Summary: 'Sempre en Galiza' é un libro-caderno de bitácora que nos propón navegar unha singradura que cursa episodios de gran relevancia na historia de Galiza e na vida de Castelao. Desde o desterro a Badaxoz ordenado por Lerroux en outubro de 1934 como castigo á figura máis destacada do Partido Galeguista, pasando polos vaivéns da tramitación do Estatuto de Autonomía, os avatares da Guerra do 36, até chegarmos ao exilio definitivo en Bos Aires a comezos dos anos 40. Alén do episódico, os lectores e as lectoras han de encontrar da man de Castelao reveladoras e actuais análises sobre o status de Galiza como nación, os dereitos que como tal lle corresponden, interpretacións moi lúcidas sobre a nosa problemática lingüística e atinadas pescudas sobre a historia de Galiza.

Para lermos Sempre en Galiza O Sempre en Galiza segue a ser a obra canónica imprescindíbel para coñecer a fondo o nacionalismo galego e a traxectoria política e ideolóxica do seu autor, Castelao. Nas súas páxinas recóllese e penéirase o mellor legado teórico deste movemento desde a fundación en 1916 das Irmandades da Fala, coas iniciais achegas da Teoría do nazonalismo galego (1920) de Risco e a Doctrina nazonalista (1921) de Ramón Vilar Ponte, mais superándoas coas decisivas experiencias do nacionalismo organizado en torno ao PG (1931), durante a II República. Nesta nova etapa, caracterizada polo seu activismo político, Castelao desempeña un papel de primeira orde na reorganización do nacionalismo arredor do novo partido como un dos referentes ideolóxicos máximos, reforzado polo seu papel de artista comprometido coa causa galega e mais polo seu traballo como voceiro do galeguismo nas Cortes Constituíntes (1931-33). Figura como cabeza visíbel da organización, desempeñando o cargo de Secretario Político do PG, a carón de Alexandre Bóveda, no cargo de Secretario de Organización. Precisamente, á memoria de Alexandre Bóveda, un dos principais artífices, xunto a Carvalho Calero, do Anteproxecto de Estatuto redactado polo Seminario de Estudos Galegos, vai dedicado o Sempre en Galiza. Para calquera lector e lectora actual o libro segue a conter claves e constantes de grande utilidade para comprendermos o que somos e representamos os galegos no Estado e no mundo. Loxicamente, ten que ser lido, á luz do contexto especialmente crítico en que tivo orixe e se redactou. A grandes trazos, unha etapa que vén definida polas grandes tensións xeradas polo auxe imperialista no mundo e o ascenso das ideoloxías fascistas. No nivel económico, pola crise de 1929 na esfera capitalista, que repercute, no caso galego, no fenómeno migratorio, cun parón inicial que posibilita o retorno de moitos emigrantes, e unha esperanzadora recuperación demográfica do país, acabando nun novo ciclo orientado a Europa e o propio Estado. No político e ideolóxico, os tempos da II República caracterízanse por unha crecente polarización entre as forzas republicanas antifascistas e as forzas reaccionarias, apoiadas na Igrexa e no Exército, que tampouco fai doado ser nacionalista ou selo sen debilidades e contradicións. Na mesma órbita do nacionalismo, é moi sintomática a existencia dunha gran diversidade e matización nos perfís ideolóxicos, non existindo un paradigma xeral e único. En calquera caso, esta polarización condiciona o PG desde a súa fundación case e arrástrao a unha toma de posicionamento e a unha evolución ideolóxica inconfundíbel, nas que se logran manter as coordenadas nacionalismo-patriotismo, internacionalismo-antiimperialismo, abríndose a un diálogo e entendemento coas forzas do chamado internacionalismo proletario. En segundo lugar, ademais de produto dunha época, o libro hai que lelo como produto dunhas necesidades e dunha interlocución cuns destinatarios. Non nos estamos a referir a cuestións estritamente individuais, pois a obra concíbese cunha vontade de servizo colectivo. Certo é que, ao longo do libro, nas páxinas dos episodios máis importantes, está presente o autobiográfico e o anímico. Latexan estados de ánimo diferentes, ás veces case antitéticos, que se corresponden co signo das circunstancias históricas. Nas primeiras partes do Sempre en Galiza encontramos un Castelao esperanzado na solución federal como saída democrática e racional a unha estruturación plurinacional do Estado ou, cando menos, a un entendemento que leve a bo porto o Estatuto de autonomía. Despois da Guerra Castelao mostra escepticismo e está convencido de que non hai que aceptar Estatutos rebaixados, radicalizándose nos seus postulados ideolóxicos. Libro I, a pedra angular Neste sentido, a introdución, chamada Adro, redáctase en "clave interna", vai dirixida especialmente aos galegos correlixionarios. Recolle os artigos enviados en 1935 desde o desterro en Badaxoz á sección Verbas de chumbo de A Nosa Terra. A intención é claramente aleccionadora de cara á unidade interna do partido e a aplicación da súa estratexia de avance na aprobación e tramitación do Estatuto, contando coa "necesaria" alianza coas chamadas forzas republicanas de esquerda, e desautorizando calquera deriva reaccionaria (escisión da Dereita galeguista auspiciada por Risco) provocada por debilidades relixiosas ou actitudes contemplativas. O Libro I ten matices diferenciados con relación aos Libros II e III; baséase na experiencia política inmediata e carece, por así dicilo, de certa perspectiva histórica. Aínda así, ben pode ser considerado a pedra angular do Sempre en Galiza e contén, en esencia, o que logo se desenvolve ou matiza. Ao igual que o resto da obra, pertence á prosa xornalística ou prosa ideolóxica, modalidades que poden ser englobadas dentro do ensaio, xénero de gran modernidade e adaptabilidade para transmitir o pensamento crítico. Anticipa tamén o despregamento de Castelao no oficio de "animador de ilusións", fedatario dun movemento organizado, teorizador e analista político, historiador ou sociolingüista, o que lle confire aos capítulos do libro variedade de rexistros e ausencia dun ton discursivo monocorde, máis notorio nas partes posteriores. Estas colaboracións teñen como principais destinatarios tanto os "antifascistas galegos" en xeral, como os antifascistas das organizacións afíns ao internacionalismo proletario. O libro circulou na clandestinidade pola Galiza en formato de peto reducido nunha edición do Centro Galego de Bos Aires A intención última do Sempre en Galiza é "desmontar" a lexitimidade do Estado español como construción histórica antidemocrática que é, baseada na opresión tiránica sobre as nacións, ao tempo que reafirmar a existencia de Galiza como nación e o seu dereito a gobernarse libremente, o dereito de autodeterminación. O Estado, valéndose de todo o seu aparello de poder (político, administrativo, militar) non só nega a existencia de Galiza como nación diferenciada e o seu dereito a decidir, senón que aplica políticas contrarias aos intereses da nación oprimida e das súas clases populares, pervertendo e degradando constantemente os seus trazos diferenciais, co afán de facelos desaparecer. O principio da soberanía como punto de partida A nivel xeral, constátase que a humanidade arrastra o problema histórico da perda de liberdade das nacións, dun grande e diverso conglomerado de nacións, cando o normal sería que todas elas contasen con liberdade e capacidade de decisión sobre o seu futuro. A solución para chegar a unha fraternidade universal, á concordia entre nacións, ten que partir do recoñecemento e respecto mutuos. O punto de partida é o principio da soberanía das nacións; teñen que ser libres para decidiren se queren ser independentes ou pactar con outras. Esta última, a vía federalista, como fórmula para chegar a unha convivencia e poder compartidos, só pode ser asumida baixo postulados como recoñecemento da existencia da nación e relación de igual a igual: "Toda federación é a resultante dun pacto, que non pode celebrarse cando as partes non teñen personalidade e liberdade para pactaren". (Sempre en Galiza, p. 57). Castelao non se considera un polemista nin un simple teorizador. En primeiro lugar, para definir a nación procura intencionadamente unha concordancia que considera "venturosa" coa teoría da nación marxista, expresada, neste caso, con meridiana claridade, por Stalin. Non hai mellor cuña que a da propia madeira, atinado proverbio aplicábel á teimosa incomprensión do feito nacional por parte das organizacións de obediencia estatal afíns ao marxismo. Así pois, en todos os seus trazos, como realidade obxectivada, Galiza é unha nación. Parafraseando literalmente a Castelao: é un feito, non unha idea; é unha entidade real, non problemática. Esta definición de nación non admite devaluacións nominais posíbeis: nin rexión nin comunidade nin autonomía nin minoría nacional. Precisamente, neste campo xógase á confusión e sempre obra en favor do Estado opresor a propaganda difundida por diversos medios. Grave é cando se asume polos propios medios esa terminoloxía errada e se equipara Galiza a unha minoría nacional europea, cando, en realidade, a nación, é unha comunidade asentada nun territorio e a minoría nacional carece del. Tampouco se aceptan adherencias que desvirtúan a definición de nación como a intervención do factor racial. Nin a recorrente teima de vincular a existencia da nación ao grao de desenvolvemento da conciencia nacional. Desde Bos Aires até a clandestinidade na Galiza Coa axuda económica de moitos emigrantes e exiliados publicouse en Bos Aires o 10 de marzo de 1944 a primeira edición do Sempre en Galiza, van alá case oitenta anos. Correu a cargo do selo Edición As Burgas do Centro Ourensán e o atento coidado do autor, que encomendou reservar uns centos de exemplares para enviar a Galiza cando houber ocasión. En 1961, coincidindo co plebiscito do Estatuto do 36, sae á luz a segunda edición, auspiciada polo mesmo Centro. Engade sete capítulos como Libro IV, dunha segunda parte inconclusa a raíz da morte do autor. En carta que dirixe a Irujo en 1947, expresa a vontade de continuar a obra, "con la crónica exacta y documentada de todo cuanto ocurrió desde que mi tierra perdió su libertad, y si no llego a ver al pueblo gallego con los puños apretados espero que lo verán mis descendientes políticos". O libro circulou na clandestinidade en Galiza en formato de peto reducido nunha edición do Centro Galego de Bos Aires; desta rexístrase unha cuarta edición en 1974. Posteriormente, unha de Akal, de 1976, como II tomo das Obras completas. En canto a edicións non venais, cabe salientar a facsimilar sobre a segunda edición, da Libraría Couceiro (1986) e as edicións críticas do Parlamento de Galiza (1992, reedición no 2000), cunha difusión reducida. En 1996, Laiovento tira do prelo unha edición crítica (Adro e Libro I) que, ante as ameazas de denuncia de Galaxia, é retirada. Co mesmo obxectivo de ampla difusión, en 1997, a AS-PG publica unha escolma do Sempre en Galiza. Galaxia publica a súa edición en 1999. Conta con traducións ao español, ao portugués (Através Editora, 2010) e ao inglés (2018), co título Forever in Galicia (sic!), editada por Francis Boutle Publishers. Escolma de textos Nación e dereito a decidirTen Galiza un idioma proprio? Ten territorio diferente? Ten unha vida económica peculiar? Ten hábitos psicolóxicos reflexados nunha cultura autóctona? Pois logo Galiza é unha nacionalidade e, polo tanto, ningún antifeixista pode negarlle o dereito de autodetermiñación; é decir, o dereito a gobernar a súa vida. Non esquezamos que todos nós somos antiimperialistas. (p. 40) Unha nación é soberana e ten dereito a organizarse autonomicamente, sen máis límites que os derivados do respecto ao dereito igual das demais nacionalidades. A nación ten dereito a federarse con outras e a separarse da federación cando lle conviñer. Unha nacionalidade, pois, ten dereito, incluso, a constituírse en Estado independente.(p. 53) Cando un galego se decata das realidades do seu país e chega a sentirse fillo dunha nación privada de liberdade, debe defender a posición maisimalista que acabamos de esbozar, pois si Galiza é unha Terra diferente ten dereito a ser eisistente. E unha de dúas: ou negamos o caráiter nacional da nosa Terra ou temos que defender os seus dereitos.(p. 55) Non se trata de adoptar unha postura política basada no egoísmo picaresco, aínda que a política siga sendo un xogo de envite, porque queremos salvar os intreses de Galiza, sen desentendernos do intrés de Hespaña e do mundo; pero tampouco aceptariamos unha revolución que negase a dignidade do noso povo. Estamos fartos de ser unha colonia, e por moitas vantaxes que nos ofrecese unha nova colonización queremos ditar leis para gobernarnos por elas, sen inxerencias alleas. A liberdade é a única reserva con que contan os povos para crearen o seu futuro. E nós poderiamos hipotecar todo, menos o futuro. (p. 92) Eu dígovos que os galegos só impoñeremos respeto cando se nos considere capaces de tronzar os vencellos que nos xunguen a Hespaña e cando nós mesmos deprendamos a vivir con absoluta independencia dos hespañois. Eu dígovos que os republicáns vitoriosos intentarían, dispois da guerra, negarnos o Estatuto autonómico, e teríamos que loitar duro para conquerilo. E teño moitas razóns para esta sospeita, fundadas, todas elas, no coñecimento dos homes da República e na súa teima unitaria e centralista. E conste que tal convicción non me causa ningún pracer, porque somentes ante un separador me podo eu sentir separatista. (p. 153) Non sendo posible negar a perduración dos atributos nacionaes de Galiza –xa esaminados, un a un, no Libro I— é doado estimar a súa soberanía natural, i esta xerarquía, anterior e superior ás formas políticas, non pode satisfacerse con atribucións precarias e restrinxidas, concedidas por gracia do Estado unitario, é decir, pola ineisistente Nación hespañola, representada nas Cortes de Madrid; porque Castela e as súas rexións satélites, son maoría no conxunto hespañol, e co seu peso manteñen o caráiter subordinado dos demais "seres" nacionaes, producindo unha antinomía antre a democracia e o liberalismo (o problema das nacións é liberal). Non; a gracia do Estado sóio enche as necesidades dunha simple rexión, particularizada en algúns atributos da nacionalidade a que perteñece. Así pois, o sistema de Estatutos autonómicos é inadecoado e até ofensivo para os cataláns, galegos e vascos. Galiza, como Cataluña i Euzkadi, é unha nación, e, por consiguente, ten dereito a federarse con outros povos igoaes a ela; e non recoñecerlle a Galiza o dereito de autodeterminación —inclusive para vivir con absoluta independencia— será sempre un acto tiránico e antiliberal. (p. 322-323) ¿Serán os grandes Estados, unitarios e imperialistas, a forma definitiva das Sociedades humáns? Estes Estados formáronse por acumulación de vellas comunidades nacionaes, sistematicamente torturadas, para chegaren a unha aparente homoxeneidade. Os grandes Estados xogaron un papel necesario na evolución do mundo; pero serían, no futuro, a rémora do progreso, e a súa sobrevivencia sóio serviría para desviar o destiño ascendente dos homes. Así o home sinxelo cree que o mundo novo vai xurdir das ruínas dos grandes Estados unitarios. (p. 217) A linguaDe todol-os vencellos sociaes dunha nación, a fala é o primordial i esencial, porque aglutina e caracteriza ós elementos do grupo e mantén a potencialidade do feito nacional. O apagamento dunha língoa corresponde á dexeneración do povo que a fala e á rendición da súa nacionalidade, pois desprezar a língoa materna é renunciar a sacratísimos dereitos. (p. 286) E diríalles máis: Prohibíchedes o galego nas escolas para producir no esprito dos nosos rapaces un complexo de inferioridade, facéndolles crer que falar galego era falar mal e que falar castelán era falar ben. Espulsáchedes o galego das eirexas, facendo que os representantes de Cristo esplicaran o Evanxeo no idioma oficial, que o povo non falaba nin comprendía ben. Refugáchedes o galego ante os Tribunaes de xusticia e chegáchedes a castelanizar barbaramente as toponimias galegas. ¿E de que vos valeu? Porque dispois de máis de catro séculos de política asimilista, exercida con toda riqueza de astucias e violencias, o noso idioma está vivo. Sodes, pois, uns imperialistas fracasados. (p. 42) Elementos que produciron a GuerraAdicarei este capíduo aos elementos que produciron a guerra civil, e para eso vou reproducir unha "caricature" que compuxen en Barcelona, mellorándoa no posible. Son tres elementos: o "militarismo", que se consideraba ferido nos seus sentimentos patrióticos e hipotecou a independencia da patria; o "clericalismo", que se consideraba ferido nos seus sentimentos relixiosos e xogou a Eirexa no xogo azaroso da guerra; o "semifeudalismo" que se consideraba ferido nos seus intreses e convirteu a súa riqueza en pólvora. Eles representaban o orgulo, a soberba e a vaidade; é decir, o máis vello, máis negro e máis podre da Hespaña centralista. (p. 195)


Summary: O deputado popular cre que as dúas forzas tradicionais do bipartidismo pacten as "normas institucionais" e asegura que os movementos populistas "son xogar con lume".

O portavoz parlamentar do PP galego, Pedro Puy, súmase ás voces que desexan un achegamento entre o seu partido e o PSOE para as cuestións de Estado, agora que semella que poden ter que ser reformulados moitos consensos sistémicos que atravesan unha grave crise. Puy non cre que as dúas forzas tradicionais do bipartidismo vaian gobernar en coalición, pero si considera que PP e PSOE deben alcanzar "grandes acordos en cuestións básicas relativas ás normas institucionais". Así mesmo, o deputado popular -en declaracións á Radio Galega- criticou os "movementos populistas", dos que dixo que eran "xogar con lume xa que minan a convivencia". Nesta liña, tamén denunciou o ton das declaracións de Xosé Manuel Beiras, o líder de AGE, que asegura que forman parte dunha "estratexia premeditada".


Summary: Un total de 503.010 persoas contaxiáronse da Covid-19 na Galiza desde que se detectou o primeiro caso o 4 de marzo de 2020.

Nas últimas horas rexistrouse, por segundo día consecutivo, unha repunta dos novos contaxios no país, até os 1.794, cifra que motivou tamén un incremento dos casos activos, que se sitúan en 16.933 (568 infeccións máis que na última xornada). Así se desprende dos datos publicados esta sexta feira pola Consellaría de Sanidade, con información recollida até as 18 horas da quinta, que sinalan que, tendo en conta as novas infeccións, as altas epidemiolóxicas e falecementos, na Galiza hai actualmente un total de 16.933 persoas con Covid. O Ministerio de Sanidade acorda eliminar as corentenas de contactos estreitos en persoas non vacinadas Na área sanitaria de Vigo rexistráronse na última xornada 338 novos contaxios; na área sanitaria da Coruña-Cee notificáronse 303 infeccións máis; na área de Compostela-O Barbanza son 316 as novas infeccións; na área de Ourense-Verín-O Barco, 260; na de Pontevedra-O Salnés, 248; na área de Lugo-Monforte-A Mariña, 231; e na área de Ferrol, 87. Na área de Vigo hai 3.343 casos activos (+53); na área da Coruña hai 3.246 (+36); na de Compostela, 3.096 (146 máis); na de Lugo, 2.131 (90 máis); na de Ourense, 2.057 (122 máis); na de Pontevedra, 2.023 (128 máis), e na de Ferrol, 950 (2 menos). O pasaporte Covid restou até 11% de público nos campos de fútbol Presión hospitalaria A respecto da ocupación das camas Covid nos hospitais galegos, o último informe de Sanidade reflicte un lixeiro descenso no número de enfermos ingresados en unidades convencionais, que baixa de 397 a 391, aínda que os pacientes incrasados en UCI son agora 29, un máis que hai un día. Desde o inicio da pandemia, máis de medio millón de persoas na Galiza contaxiáronse de Covid (503.010), e 483.012 superaron a enfermidade. Delas, 1.222 recibiron o alta epidemiolóxica nas últimas 24 horas. Juan Gestal: "É necesario prepararse para a próxima pandemia" Ademais, un total de 3.118 persoas faleceron desde o inicio da pandemia. Catro destas mortes, das que informou este venres o Sergas, tiveron lugar no últimos tres días. En concreto, o 28 de febreiro perdeu a vida un home de 87 anos na área sanitaria de Compostela e o día 1 de marzo morreu unha muller de 89 anos na área sanitaria de Ourense. Ademais, a cuarta feira faleceu un home de 91 anos na área sanitaria de Ourense e unha muller 85 a de Santiago. O primeiro caso Este 4 de marzo fanse dous anos do primeiro caso confirmado de Covid-19 no país, detectado nun home de 49 anos de idade que deu positivo por este coronavirus no Complexo Hospitalario Universitario A Coruña (Chuac). Este paciente foi atendido no servizo de Urxencias do Chuac, onde se activou o protocolo para coronavirus. O paciente, residente en Madrid, chegou a Galicia nun coche compartido para unha entrevista de traballo e, pola sintomatología que presentaba, acudiu ao servizo de Urxencias do Hospital A Coruña, onde foi ingresado. Pilar Rodríguez Ledo: "O perfil maioritario da Covid persistente é o dunha muller de entre 36 e 50 anos" Este paciente foi diagnosticado dunha pneumonía de orixe descoñecida, unha patoloxía ante a que o protocolo acordado naquel momento co Ministerio de Sanidade recomendaba facer as probas para coronavirus. Nun primeiro momento, as probas practicadas na Coruña non foron concluíntes, e remitíronse ao Centro Nacional de Microbiología en Madrid para a súa análise, onde confirmaron o positivo por este coronavirus.


Summary: Diego Carou, profesor da Escola de Enxeñaría Aeronáutica e do Espazo do campus de Ourense, da Universidade de Vigo, forma parte do grupo Rede en procesos de fabricación sostíbel e máis recentemente en temas relativos á industria 4.0 e á dixitalización. Sobre esta última temática aplicada ao sector aeroespacial trata a súa máis recente publicación. Nós Diario interesouse pola presenza da "cuarta revolución industrial" na vida cotiá.

-Cales son as principais características da industria 4.0 no sector aeroespacial? Xira arredor das denominadas tecnoloxías facilitadoras, como a fabricación aditiva, o Big Data, a intelixencia artificial e a computación na nube. Por exemplo, a fabricación aditiva permite traballar con xeometrías dificilmente obtidas por medio doutros procesos de fabricación e, daquela, obter importantes reducións en peso e emisións á atmosfera. No caso do Big Data, por medio das técnicas de intelixencia artificial pódense obter predicións que axudan na toma de decisións en asuntos como a fabricación, mantemento ou defensa. -E os últimos avances? O desenvolvemento de solucións de digital twins, os xemelgos dixitais, por parte de compañías como GE Aviation, resulta subliñábel. Este campo está amplamente identificado como unha das tendencias tecnolóxicas de máis interese nos últimos anos, como identifican as compañías Deloitte ou Gartner, entre outras. Ademais dos avances en fabricación aditiva, unha nova tendencia é o traballo con materiais intelixentes por medio da denominada impresión 4D, para xerar produtos que modifiquen as súas propiedades cando son estimulados externamente mediante, por exemplo, temperatura ou luz. A NASA tamén está a presentar importantes avances en robótica co obxectivo de dar soporte ás e aos astronautas no espazo. Cómpre destacar, así mesmo, os traballos de investigación académica que permiten testar tecnoloxías, idear novas aplicacións e avanzar, por exemplo, no control de procesos de fabricación, mais tamén resulta fundamental o rol das startups tecnolóxicas, moitas altamente especializadas. -Cal é a razón de que este sector sexa un dos que máis introduciu este tipo de tecnoloxías? Este é un sector de xa longa tradición e sempre con crecentes exixencias en termos de calidade, custo, reducións de emisións etc. Isto leva a xeración de grandes empresas con importantes niveis de investimentos en I+D+i e persoal altamente capacitado sostidos no tempo. Ademais, hai que salientar o pulo no desenvolvemento tecnolóxico exercido polas axencias espaciais. Historicamente, o sector estivo sempre na vangarda tecnolóxica. -Que aplicación práctica poden ter noutro tipo de sectores? Outros sectores como a automoción, electrónica, biomedicina etc. están a empregar moitas destas tecnoloxías. Así, pódese ver como Volkswagen Group emprega o Internet das Cousas da AWS de Amazon, J.P. Morgan ou Starbucks traballan cos servizos de blockchain de Microsoft Azure, ou Carrefour confía nos servizos na nube de Google. Non obstante, se cadra, o interesante é entender que esta transformación non é só exclusiva da industria, senón que é transversal, afectando a moitos ámbitos das nosas vidas. Por exemplo, no desenvolvemento das cidades intelixentes. Non fai falla máis que atender aos dispositivos electrónicos dispoñíbeis nos fogares, con nomes amplamente recoñecidos polo público como Alexa de Amazon, Siri de Apple ou Cortana de Microsoft, para facerse unha idea da importancia crecente de tecnoloxías como a intelixencia artificial. -Que impacto tivo a pandemia no sector? As medidas de restrición da mobilidade afectaron decisivamente ao tráfico aéreo. En abril de 2021, segundo a Asociación Internacional do Transporte Aéreo 9.500, avións, 34 do total, seguen parados. Compañías e fabricantes de avións víronse afectados nas ordes e entregas de avións, mesmo cancelacións de pedidos, tendo que reestruturar as súas estratexias.


Summary: O lehendakari, Iñigo Urkullu, estuda convocar as eleccións vascas para o próximo mes xullo, cando se prevé que o risco de contaxio polo coronavirus estea nas súas taxas máis baixas. Nas últimas convocatorias, Feixoo optara por facr coincir os comicios galegos cos vascos. E agora?

Urkullu comparece esta mañá na Deputación Permanente do Parlamento Vasco, a petición propia, para dar conta da situación da pandemia en Euskadi. Na intervención, avanzou que convocará, a semana vindeira, unha Mesa de Partidos políticos para avaliar a Declaración de Emerxencia Sanitaria que decretou o pasado 13 de marzo e analizar a posibilidade de convocar as eleccións vascas no prazo de tres meses, antes de agosto. Un paso que ten importancia visto desde Galiza pois nas últimas convocatorias Feixoo optara por facer coincidir as eleccións galegas coas vascas. As eleccións vascas, como as galegas, foran adiantadas ao 5 de abril, mais a crise desatada pola pandemia de coronavirus obrigou a anular a convocatoria electoral, que até o momento permanece sen data en ambos os dous casos. As últimas citas electorais nos dous territorios coincidiron en data. Urkullu trasladará á Mesa de Partidos os argumentos que apoian a nova convocatoria electoral. Segundo alegou, "todos os partidos políticos expresaron a súa solicitude de comparecencias ou de reunións, tanto no Parlamento como, por outra banda, con outros partidos en substitución dos grupos parlamentares". Segundo anticipou, as hipóteses que manexan as Autoridades sanitarias sinalan que "o risco de contaxio pode estar nas súas taxas máis baixas no mes de xullo", mais o inicio do outono podería coincidir "cun rebrote da epidemia". Para o lehendakari, "esta previsión aconsella estudar a opción dunha convocatoria electoral no mes de xullo". "A dimensión e profundidade da crise demanda contar, canto antes, cun Parlamento plenamente constituído e un Goberno en plenitude de funcións", argumentou Urkullu. "Sabemos que, tras a cita electoral, ábrese un período de semanas dedicadas á constitución do Parlamento e á conformación do novo Goberno. Facer coincidir este período co verán permitiría retomar canto antes a actividade nun momento fundamental para a execución do Orzamento deste ano e a aprobación das directrices económico orzamentarias do próximo", remarcou o lehendakari.


Summary: A andaina da comisión para a reactivación social, económica e cultural chegou á súa fin sen consensos. A comisión parlamentar foi articulada nesta lexislatura co obxectivo de sentar as bases da nova Galiza posCovid. Porén, o pleno do Parlamento deu luz verde ao ditame final da comisión cos votos do PP en solitario e coas críticas da oposición ao texto por ser "de parte" e optar polo "continuísmo con vellas receitas fracasadas".

O ditame da comisión de reactivación aprobado esta terrza feira, 13 de xullo, na Cámara servirá, segundo o PP, para a "Galiza do futuro, a recuperación da pandemia e crear emprego de calidade para os mozos". Así o afirmou o portavoz parlamentar dos populares, Pedro Puy, que defendeu un texto con 500 medidas para a recuperación fronte ao impacto da pandemia, e no que se inclúe medio cento de transaccións coa oposición, tras un "longo" traballo cunhas 50 comparecencias e máis de 150 informes. Só 1% do orzamento da Xunta para a reactivación O ditame conta cun anexo para investir nas conclusións da comisión de reactivacións uns 115 millóns de euros, apenas 1% do gasto non financeiro dos orzamentos da Xunta. 24% deste fondo dirixirase ás Administracións municipais. Fronte a Puy situouse a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, que recriminou ao PP que limitara a negociación na comisión a un "simulacro" para dar lugar a un texto "de parte", "autocompracente" e sen respostas "á altura do momento". A nacionalista lamentou que o "PP vetara todas as propostas do BNG para reforzar a sanidade pública, garantir o dereito a unha vellez digna, sentar as bases dun novo modelo económico sustentábel desde a ciencia e a investigación ou as iniciativas a favor da igualdade real". Recordou Pontón as súas propostas para reforzar a Atención Primaria cun investimento de 25% do orzamento de Sanidade. No ámbito social, defendeu a xestión pública directa das sete residencias de maiores cuxa construción está prevista nas cidades, ademais do compromiso de remitir á Cámara una nova Lei de residencias que garanta o dereito a unha vellez digna. No económico, propuxo un novo modelo de desenvolvemento verde, un pacto galego pola ciencia e aumentar os fondos a esta materia até acadar o equivalente a 2,5% do PIB, así como a creación do instituto InnoGal. Aliás, defendeu unha banca pública a creación dun Instituto Galego de Crédito como entidade pública cun capital inicial de 10 millóns, para garantir liquidez ás pemes, ao tecido produtivo e a sectores estratéxicos de futuro. Pola súa banda, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, cargou contra un ditame "insuficiente" e cheo de "políticas conservadoras que dan as costas á Galiza". Debullou ademais a proposta socialista impulsada na comisión e vetada polo PP: a creación de 5.000 novas prazas estábeis na sanidade pública, aumentar os profesionais de servizos sociais e manter o próximo curso todo o profesorado de reforzo contratado este ano pola pandemia. "O PP tamén di non", proseguiu, a tomar medidas contra a pobreza e a desigualdade, a centrarse na reindustrialización da Galiza, a destinar a I+D+i até 1,5% do PIB galego, a contratar 2.000 investigadores ou a aumentar o investimento en cultura até 1% do orzamento".


Summary: "A novela constrúe a trama coa alternancia de voces pola que a historia se relata desde a nai ou desde o propio Manuel Antonio cunha eficaz construción de personaxes e unha escrita coidada", di o xurado.

O escritor e profesor de Rianxo X. Ricardo Losada é o gañador do XXXII Premio Torrente Ballester de narrativa en lingua galega coa súa obra O rosario e a buguina, na que recrea os últimos meses de vida do poeta Manuel Antonio e o conflito que ten coa súa nai por motivos relixiosos. O xurado destacou a creación das personaxes e a escrita coidada da obra. Foi a novela escollida polos gañadores da edición anterior, Álex Alonso e Antón Riveiro Coello; a xornalista Susana Pedreira; as escritoras Inma Otero e Beatriz Maceda e o deputado de Cultura da Deputación da Coruña, Xurxo Couto (presidente), así como a xefa de servizo de Cultura, Mercedes Fernández Albalat (secretaria). O premio está valorado en 6.500 euros máis a publicación da obra gañadora. O xurado destacou a potencia da historia que narra os últimos meses da vida de Manuel Antonio e o conflito suscitado coa súa nai na casa de Rianxo por motivos relixiosos e, de maneira especial, polo modo de se enfrontar á morte próxima. "A novela constrúe a trama coa alternancia de voces pola que a historia se relata desde a nai ou desde o propio Manuel Antonio cunha eficaz construción de personaxes e unha escrita coidada", destacaba a acta, que sinalou tamén que o texto leva a reflexionar sobre a incomprensión da figura do artista no ámbito familiar. Tras Manuel Antonio X.Ricardo Losada recrea na súa novela o final da biografía de Manuel Antonio cando, gravemente enfermo, regresa a Rianxo desde Cádiz para refuxiarse neste tempo final na casa familiar. "Sempre tiveran unha relación moi tirante, con amor, si, mais tamén con enfrontamento, e neste caso o conflito relixioso acentúase de maneira especial pola vontade dela de que o poeta reciba a extremaunción e a negativa del a aceptalo", explica o autor. Con anterioridade, o escritor asinou tamén unha obra, neste caso de ensaio e investigación, sobre a figura de Manuel Antonio que agora ficciona.


Summary: 1846 é para sempre. Abril, sempre! considera esa unidade territorial "ineficaz" para loitar contra a pandemia e aponta a que a súa escolla é un chanzo máis na centralización.

A elección por parte do Goberno español da provincia como unidade territorial de base para o desconfinamento supón traspasar unha "liña vermella" que Galiza non debería permitir. Así o consideran as persoas que impulsan '1846 é para sempre. Abril, sempre!', manifesto que considera esa aposta pola provincia "unha medida allea á nosa idiosincrasia e organización territorial", ao tempo que "ineficaz na loita contra a pandemia". Porén, indican, "non convén tomala á lixeira, posto que é unha decisión política que, ademais de poñernos en perigo, semella ter a intención, asemade, de baleirar aínda máis de contido e minorizar o xa cativo sistema autonómico, con arelas recentralizadoras a cada máis manifestas". Para as asinantes do documento, é hora de dar resposta a esa decisión do Goberno estatal, e indican que non acreditan en que a Xunta sexa sincera no seu rexeitamento á mesma, pois "Feixoo e o PP" só pretenden " manobrar e tirar réditos na loita polo poder político en Madrid". "Arestora, precisamos que a nosa indignación persoal ou colectiva pete enriba da mesa co espírito libertario, irmandiño e insurxente dun Antolín Faraldo que, noutro Abril esperanzado, confrontou o oprobioso "provincianismo" centralista chamando á unidade galega, en especial "a esa clase sinxela que traballa, a ese pobo oprimido", a defender un "provincialismo" anticolonial, dende unha "nacionalidade" cun aquel arredista". Convocan así a organziacións e "sociedade civil organziada" a que deixen de lado "inútiles divisións e retesías" para facer fronte á calquera tentativa de"involución política ou territorial" A primeira hora a tarde desta quinta feira o manifesto suma 50 persoas impulsoras, entre as que hai nomes como o dos historiadores Dionisio Pereira e Bernardo Máiz, labregas como Alba Rivas, cineastas como Alberte Pagán, músicos como Xurxo Souto, docentes como Lola Varela ou Emilio ïnsua, ou artesás como Cruz López.


Summary: Os resultados electorais en Israel deixan ao partido de Netanyahu máis unha lexislatura no poder, porén reduce notabelmente a súa representación e exíxelle formar unha coalición de goberno.

D@s 42 representantes do Likud que tomaban parte desde 2009 do Parlamento israelí, só 31 permanecen após as eleccións que tiveron lugar esta terza feira (22 de xaneiro). O que será primeiro ministro durante 4 anos máis, Benjamin Netanyahu, agradeceu após o reconto "a oportunidade para liderar o Estado de Israel". Porén, o ultradereitista deberá apurar unha coalición de goberno fronte a un hemiciclo con maior representación do centro-esquerda. Nin esquerda nin dereita, a complexidade do pensamento sionista converte ao Parlamento israelí nunha amalgama de partidos que van desde a dereita máis tradicional e relixiosa até a social-democracia sionista do Partido dos Traballadores. Porén, a caída no número de escanos sufrida polo Likud de Netanyahu obrigará ao re-eleito primeiro ministro a procurar alianzas políticas se quere sacar adiante o seu programa de Goberno. A finais da pasada lexislatura, o seu compañeiro de viaxe, o daquela primeiro grupo da oposición --Kadima, fundado polo ex-presidente Ariel Sharon en 2005-- quitaba o seu apoio ao primeiro ministro argüíndo diferenzas na xestión dos "asuntos palestinos". No entanto, os resultados electorais para os liberais non resultaron moi froitosos pasando de 28 a 8 escanos. Posíbeis escenariosSegundo recolleron diversas fontes, o primeiro ministro israelí podería rematar a semana coa coalición formada. Neste senso, as posibilidades son diversas. Ou ben Netanyahu chega a un acordo gos grupos da ultra-dereita (como Kausa Xudaica) ou renova a coalición con Kadima e outras formacións máis "de centro" --mesmo o Partido dos Traballadores. Nin rastro da paz en Palestina Após a ofensiva lanzada en outubro do pasado ano, as formacións políticas que concorreron aos comicios non incorporaron a paz na súa axenda de prioridades. O sionismo non procura a paz senón máis ben a xestión dos conflitos --entre os que se atopan Siria e Irán. Neste senso, malia que os representantes de Palestina na ONU exixen que esta intermedie nunhas negociacións de paz paralizadas desde hai máis de dous anos, o certo é que o novo goberno non será --en ningún dos escenarios posíbeis-- proclive a rematar con 65 anos de ocupación e xenocidio.


Summary: Actualmente ocupa un cargo no Consello de Contas de Galiza. Desde o PP din que non existe "incompatibilidade".

O que fora conselleiro de Presidencia con Manuel Fraga e candidato do Partido Popular á alcaldía de Compostela, Dositeo Rodríguez, foi imputado esta segunda feira (1 de xuño) pola súa vinculación co despedimento de Tomas Cavanna que foi director xerente da Funcación Camilo José Cela. A citación xudicial chámao a declarar o 22 de xullo, un día antes faráo Marina Castaño, ex-presidenta de honra da entidade. As súas imputacións enmárcanse no proceso aberto por suposta malveración, estafa e apropiación indebida que atinxe a fundación que leva o nome do Premio Nobel. Nun comunicado remitido por Dositeo Rodríguez e que recolle a axencia de noticias Europa Press o ex-conselleiro explcia que a súa imputación responde a un presunto despedimento que tería sido "simulado e pagado con fondos públicos, sen consentimento das administracións que financiaban a entidade". Rodríguez sinala que a saída de Cavanna "foi validamente aprobado polo padroado da fundación" co "beneplácito" da Xunta no marco dun proceso de recortes contemplado no plano de viabilidade económica da entidade. O PP non ve "incompatibilidade" na imputación de Rodríguez porque a atribúe a un período de tempo anterior ao seu cargo no Consello de Contas Desde a Xunta de Galiza tamén remitiron un comunicado no mesmo sentido que o ex-conselleiro, no que asegura que o cesamento do daquela director xerente era un "requisito imprescindíbel para garantir a viabilidade da Fundación". Pola súa banda, o portavoz parlamentar do Partido Popular, Predro Puy, asegurou en comparecencia de imprensa e en resposta aos medios que non existe "incompatibilidade" algunha entre a situación xudicial de Rodríguez e o cargo público que ostenta na actualidade como integrante do Consello de Contas de Galiza. Ora ben, acrecentou Puy, existen "motivos" para "observar" e facer un "seguimento puntual" da evolución do caso. Desde o PP sinalan que naquela altura Dositeo Rodríguez facía parte dunha entidade privada "con carácter individual e fóra do que é unha representación institucional".


Summary: As normas de mobilidade varían para Galiza desde esta segunda feira 11 de marzo. A mobilidade queda restrinxida á provincia salvo excepcións.

Galiza entrará esta vindeira segunda feira 11 de maio na Fase 1 e a poboación recuperará parte da súa mobilidade e algúns comercios a súa actividade con restricións. Dentro da provincia salvo excepcións O Goberno español, iso si, mantén a prohibición de moverse máis alá da provincia de residencia coa excepción de desprazamentos que xustifiquen esa mobilidade e que poden ser sanitarios, laborais, profesionais ou empresariais. Pódese mudar de provincia para volver ao lugar de residencia familiar, asistencia e coidado de persoas maiores, dependentes ou persoas con discapacidade. Tamén por causa de forza maior ou situación de necesidade ou calquera outra de análoga natureza. Desta maneira rexéitase que sexa a área sanitaria a referencia de mobilidade, tal e como propuña a Xunta da Galiza. Iso si, queda aberta a posibilidade a avaliar máis adiante mudanzas neste sentido. Horarios As franxas horarias deste Fase 1 continúan igual que na actual para pasear e facer deporte. Comezan coas de 6 a 10 e de 20 a 23 horas para persoas de idades entre 14 a 69 anos; de 12 a 19 horas para as nenas e nenos menores de 14 (neste caso poderán ir en grupos de até tres acompañadas dunha persoa adulta); e de 10 a 12 e de 19 a 20 horas para as persoas maiores de 69. Non haberá restricións horarias para ir mercar en alimentación e comercios mais non se poderá realizar estas accións ao tempo que as deportivas. Os núcleos de menos de 5.000 habitantes terán liberdade horaria. Visitas e reunións A partir deste 11 de maio quedarán permitidas as visitas a domicilios de familiares cos que non se conviva sempre e cando non teñan ningunha patoloxía previa. Caso contrario deberían agardar ás seguintes fases. Tamén estarás permitidas as reunións de até dez persoas en persoas ou espazos públicos como terrazas, sempre respectando as medidas de seguridade e hixiene. Nos traslados se se emprega o vehículo particular estará permitido que se ocupen todas as prazas sempre e cando as persoas que o utilicen convivan no mesmo domicilio. Caso contrario sería dous por liña e dotados dunha máscara. Locais e actos Os lugares de culto abrirán cunha restrición de aforo que non pode superar o seu terzo e respecten a distancia social. No caso de velorios e enterros o límite dos primeiros será de 15 persoas en espazos abertos e 10 nos fechados. A comitiva estará restrinxida a 15 persoas. En relación aos locais comerciais, poderán abrir aqueles que teñan menos de 400 metros e o seu aforo quedará reducido a 30% e poderá acudirse sen cita previa mais cun horario prioritario para persoas maiores de 65 anos. Nos comercios de consumo terán prioridade os envases monoconsumo e poderán recollerse pedidos sempre e cando non se acumule xente nas portas dos locais. Lecer Os hoteis poderán abrir mais non se poderán empregar as zonas comúns. Poderase realizar turismo de natureza dentro da mesma provincia. Poderá abrir os museos cun terzo do seu aforo e os actos culturais non poderán exceder de 200 persoas en espazos abertos e 30 se é en lugares fechados. Os centros de deporte e ximnasios terán posibilidade de realizar actividades individuais que non impliquen contacto físico.


Summary: As principais vías de acceso ás cidades incrementaron as súas cifras dende o 2016. A Coruña é a urbe que recibe cada día máis coches chegados de fóra, seguida de Vigo e Compostela. A Avenida da Vedra, na cidade herculina, mantense por riba dos 120.000 vehículos por día, a pesar do aumento no tráfico da Terceira Rolda

A Coruña é a cidade que rexistra máis tráfico nos seus accesos, con ao redor de 200.000 vehículos diariosAo redor de 800.000 vehículos entran todos os días nas cidades galegas. Son as cifras que amosan os Mapas de Tráfico correspondentes ao ano 2018 que o Ministerio de Transportes publicou hai uns días. Uns números moi semellantes aos que se rexistraban no ano 2016 e que constitúen un reto para a súa xestión nos vindeiros anos. A Lei do Cambio Climático e Transición Enerxética prevé que a partir do ano 2023 o acceso aos centros das cidades dos coches máis contaminantes fique restrinxido para limitar as emisións nocivas.A Coruña é a cidade que rexistra máis tráfico nos seus accesos, con ao redor de 200.000 vehículos diarios, moi por riba de Vigo e Compostela, que roldan os 130.000. Ferrol, Ourense e Pontevedra sitúanse lixeiramente por debaixo dos 100.000, mentres que Lugo é a urbe galega con menos accesos en coche.Esta estatística está moi relacionada co uso que os galegos realizan do vehículo privado, tamén nas grandes cidades e áreas metropolitanas, ben por hábito ou pola carencia ou deficiencias no transporte colectivo. Segundo a Enquisa de Mobilidade do IGE, cuxos últimos datos son do ano 2015, o 67% das persoas que traballan fóra da casa en Galicia empregan o coche para ir alí, unha porcentaxe que nas sete cidades vai dende o 70% de Ferrol e o 66% Lugo ata o 56% de Ourense e o 53% da Coruña. E iso a pesar de que a proporción de ocupados e ocupadas cuxa vivenda está no mesmo concello que o seu lugar de traballo supera o 74% en seis das sete urbes e só é algo menor en Pontevedra (64%).O 67% das persoas que traballan fóra da casa en Galicia empregan o coche para ir alíO último Informe sobre a calidade do aire no Estado español, elaborado por Ecoloxistas en Acción e correspondente ao ano 2018, alertaba de que nos núcleos urbanos da Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago e Vigo se rexistraban "superacións dos valores medios anuais e/ou diarios recomendados pola OMS" das partículas PM10 e PM2,5, xeradas en parte polos motores de combustión, sobre todo os diésel. A Avenida da Vedra (Alfonso Molina) é a vía que soporta máis tráfico en toda Galicia, con máis de 120.000 coches diarios, a pesar da apertura da Terceira Rolda, que xa suma 30.000 vehículosAnalizando cidade a cidade, observamos como os principais accesos a cada urbe veñen incrementando a súa saturación nos últimos anos. O caso da Coruña é a excepción, debido á apertura da Terceira Rolda, pensada para desconxestionar o tráfico que entraba a través da Avenida da Vedra (Alfonso Molina), a estrada de acceso con máis tráfico de toda Galicia. Porén, a pesar que a Terceira Rolda aumenta cada ano o número de vehículos que circulan por ela (ao paso pola Zapateira pasou de 26.000 a 30.000 coches en dous anos), a cifra de accesos pola Vedra mantense por riba dos 120.000, só mil menos que no ano 2016.En Vigo tamén se está incrementando a cifra de usuarios que acceden á cidade pola principal entrada do norte: a saída da AP-9 que desemboca no centro na cidade. Eran pouco máis de 57.000 no ano 2014, 61.000 dous anos despois e no último dato oficial o número achégase xa aos 64.000 vehículos diarios. A eses hai que sumar os case 40.000 coches que entran na cidade pola A-55 ou os case 30.000 que o fan pola VG-20, no sur da cidade.Aumentan tamén os coches que circulan pola SC-20 en Santiago de Compostela. Á altura da Rocha, este acceso dende o sur á capital de Galicia sumou no ano 2018 case 54.000 vehículos diarios, case seis mil máis que os 48.000 que rexistraba no ano 2016. O principal acceso ao periférico polo norte da cidade mantivo entre 2016 e 2018 as súas cifras de tráfico, que roldan os 50 mil vehículos diarios.En Vigo entran todos os días 64.000 coches dende o norte a través da AP-9Nas restantes cidades hai menos variacións, pero tamén se rexistran aumentos. É o caso, por exemplo, da entrada a Ourense dende o sur, a través da N-525, que pasou de 28.619 coches a 30.862 en dous anos. Ou en Ferrol do acceso a través da AP-9, que no 2018 rexistrou unha media de 28.170 vehículos diarios, dous mil máis que dous anos antes. Tanto nunha cidade como na outra o tráfico repártese en varios accesos diferentes, que chegan como moito ao 30 mil coches ao día.Tamén en Pontevedra os accesos a través da N-550, que suman máis de 40 mil vehículos diarios sumando norte e sur, veñen incrementando lixeiramente as súas cifras nos últimos anos. Finalmente, Lugo é a cidade que rexistra menos accesos de vehículos dende o exterior. Destaca a entrada pola N-540 en Ponte Miño, que rolda os 15 mil coches diarios, e o acceso polo Polígono do Ceao, que supera os 12 mil. A vella N-VI, que funciona como circunvalación interna, supera os 26 mil vehículos diarios, un pouco máis que no ano 2016.


Summary: Trátase da primeira acción aprobada pola asamblea ante o que consideran "unha política de agresións constante contra os seus dereitos laborais". As traballadoras recibiron este luns a visita da parlamentaria de AGE, Yolanda Díaz.

As traballadoras e traballadores do CAMF, Centro de Atención a Persoas con Discapacidade Física de Ferrol, reunidas en asemblea decidiron realizar un peche no centro de traballo de 24 horas. Trátase da primeira acción aprobada pola asamblea ante o que consideran "unha política de agresións constante contra os seus dereitos laborais, que estan repetidamente sendo negados pola política de recortes do Goberno de Mariano Rajoy". Denuncian que "non se cobren as vacantes para que as traballadoras poidan disfrutar das vacacións, ou de permisos por coidado de fillos" ou outros dereitos que viñan exercendo desde que abriu o centro en Catabois, no concello de Ferrol. Segundo Ana López Bogo, representante da CIG, hai vacantes que se están a cubrir con contratos de produción de seis meses, "e neste centro non hai produción, só hai servizos a persoas con grandes discapacidades. É un traballo duro, cun alto nivel de estres e afectación persoal, non poden facer recaer en nós a merma da calidade do servizo, porque ao final, auméntanche a xornada, aumentanche a carga de traballo, e nós cremos no servizo que prestamos, nos servizos públicos." As traballadoras recibiron este luns a visita da parlamentaria de AGE, Yolanda Díaz, que denunciou que se trata dun intento máis de privatización e recorte dos servizos públicos e que son os servizos dirixidos ás persoas máis vulnerables os que están sufrindo os maiores recortes: "Temos que tomar consciencia da forza que temos para cambiar esta situación, o Partido Popular precisa cada vez mais invisibilizarse para poder seguir aplicando as súas políticas. Nós temos que visibilizar as nosas loitas e conseguir truncarlles os seus plans de privatización dos servizos". As traballadoras e traballadores do CAMF realizarán outra asemblea para decidir novas mobilizacións.


Summary: O fracaso da primeira investidura do presidente do Goberno español parece cada día máis difícil de evitar. A quinta xuntanza entre o presidente en funcións Pedro Sánchez e o líder de Podemos Pablo Iglesias rematou no mediodía desta terza feira con ruptura. O PSOE adivirte á formación de esquerdas: ou investidura en xullo ou "non haberá segunda oportunidade".

Desde Podemos intepretan que os socialistas están dispostos a ir a novas eleccións en novembro. E desde o Partido Socialista, que a "Podemos lle interesan máis os nomes do Consello de Ministros que as políticas a desenvolver", segundo expuxo a vicesecretaria xeral Adriana Lastra. Así as cousas, a practicamente dúas semanas da sesión parlamentaria de investidura, as pontes entre as dúas principais forzas do bloque progresista paracen rotas. Sánchez non quere ministros de Podemos no seu Goberno e Podemos fantasea cun Goberno de coalición. Lastra engadiu que un segundo intento en setembro non entra nos plans do PSOE: "Non hai segundas oportunidades". Pablo Iglesias, porén, amosouse menos contundente e nunha breves declaracións aos medios de comunucación: "Máis tarde ou máis cedo convenceremos o PSOE de que se mova e de que teñen que ser flexíbeis". En Podemos, con todo, empeza a difundirse a opinión de que Pedro Sánchez non quere negociar.


Summary: As sentenzas promulgadas polo Tribunal Supremo a respecto do ensino segregacionista por razón de xénero poñen en xaque unha Xunta de Galiza que avala a educación sexista a través da subvención a este tipo de escolas.

O goberno de Núñez Feijóo renovaba en 2009, coa súa chegada á Xunta de Galiza, os concertos públicos con escolas que desenvolven unha educación diferenciada e segregacionista entre mulleres e homes. Malia incorrer nunha ilegalidade, pois a Lei Orgánica de Educación (LOE) no seu artigo 84.3 dispón con clareza que "en ningún caso haberá discrimación por razón de nacemento, raza, sexo, relixión, opinión ou calquera outra condición", o conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria, Jesús Vázquez, aseveraba nunha intervención parlamentar en 2009, que a renovación dos concertos respectaba a legalidade. Así mesmo, a propia consellaría de Educación, en resposta escrita ao grupo parlamentar do BNG --ese mesmo 2009-- aseguraba que "a educación diferenciada é legal e non se pode considerar discriminatoria", facendo fincapé en que a LOE non se refería ao concepto da coeducación mais que como un "elemento de priorización". Após tres anos de incumprimento legal, o Tribunal Supremo vén de promulgar dúas sentenzas onde se recolle a importancia do artigo 84.3 e por ende, nas cales se introduce como criterio de non discriminación no proceso de adminsión de alumnado o sexo. Unha proposición non de lei a prol do ensino público coeducativo Neste sentido, o grupo parlamentar nacionalista vén de presentar no rexistro do Parlamento galego unha proposición non de lei en que exixen a parálise das subvencións a este tipo de escolas. Carme Adán, voceira de ensino do BNG, explica que o obxectivo da proposta é facer que a Xunta de Galiza cumpra coa normativa en materia educativa e polo tanto, que o goberno do Partido Popular rescinda para o vindeiro curso 2012-2013 os concertos educativos con centros de ensino privado que segregan o alumnado por razón de xénero. A máis de constituír un mandato legal após coñecer as sentenzas do Tribunal Supremo, @s nacionalistas subliñan que o mantemento deste tipo de ensino impide acadar unha sociedade igualitaria. Asemade, Adán lembrou que xa no ano 2009, o PP votara en contra dunha iniciativa d@s nacionalistas na cal se exixía a parálise destes convenios mais, en troques de suprimilos, "a consellaría de Educación recortou fondos ao ensino público mentres incentivou os centros privados e sexistas". A deputada nacionalista lembrou que na Galiza existen cinco centros privados onde se separa o alumnado por sexos e que percibirán "perto de tres millóns de euros" en subvencións públicas. Xa que logo, Adán demandou a "retirada inmediata" dos fondos destinados a estes centros, e ademais, instou a que este diñeiro sexa dirixido "ao mantemento de 145 unidades educativas que serán suprimidas o vindeiro curso". O ministro de educación Ignacio Wert propón modificar a LOE Segundo o ministro de Educación español, a segregación por xénero nos centros de ensino non é incompatíbel coa non disciminación, polo que estaría disposto a incorporar unha outra disposición na LOE, pola que se determine de maneira explícita, a posibilidade de recibiren fondos públicos os devanditos centros.


Summary: A suspensión é cautelar, mais desde a dirección de En Marea non se descarta a expulsión dos tres integrantes do comité electoral que, segundo as auditorías encarregadas pola comisión de garantías, accederon sen autorización ao censo das primarias. A Comisión de Garantías, de maioría villarista, traslada agora ao Comité Electoral, controlado polo sector crítico, a xestión das decisións adoptadas este sábado polo Consello das Mareas.

"Imos abrir expediente ás persoas que foron identificadas nas auditorías. Os feitos son moi graves, hai serios indicios de que sexan constitutivos de delito", dixeron días atrás a Sermos fontes da dirección de En Marea. "O proceso pode acabar na expulsión", engadiron. Esta segunda feira, e por medio dun comunicado, a Comisión de Garantías avanzou que con efecto se ten suspendido cautelarmente os tres integrantes do comité electoral ao entender, alega este órgano,"que non acataron o mandato do plenario sobre as atribucións propias do seu cargo". Traducido, significa que se asomaron ao listado de persoas inscritas nas primarias após se facer coas claves informáticas ás costas do custodio do censo, o villarista Gonzalo Rodríguez. Unha vez dentro, terían mudado o password de acceso, o que durante 24 horas tería impedido a Rodríguez consultar o ficheiro. A mera intrusión no censo podería constituír delito segundo o código penal (penado entre 1 e 4 anos de prisión) ou no mínimo, unha infracción punida con sanción administrativa, á Lei de Protección de Datos. As tres persoas suspendidas son —segundo terían dito fontes da Comisión de Garantías a Europa Press— Martiño Ramos, Pablo Nieves e Raquel Bernárdez. Teñen tres días para "achegar as declaracións, documentacións e probas que coiden oportunas". "Agardemos que no prazo de tres días presenten algún tipo de argumentación. E se é así, e teñen peso, morra o conto", dixeron a ABC desde o órgano de maioría villarista. As persoas suspendidas terán de ser substituídas "seguindo as disposicións regulamentarias". O seu relevo terá que ser realizado polo Comité Electoral, de acordo coa Comisión de Garantías. O sábado, o Consello das Mareas adoptou unha serie de medidas destinadas a asegurar a realización das primarias con plenas garantías, entre elas a instauración do sistema de confirmación de voto por medio de SMS, un mecanismo que dificultaría a suplantación da identidade dos votantes (unha irregularidade deste tipo foi a que levou a que a dirección estatal de Podemos levase á Fiscalía as primarias realizadas polo partido morado en Leganés, proceso en que se impuxo unha candidata errejonista). En realidade, as mudanzas na infraestrutura e no sistema de votación acordadas pola cúpula da confluencia son de enorme envergadura e a súa materialización consumirá non pouco tempo, o que fai inviábel que as eleccións se realicen a próxima fin de semana, a pesar de que esta era a previsión que manexaban os próximos a Villares. Destarte, o Consello das Mareas resolveu prescindir de Agora Voting —a compañía á que Podemos confía as súas consultas internas— e contratar unha empresa distinta para a xestión das votacións e, ao tempo, decidiu recorrer a un servizo de autoridade de votación externo visando verificar a limpeza do proceso. As mudanzas na infraestrutura e no sistema de votación acordadas pola cúpula da confluencia son de enorme envergadura e a súa materialización consumirá non pouco tempo Todas estas cuestións técnicas teñen que ser solventadas polo comité electoral, esclareceu a Comisión de Garantías de En Marea no seu comunicado de onte en que o órgano villarista require ao crítico que "informe sobre a data onde se efectuarán as simulacións de voto e probas de resistencia da nova plataforma". Isto non significa que a Comisión de Garantías —composta por tres membros, dous villaristas e un crítico— se desentenda do proceso. Ao contrario: pide "ser partícipe destas probas, así como información sobre o seu resultado". Alén diso, "reclama información sobre os locais da votación e a data en que as persoas inscritas poderán, tamén, acceder á información sobre estes espazos". O timing a partir da realización destas probas sería o seguinte: cos seus resultados sobre a mesa, a Comisión de Garantías decidiría levantar a suspensión decretada o 1 de decembro sobre as primarias e, xa nese momento, o comité electoral tería que decidir a data "en que finalmente transcorrerán as votacións". A dirección villarista traslada así a presión sobre a fixación da data a un sector crítico que considera unha farsa a suspensión das primarias por entender que na fin de semana de 1 e 2 de decembro si existían garantías de que o proceso de votación se ía producir con limpeza. Para Anova, Podemos e Esquerda Unida —o núcleo que cos tres alcaldes urbanos constitúe a oposición interna á dirección villarista— en realidade o aparato do partido instrumental está a gañar tempo sen ter en realidade intencións reais de organizar unhas primarias que, afirman, vería perdidas. Todo indica que en ningún caso as votacións se realizarían no que resta de ano, sendo que, aliás, entramos nun período con varios días feriados.


Summary: Esta segunda feira o eurogrupo debaterá sobre o futuro de Grecia e a posíbel aprobación dun segundo rescate á súa economía. Pola súa banda, o executivo de Antoni Samarás, aproba en domingo os Orzamentos de Estado para 2013 como mostra do seu cumprimento cos mandatos da Troika.

En domingo e a altas horas da noite, o Parlamento grego aprobaba os Orzamentos de Estado para 2013, de acordo co estabelecido pola Troika. Con menos dificultade que coa aprobación das medidas de axuste que se debateron na Cámara a pasada semana, o goberno de coalición entre os conservadores de Samarás (Nova Democracia) e a social-democracia do PASOK e a Esqueda Democrática, sacou adiante uns orzamentos en que se recollen un recorte do gasto público de máis de nove mil millóns de euros. A súa aprobación, era indispensábel para que o eurogrupo --que se reúne nesta segunda feira-- dese o visto bo a un segundo rescate para a economía helena. Samarás: "Os sacrificios incluídos nos orzamentos xerais serán os últimos" Redución do gasto público para pagar o déficit A maior parte do recorte recaerá nas pensións, que se reducen nun 15%, e dos soldos d@s empregad@s públicos que perderán 1.200 millóns de euros. Aliás, a débeda aumentará --após a entrega dos dous tramos de rescate concedidos pola Troika-- até os 346.000 millóns de euros (190% do PIB), ficando moi por riba das previsións da UE que agardaban poder reducila até o 120% do PIB grego. Aliás, a economía helena contraerase un 4,5 puntos en 2013, o que suporá o sexto ano consecutivo de recesión para Grecia. O primeiro ministro grego, Antoni Samarás, asegurou ao remate da sesión en conferencia de imprensa que "os sacrificios incluídos nos orzamentos xerais serán os últimos" pois dixo, comezarían a corrixir "as inxustizas que conteñen", após eliminaren o déficit. Milleiros de persoas --13.000 segundo fontes policiais helenas-- permaneceron durante a sesión parlamentar na praza Syntagma, situada fronte ao Parlamento grego, nunha convocatoria feita polos sinticatos e o KKE. "As medidas fánnos retrocecer cincuenta anos" aseguraba un dos manifestantes en declaracións a unha axencia de noticias internacional. "Os pobre pagan e ninguén toca aos ricos nin aos evasores de impostos", continuaba outra manifestante, que participaba da convocatoria. Xuntaza do eurogrupo As dezaséis economías do euro, reuniranse esta segunda feira para debateren sobre o futuro de Grecia, mais tamén sobre a situacións da economía española. O eurogrupo analizará se o Estado español está a cumprir coas súas obrigas, mais xa adiantou que non desbloquearían --polo de agora-- os 100.000 millóns de euros que a UE destinará a sanear a banca española. Canto á situación da economía grega, o eurogrupo non conta ter completo o informe enviado pola Troika, requisito fundamental para que se dea luz verde aos 31.500 millóns de euros que Grecia asegurou precisar de maneira urxente para facer fronte aos pagamentos da administración.


Summary: Tras unha semana escoitando discos e algunhas novidades, cada vez estou máis a prol do lanzamento de traballos discográficos en formato EP, single ou maxi, de modo que chegue un traballo bo, sen pezas de recheo que te obriguen ao desgaste da tecla de saltar ao seguinte corte. Nesa vía o novo traballo discográfico de The Locos, un EP con tres temas sen desperdicio que será a primeira entrega dunha triloxía de EP na que están a traballar.

Se falo de The Locos, pode que a moitos non lles soe o nome desta banda de ska-punk, máis se digo que é a banda de Pipi, o showman e segundo vocalista de Ska-P, e que ademais contou con Kosta Vázquez, dos Boikot nas guitarras, os coros e a produción, cando menos a cousa fica algo máis clara amosando o camiño do ska-punk festeiro con letras combativas. La Realidad é o tema de apertura e o elixido como single. Composta con ritmos sincopados propios do Ska e do Reggae cun recendo moi claro tanto a Ska-P e que pretende ser un himno a que unha mañá se ergueron cansos de aturar todo e decidiron loitar contra o sistema. María Isabela comeza co sampler da voz do famoso vídeo da vella fascista, é un tema un pouco máis guitarreiro con toques latinos nos retrousos. A letra vai na máis pura tradición antifascista falando das verdadeiras ideas dos que o estado español chaman "nostálxicos", para agochar a realidade do que son. Finalmente, Hueso y Piel amosa unhas guitarra máis roqueiras que o converten no tema máis potente do disco cos metais perfectamente ensamblados e no que máis se nota a man de Kosta, dándolle un son moi Boikot. A letra volve a falar da loita e o de sentimento de desacougo de aquel que ve como a sociedade non fai nada para mudar as cousas máis que alberga unha raiola de esperanza e cre que algún día todo pode cambiar. The Locos apuntan na boa dirección con este traballo, se non perden o rumbo nas seguintes entregas, poden chegar a facer historia, cousa nada fácil. Listaxe de Temas1. La Realidad2. María Isabela3. Hueso y Piel The Locos Nas Redes WEB: http://www.the-locos.org/ Facebook: https://www.facebook.com/pages/The-Locos/24426698422 Twitter: @thelocos


Summary: Unha visita guiada ao mural que realizou na central hidroeléctrica do Eume devolve á actualidade o artista da Coruña José María Labra, inxustamente esquecido despois dunha carreira chea de éxitos.

Foi un artista recoñecido durante un tempo; logo, chegou o esquecemento. José María de Labra (A Coruña, 1925-Palma de Mallorca, 1994) é unha das figuras máis descoñecidas da arte galega do século XX, malia que no seu momento gozou dun prestixio que o situou na primeira liña da arte. Labra formouse na Escola de San Fernando de Madrid, onde entrou en contacto co Grupo Parpalló, co Equipo 57 e co Equipo Córdoba, colectivos todos eles que pretendían conectar a creación artística co panorama internacional tras a interrupción causada polo golpe de Estado, a guerra e a ditadura. Labra foi conseguindo recoñecementos desde unha idade moi temperá A súa arte foi evolucionando cara á abstracción xeométrica e o construtivismo. Nun panorama dominado pola irrupción do informalismo, el absorbía as teorías de Walter Gropius, un dos fundadores da Bauhaus, defendendo a transformación da sociedade a través da arte. Os postulados que seguía supuñan a renuncia á individualidade en favor do colectivo, polo que houbo que suavizar a teoría baixo a etiqueta de "arte normativa", un movemento que logrou organizar algunhas exposicións e que, dentro do Estado franquista, supuxo unha especie de excepción consentida. Labra foi conseguindo recoñecementos desde unha idade moi temperá: participou na Bienal de Sao Paulo e en exposicións no Grand Palais de Bruxelas, no Museo de Arte Moderna de Tokio ou na Tate Gallery de Londres e recibiu numerosos galardóns, entre outros, o premio Francesco Perotti da Bienal de Venecia, o Premio Uruguai na III Bienal Hispanoamericana de Barcelona ou o Gran Premio no III Festival Internacional de Cagnes-Sur-Mer. Unha obra mestra agochada Malia as prolongadas ausencias ás que o obrigaba esa continuada presenza na escena internacional, Labra aínda tivo tempo de levar a cabo algúns proxectos na Galiza. Sen dúbida, o máis coñecido é a posta en marcha, xunto con Urbano Lugrís e Mariano Tudela, da revista Atlántida, que se publicou desde 1954 na Coruña e na que participaron, entre outros moitos, Ramón Otero Pedraio, Vicente Risco, Álvaro Cunqueiro, Luz Pozo Garza, Pura Vázquez, Antón Avilés de Taramancos ou, desde outras xeografías, Gómez de la Serna e Alfonso Sastre. Menos coñecida, mais dunha enorme importancia na súa traxectoria artística, é a dunha interesantísima actuación na Central Hidroeléctrica do Eume que supuña un proxecto pioneiro na integración das artes. A obra que situou no testeiro da nave de turbinas da central será o obxecto, o vindeiro día 23, dunha visita guiada polo arquitecto e profesor da Universidade da Coruña Antonio S. Río Vázquez. "Simplemente pola dimensión que ten esta obra -probabelmente é a súa obra máis grande-, xa é destacábel", explica Río Vázquez a Nós Diario, "pero, ademais, é paradigmática no seu propósito de integrar as artes, de traballar conxuntamente con creadores doutras disciplinas, con arquitectos e enxeñeiros". Seguindo as teorías do neoplasticismo de Gropius, efectivamente, Labra colaborou con numerosos arquitectos, entre outros, con Alejandro de la Sota. "É curioso que sitúe unha obra desta envergadura e desta ambición intelectual nun lugar no que estaba practicamente condenada a non ser vista por ninguén", continúa Río Vázquez, "unha central de turbinas agochada no medio das Fragas do Eume. Iso tamén é indicativo do enorme compromiso ético do seu traballo". O traballo conxunto de enxeñeiros, arquitectos e artistas plásticos transforma esta estrutura nunha expresión perfecta do ideal de integración das artes, que asumía as correntes estéticas más vangardistas do momento. A concepción da obra no entorno das Fragas do Eume, intentando a súa integración coa contorna, a fuxida dunha arte decorativa e a procura da destrución da composición tradicional eran uns principios que enfrontaban a Labra coa estética dominante na época. "Pero por volta", apunta Río Vázquez, "déixanos unha obra que sitúa a Galiza no centro da arte europea do seu tempo". A sorte deste mural é semellante á da propia obra artística de Labra. "É unha obra mestra, mais case ninguén sabe que está aí, nin sequera hai unha placa que a recoñeza", di Río Vázquez Un recoñecemento debido Labra non ten agora quen o reivindique, malia que a súa obra segue a ser merecente dunha revisión a fondo que a volva situar no lugar que lle corresponde. A sorte deste mural é semellante á da propia obra artística de Labra. "É unha obra mestra, mais case ninguén sabe que está aí, nin sequera hai unha placa que a recoñeza", di Río Vázquez. "Labra é un autor fundamental para comprender a historia da arte durante a ditadura e, en xeral, no decorrer do século XX no Estado. Se con estas visitas logramos que haxa un certo recoñecemento, aínda que sexa pequeno, xa me dou por satisfeito", conclúe. A colaboración con outro artista galego de primeira liña: Alejandro de la Sota Outro dato descoñecido, mais do máximo interese, é que na Galiza tamén existe unha obra que testemuña a colaboración de Labra con Alejandro de la Sota. A antiga Escola de Capataces Agrícolas de Bastiagueiro, actualmente incluída no complexo do INEF, construída por De la Sota en 1948, contou tamén coa colaboración de Labra, que realizou un mural para a capela do edificio. Ambos fixeron parte da SEDI (Sociedade de Estudos para o Deseño Industrial) que se fundou en Madrid en 1957, e colaboraron en varias obras en diferentes lugares do Estado.


Summary: Desde o Goberno local inciden en que o fallo do Tribunal Superior "non é unánime", e din que estudarán a posibilidade de interpor un recurso de casación contra esta sentenza.

O Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) vén de emitir dúas sentenzas nas que considera que o mantemento do paseo das Avenidas de Vigo, parte do cal afundiu durante un concerto do festival O Marisquiño de 2018, era "responsabilidade municipal". Nunha nota de prensa remitida aos medios de comunicación, o TSXG sinala que "existen causas" para anular o convenio 'Abrir Vigo ao Mar', subscrito en 1992 entre Concello, Zona Franca e Autoridade Portuaria, "debido a que se entende que o Concello incumpriu a súa obriga de manter e conservar parte da área afectada por ese documento". O Marisquiño cancela a súa edición de 2021, di que "non volverá realizarse en Vigo" e avalía marchar da Galiza "Necesariamente, o mantemento debe conectarse coa seguridade e co uso, e o Concello non o cumpriu, á vista dos documentos achegados, xa que diferentes cargas sobre os elementos cedidos poden ter consecuencias distintas", sostén o fallo xudicial. Aliás, os maxistrados subliñan que o Concello, "antes de autorizar un uso diferente ao simple paseo, que era o que tiña na concesión", debeu "valorar a seguridade da instalación". "Os usos víñanse xestionando polo Concello desde unha posición de control das instalacións cedidas, polo que necesariamente debería de controlar todas as medidas que afectasen ditas instalacións, non puidendo pretender que tivese liberdade de uso mais sen responsabilidade en canto ao mesmo", prosegue a sentenza. 370 feridos, 5 deles graves, ao ceder parte parte do paseo marítimo de Vigo no Marisquiño Resposta do Concello Pola súa parte, o Goberno local, a través dun comunicado, evitou entrar a valorar o contido das resolucións, se ben salientou que "ambas as dúas teñen un importante voto particular" no que un dos xuíces indica que en 1992 esa dársena "non podía incluírse no convenio 'Abrir Vigo ao mar'", ao tempo que sinala que tampouco aparece mencionada "na acta de entrega das obras por Zona Franca ao Concello", formalizada en 2003. Neste senso, desde o Concello de Vigo inciden en que a decisión do TSXG "non se toma por unanimidade" e "non se impoñen costas, o que constitúe un elemento procesal moi significativo". TSXG conclúe que a aseguradora do Marisquiño debe pagar a asistencia ás feridas do accidente de 2018 Contra esta resolución cabe presentar recurso de casación, algo que os servizos xurídicos municipais "están a estudar".


Summary: As novas tecnoloxías están a remexelo todo. A forma en que concibimos a comunicación, mais tamén a maneira en que nos comunicamos nós propias. Neste senso, o audiovisual non escapa do furacán que supuxo a Internet e ten na rede un novo espazo para a creación, a difusión e mesmo a produción e distribución dos proxectos. Dhogs e Fame dan boa conta disto.

Galiza é un dos territorios máis prolíficos no eido audiovisual e numerosos filmes, curtametraxes ou documentarios feitos por autor@s galeg@s están a ter grande sona nos festivais internacionais. Algunhas, mesmo cos seus primeiros proxectos. Neste senso, quixemos abordar cal é o panorama das novas creadoras e creadores galeg@s da man de dous proxectos que, se ben están a comezar a súa andaina, dan boa conta do bo estado de saúde que presenta o audiovisual do país e das múltiples posibilidades que están a atopar malia a crise e a escaseza de axudas públicas. A longametraxe Dhogs e a webserie Fame son unha pequena mostra do que dan de si os miolos en Galiza. 20.000 euros e moitas gañas"Dhogs é unha longametraxe de ficción e baixo presuposto", mais que procura, din desde a Produtora GaitaFilmes, "unha alta calidade técnica e artística". Esta longametraxe que transcorre "nunha realidade paralela á nosa", afirman os seus creadores, está coproducida por Acanea Impulsión (Gaitafilmes) e Pixel Films, "unha equipa chea de motivación e ilusión" que visa botar a andar un proxecto que, aseguran, "tiñamos en mente desde hai tempo". Andrés Goteira, autor do guión, "levaba máis dun ano traballando sobre a idea e cando rematou, dábanse as condicións acaídas para comezar". Foi aí cando este grupo de amigos (Suso, Adrián, Andrés, Laura) comezou a desenvolver "todo o que rodea unha longametraxe". En primeiro lugar, recabando o orzamento preciso. "Somos os primeiros en arriscarnos ao apostar polo filme", desta maneira ambas as dúas produtoras investiron "uns 20.000 euros" que, din, "constitúen o eixo principal do orzamento" e a partir de aí, subliñan, "intentamos facelo medrar, achegarllo ao público mediante o crowdfunding, buscar inversores e patrocinadores privados, e quizais algunha axuda pública". O crowdfunding está a ser un recurso cada vez máis xeralizado para a obtención de axuda económica en todo tipo de proxectos --non só audiovisuais. Neste senso, moit@s nov@s creador@s ven nesta ferramenta on-line unha posibilidade para botar a andar as súas iniciativas, sobre todo, perante a escaseza de axudas públicas. "Parécenos unha boa forma de axudar a financiar pequenos proxectos, sobre todo cando, como é o noso caso, as axudas públicas son máis reducidas", afirman desde GaitaFilmes. Asemade, o crowdfunding "serve en si propio como unha nova canle de difusión dos traballos" pois, din, "podes presentarlle á xente directamente o proxecto, sen artificios" e despois "eles deciden se queren investir". Explorar novos formatos audiovisuaisAo igual que Dhogs, a webserie Fame nace do maxín dun grupo de estudantes que partillaron un curso de audiovisual en Celanova. Fame é para o público "moitos quilómetros de exceso, noite e alcol", sinala a súa directora, Anxos Fazáns. "Tres capítulos protagonizados por dúas mozas cargadas de enerxía", mais que para as súas autoras é "moitas horas de traballo nun proxecto audiovisual arriscado" que "superou as espectativas" iniciais e agora "continúa medrando", asegura Anxos. Esta webserie, que as autoras recoñecen constitúe un formato novidoso, contou na súa primeira tempada co apoio da Fundación Carlos Casares, da Universidade de Vigo e da propia Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación de Pontevedra --onde estudaron-- mais, afirman, "o mundo das webseries é un selva tan inexplorada que non hai un decálogo a seguir para conseguir financiar un proxecto". Neste senso, para o segundo tramo da iniciativa, que titularán Sede, "pretendemos voar fóra do niño", explica Silvia Fuentes, produtora de Fame, para o que están á procura de "financiación privada pola vía dos patrocinadores, por exemplo". E a audiencia sérvelles de aval. "Tivo moi boa acollida por parte do público, na plataforma Uvigo TV cada capítulo ten máis de 1000 visitas e a canle que a serie ten aberta en Youtube conta con máis de 2100 reproduccións", indica Anxos Fazáns. Novas redes de distribución on-line Para @s nov@s creador@s, difundir os seus proxectos é un dos aspectos máis complexos, xunto coa obtención dos recursos económicos e materiais. "Nós traballamos na Internet porque é difícil acceder ás canles convencionais como o cine ou a televisión", aseguran desde Fame. Así, a rede "danos folgos" porque "é doado subir os contidos" e ao mesmo tempo "é doado para o espectador acceder a eles". De igual maneira, desde GaitaFilmes os seus creadores coidan que "a maneira tradicional de dar a coñecer un proxecto humilde" como Dhogs "está bastante esgotado", polo que "as plataformas de visionado on-line" supoñen "unha alternativa" na que din "temos depositadas moitas esperanzas". No entanto, webs "como Filmin, Yomvi, Wuaki, Total Channel... non son moi coñecidas" xa que, afirman, "estamos nese tempo de transición cara á unha nova forma de ver cine, e proxectos como o noso quedan un pouco en terra de ninguén". O apoio institucional mingua As axudas que as institucións públicas adican aos proxectos impulsados por nov@s creador@s é cada vez menor. Os recortes e a política de 'austeridade' deixan@s as máis das veces sen apoio institucional. "Os fondos destinados para o audiovisual en xeral son ben escasos e partindo desa base os que traballamos no mundo da webserie atopámonos cun problema engadido que é a falta de presenza do formato" á hora de solicitar as axudas ao "non aparecermos tipificados na lista de formatos para os que van dirixidos as axudas", indica Silvia Fuentes. Perante esta realidade "a nosa experiencia até o momento é "faino ti propia", acrecenta Anxos. "O apoio institucional existe, pero cremos que podería ser máis sinxelo acceder a el", explican desde GaitaFilmes mais "gostaríanos que as axudas estivesen repartidas e chegasen a un gran número de proxectos, premiando así a aqueles con presupostos máis racionalizados que non requiren inxeccións desorbitadas de diñeiro público". No entanto, entrementres, "hai que agudizar o enxeño".


Summary: O proxecto Ágora procura valorizar o espazo público dos concellos

O proxecto Ágora da Deputación de Pontevedra -rede de acción institucional a prol de valorizar o espazo público como un dereito fundamental da cidadanía- é susceptíbel de conseguir financiamento europeo. Así o indicaron fontes ministeriais do Estado español após o encontro en Madrid do titular de Mobilidade e Espazo Público da Deputación de Pontevedra, Uxío Benítez, co director xeral de Axenda Urbana e Arquitectura do Ministerio de Mobilidade, Iñaqui Carnicero. Benítez mantivo a reunión en Madrid, na que tamén estivo persoal técnico de ambas as Administracións, para presentar o proxecto Ágora, obtendo "moi boa sintonía e receptividade", xa que a Deputación "está a ser unha das institucións que está traballando a nivel estatal para recuperar espazo público para as persoas fronte ao vehículo privado", resaltou Benítez. Ademais lembrou que Ágora ten como obxectivo recuperar o espazo público nos concellos de forma cuantificábel e reverter a tendencia de "invasión" dos vehículos a motor para que en 2023 o espazo para as persoas sexa maioritario. No plazo para inscribirse, houbo unha gran acollida en comarcas como O Morrazo o o Baixo Miño. Unificar criterios na raia Que na beira portuguesa do río Miño as ecopistas están feitas de formigón e no lado galego só poidan ser de xabre, ou que nunha beira haxa control de aves protexidas e de especies invasoras e na outra non, ou mesmo que nun lado se permitan recheos e no outro estean prohibidos son cuestións que a Agrupación Europea de Cooperación Territorial do Río Miño (integrada pola Deputación de Pontevedra) quere abordar cos Gobernos galego, español e portugués. A idea é unificar os criterios de actuación e protección do Miño nun plan de xestión transfronteirizo común e coordinado que evite criterios diferentes e "disfuncións", resaltou o deputado Uxío Benítez.


Summary: O comité de empresa remitiulle un escrito á dirección do ente público exixindo o cese desta actitude.

O comité de empresa Corporación de Radio e Televisión de Galicia (CRTVG) entregoulle esta sexta feria, a proposta da CIG, un escrito á dirección da canle pública reclamando "o cesamento das amezas de sanción dos responsábeis da nova empresa adxudicataria do servizo de estilismo, Acicala Estilismo, ás súas traballadoras por non poñer en lugar visíbel as identificacións facilitadas e que están escritas en castelán". Segundo denuncian dende a representación dos traballadores, estas identificacións incumpren o artigo 6 da Lei dos Medios Públicos de Comunicación Audiovisual de Galiza, que establece que a lingua da CRTVG é o galego e que as comunicacións efectuadas ao persoal dependente dela no exercicio das súas tarefas teñen que ser en lingua galega. As ameazas prodúcense, denuncia o comité, após as queixas que Acicala Estilismo di ter recibido por parte do coordinador de Seguridade e Saúde Laboral da CRTVG, que esixe a identificación no posto de traballo deste persoal, "cando non existe o mesmo requirimento no caso dos empregados/as doutras contratas que prestan servizo no centro de traballo da CRTVG en San Marcos". A empresa Acicala Estilismo fíxose recentemente co servizo de estilismo após un conflito laboral en protesta polas débedas salariais que acumulaba a anterior compañía concesionaria, New Model's.


Summary: Estaban chamadas 42.000 ás "vacinacións masivas" e presentáronse 32.500.

A Xunta vacinou durante esta fin de semana contra a Covid-19 un total de 32.560 persoas pertencentes aos grupos poboacionais de entre 60-65 anos e 70-79 anos. Así, das máis de 42.000 persoas chamadas a vacinarse en grandes recintos, durante as xornadas do sábado e do domingo, o 75% acudiu a vacinarse contra o coronavirus. Un 25%, unha de cada catro, non acudiu á cita. Na xornada do domingo, nos recintos de vacinación masiva habilitados por Sanidade, vacináronse un total de 21.274 persoas pertencentes ao segmento de poboación comprendido entre os 70 e os 79 anos. Das 25.550 persoas que estaban citadas, vacináronse coa primeira dose o 83%. Atendendo ás diferentes áreas sanitarias, este domingo 4.336 persoas foron vacinadas na área de Coruña-Cee, 1.527 na área de Ferrol, 3.886 na de Santiago-Barbanza, 1.989 na de Pontevedra-O Salnés, 4.366 na de Vigo, 2.476 na área de Ourense, Verín e o Barco de Valdeorras e 2.694 na de Lugo, A Mariña e Monforte de Lemos. Cribado Durante esta fin de semana a Dirección Xeral de Saúde Pública intensificou a realización de cribados poboacionais en diferentes localidades galegas. Así, das preto de 25.000 persoas que estaban chamadas para realizar probas diagnósticas, 25 deron resultado positivo. En concreto, detectáronse 11 casos no conxunto de puntos de cribado habilitados na cidade da Coruña, 1 positivo no aeroporto de Alvedro; 4 no cribado realizado en Meira, 1 no do Barco de Valdeorras e 8 nas diferentes probas realizadas en Vilanova de Arousa.


Summary: Apresentación do manifesto O Fim do Apartheid, en Compostela. Unha das promotoras, Teresa Moure, afirma que é complicado decidir o que é ou non é unha lingua.

Na quinta feira foi presentado o manifesto O Fim do Apartheid na libraría Pedreira, en Compostela. No acto interviron Teresa Moure, Suso de Toro e Verónica Martínez Delgado. Comeza Moure presentando o proxecto nun espazo acolledor en fronte dunha multitude de olladas. O manifesto nace por mor da iniciativa de Mario Herrero, quen sentiu a desigualdade que sofre a corrente reintegracionista. De aí que se plantexasen escreber unha serie de artigos e pedir sinaturas para o manifesto. "Hoxe a cifra é inmensa", comenta Moure. O segundo ponto do manifesto é a conciliación. Afástase do núcleo clásico do reintregracionismo para centrar o interese no día de hoxe. Na modernidade. Mais tamén é humilde. En canto a esta cuestión, afirma Moure que moitas persoas acusáronos de vitimistas. Ao que ela respondeu: "denunciamos por iso, porque somos vítimas". Por outra banda, non é proselitista, senón que procura crear unha cultura cooperativa. O cuarto ponto pretende apelar contra a discriminación que padecen as escritoras e escritores que escreben na forma internacional do galego. O obxectivo é rematar co Apartheid. As editoras e concursos rexeitan as obras escritas nesta forma. Iso implica que non se difunden, e sen coñecemento non hai recoñecemento. Suso de Toro esclareceu que estamos ante un asunto de xustiza: "Néganselles dereitos como cidadáns" Durante a apresentación do manifesto, interviu Suso de Toro, quen aclarou que estamos ante un asunto de xustiza. "Néganselles dereitos como cidadáns". Verónica Martínez Delgado fala desde a experiencia. Explicou sucesos persoais nos que sente a marxinación. Neste sentido, tamén Teresa Moure engade que desde que comezou a escreber de xeito "non normativo" pecháronlle as portas moitas editoras. Por agora asinaron o manifesto diputados, concelleiros, escritores, membros da Real Academia Galega e integrantes de editoras. Tamén persoal que conforma a Mesa de Normalización Lingüística e a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega. Rematada a presentación abriuse o debate público. Moitas persoas alzaron a voz para reivindicar unha causa compartida. Amais, móstranse agradecidos pola iniciativa e fixeron cuestións tan interesantes como se teñen pensando presentar o manifesto no Consello da Cultura Galega, ou se contaremos con máis proxectos futuros. "Unha vez iniciado o camiño non imos ficar quietos", respondeu Moure.


Summary: O presidente da Xunta mantivo un encontro esta terza feira co Ministerio de Transición Ecolóxica para exixir "máxima flexibilidade" na tramitación de novos proxectos.

A Comisión Europea ten previsto esta cuarta feira presentar un mecanismo para reducir os prazos de tramitación de proxectos de enerxías renovábeis. Esta redución de tempo pasaría polo recorte dos requisitos ambientais estabelecidos polos Estados membros da Unión Europea. Quen está detrás dos proxectos da eólica mariña na Galiza? Con este mecanismo, que Bruxelas agarda aprobar de urxencia, os informes de impacto ambiental requiridos polas Administracións ás promotoras deste tipo de proxectos veríanse reducidos, segundo desvela o medio francés Contexte, que tivo acceso ao borrador que a Comisión presenta hoxe. Neste sentido, a medida prevé desencallar e acelerar os proxectos fotovoltaicos e eólicos que actualmente están previstos na UE. Precisamente, o recorte de trámites ambientais aos proxectos de eólica afectaría notabelmente a Galiza, onde os colectivos e asociacións ecoloxistas exixen un maior control e restrición na instalación deste tipo de infraestruturas, debido ao seu impacto medioambiental no medio natural. A Xunta acóllese a unha excepción legal para autorizar tres parques eólicos na Mariña Unha vez sexa aprobado o mecanismo, que non será consultado coa cidadanía dos Estados membros nin será sometido a unha valoración de impacto, entrará en vixencia o día posterior a aparecer no Diario Oficial da Unión Europea, cunha vixencia inicial de doce meses. Aliás, durante a primeira metade de 2023 a Comisión Europea deberá avaliar os seus resultados, co pretexto de decidir a súa prolongación. Xunta e Goberno español, da man coa eólica mariña Horas antes de que Bruxelas dea a coñecer oficialmente este mecanismo, o presidente da Xunta, Alfonso Rueda -que a pasada semana aprobou recortar á metade os prazos de novos eólicos na Mariña-, mantivo unha reunión coa ministra de Transición Ecolóxica e Reto Demográfico, Teresa Ribera, para abordar a cuestión da eólica mariña, entre outras. O delegado do Goberno estatal na Galiza urxe máis parques eólicos no país Na xuntanza, os Gobernos galego e español coincidiron na intención de impulsar unha plataforma experimental de eólica mariña, con sede no porto exterior da Coruña, de cara ao desenvolvemento posterior doutros proxectos eólicos na costa do país. É o caso de, por exemplo, Volanteiro, un proxecto impulsado por Capital Energy nas Rías Baixas, coa previsión de instalar 34 aeroxeradores a menos de 30 quilómetros do litoral galego. Na rolda de prensa posterior á reunión, Rueda exixiu ao Executivo de Pedro Sánchez "máxima flexibilidade" para a tramitación de parques eólicos, mediante e recorte os requisitos que actualmente exixe o Miteco. "A Galiza está en disposición de converterse nun referente estatal na eólica mariña", asegurou o presidente galego. 34 aeroxeradores mariños fan perigar a pesca no sur da Galiza Pola súa parte, Ribera manifestou que a Galiza "non se entende sen o mar e a súa potencia, e sen o aproveitamento adecuado", motivo polo cal, baixo o seu criterio, "acelerar a plataforma de ensaio [da eólica mariña] é fundamental".


Summary: O ex-adestrador de Eibar e Real Valladolid será o substituto de Víctor Sánchez del Amo no banco do Deportivo da Coruña. Gaizka Garitano destacou como adestrador na súa etapa no Eibar na que conseguiu levar o clube de Segunda B a Primeira División.

O novo adestrador do R.C. Deportivo chega cunha carta de presentación contraditoria. Capaz do mellor e do peor e cunha experiencia moi similar á de Víctor na última metade desta tempada. Gaizka Garitano conseguiu un fito case inacadábel para a Sociedade Deportiva Eibar, levándoos desde a categoría de bronce até enfrontarse cara a cara cos mellores equipos do mundo. Gañou a liga de Segunda División cun presuposto de tan só 4.000.000 de euros En menos de dous anos, pasou de ascender no Hospitalet de Llobregat a rematar oitavo a primeira volta na Primeira División, após ter dado unha maiúscula sorpresa en Segunda, ascendendo cun orzamento de tan só 4.000.000 de euros e facéndose co título. Mais as cousas torcéronse e, no segundo tramo do campionato, o seu Eibar caiu a postos de descenso, rematando a liga en décima oitava posición e salvándose grazas ao descenso administrativo do Elche C.F. Despois do final abrupto, Garitano decidiu apresentar a súa demisión e, posteriormente, iniciar unha nova etapa no Valladolid, onde ás 9 xornadas, con tan só 9 puntos no casilleiro e en postos de descenso, foi cesado pola xunta directiva. Vexamos que pode ofrecer este vasco na Coruña Da gloria ao esquecemento, Garitano vive nos extremos. Un auxe desbocado e efémero precedeu á caída en picado. Mais analicemos o auxe e vexamos que pode ofrecer este vasco na Coruña: Garitano propón un fútbol combinativo nos escenarios habituais. Busca o dominio do xogo, mais é consciente das limitacións dos seus equipos e súpleas con centros e xogo directo. A fortaleza do seu Eibar en Segunda División foron unha defensa férrea e o seu estadio, Ipurúa, cunhas dimensións reducidas que facían sufrir aos rivais na elaboración do xogo. Na tempada 2013-14, o Eibar gañou a liga, non en van por diante do Deportivo, con 71 puntos e só 28 goles na súa contra. Na seguinte tempada, en Primeira División, os de Garitano comezaron dun xeito excelente, aproveitando ao máximo as súas potencialidades, mais a falla de gol lastrou o conxunto levándoo a unha crise de resultados. O aporte ofensivo de Arruabarrena e Manu del Moral facíase escaso e a boa defensa formada por Raúl Navas e Albentosa viuse moi afectada coa marcha deste último no mercado de inverno. Con todo, Garitano non se afasta moito do estilo que luciu o Depor esta tempada. Un xogo combinativo, mais práctico que dependerá moito da plantilla que consigan formar os coruñeses este verán. Polémica No seo da afección coruñesa seguen a se recordar unhas declaracións de Garitano nunha entrevista nas que se referiu á lei concursal do Deportivo como unha trampa que situaba o seu equipo en desvantaxe e que iso adulteraba a competición. Garitano non se caracteriza por ser políticamente correcto e isto fixo que estivese, tamén, no punto de mira após de criticar o xogo duro do Atlético de Madrid nun entreno cos seus xogadores do Eibar. Para ben ou para mal, de seguro que Garitano dará que falar.


Summary: Paralízase o desaloxo tras o acordo coa familia propietaria, que dá dous meses á muller de 85 anos para que busque unha nova vivenda. Uns trinta activistas permaneceron pechados nos Servizos Sociais da Coruña sete horas na procura dunha xuntanza co concelleiro que non chegou.

Uns trinta activistas de Stop Desafiuzamentos permaneceron pechados desde as 10 da mañá e ata arredor das cinco da tarde na Concellería de Servizos Sociais da Coruña á espera de poder ser recibidos por algún responsable do departamento. Agardaban unha xuntanza, que non chegou, co obxectivo de que o Concello lle garantise a Aurelia Rey "unha vivenda digna", logo de que o seu desaloxo fose paralizado este luns ao chegar a un acordo o avogado da anciá coruñesa coa familia propietaria. O avogado de Aurelia Rey cualifica de "fito" a paralización "dun desaloxos forzoso con sentenza firme" Porque a presión social funcionou desta vez. O avogado de Aurelia, Antonio Vázquez, anunciou pola mañá "a solución amigable" á que se chegara cos propietarios para "poñer fin ao conflito de forma pactada". Os donos do piso da Padre Feijoo no que a muller de 85 anos vive desde hai máis de 35 anos retiraron a denuncia, polo que se conseguiu deter un desafiuzamento que xa fora paralizado pola mobilización social en dúas ocasións. "É un fito nesta loita para que unha lei manifestamente inxusta sexa modificada, un pacto que evita un desaloxo forzoso e a primeira vez que se logra frear un desaloxo forzoso con sentenza firme", aclarou o letrado, que non aclarou os detalles do acordo, pero que si insistiu en que a saída da anciá da súa vivenda "será voluntaria" e nun prazo de dous meses. Segundo puido saber Praza, o acordo consiste en que Aurelia contará agora con oito semanas para abandonar a súa actual vivenda, período no que deberá buscar outra casa, ao tempo que a familia González-Pereira -a propietaria- compensará economicamente unha muller que cobra unha pensión de 375 euros e paga 125 polo aluguer do piso. "Non remata aquí o traballo; loitamos por unha vivenda digna e a Administración ten moito que dicir" "Non remata aquí o traballo; seguiremos loitando por unha vivenda digna para Aurelia", asegurou o seu avogado. Precisamente, esa é a intención de Stop Desahucios e do peche que varios activistas mantiveron na Concellería de Servizos Sociais. "A Administración ten moito que dicir", engade o letrado. Mentres, Héctor Tejón, un dos voceiros do colectivo concentrado desde hai unha semana fronte ao portal da vivenda, agradeceu visiblemente emocionado "a implicación da cidadanía, dos manifestantes e dos bombeiros" e insistiu en que "non hai vontade política" para axudar a muller afectada. No peche púidose ver o bombeiro que se negou a colaborar no desafiuzamento o pasado luns "O poder político prefire salvar bancos a salvar persoas", insistiu, tras engadir que a loita "só acaba de comezar". "Exiximos unha vivenda digna para Aurelia", asegurou, momento no que os trinta activistas alí concentrados decidiron trasladar a súa protesta ao gabinete da Concellería de Servizos Sociais, no que se pecharon logo dunha negociación cos axentes da Policía Local que alí chegaron. Pasadas dúas horas de peche, os congregados arrincaron o compromiso de fixar unha reunión do concelleiro Miguel Lorenzo ou dalgún responsable do seu departamento con dous representantes do colectivo. No entanto, e transcorridas cinco horas máis sen comer e sen que se lles permitise ir ao baño, abandonaron o peche solicitando "a dimisión do concelleiro" e insistindo nunha reunión á que se nega a administración local. Stop Desahucios pide a dimisión do concelleiro de Servizos Sociais "por lavarse as mans" no conflito da anciá coruñesa Ademais, Adolfo Naya, un dos voceiros de Stop Desafiuzamentos, explicou que a Policía Local lles comunicou que estaban incorrendo en tres delitos, entre eles o de desobediencia e ocupación de espazo público, tras ser identificados varios activistas e logo dun amplio despregamento policial. "Non pode ser que laven as mans", insistiu o portavoz, que teme que dous dos presentes no encerro poidan ser denunciadas tras o atestado aberto polos axentes locais. Aurelia Rey rexeitou a pasada semana dúas vivendas ofertadas polo Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS) xa que os dous inmobles estaban situados ás aforas da Coruña, o que podería provocar, segundo o seu propio avogado, "un forte desarrraigo social". Tanto a afectada, como o seu representante legal e Stop Desafiuzamentos pídenlle ás administracións unha solución para que a muller poida residir nunha vivenda digna e na propia cidade, tal e como leva facendo desde hai máis de trinta anos. A residencia, opción que contempla o Concello da Coruña, sempre foi rexeitada pola anciá. Entre berros de "Aurelia por ti, estamos aquí", "nin xente sen casa, nin casa sen xente" ou "onde están os Servizos Sociais?", varias ducias de persoas mantiveron o peche no que tamén se encontraban os voceiros do BNG e Esquerda Unida no Concello da Coruña, Xosé Manuel Carril e César Santiso. No encerro tamén se puido ver ao bombeiro que no primeiro intento de desaloxo se negou a cortar a cadea que impedía o paso da comisión xudicial e que suxeitou un cartel de Stop Desafiuzamentos para mostrar o seu apoio ao movemento.