Summary: Un día de verán marcha a luz en Compostela. E non volve. E ningún xeito de comunicarse, fóra do cara a cara, funciona. A xente, asustada, comeza a fuxir dunha cidade que, tamén, comeza a arder. Porque moita xente, chea do estado de cousas, agardaba poder prender lume. Disto vai 'Rueiro da cidade escura', a nova novela de Patricia A. Janeiro.

Un día de verán marcha a luz en Compostela. E non volve. E ningún xeito de comunicarse, fóra do cara a cara, funciona. A xente, asustada, comeza a fuxir dunha cidade que, tamén, comeza a arder. Porque moita xente, chea do estado de cousas, agardaba poder prender lume. As poucas persoas que deciden ficar tentan construír unha orde nova. Novas comunidades, que arrastrarán tamén os problemas da sociedade anterior. Disto vai 'Rueiro da cidade escura', (Positivas), a nova novela de Patricia A. Janeiro. A autora respondeu as nosas preguntas por correo electrónico. Compostela queda un día de verán sen luz e desátase certo caos. Aínda que non unha especie de apocalipse, como nas películas ou no relato mediático sobre as apagadas en California... Por que decides deixar a cidade sen luz? De onde vén a idea?A idea xurdiu da forma máis tonta. Un día de agosto estaba en Santiago traballando mentres toda a miña familia estaba na praia. Sentíame "abandonada" porque Santiago en agosto é bastante infernal: ía camiñando polo barrio de Conxo, onde traballaba, e de súpeto decateime de que era a única persoa na rúa. Así veu a idea de Isaura espertando e descubrindo que está soa na cidade. O motivo da apagada escollino cando empecei a pensar nalgo que puidese facer fuxir a xente. Lera algo sobre tormentas solares, e pensei que unha apagada é un evento que non semella demasiado catastrófico nun principio, pero se non se resolve ten consecuencias moi graves."Pensei que unha apagada é un evento que non semella demasiado catastrófico nun principio, pero se non se resolve ten consecuencias moi graves"Penso que, máis que un relato dun inmenso caos, quixeches contar o que poderían ser as consecuencias do pánico colectivo, sexa polo motivo que sexa. Ao ler, non deixaba de pensar na alarma do coronavirus. Cal era, nese sentido, o teu obxectivo neste libro?Sempre me interesa reparar nas decisións individuais para ver como artellan o colectivo. Neste caso o pánico vén da falla de información: ao non haber electricidade a comunicación vólvese rudimentaria, xa non hai autoridades ou medios que nos indiquen o que facer, e cada quen ten que depender da comunidade máis próxima, amigos, veciñanza... Interesábame explorar esas relacións."Sempre me interesa reparar nas decisións individuais para ver como artellan o colectivo"É unha novela bastante coral. Vaise centrando en Isaura, que parece abandonada pola súa familia; Xan, que fora abandonado por Iria; a tía Piedá, que decide quedar soa por medo a que a deixen atrás os sobriños; Samuel, o celador que decide vivir só hospital; Xesús e os seus fillos; Mauro, o freak aspirante a líder; unha camareira que lembra a túa novela anterior e Manolo e Ramón, dous ionquis da Praza de Cervantes. Dalgunha maneira, todos ocupan unha posición marxinal na sociedade con respecto a algo. Por que estes personaxes? Que representa cada un?Tenme pasado moitas veces, que estou a ler un libro ou ver unha serie, e de súpeto penso "de que vive a protagonista?", porque o conflito que se narra é calquera outro e os autores parten dunha personaxe coas necesidades básicas cubertas: parece tan obvio que nin o mencionan. No caso destas personaxes o conflito comeza no día a día, as personaxes teñen traballos precarios ou nin sequera teñen traballo porque iso é o que coñecín eu e o que me apetece contar. Creo que a clase obreira está infra-representada na narrativa e non hai que ter medo de falar de nós."Creo que a clase obreira está infra-representada na narrativa e non hai que ter medo de falar de nós"Canto ao que representan individualmente, a miña obsesión era que estivesen todos ben definidos, que non tivesen a mesma voz, pero todos teñen algo de min, mesmo os personaxes máis odiosos teñen aspectos da miña personalidade.Canto á forma na que está narrada, son capítulos (cada un leva unha canción por título) nos que se vai alternando o relato da vida de cada personaxe principal, nos que non hai unha narración lineal de todo (están as partes en cursiva, por exemplo, para reforzar isto)... Nese sentido, hai maior complexidade que na túa novela anterior. Por que escolles esa forma de narrar?Como digo, quería contar moitas historias individuais para formar unha voz colectiva, e iso obrigoume a prestar moita atención á liña temporal de cada personaxe, para despois encaixar unhas con outras. Foi un traballo que requiriu moita reescritura (e un taboleiro con ducias de post-its ao estilo dos que teñen os tolos conspiranoicos nas películas) pero estou contenta co resultado, é algo que nunca antes tentara facer e gústame cambiar.Xesús pensa que as cousas non poden simplemente ser coma antes: que teñen que cambiar. Mauro tamén, á súa maneira: quere ser o líder, un tanto autoritario, dunha nova comunidade. Moita xente comeza a prender lume a cousas porque xa antes quería facelo, mais temía as consecuencias. O libro apunta, así, a unha sociedade que xa moito antes desta "crise" tiña bastante de desintegrada, de desigualitaria e de insolidaria. En que medida é, máis que unha transformación da sociedade, unha mostra do que xa era? Ademais dunha mostra de que, como se di nun momento, as cigarras (indignadas) están aproveitando para facer saltar as cousas polos aires… Apetecíame darlle unha volta ás distopías que están tan de moda ultimamente: na ciencia ficción clásica, as distopías como '1984' ou 'Farenheit 451' servían de advertencia sobre o mundo que se estaba a construír despois da Segunda Guerra Mundial, dicían "por este camiño imos chegar aquí". Porén as de agora, e penso sobre todo nas televisivas, parecen amosar un mundo moi semellante ao noso pero "malo", para crearnos a ilusión de que vivimos no mellor dos mundos posíbeis, como dicindo "mirade que mal podiamos estar". "A idea é que partindo de cero pódense facer as cousas moi mal pero tamén moi ben"Eu non comparto esa idea: o mundo tal e como o coñecemos é un lugar terríbel para a maioría dos habitantes do planeta, e apetecíame xogar coa idea dun "universo paralelo" no que os personaxes poidan aprender a vivir nun mundo distinto. Obviamente, despois da apagada amósanse esas desigualdades e ese medo, pero tamén hai iniciativas solidarias, coma a de toda a xente que se vai xuntando na Alameda, os desherdados que comparten comida e recursos desinteresadamente. A idea é que partindo de cero pódense facer as cousas moi mal pero tamén moi ben.Varios dos personaxes teñen segredos. O amor da nenez de Piedade. O marido de Coralia, e Isaura mesma. E moitas veces eses segredos teñen que ver con desexos ocultos, socialmente non considerados normais… Por algún motivo especial? (Cousa que tamén pasaba, por certo, en 'A perspectiva desde a porta').Pois non o sei, a verdade. Á historia de Isaura e a súa irmá levaba un tempo dándolle voltas. Era case unha débeda que tiña que saldar escribíndoa neste libro. En moitas das historias de Piedade están mesturadas historias que me contaba a miña avoa sobre o Santiago da súa época, e que na miña cabeza eu fun retorcendo até facer máis literarias, por así dicilo. É algo que fago decote, penso no que a xente oculta, imaxino segredos e de aí van saíndo as historias, supoño que por iso é un tema recorrente nos meus libros. De feito Branca Rosa, a mociña que morreu de tuberculose, existiu de verdade, pero que eu saiba miña avoa non tivo ningún affair con ela."Penso no que a xente oculta, imaxino segredos e de aí van saíndo as historias, supoño que por iso é un tema recorrente nos meus libros"Xa que un dos personaxes acumula libros sobre mundos apocalípticos, cítase algún na propia novela, coma 'A Praga escarlata' de Jack London. É fácil pensar tamén no 'Ensaio sobre a cegueira' de Saramago (que é moito máis tráxico que o teu). Es afeccionada a este tipo de literatura (e supoño que de cinema) ou só é unha afección dun dos personaxes? Pode haber algunha relación entre algunha destas obras e a túa novela?Gústame moito a ciencia ficción clásica. Por exemplo, agora mesmo estou a ler 'The Man in the High Castle', de Philip K. Dick, que me ten enganchada. Todos os libros que Samuel atesoura son libros que eu lin de adolescente, como o 'Mecanoscrito da Segunda Orixe' de Pedrolo, ou xa de adulta, cando estaba a facer algo de investigación para esta novela, como o de London. Os temas centrais de moitos deses libros, como a supervivencia, son tamén temas do Rueiro, aínda que no meu caso comecei cunha idea moi clara do que quería escribir, que se cadra se parecía máis á ciencia ficción, e despois as interaccións das personaxes fóronme levando por outros camiños."Gústame moito a ciencia ficción clásica"O libro ten bastante, tamén, supoño, de homenaxe a Santiago. De feito, inclúe mapas polos que podemos seguir o desprazamento dos personaxes. En que sentido é o libro tamén iso, homenaxe á cidade?Case todo o que escribo ten como escenario Santiago porque é a cidade na que vivín toda a miña vida salvo un ano que pasei en Dublín, e porque as historias da miña familia, que tamén recollo para a miña escrita, tamén son historias da cidade. O que teño claro é que o Santiago que me interesa a min é o Santiago vivido, por iso na novela aparecen as persoas nas que normalmente non reparan os turistas."O que teño claro é que o Santiago que me interesa a min é o Santiago vivido, por iso na novela aparecen as persoas nas que normalmente non reparan os turistas"O dos mapas foi unha idea fantástica de Paco Macías, o editor, e estou encantada porque creo que aportan moitísimo á novela, para seguir o camiño das personaxes e tamén para reparar en todo o que dá de si esta cidade cando saímos do itinerario marcado no mapa de Incolsa.O nivel de violencia increméntase moito nun enfrontamento entre os composteláns e os turistas. Aí parece funcionar a dicotomía nós/os outros. Que en realidade explica bastante do que acontece en toda a novela (vanse formando grupos cuxas identidades se opoñen, e mesmo os amigos pasan a ser inimigos…). A que quixeches apuntar con isto?"Cando vives no casco histórico e tes que cruzalo para ir ao traballo ou a facer a compra, ou simplemente queres pasear, hai veces nas que é moi complicado atravesar os grupos compactos de turistas que se amorean arredor dun guía"Cando vives no casco histórico e tes que cruzalo para ir ao traballo ou a facer a compra, ou simplemente queres pasear, hai veces nas que é moi complicado atravesar os grupos compactos de turistas que se amorean arredor dun guía, ou os peregrinos que van en pelotón cara á catedral. Neses intres pódenche pasar pola cabeza todo tipo de ideas, porque o teu día a día se ve violentado por un modelo de explotación que non se sostén, e é lóxico que ás veces alguén salte. De aí saíu a idea principal dun enfrontamento, que era algo que xa tiña pensado cando comecei a novela. Despois, o xeito no que este se produce e as consecuencias foron cambiando segundo escribía. De feito esa escena reescribina varias veces, e con finais moi distintos. A camareira, que non ten nome, móstrase moitas veces como a máis racional de todos, ou polo menos a que ten máis humanidade. Samuel abandona unha amiga ferida, por exemplo. Por que a camareira non ten nome e por que, en certos aspectos, diferente (mellor) ao resto dos personaxes?Como dicías antes, a camareira é a mesma que a de 'Manual Básico de Hostalería', de feito a personaxe naceu aquí, e como me gustaba recupereina para o 'Manual', que escribín mentres aínda estaba con esta. O de que non teña nome é intencional: cando estaba escribindo eu tamén traballaba de camareira, e todo o que escoitaba era "chica, moza, rubia, chavala..." e cousas menos amábeis, pero pouca xente coñecía o meu nome. "A camareira é unha persoa mellor, coido que amosa a humanidade, e sobre todo os recursos, que eu observaba en outras compañeiras de profesión"Supoño que é unha personaxe que tratei con máis cariño, porque a traballei para dúas novelas. Eu ao principio da novela identificábame moito con Isaura e Xan, que son uns choromicas e evitan responsabilizarse dos seus actos, e despois introducín a personaxe da camareira como redención. É unha persoa mellor, coido que amosa a humanidade, e sobre todo os recursos, que eu observaba noutras compañeiras de profesión.Cara ao final hai un intento de montar unha sorte de sociedade utópica -aínda que o liderato non é o mellor. Seguramente, o que sobra é precisamente o liderado-. Mais van aparecendo os mesmos problemas: desigualdade, exclusión… que albergara a vella sociedade. E, nese sentido, por exemplo Xan amósase máis realista ca Mauro. Por que acaban as cousas así? (Supoño que non había outra opción: as persoas eran as mesmas).Eu non creo que a pequena sociedade que montan non funcione. Está claro que ten un comezo complicado porque, como ti dis, o liderado non era o máis axeitado. Ningunha comunidade é perfectamente harmónica, e a miña idea era que á xente lle levaría tempo sacudir de enriba os antigos vicios, pero aos poucos van logrando que funcione. De feito, escollín a mesma canción para abrir o primeiro capítulo e o derradeiro para reforzar esa idea: ao comezo temos a nosa sociedade occidental actual, algo acontece e parece a fin do mundo, pero ao final tamén hai unha sociedade funcional, tamén é o mundo tal e como o coñecen...Algo máis que queiras comentar?A última vez que me entrevistaches, cando saquei o Manual, anoxóuseme moito a patronal hostaleira por algunhas das miñas respostas. A ver a quen consigo amolar desta vez...


Summary: CIG-Ensino esíxelle á Consellaría a publicación "inmediata" das listaxes.

A unha semana de que se inicien as oposicións, a Consellaría de Educación continua sen publicar a relación de persoas admitidas e excluídas nestas probasde ensino. Denúnciao CIG-Ensino, que critica a situación "de incerteza na que a Consellaría deixa os opositores e opositoras", polo que exixe que se publiquen as listaxes "de xeito inmediato". CIG contrapón que a Consellería "si se apresurou a publicar unha nota de prensa con número de matriculados". Porén, os propios afectados non saben se a súa matrícula foi aceptada ou non. "Segundo a orde os excluídos teñen un prazo de 5 días para reclamar que dificilmente se vai poder cumprir cando o primeiro exame está convocado para o próximo venres".


Summary: O movemento bolivariano está pronto para atuar ante calquer tipo de eventualidade nas primeiras horas posteriores ao falecimento de Hugo Chávez. Non por acaso Nicolás Maduro convocou onte unha reunión co Exército, cuxos mandos se manteñen fieis á Revolución.

A cúpula dirixente confirmou Maduro como novo líder e presidente, embora parte dos cadros militares preferiren Diosdado Cabello, presidente da Asemblea Nacional e tamén militar. Maduro alertou onte contra unha hipotética intervención estranxeira alentada pola dereita contrarrevolucionaria. Tamén dixo ter dados de o cancro de Chávez ter sido provocado por algún tipo de arma biolóxica empregue polos que cualificou como "inimigos" de Venezuela. Foi o vicepresidente Nicolás Maduro que, onte á noite, hora galega, confirmou a noticia do falecimento do presidente bolivariano. Fíxoo despois de ter atribuído a súa enfermidade aos "inimigos" de Venezuela, en clara alusión ao Imperio norteamericano e á oigarquía venezolana, e após ter chamado aos sectores sociais que apoian a Revolución a se preparar para unha eventual intervención estranxeira e/ou un golpe contrarrevolucionario. As forzas militares e políticas bolivarianas áchanse en estado de máxima alerta. O presidente de Venezuela, Hugo Chávez, morreu esta terza feira no hospital de Caracas, onde ficaba ingresado desde hai dúas semanas aqueixado dunha infección respiratoria que sobreveu após se operar por cuarta vez dun cancro hai tres meses. Así o confirmou o vicepresidente do goberno bolivariano, Nicolás Maduro, após ter atribuído a súa enfermidade aos "inimigos" de Venezuela, en clara alusión ao Imperio norteamericano e á oligarquía venezolana, e após ter chamado aos sectores sociais que apoian a Revolución a se preparar para unha eventual intervención estranxeira. "Imos ser dignos herdeiros dun home xigante, como foi e como sempre será no recordo o comandante Chávez", sinalou Maduro nun discurso televisado pola canle nacional que pronunciou visíbelmente afectado polo acontecido. Após máis de ano e medio de loita contra un cancro que lle sobreveu na zona pélvica, o mandatario bolivariano faleceu por volta das catro e media da tarde hora local, as dez da noite na Galiza. Maduro ordenou o despregamento dun dispositivo militar e policial especial "para garantir a paz" e para "acompañar e protexer o noso pobo".Cronoloxía de catro maiorías absolutas Hugo Chávez Frías naceu en 1954 foi presidente da República bolivariana de Venezuela desde o 2 de febreiro de 1999. Ingresou no exército nacional en 1971, cando contaba 18 anos, e aos poucos foi agromando nel un interese pola política que desembocou en 1982 na creación do Movemento bolivariano revolucionario 200 no medio dunha crise económica e social que derivou no chamado Caracazo contra o goberno de Carlos Andrés Pérez. Corría o ano 1989. O 6 de decembro de 1998 presentouse aos comicios presidenciais e venceu con case o 60% dos votos. Avogou por derrogar a constitución de Venezuela de 1961 e impulsar un referendo constituínte que foi aproiado por máis do 80% do pobo venezolano. Nun segundo referendo ficou avalada a nova constitución, de 1999, co 72% dos apoios. En 2002 un golpe de estado argallado contra el apartouno da presidencia durante 48 horas, transcorridas as cales unha revolución civil e militar leal ao mandatario devolveuno á súa cadeira no palacio de Miraflores. Eses dous días detentou o cargo o industrial e presidente da patronal Pedro Carmona. As eleccións do 3 de decembro de 2006, para o periodo 2007-2013, gañounas con máis do 64% dos votos. Promete que será nacionalizado "todo o que foi privatizado". O 15 de febreiro de 2009 saíu aprobada en referendo e tamén cun apoio moi importante da cidadanía a reelección ilimitada, que permitiría a Chávez presentarse máis unha vez aos comicios, en 2012. O dez de xuño de 2011 sométese á primeira operación polo tumor detectado na zona pélvica. Dez días despois opérano outra vez. En febreiro de 2012 será a terceira vez, só uns meses antes de gañar nas urnas máis un mandato á fronte de Venezuela, nos comicios do 7 de outubro. O 16 de decembro, nas eleccións por territorios, o chavismo vence en 20 dos 23 estados.


Summary: A memoria de Moncho Reboiras segue máis viva do que nunca. Así se evidenciou esta sexta feira con diversos actos de homenaxe en Dodro, Ferrol e Fene para lembrar o que foi un dos últimos asasinados políticos pola ditadura franquista. Na fin de semana tamén haberá varios actos de lembranza da súa figura.

"Xuntámonos aquí, neste Ferrol galego e proletario, para render tributo a quen tanto debemos como partido, como movemento nacionalista e como país. Congregámonos para lembrar o camarada que nesta cidade camiñou por rúas clandestinas e na cal, infelizmente, caeu en combate, asasinado pola policía española naquel xa lonxincuo agosto de 1975", así comezou Néstor Rego o seu discurso no acto de tributo a Xosé Ramón 'Moncho' Reboiras Noia que o partido do cal é secretario xeral, a Unión do Povo Galego (UPG), vén levando a cabo desde hai xa 47 anos. Ademais de Rego, no acto tamén interviñeron Manuel Polo, secretario de zona da UPG e concelleiro do BNG en Fene e Iria Carreira, secretaria xeral da Unión da Mocidade Galega (UMG) e deputada no Parlamento Galego. Así foron as distintas homenaxes do nacionalismo galego a Moncho Reboiras O papel de Reboiras no relativo á formación dun sindicalismo nacionalista forte na Galiza centrou boa parte do discurso de Rego, máis en tempo de grandes dificultades como os que se vivían na fin da ditadura. "Sabemos do papel crucial de Reboiras nese proceso de clarificación política e ideolóxica e de organización da clase traballadora da nosa nación en tempos de grandes dificultades. O que hoxe é o sindicalismo nacionalista galego debémolo a persoas como Reboiras e á clarividencia e acertada análise do noso partido sobre a necesidade de incorporar os traballadores e traballadoras á causa da liberación nacional do noso país", salientaba Rego ao tempo que tiña unhas palabras para outros "mártires". O que hoxe é o sindicalismo nacionalista galego debémolo a persoas como Reboiras "Nesta cidade que viu camiñar e caer Reboiras en horas clandestinas, honramos os nosos heroes e os nosos mártires: Bautista Álvarez; Castelao; Alexandre Bóveda, asasinado; Ánxel Casal, asasinado; Amador e Daniel, asasinados; Moncho Reboiras, asasinado. E con eles todas e todos os que entregaron a súa vida a esta nobre causa. Elas son, eles son, semente de vencer, as bandeiras da nosa redención que marcan o camiño que inexorabelmente conduce á independencia nacional", exclamaba o secretario xeral da UPG e deputado do BNG no Congreso en Madrid. Moncho Reboiras xa ten unha rúa en Dodro: "Non esquecemos os bos e xenerosos que deron a vida pola liberdade" Para alén diso, Rego tamén se referiu no seu discurso a diferentes problemáticas que se veñen dando na actualidade como a inflación, indicando que "estamos vivindo unha escalada descontrolada de prezos que está a provocar o empobrecemento das clases populares e fronte á que o Goberno español se nega a adoptar medidas estruturais porque significaría tocar fortes e poderosos intereses económicos, cousa que non están dispostos a facer". Rego proseguiu asegurando que "só a forte presión social os levou a anunciar medidas como impostos ás enerxéticas ou á banca, mais que xa limitan no tempo e no alcance aos 'lucros extraordinarios', sen precisar como é que realmente se van calcular". Ofrenda floral Antes do acto central de homenaxe, a UPG realizou, como tamén vén sendo habitual, unha ofrenda floral a Reboiras no cemiterio de Imo, lugar en que naceu Reboiras, no concello de Dodro. Despois da ofrenda floral, na localidade de Fene houbo un xantar popular que foi seguido por unha conferencia de Duarte Correa titulada "Novos desafíos no marco internacional". Pola súa parte, o Movemento Arredista tamén levou a cabo un acto de conmemoración da figura de Reboiras baixo o lema "Co exemplo de Reboiras: Militancia, solidariedade e compromiso". Tivo lugar tamén no cemiterio de Imo e foi un acto no cal houbo sitio para a música, para a poesía e para as intervencións políticas. "47 anos despois do seu asasinato a mans da policía española, o Movemento Arredista reivindica que os valores que representa Reboiras son hoxe máis necesarios que nunca, pois son os que alicerzan calquera proceso de transformación social", manifestaron desde o Movemento Arredista. Actos da fin de semana Os actos en homenaxe a Reboiras terán continuidade o 13 de agosto na praza do Mercado no barrio vigués de Teis e o domingo 14 de agosto ás 21 horas en Dodro, cunha palestra organizada polo BNG da localidade.


Summary: O director xeral de Industria dá por garantidos os dous floteis para Barreras e Navantia por "145 millóns cada un" e achácalle os problemas do naval aos "incumprimentos" do BNG cando estivo na Xunta

O bucle Pémex chega ao Parlamento e queda tan enleado como estaba. O adianto das eleccións autonómicas provocou que a Cámara galega non puidese tratar ata este mércores en sesión ordinaria a cuestión do acordo asinado o 19 de setembro entre a petroleira mexicana e os estaleiros Barreras e Navantia para a construción de dous buques hoteis, coñecidos como "floteis". O acto, apadriñado e solemnizado pola Xunta foi arrefriado días despois por directivos da compañía mexicana que, como adiantou Praza Pública, revelaron que "non había contrato ningún", que o acordo non era con Pemex senón coa súa filial PMI e que as empresas galegas culminarían a operación se eran seleccionadas nun concurso público. Sete meses despois a Xunta teima na existencia e vixencia dos contratos, pero admite que "non os ten". O debate deste mércores chegou a raíz dunha pregunta da nacionalista Carme Adán, que cuestionou en comisión ao director xeral de Industria, Ángel Bernardo Tahoces, de xeito "concreto": "En que consiste o acordo asinado con Pemex ou cunha filial de Pemex e cantos postos de traballo garante?". Coa mesma enfática dialéctica que o caracterizou na súa etapa de deputado, Tahoces asegurou a existencia de "dous contratos asinados cunha navieira, que é PMI Comercio Internacional -a filial de Pemex- e o obxecto é a construción de dous buques por 145 millóns cada un". "Ese contratos van determinar a xeración dun emprego medio de postos de traballo directos de 500 postos de traballo", asegura. Son "realidades tanxibles e cuantificadas", acrecenta. "Se son dous contratos firmes vostede poderá amosalos ou remitírnolos aos grupos parlamentarios", argumenta Adán Na mesma xornada en que o estaleiro Barreras anunciaba que Pemex lle concedeu máis marxe de manobra para captar avais que lle permitan acceder á construción do buque, Adán tentou, como veñen facendo os grupos da oposición dende hai meses, lograr acceso aos contratos. "Se son dous contratos firmes vostede poderá ensinalos ou remitírnolos aos grupos parlamentarios". "Vostede di que hai dous contratos asinados, tómolle a palabra, pero querémolos ver", sinala a parlamentaria do Bloque, nun contexto no que o naval "non necesita retórica" senón "feitos", asevera. Pero Tahoces asegura que esa petición é imposible de cumprir. Malia seren asinados no Pazo de Raxoi, ante Alberto Núñez Feijóo e implicando a unha empresa pública -Navantia-, o director xeral proclama que o documento "non está asinado por ningunha administración, senón por dous estaleiros e unha empresa estranxeira". Polo tanto, di, a Xunta "non pode ter ese contrato, porqeu non é parte dese contrato", "enmarcado", non obstante, "nunha alianza estratéxica" da Xunta con Pemex. Neste contexto, e ante as peticións de explicacións formuladas por Adán, Tahoces tira pola rúa do medio. O Bloque, di, lanza "acusacións importantes" a respecto do labor da Xunta a respecto do naval -a propia Adán lembrou durante a sesión promesas como o dique flotante para Ferrol-, pero ao seu xuízo, cómpre lembrar os "grandes incumprimentos" co naval, que "se produciron noutra época", nomeadamente, durante a presidencia de José Luis Rodríguez Zapatero. Así, Tahoces insta a Adán a "lembrar aquel conselleiro nacionalista [Fernando Blanco] que prometeu un plan industrial para Ferrol e nunca apareceu, que prometeu o levantamento ao veto de Astano". Do mesmo xeito, o verdadeiro incumprimento a respecto do dique flotante non é dos actuais gobernos central e galego, senón dese mesmo "conselleiro nacionalista".


Summary: Segundo os datos tirados polo Instituto Vanezolano de Análise de Datos (IVAD), o candidato bolivariano obtería o 53,8% dos apoios fronte ao 31,6% da Mesa de Unidad Democrática encabezada por Henrique Capriles.

Pouco menos dun mes fica para as eleccións presidenciais en Venezuela e o candidato do Partido Socialista Unido de Venezuela lidera todos os inquéritos. Segundo a enquisa realizada polo IVAD, Maduro supera en 22 pontos os resultados obtidos pola dereita e achégase ao 54% dos apoios en intención de voto. O proxecto que encabeza Nicolás Maduro concorre ás eleccións co programa electoral que deu a vitoria ao líder bolivariano, Hugo Chávez, nos anteriores comicios desenvolvidos a finais de 2012. E o certo é que o electorado valora maioritariamente o candidato do PSUV (54,3%) como quen garante maior estabilidade política ao país, fronte ao 31,5% de enquisad@s que confían na candidatura de Henrique Capriles para gobernar Venezuela a vindeira lexislatura. Neste senso, segundo os resultados tirados do IVAD o 64,7% d@s venezolan@s cren que --independentemente da preferencia política-- é o actual presidente o que maior confianza reporta ao electorado. Nesta variábel só o 22% apunta cara ao presidenciábel Capriles como proxecto de futuro. Por tanto, e sempre de acordo coas proxeccións realizadas por diversas axencias independentes, o líder bolivariano vencerá nos comicios do vindeiro 14 de abril. Imaxe capa tirada do Flickr ChávezCandanga


Summary: Créase a asociación Corcoesto Sí, Mina Sí para defender o proxecto da multinacional canadiana Edgewater Exploration. Segue o discurso da empresa e da Xunta e afirma que a explotación creará emprego na comarca.

Vén de nacer a asociación Corcoesto Sí, Mina Sí para defender o proxecto da multinacional canadiana Edgewater Exploration. Esta plataforma segue o discurso da empresa e da Xunta e afirma que a explotación creará emprego na comarca e mellorará a situación económica do veciños. Aseguran ter reunido nunhas poucas semanas ao redor de dúas mil sinaturas a favor do proxecto mineiro, unha cifra que con todo fica moi lonxe dos 21 mil apoios que suman os grupos contrarios á mina. A entidade asegura ser "un movemento veciñal, afastado da política e dos intereses da mesma cuxo único obxectivo é dar a coñecer outro punto de vista a favor da explotación mineira nas súas terras" A entidade asegura ser "un movemento veciñal, afastado da política e dos intereses da mesma cuxo único obxectivo é dar a coñecer outro punto de vista a favor da explotación mineira nas súas terras" e di nacer "para impulsar o desenvolvemento económico da parroquia". A asociación critica ademais os grupos e entidades contrarias á mina e afirma que empregan "argumentos demagóxicos" e que "nada teñen que ver coa realidade do proxecto". Finalmente, aseguran que o proxecto "en ningún momento presenta aspectos que poidan danar o medio ambiente contando cun amplio estudo para a recuperación da zona unha vez terminada a explotación e sen poder causar dano ningún a calquera dos habitantes da zona".


Summary: Afectad@s dan un novo pulo á protesta contra o calote e ocupan caixeiros e o concello do Rosal para exixiren solucións. Aliás, este sábado decorrerá en Lugo unha gran manifestación con presenza das 24 coordinadoras de afectad@s do noso país

@s afectad@s polo calote das preferentes e subordinadas, pola volta de 90.000 na Galiza, non están dispost@s a que este problema fique no caixón de asuntos para seren resoltos sine die para Xunta e entidades financeiras. Por iso, aumentan e intensifican, sobre todo no sur do país, as protestas, pasando a ocupar caixeiros automáticos e mesmo o Concello do Rosal. As protestas esténdese así por Gondomar, Cangas ou o xa mencionado do Rosal (neste concello hai máis de 1.300 estafad@s). A finalidade é, como sinalaron os e as participantes nestas mobilizacións, manter o problema na axenda dos políticos e presionar para que se lle dea unha solución, conscientes de que após as eleccións do 21-O o goberno de Feijóo xa non se amosa tan preocupado polo impacto das protestas. Manifestación Aliás, a Plataforma de Afectados polas Preferentes e Subordinadas de Galiza convoca para este sábado 15 de decembro unha manifestación que percorrerá as rúas de Lugo, con saída ás 11 da mañá de diante do edificio administrativo da Xunta de Galiza en Lugo. Participarán na manifestación persoas das 24 plataformas de afectad@s, en que @s pequen@s aforrador@s reclamarán que se lles integren o 100 % dos seus aforros xa que consideran as "quitas" abusivas e "que son un roubo". Javier Novo, portavoz da Plataforma de Afectados polas Preferentes e Subordinadas de Lugo, reclamou a implicación dos gobernos da Xunta de Galiza e do estado para pór solución "a un roubo dos cartos de milleiros de pequenos aforradores galegos por parte dos bancos". As reivindicacións d@s afectad@s polas participacións preferentes pasan por que o goberno central e o da Xunta recoñezan, tal e como explicou Javier Novo, "a fraude xeneralizada que supuxo a comercialización deste tipo de produtos financeiros de alto risco e que se recoñeza a estafa que isto significa. Solicitamos a devolución íntegra dos aforros das persoas que se están a demostrar que son claros casos de fraude como acontece en cada caso que se resolve a través dos laudos de arbitraxe".


Summary: Unha testemuña que non declarou no seu momento por medo sinala como autor o que fora o principal sospeitoso.

Dous anos despois, a Audiencia Provincial de Madrid reabriu o caso que investiga o asasinato do afeccionado do Deportivo da Coruña Francisco Javier Romero, Jimmy, porque hai unha testemuña que podería darlle a volta á investigación e sinalar os autores materiais do asasinato. Nun auto, ao que tivo acceso EFE, a Sección Cuarta revoga a orde do 26 de xuño de 2018 emitida polo xefe do Xulgado de Instrución 20 de Madrid, Jesús de Jesús Sánchez, que fechou a investigación "ao non haber indicios de criminalidade contra ningunha persoa ", é dicir, sen culpar pola morte de Jimmy a ninguén. A causa que reabre é a peza separada denominada "homicidio e feridas" para a investigación da morte do seareiro galeg e das feridas que sufriu o outro afeccionado ao Deportivo que foi guindado ao río Manzanares, Santiago A. Mais non afecta á peza principal da lea tumultuaria, que está á espera de sinalamento de xuízo. O xulgado de Madrid reabre o caso e ordena o xuíz instrutor que realice un único procedemento que consideran de gran importancia, a declaración a unha muller -solicitada polas acusacións- que afirma ter escoitado un dos presuntos autores do asasinato de Jimmy gabarse diso e que figura nun informe policial. Resulta que esta muller non quixo ir despois a testificar na comisaría por medo á súa seguridade, pero nin o xulgado a convocou nin se lle ofreceu protección para garantir a súa declaración, explica o auto.


Summary: As relacións entre os galegos e os nórdico precisan de novas liñas de interpretación. Até agora a maior parte das investigacións e publicacións teñen posto o acento nas expedicións de saqueo levadas adiante polas xentes do norte, esquecendo o marco de relacións establecido entre un e outro pobo e mesmo o asentamento, durante períodos máis ou menos longos, dos viquingos na Galiza.

As primeiras novas sobre a estadía dos viquingos na Galiza poderían remontarse ao século VIII. Segundo o historiador sueco Melvinger, botando man das crónicas árabes, o primeiro contacto teríase producido á volta da década de 790, e máis concretamente en 795, momento en que vascos e vikingos asentados en Gascuña terían apoiado ao rei galego Afonso II a repeler unha expedición árabe diante das nosas costas. Poren o portugués Helio Pires, autor dunha monumental tese de doutoramento sobre a presenza dos pobos nórdicos en Galiza e Portugal, considera esta tese moi débil, mantendo como data da primeira incursión a tradicional de 844. O século X A comezos do século X, segundo López Alsina antes do 912 e na opinión Florez antes do 934, está documentada presenza dos viquingos en Tui. Un documento fala dun bispo obrigado abandonar a diocese a consecuencia dos ataques da xente do norte e refuxiarse no mosteiro de Labruxa, no actual concello da Ponte da Lima. A medias entre 968 e 969, nesta ocasións mandados por Gunderedo, un novo ataque, que mesmo puidera acadar as terras do Cebreiro, remata coa toma de Iria-Compostela, a derrota dos galegos e a morte do bispo Sisnando, aquel xerarca da igrexa enfrontado ao rei Ramiro III e ao seu parente Rosendo, fundador do Mosteiro de Celanova. Un texto datado arredor de 794, conservado no arquivo da catedral de Ourense, da conta doutro ataque, nesta ocasión contra o mosteiro de San Xoán da Coba, situado na contorna de Ribas do Sil. A década final do século reserva outras referencias a presenza das xentes do norte no reino de Galiza, sexa no 992, na idea de Paulo Martínez en Santo André de Boimente (Viveiro) e na consideración de López Alsina nas proximidades do Mosteiro de Sobrado, for no 995 en Santalla de Curtis. O século XI As referencias á estadía dos viquingos no Reino da Galiza do século XI son abondosas. Outra vez máis Tui foi atacado antes do 1022, sendo destruída a cidade e o seu bispo Afonso capturado o que provocou que a sé pasara a ser administrada primeiro polo bispo de Lugo e a partir de 1024 polo de Iria Compostela, non volvendo haber noticia dun prelado na diocese até 1071. Segundo un documento citado por Florez en España Sagrada, á volta do 1032 sinalase a participación dunhas tropas mercenarias viquingas a carón do nobre galego Rodrigo Romaniz, no asalto ao Castro Lupario, nas proximidades da cidade Lugo, entón en mans duns colonos ou soldados vascos. Máis unha vez, a Historia Compostelán achega outra información de interese, neste caso referida a 1066, dando conta da morte do bispo Cresconio e do seu papel na construción de defensas contra os nórdicos na área do Salnés. Xa a finais da centuria, arredor do 1068, outro documento procedente do fondo mosteiro de San Martiño de Xubia, refírese ao saqueo do mosteiro de San Xián do Mondego, no actual concello de Sada, por parte dos viquingos. A relación entre galegos viquingos vaise manter nos dous séculos posteriores. Neste caso, cun papel moi activo dentro da política interna do reino galego e asociado a nomes tan lendarios como Ulf Galiciefarer ou Galicieulf, "O lobo da Galiza" ou ao propio rei noruegués Sigurdr, enfrontado aos defensores dos dereitos do emperador galego Afonso VII


Summary: A letra e a música viñan de vello. O conflito que viviu as Encrobas non foi máis, pero tampouco menos, que outro capítulo da loita na defensa dun modelo de desenvolvemento racional e sustentábel para Galiza, na oposición ao espolio dos seus recursos económicos, nomeadamente os enerxéticos e tamén no apoio á dignidade das súas labregas e labregos. DOCUMENTARIO DE CARLOS VARELA NO INTERIOR.

Non lle faltaba logo, razón a Fuxan os ventos cando na súa Cantiga das Encrobas, composición musical sobre letra do poeta Manuel María e popularizada en pleno conflito, afirmaba: "Primeiro Portomarín/ logo Castrelo de Miño/ despois tocoulle as Encrobas/ sufrir parello destiño". Ao fin, o "destiño" das Encrobas presentará mudanzas substanciais co de Portomarín e Castrelo de Miño e o seu futuro será distinto ao previsto por Fenosa e o Goberno do Estado, como consecuencia da presión popular. A morte de Franco e o proceso que o sucede non só posibilita pequenas raiolas de liberdade que favorecen certas formas de loita con anterioridade moi dificultosas, senón que favorece un clima político de apertura, como consecuencia da confusión dos poderes fácticos diante das perspectivas que se podían abrir e que remataría por fecharse a medida que se asenta o proceso de reforma. Ao tempo, o movemento nacional popular galego, o bloque social e político conformado polo nacionalismo, era xa unha realidade organizativa asentada en importantes sectores do noso pobo, cunha relativa influencia social e cunha importante capacidade de mobilización. A loita das Encrobas exemplifica á perfección o xeito de actuar do movemento nacional popular galego, sintetizado naquela voz de orde, repetida en tantas ocasións nas xuntanzas da UPG e da ANPG, de "concienciar para organizar, organizar para mobilizar". Aínda que as orixes do conflito hai que situalas en 1974, momento no que FENOSA merca ao empresario Epifanio Campos unha concesión mineira e o Consello de Ministros celebrado en Meirás aproba a utilidade pública da actuación, non será ate febreiro de 1976, data na que as Comisións Labregas desprazan á localidade un cadro clandestino, nome de guerra "Marcelo", cando comece a protesta de xeito organizado. Tocaba concienciar, e a partir de aí sucédense asembleas veciñais semanais, escritos á prensa socializando e informando da problemática, estudos elaborados polas equipas técnicas do nacionalismo sobre as consecuencias para a zona da explotación mineira e actos informativos, o primeiro dos cales foi celebrado en Agosto de 1976 coa presenza dos economistas da UPG Manuel Pousada Covelo e María do Carme García Negro e do xornalista Xosé Antón Gaciño. Era tempo de organizar, e así procédese a unir á veciñanza, dividida polas propostas da empresa e de certos poderes locais e nacionais, a reorganizar a "Comisión dos Veciños" poñendo á súa fronte ás persoas máis firmes e clarificadas e visibilizar novas referencias socias, algunhas das cales como Manolo Rodríguez, Manuel Silveira, Cesáreo Pena, Antonio Bastilleiro ou Xesús Vilamisar ficaran para sempre ligadas á historia da loita. A situación estaba madura para pasar a unha nova fase de loita e as Comisións Labregas acordan convocar un mobilización nacional para socializar o problema, expresar a súa solidariedade coas protestas das Encrobas e demandar unha solución xusta. O 29 de Agosto de 1976, unha manifestación previamente legalizada pola sinatura de oito particulares, arranca da Praza de Portugal da Coruña, chegando a xuntar ao seu remate arredor de 8.000 persoas, entre ás xentes das zonas afectadas e galegas e galegos mobilizados polas organizacións do nacionalismo. A marcha, inmortalizada en Super 8 pola cámara de Carlos Varela Veiga, destacou pola súa combatividade, testemuñada polas consignas de "A Terra é nosa e non de Fenosa", "Cartos non, traslado da poboación" "Caciques fora da nosa Terra"e "Galiza ceibe, poder popular", procedendo a disolvela pola forza a Policía Armada mentres os presentes cantaban o Himno Galego, tras as intervencións de Moncho Valcarce e de Manuel Rodríguez. Á manifestación da Coruña, cuxa brutal disolución vai provocar unha enxurrada de solidariedade coas Encrobas, vana seguir as concentracións en oposición á ocupación das terras, trámite previo para expropiación forzosa segundo a lexislación vixente na época. A primeira deles o 16 de Setembro, canda 150 veciñas impiden o acceso á propiedade a técnicos de FENOSA acompañados polo Alcalde de Cerceda e a Garda Civil, e unha segunda o 29 de Novembro, ao impedir preto de 200 persoas a ocupación das terras ao longo de toda a mañá e obrigar a empresa a sentarse a negociar. O 15 de febreiro de 1977 arredor de 100 veciñas e veciños das Encrobas enfróntanse en Pau Rañón a uns 80 números da Garda Civil que tentan ocupar os terreos para facer efectivo o procedemento de expropiación forzosa. Ante a imposibilidade de conseguir os seus obxectivos, as forzas de seguridade mudan de táctica, iniciando a detención un a un dos presentes, até un número de 40 que son retidos no cuartel de Cerceda. Xa ánotiña, 11 deles son trasladados á Coruña, ficando Manuel Rodríguez, Ricardo Mosquera e Moncho Valcarce a disposición da xurisdición militar, baixo a acusación de agresión e resistencia á Garda Civil. A solidariedade coas Encrobas non se fai agardar, organizando o nacionalismo nos días seguintes concentracións diante dos Gobernos Civis, promovendo chamados de apoio do conxunto do tecido social de Galiza, forzando ás organizacións de obediencia española, nomeadamente ao PSOE e ao PCE, que até aquela permanecían a marxe da loita, a expresar o seu apoio. O 20 de febreiro de 1977, A Coruña, practicamente tomada pola policía armada, vive outra xornada de loita en solidariedade coas Encrobas que remata coa detención de 12 dirixentes nacionalistas, entre eles Bautista Álvarez ou Francisco Rodríguez que denunciará torturas na comisaría por negarse a falar en español. Xa pola tarde, ao tempo que continuaban retidos algúns dos participantes na manifestación, As Encrobas acolle un dos actos máis emotivos desta loita, a homenaxe ao militante de ERGA Emilio Suárez, un mozo de 18 anos natural do Bierzo e estudante da Universidade Laboral da Coruña que morreu electrocutado mentres colocaba unha faixa en solidariedade coas Encrobas. É hora de cantarlle de novo as Encrobas, recuperando a súa letra e a súa musica sen distorsións, para explicalas, para avalialas e para devolverllas ao pobo galego. Explicar As Encrobas implica ter presente o rol asignado ao País na división internacional do traballo e por conseguinte o carácter da súa dependencia, esencialmente colonial. Comprender As Encrobas obriga coñecer que o nacionalismo, en canto creación xenuína e orixinal, articulou unha alternativa política que asumía as reivindicacións que pasado o tempo definiron o que se deu en chamar a "nova esquerda", sinaladamente para o caso que nos ocupa, o ecoloxismo. Entender As Encrobas require coñecer a consideración do nacionalismo sobre os labregos e as labregas como axentes centrais do cambio político e social no noso País, en confronto cunha esquerda española narcotizada por unha visión eurocéntrica do marxismo. Avaliar As Encrobas esixe asumir os obxectivos non acadados, pero significar os logros conseguidos na loita, sexa no aumento dos prezos das terras, multiplicando nalgúns casos por cinco a oferta inicial, na concesións de pensións vitalicias, no acceso preferente ao emprego na empresa para os afectados ou na construción de vivendas para os caseiros. Valorar As Encrobas supón recuperar a experiencia daquela loita cos seus aspectos emotivos e tamén sinalando os políticos, isto é, condicións obxectivas, análise da realidade cun corpo doutrinal que permita explicala, traballo organizado, disposición da militancia e vontade do corpo social. Ao fin que volvan As Encrobas á Galiza enteira, crear dúas, tres, moitas Encrobas. As fotografías son da autoría de Xosé Castro, a de arriba, e de A Nosa Terra, a que vai inserida no corpo do texto.


Summary: O noso crítico de referencia, Andrés Castro, fíxonos unha listaxe das dez mellores fitas que puidemos ver no cinema neste 2015. E, como el di, "non son todas as que son, pero si que son todas as que están..."

- Frankenstein-04155: Estamos ante un filme valente, áxil e con gran sentido da responsabilidade. - El Desconocido: Un gran filme de acción onde hai cabida para o drama, a intriga e a denuncia sobre un dos temas máis controvertidos dos últimos anos e que Dani de la Torre rescata dunha maneira moi intelixente para que endexamais se esqueza. - The Assassin: Cada plano e composición desprende unha elegancia e beleza fora do común. Preciosas imaxes baixo unha dirección soberbia e delicada ao compás da minimalista banda sonora de Lim Giong. - Phoenix: Un deses filmes que paga a pena ir descubrindo paseniño segundo se nos van revelando os feitos que nos levan da man ate un clímax final que é, sen exaxerar, para enmarcar. - A canción do mar: Rompe cos convencionalismos da Pixar, Disney e Dreamworks para apostar por un cine que queda na retina e no corazón. Unha auténtica delicia visual e narrativa desas que quitan de golpe todos os prexuízos que se poidan ter sobre os debuxos animados. - Mad Max. Furia na estrada: A película non ten desperdicio. Profusa de principio a fin, pero tamén unha gozada para os sentidos. Case se pode ulir o cheiro a gasolina e o sentir a calor do lume.... Acción sen respiro, personaxes grotescas, humor negro, xiros de guión e algunha que outra sorpresa para manternos pegados á butaca as dúas horas de duración, e con ganas de máis. - CitizenFour: un documental de obrigado visionado para coñecer o mundo en que vivimos e indispensable para quen guste de teorías de conspiración... aínda que neste caso sexan temas probados. - Eu, el e Raquel: Estamos ante un filme indie certamente atípico xa que tenta fuxir de todos os tópicos que acompañan desde hai anos ao xénero. Unha película sobre a amizade, o futuro, as inquedanzas adolescentes e, claro, a enfermidade terminal. - It follows: Filme de terror de adolescentes na onda retro do xénero dos oitenta. Non apta para mentes suxestionábeis. - Sils Maria: Infinidade de capas que afondan na natureza humana, a madurez fronte á xuventude, o autengano ou a aceptación do inevitábel.


Summary: O Comité de Defensa das Rías Altas alerta de que no lugar, proximo ao río Anllóns, foron taladas árbores centenarias. Critica, igualmente, o perigo que ao seu xuízo pode supoñer a actividade para as persoas que circulen pola estrada anexa ao espazo.

O Comité de Defensa das Rías Altas vén de presentar unha denuncia ante a Fiscalía de Medio Ambiente e Urbanismo da provincia da Coruña en relación coa construción dun campo de tiro olímpico no lugar de Vilar de Fraga, Soandres, concello da Laracha. A denuncia alerta de que a instalación ocupa parte dunha fraga de 8,5 hectáreas de superficie, situada á beira do Río Anllóns, e na que varias árbores centenarias foron taladas. O proxecto inclúe o levantamento dunha nave de 3,5 metros de altura que a entidade entende que non debe ser autorizada. A asociación subliña que a fraga é "especialmente valiosa" e que polo lugar pasa un antigo camiño real, documentado xa polo Marqués da Ensenada no século XVIII "e no que se atoparon restos romanos e tumbas de datación incerta". A entidade critica, igualmente, o perigo que ao seu xuízo pode supoñer a actividade para as persoas que circulen pola estrada anexa ao espazo e por un camiño público "desafectado recentemente por razóns que non entendemos", que formaría parte da Vía XX ou Per Loca Marítima. Ademais, alerta da posible contaminación por chumbo que do campo pode pasar ao río, afectando á ría na que o Anllóns desemboca. O Comité de Defensa das Rías Altas busca facer pública a denuncia do que considera "un precedente terrible", que afecta a "unha zona de gran valor arqueolóxico e paisaxístico", dunha gran biodiversidade "con case 70 especies protexidas de especial interese recoñecidas no propio Estudo de Impacto Ambiental", e "con, cando menos, 5 especies prioritarias que precisan de plans de xestión e coidado do seu hábitat".


Summary: A sinalada polos axentes como agredida "solicitou o arquivo" da causa e que non fosen impostas medidas cautelares contra Luciano Méndez. A Fiscalía, baseándose no testemuño dos gardas, ve motivos dabondo para acusalo dun "delito de maltrato de obra no ámbito da violencia de xénero"

Méndez foi absolto destes feitos en xullo de 2019O nome de Luciano Méndez, profesor da Universidade de Santiago, saltou á luz pública en 2016 polas súas declaracións machistas nas clases e a través dos medios de comunicación. Dous anos despois volveuno facer polo seu apoio público aos agresores da Manada entre ataques verbais á súa vítima. O pasado martes foi detido por un presunto caso de violencia machista, polo que agora o acusa a Fiscalía.A sinalada polos axentes como agredida "solicitou o arquivo" da causa e que non fosen impostas medidas cautelares contra Méndez; a Fiscalía, baseándose no testemuño dos gardas, ve motivos dabondo para acusaloA detención de Méndez, avanzada pola axencia Europa Press, produciuse este martes. Foi realizada por axentes do posto da Garda Civil de Brión. Fontes do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia confirman que o detido foi citado para este mesmo mércores a un xuízo rápido no Xulgado de Instrución número 3 de Santiago, con competencias en materia de violencia sobre a muller. No acto a sinalada polos axentes como agredida "solicitou o arquivo" da causa e que non fosen impostas medidas cautelares contra Méndez, sinalan as mesmas fontes.Pero a Fiscalía, baseándose no testemuño dos gardas que interviñeron na detención, ve motivos dabondo para seguir adiante co caso. Ao non existir conformidade no xuízo rápido, o asunto será abordado "nun xulgado do penal para o seu axuizamento". Nese procedemento o Ministerio Público acusará a Luciano Méndez dun "delito de maltrato de obra no ámbito da violencia de xénero". Segundo o fixado no artigo 153 do Código Penal, unha eventual condena por este tipo de delito implica de seis meses a un ano de prisión ou, no seu defecto, entre 31 e 80 días de traballos en beneficio da comunidade. Supón ademais, "en todo caso", a "privación do dereito á tenza e porte de armas" entre un e tres anos.A Fiscalía atribúe ao acusado un "delito de maltrato de obra no ámbito da violencia de xénero"Esta detención produciuse apenas un ano despois de que Méndez protagonizase outro incidente tras o que tamén acabara detido. Daquela a causa fora a presunta agresión a dous axentes da Policía. Segundo transcendera, os funcionarios advertírano que non podía estacionar o seu vehículo nunha zona prohibida próxima á comisaría da Policía Nacional en Santiago. Méndez iniciara unha discusión na que terminou agredindo aos axentes, que resultaron feridos, segundo indicaran.Méndez estivera no centro da opinión pública por publicar en Facebook varios vídeos manifestando o seu apoio aos integrantes dos agresores da manada, considerando que non cometeran unha violación, senón que practicaran sexo consentido e despois padeceran unha denuncia falsa. "Négome a chamala vítima" ou "ía buscando marcha" foran algúns dos seus comentarios sobre a muller agredida durante as festas de San Fermín de Pamplona no ano 2016.Tras estes comentarios a Universidade de Santiago abriu unha investigación interna que acabou remitindo á Fiscalía por non poder sancionalo directamente, ao non producirse as declaracións nas aulas. "A min non me dá un tirón de orellas ninguén. Eu teño a razón", respondera Méndez daquela.


Vitoria popular, feminina e feminista. O presidente do Goberno de España, Mariano Rajoy, renunciou este martes a culminar a contrarreforma da lei do aborto que lle encomendara ao xa ex ministro Alberto Ruiz-Gallardón, eterno sucesor no PP, antigo discípulo predilecto de Manuel Fraga e fillo de José María Ruiz Gallardón, quen como deputado asinou o recurso de Alianza Popular contra a lei do aborto de 1985. O proxecto que ía derrogar a lei vixente, aprobada en 2010 por unha ampla maioría parlamentaria, foi activado polo PP en Consello de Ministros -non, obviamente, por Ruiz Gallardón na intimidade do seu fogar- a poucos meses das eleccións europeas, convocatoria electoral na que os conservadores temían unha marcha do sector máis dereitista do seu electorado cara a formacións máis radicais, caso de VOX. Os populares concretaban así a vaga promesa electoral de "reforzar a protección do dereito a vida" a costa da vida das mulleres, moitas das cales comezaron a mobilizarse de inmediato mentres, en Galicia, o PPdeG aplaudía o movemento e Alberto Núñez Feijóo se mantiña nunha calculada ambigüidade. Foron as mulleres e non a graciosa vontade do PP as que frearon a involución Os rexistros de corpos ante o Rexistro da Propiedade, as reclamacións ante o Valedor do Pobo, as masivas manifestacións ou o simbólico Tren da Liberdade foron exemplares mobilizacións que, convocadas e lideradas polo movemento feminista, xeraron unha marea alegre e combativa secundada pola parte máis activa e consciente da sociedade que conseguiu frear a contrarreforma. Foron as mulleres e non a graciosa vontade do PP as que frearon a involución e a quen lles corresponden agora, como noutrora, os parabéns pola vitoria na defensa dos seus dereitos, dos dereitos humanos. O fracaso da contrarreforma non debe ser sinónimo dunha baixada da garda, o recurso do PP contra a lei vixente segue vivo nun TC de maioría conservadora Así e todo, o fracaso da machista contrarreforma non debe ser sinónimo dunha baixada da garda e, moito menos, dunha desactivación da alerta, tal e como subliña a Plataforma Galega pola Defensa do Dereito ao Aborto e outros colectivos feministas. O recurso do propio PP contra a lei vixente segue vivo nun Tribunal Constitucional de maioría conservadora que podería servirlle en bandexa aos de Rajoy a escusa perfecta para un recorte de dereitos que, por outra banda, agora prevén executar a menor escala e centrándose nas mulleres de entre 16 e 18 anos que teñan que abortar. A contrarreforma, ao cabo, non era a Lei Gallardón, senón a Lei Rajoy e, en última instancia, a Lei PP.


Summary: Apaixoado do Fútbol da Costa, este zaseiro leva xa 5 anos nas Escolas Deportivas Luís Calvo. Polas mañás cómpre traballar, en Sogama, pero polas tardes seguro que o atoparás nas Eiroas, coordinando unha das canteiras máis prolíficas de toda a provincia. Falamos con Josiño Abelenda, este coristanqués de Cuns, criado nas fins de semana de San Andrés (Zas), agora nas Eiroas.

Cal é a túa función dentro da estrutura das Escolas e o Bergan? No fútbol base do Bergantiños F.C somos 3 coordinadores os cales compartimos tarefas para o seu correcto funcionamento pero, tamén temos parcelas de traballo definidas para cada un dos membros que formamos parte da área de coordinación. No meu caso, levo a captación de todo o fútbol base do clube e son coordinador da etapa cadete, amais de adestrar o Cadete de División de Honra. Cóntanos como nace a túa paixón polo fútbol, polo Fútbol da Costa. Quen foron os teus referentes? A miña paixón polo fútbol nace dende ben pequeno. De feito, podo decir que a maioría dos bos recordos que gardo e lembro da miña infancia están relacionados co fútbol. Dende moi pequeno sentía devoción polo fútbol de cercanía: o Sporting Zas de Preferente con Mato que para min é un dos mellores xogadores que vin; cando me achegaba moitas fin de semana ao campo das Fontiñas a Nantón con grandes xogadores como Forxán, Lareu, Vila etc ; ou no campo de Agualada o máis cercano ao meu fogar, onde Rogelio nos deleitaba cada domingo; e a medida que pasaron os anos, en Santa Comba onde coñecín a dous xogadores, que sempre me pareceron diferenciais, que son Ricard no Xallas e Miguel no Mineiro.Podería seguir enumerando grandes momentos e recordos ata o día de hoxe, que admito que na actualidade vou menos por falta de tempo, pero confeso que sempre fun (e serei) un apaixoado do fútbol da costa, un afeccionado que cheguei a ver 3 ou 4 partidos cada fin de semana de seniors da Costa. Quen che ía dicir a ti que ías acabar no Bergantiños, non? E xa van 5 anos… A verdade é que nunca pensei en formar parte da estrutura do Bergantiños, pois sempre estiven moi cómodo e recibín en todo momento un trato espetacular no Xallas, club no que estiven ata que recalei no Bergantiños, o que me levaba a pensar que ía estar ligado sempre á Costa. Pero ao chegar aquí, non deixas de sentir que formas parte dunha estructura dun clube no cal todo está moi profesionalizado, e iso fáite sentir moi cómodo e dáche un plus á hora de realizar un traballo de calidade no día a día. Sinto un verdadeiro "enganche" por realizar un traballo de formación e de preparación de xogadores para competir en equipos de rendemento. Estou moi cómodo e contento de formar parte da estructura do Bergantiños, onde o trato por parte de todos e todas é inmellorable. Botas de menos o puro fútbol da Costa? Que é o que máis botas de menos? Si claro! Como comentei antes, vivín o fútbol da Costa dende que era moi pequeno. Bótoo moito de menos, se dixera o contrario mentiría, e aínda máis neste tempo tan complicado e con esta nova realidade sen público nas gradas e ata, por momentos, pensei que non tiña moito sentido xogar e competir sen que o poidera disfrutar a xente, os afeccionados dos cubes e deste deporte en xeral. Os afeccionados, que por outra banda tanto precisan os xogadores que saen ao campo cada fin de semana, creo que para todos o público é unha parte moi importante do fútbol. Algo que comprobei en Fisterra este pasado 14 de marzo. Voltei a vivir ese auténtico Fútbol da Costa. Nada máis entrar no Ara Solis, púxoseme a pel de galiña. É algo difícil de explicar con palabras, son sensacións. O ambiente era case equiparable ao que se vive nun clásico partido copeiro de costa e decindo a verdade, ata o minuto 15 custoume prestar atención ao encontro xa que me viñeron moitos recordos á cabeza. Se ben é certo, que dende Carballo, a nivel futbolístico, ata agora sempre se mirou un pouco máis cara o norte que cara o sur, que supón para o Fútbol costeiro ter aquí, en Bergantiños, unhas Escolas do nivel das Luís Calvo? Creo que a nivel formativo é moi importante, e que un neno de calquera lugar da Costa poida ter a oportunidade de competir en ligas deste nivel de esixencia e medirse aos mellores xogadores da súa idade de toda Galicia. É unha parte da formación do deportista. Cales son as diferencias máis importantes que hai entre as escolas e a canteira de calquera club da zona? Principalmente o método de traballo do propio clube e a esixencia competitiva que todos/as o/as xogadores/ as teñen en idades temperás que fai que se enfrenten a competicións de rendemento dende moi novos. Creo que precisamente isto os fai medrar e evolucionar non só no fútbol, senón tamén como persoas. Adquiren hábitos de traballo, esforzo, disciplina, de competitividade entendendo ésta sempre dende o lado máis positivo… Uns hábitos que logo lles servirán no futuro tanto na súa vida profesional como persoal. Que ten o traballo de canteira que tanto vos engancha aos adestradores? Creo que calquera traballo con nenos e nenas sempre parte de algo moi vocacional, ou eu así o entendo, e no caso do fútbol tamén. Para min é unha mestura de paixón que sinto polo fútbol e de saber que dalgún xeito formas parte desa formación dos que serán os protagonistas do noso futuro. O traballo de canteira é paixón: compartir o teu día a día con eles, acompañalos no seu crecemento deportivo e formar parte da súa educación. É algo que case nada o pode igualar, polo menos para min. E logo a gratitude que moitos deles mostran co paso dos anos cando os voltas a ver…. iso é algo impagable. Que sacas da túa experiencia como adestrador das Seleccións da Costa de base? Dende o día que me transmite Corredoira que vou ser seleccionador xunto con Martín Vecino para min foi un agasallo. Disfrutei delo cada segundo! Foi unha etapa moi bonita e da que gardo grandes recordos. Ver eses rapaces cheos de ilusión en cada adestramento, percibir ese brillo especial nos seus ollos cando o bus saía de Baio para os torneos é algo inesquecible e que me marcou moito. A pesar das dificultades, eses xogadores lograron competir con todas as seleccións e acadar un 5º posto que foi un recoñecemento ao seu traballo de todo o ano, un premio polo esforzo de vir adestrar de cada esquina da Costa. O traballo de cada un deles e a implicación de cada un dos convocados foi incrible os 3 anos.Agora as seleccións da Costa están nas mellores mans. Veste adestrando algún día en equipos sénior? Se así fose, veste máis nun Cerqueda da Liga da Costa ou nun Laracha de 3ª División? Complicado responder a esa pregunta xa que o fútbol base é unha parte importante da miña vida e do que me resultaría moi difícil desprenderme. Con todo se algún día chego a adestrar séniors, de seguro será nun equipo de Costa, diso non teño dúbida!


Summary: O suplemento deste sábado tamén inclúe propostas de arquitectura e cociña e fala co reelixido presidente da Real Academia Galega (RAG), Víctor Freixanes, de diversos temas. Procura o 'Sermos' co teu 'Nós Diario' de mañá nos puntos de venda habituais para ler todos os contidos.

Que queda daquel movemento do 15-M unha década máis tarde? Cal é o futuro da Real Academia Galega nun momento no que os estudos revelan a caída do uso do galego entre a mocidade? Como é unha arquitectura que permita o "divertimento"? Poderás atopar as respostas a todas estas preguntas no Sermos Galiza que sae mañá á rúa. No número deste sábado, o semanario leva como reportaxe de apertura unha reflexión de David Rodríguez sobre aquel movemento cidadá que derivou en acampadas e asembleas nas rúas de todo o Estado español, especialmente en Madrid ou Barcelona. Baixo o título '15M dez anos despois. O réxime do 78 a xuízo', o autor repasa que foi daquelas ganas de cambiar o mundo e de como evolucionaron as formacións que saíron daquel levantamento social. Aliás, Manuel Xestoso entrevista ao novo presidente da Real Academia Galega (RAG), Víctor Freixanes, que vén de saír reelixido para o cargo. En 'Víctor Freixanes. Máis aló da política lingüística', o tamén xornalista, escritor e profesor universitario aborda distintas cuestións como por onde pasa o futuro da institución ou o seu parecer sobre o decreto do plurilingüismo. Tamén fala sobre a presenza das mulleres na RAG, a necesidade de conectar coa mocidade e as estatísticas que deixan o galego en mal lugar. Pola súa banda, Iago Valverde analiza o traballo arquitectónico para "vivir con alegría" na peza 'Emilio Rodríguez, divertimento'. Esta semana o Colectivo Xea -Adela Leiro, Mon Daporta e Xan Colazo- andan e ven 'A costa de Poio'. Para as e os fanáticos da música e da literatura, tampouco faltan as habituais críticas. No primeiro caso van da man de Sara García e Carlos Penela, mentres que no segundo son Mario Regueira e Inma Otero Varela os autores. Así mesmo, Andrés Castro fai algunhas recomendacións de cinema. Para pasar a fin de semana con bo sabor de boca está Anxo Fole, que propón un menú de alcachofas e polo con caldos chegados de Vide, Vide! E nas páxinas finais atoparás os pasatempos ideados por Xerardo R. Roca e Xoán Costa. Non queres perder ningún destes interesantes temas? O único que tes que facer e ir ao quiosque ou á nosa loxa en liña a mercar o Sermos Galiza que sae este sábado acompañado do Nós Diario. E para non ter que preocuparte nunca de perder algo que che interese... Fai a subscrición agora!


Summary: Xabier Xil Xardón, unha das novas voces da poesía galega, publica 'detéxtonos', (Positivas)

Non saber que dicir. Que facer. Como reaccionar ante a barbarie. Atropelados por un tempo histórico que nos colleu co pé cambiado. Con iso ten que ver detéxtonos, o novo poemario de Xabier Xil Xardón, que vén de ser publicado por Positivas. Mais a constatación dos límites da palabra, saber que a poesía non vai redimirnos, non conduce o poemario á deriva do relativismo posmoderno. Ou da chamada "posverdade". Pois queda, polo menos, a enunciación da realidade. "Xa, pero falta moito para Europa?./ Cala, neno, e segue nadando", di un dos poemas. O seu autor respondeu as nosas preguntas por correo electrónico. Podemos empezar polo título, se queres. "detéxtonos" vén do poema da contracapa. Por que decidiches chamarlle así? O título é un xogo de palabras, como é obvio, un tanto chusco. Avisa da actitude aceda e desencantada que impregna o poemario, mais tamén do elemento lúdico que atravesa os textos. O texto da contracapa foi o último que escribín e explicita a mensaxe do título afirmando a presenza dun eu autorial e que se complementa coa "dedicatoria" que abre o poemario. Hai, en fin, nos paratextos, unha vontade de provocar, un pouco gratuitamente. O libro está estruturado en cinco partes. Non conforman unha unidade na que as partes poidan entenderse como continuidade unhas das outras, mais tampouco están desligadas entre si. Cal foi, un pouco, o criterio para estruturalo nesas cinco partes? Manexei moito material acumulado para compor o poemario, e o resultado final é fruto dunha selección que ben podía ter dado un conxunto distinto, pero deu este. Non hai un proxecto que dote os textos de unidade a priori, senón que se foi facendo a base de bourar neles e, sobre todo, de polos a falar entre si. A disposición e o agrupamento final en cinco capítulos buscan facilitar a lectura e reforzar unha certa idea de caos organizado. Si hai certa continuidade, poderiamos dicir, na forma. A segunda e cuarta parte estruturan a páxina de xeito semellante: poemas curtos ao principio e ao final da mesma. Entre a primeira, a terceira e a quinta, é como se o verso se fose soltando, cada vez menos contido: faise máis longo, máis narrativo, aumentan as maiúsculas, desaparecen signos de puntuación… Por que? Estou de acordo. Na segunda e cuarta partes agrupei textos curtos e epigramas arredor de dúas cuestións que me pareceron centrais: a identidade e a propia escrita. Neles, os títulos cobran unha importancia central. Nos capítulos impares agrupei textos longos, máis pensados ás veces para ser ditos do que para fixarse nunha folla, e si, a sintaxe e o sentido vanse diluíndo. "Tentei expresar a idea do esfarelamento. A sintaxe que se disloca, o sentido que tende ao absurdo" Tentei expresar a idea do esfarelamento. A sintaxe que se disloca, o sentido que tende ao absurdo... Outra cousa é que o resultado sexa eficaz do punto de vista comunicativo; cando se xoga contra os elementos que estruturan o discurso córrese o risco de que pareza que o poema trapalea ou que se lle está a tomar o pelo a quen o le. É un risco. Hai moito xogo coa intertextualidade: Rosalía, Díaz Castro, Martin Codax, o himno galego… Con poemas, cancións… E é moitas veces un xogo irónico, retranqueiro, desmitificador. Por que está, cal é a función da intertextualidade neste poemario? Algunhas referencias e citas literais buscan reforzar a mensaxe, outras ironizar cos textos orixinais. Trátase de textos que chegaron a min, como lector, para quedarse, e que non dubidan en meterse polo medio cando escribo. Ás veces cobran un sentido novo ou mesmo oposto ao orixinal. "O caso é que non sei se o poemario pasaría a proba esa da "máquina do plaxio", porque case nunca emprego cursiva nin explicito a mención a outras autoras" É un xogo que me gusta, e creo que o diálogo que se establece pode ser enriquecedor. O caso é que non sei se o poemario pasaría a proba esa da "máquina do plaxio", porque case nunca emprego cursiva nin explicito a mención a outras autoras. Correrei ese risco. O poemario ten un sentido xeral como de non saber como posicionarse, que dicir, como reaccionar, ante a barbarie. Como se o tempo histórico se nos adiantase, deixándonos mudos e na retagarda. Por que? Ben, esa podería ser unha boa síntese do conxunto. Creo que é obvia a analoxía coa realidade social, política e cultural na que estamos inmersos. E nese sentido creo que non é tanto unha denuncia o que fago, mais unha constatación do que hai. "A nosa casa/ era unha sucesión de incendios controlados". En relación co anterior, na primeira parte do libro está a familia, a orixe, o silencio obsceno, o asistir tranquilos á destrución, mentres avanza o tempo, a historia. Por que? A figura da nai aparece tamén cara ao final. Por que? A nai quere ser a orixe, esa pulsión que nos leva a refuxiarnos no ideal dun tempo que se esgota. A casa vén ser algo parecido, a memoria oral da familia e da comunidade de orixe, sexa cal for. Quere ser, dalgún xeito, aquela casa do poema de Aresti tan ben traducido do euskera por Isaac Xubín, que onde no orixinal dicía "a casa do meu pai", el fixo dicir "a casa da miña mai". Só que a nosa casa é mala de defender porque xa está ardendo. Arde todos os anos. "A nosa casa é mala de defender porque xa está ardendo. Arde todos os anos" Na segunda parte hai como unha constatación dos límites da palabra, e do poema, para dicir. Non deixa de ser un tema moi presente na poesía actual mais, por que este enfoque? Dígoo porque tamén vexo aí algo xeracional. Admitir como que a poesía non vai salvarnos, fronte a tantas esperanzas que se puxeron nela, por exemplo, ao asignarlle un papel tan relevante na construción nacional galega. A poesía galega cangou sobre os seus textos un peso inmenso. Ás veces parece que se converteu nun fetiche onde depositar as esperanzas dunha sorte de redención histórica. "Vendo que a poesía vai un pouco derreada pola vida, nesa sección cebeime a gusto a frivolizar con todo iso" A poesía ten moito por facer dentro das súas limitacións, mais creo que non entra dentro das súas posibilidades salvarnos de nada nin mudar nada por si mesma. Así que, vendo que a poesía vai un pouco derreada pola vida, nesa sección cebeime a gusto a frivolizar con todo iso, empezando pola miña propia condición de persoa que lle dedica tempo a lela, a escribila e a gozala. Mais esta constatación da dificultade para dicir non leva ao pensamento posmoderno nin moito menos á "posverdade" -de feito, hai varios versos que critican, a través da ironía, a linguaxe dos medios e da publicidade-. Porque a realidade si é enunciada, sobre todo a partir da terceira parte. "Xa, pero falta moito para Europa?./ Cala, neno, e segue nadando", di un dos poemas. E esa realidade enúnciase desde a conciencia da subalternidade. En que sentido e por que? Iso si que pode facelo a poesía, enunciar. Non redimir, mais si armar un texto que articule un certo sentido do real, aínda que con moitas limitacións. Pode, creo, sinalar a realidade, deformala para revelala como construto ideolóxico, póla contra as cordas da evidencia. Pero esa realidade ten que transformarse por outras vías, e aí, como dixen, a poesía nada ten para dicir nin para facer. Creo que se lle deu en chamar "posverdade" ao que en realidade é monopolio absoluto da violencia. "Creo que se lle deu en chamar "posverdade" ao que en realidade é monopolio absoluto da violencia" A posmodernidade acaboulle botando a culpa de todo á linguaxe, ao discurso, mais creo que ese proceso de ensimesmamento é fruto dunha derrota que pouco ten que ver coa linguaxe nin moito menos coa poesía, senón coa substracción da economía do ámbito da decisión política. Podemos laiarnos pola xente que morre fuxindo da miseria, mais non podemos tomar ningunha decisión política de calado ao respecto; mentres non afrontemos iso, ningún poema "servirá para salvarnos". "Podemos laiarnos pola xente que morre fuxindo da miseria, mais non podemos tomar ningunha decisión política de calado ao respecto" Aínda que falar dun binomio rural/urbano podería ser falso -e máis nun poemario que parece situarse en Vigo-, si hai unha certa constatación do caos da cidade como unha sorte de ocultación, -da memoria histórica, por exemplo-. Por que? Creo que falarmos hoxe de rural e urbano é unha cuestión moi discutible. Aínda así, no meu percurso vital si que pasei de ser de aldea a vivir nunha cidade. Atopei aí un conflito permanente, tanto co lugar de onde veño coma co lugar ao que cheguei. Obviamente, no noso imaxinario colectivo, a cidade é ese lugar onde o país se desarticula; o urbano penetrou no rural nas últimas décadas ata disolver moitos dos modos de vida tradicional, que non teñen tanto que ver cunha visión romántica do rural como co desmantelamento de lóxicas de convivencia en que a comunidade tiña (ten) un grande papel protagonista. "Estamos no medio (final?) dun proceso de individualización salvaxe que nos desarma pouco a pouco" Estamos no medio (final?) dun proceso de individualización salvaxe que nos desarma pouco a pouco, nun contexto en que unha persoa xurídica ten moito máis peso social ca unha comunidade composta por persoas físicas. Podería resumirse nunha brincadeira: dispersádevos todos, é o espolio final. E o despoboamento do rural ten moito que ver con isto. Unha Xunta que declara a bosta patrimonio da humanidade, un IES Moncho Reboiras concertado e un IES María Miramontes concertado e segregado. Tras un intento de redacción dun manifesto que se destrúe a si mesmo, que se desescribe. Hai tamén no poemario bastante sentido do absurdo. Mais, detrás deste absurdo, hai como un sentido de urxencia, como certa esperanza de que, pese ás limitacións da palabra, algo poderiamos facer para que o tren non nos colla definitivamente. É así? Por que? Pois vivo o día a día, coma calquera que non pense apenas en salvar o seu cu, cunha sensación de impotencia moi aguda ante o desmantelamento de moitas cousas que considero básicas para un futuro viable e vivible. "Vivo o día a día, coma calquera que non pense apenas en salvar o seu cu, cunha sensación de impotencia moi aguda ante o desmantelamento de moitas cousas que considero básicas para un futuro viable e vivible" Mais tamén recupero de vez a esperanza ao ver que segue habendo unha chea de colectivos e persoaos que erguen, contra vento e maré, proxectos ilusionantes. A lista é inabranguible. O caso é que, malia ao pesimismo, non podo deixar de ser tamén optimista, e creo que iso tamén se reflicte nalgúns textos. "O esgotamento dos estereotipos masculinos roza/ os límites do escatolóxico e a min tócame os/ collóns". É un libro, tamén, quizais, escrito desde un "masculino singular" -como Carlos Negro-, con conciencia de selo. En que sentido? No sentido de non fuxir de confrontar co espello, de non obviar o que non debe ser obviado; lembro ser eu moi neno e sentir una satisfacción enorme por ter nacido rapaz. Ser unha nena, supoño que por todo o que eu vía e malamente daba razonado, resultábame unha mala idea. "A nosa maneira de relacionarnos coa nosa propia masculinidade é contraditoria e xéranos grandes contradicións" Creo que os homes arrastramos ese prexuízo ao longo dos anos, e ímolo vestindo de diferentes maneiras. A nosa maneira de relacionarnos coa nosa propia masculinidade é contraditoria e xéranos grandes contradicións, a empezar por como xestionamos os privilexios dos que gozamos e de que maneiro imos elaborando discursos e conxugandoos co politicamente correcto para xustificalos.


Summary: O ex-dirixente do Partido comunista español finou nesta terza feira aos 97 anos mentres durmía a sesta. Un dos seus últimos actos públicos foi un almorzo con El-Rei en lembranza do 23-F, en 2011

Santiago Carrillo, histórico dirixente do Partido comunista español, finou esta terza feira aos 97 anos de idade entrementres durmía a sesta, segundo confirmaron fontes familiares. No PCE foi secretario xeral entre 1960 e 1982. "Xubilado da militancia, mais non do mundo da política", como dixo de si propio, anunciou a retirada da política activa en 1991, desde entón sufriu até sete ingresos hospitalarios, mais ficou activo até o último momento, desde a súa sinatura en artigos xornalísticos, até a publicación de libros e os almorzos con El-Rei. Así, os últimos actos aos que asistiu o ex-dirixente comunista foron no Congreso d@s deputad@s. Un deles en homenaxe a Jordi Solé Tura, un dos pais da Constitución española; o outro, un almorzo en lembranza do 23-F celebrado cadrando con esa data en 2011 e que estaba presidido por Juan Carlos I. Desde a infección de ouriños que o levou ao hospital en outubro do ano pasado a súa única aparición pública foi con motivo da morte en marzo deste ano de Domingo Malagón, quen axudara moitos militantes comunistas a fuxir da represión da ditadura falsificándolles a documentación.


Summary: Unha roteiro o sábado 27 conmemorará un ano de defensa do río e o seu patrimonio a través da Plataforma Sarriana polo río.

Un roteiro que sairá ás 11 da mañá do sábado día 27 e con saída na Ponte da Áspera conmemora o primeiro aniversario da creación da Plataforma Sarriana polo río e a loita da veciñanza pola defensa do seu patrimonio natural e histórico. "Subiremos dende a Ponte da Áspera polo regato de Cervos porque Sarria está impracticable. Os familiares que volvan por Nadal atópanse un Malecón que asemella un campo de batalla", denuncian desde o seu facebook no que convidan a participar nesta iniciativa que é tamén conmemorativa da defensa da veciñanza do seu río que tivo neste ano os seus resultados. Salvar o patrimonio Desde a Plataforma sinalan que, cando hai un ano botaron a andar a súa loita na denuncia das obras que non ían, segundo xa anunciaron daquela, solucionar os problemas de desbordamentos e ocasionarían, pola contra, graves prexuízos ao seu patrimonio "posibelmente non imaxinaban que, un ano despois tería que seguir estando en pe de alerta porque nada ou pouco ía trocar". Malia iso, no outro lado da balanza sitúan os resultados, "salvar, ao menos temporalmente, este bosque de ribeira, a ponte da rúa Peregrino (á espera da decisión xudicial que se tome neste punto) ou a salvación definitiva da baranda de malecón". Lamentan a perda da ponte do Toleiro substituída polo que definen como un "atentado á intelixencia de todos os veciños de Sarria, unha ponte que é unha infamia e desperta xa as críticas de toas as persoas de boa vontade que non perderon o sentido común". Acusan ao goberno municipal e á Confederación Hidrográfica Miño-Sil ademais dos responsábeis das distintas Consellerías da Xunta de Galicia da desfeita e anuncian que seguirán "pelexando na defensa de Sarria".


Summary: En Marea, PSdeG e BNG critican o anteproxecto que reduce de once a sete as áreas sanitarias. Censuran que se presente en pleno agosto "pola porta de atrás" e cren que "prioriza o criterio económico" e que supón a "perda de xestión directa da atención primaria" Folga e protestas ante a negativa do Goberno a recuperar os dereitos perdidos polo persoal

Folga e protestas en outono ante a negativa do Goberno a recuperar os dereitos perdidos polo persoal Sanidade vén de publicar o anteproxecto de lei que muda a actual Lei de Saúde de Galicia. Faino, segundo di, para "simplificar a organización territorial do sistema sanitario e adaptalo ás novas necesidades poboacionais". En definitiva, reduce de once a sete as áreas sanitarias en Galicia e crea 14 distritos asociados a cadanseu hospital público. A noticia foi recibida con fondo rexeitamento por parte de toda a oposición. En Marea cre que o novo mapa sanitario "só vai servir para afondar aínda máis na mala praxe que o Sergas ven practicando e que significa un peor servizo", mentres que o PSdeG acusa o Goberno galego de "covardía" por iniciar a reforma da lei en pleno agosto "pola porta de atrás" e vai pedir a comparecencia extraordinaria do conselleiro Vázquez Almuíña. O BNG, pola súa banda, pide retirar o anteproxecto e advirte que, de saír adiante, "provocará máis deterioro na sanidade pública". O anteproxecto reduce de once a sete as áreas sanitarias en Galicia e crea 14 distritos asociados a cadanseu hospital público En canto ás áreas sanitarias, o borrador non especifica cantas serán, pero si que se asimilarán ás vixentes sete Estruturas Organizativas de Xestión Integrada (EOXI) mentres non se faga un novo mapa sanitario: A Coruña; Santiago de Compostela; Ferrol; Lugo, Cervo e Monforte de Lemos; Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras; Pontevedra e O Salnés; e Vigo. Xa que logo, suprimiríanse as do Barco, A Mariña, Monforte e O Salnés, antes independentes. Sobre os distritos, de nova creación, serán división das áreas e "toman como referencia a institución hospitalaria no seu ámbito territorial" e mantendo a agrupación de concellos que xa se realiza no decreto das EOXIs. Son, xa que logo, os seguintes: Barbanza, A Coruña, A Mariña, Cee, Ferrol, Lugo, Monforte de Lemos, O Barco de Valdeorras, Ourense, O Salnés, Pontevedra, Santiago de Compostela, Verín e Vigo. A Xunta defende que a nova reorganización "permitirá unha coordinación entre primaria e hospitalaria máis efectiva, cunha cobertura asistencial realizada cos mesmos criterios asistenciais e de derivación entre centros, protocolos únicos de área, e maior interactuación de profesionais de ambos niveis asistenciais". Con todo, queda por ver como afecta o cambio á cidadanía unha vez se delimite o ámbito xeográfico para cada zona cun decreto que determine o novo mapa sanitario. A oposición denuncia que a Xunta inicie a modificación da Lei de Saúde en pleno mes de agosto Para Eva Solla, deputada de En Marea, a redución de áreas sanitarias que propón a Xunta "será totalmente prexudicial para os servizos sanitarios galegos e un atropelo aos dereitos da cidadanía en materia sanitaria". Na súa opinión, esta diminución "ten que ver cos recortes xa feitos nas xerencias comarcais", onde se "incrementou o gasto pero non serviu para nada". "Hai máis burocracia e menos capacidade de xestión para o persoal, que depende cada vez máis dos grandes hospitais sen ter os recursos suficientes", dixo. Desde o PSdeG, o seu portavoz de Sanidade no Parlamento, Julio Torrado, cre que o anteproxecto supón unha ampliación "moito máis dura" do modelo de áreas sanitarias, cunha redefinición do mapa "encamiñada a reducir á nada o peso das áreas comarcais" e que supón "a perda da xestión directa da atención primaria". PSdeG, En Marea e BNG ven na redución de áreas o intento de "reducir á nada" as áreas comarcais e a "perda de xestión directa da atención primaria" No BNG, a súa deputada Montse Prado cre que o anteproxecto "consolida a liña de recortes, prioriza o criterio económico en detrimento das necesidades dos usuarios e usuarias e afecta negativamente a calidade asistencial". Ademais, cre que "restará capacidade á atención primaria, porta fundamental para acceder ao sistema sanitario", así como ás áreas sanitarias e hospitais comarcais. "O novo mapa afasta sanidade da poboación; as EOXI pasan a ser áreas e estas serán distritos, eliminando as áreas sanitarias vinculadas aos hospitais comarcais", engade. Os socialistas tamén inciden avisan da "profundización na redución de servizos nos hospitais comarcais ou impoñer unha obrigada derivación de persoal cara os hospitais das cidades". De feito, Torrado asegurou que o PSdeG xa está en contacto con sindicatos, alcaldes das vilas principais afectadas e deputados locais para posibles mobilizacións. CIG-Saúde reaccionou xa advertindo de que a reforma presentada pola Consellería "suporá afastar a atención sanitaria da cidadanía e recortar servizos e persoal", polo que pide a súa retirada. Ao tempo, tanto PSdeG como Bloque son moi críticos polo feito de que o Sergas presentase este anteproxecto con só 15 días para alegacións en pleno mes de agosto. "Non é un bo exemplo de vontade para acadar algún tipo de negociación". Feijóo, preguntado polas reaccións da oposición, non ve "mercatilismo" ningún no anteproxecto e nega que a presentación en pleno mes de agosto teña as intencións que lle atribuén as formacións políticas. O anteproxecto, ademais, recolle outros cambios na participación social na xestión sanitaria. Ao Consello Galego de Saúde engádeselle un Consello de Saúde de Área por cada unha destas zonas. O obxectivo, seguno o Sergas, é "simplificar as canles de participación" para "acadar unha participación máis realista e máis próxima aos pacientes". Nestes órganos por cada área estarán representados os concellos incluídos no territorio da área, os sindicatos, as organizacións empresariais e as asociacións de pacientes. Ademais, créase o Consello Asesor de Pacientes, un órgano de participación das asociacións nas que se agrupan os doentes, que ten como finalidade "a mellora da calidade da asistencia sanitaria" a través da percepción dos propios usuarios. Alén disto, establécese que se poderán establecer outros órganos de participación e consulta para ámbitos concretos de actividade sanitaria. A esquerda advirte de que a composición do Consello Galego de Saúde queda agora "nas mans da Xunta" O PSdeG advirte de que a partir de agora "vaise participar na sanidade pública por decreto". Ata o de agora, segundo explica, nos Consellos de Saúde Galego e de área participaban alcaldes, representantes de entidades locais, federacións de veciños, asociacións de pacientes, etc. "Esta reforma di literalmente que a composición se decidirá 'por decreto do consello da Xunta", di. Así é na modificación prevista para o artigo 23.3 da futura nova lei. En Marea, pola súa banda, asegura que a Xunta "nunca tivo vontade de desenvolver os Consellos de Saúde" e cre que estes cambios "o que fan é interromper algo que podía ser un elemento máis de participación democrática". O Bloque advirte que a modificación "retira as funcións de asesoramento e consultivas" deste Consello de Saúde, así como a capacidade de avaliación neles. Ao tempo, asegura tamén que a súa configuración que quedará "en mans da propia Xunta".


Summary: Coa coidada posta en cena marca da casa e ao ar libre, Podemos apresentou esta quinta feira a súa campaña eleitoral. Ben, en realidade apresentou a campaña de Unidos Podemos, a marca coa que, en coligazón con IU, concorre ás urnas o 26X. Fíxoo sen que no acto aparecese ninguén de IU.

A táctica de comunicación de Podemos é clara: o adversario é o PP, o PSOE é un aliado e o obxectivo é gañar as eleccións. Mais quer Iglesias quer Errejón verbalizaron que no mapa de obxectivos os territorios marcados como prioridade son o Mediterráneo e nomeadamente Andalucía. Os meios fixéronlles ver que Andalucía é o principal celeiro de voto do PSOE, ergo, que a enunciación deses territorios como target evidenciaba que o que ten na cabeza o partido morado non é tanto gañar as eleccións como dar o sorpasso ao PSOE. Naturalmente os dirixentes podemitas non saíron do carril e mantiveron en todo o momento o discurso. En palabras de Pablo Iglesias, o reto é "gañar as eleccións ao PP" -ou sexa, ser primeira forza en votos-, para o cal están dispostos a "tender a mao" á "vella socialdemocracia", en alusión ao PSOE. Iglesias e Errejón apresentaron a campaña canda Irene Montero e Carolina Bescansa. Estas ficaron silentes durante a práctica totalidade do acto e só falaron cando foron interpeladas por unha xornalista que, irónica, dixo formular a pergunta para confirmar que con efeito elas estaban presentes. "O sorriso dun país" é o lema de campaña e o símbolo é un corazón, o que se corresponden co "o" de "unidos" "O sorriso dun país" é o lema de campaña e o símbolo é un corazón, o que se corresponde co "o" de "unidos", a alusión á presenza de IU na marca eleitoral. Os meios dedicaron varias perguntas a se interesar por se IU faría tamén un acto de apresentación da campaña ou se se subsumiría neste de Podemos. Errejón argumentou que nestes días haberá multitude de referentes -tamén as confluencias- e que todos eles manterán perfil, autonomía e discurso. Non ficou moi claro se IU apresentará campaña específica. Como será a carreira até o 26? Para resumilo nunha frase de Errejón: será unha "campaña patriótica" para "gañar o noso país" o 26 de xuño. "Esta é unha campaña coral de xente que vén de lugares moi diferentes para construír unha plataforma patriótica", engadiu.


Summary: Os socialistas serían a primeira forza cuns dous puntos máis que hai cinco anos, segundo o inquérito divulgado pola Eurocámara, que non ten en conta coalicións como a que une o BNG con ERC ou Bildu

O PSOE sería a primeira forza na circunscrición española das eleccións europeas cun escano máis que o PP. Ciudadanos experimentaría un gran ascenso e a extrema dereita de Vox irrompería en Bruxelas con seis escanos. Son algúns dos principais resultados da proxección do Parlamento Europeo para as próximas eleccións do 26 de maio baseada en estudos demoscópicos xa publicados nos 27 estados nos que se celebran eleccións -todos agás o Reino Unido, que para daquela xa estaría fóra, segundo o calendario do Brexit.Os socialistas serían a primeira forza cuns dous puntos máis que hai cinco anos, segundo o inquérito divulgado pola EurocámaraNo caso de España, o informe fundaméntase nas enquisas de NC Report e GAD3 publicadas recentemente. Os socialistas españois aumentarían a súa representación de 14 a 16 eurodeputados e pasarían a ser o principal partido español no hemiciclo europeo, que tras a recomposición pola saída do Reino Unido dá a esta circunscrición única estatal 59 escanos fronte aos 54 actuais.A sondaxe divulgada polo Parlamento Europeo non ten en conta coalicións como a que une o BNG con ERC e BilduPola súa banda, o PP conseguiría 15 escanos -un menos- e seguiríao Ciudadanos con 12 eurodeputados fronte aos 2 que logrou en 2014. Unidos Podemos perdería dous escanos con respecto á suma de IU e Podemos en 2014 e obtería 9 eurodeputados. Estes inquéritos outorgan ademais un eurodeputado a ERC, pero non teñen en conta as coalicións xa anunciadas como a de Esquerra co BNG e mais Bildu. Tampouco a do PNV co PDeCAT, formacións á que esta proxección non dá representación na vindeira Eurocámara, nin as alianzas que finalmente conformen formacións como En Marea, aínda por coñecer.Segundo esta sondaxe de proxección do futuro Parlamento Europeo, os actuais grandes grupos parlamentarios da Eurocámara –populares, socialdemócratas e liberais– seguirán sendo os maioritarios con cadanseus 183, 135 e 75 deputados.


Summary: Galiza conta con 1.179 persoas menos rexistradas nas listas do paro.

Segundo os dados publicados esta cuarta feira (2 de marzo) as oficinas de emprego de Galiza suman menos persoas rexistradas que no pasado mes. Neste senso, as cifras de paro reducíronse en 1.179 persoas a respeito do mes de xaneiro e en 22.281 en relación ao mesmo período no ano anterior. As cifras de paro reducíronse en 1.179 persoas a respeito do mes de xaneiro e en 22.281 en relación ao mesmo período no ano anterior Por sexos, as mulleres continúan a situarse nas cifras de paro rexistrado por riba dos homes sendo que, dun total de 235.268 persoas desempregadas, 126.405 son mulleres e 108.863 homes. Aliás, as persoas menores de 25 anos inscritas como demandantes de emprego sitúanse en 12.123. Por sectores económicos, os servizos abranguen a maior parte das persoas anotadas nos servizos de emprego 151.908 incrementándose en 102 a respeito do mes de xaneiro. Igualmente aumenta en 287 persoas aquelas que non contaban cun posto de traballo con anterioridade sumando xa 18.487 persoas. En troca, diminúen as persoas demandantes de emprego na agricultura (-297), na industria (-641) e na construción (-630). A temporalidade representa o 90,79% do total de contratos Porén, a temporalidade continúa a ser maioritaria nos contratos asinados durante o último mes. Neste senso, dos 61.614 contratos creados, 55.733 foron temporais fronte apenas 5.881 de carácter indefinido. No contexto xeral, a temporalidade representa o 90,79% do total de contratos acumulados (124.302) e incrementouse. Maquillaxe Ao fío dos dados de paro rexistrado referidos ao mes de febreiro a Confederación Intersindical Galega (CIG) subliña "o incremento dos contratos que teñen menos dunha semana de duración logrou maquillar os dados de desemprego" pois, "a principal característica dos postos de traballo que se crean é a precariedade". Un feito que para a central sindical se manifesta en que "máis do 90% dos 61.614 contratos contabilizados" no pasado mes fosen temporais. Sen cobertura Pola súa banda, desde UGT aseguran que as cifras de paro rexistrado "evidencian precariedade na contratación e altos niveis de rotación laboral" o que carrexa, din, "temporalidade e precariedade". Asemade, advirten da "cronificación do desemprego" o que leva a moitas persoas sen traballo a non contar con prestacións. No concreto, subliñan, 119.780 persoas non contan con "ningún tipo de cobertura" o que representa "máis da metade dos desempregados".