Summary: "Feixóo, escoita, o pobo está en loita" ou "Esta mina ímola parar" foron algúns dos lemas que saíron da gorxa dos varios milleiros de persoas -60 mil, segundo a organización- que no mediodía do domingo, 10 de xuño, colapsaron as rúas compostelás e encheron a Praza do Obradoiro contra a mina de Touro-O Pino.

Varios milleiros de persoas, 60.000, segundo a organización, acudiron á chamada da Plataforma Veciñal Mina Touro-O Pino Non e da Plataforma en Defensa da Ría de Arousa que, co apoio de máis dun cento de organizacións, convocaron no mediodía deste domingo, 10 de xuño, unha mobilización contra a mina que pretenden explotar Atalaya Mining e Cobre San Rafael en terreos de Touro e do Pino. O manifesto da Plataforma Veciñal Mina Touro-O Pino Non e da Plataforma en Defensa da Ría de Arousa centrouse en reclamarlle á Xunta de Galiza "a paralización do proxecto e a denegación da autorización para esta explotación mineira", así como a "restauración do dano causado pola anterior explotación, tanto do solo como das augas contaminadas". Os colectivos convocantes pediron, nesta liña, a caducidade da concesión polo abandono da actividade extractiva de cobre, por non ter restaurado a mina e pola contaminación causada e que "os que causaron o dano para se lucraren paguen pola recuperación do medio". "Levamos máis de trinta anos sufrindo a herdanza envelenada que deixa este tipo de explotacións" Sobre o palco instalado na Praza do Obradoiro advertiuse que "de levarse adiante, o proxecto suporía un risco certo o noso modo de vida". "En Touro e no Pino xa tivemos unha mina. Sabemos do que falamos. Levamos máis de trinta anos sufrindo a herdanza envelenada que deixa este tipo de explotacións a ceo aberto e de enormes dimensións", engadiron os colectivos convocantes. Á herdanza de "ríos e regatos fortemente contaminados" sumaron os "cursos de augas ácidas con metais pesados sen vida que pasan polo Ulla antes de acabar na ría de Arousa, onde son visíbeis os seus efectos en zonas como os Lombos do Ulla". Son estas, salientaron, as consecuencias da explotación mineira abandonada por Río Tinto. Uns efectos que provocan "un firme rexeitamento social" dada a posíbel reapertura, "sentimento que se acrecenta se reparamos nas cifras da explotación: 689 hectáreas de extensión que poderían chegar ás 2.000". Muros máis altos que as torres da catedral "Pensan levantar dúas enormes balsas con muros máis altos que as torres da catedral de Santiago, onde meterían máis de 100 millóns de toneladas de lodos altamente contaminantes. Todo iso a douscentos metros da aldea de Arinteiro que, xunto cos Torreis, estarían condenadas a desaparecer", alertaron as plataformas, que sinalaron que o proceso de extracción do mineral tamén esixiría voaduras día a día que afectarían á estabilidade dos diques de contención das balsas. Se rebentan, agregaron, non habería capacidade de reacción. "En 12 horas a súa carga letal estaría na Ría de Arousa. Sería peor, moito peor, que o Prestige". Se rebentasen os diques de contención, a "carga letal" sería "moito peor que o Prestige" A isto súmaselle a utilización de compostos químicos para separar o cobre. Algún deles, segundo os colectivos, "sospeitosos de causar cancro". "Como se podería vivir nun entorno así?", preguntáronse, ante os berros de "Mina non" das milleiros de persoas que ateigaron a Praza do Obradoiro, entre as que se atopaban traballadoras e traballadores do mar e do campo, cuxos empregos acabarían en perigo de darlle a Xunta de Galiza luz verde á mina solicitada por Atalaya Mining e Cobre San Rafael. "Fronte a un modelo produtivo como o noso, capaz de xerar riqueza e redistribuíla, a mina, de ser unha realidade, só beneficiaría uns poucos que nada teñen que ver con nós e aos que lle importa moi pouco o noso benestar", recolleu o manifesto, "respeito ás promesas de postos de traballo que xeraría a mina, a verdadeira pregunta que hai que facer é: cantos se van destruír?". "Queremos un mundo rural vivo, un sector pesqueiro e marisqueiro que sexa a envexa do mundo. Somos conscientes de non sermos un caso illado. Antes foi Corcoesto, e a día de hoxe seguen vivos unha chea de conflitos mineiros ao longo de todo o país: San Fins, Terra Cha, Xanceda, Triacastela... Galiza enteira está convertida nunha cuadrícula mineira, como consecuencia dunha política que pon os intereses privados por riba do ben común", denunciaron as plataformas convocantes, que concluíron coa necesidade de "pensar no futuro e nas xeracións que veñen detrás" para non lles deixar "unha herdanza envelenada". O Himno Nacional -coa segunda parte a cappella, sen a compañía das gaitas- poñía o broche final á manifestación, que remataba pasadas as 14.30 horas. Participación dos partidos da oposición Asistiron á mobilización as e os representantes das forzas políticas da oposición no Parlamento de Galiza, así como alcaldes de concellos afectados (entre os que non se atopaban o de Touro nin o do Pino, ambos os dous do PP). Ana Pontón, portavoz nacional do BNG, instou a Feixóo a abandonar "ese proceso de reflexión serena no que está inmerso coa mirada posta en Madrid, e erga os ollos para ver con claridade o que lle están dicindo miles de galegos e de galegas nas rúas, que non queremos ese proxecto de megaminería" e urxiuno a "parar un proxecto de megaminería espoliadora e contaminante con consecuencias letais para os concellos afectados, en termos ambientais, económicos e sociais". Luís Villares, portavoz de En Marea, asegurou que o seu partido non consentirá que Feixóo "envelene a auga do río Ulla, do que beben 100.000 galegos". No mesmo sentido, indicou que non se pode permitir que se estrague cunha mina "o camiño de Santiago" e que se envelene "toda riqueza marisqueira da ría de Arousa" para satisfacer os "intereses económicos dunha multinacional e a complicidade dun goberno que non pensa nas galegas e galegos". Pola súa banda, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, afirmou que a mina "pon en risco a contorna natural no Pino e Touro e a biodiversidade mariña de toda Galiza". Así, instou a Xunta a priorizar "o desenvolvemento sustentábel de Galiza" fronte ao proxecto.


Summary: Curiosa circunstancia en Ponteceso: dende hoxe e ata o domingo poden entrar e saír dentro da área sanitaria da Coruña, pero a partir do luns volverá quedar perimetrado.

O Conselleiro de Sanidade anunciaba este mediodía de venres, no marco dunha baixadas a cifras mínimas, que as áreas sanitarias da Coruña e Pontevedra deixan de estar pechadas perimetralmente dende este luns 8 de marzo. Así, agás o Concello de Ponteceso (e o de Arteixo), que queda no nivel intermedio de restricións, o resto da bisbarra poderá moverse por Galicia con liberdade sempre nos concellos do mesmo nivel.É dicir, os habitantes da Costa da Morte poderán visitar calquera outro concello galego agás Boborás, Poboa de Brollón e A Mezquita (no nivel máximo) nin Miño, Ponteceso, Sobrado, Arteixo, Cambados, Ponte Caldelas, Vilanova de Arousa, Guitiriz, Lourenzá, Paradela, Cariño e Mugardos (no nivel intermedio) Ademais, nos 18 concellos costeiros a hostalería abrirá no seu interior, ao 30%, mantendo as terrazas ao 50%, pero sen barra e só ata as 18:00. As reunións seguen a ser de máximo 4 non convivintes. 🔴 ÚLTIMA HORA ISanidade levanta o peche perimetral nas áras sanitarias da Coruña e de Pontevedra.Consulta aquí como queda a situación do teu concello https://t.co/VipJux2VJ6 pic.twitter.com/EuURyab1BU— G24 (@G24Noticias) March 5, 2021 O caso de Ponteceso O Conselleiro sinalou que será incidencia acumulada municipal, e non da área sanitaria, a que marque a partir de agora as restricións. Esta circunstancia provoca unha curiosa circunstancia en Ponteceso. Dende hoxe e ata o domingo poden entrar e saír dentro da área sanitaria da Coruña, pero a partir do luns volverán quedar perimetrados, ou cando menos só poderá ir a Arteixo (ou ao resto de concellos de nivel intermedio) sen parar polo camiño. Máis novas sobre o covid 05-03-2021: COVID: Ningunha aula pechada nos apenas 13 centros afectados da Costa da Morte. 03-03-2021: COVID: Corcubión e Ponteceso saen o venres do nivel máximo de alerta sanitaria. 02-03-2021: COVID: A pandemia marca os seus mínimos 24-02-2021: COVID: Carballo e Malpica si poderán comezar o venres a desescalada. 22-02-2021: COVID: O cribado de Carballo reafirma a tendencia á baixa. 22-02-2021: Primeiro día de vacinación á veciñanza maior de 80 anos no Centro de Saúde de Muros 22-02-2021: COVID: Carballo, Corcubión, Malpica e Ponteceso quedan excluídos da primeira fase de desescalada . 19-01-2021: Comeza, pola "h", a vacinación d@s maiores de 80 anos en varios Centros de Saúde da comarca. 16-02-2021: COVID: Carballo baixa dos 300 casos activos pero recibirá un cribado masivo. 14-02-2021: COVID: Escasas novidades nas medidas para a nova desescalada. 13-02-2021: COVID: Os datos do cribado de Malpica, "os máis altos" dos feitos pola Área Sanitaria. 11-02-2021: COVID: 18 positivos nos cribados de Vimianzo e Camariñas, aos que acodiron o 60% d@s citad@s . 11-02-2021: Hostaleiros de Muros: "Non se nos pode quitar o noso dereito a traballar". 10-02-2021: A Plataforma de Turismo e da Hostalería da Costa da Morte únese para pedir axudas reais 09-02-2021: COVID: 15 positivos no cribado de 4.600 persoas da Laracha. 08-02-2021: COVID: Mantense a tendencia á baixa á espera dos resultados dos cribados da Laracha, Camariñas e Vimianzo . 05-02-2021: COVID: Continúa a baixada. 03-02-2021: COVID: Malpica tamén recibirá o seu cribado. 02-02-2021: COVID: Este xoves comeza o cribado na Laracha. 01-02-2021: COVID: Bergantiños dobrega a curva 28-01-2021: COVID: 5 novos falecidos na residencia DOMUSVI de Carballo. 27-01-2021: COVID: A Laracha pecha os parques infantís. 25-01-2021: COVID: A Xunta pecha Galicia durante 3 semanas. 25-01-2021: COVID: Continúa a evolución negativa na comarca. 21-01-2021: COVID: Bergantiños volve ser o gran foco 20-01-2021: COVID: Aumenta tamén a incidencia nos centros de ensino. 19-01-2021: COVID: A Laracha, Cabana, Coristanco, Dumbría e Muxía, tamén en nivel máximo de restricións. 18-01-2021: COVID: Preocupación en Carballo ante o novo gromo na Residencia DomusVi. 17-01-2021: COVID: O Sergas fará esta semana un cribado masivo de 6.000 persoas en Camariñas e Vimianzo. 14-01-2021: Vimianzo pon o foco… nos clubs. 13-01-2021: COVID: Carballo, Cee, Camariñas, Laxe e Vimianzo, no nivel máximo de restricións / Chegan as primeiras vacinas ao HVdX. 12-01-2021: COVID: A Xunta limita a mobilidade en todos os Concellos e obriga a pechar a hostalería ás 18:00h. 11-01-2021: COVID: As cifras sinalan un aumento do 40% nos novos positivos na última semana . 07-01-2021: COVID: A tendencia volve ser á alza. 29-12-2020: COVID: 9 concellos, tralo peche de Carnota e Muros, rematan o ano con especiais restricións.


Summary: Os 526 casos que o Sergas suma este 8 de febreiro supoñen a cifra máis baixa dende o 5 de xaneiro. O total de persoas hospitalizadas coa COVID-19 é inferior ao de hai unha semana, pero os ingresos nas UCI son doce máis que daquela mentres o total de falecementos da terceira vaga xa está a piques de superar o da primeira

O Sergas suma este 8 de febreiro 526 novos casos confirmados da COVID-19, 490 deles diagnósticos mediante PCR. Son os rexistrados entre as seis da tarde do sábado e a mesma hora do domingo. E tamén a cifra máis baixa en vinte e catro horas dende o 5 de xaneiro, xusto antes de que comezasen a aflorar de vez os contaxios das semanas do Nadal e Aninovo.Os 526 casos que o Sergas suma este 8 de febreiro supoñen a cifra máis baixa dende o 5 de xaneiroEsta cifra, relativamente baixa no marco da terceira vaga, pero que sería alta durante a segunda (que é comparable coa actual por dispoñer o Sergas dunha capacidade diagnóstica semellante), supón que por terceira xornada consecutiva son rexistrados menos de mil casos novos. En termos de días naturais, a dinámica é semellante: o venres, día 5, Sanidade sumou 866 casos e o sábado (último día completo con datos dispoñibles) foron 764, dous días seguidos con menos de mil por primeira vez dende o 11 de xaneiro.Como produto deste freo, a media diaria de novos diagnósticos a sete días continúa descendendo e faino a unha velocidade semellante á do ritmo de incremento do pasado xaneiro. Segue, así e todo, en cifras moi altas: unha media superior aos 870 diagnósticos novos mediante PCR ao día na última semana. O pico da segunda vaga non chegara aos 700 -a primeira non é comparable porque daquela o Sergas, como o resto de sistemas sanitarios, dispuña dunha capacidade diagnóstica moito menor, que o levaba a detectar apenas un terzo dos casos, segundo constataron estudos serolóxicos como o impulsado polo Ministerio de Sanidade ou o da propia Xunta.A ocupación das UCI, nun 'altiplano'O total de persoas hospitalizadas coa COVID-19 é inferior ao de hai unha semana, pero os ingresos nas UCI son doce máis que daquelaEsta rápida baixada no número diario de novos casos da COVID-19 segue sen ter a súa correspondencia nos hospitais, onde tanto os incrementos bruscos no número de positivos detectados como as melloras na situación epidemiolóxica xeral adoitan tardar en reflectirse. Isto sucede especialmente nas unidades de coidados intensivos: as 254 persoas ingresadas con test positivo do coronavirus supoñen un novo máximo de toda a pandemia e doce máis que hai unha semana. Mentres, si vai aliviando aos poucos a presión nas unidades de hospitalización ordinaria. Agora son 1.063, 43 máis que vinte e catro horas antes pero 135 menos que o mesmo día da semana anterior. Isto provoca que a cifra total de persoas hospitalizadas sexa inferior á de hai sete días por terceiro día consecutivo. [A terceira vaga da COVID pon as enfermeiras ao límite: "Os pacientes son máis graves e máis novos; non damos visto o final"]Os hospitais aínda teñen un longo camiño por diante ata chegaren a un relativo alivio da presión directamente ligada coa pandemia e o mesmo sucede noutros ámbitos dos sistema sanitario, como a Atención Primaria. O descenso no número de novos casos e o gran número de altas epidemiolóxicas de persoas contaxiadas nas semanas do Nadal, Aninovo e Reis está a contribuír que o total de "positivos activos" leve descendendo case unha semana. Non obstante, aínda son 19.246, o que implica que case 18.000 (concretamente, 17.929, en cifras pechadas ás seis da tarde do domingo) persoas contaxiadas da COVID-19 estean en seguimento nos seus lugares de residencia.Incidencias acumuladas en claro descenso e aínda moi por riba da segunda vagaA incidencia a 14 días baixa dende finais de xaneiro e sitúase en 640 casos novos por cada cen mil habitantes; o pico da segunda vaga apenas superara aos 340Os devanditos datos de casos novos detectados permiten que as incidencias acumuladas (novos positivos por cada cen mi habitantes) continúen trazando unha liña claramente descendente, cun ritmo semellante ao previo ascenso. Ás portas dos días nos que, previsiblemente, comezarán a apreciarse os efectos do actual paquete de restricións (vixente dende o 27 de xaneiro), a incidencia acumulada a 14 días para o conxunto de Galicia baixa dos 640 casos tras superar os 770 a finais de xaneiro. O pico da segunda vaga quedara en arredor de 342.Tamén a incidencia acumulada a sete días continúa baixando, mesmo dun xeito máis pronunciado. Agora sitúase nuns 258 casos novos por cada cen mil habitantes na última semana. Na anterior vaga da pandemia non chegara a 180.Estes rexistros prodúcense nun contexto no que a razón de taxas (indicador que serve para medir se o ritmo da incidencia aumenta ou diminúe) amosa decrecemento tanto a sete como a catorce días. Dende o 30 de xaneiro, a incidencia acumulada a 7 días vén sendo, cada xornada, máis baixa que o do mesmo día da semana anterior. O mesmo sucede coa incidencia a 14 días, no seu caso dende o 3 de febreiro. [Podes consultar a evolución en detalle deste indicador nesta ligazón]Os concellos sen casos novos nas últimas dúas semanas seguen sendo menos de vinte.O descenso da incidencia acumulada da COVID-19 a catorce días tamén se vai percibindo aos poucos sobre o mapa de Galicia, pero igualmente cun notable camiño por diante. Non en van, aínda son varios os concellos con máis de dez mil habitantes nos que este indicador segue por riba dos 1.000 casos. Así sucede en Poio (1.534), Betanzos (1.478), Arteixo (1.264), Vilalba (1.264), Ordes (1.116), Sanxenxo (1.022) ou Sada (1.019). Así e todo, estes relevantes núcleos de poboación con máis de mil casos novos por cen mil habitantes en 14 días están a diminuír e neles a evolución deste indicador tende, en xeral, a ir mellorando. Os concellos sen casos novos nas últimas dúas semanas seguen sendo menos de vinte.No que atinxe ás principais cidades, as liñas descendentes na incidencia acumulada a 14 días tamén se van impoñendo aos poucos. Nas dúas con incidencia máis alta, A Coruña e Ourense, destaca o incremento ourensán no ritmo de descenso, aínda que a súa incidencia polo momento segue sendo moi alta. Mentres, Pontevedra e Ferrol semellan transitar por un período de estabilidade e Lugo e Vigo apuntan, agora si, a un descenso. Isto sucede de xeito máis pronunciado en Vigo, que pasa a ser a cidade con menor incidencia acumulada (388 casos novos por cen mil habitantes a 14 días). A liña descendente máis prolongada segue sendo a de Santiago, a piques de baixar dos 500 casos novos por cada cen mil habitantes a 14 días.Mentres todo isto sucede, o número de mortes de persoas que contraeran a COVID-19 tamén semella ir acougando aos poucos. Non obstante, as 24 mortes oficialmente ligadas á pandemia que, de media, rexistrou Galicia cada día da última semana seguen sendo máis que nos peores días da primeira vaga. Naqueles primeiros meses de pandemia (de marzo a xuño) morreran 619 persoas que padecían a COVID. Dende o comezo da terceira vaga (a finais de decembro) xa están confirmadas 617 mortes, polo que xa é posible afirmar que o total de falecementos superará á da primeira aínda que a taxa de letalidade vaia ser moi inferior, dado que agora se detectan moitos máis casos que daquela. O total chega xa ás 1.967.


Summary: Un penalti no minuto 83 de partido impediu o primeiro triunfo do Deportivo nesta Liga. Afortunados, os de Mel marcaron nos dous primeiros disparos a porteráia. Logo resistiron, case até o final.

O Deportivo comezara a tarde a toda máquina. Con cinco minutos de xogo xa anotara un gol. Foi no seu primeiro disparo á porta contraria. No segundo, nun remate de cabeza de Sidnei despois dun saque de esquina, tamén obtivo premio. Ía media hora de partido costa abaixo pero o Levante xa puxera en perigo a meta de Rubén. Na terceira chegada dos locais, Enes Bardhi, de libre directo, rebaixou a vantaxe visitante. Entón o Deportivo comezou a sufrir. Na segunda metade Mel deu entrada a Borges e a Adrián, pero foi o Levante o que levou a iniciativa e tivo boas oportunidades para empatar. Malia as dificultades, o Deportivo mantívose por diante no marcador. A un cuarto de hora do final, despois da expulsión de Morales, o resultado parecía garantido. Os de Mel mesmo puideron sumar un gol máis. Pero nos minutos finais o Deportivo volveu sufrir. Campaña mandou o balón ao pau e a continuación o árbitro pitou un penalti sobre Ivi. El mesmo anotou o empate. O punto, despois da derrota na apertura da Liga diante do Real Madrid, sábelle a pouco aos blanquiazuis. Levante: Raúl Fernández, Iván López (Ivi, min. 65), Postigo, Chema, Toño García, Jefferson Lerma, Campaña, Jason Remeseiro, Bardhi (Doukouré, min. 85), Morales e Álex Alegría (Boateng, min. 68). Deportivo: Rubén, Juanfran, Schär, Sidnei, Luisinho, Pedro Mosquera, Guilherme, Fede Cartabia, Emre Çolak (Borges, min. 54), Bakkali (Adrián, min. 61) e Andone (Bruno Gama, min. 74). Goles: 0-1 Fede Cartabia (min. 5); 0-2 Sidnei (min. 31); 1-2 Bardhi (min. 35); 2-2 Ivi (min. 83). Árbitro: Alberola Rojas (c. castellano-manchego). Cartón vermello a Morales (min. 76), del Levante, dobre amarela. Tarxetas a Luisinho (min. 11), Fede Cartabia (min. 56) e Morales (min. 68). Incidencias: Estadio Ciutat de València. 17.370 espectadores.


Summary: Unha delegación encabezada polo alcalde da cidade, Miguel Anxo Fernández Lores, e o tenente de alcalde, Tino Fernández, participou no Foro do centro das cidades ademais de reunirse con entidades locais no Consello de Europa.

Acompañado de representantes das das cidades de Liubliana (Eslovenia) e Lund (Suecia), o alcalde Miguel Anxo Fernández Lores interveu no segundo Foro do centro das cidades, organizado no Parlamento Europeo, para abordar a mobilidade e a peonalización de Pontevedra. Segundo explicou "cando partimos no 1999, Pontevedra era un almacén de coches" por iso o novo Goberno local, daquela, tiña claro que era preciso un "cambio de paradigma para crear un proxecto buscando apoio social e executándoo con valentía política". Máis espazo para os peóns Unha das primeiras medidas acordadas para esa mudanza foi a de reducir o espazo destinado aos vehículos que "pasaron a ocupar 30% do espazo público, e os peóns, 70%". Miguel Anxo F. Lores: "Teño ilusión por seguir facendo avanzar Pontevedra" Lembrou, ademais, a eliminación do tráfico de paso e a transformación das prioridades no espazo público, situando as persoas por riba dos coches. Non hai carrís bicis, non segregamos espacios A reivindicación do espazo público, sinalou Fernández Lores, da accesibilidade universal, dunha boa iluminación, renovación de servizos e renaturalización urbana constituíu a base dun proxecto integral no que a seguridade viaria ten unha importancia capital. Seguridade viaria En 2010 Pontevedra reduciu a velocidade en todas as vías municipais a 30km/h e en 2019 a 10km/h todas as zonas de preferencia peonil. O rexedor municipal lembrou que estas medidas non só se conseguiriron con lexislación, senón tamén "co deseño da propia cidade", por exemplo coa instalación de pasos sobreelevados. Uxío Benítez: "Hai que protexer o espazo público, o único que é de todos, o máis esquecido" En Pontevedra, dixo, hai 597 instalados. A circulación das bicicletas está integrada no tráfico convencional. "Non hai carrís bicis, non segregamos espacios", explicou. Pontevedra logrou reducir o tráfico a motor, aumentar a economía terciaria e a poboación no centro da cidade Miguel Anxo Fernández Lores referiuse a outras medidas, como as alternativas de estacionamento -soterrado, perimetral de bordo e de balde e de 15 minutos no centro da cidade, tamén de balde- ou fomento da actividade económica, cultural e deportiva. Maior autonomía das persoas Os propósitos do modelo urbano que defende o Goberno local de Pontevedra son "reivindicar o dereito ao espazo público equitativo para todos e todas, sen diferencias de condición social, promover a autonomía das persoas e a perspectiva de xénero en todo o deseño urbano". Reducíronse nun 60% as emisións de CO2 Loanza da árbore urbana Neste sentido, concluíu, Pontevedra logrou reducir o tráfico a motor aumentar, a economía terciaria e a poboación no centro da cidade. Pontevedra ten a poboación máis nova da Galicia, 80% dos nenos e nenas van camiñando ao colexio, reducíronse nun 60% as emisións de CO2 e "existe un recoñecemento internacional do modelo que incrementou a autoestima dos veciños e veciñas".


Summary: O incremento anual do número de vivendas pasou de 45.000 en 2007 a 1.200 en 2014. O parque total de pisos no país supera os 1,6 millóns.

No primeiro trimestre do ano 2007 prevíase que Galicia contase con 12.360 vivendas de nova construción. Nos primeiros tres meses do ano seguinte esta cifra baixara a 6.890. En todo 2014 o mercado inmobiliario galego rexistrou un incremento neto do parque de vivendas de apenas 1.200 e no primeiro trimestre deste 2015 construíronse 355 pisos, uns 40 menos que un ano antes. Estas cifras retratan o estourido en Galicia dunha burbulla inmobiliaria que, se ben non inchou tanto como noutros puntos do Estado, tiña un contido que aínda non foi absorbido por completo. Non en van, a vivenda nova sen vender aínda rolda os 30.000 pisos. O Ministerio de Fomento vén de facer públicos os datos do stock de vivenda datados a 31 de decembro de 2014 e nesa data acumulábase aínda un total de 28.852 pisos máis que a comezos de 2004, data de referencia a partir da cal a Administración realiza os seus cálculos. Este stock pendente supón unha redución de algo máis do 8% a respecto de finais de 2013 e implica que foron colocados algo máis de 4.500 pisos dende finais de 2012. Mentres o último censo recompilado polo INE e o IGE indicaba que Galicia contaba con case 300.000 vivendas baleiras e cando a Xunta comeza, tras o 24M, a asinar convenios para a cesión de pisos que poidan utilizar a baixo prezo familias con poucos recursos, unha ollada panorámica indica como, na súa medida, Galicia non foi allea ás alegrías inmobiliarias. Cando o crédito fluía dende as entidades bancarias ata acadar niveis históricos e mentres as desaparecidas Caixanova e Caixa Galicia se embarcaban en incertas aventuras inmobiliarias -cuxo produto foi asumido, en boa medida, polo erario- o aumento do parque galego de vivendas era exponencial, ata chegar a sumar nun único ano, o 2007, máis de 45.000 novos pisos. O incremento do parque galego de vivendas pasou de 45.000 en 2007 a 1.200 en 2014 Como é posible observar na gráfica que acompaña esta información a freada non puido ser máis drástica. Mentres a caída de Lehman Brothers desataba o pánico no sector bancario internacional e cando o paro comezaba a golpear con dureza tamén en Galicia o mercado inmobiliario axustouse dun xeito case brutal. O incremento neto do parque galego de vivendas pasou das 45.000 de 2007 a 7.700 en 2009, unha caída do 82%. Tras esa primeira gran caída a redución continuou a un ritmo menor pero constante ata chegar a un incremento de apenas 1.200 vivendas en 2014. A diferenza con 2007 é do 97%. Todos estes números conforman un panorama que ten, obviamente, a súa tradución no parque total de vivendas de Galicia, conformado a finais de 2014 por 1,6 millóns, segundo datos de Fomento. Esta cantidade mantense practicamente inalterada dende o ano 2011 e contrasta coas vivendas rexistradas no ano 2002, xusto antes de que o Goberno de José María Aznar negase a burbulla por boca do actual ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, que daquela exercía responsabilidades semellantes. Así, nese ano Fomento contabilizaba en Galicia 1,3 millóns de vivendas.


Summary: A Esmorga será a encargada de inaugurar, o 15 de novembro, o Festival de Cine Internacional de Ourense. E o día 21 dese mesmo mes estrearase en todas as cidades e vilas galegas, con nada menos que 25 copias. Falamos co seu director, Ignacio Vilar

O vindeiro 15 de novembro a proxección da Esmorga servirá para inaugurar a Festival de Cine Internacional de Ourense. Unha semana máis tarde, o venres 21, o filme dirixido por Ignacio Vilar estrearase en toda Galicia, e farao con 50 copias, 25 en formato cine e outras 25 blu-ray. Isto permitirá que a película se vexa dende o primeiro momento non só nas sete cidades galegas, senón tamén en todas vilas con sala permanente. E máis aínda: o obxectivo do equipo do filme é que A Esmorga se proxecte tamén noutras localidades, en auditorios e centros culturais. "Creo que o cinema é un grande instrumento para artellar un país. Os clásicos son os espazos comúns de todos os galegos e galegas, e neste momento necesitamos eses espazos comúns. A Esmorga é un deles, e o cinema ten que ser outro espazo común. É importante que todos os galegos e galegas teñan a posibilidade de ver esta película", destaca Ignacio Vilar a este respecto. A estrea de novembro será a culminación dun intenso traballo, de varios anos, para levar á gran pantalla a aventura nocturna de Cibrán, Milhomes e o Bocas na Auria dos anos 50. Falamos co director do filme. Despois de tantos anos de traballo neste proxecto, debes sentir unha certa vertixe por estar a poucas semanas da estrea, non si? Fíxate que hai case catro anos presentabamos a película no Festival de Ourense. Foron tres anos de darlle forma ao proxecto e de buscar apoios, e case un ano desde o inicio do traballo de rodaxe. Foi un proceso moi duro, sobre todo porque queriamos rodar no inverno, para conseguir esa atmosfera e esa luz que existe na novela, e había moitos exteriores. Nunha película ródase once horas ao día, imaxina o que é iso baixo a chuvia e o frío de Ourense, durante dez semanas. Os actores ás veces pasaban cinco horas mollados. Sempre dixeches que unha das cousas máis importantes á hora de facer esta película era trasladar ao filme o ambiente da novela,as localizacións e o escenario daquel Ourense. Estás satisfeito polo resultado? Todas as localizacións que atopamos danlle unha forza impresionante á película. A taberna fómola buscar a Ribadavia, O Papuxa, un sitio que che recomendo. É unha taberna que ten 150 anos e que conserva perfectamente ese ambiente de Esmorga, con chan de terra, coa xente cantando. Case non tivemos que modificar nada para a rodaxe. "Esta película foi sempre un traballo colectivo e a miña teima sempre foi implicar a todo o equipo técnico e artístico, que todos sentisen que era a súa película" Nos últimos meses, en paralelo co proceso de montaxe, fixestes varios pases, tanto para o equipo da película, coma para outras persoas. Como foi este proceso? Dende o comezo fixen moitas proxeccións, tanto para o equipo técnico e os actores, coma para outras persoas. Esta película foi sempre un traballo colectivo e a miña teima sempre foi que se queriamos lograr un gran filme, tiñamos que implicar a todo o equipo técnico e artístico, que todos sentisen que era a súa película. E creo que o conseguimos. Karra Elejalde díxome que era a primeira vez que un director o convidaba a ver a segunda montaxe, sen rematar a película, para consultarlle a súa opinión. De feito, puxemos en práctica varias da suxestións do equipo e funcionaron moi ben. "O máis difícil era non só atopar os actores en si, senón tamén a interrelación entre eles. Están toda a rodaxe xuntos, están sempre xuntos na pantalla e ten que percibirse unha conexión" Outro dos aspectos fundamentais nesta película foi atopar os tres actores protagonistas, e que ademais tivesen unha boa compenetración. Conseguíchelo? Si, conseguímolo. Estivemos tres meses probando actores galegos, despois probamos actores de diferentes lugares do Estado. E probas moi duras, de varias horas diarias. Para min o máis difícil era non só atopar os actores en si, senón tamén a interrelación entre eles. Están toda a rodaxe xuntos, están sempre xuntos na pantalla e ten que percibirse unha conexión. Lembro pasar 15 días pechados na residencia de tempo libre do Carballiño, preparando a película, doce horas diarias, até que o lugar case nos parecía o edificio do Resplandor (ri). Pero ese traballo foi fundamental, cando comezamos a rodar iamos todos polo mesmo camiño. Teño a película que quería, totalmente. Nos teus filmes sempre coidas a lingua, buscando que sexa coherente cos personaxes, co tempo e o lugar da historia. Como traballaches este tema, tendo en conta ademais que un dos protagonistas non é galego? A lingua é fundamental na Esmorga, é fundamental nas miñas películas e nesta máis aínda. Neste tema axudoume moito Bieito Iglesias, que coñece a lingua que se fala na cidade, e a lingua que se falaba nos anos cincuenta. Buscamos palabras que foran axeitadas para eses personaxes e para o Ourense dese tempo. Para min, nunha película todo ten que estar en función da historia. O tema de Karra foi impresionante; traballou dous meses cunha lingüista e cando algún catedrático de lingua viu a película estaba totalmente sorprendido. "A lingua é fundamental na Esmorga. Neste tema axudoume moito Bieito Iglesias, que coñece a lingua que se fala na cidade, e a lingua que se falaba nos anos cincuenta" A Esmorga é unha das novelas máis coñecidas da literatura galega. Isto ten algunhas vantaxes, pero supoño que xera tamén problemas á hora de facer unha adaptación. Como foi a túa relación co texto? Que cousas salvaches e descartaches? Salvei todo o que axudaba a historia no cine, o que cinematograficamente funcionaba, respectando o texto ao máximo. Con todo, o cinema ten unha linguaxe diferente. Respectamos diálogos, arte da voz en off..., pero esta é unha visión persoal da Esmorga, porque a historia ten moito que ver comigo. Amoseille xa a película a algúns especialistas na Esmorga, mesmo a algún amigo de Blanco Amor, como Luís González Tosar, e o que me dixo foi que "Eduardo estaría orgulloso desta película. Porque mesmo algunhas cousas que engades, engrandecen máis a historia". Que opinas da adaptación que fixo Gonzalo Suárez en 1977, La Parranda? Gonzalo Suárez é un dos directores que máis me gustan, pero nesta película creo que colleu A Esmorga dende fóra. Levouna a Asturias, meteuna nas minas de carbón, rodou no verán. E iso non funciona, A Esmorga hai que collela dende dentro, hai que meterse na pel deses personaxes. Cando estás dentro a propia historia vai mudando. Cando comecei a traballar pensaba que Cibrán era o protagonista, despois pensei que era o Bocas e xa rodando que era o Milhomes. E ao final cheguei ao convencemento de que é un único personaxe, que son os tres. É incrible o que fai Blanco Amor nesta novela. "Os clásicos son os espazos comúns de todos os galegos e galegas, e neste momento necesitamos eses espazos comúns. A Esmorga é un deles, e o cinema ten que ser outro" A pesar das dificultades e obstáculos para o cinema nestes momentos, e moito máis para un filme en galego, A Esmorga vaise estrear con 50 copias. É o froito do traballo, de petar en moitas portas? Creo que o cinema é un grande instrumento para artellar un país, para construír a súa esa memoria colectiva. Os clásicos son os espazos comúns de todos os galegos e galegas, e neste momento necesitamos eses espazos comúns. A Esmorga é un deles, e o cinema ten que ser outro espazo común. É importante que todos os galegos e galegas teñan a posibilidade de ver esta película. Temos xa pechadas 25 salas de cinema, estamos nas sete cidades e en todas as vilas que teñen sala: Carballo, Vilagarcía, Monforte... Pero as persoas que viven en vilas que non teñen cine tamén teñen o dereito que acudir á estrea do filme nas súas localidades. Por iso, estamos tamén traballando na posibilidade de que o filme se estree en auditorios de concellos que non teñen cinemas. A esencia do cine é que chegue á xente. Sempre que penso nunha historia, penso en como facela chegar aos espectadores. Grazas a un acordo con R, todos os días que estreemos o filme nunha cidade -imos estar nas sete- imos manter encontros virtuais con colexios, institutos, asociacións... desa zona.


Summary: Baixo o lema Rexeitemos a LOMCE o 28 de novembro, denunciaron o visto e prace do Congreso a esta norma perante a consellaría de Educación e animaron os centros do ensino do País a enviar ao seu titular, Jesús Vázquez, un correo-e comunicándolle o rexeitamento a esta norma, "unha agresión ao dereito á educación".

Co gallo da aprobación da LOMCE no Congreso español cos votos a favor do PP e o rexeitamento de toda a oposición, a Plataforma galega en defensa do ensino público escolleu a entrada da consellaría de Educación, en San Caetano, Compostela, para denunciar o visto e prace que a Cámara Baixa dará ao texto de Wert, visto e prace que o colectivo tildou de "acto de irresponsabilidade letal". Así mesmo, queixáronse tamén da conivencia do departamento de Jesús Vázquez co ministerio español para afondar a españolización do ensino público galego. "Reforza a confesionalidade e avanza na privatización do ensino que pon ao servizo da Conferencia Episcopal e da patronal da privada, á que a administración poderá ceder solo público para construír centros privados concertados", denunciou o secretario xeral da CIG-Ensino, Anxo Louzao, voceiro da Plataforma. Acrecentou que esta nova lei educativa, a sétima do Estado español, "impregna as aulas da ideoloxía neoliberal que o PP tan ben sabe trasladar ao ensino" e queixouse do inmobilismo da Xunta perante o recorte dun 10% nas xa de por si "cativas" competencias que ten á hora de decidir sobre o currículo educativo que se aplica nos colexios e institutos do noso País. Familias: "É un ataque aos dereitos fundamentais" Na rolda de imprensa tamén nais e pais tomaron a palabra. No seu nome falou Fernando Lacaci, quen definiu a 'Lei Wert' como "un ataque aos dereitos fundamentais, non só daqueles que estamos directamente inmersos na educación como pais e nais, como estudantes ou como profesorado, senón da cidadanía no seu conxunto". Estudantado: "A nosa voz ten que seguir a se escoitar" Polo estudantado falou Mónica Martínez para enfatizar o rexeitamento dunha norma que "empeora a nosa situación nun momento en que cómpre reforzar o ensino público". Dixo Martínez que a voz do alumnado "ten que seguir a se escoitar". Rexeitar a LOMCE desde os centros de ensino Para alén deste acto, a Plataforma fixo un chamamento aos centros educativos para que se posicionen contra o texto español e que transladen tan posicionamento á consellaría, ora enviando un correo-e para advertir de que vai supor "unha agresión ao dereito á educación" ora a través dunha acción reivindicativa no colexio ou instituto.


Aquí tendes os resultados, Concello a Concello, das Eleccións Municipais deste 26 de maio de 2019, na Costa da Morte. O PSOE remata como primeira forza en 8 dos 18 concellos da Costa da Morte que cubre QPC, mentres que o PP faino en 7 e o BNG mantense en 3. CABANA CAMARIÑAS CARBALLO CARNOTA CEE CORCUBIÓN CORISTANCO DUMBRÍA FISTERRA LAXE MALPICA MAZARICOS MUROS MUXÍA PONTECESO SANTA COMBA VIMIANZO ZAS Todas as Novas sobre as Eleccións Completa análise das Eleccións Municipais 2019 na Costa da Morte. As meirandes sorpresas. #Listas26M: Todas as Candidaturas ás Eleccións Municipais 2019. Eleccións Xerais 28A 2019: O PSOE gaña incluso na Costa da Morte. Autonómicas 2016: O PP arrasa, unha vez máis, en Galicia e na Costa da Morte. Resultados das Eleccións Municipais 2015 na Costa da Morte.


Summary: Un colectivo de persoas con enfermidades inmunodepresoras denuncia que está a padecer a falta de sensibilidade do Sergas, que non atende as pautas das súas especialistas respecto a cando se lles poden inocular os fármacos contra a Covid-19.

As e os galegos con enfermidades inmunodepresoras non son tantos como os que foron vítimas do cancro ou os que tiveron algún transplante, por indicar algúns exemplos, e iso está a xogar na súa contra na campaña de vacinación fronte á Covid-19 estruturada pola Xunta. Mentres as e os mozos xa se preparan para adiantar os seus postos, algunha desta xente segue sen atopar encaixe para inmunizarse. Con independencia de que lle pareza máis ou menos xusto que o Ministerio de Sanidade non os incluíra como pacientes prioritarios para ter o tratamento xa finalizado, agora o problema é outro de compatibilidade de axendas. Lonxe de deberse a unha cuestión frívola, un pequeno colectivo que falou con Nós Diario indica que cada doenza é particular no ámbito das inmunodepresoras e cada tratamento é un mundo, polo que consideran que o Sergas debería permitirlle escoller as súas citas. A demanda xa vén de antes, pero agora o enfado cobra máis forza ao ver que a Xunta da Galiza presume de que, cando comece a inoculación nas persoas do grupo de idade de 30 a 39 anos, porá en marcha unha páxina web para que a mocidade de máis de 18 anos poida reservar cita para os ocos que haxa dispoñíbeis. O grupo tan só pide o mesmo trato. Malia ter motivos de sobra demostrados para ese dereito a unha pronta vacinación dado o seu risco persoal, aceptan ir nas súas quendas pero demandan tramitar cada cita ou, polo menos, que o Sergas teña en conta as recomendacións das súas doutoras á hora de chamalas para acudir aos centros de tratamento. "Hai xente que ten tratamentos inmunosupresores de continuo ou terapias biolóxicas que debilitan o sistema inmunitario", destacan a este diario, ao tempo que engaden que para unhas persoas a cita para a inmunización debería ser nun determinado mes e para outras, que por exemplo, teñen pautada unha medicina cada catro semanas a médica pide que a vacina do coronavirus vaia xusto no medio desde lapso temporal. Unha dose realmente efectiva "Non é que a vacina nos vaia facer dano pero si que se vería afectada para xerar os anticorpos necesarios" para os que foi pensada de interceder cos fármacos das patoloxías autoinmunes. Hai galegas e galegos que agora non poden ter a inoculación e outras que si, pero o Sergas non se preocupa de encaixarlles ben a citación por máis que insisten. "Estamos a falar con Medicina Preventiva, co hospital de día... e dinnos que non poden facer nada porque as listas lles chegan feitas desde Santiago", lamentan. Dispoñen das recomendacións das especialistas pero estas non tramitan a advertencia á Consellaría de Sanidade, polo que todo o traballo burocrático recae en persoas con dificultades de saúde e, nalgúns casos, mesmo de mobilidade. Pero ao outro lado ninguén lles da unha resposta para poder contar co tratamento contra o virus ao igual que o resto da poboación. Pensan que se debe a que son poucos pacientes e cada unha coas súas propias particularidades, o que non lles fornece forza como colectivo para protestar activamente contra a forma de actuar do Servizo Galego de Saúde. Rexeitan renunciar á estabilidade coas súas terapias Ademais de solicitar aos colexios e ás sociedades médicas que fixen un protocolo para que lles escriban documentos acreditativos da situación para ter algo a maiores, exixen á Xunta que lles deixe solicitar a súa cita para cando conveña igual que farán coa mocidade a principios de xullo. Como exemplo poñen o caso dunha persoa que non foi na súa quenda de idade e xa foi chamada cinco veces na "repesca que se está a facer agora" e que explicou a súa situación. Dixéronlle que tiñan apuntadas as recomendacións médicas que ela mesma facilitara nunha desas chamadas, pero que non podían facer nada. E, ao final, semella que non queren vacinarse e viven con impotencia a falta de entendemento ou empatía. Malia recoñecer que poderían paralizar o seu tratamento para vacinarse, atrasando todo e arriscando a súa saúde, pensan que non é xusto. Alegan que é difícil acadar a "estabilidade" das enfermidades coas terapias que teñen prescritas -ás que chegan por "acordo de varias especialidades, porque en xeral acaban con máis dun problema"- e cando xa a teñen queda a opción de incluílas na axenda cando recomendan as súas doutoras e doutores. Pensan que sería a fórmula máis lóxica para que tanto o tratamento da Covid-19 coma o outro poidan convivir sen ir en detrimento da saúde de ninguén.


Summary: Un total de 201,9 quilómetros de cadea humana. Trátase do maior desafío do colectivo Gure Esku Dago, que convocou milleiros de persoas a unir no domingo Donostia, Bilbo e Gasteiz polo dereito a decidir.

Un día antes de que a cadea humana tivese lugar, xa se albiscaba o suceso da iniciativa, "dixemos que para compoñer a cadea humana, necesitaríamos 100.000 persoas e hoxe podemos afirmar que esa cifra xa a superamos", afirmaban perante os medios, o sábado, os portavoces de Gure Esku Dago, Angel Oiarbide e Jone Amonarriz, que engadían que a plataforma recompilou os motivos polos que o pobo vasco quere decidir. "Aínda que as razóns son plurais e diversas, todas teñen en común a falta de capacidade para decidir aquí", salientaron os portavoces, que presentaron 2.019 motivos a favor do dereito a decidir. Un documento que presentarán tamén no Parlamento de Nafarroa. As previsión das organizadoras e organizadores desbordáronse e, finalmente, participaron na cadea humana máis de 175.000 persoas, segundo as persoas convocantes. "Ábrese o ciclo da convivencia" "Está a abrirse en Euskal Herria o ciclo da convivencia, a soberanía e a decisión. Hoxe miles de cidadás e cidadáns demostramos que queremos decidir o futuro político deste pobo", afirmaron Angel Oiarbide e Jone Amonarriz ao finalizar o acto co que lle puñan punto final á cadea humana. "Cada vez somos máis conscientes da forza que temos para promovermos cambios na sociedade", engadiron a respeito das mobilizacións que tiveron lugar nos últimos meses. A fórmula para decidir, acrecentaron, "temos que deseñala e decidila entre todas e todos, logrando acordos amplos, debatendo, contrastando opinións e modelos de maneira libre e democrática". "O exercicio do dereito a decidir será chave no próximo ciclo porque é un instrumento fundamental para garantir a convivencia e permite defender todos os proxectos políticos en igualdade, sen exclusións", afirmaron. Na mesma liña, Angel Oiarbide e Jone Amonarriz salientaron que "só queremos tomar a palabra, afondando en democracia, para decidirmos de forma soberana". "Non temos medo á liberdade. Estamos no camiño. Imos decidir", concluíron os portavoces de Gure Esku Dago. Ampla representación política Entre as persoas que conformaron a cadea humana atopábanse facianas coñecidas da política vasca, como Arnaldo Otegi (EH Bildu); o presidente do EBB do PNV, Andoni Ortuzar; Arkaitz Rodríguez (Sortu) ou mesmo Pili Zabala, de Podemos. Tamén participaron a presidenta do Parlamento de Gasteiz, Bakartxo Tejeria; o deputado xeral de Gipuzkoa, Markel Olano; ou os alcaldes de Bilbo, Donostia e Gasteiz, Juan Mari Aburto, Eneko Goia e Gorka Urtaran, así como os secretarios xerais de ELA e LAB, Aldolfo Muñoz e Garbiñe Aranburu. Tampouco faltaron representantes das forzas soberanistas catalás, como o deputado de ERC Gabriel Rufián os representantes de Òmnium Cultural, Ignasi Termes, e da ANC, Elisenda Paluzie. Na esfera deportiva, o club de fútbol do Athletic tamén se sumou de maneira expresa á cadea polo dereito a decidir. Reaccións A través da súa portavoz no Parlamento vasco, Maddalen Iriarte, Bildu –forza política que contou cunha nutrida representación na cadea– emprazou os responsábeis políticos a "non fechar os ollos perante os miles de cidadáns vascos" que apoiaron este domingo a cadea humana a favor do dereito a decidir. Pola súa banda, o PSE, a través do seu secretario de Organización, Miguel Ángel Morales, criticou a presenza de cargos institucionais na cadea humana. Considera que a presenza destas persoas con responsabilidades nas institucións vascas representa "un papel que non lles corresponde", pois "débense a reivindicacións útiles para mellorar a vida de todas e todos e non a mobilizacións de parte".


Summary: A directiva desta entidade convocou as socias e socios a un acto para conmemorar o 120º aniversario, en que o presidente da Xunta recibiría unha medalla. O acto non se celebrou e no seu lugar realizouse un mitin da campaña electoral do PP de Catalunya.

O Partido Popular de Catalunya emprega todo tipo de estratexias para captar o voto nas eleccións ao Parlamento catalán. Desta volta Alicia Sánchez Camacho botou man do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo e da súa imaxe "vitoriosa" despois dos comicios galegos. A conexión Feijóo-Camacho funciona e o pasado 11 de novembro o PP aproveitou un acto no Centro Galego de Barcelona (CGB) para realizar un mitin que abriu a información electoral do día. Manoel Carrete, presidente da entidade despois de gañar as eleccións este ano, enviou unha carta aos socios e socias en que convidaba "ao acto que terá lugar na nosa entidade e que contará coa asistencia do Presidente da Xunta de Galicia, D. Alberto Núñez Feijóo". Segundo a carta, asinada polo propio Carrete, explicaba que "o acto consistirá no outorgarmento da medalla do 120 aniversario da Entidade ao presidente da Xunta, así mesmo a FEGALCAT (Federación de Entidades Culturais Galegas de Catalunya) concedeulle a medalla Ouro ao máximo mandatario galego que se lle imporá na nosa sede". A carta "agradecía" a asistencia e non informaban da presencia dos líderes do PP de Catalunya. O presidente do Centro Galego de Barcelona convidou por carta unha entrega de medallas polo 120º aniversario e @s asistentes atoparon un acto de campaña electoral do PP "Foi un mitin descarado do PP", asegurou un dos asistentes que quere manter o anonimato, "non se entregou ningunha medalla e o único que comentaron foi que quedaba para outro día". A cobertura dos medios de comunicación foi a habitual de campaña. En TV3 estivo no telexornal (minuto 11:45) e outras televisións cubriron o acto de campaña do PP dese día. "Non faltou no estrado nin o voceiro do PP no Concello de Barcelona, Alberto Fernández Díaz nin, por suposto, a candidata Alicia Sánchez-Camacho" apunta o mesmo informante. Indignación d@s galeg@s en Barcelona A información do acto electoral chegou despois de realizarse e difundiuse a través das redes sociais. O perfil de facebook do Centro Galego recibiu algunhas das mostras de indignación de soci@s e ex-soci@s. "Noxo dá que un centro que debería reunir todo tipo de ideoloxías sirva para facer actos electorais", opina Xan. O xornalista Antonio Díaz apunta que "sería grave se non se lles dá a mesma oportunidade a todo os dirixentes políticos, sexan do partido que sexan". Xiana Díaz, membro da Asemblea Cultural Galega de Barcelona, pensa que "Estas entidades viven das subvencións públicas e é vergoñoso que entre todos lles paguemos o local aos políticos que non teñen onde ir a facer campaña". Hoxe mesmo xa houbo baixas na entidade. É o caso de Fernando Blanco que enviou unha carta ao CGB en que afirma que "no CGB pasaron candidatos, lideres políticos, organizacións, entidades, etc.. de diferentes cores, pero non se debe permitir, baixo o meu punto de vista, que vaian facer mítins na campaña electoral. Se se quere facer algo así, convocanse aos representantes de todos os partidos e non se convidan en función de quen dea a subvención". Suso Mon, director do programa de radio "Galiza...algo máis" e autor do blogue "Invando Vagalumes", pensa que "O presidente da Xunta de Galiza soe visitar Catalunya sempre que hai que arrepañar votos para as candidaturas locais do PPdC". A propia Alícia Sánchez Camacho subiu este vídeo da súa visita "casual" ao Centro Galego de Barcelona:


Summary: Doentes e colectivos de loita contra o cancro revelan as desigualdades que existen no acceso a contornos saudábeis, ao diagnóstico precoz e a tratamentos tanto de atención psicolóxica como de coidados paliativos.

Na Galiza, en 2021, diagnosticáronse perto de 20.000 novos casos de cancro. É un dos territorios do Estado con maior incidencia. Dos tumores detectados, 42% fórono en mulleres e 58% en homes. Os casos seguirán en aumento nos próximos anos segundo as previsións da Rede Española de Rexistros de Cancro, unha suba que pon o foco na prevención de cara unha maior supervivencia, un obxectivo que a Asociación Española contra o Cancro sinala como prioritario de aquí a 2030. Aspiran a unha supervivencia media de 70%, unha meta que pasa por impulsar a investigación e garantir o acceso dos pacientes aos seus resultados. Cada ano, no conxunto do Estado, unhas 100.000 persoas son diagnosticadas con un tipo de temor de baixa supervivencia. Non afecta a todos os cancros. Nas últimas catro décadas moitos gañaron tempo de vida grazas a un diagnóstico precoz e a nos tratamentos. Pero hai outros cuxos prognóstico permanecen estancados. Isto desfai "a equidade na investigación e no acceso aos seus resultados", a punta Marcos Calvo, psicólogo da Asociación Española contra o cancro en Compostela, quen avoga por expandir a investigación para "igualar" as opcións de todos os doentes e mellorar o coñecemento e o tratamento de todos os tipos de cancro e non só dos máis frecuentes. Inequidade Na loita contra o cancro, "inflúe o tumor que che toca pero tamén o código postal". "Non é o mesmo ter que desprazarse durante dúas horas para chegar ao hospital que che toca, que vivir nunha cidade a poucos minutos dese centro", máis cando as visitas son frecuentes e os gastos elevados para darlle continuidade ás consultas e aos tratamentos. O cancro supón numerosos gastos directos e indirectos para as pacientes e as súas familias, advirte Marcos Calvo. Para o 41%, esta enfermidade provoca un custo económico superior aos 10.000 euros, inasumíbeis para perto de 30.000 persoas diagnosticadas en situación de vulnerabilidade. "Non é o mesmo ser home ou muller, traballar por conta allea ou ser autónomo. As mulleres teñen unha situación de vulnerabilidade laboral maior, e tamén os segundos, se enfrontan a unha perda de ingresos que vai condicionar a propia doenza". Na Galiza, máis de 1.500 persoas atópanse en situación laboral de risco por un diagnóstico de cancro, na súa maioría, traballadores e traballadoras por conta propia ou en situación de desemprego. Acceso aos recursos asistenciais A inequidade tamén se aprecia no acceso aos servizos asistenciais: unidades de hospitalización a domicilio, atención psicolóxica e coidados paliativos. Hai áreas xeográficas que quedan fóra da asistencia a domicilio e pacientes privados de unidades de paliativos na recta final da enfermidade. A protección é menor. Segundo denuncia a Asociación Española contra o Cancro, España está a cola das ratios recomendadas, con 0,6 unidades por cada 100.000 habitantes, cando a Asociación Europea de Coidados Paliativos indica, para unha atención adecuada, polo menos dúas unidades. Tamén polo que respecta á atención psicolóxica, son sempre accesíbel a través da sanidade pública. Investigación Desde a Galiza, a Asociación Española contra o Cancro apoia a investigación de tumores "con menos interese comercial" cun investimento de 1,2 millóns de euros destinados a 17 proxectos. A investigación é clave, incide Marcos Calvo, mais tamén dar a coñecer os cribados específicos para un diagnóstico precoz de diferentes tumores, cuxa participación cómpre aumentar. E en plena pandemia, engade, tamén é vital que ninguén quede con dúbidas nin na casa ante calquera sospeita. "Se hai quen non dorme polas noites e precisa respostas, pode chamar ao 900 100 036, dispoñíbel as 24 hora os 365 días do ano".


Unha rapaza de 15 anos aparece asasinada nun escenario que parece a imitación dunha obra de arte. Varios membros da súa familia son sospeitosos. Porque todos tiñan razóns para matala. Mais unha parella de policías chegarán ata o final neste caso. Diso vai 'Beleza Vermella' (Galaxia), a última novela de Arantza Portabales. Aínda que no que afonda, en realidade, é nos conflitos internos dunha serie de personaxes que temen non ser amados. Ou que se senten culpables por non ter os sentimentos axeitados. O libro está a ter bastante repercusión en crítica e público. Foi traducido, está en listaxes dos máis vendidos... Como está a ser para isto?Cando un escribe un libro sempre ten a esperanza de chegar á maior cantidade de xente posible, pero os meus lectores sempre me sorprenden. Máis aló da crítica especializada, das traducións ou das vendas o que máis me aleda son os lectores que día a día me deixan mensaxes nas que sinxelamente me contan o ben que o pasaron. Esa é a única razón da nosa escrita. Contar historias e atopar a xente que queira que llelas conten. "Esa é a única razón da nosa escrita. Contar historias e atopar a xente que queira que llelas conten" O título, Beleza Vermella, refírese a unha obsesión transmitida, nunha familia, de xeración en xeración, dunhas mulleres a outras. Relacionada co conflito entre a vida e a arte, co medo a non ter abondo talento... Como xorde a idea desa familia e que quixeches retratar a través dela? A idea nace da imaxe da nena asasinada nunha poza de sangue que inmediatamente asociei á obra da escultura marinense Celeste Garrido. Nese intre souben que o arte estaría vencellado a esta historia. Esa era a idea inicial, pero o certo é que todo ese mundo subterráneo que latexa no fondo da novela, e que tan ben describes, non foi buscado. Si que quería poñer o mundo da arte como o escenario que envolvese a historia. E ao final todo xurdiu de xeito natural. "O conflito entre a vida e arte obsesióname, na medida en que eu tamén o vivo na miña vida diaria"O conflito entre a vida e arte obsesióname, na medida en que eu tamén o vivo na miña vida diaria. Por outra banda, supoño que a novela axudoume a amosar ese síndrome do farsante que todos en máis ou menos medida agochamos. Eu son unha persoa tremendamente perfeccionista en todas as facetas da miña vida, o que me fai vivir coa tensión de non estar sempre á altura das expectativas. Supoño que trasladei iso aos meus personaxes. Pero xa che digo que non foi buscado.O núcleo da historia, en realidade, son dúas irmás xemelgas. A súa relación de "amorodio", como din elas mesmas. O máximo amor e a máxima conexión (e dependencia), mais tamén o medo a ser peor ca outra. Ao ler, pensaba que podía ter un fondo de historia de competitividade entre mulleres, ese tópico patriarcal. Que quixeches apuntar a través delas? Realmente parecíame moi atractivo que dúas persoas moi idénticas por fóra fosen completamente distintas por dentro, nas súas aptitudes e nas súas actitudes. Non o formulei coma unha rivalidade. De feito, para unha das dúas a relación é de admiración e dependencia. Ao final unha representa o mundo pragmático, real e cotiá que nos asolaga. A outra representa o mundo dos soños, da utopía, da creación artística sen baixar e poñer os pés no chan. Son o yin e o yang. Dúas pezas que encaixan perfectamente para compoñer un todo. Un Sancho e un Quixote. Un mundo real e un mundo ideal. Lía fai xirar todo o seu conflito sobre esa decisión. Constantemente volve a ese aeroporto onde tomou unha decisión que non só cambiou a súa vida senón a dos demais membros da súa familia. E séntese responsable. Tamén é certo que non se arrepinte. A súa arte demándalle egoísmo, e coido que fai un exercicio de honestidade brutal. Non é unha muller de medias tintas. Toma unha decisión e non se arrepinte. E é certo que estas actitudes non se entenden na sociedade. No momento en que alguén se aparta das normas establecidas chega o xuízo social. Lía está por riba diso e revélase. "A Lía, a súa arte demándalle egoísmo, e coido que fai un exercicio de honestidade brutal. Toma unha decisión e non se arrepinte. E é certo que estas actitudes non se entenden na sociedade"Mais é unha historia chea de conexións entre os personaxes. E unha desas conexións é a perda dun fillo/a. Varias veces sae a idea de que para iso non hai nin nome. Que ten este libro de reflexión sobre iso?Sempre digo que a maternidade aprendeume o significado real da palabra medo. Se tiña que amosar un crime e a dor dos que o rodean, o peor escenario posible parecíame o dunha filla morta. O asasinato é un acto antinatural. A morte dun fillo tamén. As dúas cousas xunguidas parecíame que sublimaban o horror."Sempre digo que a maternidade aprendeume o significado real da palabra medo"O libro ten moitos elementos de novela policial -un asasinato, unha investigación-, mais o seu obxectivo é afondar na psicoloxía e nos conflitos dos personaxes. Como te formulaches ti a escrita? Como novela negra? A novela é unha homenaxe explícita, na estrutura policiaca, a esas novelas de Agatha Christie que tanto me fascinaron cando era unha nena. Digo explícita, porque así o amosei nas citas, con independencia de que a voz narrativa non ten nada en común coa de Agatha Christie, como é normal. Con ese punto de partida, asasinato de círculo pechado clásico, unha vez que comezo a escribir, na medida que son unha escritora que debuxa mellor paisaxes humanos que xeográficos, deriva nunha novela máis psicolóxica que procedimental. "A novela é unha homenaxe explícita, na estrutura policiaca, a esas novelas de Agatha Christie que tanto me fascinaron cando era unha nena"Son capítulos moi curtiños (aí debe vir algo do teu primeiro libro de relatos), con moito diálogo... E cunha intriga ben dosificada. Aínda que teño que confesar que, como lectora, nalgún momento sobráronme algunhas páxinas. Como foi o proceso de escrita? Como querías que resultase a lectura?Quería atrapar ao lector á cadeira, de aí que o traballo de dosificación da información foi importante. Eu tiña claro o desenlace dende o minuto un, así que limiteime a conducir a historia ata ese punto e final. Todos os capítulos teñen como único fin ir amosándolle ao lector distintos aspectos da vida dos seis sospeitosos do asasinato, ou da propia asasinada, de xeito que o lector poida compoñer por si mesmo ese resultado final ao que se chega no remate. Un dos núcleos da historia é o amor, ou máis ben a falta del, porque parece dirixirse sempre ao peor sitio. É así por algún motivo en especial? Esta é unha novela triangular. Hai moito triángulos afectivos, algúns con elementos común entre eles. Todos os personaxes da novela aman, e non se senten amados. Todos viven mergullados polo peso da culpa. Por sentir o que coidan que non deben sentir. A culpa é o elemento que une a estes personaxes. Só un deles matou a Xiana a Alén, pero todos senten que conduciron a Xiana a ese desenlace. E esa sensación queda patente ao final da novela. "Todos os personaxes da novela aman, e non se senten amados. Todos viven mergullados polo peso da culpa"Por outra banda a relación de Abad e Barroso, que non estaba para nada pensada cando comecei a escribir a novela, e que xurdiu case de xeito espontáneo, formula un conflito maior. Abad é un personaxe que é consciente dos seus propios diaños, e iso, faino terriblemente atractivo como personaxe, xa que loita constantemente contra si mesmo, pero no é capaz de afrontar a súa vida, o seu problema, malia a consciencia de que sabe que algo non funciona ben dentro del. Parece pensar que o amor o redime todo. Os investigadores do crime son Ana e Abad. A de Ana é unha personaxe interesante. O xeito no que non se deixa tratar polo seu xefe como unha subordinada. En todos os aspectos. Ana é máis motor da historia ca Abad, en realidade, como tamén o son máis Sara e Lía ca Teo, pola outra. E supoño que niso, tratándose dunha novela negra, pode haber algo de escolla. Por que é así?No que se refire a Ana, a relación con Abad dende o punto de vista estritamente profesional evoluciona dende a condescendencia inicial deste cara a ela, ata a admiración. Ana crece e crece profesionalmente na novela. E ademais faino grazas á xenerosidade de Abad. Gústame esa relación case de Pigmalion que teñen. "Os personaxes femininos é verdade que son fortes. Mulleres profesionais, de carácter, loitadoras"Os personaxes femininos é verdade que son fortes. Mulleres profesionais, de carácter, loitadoras. Non o fago á mantenta, pero imaxino que é algo natural na miña realidade cotiá, coñezo múltiples mulleres con esas características. Independentemente do nivel de estudos ou da bagaxe profesional, as miñas personaxes femininas acaban sendo moi fortes. Iso non quere dicir que sexan mellores ou peores. Por outra banda coido que xa é hora de que estes roles estean presentes na literatura, como ata o de agora se facía cos personaxes masculinos. O caso do libro ten algún parecido co da nena Asunta. O escenario é tamén Santiago, ademais. E supoño que polo menos o ambiente de sospeita duns membros da familia sobre os outros (xunto co maquiavélicos que poden ser algúns) puido inspirar a túa ficción. Que ten 'Beleza Vermella' desa realidade?O certo é que cando concibo Beleza Vermella, fágoo pensando no desenlace da novela. O asasinato de Xiana só ten unha causa. E esa causa determina toda a novela. Non importa tanto o quen a matou senón para que a mataron. E iso difire totalmente do caso Asunta. Coloquei a acción en Teo porque é aquí onde vivo e gústame facer transitar aos meus personaxes polos mesmos escenarios polos que eu transito. Todo iso, unido ao feito de que a asasinada é unha nena, leva a facer ese fío, que non foi en absoluto buscado. E é certo que hai unha referencia explícita ao caso, ao comezo, pero terán que crerme os lectores cando digo que foi todo casualidade. "É certo que hai unha referencia explícita ao caso Asunta, ao comezo, pero terán que crerme os lectores cando digo que foi todo casualidade" As personaxes de Sara a Inés teñen algunha cousa en común. As dúas levan moi ben a pantalla dunha vida perfecta, mais teñen no fondo o mesmo problema, que é non ser amadas como quererían. E as dúas son frías e poden chegar a ser bastante retorcidas. En que se parecen e en que se diferencian? Ambas representan o prototipo de relación tóxica. Xa sexa nun home ou nunha muller. Coñezo xente así. Todos os coñecemos. A verdade é que o amor é imposible impoñelo. E cando nunha parella hai ese desequilibrio, está claro que non pode funcionar. Coido que todos temos pendente a lección de respectar os sentimentos alleos. Amar moito a unha persoa non obriga a esta persoa a corresponderte. Isto é o que subxace ao final en todos os problemas de violencia de xénero: a falla de respecto cara ás decisións e cara á liberade da parella."A verdade é que o amor é imposible impoñelo. E cando nunha parella hai ese desequilibrio, está claro que non pode funcionar"Unha das claves para resolver o crime é entender que a adolescente morta non é unha nena, senón unha muller, (adolescente). Unha muller que se presenta como axente dunha relación pouco adecuada. Non sei se hai algo aí de tentar romper un tabú, e ademais é un tema delicado... Podes dicir algo disto?Recibín críticas sobre a sexualización que fago dunha menor. Só teño que dicir que os personaxes non son idílicos. Non teñen que amosar patróns de condutas ideais. De ser así, limitariámonos a falar de personaxes que teñen na casa quince cubos de reciclaxe, colaboran con ONG´s, e son excelentes persoas. Sería marabilloso, pero este tipo de personaxes terían pouca cabida nunha novela negra. O peor que lle pasa a Xiana Alén non é a súa sexualización. É que a matan. Ademais disto, quixen facer o esforzo (e foi un esforzo grande xa que teño rapazas desa idade), de encarar a sexualidade consentida na idade adolescente, xa que é un feito constatado que o espertar á sexualidade estase a producir moito antes nas novas xeracións. "Quixen facer o esforzo (e foi un esforzo grande xa que teño rapazas desa idade), de encarar a sexualidade consentida na idade adolescente"En realidade, todo o mundo ten un conflito consigo mesmo. E este conflito está moitas veces relacionado coa xestión das propias emocións: non sentir o que deberían. Por que? Ese é ao final o resumo desta historia. Todos os personaxes desta novela teñen que aprender a sobrelevar os seus sentimentos, todos senten o peso da culpa, as consecuencias das súas decisións. Téñenme dito que son excesivamente dramáticos. Que todos viven escenarios moi esaxerados. O mesmo mo dixeron da anterior novela. Pero ao final miro ao meu redor, e atopo unha realidade máis esaxerada, máis terrible. E entón cando boto as mans á cabeza e dígome: "Se conto isto nunha novela non mo cre ninguén"Algo máis que queiras comentar?Nada máis. Tan só que gocei moito escribindo esta novela. E que o corpo e os lectores me piden máis Abad e Barroso.


Summary: Anuncia que levará ao pleno municipal e tamén ao Parlamento galego senllas mocións para esixir do Goberno central o mesmo trato dado a Valencia, despois de ter rexeitado durante anos esta solución, apostando en cambio pola privatización dos terreos para pagar os préstamos concedidos polo Estado.

O PP uniuse este luns á demanda de que o Estado condone a débeda que a Autoridade Portuaria da Coruña mantén con Puertos del Estado (200 millóns de euros, que deben ser devoltos a partir do ano 2022), xerada pola construción do Porto Exterior. Esta reclamación vén sendo realizada nos últimos anos polo Concello da Coruña e polo resto de forzas políticas da cidade (Marea Atlántica, PSdeG-PSOE e BNG) e sempre que o tema chegou ao pleno municipal a través de mocións (e tamén ao Parlamento galego) os populares votaron en contra, apelando á "responsabilidade" para defender a necesidade de que o Porto da Coruña privatice terreos para poder obter os ingresos necesarios para facer fronte a esta débedas. Mato anunciou que presentarán mocións no pleno municipal e no Parlamento galego incidindo nesta cuestión. As mesmas mocións que o PP xa votou negativamente en varias ocasións Agora os populares, a través da conselleira Beatriz Mato -que será a súa candidata nas eleccións de maio- veñen de dar un xiro de 180 graos na súa posición, sumándose á petición (expresada polo Goberno local a pasada semana) de que o Goberno central teña coa Coruña o mesmo comportamento que con Valencia, onde foi perdoada unha débeda de 350 euros xerada pola organización da Copa América de Vela, o Gran Premio de Formula 1 e outras actividades. Despois de que o Executivo de Pedro Sánchez anunciase que a débeda que mantén a Autoridade Portuaria non ía ser condonada, Mato cualificou o feito de "agravio comparativo" e anunciou que presentarán mocións no pleno municipal e no Parlamento galego incidindo nesta cuestión. As mesmas mocións que o PP xa votou negativamente en varias ocasións. Mato mesmo chegou a apremiar ao Goberno municipal da Coruña a que "non demore nin un día máis a presión que debe facer ante o Estado para facer valer a nosa posición neste tema de especial relevancia para a nosa cidade". Unha posición completamente distinta, polo tanto, á mantida cando era Mariano Rajoy quen ocupaba a Presidencia do Goberno. Ata hai dous meses Beatriz Mato apelaba á "responsabilidade" para facer fronte a esta débeda e o mesmo facía no Parlamento galego a conselleira do Mar, Rosa Quintana (nun pleno no que Mato rexeitou participar): "A Autoridade Portuaria ten unha responsabilidade: a de buscar a mellor opción de xestión dos seus peiraos e dos espazos da súa propiedade. Ese obxectivo é irrenunciable e así o indican os informes de Portos do Estado e de Intervención Xeral do Estado". O Concello solicitoulle este luns oficialmente á Autoridade Portuaria da Coruña que convoque urxentemente unha reunión do seu consello de administración Mentres, o Concello solicitoulle este luns oficialmente á Autoridade Portuaria da Coruña que convoque urxentemente unha reunión do seu consello de administración para "abordar a necesidade de que o Estado condone a débeda asociada a Punta Langosteira, como vén de facer en Valencia". O concelleiro de Rexeneración Urbana, Xiao Varela, remitiu unha carta a Enrique Losada, presidente do ente, lembrando que "con independencia das diferenzas existentes entre o caso coruñés e o valenciano, a realidade é que a condonación da débeda co Consorcio de Valencia introduce alternativas para o caso da Autoridade Portuaria da Coruña". Varela subliña ademais que "neste caso as débedas derivan execución dunha obra pública de interese xeral para todo o Estado", un argumento máis para que estas obrigas sexan condonadas.


Summary: Unidade e memoria son os vimbios sobre os que se tece a capa deste Sermos da metade de agosto, o 158.

Mais hoxe falemos só da memoria. Neste número mesmo as Palabras con memoria, a sección de AELG que coordina Isidro Novo, parecen ter o seu mellor encaixe, case un complemento, co relato de Pepe de Pura. A cartografía da Galiza mártir, a cartografía do terror representada en nomes, nomes de persoa e nomes de lugar, eses nomes que gardan a memoria do paso das persoas polo territorio, da súa actividade e do desenvolvemento económico.Algún destes nomes é novo nesta sección, outros xa apareceron, como é o caso da Estivada de Cacheiras, o lugar en que se fai a homenaxe a Anxel Casal. "Ao lado destes lugares de terror e morte hai outros que denotan memoria de repoboacións, feitas, seguramente, contra a vontade das persoas que as tiveron que sufrir". Ao lado destes lugares de terror e morte hai outros que denotan memoria de repoboacións, feitas, seguramente, contra a vontade das persoas que as tiveron que sufrir. Na historia recente da Galiza o caso máis chamativo de colonización foi o da Terra Chá, entre os anos 1954 e 1968. Non foi este o único proxecto levado a cabo xa que tamén se actuou na Illa de Ons e na lagoa de Antela. No caso da Terra Chá, para ocupar os novos poboados e traballar as novas parcelas a "selección" de colonos fíxose en Negueira de Muñiz, o territorio que na altura estaba sendo anegado pola barraxe de Grandas de Salime para a produción de enerxía eléctrica. O encoro partiu en dúas metades o municipio, incomunicou o territorio e converteuno no menos poboado de Galiza, con 210 persoas en 2009 segundo os datos do INE. Os veciños de Negueira de Muñiz trasladados á Terra Chá non levaron consigo os nomes das súas aldeas de orixe. Foron para catro asentamentos que xa tiñan nome e a memoria daquelas casas ficou debaixo da auga. Mais non sempre sucedeu así. Atopamos hoxe na Galiza topónimos que confirman a presenza de colonos procedentes de outros territorios. Por exemplo das terras do que hoxe chamamos Coimbra debían proceder as persoas que deron nome ás seis ou sete entidades de poboación que hoxe chamamos CUMBRAOS (CUMBRÁNS, nas terras de Mazaricos). De Monterroso debía ser o Gonçaluo Yanes de Cumbraos que xunto a "Apariçio Fernandez e Pedro Fernandez e, Martín Perez de Couello, Iohan Juanes de Sirgual, Martin Juanes de Parteme, Iohan Perez de Sirgual e otros muytos" aparece nun documento de 1278 relacionado co priorato de Vilar de Donas. Neste CUMBRAOS tamén se celebra, segundo podemos ler na capa do Sermos Galiza, nesta caso na versión dixital, un festival denominado Son Agrogay coa finalidade de visibilizar "un rural diverso, afectivo e sexualmente" ao tempo que "defender e dar valor a outros principios como a sostibilidade, o respecto ao patrimonio material e inmaterial e o ecoloxismo". "No concello d' A Lama, Pontevedra, existe unha entidade de poboación denominada CASTELÁNS, e en Vilar de Santos e Calvos de Randín achamos a forma CASTELAUS" En Láncara, Pantón, O Incio e Triacastela establecéronse os colonos procedentes das terras de Toledo. Hoxe eses lugares denomínanse TOLDAOS. O nome aparece xa configurado antes de finalizar o século XIII, segundo podemos ler nun documento de Ferreira de Pantón de 1299: "dou en foro ... o casar que donna Millia a en Toldaos, o qual foy de Ferrnán Iohanes, que ias suu siño de Seoane de Toldaos" Posibelmente a forma TOEDO, na Estrada, teña a ver con Toledo, aínda que neste caso parece non se referir a presenza de colonos dado que non é unha forma de xentilicio. Sería, para algúns autores, unha forma de base prerromana. No concello d' A Lama, Pontevedra, existe unha entidade de poboación denominada CASTELÁNS, e en Vilar de Santos e Calvos de Randín achamos a forma CASTELAUS, en referencia á posíbel presenza de persoas procedentes de Castela. Aínda procedentes de fóra da Galiza achamos un ASTURESES en Boborás. Se estes topónimos fan referencia a xentilicios procedentes de fóra do país hai outros que dan conta de posíbeis migracións internas, como poden ser os SARREAUS localizados por terras de Bande, Riós ou Maceda e con clara orixe en SARRIA ou BANGUESES (Conuçuda cousa seia a todos conmo eu Siluestre Fernandes dito Tinoso de Bangueses, por outorgamento de miña moller Dominga Migueles, podemos ler nun documento de 1324) . Estes Bangueses son procedentes de Banga, no Carballiño e asentaron en VEREA, Ourense, mais isto fica para outro número, se for o caso. Agora a desfrutar do presente.


Summary: Paulo Carril tamén volveu denunciar a inacción e "falta de resposta" do Goberno español e da Xunta da Galiza.

O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, exixiu esta terza feira a "inmediata" posta dun plan axudas compensatorias para a frota de mariñeiros que se vai ver afectada nas vindeiras semanas e meses polo veto á pesca de fondo imposto pola Comisión Europea. A CIG prepara unha ofensiva "xudicial e institucional" contra o veto á pesca de fondo A central sindical estabelece dúas vías para activar estas compensacións. Por unha parte, adoptando os plans que se aplicaron durante a negociación dos Tratados de Pesca, o que provocou o "amarre forzoso" de numerosos navíos. Por outra parte, Carril demandou a aprobación do mecanismo RED, establecido no artigo 47 bis do Estatuto dos Traballadores e Traballadoras. O dirixente sindical defendeu que é "é imprescindíbel garantir os ingresos da frota" e que "non se compute o desemprego consumido aos mariñeiros afectados". O BNG chama a "redobrar" a presión contra o veto á pesca e o sector advirte: "Levamos séculos pescando e seguirémolo facendo" Neste sentido, o secretario xeral da CIG subliñou que este mecanismo debe ser "aprobado de inmediato" e manterse vixente "até que se consiga pór fin ao veto, ben pola vía da revisión do informe científico, que ten que ter lugar nas próximas semanas, ben porque coa interposición do recurso consigamos como medida cautelar a súa suspensión". Inacción do Goberno español e da Xunta Paulo Carril tamén volveu denunciar a inacción e "falta de resposta" do Goberno español e da Xunta da Galiza, e asegurou que se volverá dirixir a ambas as dúas administracións para que adopten a "urxente definición das compensacións". O BNG alerta da "ruína" que supón o veto á pesca de fondo e volve demandar a súa suspensión cautelar Entre outras cuestións, o sindicalista criticou que "o Executivo de Alfonso Rueda segue sen convocar o Consello Galego de Pesca, a pesar da importancia que ten a actual situación e as súas consecuencias". Carril tamén reiterou a "necesidade" de que se interpoñan recursos de forma complementaria e unificada. Lamentou que "é incomprensíbel que a Xunta non estea traballando na elaboración do seu propio recurso, cando está lexitimada para facelo e debera facelo". "O veto á pesca de fondo afectará máis de 50% da produción da frota de Celeiro" Por último, o secretario xeral da CIG volveu facer un chamado para que as distintas entidades patronais e confrarías fagan o seu propio recurso para poñelos en común. Ao tempo, apostou por fixar un calendario de mobilizacións en demanda do inmediato levantamento do veto á pesca de fondo para a frota galega.


Summary: O modelo neoliberal baseado na necessidade de manter salários competitivos continua a ser a espinha dorsal das diretrizes da política económica nos BRICS. Os resultados da cimeira do grupo no Brasil não devem enganar.

No primeiro ano deste século inventou-se o acrónimo BRIC. A abreviatura compunha-se das iniciais de quatro países cujas economias eram consideradas potências emergentes: Brasil, Rússia, Índia e China. Em 2003, o Goldman Sachs prognosticava que, em quarenta anos, os países do BRIC teriam um papel preponderante nas finanças, comércio, indústria, ciência e tecnologia àescala mundial. O seu produto interno brutoexcederia o do G6 para esses anos (Estados Unidos, Japão, Alemanha, França, Inglaterra e Itália). De acordo com essas projeções, cada membro do BRIC ultrapassaria aseconomias do G-6, salvo a dos Estados Unidos (que só seria superada pela China). Entre 2003 e 2008, o prognóstico parecia irno bom caminho. As quatro economias mantiveram altas taxas de crescimento e os seus sinais vitais em matéria de estabilidade e contas externas pareciam saudáveis. Em abril de 2010, o Brasil foi o anfitrião de uma reunião dos quatro países e, nessa ocasião, a África do Sul foi convidada a unir-se ao grupo. O acrónimo passou a ser BRICS. A crise na União Europeia e nos Estados Unidos acabou por travar os BRICS. A série de crises financeiras dos anos noventa e as assimetrias crescentes na economia mundial mostraram sem ambiguidades as funestas consequências de aplicar as receitas do consenso de Washington. O surgimento do BRICS gerou expectativas sobre possíveis reformas no sistema monetário internacional e mudanças de orientação nas políticas do Fundo Monetário Internacional e Organização Mundial do Comércio. Ao estoirar a crise global em 2008 a esperança em alguns círculos sobre o potencial do BRICS para alterar o rumo da globalização neoliberal reavivou-se. Sexta cimeira Hoje [pela segunda feira passada] tem lugar no Brasil a sexta cimeira dos líderes dos países integrantes do BRICS. Mas as economias do grupo não estão em boas condições de saúde e distam muito de se terem desmarcado da globalização neoliberal. As notícias sobre um novo banco do BRICS e a possível criação de um esquema de intercâmbios comerciais em moedas destes países devem ver-se com ceticismo Em cada uma destas economias os problemas são diferentes. Mas em todas elas a taxa de crescimento tem diminuído: este ano, o crescimento no Brasil e Rússia mal será de 3 por cento; na Índia será de 4 por cento e na África do Sul o resultado será um medíocre 2 por cento. A China, a estrela do grupo, poderá atingir uma taxa de 7 por cento. E as contas externas do grupo deterioraram-se. Brasil, Índia e África do Sul mantêm fortes défices de conta corrente e isso requer financiamento externo. Cada vez mais, o financiamento faz-se com créditos de curto prazo e com maior endividamento em divisas estrangeiras e não em moeda local. Além disso, todos os BRICS têm avultados défices fiscais (Brasil 2.4, África do Sul 3.7 e a Índia 8.2). Tudo isso agrava a sua vulnerabilidade num contexto em que as condições de financiamento externo são desfavoráveis. Faraónicas competições desportivas A crise na União Europeia e nos Estados Unidos acabou por travar os BRICS. É normal porque a fase crescente do ciclo expansivo no mercado mundial de produtos básicos não podia durar eternamente e ainda menos num meio recessivo. Quem sabe o mais importante é que graças à crise esses países têm apostado mais no endividamento interno para manter os seus ritmos de crescimento. Por outra parte, em três membros do BRICS as obras faraónicas derivadas de competições desportivas mundiais têm sido ao mesmo tempo uma fonte de despesa e um motor (conjuntural) de crescimento: as Olimpíadas de inverno em Sochi (51 mil milhões de dólares), as Olimpíadas de Beijing (40 mil milhões de dólares) e o Mundial de Futebol no Brasil (19 mil milhões de dólares). A ressaca financeira após esses eventos não é precisamente uma fonte de dinamismo económico. As notícias sobre um novo banco do BRICS e a possível criação de um esquema de intercâmbios comerciais em moedas destes países devem ver-se com ceticismo. Este bloco é mais um clube de países com interesses políticos e comerciais comuns do que com uma agenda de mudança na economia internacional. À China convém a estabilidade na África do Sul porque aí estão algumas fontes de matérias primas de importância estratégica. À Rússia interessa-lhe o apoio do grupo paraenfrentar as sanções dos Estados Unidos pela crise na Ucrânia. Ao Brasil inquieta-lhe uma redução na taxa de crescimento da China porque depende em muito desse mercado para produtos primários. E a todos os líderes dos BRICS preocupa-lhes o seu desprestígio e a falta de credibilidade política internamente. Este artigo, na sua versão original, viu a luz no diário mexicano La Jornada. Oferecemos aqui a tradução portuguesa tal e como foi editada por Esquerda.Net. Alejandro Nadal é economista e professor em El Colegio do México.


Summary: Despedid@s da residencia Valle-Inclán abandonan o peche na Casa do Concello deste municipio arousá despois de que o rexedor, doPartido Popular, as ameazase con fortes sancións económicas, denuncian desde a CIG.

No Salnés, Durán-Durán non é o grupo de 'novos románticos' que desde Inglaterra conquistaran o mundo nos 80 da man dunha vaga de ombreiras e pelo cardado. Durán-Durán é o binomio formado por Gonzalo Durán (alcalde de Vilanova) e seu irmán José Juan Durán (á fronte de Portos de Galicia). PP en estado puro, como ten denunciado unha e outra e outra vez a oposición de esquerdas nesta biscarra da marxe sur da Ría de Arousa. Valle-Inclán era a maior empresa da localidade. A CIG denuncia o escao interese do PP (no concello, na Deputación e na Xunta) por solucionar o conflito Pois ben, o alcalde de Vilanova de Arousa, Gonzalo Durán (con maioría absoluta desde hai mandatos) optou desta volta por engadir unha 'medalla' máis ao seu currícolo de mandatario do PP: colaborar no despexo de 39 traballador@s dunha residencia que estaban pechad@s no concello arousá en defensa dos seus dereitos. "As 39 traballadoras despedidas da residencia Valle Inclán abandonaron o peche que mantiñan no Concello de Vilanova para reclamar unha xuntanza coa conselleira de Traballo despois de que o alcalde as ameazase con sancións económicas". Esa é a denuncia da CIG.. O sindicato destaca "o nulo interese da Xunta do PP en solucionar un conflito laboral que provocou o peche da maior empresa da localidade". Dignidade O cadro de persoal acumula meses e meses de loita na defensa dos seus dereitos. Unha loita que ten a súa exemplificación na oposición á represión sindical que, denuncia a CIG, exerce o seu xerente.


Summary: O alcalde, Alfonso Fuente Parga, cualifica a intervención decidida pola Xunta en 2007 de "medida política", a pesar de que o pasado ano o propio concello recoñeceu que Barreiros vivira unha "actividade inmobiliaria desproporcionada".

O pasado luns, unha sentenza do Tribunal Supremo declarou "nulo de pleno dereito" o o decreto co que en 2007 a Xunta (gobernada polo bipartito PSdeG-BNG) suspendía as normas de planeamento municipal de Barreiros e aprobou unha Ordenación Urbanística Provisional. O fallo baséase en que o Goberno galego non expuxo ao público, como debía, esa normativa provisional antes de aprobala, pero desestima o núcleo do recurso, confirmando o outorgamento fraudulento de licencias polo Concello de Barreiros ao se outorgar en terreos que non podían ser considerados como solo urbano. O fallo baséase en que o Goberno galego non expuxo ao público, como debía, esa normativa provisional antes de aprobala O pasado ano o TSXG botou abaixo o intento do actual goberno da Xunta de legalizar aqueles inmobles xa construídos a través dun convenio asinado coa Deputación e o Concello. Aquel proxecto, dotado con 14 millóns de euros dos que o 40% saían das arcas da Xunta, o 10% da Deputación de Lugo e o resto, do Goberno central e dos promotores, tivo a forma de plan de incidencia supramunicipal, un aspecto que foi desbotado pola xustiza. Ese fallo acelerou o desenvolvemento dun novo PXOM, que segundo fontes do Concello de Barreiros está xa "moi avanzado". Este mesmo martes a Xunta apremiou o Goberno local a aprobar "coa máxima axilidade o novo plan, que achegará seguridade xurídica e normalidade ao desenvolvemento urbanístico do municipio". O alcalde de Barreiros, o popular Alfonso Fuente Parga, amosou este martes a súa "satisfacción" polo fallo do Supremo, que na súa opinión acredita que a intervención do Goberno galego en 2007 se debeu "a motivos políticos e non técnicos". O rexedor cre que na Xunta, naquel momento, "non lles gustaba quen gobernaba en Barreiros" e defende que "noutros concellos limítrofes edificábase o mesmo que en Barreiros e non se interveu". Este mércores, acompañado dos deputados populares José Manuel Balseiro e Vidal Martínez-Sierra, reitetrou esta posición e acusou o Goberno de PSdeG e BNG de "crear un chivo expiatorio no concello de Barreiros" e asegurou que a limitación na construción tivo "graves consecuencias económicas, administrativas, sociais e urbanísticas". Fuente Parga defende, polo tanto, o urbanismo realizado neses anos no concello, no que chegou a autorizar a construción de 5.800 vivendas nun municipio de 3.200 habitantes, a pesar de que o pasado ano o propio concello recoñeceu que Barreiros vivira unha "actividade inmobiliaria desproporcionada", nalgúns casos "á marxe do planeamento". Fíxoo nos documentos que lle remitiu á Xunta no proceso de tramitación do novo plan de urbanismo, que tamén recoñecía que a febre urbanística chegou a multiplicar en poucos anos o valor do solo por 40, dende o sete ou oito euros por metro cadrado que se pagaban polo solo rústico, até os case 300 euros que se chegaron a pagar polo solo urbanizable. O alcalde afirmou que é "lícito" que "todo o mundo queira ter unha vivenda na costa, unha segunda residencia. Agora estamos nun momento delicado, pero se volverá nalgún momento e iso é algo que todo o mundo quere ter" En declaracións á Cadena Ser engadiu que "Barreiros ten 3.200 habitantes, pero é un concello que no verán multiplica este censo por case catro, e chega aos 12 mil habitantes. Aínda que estean dous meses nós temos que cubrir os servizos para doce mil habitantes, non para 3.200 e cando se constrúe a segunda residencia faise porque hai unha demanda". O alcalde afirmou igualmente que é "lícito" que "todo o mundo queira ter unha vivenda na costa, unha segunda residencia. Agora estamos nun momento delicado, pero se volverá nalgún momento e iso é algo que todo o mundo quere ter". Antón Sánchez insta ao PP que defina "de que lado se atopa, se xunto coa especulación e o urbanismo salvaxe ou do lado da protección do interese público e do urbanismo racional" Este mércores AGE denunciou que o PP "estea a xustificar o urbanismo salvaxe de Barreiros botando man dunha sentenza que declara nulo o decreto que suspendía de xeito preventivo o plan municipal nun concello no que as agresións ao medio ambiente e o roubo as arcas públicas é unha constante". O deputado Antón Sánchez lembrou que a causa de anulación do decreto de 2007 é a ausencia de trámite de información ao público, e que polo tanto non cuestiona a suspensión das normas subsidiarias do planeamento municipal nin o outorgamento fraudulento de licencias polo Concello de Barreiros ao se outorgar en terreos que pola súa insuficiencia de servizos ou falla de inserción na malla urbana non podían ser considerados como solo urbano. Sánchez insta ao PP que defina "de que lado se atopa, se xunto coa especulación e o urbanismo salvaxe ou do lado da protección do interese público e do urbanismo racional".


Dende hai moito tempo, o debate sobre o financiamento das entidades territoriais que coexisten no Estado español está moi condicionado pola habitual confrontación que preside a dinámica política. Certamente, estamos ante un asunto que podería ser obxecto dun tratamento discursivo que compatibilizara o imprescindíbel rigor analítico coa lóxica diversidade de focaxes que aparecen en cuestións deste nivel de complexidade. A experiencia histórica demostra, poren, que o vector dominante nos foros públicos ven determinado polas posicións existentes na elite política e/ou nos grupos mediáticos hexemónicos. Escoitando ou lendo as recentes declaracións de Montoro, Rajoy e Feijoo sobre a eventual condonación da débeda contraída por diversas Comunidades Autónomas coa Facenda estatal constatase palmariamente o sinalado anteriormente:a necesaria controversia ben fundada é substituída por unha calculada cerimonia de retórica confusionista na que cada protagonista busca, prioritariamente, reforzar a súa posición no xogo político realmente existente. Dende que chegaron ao goberno, Rajoy e Montoro foron contumaces apóstolos das ideas que procedían de Bruxelas e Berlín:as débedas había que pagalas sen reparar nos custes sociais asociados á posta en práctica de semellante lei de ferro. Aceptaban a lóxica implantada por Merkel para salvagardar os intereses dos acredores fronte ás facendas dos Estados do sur de Europa. Os debedores non deberían gozar dunha eventual reestruturación das súas obrigas que lles permitiran aliviar as graves hipotecas que afectaban ás maiorías sociais deses países. Estes defensores da ortodoxia da troika sorprenderon a propios e adversarios anunciando que as débedas contraídas por diversas CC.AA. co FLA (Fondo de Liquidez Autonómico) poderían ser modificadas (alongando notabelmente o prazo de amortización e reducindo a contía dos xuros) para favorecer a marxe de manobra dos gobernos afectados. Esta nova posición colocou en fora de xogo a Núñez Feijoo. A súa estratexia dos últimos anos ficou arruinada en poucos días:despois de facer todo o posíbel para demostrar que el era un alumno exemplar na aplicación das novas políticas emanadas dende a Moncloa agora comproba que o seu xefe político está disposto a inmolar a súa "vía galega" no altar das razóns dun Estado que precisa buscar fórmulas de integración para aquelas Comunidades (Catalunya, País Valenciá, Andalucía) que presentan desequilibrios financeiros de certa envergadura. Ante a desautorización recibida, o presidente da Xunta organizou unha foto conxunta cos presidentes de Asturias, Castela-León e Aragón. Hai quen considera que esta iniciativa é unha xogada moi boa do inquilino de Montepío. Realmente é así? Estamos ante unha demostración de fortaleza ou de febleza? Entre os catro protagonistas do encontro, hai dous -os do PSOE- que non sintonizan con Pedro Sánchez e outro que tampouco ten futuro no PP. Feijoo é o único que dispón dunha maioría absoluta prolongada que podería usar para forzar unha negociación directa coa Moncloa. Ao cabo, esta operación de imaxe é unha confesión de impotencia ante o transcendental problema do financiamento da Facenda galega. Foguetes artificiais para agachar o medo á confrontación cos xestores da Administración central. Publicidade


Summary: As dúas consellarías, rexentadas polo PP, non foron quen de garantir que este dereito se garanta na sanidade pública. CIG-Ensino quéixase perante a Valedoría do Pobo.

A federación de Ensino do sindicato CIG rexistrou esta sexta feira un escrito de queixa perante a Valedoría do Pobo e pediu ao titular desta institución, Julio Fernández, "que investigue as causas polas cales os galegos teremos que desembolsar 800.000 euros máis porque dúas consellarías que fan parte do mesmo partido e do mesmo goberno non foron quen de chegar a un acordo". Nestes termos manifestouse o secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, en declaracións aos medios de comunicación antes de se reuniren con Fernández. Referiuse o nacionalista aos departamentos de Sanidade e Educación da Xunta, e ao acordo que o titular de Educación, Jesús Vázquez, dixo estar a piques de asinar co Sergas para garantir as revisións médicas do profesorado nos centros de saúde que fan parte do sistema público galego. Unha sentenza do TSXG recoñece o dereito á revisión médica O dereito do persoal docente foi garantido nunha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza que dá a razón á central sindical nacionalista, mais o devandito acordo non se chegou a asinar porque as dúas consellarías non deron corrixido as súas diverxencias. A consecuencia é un incremento do 59% nos custos do servizo. Así, segundo as cifras que voltou repetir Anxo Louzao na Valeduría do Pobo, Educación ten calculado o desembolso que fará en 2.200.000 euros fronte ao 1.300.000 euros que faría de se prestar recoñecemento médico nos centros do Sergas. A actuación do departamento que dirixe Jesús Vázquez é, ao entender de Louzao, "completamente irresponsábel" porque "non só se privatiza o servizo senón que supón un gasto moito maior para os galegos". Por todo isto, CIG-Ensino pide á Valedoría do Pobo que deite luz sobre os motivos polos cales Educación e Sanidade non son quen de garantir este dereito na sanidade pública.


Summary: En Marea, PSdeG e BNG anunciaron que pedirán a comparecencia de Núñez Feixóo e do conselleiro Vázquez Almuiña na comisión parlamentar, onde queren que se investiguen casos como o do falecemento no PAC da Estrada ou as mortes por atrasar tratamentos na Hepatite C, entre outros. Piden o PP que non "boicotee" este órgano.

En Marea, PSdeG e BNG anunciaron que pedirán a comparecencia de Núñez Feixóo e do conselleiro Vázquez Almuiña na comisión parlamentar, onde queren que se investiguen casos como o do falecemento no PAC da Estrada ou as mortes por atrasar tratamentos na Hepatite C, entre outros. Unha comisión de investigación na que teñan voz "todos" para analizar as consecuencias destes anos de recortes na sanidade pública galega. Os portavoces parlamentares de En Marea, PSdeG e BNG compareceron esta sexta feira para informar da súa petición conxunta para que se active esa comisión na Cámara galega. Luis Villares, Fernández Leiceaga e Ana Pontón indican que pedirán a comparecencia nesa comisión do presidente da Xunta, Núñez Feixoo, e conselleiro de Sanidade, Vázquez Almuiña, así como de representantes de colexios médicos, organizacións sindicais ou plataformas de sanidade pública, entre outros. Neste senso, chaman o PP a "non boicotear" a comisión A comisión, cuxa petición formalizarse esta segunda feira, sairá adiante embora non a apoiar o grupo que ten a maioría absoluta na Cámara, o PP, xa que o regulamento do Parlamento incorpora a posibilidade de crear, de forma automática, unha comisión de investigación en cada lexislatura se o solicitan un terzo dos 75 deputados que pertenzan a un mesmo grupo parlamentario, ou ben dous quintos da Cámara. Confluentes,socialistas e nacionalistas suman 34 parlamentares, polo que poden activar este procedemento. No que atinxe aos temas e cuestión a tratar, a oposición quer esclarecer e analizar casos cmo o do paciente falecido en agosto no PAC da Estrada sen atención médica, ou os falecidos en galiza polo atrasamento nos tratamentos da Hepatite C. Mais tamén a desaparición de áreas sanitarias, o empeoramento en áreas como pediatría… "A política sanitaria de Feixóo acabacoa saúde das persoas", criticou Villares, que cargou contra o PP pola súa "soberbia" ao "non escoitar" a sociedade e as súas queixas sobre os recortes en servizos como a sanidade. Para Fernández Leiceaga (PSdeG), é importante "que todo o mundo teña voz" na comisión, puidendo así artellar un diagnóstico sobre a situación da sanidade galega após estes anos de recortes. De por parte, Ana Pontón denunciou estes anos de políticas de Deixóo que "devaluaron" a sanidade galega. A nacionalista incidiu en que ao longo destes anos denunciaron que "os recortes matan" e subliñou a importancia "do dereito á saúde das persoas, que é como falar do dereito á vida". Pontón di que a "desvergoña" do goberno do PP apostando en "tapar" con "publicidade" as consecuencias dos recortes "derixa ás claras" a necesidade da comisión.


Summary: Os ex-presidentes da Junta de Andalucía José Antonio Griñán e Manuel Chaves terán que declarar en calidade de imputados os días 9 e 14 de abril.

O maxistrado do Tribunal Supremo, Alberto Jorge Barreiro cita aos expresidentes de Andalucía José Antonio Griñán e Manuel Chaves que terán que comparecer en condición de imputados os días 9 e 14 de abril pola fraude dos ERE que se está a investigar. Ademais de Chaves e Griñán, están citados outros aforados como o deputado José Antonio Viera, o exconselleiro andaluz Gaspar Zarrías e a senadora Mar Moreno A comparecencia dos dous ex-presidentes de Andalucía terá lugar despois de que na comunidade autónoma se realicen as eleccións á presidencia da Junta.


Summary: O rexedor conservador Santiago Amor seguirá á fronte deste municipio de 30 mil habitantes, mais farao en minoría ao contar co apoio de cinco reprensentantes d@s 21 que fan parte da corporación

Seis concelleir@s do PP no municipio de Ames formalizaron a súa renuncia ás súas competencias na corporación, sen abandonar a súa acta. O rexedor conservador Santiago Amor fica á fronte do consistorio, mais gobernará en minoría co apoio de cinco representantes dun total de 21. A decisión d@s edís chega unhas horas despois de que Amor destituise a Ramón García Argibay como primeiro tenente de alcalde. Tod@s @s concelleir@s críticas coa xestión do rexedor non asistiron xa ao último pleno, realizado a semana pasada.