Summary: O grande incedio de Verín quedou controlado este domingo pola mañá e xa queimou unhas 1.400 hectáres, que se unen ás 250 ardidas en Pantón ou ás 70 arrasadas en Laza

O primeiro grande incendio do verán continuou a crear problemas nesta fin de semana, malia quedar estabilizado hai días e controlado este domingo á mañá. Con focos aínda activos, as lapas que se iniciaron o pasado xoves ás 16.30 horas na parroquia de Vilamario en Verín queimaron xa unhas 1.400 hectáreas e fixeron estender o lume ata os concellos veciños de Riós e Vilardevós. "Segue evolucionando favorablemente", asegurou a última hora da tarde deste domingo a Consellería do Medio Rural. O grande incendio de Verín queimou unhas 1.400 hectáreas e quedou controlado o domingo á mañá Este incendio de Verín obrigara ao corte da autovía das Rías Baixas (A-52) na contorna de Queirugás e tamén a estrada convencional N-525. Un vídeo gravado o pasado venres dende o seu vehículo polos membros do grupo musical Amparanoia, que viaxaba cara ao festival Sonrías Baixas de Bueu, amosaba a virulencia do incendio. Na súa extinción levan traballado 5 técnicos, 61 axentes, 107 brigadas, 69 motobombas, 7 pas, 18 helicópteros e 9 avións, e tamén colaboraron efectivos da Unidade Militar de Emerxencias (UME), do Grupo de Emerxencia Supramunicipal (GES) de Laza e bombeiros comarcais da zona. Precisamente, en Laza quedou estabilizado á tardiña deste domingo un lume forestal na parroquia de Camba, que comezaba o sábado arredor das nove da noite e que, segundo as últimas estimacións, queimou xa unhas 70 hectáreas de monte raso. Aínda non está controlado. No concello lucense de Pantón, pola súa banda, o incendio que comezara o pasado venres á tarde afectou xa 250 hectáreas (192 de monte raso e 57 de arborado). Ademais, as lapas tamén queimaron pequenas superficies en Monterroso, Guntín, Sarreaus, Trasmiras, Xinzo, A Gudiña ou Lobios. No caso do de Laza, o incendio comezou simultaneamente en catro focos diferentes e xa achegándose á noitiña, o que fai temer que non só foi provocado, senón que intentou provocar o maior dano posible na zona. #Brif Laza actuamos en #IFCambaLaza pic.twitter.com/CXSDIuKAXz — Diario de un Bombero (@BrifLaza) 06 agosto 2017 Incendio en Laza Xa que logo, e despois da importante afectación do lume de Verín, no que vai de ano xa arderon en Galicia máis de 5.000 hectáreas por mor dos incendios forestais e en medio dunha importante seca que afecta, sobre todo, a provincia de Ourense. Desde o pasado xoves, cando se declarou o grande incendio do verán, arderon no país unhas 1.800 hectáreas. No que vai de ano arderon xa máis de 5.000 hectáreas en Galicia por mor dos incendios forestais Unha vez máis, as visións foron ben diferentes segundo a proximidade ao lume das administracións. O alcalde de Verín, Gerardo Seoane, queixouse xa o venres da falta de medios de "intervención rápida" cos que, segundo el, podería terse "atallado" o incendio cando "era pequeno" e evitar así a súa propagación. "Está claro que a vixilancia non funciona. É conveniente pensar nalgún sistema de intervención inmediata para que o lume non se propague porque despois é incontrolable", dixo. O vicepresidente Rueda gaba o dispositivo contraincendios e di estar convencido de que se "evitaron danos maiores" Pola súa banda, a conselleira do Medio Rural, Ángeles Vázquez, asegurou que houbo unha "rápida resposta" e que o operativo foi despregado en só "oito minutos" tras o aviso de incendio. Xa a fin de semana, o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, gabou a efectividade dos medios e do dispositivo contraincendios. "Estou seguro de que evitamos danos maiores, e non me remito só aos incendios en Portugal senón aos doutros sitios de España", asegurou quen insiste na necesidade "da concienciación e tolerancia cero". "Non pode haber consentimento nin silencio ningún ante os incendiarios porque é un delito grave", insistiu quen destacou que no que vai de ano xa se detiveron tantos presuntos incendiarios (máis de 70) como en todo o exercicio pasado.


Summary: A Real Academia Galega e a Fundación Barrié abren hoxe, 1 de decembro, o prazo para propoñer palabras aspirantes a se converter na Palabra do Ano 2020

Decidir a palabra que identifica o ano que remata. Esa é a finalidade da Palabra do Ano. A última palabra terana as persoas que participen nesta iniciativa, que constará de tres fases. A primeira, a de proposta de termos, permanecerá aberta até o domingo 13 de decembro ás 23:59 horas. Posteriormente, do 14 ao 25 de decembro, someteranse a votación telemática os máis significativos e máis repetidos na primeira fase. O l28 de decembro darase a coñecer a Palabra do Ano 2020. Dende 2014 o Portal das Palabras convida ademais a todas as persoas que o desexen a participar na escolla da Palabra do Ano. Nas edicións anteriores foron escollidas sentidiño (2019) deseucaliptización (2018), afouteza (2017), irmandade (2016) —coincidindo co centenario das Irmandades da Fala—, refuxiado, -a (2015) e corrupción (2014). O Portal das Palabras é un proxecto da Real Academia Galega e a Fundación Barrié para a modernización do traballo lexicográfico e a divulgación da nosa lingua. C


Summary: A concentración estivo organizada por Solidariedade Galega co Pobo Saharaui

Máis un ano, a Praza do Obradoiro acolleu un acto reivindicativo para reclamar liberdade para o pobo saharahui. Sogaps, entidade presidida por Maite Isla, logrou rreunir centos de persoas, entre elas moitos dos nenos e nenas que chegaron a Galiza nas últimas semanas no marco do programa Vacacións en Paz, para esixir liberdade para o Sahara, territorio ocupado por Marrocos desde hai case corenta e cinco anos. Representantes de diferentes partidos galegos acudiron á convocatoria de Sogaps, que concluíu coa lectura dun manifesto no que se recollen as demandas do pobo saharaui e no que se pide o remate da ocupación por parte de Marrocos. Galiza está adherido ao programa de acollemento temporal desde o ano 1991, a petición do goberno da República Árabe Saharaui Democrática.


Summary: Internacionalista desde a praxe e non só desde a teoría, Katu Arkonada (Barakaldo, 1978) é un grande coñecedor, sobre o terreno, da realidade latino-americana en xeral e dos movimentos anti-imperialistas en particular. Durante 8 anos, e como asesor do goberno, colaborou coa experiencia transformadora que lidera Evo Morales en Bolivia. Activista da Rede de Intelectuais en Defensa da Humanidade, acompaña moi de perto os dramáticos acontecimentos actualmente en curso en Venezuela. Falamos sobre eles nesta entrevista.

Katu Arkonada mora desde hai meses en México DF. Conversamos na tarde da cuarta feira, por telefone. Está recén chegado de Caracas. Como viche a situación en Venezuela? Acabo de aterrar de Caracas hai apenas unha hora. Estiven tamén na toma de posesión de Maduro [o pasado 10 de xaneiro]. Vin absoluta normalidade. Si que hai unha situación complicada no social, cunha crise económica importante. Mais o que hai é que ver as causas desa crise. A sociedade vina en calma. A distorsión do que pasa por parte dos meios de comunicación é terríbel. Lévannos a pensar que están á beira da guerra civil. Mais a situación real dista moito de ser esa. Por moito que distorsionen os meios, Guaidó ten o apoio dunha determinada clase social, clase media-alta. Mais esa clase é, como en todas as sociedades do planeta, minoritaria. Portanto, diría que a situación é de absoluta normalidade, dentro das dificuldades que coloca a crise económica. En Caracas tiveche a oportunidade de estar con Maduro. Que impresión che produciu? Na guerra mediática fíxose un grande exercicio, verdadeiramente exitoso, de deconstrución da figura de Nicolás Maduro, mais hei de dicer que Maduro foi o mellor chanceler dos países do ALBA durante 8 anos. É un grandísimo cadro político que le moi ben a xeopolítica e as relacións internacionais. Moi consciente da responsabilidade que ten sobre os hombros, incluída a ameaza dunha intervención militar dos EUA, que até agora nunca fora tan explícita. Ben, vino de verdade que moi tranquilo. Estiven con el nun acto con transportistas. O tipo cantou, bailou coa xente. Ten moito sentido do humor, até se autoparodia. Os meios tíldano de bruto. Ten un inglés moi mao. Pois ben, el rise desa caracterización que fan os meios del. A verdade é que Maduro é o mellor presidente que pode ter Venezuela nestes momentos de crise. Non por acaso foi a persoa na que Chávez depositou a súa confianza no proceso da sucesión. Sabía que era a persoa máis adecuada, sabendo, como sabemos todos, que ningún líder é perfecto. Se Guaidó ten o apoio da clase media alta, debemos inferir que o conxunto das clases populares están con Maduro? Si, embora dunha maneira crítica. Hai tamén un chavismo sociolóxico crítico que está nos bairros populares e que sofre as penalidades económicas produto dun bloqueo [reférese ás sancións contra o país interpostas polos EUA] que afecta a todo, desde a compra de alimentos até a distribución de medicinas. Mais as clases populares teñen moi claro con quen non están. Non están cunha oposición que é violenta, que non é democrática, que só acepta os resultados cando gaña as eleccións, que vai entregar os recursos naturais do país, e non só o petróleo, o gas, o ouro, o coltán... Falas do chavismo sociolóxico... Si, Chaves fixo dúas grandes cousas, dúas claves que hai que ter na cabeza para entender o que pasa en Venezuela. A primeira é o partido. Chávez gañou ao principio sen ter un partido e decatouse de que o necesitaba. E creou o Partido Socialista Unido de Venezuela, unha organización que está a funcionar moi ben. E a segunda clave é que Chávez creou conciencia crítica na xente. O chavismo sociolóxico. A xente en Venezuela está politizada e iso permite que as clases populares defendan o proxecto. Tes dito en algunha charla disponíbel en Youtube que unha cousa é conquistar o goberno e outra moi distinta, tomar o poder. Si, mais Venezuela é un dos países do mundo onde máis se ten tomado o poder. Se o pomos en relación co ciclo de gobernos progresistas en América Latina, a revolución bolivariana é sen dúbida a que máis ten avanzado. É evidente que unha cousa é o goberno e outra o poder real. Aí tes que confrontar cos poderes mediático, xudicial, económico. Mais Venezuela si que ten dado pasos adiante na construción da hexemonía. Sabemos desde Gramsci que a hexemonía é antes que política, cultural. A hexemonía cultural é ese chavismo sociolóxico, produto de 20 anos de revolución. Obviamente enfrente está o sistema mundo, con moitos intereses, a potencia imperial, Venezuela como a principal reserva petrolífera do planeta...Obviamente aí hai unha disputa grande, mais en Venezuela se alguén ten o poder é o chavismo. Lenin dicía que salvo o poder todo é ilusión. Está moi ben autoproclamarse presidente [di con ironía], mais se non tes o control da institución estatal, das forzas armadas, dos fluxos comerciais, do aparato xudicial, da facenda, pois obviamente o que tes é ilusión. Aquí hai unha persoa que di que é presidente e outra que é efectivamente presidente porque ten todos eses resortes na súa man. Maduro está a apostar polo diálogo. A oposición acaba de fecharse a el. Si, a Asemblea Nacional recusa o diálogo coa excusa de que non quere prolongar o sufrimento do pobo. Aquí cada quen se está a retratar. O presidente Maduro está disposto a se sentar con todo o mundo, sen condicións, e iso que é o presidente lexítimo do país, que acaba de gañar con clareza unhas eleccións [as de maio de 2018, co 67 por cento dos votos, un proceso boicotado polos sectores máis pro-Washington da oposición]. Hai tamén países que queren promover o diálogo e a paz, a iniciativa de México e Uruguai en curso, o apoio indirecto de Nacións Unidas e o Vaticano... É sintomático que Trump anuncie un novo encontro con Kim Jong-un e se negue en redondo a se ver co presidente de Venezuela. -Ben, aquí se está a disputar unha guerra diplomática e, en paralelo, unha guerra mediática. Na primeira hai moitas iniciativas para descoñecer a presidencia de Maduro e para posicionar un Guaidó que non ten ningún poder efectivo no país. Hai que dicer que Guaidó non só non quere saber nada da iniciativa polo diálogo de México e Uruguai, senón que tampouco lle vale o Grupo de Contacto da UE. Hai empate técnico en Venezuela entre goberno e oposición? Hai un empate catastrófico nalgúns ámbitos. No mediático... a potencia de fogo que teñen eles é terríbel. No diplomático, a situación é así, así. Pero no territorio non hai ningún empate: hai un señor que non foi eleito por ninguén e que se erixe como presidente sen ter ningunha capacidade para tomar ningunha decisión executiva. E o factor tempo. De quen dirías que xoga a favor? Ben, hai movimentos internacionais que, se acaban por callar, vanlle pór moi difícil aos EUA xustificar unha intervención militar. Até o Grupo de Lima e a UE se mostran distantes de calquer escenario bélico. Así que diría que o tempo, se xoga a favor de alguén, faino a favor do goberno lexítimo do país. Como xulgarías o papel de España? En política exterior, bastante lamentábel, como sempre. Nen sequer teño que me remontar á historia neocolonial. Basta con lembrar o Trío dos Azores. O apoio a unha invasión que se saldou cun millón de mortos. Sánchez está a actuar agora movido exclusivamente polos intereses das transnacionais españolas en América. É mágoa. Está a perder a oportunidade de liderar unha iniciativa a prol da paz e o diálogo. Sánchez debería terse posto do lado xa non só da esquerda, senón dos demócratas. E como avalías o rol dos intelectuais na esfera internacional en relación ao conflito venezuelano? Ben, a esquerda europea en xeral dáme vergoña. En América Latina si hai un pensamento crítico máis vigoroso. O que fai falta é un esforzo colectivo para pensar o mundo actual e para fornecer ferramentas analíticas que fagan avanzar as sociedades. Ese debe ser o rol do intelectual orgánico. E o que é fundamental é non falar de ouvidas, senón estar na lama, coñecendo a realidade directamente e non desde a comodidade do teu escritorio.


Nada máis simbólico do que algúns consideran que é promocionar a cultura, que a aterraxe dun helicóptero no Gaiás, ese mamotreto, saco sen fondo de cartos para satisfacer egos persoais, que ensombrece a cidade de Santiago. Así é como comeza o vídeo musical de Enrique Iglesias, no que durante pouco máis dun minuto se refire a Galicia, en algo que parece máis ben unha promoción do Benidorm dos anos 70, con Pajares, Esteso e Ozores alucinando coas suecas. Nada máis simbólico do que algúns consideran que é promocionar a cultura, que a aterraxe dun helicóptero no Gaiás, ese mamotreto, saco sen fondo de cartos para satisfacer egos persoais, que ensombrece a cidade de Santiago O obxectivo segundo Feijoo era "dar a coñecer o país", e para eso, a Axencia de Turismo debeu pensar que nada máis representativo da nosa terra, que o casco vello de Lugo, a Praza do Obradoiro, ou a Ribeira Sacra, como imaxes dunha canción na que un tío en pleno outono canta en Galicia: "hay calor en la ciudad, hay calor en la bahía", ou que recita frases tan "pouco" sexistas e representativas da nosa cultura como :"eres la envidia meneándote toda". Como senón tivéramos festas dabondo que promocionar na nosa terra, transforman o Mosteiro de Carboeiro nunha discoteca, como se Galicia fose a capital de Miami. Esta paifocada podería ser un chiste, senón fora porque a gracia custounos a tod@s os galegos máis de 300.000 euros adxudicados nun procedemento negociado sen publicidade. Xa o fixera Zaplana agasallando a Julio Iglesias con máis de 6 millóns das antigas pesetas por promocionar a Comunidade Valenciana, así que nós, non íamos a ser menos! De seguro que as adxudicacións públicas á familia Iglesias son por unha cuestión de mérito e capacidade, e que nada teñen que ver co apoio que sempre brindaron ao PP. Mentres se lle enche o peto aos amigotes a base de derroche de cartos públicos, recórtase en educación, sanidade, dependencia…e maltrátase ao sector cultural do noso país Así, mentres se lle enche o peto aos amigotes a base de derroche de cartos públicos, recórtase en educación, sanidade, dependencia…e maltrátase ao sector cultural do noso país, que esmorece asfixiado pola suba do IVA, coa billa das subvencións pechado, e coa promoción da nosa música limitándose a uns minutos nas noites de Luar da TVG. Xerando, como di a canción, "a noite e o día"; a noite, que se cerne sobre os nosos artistas e espazo cultural; e o día, que segue brillando sobre os amigotes con grandes mansións en América.


Summary: Fontes oficiais dalgúns territorios afirman que o Goberno central tamén lles propuxo restabelecer o toque de recoller para frear unha posíbel quinta onda da Covid-19.

O Relatorio de Alertas do Ministerio de Sanidade pensa en dar un paso atrás para frear a expansión do coronavirus entre a mocidade. Segundo transcendeu esta terza feira este departamento do Goberno español vén de facer unha proposta para fechar os locais de lecer nocturno e estudar o estabelecemento do toque de recoller, de novo, aos diferentes territorios do Estado. Segundo as informacións que manexa Europa Press, as e os técnicos da carteira de Carolina Darias pensan que é preciso actuar "de maneira urxente" para frear a transmisión do virus, que vai camiño dunha quinta onda en pleno verán a diferencia do que aconteceu o ano pasado, cando esta época foi un dos momentos de maior calma da pandemia. No entanto, hai que ter en conta que en lugares como Galiza este tipo de estabelecementos volveu abrir as súas portas o pasado 1 de xullo, cun límite horario fixado nas 3 da madrugada. O seguimento foi desigual, e o tema trátase na reunión do Comité Clínico, mais aínda non habería un tempo prudencial para tirar conclusións. Iso non importa en Madrid, onde as e os expertos tamén terían sobre a mesa a limitación do horario nocturno naqueles negocios nos que non se poidan garantir o cumprimento de todas as medidas preventivas para evitar os contaxios. Aliás, sempre atendendo ás fontes de Europa Press, as autoras do relatorio terían a pretensión de que se evite a celebración de eventos multitudinarios nos que non se respecten as normas para controlar ao máximo a evolución epidemiolóxica negativa, que na mocidade vai a máis. O Relatorio de Alertas incide, igualmente, na necesidade de valorar a instauración de "limitacións de horario nocturno para a mobilidade" e de facer fincapé na prevención ante o virus. Negativa A pesar do que afirman diferentes territorios sobre a idea que lles trasladou o Executivo español, tanto o presidente do mesmo, Pedro Sánchez, como o ministro de Política Territorial e Función Pública, Miquel Iceta, negaron que se estea a traballar nesa liña de incremento das restricións. En declaracións aos medios de comunicación, Sánchez descartou aprobar novas medidas para combater a pandemia máis aló das xa acordadas. Desta forma respondeu á petición de Castela e León para estabelecer unha hora máxima para estar na rúa e a de Catalunya sobre o lecer nas noites. O que si fixo foi pedir á mocidade que "non baixe a garda". Pola súa parte, Iceta incidiu en que "non" está previsto estipular novamente un toque de recoller tal e como semella que pediu Castela e León ao Goberno do Estado.


Summary: O proxecto documental 'Xanela', xurdido no confinamento da man de Gancho Producións, pretende xerar un audiovisual, de duración aínda incerta, que vire nunha ollada múltiple arredor de como se viviu a corentena e a entrada na nova normalidade. Até o 1 de xullo aínda se poden facer achegas

Un retrato colectivo da corentena. Ese é o obxectivo co que nace a iniciativa documental Xanela, cun anuncio en pleno confinamento a través das redes sociais na procura de material audiovisual diverso, que recollese a vida cotiá das persoas durante estes tempos convulsos. Se ben o encerro pasou, aínda é posíbel participar até o 1 de xullo, coas instrucións dispoñíbeis a través de Facebook, Instagram ou Twitter. Tamén aceptan imaxes, mensaxes de Whatsapp, audios ou calquera detalle que nos mantivese en conexión. A chamada destes materiais domésticos, que fai caer o proxecto da banda dun found footage [metraxe atopado] autorizado ou por encarga, implicará que todas as persoas participantes sexan en parte "codirectoras", explica Isaac Rivadulla. El atópase detrás deste proxecto xunto ao resto do colectivo audiovisual Gancho, no que o acompañan Ariadna Silva Fernández, Manuel García Vicente e André Díaz Cerviño. A idea desta compilación xur-diu, loxicamente, durante o confinamento, mentres comentaban a través de videochamada o que facer após estes tempos de pandemia. Malia que até este momento traballaran fundamentalmente máis no eido da ficción (fóra dalgunhas reportaxes sociais), levaban tempo con ganas de facer algo dentro do rexistro máis documental, confesa Rivadulla. Pero faltáballes un tema. E coa crise sanitaria a resposta apareceu soa. Un sentir común A absoluta liberdade creativa foi a máxima coa que fixeron a súa chamada á colaboración cidadá para que lles mandase vídeos, de calquera tipo, sobre o seu confinamento. O material enviado pode ser "calquera cousa" vencellada a como se viviu a situación de encerro ou o camiño cara a esa "nova normalidade". A recepción de arquivos, explica Revadulla, foi por vagas, cun momento inicial moi forte seguido dun certo estancamento, o que os levou a empurrar de novo a través das redes sociais. En principio, móstranse "máis ou menos contentos" coa cantidade de material no que, malia o heteroxéneo, atopan xa motivos que se repiten, como o do exercicio ou a reflexión sobre as anomalías do presente. A pesar de que cada óptica é única, "non é algo tan diferente", comenta Rivadulla, pois ao tratarse dunha mesma situación atopan un certo "sentir común" que se manifesta desde realidades e contextos diversos. Aínda que se centran na Galiza, tamén recibiron vídeos de fóra, co que se aprecia a fonda diferenza entre rural e cidade, por exemplo. Vertixes da montaxe Agora, a piques de fechar a re- cepción de vídeos, enfróntanse ao proceso de escolma e montaxe. A estas alturas resulta moi complexo vaticinar o resultado final, mais a idea é que acabe a disposición da cidadanía da que xurdiu. "Non sabemos que vai saír de aquí, se algo de 20 minutos ou de cinco", comenta Rivadulla. Esta incerteza implica "un reto emocionante, pero que ao tempo dá algo de medo, porque hai que ter moito respecto polo que envía a xente, mais desde a consciencia de que imos crear algo novo", di. Deste equilibrio chegará un retrato duns tempos estraños, forzado na ollada múltiple e no ronsel doutros documentais colaborativos, como Spain in a day, de Isabel Coixet.


Summary: Tanto o Goberno do Estado como a Unión Europea instan Alxeria a "reconsiderar" esta decisión, que tería graves repercusións sobre a economía.

O ministro de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación, José Manuel Albares, indicou esta quinta feira que o Goberno estatal está a analizar as "implicacións prácticas" que teñen as últimas decisións anunciadas por Alxeria, con vistas a ofrecer unha resposta "serena" pero "firme" para defender os intereses españois. A Presidencia alxerina anunciou na cuarta feira a suspensión "inmediata" do Tratado de Amizade co Estado español polo xiro radical que deu a respecto do Sáhara occidental, e posteriormente a Asociación Profesional de Bancos e Entidades Financeiras (Abef) anunciou a conxelación das domiciliacións bancarias para operacións de comercio exterior de produtos desde e cara a España a partir desta quinta. "Estamos a analizar exactamente as implicacións desa medida, o alcance práctico, tanto a nivel estatal como europeo, para dar a resposta axeitada, serena, construtiva pero tamén firme na defensa dos intereses do Estado español e das empresas españolas", sinalou o ministro en declaracións á prensa. Alxeria suspende o Tratado de Amizade e Cooperación co Estado español após 20 anos vixente No que atinxe ao impacto que poida ter na subministración de gas a España, Albares indicou que tamén se está a analizar mais, polo de agora, "o que nos trasladan as compañías gasísticas é que nestes momentos non hai ningunha dificultade" na liña habitual desde Alxeria, dixo. Neste punto, o ministro remitiuse ás declaracións que fixo a finais de abril o presidente alxerino, Abdelmayid Tebune, quen tras manifestar o seu malestar polo feito de que o Goberno dese o seu respaldo ao plan de autonomía marroquí para o Sáhara asegurou que isto non afectaría a subministración de gas. Alxeria era até hai uns meses o principal subministrador do Estado español. Desexo dunha "boa relación" con Alxeria O ministro aproveitou tamén para reiterar "o desexo do Goberno", e o seu persoal, de "ter as mellores relacións con Alxeria, co seu Goberno e co seu pobo", así como o compromiso co Tratado de Amizade subscrito en 2002 e cos principios estabelecidos nel, entre os que destacou "a igualdade soberana dos estados, a non inxerencia en asuntos internos e o respecto mutuo". Alxeria ameaza con cortar o subministro de gas tras o achegamento de Sánchez a Marrocos Denuncia perante a UE Con todo, segundo informa o xornal El País, o Goberno español está a valorar a posibilidade de denunciar Alxeria perante a Unión Europea (UE), ao entender o Ministerio de Exteriores que a conxelación unilateral dos intercambios comerciais co Estado español "pode vulnerar o Acordo Euromediterráneo de 2005", que decretou un réxime de "asociación preferente" entre os membros da UE e Alxeria. De feito, esta mesma quinta feira, a portavoz de Exteriores da Comisión Europea, Nabila Massrali, instou o Goberno alxerino a "reconsiderar" esta decisión. "Alxeria é un socio moi importante da UE no Mediterráneo e é un actor chave da estabilidade rexional. Estamos analizando o impacto desta decisión e as vías de diálogo e canles diplomáticas, e esperamos que traballen con España para atopar unha solución a este desacordo actual", dixo.


Summary: O líder do Sinn Féin vaise reincorporar esta semana á carreira eleitoral. Este domingo, en conferencia de imprensa (vídeo no interior), mostrou a súa convicción de que o lado escuro do unionismo non acabará co proceso de paz.

"A vella garda -sexa no liderado da policía norirlandesa, dentro do unionismo ou de posicións pseudorepublicanas- que está en contra do cambio non poderá gañar", afirmou Adams. Cando o líder do Sinn Féin fala de "cambio" reférese ao proceso de paz no Norte de Irlanda, mas tamén á criación das condicións políticas que fagan posíbel a reunificación da Illa e o fin do dominio británico sobre os 6 condados norteños. O presidente do Sinn Féin declarou que o trato que recebeu durante os 4 días de interrogatorio foi correcto e reiterou o seu respaldo ao corpo policial do norte de Irlanda. Esta cuestión é central. O Sinn Féin, en función dos Acordos de Belfasta (Good Friday Agreement), partilla o goberno autónomo dos 6 condados cos unionistas. Un ataque por parte de Adams á policía no seu conxunto faría insostíbel o mantimento do statu quo emanado do Good Friday Agreement. [O líder republicano criticou o momento do seu arresto, en vésperas dunha campaña, e si deslizou que hai zonas escuras na policía, contrarias ao proceso de paz] Gerry Adams evitou un ataque frontal a policía para preservar o proceso de pacificación A aposta de Adams e do conxunto do movimento republicano é a de preservar os tamén chamados acordos de sexta feira santa, por considerar que crían a atmosfera adecuada para o avanzo eleitoral. A formación republicana agarda agora que o inxustificado arresto de Adams -en principio foi liberado sen cargos, aínda que a fiscalía podería formulalos após receber os informes policiais- produza un efeito boomerang que beneficie as espectativas eleitorais do Sinn Féin o 25-M. Algunhas enquisas publicadas antes da detención de Adams colocaban o Sinn Féin como primeira forza no conxunto de Irlanda, un feito sen precedentes.


Summary: A comisión conxunta sentou na mesma mesa en Viena as delegacións do Irán, dos Estados Unidos, de Rusia, da China, de Francia, do Reino Unido e de Alemaña.

A UE sinalou que abre un proceso no seo da comisión conxunta do acordo nuclear iraniano para asegurar a volta dos Estados Unidos ao pacto, así como para garantir que o Irán se compromete co cumprimento integral do mesmo. O anuncio foi realizado tras a reunión en Viena da comisión conxunta que fai seguimento do pacto e que sentou na mesma mesa as delegacións do Irán, dos Estados Unidos, de Rusia, da China, de Francia, do Reino Unido e de Alemaña para discutir o futuro do Plan de Acción Integral Conxunto (PAIC), nome técnico do acordo nuclear. Bruxelas pretende iniciar deste modo unha nova páxina para achegar posturas e salvar o pacto a través da mediación diplomática. Aínda que os encontros continuarán na capital austríaca, agárdase que esta fase poida durar varios meses e non se resolva até que pasen as eleccións presidenciais no Irán previstas para o próximo xuño. Reaccións Tras o encontro presencial, o primeiro convocado desde decembro, Teherán salientou o carácter "construtivo" do mesmo, apuntando que seguirán os contactos en Viena coa vista posta noutra posíbel cita diplomática na sexta feira, segundo apuntou o viceministro de Exteriores, Abbas Araghchi, citado por medios iranianos. A delegación rusa valorou positivamente a reunión, facendo fincapé en que os grupos de expertos suscitarán medidas concretas para que os EUA e o Irán restauren a aplicación do PAIC. "Os grupos comezaron a traballar de inmediato", sinalou o representante ruso, Mijail Ulianov, segundo a axencia Sputnik. O encontro decorrido nesta terza feira, 6 de abril, culmina unha serie de esforzos diplomáticos en que xogou un papel relevante a UE. De feito, a cita convocouse tras constatar nunha videoconferencia a semana pasada o compromiso das partes por preservar o acordo.


Summary: A escalada na Galiza está en plena efervescencia. Após varias décadas nas que permaneceu como un deporte con escasa difusión e relevancia alén dun círculo de pioneiras, nos últimos anos cada vez máis xente se achega a probalo. Logo da apertura de rocódromos por case todas as cidades do país e impulsada tamén polo feito de alcanzar o status de deporte Olímpico, a escalada galega semella abrirse un oco entre as xeracións máis novas.

Se falamos dos tipos de escalada que existen, resulta difícil non perderse para quen non estea familiarizado con este mundo: escalada artificial, libre, alpina, clásica... A lista é moi longa, pero se nos centramos nas modalidades que se practican no país, as máis destacadas son a escalada en bloque -máis coñecida como bulder- e a escalada deportiva. Esta última é talvez a máis popular, e caracterízase por empregar sistemas de seguridade que se fixan previamente ás rochas ao longo da vía que se vai escalar. Sobre estes mecanismos nos que se colocan os mosquetóns é por onde pasan cordas ás que van suxeitas as escaladoras coa finalidade de evitar unha posíbel caída, xa que normalmente as vías que se escalan adoitan ter unha altitude considerábel. O bulder, en cambio, consiste en escalar bloques de pedra dun tamaño menor, que non superan os oito metros, polo que non hai necesidade de usar ningún tipo de corda nin material de seguridade, agás un pequeno xergón chamado crash pad como amortecemento, aínda que en moitas ocasións nin sequera é necesaria. Un deporte en expansión Malia existir desde hai bastantes décadas na Galiza, a escalada estivo até non hai moito limitada a grupos de amigas e coñecidas, practicada por algúns clubs de montaña, pero reducida a un círculo bastante minoritario debido á súa escasa difusión social. Con todo, iso parece estar mudando nos últimos anos. Logo dunha primeira xeración de pioneiras e dunha etapa de actividade limitada a pequenos grupos, a apertura de rocódromos e centros de escalada indoor [interiores] en varias cidades da Galiza xunto coa realización de cursos de iniciación e xuntanzas por parte da Federación Galega de Montañismo parecen estar dando un novo pulo a este deporte. Desde o rocódromo Indorwall de Santiago de Compostela, aberto ha cinco anos, destacan a importancia do factor social deste exercicio, xa que á parte de adestrar no centro, o habitual entre as escaladoras é xuntarse para facer actividades na montaña. Todo iso, sumado ao feito de que a escalada será deporte olímpico por primeira vez nos Xogos de Toquio en 2021, acaba por xuntar unha gran cantidade de alicientes que tornan a tornan moi atractiva. "Noutros sitios como no norte de Europa ou mesmo no norte do Estado é un deporte que xa se practicaba hai moito tempo e todas esas ondas acaban por chegar aquí tamén. Empeza a haber un montón de anuncios nos que aparecen persoas escalando: de coches, de colonia, filmes... Estase popularizando", afirman. Construíndo unha paixón Pablo Ces é realizador audiovisual e leva 15 anos practicando escalada. Coñeceu o deporte durante a súa etapa universitaria en Salamanca a través dun amigo asturiano que o foi metendo no mundo das alturas. "Cando rematei a universidade e voltei a Santiago non tiña a ninguén con quen ir nin había rocódromos, entón quedou a cousa un pouco en stand-by. Tempo despois fun traballar á Coruña e xa vin que había cursos na universidade, anoteime e funme metendo no ambiente, coñecendo xente e lugares, foi como unha bóla de neve", comenta Ces. Aínda que lle gusta practicar un pouco de todo, a súa modalidade preferida é a escalada deportiva. Por outra banda, Benito Santos, máis coñecido como Ben de Corme, é un percebeiro da vila bergantiñá homónima e considerado unha das referencias máis destacábeis da escalada na Galiza. Benito comezou na disciplina un día de casualidade hai uns 20 anos, cando intentaba subir unha rocha situada nunha praia preto de onde vive. A primeira vez non o conseguiu, pero voltou ao día seguinte para completar o seu cometido e non se detivo até logralo. Máis adiante, escalando en Punta Nariga, no concello de Malpica, coñeceu pioneiros do deporte no país como Suco, Germán ou Finuco, cos que absorbeu moitos máis coñecementos nos que asentaría unha paixón pola escalada que dura até o día de hoxe. Aínda que pola peculiar orografía galega é difícil atoparmos grandes muros que si son habituais noutras zonas da península, na Galiza existen moitos lugares idóneos para a práctica da escalada deportiva, como o cabo Prior Para a práctica de bulder non abonda con chegar e escalar os bloques de pedra, senón que é preciso un labor de limpeza de musgo, silvas e demais lixos que poidan facer esvarar a quen escala, ademais de limpar os accesos até os propios bloques. "Cando empecei eu abrín un montón de liñas de bloque para a escalada, daquela tiña moito tempo e aquí na miña zona hai moitísimos bloques ao redor e escalaba todos os días. Ao principio non había moito auxe, a xente tiraba máis pola escalada con corda, pero a raíz de que comecei a facer vídeos e subilos a internet empezou a vir xente de fóra. Como consecuencia diso, a xente de aquí foise dando tamén conta da importancia e a calidade das liñas que había", comenta Santos. O bo desta modalidade é que calquera lugar é bo para practicala, xa que bloques de pedra aptos para o bulder están presentes en toda a xeografía do país. O problema está no seu acondicionamento e limpeza, que depende en boa medida da vontade de persoas coma el. "Calquera pedra é viábel para facer escalada, pero de momento hai pouca xente que busque bloques e limpe as liñas para probalos. Continuamos facendo isto as que xa o faciamos antes. Ademais, hai uns cantos anos fixemos unha guía na que podes coñecer cara a onde están os bloques xa abertos coa súa dificultade sinalada e cadaquén vai probando os que lle apetece", explica o de Corme. Predominio do granito A paisaxe e a orografía galega determinan tamén unha serie de diferenzas con respecto á escalada que se practica noutros lugares da península, especialmente cando falamos da escalada deportiva. Na Galiza as montañas son máis erosionadas e suavizadas, menos escarpadas, e iso fai que non existan paredes moi altas. A escalada aquí adquire unhas características máis técnicas e talvez explosivas, onde salientan as placas -paredes moi verticais con predominio de agarres moi pequenos-, o que combinado coa dureza do granito require tamén unha maior forza nos dedos. Noutros lugares cunha maior presenza de rochas de tipo calcario, onde o agarre tamén é mellor, sobresae unha escalada con paredes máis inclinadas que a tornan un desafío máis físico. Os rocódromos son chave na achega e formación de novas xeracións de escaladoras. No bulder, pola contra, atopamos na Galiza unha variedade maior, xa que os bloques, dun tamaño máis reducido, poden presentar multitude de bordes e formas que exixen solucións moito máis diversas para poderen ser escalados. Desconectar das preocupacións Que sexa un deporte con tanto crecemento nos últimos anos débese a múltiples factores. Entre eles está o xa mencionado carácter social. Santos destaca que no bulder, aínda coa vantaxe de ser unha modalidade que se pode practicar de forma individual, é moi habitual facelo en colectivo, probando as vías en grupos, descifrando os movementos necesarios para chegar á cima e visitando a outras compañeiras para que che ensinen os bloques da súa zona. Ces tamén destaca o feito de que, malia existiren competicións, a práctica habitual adoita ser entre grupos de amigas, sen competir contra as demais, senón contra un ou unha mesma. Outro dos seus puntos positivos é a capacidade de evasión que xera entre quen o practica, xa que a dificultade e a necesidade de medir cada movemento fai necesario que o 100% da atención estea posta na actividade. "A nivel deportivo é moi importante ese compoñente de aventura, de adrenalina, pero a min o que máis me atrae é ese nivel de concentración no que te metes cando escalas. Eu xa practiquei moitos deportes antes pero ningún conseguira darme iso ao nivel que o fai a escalada. Mergúllaste e desconectas completamente das preocupacións do día a día", comenta Ces. Aínda que soe a tópico, Santos sostén ademais que para el a escalada é máis que un deporte, especialmente polo tempo que lle dedica a todo o procedemento previo. "Vai desde atopar algunha pedra que che interese até buscar liñas que che supoñan novos retos, e todo ese proceso, sobre todo cando buscas algo para explorar os teus límites, fai que precises unha concentración que absorbe toda a túa atención e a cabeza descansa doutras cousas". É por iso polo que o deporte é moi físico, pero tamén ten un factor mental moi importante. "É como un mosaico moi grande do que vas aprendendo cousas pouco a pouco e no que sempre te estás marcando novos retos, durante anos e anos. Non acaba nunca e por iso engancha tanto", explica. Alén diso, outro elemento co que todo o colectivo semella estar de acordo é o contacto coa natureza. Calquera persoa que se aproxima a este deporte por primeira vez, mesmo sen chegar a escalar, xa está vivindo moitas veces unha experiencia enriquecedora, desfrutando de contornas naturais moi atractivas, tanto na montaña como na costa, o que converte a xornada en algo máxico en calquera caso, á marxe da práctica en si. Ces resalta que en todos estes anos ten levado a moita xente a ensinarlle o deporte e todo o mundo fica abraiado, e unha boa parte acabou por entrar no allo logo da experiencia. Non cabe dúbida de que a escalada é un deporte moi vinculado ao medio natural, o que xera tamén un vínculo moi forte de responsabilidade e respecto por parte de quen a practica. Malia todo, o factor humano remata por ter consecuencias de todos modos. Unha delas é o conflito entre as vías de escalada e os espazos de nidificación de aves, o que orixina que para preservar este proceso teña que restrinxirse a escalada durante certo tempo coa finalidade de crear unha relación sustentábel co medio. Ás veces, especialmente nos arrabaldes das grandes cidades, poden chegar a producirse masificacións en épocas de vacacións e fins de semana, nas que non todo o mundo se comporta co civismo que sería desexábel. Pola súa banda, as asociacións e clubs de escalada tentan tamén implicarse coa preservación do medio organizando xornadas de limpeza ou respectando as especies vexetais protexidas á hora de crear accesos cara ás zonas de escalada. Aliás, asociacións como Escalada Sostenible encárganse de velar por estas cuestións en todos os lugares nos que teñen presenza. Subindo o nivel Aínda que na Galiza a práctica da escalada foi maioritariamente un acto lúdico entre amigas, desde hai un tempo véñense celebrando cada vez máis competicións deste deporte. A Federación Galega de Montañismo é a encargada de organizar os campionatos de bulder ou escalada deportiva, que son moitas veces clasificatorios para as competicións a nivel do Estado. Neste ámbito destaca un evento celebrado na Coruña estes últimos anos, os Street Games, nos que entre outros moitos deportes urbanos existe tamén unha competición de diversas modalidades de escalada, na cal participan deportistas de renome mundial. Entre as modalidades destaca o psicobloc. Esta variante do bulder caracterízase por se realizar en paredes ou bloques que se atopan xusto encima da auga, que exerce como amortecedor na caída, o que permite escalar bloques de maior altitude que no bulder convencional. Aínda que en lugares como Mallorca este tipo de escalada se pode realizar en paredes rochosas de xeito natural ao existir unha profundidade suficiente, no evento coruñés é instalada unha vía artificial na zona portuaria. Aínda así, a ausencia dunhas bases sólidas neste eido até hai ben pouco na Galiza fai que o noso país estea aínda bastante lonxe de competir en pé de igualdade con outras nacións como Catalunya ou Euskal Herria. Nelas o nivel é moi alto e as infraestruturas necesarias para promover e cimentar o deporte na sociedade levan máis tempo estabelecidas, mesmo con algunhas das escaladoras a se mediren a nivel mundial. Con todo, o crecente interese que está espertando esta actividade, o aumento de infraestruturas e rocódromos e a difusión social que a escalada está conseguindo na Galiza nos últimos anos parece que xa está dando paso a unha xeración que asenta a súa fortaleza na xente máis nova. Curiosamente, o único clasificado no Estado para os vindeiros Xogos Olímpicos de Toquio, Alberto Ginés, tan só ten 17 anos.


Summary: Exixen ás empresas protocolos de prevención e tratamento do acoso, así como mecanismos preventivos e de resolución de denuncias

A violencia contra as mulleres ten moitas manifestacións que non só se limitan ao ámbito domestico. No laboral tamén se dan casos, aínda que a loita contra este tipo de condutas fica aínda "invisibilizada, borrada, ocultada e ignorada". Así o denuncia o sindicato CIG, que esta quinta feira, con motivo do Día internacional da Eliminación da Violencia contra as Mulleres, centra a súa campaña na violencia contra a muller no ámbito laboral. Nela chama a non tolerar o acoso e actuar sancionando calquera situación de violencia no traballo, garantindo que esta non se volva repetir e que haxa unha reparación do dano á vítima. Porén, como sinala o sindicato, "na maioría dos casos non se detecta e se actúa axilmente por parte da empresa, senón todo o contrario. As empresas seguen protexendo en numerosas ocasións os agresores". A secretaria das Mulleres da CIG, Nicolasa Castro, indicou na presentación da campaña que "moitas mulleres non identifican co acoso condutas sexistas que poderíamos considerar leves ─comentarios, piropos, chistes…─", pois, de facelo, "as afectadas sobrepasarían 50%". Tamén recoñeceu que aínda hai moitas mulleres que non asumen o acoso en todas as súas vertentes (sexual, moral, por razón de sexo ou por orientación sexual e identidade de xénero) como delito. Isto provoca que as denuncias por acoso "son mínimas", xa que 72% das afectadas non pon en coñecemento da empresa a situación que están a padecer. "A inmensa maioría das traballadoras optan por calar, por medo a non ser cridas, a represalias e mesmo ao despido", evidenciou Castro. Máis protocolos Ante esta grave situación, desde o sindicato insisten na necesidade de pór en marcha protocolos específicos nas empresas, así como mecanismos preventivos e de resolución de denuncias e difundilos, lembrando tamén que este tipo de condutas se poden denunciar fóra da empresa, na Inspección de Traballo ou nos xulgados. Castro chamou a atención sobre o feito de estes protocolos "só constan en 22% dos plans e só 14% fan referencia ao acoso sexual ou por razón de sexo. Medidas preventivas só se recollen no 6%", aseverou. A violencia contra as mulleres no traballo debe evidenciarse, e para iso é preciso dar conta a través de estatísticas da situación real e difundir esta realidade para así "promover a conciencia real necesaria para erradicar esta forma de discriminación das mulleres traballadoras". Risco para a saúde Só así se podería atallar unha realidade que "atenta contra a dignidade e integridade das persoas, afecta gravemente á saúde de quen o padece e impide a promoción e o desenvolvemento profesional, obrigando en moitos dos casos a abandonar o traballo". Neste senso, a pesar dos efectos na saúde, a secretaria das Mulleres da CIG apuntou que 9 de cada 10 mulleres sometidas a acoso non solicitou ningún tipo de baixa. Por iso insistiu na necesidade de que as baixas producidas como consecuencia directa de acoso estean así tipificadas, de forma que se recoñezan como enfermidade laboral. "O acoso tería que estar recoñecido entre os riscos laborais para a saúde", concluíu Castro.


Summary: No que vai de ano familiares e amizades sumaron 273.000 quilómetros percorridos para podelos visitar en cadeas españolas. O equivalente a 7 voltas ao mundo

Os presos independentistas galegos iniciaron unha campaña polo seu traslado a cárceres en Galiza, un paso co que procuran que se poña fin á política de dispersión que se lles aplicou desde o mesmo momento das súas respectivas detencións. Ao longo das vindeiras semanas, e a medida que cada un dos presos teña revisión da condena, remitirán un escrito á Dirección xeral de Institucións Penitenciarias no que solitcian ser trasladados a Galiza. Un dereito, o de cumprir pena o máis próximo posíbel ao seu domicilio, recoñecido na propia lexislación española embora sexa negado de forma sistemática aos presos independentistas. Para acompañar esta demanda, desde a asociación de familiares e amizades 'Que Voltem à casa!' impulsan unha campaña de información e sensibilización sobre a realidade da dispersión e as súas consecuencias. "Só em 2016 percorrimos 272.892 kilómetros e gastamos a elevada suma de 35.948 euros", afirman, para poder visitar os presos independentistas. Eses case 273.000 Km son os que tiveron que percorrer as amizades e familiares destas persoas presas para poder visitalas, visitas que son 40 minutos e unha vez á semana.


Summary: A Xunta da Galiza di que debatirá estes días se vai habilitar un hospital de campaña en Compostela pola crise do coronavirus, mais unha empresa privada con sede en Madrid ten aberto un proceso de selección de persoal de cociña para el.

A empresa Compass, con sede en Madrid, ten aberto desde hai tres días un proceso de selección para persoal de cociña dun "hospital de campaña" en Compostela nunha coñecida páxina web para búsquedas de traballo. Este hospital de campaña, do que non se achega máis información que a súa ubicación en Compostela, e para o que piden "dispoñibilidade completa" e "incorporación inmediata", non foi anunciado pola Xunta da Galiza oficialmente até o momento. O propio Feixoo dicía este domingo que era unha posibilidade que estaba sobre a mesa mais esquivaba calquera posíbel confirmación. De feito, o Goberno galego non se ten manifestado aínda publicamente sobre se vai empregar este método para aliviar a presión asistencial dos centros hospitalarios da capital a medida que nos acheguemos ao pico de contaxios por coronavirus. Con todo, desde o departamento de selección do Compass Group, consultado por Nós Diario, aseguran que "o normal" é que cando se publica unha oferta de emprego a empresa teña asegurado que ese traballo se vai realizar. Porén, apuntan que a empresa "poder ser previsora" e iniciar o proceso de selección "por se acaso", antes de que se confirme a propia existencia do hospital, "para ir pedindo candidatos" ao ter claro que se van obter ese contrato "cando saia". En concreto, a empresa busca 20 traballadoras e traballadores para cociñeiros e auxiliares. Ofrecen un "contrato temporal", "xornadas parciais en función de categoría", "quendas continuas rotativas de segunda feira a domingo" e un salario "por convenio" sen especificar. Xa hai máis de 120 persoas inscritas. As e os cociñeiros deberán saber elaborar as comidas "según fichas técnicas" e ter un "control e coidado da conservación e aproveitamento dos produtos postos ao seu dispor". As e os auxiliares teñen cometidos como "limpeza e desinfección" de "platos, ferramentas de traballo e superficies de comedor, cociña e vestuarios". Listas do Sergas O Servizo Galego de Saúde (Sergas) conta con listas públicas de persoal de cociña, cociñeiros e pinches, admitidos para traballar na sanidade pública na que figuran centos de persoas coas que, á vista desta oferta de emprego, non se vai contar para o hospital de campaña proxectado para Compostela.


As hospitalizacións por Covid-19 na Galiza descenden este sábado até as 154, que son 19 menos que na xornada anterior. Baixan tamén as infeccións activas até as 1.697 (20 menos), así como os contaxios notificados nas últimas 24 horas, 148 (28 menos). Segundo recolle a última actualización do Sergas, con datos rexistrados até as 18 horas da sexta feira, a pandemia deixa no país outras dúas vítimas, co que se alcanzan os 3.873 falecementos desde que se iniciou a crise sanitaria. O Reino Unido autoriza a primeira vacina da Covid-19 específica contra a variante Ómicron Os óbitos, ambos con patoloxías previas, corresponden a un home de 88 anos da área sanitaria de Vigo e a un muller de 94 anos da área sanitaria de Pontevedra. Por contra, soben a 667.790 os curados de Coronavirus, 165 máis este sábado. Áreas sanitarias Os casos activos baixan en catro das sete áreas: na Coruña, con 416 (nove menos); en Ourense, 286 (tres menos); en Santiago, 226 (sete menos); e en Vigo, con 209 (12 menos). Pola contra, soben en Pontevedra, con 186 (10 máis); en Ferrol, 129 (un máis); e en Lugo, 238 (tres máis). No tocante aos hospitalizados, descenden en todos os distritos sanitarios menos en Ferrol, onde o total mantense en 15, aínda que aumenta un en planta e baixa un en UCI (onde xa non fican ingresados). Sonia Villapol, neurocientífica: "Cada reinfección aumenta o risco de padecer unha Covid persistente" A área de Ourense conta con 19 ingresados en unidades convencionais (tres menos) e dous en UCI (sen mudanzas); a da Coruña, 44 en planta (tres menos) e tres en críticos (sen cambios); a de Pontevedra, 22 en unidades convencionais (cinco menos) e un en coidados intensivos (sen cambios); a de Santiago conta con 16 hospitalizados en planta (catro menos) e dous en UCI (un menos); a de Lugo, con 11 en unidades convencionais (un menos) e continúa sen ingresados en coidados intensivos; e a de Vigo, con 18 en planta (dúas menos) e un en UCI (sen cambios). Por último, en canto aos novos contaxios notificados, as áreas de Ourense e A Coruña lideran con 27 casos cada unha; seguida por Lugo, con 25; Santiago, con 23; Pontevedra, con 20; Vigo, con 16; e Ferrol con 10.


Summary: Nas últimas horas producíronse tres novos falecementos, sumando un total de 12 mortes. A cifra total de positivos ascende a 721, dos que a maioría (527) se atopan nos seus domicilios. A Coruña segue sendo a área con máis casos, seguida de Vigo e Pontevedra

As cifras de persoas infectadas polo Covid-19 continúan a súa escalada en Galicia e en todo o Estado. Os últimos datos que vén de facilitar a Consellería de Sanidade, sitúan o número total de casos positivos nos 721, fronte aos 568 do día anterior, mantendo unha suba do 27%, moi semellante á do xoves.O número total de casos positivos nos 721, fronte aos 568 do día anterior, mantendo unha suba do 27%, moi semellante á do xovesNas últimas horas producíronse tres novos falecementos, sumando un total de 12 mortes. Trátase dunha dunha muller de 68 anos e dous varóns de 93 e 74 anos que estaban ingresados no CHUAC da Coruña e tiñan patoloxías previas en todos os casos. Ademais, houbo unha nova alta, chegando a un total de 6.No conxunto do Estado, o número de positivos polo Covid-19 achégase aos 25.000, con case cinco mil novos casos rexistrados este venres. O número de falecementos sitúase nos 1.326, 324 máis que onte. Madrid, con case 9.000 casos, e Cataluña con máis de 4.000, son as comunidades con máis persoas infectadas; Euskadi, Navarra e A Rioxa son os territorios, xunto con Madrid, con máis positivos por habitante. A Comunidade de Madrid, que suma 804 mortes, está a experimentar unha grave situación de saturación nos seus hospitais, con 767 persoas enfermas de coronavirus na UCI.Nas últimas horas producíronse tres novos falecementos, sumando un total de 12 mortesCon todo, dende hai días as autoridades sanitarias veñen subliñando que os indicadores máis importantes aos que hai que emprestar atención son os de persoas ingresadas nos hospitais, sobre todo as que se atopan na UCI. Isto é así pola introdución de novas probas para analizar a presenza do virus en persoas que non presentan síntomas, o que nos vindeiros días vai elevar notablemente o número de casos. E, sobre todo, porque a clave nestes momentos é asegurar o correcto funcionamento do sistema sanitario, polo que cómpre evitar a saturación dos centros hospitalarios, e nomeadamente as UCI.Neste senso, dos 721 casos totais confirmados en Galicia, a maior parte presentan síntomas leves e atópanse en illamento nos seus domicilios (527). O número de persoas en UCI aumentou nas últimas horas, chegando a 28 (eran 19 o venres). E tamén o fixeron as persoas ingresadas en unidades hospitalarias convencionais, que pasaron de 137 a 166. En total, hai 194 pacientes con coronavirus nos hospitais galegos.O número de persoas en UCI aumentou nas últimas horas, chegando a 28 (eran 19 o venres). E tamén o fixeron as persoas ingresadas en unidades hospitalarias convencionais, que pasaron de 137 a 166O número de infectados en UCI son o 3,88% do total. E o número total de persoas hospitalizadas chega ao 26,9%, porcentaxes moi semellantes ás do día anterior. Galicia dispón de 274 camas de UCIEste venres, Alberto Núñez Feijóo destacou que Galicia aínda se atopa na segunda das catro fases previstas na loita contra o virus (a contención reforzada) e que está preparada para facer fronte á terceira fase, de mitigación. O presidente da Xunta subliñou, con todo que "o peor do pico asistencial aínda non chegou, opeor aínda está por chegar". Casos por área sanitariaPor áreas sanitarias, hai 195 casos na Coruña (eran 152 este venres), 54 na de Lugo (eran 46), 74 na de Ourense (eran 63), 112 na de Pontevedra (eran 83), 152 na área de Vigo (eran 108), 108 na de Santiago (eran 94), e 26 na de Ferrol (eran 21). Nas últimas 24 horas ás áreas que máis incrementaron o seu número de positivos foron A Coruña, Vigo e Pontevedra, as tres que presentan máis casos.


Summary: A editorial Small Station Press, nunha coedición coa Xunta de Galicia, publicará a tradución baixo o título Galician Songs. "É a primeira vez que se publica en inglés un libro completo de poesía de Rosalía de Castro", asegura o editor Jonathan Dunne.

Galician Songs. Ese será o título da tradución ao inglés de Cantares Gallegos que verá a luz a finais deste ano da man da Editorial Small Station Press. A poeta e tradutora candense Erín Moure (Canadá, 1955 ) é a responsable da versión anglosaxona do histórico poemario de Rosalía, cuxa publicación cumprirá 150 anos o próximo 2013. Moure anda estes días a ultimar a súa tradución e traballa xa xunto a Jonathan Dunne, director do selo editorial, nas correccións finais do libro. Este volume será o cuarto título da colección Galician Classis da editorial, na que se inclúen as traducións da obra de Lois Pereiro, Longa noite de pedra, de Celso Emilio Ferreiro, e Xente de aquí e dacolá, de Álvaro Cunqueiro. A primeira edición da versión anglosaxona do clásico rosaliano lanzará máis de 1.000 exemplares, cuxa distribución dependerá tanto da editorial como da Xunta de Galicia, quen participa no proxecto. "A Xunta coedita o libro e comprométese a mercar exemplares que serán distribuídos a través dos Centros de Estudos Galegos ou do Instituto Cervantes"; explica o propio Jonathan Dunne. O resto da edición será vendida a través das principais distribuidoras e librarías virtuais do mundo anglosaxón, como tamén na páxina web da propia editorial. Os responsables do libro están a estudar a posibilidade de que os volumes conten con distribución en Galicia. Coa publicación deste libro, Erín Moure volverá colaborar con Jonathan Dunne, xa que a escritora canadense participara no proxecto Anthology of Galician Literature 1196-1981, obra coeditada a tres bandas por Xerais, Galaxia e a Xunta de Galicia. Nese volume, Erín Mouré xa traducira a Rosalía de Castro e Jonathan Dunne considerou que era a persoa axeitada para facerse cargo da tradución de Cantares Gallegos. Moure, ademais de realizar a tradución, elaborará unha introdución da edición na que dará o seu punto de vista sobre Rosalía de Castro e a súa vixencia. "Na introdución comento o seu contexto histórico, pero eu non quero situala nun tempo pasado, como un feito histórico, folclórico ou minoriatia. Nada diso. Quero situala como poeta contemporánea. A súa contemporaneidade aínda nos fala do século XXI", explica Erín Moure, quen ademais destaca a universalidade da autora. "A súa poética non é importante unicamente para Galicia, é importante para nós, xente que le e escribe en inglés", sentencia a tradutora. "A súa poética non é importante unicamente para Galicia, é importante para nós, xente que le e escribe en inglés" Moure, ademais, considera este proxecto coma un "reto" e afronta as dificultades que se presentan ao levar ao inglés os versos rosalianos. "É complicado acadar en inglés a delicadeza dos seus ritmos e da súa dicción, a variedade de cadencia, a distribución dos sons, os seus ecos da cultura popular. Resulta difícil recrear no tecido dun idioma anglosaxón o que constrúe Rosalía dentro dunhas formas siméticas e bastante ríxidas. É difícil de transmitir a súa voz política, pero tamén a delicadeza nos ritmos e nos sons. É un reto. Que ledicia ter un reto así", explica a poeta canadense, quen tamén leve ao inglés os versos de autoras como Chus Pato. "Primeiro libro poético de Rosalía en inglés" Pola súa banda, Jonathan Dunne destaca a relevancia desta tradución na medida en que "sería a primeira vez que se publique en inglés un libro completo de poesía" de Rosalía. "Até agora, da súa poesía en galego só houbo catro escolmas que contan cunha media de corenta poemas de todos os seus libros", explica o editor, a quen lle "sorprende este feito". As antoloxías ás que fai referencia Dunne son Poems of Rosalía de Castro (Ministerio de Asuntos Exteriores de España. Madrid, 1964), cuxa tradución correu a cargo de Charles David Ley a partir dunha escolma realizada por Filgueira Valverde; Poems (State University of New York, 1991), de Anna-Marie Aldaz, Barbara Gantt e Anne Bromley; Selected Poems (Shearsman, 2007), con traducións de Michael Smith, e The Poetry and Prose of Rosalía de Castro, cuxa tradución levárona a cabo John e Aileen Deve no ano 2010. Precisamente, a primeira destas antoloxías, a de Filgueira Valverde, é considerada coma o primeiro libro da literatura galega levada ao inglés, segundo explica o propio Jonathan Dunne no seu estudo De Rosalía a Manuel Rivas: análise da tradución galego-inglesa (1964-2010). Parte da poesía de Rosalía, ademais destas antoloxías e de traducións de poemas soltos, tamén se recolleu na tradución realizada dunha escolma tirada de En las orillas del Sar en 1937 por Griswold Morley. O título desa escolma foi Beside the river Sar. Selected poems from En las orillas del Sar by Rosalia de Castro e o volume tampouco incluía a totalidade dos poemas da citada obra rosaliana.


Summary: Profesionais e asociacións de afectadas e afectados demandan maior compromiso das administracións públicas na investigación e innovación, un campo que non foi alleo aos recortes nestes anos da man da recesión.

O cancro é a segunda causa de mortalidade en Galiza, con 25 falecementos diarios, só superada polas doenzas cardiovasculares. En 2018 faleceron no noso país 8.551 persoas a causa desta doenza e foron diagnosticados 18.900 casos, segundo a Asociación española contra o cancro (AECC). Dados que testemuñan a presenza diaria, próxima, do cancro no día a día para moitos galegos e galegas e as súas familias. A taxa de supervivencia global ao falarmos de cancro sitúase en 53% aos cinco anos. Na maioría dos cancros a mortalidade diminuíu ao longo destes anos, etapa na que tamén aumentaron os diagnósticos. Unha diminución que ten moito a ver cos esforzos que se fixeron e fan en investigación e innovación para combater a enfermidade. Así, por exemplo, a mortalidade no cancro de mama reduciuse nas últimas tres décadas en case 30%. Hai, tamén, outros factores a ter en conta, as oncólogas e oncólogos lembran que até 40% dos tumores poden previrse con hábitos de vida máis saudábeis; mais a investigación continúa a ser a ferramenta fundamental para facer fronte a unha doenza que na Galiza hai 2.700 persoas que a sofren en soidade, ao non viviren acompañadas. Investigación implica falar de financiamento, de diñeiro. De 2007 a 2016 reduciuse de forma notábel o financiamento público no Estado español destinado a este cometido mentres noutros países da contorna aumentaban esas partidas en até 29%. É unha das conclusións que se recollen no primeiro informe sobre a investigación do cancro no Estado español, publicado en 2018 pola Asociación de investigación contra o cancro (Aseica), a AECC e a Fundación Bancaria. Un completo documento no que se rexistra como 76% dos ensaios clínicos sobre cancro son patrocinados pola industria, unha porcentaxe sensibelmente superior á de países como Francia (onde é 49%), Reino Unido (65%), ou Holanda e Italia (56), por poñer tres exemplos. "A predominancia da industria na investigación clínica ten efectos no tipo de investigación que se realiza, moi centrada nos novos fármacos", afirman os responsábeis do estudo. En 2009 e 2010 houbo esforzos por parte do sector público de promover ensaios clínicos independentes da industria, recoñecen, mais foi "un esforzo que rematou en 2012 por cuestións orzamentarias", subliñan. Nestes anos, en paralelo, foi en aumento o financiamento 'filantrópico' destinado a investigar contra o cancro: dos 9 millóns de 2007 a situarse en 2017 por riba dos 42 millóns de euros. No mesmo período no que houbo unha mingua no esforzo público, como lembran neste día asociacións e colectivos implicados na loita contra o cancro. Voces como a de Rafael López, xefe de Oncoloxía do CHUS, que na comisión de Sanidade do Parlamento galego lamentou o descenso de recursos en investigación, unha realidade que levan anos denunciando asociacións de persoas afectadas e de defensa da sanidade pública.


Summary: Catorce versos compoñen unha das máis universais formas clásicas do poema, o soneto. A ela entregouse Xoán Carlos Domínguez Alberte (Ramirás, 1966) no seu último proxecto, o libro Soneto no alfabeto (Galaxia). "Foi un exercicio de disciplina e gozo", explica sobre unha obra enfocada a lectoras e lectores mozos.

"Formuleino como un reto, adaptarme a moldes clásicos. E dentro deles, decidinme polo soneto, a forma máis universal", di. Antecedidos por un texto cuxo título homenaxea a Manuel Antonio -Intencións-, os poemas amosan intencións lúdicas, unha apoloxía do lecer literario. "Engadín aneis de complexidade e certo sacrificio gozoso", insiste. Os 22 sonetos comparecen baixo cada unha das letras do alfabeto galego. E a primeira palabra de cada un deles comeza por unha desas letras. "Zoa a uz na campaza / e acende luz na cabeza / en forza de natureza / que en mozo ou moza naza", escribe no derradeiro. "Soneto no alfabeto fala, sobre todo, da poesía non como algo requintado e sublime, senón cotián", engade, "porque está presente, como xogo e iluminación, en calquera ámbito da vida". O traballo poético de Domínguez Alberte transitou maiormente polo verso libre. O desprazamento ao clasicismo tamén modificou os seus obxectivos. "Mais este non é un produto só para adolescentes", expón, "aínda que responde a unha teima miña dos últimos tempos". Que remite á "sobreoferta" da narrativa infantil e xuvenil. "Son un gran lector de narrativa, pero ás veces desviamos a nosa ollada e esquecemos a poesía. E esta ofrece moitas posibilidades para a rapazada". "É o primeiro libro de sonetos da literatura xuvenil galega", resume Domínguez Alberte, quen asegura que, en Galiza, "non hai tantos sonetistas". De feito, mesmo se estraña de que haxa "grandísimos poetas" que nunca, ou apenas, o practicaron, como Cunqueiro ou Rosalía de Castro. O poeta, prolífico, prepara xa un novo volume. Misterioso, indica que será "a dúas mans, cunha persoa moi coñecida" e que houbo editoriais que se interesaron por el. Pero non dá máis pistas.


Summary: No último día de campaña electoral o investigador e candidato do BNG Carlos Babío, coautor do libro 'Meirás, un pazo, un caudillo, un espolio', recibiu unha citación da familia Franco a raíz da denuncia que os netos do ditador lle presentaran pola súa reivindicación pola devolución do patrimonio espoliado ao pobo.

O investigador Carlos Babío, coautor do libro libro 'Meirás, un pazo, un caudillo, un espolio' recibiu no último día da campaña electoral unha citación da familia Franco para acudir a un acto de conciliación. O escritor é tamén membro da candidatura do BNG ao Parlamento Europeo que encabeza a actual eurodeputada Ana Mirada, quen hoxe denunciou a entrada dos Franco en escena no fin da campaña dos procesos electorais cunha nova citación a un acto de conciliación con Carlos Babío. "É indignante que os herdeiros do ditador pretendan amedrentarnos no último día de campaña por denunciar os roubos e saqueos documentados cometidos por Franco", manifestou. Miranda chamou a votar BNG como a candidatura antifascista A citación é para o vindeiro 19 de xuño e terá lugar após a suspensión da conciliación que estaba prevista para o 25 de marzo a consecuencia da demanda interposta por seis dos sete netos do ditador por Babío reivindicar a devolución do patrimonio espoliado por Franco ao pobo galego. "Non acudín a esa citación porque non teño nada que conciliar cos Franco e pase o que pase seguiremos loitando contra o franquismo", subliñou Carlos Babío. "Non acudín a esa citación porque non teño nada que conciliar cos Franco e pase o que pase seguiremos loitando contra o franquismo", subliñou Carlos Babío Pola súa banda, a eurodeputada nacionalista cualificou como "inadmisíbel" a sombra permanente dos Franco, e chamou a votar BNG como a candidatura antifascista. "Non deixaremos de denunciar o espolio que cometeu Franco, gústelles aos herdeiros ou non, tanto nas rúas como nas institucións", evocou Miranda após salientar a anomalía democrática que supón que a familia do ditador desfrute dunha propiedade ilegalmente, roubada por Franco. "Non deixaremos de denunciar o espolio que cometeu Franco, gústelles aos herdeiros ou non, tanto nas rúas como nas institucións", evocou Miranda Miranda tamén lembrou que Babío é neto dunha veciña de Sada expulsada da súa casa co fin de incorporala ao recinto do pazo; e salientou do escritor a súa participación en abril deste ano nunha xornada sobre memoria histórica no Parlamento Europeo para explicar o espolio cometido por Franco no pazo de Meirás Precisamente no Parlamento Europeo aprobouse o 25 de outubro unha resolución contra o avanzo do neofascismo en Europa a iniciativa de Ana Miranda; coa paradoxa de que ese mesmo día na Galiza, as e os 19 de Meirás denunciados polos Franco por reivindicaren a devolución do Pazo roubado polo ditador ao pobo presentaban declaración perante un xuíz.


Summary: O Goberno galego permite que as empresas adxudicatarias do vial entre Carballo e Berdoias constrúan só 25 dos 42 quilómetros previstos pero non lles rescinde o contrato. O BNG anuncia que levará á Fiscalía esta operación, incluída nos Orzamentos Xerais para 2015.

A historia da autovía da Costa da Morte remóntase a comezos da década pasada cando, tras o naufraxio do Prestige, a Xunta de Manuel Fraga puxo en marcha a súa propia versión do Plan Galicia, o paquete de infraestruturas co que o Goberno de José María Aznar tentou paliar a treboada política. Un dos principais encargados de anunciar con profusión aquel plan por todo o país foi o conselleiro de Política Territorial, Alberto Núñez Feijóo, peza inserida no gabinete de Fraga dende a madrileña rúa de Génova no lugar do desaparecido Xosé Cuíña. Entre os proxectos que Feijóo publicitaba estaba unha "vía de alta capacidade" entre Carballo e Fisterra da Costa da Morte, cuxa licitación non viu a luz ata 2008, xa como autovía e co bipartito na Xunta. Esa primeira adxudicación rematou en fracaso porque as empresas construtoras non lograron o financiamento necesario e a vixente adquire tintes de fiasco mentres o gabinete do agora presidente Feijóo lles fai ás construtoras un traxe legal á medida permitindo que non constrúan a metade do comprometido, arranxo que o BNG se dispón a remitir á Fiscalía. O procedemento que agora se tambalea é a terceira contratación desta autovía. A segunda licitación foi cancelada pola Xunta en 2010 alegando motivos económicos, pero despois de que o PSdeG denunciase un sobrecusto nas obras duns 400 millóns de euros e mentres unha das empresas que optara á obra, Dragados, levaba o procedemento aos tribunais. Finalmente a Consellería de Infraestruturas que dirixía o agora alcalde de Santiago, Agustín Hernández, adxudicoulles a autovía na primavera de 2011 ás empresas Copasa, Taboada y Ramos, CRC e Covsa. Na sinatura do contrato, solemnizada en xuño dese ano, o propio Hernández aseguraba que ficaban solucionados "os problemas herdados do bipartito" e anunciaba, ademais, que a autovía estaría "finalizada no horizonte desta lexislatura", o que puña o límite en 2013. Naquela comparecencia o conselleiro explicaba, ademais, que as empresas gañadoras o eran, esencialemnte, porque presentaran a oferta "máis vantaxosa" dende o punto de vista económico. A segunda licitación foi paralizada tras a denuncia dun sobrecoste de 400 millóns Máis de tres anos despois daquela sinatura aquelas promesas están moi lonxe de ser realidade. A autovía está concibida co sistema de peaxe na sombra, segundo o cal as empresas poñen os cartos da construción e, unha vez a vía entra en servizo, a Xunta paga en función do tráfico que absorba. Neste contexto, as empresas cuxa solvencia económica estaba supostamente garantida non son quen de atopar financiamento suficiente para acometer as obras na súa totalidade. O Goberno, no canto de romper o contrato polo incumprimento, disponse a modificalo non pola vía tradicional, senón cunha disposición legal introducida na lei de acompañamento dos Orzamentos de 2015, que este martes iniciou o seu trámite parlamentario. O plan da Xunta consiste, en esencia, en que as construtoras deixen sen construír unha parte do acordado e se ocupen de só 25 dos 42 quilómetros planificados, deixando fóra o treito entre Baio e Berdoias, en Vimianzo. A Xunta permite que as empresas constrúan só 25 dos 42 quilómetros da autovía, pero non lles rescinde o contrato Na disposición adicional quinta desa lei de acompañemento a Xunta alude aos omnipresentes "principios de estabilidade orzaemntaria e sustentabilidade financeira" para, "en atención á concorrencia de razóns de interese xeral", proceder á "resolución parcial do contrato" e "reducir" así o "volume de compromisos de gasto", cifrado en máis de 700 millóns de euros. Así as cousas, di a lei, "o plan económico-financeiro da concesión deberá adaptarse para restablecer o equilibrio económico". A estes efectos, continúa, "a retribución económica prevista" integrará "como compensación ao concesionario por todos os conceptos derivados da presente disposición, o importe dos investimentos xa realizados". Traducido: as empresas non farán parte do que comprometeran e serán compensadas economicamente polo que gastaron en expropiacións ou movementos de terras no treito que non construirán. O BNG anuncia que trasladará o asunto á Fiscalía Esta operación gobernamental chegou este martes ao pleno da Cámara. No inicio da tramitación da lei de acompañamento a oposición en pleno expresou as súas dúbidas sobre a modificación do contrato e dende o BNG o seu voceiro, Francisco Jorquera, advertiu a Xunta que, no caso de "non comprometerse a retirar esta disposición, acudiremos á Fiscalía", algo que o PP di non estar disposto a facer. Dado que a conselleira de Facenda cifra en 128 millóns de euros o "aforro" co recorte, iso implica "que as concesionarias desta autovía", empresas "amigas do PP", quedan "eximidas de facer un 40% dos quilómetros" mentres só se reduce un 17% o custo para o erario. Isto, acusa, é "saquear os recursos públicos", mais aínda porque o "custo real" da autovía é de 200 millóns de euros: "a obra redúcese nun 55% e o prezo multiplícase nun 235%", polo que "se non é prevaricación, paréceselle moito". Jorquera: "Vostedes verán o que fan, non vaia ser que acabe imputado todo o grupo do PP e todo o Consello da Xunta" "Vostedes verán o que fan, non vaia ser que acabe imputado todo o grupo do PP e todo o Consello da Xunta", advirte Jorquera, nun contexto no que tamén o resto da oposición recea destes cambios. "Están cometendo un delito con carácter presunto", di dende AGE Yolanda Díaz, que ve na modificación "non só unha fraude democrática", senón un xeito de proceder próximo ao ámbito penal. Pola banda do PSdeG o seu voceiro, Juan Carlos González Santín, anuncia que "imos pedir aos servizos xurídicos da Cámara" que ditamine se "esta norma está axustada á legalidade", mentres que dende o PP o deputado Hipólito Fariña cre "inaudito" que se vincule o proceder da Xunta coa "prevaricación". "Non reclamaron delito ningún cando unha decisión do Goberno central rematou co Plan Galicia", resolve, mentres asegura que a modificación do contrato "conta con todos os avais xurídicos".


Summary: Insta a Xunta a publicar os informes sobre a carga viral nas augas residuais coruñesas para coñecer a "radiografía" da pademia

O BNG instou a Xunta a realizar probas "masivas" na área sanitaria da Coruña ante o aumento de casos de coronavirus e esixiu a comparecencia do conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, para informar dos novos focos na Galiza. Así o demandou a portavoz de Sanidade do BNG na Cámara galega, Montse Prado, quen tamén considerou necesario que o Goberno galego faga públicos os informes do proxecto de investigación que a empresa que depura as augas residuais urbanas da Coruña, Arteixo, Cambre, Culleredo e Oleiros realiza xunto á Universidade da Coruña (UDC). Este proxecto, segundo indicou, permite "detectar con antelación os brotes" ao determinar a carga viral aínda que se trate de persoas asintomáticas, polo que pediu que se faga público o seu contido para poder facer unha "radiografía" da situación da pandemia nesta zona. Na súa intervención, a parlamentaria nacionalista advertiu de que xa son uns 40 os focos detectados na Galiza, tanto en áreas urbanas como rurais. "Ante esta situación o PP e a Xunta non poden seguir mantendo opacidade e falta de transparencia", asegurou. Comparecencia Por iso, sinalou que o Bloque Nacionalista Galego esixe a comparecencia do titular de Sanidade na Cámara galega para que dea conta de cuestións como se hai transmisión comunitaria do virus e cantas persoas están a realizar os rastrexos na Galiza. "No BNG non damos por válido o dato de que a Xunta ten 6.000 rastreadores", sostivo Montse Prado, que puxo en cuestión que a Administración galegaa trate de computar a todo o persoal da Atención Primaria nesta cifra. "É necesario que por parte da Xunta se explique como se están facendo os rastreos, os illamentos e como está a evolucionar a pandemia", manifestou a parlamentaria, que criticou que Feixoo vaia a comparecer esta cuarta feira para anunciar medidas que, na súa opinión, xa se deberían de tomar con anterioridade. Por último, lembrou que unha das primeiras cuestións que pedirá a súa formación no Parlamento será a posta en marcha dunha comisión de investigación sobre o ocorrido nas residencias de maiores das Galiza.


Summary: Ademais das grandes urbes, outras 41 localidades pasan a nivel alto e 12 concellos entran no nivel máximo de restricións

As sete grandes cidades galegas fechan os seus locais de lecer nocturno a partir da madrugada deste sábado 31 de xullo, momento no que entraron en vigor as novas restricións acordadas polo comité clínico da Xunta este pasado martes. Ademais, debido ao seu paso a nivel alto, os locais hostaleiros das urbes deberán esixir certificado Covid para o interior, ao 50% da súa capacidade --no exterior, tamén ao 50%, non será necesario documento acreditativo. A estas medidas súmase a prohibición de reunións de non convivientes entre as 01,00 horas e as 06,00 horas da madrugada, así como a limitación, en toda a comunidade autónoma, do número de persoas que se poden reunir en espazos públicos ou privados --seis, en interiores; e dez, en exteriores--, durante o resto do día. As restricións entran en vigor, ademais, após o aval outorgado este pasado venres polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) que, en base ao informe técnico remitido polo Executivo galego, considerou "necesarias" e "proporcionadas" as medidas, "que responden a un incremento na transmisión do virus". Nivel alto Ademais das sete cidades galegas, no nivel alto atópanse outras 41 localidades: Carballo, Arteixo, Fisterra, Oleiros, Arzúa, Cariño, Melide, Ribeira, A Coruña, Cambre, Culleredo, Ames, Santiago de Compostela, Ferrol, As Pontes, Ortigueira e A Pobra, Cervo, Ribadeo, Monforte, Lugo, Chantada, A Illa, Marín, Poio, Soutomaior, Pontevedra, Vilagarcía, Vilanova, Gondomar, Vigo, Bueu, Ponte Caldelas, A Guarda, Meis, Moaña, Mos, O Porriño, Redondela, Nigrán, Tomiño, Ribadumia, Avión, O Rosal, Barbadás, O Carballiño, Ourense e Verín. Nivel máximo Ademais, este sábado entran no nivel máximo 12 concellos: Boiro, Muros, Cambados, Meaño, O Grove, Sanxenxo, Baiona , Foz, Viveiro, Burela, Monterroso e O Barco. Estas localidades, tamén con lecer nocturno fechado, esixirán certificados covid-19 para acceder ao interior de locais de hostalaría, cuxa capacidade estará limitada ao 30% e ao 50% en exteriores -de acceso libre. As reunións estarán prohibidas entre non convivintes entre as 1.00 horas e as 6.00 horas da madrugada; mentres que durante o resto de día, deberán ser dun máximo de seis persoas no interior e de 10 no exterior. Con todo, A Xunta de Galicia autorizou para esta fin de semana, nos concellos con máis restricións, os eventos en locais hostaleiros que fosen convocados ou organizados antes do 29 de xullo, día en que o comité clínico anunciou os cambios de nivel para os concellos respecto da covid-19. Nivel Medio No nivel medio inclúense 52 municipios: Monterrei, Riós, Beariz, Boborás, Vilarmartín, A Pobra de Trives, A Rúa, Coles, A Lama, Maceda, Pereiro de Aguiar, A Cañiza, Celanova, Rábade, O Valadouro, Barreiros, San Cibrao, Vilalba, Sarria e Mondoñedo, Toques, Corcubión, Curtis, Rianxo, Pontedeume, Oroso, Silleda, Teo, Bergondo, Cee, Coristanco, Brión, Carnota, Outes, Cedeira, Narón, Valdoviño, As Neves, Vilaboa, Padrón, Vimianzo, Noia, Barro, Pontecesures, Tui, Caldas de Reis, Arbo, Cangas e Ponteareas. Os veciños de concellos de nivel medio disporán de locais de hostalaría, sen necesidade de certificados covid-19, ao 50% da súa capacidade -tanto en interior como en terrazas. Onde si necesitarán certificados é para o lecer nocturno, que abre até as 3.00 horas. Ademais, as reunións de non convivintes entre as 3.00 horas e as 6.00 horas da madrugada están prohibidas, mentres que durante o resto de horas, deberán ser dun máximo de seis persoas no interior e de 10 no exterior. Nivel Medio-Baixo No nivel medio-baixo, os concellos contarán coa hostalaría cun 100% de capacidade en terrazas e 50% en interior, sen necesidade de certificados COVID; mentres que o lecer nocturno abre até as 3,00 horas, coa obrigatoriedade de presentar certificados. As reunións de non convivintes entre as 3 e as 6 da madrugada están prohibidas, e para o resto de horas, deberán ser dun máximo de seis persoas no interior e de 10 no exterior.


Summary: O triatleta galego reafirma a súa lenda e gaña un novo campionato do mundo en Canadá, converténdose nun dos maiores heroes da historia da modalidade e, por suposto, do deporte galego.

Estivo a piques de ter que abandonar o deporte após un aviso médico, hai xa case tres lustros, pero se negou, loitou e renaceu como mito. O ferrolán Javier Gómez Noya gañou por cuarta vez o campionato do mundo de triatlón masculino logo de ser terceiro na pobra disputada en Edmonton, a última do calendario. Un éxito que confirma pero tamén eleva. Algo único. Noya, que adestra en Pontevedra, chegaba con vantaxe á competición, pero o mal día que sufriu hai unha semana creou dúbidas que o seu grande rival, o irmán maior Brownlee, quixo aproveitar pero non foi quen. Precisaba o galego chegar ao podio. Conseguiuno, como terceiro. E sumou así outro triunfo a unha longa carreira -a pesar da súa imaxe adolescente xa ten 31 anos- que conta con outros tres títulos do mundo (en 2008, 2010 e 2103) e que chega ao tetracampionato. Á lenda absoluta do triatlón mundial e o deporte galego.


Summary: Foron as e os grandes perdedores da Longa Depresión iniciada en 2008 e a historia vai camiño de repetirse. Se a década pasada foi a dunha xeración sen expectativas económicas nin persoais, o novo tempo que arranca coa crise do coronavirus apunta na mesma dirección. A mocidade está a ser a principal pagá.

A segunda década do século XXI foi un período perdido para a mocidade galega. Malia o escaso peso demográfico deste sector na sociedade, a totalidade dos indicadores referidos á mesma foron negativos até o punto de que unha boa parte das e dos analistas chegaron a falar dunha xeración perdida pola ausencia de expectativas laborais. As altas taxas de desemprego entre a poboación menor de 25 anos, que nalgunha anualidade do período chegaron a superar o 40%, e a alza da emigración son dous exemplos paradigmáticos da situación. Sen ir máis lonxe, entre 2009 e 2019, 326.824 persoas abandonaron Galiza, 213.511 con destino ao Estado español e 113.313 a diferentes países do continente europeo. Os datos coñecidos desde o comezo da pandemia apuntan a unha reedición da situación anterior. Así, por exemplo, as cifras fornecidas a pasada semana pola Enquisa da Poboación Activa (EPA) referidas ao terceiro trimestre do ano debuxan unha realidade laboral dual, onde a mocidade e os traballadores e traballadoras de menor cualificación aparecen como perdedoras da crise. Porén, a desigualdade é aínda maior, tendo en consideración que a mocidade e os traballadores precarios teñen peor carreira de cotización e, por conseguinte, as prestacións públicas derivadas dos ERTE ou dos subsidios de desemprego cobrados durante este período tamén son moito menores. 48,40% da poboación entre 16 e 19 anos en paro As cifras de ocupados son moi desiguais en función das franxas da idade. O desemprego afectou no terceiro trimestre de 2020 a 36,63% da poboación menor de 25 anos, o que significou un aumento de 10,4% no último ano. Ao tempo, o paro alcanzou o 48,40% da poboación entre 16 e 19 anos e o 34,38% no grupo de idade entre 20 e 22, unhas cifras de desemprego en calquera dos tres casos moi superiores ao total da Galiza, que nese período chegou a 11,8%. Abonda con reparar na porcentaxe de ocupación da poboación entre 25 e 54 anos, situada en 11,09% para caer na conta da fenda aberta no mercado traballo, cuns números moi semellantes aos do peor momento da crise comezada en 2008. As diverxencias son máis evidentes cando se repara na franxa de idade de máis de 55 anos. Aquí, o número de desempregadas e desempregados situouse en 8,85%, mentres que no mesmo trimestre do ano pasado rexistrouse 10,86%, evidenciando que a destrución de emprego se centrou na mocidade. A explicación a este fenómeno atópase no carácter máis precario das condicións de traballo e na temporalidade dos contratos da poboación máis nova, aspecto que favorece os despedimentos. Na mesma liña, ao ser máis caros os despedimentos entre a franxa de idade superior a 55 anos, os empresarios optaron polos Expedientes de Regulación Temporal de Emprego (ERTE) como vía de axuste sen rachar a relación laboral. Ao tempo, nos últimos meses téñense freado de maneira significativa os procedementos de xubilacións. A expulsión da mocidade do mercado de traballo está a ter o seu correlato na caída da temporalidade por primeira vez desde 2014. Neste sentido, a totalidade dos estudos vinculan a causa do descenso na taxa da temporalidade, isto é, a porcentaxe de persoas asalariadas con contrato temporal, cos despedimentos entre os menores de 25 anos, até o punto de situarse por baixo de 50% no segundo trimestre de 2020. O impacto da pandemia sobre a economía é moi desigual por sectores, afectando de maneira particular aquelas actividades onde se ocupan moitos mozos e mozas. Un caso evidente é a hostalaría, á cabeza da destrución de emprego desde que comeza a crise e cunha caída da actividade no último ano de arredor de 9%. Após a hostalaría, sitúanse outros sectores cunha importante presenza xuvenil como o traballado do fogar e o das actividades artísticas e do ocio, moi relacionada co turismo ou o comercio. Precisamente, a metade do emprego destruído no comercio retallista afecta a menores de 30 anos, cando esta franxa de idade non chega a 22% do total da poboación ocupada no sector. A pandemia deixa ao descuberto as debilidades do modelo social e acentúa as tendencias económicas que se viñan manifestando nos últimos anos na Galiza. A este respecto, os estudos elaborados con anterioridade á aparición do virus coincidían en que a xuventude era un dos colectivos con maior precariedade laboral, cunha maior temporalidade, cuns salarios máis baixos, cunha maior descontinuidade e, por tanto, cunha posición estrutural máis débil. Este volta a ser o sector social que con máis dureza está padecendo as consecuencias económicas da crise.


Summary: Polo futuro do sector da automoción e contra a precariedade laboral mobilizouse arredor dun cento de delegadas e delegados sindicais da CIG en Vigo.

Máis de cen traballadores e traballadoras do sector da automoción mobilizáronse en Vigo baixo a convocatoria da CIG para chamar a atención sobre a perda de actividade no sector e contra a precarización das condicións laborais. Así mesmo, esixiron ao goberno do Estado español e máis á Xunta de Galiza a activación de políticas que garantan futuro para a industria galega da automoción, sobre todo ante un contexto que esixirá transformacións no sector derivadas da implantación das innovacións tecnolóxicas e da posta en marcha da lexislación sobre cambio climático e transición enerxética. "O fundamental é apostar por vehículos de valor engadido en vez de facelos de baixo custo", sinalou Bouzas A marcha transcorreu entre o polígono do Caramuxo e as instalacións do grupo PSA Peugeot Citroën na Zona Franca de Vigo, con consignas contra a precariedade, a desindustrialización de Galiza e denunciando o negocio das empresas de traballo temporal neste sector. Da mobilización tomaron parte o secretario xeral da central sindical nacionalista, Paulo Carril, e máis o secretario nacional da federación de Industria da propia CIG, Xoán Xosé Bouzas, quen apuntou que están a desenvolver unha campaña contra a desindustrialización e a precariedade nun "sector estratéxico para o noso país e fundamental para as bisbarras de Vigo e Ourense". Bouzas afirmou que o fundamental é apostar por vehículos de valor engadido en vez de facelos de baixo custo, poñendo en valor a fabricación de carros menos contaminantes como os híbridos, eléctricos e híbridos a gas; e máis o coche autónomo, de alto valor engadido, e no que a industria galega está a quedar nunha posición moi atrás a respecto doutros países. Solicitaron á Xunta que informe sobre a cantidade das axudas públicas que quedan no país e cales se invisten en Portugal Neste sentido, sinalou necesario que a Xunta informe sobre a cantidade das axudas públicas a este proxecto que quedan no país e cales se invisten en Portugal, que pola contra, si é un estado que está apostando de maneira estratéxica polo automóbil autónomo, informou Bouzas. A CIG demanda elaborar unha estratexia galega do sector da automoción Para acadar unha industria do automóbil forte e consolidada, Xoán Xosé Bouzas fixo fincapé na necesidade de elaborar unha estratexia galega de sector coa que poder afrontar os retos derivados da implantación da lei de cambio climático e transición enerxética, que suporá a desaparición dos motores diésel; así como contar cunha política enerxética de país que reduza os custos e permita maior competitividade mediante unha tarifa eléctrica galega; e tamén salientou a necesidade de implementar un plan de rexuvenecemento dos cadros de persoal para garantir o relevo no sector; e adaptar a formación profesional pública á nova realidade tecnolóxica en consonancia coa renovación que se derive da adaptación á industria 4.0 ou cuarta revolución industrial. A CIG-Industria presentou xa un documento con propostas para afrontar os cambios e retos do sector A CIG-Industria presentou xa un documento con propostas para afrontar os cambios e retos do sector, e ademais dos puntos expresados por Bouzas tamén inclúe propostas sectoriais como a creación dunha mesa galega do automóbil integrada polo Clúster de Empresas de Automoción de Galicia (CEAGA), as centrais sindicais e as tres universidades, así como o compromiso de todo o sector de non afondar na precariedade laboral, non abusando da contratación por ETT, multiservizos ou centros especiais de emprego, ademais doutras medidas como é a aplicación do convenio sectorial ou da empresa principal a todas as traballadoras e traballadores do sector.


Summary: O desemprego rexistrado alcanza niveis semellantes aos do inicio da recesión pero logo de destruírse 60.000 empregos e caer a poboación activa en 77.000 persoas.

O paro rexistrado en Galicia subiu no pasado mes de outubro en 3.424 persoas con respecto ao mes anterior, situándose a cifra total en 169.744, 16.159 menos que un ano antes e alcanzando niveis semellantes aos do inicio da recesión. Hai unha década, en outubro de 2008 e semanas despois da caída de Lehman Brothers, o número de galegos e galegas rexistradas nas antigas oficinas do INEM era de algo máis de 168.000. Polo camiño, a grave crise económica e demográfica deixou o país cunhas 77.000 persoas activas menos, levou por diante 120.000 ocupados e destruíu 60.000 empregos. O paro rexistrado alcanza niveis semellantes aos do inicio da crise pero tras destruírse 60.000 empregos e caer a poboación activa en 77.000 persoas As afiliacións medias á Seguridade Social caeron en outubro en 690 en Galicia, aínda que son 23.294 máis que doce meses antes. Con todo, a cifra total queda en 1.013.198 persoas cotizantes, mentres que hai dez anos situábase en 1.072.239, 59.041 máis que na actualidade. Supón unha caída do 5,5%, case 60.000 empregos destruídos tras unha década de crise económica, pero tamén demográfica. Desde aquel terceiro trimestre de 2008 até o deste ano, a poboación activa de Galicia caeu en 77.300 persoas, de 1,32 millóns a 1,25. O número de ocupados tamén se reduciu considerablemente, en case 120.000, desde os 1,21 millóns até os pouco máis de un millón da actualidade. O devalo demográfico e a emigración continúan a incidir nun mercado laboral galego cada vez máis minguado. Ao tempo, unha década despois do inicio da crise, a pobreza afecta o 22% da poboación galega. Neste mes de outubro, o incremento do paro rexistrado en Galicia (+2%) é superior á media estatal (+1,63%). Subiu en todas as provincias agás en Lugo, onde se reduciu en 148 persoas. Tamén se incrementou en todos os sectores, agás na construcción, pero especialmente no sector servizos, onde aumentou en 2.573 persoas. A suba mensual do paro é maior nos homes (2.330 máis) ca nas mulleres (1.094 máis) e hai 615 menores de 25 anos máis en paro (+7,5 %) e 2.809 máis maiores desa idade (+1,8 %). Na comparación anual, o descenso máis acentuado dáse nos homes e, por grupos de idade, nas persoas menores de 25 anos. En Galicia asináronse máis de 103.000 contratos en outubro, o 90% deles temporais En canto ao número de contratos, no mes de outubro asináronse en Galicia 103.484, o 90,3% deles temporais, que aumentaron un 7,5% respecto ao mesmo anterior e tamén repecto ao mesmo período do ano pasado. Malia de superarse as 103.000 contratacións, destruíuse emprego e aumentou o paro rexistrado. Ademais, o 48 % das persoas paradas con experiencia laboral carece de prestación por desemprego e só o 45 % das que si a perciben están a cobrar unha prestación contributiva. A taxa de cobertura en setembro de 2018 era do 52,04 %. Había 78.734 persoas cobrando unha prestación por desemprego: 35.373 percibían unha prestación contributiva, 34 754 subsidios por desemprego, 7.947 a renda activa de inserción e 660 correspondían ao programa de activación de emprego. Xa que logo, son 72.557 persoas paradas con experiencia laboral que carecen de prestacións por desemprego.


Summary: [NOTÍCIA ACTUALIZADA ÀS 8.15]. Com mais do 99% de voto apurado, a notícia é que Portugal à Frente fica muito longe da maioria absoluta e que a direita precisaria o voto afirmativo ou a abstenção do PS para reter a presidência do governo. O Bloco de Esquerda fez a surpresa, ficou por cima da CDU e obteve o seu melhor resultado de sempre. Aliás, a formação comunista também aumentou a sua representação na Assembleia da República.

Com os votos apurados já ao 99%, os resultados são os seguintes: Portugal à Frente alcança o 38,34%, o que supõe uma maciça perda a respeito de 2011, quando o PSD e CDS-PP se apresentaram em solitário e obtiveram em conjunto o 50,35% do voto (38,65 e 11,70, respectivamente). O PS ficaria na segunda praça com o 32,38% do voto. A grande surpresa da noite, não antecipada por qualquer inquérito, foi o Bloco de Esquerda ficar pela frente da CDU, co 10,22% dos sufrágios face o 8,27% tido pela coligação hegemonizada pelo PCP. Uma das notícias não aguardadas destas eleições legislativas, e que se confirmou muito a última hora, foi o escano conseguido por Lisboa por parte do Partido pelos Animais e pela Natureza. Ao ter-se já a certeza de Portugal à Frente não conseguir a maioria absoluta, colocava-se como hipótese no cenário um acordo entre o PS e o Bloco de Esquerda para viabilizar a separação da direita do governo. Não era uma hipótese fácil levando em conta os compromisos do PS com as políticas da Troika e o próprio candidato socialista, António Costa, descartou-na ao dizer -na sua intervenção para valorar os resultados- que ele não estaria na criação duma "maioria negativa" contrária a Portugal à Frente. O PS argumenta que um bloco de esquerda com formações que não partilham o Memorando assinado pelo país com a UE não seria "credível". Atribuição de escanos esta altura, e quando ainda ficam por atribuir os escanos correspontendes à emigração, a distribuição de mandatos fica assim: Portugal à frente: 104 (em 2011 a suma PSD-CDS-PP teve 132). PS: 85 (em 2011 teve 74). Bloco de Esquerda: 19 (em 2011 teve 8). CDU: 17 (em 2011 teve 16). Partido pelos Animais e pela Natureza: 1 (em 2011 não conseguiu representação). "Uma coligação de direita em minoria, se for polo Bloco, não fará governo em Portugal" A bloquista Catarina Martins foi a primeira líder em comparecer na noite eleitoral, com uma mensagem muita clara: se a coligação de direita não ter a maioria da Cámara "não fará governo" na hipótese de isso vir a depender do Bloco de Esquerda. "Sem maioria absoluta, a direita só pode vir a governar com o apoio do PS" Pela CDU o discurso perante militância e imprensa foi proferido pelo seu candidato e secretário geral do PCP, Jerónimo de Sousa. Salientou que sem maioria absoluta seria "intolerável" que o presidente da República indigitasse como candidato ao direitista Passos Coelho e ressalvou que o líder de Portugal à Frente só poderia obter a maioria de votos na investidura de ter o apoio do PS. Baixa participação A alta abstenção marcou o desenvolvimento da jornada eleitoral. Só votaram o 56,9% das pessoas com direito ao sufrágio e, portanto, o 43,1% das e dos eleitores não foram votar. Que fará o PS? A chave na nova Assembleia da Republica está nas mãos do PS. Seu líder, António Costa, deixou claro que não vai fazer "um governo à contra", formado a partir duma maioria com um programa "não credível". A direita, esclareceu, "não pode continuar a governar como se nada tivesse acontecido". Costa ressalvou que o eleitorado votou a favor duma "mudança" e o objetivo do PS na Assembleia da República será precisamente "garantir que essa vontade de mudança não se perca". O PS, portanto, não tenciona fazer um governo alternativo ao da direita e a sua linha será mais bem a de forçar desde as bancadas da oposição um câmbio nas políticas de austeridade que se vieram practicando por parte do gabinete de Passos Coelho. Fotos: Portugal à Frente, Bloco de Esquerda e CDU.