Summary: A billarda voltou coa primeira xornada das conferencias Rías Baixas e noroeste. Coredoiras dominou a primeira e APB a segunda.

O campo de billarda de Nantes, en Sanxenxo, presenciou a inauguración da temporada 2022-23 da Liga Atlántica de Billarda. Dentro da conferencia Rías Baixas, a competición comezou homenaxeando dúas xogadoras centenarias, Vanessa de Gharaboto e Tania de Valpaços Terra Quente. As seleccións de billarda competirán en Abegondo Os equipos máis reforzados lideraron a clasificación. Desta maneira Corredoiras levouse o triunfo con 82 puntos, seguido de Lúa con 72 puntos. O gañador individual da xornada en infantil foi Óscar Caldas de Armadiña de Combarro e en categoría feminina Adriana de Valpaços Terra Quente de Vigo. En infantil, primeiro foi o Raio Verde Xián de Lúa de Forza. A categoría de equipos femininos gañou Valpaços. Na conferencia noroeste a xornada foi no Campo de Fútbol Monte dos Brozos de Arteixo, unhas magníficas instalacións que o Concello de Arteixo puxo a disposición da Federación Galega de Deporte Autóctono, Modalidade Billarda. Andrés Garrido, 'Che': "A billarda ten aplicación en eidos como as matemáticas" A vitoria foi incontestábel para APB da Laracha seguido de Lúa de Forza de Sanxenxo. Gañou a xornada Lito Pena de APB e en categoría feminina foi primeira Lu de Lúa de Forza Sanxenxo. A categoría Infantil foi para Kevin de APB e por equipos é líder APB, por diante de Campo da Feira e terceiro foi Lúa de Forza.


Summary: Como un novo encontro na lusofonía, "Ponte na... escena" xunta dos días 8 ao 11 de maio no Val Miñor compañías de Portugal, Galiza e Brasil. O festival de teatro, que nace da man do proxecto "Ponte nas ondas", inicia a súa segunda edición con vontade de se establecer como espazo estábel para a xuntanza de compañías que comparten unha lingua común con diversos sotaques.

O xermolo de "Ponte na... escena" naceu da inicial relación de "Ponte nas ondas" co teatro da man da compañía Limiar de Vigo. O espectáculo "Os catro da Xunqueira" mostraba a vontade do grupo teatral de se achegar a obras relacionadas co patrimonio inmaterial, trabe do proxecto que leva vinte anos recuperando a cultural tradicional da Galiza e o norte de Portugal. A obra "Fahrenheit" de Limiar Teatro afondou na parcería cando "Ponte nas ondas" botou a andar o proxecto das bibliotecas vivas, a memoria que se transmite de xeración en xeración. Ao encontro con Limiar Teatro sumouse o terceiro eixo que deu pé á creación de "Ponte na... escena". "O director de teatro Moncho Rodríguez, afincado en Portugal, promovía o proxecto chamado "Fafe cidade das artes", con moita comunicación con compañías do Brasil. Entre eles, Limiar e nós decidimos facer un festival galego-ortugués cun pefil que non existía", explica Santiago Veloso, fundador e principal animador de "Ponte nas ondas". As actividades do programa desta segunda edición esténdense a Baiona e Nigrán, na comarca do Val Miñor na que ten vontade de se instalar, co apoio do concello de Gondomar, sede do primeiro encontro co auditorio Lois Tobío como principal escenário. Vinte aniversario de "Ponte nas ondas!" A edición deste ano cadra coa conmemoración do vinte aniversario de "Ponte nas ondas!" e o festexo chegará tamén ao festival de teatro que herda a filosofía deste pioneiro encontro da lusofonía. "O programa é máis ambicioso e abrimos varias liñas novas de actuación, entre elas, a do teatro infantil e xuvenil, coa proposta da recuperación da figura de Barriga Verde no proxecto "Morreu o demo" que cadra moito cos nosos obxectivos ademais doutros espazos dentro dunha programación na que participan unha compañía galega, unha portuguesa e catro brasileiras", explica Santiago Veloso. O programa debuxa a intención da organización de ollar de maneira especial para a cultura da lusofonía de alén mar. "Boccacione" de Brasil presentará os espectáculos "O jovem teimoso que não quería morrer", tamén para público infantil, e o clásico da literatura brasileira "A igreja do diabo", de Machado de Assis. A premiada compañía "Toca de Teatro", chega desde a Baia para levar á escena "Amnésis". A súa directora, Maren Vargens, fará tamén unha intervención pública no bar Catro Camiños. A compañía da lusofonía instalada en París "Goudou Teàthre" incluirá no programa o seu "Almanaquem para uma viagem". A idea do Festival é facerse notar na comarca e, con este obxectivo o espectáculo de "Fafe cidade das artes" titulado "Zé do pito o mata " visitará as rúas de Baiona, Nigrán e Gondomar. As compañías promoverán tamén encontros con grupos amadores co fin de que a súa presenza contribúa ao intercambio de experiencias.


Summary: Verdegaia, Asociación Herpetológica Española e SGHN pediron á Xunta que adopte medidas contra a 'Reynoutria japonica', unha especie vexetal invasiva "das máis agresivas para o medio ambiente e infraestruturas''.

A finais do pasado mes de xullo tres entidades e asociacións (Verdegaia, Sociedade Galega de Historia Natural e Asociación Herpetolóxica Española) dirixíronse á Xunta para alerta da presenza da fallopia xapónica (Reynoutria japonica) en lugares próximos ás Gándaras de Budiño, área declarada LIC (Lugar de Importancia Comunitaria). Unha especie vexetal incluída no Catálogo Español de Especies Invasoras e que está considerada como unha das máis agresivas para o medio ambiente e as infraestruturas. "En Gran Bretaña hai bancos que non conceden hipotecas para vivendas que teñen a planta no seu xardín" Estas tres asociacións presentaron un escrito diante da Dirección Xeral de Conservación da Natureza para o que recibiron unha "rápida" resposta: terano en conta para o ano que vén. As raíces desta especie "poden destruir elementos coma pontes, estradas, tuberías, canles e casas. A ameaza é tan grande que en Gran Bretaña, onde o seu control custa anualmente 208 millóns de euros, algúns bancos non conceden hipotecas para vivendas que teñen a planta no seu xardín".


Summary: No discurso do Comité provincial de Lugo, o actual secretario provincial apostou por unha "folla de ruta propia" e deixou aberta a posibilidade de que @ vindeir@ secretari@ xeral do seu partido poda saír dunha votación a través de "primarias" e mesmo con "listas abertas".

O comité provincial do PSdeG de Lugo deu as primeiras sorpresas. Diante de 150 persoas, entre delgad@s e convidad@s, o seu secretario provincial e presidente da Deputación, José Ramón Gómez Besteiro, comezou expresando o seu "recoñecemento e afecto" ao "compañeiro José López Orozco", alcalde de Lugo e presidente do PSdeG. "Igual que pasou nas anteriores ocasións, e así quedou demostrado, cremos na túa inocencia", afirmou. Foi autocrítico cos últimos resultados electorais ao recoñecer que foi "culpa de todos". Entre as razóns que apuntou para tan malos resultados está en primeiro lugar "a abstención" froito dunha "desafección" e "falta de credibilidade". Para Gómez Besteiro "a gran maioría destes votantes quedaron na casa, depende de nós que lles ofrezamos algo distinto para recuperar o seu apoio". Segundo o secretario provincial, o PSdeG ten que falar e discutir de todo "desde socialdemocracia até o 15-M". Para Gómez Besteiro "a gran maioría destes votantes quedaron na casa, depende de nós que lles ofrezamos algo distinto para recuperar o seu apoio" No mesmo discurso abriu a posibilidade de que o seu partido elixa ao secretario xeral en Galiza a través de "primarias". Deixou clara que a súa opción era a de que "o secretario xeral teña que ser elixido polo voto dos militantes" e sinalou que, neste caso, a propia militancia ten que ser "consciente cando haxa bicefalias". Ao redor das listas abertas e circunscricións únicas apuntou que "hai que falar do que nós queremos e tamén do que a xente quere do noso partido". En todo caso apostou pola "unidade" no traballo para "facer partido". Sobre os principios fundacionais do PSOE asegurou que "están moi presentes" e non caer no discurso da resignación e o sufrimento "que a dereita quere meternos na cabeza".


Summary: Non todos os mozos españois con estudos que emigran a Alemaña atopan o traballo que esperaban. Moitos espertan no medio dun pesadelo precario.

O último que imaxinaba Francisco Sánchez cando decidiu probar sorte na capital alemá é que acabaría sendo atendido nun hospital benéfico para persoas sen teito. Fran estudou filosofía na súa Jaén natal e tras acabar a carreira, dedicouse durante un ano a preparar unhas oposicións que os recortes paralizaron. Como non atopaba traballo en Jaén e tiña varios coñecidos en Berlín, hai cinco meses fixo a maleta cuns poucos aforros e o seu título de nivel intermedio de alemán debaixo do brazo. Fran, por suposto, non esperaba atopar un traballo de filósofo. O seu primeiro emprego foi nunha empresa de mudanzas. Fixéronlle un contrato de minijob, aínda que sempre traballaba máis horas en negro. Pagábanlle oito euros máis a propina. A súa xornada laboral duraba de 12 a 16 horas cargando mobles. "Aínda por riba chamábanme o día anterior, ás veces moi tarde xa pola noite, e dicíanme: Mañá hai traballo. Despois non sabía a que hora volvería á casa. Así non se pode vivir". Estas condicións fixéronlle renunciar e buscar un novo emprego. Fran asegura descubrir na súa experiencia como emigrante "unha rede informal de solidariedade que funciona mil veces mellor que as redes oficiais de servizos de emprego ou de axudas sociais" A súa segunda estación, onde segue traballando, é un centro comercial de luxo nunha das zonas máis caras da cidade. Alí serve comida italiana nunha caseta onde gaña a metade do que facía cargando mobles. Dende hai un mes e medio espera o prometido contrato. Até entón, sobrevive sen seguro médico e o seu compañeiro de piso tivo que adiantarlle o aluguer, xa que ademais atrasan nos pagos. "Ángel está a axudarme moito, prestoume até o seu cinto, porque se me rompeu o meu e non teño nin para iso. Non quero dramatizar, pero é a verdade". O seu coñecido prestoulle tamén un abrigo, xa que en Jaén non vai tanto frío e non estaba preparado para os aires berlineses. Fran asegura descubrir na súa experiencia como emigrante "unha rede informal de solidariedade que funciona mil veces mellor que as redes oficiais de servizos de emprego ou de axudas sociais". Antes de vir a Alemaña, a Fran expediranlle un certificado provisional de asistencia sanitaria para tres meses. Ao cuarto mes de estar en Berlín tivo un problema médico inesperado. Dirixiuse á embaixada española e explicáronlle que aos maiores de 26 anos que non cotizaran, o cartón sanitario europea só lles cobre os desprazamentos temporais. Alí mesmo déronlle a dirección dun hospital benéfico que atende a persoas sen teito de forma gratuíta. Naquel centro médico di coñecer a cidadáns búlgaros e romaneses, "xente que non ten dereitos como nós". Fran está convencido de que neste cinco meses coñeceu "todas as cloacas de Berlín". Eternos bolseiros Todo o facían igual que un arquitecto...menos cobrar: 300 euros dáballes a empresa como remuneración polas "prácticas" Patricia López, arquitecta galega de 30 anos, mudouse a Berlín hai xa máis de doce meses. Avergóñalle tanto a experiencia que viviu aquí que non quere dar a coñecer a súa identidade nin ser fotografada, polo que o seu nome é ficticio. Patricia veu a Berlín co seu mozo. Ambos traballaban en España como arquitectos antes de quedar desempregados. En febreiro de 2011, a chanceler alemá visitou España e en todos os telexornais deixou ouvir aquilo de que a economía alemá marchaba tan ben que necesitaban especialistas, e que ela "estaría moi contenta de que fosen españois". Sen saber alemán pero controlando o inglés, Patricia e o seu mozo fixeron as maletas. Ao pouco de chegar a Berlín atoparon unhas prácticas nun estudio. O idioma non foi un problema, xa que asegura que facían "todo como un arquitecto normal". Ambos se encargaban de debuxar os planos finais para a construción de vivendas unifamiliares. Todo o facían igual que un arquitecto...menos cobrar: 300 euros dáballes a empresa como remuneración polas "prácticas", para as que non tiñan nin sequera un contrato e que realizaron durante oito meses. Neste tempo Patricia e o seu mozo esforzáronse por aprender o idioma; de feito, ela tomou xa clases do nivel superior. Tampouco pararon de buscar traballo, pero o único que atopan son "ofertas de prácticas nas que non pagan máis de 400 euros". Patricia dá clases particulares de español na súa casa e asegura gastar os seus aforros, así como recibir axuda dos seus pais. "Todo con tal de facer currículo en Alemaña". Patricia dá clases particulares de español na súa casa e asegura gastar os seus aforros, así como recibir axuda dos seus pais. "Todo con tal de facer currículo en Alemaña" Dous colegas da parella, tamén arquitectos españois, traballan noutro estudo berlinés dende hai varios meses totalmente gratis, incluso as fins de semana. "Son estudios que presentan proxectos a concurso e teñen moita tensión, por iso pídenlles que fagan horas extra". Patricia ten olleiras e parece como tristeira. Aínda queda a esperanza de atopar traballo noutra cidade alemá como Múnic ou Hamburgo, pero por agora non houbo sorte. "Hei ir para atrás", asegura lembrando as súas primeiras prácticas cando acabou a carreira en Santiago, "esas prácticas estaban mellor pagas que o que nos ofrecen hoxe aquí". Empezar de cero Os contratos en alemán e en español tiñan un contido diferente en cuestións fundamentais como o salario e as horas de traballo Ana Ruiz Laguna, enfermeira, veu a Berlín desde Ciudad Real despois de rodar durante máis de dous anos por hospitais de toda Castela-A Mancha con contratos temporais. Alí, no mesmísimo taboleiro de anuncios do colexio de enfermaría, atopou a oferta de emprego en Alemaña. Unha oferta gorentosa na que ofrecían un compromiso inicial de contrato de doce meses, un bo salario, un curso de alemán pago pola empresa e a posibilidade de asinar un contrato indefinido tras o devandito período de proba. Enviou o seu currículo e meses despois viaxou para unha entrevista de traballo até a aldeíña de Geldern, preto de Düsseldorf. Ao chegar ao seu destino, despois de pagar a viaxe do seu peto, atopou unhas condicións moi diferentes ás ofrecidas orixinalmente. Os contratos en alemán e en español tiñan un contido diferente en cuestións fundamentais como o salario e as horas de traballo. En Geldern coñeceu a Lorena Santa Candela. Tamén ela veu atraida polas condicións que ofrecía a empresa desde Veda, en Murcia. A Lorena debíanlle dous meses de salario no seu último traballo e a situación volveuse tan insostible para pagar o aluguer do piso que compartía co seu mozo, que decidiu facer as maletas. Segundo o contrato que lles presentaron ao chegar a Alemaña, deberían estar un ano en prácticas cobrando máis nada que 500 euros O seu mozo traballa nunha empresa que anunciou un ERE e a súa nai leva tres anos en paro. "A miña familia non me pode axudar", láiase. Tamén ela tivo que gastar uns pequenos aforros na infrutuosa viaxe até Geldern. Segundo o contrato que lles presentaron ao chegar a Alemaña, deberían estar un ano en prácticas cobrando máis nada que 500 euros. Ambas decidiron rexeitar a oferta; outros candidatos aceptárona. "Non sei de que se supón que deberiamos vivir todo ese tempo", sinala Ana indignada. Antes de que marchasen, o xefe da empresa de traballo temporal ofreceulles buscar outro posto con mellores condicións nun hospital, para o que necesitaría un par de meses. Nin Ana nin Lorena se podían permitir manterse dous meses en Alemaña sen traballar. "Teño un amigo que ten unha empresa de produtos cárnicos e podedes traballar aí eses dous meses ata que vos atope outra cousa nun hospital", díxolles o xefe. Como non tiñan nada que perder, concertaron unha cita no matadoiro. O traballo consistía en empaquetar carne e as condicións, traballar dez horas de luns a venres , así como dúas fins de semana ao mes, por mil euros. A casa púñaa a empresa. Era un piso con dúas habitacións e en cada cuarto había catro e cinco camas. Todos os inquilinos compartían un só lavabo. "Un piso patera de toda a vida", asegura Ana. Ambas volveron asustadas ás súas respectivas cidades. "Coa crise hai moitas empresas que estafan. Nós non asinamos o contrato, pero outros compañeiros si e agora andan de xuízos" Meses máis tarde, tras seguir buscando traballo en España sen obter resposta, ambas volveron a Alemaña. Esta vez atoparon un traballo en Berlín e esperan que non sexa outro timo. "Coa crise hai moitas empresas que estafan. Nós non asinamos o contrato, pero outros compañeiros si e agora andan de xuízos". O feito de que as condicións que lles ofrezan sexan as que se ofrece en Alemaña a unha enfermeira que acaba de rematar a súa formación non as entristece. As súas quendas son de doce días seguidos e dous de descanso. Non hai máis vacacións nin pagas extra máis aló dos días de descanso. Cobran nove euros a hora, tamén cando traballan de noite ou os domingos. O idioma é o que máis lles custa. E é fundamental na súa profesión: "Non poder comunicarte co teu paciente é unha tortura horrible", asegura Lorena. Os enfermeiros españois teñen moi boa imaxe en Alemaña, xa que até hai moi pouco tempo a enfermaría era considerada unha formación profesional, mentres que os españois chegaban cunha preparación de catro cursos de universidade Os enfermeiros españois teñen moi boa imaxe en Alemaña, xa que até hai moi pouco tempo a enfermaría era considerada unha formación profesional, mentres que os españois chegaban cunha preparación de catro cursos de universidade. "Este non é o traballo que aprendemos na facultade. Pregúntannos se sabemos tomar a tensión ou medir a insulina. Iso xa o faciamos en primeiro de carreira", di Lorena un tanto impaciente. Engade que quere quedar o tempo necesario para aforrar e poder facer un máster en España. "Talvez así consiga un traballo e poida estar preto do meu mozo". Ana, escéptica, asegura que ela xa fixo un máster e tampouco lle serviu para atopar traballo.


Summary: Continuamos co serial do noso colaborador Manuel Monge sobre os millentos casos de corrupción que salfiren o Partido Popular, xulgado estes días como institución na Audiencia Nacional por se ter lucrado mediante o uso de prácticas de financiamento irregular.

Javier Arenas. Ministro de Traballo e Asuntos Sociais (1996-1999), ministro de Administracións Públicas (2002-2003), ministro da Presidencia (2003-2004), secretario xeral do PP (1999-2003). É unha persoa chave nas relacións do PP con Luís Bárcenas. Participou con Mariano Rajoy nunha reunión con Bárcenas (na sede do PP en marzo de 2010) na que chegaron a un pacto que permitiu a Bárcenas seguir cobrando do partido e desfrutar de despacho, secretaria, coche con chófer e avogados pagados polo PP (400.000 euros até decembro de 2012). Noutra reunión con Bárcenas nun restaurante de Sevilla o 14 de decembro de 2012 foi informado da existencia das contas secretas de Bárcenas en Suíza, pero o PP non fixo nada e seguiu pagándolle a nómina mensual. Arenas era un auténtico campión no cobro de sobresoldos. Na contabilidade oficial do PP figura que recibiu 1,15 millóns de euros en sobresoldos entre 1990 e 2011 Arenas era un auténtico campión no cobro de sobresoldos. Na contabilidade oficial do PP figura que recibiu 1,15 millóns de euros en sobresoldos entre 1990 e 2011 e segundo a contabilidade B do PP, é dicir, os papeis de Bárcenas, entre 1997 e 2004 cobrou 225.762 euros en 20 entregas, que figuraban como "traballos extraordinarios" ou gastos de representación. Pasaba longas temporadas no hotel Palace de Madrid, pagadas polo partido. Cobraba mensualmente do partido un sobresoldo de 1.562 euros no ano 2000, 1.356 euros en 2001 e 1.383 euros no ano 2002. Frecuentaba restaurantes de luxo e pasaba tres facturas ao PP do mesmo día (19 de decembro de 2001): 997 euros no hotel Ritz, 932 euros no restaurante Errota e 124 euros no Balzac. Con estes antecedentes, Arenas manifestaba que "el PP ha sido vanguardia contra la corrupción". Ángel Acebes. Ministro de Administracións Públicas (1999-2000), ministro de Xustiza (2000-2002), ministro de Interior (2002-2004), secretario xeral do PP (2004-2008). Acebes era o ministro de Interior cando, con motivo do atentado terrorista islamista de 11 de marzo de 2004 en Madrid, o goberno de Aznar intentou enganar a opinión pública atribuíndo o atentado a ETA. Cobrou máis dun millón de euros en sobresoldos entre 1990 e 2011, segundo a contabilidade oficial do PP, e 107.100 euros entre 2004 e 2008, segundo a contabilidade B. Foi imputado por presunta apropiación indebida na compra de accións de Libertad Digital co diñeiro negro do PP. Persoa de máxima confianza do PP, fora encargado, xuntamente con José María Michavila, de entrevistarse con Bárcenas, como interlocutores de Rajoy, para controlar a situación cando se coñecen as contas en Suíza e a contabilidade B do PP. Ángel Acebes, imputado no caso Bankia, recolocouse en 2012 en Iberdroa como conselleiro externo do Consello de Administración Tivo unha estreita relación coa trama corrupta da Gürtel e como pago aos servizos prestados, recibía un reloxo de 300.000 pesetas de Special Events, da trama Gürtel, despois da celebración do XIII Congreso Nacional do PP (existe factura con data 21-1-1999). Por outra parte, recibiu 107.100 euros en sobresoldos en 16 pagamentos. Está imputado no caso Bankia (era conselleiro desa entidade) polos delitos de apropiación indebida, falsificación de contas anuais, administración fraudulenta ou deslealdade, e dun delito de maquinación para alterar o prezo das cousas. En 2012 recolocouse en Iberdrola como conselleiro externo do Consello de Administración. Esperanza Aguirre. Neta de José Gil de Biedma Becerril y Oñate, terceiro conde de Sepúlveda; é tamén condesa consorte de Bornos. Ministra de Educación, Cultura e Deporte (1996-1999), presidenta do Senado (1999-2002) e presidenta da Comunidade de Madrid (2003-2012). É unha das dirixentes do PP máis implicadas na Gürtel. José Luis Peñas, ex–concelleiro do PP en Majadahonda que destapou esta trama en 2007, declaraba que "Mariano Rajoy e Esperanza Aguirre estaban ao tanto da trama de corrupción de Gürtel, foron avisados dos negocios escuros de Francisco Correa en Arganda del Rey nunha reunión no despacho de Luis Bárcenas. Eu intentei falar cos dirixentes, mais non me quixeron escoitar. Todos sabían o que estaba a pasar e non fixeron nada". Peñas informaba tamén que recibían un fax da tesourería do PP esixindo que axudasen a unha serie de empresas que cooperaban co PP coas súas doazóns. Francisco Correa, dirixente de Gürtel, facía de intermediario para cobrar as comisións ilegais para o PP, segundo a investigación da Policía. Todos os actos protagonizados por Esperanza Aguirre na precampaña e campaña electoral das eleccións autonómicas de 2003 foron organizados pola rede corrupta a través de Special Events Todos os actos protagonizados por Esperanza Aguirre na precampaña e campaña electoral das eleccións autonómicas de 2003 foron organizados pola rede corrupta a través de Special Events. Un informe policial cifraba en 1,3 millóns de euros as facturas electorais falseadas polo PP entre 2003 e 2004 e así figuraba no computador de Gürtel, no documento con título "Relación actos E.A.-Beltrán. xls", que corresponde coas iniciais de Esperanza Aguirre e Beltrán Gutiérrez Moliner, xerente do PP de Madrid. Cando era presidenta da Comunidade de Madrid, Esperanza Aguirre adxudicaba a dedo a Gürtel 386 actos propagandísticos, a maioría deles irregulares. As adxudicacións realizábanse de forma "directa e arbitraria", fraccionando o importe das facturas (686 contratos de menos de 12.000 euros) e violando as leis que regulan os contratos públicos. Con este procedemento, quince empresas de Correa cobraron 6,48 millóns de euros do goberno de Madrid entre 2004 e 2008, cun beneficio de 2,66 millóns de euros. Esperanza Aguirre está tamén implicada noutros casos de corrupción. Foi a principal valedora de Ignacio González, que foi presidente da Comunidade de Madrid e imputado por corrupción, e de Francisco Granados, secretario xeral do PP de Madrid, número dous do goberno de Esperanza Aguirre e principal imputado na Operación Púnica. Eduardo Zaplana. Alcalde de Benidorm de 1991 a 1994 (conseguiu a alcaldía polo voto dunha concelleira tránsfuga do PSOE), presidente da Generalitat Valenciana (1995-2002), ministro de Traballo e Asuntos Sociais (2002-2004) e portavoz do PP no Congreso (2004-2008). O financiamento ilegal do PP valenciano, vinculado á trama Gürtel, comezou con Zaplana, segundo a Unidade de Delincuencia Económica e Fiscal (UDEF) da Policía. Eduardo Zaplana (E) expresaba nunha conversa con Salvador Palop (S) o 11 de febreiro de 1990 (falaban dunha comisión pola venda dun solar) o seu interese por gañar diñeiro e facerse rico coa política. Esta conversa foi gravada no contexto dunha investigación policial por un caso de narcotráfico, que despois derivou no caso Naseiro sobre financiamento ilegal do PP: E.- E entón lle dis, ben, eu unha comisionciña. Pídeslle dous millóns de pelas ou tres do que queiras... E.- ¿Eh? O que che dei e me das a metade baixo man. S.- Pois se temos que repartir, carallo... E.- E eu dígolle: págalle o contrato a este rapaz que... S.- Se temos que repartir, macho... Temos que pedirlle un pouco máis. E.- Claro, un pouquiño máis. Eu é que non sei nen o que vale o solar nen nada. E despois engadía: "Teño que facerme rico". "¡Ai…! Teño que gañar moito diñeiro, faime falta moito diñeiro para vivir. Agora teño que mercar un coche, gústache o Vectra 16 válvulas?". Salvador Palop, ex–concelleiro do PP de Valencia, foi imputado no caso Naseiro e faleceu en 2008. Os ministros podían viaxar gratis en Iberia ou con voos militares, pero Zaplana cargaba ás contas públicas, como gastos de representación, 150.000 euros de viaxes en avións privados Os ministros podían viaxar gratis en Iberia ou con voos militares, pero Zaplana cargaba ás contas públicas, como gastos de representación, 150.000 euros de viaxes en avións privados entre 2002 e 2004 e 150.000 euros dunha viaxe a Edimburgo. Ademais, 55.000 euros de catro toneladas de turrón e 183.000 euros en dous anos de galletas, chicles e natillas, segundo recolle Alfredo Grimaldos no seu libro Los ministros "limpios" de Aznar. Cando deixa os cargos políticos, Zaplana é recolocado en Telefónica como delegado para Europa, cuns ingresos anuais de máis de 600.000 euros. Con este currículo, Zaplana daba leccións de ética política e dicía en febreiro de 2013 nun debate do Club Información de Alacante: "A percepción social é que existen moitas similitudes entre política e corrupción e iso é inxusto e falso". E engadía: "Un político imputado por presunta corrupción debería actuar con xenerosidade e sacrificarse". José María Michavila. Secretario de Estado de Relacións coas Cortes (1996-2000), ministro de Xustiza (2002-2004). O seu despacho de avogados tiña contratos coa rede de empresas da Gürtel, recibindo 100.000 euros desta trama corrupta. Desde 2010 é asesor do fondo de infraestruturas de JP Morgan. O bufete de Michavila foi contratado sen licitación pública polo alcalde de Boadilla del Monte, epicentro da Gürtel, para defender a xestión municipal en cinco procedementos. El Mundo publicaba que Michavila pediu seis millóns de euros a Mutua Madrileña como mediador entre esa empresa e a consultora Global Helath, cliente do despacho no que traballaba, para construír unha cidade sanitaria en Boadilla del Monte. Cando era ministro de Xustiza, este ministerio contratou en 2003 os servizos de Special Events por valor de 4.400 euros. Josep Piqué. Ministro de Industria, Enerxía e Turismo (1996-2000), ministro de Asuntos Exteriores de 2000 a 2002 (ocupando esta carteira ministerial o goberno de Aznar apoiou a invasión de Irak e o intento de golpe de Estado en Venezuela contra Hugo Chávez); ministro de Ciencia e Tecnoloxía (2002-2003), presidente do PP de Cataluña (2003-2007). Cando era ministro de industria, condonou en 1998 a Ercros (Piqué foi membro do consello de administración de Ertoil, filial da química Ercros) unha débeda de 8.500 millóns de euros, contraída co Instituto de Crédito Oficial (ICO). Cando era ministro de industria, Josep Piqué condonou en 1998 a Ercros (Piqué foi membro do consello de administración de Ertoil, filial da química Ercros) unha débeda de 8.500 millóns de euros Fracasa como candidato do PP á Generalitat de Cataluña e desembarca en Vueling, como presidente desta compañía aérea (2007-2013). Despois é contratado como conselleiro delegado e vicepresidente segundo da construtora OHL, que fixo importantes doazóns á caixa B do PP, recibindo numerosas adxudicacións de obra pública, entre elas 1.000 millóns de euros do tren de alta velocidade. Compartiu negocios con Iñaki Urdangarín na construtora Mixta África (Piqué ocupou a presidencia desta compañía entre 2007 e 2010). Urdangarín facturou 365.000 euros a esta empresa por asesoramento. Continuará porque aínda quedan outros ministros e ministras "exemplares": Rodrigo Rato, Abel Matutes, Alberto Ruiz Gallardón, Federico Trillo, Ana Mato, Jaime Mayor Oreja, José Manuel Soria, Miguel Ángel Arias Cañete e Jorge Fernández Díaz.


Summary: As 62 toneladas fixadas para esta campaña, a metade do ano anterior, leva os barcos rianxeiros desta arte a valorar suspender a pesca até xuño. "Con esas cotas non se pode traballar", lamenta o patrón maior, Miguel A. Iglesias.

Os 170 barcos despachados para faenar ao xeito e que levan traballando desde xaneiro veñen de coñecer a cota que se lles fixou para esta arte: 62 toneladas de sardiña. Unha cifra "escasa" e "ridícula" en palabras a Sermos Galiza do patrón maior de Rianxo, principal porto de traballo con esta arte pesqueira, Miguel A. Iglesias. É a metade do ano anterior, unha campaña na que tiveron que interromper a pesca en xuño (época da mellor xouba e sardiña) porque xa esgotaran a cota asignada. Por iso, os xeiteiros rianxeiros valoran suspender a pesca con esta arte até xuño, evitando gastar a cota até que o recurso teña o seu mellor prezo. Unha proposta que agora formularán aos representantes doutros portos que tamén traballan co xeito, como A Illa ou Redondela. "Pero quen é o que fai os cálculos aquí?" pregúntase Iglesias sobre a asignación da cota para o xeito. Lamenta que malia que estudios e informes indicasen que hai dispoñibilidade de sardiña, o cupo é cada vez máis pequeno. "Así non se pode traballar", afirma. Sinala Bruxelas e Madrid como responsábeis dunhas políticas que non só afectan o xeito senón ao conxunto da pesca artesanal. "Sentímonos desamparados", resume. O patrón maior rianxeiro considera que o discurso da Unión Europea de promover e defender a pesca artesanal non se corresponde cos feitos de Bruxelas. "Din unha cousa e fan outra", apunta, e critica o goberno central porque, "goberne quen goberne", nunca "dan a cara pola frota artesanal".


Summary: "Magnanimidade" e "comprensión" reclamou onte o presidente Pedro Sánchez á cidadanía sobre os indultos aos presos condenados polo procés. As declaracións do mandatario chegaron onte desde a Arxentina e a tan só catro días de que decorra a manifestación do ultraespañolismo en Colón, Madrid.

Sen valados nin fronteiras. É indiferente onde se atope o presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, e por moito que cambie de continente a cuestión dos indultos ás presas e presos cataláns condenados polo procés segue a ocupar 100% da axenda política española e a centrar as preguntas dos medios. De facto, hoxe mesmo, e ás portas de que o sábado decorra a manifestación de Colón (en Madrid) convocada polo ultraespañolismo contra os indultos, Sánchez foi abordado sobre esta cuestión pola prensa na súa visita á Casa Rosada de Bos Aires, onde se entrevistou co presidente arxentino, Alberto Fernández. Nunha rolda de prensa conxunta, o mandatario español foi preguntado polos medios sobre a carta que o líder de Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), Oriol Junqueras, fixo pública esta semana e na que avala os indultos e considera non desexábel unha vía cara á independencia que non pase polo referendo pactado co Estado. En resposta ás preguntas, Sánchez aplaudiu a carta do republicano porque "calquera paso a favor da distensión é benvido", e admitiu que "pode haber cidadáns que poidan ter reservas sobre esta decisión" despois do procés de outubro de 2017, as leis de desconexión ou a declaración unilateral de independencia. A estas persoas pediu que "teñan confianza, temos que facer unha aposta pola convivencia e a reparación", aseverou. Apelou así a transitar "dun mal pasado a un futuro mellor", o que "implica tamén magnanimidade". O mandatario español recalcou este concepto: fai falla "comprensión", "magnanimidade" e "pasos de distensión". Pese a que non quixo pronunciarse sobre o calendario, insistiu en que o primeiro que terá lugar será a reunión bilateral co president catalán Pere Aragonès na Moncloa e "despois xa veremos cando se ten que realizar" a mesa de diálogo. En canto aos rumores sobre a remodelación do Executivo español coa chegada do verán, Sánchez limitouse a afirmar que está "concentrado" na vacinación e a recuperación económica.


Summary: A Real Academia Galega inicia a conmemoración do Ano das Letras dedicado á autora coa publicación na súa web de contidos especiais dedicados a ela. Marilar Aleixandre e Fina Casalderrey asinan a súa biografía, que fixa o seu ano de nacemento en 1939.

2018. A anagnórise de María Victoria Moreno (Patricia Carballal Miñán) A Real Academia Galega inicia a conmemoración do Ano das Letras dedicado a María Victoria Moreno coa publicación na súa web de contidos especiais dedicados á autora. Marilar Aleixandre e Fina Casalderrey asinan a súa biografía, que entre outros datos fixa o seu ano de nacemento en 1939, emendando unha confusión que se mantiña ata este momento. Ela afirmaba que nacera en 1941, dous anos despois da data de nacemento real, seguramente para facela coincidir coa das compañeiras de bacharelato, etapa que iniciou tarde debido á situación económica da familia. Aleixandre e Casalderrey subliñan que "María Victoria Moreno foi unha escritora galega", sinalando que o seu nacemento en Valencia de Alcántara (Cáceres) "foi circunstancial". "Luís Seoane foi un pintor e escritor galego –non arxentino – malia nacer en Bos Aires, e Italo Calvino un escritor italiano nacido en Cuba", exemplifican. Destacan que aínda que "na ditadura franquista non se ensinaba a lingua galega nin moito menos en galego", ela "dedicaba parte das clases de literatura española dos venres a ensinar literatura galega, a que as alumnas practicasen a escrita de textos en galego". "Contribuíu, xunto a outros autores e autoras da súa xeración, a situar a literatura infantil e xuvenil galega nun lugar digno; a poñer en valor o uso da lingua galega, falándoa e escribíndoa ben, a meterse na pel dos personaxes e gozar coa literatura, coa beleza das palabras" As autoras conclúen que María Victoria Moreno "contribuíu, xunto a outros autores e autoras da súa xeración, a situar a literatura infantil e xuvenil galega nun lugar digno; a poñer en valor o uso da lingua galega, falándoa e escribíndoa ben, a meterse na pel dos personaxes e gozar coa literatura, coa beleza das palabras". "Toda a súa vida é un exemplo de compromiso coa causa da lingua galega e da xustiza social", engaden. A biografía destaca o ano 1973 como "clave", pola publicación de Mar adiante, o seu primeiro libro, que "tivo grande impacto na prensa, convertendo a María Victoria nunha das autoras pioneiras da literatura infantil galega". Tamén salientan o 1988, momento no que Galaxia, por decisión de Carlos Casares, crea a colección Árbore de literatura infantil, que será dirixida durante dez anos por María Victoria Moreno, Antonio García Teijeiro e David Otero. Tamén en 1988 publica Anagnórise, considerado un clásico da literatura xuvenil galega. O texto lembra así mesmo que María Victoria Moreno "foi unha autora de literatura para a xente nova, mais non só". A reflexión sobre a súa experiencia co cancro reflíctese nun libro excepcional, o ensaio Diario da luz e a sombra (2004), no que combina a análise descarnada da enfermidade, as súas consecuencias e a recepción social. A sección Tribuna da web da Academia publica igualmente un artigo en forma de carta de Marilar Aleixandre dirixida á autora. O texto remata incidindo de novo na importancia de Pontevedra na vida de María Victoria: "Aquí viviches no paraíso. Paraíso foi a túa amada Pontevedra. Paraíso as aulas, que non desertaches nin estando enferma. Desde Galicia, que este ano te canta, recibe o noso agarimo. Ti segue teimando". Precisamente, o Teatro Principal de Pontevedra acollerá o acto académico do 17 de maio e, semanas antes, o Salón do Libro Infantil e Xuvenil, no que, baixo o lema "Mulleres de conto", María Victoria Moreno terá un protagonismo especial. Biografía de María Victoria Moreno na web da Academia Carta dedicada por Marilar Aleixandre


Summary: A Mesa porá o caso en coñecemento do Consello de Europa e do Consello de dereitos humanos da ONU, na medida en que afecta ao cumprimento da Carta Europea das línguas e aos dereitos civís.

A Mesa pola Normalización Lingüística (AMNL) vén de criticar que o Goberno español manteña a sanción imposta a un home en Rianxo por reclamar que o persoal do Servizo Galego de Saúde (Sergas) o atendese en galego. O suceso ocorreu o pasado mes de abril de 2021, mais volveu á actualidade coa resolución sancionadora por parte da delegación do Goberno español na Galiza. 🔴 ÚLTIMA HORA | Sancionado por solicitar atención en galego no seu centro de saúde. A Delegación do Goberno teima en sancionar coa «Lei Mordaza» un cidadán que reclamou o seu dereito a ser atentido en lingua galega. Saber máis https://t.co/Jd1yhcl4Xv pic.twitter.com/MffpoLs0kv— A Mesa Normalización Lingüística (@amesanl) March 24, 2022 Os feitos decorreron da seguinte maneira: o home reclamou que o persoal sanitario lle atendese en galego, ante o que os facultativos non só fixeron caso omiso, senón que mesmo se negaron a realizarlle unha proba diagnóstica da Covid-19. Nesta situación, a Policía Local desprazouse até o lugar, onde, tal e como critica A Mesa, "lonxe de recoñer o lexítimo dereito deste cidadán a ser atendido en galego, recolleu no informe policial que o instaron a mudar de lingua e empregar o castelán, xa que 'o persoal sanitario non tiña a obrigación de falarlle galego'". Nunha nota de prensa, AMNL tamén lamenta que a delegación do Goberno só recoñece como válida a declaración policial e descartando a validez das testemuñas presentes, por manteren unha "relación de veciñanza" coa vítima da vulneración dos dereitos lingüísticos. Aplicación da "lei mordaza" O presidente da Mesa, Marcos Maceira, criticou a aplicación da "lei mordaza" para sancionar este home, e asegurou que "é especialmente grave que o Goberno español dea absoluta validez a un expediente policial onde se afirma sen rubor que o dereito á atención en galego non existe e que se dea por válida unha actuación baseada na negación dese dereito que resulta na sanción á vítima da actuación policial". Tal e como explica Maceira, negarlle a atención en galego a este cidadán incumpre os artigos 74.s) da Lei 2/2015 do emprego público de Galiza; o art. 51 que define os requisitos lingüísticos do funcionariado, que debe coñecer a lingua; o artigo 54.11 do Real Decreto Lexislativo 5/2015 de 30 de outubro, polo que se aproba o texto refundido da Lei do Estatuto Básico do Empregado Público. Ademais, AMNL cosidera este como un caso "moi grave" de discriminación por motivo de lingua en virtude do art. 185.1.b) da mesma Lei 2/2015, o que é unha falta" moi grave" e pode levar consigo a inhabilitación para a función pública" Neste sentido, o presidente da Mesa afirmou que instará o ministro do Interior, Fernando Grande-Marlaska, a "abandonar toda hostilidade contra o galego, comezando por informar e desenvolver unha campaña de prevención e formación nos dereitos lingüísticos entre as forzas e corpos de seguridade". Tamén porá o caso en coñecemento do Consello de Europa e do Consello de dereitos humanos da ONU, na medida en que afecta ao cumprimento da Carta Europea das línguas e aos dereitos civís. Ademais, tamén anunciou que a plataforma farase cargo da defensa deste cidadán e dos posíbeis gastos que dela se deriven, incluída a multa, no caso de non prosperaren os recursos na fase administrativa, e as acción xudiciais pertinentes.


Summary: O Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya obriga a dar aulas en español a toda a aula con tal de que así o pida un só alumno. Os maxistrados do TSXC critican o que consideran que é unha omnipresencia do catalán no ensino. Somescola lembra que só 17 familias en Catalunya pediron a escolarización en español.

O TSXC sentenciou que se un alumno pide que que se lle de aula en español, esta petición afectará a toda a clase, e non só a este estudante de forma individualizada. O auto subliña que "a atención individualizada en castelán conduce a unha situación de discriminación practicamente idéntica á separación en grupos clase por razón de lingua habitual". O auto do Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya ven dar a razón ás familias que exixían maior presenza do español no ensino de Catalunya. O tribunal afirma, porén, que non cuestiona o modelo de inmersión lingüística e recoñece que a constitucionalidade de que o catalán "sexa o centro de gravidade do modelo de bilingüismo catlán", mais, iso si,con matices. Os maxistrados critican o que consideran unha omnipresencia do catalán nas aulas: "Unha cousa é que o catalán sexa o centro de gravidade e outra que ocupe todo o espazo". Recurso Desde a Generalitat xa anunciaron que interporán un recurso contra esta decisión, que consideran fóra de toda lóxica. A conselleira de Educación, Irene Rigau, manifestou que "a lingua do grupo non se pode cambiar porque un neno o pida". Desde o colectivo Somescola.cat lembran que só dezasete familias teñan demandado a escolarización en español e enmarca a decisión xudicial na campaña do PP e Ciutadans que teñen feito do ensino en catalán "o obxectivo a render". Piden, aliás, á comunidade educativa de Catalunya a se manter firme e tranquila.


Summary: O arqueólogo municipal do Concello de Ourense, José María Eguileta, achéganos a Castromao, nas Terras de Celanova. Unha nova entrega do coleccionábel 'Confín dos verdes castros e valeroso clan!'.

En relación ao estudo que presenta sobre Castromao indica que as vivendas máis antigas son de planta circular ou rectangulares coa esquina redondeada e as de esquina cadrada xa son despois da conquista romana. Tense indicado que até a chegada dos romanos os castrexos non sabían facer as casas en ángulo. É certo ou simplemente é un mito? Tiña que ver a forma máis primitiva coa suposta forma das cabanas vexetais previas? Tiña esta forma inicialmente redondeada algunha funcionalidade específica, por exemplo en relación a diminuír a resistencia ao vento? As estruturas de planta circular, que non todas se utilizaban como vivenda, son froito dunha tradición construtiva que funde as súa raíces en etapas anteriores. A cultura castrexa non emerxe espontaneamente, se non que debemos vela como a evolución cultural das comunidades de Idade do Bronce que habitaban a Gallaecia nun momento en que noroeste da península hispánica tiña un importante protagonismo na produción e distribución de obxectos de bronce. Será nunha fase consolidada da cultura castrexa e da Idade do Ferro, por volta dos ss. V/IV a.C. cando se "petrifica" a arquitectura doméstica, dando paso das cabanas feitas con material vexetal e barro ás de pedra. E fano seguindo a tradición anterior, con estruturas fundamentalmente circulares. Efectivamente, cremos que aí radica a forma circular, que se estende por outras zonas do occidente europeo. Ter atopado en Castromao materiais cerámicos, metálicos e líticos fainos pensar que este castro tiña unha especialización determinada en relación a outros da súa contorna? Podería indicar unha maior estratificación social? As pezas de cerámica doutros lugares atopadas confirmarían un ciclo comercial máis intenso do que puidera pensarse nun principio? Aínda que debemos pensar que eran grupos bastante autárquicos, como corresponde ás sociedades sen estado, os castrexos non se organizaban en comunidades illadas, de tipo segmentario. A cultura castrexa non emerxe espontaneamente, se non que debemos vela como a evolución cultural das comunidades de Idade do Bronce que habitaban a Gallaecia Existía unha estratificación social que se inicia e se vai consolidando na Idade do Cobre (Calcolítico). De feito os intercambios comerciais están presentes dende etapas moito máis antigas, tal e como deducimos de obxectos arqueolóxicos exóticos moito máis antigos, xa no Calcolítico e mesmo no Neolítico. A Gallaecia formaba parte de rutas de intercambio de longa distancia entre pobos mediterráneos e da zona atlántica europea A raíz do descubrimento dos alicerces dunha ermida medieval, xúrdenos a reflexión de como interpretarían os habitantes do medievo os restos arqueolóxicos dos castros, isto é, as construcións que estaban diseminadas nos outeiros. Poden vir de aí -de buscarlle unha explicación- a orixe de moitas lendas que se fraguan en torno a estes poboamentos? As lendas que crea e mantén a tradición popular buscan explicacións para estes asentamentos do pasado que se perderon na memoria. Se Castromao, por poñer un exemplo, se abandona no s. II d.C., é moi difícil que despois de varios séculos aquelas xentes do castro permaneceran na memoria das poboacións que continuaron habitando o territorio. Debemos ter en conta que a idea de Historia é un concepto ilustrado. A cultura popular busca explicacións a fenómenos descoñecidos, neste caso un asentamento con orixe prehistórica, nesas lendas, que ofrecen relatos alternativos sobre lugares habitados que non están ao alcance da memoria colectiva. E se tales sitios puideran ser mentalmente perigosos ou relixiosamente inadecuados para a sociedade, poden "conxurarse" por medio dun elemento ou construción de carácter relixioso. Subscríbete As subscritoras e subscritores recibirán as entregas do coleccionábel, de terzas a sextas feiras, cada día con Nós Diario, ben en papel ben para a lectura na nube, en función da modalidade elixida. Se non es asinante, podes sumarte en nosdiario.gal, ou ben podes reservar o diario en papel nos quioscos.


Summary: A eliminación da simboloxía franquista aínda presente na Galiza segue a suscitar posturas diferenciadas entre as formacións con representación no Parlamento galego. Unha disparidade que onte volveu a se manifestar na Cámara durante o debate dunha proposición non de lei que instaba a unha retirada desa simboloxía dos edificios públicos.

Máis de 650 símbolos e distincións franquistas fican aínda presentes na Galiza, segundo a conta que o sociólogo, investigador e activista pola memoria histórica Manuel Monge publicou no libro Os restos do franquismo na Galiza. Unha simboloxía presente nunha disparidade de maneiras, desde a fachada da Audiencia Provincial de Pontevedra a nomes de rúas —só en Beariz hai catro rúas e prazas adicadas a personalidades do franquismo—, pasando polo xugo e as frechas presentes nun dos botafumeiros da Catedral de Compostela —o deputado nacionalista Luís Bará anunciou esta cuarta feira unha iniciativa ao respecto—. Exixen retirar do Museo Militar da Coruña todas as referencias a Peñamaría de Llano, que participou da represión franquista A comisión de Xustiza e Interior do Parlamento galego debateu esta cuarta feira unha proposición non de lei presentada polo Parido Socialista que demandaba elaborar un informe técnico onde se relacione toda esta simboloxía presente no país, así como a a eliminación da simboloxía e nomenclatura fascista, instando á colaboración con outras Administracións, "nomeadamente Concellos". A proposta contou co apoio, ademais da formación socialista, do BNG. O PP votou en contra, polo que a proposta foi rexeitada. "Difícil de entender" "É difícil de entender que a estas alturas haxa que traer aquí unha proposición pedindo á Xunta que cumpra unha lei de 2007 [pola Lei de memoria histórica] e un mandato parlamentar de 2008 [instábase á Xunta a eliminar a simboloxía franquista]", lamentou Paloma Castro, do PSdeG. A deputada socialista denunciou que desde a chegada do PP á Xunta en 2009 "non se destina nin un euro a memoria histórica" e pediu que se impulse un plan de retirada desta simboloxía ao tempo que se "recupera a memoria das e dos represaliados". A "antimemoria" do PP Luís Bará (BNG) criticou a "aversión" do PP a todo o que sexa "memoria histórica". Denunciou que estes anos de Gobernos do PP "afogaron" economicamente as iniciativas pola memoria mais si tiñan cartos, dixo, "para dar 44.000 euros aos Franco para abrir ao público o Pazo de Meirás, cando tiñan a obriga de abrilo de balde ao ser Ben de Interese Cultural". Bará sinalou que a Galiza, canda Madrid e Murcia, son os tres únicos territorios do Estado que non teñen "ningunha" política pública de memoria. PP e PSOE poñen trabas á retirada da estatua do contraalmirante franquista González-Llanos en Ferrol Explicou que se a día de hoxe segue a haber estas iniciativas sobre retirada da simboloxía franquista é porque a Lei de memoria histórica, "malia ser un avance, era insuficiente". O PP nega ter un pasado "ligado ao franquismo" O deputado popular Pazos Couñago acusou a oposición de usar a memoria histórica como "arma arrojadiza" contra o PP. Afirmou que a Xunta colaboraba con concellos e co Estado en diversas iniciativas neste campo e criticou que a oposición ataque o PP por un suposto pasado ligado ao franquismo, que negou.


A Xunta Electoral Provincial da Coruña ordenou a mediados de outubro retirar campañas que o Goberno galego tiña en marcha nos medios de comunicación por consideralas electoralistas. A mesma Xunta Electoral atendeu recentemente un recurso do partido Vox contra o plan de cobertura da CRTVG para as eleccións xerais do 10N e ordenou darlle espazo na información sobre a campaña e mais no debate electoral da televisión pública. Pero, quen é a Xunta Electoral e como se elixe?As xuntas electorais están compostas maioritariamente por xuíces e xuízas; para eleccións coma o 10N en Galicia rexen catro xuntas provinciais e vinte e sete de zonaO funcionamento e composición das xuntas electorais está regulado pola lei electoral dende 1985, no capítulo de dedicado á administración electoral, e encoméndalles "garantir a transparencia e obxectividade do proceso electoral" e mais o "principio de igualdade" para participar nela. Tanto no caso da Xunta Electoral Central como nas xuntas electorais autonómicas, provinciais e de zona, estes órganos están compostos fundamentalmente por persoas procedentes do mundo xudicial cunha ampla marxe de manobra sobre o desenvolvemento das campañas e dos propios comicios.No caso galego, alén da Xunta Electoral de Galicia -que rexe para os comicios ao Parlamento-, en eleccións como as xerais deste 10N rexen catro xuntas electorais provinciais e vinte e sete xuntas electorais de zona. As súas sedes son instalacións xudiciais e o nomeamento da maioría dos seus membros depende dos órganos de goberno do poder xudicial.Os vogais xudiciais son elixidos por sorteo no Consello Xeral do Poder XudicialAsí, por exemplo, as xuntas electorais provinciais teñen cinco vogais e deles, tres son maxistrados ou maxistradas da Audiencia Provincial de cada provincia que o Consello Xeral do Poder elixe por sorteo entre todos os seus membros. As restantes dúas persoas deben ser, por lei, "catedráticos e profesores titulares de Dereito ou de Ciencias Políticas e Socioloxía" ou "xuristas de recoñecido prestixio residentes na provincia". Os seus nomes poden ser propostos "conxuntamente polas candidaturas" que concorren ás eleccións en cada provincia e "se dita proposta non ten lugar antes do comezo da campaña", a designación corre a cargo da Xunta Electoral Central.A composición actual das catro xuntas provinciais galegasNa actualidade, os membros das xuntas electorais provinciais galegas de procedencia xudicial foron nomeados o pasado marzo e os non xudiciais, o pasado abril. A Xunta Electoral Provincial da Coruña, á que lle corresponde decidir sobre cuestións como o plan de cobertura da CRTVG para as eleccións xerais, compóñena os maxistrados Alejandro Morán Llorden, Ángel Judel Prieto e Julio Tasende Calvo, a letrada María José Casal e a profesora da UDC Luz María Puente Aba.Os vogais non xudiciais das xuntas provinciais proceden na actualidade da avogacía e da universidade; algúns deles tiveron cargos políticosEn Lugo, os membros da Audiencia que integran a Xunta Electoral son José Antonio Varela Agrelo, José Manuel Varela Prada e Darío Antonio Reigosa Cubero. Os membros non xudiciais son Luis Lamas, avogado, ex-presidente de Sogama e antigo concelleiro do PP en Lugo -entre outros cargos- e a tamén avogada María Novo, ex-concelleira do PSdeG. En Ourense os xuíces que integran a Xunta Electoral son na actualidade Antonio Piña Alonso, María José González Movilla e Ana María del Carmen Blanco Arce; completan o órgano o avogado Ramón Pérez Nóvoa e a procuradora e ex-concelleira socialista Mónica Vázquez. En Pontevedra, os vogais xudiciais son Jacinto José Pérez Benítez, Jaime Esain Manresa e Francisco Javier Romero Costa; os postos non xudiciais son para juan Carlos Abeigón Vidal, avogado, e Francisco José Torres Pérez, profesor de Dereito da Universidade de Vigo.


Summary: Acción. Reacción. Réplica. Contraréplica. Así están as cousas no seo de En Marea e quen teña algunha dúbida, que lle bote un ollo ás redes sociais. Esta segunda feira, o portavoz da confluencia, Luís Villares, saíu ao paso das críticas formuladas á súa xestión por Xulio Ferreiro. Suxírelle que formule as súas obxeccións nos órgaos internos da confluencia: "É importante que os comentarios se fagan onde son eficaces".

Ferreiro ten difícil trasladar as súas críticas á Coordenadora (Executiva) de En Marea pois nese órgao o sector crítico con Villares carece neste momento de representación, mais si o poderá eventualmente facer no Consello, o máximo órgao da confluencia entre plenarios (asembleas). A resposta de Villares ás críticas de Ferreiro -o líder da Marea Atlántica cuestiona a deriva da confluencia baixo a lideranza do ex xuíz por considerar que con el transita polos camiños trillados da política convencional- foi bastante medida. Por unha banda, o portavoz de En Marea reflectiu sobre as dificuldades que entraña o levantamento dun edificio político novo. "Construír da nada non sempre é doado", dixo. Mais ao tempo deslizou unha alusión implícita a que nesa construción non todo o mundo está a achegar o mesmo: "Nese esforzo colectivo temos que estar todos implicados". Villares concede, con todo, que "hai que mellorar moitas cousas" en relación ao funcionamento da confluencia, mais a seguir subliña que "hai tres meses" En Marea nen sequer existía como tal formación política con personalidade de seu "e agora xa ten unha dirección para debater de política e de cuestións orgánicas". Inquirido polos meios sobre se vai pedir a Ferreiro que se absteña de manifestar críticas públicas á súa xestión, Villares limitouse a dicer que "é importante que os comentarios se fagan onde son eficaces", ou sexa, nos órgaos internos da confluencia.


Summary: Maio está a ser prolífico en novos traballos discográficos: Sonia Lebedynski, Fernando Barroso, Caxade, Xoán Curiel... e o 27 de maio estará na rúa o novo proxecto de Xosé Lois Romero: Aliboria, que "busca unha revolución para a percusión tradicional".

A banda Xosé Lois Romero e Aliboria lanzará o próximo 27 de maio o seu primeiro disco. O álbum, que se presenta levando por título o nome do propio grupo (Xosé Lois Romero e Aliboria) achega un feixe de cantos tradicionais pasados polo filtro desta nova formación que pretende provocar unha revolución no eido da percusión tradicional, dotándoa así dunha anovadora linguaxe e achegando novas fórmulas sonoras a un amplo conxunto de instrumentos que se poden escoitar no disco. "Todos os instrumentos da música galega, comezando pola gaita, viviron unha incuestionable evolución, agás a percusión tradicional. Pretendemos que neste disco se amose un proxecto evolutivo que poida ser un revulsivo no ámbito musical", sinala Xosé Lois Romero, músico e compositor coñecido por formar parte de grupos como Vaamonde, Lamas & Romero, Nova Galega de Danza ou aCadaCanto, xunto a Guadi Galego, Xabier Díaz e Guillerme Fernández. O percusionista Xosé Lois Romero leva anos mergullado no proxecto Aliboria xunto a un grupo de 10 músicos xa consolidados no eido do folclore que atoparon en Romero novos camiños para seguir traballando, e que, tras anos de formación, dan un paso adiante para se converteren en compañeiros de grupo. Así, Alejandra Montero, María Montero, Andrea Montero, Mariana Montero, Cristina Sánchez, Ramón Dopico, Antonio Prado, Jorge García e Cristina Pico conforman Aliboria. Todos eles, na gravación do disco, mesturan a forza dos cantos enxebres con arranxos actuais que combinan instrumentos como as latas, tixolas, sachos, tarrañolas, tambores, pandeiras ou bombos. E son só unha mostra da ampla instrumentación que se pode escoitar neste Xosé Lois Romero e Aliboria, álbum que achega unha rápida radiografía do amplo abano de posibilidades instrumentais que se dá no ámbito da percusión. "A percusión en Galiza é a máis rica de Europa. No país contamos cunha chea de instrumentos de percusión que están vivos, que se escoitan, que se usan e non hai que ir buscalos ao Museo do Pobo Galego", sinala Romero sobre un corpo instrumental que se reinventa neste primeiro traballo discográfico da banda. Aliboria Aliboria naceu no seo das aulas de percusión que imparte Xosé Lois Romero. A banda colle o seu nome dun termo galego que fai referencia á extravangancia e á excentricidade, a todo aquilo que sae do común e que busca novas e inexploradas vías para se manifestar. E eses son, precisamente, os obxectivos cos que bota a andar a formación Xosé Lois Romero e Aliboria: explorar novas vías creativas, novos camiños para unha manifestación cultural tan ampla e viva como é a percusión no mundo da música tradicional.


Summary: Nesta quinta feira a poesía adónase do #VenhanMais5 da man do poeta Ismael Ramos.

-Como avalías o estado actual da cultura galega? -No eido poético penso que a situación é boa, que hai iniciativas interesantes e con futuro (editoras, festivais) e que as novas creadoras veñen pisando forte. Dos demais sectores culturais non sei se me atrevería a facer unha valoración tan positiva. Se tivese que guiarme polo que vexo na cidade na que vivo, Compostela, diría que a situación é boa en xeral, pero ben sei que isto non acontece así no resto de Galiza, e que é aí cara onde hai que mirar: cara onde aínda non se chegou. -Que evolución agardas da cultura galega a cinco anos vista? -Que siga medrando, que non se deteña e resista. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? -Sermos debe continuar sendo unha plataforma para visibilizar a nosa lingua e a nosa cultura, un espazo dende o que seguir construíndo.


Summary: Preocupación veciñal en San Sadurniño, Cabanas, Neda e Fene polo proxecto de Enel Green Power para instalar un parque eólico de 14 macromuíños. O profesor de Economía Aplicada Xavier Simón explicou á veciñanza os efectos da instalación do macroparque.

A preocupación que está a xerar nos municipios de San Sadurniño, Cabanas, Neda e Fene o proxecto de Enel Green Power (filial de Endesa) para instalar un parque eólico de 14 macromuíños cunha potencia de 78 megawatts, quedou de manifesto nas tres reunións que nestes municipios decorreron esta fin de semana para coñecer o alcance real desta iniciativa. O profesor de Economía Aplicada da Universidade de Vigo Xavier Simón Fernández, membro ademais do Observatorio Eólico da Galiza, explicou os detalles dun proxecto impulsado polo Goberno español e que excede os 50 megawatts, limiar que marca o límite de competencia entre a Xunta e Madrid. O tenente de alcalde do municipio de Cabanas, Iago Varela (BNG), cualificou de "produtivo" o encontro no seu municipio, porque "permitiu aclarar dúbidas entre as e os asistentes, sobre todo no que respecta a como afectaría, no caso de que se leve adiante, aos usos das parcelas en que se colocarán os aeroxeradores e mais nas parcelas próximas". As repercusións sobre o patrimonio histórico, natural e paisaxístico tamén centraron as preguntas da veciñanza. Cabe lembrar que se prevé a instalación de 14 muíños que terán na subestación das Pontes o seu punto de conexión á rede. Enel Green Power quere construír seis parques na zona noroccidental da Galiza, cunha potencia conxunta de 611 megawatts. As entidades que se opoñen a estes macroproxectos destacan ademais que non se localizarían nas áreas de desenvolvemento eólico deseñadas pola Administración galega. As entidades e particulares teñen de prazo até 27 de xullo para presentar alegacións ao estudo de impacto ambiental. Tivemos asemblea veciñal sobre os eólicos en Lavandeira, e grazas a Xavier Simón quedáronnos máis claros a escala do proxecto ao que nos enfrontamos e os argumentos en contra do seu desenvolvemento. En diante e para ter éxito, a receita é a unión veciñal. pic.twitter.com/NeGsZPAwLQ— Iago Varela Martínez (@iagovarela) July 3, 2021 44 proxectos eólicos na Galiza tramítaos o Estado Dos máis de 130 proxectos de parques eólicos que se están a tramitar na Galiza a través da Xunta e o Estado, 44 son os proxectos que se atopan nas distintas fases de tramitación en Madrid. Contra 36 deles a Xunta xa emitiu informes desfavorábeis por se atoparen fóra das áreas de desenvolvemento delimitadas no Plan Sectorial Eólico ou por impactaren sobre espazos protexidos. Un dos casos máis recentes é o de Pena do Corvo —Iberdrola—, cuxas infraestruturas, sumadas ás dos parques Caaveiro e Tesouro —ambos os dous de Endesa— cercarían as Fragas do Eume.


Summary: A Fiscalía estaba a investigar os contratos, mais non ao rei emérito, posto que no momento dos feitos gozaba de inviolabilidade. Porén, afirma agora que non puido acreditar a comisión dun delito de corrupción.

A Fiscalía Anticorrupción vén de acordar o arquivo das dilixencias preprocesuais abertas en 2018 relativas ás comisións de até 80 millóns de euros cobradas en relación ao AVE á Meca, ao non poderse acreditar a comisión dun delito de corrupción nas transaccións internacionais. Segundo confirmaron fontes fiscais a Europa Press, a Fiscalía Especializada deu por rematada a investigación, que non se atopaba xudicializada, senón nunha fase anterior —de dilixencias fiscais— que podía concluír en arquivo ou pondo o investigado a disposición dun xuíz. Anticorrupción abriu as dilixencias en decembro de 2018 para tentar aclarar o destino de 80 millóns de euros que, segundo Corinna Larsen, repartiron, entre outros o rei emérito, Juan Carlos I, pola adxudicación do AVE á Meca a empresas españolas en 2011. Na causa investigábanse os contratos mais non o propio Juan Carlos I, posto que no momento dos feitos gozaba de inviolabilidade como monarca. Juan Carlos I, máis unha vez, absolto As causas polas que o rei emérito Juan Carlos I estaba a ser investigado eran múltiples, mais boa parte delas foron sobresidas o pasado mes de marzo por decisión da Fiscalía do Tribunal Supremo. O arquivo das causas contra o rei emérito facilita a súa volta Entre as causas arquivadas, alén da cobranza de comisións polo AVE á Meca coa percepción dunha doazón de 65 millóns de euros de Arabia Saudita, atópanse cotas defraudadas á Facenda Pública no Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (IRPF) de 2008 a 2012 que superan o importe de 120.000 euros que o Código Penal estabelece como "limiar do delito". Aliás, detectáronse transferencias recibidas entre os anos 2016 e 2019 polo empresario británico-mexicano Allen Sanginés-Krause por un importe de 516.606 euros; gastos e viaxes sufragados pola Fundación Zagatka do seu primo Álvaro de Orleans; e a pertenza de dous trust (varias empresas do mesmo sector que se unen formando unha soa empresa) en Jersey (illa no canal da Mancha dependente da coroa británica) cando este territorio era considerado paraíso fiscal polo Estado español.


Summary: Do 14 ao 22 de xullo desenvólvese en Vila do Conde, Portugal, a 26ª edición do Curtas, Festival Internacional de Cinema, que este ano ten coma realizador en foco ao israelí Nadav Lapid. Compartimos un texto escrito para o catálogo do festival polo crítico, programador e cineasta Martin Pawley.

"Todo é político en Israel, un país no que a separación entre a vida privada e a esfera colectiva é totalmente artificial". Díxollo Nadav Lapid (Tel Aviv, 1975) ao crítico Ariel Schweitzer nunha entrevista do libro Le nouveau cinéma Israélien, mais a frase serve igualmente para describir todos os filmes do director. Todo é político no cinema de Nadav, que entrelaza o íntimo e o público, a memoria persoal e o peso da historia, unha confrontación entre impulsos opostos que arrastra aos seus personaxes, sometidos a esa lóxica hostil e manipuladora. Así foi desde a primeira curta en adiante, até conformar unha das filmografías máis estimulantes e coherentes do cinema contemporáneo. Faise palpábel esa dinámica entre forzas contrarias na presenza do universo militar. Hai, dunha banda, un malestar evidente, o desagrado ante a visión de homes armados polas rúas, ou, como en Ammunition Hill, o tributo ás fazañas bélicas pasadas por parte dos nenos e nenas dunha escola. Mais tamén está a fascinación polo exército nun país no que o servizo militar segue sendo obrigatorio. O mito do heroísmo, da entrada en combate, o glamour dos uniformes, a mocidade como celebración. O sentimento de pertenza a un grupo, o pracer irreflexivo do sometemento, a disolución inconsciente da propia personalidade en favor dun mandato superior. Así é o fillo maior de Nira, a profesora de parvulario, ou os policías de Ha-Shoter, que teñen a fidelidade e a obediencia como valores supremos. Un clan de machos que festexan a camaradería e a virilidade, esa mesma masculinidade recia e dominante intimamente asociada ao ideario nacional: basta ver as películas que nos anos 70 fixo outro gran cineasta israelí, Uri Zohar, para constatalo. Yaron, o protagonista de Policía en Israel, fai sempre o que se supón que debe, executa coa mesma minuciosidade unha masaxe á súa muller embarazada que a resolución dun secuestro. Mais ao final bastará a visión dun rostro para que esboroe o seu mundo de vigor e disciplina: as cousas non son nunca tan sinxelas. Outra visión, unha imaxe proxectada nunha pantalla -un plano de Teorema de Pasolini- suporá unha ruptura decisiva para o soldado de Lama?, cinco minutos de absoluta perfección (e unha lección maxistral máis de montaxe a cargo de Era Lapid, nai do director). Facerse adulto, a calquera idade, esixe renunciar ao acatamento dócil de certezas dubidosas. Esixe aceptar a complexidade, aínda que doia. En Haganenet un neno de cinco anos, Yoav, mostra un talento excepcional para a poesía. En calquera momento, de súpeto, porase a camiñar dun lado a outro mentres recita versos de inesperada altura intelectual. De onde saen esas palabras? Como pode alguén tan pequeno falar de emocións sofisticadas que non viviu? Para a súa perplexa profesora, ela mesma fascinada pola poesía, por unha beleza que ansía mais non posúe, Yoav é un milagre que require protección nunha sociedade que despreza o talento e o coñecemento. Un país que despreza aos poetas. Non por casualidade a película comeza co marido de Nira tombado no sofá vendo un estúpido programa de televisión. Cando se incorpora para sentar, golpea non unha senón dúas veces a cámara, que se sacode. Dalgunha forma, ese xesto introduce xa o ton da película: rompe a parede invisíbel que separa o espectador do relato, mais rómpea facendo que a imaxe trema. O que treme, por un instante, é o mal gusto e a comodidade. A película revólvese porque é preciso revolverse ante a indolencia, ante a apatía. A poesía é a ferramenta da que se vale Nira na súa guerra contra o mal da banalidade. Nunha sociedade que aplaude as mensaxes triviais e os discursos sen matices, que grita máis que fala, que nega os debates por pura preguiza, non pode haber verdadeira rebelión se non nace da dúbida, de perder o medo a dicir "non sei", de perder o medo a dicir "non", de asumir, desexar mesmo, que non haxa camiños fáciles. Nira podería afirmar, coma o "salvaxe" John de Un mundo feliz de Aldous Huxley, "non quero a comodidade". Nira, como John, quere a poesía, o perigo real, a liberdade, a bondade, o pecado. Reclama o seu dereito a ser infeliz, a arriscar a súa vida tranquila e estábel. A súa actitude é moito máis revolucionaria que a dos radicais burgueses de Ha-Shoter. A súa é unha batalla perdida e disparatada, mais irrenunciábel. Non é froito dun idealismo naif, senón unha reacción visceral e sen compaixón contra a vulgaridade. Nira é un personaxe perturbador, un dos máis fascinantes e complexos do cinema deste século, e a interpretación que dela fai Sarit Larry é memorábel. É un piar básico dun filme excepcional, que asombra pola elegancia e gracilidade con que a cámara segue aos actores, en particular os nenos. O que conseguen facer Nadav e o seu director de fotografía Shai Goldman é case sobrenatural: a pantalla énchese co rostro de Yoav ou coa mirada de Nira e desaparece todo o demais, esvaece a dureza urbana de Tel Aviv. Aínda que a cidade estea moi viva no filme, coas súas divisións raciais, os seus ricos despreocupados e os seus artistas snob. Ninguén pode desfacerse da historia. En Kvish, a estrada dun encontro amoroso foi antes o espazo dunha acción violenta co conflito palestino-israelí como escusa. A Shoah é o obxecto de interese da amiga de Emile na mediometraxe homónima, fronte aos desexos bastante máis prosaicos e carnais do seu contacto en Israel; acabarán descubrindo que teñen moito máis en común do que imaxinaban noutro deses xogos dialécticos tan propios do director. Tampouco ninguén pode desfacerse da tradición, mais si queda certa marxe para a rebeldía. O protagonista de Do diario dun fotógrafo de vodas subverte o acontecemento social por excelencia, o matrimonio, con grandes doses de mordacidade e escepticismo. "Eu xa o vin todo, mesmo vos vin a vós", dille a uns noivos. Ou "as vodas son coma os funerais, nunhas enterras aos vivos e noutras aos mortos". Fronte á felicidade simulada coma proba da submisión ante as convencións, ante os seus ollos e a súa cámara desvélase un profundo malestar. A miúdo hai máis impostura que desexo. A solución pasa por renunciar á comodidade. Por aprender a dicir "non". Por aceptar a complexidade, aínda que doia. Filmografía de Nadav Lapid 2002 Proyect Gvul [Proxecto fronteira] - curtametraxe2005 Kvish / Road [Estrada] – curtametraxe2006 Ha-Chavera Shell Emile [A amiga de Emile] – mediometraxe2011 Ha-Shoter [Policía en Israel] – longametraxe2013 Ammunition Hill – curtametraxe2014 Haganenet [A profesora de parvulario] – longametraxe2014 Lama? [Por que?] - curtametraxe2016 Myomano Shel Tzlam Hatonot [Do diario dun fotógrafo de vodas] - mediometraxe


Summary: Temos a impresión de que, dentro das culturas veciñas á galega, son poucas as que seguen concedendo ese peso simbólico fundamental ao discurso poético.

Non só contamos con algunhas das editoras que máis poemarios publicaron de toda Europa, senón que a porcentaxe de libros, premios e posibilidades de edición é, a todas luces, enorme para a lingua minorizada dun país de menos de tres millóns de habitantes. É unha intuición que se reforza a pouco que nos acheguemos á creación non canonizada: o interese que xeran os obradoiros de poesía, a poesía na rede ou aquela á que non temos acceso, pois acontece no ámbito privado. Tamén se contabilizamos as frecuentes edicións de autor dedicadas ao eido poético. Ceos de ferro | Sindo Villamayor | Edición do autor | 2019 | 79 páxinas | 12 euros Sindo Villamayor pertence a esta dimensión máis afastada da primeira liña da actualidade poética. Nado na Estrada en 1963, a súa traxectoria como creador está tramada en participacións activas en colectivos literarios e algún que outro premio. Ceos de ferro é un libro autoeditado e, aínda que moitas veces este tipo de obras nos ofrecen unha poesía que destaca pola súa inmadurez, non é o que acontece coa voz poética deste autor. Algo que, en certo sentido, é a primeira sorpresa que nos depara a obra. Nun ton que se relaciona co biográfico, a poesía de Villamayor mergúllanos nun discurso denso, altamente simbólico e mesmo con frecuentes referencias a outros poetas, aínda que sen chegar a un grao de cripticismo que nos afaste do gozo da lectura e sen caer no abuso da cita tan frecuente tamén en determinado tipo de poetas. Artellado en tres partes, Ceos de ferro repasa as experiencias, o amor, e tamén as cidades ás que se refiren eses ceos de ferro do seu título. Un conxunto no que destaca tamén a constante referencia á extinción das paixóns, ao paso do tempo que sedimenta as perdas e á perspectiva da morte. Un ton elexíaco ben destacado no epílogo que a xeito de "Notas de lector" asina Eduardo Estévez, e onde se refire como esa raiola de esperanza agardada polo lector nunca acaba por aparecer. Pode ser esta unha das poucas pexas deste traballo poético de calidade: o ton desesperanzado constante que enturba un código con sobrado potencial e que tamén parece falto dunha idea central con máis forza que poida artellar o conxunto. Con todo, Ceos de ferro é unha pequena mostra de artesanía poética, desa que discorre por canles que ás veces consideramos secundarias e que demostra como a importancia que o noso país lle dá á poesía pode deixar os seus froitos nos lugares máis insospeitados.


Summary: O certame 'Vilas en Flor' recoñece a posta en valor da riqueza natural e paisaxística de localidades galegas.

Allariz acada no certame 'Vilas en Flor' as catro flores de honra que a distinguen "como unha das vilas máis fermosas da Galiza". "Vilas en flor" é un programa encamiñado á posta en valor da riqueza natural e paisaxística. As "Flores de Honra" son o distintivo que se concede anualmente aos municipios participantes, segundo o criterio dun xurado especializado formado por expertos de recoñecido prestixio no ámbito do paisaxismo. Hai cinco niveis: de unha a cinco Flores de Honra. Este ano participaron 16 concellos de toda Galiza aos que se agarda que se somen moitos máis durante o ano 2020. "Vilas en Flor" é unha iniciativa que comenzou a súa andadura no ano 2018 pola mellora ambiental, social e económica dos concellos galegos impulsado pola Fundación Juana de Vega, en colaboración coa Asociación de Viveristas do Noroeste (Asvinor) e a Asociación Galega de Empresas de Xardinería (Agaexar). Trátase dun programa encamiñado á mellora integral do verde nos concellos para potenciar os múltiples beneficios que xera. Preténdese non só un aumento do número de espazos verdes, senón tamén unha mellora integral da súa calidade así como dos modelos de xestión que deben enfocarse cara a un aumento da biodiversidade e do uso racional dos recursos.


Summary: Segundo o discurso hegemónico sobre a língua, sempre oscilante entre o populismo e o miserabilismo, o galego escrito com ortografia reintegracionista seria rejeitada polo "povo". A tese já foi devidamente questionada por sociolinguistas como Celso Álvarez Cáccamo ou Mário Herrero Valero, quem chegou a aventurar que, caso de oficializar-se uma normativa reintegracionista, "poderia haver surpresas"

"Se hizo la experiencia de leer un canto de 'Os Lusíadas' a un campesino gallego y lo entendió todo él, y mejor que si estuviese en castellano". Boletim da RAG, 1907 Segundo o discurso hegemónico sobre a língua, sempre oscilante entre o populismo e o miserabilismo, o galego escrito com ortografia reintegracionista seria rejeitada polo "povo" (1), que o julgaria estrangeirizante e alheio. A tese, mesmo assumida por filoreintegracionistas, já foi devidamente questionada por sociolinguistas como Celso Álvarez Cáccamo ou Mário Herrero Valero, quem chegou a aventurar que, caso de oficializar-se uma normativa reintegracionista, "poderia haver surpresas", adiantando "ainda que a maior oposição viria precisamente não tanto da população em geral, mas precisamente dos setores maioritários do nacionalismo que, ainda afirmando a unidade linguística, parecem preferir um padrão mais próximo do castelhano por motivos não tanto pedagógicos ou populistas como ideológicos" (2). Justamente isto é o que vem verificando uma já longa tradição de ativismo reintegracionista –ou, melhor dito, de ativismo social de expressão reintegracionista- na Galiza rural. Joám Evans Pim, do Partido da Terra de Lousame, que edita e distribui um pequeno jornal na paróquia de Vila Cova, redigido integramente conforme ao Acordo Ortográfico, reconhece que "o tema da ortografia é complicado", mas, chamativamente, "entre as pessoas mais idosas ou menos escolarizadas não existe problema nenhum e lem de corrido sem apenas atrancos. Fizéramos o teste em casa com a avó de 86 anos e não houve problema. Apenas trocamos alguma palabra que se lhe atrancava". Isto contrasta com o sucedido "entre as mais jovens e de idade média (16-50)", onde "chega haver rejeição estrema, mesmo agressiva e xenófoba, não tanto pola folha (que ao ser distribuída a mão e entre a gente que nos conhece a nós ou aos da casa não leva a isso), mas especialmente nas redes sociais. A antítese foi o obradoiro de memória (uma escolinha para pessoas idosas que se faz um dia por semana na paróquia para manter as cabecinhas ativas), no que por própria iniciativa levaram a 'folha' para lerem e analisarem em conjunto" (3). A experiência que tivemos em Ordes com a Associaçom Cultural Foucelhas é mui parecida. Se bem Ordes é uma vila onde houvo uma importante atividade graças à prioneira Associaçom Reintegracionista de Ordes (ARO), a gente da Foucelhas topamo-nos com mais reticências aos nossos cartazes e publicações redigidas em ortografia reintegracionista por parte dos setores nacionalistas e progressistas em geral do que por parte do "povo". Assim por exemplo, as companheiras que levaram cartazes à escola da Pontraga (Numide-Tordóia), onde ensaia a popular agrupação folclórica Brisas do Quenllo, surpreenderam-se ao ver como as pessoas mais velhas liam com interesse os cartazes sem apenas repararem nos "nh". No entanto, em bares e locais afins os cartazes eram retirados às agachadas, julgando que sair tão rápido do armário ortográfico era contraproducente. Falando com estes amigos, sempre projetavam no povo a sua aversão: "a ver se me entendes, já saves que eu concordo com isto, mas não é por mim, senão pola gente, que não entende, não está preparada ainda". Indo já ao pessoal, o encerro levou-me a establecer um tipo de comunicação com as pessoas idosas da minha família que nunca tivera: a comunicação através da escritura, as cartas. De novo o mesmo resultado: as minhas avós e os meus sogros, todos maiores de 70 anos e alfabetizados sobretudo nas escolas de ferrado, não parecem reparar em absoluto nos meus "anti-populares" hábitos gráficos. Mesmo leram, por amor paternal, o meu livro em Acordo Ortográfico sem mencionar sequer o tema das estranhas letras. Também é certo que nunca lhes vira, no campo da festa, nenhum estranhamento perante as canções do Quim Barreiros ou da Lambada. Como as categorias linguísticas modernas são impostas polo Estado nas escolas, é natural que quem não foi imbuido delas (nem, por consequente, mantenha uma fidelidade aos capitais simbólicos que proporciona) não perceba a realidade através das mesmas. "Ghalheghos, portugheses e asturianos entendemo-nos bem", di amiúde o meu avô. Best-sellers em portugués? Também uma história social da leitura na Galiza nos poderia reparar alguma surpresa quanto às barreiras linguísticas. Sucintamente, pode-se avançar que um dos livros mais lidos entre as classes camponesas, até o ponto de ser conhecido como "o livro", estava impresso em português: o Livro de São Cypriano, o popular Ciprianilho (que foi o primeiro livro em português que houvo na mina casa). Segundo escrevia Vicente Risco: "anda por toda Galiza, en ediciós castelás e portuguesas e en copias manuscritas, podéndose decir que non hai parroquia onde non haxa un polo menos. Téñeno en tanta estimanza que o que o tén nino vende nino empresta, e nun caso ben raro en que alguén se determiñou a vendelo, pedía, hai xa moito tempo desto, 500 pesetas por un exemplar que podía valer 2.50 na librería" (4). Embora circulassem várias edições, a mais poplar era com diferença a brasileira, mais que a portuguesa ou a castelhana. Era mais popular por motivos óbvios: incluia receitas mágicas de beleza, eróticas e anticoncetivas e, sobretudo, a mui cobiçada polos estripadores de mámoas "lista de tesouros da Galiza", com 147 localizações. Outros livros em português mui populares até não há tantas décadas foram os prognósticos do tempo; de facto, é mui recorrente a anedota do rapaz que está a ler num prado e é perguntado por um vizinho que passa por ali: "e logo que tempo dá o livro?", a leitura por autonomasia era a dos almanaques. Pois bem, umas destas publicações mais difundidas e vendidas nas nossas feiras estava impressa em português. Manuel García Barros, entre outros, lembrava que na Estrada da passagem do século XIX ao XX "o libro de máis prestixio era, sin disputa, o 'prenóstico', fose o 'Zaragozano' ou o 'Portugués', chamado iste o 'Borda Leça'". Curiosas leituras, as do nosso povo. NOTAS: 1. Como sempre di o amigo Rubém Melide, a coerência do discurso populista exigiria falar de "o pueblo" antes que de "o pobo" (ou "o povo"). 2. Mário Herrero Valeiro, Guerra de grafias. Conflito de elites, Através Editora, 2011, p. 256, n. 140. 3. Comunicação pessoal. 4. Vicente Risco, "Etnografía. Cultura Espritual", in: R. Otero Pedrayo (dir.), Historia de Galiza, t. 1, Buenos Aires, Editorial Nós, 1962, p. 469. 5. Manuel García Barros, Aventuras de Alberte Quiñoi, Vigo, Edicións Castrelos, 1976, p. 43.


Summary: Esta semana celebrouse unha mesa sectorial educativa entre Xunta e sindicatos na que se ía debatir un novo recorte en materia de atención á diversidade. Finalmente, a polémica polas vacinas no profesorado centraron a atención, polo que o debate sobre a posibilidade de engadir un rateo máximo de Auxiliares Técnicos Educativos por número de alumn@s queda pendente. Mentres, as familias do CEIP de Carnota con nen@s con Necesidades Especiais de Apoio Educativo (NEAE), que xa levan un ano de loita ante os continuos recortes, a través da ANPA, envíanlle esta carta ao Conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez González.

Carta das familias de nen@s con NEAE de Carnota Respectable conselleiro de educación señor Román Rodríguez González: Poñémonos en contacto con vostede por mor da Orde que desenvolve o Decreto 229/2011(Articulo 80, punto 4). Como nais de tres nenos con necesidades educativas especiais que cursan estudios no C.E.I.P. de Carnota e o apoio da ANPA deste mesmo, gustaríanos expresar o noso desacordo e a nosa preocupación sobre varios aspectos da citada orde. En primeiro lugar, sentimos gran preocupación pola desaparición dunha figura tan importante coma a dos Acompañantes Terapéuticos Educativos do Sistema Educativo Galego. Polo que deducimos do texto, os únicos profesionais que acompañarían ós nosos fillos despois de aprobarse esta orde serían os coidadores. Repasando as funcións dos coidadores vemos que só teñen funcións asistenciais e en ningún apartado do texto se fai referencia ás funcións de apoio educativo dos coidadores nas aulas. Entendemos, polo tanto, que os nosos fillos non van a ter ningún tipo de apoio para facer as súas tarefas escolares e tememos que non van a poder seguir o programa escolar. En segundo lugar, tamén queremos expresar a nosa incredulidade polo aumento do rateo de nenos para cada coidadora. Segundo o borrador, unha coidadora tería que atender a sete alumnos con diferentes necesidades educativas especiais que estarían cursando estudios en aulas diferentes. Como ben saberá señor Conselleiro cada neno ten unha necesidade diferente en momentos distintos, polo que este pode ocasionar que nalgún intre algún neno teña que quedar sen atención requirida, para as tarefas nas poida necesitar o apoio da coidadora(como pode ser comer a merenda, ir o servicio, un cambio de panal...etc.). Ademais nos tempos que estamos a vivir de pandemia, pode supor un perigo para a vida dos nosos fillos, xa que o persoal tería que andar de clase en clase, para poder atendendo a tódolos rapaces. Agora mesmo o C.E.I.P de Carnota só conta cunha coidadora para tres alumnos con diferentes condicións e consideramos que os nosos fillos precisan de máis atención para poder ter unha escolarización normalizada. Vostede sabe tan ben coma nós que é imposible que unha coidadora poida atender a sete nenos con necesidades educativas diferentes que, en moitos casos, precisan de atención individualizada. Finalmente, só nos queda dicirlle que esperamos que vostede e o seu equipo recapaciten e cambien os aspectos mencionados do citado borrador para que os nosos fillos e tódolos nenos que precisen de apoios educativos nas escolas galegas teñan garantido o seu dereito a unha educación de calidade. Atentamente.


Summary: O major dos Mossos, Josep Lluís Trapero, nega que a xuíza avisase a policía catalá dunha posible actividade terrorista en Alcanar ou que a Garda Civil ofrecese os seus TEDAX para analizar a casa. "Hai quen pon flores e hai quen bota merda" sobre o labor policial nas pescudas sobre os atentados, lamenta

Foron moitas as informacións que se publicaron sobre a investigación dos atentados en Barcelona e Cambrils do pasado 17 de agosto. Sobre os preparativos dun masacre maior desde a casa de Alcanar, sobre as indagacións policiais entre os cascallos da que era a súa base loxística, sobre o posible coñecemento da radicalización do imán Abdelbaki Es Satty... Este luns o major dos Mossos d'Esquadra, Josep Lluís Trapero, desmentiu nunha entrevista en Catalunya Ràdio varias desas informacións publicadas. Trapero mostrouse rotundo e contundente tras denunciar a publicación de noticias falsas sobre a actuación dos Mossos. O major dos Mossos d'Esquadra afirmou que os titulares non afectan o corpo policial, pero si recoñeceu que lle preocupa que os medios "enganen á cidadanía", aínda que iso, ao seu xuízo suceda cada vez menos. "Tres ou catro diarios van inoculando a idea de que isto se podería evitar. Hai quen pon flores e hai quen bota merda", resolveu. O major dos Mossos lamentou o interese que pode haber tras a publicación de determinadas informacións e defendeu que a policía catalá foi "moi proactiva e transparente" á hora de informar, aínda que recoñeceu que aínda "non é o momento" de ofrecer detalles sobre algúns aspectos da investigación. Estas son algunhas das informacións que o responsable dos Mossos negou: "Hai quen pon flores e hai quen bota merda" sobre os Mossos, lamentou o seu máximo responsable 1. A Sagrada Familia non é un obxectivo confirmado Trapero sinalou que os Mossos non teñen datos que apunten a que a célula xihadista tivese previsto actuar contra a Sagrada Familia. "Nin nós nin ninguén o ten confirmado", asegurou o major Trapero, que o que si detallou é algo do que xa informou a policía: que os terroristas querían facer un atentado de maior envergadura, pola cantidade de bombonas de butano que acumulaban e pola elaboración de explosivos. Con todo, insistiu en que se descoñecen os obxectivos. 2. Nega un aviso da xuíza sobre os preparativos en Alcanar O major dos Mossos negou tamén que a titular do xulgado de instrución número 2 de Amposta, que participou na inspección dos cascallos da casa de Alcanar, alertase os axentes de que alí se podía estar a preparar un atentado, tal como informou ABC o pasado xoves. "É certo que a xuíza de Amposta nos preguntou: 'Cunha bombona de butano pódese facer unha bomba'?", admitiu Trapero como única referencia a eses feitos, aínda que engadiu que a maxistrada non falou en ningún momento dun posible atentado, como afirmaba ABC con citas textuais. "Se pensase que a explosión de Alcanar estaba relacionada co terrorismo abriríase unha investigación", afirmou, lembrando que esa decisión depende precisamente dos xuíces . Sobre o suposto ofrecemento dos TEDAX da Garda Civil para inspeccionar os cascallos do chalé de Alcanar, Trapero negouno rotundamente Trapero sinalou que os Mossos acharon nun primeiro momento 20 bombonas e outros elementos que fixeron pensar aos axentes e o resto de implicados na investigación que a vivenda podía tratarse dun laboratorio de drogas. Só tras a segunda explosión se desbotou esa posibilidade. 3. O ofrecemento dos TEDAX da Garda Civil Sobre o suposto ofrecemento dos TEDAX da Garda Civil para inspeccionar os cascallos do chalé de Alcanar, Trapero negouno rotundamente. "Non nolo ofreceron, en ningún caso", dixo. O major dos Mossos indicou que ese ofrecemento carecería de sentido ante os recursos e competencias de cada corpo policial: "Non se fixo ofrecemento, porque non tería ningún sentido, os Mossos xa teñen o seu equipo de TEDAX". A Asociación Unificada da Garda Civil e o Sindicato Unificado de Policía denunciaron nun comunicado que os Mossos impediron aos Tedax accceder á casa de Alcanar tras a explosión. 4. A alerta da policía belga que resultou ser unha petición por canles informais Segundo Trapero, a suposta alerta sobre o imán Es Satty foi "outra mentira máis, unha irresponsabilidade máis", xa que se tratou dunha demanda de información por correo electrónico "Isto foi outro titular de xornal falso", sinalou Trapero, que na entrevista lembrou de novo como se produciu a comunicación entre un sarxento dos Mossos e un axente de policía local da poboación belga de Vilvoorde que lle solicitaba información sobre o imán Es Satty. "Outra mentira máis e unha irresponsabilidade máis", resolveu. Trapero lembrou que non houbo ningunha alerta, senón unha demanda de información por e-mail por parte dun policía local belga. "Pregúntalle a un mosso se ten información sobre esta persoa", sinalou Trapero, que lembrou que a petición se enmarcaba nas dúbidas dunha mesquita ante a posibilidade de contratar a Es Satty, que non presentaba o seu certificado de antecedentes penais. Trapero lamentou que esa solicitude de información tornase nalgúns medios "nunha alerta". Segundo o major dos Mossos, se hoxe se producise esta solicitude, a resposta por parte dos Mossos sería a mesma. 5. O suposto aviso da CIA meses antes Unha das primeiras informacións publicadas escasas horas despois do atentado indicaba que a CIA avisara a policía catalá sobre o feito de que La Rambla podía ser un obxectivo. Tamén o negou Trapero: "As relacións cos servizos secretos non son competencia dos Mossos", lembrou. O major sinalou dificultades para obter información internacional por parte do corpo de policía autonómica e afirmou que os servizos de información internacional "relaciónanse con outros servizos secretos, non coa policía". 6. A posible axuda que recibiu Abouyaaqoub Nas horas posteriores á captura do terrorista fuxido, Younes Abouyaaqoub, especulouse coa posibilidade de que puidese contar con axuda na súa fuxida, o que implicaría que habería máis persoas implicadas na célula. "Non temos ningún elemento que nos faga pensar que obtivo axuda, senón todo o contrario", asegurou o major dos Mossos. Tras o atentado, Abouyaaqoub "estivo vagando ata o luns", segundo Trapero, que si detallou que un dos contactos que tivo Younes Abouyaaqoub foi cunha muller a quen tentou roubarlle o coche.


Summary: O Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia formula unha proposta de debates electorais con todas as candidaturas que "teñan interese informativo". PSdeG, BNG, CxG e as múltiples plataformas cidadás amosan a súa disposición a acudir, mentres o PP mantén os seus matices.

O debate sobre os debates ocupou os primeiros compases da precampaña electoral cara ás eleccións municipais en Galicia. Despois de que a dirección do PPdeG lanzase a súa proposta de debates restrinxidos ás formacións que actualmente teñen representación nos plenos municipais das cidades, da que algúns candidatos se desmarcaron e que despois foi matizada pola propia cúpula do partido, o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia ofreceuse xenericamente a organizar estes encontros electorais. Esa música xa ten letra en forma dunha proposta concreta que o CPXG vén de facer pública e ante a que só resta saber a disposición de todos os potenciais convidados. A entidade que estatutariamente representa a profesión xornalística no país lembra que "defendeu dende sempre os debates entre as distintas ofertas electorias como unha das condicións necesarias para que a cidadanía tome libremente a súa opción de voto". Debater entre representantes de candidaturas, evidencian, dten que implicar "exposición e contraste de propostas", non loitas "destinadas a crear espectáculo" nin "unha sucesión de ríxidos e constrinxidos monólogos ou relatorios de intercambio de acusacións". Con estas premisas de partida o Colexio explica os oito piares nos que se asenta a súa proposta de debates municipais abertos. Lonxe das restricións iniciais formuladas polos conservadores o CPXG defende que "as candidaturas que deben participar son aquelas que teñan interese informativo para a maioría" do electorado por seren, a priori, as que "teñan posibiliades de ter representación en cada concello", con independencia de que estean ou non nas actuais corporacións locais."Quen e cantos participan debería ser obxecto de acordo", resalta a proposta, aínda que en previsión de posibles disensos o CPXG "resérvase a posibilidade de organizar os debates que considere que poidan ter interese cidadán". Se algunha das forzas políticas convidadas rexeita participar o Colexio informará a cidadanía "das circunstancias que motivaron as ausencias que puideron ter lugar". Neste eventual escenario de desacordo os debates serían previos ao 8 de maio, data de inicio da campaña electoral, evitando así "posibles reclamacións ante as Xuntas Electorais" e posibles interferencias destas no desenvolvemento dos encontros. Unha vez organizados os participantes e o xeito en que se desenvolverán o Colexio Profesional de Xornalistas apostará por que cada debate sexa "un acontecemento social en si mesmo" e "non exclusivamente unha cita nun medio de comunicación". "Débese celebrar nun sitio aberto ao público" no que partidos e medios faciliten os convites. "Se é o caso", procurarase o patrocinio de entidades cívicas ou culturais. Todo o que aconteza poderá ser retransmitido total ou parcialmente por calquera medio, que poderá reproducir libremente o que as persoas candidatas discutan sobre os temas que "atinxen á veciñanza de cada localidade e os que preocupan á cidadanía de Galicia", todo cunha moderadora ou moderador froito do consenso e "co suficiente prestixio e autoridade" como para "dirixir o acto". As respostas Mesmo antes da formulación concreta das propostas varias forzas políticas xa manifestaron a súa disposición a participaren nos debates que fosen convocados. Así, o secretario xeral do PSdeG, José Ramón Gómez Besteiro, adheríase a resposta de varios dos candidatos socialistas para explicar que o seu partido "sempre estivo, está e estará alí onde se lle chame para debater". Tamén o Bloque resaltou en días pasados que todas as candidaturas BNG-Asembleas Abertas "están dispostas a participar en todos os debates libres de vetos" aos que sexan convidados os seus membros", ao "considerar que o contraste de ideas e propostas entre as diferentes opcións políticas é fundamental nun sistema democrático" PSdeG, BNG, CxG e as diversas plataformas municipais amósanse dispostos a acudir a todos os debates que se organicen Nun sentido semellante, os candidatos de plataformas cidadás como a Marea Atlántica, a través do seu candidato, Xulio Ferreiro, ou Compostela Aberta, por medio de Martiño Noriega, amosaron a súa disposición a acudir a debates sen restricións. "O contido da proposta do CXPG parécenos do máis razoable", sinalaba Ferreiro este martes, ao tempo que critica que o candidato popular na cidade, Carlos Negreira, "tente facer trampas ás ordes de Feijóo e seguir coa opacidade tamén á hora de medir ideas con outras propostas electorais, especialmente coa Marea", á que cando menos inicialmente apostaba por excluír. O PP abre un chisco a man pero segue a apostar polos debates limitados, que algunha asociación da prensa di estar disposta a organizar O PP, pola súa banda, abriu un chisco a man nos últimos días. Non obstante, a través do seu voceiro, Miguel Tellado, reiterou a súa aposta por restrinxir os encontros aos grupos con representación municipal. Neste sentido, Tellado deu en explicar que se os conservadores non esixen agora debater só co PSdeG é porque "non está claro que o PSOE poida ser a segunda forza en cada concello". Mentres, algúns dos candidatos populares aproxímanse ás propostas lanzadas por algunhas asociacións locais da prensa, dispostas a organizar e moderar os debates restrinxidos.