Summary: A artista comparte un galardón que recoñece a súa "loita pola igualdade" coa Federación de Asociacións de Mulleres Rurais da Galiza (Fademur), o Foro Feminista de Lugo, Xeracción Sociedade Cooperativa Galega e Paloma Rodríguez.

A Federación de Asociacións de Mulleres Rurais da Galiza (Fademur), a artista Guadi Galego, o Foro Feminista de Lugo, Xeracción Sociedade Cooperativa Galega e a "referente feminista" Paloma Rodríguez, a título póstumo, reciben os recoñecementos 'Meninas' pola súa loita pola igualdade, segundo o fallo publicado hoxe polo xurado presidido polo delegado do Goberno na Galiza, José Miñones. Esta é a cuarta ocasión na que os galardóns do Executivo en materia de igualdade chegan a Galiza, neste caso con estes cinco recoñecementos e catro menciones honoríficas. Con motivo da celebración do 25-N, o Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller, a Delegación do Goberno español recoñece o "férreo compromiso" fronte á violencia machista no territorio galego. Nese sentido, destaca que sobresae "polo seu intenso traballo" -que implica a outras 64 entidades- a Federación de Asociacións de Mulleres Rurais. Na área da Coruña os galardóns son para a artista Guadi Galego e a referente feminista Paloma Rodríguez, a título póstumo. Guadi Galego, destaca a Delegación, é unha muller "comprometida coa igualdade que utiliza a arte como transformación social e vehículo no seu compromiso contra a violencia machista. Pola súa banda, Paloma Rodríguez tivo unha traxectoria de anos traballando polas mulleres nos que destacou "o seu compromiso continuado co feminismo e coas actividades desenvolvidas na cidade de Ferrol no ámbito da muller", de acordo co fallo. A mención honorífica é para o fiscal delegado de violencia sobre a muller José Fernando Martínez, que leva 12 anos á fronte desta loita na Fiscalía da Coruña. Outros recoñecementos O Foro Feminista de Lugo é a institución recoñecida en Lugo. O xurado destaca o seu labor divulgativo do feminismo e as actividades que realiza, con faladoiros que afondan no concepto de igualdade. En Ourense, o recoñecemento é para Xeracción Sociedade Cooperativa Galega. De acordo co fallo, esta entidade presta os seus servizos "baixo os principios de xustiza social, igualdade, responsabilidade colectiva, posta en valor da diversidade e axuda mutua". Todo con tres piares: participación cidadá, feminismo e mediación. Por Pontevedra, a mención honorífica recae na Oficina de Igualdade da Universidade de Vigo. Trátase dunha unidade pioneira creada en 2006, antes da súa inclusión na lei de 2007.


Summary: A Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) solicitou que a Comisión Europea abra un proceso de infracción da lexislación comunitaria contra o Estado Español e a Comunidade Autónoma de Galicia Xunta de Galiza pola desprotección, desleixo e agresións na Rede Natura 2000.

A Sociedade Galega de Historia Natural vén de solicitar á Unión Europea que tome cartas ante a "degradación" grave e continuada que están a sufrir espazos naturais protexidos de Galiza sen que as administracións e poderes encargados de protexelas asuman as súas responsabilidades. Membros da SGHN, segundo informa esta entidade, desenvolveron nestes meses un traballo de campo no que comprobaron sobre o terreo "e coa axuda de fotografías aéreas "os cambios que experimentaron dende o ano 2011 ata a actualidade diversas áreas xa declaradas LICS ou incluídas na proposta de Ampliación da Rede Natura 2000 de Galicia. Lembran desde a Sociedade que a lei do Patrimonio Natural e Biodiversidade "obriga aos poderes públicos a establecer as medidas de xestión necesarias para conservar os hábitats de interese comunitario, sexan ou non prioritarios, mesmo fóra do ámbito territorial delimitado pola Rede Natura 2000" "Neglixencia e incompetencia" Mais durante ese traballo, a SGHN constatou "en todos os novos LIC, así como en todas as áreas de ampliación da Rede Natura 2000, unha perda significativa daqueles tipos de hábitats que xustificaban tecnicamente a súa inclusión na proposta presentada pola Xunta de Galicia para ser avaliada pola Comisión Europea". As perdas máis dramáticas, afirman, rexístranse nas provincias de A Coruña e Lugo onde, "por falta de vixilancia, neglixencia ou incompetencia, produciuse unha xeneralizada destrución e degradación dos hábitats de interese comunitario".


Summary: Xesús Seixo, secretario xeral da CIG

Como valora o resultado das eleccións? Hai un sector importante da poboación galega que non viu ou non quixo ver as consecuencias prexudiciais para a maoría social e para o país das políticas do PP. Mais temos que ter en conta que o Partido Popular ten un enorme poder non só político, senón mediático e económico que é quen de distorsionar a realidade Que escenario considera que se abre tras o resultado as urnas? Desde a CIG non imos renunciar ás mobilizacións e ás dinámicas de contestación a esas políticas, porque sabemos que van contra a poboacion e o país. Independentemente da maioría que vén de obtr o PP, iso non debe ocultar nin facernos esquecer que hai un amplo sector da poboación que non respaldou esa alternativa. E, é máis, que as políticas do PP van incluso contra os intereses e realidades de moitos dos seus votantes. Por iso imos manter a dinámica de contestación


Summary: Afectad@s polo calote das preferentes en Compostela reuníronse co alcalde, do PP. O rexedor evitou mostrar un apoio institucional aos milleiros de veciñ@s, un denominador común dos gobernos locais en man do PP. En Pontevedra, as plataformas de Marín e da cidade do Lérez pecháronse na casa consistorial para reclamar unha solución perante a caída dos casos que entran á arbitraxe

Unha delegación de estafad@s polas preferentes mantivo esta sexta unha xuntanza co alcalde de Compostela, o popular Ángel Currás, reunión que tivo lugar apenas un día despois de que o rexedor impedira que se debatese en pleno unha moción de urxencia do BNG sobre as preferentes e que impedise acceder ás sesión plenaria aos afectados que así o desexaban. Para alén de ningunear aos e ás estafadas encadeadas nun corredor do Concello e que estiveron sometidos a estricto control policial.As representantes dos e das afectadas trasladaron a Currás tres peticións concretas: que o Concello esixise á Xunta seguir co procedemento de arbitraxe; que instase ao goberno central a que as quitas se retrasasen até que concluíse a arbitraxe; e unha mostra pública do Concello a prol dos e das veciñas estafadas polo calote das preferentes. Aliás, tamén lle solicitaron que convocase un pleno extraordinario para abordar o tema das preferentes. Unhas peticións concretas que como resposta non tiveron máis que evasivas. algo común, lembran desde as plataformas de afectad@s, nos gobernos locais en mans do PP. Pechad@s tamén no Concello de Pontevedra Ataviad@s con bonecos de Inocentes, estafad@s pola comercialización das preferentes de Pontevedra e Marín pecháronse tamén na casa consistorial da cidade do Lérez esta sexta feira. Son pola volta de 400 afectad@s nas dúas localidades, a meirande parte del@s persoas maiores. Reclaman unha solución para a súa situación perante a baixada de casos que entrar na arbitraxe.


Summary: A operación de presunta corrupción que xa suma medio cento de imputacións investiga presuntos delitos de prevaricación, suborno e tráfico de influencias en varias administracións locais do sur do país e mais na Xunta.

Unha decisión xudicial sacode por enésima vez a política galega. O auto no que a xuíza María del Carmen García Campos dispón a imputación de 46 persoas -todas as solicitadas pola Fiscalía, agás tres- no caso Patos trouxo consigo a confusión que adoitan implicar este tipo de macrooperacións, máis aínda cando, como neste caso, afectan a empresarios, técnicos e, sobre todo, políticos de distinto signo. Posiblemente a imputación máis mediática de todas as ditaminadas é a do alcalde de Vigo, Abel Caballero, por chegar xusto cando vén de ser elixido presidente da Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP). No entanto, a maxistrada investiga tamén a gran parte da cúpula do PP de Pontevedra e á delegada da Xunta en Vigo, entre outros cargos. Estas son algunhas de claves que poden servir como guía no caso. 1-Cando comeza? As peticións da Fiscalía e o auto deste venres non foron, nin de lonxe, os primeiros episodios dunha operación que estouraba en febreiro de 2014, cando varias comitivas xudiciais e policiais irrompían en diferentes instalacións públicas e privadas en Vigo, Pontevedra, Santiago, Ourense, Nigrán e Ponteareas. Foron, en total, 17 rexistros, entre eles os de dependencias municipais de Vigo e Pontevedra, a delegación viguesa da Xunta e a autoridade portuaria da mesma cidade, e a sede da Deputación de Pontevedra. Ademais, rexistráronse as sedes de empresas como a compañía de servizos de xardinaría Cespa, Enalvi, Intermediación Ambiental e, sobre todo, a construtora Eiriña. Naquel primeiro movemento foron detidas catro persoas ligadas a Cespa e o entón concelleiro de obras de Nigrán, José Álvarez (PP). 2-Que investiga? Como noutras das operacións xudiciais desenvolvidas nos últimos anos en Galicia e outros puntos do Estado, a investigación céntrase en presuntas irregularidades en concesións públicas e en supostos delitos de prevaricación, suborno e tráficos de influencias de políticos e responsables públicos para beneficiar as empresas supostamente implicadas. Concretamente, segundo transcendeu nas últimas semanas, investígase a legalidade dunha corentena de adxudicacións da Xunta, a Deputación de Pontevedra e os concellos de Vigo, Nigrán, Santiago, Pontevedra e Ponteareas, que durante case unha década sumaron ao redor de 40 millóns de euros 3-Como actuaban? Segundo os informes da Policía, a intermediación do responsable de Eiriña, Enrique Alonso Pais, estaría no centro de toda unha rede de adxudicacións "irregulares" conseguidas grazas á intermediación con responsables políticos. Sempre segundo a investigación, a empresa construtora manobraba para que nos diferentes procedementos de contratación participasen as compañías que consideraba oportunas, amañando así os procesos e determinando o seu resultado. A legalidade dos procesos, di a Policía, era só aparente, xa que as adxudicacións eran "arbitrarias e inxustas". 4-A quen afecta? Tras o primeiros cinco imputados de 2014, o auto deste venres eleva a cifra de persoas presuntamente implicadas ao medio cento. Ao alcalde de Vigo e presidente da FEMP, Abel Caballero (PSOE), a UDEF atribúelle a recepción de reloxo Montblanc en 2010 e dunha pluma estilográfica en 2009. Tamén se atribúe a recepción dun reloxo, así como amaños de contratos, ao líder do PP en Pontevedra, Rafael Louzán, a quen a investigación relaciona ademais con supostos amaños de contratos de obras en tres campos de fútbol e pequenas obras en varios concellos durante a súa etapa como presidente na Deputación de Pontevedra, que encabezou ata o pasado xuño. A investigación atribúe igualmente agasallos das empresas e influencias ao exlíder do PP vigués, José Manuel Figueroa. A Policía interceptou mensaxes de Bravo Bosch a Feijóo interesándose por xestións de empresas e consultando se acudir a un xantar co responsable de Eiriña Ademais das imputacións no ámbito da Administración local, como as dos concelleiros socialistas de Vigo Ángel Rivas, David Regades e Isaura Abelairas, esta investigación salpica tamén o goberno galego na persoa da súa delegada en Vigo, María José Bravo. Segundo publicou Faro de Vigo, os investigadores atribúenlle a Bravo Bosch "predilección" por adxudicarlle obras a Eiriña na súa calidade de presidenta do Consorcio Casco Vello de Vigo. Ademais, a Policía interceptou mensaxes da delegada dirixidos ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, nos que a delegada lle expuña ao líder do PP problemas de diversos empresarios con contratos, créditos e pagos pendentes, ou lle consultaba a idoneidade de acudir a unha comida co responsable de Eiriña. 5-Como responderon os políticos? Tras coñecerse que a Fiscalía pedía a súa imputación o rexedor vigués asegurou que nunca chegou a recibir o reloxo e que a pluma foi devolta tras serlle enviada. "Poño a man no lume por min", advertiu ao ser preguntado polas posibles responsabiidades dos seus concelleiros. Tras coñecerse a imputación, Caballero enfatizou este venres que "non recibín o reloxo ao que alude o Ministerio Fiscal, nin eu nin ninguén do meu entorno". No que atinxe á pluma, indica, a propia UDEF "amosa que non existiu tal agasallo, porque foi devolto pola empresa ao comercio, e así o corrobora a propia documentación da Policía". Louzán, que agora ostenta a presidencia da Federación Galega de Fútbol, nega igualmente recibir agasallos de empresas "alén do detalle de cortesía" -a xuíza fixa ese límite da cortesía en 600 euros-. A delegada da Xunta, pola súa banda, declarouse "sorprendida" pero "tranquila", xa que, asegura, non adxudicou contratos a Eiriña. Mentres, o presidente da Xunta negou que participase en "chanchullo" ningún e, ademais de anunciar un informe sobre os contratos coas empresas investigadas, xustificou as mensaxes con Bravo Bosch sinalando que "se é delegada do Goberno, terei que ter contacto con ela".


Summary: As forzas de seguridade realizaron 700 controis esta cuarta feira.

Axentes da Policía española e a Garda Civil elevaron 200 propostas de sanción tras realizar máis de 700 controis durante o último día na Galiza. Segundo detallou a Delegación del Goberno na Galiza, un total de 1.137 axentes das forzas e corpos de seguridade do Estado levaron a onte715 dispositivos de seguridade que alcanzaron 12.227 persoas e 9.282 vehículos e elevaron 200 propostas de sanción, o que representa 1,6% dos identificados. En concreto, un total de 868 efectivos da Garda Civil realizaron 613 controis no marco dos que identificaron a 9.521 persoas, inspeccionaron 7.313 vehículos e interpuxeron 138 propostas de sanción. Así mesmo, a Policía española puxo en marcha 102 dispositivos de vixilancia nos que participaron 269 axentes que identificaron a 2.706 persoas e controlaron 1.969 vehículos. Así, os policías formularon 62 propostas de sanción. Deste modo, subila Delegación,, buscouse garantir o cumprimento das restricións establecidas á mobilidade e o contacto social, así como da limitación de horarios e aforamentos establecida nos establecementos e a obrigatoriedade da utilización de máscara.


Summary: Colexios e institutos evolucionan vixiantes á pandemia e temen a chegada dunha forte vaga coa época invernal.

Tras un mes do inicio do curso escolar, acumúlase a experiencia de equipos directivos, comunidade educativa e administración na xestión do día a día da pandemia, os positivos, os surtos e os reforzos necesarios para atender os problemas derivados dunha situación até agora inédita na sociedade. A incidencia da Covid en centros e institutos está lonxe de se descontrolar, aínda que os profesionais educativos temen a evolución desta segunda vaga pola necesidade tanto de axilizar a identificación de casos, a comunicación e aplicación das medidas, como de atallar as desigualdades provocadas pola fenda dixital e a falta de conectividade, unha das principais carencias á hora de afrontar o ensino telemático e un hipotético retorno ao confinamento. 24 aulas fechadas De acordo cos últimos datos ofrecidos este sábado pola Xunta, os casos activos da Covid en centros, institutos e escolas infantís da Galiza subiron nas últimas 24 horas en 36, até o total de 518. Esta cifra obriga a manter fechadas 24 aulas, as mesmas que un día antes, e toda unha escola infantil, a María Ana de Celanova. É precisamente nas comarcas do sueste do país ─as correspondentes coa división provincial de Ourense─ onde se sitúa o principal foco no país, con máis dun terzo dos positivos (182). Francisco Lires, da Federación de Directores de Centros Públicos, di que de momento "non hai moitos surtos" no sistema, salvo no caso dos puntos máis poboados, aínda que admite que os equipos están "cargados" tras un inicio de curso estresante e un traballo constante de adaptación das escolas que se prolongou "desde o verán" e mesmo foi reformulado en varias ocasións. A sensación é similar en secundaria, informa Europa Press. Isabel Ruso, da Asociación de Directores de Institutos da Galiza, atribúe a situación a que a comunidade escolar "está a ser moi prudente", mais lembra que aínda non se produciu ningunha vaga "moi forte". Distinción de síntomas É por iso que os equipos directivos temen a chegada da época do frío, tanto polos problemas que se poidan dar coa ventilación de espazos e de aulas, como pola identificación de casos sospeitosos debido á amplitude dos síntomas da Covid. "Esperemos chegar a un punto en que funcione de forma automática e que permita que os casos se identifiquen máis rapidamente e se tomen as medidas sanitarias necesarias", insiste Ruso. Neste sentido, desde as ANPA cren necesario impulsar unha ferramenta para distinguir unha posíbel gripe dun contaxio, ademais de resolver o problema de conciliación e as corentenas. "Temos moitas dúbidas", insiste Rogelio Carballo, de Confapa-Galiza, que apelou a estar vixiantes á evolución epidemiolóxica e apuntou a que se detectaron "incidencias complicadas" que afectan a servizos como o transporte escolar, e que obrigan a endurecer as medidas de illamento no caso dun positivo. "O que necesitamos son pautas claras e unha consigna única", sinalou pola súa banda, Suso Bermello, da CIG-Ensino, que indicou que existe "unha sensación de descontrol coa xestión de contaxios", ademais de que algúns centros "están a recibir instrucións totalmente contraditorias por parte do Sergas", o que está a xerar "indefensión e incerteza" sobre as medidas a aplicar nuns casos ou noutros e na xustificación destas actuacións. Falta de preparación Xunto á detección dos síntomas, outra das tarefas pendentes está na preparación para a semipresencialidade e o ensino telemático ante un hipotético regreso ao confinamento e para garantir a atención e o acceso aos contidos ao alumnado que estea gardando corentena pola Covid. "Quédanos moito. Os centros non están preparados", recoñece Francisco Lires, xa que aínda que se puxeron a punto as aulas virtuais e os centros contan con protocolos e programacións adaptadas para prever diferentes escenarios, aínda existe un déficit importante de conectividade entre as familias. "Estamos solicitando información das crianzas que na súa casa non teñen conexión e están a xurdir bastantes casos. Estamos a ver que hai nenas e nenos aos que non lles chega", advertiu, chamando a dotar tanto o profesorado como centros e alumnado das ferramentas "para poder levar a cabo ese ensino" telemático e para "estar preparados", sen que iso supoña renunciar á presencialidade.


Summary: O presidente da Bolívia, Evo Morales, lembrou que a riqueza debe estar en maos do povo

Evo Morales enfatizou despois de asinar o decreto de recuperaçao da Rede Eléctrica Española que "em poucos anos veremos os benefícios da nacionalização, da mesma forma que aconteceu com a Entel – a Empresa Nacional de Telecomunicações – cujos benefícios estão aí, para serviço do povo". O presidente mantem, frente ás críticas de Espanha, que " os benefícios sociais sempre estarão vinculados ao Tesouro Geral da nação, recordando que "nossa obrigação é cuidar da economia do país". Ao mesmo tempo, Evo Morales insistiu na necessidade de pensar primeiro na Bolívia, em alusão aos setores que pedem aumentos salariais exorbitantes ou se negam a cumprir com a jornada de trabalho de oito horas. "O presente decreto supremo tem por objetivo nacionalizar a favor da Empresa Nacional de Eletrificação, representante do Estado Plurinacional, o pacote acionário em mãos da sociedade Rede Elétrica Internacional na Empresa Transportadora de Eletricidade", afirmou Morales em um ato público no presidencial Palácio Quemado. A empresa reestatizada foi privatizada em 1997 e possui 73% das linhas de transmissão do país.


Summary: A entidade supera os 100.000 millóns de euros de volume de negocio.

Abanca obtivo un beneficio de 137 millóns de euros no primeiro trimestre do ano, o que supón un incremento do 8,2% respecto ao mesmo período do ano anterior, segundo informa a entidade a través dun feito relevante á Comisión nacional do mercado de valores (CNMV). O pasado febreiro, o banco que preside Juan Carlos Escotet presentou os resultados para 2020, exercicio no que se anotou unhas ganancias de 160 millóns após dedicar 273 a provisións. Após a integración contábel de Bankoa e a adquisición da rede española de Novo Banco, Abanca superou os 100.000 millóns de euros de volume de negocio. A operación de Novo Banco, sexta de ABANCA desde 2014, fortalece o seu posicionamento en banca persoal e fóra de Galiza. Desde o inicio da pandemia, Abanca afirma que formalizou máis de 3.200 millóns de euros en créditos ICO e aplicado medidas de flexibilización financeira para familias por importe de 1.200 millóns de euros. Os activos dubidosos reducíronse un 19,5% (un 24,1% sen Bankoa), co que a taxa de morosidade situouse nese 2%, á cabeza do sector e practicamente a metade que a media estatal (3,9%) e por baixo da media europea. Abanca obtivo no "especialmente complexo" 2020 un beneficio atribuído de 160 millóns de euros após dedicar 273 millóns a provisións, uns resultados dos que os seus responsábeis se senten "especialmente orgullosos".


Summary: Os recortes do orzamento público en I+D golpean a investigación ao non haber investimento privado abondo nesta actividade.

Laboratorios baleiros, teses sen rematar, liñas de investigación interrompidas. Os recortes en investigación e desenvolvemento (I+D) nos orzamentos públicos golpean duramente unha actividade que comezaba a despegar nos anos previos á crise. Porén, o sistema de innovación galego e español sempre estivo coxo. O alicerce básico foi o sistema público, fronte a un financiamento privado moi por debaixo da media europea. Non por casualidade, entre os países con menor inversión en I+D están Grecia, Portugal ou o Estado Español. Entre os países con menor inversión en I+D están Grecia, Portugal ou España. No ano 2010, o Estado Español investiu un 1,39% do seu PIB en innovación e desenvolvemento, por debaixo da media do 2% Unión Europea, e moi lonxe do 3,87% de Finlandia, segundo os datos de Eurostat. Galiza só destinou a I+D máis do 1% do PIB en 2007 e 2008, antes da crise e durante o goberno do Bipartito, segundo o IGE. Desde que ese ano 2010 comezaron os drásticos recortes, a innovación perdeu un 34% do orzamento, segundo os datos do blog Investigación Digna, e a Xunta de Galicia leva 2 anos sen convocar axudas á investigación. Pola contra, Francia, Alemaña ou a Comisión Europea aumentaron as partidas para I+D. A investigación perdeu un 34% do orzamento desde o ano 2010. Unha das causas desta falla de inversión privada en innovación é o propio tecido produtivo do país. Aínda que é posíbel innovar en calquera sector, unha parte importante das empresas galegas están centradas en actividades menos intensivas en coñecemento, apunta Carmela Sánchez Carreira, profesora do grupo de investigación Innovación, Cambio Estrutural e Desenvolvemento da USC. "A investigación no comercio ou na hostalería é unha actividade menor", destaca. Carreira tamén sinala o reducido tamaño das empresas, que poden dedicar menos recursos á esta actividade, e falla de apoio das entidades financeiras que existían no país. "non souberon valorar proxectos con certo risco, aos que non se lles podían aplicar os criterios bancarios tradicionais. As entidades financeiras galegas non apoiaron a investigación. Para esta investigadora o problema non é que se formen demasiadas persoas, como sinalou a secretaria de estado de Investigación na revista Nature, senón que o tecido produtivo obrígaos a rematar no sistema público de innovación. Retórica sen obxectivo Sánchez Carreira destaca a falla dunha estratexia coherente por parte das administración neste eido. No canto de centrarse nun número reducido de actividades nas que o país puidese destacar, optouse por repartir os escasos recursos entre todos os sectores. Amais, as axudas eran pouco coñecidas e requerían longos trámites para poder acceder a elas, polo que finalmente as empresas que optaron a elas eran aquelas que con ou sen axudas ían destinar parte da súa actividade a I+D. Segundo estudos realizados polos grupo de investigación ao que pertence Carreira, poucas empresas que recibiron axudas para comezar a innovar mantiveron a actividade unha vez rematadas as subvencións. A retórica do cambio de modelo produtivo desapareceu coa crise. Para esta investigadora antes da crise os políticos falaban moito de innovación sen saber realmente a que se refería, e o cambio de modelo produtivo reduciuse ao discurso e non ás accións. "E así estamos", remarca. Cos actuais recortes nos orzamentos públicos as consecuencias faranse notar a curto e a longo prazo. O máis inmediato será a interrupción da carreira investigadora de científicos novos en formación e a perda de recursos humanos que probabelmente marcharán do país. A longo prazo, perderanse os investimentos feitos até o momento, porque as liñas de investigación requiren tempo para consolidarse, e de paralas agora, tardarán anos en se recuperar. E como resultados dos cartos investidos quedarán edificios e laboratorios baleiros que ninguén empregará.


Summary: Presenta un informe onde se cuantifica o alcance dos danos ao gando, subliñando que as partidas que destina a Xunta son "manifestamente insuficientes". Destaca que as axudas para a prevención deben ser unha prioridade e conclúe que "os controis letais son inútiles para solucionar o problema", lembrando que a poboación de lobos non aumentou nos últimos anos.

ADEGA vén de facer público un informe sobre a presenza do lobo en Galicia e os prexuízos que causa nas explotacións gandeiras. A entidade ecoloxista busca desmentir as informacións que nos últimos meses se veñen difundindo sobre un suposto incremento nos danos á gandería e o suposto crecemento das súas poboacións. E aposta pola coexistencia: "Defendemos que a coexistencia entre o lobo e a gandería non só é posible, senón que é moi necesaria para manter a saúde dos nosos ecosistemas, e preservar un legado natural único e ecolóxicamente moi valioso", destacan. "A desatención da Administración ante este problema xera unha frustración e desanimo que se acaba cebando co lobo" A asociación lembra que a poboación do lobo se mantén estable nas últimas décadas e destaca que "o feito de que se rexistren máis danos dende o 2015 responde máis ben á mellora e optimización do sistema de recollida de avisos disposto dende a Xunta, e a publicidade e que se triplicaron as axudas dos pagos (aínda así, de modo insuficiente)". "Compartimos as reivindicacións dos afectados que padecen ataques de lobo, son lóxicas e lexitimas, no sentido de sentirse desprotexidos ante unhas perdidas económicas", sinala, engadindo que "a desatención da Administración ante este problema xera unha frustración e desanimo que finalmente, case sempre, acábase cebando co lobo". ADEGA denuncia "unha situación caótica na atención que a Xunta presta a este asunto", cunha "insuficiencia importante" na dotación de recursos. Para o ano 2017 o alcance total dos danos tivo un custo de case 500 mil euros (496.150 euros, máis da metade na provincia de Lugo), pero o Goberno galego só cubriu a metade deses danos (279.958 euros) e mesmo reduciu as axudas en cen mil euros con respecto ao ano anterior (379.958). Para o ano 2017 o alcance total dos danos tivo un custo de case 500 mil euros, pero o Goberno galego só cubriu a metade (279.958) e mesmo reduciu as axudas en cen mil euros con respecto ao ano anterior A asociación amosa a súa preocupación porque a Xunta aínda non ten disposto para o 2018 unha liña de axudas para proporcionar a incorporación de dispositivos que favorezan un pastoreo e vixianza asentada na filosofía do manexo preventivo. "A prevención pasa por ser a acción fundamental dende a Xunta para abordar este problema e, sen embargo, non se aposta decididamente por esa estratexia", engade. De igual xeito, denuncia que "certos sindicatos agrarios cargan máis contra o lobo que en poñer o grito no ceo na deficitaria actuación en esforzos e recursos da Administración pra remedialo". A asociación amosa a súa preocupación porque a Xunta aínda non ten disposto para o 2018 unha liña de axudas para elementos de prevención Diversos estudos publicados veñen a demostrar a inutilidade absoluta das batidas como mecanismo para reducir ou acabar cos danos ao gando e mesmo conclúen que os danos poden chegar a incrementarse. "Despois de décadas vendo como se matan lobos e lobos, o problema persiste inmutable, mentres que os afectados finalmente continúan desasistidos. Sábese que en zonas onde o lobo ten provocado danos, tense probado de todo, velenos, lazos, caza de noite, batidas, etc, máis os danos esporádicamente reprodúcense", explica o informe Diversos estudos publicados veñen a demostrar a inutilidade absoluta das batidas como mecanismo para reducir ou acabar cos danos ao gando Finalmente, a entidade ecoloxista alerta de que "un dos elementos que menos están axudando a establecer medidas de coexistencia son as informacións e novas que se publican sobre a especie, na maioría, imprecisas, alarmistas, xeradoras de maiores tensións, e na que predomina unha falta de rigor e contraste científico preocupante". E reclama que se activen campañas de divulgación e sensibilización sobre a importancia do lobo no medio natural, algo previsto no Plan de Xestión do Lobo, pero que non se puxo en marcha. Descarga aquí o informe de ADEGA (.pdf)


Summary: Milleiros de persoas percorreron as rúas de Compostela nunha nova manifestación con motivo do Día da Patria Galega. Baixo o lema 'Gañarmos o futuro', o BNG reivindicou o seu proxecto "para unha saída xusta da crise" nun multitudinario evento que rematou nunha ateigada praza da Quintana. "O Bloque non naceu para ser unha corrente de opinión, senón para ser forza maioritaria, para transformar este país e construír unha Galiza mellor", defendeu Ana Pontón.

GALERÍA | Así foi a manifestación do Día da Patria Galega Máis un ano o ambiente festivo e reivindicativo propio do Día da Patria Galega tomou as rúas de Compostela, ateigadas de xente procedente de todo o país que acudiu á chamada do BNG baixo o lema 'Gañarmos o futuro. A nova Galiza en marcha'. Instantes antes de que arrincase a marcha convocada na Alameda ás 12 horas xa se podían escoitar diferentes proclamas amenizadas ao ritmo de tambores e gaitas. Unha bandeira galega de grandes dimensións lideraba a comitiva nacionalista e, inmediatamente despois, Goretti Sanmartín, Montse Prado, Néstor Rego, Ana Pontón, Carme Dasilva, Rubén Cela, Noa Presas e Lois Castrillo portaban a faixa co lema da mobilización que guiaba as persoas asistentes. "Galiza ceibe, poder popular" ou "Galiza é unha nación" foron algunhas das proclamas que podían distinguirse entre a multitude "Galiza ceibe, poder popular". Abondou un forte berro reivindicativo da soberanía da Galiza, seguido ao unísono por todas e todos os manifestantes, para marcar o inicio da marcha. Alén dos milleiros de galegas e galegos presentes en Compostela tamén podían distinguirse entre a multitude representantes dos movementos soberanistas doutras nacións sen Estado como Catalunya, Euskal Herria, Breizh, Escocia ou Palestina. Avanzaba a manifestación e percibíanse cánticos na defensa dos servizos públicos, o feminismo ou o futuro da mocidade. "Queremos traballar, non emigrar!", reinvindicaron centos de mozos e mozas. "Que queiran, que non, Galiza é unha nación!" foi outra das proclamas que máis aplausos espertaron. Cando o reloxo sinalaba as 13.30 horas e a cabeza da manifestación xa chegara á praza da Quintana, da Alameda aínda seguía saíndo xente. "En pé, con máis forza que nunca" Foi a deputada e membro da Executiva Nacional do BNG Olalla Rodil a encargada de agradecer a presenza dos milleiros de persoas que acudiron á chamada da formación nacionalista e de presentar e saudar as delegacións internacionais que fixeron parte da mobilización do Bloque Nacionalista Galego. Como é tradición, a delegación de Palestina e a de Cuba espertaron unha grande ovación. Tras Rodil, tomou a palabra Marta Gómez, secretaria xeral de Galiza Nova, a organización xuvenil do BNG, quen puxo de manifesto: "Seguimos aquí en pé, con máis forza que nunca, e imos cambiar o rumbo do noso país". Gómez reivindicou que "somos a mocidade alegre, rebelde e combativa, imprescindíbel para o presente e o futuro do nacionalismo". A Quintana, ateigada para 'Gañarmos o futuro' Berros de "Presidenta, presidenta!" E a berros de "Presidenta, presidenta!" foi recibida Ana Pontón, que interveu, sen atril, entre numerosos aplausos. Comezou o seu discurso admitindo o "ilusionada e emocionada" de compartir espazo "sen máscaras" para "celebrar que somos unha nación", "republicanas" e "non súbditas dunha monarquía corrupta", para "celebrar que a forza do noso amor non foi, non é e non será inútil", dixo parafraseando a Uxío Novoneira. Pontón referiuse no inicio do discurso á fundación do BNG, hai case 40 anos e lembrando as persoas que o fixeron posíbel, "grazas pola rebeldía, polo inconformismo e polo compromiso", afirmou, "grazas porque sabemos que non sempre foi fácil pero mereceu a pena". "Sen esa xeración", á que cualificou como "valente", hoxe "non estariamos aquí e Galiza non sería a mesma". A praza da Quintana, ateigada. (Foto: Nós Diario) A líder do BNG salientou que a formación nacionalista "non naceu para ser unha corrente de opinión", senón para "ser forza maioritaria, para transformar este país e construír unha Galiza mellor". Foi entón cando expresou que o BNG ten un obxectivo que está, salientou, "máis perto que nunca": "gobernar nós a nosa terra". "Ter as portas abertas e a man tendida" Nunha intervención con chiscadelas constantes á militancia congregada na praza da Quintana, Pontón reivindicou "ser humildes e xenerosas" e "ter as portas abertas e a man tendida a todas as persoas que levan Galiza no corazón". É dicir, "chegar a máis cidadanía e sectores". A continuación, fixo balance dos últimos meses. Un balance crítico cun "presidente e un vicepresidente da Xunta que abandonaban os seus deberes de goberno" en medio "da maior crise de prezos en catro décadas, porque a eles o que lles preocupaba era a crise do PP". Así, cualificou a "desfeita" da Galiza da que "fuxiu" Alberto Núñez Feixoo. Ademais de citar o "boom eólico depredador", denunciou o colapso da sanidade pública, a inflación "por riba da media", a "parálise" da Xunta e a "submisión a Madrid". Prognosticou, neste marco, que o "próximo goberno estará liderado polo BNG cunha presidenta coas mans libres". Un intre da manifestación, ao seu paso pola rúa da Senra. (Foto: Y. C.) "Non á guerra" A dirixente nacionalista fixo tamén alusión á guerra de Ucraína "que nos horroriza", para reivindicar que "somos antiimperialistas e pacificistas, dixemos sempre 'Non á guerra'". Citou outros conflitos como os Libia, Serbia, Afganistán, Iemen, Palestina e O Iraq, "para nós non hai guerras boas ou malas", acrecentou, para, a continuación, condenar a invasión rusa. O apoio ás persoas refuxiadas, a solidariedade co pobo saharauí e as críticas ao "rearme do militarismo", cunha crítica expresa ao cumio da OTAN, tamén fixeron parte da intervención con Pontón, que berrou: "Non máis OTAN, non máis bases, non máis gasto militar no noso nome". Foi entón cando aludiu ao "disparate" dun "Goberno que se declara progresista" e que "malgastou 37 millóns de euros". "Hai quen prefire máis tanques en vez de máis médicas", lamentou. Tras expor que as sancións a Rusia "non deteñen a guerra" e "benefician os EUA" -de quen dixo que "aparecen de salvadores e venden o gas e o petróleo máis caros e máis contaminantes-, a líder nacionalista lembrou que a suba dos prezos "vén de antes" e "é o resultado das guerras comerciais que declararon os EUA". "Sabedes canto gañaron Iberdrola, Naturgy e Endesa o ano pasado? 6.500 millóns", expresou Pontón a continuación, referíndose a "unha nova estafa á maioría social". Como alternativas, citou a tarifa eléctrica galega, pór fin aos "beneficios caídos do ceo", unha "empresa pública e galega de enerxía" e a suba de impostos ás "eléctricas, petroleiras e á banca". Así, estabeleceu unha comparación entre a situación de recortes vivida a partir de 2008 e as chamadas a "apertarse o cinto" actuais. "Non poden repetirse os erros do pasado", salientou, como xa apuntara nas declaracións que ofreceu aos medios de comunicación ao inicio da manifestación. O proxecto do BNG Tamén na mesma liña das palabras ofrecidas aos medios ao inicio da mobilización, Pontón explicou o "proxecto para unha saída xusta" á crise, que comprende "blindar a sanidade pública, apostar nun rural vivo, enfrontar a crise demográfica, frear a emigración da xente moza" ou "pór o país a producir". "Galiza dá máis que para o turismo", proclamou. A crise climática foi outro dos eixos sobre os que artellou o discurso Pontón, que cualificou de "postureo" a "transición ecolóxica". Após a referencia aos incendios forestais da última semana, chamou a "facer unha reflexión de fondo" e á necesidade de que "este desastre" sexa "un punto de inflexión". Contra o abandono do rural e a falta de prevención, receitou "un monte multifuncional" e "prevención, prevención e prevención". Bandeira galega despregada no inicio da manifestación do BNG. (Foto: Y. C.) As "cloacas" do Estado e a corrupción da Casa Real española "herdada do franquismo" non faltou nun discurso en que Pontón dixo que "estamos ante o nacemento dun novo mundo, multipolar, o mundo das nacións, dos pobos que queren controlar o seu destino e avanzar sen submisións". "Xogámonos avanzar ou retroceder", advertiu. "Chegamos aos 40 anos como unha forza cohesionada e ilusionada, unha organización coa experiencia e a madurez necesarias para presidir o próximo Goberno do país", afirmou a líder nacionalista, que expuxo que as municipais "son unha excelente ocasión para avanzar". Concluíu a intervención insistindo nunha "mensaxe clara": "Imos a por todas, sen límites". Unhas palabras que provocaron a ovación dos milleiros de persoas presentes, que antes de abandonar a praza da Quintana interpretaron o Himno Nacional.


Summary: As Presidencias autonómicas fan balance e marcan os retos de 2021

Presidentas e presidentes autonómicos recorreron á xa tradicional mensaxe coa que se dirixen a través da televisión á cidadanía para dar a benvida ao novo ano, marcar axenda e retos para 2021 e facer balance de Goberno durante os últimos 12 meses. A totalidade das intervencións comezaron cun recordatorio ás vítimas da pandemia e no caso do lehendakari vasco Iñigo Urkullu, tamén aos dous traballadores falecidos no accidente do vertedoiro de Zaldibar, que conmocionou Euskadi hai xa 9 meses e onde un dos corpos segue sepultado. Para 2021, explicou Urkullu, "as prioridades están claras: reforzar o sistema de saúde, garantir a educación, atender as persoas máis necesitadas, reactivar a economía, apoiar os sectores máis afectados e recuperar o emprego". Tamén de recuperación falou a lehendakari navarra María Chivite, sinalando que o primeiro paso foi aprobar os orzamentos da comunidade foral neste Nadal, "froito da responsabilidade e da altura de miras de todos os partidos que entenderon que estamos nunha situación extraordinaria", dixo en referencia ao pacto que a súa formación, o Partido Socialista, alcanzou con EH Bildu. Nese sentido, Chivite engadiu que "a cidadanía navarra valora os acordos e non entende que, podendo avanzar, se opte pola polarización", en alusión a Navarra Suma (coalición de UPN, PP e Cs), que carga con dureza polo acordo con Bildu. En Catalunya, as formacións JxCat e ERC acordaran que, por respecto á figura da Presidencia, ninguén emitiría a mensaxe oficial televisada, logo de Quim Torra ser inhabilitado. Porén, o certo é que houbo dous discursos, un do propio Torra e outro do líder de ERC, Pere Aragonès, en calidade de vicepresident do Govern. O primeiro transmitiu a súa decepción coa lexislatura que agora acaba -Catalunya vai a eleccións o 14 de febreiro- e definiuna como unha etapa de "represión", só superada pola do franquismo. Torra manifestou desde unha farmacia de Girona que as e os cataláns teñen que tomar unha decisión: "ou reino de España ou república catalá, ou represión e corrupción ou liberdade e xustiza", indicou. O ex mandatario repasou os xuízos, apresamentos e sancións contra políticos independentistas por defender a liberdade de expresión e "mentres iso sucedía en Catalunya", dixo, "en España axudaron a escapar un rei perseguido por unha inmensa mancha de corrupción", sentenciou en alusión ao Goberno do PSOE e Podemos, e a Juan Carlos I. O vicepresident Aragonès preferiu centrarse na cuestión social, e puxo en valor os orzamentos da Generalitat, "que elevaron o investimento en 3.000 millóns de euros respecto aos anteriores, incluíndo unha renda de garantía cidadá, rebaixa de 30% das taxas universitarias e a ampliación das contratacións públicas". Para Aragonès "2021 será o ano da reconstrución económica e social" e dun país "que queremos libre, socialmente xusto e con mirada feminista", e asegurou que gañarán a crise "coa ciencia, o sistema sanitario público e as e os traballadores públicos". Outro dos discursos televisados foi o do presidente andaluz Juanma Moreno, que rexeitou "a confrontación" e cualificou de "erro" abrir en pandemia "debates que dividen os españois", para asegurar que a solución a estes tempos virá da "unidade". Ayuso alerta dun suposto "sectarismo" contra Madrid "Denuncio o sectarismo que en moitas ocasións houbo contra a Comunidade de Madrid", dixo a presidenta rexional Isabel Díaz Ayuso na súa mensaxe de fin de ano, engadindo que a repartición anunciada polo Estado dos fondos europeos de recuperación React-EU "está pensada contra os madrileños porque nunca se viu unha arbitrariedade así". Madrid leva 1.284 millóns, 12,8% de todo o fondo. Xunto a Andalucía e Catalunya suman case a metade do total. PSC e PP lánzanse á caza do voto laranxa "Gañamos as eleccións en Catalunya", repite a líder de Ciudadanos, Inés Arrimadas, desde que nos comicios de 2017 conseguiran ser primeira forza parlamentar con 36 escanos e 25% do voto, aínda que non tentasen nin formar Goberno debido á maioría absoluta que sumaban as tres forzas independentistas (Junts, ERC e CUP). Pero logo da repetición das eleccións estatais de 2019, en que Cs pasou en apenas tres meses de 57 a 10 escanos no Congreso, a posíbel perda de peso nos comicios cataláns é evidente e supón un banquete de votos principalmente para o PSC e PP, aínda que tamén para Vox. Neste contexto, o Partido Socialista pasou de ollar as eleccións como un trámite a "ir por todas" ao mudar esta semana o candidato Miquel Iceta polo ministro de Sanidade, Salvador Illa, peza forte do Goberno estatal e ben valorado como político nas enquisas. E a pugna non só é polo voto, senón tamén polas referencias. Non foi un caso illado a fichaxe polo PP esta semana de Lorena Roldán (portavoz até a pasada cuarta feira de Cs no Parlament e gañadora das primarias para encabezar a candidatura, pese a que despois a dirección do partido puxo Carlos Carrizosa de candidato), pois o PSC tamén fichou como número dous por Tarragona o até esta semana portavoz do grupo municipal da formación laranxa nesa cidade, Rubén Viñuales. E mentres o PSC busca en Cs, Esquerra quitoulle Carles Castillo, deputado socialista até setembro, e que será agora número 4 da formación republicana ao Parlament tamén por Tarragona. Ademais, transcendeu outra importante baixa en Cs, a do seu portavoz no Concello de Vila-seca, tras negarse a votar en contra dos orzamentos.


Summary: Malia ao abaratamento do petróleo nos últimos meses o prezo da luz segue nos niveis máis altos da década. Dende este 1 de xaneiro a Autoestrada do Atlántico aplica unha nova suba nas súas peaxes que duplica o incremento medio estatal

Ano novo e tamén novos prezos e novo salario mínimo. O 2019 chegou coas habituais variacións de prezos en diversos produtos e servizos, pero este ano as flutuacións veñen marcadas por decretos aprobados no Goberno de España nas últimas semanas. Entre eles, o que determinou o incremento do Salario Mínimo Interprofesional (SMI) a 900 euros -un 22,3% máis- e o incremento do 1,6% das pensións de xubilación, quedando pendente a fórmula para a súa revalorización.O salario mínimo sitúase dende este 1 de xaneiro nos 900 tras o incremento do 22,3% aprobado polo Goberno centralEn 2019 está prevista unha subida do índice de prezos ao consumo (IPC) próxima ao 1,2%, que é a mesma cifra soportada por este índice no exercicio anterior. O IPC concluíu 2018 cunha alza do 1,2%, segundo o dato adiantado polo INE, polo que quedou por baixo da suba dos soldos do persoal público (1,75%), das pensións e do incremento salarial pactado en convenio, que en novembro era do 1,7%. Segundo os anuncios gobernamentais, no novo ano o salario do funcionariado subirá un mínimo dun 2,25%.Alugueiros máis caros, IBI máis barato En materia de vivenda as previsións dos expertos inmobiliarios apuntan a subas tanto na compra como no aluguer. No caso do arrendamento continuaría así a tendencia alcista que, no caso galego, xa vén detectando o único indicador público do sector, o Observatorio dependente do Instituto Galego da Vivenda e Solo. Nas hipotecas, o Euribor (o indicador de referencia para os tipos de xuro) pechou decembro no -0,13%Os valores catastrais dos inmobles, con todo, baixarán. Isto terá unha repercusión inmediata sobre o Imposto de Bens Inmobles (IBI). Prevese unha baixada media do 1,92% despois de que o Goberno central aprobase os coeficientes de actualización dos valores catastrais para 2019. A medida afecta a 1.179 municipios.Os prezos da enerxíaO descenso de prezos experimentado nos últimos meses no sector enerxético fixo que o ano comece con caídas nos prezos dos combustibles polo abaratamento do barril de petróleo, que rexistrou en outubro o seu máximo en catro anos, 85 euros, e desde entón descendeu na contorna do 40%. Así, o prezo medio do litro de gasóleo sitúase nos 1,163 euros, segundo os últimos datos do Boletín Petroleiro da UE, mentres que a gasolina está en 1,211 euros d emediaEn canto á luz, 2019 será o quinto ano consecutivo no que a parte regulada do recibo, que supón un 41% e financia partidas como a distribución, o transporte ou os incentivos ás renovables, mantense conxelada. As variacións no prezo final dependerán do comportamento do mercado almacenista, que afecta a algo máis dun terzo do recibo.Malia ao abaratamento do petróleo nos últimos meses o prezo da luz segue nos niveis máis altos da década e as medidas anunciadas polo Goberno central tiveron, cando menos de momento, un efecto limitadoNeste caso, non hai boas noticias. Malia ao abaratamento do petróleo, o denominado pool eléctrico acaba de pechar co prezo medio máis caro da última década e os intentos do Goberno para frear a escalada do recibo tiveron un efecto limitado, xa que o crecemento interanual supera o 2% para unha factura media. Entre as medidas do Executivo, a máis destacada foi a suspensión durante seis meses do imposto sobre a xeración eléctrica, que ten un gravame do 7%.Doutra banda, o gas natural terá unha baixada significativa na Tarifa de Último Recurso (TUR), cun 4,6% de media a respecto do trimestre anterior. Os usuarios da TUR 1, que usan o gas para cociña e auga quente, terán un descenso do 3,8%, mentres que para os da TUR 2, que tamén o empregan para calefacción, será do 4,8%, informa eldiario.es. Do mesmo xeito que no caso da luz, a parte regulada do recibo do gas -as denominadas peaxes- permanecerán conxelados por quinto ano consecutivo no ano entrante.Pola súa banda, o prezo da bombona de butano non experimentou variacións coa entrada do novo ano. O seu prezo actual, fixado en 15,33 euros tras a suba de novembro (un 4,93%), non será revisado até mediados de xaneiro. Transporte: máis subas na AP-9 e na maioría dos trens galegosTal e como vén facendo desde 2015, Renfe volveu conxelar os prezos dos billetes de proximidade, o que en Galicia atinxe aos trens da antiga FEVE como os que unen Ferrol con Ribadeo . Iso si, o prezo dunha viaxe en Media Distancia subirá un 3,5% e, no caso dos Avant, será do 7%. Polo momento non se prevé unha alza para os trens de Longa Distancia.Onde a suba xa está en marcha é nas peaxe da rede de autoestradas dependentes da Administración Xeral do Estado. Dende o 1 de xaneiro a suba media é do 1,67%, pero na Autoestrada do Atlántico é maior. Ascende, concretamente, a un 3,5%, xa que ao incremento xeral engádense na AP-9 subas derivadas das obras na ponte de Rande ou compensacións por bonificacións de prezos en treitos como o de Vigo a Pontevedra. Esta nova suba chega en pleno trámite parlamentario da lei para transferir á Xunta as competencias sobre a AP-9.Aeroportos, telefonía e CorreosNos aeroportos, as taxas aeroportuarias de Aena aplicables para 2019 mantéñense conxeladas tras a rebaixa do 2,2% aplicada en 2018. De calquera xeito, os parámetros para determinar o ingreso medio anual por pasaxeiro revisáronse á baixa tras o informe da CNMC, polo que se fixou en 10,43 euros en 2019.O selo para o envío de cartas e cartóns postais dentro do Estado subiu un 9%, ata os 60 céntimosEn canto ás telecomunicacións, Movistar xa anunciou que subirá os prezos das cotas mensuais dos produtos fixos e móbiles, pero tamén os consumos extra -como mensaxes de texto ou establecemento de chamadas-. As outras principais operadoras de telefonía aínda non anunciaron novidades.Aínda que a extensión das comunicacións dixitais deixa as postais nun segundo plano, as tarifas de Correos tamén seguen a ter influencia no ámbito empresarial e social, entre outros. O selo para o envío de cartas e cartóns postais de até vinte gramos de peso a destinos dentro do Estado sobe un 9% neste 2019, de forma que pasará a custar 0,60 euros.


Summary: Rosa Regueiro, profesora de Economía Aplicada na USC, dá comezo ao foro de debates 'Que modelo enerxético precisamos?', organizado por 'Nós Diario' co gallo do décimo aniversario da súa empresa editora, Sermos Galiza.

Parecía que estábamos a ver a luz tras a pandemia Covid-19, que os fondos Next Generation permitirían traballar por un entorno sostible, descarbonizado, e que a Axenda 2030 contribuiría a lograr unha sociedade desenvolvida e igualitaria. A realidade amosou unha vez máis as miserias da sociedade actual, minusvalorando o valor da vida e resaltando que a economía globalizada estaba fortemente vencellada ás tensións xeopolíticas e aos intereses estratéxicos. Xunto cos incrementos dos prezos de bens básicos e servizos estruturais, que lesionan tanto a economía doméstica como a actividade empresarial, e coa ameaza da estanflación, destacan as debilidades deste modelo enerxético fósil, causante do cambio climático e de pobreza. Só era cuestión de tempo que esta tormenta perfecta (eléctrica e de combustibles) descargase e danase a eficiencia socioeconómica dos países con dependencia no subministro. Cómpre preguntarse que factores explican esta paralizante suba dos prezos da electricidade para formular posibles solucións. De xeito xeral, o sistema de fixación de prezos e os dereitos de emisión de CO2 asumen gran parte da responsabilidade. Na produción de electricidade, o mix de tecnoloxías que participan é heteroxéneo na produción, no servizo que presta, nos custos, na dispoñibilidade e no impacto ambiental. As enerxías renovables son autóctonas, con maior respecto ambiental, localizadas onde producen, con custos que tenden a ser mínimos en canto á fixación do prezo. É moi diferente no caso do gas, importado, cun prezo fixado en mercados internacionais, moi sensibles ante calquera conflito, que operan co valor a futuro, no curto e no longo prazo. A eliminación do gas do sistema de fixación de prezos sería unha solución inmediata, acompañada da actuación fiscal A tecnoloxía que fixa o prezo é a última que entra no sistema, a máis cara, o gas. Todas as tecnoloxías anteriores pasan a ser remuneradas ao prezo da máis cara, en forma de "beneficios caídos do ceo" para as empresas produtoras da electricidade, que cunha posición dominante, trasládaos á factura do consumidor final. O resultado é un disparate de prezos e un mercado eléctrico ineficiente, mal chamado marxinalista. Polo tanto, a eliminación do gas do sistema de fixación de prezos sería unha solución inmediata pero non toda a solución. Outro factor é a carga fiscal asociada á electricidade, diferente por países, e tendo en España dous impostos (sobre a produción e o consumo). Partindo da complexidade propia de calquera actuación fiscal polo seu impacto no orzamento público, debería reflectirse a condición de "ben-servizo básico e estrutural" da electricidade cando se definise a tributación a aplicar. A través dos acordos vencellados ao Acordo de Kyoto, os países acordaron uns límites ás emisións contaminantes para obter electricidade, que se xestionan a través do mercado dos dereitos. Estes dereitos son cada vez máis escasos e caros para as empresas, que os repercuten ao prezo da electricidade. Como posible solución, controlar a evolución destes valores ou apoiar unha transición enerxética real e "verde", en paralelo coa creación dun mix eléctrico mais renovable. En Galicia, os datos do Instituto Enerxético de Galicia (Inega) no período 2008-2020 indican que os recursos fósiles dominan a composición do sistema enerxético, cunha tendencia errática da importación de cru de petróleo e produtos derivados, carbón e gas natural, e cunha demanda notablemente descendente no período de impacto da pandemia da Covid-19. No ámbito das renovables, a enerxía eólica desenvolveuse desde 1995, chegando a ser rexión produtora líder a nivel de España e referente en Europa. Os datos do Inega indican que está empezando a repuntar desde o ano 2018, ao sufrir de forma notable o impacto da crise sistémica de 2008 e de normativas que frearon o seu desenvolvemento por múltiples factores. Pero o proceso de expansión eólica non foi suficiente en capacidade, tampouco incluínte nos axentes partícipes, estable no seu avance, nin respectuoso co entorno. O contraste dos datos públicos amosa un "shock eólico" caracterizado por concentración de parques eólicos en zonas case saturadas e/ou en zonas protexidas de alto valor ambiental; por proxectos de repotenciamento que implican maior impacto ambiental tanto polo proceso de cambio de aeroxeradores como polo tamaño dos mesmos e que poden quedar excluídos da obriga do canon eólico (algún dos proxectos foi anulado por sentenza xudicial); por unha crecente oposición social aos novos proxectos que xeran invisibilidade dos propietarios dos terreos e non respectan o mundo rural. En definitiva, por actuacións extremadamente produtivistas que non contribúen á xeración do benestar social. Aínda que en Galicia sabemos que "nunca choveu que non escampara", converter este modelo ineficiente nun sistema enerxético sostible e "humanista" esixirá unha profunda transformación estrutural e institucional, tamén alén das nosas fronteiras.


Summary: Os Montes do Cha foron incautados en 1960 polo concello de Ferrol e a dia de hoxe os veciños seguen a loitar para que se lles devolva o seu, uns montes para seren usados en man común, para reforestalos pero favorecendo a biodiversidade e respectuosa cos valores do propio terreo. Unha decisión da ditadura que aínda deixa ver os seus efeitos.

Os montes do Cha, tamén chamados montes de Brión, son o conxunto das florestas situadas entre a ría de Ferrol e o val de Doniños. Un monte, cunha extensión de 230 hectáreas, onde vexetación é de toxo, queiroga,.. e é escaso en árbores. Estas extensións forestais dende sempre foron utilizadas pola veciñanza para o pasto do gando e recollida de estrume. No 1960 o concello de Ferrol, coa lei de montes de 1957 na man, decidiu facer un consorcio cos montes comunais das parroquias do antigo concello de Serantes: San Xurxo, As Cabazas de Covas, e os montes de Cha pertencentes ás freguesías de Brión e Doniños, que o concello nomeou "Monte de Brión". Mais a corporación municipal non actuou baixo a lei, xa que nela debíase respectar os labores de man común e seren utilizados como até ese momento se viña facendo, cousa que o concello non permitiu, e, destarte, eran sancionados pola garda forestal aqueles veciños que sorprendían levándose algo dos montes. Alén diso, estas florestas foron repoboadas cun piñeiro foráneo, aínda que o único lugar onde non foi efectiva esta reforestación foi no próprio monte do Cha. Con estas prohibicións, a maioría dos veciños de Brión e Doniños, que vivían case exclusivamente de gadaría, tiveron que pasar a vivir só do agro sen poder facerse con estrume para aboar as terras, polo que a situación de precariedade foi en aumento debido a que as leiras eran escasas. Co monte sen poder ser accesíbel polos veciños, o Patrimonio Forestal do Estado rozou os terrenos forestais e plantou piñeiros utilizando como man de obra mulleres das dúas parroquias, as que contrataba, despedía e pagaba como lle parecía ao garda forestal. O monte na Democracia Coa reforma da Lei de montes de 1980, os montes que foran incautados na democracia comezaron a ser reclamados polos antigos donos. Deste xeito, a finais de década dos 80 as cooperativas de Covas e a de Doniños-Brión coa AA.VV. de San Xurxo comezaron os trámites para a devolución das propiedades e solicitar a clasificación de montes en man común. Estas florestas foron repoboadas cun piñeiro foráneo, aínda que o único lugar onde non foi efectiva esta reforestación foi no próprio monte do Cha En 1986 a Xunta Reitora de Cooperativa Doniños -Brión, reuníndose coas AA.VV., acordaron xuntarse cos veciños de ambas as dúas parroquias. Decidiron tamén aparcar os trámites iniciados pola cooperativa para reclamar os montes e solicitar primeiro a devolución de aquelas parcelas privadas que se incluíran no consorcio do Concello coa Forestal. Deste xeito a solicitude fíxose a través da Cámara Agraria de Ferrol, mais a Xunta deulles como resposta que dita reclamación debería facerse a través do xulgado. Neses anos, os montes de S. Xurxo e Covas seguiron cos trámites e recuperaron os seus montes, que pasaron a ser administrados directamente polas comunidades veciñais de cada parroquia. Houbo varios intentos de devolver eses montes aos seus verdadeiros proprietarios, e mesmo nalgunha ocasións o proprio concello, co apoio dos grupos políticos, implicouse en darlle visibilidade a esta aldraxe A partir de aí, houbo varios intentos de devolver eses montes aos seus verdadeiros proprietarios, e mesmo nalgunha ocasións o proprio concello, co apoio dos grupos políticos, implicouse en darlle visibilidade a esta aldraxe cometida durante a ditadura. Mais por diversos motivos fóronse paralizando e impedindo os diferentes trámites para reverter a propriedade dos montes: cambios de goberno, ou porque a Xunta de montes dicía que había problemas para a reversión deses montes,... No 2004 o goberno local do momento decidiu, sen que ningún veciño puidese ter voz ou dar a súa opinión, pedir o des-consorcio e a exclusión do monte de Brión do Catálogo de Utilidade Pública, mentres que a lei dicía que para poderse facer ese trámite, antes se lle tiña que dar audiencia aos titulares de dereito sobre o monte. Mais as AA.VV. De Brión e Doniños souberon do feito cando saíu na prensa. Esta decisión do goberno municipal do momento foi para facerse cuns terreos que interesaban para a construción da plataforma para o porto exterior sen ter que indemnizar a ningún veciño. Por ese motivo, os veciños de Brión e Doniños presentaron un recurso de reposición contra a resolución da Xunta de montes, mais todos os recursos foron rexeitados co argumento de que porque os veciños non os utilizaban en man común como dicían. Deste xeito, o concello de Ferrol apropiouse dos montes, tanto comunais como particulares. No 2006 o xurado volveuse reunir, esta vez con dous dos representantes dos veciños, pero acordouse suspender a decisión da clasificación do monte, debido a un recurso particular presentado por un veciño. Na actualidade No 2010 o pleno municipal acordou retirar as alegacións municipais no proceso xudicial no Xurado de Montes que tiña paralizado o expediente de clasificación do monte como monte de man común. Mais este proceso aínda non se materializou. No momento actual o goberno municipal non está a traballar administrativamente no proceso de reversión dos feitos Despois destes atrancos, os veciños non deixaron de loitar, crearon a asociación no 2011 "Montes Veciñais do Cha" para darlle maior visibilidade ao problema entre os veciños e o resto da poboación local. Seguen esixindo aos políticos unha solución do problema. Para explicar o problema dun xeito sinxelo e atractivo publicaron o Libro Negro do Cha. Esta asociación, para mostrar ese interese da recuperación do patrimonio natural e promover a utilización en man común do monte, cada ano reivindica a propriedade veciñal cunha ocupación e a plantación de árbores autóctonas, reunindo a toda a cidadanía para a implicar na defesa dunha propriedade común. Ademais que neses montes ano tras ano tamén se fai unha recreación da Batalla de Brión onde os veciños loitaron contra os ingleses ao quereren invadir a cidade. No 2015, nun pleno do concello, a través dunha moción do BNG, volveuse sacar o tema de devolver aos veciños de Brión e Doniños os seus montes que lles foran usurpados na ditadura, pedindo de novo que o concello retirara as alegacións en contra da clasificación como monte de man común postas ante o xurado de Montes, e que carecen de apoio documental. O concello aprobou a moción, mais aos poucos días o 10 de xullo dese mesmo ano o Tribunal de Montes ratificouse na súa posición e resolveu que eses montes non eran dos veciños. Os veciños falaron entón de poñer unha demanda pola vía xudicial ordinaria. No momento actual o goberno municipal non está a traballar administrativamente no proceso de reversión dos feitos, aínda que lles dixo aos veciños que ía tratar de deixar a propriedade como unha cesión durante un tempo, algo que polo momento non se levou a cabo. Mentres que o resto de administracións tampouco están a facer nada, deixando o tema paralizado e que quede no esquecemento. A devolución destes montes será o fin dun agravio que se produciu hai máis de 50 anos A devolución destes montes será o fin dun agravio que se produciu hai máis de 50 anos pero que a pesar do tempo non foi solucionado no presente, unha inxustiza que se prolonga até a actualidade. Foi unha decisión política a incautación dos montes e debería ser unha decisión política a que resulte na devolución dos terreos. Para as veciñas e os veciños, o concello debería devolver ese terreos para que se faga un uso deles, que recuperen a súa utilidade. Estamos perante unha riqueza que xa non sirve para o que no momento da incautación servía -xa non hai ganadaría nin explotacións agrícolas- pero pode ter un fin de uso público para os veciños e o resto da cidadanía. Alén de ter un carácter deportivo (alí fanse rutas a cabalo, rutas de sendeirismo, de BTT, hai un coto de caza...) as veciñas e os veciños entenden que as floresta teñen tamén un valor cultural importante: aínda se conservan restos de numerosas mámoas, e enfatizan que non se debe consentir que estas extensións forestais sexan presas de actos vandálicos, como até este momento. O monte, subliñan, é u patrimonio medio-ambiental que ao non ser coidado pode ser vítima do lume, como sufriu a comarca nos últimos días de Abril, unha queima de máis de 700 hectáreas de terreo debido ao temporal de vento e as altas temperaturas que se acadaron neses días. As veciñas e os veciños piden que o concello restitúa aos seus donos o que lles quitou hai 50 anos, unha demanda xusta que debería terse materializado hai anos, e que non pode esperar máis.


Summary: Os organizadores salientan que "o festival confírmase coma unha das citas musicais imprescindibles de Galiza".

Hora de facer balance do Revenidas 2015, o festival que durante tres días convertiu Vilaxoán nun volcán de música, festa e convivio aos pés da Ría de Arousa. A organización cifra en máis de 12.000 as persoas que asistiron a esta XII edición, o que supón batir as marcas de anos anteriores. "Satisfacción xeral e profesionalidade son as sensacións que se desprenden logo dunha festa que pasará á historia desta vila mariñeira", afirman. Destacan que non se cancelou ningún concerto e que non se produciron incidentes de ningún tipo. "Queremos agradecer publicamente aos máis de cen profesionais que fixeron posible esta exitosa edición do Festival". O cartaza desta edición, ademais, foi de luxo: Soja, Nao, Banda Bassotti, Zoo, Heredeiros da Crus, Chikos del Maíz, Terbutalina... O que notou na afluencia de xente, na calidade dos concertos e na implicación do público.


Se uma cousa tem de bom a quantidade enorme de tinta vertida e de horas de emissão à volta do conflito catalão e da política bifronte do Estado espanhol ao respeito — repressiva por um lado, negadora da realidade polo outro — é que todo o mundo está a ficar perfeitamente retratado conforme o drama avança e os atores e atrizes vão dizendo as suas frases. Quem tirar neste momento uma fotografia fixa terá já uma imagem de máscaras caídas. Ou, mais claramente: uma revelação similar àquela do conto de H. C. Andersen em que uma criança apontava para o rei e anunciava que ia despido. O primeiro a ficar despido foi o governo espanhol. Desmascarado, o que ficou à vista foi a incapacidade para respeitar a vontade política da maioria catalã — aliás, da sua maioria mais mobilizada e activa — e a necessidade urgente de reconquistar o poder institucional e o seu aparato. E aqui há que entender «reconquistar» no sentido de fazer-se dono dele, possuí-lo efetivamente e, portanto, poder manuseá-lo para o interesse geral da operação ou para interesses mais concretos de cada momento. Por exemplo, lançando a BRIMO a atropelar manifestantes para provocar uma reação violenta que depois seja utilizada para «legitimar» toda a operação e, de passada, para romper a linha de cumplicidades da população com os Mossos d'Esquadra que se negaram a espancar votantes durante a jornada de 1 de Outubro. O seguinte foi o sistema judicial. É verdade que a judicialização da política no Estado espanhol não é qualquer novidade. Ao contrário, é um recurso bem à mão de organizações da ultradireita e do grande capital para, por exemplo, penalizar de novo o aborto, ilegalizar organizações políticas incómodas ou tombar leis aprovadas em parlamentos nacionais contra a pobreza energética ou contra os espectáculos de maltrato animal. Mas a deriva judicial do conflito na Catalunha promovida desde o governo, inclusive deitando ao lixo a mínima estética da separação de poderes, tem deixado acima da mesa situações de gravidade sem muito precedente. Por exemplo, a invenção por parte do Tribunal Supremo do direito penal com efeito boomerang: se a polícia emprega a violência contra manifestantes significa necessariamente que quem se manifesta é violento e, portanto, é lícita a sua repressão. Ou, por exemplo, a retirada de uma euro-ordem de detenção de exiliados em função dos interesses da minoria parlamentar na Catalunha para evitar a investidura de Carles Puigdemont como presidente. E isso para não falar já dos gritantes casos de prisão sem juízo de líderes políticos e sociais que se vêm somar à lista de presos e presas políticas no Estado espanhol — que já existia, mas que com estes novos casos ficou à vista mesmo de quem até agora preferia não ver. Com o poder executivo e o poder judicial desmascarados, a lógica obriga a considerar comprometido o conjunto do estado. Um estado, o espanhol, que descansa a sua legitimidade hoje no conceito de uma transição à democracia há quarenta anos que significava cortar pacificamente com a ditadura, mas que, na prática, consistiu mais bem em disfarçar os seus poderes fáticos, sem tocá-los demasiado, para que não se opusessem à reforma estética da fachada do edifício. E isso tem consequências. O resultado é um Estado em dous níveis que permite encher o peito com uma retórica a cavalo entre sócio-liberal e conservadora-liberal e, ao mesmo tempo, conservar mais ou menos oculta uma ossamenta filofascista — no mínimo — que deita por terra o relato principal quando fica exposta. Um estado profundo que mantém uma monarquia tão desprestigiada que teve que dar passo à seguinte geração para ter a mínima hipótese de se perpetuar; que conserva juízes adeptos ao nacional-catolicismo; que emprega polícia política com abundância de torturadores e impunidade; meios de comunicação que reproduzem o franquismo sociológico aprendido durante mais de quatro décadas; um exército que se anuncia disposto a pôr os tanques nas ruas; uma política de perseguição de objetivos internos e repressão de baixa intensidade; e grupos de choque aparentemente sem qualquer laço com essa estrutura, mas que agem sempre na direção dos seus interesses, impedindo atos públicos, atacando simbologia catalã, queimando locais do inimigo ou proporcionando provas falsas de actividades violentas do independentismo que desemboquem de novo no círculo da repressão «legítima» por parte do Estado. Todo isto pode ser visto em marcha — se é que há verdadeira vontade de ver — na Galiza, em Euskal Herria ou no conjunto dos Països Catalans, e também lá onde o Estado detectar um problema de fundo que o questionar, por exemplo na luta polo soterramento dos trilhos em Múrcia que já não é só polo soterramento dos trilhos ou, antes, na luta do Gamonal, que já ninguém parece lembrar. Mas foi a decisão maioritária do povo catalão de construir um novo marco próprio e independente o que, efetivamente, colocou isto a olhos de todo o mundo de uma vez para todas, ao ponto de que, hoje, negá-lo seja um exercício de cinismo cúmplice. O último a ficar despido foi a esquerda espanhola, que também é Estado, por sinal. De novo, quem quiser olhar, já foi quem de ver há tempo que a insistência dessa esquerda em conservar o marco espanhol, em não criticá-lo a sério, significava uma aceitação de base de todas as contradições, por mais que em público se diga o contrário. É o que tem a retórica, que pode ser apontada em qualquer direção com independência da realidade. É grave que os chamados ao diálogo desaparecessem tão asinha como o Estado despejou a Generalitat e começou a encarcerar ou mandar gente para o exílio; é grave que essa esquerda que dizia querer solucionar o problema pola via política permaneça agora no mais absoluto silêncio, apenas movendo levemente a cabeça em sinal de desaprovação pola violência dos últimos dias, mas sem abrir a boca a respeito da questão de fundo. Mas mais grave é pretender que pode haver soluções políticas num Estado edificado à volta de «Una, grande y libre» e «Viva la muerte» que não sejam a ruptura republicana dessas nações com o Estado. A popularização nas redes sociais de expressões como «esquerda tricórnio», que não deixam de ser uma picada ocorrente para agudizar as contradições, mas que não existiam há apenas meses, serve de espelho a um avanço significativo na tomada de consciência de onde é que estamos. E isso não se explica sem o conflito na Catalunha. Fica por ver, ainda, se esta «luz catalã» que tirou as máscaras do Estado para milhares de pessoas — não só na Catalunha — que antes confiavam razoavelmente no sistema acaba também deitando-se sobre o verdadeiro rosto oligárquico e neoliberal da União Europeia. O que é seguro é que cada vez para mais gente resulta mais claro que não há solução possível sem passar pola independência, que propostas confederais ou federais som um canto de sereia impossível de concretar no campo de jogo descrito acima, e que o Estado não se vai desligar dos seus ossos por mais que a maioria no Congresso dos Deputados ou no Senado venha eventualmente a mudar de cor. A saída está indicada. A janela de oportunidade, aberta. Publicidade {C}{C}{C}{C}


Summary: O conselleiro de Economía asegura que segue a haber marxe para que os afectados recuperen os cartos mentres Feijóo culpa á oposición

A polémica das preferentes arrecia e a Xunta e o PPdeG traballan en dúas frontes, a política e a administrativa, para tentar capear o temporal. Mentres, dende os foros puramente partidarios o presidente do Goberno galego e líder dos conservadores arremente con dureza contra PSdeG e BNG para non só acusalos de "utilizar" as vítimas dos produtos financeiros, senón tamén para acusalos da súa comercialización -foron colocadas, entre 2003 e 2011, isto é, antes, durante e despois do bipartito-, o conselleiro de Economía tenta aplacar os ánimos. Francisco Conde aseguraba este domingo, vinte e cato horas despois de que a carraxe dos afectados chegase ás portas do congreso do PP de Pontevedra, que a vía da arbitraxe de consumo segue aberta. En declaracións á Radio Galega Conde amosouse convencido de que a arbitraxe segue a ser "a solución máis eficaz" para que "todos os afectados cun perfil aforrador recuperen a totalidade dos seus aforros". Mentres as plataformas que se opoñen á "estafa" artellan a reacción á quita anunciada polo Goberno central -perderán arredor da metade dos cartos e o resto devolveranllos en accións do banco- o conselleiro aseguar que o Executivo "seguirá a defender os intereses das familias enganadas" coa intención última de que "recuperen o 100% dos seus cartos". O conselleiro de Economía lanza mensaxes conciliadoras mentres Feijóo culpa do conflito á oposición Pero todos os bos desexos expresados por Francisco Conde están condicionados a un factor esencial: que Novagalicia Banco queira ou, o que é o mesmo, que o Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB) -o organismo estatal que a controla-, dea o seu visto e prace. Neste contexto, asegura que o Executivo vai seguir "instando o banco a que continúe aceptando casos para que sexan solucionados pola mediación", unha fórmula que "xa permitiu ata hoxe que preto de 15.000 persoas recobrasen os seus cartos integramente". En todo caso, isto só acontecerá se o banco ten a ben que aconteza.+ Estas chamadas á conciliación lanzadas polo titular de Economía chegan nun contexto no que o propio Feijóo segue a acusar a socialistas e nacionalistas de "lavar as mans cando se emitían as preferentes" e agora "fregalas porque ven nos afectados unha arma arreboladiza contra quen ten como único interese buscar solucións", isto é, o PP e a Xunta. Así, segundo o presidente, os afectados non deben "esquecer" cal foi "o goberno que ignorou os riscos que estaban correndo e marchou sen facer nada por eles".


Summary: Redeiras, lavandeiras, mestras, cigarreiras, artistas, xogadoras de fútbol ou de hóckey, enfermeiras, científicas... as historias das mulleres, "tradicionalmente excluídas do relato histórico e da memoria oficial" son agora visibilizadas nun novo fondo documental, gráfico e audiovisual en liña sobre a memoria feminina.

A Agrupación Cultural Alexandre Bóveda (ACAB) lanza a páxina web acorunhadasmulleres.gal co obxectivo de "volver os ollos cara a esas historias protagonizadas por mulleres que foron esquecidas, relegadas e marxinadas", para o cal desenvolveron "un fondo documental, gráfico e audiovisual que sexa útil para a información, a consulta e a investigación sobre a memoria feminina da cidade da Coruña". A web da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda compila na actualidade un total de 52 rexistros, distribuídos nas categorías de colectivos, pioneiras, represaliadas e traballadoras. Non obstante, é previsíbel que en vindeiras datas teña lugar unha reestruturación desas categorías. "O noso modelo a seguir sempre foi Do gris ao violeta, a web do Concello de Pontevedra, que foi onde nos inspiramos, mais temos xa documentadas moitas mulleres que non encaixan exactamente en ningunha delas", engade María Xosé Bravo, presidenta da ACAB.. A información íntegra pode consultala na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: Concentrarase diante do Parlamento o 4 de decembro para reclamar que se respecte o contido da iniciativa, apoiada por máis de 18.000 sinaturas, máis de 50 concellos –entre eles os de seis das sete grandes cidades- e tres deputación: Pontevedra, Lugo e A Coruña. Vídeo no interior.

A CIG anuncia mobilizacións contra o que considera unha anulación, de facto, da ILP por unha tarifa eléctrica galega. Unha iniciativa que chegou ao Parlamento vai para dous anos apoiada pola sinatura de máis de 18.000 persoas, máis de 50 concellos –entre eles os de seis das sete grandes cidades- e tres deputación: Pontevedra, Lugo e A Coruña. O sindicato nacionalista chama a unha concentración esta segunda feira, 4 de decembro, diante do Parlamento. Considera que o Partido Popular está "baleirándoa de contido". Hai uns días, o portavoz do Partido Popular, Pedro Puy, manifestaba que unha tarifa eléctrica galega é "xuridicamente inviábel". Unha declaración que para o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, é de especial gravidade porque é "falsa" toda vez que tanto a lexislación como os servizos xurídicos da propia cámara sosteñen o contrario. Lembra que o artigo 3 da Lei 7/2015, de 7 de agosto, de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá de Galiza establece que "quedan excluídas da iniciativa lexislativa popular as non atribuídas á competencia da comunidade autónoma". Para que a ILP por unha tarifa eléctrica galega puidera ser admitida a trámite polo Parlamento tiña que cumprir ese requisito e que ademais, e a petición do propio Partido Popular, tivo que pasar até en tres ocasións máis polos servizos xurídicos da cámara. "En todas dixeron que si era competencia e así llo lembramos cando nos entrevistamos con eles", afirma. Para o sindicato nacionalista estamos perante unha "actitude antidemocrática" do PP por "anular a vontade popular expresada a través dunha ILP, renunciando así a que as galegas e os galegos poidamos beneficiarnos dos nosos recursos".


Summary: Un paciente do Centro Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS) perdeu a mobilidade das extremidades inferiores ao demorarse 155 unha intervención por cancro de próstata. Eis a denuncia que realiza a Asociación de Pacientes e Usuarios deste hospital unha vez coñecido o caso a través da testemuña da persoa afectada.

A través das redes sociais, a Asociación de Pacientes e Usuarios do Centro Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS) explican o relato do "tortuoso camiño para acadar un diagnóstico completo da súa doenza e o inicio dun tratamento". Segundo lles trasladou un paciente, en decembro de 2021, a raíz dun recoñecemento médico, detectóuselle unha anomalía e solicitou unha consulta no centro de saúde o 24 de decembro. O médico de familia solicitou unha interconsulta en uroloxía que se fixa os días 7 de xaneiro e 8 de febreiro de 2022. A Asociación de Pacientes do CHUS, sobre a cirurxía de cancro adiada: "Están tomando á lixeira as nosas vidas" "O 18 de febreiro de 2022 realízaseme unha biopsia. Despois de case un mes, o 10 de marzo de 2022, teño unha cita coa doutora de uroloxía para ver o resultado da proba, do que se conclúe que teño un cancro de próstata con invasión perineural, o que implica que existe probabilidade de invasión fóra da próstata", relata o paciente. Nesa mesma cita solicítaselle un TAC e unha gammografía ósea con prioridade preferente, que tardan máis de 3 semanas en realízalle, os días 30 e 31 de marzo, respectivamente. "Sorprendentemente, no informe de enfermería do día 24 de abril reflíctese que a proba é de prioridade ordinaria. Transcorre máis dun mes e fixan para o 9 de maio a cita para analizar os resultados e márcase unha nova cita para realizar unha resonancia o 24 de maio", continúa explicando o afectado. Reclamacións pola demora Dada a urxencia e gravidade da situación, presentan unha reclamación solicitando que se adianten, conseguindo que se fixen para os días 3 e 12 de maio. "O día 3 de maio, dos resultados das probas (TAC e gammografía), infórmanme que no estudo gammográfico, do 31 de marzo, detectan hipercaptación patolóxica de elevada intensidade na columna vertebral (D7) e de baixa intensidade noutras vértebras. Atribúenlla a una fractura sufrida no 2017", apunta o afectado. Rueda chama á "solidariedade galega" para doar sangue logo de que o CHUS adiase unha cirurxía de cancro Con todo, "o TAC, do 30 de marzo, revela a existencia de inflamacións múltiples dos ganglios na zona de infección, con adenopatias patolóxicas ilíacas externas bilaterais. Na cita do 12 de maio, en uroloxía, solicítase a resonancia, que se fixa para o 15 de xuño. Novamente, reclamamos e a proba realízase o 6 de xuño, case un mes despois", asegura este paciente. Agardando pola resonancia, o 29 de maio acude a urxencias cunha intensa dor dorsal, "pero non lle prestan maior atención e mándanme para a casa con calmantes", explica. Unha vez feita a resonancia e sen coñecer aínda o resultado, o 8 de xuño volve a regresar a urxencias coa mesma dor no torso, intensificada por un moi leve accidente de coche. "Realízanme probas, danme novamente calmantes e volven darme a alta. Ese mesmo día, horas máis tarde, regreso de novo a urxencias pola mesma dor, pero agora totalmente insoportable. Quedo ingresado e son operado de urxencia en neurocirurxía o día seguinte, o 9 de xuño", asegura o paciente. Parálise da metade do corpo Na actualidade explica que "despois de soportar demoras acumuladas inxustificables de 155 días e de pelexar contra os obstáculos burocráticos, é que padezo un cancro de próstata de grao 4 cuxa extensión ás vértebras me produciu unha parálise da cintura para abaixo". Segundo lles traslada á asociación "sigo ingresado no CHUS con prognóstico grave. Entre a primeira consulta, o 24 de decembro de 2021, e o 8 de xuño de 2022, data na que ingreso finalmente no hospital, producíronse demoras nas citas de interconsulta, vista de resultados e na realización de probas diagnósticas que deron lugar a unha detección tardía da miña patoloxía, con secuelas e consecuencias irreparables". Rueda evita valorar a dimisión do xefe de Interna do CHUS e di que respecta calquera "manifestación de descontento" Denuncia que "non se lle prestou a suficiente atención aos danos nas vértebras que mostraban os resultados do TAC do día 30 de marzo e da gammografía do día 31. Se se lle prestase máis atención e se actuase antes e mellor, seguramente hoxe non estaría en tan grave situación." Para a entidade de defensa de pacientes "o testemuño constitúe un tráxico botón de mostra do que está acontecendo todos os días no noso degradado sistema público de saúde". Denuncian que "incontábeis pacientes como el sofren en silencio e resignadamente os procesos de atención supeditados a criterios burocráticos, obstáculos administrativos e carencia de medios que, inexorabelmente, rematan en diagnósticos tardíos, secuelas irreparábies ou desenlaces fatais". Non se cumpre a normativa de saúde Seguindo o seu proceso contabilizan que "tardaron 56 días en realizar unha biopsia para diagnosticar o cancro e 20 días máis en ter a cita de resultados. Demoraron 21 días en realizar un TAC e unha gammografía e 33 días máis en ter a cita de resultados. A resonancia magnética realizouse 25 días despois de solicitala e a pesar de estar xa diagnosticado o cancro". Con esta situación, para esta entidade, "incúmprese a Lei 16/2003, do 28 de maio, de cohesión e calidade do Sistema Nacional de Saúde" como consecuencia de que "se recorta persoal nos servizos de radioloxía, cando non se cobren as vacantes temporais nos servizos especializados, ou se demoran as interconsultas solicitadas por atención primaria" que causan "un dano con consecuencias irreparábeis no paciente e un maior custo de atención para o conxunto do sistema".


Summary: A empresa inmersa nun escándalo financeiro ten contrato co consistorio ourensán ata 2016. O seu conselleiro delegado, Jenaro García, asegurou a finais de maio que estaba a negociar con "outras capitais galegas" para implantar o seu servizo de wifi nelas.

O pasado día 6 a empresa tecnolóxica Gowex, con sede en Madrid, remitíalle un feito relevante ao Mercado Alternativo Bursátil (MAB) para admitir que "as contas da sociedade de, cando menos, os últimos catro anos, non reflicten a súa imaxe fiel". A que fora presentada como unha startup modélica por, entre outros, o Goberno de España, rendíase así ante as evidencias e deixaba de cualificar de difamación, como fixera durante varias xornadas, o informe da consultora estadounidense Gotham City que a acusaba de falsidade no 90% das súas vendas e de incluír nas súas contas oficiais ingresos que non existen. Neses anos de falsidade presentada como suposto crecemento meteórico Gowex estendeu os seus servizos de redes sen fíos por múltiples cidades, entre elas, Ourense. A peculiar entidade americana -Gotham City é vista con receo en ámbitos financeiros por divulgar informes sobre malas prácticas de empresas de cuxas caídas bursátiles se beneficia- explicou as súas conclusións sobre Gowex utilizando como referente unha firma galega: Pescanova. Let's Gowex: a Pescanovan Charade, titulou o seu dossier, en cuxa cuarta páxina lanzaba varios augurios. Entre eles, aseguraba que os títulos de Gowex valían "cero euros" e que a súa cotización ía ser "suspendida", como antes o fora a de Pescanova. Isto vén de acontecer. No seu documento Gotham analiza datos económicos e outros case pintorescos para amosar as vergoñas da empresa española, tales como unha fotografía do seu máximo responsable, Jenaro García, amosando as vistas dende unha sede da empresa en Nova York que non existe ou eloxios públicos á calidade do wifi lanzados por supostos cidadáns anónimos que realmente eran empregados da propia Gowex. No mesmo informe Gotham recolle algunhas das operacións que Gowex amosa como "casos de éxito" da súa expansión. Entre elas figura a concesión da rede wifi municipal do Concello de Ourense. En marcha dende 2010 e renovada en 2013 O proxecto denominado Ourense Wifi botou a andar en decembro de 2010 con algo máis de medio cento de puntos de acceso repartidos por arredor do 30% do municipio, segundo datos da empresa. Ofertar conexión a internet sen fíos salvando as limitacións das autoridades da competencia foi un dos proxectos estrela do goberno local ourensán no anterior mandato e con este obxectivo sacou a concurso o servizo. A concesión recaeu en Gowex, cunha duración de tres anos e a cambio dun canon de 70.000 euros. Como nas demais cidades nas que conta con proxectos coma este, Gowex ten dereito a incluír publicidade a través da súa rede e ofrece un servizo premium por 8 euros ao mes. O Concello de Ourense ten contrato con Gowex ata 2016 A evolución do wifi ourensán foi desigual e así, mentres algunhas das persoas usuarias manifestaban queixas pola baixa calidade do sinal outras amosábanse satisfeitas e o proxecto recibía en 2012 o recoñecemento de Google mentres, en 2013, superaba xa as 13.000 inscricións. O 2013 foi, precisamente, o ano no que expirou a concesión de Gowex e no que o consistorio volveu sacar a concurso o servizo. A única empresa que optou á concesión foi a propia Gowex, desta volta cun canon anual de 33.832,81 euros e de novo por tres anos, segundo consta no contrato asinado o 21 de novembro dese ano. Así as cousas, Ourense terá que estar ligada a Gowex cando menos ata 2016. García asegurou negociar con outros concellos galegos "Negociamos con outras capitais galegas", afirmou Jenaro García a finais de maio Aínda que só ten en marcha a wifi municipal de Ourense e un punto de acceso dunha empresa privada na Coruña o conselleiro delegado de Gowex aseguraba hai poucas semanas que estaba a negociar con outros concellos de Galicia. Fíxoo no marco dunha conferencia impartida o pasado 30 de maio na Escola de Negocios Novacaixagalicia de Vigo, na que falou, precisamente, do xeito de triunfar na bolsa en plena crise económica. "En Ourense hai unha rede extensa dende 2010" e "negociamos con outras capitales galegas", afirmou Jenaro García nunha entrevista en La Voz. "Facémonos socios do concello por 10 anos e explotamos os servizos conxuntamente", sinalaba García naquela entrevista, obviando que, por exemplo, o contrato ourensán é de tres anos. Nesa mesma visita a Galicia o líder de Gowex declaraba a Atlántico Diario estar "moi contento" pola marcha en bolsa dunha empresa cuxo proxecto era "o wifi en todas as cidades do mundo". En 2020, afirmaba, os seus servzios ían ser empregados polo "20% da poboación mundial". "Converterémonos no meirande operador do mundo", afirmaba. Claves do fiasco de Gowex: quen pagará a factura do afundimento. En El Diario


Summary: Ollar nace como unha plataforma na que coñecer e recoñecer a fotografía contemporánea que se fai na Galiza. O director David Hernández e a montadora e directora de fotografía Álex Penabade asociáronse co fotógrafo e docente Jorge Lens para darlle vida a un proxecto que visa a difundir a obra de diferentes creadores e creadoras deste campo artístico a través de curtametraxes documentais. Una web específica é o vehículo principal para difundir unha disciplina non demasiado comprendida entre o gran público.

"Sempre crin que a fotografía era un xénero moi maltratado en canto á súa difusión", asegura David Hernández, "ou polo menos iso é o que percibo. Creo que hai unha serie de fotógrafos na Galiza que teñen un público potencial ao que non chegan. Este proxecto tenta achegar ese público potencial á obra de varios artistas a través do cine". O proxecto, que se presentará o vindeiro domingo 26 dentro do Play-Doc de Tui, recibe o nome de Ollar. Escolma de fotografía contemporánea e botou a andar en plena pandemia. Consiste na creación dunha plataforma web que albergará documentais monográficos de quince minutos dedicados a un fotógrafo ou fotógrafa relevantes. Hernández, de quen partiu a idea e que estreou recentemente a súa primeira longametraxe, La felicidad de los perros, encárgase da dirección das curtas, axudado no guión polo fotógrafo e profesor na Universidade de Vigo Jorge Lens, e pola directora de fotografía e montadora Álex Penabade. Os primeiros cinco traballos -dedicados a Eva Díez, Miguel Vidal, Raquel Calviño, Javier Teniente e Manuel Sendón- xa se poden visualizar no enderezo web ollar.gal, mais o obxectivo e seguir medrando até completar todo o que sexa posíbel o panorama da fotografía galega contemporánea. "A escolla destas cinco primeiras figuras foi un tanto azarosa", explica Jorge Lens", e non indica ningunha preferencia pola nosa parte. Ao comezar durante a pandemia, cando aínda estabamos confinados, as nosas posibilidades eran as que eran, de forma que escollemos autores e autoras aos que, por proximidade xeográfica, podiamos acceder máis facilmente. Falar coas artistas sobre o seu traballo, buscar localizacións e gravar non era fácil durante ese período e, daquela, optamos por comezar polas persoas que tiñamos máis cerca para continuar completando con outros artistas". As curtas realizadas até o de agora amosan un discurso que non é o máis convencional: non se trata de facer un catálogo, senón de acompañar os protagonistas no seu proceso creativo David Hernández subliña esa idea: "queremos que se vexa esta primeira entrega como un principio: a idea é facer un catálogo amplo. Non temos un número na cabeza porque isto non ten fin, sempre aparece xente nova á que prestarlle atención, pero aspiramos a ter polo menos vinte ou vinte e cinco figuras representadas en Ollar". As curtas realizadas até o de agora amosan un discurso que non é o máis convencional: non se trata de facer un catálogo, senón de acompañar os protagonistas no seu proceso creativo. "Para nós era moi importante achegarnos á súa forma de traballar", explica Hernández, "non só mostrar a súa obra. Queriamos indagar un pouco na súa maneira de inspirarse, de achegarse aos seus temas... Ás veces resultou complicado. Para unha produción modesta como a nosa, no caso, por exemplo, de Javier Teniente, que traballa moito como reporteiro noutros países, era case impensábel poder acompañalo, mais logramos dar coa fórmula para, polo menos ilustrar como se enfronta ao feito creativo". "Hai xente máis nova a carón de referentes como Manuel Sendón. Gustábanos a idea de buscar o contraste entre xente que se achega a fotografía por distinto camiños", di Hernández Fotografía sen adxectivos Unha das características máis atractivas do proxecto é que os protagonistas de cada unha das curtas trátanse exclusivamente como creadores cuxa ferramenta é a fotografía: non se estabelecen diferenzas entre os que traballan para a prensa, os que están máis próximos ao mundo da arte contemporánea ou os que transitan entre xéneros próximos, o que serve para salientar a autonomía do xénero fotográfico. Hernández explica que buscaban a variedade tanto nos tipos de fotografía como na idade dos artistas. "Hai xente máis nova a carón de referentes como Manuel Sendón. Gustábanos a idea de buscar o contraste entre xente que se achega a fotografía por distinto camiños. Mais o que resulta definitivo na elección é a busca dunha mirada creativa, dunha personalidade que se reflicta na obra. Mesmo entre persoas que traballan como documentalistas ou como reporteiros de prensa podes atopar profesionais que logran construír un estilo, reflectir unha mirada propia no seu traballo". Plataforma de difusión O proxecto visa a constituírse nunha plataforma na que os artistas mostren o seu traballo, mais tamén existe o proxecto de que cada documental teña un percorrido específico independentemente de que estea recollido na web: festivais, mostras, outras webs ou proxeccións culturais. "A idea é que incluso os propios autores o teñan como un recurso propio, para amosalo pola súa conta. O importante é que as pezas acaden o público máis extenso que se poida e, nese sentido, o uso escolar ou educativo, nun sentido amplo, pode ser moi interesante. A finalidade última é que a fotografía contemporánea galega se coñeza mellor e, desde esa perspectiva, calquera medio de difusión podería ser válido", recalca Hernández. O feito de tratar a fotografía desde o audiovisual facilita ese achegamento, pola proximidade das dúas linguaxes Con seguridade, o feito de tratar a fotografía desde o audiovisual facilita ese achegamento, pola proximidade das dúas linguaxes. "Fotografía e cinema van da man e quizais un filme sexa unha maneira máis cómoda de achegarse á obra fotográfica. Non é exactamente unha novidade, mais si unha forma diferente de aproximarse a unha autora ou autor. E talvez, para a xente máis nova sexa máis fácil achegarse por ese camiño. Polo menos é un vieiro diferente ao máis ortodoxo do volume de fotos". O futuro Os primeiros cinco episodios foron posíbeis grazas ás axudas do Xacobeo 21, mais agora a produtora de Hernández e Álex Penabade, Adarme Visual, está buscando a fórmula para financiar o resto dos episodios. "Tratamos de buscar outros patrocinadores, institucionais ou privados, para poder seguir. O proceso foi algo tumultuoso polas circunstancias nas que se desenvolveu, no medio da pandemia. Mais agora estamos tratando de ver cales son as entidades que poderían estar interesadas. É un proxecto cuxa finalidade fundamental e de difusión, sen maior ánimo de lucro, e esperamos que teña repercusión no mundo da cultura", conclúe.


Summary: Durante o pasado mes de setembro só choveu tres días na capital galega, os tres con precipitacións moi escasas: "Nunca antes tivera lugar unha situación semellante", din no Observatorio da USC

Galicia viviu o pasado ano un outono excepcionalmente seco. Tanto que a comezos de decembro todo o país estaba xa en alerta pola seca. No entanto, o primeiro trimestre de 2018 sucedeu todo o contrario, especialmente tras o marzo máis chuvioso no que vai de século, o segundo marzo con máis precipitacións dende 1962 con localidades como Pontevedra ou Santiago nas que chovera dous de cada tres días nos primeiros tres meses do ano. A dinámica de valores históricos de precipitacións, por escasas ou por abondosas, reproduciuse no final do verán, como amosan as medicións do Observatorio Astronómico Ramón María Aller da Universidade de Santiago. Atendendo aos datos recompilados por esta institución académica o pasado setembro foi "histórico" pola "ausencia de precipitacións en Compostela nun mes de setembro". Non en van, explica o director do Observatorio, José Ángel Docobo, o pasado setembro foi en Santiago o máis seco dende o inicio dos rexistros meteorolóxicos na entidade, que comezan en 1948. "Nunca antes tivera lugar unha situación semellante, aínda que xa houbera meses de setembro moi secos na área de Compostela". Nomeadamente, durante o mes de setembro só se rexistraron tres días con chuvia, nos tres casos moi escasa: na noite do 2 ao 3 caeron 0,4 litros por metro cadrado, do 17 ao 18 rexistráronse 0,9 litros e o día 21, "unha precipitación inapreciable" durante a mañá, de menos de 0,1 litros por metro cadrado. Estes valores están moi por baixo dos que ata agora foran os setembros máis secos na cidade: o de 1989, con 7,1 litros, o de 1999, con 10,1 ou o de 1985, con 11,4. Durante o pasado mes de setembro só choveu tres días en Compostela, os tres con precipitacións moi escasas: "Nunca antes tivera lugar unha situación semellante", din no Observatorio da USC Son, agrega Docobo, a cara oposta de meses de setembro nos que chegaron a a medirse ata 301 litros por metro cadrado (1999) ou 220 en 1998. Neste ano, pola contra, dende o 8 de agosto e ata finais de setembro a chuvia rexistrada en Compostela apenas pasa dos 4 litros. No que atinxe ás temperaturas do pasado mes de setembro, o Observatorio da USC constata que "foron altas, cunha máxima de 34,3 graos o día 1, xunto cunha media das máximas de 26,8 graos". Así e todo, "non se chegaron a superar as marcas" de anos como o 2006, cando o termómetro subiu por riba dos 38 graos.