia era como a falta de aire para respirar. Pero o pobo español, en xeral, xa tiña unhas cotas de liberdade que consideraba máis ou menos aceptables... Puxéronse detrás de min e envorcáronse no referendo do 76, porque eu afastábaos do perigo dunha confrontación á morte de Franco. Non me apoiaban por ilusións e anceios de liberdades, senón por medo a esa confrontación; porque eu apartábaos dos cornos dese touro". Esta democracia e a reiteradamente cualificada de "modélica" Transición son fillas do medo, o medo a un monstro chamado "Exército". E o medo, nin entón nin agora, pode parir a liberdade. Esta democracia e a reiteradamente cualificada de "modélica" Transición son fillas do medo, o medo a un monstro chamado "Exército" Enterran a Suárez, ademais do seu fillo toureiro, aqueles que foron donos destas décadas. A súa figura complexa, discutible, pero apaixonada, sincera e con algunhas conviccións de fondo retrata por contraste aos protagonistas da política española de agora. Observen quen preside o Goberno, observen ao Goberno, observen á oposición formal... Observen o tempo de Rajoy e Rubalcaba, pantasmas nun cemiterio político. Suárez non era un profesor constitucionalista, era un político. Acusóuselle e acusa a Suárez de ser demasiado versátil, oportunista, pouco fiable, pouco serio, arribista..., pero, partindo das súas orixes e do seu punto de vista, o que lle interesou foi conseguir un marco para a convivencia. Os científicos da cousa política acúsano tamén de indocumentado e falto de preparación ou cousas polo estilo, coma se a Constitución e todas as súas leis fosen unha obra de valor científico, cando foi unha consecuencia dese intento de dar con algo que fose aceptable para uns e aceptado por outros. Dependendo das circunstancias e da correlación de forzas, da demanda social, a Constitución sería doutra maneira. Non foi unha verdade revelada, non era a palabra divina, foi o apaño que lles pareceu posible aos seus redactores entón. A Constitución non foi unha verdade revelada, non era a palabra divina, foi o apaño que lles pareceu posible aos seus redactores Falando en prata: a Constitución e as súas leis foi o que permitiu o Exército. E sabiámolo todos, absolutamente todos. Aquilo, a Transición, non foi un exemplo de nada, foi pura supervivencia en circunstancias adversas, foi facer política institucional cando non había liberdade senón tolerancia. En realidade, redactar unha Constitución que se quere democrática baixo a ameaza do Exército é unha vergoña, pero quen defenda a democracia e tamén vivise aquilo quizá concorde en que probablemente non era posible outra cousa naquel momento. Ou quizá si, quizá conseguísemos máis, pero pagariamos un prezo maior en sangue. Esa é a realidade. Redactar unha Constitución que se quere democrática baixo a ameaza do Exército é unha vergoña Suárez, ese intruso arribista, incómodo para todos, ese mutante político, recoñeceu a Generalitat no seu exilio e legalizou o PCE e a todas as organizacións de ideoloxía comunista e anarquista. Moitas organizacións legalizadas daquela e que puideron participar na vida política, cos límites que se queira, hoxe serían acusadas de terrorismo ou de calquera outra infamia e probablemente ilegalizadas: esa foi a deriva que tomou aquela democracia que nacía baixo a sombra do medo e que continuaron até hoxe xeracións que seguen amedrentadas. Esa etapa democrática acabou aquí, cun Goberno presidido por quen entón facía campaña contra esa Constitución que agora esgrimen contra as aspiracións democráticas e facíao desde o franquismo. Esa etapa democrática acabou aquí, cun Goberno presidido por quen entón facía campaña contra esa Constitución Así acaba aquela etapa, os que piden política social, os que piden democracia e os que piden liberdade son ilegais ou ilegalizables. Todos terroristas, menos os donos da Constitución, do Tribunal Constitucional, do Goberno, da policía... Este baleiro político. Suárez utilizou a política para dialogar, pactar e integrar nun proxecto compartido; hoxe este Goberno fai política policial. A utilización da policía que fai Rajoy e os seus ministros é de libro, de libro franquista. En lugar de escoitar a quen reclaman o que cren que é xusto, criminalización e pau. Iso complétase cuns medios de comunicación que son a voz do Ministerio do Interior. Acabamos de ver a actuación da prensa madrileña coas marchas sobre Madrid, deron as cifras e a versión da policía. Grazas a que existe internet, se non habería que volver tirar panfletos e arriscarse, como entón, a ser xulgados por propaganda ilegal, organización ilegal e, se aplican o estado de excepción do que xa falan para Catalunya, por terrorismo. Desengánense, en España hai que seguir sendo antifranquistas. Isto é unha maldición que se prolonga por xeracións. Unha imaxe que é un reconto e un final. Seguramente ninguén previra a fotografía de catro presidentes do Goberno e o rei ante o féretro de Suárez, pero esa imaxe espida o baleiro político deste momento: é unha involuntaria coincidencia que narra as décadas pasadas e tamén é un intento de encher o baleiro político que creou esta etapa de Rajoy, a redución da política a gobernación policial. Unha volta ao medo, unha volta á orixe. Onde, se non, poderíannos conducir os franquistas. Falan de reformar a Constitución. Non, xa non abondará cunha chapuza para atopar unha saída a esta crise do sistema político.


Summary: Venceu en categoría masculina e feminina.

Por terceiro ano consecutivo Cabo de Cruz gañou o campionato galego de traiñeiras. O club barbanzán fixo 'doblete' ao se impor tanto en categoría masculina como feminina na proba desputada en augas de Moaña. As remeiras de Cabo cruzaron a liña de meta cunha vantaxe de 20 segundos sobre as competidoras de Chapela. En categoría masculina, Cabo de Cruz logrou o campionato no que tomaron parte 12 traiñeiras cun tempo de 18:35. En segunda posición, Tirán (18:38) e terceira Samertolameu de Meira (19:01). A Pobra do Caramiñal, Ares, Chapela, Coruxo, Chapela, Vila de Cangas e Cedeira. Os barbanzáns logran, así, a súa terceira bandeira do campionato galego de forma consecutiva (2016, 2015 e 2014). Tirán conquistara cinco camionatos continuado (de 2009 a 2013). Na última década só houbo un campionato galego que non fose gañado por Cabo ou Tirán, o de 2007, que foi para Meira.


Summary: DEmándalle á Xunta que impulse un acordo entre os concellos galegos para que a Igrexa tribute o IBI

Alternativa Galega de Esquerda demandoulle este mércores á Xunta "vontade política" para acabar cos "privilexios" da Igrexa. En concreto, esixe que a Igrexa pague o Imposto de Bens Inmobles (IBI) por todas as súas propiedades, tamén polas de culto. Yolanda Díaz e Xabier Ron presentaron unha pregunta parlamentaria na que lle piden á Xunta que impulse un acordo entre os concellos galegos para que a Igrexa tribute o IBI. Ademais pide que a Xunta realice un estudo do custe que lles supón aos concellos os privilexios cos que a Igrexa conta na actualidade. Yolanda Díaz e Xabier Ron presentaron unha pregunta parlamentaria na que lle piden á Xunta que impulse un acordo entre os concellos galegos para que a Igrexa tribute o IBI A vicevoceira de AGE pediu tamén coñecer os negocios aos que se dedica a Igrexa: "se venden produtos teñen que tributar por eles como calquera autónomo". Yolanda Díaz lembrou que este mesmo mércores a Fegamp pediu suficiencia financeira e salientou a necesidade de incrementar os ingresos que percibe a administración nesta situación de crise. Yolanda Díaz criticou que a Igrexa "non reverta nada ás arcas públicas", e que en cambio se lle fan "transferencias de 10.000 millóns de euros". Finalmente, Díaz denunciou os acordos "preconstitucionales" que o Estado mantén co Vaticano nos ámbitos educacional, xurídico ou culturas.


Summary: Malia o consenso político arredor da monarquía entre os partidos maioritarios no Estado español, este consenso non existe no terreo social, onde a pesar da división existente a opción maioritaria é a de impulsar unha república como modelo de Estado, así como poder votar nun referendo se o sistema monárquico ten que continuar.

Afúndese a percepción da cidadanía estatal sobre a monarquía, cun incremento de cinco puntos porcentuais nos últimos 365 días da poboación que considera que é "unha institución doutros tempos que non ten sentido nunha democracia", até o 53%, revela a enquisa encargada ao Instituto 40dB pola Plataforma de medios independentes. O estudo amosa como no caso de decorrer un referendo para elixir a forma de Estado, o 39,4% optaría pola república, mentres que o 31% estaría do lado da monarquía, unha porcentaxe similar á de persoas indecisas. Maioría a prol do referendo Aínda máis diferenza de pareceres existe se falamos da necesidade de convocar ese referendo, que defende o 43,8% das e dos enquisados. Pola contra, o 36,1% sostén que non é preciso votar, cun 20,1% que non o ten decidido polo de agora. Este traballo, que inquiriu a 1.000 persoas de todo o Estado, é a continuación da primeira serie hai un ano, cando se fan seis exercicios desde a última vez que o Centro de Investigacións Sociolóxicas preguntou pola valoración da monarquía. Precisamente neste aspecto, a confianza da poboación sitúase nun 4,1 sobre 10, por debaixo das Forzas Armadas, cun 6, o Poder Xudicial, co 4,8, e os medios de comunicación, co 4,5. Cun menor índice de confianza está o Parlamento (4), sindicatos (3,7), a Igrexa (3,2) e os partidos políticos (2,9). 46% de insatisfacción coa monarquía Asemade, as cifras apuntan que a satisfacción coa monarquía diminuíu un 6,4%, até o 35,7% das persoas que participaron na investigación, ao tempo que se acrecentou en catro puntos o dato de persoas nada ou pouco satisfeitas, o 46% do total. No que atinxe aos membros da Casa Real, o peor parado é o rei emérito español, Juan Carlos I, cunha valoración de 3,2 sobre 10, seguido da raíña actual, Letizia, con 4,7. Porén, aproba a raíña emérita, Sofía, co 5,6%, e o actual monarca, Felipe VI, co 5,7. O 20% considera que Juan Carlos I se sitúa na extrema dereita política A enquisa da Plataforma de medios independentes ofrece datos sobre a percepción da cidadanía sobre distintos integrantes da Casa Real. Con respecto a Juan Carlos I, fuxido hai máis dun ano nos Emiratos Árabes Unidos, a súa ideoloxía é de extrema dereita para o 20,1% e de dereita para o 25,8%. O 10,2% asegura que non ten ideoloxía. O actual xefe de Estado, Felipe VI, recibe a mesma puntuación no apartado de carencia de ideoloxía e unha puntuación semellante na suma entre dereita e extrema dereita, cun 29,1% na primeira e un 14,2% na segunda, 1,7 puntos porcentuais máis que no anterior estudo. Con todo, os datos amosan como os escándalos dentro da Casa Real son un elemento chave no dano á imaxe internacional do Estado español, posición que apoia o 72,6%.


Summary: Este traballo de Ana Garrido González, gañador do Premio Xohana Torres 2019, propón unha análise da obra de Xohana Torres como unha sorte de macrotexto que desafía as interpretacións máis clásicas.

O reto ao que se enfronta a crítica feminista faise especialmente arduo cando nos referimos a campos literarios que fuxiron das fronteiras da nación-estado. Espazos onde á capa de subalternidade que implicou sempre ás mulleres escritoras aínda hai que sumar aquela da discriminación por non escribiren nunha lingua de poder. Unha dupla dimensión á que os traballos dos últimos anos de varias estudosas veñen sumando unha terceira, produto da combinación destes dous factores. A muller escritora como símbolo e como bandeira dunha patria oprimida, interpretada en función duns intereses concretos que en tantas ocasións reduciron o seu proxecto literario a aqueles trazos que podían ser usufrutuados polo proxecto comunal. Xohana Torres. Da viúva de vivo á muller navegante / Ana Garrido González / Concello de Santiago – Universidade de Santiago de Compostela / 2020 / 200 páxinas / 15 euros Este traballo de Ana Garrido González, gañador do Premio Xohana Torres 2019, é unha peza máis nesta tendencia que revolta e enriquece as vellas interpretacións sobre as nosas autoras. A proposta de análise da obra de Xohana Torres como unha sorte de macrotexto representa xa un reto que desafía as interpretacións máis clásicas, afianzadas na secuencialidade do seu traballo, dividido en xéneros e períodos. A Xohana Torres dramaturga, a poeta de posguerra, a autora de literatura infantil, a novelista de Adiós María ou a que deixa unha pegada importante na poesía dos 90 non podían ser a mesma, en certa medida porque cumpriron funcións distintas en cada momento histórico. Símbolos como o da muller poeta que segue a estirpe rosaliana, a figura maternal que escribe para crianzas ou a autora que representa o drama migratorio do país foron colocados sucesivamente sobre unha obra que, como analiza Ana Garrido González neste ensaio, ten moitas dimensións inéditas. A perspectiva que nos ofrece este traballo non é exhaustiva, aínda que si mencione case toda a produción de Xohana Torres, o camiño polo que nos leva segue a continuidade entre o seu teatro, as obras máis destacadas da poesía e a novela Adiós María, verdadeiro núcleo da obra. É suficiente porén para descubrir, grazas á meticulosa análise da autora, as interpretacións máis ocultas de todo un proxecto literario. A disidencia das que quixeron ser diferentes, o papel dos espazos, o peso da cultura de masas e unha perspectiva sobre a migración que rompe moitos dos tópicos asociados á muller dentro do proxecto da nación galega. Unha achega con planos novos para seguir a navegar.


Summary: O secretario xeral, Paulo Carril, indica que con medidas como as propostas na iniciativa evitaríase "o descontrol" das eléctricas ao tempo que "os custos da enerxía revertan no desenvolvemento do noso país".

A CIG rexistrou no Parlamento de Galiza a Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) de "Medidas para a nova xestión dos saltos e aproveitamentos hidroeléctricos no territorio de Galiza", unha proposta que que ten como obxectivo reverter á xestión pública os saltos e aproveitamentos hidráulicos; a revisión de todas e cada unha das concesións galegas, para ver se están cumprindo as cláusulas establecidas nas mesmas e que, 3 anos antes de que remate unha concesión, a administración inicie xa os trámites administrativos previos para a súa reversión, evitando que regrese ao negocio privado. Paulo Carril, secretario xeral do sindicato, manifestou que "os poderes públicos e a Xunta teñen que xogar un papel fundamental" para "evitar que o oligopolio das eléctricas provoque, como está a ocorrer, peches de empresas; que non se poida utilizar a nosa enerxía para a industrialización e xeración de emprego". Carril –que rexistrou a ILP xunto con Susana Méndez, secretaria de Organización; Xoán Xosé Bouzas, secretario nacional da CIG-Industria e Fernando Branco, responsábel do sector de Enerxía da CIG-Industria- lembrou otras iniciativas presentadas pola central nesta mesma liña, como a ILP para unha tarifa eléctrica galega ou a máis recente proposta de creación dunha tarifa industrial estábel. A ILP pretende que os saltos e as centrais hidroeléctricas -que son concesións públicas outorgadas a empresas por un máximo de 75 anos, "sen ningún tipo de compensación para Galiza, malia o dano ambiental e social que provocan" - revertan de novo ao poder público e a Xunta, para a explotación deses encoros ben a través dunha empresa pública ou directamente. O secretario xeral da CIG tamén se pronunciou sobre o anuncio da ministra de Traballo de que o goberno non ía intervir en Alcoa. Carril defendeu que "o aluminio é un sector estratéxico para a economía galega", ao igual que a enerxía. Lembrou que Alcoa estivo no seu día no sector público e afirmou que "na SEPI, sería o lugar axeitado onde esta empresa tería que reincorporarse, se Alcoa persiste na súa idea de pechar". O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, denunciou ademais que Valerio se reunira en Galiza cunha parte dos sindicatos. "A CIG é a primeira central sindical en Galiza e a nós onte non se nos convidou a esa reunión".


Summary: O colectivo de 'Enfermeiras en Loita' publica os resultados dunha enquisa composta por 735 entrevistas a traballadoras e traballadores. Responden deste xeito ao presidente da Xunta e ao Xerente do Sergas, que negaron que existise precariedade no sector. Cada enfermeira asinou unha media 24 contratos no último ano

Hai uns meses Antonio Fernández-Campa, actual Xerente do SERGAS, afirmou nunha entrevista en televisión que a precariedade "non é una situación habitual" e que "o 85% dos nosos traballadores está en vínculos estables". Declaracións semellantes ás que nos últimos tempos repetiu o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, que afirmou que o 88% do persoal ten un "nomeamento definitivo". A media de contratos asinados non último ano é de 24. A persoa que asinou un maior número de contratos superou os 300Estas palabras resoaron entre o colectivo de traballadoras e traballadores eventuais do Servizo Galego de Saúde, en especial entre as enfermeiras e enfermeiros que levan meses mobilizándose para demandar unha estabilización da súa situación laboral. Para responder ás declaracións de Feijóo e Fernández-Campa, a Asociación Enfermería Sociosanitaria de A Coruña (Aensac) propuxo a realización dunha ampla enquisa entre o persoal eventual que lle puxese datos á situación que están a a vivir. O tempo medio que levan nas listas de contratación do Sergas, á espera de acadar unha praza estable, é de máis de 8 anosEste luns veñen de presentarse as conclusións da Enquisa da Enfermaría galega precaria, un traballo composto por 735 entrevistas realizadas entre marzo e maio. Estas son as principais conclusións do informe:O 89% das entrevistadas din estar en situación de precariedade laboral, un 8,8% afirma que "quizais" e tan só un 2,2% opina non ter un traballo precario. O tempo medio que levan nas listas de contratación do Sergas, á espera de acadar unha praza estable, é de máis de 8 anos (8,14 anos). Un 78,7% das enquisadas levan nas listas 5 anos ou mais e un 44,4% do total leva 10 anos ou máis. A media de contratos asinados no último ano é de 24. A persoa que asinou un maior número de contratos superou os 300.Entre as persoas entrevistadas, tan só un 19,2% ten unha vacante ou comisión, unha situación que achega unha certa estabilidade e que permite non depender do encadenamento de contratos, aínda que segue sen ofrecer unha praza estable e mantén a situación de temporalidade. Entre estas persoas que si acadaron unha vacante ou comisión, para conseguila tiveron que pasar 12,2 anos desde que asinaron o seu primeiro contrato no Sergas.A enquisa confirma o carácter fundamentalmente feminino da profesión, cun 89,12% mulleres entre as persoas entrevistadas. O 73,7% non teñen fillos e a súa media de idade sitúase nos 32,2 anos. "Destacan que "a eventualidade na Enfermaría Galega non é algo puntual" senón que "é algo que vivimos cada día miles de galegos e galegas"Dende AENSAC conclúese que, á vista deste datos, "a eventualidade na Enfermaría Galega non é algo puntual" senón que "é algo que vivimos cada día miles de galegos e galegas". Destacan que este colectivo tan precarizado é o que sostén "un sistema de saúde que sen o persoal eventual, se viría abaixo". "O tempo de estar na escuridade rematou. Agora é tempo de coidar a quen te coida. É tempo de coidar á enfermaría", conclúen.Esta situación de precariedade únese a un número moi escaso de prazas de profesionais, tendo Galicia a terceira peor ratio de profesionais por doente de todo o Estado. Chaman a atención, ademais, sobre o feito de que as vacantes ou comisión non significan unha situación de "estabilidade" fronte ao que "en moitas ocasións expresou a Xunta de Galicia". Neste senso, lembran que a Lei 55/2003 do Estatuto Marco do persoal estatutario dos servizos de saúde sinala que "o persoal interino en praza vacante é persoal temporal"."O tempo de estar na escuridade rematou. Agora é tempo de coidar a quen te coida. É tempo de coidar á enfermaría", conclúenFinalmente, fan fincapé na dificultade que este tipo de persoal precarizado ten, por exemplo, para ter fillos e fillas, lembrando que "a idade media dos traballadores eventuais do Servizo Galego de Saúde segundo datos do INE, coincide co momento no que a muller adoita ter o seu primeiro fillo". Unha situación que contrasta coa aparente preocupación da Xunta de Galicia polas baixas cifras de natalidade en Galicia


Summary: No rural e audiovisual. É a singular combinación do Laboratorio Audiovisual de Vedra (LAV014), unha iniciativa promovida pola Asociación Senunpeso que chega a súa sétima edición cun balance de máis de 1.000 persoas participantes nos cursos.

Vídeo de combate, inventos para o audiovisual, dirección de fotografía, interpretación diante da cámara, bandas sonoras, animación dixital, vídeo con cámara réflex, documental web, creación e xestión de webs con Wordpress, videoclips e interpretación diante da cámara son os contidos dos cursos que nesta edición ofrece o LAV, unha iniciativa que parte do asociacionismo e ten como un dos obxectivos a dinamización cultural nun entorno rural como é o Concello de Vedra. O prazo de matrícula está aberto até o 1 de febreiro e a inscrición formalízase a través da páxina web da asociación: www.senunpeso.org Afeccionados e profesionais poden participar na oferta de cursos cun prezo de matrícula de 50% e gratuíta para o alumnado da ESO a quen se lle dedica dous cursos específicos, un de videoclips e outro de interpretación diante da cámara. Os obradoiros desenvolveranse na fin de semana do 15 e 16 de febreiro e buscan formar ao alumnado en técnicas dixitais do audiovisual, con contido teórico e práctico, na busca de autonomía en comunicación e edición dixital. Audiovisual para todos os públicos aproveitando as posibilidades que ofrecen as novas tecnoloxías e con profesioanais do sector como Pepe Penabade, Flor Maceiras, María Yáñez ou Manolo Cortés entre o cadro docente. A filosofía e os obxectivos de Senunpeso explícaos Abelardo Rendo, un dos promotores, no número 82 do semanario Sermos Galiza, xa nos quiosques.


se contempló en mí y odió su imagen Rosario CASTELLANOS. 'Malinche'. Poesía no eres tú. 1972 Nada do que estamos a vivir é novo para nós, sendo nós a xeración 9/11. Dende aquela tarde, a poucas horas de volver á escola tralas vacacións de verán, o terror e a esperanza serían xa para sempre os nosos afectos. Ese mesmo día descubirmos a Zona Zero que eran as sociedades occidentais desde a súa fundación sobre as ruínas de Hiroshima, o destrutivo e incrontrolábel poder tecnocientífico inaugurado polo Manhattan Project e a natureza política dos Estados de Partidos continentais. Coa caída das torres de MYamasaki, caía definitavamente o Estado de Benestar liberal, que desde a fin da Guerra Total fixera posíbel vivir o invivíbel: a civilización capitalista. A estratexia a seguir polo goberno americano e pola súa cúpula militar consistiu no uso dunha bacteria: o Ántrax, co que os medios de formación de masas aterraron á unha poboación en shock durante semanas con novas de arbitrarios envíos dunha substancia que non discriminaba as súas vítimas. Cando nos quixemos dar conta, os ingleses entraban en Basora. Namentres, a este lado dos Apalaches xestionábamos como podíamos a epidemia das vacas tolas e asistíamos ao asedio e disolución do último movemento de liberación nacional europeo, Herri Batasuna. En poucos meses os galegos descubrimos a realidade do capitalismo fósil a uns minutos das nosas casas coa marea negra causada polo afundimento do petroleiro Prestige. As constantes a todos estes acontecementos foron 1) a realidade virtual construída polo poder mediático e 2) a incapacidade cidadá fronte a un poder militar absoluto e xenocida e un poder político tan antidemocrático como indecoroso. Un, que está bastante orfo de todo, sempre considerou a causa feminista como a última esperanza. Unha forma non como calquera outra de revisitar o logos occidental. Liquidadas as organizacións operarias, reducidos os estudantes universitarios, homologados e amaestrados os demáis colectivos que constituen as clases perigosas, en adecuada expresión do finado Wallerstein, xa nada parece poder redimirnos dos modos de produción económico, social e espiritual capitalistas. Nas últimas décadas, a toda a desfeita teórica e política do estruturalismo e posmarxismo seguiron as antiteorías queer ás que se lle xuntaron as intitucións liberais para asegurarse de que nada saia dos límites da linguaxe e do texto e que todas as mudanzas sociais sexan meros espectáculos barrocos. Do Manhattan Project herdamos a departamentalización, a fragmentación do coñecemento en microsaberes que ben vixiados só permiten a destrución do ambiente e das culturas históricas. É a isto que Bolívar Echeverría chama de civilización do cinismo, como a vida se organiza de tal xeito que a sua reprodución supón a destrución dos factores que a fan posíbel, Este, e non outro é o fundamento do Estado Necropolítico (por non abusar do termo neonazi) que veu a substituír o liberalismo dos Trinta Gloriosos. O feminismo administrado polo poder, ese aburridísimo feminismo que nos fai gardar un minuto de silencio tódolos días do ano como quen reza un Pai Noso; ese feminismo de cadeira universitaria, que ensalza a Isabel de Castilla, á condesa de Pardo Bazán ou a Pilar Primo de Rivera como loitadoras pola normalización do suxeito femenino; ese feminismo burgués de demostracións interclasistas no 8M; ese feminismo cuxas reunións de traballo e asambleas tratan da imperiosa necesidade de instalar máis puntos de luz nas nosas poluídas cidades; ese feminismo ridículo, espectacular non pode ser tido en conta por ninguén que pretenda unha crítica xeral do sistema. É así que reivindico a figura de Malinche, esa que o sexismo patriarcal duns cantos imbéciles etnicistas levantou como figura traidora. Figura fulcral da resistencia á destrución dos españois das poboacións históricas americanas, esa figura que liga coa revolución feminista moderna que de ningún xeito buscaba a igualdade de homes e mulleres, senón que busca refacer a orde social, reconstruír as relacións entre os sexos, mudar os desexos e as prácticas sexuais; busca, en definitiva, alterar a vida cotiá. A causa do humán, que vai de Aristófanes a Jeff Buckley, que eu saiba nunca mudou; somos os mesmos seres de razón e de linguaxe revoltados contra a opresión tiránica, contra as supersticións e contra a degradación do noso ser espiritual e da nosa soberanía política. Se Malinche se tivo que enfrontar á destrución dun continente facendo metáforas, tamén podería ter cantado salmos cos Reformistas europeos, alzarse cos mariños de Kronstadt contra o capitalismo de estado soviético ou participar como lexisladora na Viena Vermella. Algo a aprender e que só con accións que partan da realidade experiencial, conscientes da destrución social e que integren os proxectos civilizatorios destruídos polas expansións coloniais capitalistas se pode dar esperanza. Se a entrometida e bulliciosa moza Malinche vivise hoxe en Galicia estaría ocupada en explorar as nosas tradicións espirituais, en refacer a xenealoxía da crítica aos rexímenes totalitarios e das consecuencias dos procesos de acumulación do Capital, das funcións de control social dos medios electrónicos e do poder destrutivo da ciencia moderna. Porque hoxe iso só é posíbel facelo desde as periferias do norte global, unha vez colapsadas as decadentes repúblicas europeas; e por moito que algúns digan ou se vexan obrigados a dicir que Galicia non é colonia nin champú, a teimuda realidade mostra que é unha rexión máis periférica que a mesma Chiapas. A reconstrución farana todas aquelas que coma Malinche hoxe están abeiradas nas marxes, as fillas da clase traballadora, nas que por moi forte que sexa a alienación, a confusión e as contradicións renacen os vellos ideais humanistas de liberdade política, esclarecemento científico e irmandade. Os demais, pode que como Machiavelli teñamos que fuxir aos bosques para salvar a vida ou traballar picando pedra nunha canteira como Howard Roark para non nos obrigen a facer o que non queremos, pero sempre berraremos os versos da feminista chicana Adaljiza Sosa-Ridell: Malinche, pinche / forever with me.


Summary: O Ministerio de Sanidade e as autonomías acordan estender os antivirais de acción directa aos pacientes menos graves logo de anos de mobilización das plataformas. O Estado e as comunidades están aínda pendentes de determinar como se financiarán estes medicamentos

O Ministerio de Sanidade e as comunidades autónomas acordaron este mércores estender o tratamento da hepatite C con antivirais de acción directa aos pacientes menos graves, os de grao de fibrosis F0 e F1, polo que se universalizan os medicamentos logo de anos de loita por parte de diferentes colectivos. O acordo alcanzado no Consello Interterritorial de Saúde foi confirmado polo conselleiro de Sanidade da Xunta, Jesús Vázquez Almuíña, aínda que na xuntanza non se determinou aínda o que se cadra é o aspecto máis importante: como se van financiar os novos tratamentos para estes doentes. Ministerio e autonomías acordan estender o tratamento da hepatite C con antivirais de acción directa tamén aos pacientes menos graves Sexa como for, esta universalización dos medicamentos supón para a Plataforma Galega de Afectados pola Hepatite C (PGHC) e para todos os colectivos do Estado "unha nova conquista", tal e como asegura o seu portavoz, Quique Costas. A primeira foi a aprobación do plan estratéxico que entrou en vigor o 1 de abril de 2015 e que permitía que se tratasen todos os enfermos na fase 3 e 4. "Mantivemos a mobilización para que se puidesen tratar todos os pacientes e non só conseguimos iso, senón tamén que o plan se estendese no tempo", engade. Refírese Costas á aprobación na xuntanza de ampliar o plan desde o 2018 no que estaba previsto que finalizase até 2020, tal e como confirmou Almuíña sobre un proxecto que, dixo, "serviu para curar unha porcentaxe moi importante de pacientes cunha enfermidade mortal". "Desde 2015 avanzamos en tratar os doentes máis graves e agora avanzamos co resto", asegurou o conselleiro, que cre que en tres anos se pode "ter erradicado o virus ou tratado todos os pacientes". A plataforma galega de afectados asegura que esta universalización é "unha nova conquista" da presión social logo de lograr a aprobación do plan estratéxico en 2015 Pero as boas noticias deben confirmarse aínda e para que estes tratamentos se universalicen entre todos os doentes fai falta financialos. Tanto a ministra Dolors Montserrat como outros cargos do Ministerio adiantaran en comparecencias no Congreso un investimento de 200 millóns de euros para ampliación do plan, unha partida que, como lembra Quique Costas, "non está recollida nos Orzamentos Xerais do Estado". Na xuntanza do pasado mércores, segundo transcendeu, varios conselleiros de Sanidade autónomicas, tanto do PP como do PSOE, amosaron as súas dúbidas sobre a viabilidade do plan no caso de que non se acheguen cartos. "É un asunto que non está aclarado e que se debería aclarar axiña", di o voceiro da PGHC. O Ministerio adiantara un investimento de 200 millóns para ampliar o plan pero a partida non está nos Orzamentos Xerais do Estado "O que nos toca agora é reclamar que haxa cartos, que os saquen de onde queiran pero que se saquen para que o acordo se cumpra efectivamente", engade Costas, que advirte de que, no caso de que non exista financiamento abondo, "pode ocorrer o mesmo que coa lei da dependencia, coa que se recoñeceu un dereito aos dependentes pero á que non se dotou". "Agora os pacientes teñen o dereito a ser tratados, pero hai que lograr que sexan tratados", di. Almuíña, á saída da xuntanza, avogou por ampliar o debate a "todo o financiamento sanitario" ao entender que "sería un erro falar só dunha enfermidade concreta cando temos moitas enfermidades, tratamentos novidosos, pero que evidentemente temos que falalo no seu conxunto". A plataforma advirte do risco de que pase "como coa lei de dependencia, na que se recoñeceu un dereito pero que non se dotou de cartos" Desde a PGHC, Quique Costas asegura que será necesario coñecer máis detalles sobre outros aspectos como o plan de detención precoz que "permita facer agromar todos eses doentes que forman parte da chamada bolsa oculta", unha opción que se prevé incorporar ao plan xeral estratéxico e que espera que as autoridades do Ministerio lle aclaren no vindeiro comité de coordinación do devandito plan ao que asistirá como portavoz da plataforma. En canto á cifra de novos pacientes que agora poderán acceder aos tratamentos en Galicia, desde a PGHC recoñécese a dificultade de facer o cálculo aínda que diversos estudos sitúana en arredor de 1.000. Vázquez Almuíña, pola súa banda, destacou que máis de 5.000 pacientes coa enfermidade máis avanzada xa foron tratados, ademais de 300 coas fibroses agora incluídas (F0 e F1) que xa foron tratados ao incluírse nalgunhas das excepcións que incluía o plan. Agora, segundo os seus cálculos, serán 2.000 os que se beneficiarán neste ano dos novos medicamentos, entre os enfermos graves que estaban sen tratar e os leves. A extensión das menciñas, dixo, podería elevar a 18 millóns o gasto sanitario da Xunta. Segundo explicou o conselleiro no Parlamento hai tan só unhas semanas, ata a aplicación do novo plan estratéxico, o Sergas tiña iniciado 1.137 tratamentos para a hepatite C cos novos antivirais comercializados desde o ano 2012. Logo da posta en marcha deste, o número de tratamentos case se cuadruplicou, ata chegar aos 4.188 dous anos despois. Desta cifra, 51 corresponden a segundas liñas de medicación a pacientes con retratamentos con antivirais de acción directa. E mentres, mantense aberta nos xulgados de Compostela a causa que instrúe o xuíz Andrés Lago e na que se investiga o daquela director de Asistencia Sanitaria do Sergas, Félix Rubial; e a subdirectora de Farmacia, Carolina González-Criado, aos que se lles atribúen delitos de homicidio por imprudencia profesional grave e prevaricación administrativa. Trátase de aclarar se houbo un atraso ilícito na avaliación de doentes con hepatite C e, xa que logo, na subministración de medicamentos que poderían terlles salvado a vida. A Fiscalía acusara a Xunta de demorar a administración dos fármacos "por razóns orzamentarias".


Summary: A esperanza de vida na Galiza sobre até os 83,6 anos.

Só 15,7% da poboación galega ten menos de 20 anos, mentres que 58,5% do total está no grupo de idade de entre 20 e 64 anos e máis dun 25,7% ten 65 anos ou máis, segundo deu a coñecer onte o Instituto Galego de Estatística. A respecto da idade media na Galiza, o día 1 de xaneiro de 2021 esta era de 47,74 anos, o que supón unha lixeira suba respecto aos 47,48 anos que se rexistrou en 2020. Entre outras cifras, a poboación galega diminuíu en 2020 0,21%, polo que o peso relativo da Galiza no total do Estado español tamén baixou, pasando de supor 5,94% da poboación estatal a 5,69%. Natalidade e mortalidade En canto á taxa de natalidade, en 2020 naceron 5,65 crianzas por cada mil habitantes. A idade media das nais foi de 32,84 anos e dos pais de 35,48 anos. Respecto ao primeiro nacemento, a idade media da nai galega é de 31,89 anos, un ano máis en comparación con datos de 2010 e 0,4 puntos menos que a media estatal. Pola súa parte, a taxa bruta de mortalidade foi de 12,17 persoas por cada mil habitantes no ano 2020. Esperanza de vida A esperanza de vida media da poboación galega subiu até os 83,6 anos, mais manténdose unha gran diferenza entre os homes e as mulleres, xa que elas viven até seis anos máis que eles. Entre outros datos, a esperanza de vida sen limitacións, é dicir, o número de anos que pode vivir unha persoa sen limitacións no desenvolvemento das súas actividades cotiás, sitúase nos 63,2 anos en homes e 63,1 anos en mulleres. Tamén a esperanza de vida sen limitacións graves fica nos 80,3 anos de media, situándose en 77,6 anos en homes e, pola súa parte, en 83 anos nas mulleres.


Summary: Un informe sobre grao de cumprimento real do Estado dos seus orzamentos nos diferentes territorios mostra que entre 2015 e 2018 ficaron sen executar 1.500 millóns de euros comprometidos para Galiza. A media española é que de cada 100 euros orzados se executen 75. Para Galiza só se executan 69 de cada 100 e para Madrid 114 de cada 100.

Hai tempo que os orzamentos xerais do Estado (OXE) son tamén unha ferramenta máis de propaganda. A inclusión de partidas de millóns de euros en investimentos e compromisos varios nas contas xerais non implica necesariamente que estas se vaian executar. Porén, proporcionan un altofalante magnífico para que políticas e gobernos do Estado poidan poñer como exemplo de compromiso con determinados territorios as promesas de investimentos millonarios que figuran nesas contas. Un informe elaborado pola Generalitat de Catalunya con dados e cifras da Intervención Xeral do Estado (IGE nas súas siglas en castelán) demostra que o grao de cumprimento dos investimentos e orzamentos deixa moito que desexar nalgúns territorios. Así, hainos claramente beneficiarios e outros que consideran que son claramente prexudicados. Só 5 territorios superan ou igualan a media estatal de execución dos OXE (75,3%). Son Madrid, Aragón, as dúas Castelas e Andalucía Así, no período analizado, 2015-2018, a execución real orzamentaria para Galiza foi de 69,7%. É dicir, que de cada 100 euros que figuraban nos OXE para o noso país só se investiron realmente 69. É unha cifra que fica por baixo da media estatal, onde o grao de cumprimento foi de 75,3%. Estamos a anos luz do grao de execución de comunidades como Madrid (114%) ou Aragón (102%), Castela-A Mancha (83%) mais tamén por baixo doutras máis próximas a nós como Asturies (72%) ou Castela-León (77,8% de cumprimento do investimento previsto). En Catalunya o grao de cumprimento é de 65,9%. De feito, só 5 territorios superan ou igualan a media estatal de execución do OXE (75,3%). Son Madrid, Aragón, as dúas Castelas e Andalucía. O último exercicio, 2018, foi o único con balanzo positivo para o noso país no período analizado: executouse 116% dos investimentos orzados. Mais non logra tapar a fenda acumulada nos anos precedentes: en 2017 só se cumpriu 74% do orzado para Galiza nas contas xerais do Estado, en 2016 ese grao de execución foi de 41,5% e en 2015 ficou por baixo de 64%. Así, e segundo os dados de Intervención Xeral do Estado debullados neste informe, dos máis de 4.600 millóns de euros que se orzaron para Galiza entre 2015 e 2018 ficaron sen executar case 1.500 millóns. Case un de cada tres euros.


Summary: Entre 17 e 20 de outubro a cidade de Quito acolle a Conferencia das Nacións Unidas sobre Urbanización e Desenvolvemento Urbano Sustentábel, coñecida como Hábitat III.

Catro mil millóns de persoas, o 54,5% de todos os habitantes do planeta, é o estimado da poboación mundial que vive actualmente nas cidades. En 1976, cando foi realizada a Hábitat I, en Vancouver, no Canadá, esta proporción era do 37,9%. Prevese que para 2050 o mundo albergue unha poboación de 9.725 millóns de persoas e que o 66 por cento resida en áreas urbanas, isto é, 6.500 millóns de persoas. O crecemento de poboación que rexistrarán moitas cidades suporá numerosos desafíos para elas, en canto a atender as necesidades dos seus habitantes tanto en vivenda como en infraestrutura, transporte e a provisión de servizos básicos. Este crecemento urbano acentuará moitos dos problemas de habitabilidade que xa hoxe existen, incluídos os derivados da contaminación e respirabilidade do ar. Segundo o Departamento de Asuntos Económicos e Sociais da ONU (DESA), o crecemento da poboación urbana seguirá durante este século alentado por dous factores: a persistente preferencia da xente de mudarse de áreas rurais a outras urbanas e o crecemento da poboación durante os próximos 35 anos. Estes dous factores combinados engadirán 2.500 millóns de persoas á poboación urbana para 2050. Case o 90% deste incremento producirase en Asia e África, especialmente na India, na China e na Nixeria, que en conxunto representarán o 37% do aumento previsto até 2050. Asia alberga nestes momentos o 53% da poboación urbana mundial, seguida de Europa (14%) e América Latina e o Caribe (13%). Megacidades O informe de DESA sinala ademais que se pasou de 10 megacidades (con máis de 10 millóns de habitantes) en 1990 a 28 en 2014. Toquio é a maior delas, con 38 millóns. Esas megacidades acollen en conxunto a 453 millóns de persoas, ou un 12% da poboación urbana mundial. Delas, 16 están en Asia, 4 en América Latina, 3 en África e un numero similar en Europa, e 2 en América do Norte. Para 2030, calcúlase que haberá 41 cidades con máis de dez millóns de habitantes. Ademais de Toquio, Delhi acolle a 25 millóns de residentes, Xangai a 23 millóns e en Cidade de México, Mumbai e Sãao Paulo residen 21 millóns de persoas respectivamente. Os datos revisados do informe Perspectivas Mundiais de Urbanización reflicten por outra banda que case a metade dos 3.900 millóns de habitantes urbanos actuais residen en áreas urbanas con menos de medio millón de habitantes. Habitat III Hábitat III é como se coñece a formalmente chamada Conferencia das Nacións Unidas sobre Vivenda e Desenvolvemento Urbano Sustentábel. É a terceira dunha serie de conferencias convocadas polas Nacións Unidas que comezaron en 1976, tendo como principal obxectivo fortalecer o compromiso político global en favor do desenvolvemento sustentábel dos asentamentos humanos, tanto rurais como urbanos. Trátase de vigorizar e pór en marcha unha Nova Axenda Urbana, mediante novos compromisos e obrigacións, establecendo unha renovada estratexia global ao redor da urbanización para as próximas dúas décadas A urbanización tornou un proceso global. Segundo ONU- Hábitat, o 54,5% da poboación mundial vive en cidades. En 2050 será o 66% Nova Axenda Urbana Cando se ollan as estatísticas dos últimos 20 anos, "ao mesmo tempo que a urbanización estaba aumentando, a calidade da planificación estaba caendo" porque a "urbanización non se mestura ben con populismo". Son palabras de Joan Clos, alcalde de Barcelona entre 1997 e 2006, e Director executivo desde 2010 do Programa de Nacións Unidas para os asentamentos Humanos (ONU-HABITAT). Segundo o xefe de ONU-Hábitat, a conferencia de Quito é unha "oportunidade única para repensar a Axenda Urbana e que os gobernos poidan promover un novo modelo urbano de desenvolvemento que poida integrar todos os aspectos de desenvolvemento sustentábel para promover equidade, benestar e prosperidade compartida". A urbanización acelerada, é dicir o crecemento e a economía das cidades, é un dos cambios máis transcendentais que se están producindo no noso tempo. O transporte, o impacto ambiental, a xente, a economía, a cultura. Os desafíos dunha vivenda digna, de infraestrutura e servizos básicos. Saúde, educación e traballo. Todos estes son aspectos que conforman a vida nas urbes. Para afrontalos líderes políticos e espertos de todo o mundo daranse cita nos próximos días en Quito, Ecuador. Deberán analizar como encararon eses retos nos últimos 20 anos e definir cal será o rumbo dos próximos 20. Para ter éxito sen dúbida deberán considerar a serio a afirmación do informe DESA e avaliar cais son as verdadeiras razóns desa "persistente preferencia da xente de mudarse de áreas rurais a outras urbanas" porque as preferencias da xente non soen ser impulsivas e, neste caso, algo terá a ver a especulación urbanística e a construción como motor de desenvolvemento de moitas economías.