Summary: Impúxose 2-6 ao Futsi Atlético Navalcarnero na final disputada en Madrid e as galegas volveron así gañar, catro anos despois, este título.

A Supercopa volve tinxirse de laranxa catro anos despois. O Pescados Rubén Burela FS conquistou en Las Rozas este título ao se impor ao Futsi Atlético Navalcarnero por 2 goles a 6 nun encontro no que brillou a brasileira Jane, con tres dianas, que foi recoñecida como a mellor xogadora da final. O mellos dos estrenos posíbeis para a súa etapa coa equipa da Mariña. A última incorporación burelista inaugurou o marcador no minuto 7 após un erro de saída rival. Un gol que chegou despois de que a porteira do Burela FS, Ana Romero, freara as primeiras intencións claras das madrileñas. Iniciábase aí un partido dominado polo Pescados Rubén e que lle valeu a súa segunda Supercopa. Ficha técnica Futsi Atlético Navalcarnero: Belén de Uña, Ari, Leti, Ju Delgado, Ame Romero, cinco inicial; tamén xogaron María Sanz, Anita Luján, Gaby, Marta Balbuena Pescados Rubén Burela FS: Ana Romero, Dany, Cilene, Peque, Jenny Lores, cinco inicial; tamén xogaron Jenny, Jane, Ale de Paz, Lara Balseiro, Luci, Bea Mateos, Jozi, Cris Lourés Goles: 0-1, minuto 7, Jane; 0-2, minuto 14, Jane; 0-3, minuto 25, Jane; 1-3, minuto 32, Ame Romero; 1-4, minuto 33, Jenny Lores; 1-5, minuto 37, Jozi; 2-5, minuto 37, Anita Luján; 2-6, minuto 37, Ale de Paz Árbitros: Delgado Sastre // Rabadán Sainz (Comunidade Valenciana). Por Futsi, cartón amarelo a Ame Romero (minuto 26), Leti (minuto 39). Por Burela, para Jenny (minuto 5).


Summary: Os Blues rachan o seu silencio nunha concentración antes do partido do Dépor, na que negaron a existencia de calquera tipo de cita previa co Frente Atlético e criticaron a directiva do club.

Arredor dun milleiro de persoas reuníronse este sábado, antes do encontro entre Deportivo e Málaga que gañaron os visitantes por un tanto a cero, na concentración á que chamou a claque Riazor Blues, durante a cal ofreceron por primeira vez de forma directa a súa versión dos sucesos acontecidos en Madrid hai unha semana, nos que faleceu un dos seus membros, Jimmy. A agrupación de seareir@s -que amosou tamén a solidariedade doutras de todo o Estado- indicou que "non existiu ningún tipo de cita previa cos membros do Frente Atético" e tamén negou que intentara sortear a presenza policial. "Fomos obxecto dunha salvaxe e criminal emboscada", asegurou o membro do grupo que leu un comunicado ante unha grande expectación mediática. Os Blues afirmaron que grazas á súa decisión de "defenderse" -segundo a terminoloxía que usaron- "só choramos a Jimmy en vez de enterrar a cinco ou seis seareiros do Dépor". Así mesmo, este grupo de afeccionados do Dépor foron moi críticos co tratamento dos medios de comunicación, aos que acusaron de telos "acosado", denuncia pública que tamén trasladaron á directiva, corpo técnico e xogadores do Deportivo, aos que mesmo chegaron a acusar de inhumanos por non terse solidarizado coa vítima. Estes seareiros do Dépor confesáronse "vítimas dunha emboscada na que unha persoa foi asasinada" e negaron que Riazor Blues poida ser considerada "unha marca maldita", como apuntou o presidente do club, Tino Fernández, cuxa dimisión foi pedida a berros durante a concentración.


"O xuíz rexeita as pretensións do fiscal", asegura a empresa, malia que a sentenza estima varias delas, como que deixe de cobrar no futuro con atascos similares"Estímase parcialmente a demanda interposta polo Ministerio Fiscal", di textualmente a condena a Audasa a devolver as peaxes que cobrou durante 81 atascos rexistrados na contorna da ponte de Rande entre 2015 e 2018 que vén de emitir un xulgado de Pontevedra. Porén, a visión que este martes ofrece a propia concesionaria é completamente dispar: "O xuíz rexeita as pretensións do fiscal polas obras de ampliación da ponte de Rande", asegura a empresa, dándolle a volta á sentenza. A sentenza non di que a AP-9 estivese "en perfectas condicións", como asegura Audasa, senón que as demoras dun par de minutos que producían as obras de xeito constante non teñen relevancia xurídicaA sentenza restrinxe aos 81 momentos concretos acreditados con probas a obriga de que Audasa devolva as peaxes, fronte á consideración do fiscal de que as obras de ampliación de Rande provocaran incidencias constantes no tráfico. A iso agárrase a empresa para asegurar agora que "o 99,7% do tempo que duraron os traballos, a AP-9 estivo en perfectas condicións", algo que en ningún momento di a sentenza, que o que fai é considerar que as demoras producidas de xeito constante polos traballos, dun ou dous minutos, non teñen relevancia xurídica.Audasa "decidirá nos próximos días se interpón recurso de apelación"O feito de que a sentenza rexeitase algunhas das reclamacións da fiscalía, como que a concesionaria tivese que devolver as peaxes cobradas durante todo o período ou mesmo indemnizase a maiores aos usuarios, é amplificado por Audasa ata o punto de asegurar que "o xuíz rexeita as pretensións do fiscal", cando o que fai é aceptar varias delas, incluída a de que a empresa deixe de cobrar no futuro cando haxa calquera tipo de atasco. No seu comunicado de valoración da sentenza, Audasa sinala que a empresa "decidirá nos próximos días se interpón recurso de apelación".


Summary: O Ministerio de Transportes quere centrar os seus esforzos nos "desprazamentos diarios ao centro de traballo ou de estudos" e non cre que este servizo, que opera entre A Coruña, Compostela e Ourense, cumpra eses requisitos.

Os trens de media distancia de alta velocidade, que circulan na Galiza baixo a marca Avant, quedarán excluídos da bonificación anunciada esta semana polo Goberno estatal para viaxar de balde en trens de media distancia desde setembro e até o remate do ano. Estes servizos operan entre A Coruña, Compostela e Ourense. O Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana argumenta que estes servizos non estarán incluídos dadas as súas "especiais características" e porque a medida quere concentrar os seus efectos nos "desprazamentos diarios ao centro de traballo ou de estudos". O Ministerio considera que os trens Avant non abranguen "desprazamentos diarios ao centro de traballo ou de estudos" Con todo, os seus usuarios si poderán acollerse á bonificación de 50% que xa se anunciou con anterioridade para os billetes multiviaxe, que se unirá ao desconto de 30% que os concellos e comunidades autónomas poderán aplicar aos títulos multiviaxe de metro, tranvía ou autobús, coa axuda económica do Estado. Pola súa parte, a media distancia convencional e os trens de proximidade si serán gratuítos, aínda que só se se viaxa con títulos multiviaxe, excluíndose así os billetes sinxelos ou de ida e volta e sendo necesario adquirir, por exemplo, un bono de dez viaxes. A chegada á Galiza dos trens Avril segue sen data Sexa como for, o Ministerio, organismo do que depende Renfe, xa está a traballar para definir esta medida, cuxo principal obxectivo é ofrecer viaxes gratis pero especialmente ás persoas que viaxan con frecuencia, razón pola que só se aplicará aos títulos multiviaxe. Con este medida, o Goberno estatal cre que uns 75 millóns de viaxes serán beneficiadas, aínda que se espera que esta cifra sexa aínda maior polo 'efecto chamada' de persoas usuarias cara ao transporte público. Críticas do BNG O deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, subliñou que "cero galegos e galegas van beneficiarse da bonificación no caso do tren de proximidade, porque na Galiza non existe ese servizo". Aliás, considerou que este tipo de medidas "deben ser permanentes e non só estenderse até o 31 de decembro".


Summary: "Aos ucraínos díxoselles que todo isto podería deterse nun momento", afirmou o portavoz do Kremlin, Dmitri Peskov.

O portavoz do Kremlin, Dmitri Peskov, apuntou esta segunda feira que Rusia estaría disposta a pór fin á invasión de Ucraína e retirar as súas tropas se o Goberno de Volodimir Zelenski aceptase unha serie de condicións. "Rusia informou Ucraína de que pode pór fin á operación en calquera momento se Kiev cumpre as condicións de Moscova. A eles [os ucraínos] díxoselles que todo isto podería deterse nun momento", dixo Peskov, segundo recollen a axencia Reuters e Russia Today. Putin afirma que Rusia "non ten malas intencións" cara aos seus países veciños A primeira condición, reiterada desde que en 2014 estoupou o conflito bélico en Ucraína, é que Kiev renuncie definitivamente á península de Crimea e recoñeza a súa adhesión á Federación Rusa. En segundo lugar, a raíz do recoñecemento por parte da Duma estatal rusa e do Kremlin a mediados de febreiro, está o recoñecemento da independencia das repúblicas populares de Donetsk e Lugansk, na rexión do Donbás. As centrais nucleares, albo da guerra en Ucraína "Non lle estamos quitando Donetsk e Lugansk a Ucraína, xa que non queren ser parte de Ucraína. Mais iso non significa que deban ser destruídas", xustificou o portavoz do Kremlin. Aliás, Ucraína debería mudar a súa Constitución para "renunciar ás súas pretensións de unirse a calquera bloque", isto é, rexeitar a entrada do país na Unión Europea e máis na OTAN. Emmanuel Macron, após falar con Vladimir Putin: "O peor está por chegar" Mais, ante todo, Peskov insistiu na necesidade de pór fin á "resistencia armada ucraína". "Estamos concluíndo a desmilitarización de Ucraína, e ímolo conseguir, mais se deteñen agora a súa acción militar ninguén seguirá disparando", afirmou.


Summary: O último inquérito publicado reflicte o avanzo do movemento independentista que gaña posicións a respeito do unionismo.

Wings Over Scotland fixo pública a última enquisa arredor do referendo de autodeterminación que terá lugar en Escocia en setembro. No inquérito, o apoio á independencia gaña posicións entre @s indecis@s e acurta a distancia entre soberanistas e unionistas, a porcentaxe máis baixa desde que foi asinado o Tratado de Edimburgo. Neste senso, o 'Si' acada xa o 47% dos apoios face o 53% das persoas que se amosan favorábeis ao mantemento de Escocia no Reino Unido. Segundo @s expert@s, de continuar adiante esta tendenza na recta final cara o referendo, no mes de setembro Escocia podería tornarse independente.


Summary: O Goberno galego motiva na non presentación de documentos en prazo a exclusión da única empresa que se presentara para xestionar o Diario Oficial de Galicia

O DOG está a piques de non ter quen o escriba ou, cando menos, de non ter unha empresa nova que realice tal labor. A Xunta vén de declarar deserta a adxudicación a través da que, por un importe de ata 721.000 euros, ía contratar os traballos da elaboración do Diario Oficial de Galicia durante un ano. Faino despois de que a única empresa que concorreu ao concurso público, Producciones MIC -unha editorial madrileña con sedes en Barcelona, Valladolid e Balears que se ocupa da edición de diversos boletíns municipais en Castela, entre outros labores-, non achegase a documentación que se lle requiriu dende a Xunta tras determinar, o pasado 20 de setembro, que ía ser a encargada de xestionar este servizo público. Esta incidencia final que desemboca en que o concurso remate sen adxudicatario non é a única vivida ao longo do proceso, que xa estivo a piques de descarrilar a mediados de setembro. Daquela a mesa de contratación examinou a oferta económica da devandita empresa, que se ofrecía a xestionar o DOG por 405.358 euros, isto é, abaratando en máis de 300.000 euros o prezo de licitación -cantidade que a Administración está disposta a gastar como máximo- malia ofrecer máis persoal do mínimo establecido. Atendendo a esta oferta a Xunta considerou que Producciones MIC podería estar a incorrer nunha "baixa desproporcionada ou temeraria", isto é, que non fose quen de realizar o servizo nas condicións requiridas ao abaratar tanto os custos. A empresa á que lle ía ser adxudicado o servizo tivo que xustificar que non estaba a incorrer nunha "baixa desproporcionada ou temeraria" Atendendo á legalidade vixente, a Consellería de Presidencia instou a empresa a "desvirtuar" esta posible baixa temeraria, isto é, a presentar documentos que acreditasen que podería elaborar o DOG aforrando máis de 300.000 euros. Esta documentación foi presentada e o Goberno galego considerou "suficientemente xustificada a baixa", determinando que a editorial madrileña se ocuparía dos traballos de "composición, maquetación, corrección e correcta publicación na web" do DOG por 405.358 euros máis IVE, isto é, algo máis de 490.000 euros. Unha vez decidida a adxudicación provisinal, Producciones MIC tivo 10 días para achegar documentos como un certificado da Seguridade Social "que acredite que se atopa ao corrente no cumprimento das súas obrigas", outro da Consellería de Facenda "no que conste que non ten débedas" coa Xunta e un máis da Axencia Tributaria "que acredite que se atopa ao corrente do pagamento das súas obrigas". Tamén se lle reclamou o documento que dea conta de que a empresa está dada de alta no Imposto Sobre Actividades Económicas, o xustificante de ter depositadas as garantías económicas esixidas no contrato, de que pagase os gastos de publicación do anuncio no DOG e de ter contratado un seguro de responsabilidade civil, entre outros. O prazo correu e os documentos non foron presentados, segundo sinala a Xunta. Así as cousas, Presidencia ten agora dúas opcións diante de si: convocar unha nova licitación ou prorrogarlle o contrato á empresa que se ocupa actualmente do servizo, La Voz de Galicia, S.A, a quen lle fora adxudicado o primeiro contrato do DOG electrónico, en funcionamento dende maio de 2011. Durante aquel concurso a Xunta modificara o prego de condicións para deixar a porta aberta a que, no canto dun ano, as prórrogas puidesen estenderse ata seis anos se así o consideraba oportuno a propia Administración.


Summary: Este artigo é unha resposta ao discurso plasmado por Ceferino de Blas (directivo e alma mater do Faro de Vigo) no seu artigo "Mejor zarrapastroso que con traductores", publicado o pasado mes no Faro de Vigo.

Este artigo é unha resposta ao discurso plasmado por Ceferino de Blas (directivo e alma mater do Faro de Vigo) no seu artigo Mejor zarrapastroso que con traductores. En primeiro lugar, e antes de entrar na análise do texto de Ceferino de Blas e na réplica, desexo facer chegar a Xesús Vázquez e a Anxo Lorenzo unha proposta a respecto da Cidade da Cultura: non é outra que a creación, no monte Gaiás, dun Museo do Disparate. Poderíase considerar un xesto de autohomenaxe por parte de ambos, é ben certo, mais iso combina perfectamente coa propia xénese da Cidade da Cultura; e ademais, non deixa de responder a unha das características nacionais máis marcantes do noso país. Desde logo, no caso de tal petición ser atendida, propoño que o texto de Ceferino de Blas que me dispoño a comentar e rebater figure no frontispicio do novo museo, pois difícil será atopar outro capaz de contraer maior cantidade de méritos en menor espazo. * * * * * Antes de entrar en materia, permitide que esclareza que non teño por costume dar réplica a todos os disparates lingüísticos que leo, mais fágoo neste caso pola relevancia do autor, pola difusión do medio no cal se publicou e –fundamentalmente– pola condición programática do texto, auténtico compendio das mistificacións nas cales se apoian os ataques contra a diversidade lingüística –e especificamente contra a lingua galega– destes últimos anos. Tentarei pór orde na resposta, xa que Ceferino de Blas non se deu ao traballo de facelo no seu texto, polo que estruturarei o artigo en un preámbulo e catro partes, deixando para a derradeira a análise máis especificamente orientada á situación lingüística galega. Preámbulo. Suma de ignorancia atrevida e prexuízos caducos Nada teño en contra de que persoas que non son especialistas en cuestións lingüísticas opinen sobre a lingua, xa que como patrimonio social que é, a discusión sobarda amplamente o ámbito académico. Porén, sempre é de agradecer cando as persoas non ultrapasan certos límites, e Ceferino de Blas descoñece os propios; de aí que se aventure en terreos nos cales demostra ignorar mesmo o abecé máis elemental. Vexamos algúns dos erros máis groseiros que comete: Confunde a corrección cun estado de cristalización lingüística, previo á globalización, á crecente influencia dos produtos culturais de masas e ao emprego das novas tecnoloxías da comunicación. Ignora de Blas que as linguas sempre están en evolución, e que ningunha tentativa de parar o reloxio da historia ten a menor probabilidade de éxito; ignora, tamén, que en calquera momento dese pasado idílico que el evoca, existiron tensións lingüísticas equiparables ás actuais. Identifica o uso dunha lingua co seu grao de coñecemento, cando calquera estudante da ESO sabe que son conceptos moi diferentes; ten maior pecado, ademais, que iso se publique nun xornal galego, cando todos sabemos que o nivel de uso da lingua propia do país é moi inferior ao de coñecemento. Pero é que, ademais, restrinxe a transmisión do coñecemento lingüístico ao ámbito escolar, ignorando a multiplicidade de modos de aprendizaxe existentes no mundo contemporáneo. Limita a corrección no uso á dicción (prosódica), a pesar de que este é só un dos varios elementos que interveñen na corrección, e nin de lonxe o máis relevante: seique non importan a riqueza vocabular, a precisión na selección léxica, o manexo das estruturas sintácticas... O deber do sistema escolar, segundo Ceferino de Blas, é ensinar os alumnos galegos a falar español con sotaque pucelano. Precisamente esa visión restrita da corrección é a que leva o sr. de Blas a teimar unha e outra vez nos prexuízos xeográficos, pondo reiteradamente Valladolid como exemplo a seguir, até o punto de dar a impresión de sofrer un severo complexo por non ter nacido nesa cidade e/ou aprendido o español que nela se fala. Cualifica o español como o "maior patrimonio de quen nacemos neste país" (enténdase España). Ora, se de patrimonio lingüístico falamos, é absurdo reducir a riqueza dun Estado plurilingüe a unha soa das linguas que o compoñen, por máis que sexa a de maior extensión no seu seo. Establece un ranking de lugares onde se fala "mellor" o español, de xeito abertamente contraditorio co eloxio ao carácter internacional desa lingua. E é que, aínda que de Blas semella ignorar tamén este detalle, toda lingua intercontinental posúe varios padróns de prestixio de primeiro nivel; ben como o feito de que, á medida que a globalización avanza, nomeadamente co crecemento no intercambio de produtos culturais, téndese a constituír unha koiné que, lonxe de responder a criterios xeográficos, renuncia a eles para resultar aceptable en todas as partes que conforman o respectivo dominio lingüístico. Mais a verdadeira xoia do discurso de Ceferino de Blas é que, sen percibilo, trata o español... como unha lingua estranxeira! Só así se explica que coloque Valladolid ao lado de Cambridge ou de París, modelos a imitar por aqueles que non son falantes nativos –por tanto, estranxeiros– do idioma en cuestión. I. A proposta de Wert á luz dos espellos deformantes Da proposta lingüística promovida polo ministro Wert, afirma de Blas que pretende que o español se estude nas "condicións mínimas esixibles", mais "sen suplantar as linguas vernáculas". Xa que non se nos explicitan cales sexan esas tales condicións mínimas, debemos supor que de Blas adhere ás definidas por Wert, como por exemplo garantir o pagamento estatal da inmersión en español, pero sen facer o propio no caso daqueles pais e nais que escollan o ensino en galego. Por certo, canto á non suplantación das linguas vernáculas, pouca credibilidade ten o artigo do sr. de Blas, que se declara partidario dun suposto e inconcreto "uso equilibrado" do español e do galego, mais constrúe o seu texto preocupado unicamente pola boa saúde do español –debe ser que o galego non está doente e o español, si; de aí que unha persoa tan equilibrada coma el se preocupe polo segundo e non diga ren do primeiro– e que menciona a lingua de Cervantes en dezanove ocasións –catorce, de xeito explícito; as demais, mediante antonomasias– e a de Rosalía en só unha. Por se todo iso fose pouco, o sr. de Blas permítese a licenza de aludir á mobilidade laboral como álibi para a promoción do español como "idioma común" fronte aos "autóctonos", impropios dun "mundo globalizado". Dous erros polo prezo de un: o primeiro, evidente, é que a mobilidade laboral non se limita ao Estado español, como ben poden testemuñar os milleiros de mozas e mozos do noso país emigrados ao exterior desde a chegada de Feijoo ao poder; e mesmo no seo do Estado, o coñecemento do español pode ser insuficiente, precisamente polo carácter plurilingüe que tanto parece incomodar ao sr. de Blas. O segundo erro é de incoherencia: resulta que a mesma globalización que o autor estigmatizaba no inicio, por ir contra a suposta pureza da lingua española, agora vira coartada a favor da superposición do español ás linguas propias dos territorios españois con lingua de seu... ou, peor aínda, que a globalización debe entenderse como limitada ao ámbito do Estado español e –como moito– ao dos países de lingua oficial española. Este é o tipo de inconsistencias que os defensores da supremacía do español cometen a todas horas, mais que costuman pasaren inadvertidas; e é urxente poñelas en evidencia para desmontar a falacia que pretenden contrabandear baixo o belo e digno nome de liberdade. II. Cataluña como modelo a evitar A sociedade catalá, segundo Ceferino de Blas, pasou do exercicio do seny ao estado de alboroto da noite para o día. Non hai análise dun proceso histórico, senón que se interpreta o aumento da adhesión ao soberanismo e a defensa do modelo de escola catalá como unha arroutada, algo así como o efecto dunha macumba ideolóxica perpetrada polos "sectarios" e "hipócritas" defensores da inmersión lingüística. Mais o sr. de Blas logo tira a carauta: non está en contra da inmersión porque sexa un mal modelo pedagóxico, senón porque supón a detracción do "idioma común por cuestións ideolóxicas". De novo, dúas falsidades nunha soa frase: en primeiro lugar, porque os exames internacionais demostran que o estudantado catalán posúe un dominio do español superior á media estatal, o que refuta de plano a tese da detracción desa lingua á mocidade catalá; en segundo, porque falar do español como "idioma común" si é un ideoloxema, cando o autor acusa reiteradamente os demais de utilizaren esas estratexias. E non pára por aí a cousa: mais unha vez, de Blas recorre ao discurso sobre o futuro da xente nova ao servizo da mistificación ideolóxica, como se o dominio do español garantise un lugar ao sol nun mundo globalizado. Mágoa que non predique o mesmo da lingua galega, cuxo carácter de vehículo de comunicación transcontinental semella ignorar por completo. Aínda que, ben é certo, todos sabemos que tampouco o dominio de ambas linguas é garantía suficiente, mais desde logo aumenta en moito a capacitación da mocidade galega e dalle unha vantaxe competitiva que é absurdo seguir a desperdiciar. Para completar a parodia, de Blas sitúase nunha sorte de progresismo populista, ao sinalar que a inmersión na lingua catalá é cousa do ensino público e só para os pobres. Curioso que o diga alguén que, como veremos a seguir, tece rasgados eloxios a Feijoo, denodado destrutor do ensino público do noso país. III. Laudatio de Feijoo, o ecuánime Sen dúbida, Feijoo posúe importantes virtudes como político, pois non en van gañou dúas eleccións con maioría absoluta (de escanos). Mais entre elas non están as tres que sinala Ceferino de Blas, e que son radicalmente falsas, a saber: Que foi Feijoo quen tomou a iniciativa de parar a reforma estatutaria impulsada por Touriño e Quintana. É ben sabido que houbo un acordo total na comisión redactora e que a orde de dar marcha atrás veu directamente de Madrid; de feito, hoxe Feijoo goberna sen instrumentos que lle virían moi ben por conta daquela traizón aos intereses de Galiza. Que Feijoo procedeu á implantación do "bilingüismo na práctica". Na práctica, segundo os datos da propia Xunta de Galicia, o 20% do alumnado galego remata a ESO sen ser capaz de falar –non digamos escribir con fluencia– a lingua propia desta terra. Na práctica, o galego retrocede cada vez máis en orzamentos públicos, en presenza nas industrias culturais e de lecer, nos medios de comunicación de masas ou en transmisión interxeracional. Na práctica, ninguén ignora –nin sequera o sr. de Blas– que estamos nunha encrucillada decisiva para saber se o galego sobrevivirá ou ficará nun canto da historia: ese é o equilibrio ao cal nos levan a política de Feijoo e as dinámicas sociais que impulsa a dereita neocentralista que el encarna. Que Feijoo se situou no medio termo entre os "radicais dos extremos". Fará falta que lle lembre ao sr. de Blas que á manifestación de febreiro de 2009 organizada por Galicia Bilingüe compareceron Alfonso Rueda, Corina Porro ou Carlos Negreira? Será preciso refrescarlle a memoria a respecto da oposición da Real Academia Galega e do Consello da Cultura, nada sospeitosos de radicalismo, ao decreto que cerceou a presenza do galego no ensino? Necesitarei recordarlle que o PSdeG e os sindicatos estatais participaron en todas as mobilizacións pola lingua e mesmo presentaron recursos nos tribunais contra os ataques ao galego? O PP ficou só, nun extremo; e todo o resto das forzas sociais (políticas, académicas, sindicais, culturais...), en frente: polo cal, ou asumimos que toda a xente sensata e non extremista apoia o PP, ou do contrario teremos que concluír que é ese partido quen se situou en posicións extremistas, incómodas até mesmo para boa parte da súa militancia e cargos institucionais. IV. Galiza, ano V despois de Feijoo O día que a profesora do parvulario explicou que non se pode sumar peras con mazás, o neno Ceferino de Blas estaba na cama con gripe. Só así se explica o dislate de comparar a realidade lingüística das escolas catalás coa das rúas galegas, como se ambos ámbitos fosen equiparables nin sequera dentro dunha mesma sociedade, cando máis entre dúas diferentes. Resulta rechamante que non compare o panorama lingüístico dos sistemas escolares catalán e galego, nun sinal inequívoco de que a escola galega está lonxe de supoñer un problema para os propósitos ideolóxicos defendidos polo sr. de Blas. Resulta igualmente rechamante que non pida nas escolas galegas a mesma porcentaxe de galego que se fala nas rúas, moi superior á das materias impartidas en galego –e ademais, como é ben sabido, banido daquelas con maior prestixio social e revestidas do halo da modernidade. Na única referencia explícita á lingua galega, o sr. de Blas apóiase na cita de autoridades sociolingüísticas tan eminentes na área como Torrente Ballester e Julio Sigüenza, retrotraéndose á realidade dos anos '60 do século pasado para pontificar a respecto da sociedade galega dos nosos días. E despois aínda terá a coraxe de dicir que son os demais quen pretenden recrear mundos pretéritos destinados a non máis voltaren... Por se iso non bastase, identifica a promoción das linguas diferentes do español cunha imposición ("tratar de impoñer o idioma autóctono sobre o de uso común") perpetrada no nome dunha "coherencia identitaria e sentimental". Ou sexa: que os galegos falemos o idioma milenario da nosa terra é unha imposición, pero que abandonemos a nosa lingua para falar español con sotaque de Valladolid, non; ademais, falar galego é un acto ligado ao irracional, mentres que falar español responde a vantaxes de tipo material, pois seique o español é a única lingua do mundo desposuída de connotacións identitarias e sentimentais. De feito, esa idea é tan do gusto do sr. de Blas que máis adiante insiste en contrapor a promoción do español como unha mostra "da racionalidade, do sentido común e da defensa dos intereses xerais" fronte ás linguas que el chama vernáculas –como se o español non fose tamén vernáculo!–, cuxa defensa identifica con "intereses particulares". Belo defensor do bilingüismo, este que unha e outra vez reitera a primacía, a superioridade e a prevalencia que deben ser recoñecidas ao español sobre as demais linguas do Estado! Chegado a esta altura, Ceferino de Blas decide que un discurso tan redondo como o seu merece pasar á historia, polo que decide inovar, introducindo o concepto de "idioma maioritario". Di textualmente: "Tampouco abonda co inglés, como argumentan os que priman as vernáculas, porque o castelán é un idioma maioritario". Maioritario, onde? Desde logo que o é en Valladolid, pero a nivel de sistema-mundo, ningunha lingua goza desa condición: hai unha lingua franca, que é o inglés; e un ramallete de linguas internacionais de primeiro nivel (chinés, árabe, francés, español, portugués, ruso e alemán); só quen domine a primeira e polo menos dúas das segundas pode considerarse medianamente preparado para un mundo globalizado, e acontece que a inmensa maioría dos galegos dominamos de entrada dúas delas, grazas ao bilingüismo que xente como Ceferino de Blas pretende destruír no altar do monolingüismo en español. Xa perto do final, de Blas afirma que o español é "o cordón umbilical" e que por iso, á marxe das desexables "delicadezas lingüísticas", no fondo "a traxedia sería non entendernos". Así, sibilinamente, atribúelle en exclusiva ao español a capacidade de comunicación, ao tempo que involuntariamente o reveste das características identitarias (a expresión "cordón umbilical" remite irremediablemente a ese ámbito) que tanto deosta nas demais linguas, nunha nova incoherencia das que o texto está cheo. Para concluír, o sr. Ceferino de Blas dá un salto mortal sen rede: a defensa da absoluta primacía do español, realizada no seu texto e xa abondo analizada nas liñas anteriores, chámase... bilingüismo! Non contento, alude ao "imperativo cidadán", contrapoñendo o programa da supremacía do español, executado no nome da cidadanía e do futuro das novas xeracións, co sectarismo político e ideolóxico do cal Cataluña é o exemplo máis acabado, na opinión do sr. de Blas. Vexamos o que di, textualmente: "É un imperativo cidadán salvagardar o bilingüismo e dispoñer as bases educativas para que todos os que vivimos neste país nos comprendamos sen necesidade de tradutores". Iso non se consegue mediante o aprendizado doutras linguas, senón simplemente falando todos español –a ser posible de Valladolid–, pois se ousarmos falar galego, é posible que alguén precise dun tradutor para entendernos. En definitiva, estamos perante unha proclamación da imposibilidade práctica de vivir en galego na nosa propia terra; iso si, no nome da racionalidade, do sentidiño, do equilibrio... e do bilingüismo! Baixo esas máscaras, o que se esconde é a pretensión dunha absoluta hexemonía social do español, co galego –e o mesmo vale para as demais linguas "vernáculas"– confinado unicamente aos usos que non perturben ese estado de cousas. Ante este programa empobrecedor, que fai apoloxía da ignorancia, da renuncia e da sumisión, debemos enarborar o do coñecemento, a autoestima e a liberdade, o do galego como lingua que suma e abre portas mundo afora. Non é sen tempo. * * * * * Relacionada: Anatomía dunha mentira (I)


Summary: Os 11 centros proxectaron 338 filmes de corenta países distintos. Engurras foi a película galega máis vista.

Os once cineclubes que na actualidade funcionan en Galicia pechan o 2012 cun incremento da súa actividade e das súas cifras de proxeccións e de espectadores. En total foron 25.020 as persoas que asistirons ás sesións destes centros. Proxectáronse 338 filmes de corenta países distintos, cunha media de 35 persoas por sesión. Foi o Cineclube Padre Feijoo de Ourense o que conseguiu atraer máis espectadores -máis de oito mil-, seguido dos cineclubes do Barco e do Carballiño, que roldaron os 3.500. En total foron 25.020 as persoas que asistirons ás sesións destes centros. Proxectáronse 338 filmes de corenta países distintos, cunha media de 35 persoas por sesión As produccións máis exhibidas pola rede dos cineclubes de Galicia, foron dous filmes filandeses A cegas e Eila, (froito dun acordo de colaboración co instituto iberoamericano de Finlandia) e a cinta iraniana Nader e simin, unha separación, todas con cinco pases. Con catro proxeccións situouse a produción galega Engurras. A Federación di que espera do 2013 "non ter que peregrinar mes por mes polos distintos departamentos da Administración para alcanzar un acordo que garanta unha estabilidade orzamentaria" O nivel de financiamento dos cineclubes mantívose estable no que se refíre á achega da AGADIC -uns 24 míl euro-, e reducíuse considerablemente no que respecta aos concellos, "con compromisos municipais ficticios nas programacións, sen que se artelle unha estabilización orzamentaria", segundo a Federación de Cineclubes de Galicia. En total calcúlase un volume de negocio, que beneficia ás distribuidoras, produtoras, transportes, salas e publicidade, 101.400 euros. A Federación di que espera do 2013 "non ter que peregrinar mes por mes polos distintos departamentos da Administración para alcanzar un acordo que garanta unha estabilidade orzamentaria", e demanda igualmente que se distribúa pola rede de cineclubes "a programación que de forma exclusiva realiza o CGAI na Coruña". Proxeccións e espectadores por cineclube Cineclube Padre Feijoo -Ourense-. 37 filmes. 8222 espectadores Cineclube Valle-Inclán -Lugo-. 18 filmes. 1000 espectadores Cineclube Cangas. 19 filmes. 855 espectadores Cineclube Lumière-Vigo. 32 filmes. 1984 aprox. Espectadores Cineclube Pontevedra. 29 filmes. 2150 espectadores Cineclube Os Papeiros -Chantada-. 12 filmes. 1040 espectadores Cineclube A Calexa -Monforte-. 13 filmes. 463 espectadores Cineclube Groucho Marx -O Barco-. 24 filmes. 3754 espectadores Cineclube Poleiro -Goián Tomiño-. 10 filmes. 300 espectadores Cineclube Carballiño. 111 filme- 3550 espectadores Cineclube de Compostela. 33 proxeccións. 1155 espectadores


Summary: Unha delegación da Executiva socialista, encabezada polo secretario xeral do partido, Valentín González Formoso, mantivo nesta xornada de sábado unha xuntanza con representantes de diversos colectivos sanitarios da Galiza

O PSdeG alertou da situación dos centros de Atención Primaria da Galiza, acusou ao Executivo galego de non cubrir as baixas de persoal e dunha redución de recursos, que "provocou por primeira vez listas de espera "inasumíbeis" mesmo para recadar a diagnose médica en Atención Primaria". Formoso denunciou a grave falla de persoal no sistema sanitario, que "está a pagar a cicatería dos gobernos do PP para incorporar talento médico no sistema", tanto na redución das taxas de reposición de persoal ao máximo como na negativa a incorporar os MIR habilitados polo Goberno do Estado. O dirixente socialista cargou contra o Executivo de Raxoi "por reducir a taxa de reposición a 10%" e as políticas de Feixoo por deixar de "de contratar 150 especialistas que tiña permitidos nas últimas dúas convocatorias" O secretario xeral do PSdeG esixiulle a Feixoo que "saia da situación excepcional e comece a planificar". Neste sentido, demandoulle medidas para aliviar a situación provocada pola pandemia, máis alá de "fiar todo á carta da atención telefónica", que está a xerar tensións na atención sanitaria. O líder dos socialistas galegos reivindicou a mellora de condicións laborais dos profesionais sanitarios como vía imprescindíbel para mellorar a calidade do sistema, que precisa de "con cadros de persoal motivados"


Summary: O BNG resolveu levar o caso Someso -un escándalo urbanístico que envolve a Francisco Vázquez e ao presidente dos empresarios galegos- ao Tribunal de Contas.

O caso Someso irá finalmente ao Tribunal de Contas. Non por iniciativa do Concello da Coruña, que onte recusou facelo ao votar en contra dunha moción do BNG, senón porque será a formación nacionalista galega a que finalmente recorra a esta instancia xudicial. Para o BNG, o Goberno Negreira está a amparar quer ao ex alcalde Francisco Vázquez quer a Antonio Fontenla Ramil e demais promotores inmobiliarios, principais beneficiarios desta desfeita urbanística. Serio dano á Facenda municipal O grupo municipal que lidera Xosé Manuel Carril xulga que o informe elaborado por dúas funcionarias do concello da Coruña pon de manifesto de forma incontrovertíbel que no caso Someso se ten producido un serio dano á Facenda municipal, constitutivo dun suposto de responsabilidade contábel (artigos 38 e seguintes da Lei Orgánica 2/1982 de 12 de Maio do Tribunal de Contas). Para o BNG, Negreira ampara a Vázquez e a Fontenla, o xefe dos empresarios galegos O Concello da Coruña alega, por súa parte, que xa deu traslado do contido do informe á Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza. O caso Someso -a expropriación forzosa de solares para a construción dun campo de fútebol nuns terrenos que finalmente acolleron un centro comercial e vivendas- ten provocado perdas por valor de 50 millóns de euros ao erario público coruñés, en conceito de perdas patrimoniais e indemnizacións aos afectados. Todo aconteceu baixo a supervisión directa do ex alcalde e ex embaixador do Vaticano, Francisco Vázquez.


Summary: O PSOE remite tamén documentos a Podemos, En Comù Podem, Compromís e IU para un pacto de investidura. No remitido á coligazón galega propón revisar a prórroga a Ence ou medidas para o agro e pesca galegas, entre outras cuestións.

O PSOE remitiu esta segunda feira a En Marea, Podemos, En Comú Podem, Compromís e Izquierda Unida as súas ofertas para que apoien a investidura de Pedro Sánchez. Son cinco documentos, que partillan un tronco común en gran parte das medidas propostas, se ben en cada un deles fai ofertas e propostas diferentes, en base á formación á que se dirixen. Así, na remitida a En Marea, ofrecen revisar a prórroga de Ence ou procurar un novo reparto de cotas en especies como o xurelo e a xarda. O documento consta de 17 páxinas,comezando coa valoración dos socialistas do resultado do 20-D e o escenario xerado. O PSOE indica que das urnas saiu unha demanda de cambio e eso é o que teñen que dar resposta as formacións. Defende o pacto con Ciudadanos mais dicindo que "somos conscientes de que ten que ser complementado con outros" pactos para que participen forzas "progresistas e de esquerdas". A seguir, o documento esténdese nunha serie de propostas que van desde unha 'axenda de emerxencia social' a accións de cara a "reconstruír e modernizar o estado de benestar". Oferta tamén medidas a desenvolver no mercado laboral, na loita contra a corrupción. "Medidas específicamente compartidas" A partir da páxina 14 do documento éntrase no que se define como 'Medidas especificamente compartidas'. É aquí onde o PSOE pon riba da mesa ofertas dirixidas a cuestións máis centradas en Galiza. Son catro bloques, o primeiro deles centrado nunha política industrial "con especial incidencia no naval". En 'Desenvolvemento rural, agricultura e pesca' (segundo bloque), é onde se propón desde un novo reparto de cotas pesqueiras para a frota até garantías de cumprimento do acordo lácteo e a definición dun prezo sostíbel para cada elo da cadea de valor. Tamén se abre o PSOE a falar da retirada da prórroga de Ence. Faino no bloque tres, centrado en 'Medio-Ambiente' e no que tamén se recolle a rexeneración das rías galegas, facendo especial fincapé na do Burgo. E, por último, no apartado de 'Educación e Cultura', o PSOE oferta unha lei que "defenda e promova" en todo o Estado as linguas como "patrimonio cultural que nos identifica". Tamén propón "a difusión das linguas co-oficiais a través do Instituto Cervantes".


Summary: Alegato durísimo contra o PP polo dossier da corrupción, chiscadelas ao PSOE de Sánchez (sen chegar a admitir como erro o non á investidura do líder socialista) e proclamación do carácter plurinacional do Estado. Eses foron os tres eixos do discurso de Pablo Iglesias na maratoniana sesión coa que deu inicio a primeira moción de censura no Estado nas últimas tres décadas. O líder das confluencias estabeleceu unha hierarquía entre as nacións sen Estado: primeiro, Catalunya, despois o País Vasco e a seguir "as demais nacións históricas".

"Asumo os erros do pasado. Nos podemos equivocar. Pero non roubamos, nen damos aire aos corruptos", enfatizou Pablo Iglesias nun dos momentos cimeira do seu longuísimo discurso de 2 horas 50, 60 minutos máis dos que empregou no seu día Felipe González na primeira das mocións do actual réxime político español, a que o PSOE interpuxo contra o goberno de Adolfo Suárez (UCD). Significa isto que Iglesias admite como erro o non de Podemos e as confluencias (En Marea entre elas) á investidura de Sánchez en marzo de 2016? Non, até aí non chegou a autocrítica. De feito, o líder da formación morada reafirmou os criterios que levaron naquel momento a bloquear o acceso do secretario xeral á Moncloa co supremo argumento de que a política económica dese goberno alternativo a ditaría Ciudadanos, "a política económica do IBEX 35". O maratoniano discurso de Iglesias veu precedido dun tamén larguísimo parlamento da portavoz do seu grupo, Irene Montero, quen abriu lume ao debate cunha intervención de dúas horas, máis propia dunha candidata nunha investidura do que dunha portavoz dun grupo parlamentar. Nun medido reparto de papeis, Montero castigou duramente o fígado de Rajoy coa corrupción como asunto practicamente monográfico até o ponto de perpetrar unha das intervencións máis cruas que se recordan na Carrera de San Jerónimo. A primeira surpresa do debate deuna, porén, Rajoy, quen decidiu tomar a palabra (como presidente do goberno pódeo facer en calquer momento do trámite parlamentar) non para lle dar a réplica a Iglesias após escoitar o seu discurso, senón para contra-argumentar o speech de Montero. Rajoy utilizou as súas primeiras municións para desacreditar a moción, unha iniciativa que considera falta de toda xustificación. "Non teñen razón nen no fondo nen na forma", dixo. Para o titular do Executivo, Unidos Podemos formula a moción non para mudar nada -porque aritmeticamente non dan os números para se abrir paso-, senón para continuar a ocupar un espazo no taboleiro político. "Nós non roubamos (...). Vostedes utilizan o medo para roubar. Pero o medo está acabando, señor Rajoy", espetoulle ao presidente do goberno Pablo Iglesias nos primeiros minutos do seu discurso, coas ondas sísmicas do combate entre o presidente do goberno e a combativa Montero aínda a abalaren o hemiciclo. Esta andanada á marxe, Iglesias esforzouse por construír un discurso de ton presidencialista, até o ponto de baixar un par de octavas o seu ton de voz, o que lle pasou certa factura en termos de perda de punch. "Nós non roubamos (...). Vostedes utilizan o medo para roubar. Pero o medo está acabando, señor Rajoy" No primeiro tramo do seu parlamento, Iglesias traballou tamén o flanco do hipotético encontro das esquerdas españolas. E debuxou algúns trazos da paisaxe en que sería posíbel ver Sánchez e el propio de mans dadas. Só hai unha condición para o idilio se abrir paso, que o PSOE renuncie a todo entendimento con Ciudadanos, partido retratado polo líder da formación morada como "a muleta laranxa" do PP. Consciente de a moción só dispor de 82 apoios na Cámara (os propios de Unidos Podemos e as confluencias máis os de Compromís, ERC e Bildu), Iglesias quixo comparecer como o autor dunha iniciativa social e así celebrou desde a tribuna a presenza no palco de convidados do secretario xeral de CC OO e dos chamados alcaldes do cambio, entre eles o da Coruña, Xulio Ferreiro, e Ferrol, Jorge Suárez. O líder da Marea Atlántica debeu achar o discurso de Montero un chisco longo de máis e aproveitou para botar na súa tablet unha partida de candy crush, momento en que foi cazado pola colaboradora do dixital conservador OK Diario María Jamardo, ex dirixente do partido Sociedad Civil e Democracia (SCD), efémera formación que en tempos liderara Mario Conde. .@XulioFerreiro alcalde de La Coruña encuentra el discurso de @Irene_Montero_ pelín largo... y se ha marcado un "Villalobos" #MocionCensura pic.twitter.com/N72Tn2zgdl— María Jamardo (@MariaJamardoC) 13 xuño 2017 Denuncia da corrupción e apelos á entente co PSOE á marxe, o asunto de maior peso político da intervención de Iglesias foi sen dúbida o que cualificou como a "crise en Catalunya", isto é, a emerxencia dun bloco social favorábel xa non a revisar a relación co Estado, senón directamente á independencia. Iglesias estabelece un ranking das nacións: primeira Catalunya, despois "País Vasco" e logo as demais, entre elas Andalucía Nese sentido, Iglesias voltou a enfatizar con clareza os límites do terreno que el e as confluencias pisan. Non á independencia, si a un referendo legal e vinculante, desde a consideración de que hai que "repensar a plurinacionalidade de España". "O que vale para Catalunya", dixo, "debe valer tamén para o País Vasco e as demais nacións históricas se a maioría dos seus cidadáns e das súas organizacións o exixen", dixo nunha frase en que foi moi rechamante a omisión dun nome, Galiza, arrombado no caixón das "nacións históricas", un eufemismo que ecoa a expresión "nacionalidade histórica", o termo consagrado na Constitución de 1978. Direito a decidir, si, mais só no caso de que haxa unha suficiente demanda social en cada territorio, defendeu Iglesias, un argumento non novidoso na doutrina oficial podemita. No discurso, en todo caso, o líder de Podemos estabeleceu un podio das nacións perfeitamente hierarquizado: no caixón da medalla de ouro, Catalunya; no da prata, o "País Vasco" e no de bronce, as "demais nacións históricas". Nesas nacións históricas estarían Galiza -o líder morado nomeouna explicitamente nunha pasaxe da súa intervención, aquela na que evocou o movimento Nunca Máis como un fenómeno social precursor do 15M-, Baleares, o País Valenciano e até Andalucía -"o mapa plurinacional non estaría completo sen Andalucía...". Iglesias aspira ao "governo da geringonça" Toda moción de censura implica necesariamente un programa de goberno alternativo. Na súa confección Iglesias puxo directamente os ollos en Portugal e no "governo da geringonça", o executivo en minoría de António Costa (PS) apoiado desde as bancadas da Assembleia da República por Bloco de Esquerda (a formación lusa máis homologábel a Podemos) e polo PCP. Só hai un pequeno problema. O puramente aritmético. En Portugal os números dan. No estado español, non. A suma das esquerdas de ámbito estatal deitan un resultado conxunto de 166 escanos no Congreso dos Deputados, face os 169 que reúnen PP e Ciudadanos. O desempate habería que o procurar nos asentos do PNV (5) e nos da antiga Convergència (8). Extremamente difícil tendo en conta o acordo do partido de Urkullu con Rajoy na negociación dos orzamentos e mesmo a alianza conxuntural dos de Artur Mas coa Moncloa no decreto da estiba. "Un goberno seu sería letal para o interese xeral", atacou Rajoy despois de Iglesias debullar algunha das políticas, basicamente de carácter keynesiano no ámbito económico, que un goberno progresista podería desenvolver desde a Moncloa. Rajoy atribuíu a Iglesias a súa "devoción pola política como espectáculo", inclinación que o incapacitaría como gobernante, ao tempo que o acusou de "querer destruír o adversario con hostigamento, destrución e revancha". Iglesias non ficou atrás e lanzou duras invectivas a Rajoy, valla un exemplo para ilustrar o acento descualificador dos seus ataques: "O seu partido necesita unha desinfección intensa e teráa que facer desde a oposición".


Cando ainda non chegamos a o ecuador do mes de Xullo, todo apunta a que, un ano mais, e coma cada verán, vaise cumprir o macabro ciclo do repunte de asasinatos de mulleres polas suas parellas ou ex parellas. Arbo, Arganda del Rey, Albacete....o regueiro de sangue feminina vaise extendendo inexorablemente por toda España Arbo, Arganda del Rey, Albacete....o regueiro de sangue feminina vaise extendendo inexorablemente por toda España, e mentras media poboación se relaxa entre arrecendo a bronceador e chiringuito, para muitas mulleres, esas "idílicas vacacións", nas que se van ver obrigadas a compartir muitas horas ca persoa que ten a sua vida nas suas mans, e que o tráxín da rutina diaria fai que vaia demorando un tráxico desenlace, son a sua sentenza de morte. O caso da última vítima contabilizada hata o día de hoxe, Laura González, abrasada pola sua ex parella cando se atopaba no seu traballo, troxo a memoria de case todos o sucedido a Ana Orantes, unha muller a que alá polo ano 97 un xuiz irracional obrigou ca sua sentenza a vivir na misma casa co home que levaba anos someténdoa a o maltrato mais cruel. Cando Ana, dando mostras dunha valentía sen precedentes, e mais naquelas datas nas que non se falaba de violencia de xénero, fixo público o seu caso, o tráxico e previsible resultado non se fixo agardar: O seu ex marido queimouna causándolle a morte no xardín da mesma vivenda que o xuiz considerou que debían compartir. Cando Ana, dando mostras dunha valentía sen precedentes, e mais naquelas datas nas que non se falaba de violencia de xénero, fixo público o seu caso, o tráxico e previsible resultado non se fixo agardar Din os "expertos" que a morte, perdón, o asasinato, de Ana, supuxo un antes e un despois en materia de violencia de xénero, e que tivo coma consecuencia a reforma do Código Penal, que insta as vítimas a denunciar. E eu pregúntome, realmente temos que crer que as cousas mudaron, que melloraron para nos, para as vítimas da violencia machista, para as mulleres en xeral??? Din os "expertos" que a morte, perdón, o asasinato, de Ana, supuxo un antes e un despois en materia de violencia de xénero, e que tivo coma consecuencia a reforma do Código Penal, que insta as vítimas a denunciar Eu non son amiga de estatísticas, pero as cifras cantan alarmantemente. O número de asasinatos non soamente non disminue, se non que aumenta dun xeito aterrador. Creanse leis, observatorios, promóvense aciós, xornadas, seminarios cos que se acada, eso si, o lucimento de quen, con unhas habilidades excelentes para o márketing, pero con unha escasa empatía e unha humanidade, en muitos casos, baixo mínimos, fai negocio ca dor de tantas e tantas mulleres, de tantos nenos e nenas sen nai, de tantas familias rotas. O feito certo é que se seguen asasinando mulleres, que a violencia de xénero segue a ser aínda un problema de "portas adentro" Mesmo algún colectivo que se erixe en defensor destas mulleres organiza acciós que raian no esperpento, coas que consiguen, eso si, muitas fotos e que os medios se fagan eco do seu......traballo?, pero, a vista está, con mui poucos ou ningún resultado que non sexa o de engordar o seu ego e un malsano e hata morboso afán de protagonismo. Pero o feito certo é que se seguen asasinando mulleres, que a violencia de xénero segue a ser aínda un problema de "portas adentro". Que o medo a o qué dirán e disuasorio para muitas familias, que prefiren que a sua filla, a sua irmá, viva con unha continua espada de Damocles enriba antes de que os veciños falen. Segue imperando a dobre moral, esa de "non hai que meterse nas cousas de parella. E mellor calar.....". Seguen a dictarse sentenzas que condenan a muller a unha morte anunciada ou cando menos a vivir nun perpetuo inferno Segue imperando a dobre moral, esa de "non hai que meterse nas cousas de parella. E mellor calar.....". Seguen a dictarse sentenzas que condenan a muller a unha morte anunciada ou cando menos a vivir nun perpetuo inferno, e iso despois dunhas demoras no eido xudicial de meses e meses, cando non de anos, mentras o seu maltratador continua ca sua vida coma se nada e ela, a vítima, e cuestionada día a día. Algo está fallando estrepitosamente. Algo se está a facer moi mal. Por iso, pregúntovos de novo: De verdade cambiou o conto?


Summary: Elena Martín Lores relata dende Barcelona as últimas horas dun conflito no que a resposta cidadá conseguíu frear o proxecto do Goberno municipal para derrubar o centro social, un referente para os movementos sociais cataláns. Galería de imaxes no interior.

Xa foron cinco días de manifestacións e disturbios desde que o Concello de Barcelona fixera efectiva a orde de desaloxo do histórico Centre Social Autogestionat Can Vies, no barrio de Sants. Cinco días nos que, non só se levou ao cabo a destrución do mítico edificio, senón que ademais se deu unha resposta moi violenta por parte dos Mossos D'esquadra. Ao ataque á sede de La Directa (medio de información independente) por parte dos mossos, únense os 200 feridos durante os disturbios, todos eles manifestantes, 40 dos cales tiveron que ser atendidos no hospital, e 63 detidos, segundo datos da Rereguarda en Moviment (asociación antirepresiva catalá) e o Observatori del Sistema Penal i dels Drets Humans de la Universitat de Barcelona. Un dos detidos, membro dos castellers de Barcelona, foi levado a prisión preventiva. Por outra banda, varios dos arrestados afirman ter recibido malleiras por parte dos mossos dentro de comisaría. Algúns dos feridos xa empezaron a presentar querelas polo abusos recibidos. Hoxe, e tras toda a rabia acumulada, varios dos ocupantes do CSA e veciños do barrio, xunto con persoas chegadas doutros puntos de Barcelona, comezaron a reconstrución do edificio. Cara as dez da mañá, centos de persoas concentráronse diante doutro Centro Social de Sants, Can Batlló. Esta antiga fábrica textil abandonada de La Bordeta fora reclamada hai case tres anos pola veciñanza e foi finalmente cedida polo Concello de Barcelona por mor das presións da Comisió de Veïns de La Bordeta e o Centre Social de Sants que aseguraban que senón a okuparían. En Can Batlló repartíronse cascos amarelos (a cor identificativa de Can Vies) e guantes entre a xente e púxose camiño a Can Vies para comezar a limpar a zona e intentar reedificar o centro. Asociacións de arquitectos como a cooperativa local La Col, que tamén traballan en Can Batlló, están axudando na planificación da reconstrución, malia que a actuación institucional deixou a estrutura do edificio moi danada. A presenza policial era practicamente inexistente. O ambiente era moi festivo esta mañá, con bágoas de emoción entre os presentes ante o acontecemento. Como modo simbólico de protesta, foron sacándose os cascallos deixados polo derrube e, formando unha cadea humana, foron deixados diante da Seu del Districte. A cavadora queimada, que ata onte lucía a verba guerra, hoxe estaba cuberta de flores e pancartas reivindicativas. Por outra banda, preparouse unha comida popular para tódolos presentes, e incluso os nenos participaron facendo debuxos pensados para decorar o centro trala reconstrución. "Son tres anos de recortes, paro, represión, non esquecemos a data do 27 de maio de 2011 cando desaloxaron Plaça Catalunya. Aquel día todas éramos pacíficas e estabamos indignadas, pero agora xa non hai só indignación, hai rabia" Ao longo da semana, asociacións veciñais saíron a palestra cunha serie de reivindicacións para poder acabar co conflito: o cese inmediato da violencia e a desmilitarización do barrio, ademais da chegada dun acordo para reconstruír Can Vies. Membros do CSA afirmaron estar de acordo con esas reivindicacións pero descartando en todo momento negociar coas institucións porque se sentiron traizoados por elas, dado que estas recoñeceron que o seu propósito fora en todo momento o derribo de Can Vies, tarde ou cedo, de acordo co plan urbanístico aprobado. Pediuse unha vez mais a dimisión do alcalde Xavier Trias e do rexedor do distrito Jordi Martì. Onte dende o Concello paralizouse oficialmente o derribo do inmoble. "Xa é dabondo de construír falsos discursos sobre a violencia, imos á raíz, as causas, xa non só é Can Vies, son tres anos de recortes, paro, represión, non esquecemos a data do 27 de maio de 2011 cando desaloxaron Plaça Catalunya. Aquel día todas éramos pacíficas e estabamos indignadas, pero agora xa non hai só indignación, hai rabia". Declararon en público os membros do CSA.


Summary: Os aspirantes ás alcaldías das urbes propoñen a un tempo e a través das redes sociais un cara a cara con candidatos "dos grupos municipais" e o partido aclara que a oferta só vai dirixida aos que teñen "representación municipal", polo que exclúen plataformas cidadás ou formacións en auxe.

Foi unha proposta a un tempo, durante as primeiras horas da mañá e pola rede social Twitter. Varios candidatos do PP ás alcaldías das cidades galegas propuxeron un debate electoral para a vindeira campaña municipal. Fixérono case en idénticos termos e case todos eles cunha mesma condición: que nel participasen os candidatos "dos grupos municipais" ou "con representación no pleno", o que supón tamén evitar debater cos líderes das diferentes plataformas cidadás que se presentan nas urbes ou mesmo cos de Ciudadanos, aos que as enquisas lles dan opcións nalgúns concellos. Catro candidatos do PP nas cidades propoñen debates pero cos "candidatos dos grupos municipais" "Propoño #debate electoral cos candidatos dos grupos municipais. Lugar neutral, moderador/a xornalista e aberto aos medios". Esa foi a fórmula empregada polos dous ex conselleiros candidatos en Vigo e Ourense, Elena Muñoz e Jesús Vázquez respectivamente. Parecida á de José Manuel Rey Varela, rexedor de Ferrol e candidato a recuncar no cargo, que elixiu o castelán, pero que non exclúe especificamente ás forzas que non están no pleno ao falar de "candidatos das formacións políticas". Unha delas sería a Marea Ártabra, que mesmo propuxo xa lugar e data: "Aceptamos. No auditorio de Caranza ou no Jofre, pola tarde e aberto ao público. Venres ou sábado, mellor". Tamén BNG, Ferrol en Común e PSOE amosaron a súa disposición a debater. Non obstante, fontes do PPdeG xa aclararon que esta estratexia conxunta supón unha oferta "aos partidos con representación municipal" e argumenta que abrir o abano dificultaría onde poñer o límite. "É a forma que temos de facer unha criba", explican as mesmas fontes, que aseguran que sen establecer un criterio poderían incluírse tamén partidos "como a Falange ou os antitaurinos". Así, Jacobo Moreira, candidato dos populares en Pontevedra, propón especificamente o debate "aos candidatos dos outros dous grupos municipais" e, xa que logo, a BNG e PSdeG pero non, por exemplo, á Marea nin a outras formacións. Carlos Negreira limita o debate na Coruña aos "candidatos de partidos con representación no pleno" Na Coruña, Carlos Negreira, alcalde e candidato a renovar o seu mandato, elixiu a súa propia fórmula, pero case ao mesmo tempo que os seus compañeiros de Ourense e Vigo propoñía un debate "aberto a todos os medios, con candidatos de partidos con representación no pleno". Ao limitalo ás formación con representantes no pleno municipal exclúe tamén a Marea Atlántica, á que as primeiras enquisas dan arredor dun 20% de apoio, e a Ciudadanos, que podería acadar tamén algún concelleiro. "Xa levamos semanas debatindo e agardando por ti. Conta coa Marea Atlática para este debate e a moitos outros", respondeulle en Twitter Xulio Ferreiro, candidato do movemento cidadá, en referencia a varios debates organizados por medios locais aos que nunca acode representante ningún do PP nin o propio Negreira. César Santiso, edil na corporación de EU, que confluíu na plataforma, tamén lle contestou asegurando que o seu grupo municipal "acepta o debate" pero "a través de Xulio Ferreiro" ao que considera o seu "candidato" por ser Esquerda Unida "parte da Marea Atlántica". EU advertiu na Coruña que aceptaba o debate "a través do candidato da Marea Atlántica" por formar parte dela O BNG da Coruña amosouse tamén "disposto a participar en todos os debates electorais" a través do seu candidato á alcaldía, Xosé Manuel Carril. "Como sempre fixemos. Estamos abertos a todos os debates", advertiu sobre unha posibilidade que xa se ofreceu a "organizar e difundir" o Colexio de Xornalistas de Galicia. Xa en nota de prensa, a formación nacionalista "defende que nos debates electorais se recollan todas as sensibilidades, tanto as que contan con representación institucional como as que non contan con representación institucional". Mar Barcón, candidata socialista, tamén amosou o seu compromiso a estar "en todos os debates que se propoñan sen condicións previas". O PPdeG aclara que todas as propostas van dirixidas unicamente aos partidos con representación nos plenos municipais A última hora da mañá uniuse á proposta o candidato popular en Lugo, Jaime Castiñeira, que tampouco excluíu formación ningunha, cando menos polo que expresou na súa conta de Twitter, aínda que o seu partido xa aclarou os límites. "A 39 días non coñecemos ningunha proposta López Orozco. Por iso propoño debate público con todas as forzas para confrontar que queremos cada un", asegurou. No caso de Agustín Hernández, cadidato do PP en Compostela, aínda non explicitou a súa oferta por Twitter, pero a oferta será a mesma que a dos seus compañeiros nas outras cidades. No seu caso, o debate excluiría a Martiño Noriega, candidato de Compostela Aberta, e a outras formacións como Compromiso por Galicia.


Summary: O Ministerio público impútalle ao actual deputado do PDeC (Partit Demòcrata Europeu Català) no Congreso a comisión de presuntos delitos de prevaricación e desobediencia.

No 9N Francesc Homs era conselleiro da Presidencia e do seu departamento dependeu a organización da consulta autodeterminista o 9N, tida como ilegal polo Estado español. En paralelo a esta petición de pena por parte da Fiscalía do Supremo, Homs tamén foi citado a declarar polo Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya no xuízo polo mesmo asunto contra o ex presidente Artur Mas, a ex vicepresidenta Joana Ortega e a ex conselleira Irene Riguau. O xulgamento vaise desenvolver do 6 ao 10 de febreiro. O TSXC non considera, porén, procedente que comparezan en calidade de testemuñas nen o presidente do goberno, Mariano Rajoy, nen o daquela ministro de Xustiza, Rafael Catalá. Na súa declaración perante o Supremo, Homs revelou que o goberno español tentou un arranxo político coa Generalitat para esta deslexitimar a consulta Os cargos contra Homs ventílanse no Supremo e non no TSXC dada a súa condición de aforado. A fiscalía investiga o ex conselleiro polo contido dunha carta que o político nacionalista dirixiu a unha empresa informática para lle comunicar que a suspensión do 9N decretada desde Madrid non anulaba o contrato que a administración catalá asinara con ela para o fornecimento de computadores precisos para a realización da consulta. Na súa declaración perante o Supremo, Homs revelou que o goberno español tentou un arranxo político coa Generalitat. A proposta de Madrid consistía en que ninguén do goberno catalán saíse a noite do 9N a valorar os resultados do referendo, co obxectivo de os deslexitimar. Se aceitaban a oferta, a contrapartida do Estado sería non encetar accións xudiciais contra o goberno catalán. Barcelona rexeitou o arranxo.


Summary: Meteogalicia fala dun mes "moi húmido" no seu informe climatolóxico. Ademais, destaca os contrastes de temperatura que soportou a cidadanía.

Un agosto "moi húmido". Así cualifica Meteogalicia no avance do seu informe climatolóxico o mes rei do verán, que rexistrou precipitacións abundantes entre os días 12 e 19 e que, ademais, experimentou fortes contrastes de temperatura. A respecto dos valores climáticos para o período 1981-2010, os episodios máis chuviosos deixaron porcentaxes de máis dun 390% por riba do normal para esta época do ano. Cada un dos días por separado xa superaría os valores normais dun mes de agosto. As chuvias medias acumuladas foron de 92 litros por metro cadrado e deuse unha gran diferenza entre comarcas como A Mariña central e o Sar, con rexistros de 266 litros por metro cadrado e a da Limia, a máis seca da Galiza, con 5 litros por metro cadrado. En relación coas temperaturas, a anomalía media foi de +0,13ºC, o que fai que poida conside-rarse no conxunto da Galiza como un mes normal. Porén, é o contraste entre temperaturas en-tre a primeira e a segunda quincena de agosto o que máis salienta Meteogalicia. O exceso de calor das quince primeiras xornadas quedou compensado coas frías temperaturas das últimas dúas semanas. O valor medio das temperaturas máximas foi de 24,5 graos, rexistrándose os valores máis altos nas ribeiras do Miño e do Sil, así como na comarca de Verín, con valores que superaron os 30 grados de promedio. Pola contra, as máximas máis baixas déronse nos puntos máis elevados do interior sur da Galiza, en Manzaneda e Pena Trevinca, con máximas medias que apenas superaron os 17 graos.


Summary: A Real Academia Galega vén de decidir que Ricardo Carvalho Calero sexa o homenaxeado co Día das Letras Galegas en 2020. Recuperamos o perfil do autor publicado nun A FONDO especial do semanario en papel Sermos Galiza.

"Eu nascin no Ferrol Vello. O Ferrol Vello é o Ferrol máis antigo, un bairro de pescadores, primitivamente, que non era outra cousa que unha vila mariñeira semellante ás da Ría enfrente do Ferrol de hoxe, por exemplo Mugardos". Ricardo Carvalho Calero Ricardo Carvalho Calero naceu o 30 de outubro de 1910 na casa número 51 da Rúa de San Francisco de Ferrol. É o máis vello dos seis fillos do casal formado por María Dolores Calero Beltrán e por Gabriel Ricardo Carballo Naya, familia integrada na vida da burguesía ferrolá do primeiro cuarto do século XX. Acabado o Bacharelato, matriculouse na universidade, no curso de Dereito, estudos que remata no ano 1931. Licenciouse en Letras, con premio extraordinario, en 1935. Axiña se converteu nunha das figuras máis prestixiosas do movemento estudantil, ao que se lle encomendaban discursos de abertura de curso, informes ou manifestos. Foi presidente da Federación Universitaria Escolar (FUE). En Carta a Fernández del Riego, do 24 de febreiro de 1933, fai referencia a esta etapa: "non é a miña situación presente moi a propósito pra invertir o meu tempo en redactar manifestos, pero craro está que desque hoxe recibín a vosa tarxeta non estudei nin fixen tal que traballar no encarrego". Así mesmo a presenza en Santiago serviu para se aproximar e ingresar no Seminario de Estudos Galegos. Tal e como el mesmo deixa escrito, os seus "compañeiros habituais eran os galeguistas que traballaban no Seminario". Foi un dos fundadores, na asemblea de Pontevedra de 1931, do Partido Galeguista e xunto con Luís Tobío elaborou o Anteproxecto de Estatuto de Autonomía para Galiza, de concepción federalista, aínda que despois a Constitución Republicana non foi federalista. A guerra civil (1936-39) sorprendeuno en Madrid. Incorporado ao exército republicano, como oficial, estivo en Valencia e Andalucía, onde foi detido. Foi xulgado e condenado "por adhesión á rebelión" a doce anos e un día de reclusión. Puido retornar a Ferrol en 1941 coa obriga de se presentar periodicamente perante a autoridade militar até a extinción da pena, en 1951. "O grande trauma da guerra -diría- esnaquizóu moitos arquivos. O da miña memoria foi alarmantemente saqueado". No cárcere podía escribir, mais a censura non permitía outra lingua que o español, como amosa esta carta a del Riego o 23 de xullo de 1940. "Querido amigo: En tu última carta me decías que tu vida era bastante monótona. ¡Con qué adverbio y con que adjetivo calificarías la que vivo? yo, cuadriculada por toques de corneta y restringida por unos límites infranqueables" . O labor docente En Ferrol permaneceu até 1950, impedido de exercer e dedicado ao ensino de maneira precaria. Non podía estar colexiado a consecuencia da condena que se lle impuxera e tivo que dedicarse a el de forma privada e clandestina. En 1950 trasládase a Lugo como Director do Colexio Fingoy. Nel aspirábase a centrar o ensino no medio galego, a arraigar a educación no ambiente do país, rexeitando "toda a pedantaría livresca que confundise a formaçom dos rapazes con a erudiçom infantil, despersonalizada e apátrida". Fingoy constituíu unha experiencia pedagóxica única na Galiza e a esa ocupación dedica todo o tempo, como el mesmo recoñece, "até o punto de ter que renunciar á literatura cicais para sempre" (Carta do 15 de marzo de 1953). Permanece en Lugo até que, no ano 1965, se incorpora como profesor interino de Lingua e Literatura Galegas na Universidade de Compostela, onde acabaría sendo o primeiro catedrático de Lingüística e Literatura Galega. "Ao regreso dun viaxe achéi eiquí dúas cartas túas. Nunha felicítasme por téreme encarregado a Faculdade de Letras de Santiago do curso prósimo de Lengua e Literatura Galegas. (...) O Decano escribiume oferéndome o posto. Como a cadeira non está dotada, só se dispón de 700 pesetas mensuás pra me remunerar. Pero, cómo ía atreverme a refusar? Mallaríades en min. Contestei aceitando... En fin, é unha aventura persoal impropria dos meus anos; pero quero ensaiala, inda que remate mal, pois sería paradóxico que a esquivara. Hai que vivir con autenticidade" (Carta de 24 de novembro de 1965). Xa en Santiago a súa dedicación á Universidade foi total e o seu labor desde o posto de ensinante universitario abranxe múltiplas facetas, desde o contacto persoal até a investigación máis seria; da edición de libros á dirección de teses O seu traballo docente terminou en 1980, aínda que continuou acudindo á Facultade de Filoloxía até pouco antes de morrer, o 25 de marzo de 1990. [Este texto foi publicado no número 139 do semanario en papel Sermos Galiza, de 26 de marzo de 2015, que recolleu un A FONDO especial polos 25 anos do falecemento de Ricardo Carvalho Calero]


Summary: Recuperaranse 2.500 millóns de euros de beneficio das eléctricas polos altos prezos até marzo de 2022, nunha das medidas do paquete aprobado onte polo Consello de Ministros. A estimación do Goberno estatal é que a factura da luz baixe até o 30% antes de final de ano, na liña da promesa feita por Pedro Sánchez.

O Consello de Ministros aprobou esta terza feira un real decreto-lei cun "Plan de choque" que ten como obxectivo rebaixar "a factura eléctrica do consumidor medio o 22% mensual até final de ano", sostivo despois da xuntanza a vicepresidenta terceira e ministra de Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, Teresa Ribera. Importe que se incrementaría até o 30% coas medidas aprobadas durante o verán, defendeu. Tanto a vicepresidenta como Isabel Rodríguez, voceira do Goberno estatal e ministra de Política Territorial, defenderon que a serie de medidas está orientada a cumprir coa promesa de Pedro Sánchez, presidente español, de que cando remate 2021 o total da factura anual non superará a de 2018, feita a comezos de setembro. Entre as principais novidades que contempla o texto, Ribera salientou que até o 31 de marzo de 2022 serán intervidos parte dos beneficios das empresas eléctricas, cunha recuperación prevista de 2.500 millóns de euros, para compensar o aumento da súa remuneración polos altos prezos do gas, que a ministra achacou ás "distorsións dun mercado internacional complexo con desaxustes na oferta e a demanda". Esta situación, que desde o Goberno do Estado se prevé que dure até o final do primeiro trimestre de 2022, permitiu a multiplicación dos beneficios ao fixar o prezo a enerxía máis cara que entra na poxa. Os beneficios por debaixo dos 20 euros/MW por hora quedan fóra da intervención. Por enriba desa cifra, o 90% dos ingresos extraordinarios será destinado a un fondo xestionado pola Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia. No paquete de medidas, Ribera tamén incidiu na creación de poxas de compra de enerxía a longo prazo, onde os grandes operadores (Iberdrola, Endesa, Naturgy e EDP) terán que achegar 15.830 GWh (6,3% da demanda eléctrica estatal en 2020) para que as pequenas empresas que comercializan, e a grande industria, "poidan poxar polo prezo que consideren razoábel", con importes distintos aos do mercado, e "normalmente máis baratos", confiou a vicepresidenta. Outro dos aspectos incluídos nas medidas é un tope á tarifa regulada de gas natural que estará vixente durante seis meses, o que -mantivo Ribera- permitirá diminuír até o 5% a media das distintas tarifas de último recursos. Asemade, prorrógase seis meses a prohibición de cortes de servizo. A nivel impositivo, a decisión máis relevante do Consello de Ministros foi a redución do Imposto Especial sobre a Electricidade, aplicado no consumo, que pasa do 5,1% ao 0,5%, o mínimo permitido polas regulacións da Unión Europea. Ao tempo, esténdese até o 31 de decembro de 2021 a suspensión da taxa que grava a xeración eléctrica, do 7%; e aumenta en 900 millóns de euros -chegando a 2.000 millóns- o rédito das poxas de CO2 dedicado a cubrir custos do sistema. O último punto impulsado na reunión foi unha modificación legal para que as confederacións hidrográficas fixen un réxime mínimo e máximo dos caudais que se utilizan para a xeración eléctrica nos encoros, co fin de "evitar eses episodios que a todos nos deron vergonza no verán", apuntou Ribera, en referencia ao baleirado dos encoros para aproveitar os altos prezos da electricidade. Desde o eido empresarial a primeira resposta chegou da patronal Foro Nuclear, que ameazou co feche das centrais pola "excesiva presión fiscal". Reacción política O Partido Popular cuestionou o paquete de medidas a través da súa voceira no Congreso, Cuca Gamarra, que arremeteu en contra do recorte de beneficios ás empresas eléctricas, que demostra a "falta de política enerxética por parte do presidente" estatal, asegurou. Estas normas "de dubidosa legalidade" poden intensificar os litixios, defendeu, e concluíu que "semella que pasamos do peronismo ao pedronismo". O voceiro do Bloque Nacionalista no Congreso, Néstor Rego, cualificou de "terribelmente inxusto" que entre as medidas adoptadas non se inclúa unha modificación do deseño do mercado marxinalista, que permite que a enerxía máis alta marque o prezo final. Ademais, tendo en conta a carencia dunha aposta por unha eléctrica pública, "dubido de que vaia ter unha influencia directa no prezo", explicou.


Summary: Dende 2009, os ataques da aviación israelí e dos grupos palestinos remataron sendo controlados pola mediación exipcia. Pero esta vez os israelís están a subir a aposta. Xa son 39 as persoas mortas en Gaza polos ataques.

Nos últimos catro anos, o Goberno de Hamás en Gaza tentou impedir que milicias de grupos salafistas ou de Yihad Islámica lancen foguetes sobre territorio israelí e provoquen represalias masivas do inimigo. Foi máis efectivo cando o fixo a través de negociacións que cando utilizou a forza. Á súa vez, os servizos de intelixencia exipcios foron un mediador indispensable entre o Goberno israelí e Hamás, tanto na negociación sobre a liberación do soldado Gilad Shalit como nese cesamento do fogo que, salvo estalidos de violencia esporádicos, se mantivo desde o ataque a Gaza en xaneiro de 2009 que Israel chamou Operación Chumbo Fundido. A última semana de outubro é testemuña dunha continuación da cadea de ataques e represalias, un feito que non foi estraño desde 2009 e que sempre concluía coa continuación da tregua Cales foron os acontecementos das últimas semanas que desembocaron na actual campaña israelí iniciada o 14 de novembro? A última semana de outubro é testemuña dunha continuación da cadea de ataques e represalias, un feito que non foi estraño desde 2009 e que sempre concluía coa continuación da tregua. O xoves 25 de outubro, segundo a BBC, grupos salafistas lanzan varios foguetes sobre o sur de Israel sen causar danos graves. Os exipcios interveñen con rapidez para impedir que a violencia se desborde, pero sen moito éxito ao principio. O domingo e nun ataque aéreo, os israelís matan un membro do brazo armado de Hamás que viaxa nunha motocicleta en Jan Yunis. En total neses días seis palestinos morren en ataques israelís, catro civís israelís resultan feridos e un soldado israelí queda ferido pola explosión dunha bomba na zona fronteiriza. A morte do membro de Hamás provoca a resposta habitual o luns 29 de outubro: 26 foguetes caen sobre o sur de Israel sen que haxa feridos. Aparentemente, Hamás dáse por satisfeita e volve impor a tregua entre as milicias. No resto da semana, non hai máis ataques. O seguinte é o día 6, un só foguete. A presión do Goberno exipcio parece dar os seus froitos. Esta vez son os israelís os que están a subir a aposta Pero esta vez son os israelís os que están a subir a aposta. O 8 de novembro, forzas militares israelís inician unha incursión en Gaza na zona de Jan Yunis. Entre o xoves 8 e o sábado 10, prodúcense varios ataques indiscriminados con baixas entre a poboación civil, segundo denuncia o Centro Palestino de Dereitos Humanos en Gaza. Hai cinco civís palestinos mortos, cifra que inclúe tres nenos ou adolescentes, e 52 feridos (con seis mulleres e 12 nenos entre eles). Ademais, tamén caen dous milicianos de grupos armados. Especialmente dramático é o ataque que se produce por razóns descoñecidas contra un campo de fútbol onde os nenos están a xogar nun barrio do leste de Cidade de Gaza. Morren catro persoas e 38 quedan feridas Especialmente dramático é o ataque que se produce por razóns descoñecidas contra un campo de fútbol onde os nenos están a xogar nun barrio do leste de Cidade de Gaza. Morren catro persoas e 38 quedan feridas. De forma instantánea falecen Mohamed Osama Hassan, de 16 anos, e Ahmed Mustafá Jaled, de 17. Nunha incursión no pobo de Abasán, no sur de Gaza, un neno, Muhamad Abú Daqqa, de 13 anos, recibe un impacto de bala no estómago e falece días despois. Como é habitual en moitos ataques en Gaza, os israelís buscan danar a infraestrutura civil. Destrúen o maior depósito de auga do pobo de Juza, as oficinas da principal empresa de distribución de electricidade no barrio da o-Shaaf, en Cidade de Gaza, unha fabrica de cemento en Rafá, ou unha factoría siderúrxica en Yabalía. Israel adoita acusar algunhas destas fábricas de colaborar na produción de foguetes. Como é habitual en moitos ataques en Gaza, os israelís buscan danar a infraestrutura civil O sábado 10, milicianos palestinos atacan un vehículo militar israelí na zona fronteiriza. Catro soldados resultan feridos. Antes de que se produza esta ofensiva, o reconto de vítimas está claramente desequilibrado. Desde comezos do ano, as forzas israelís mataron 71 palestinos, segundo cifras da ONU. Houbo 468 feridos contabilizados. Nese período de tempo, os foguetes feriron 19 israelís. En todos os casos, son cifras menores ás de 2011. Este tipo de ataques contra a poboación civil palestina case sempre é seguido por disparos de foguetes. Hamás queda sen argumentos fronte a outros grupos máis radicais para impedirlles contestar. O sábado 10 impactan en territorio israelí non menos de 25 foguetes. Con todo, un día despois non se producen ataques. Ese domingo, os servizos de intelixencia exipcios din reconstruír a tregua. Como sempre, está condicionado. Hamás e a Yihad Islámica comprométense a non disparar máis foguetes se Israel tamén se controla. Este tipo de ataques contra a poboación civil palestina case sempre é seguido por disparos de foguetes. Hamás queda sen argumentos fronte a outros grupos máis radicais para impedirlles contestar Iso non impide que o 11 e o 12 se produzan varios ataques israelís, pero de moi pouca entidade e sen causar vítimas. Formalmente, a tregua dáse por conseguida o martes 13. O primeiro ministro de Gaza, Ismaíl Haniyé, eloxia os outros grupos palestinos que aceptaron deixar de disparar. O Goberno israelí está conforme coa intervención exipcia. "A mensaxe era clara. Israel tamén lle comunicou a Exipto que non estaba interesada nunha escalada se non había máis ataques con foguetes. Agora a situación é de calma e espero que non se deteriore", di unha fonte exipcia a Reuters. A Hamás non lle interesa continuar por moito máis tempo coa aposta da violencia permanente. O 23 de outubro concedeu un recibimento coas máximas honras ao emir de Qatar, que chegou a Gaza desde Exipto con 90 toneladas de axuda humanitaria. Noutra demostración da maior presenza internacional de Qatar e do seu apoio a forzas islamitas, o emir promete un investimento de 400 millóns de dólares en infraestrutura e vivenda. Para Hamás, o futuro inmediato pasa por reforzar a súa lexitimidade no mundo árabe coa axuda de Qatar, fronte ao Goberno da Autoridade Palestina en Cisxordania. A prioridade non é agora embarcarse noutra guerra con Israel. Esta tregua recente comezada non é, con todo, un feito irreversible. As negociacións a través do Cairo continúan. Segundo Gershon Baskin "un activista pacifista israelí que mediou antes en contactos entre Israel e Hamás, incluída a negociación sobre o soldado Shalit", Ahmed Yafari, o líder do brazo militar de Hamás, está interesado nun cesamento do fogo permanente. Continuar o ciclo de ataques e represalias non vai no interese dos islamitas de Gaza. "Hamás sabe que todo este ciclo (de violencia) é inútil. Hamás viuse arrastrado á última onda de ataques porque os acusaban de non facer nada mentres Israel estaba a matar á súa xente", di Baskin. O xoves 14 de novembro un avión destrúe cun mísil o coche no que viaxa Yafari. "Hamás sabe que todo este ciclo (de violencia) é inútil. Hamás viuse arrastrado á última onda de ataques porque os acusaban de non facer nada mentres Israel estaba a matar á súa xente", di Baskin O Goberno de Netanyahu é perfectamente consciente de que a eliminación de Yafari provocará unha choiva de foguetes sobre o sur do país. A operación militar xa ten nome: Piar (ou columna) de Nubes, en referencia ás nubes coas que Deus dirixe os xudeus que foxen de Exipto, e máis especificamente a Éxodo 13.21 no Antigo Testamento: "E Jehová ía diante deles de día nunha columna de nube para guialos polo camiño, e de noite nunha columna de lume para alumarlles, a fin de que andasen de día e de noite".


Donald Trump non parece disposto a iniciar guerras. A caterva de extremistas venezuelanos partidarios de que EEUU invada o seu país están enfadados coa súa políticaDonald Trump non parece disposto a iniciar guerras. A caterva de extremistas venezuelanos partidarios de que EEUU invada o seu país están enfadados coa súa política. Expresan publicamente o enfado e distáncianse del. Non merece máis comentarios unha xente que soña con ver os estranxeiros arrasando o seu propio país, con que comecen a matarse os seus compatriotas, con que o horror e a morte campen nas rúas das súas casas. Non se pode superar tanta infamia.A contención de Trump, polo menos de momento, polo menos aparente, e non só en Venezuela, senón tamén con Irán e Corea do Norte, transcendeu a partir dunha conversa súa con James Carter, ex presidente norteamericano. En parte podería explicala:Tes medo de que China nos adiante e levas razón, dille Carter, pero sabes por que nos vai adiantar? Porque desde 1979 eles nunca entraron en guerra con ninguén, mentres nós sempre estamos en guerra. Somos a nación máis guerreira da historia da humanidade. China entrementres inviste recursos en camiños de ferro de alta velocidade, en troca de gastalo en armamento. Se os tres billóns de dólares que van dedicados á industria bélica foren para pontes, trens e ensino, teríamos unha grande infraestrutura, da que carecemos, e o noso sistema educativo sería tan bo como o de Corea do Sur ou Hong Kong."Tes medo de que China nos adiante e levas razón, dille Carter, pero sabes por que nos vai adiantar? Porque desde 1979 eles nunca entraron en guerra con ninguén, mentres nós sempre estamos en guerra"É verdade que a baza última de China en caso de enfrontamento nuclear permanece intacta desde que a configurou Mao Ze Dong. Poderían arrasar China, pero con semellante poder demográfico e territorial, e sendo tamén unha potencia nuclear, sinxelamente non podería ser derrotada, porque sempre tería reservas humanas e armamentistas para vencer. "É posíbel que perdamos máis de trescentos millóns de persoas nunha guerra nuclear. E que?" Iso lles dicía aos negociadores soviéticos en 1957. A guerra comercial que agora se desenvolve entre as dúas potencias está activando na prensa chinesa e nos medios propagandísticos de Beijing un aumento da temperatura patriótica e da disposición para o enfrontamento armado.Hai máis novidades. É a primeira vez que un presidente dos Estados Unidos denuncia o poder do complexo militar- industrial e o seu afán de provocar máis guerras. Só Eisenhower o fixo no curso da Segunda Guerra Mundial, cando as industrias químicas, bélicas, de automoción, entre elas a Ford, continuaban comerciando con Hitler e impedían acelerar a súa derrota.É a primeira vez que un presidente dos Estados Unidos denuncia o poder do complexo militar- industrial e o seu afán de provocar máis guerrasNon se trata agora de entusiasmarse con Donald Trump ben claro está, un individuo impredicíbel, pero hai datos que se deben ter en conta. O seu entorno afirma (segundo Vox, un medio de comunicación) que desexa destituír a John Bolton o principal promotor da guerra contra Irán. Hai que ir vendo. Ao cabo Hillary Clinton desexaba arrasar a nación persa, e así o ten declarado.El di que non desexa a guerra con ninguén e nese contexto coméntase pouco que EEUU vai ben, baixou o paro, medra a riqueza e viven un tempo economicamente feliz. Habería que saber canto pesa todo iso na suposta contención de Trump.


Summary: Desde o sindicato nacionalista critican o 'apartheid' da Xunta ao excluílo do diálogo social

Delegadas e delegados da CIG protagonizaron esta cuarta feira en Compostela unha manifestación polas rúas da cidade para denunciar o empobrecemento da clase traballadora polas políticas da Xunta da Galiza e o Estado español ante a carestía da vida. A mobilización, posterior á Asemblea Nacional, estivo encabezada polo secretario xeral da CIG, Paulo Carril, que exixiu os gobernos de Pedro Sánchez e Alfonso Rueda políticas públicas e salarios dignos ante a imparábel escalada de prezos. Nova protesta diante da residencia Mi Casa para exixir un "trato digno" a traballadoras e usuarias Ademais de criticar as "insuficientes medidas" do chamado Plan de Resposta á Guerra e o paquete de reformas aprobadas para satisfacer as "inxustas e duras" exixencias da Unión Europea para poder acceder aos fondos europeos, Carril tamén cargou contra a continuidade das "peores políticas para a Galiza"─co nomeamento de Alfonso Rueda como novo presidente da Xunta─ que van, engadiu, "contra o país e contra o pobo galego". "Unha Galiza de emigración, avellentamento da poboación, privatización dos servizos sociais e dos servizos públicos, sen emprego e industria, con importantes sectores produtivos e comarcas agonizando, obxecto dos intereses dos fondos de investimento e do capital que ven a oportunidade que lles dá un PP entregado á eucaliptización do noso país e a consolidación dun novo espolio dos nosos recursos enerxéticos, como vemos coa actual ofensiva eólica", resumiu. Paulo Carril intervén na Asemblea Nacional da CIG Compostela (Foto: CIG). Ante isto, o líder sindical chamou a reclamar dos gobernos un plan galego de recuperación económica, industrialización, creación de emprego digno e defensa dos servizos públicos que tería como obxectivos, reducir a factura eléctrica, garantir o poder adquisitivo das pensións e dos salarios, rematar coa fenda salarial de xénero, defender a industria, os sectores produtivos, o emprego, abaratar o transporte público ou conxelar os alugueiros, entre outras cuestións. 'Apartheid' da Xunta O acto da CIG decorreu o día seguinte á reunión que Alfonso Rueda mantivo esta terza feira cos sindicatos CCOO e UXT e á que non convidou a CIG, pese a ser o principal sindicato da Galiza, o que Carril considera un "apartheid" contra o que, avisa, tomará "as medidas oportunas". A CIG levará ao Parlamento galego a recuperación dos salarios no Sergas Neste sentido, lamentou que Rueda, "só se queira reunir, igual que facía Feixoo, con aqueles sindicatos que lle fan a onda" e que provocan que "o desprezo" e "o sectarismo" cara a principal forza sindical da Galiza, sigan prevalecendo no novo Executivo galego de Rueda.


Summary: Este xoves présentase LEGA (Lecer Galego), un portal que quere recompilar, crear e promover recursos lúdicos dixitais con licencias libres. É unha iniciativa de GalegoLab, a plataforma de crowdsourcing na que se desenvolveron algúns destes contidos. Entre eles están Galegogym -un CD de música para facer fitness en galego-, videoxogos en galego ou recursos relacionados coa astronomía. Falamos con Xabier Seixo, encargado do desenvolvemento de LEGA.

Este xoves présentase LEGA (Lecer Galego), un portal que quere recompilar, crear e promover recursos lúdicos dixitais con licencias libres. É unha iniciativa de GalegoLab, a plataforma de crowdsourcing na que se desenvolveron algúns destes contidos. Entre eles están Galegogym -un CD de música para facer fitness en galego-, videoxogos en galego ou recursos relacionados coa astronomía. O proxecto presentarase ás 11.30 horas na Libraría Couceiro de Compostela, da man de Carlos Ares e Cani Martínez, membros da xunta directiva de GalegoLab, e Xabier Seixo -o encargado do desenvolvemento de LEGA-, con quen falamos. "Hai varías vías para encher ese oco; por unha banda pódense ordenar cousas que xa existen; pódese facer produción propia, desenvolvendo novos proxectos; e tamén se poden traducir ou adaptar proxectos que existen a nivel internacional" LEGA nacerá esta semana con poucos contidos aínda, pero co obxectivo de ir crecendo mes a mes, axudando a recompilar e difundir os contidos e recursos xa existentes, algúns xerados no propio espazo de GalegoLab, creando contidos propios, promovendo a adaptación de recursos existentes noutras linguas ou promocionando que calquera entidade ou empresa xeren novos elementos lúdicos, que a partir de agora gozarán de maior visibilidade. "O material dixital de lecer en galego é moi pouco", salienta Seixo, que engade: "E hai varías vías para encher ese oco; por unha banda pódense ordenar cousas que xa existen; pódese facer produción propia, desenvolvendo novos proxectos; e tamén se poden traducir ou adaptar proxectos que existen a nivel internacional". Lecer Galego ofrecerá este xoves Galegogym, un CD de música, en Creative Commons, para facer fitness en galego, que contou coa colaboración de artistas como GalegoZ, Zimmer 103 e Projecto Mourente. Tamén se poderá utilizar Astronomía básica, un recurso de astronomía dirixido aos afeccionados e que consta de material dixital de astronomía, unha guía de astronomía básica e un DVD do sistema operativo Ubuntu en galego, totalmente funcional para usos xenéricos, e modificado de tal xeito que se engaden tanto programas de astronomía en galego de mapas e atlas celestes (Stellarium e Cellestia). Haberá tamén xogos para ordenador totalmente traducidos ó galego, coma Frozen Bubble e Childsplay, aos que nas vindeiras semanas se engadirán outros. Xabier Seixo salienta que "aínda non podemos saír con máis material propio, pero a idea é ir in crescendo; preferimos nacer con poucas cousas, pero ir incorporando novidades continuamente". A idea, segundo Seixo, "é tender pontes con outras entidades e asociacións, para a difusión destes contidos e para a creacións doutros novos. Comezamos con poucos contidos, pero hai varios proxectos colaborativos na recámara". "Hai moitos handicaps", e un ten que ver "coas reticencias que a xente demostra á hora de pagar por contidos dixitais" Segundo Seixo, a presenza do galego nas novas tecnoloxías "está bastante ben ocupado, sobre todo no software libre, e practicamente todos os navegadores e sistemas operativos están en galego. Queda Mac, pero con Mac pasa o mesmo que cos videoxogos: teñen un mercado gañado e non amosan interese por estar en máis linguas". Pero a cousa cambia nos produtos de lecer. E é algo que non sucede só co galego, senón que pasa con todas as linguas minorizadas ou que non teñen moitos millóns de falantes. "Sabemos que imos ir sempre a remolque, pero hai que ir dando pasos" Non é doado, e Seixo lembra que "hai moitos handicaps", e un ten que ver "coas reticencias que a xente demostra á hora de pagar por contidos dixitais. Se xa non ten hábito, moito menos o vai ter cun produtos dixital en galego; o galego non é quen de competir no mercado aberto neste ámbito". Para Seixo, "o lecer xera moitísimos beneficios e as empresas do mundo do lecer dixital non se preocupan demasiado por facer produtos para estas linguas. E daquela temos que buscar solucións. Sabemos que imos ir sempre a remolque, pero hai que ir dando pasos. Algúns xa se deron, pero hai que traballar moito, sobre todo no lecer".


Summary: O CCG presenta un informe con datos de 2013 e 2014 que alerta do descenso de visitantes, tanto españois coma extranxeiros, por motivos culturais, e tamén da redución do gasto medio que estes realizan

O turismo cultural vai a menos en Galicia. Así o reflicte a evolución nos últimos anos do número de visitantes, segundo os datos do propio Ministerio que veñen de ser recompilados e analizados polo Observatorio da Cultura Galega, dependente do Consello da Cultura Galega (CCG). O informe presenta cifras recentes (ata 2013 e nalgúns casos ata o propio 2014) da Enquisa de Turismo Cultural do MECD, da Oficina de Acollida de Peregrinos e do Instituto Galego de Estatística (IGE) que, en conxunto, debuxan un panorama de estancamento ou descenso. Estas cifras contrastan cos datos globais sobre o número de turistas que chegan a Galicia, que entre xaneiro e outubro de 2014 rexistrou un crecemento do 7.6% con respecto ao mesmo periodo do ano anterior. Pero a realidade é que o número de estranxeiros e estranxeiras que visitan Galicia creceu entre 2003 e 2013 tan só un 14%, por debaixo do incremento medio no conxunto do Estado (19%) e moi por debaixo doutras comunidades do norte, como Asturias (+66%), Cantabria (+30%) ou Euskadi (+52%). O número de visitantes españois permanece estancado, segundo os datos do INE. Entre os turistas estranxeiros que en 2013 visitaron Galicia (algo máis de 800 mil), tan só 432 mil realizaron algunha actividade cultural, unha cifra semellante á dos tres anos anteriores, pero moi inferior á que se rexistraba en 2007 ou 2008, cando superou os 634 mil. O número total de visitantes de fóra de España mantense estabilizado, pero segundo as cifras do Ministerio, cada vez veñen menos a Galicia buscando cultura. O turismo cultural baixa en Galicia, mentres crece no resto de España. De feito, en 2013 bateuse un récord con 33 millóns de visitantes culturais. Galicia só recibe o 1,3% do total de turistas culturais estranxeiros que chegan a España. En canto ao gasto que estes viaxeiros realizan, este mantense estancado nos datos globais. Pero un incremento do gasto medio por persoa, que pasa dos 917 euros de 2007 aos 1.298 euros actuais, compensa a redución de visitantes. De feito, Galicia é a cuarta comunidade na que os turistas culturais gastan máis por persoa. O mesmo se pode dicir dos turistas chegados do resto do Estado. O número de persoas que viaxaron a Galicia "por motivos culturais" en 2013 (351 mil) sitúase lonxe da marca acadada durante o último ano Xacobeo, celebrado en 2010 (577 mil), pero está tamén por debaixo das cifras de 2011 e 2012, e tamén das anteriores a 2010. Se neses anos o 6% das viaxes realizadas a Galicia tiñan un motivo cultural, agora esa porcentaxe non chega ao 5%. Por comunidades autónomas, Galicia ocupa o sexto lugar segundo o número de turistas culturais españois recibidos, por detrás de Andalucía, Cataluña, Madrid, Castela e León, Aragón e Castela-A Mancha. O gasto destes visitantes non deixa de descender dende o seu máximo en 2010, cando deixaron en Galicia 228,5 millóns de euros. En 2013 a cifra total foi de 122,2 millóns, inferior mesmo á dos anos 2007 e 2008, cando superaba os 160 millóns. Tamén descende o número de galegos e galegas que realizan viaxes culturais no interior da Comunidade. Se en 2007 roldaban os 600 mil, o pasado ano a cifra foi de 315 mil. O gasto total, 150 millóns de euros, é tamén moi inferior aos 244,9 millóns de hai seis anos. 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Total (en miles) 634,5 634,4 488 404,7 463,6 440 432,6 % ao total de España 2 2 1,8 1,5 1,6 1,4 1,3 % ao total de turistas internacionais en Galicia 61,6 68 64,1 58,7 54,5 51,5 51 Turistas extranxeiros que realizan actividades culturais na súa estadía en Galicia. Fonte: MECD 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Total (en miles) 499,8 550,1 488 577,1 536,8 491,5 350,7 % sobre o total de viaxes a Galicia 5,8 6,4 5,6 7,2 7,1 6 4,7 Viaxes a Galicia de residentes en España, por motivos culturais. Fonte: MECD Fronte a estes datos, maioritariamente negativos, o Camiño de Santiago si que rexistra un crecemento no número de usuarios, acadándose en 2014 unha cifra récord de peregrinos fóra de Ano Xacobeo, 237.886. Como referencia, en 2010 o número foi de 272.135 peregrinos e peregrinas. Aumenta sobre todo o número de estranxeiros que realiza o percorrido compostelán, e que o pasado ano xa superaron o 50% do total, con 124.259. En canto ao turismo de cruceiros, este segue presentando boas cifras, aínda de nos últimos dous anos rexistra un certo estancamento. Ata o 30 de novembro de 2014 chegaran aos portos galegos 327.643 navegantes, algo menos que os 341.742 de 2013 e lonxe dos 390.223 de 2012. Perde visitantes Vigo, mentres que os gaña Ferrol. Descarga aquí o informe O turismo cultural en Galicia (.pdf)


Summary: Anova vai manter esta sexta feira unha reunión colectiva cos "distintos axentes das confluencias" e encontros bilaterais coas direccións estatais de IU e Podemos.

A delegación de Anova estará encabezada por Xosé Manuel Beiras, portavoz nacional, e dela fan parte Antón Sánchez, coordenador nacional; Esther Duro, secretaria de Organización; Raúl Asegurado, secretario de Relacións Políticas; e Alexandra Fernández, deputada eleita e portavoz de En Marea no Congreso. "Manteremos unha reunión por volta das 16 horas cos distintos axentes das confluencias [Podemos, En Comú Podem, Compromís...] e logo están previstos tamén contactos bilaterais coas direccións de Izquierda Unida federal e con Podemos", informou a Sermos o secretario de Comunicación de Anova, Manoel Santos. Antes de realizar calquera análise "colectiva" dos resultados do 26X e de deseñar a folla de rota encamiñada xa ás próximas eleccións galegas -que mesmo se poderían convocar a finais do próximo mes de setembro-, a intención de Anova é trocar impresións cos seus socios, daí este desprazamento a Madrid. A coordenadora nacional de Anova -máximo órgao entre asembleas- tiña previsto realizar unha reunión este sábado, mais fica aprazada para o seguinte, "dado que este venres vamos ter boa parte da nosa dirección en Madrid". "Consideramos importante ter máis información e contrastar pontos de vista cos axentes da confluencia antes de reunir o noso máximo órgao de decisión", di Santos.