Summary: "O libro e a lectura", simposio organizado pola Asociación Galega de Editoras, alcanza a súa edición número XVIII cun encontro profesional onde se conversará e reflexionará sobre a edición de contidos inclusivos para a atención á diversidade.

"Libros pola diversidade" é o lema do simposio sobre o libro e a lectura que organiza este ano a Asociación Galega de Editoras (AGE). "Trátase dun encontro profesional onde se conversará e reflexionará sobre a edición de contidos inclusivos para a atención á diversidade", adiantan desde a organización, e que xuntará representantes das editoras galegas independentes e das asociacións Arelas, de familias de menores Trans, BATA, centrada en persoas con Trastorno do Espectro do Autismo (TEA) e as súas familias, e da Organización Nacional de Cegos (ONCE) de Pontevedra; da secretaría xeral de Educación da Xunta de Galiza, docentes, mais o filósofo, profesor e escritor José Miguel Valle. Dúas conferencias, un panel de experiencias e unha mesa redonda vertebran o programa de "Libros pola diversidade", que se realizará nunha única xornada, na quinta feira 30 de setembro. O evento, en colaboración co Consello da Cultura Galega (CCG) e a Dirección Xeral de Políticas Culturais, emitirase en streaming desde o auditorio do CCG, en Compostela, e, debido á situación sanitaria, tamén poderá seguirse desde a canle de Youtube da AGE. A literatura como creadora de "imaxinarios colectivos" Cristina Palacios, presidenta da asociación Arelas, será a encargada da conferencia de apertura. En declaracións a Nós Diario, Palacios adiantou que coa súa intervención procurará pór o foco sobre diversos puntos para a mellora da atención á diversidade no ámbito da lectura e o libro. "Centrándonos nos recursos educativos, na literatura, existe moi pouca visibilidade das diversas identidades, orientacións, de expresións de xénero", comenta Palacios, "parece que se dá por feito que as persoas lectoras de todos estes materiais van ser heterosexuais e cisexuais e que as familias van estar formadas por un pai, unha nai e uns fillos", cando a realidade é diferente, moito máis diversa. "Existe moi pouca visibilidade das diversas identidades, orientacións, de expresións de xénero", comenta Cristina Palacios, presidenta de Arelas A literatura "debería ser un reflexo máis real" do que é a sociedade porque, ao final, "a literatura axuda moitísimo a crear imaxinarios colectivos", valora a presidenta de Arelas, porque "hai moitas formas de vivir, de vivirse e de amarse". "Ás veces a pouca visibilidade que se realiza das vivencias e das realidades Lgtbiq+", por exemplo, "faise reproducindo certos mitos e estereotipos que precisamos ir apartando", apunta. Fomentar contidos desde o sistema educativo A perspectiva que achega Palacios nace de acompañar a máis de 500 menores trans e de escoitar as súas necesidades. Así, lanza tamén unha chamada de atención ao sistema educativo para que se inclúan nas lecturas obrigatorias libros diversos, "que ademais temos na Galiza", conta, e apunta obras como as de María Reimóndez, Eva Mejuto, Luz Beloso ou Iria Misa: "22 segundos, Fóra do normal, Mamá, quero ser Ziggy Stardust ou Piratas no recreo". "Material haino", di, mais é necesario incluílo, incluso de forma transversal, no sistema educativo. "Na Galiza están a facerse cousas, mais o interesante é introducilo no sistema educativo". O profesorado "ten a obriga de comezar a utilizar estes materiais nas aulas", afirma. Esta é tamén unha "chamada a aumentar esa visibilidade porque non facelo, ou a invisibilidade, é un tipo de discriminación e violencia cara ás persoas que non están aí representadas". Normalizar a diversidade O modo de abordar estas temáticas tamén será un dos puntos a tratar en "Libros para a diversidade". É preciso "tocar estas temáticas con moita naturalidade e desde o positivismo porque ás veces parece que só se narran historias máis escuras, máis dramáticas...", afirma Palacios. Desde o seu punto de vista, débese ir modificando ese discurso para que a xente nova vexa que vai ter un futuro vivíbel e feliz, como calquera outra persoa. Nestas temáticas "tan descoñecidas", explica, "é importante ir á fonte", achegarse á xuventude, documentarse, preguntar... "Un labor moi necesario para non reproducir estereotipos ou ideas prexuizosas", conclúe. Programación Á palestra de apertura seguiralle o panel de experiencias "Contidos diversos", con Mónica Santos, da asociación BATA, e Manuela Rodríguez, directora da colección Makakiños (Kalandraka Editora); Jorge García Marín, quen tratará a integración do diferente a través da lectura; Lucía Gómez, mestra de Primaria, falando das ferramentas para a inclusión e os pictogramas; e Pilar Carballo, pedagoga do Centro de Recursos Educativos da ONCE de Pontevedra, para analizar a educación inclusiva para a integración. Pola tarde contarán coa mesa redonda "Formatos e colección diversas": actuación e axudas para a escola inclusiva. Plan de Atención á Diversidade, con Dolores Reboredo Nogueira, asesora de Orientación do Servizo de Inclusión, Orientación e Convivencia da Secretaría Xeral de Educación; seguida da Colección de Novas Lecturas e Formatos LIX: Identidade sexual, familias diversas, integración na escola, o Premio Asubío de Novela Fundación María José Jove Infancia e Xuventude para a Diversidade, a cargo de Laura Rodríguez Herrera, directora de Hércules; e a colección de Lectura Fácil de Galaxia, con Francisco Castro, editor e director xeral desta editorial. Xa ás 18 horas, o filósofo, docente e escritor José Miguel Valle ofrecerá a conferencia de clausura.


Summary: Valentina Formoso é responsable da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística (Cgednl). Considera "positiva" a sentenza do TSXG, pero aclara que os seus beneficios dependerán de como resolvan os gobernantes a anulación deses dous artigos claves.

Valentina Formoso é coordinadora xeral da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística (Cgednl). O seu colectivo coñece como poucos a realidade lingüística nas aulas onde, asegura, "claro que hai conflito". Considera "positiva" a sentenza do TSXG que anula o cerne do decreto do plurlingüismo, pero lamenta as consecuencias "negativas" que a aplicación desta norma tivo no proceso normalizador da lingua, tanto na escola, como á hora de trasladar "actitudes negativas" sobre idioma á sociedade. Que opinión lle merece á Cgendl a sentenza do TSXG sobre o decreto? É positiva. Agora haberá que ver que pode supoñer e como se concreta. Non sabemos como van resolver os gobernantes a anulación deses dous artigos. Consideramos a sentenza positiva, pero agora dependerá de como se aplique. Cremos que é un avance, polo menos para deter o retroceso tan grande que estabamos sufrindo arredor do proceso normalizador e dinamizador da lingua. Foron peores os prexuízos trasladados á sociedade que a propia aplicación práctica do decreto? Todo o que se moveu arredor do decreto foi negativo, pero un dos problemas máis grandes que ten unha lingua minorizada é o conxunto de actitudes negativas e o imaxinario social negativo que se espalla sobre o idioma. Nun proceso de normalización hai que intentar mellorar ese imaxinario negativo e non se trata só de aprender o estandar da lingua para usalo, senón transmitir unhas actitudes positivas para a lingua. Todo o discurso que se moveu e avalou a aprobación dese decreto foi un discurso antinormalizador que supuxo numerosos atrancos para a xente que traballamos neste ámbito. Aumentou os prexuízos e empeorou ese imaxinario negativo xa existente. "Todo o discurso que avalou o decreto foi antinormalizador, aumentou os prexuízos e empeorou o imaxinario negativo que xa existía" Provocou o decreto a insubmisión de alumnos ou pais ante o ensino do galego? Houbo algúns problemas, claro que si. O profesorado quéixase da falta de respecto dalgún alumno, de pasotismo ou do desprezo cara á lingua. Que pode facer un profesor que nin tan sequera pode esixirlle aos rapaces que contesten en galego nas clases? Ademais, puxéronse trabas ao traballo dos equipos de normalización e houbo falta de apoio a todos os niveis, así como de recursos. Non se impulsa nin anima a xente a que participe e colabore co noso traballo e incluso profesores teñen temor a apoiarnos porque saben que non temos o apoio da Administración. O noso labor, en teoría, está regulado no propio decreto, pero unha cousa é o que di o texto e outra moi distinta o que se percibe. Os nosos obxectivos son a promoción e dignificación da lingua galega no seu uso e na súa valoración e imos seguir defendendo iso malia atoparnos moitos paus nas rodas. Os equipos de normalización xa saben que non teñen o apoio e vense desamaparados para calquera actividade. Cren que a sentenza fará que a Xunta cambie o rumbo da súa política lingüística? Non está dando mostras de que teña unha intención inmediata de facelo. Polas declaracións que se escoitan non se percibe cambio ningún. Non tivemos contacto directo coa Administración, pero leo a prensa e escoito os medios e non semella que vaian cambiar nada. Que se pode esperar dun conselleiro que di que seguirá facendo a enquisa ás familias a pesar de que a sentenza a anula? Esperemos que recapaciten e que se dean conta de que teñen que cambiar. O secretario xeral de Política Lingüística di que non hai conflito lingüítico ningún nas aulas? Pois eu diríalle que ten que estar máis na realidade dos centros de ensino. Sabe moito de normalización, pero non tanto do ensino. Claro que hai conflito e desde a aprobación do decreto aumentou moito. Se a el non lle chega ningunha denuncia é porque os mestres non van denunciar un compañeiro, pero o conflito existe en todos os niveis porque hai unha porcentaxe enorme de pais que non poden educar os seus nenos na súa lingua materna ou na que queren que se eduque. Eu mesma non teño a opción de escolarizar os fillos nunha liña de galego e, malia que as familias elixiron a lingua galega no ensino, rapazas da idade de miña filla dan as clases en castelán. Ademais, hai centros que se din plurilingües e tan só imparten en galego as materias de lingua galega. A que lle chama a Xunta non haber conflito? Hai profesores obrigados a dar as súas clases en castelán e materias nas que está prohibido usar a lingua propia de Galicia... E estamos falando dun decreto destinado a promocionar, impulsar e dar un trato de favor a unha lingua minorizada. "Moitos pais non poden educar os fillos en galego, hai centros nos que case non se dá galego e materias vetadas para a nosa lingua, hai ou non hai conflito?" A Xunta fala de "harmonía" nas aulas... Harmonía é unha palabra que se aplica á música. Falar de harmonía cando unha lingua está nunha sitaución de clara desvantaxe... É imposible aplicar este adxectivo a esta situación. É unha lingua minorizada cada vez máis aplastada polo castelán e por unha Administración que lle está a quitar os poucos espazos que podía ter gañados. Que o Goberno se poña na realidade se quere poñerse. Son moitos os docentes que denuncian que non hai control ningún da Administración no cumprimento do decreto e que hai moitos centros non que nin tan sequera se imparte o mínimo en galego. Claro que non hai control ningún. Os nenos aprenden bolboreta ou axóuxere e recitan algunha poesía do autor que cadre do Día das Letras... E pensan que con iso xa se cumpre. O pouco que se daba en galego, en moitísimos casos, nin tan sequera se dá agora. "A harmonía lingüística só existe para os que só queren educar en castelán; os únicos bilingües somos os que falamos galego" O obxectivo do decreto debe ser que os nenos sexan competentes en castelán e en galego, pero é evidente que cada vez o son menos. Por que a Xunta non cambia a estratexia? Desde a Xunta adoptouse ese discurso da imposición que deixaron que fose cara a adiante. Asociouse normalización con imposición e, coa escusa de promocionar o inglés, conseguiron tamén a escusa perfecta para sacar o galego do medio. Aquí a harmonía só existe para aqueles que só queren educar en castelán. O obxectivo é que os nenos sexan competentes nas dúas linguas e non fan falta grandes estudos para saber cantos nenos hai con competencia plena en galego. Abonda con poñer as orellas. Aquí os únicos bilingües somos os que falamos galego. Pero é tan difícil chegar a un acordo para retomar o consenso? Todo é moito máis grave do que pode parecer. Remexeuse e afondouse no imaxinario negativo. Unha lingua que leva 500 anos minorizada, sufrindo o que sufriu, desprestixiada... Desde o momento en que iso se estaba superando e se volveu soltar ese discurso da imposición, a xente acabouno comprando. Se ninguén contradí iso, a sociedade seguirá asumindo ese discurso. A xente quedou con que non se ía aprender castelán e que o galego estaba imposto. É difícil cambialo. "Só se fala desde posicións políticas e non se lle dá voz aos criterios pedagóxicos nin aos expertos; é complicado darlle a volta ao discurso do Goberno" Pero, como se pode cambiar? Fan falta moitas horas para explicárllelo aos pais, aos alumnos e mesmo aos compañeiros. Calquera especialista en aprendizaxe de linguas desmonta o decreto e sabe que é unha táctica para encubrir o que o Goberno quería, que era desmontar o anterior decreto. Nada máis. Quen lle dá voz aos criterios pedagóxicos ou aos expertos? Só se fala desde posicións políticas e electorais e non desde posicións pedagóxicas. Quen explica o que supón a sentenza? Nos medios tradicionais e con máis difusión o discurso está copado polo seu discurso, polo do Goberno. Se desde a Administración non se volve poñer en valor a lingua para quitar prexuízos e mudar esteorotipos, é moi difícil cambiar a situación. É loitar contra todo o que difunda a Administración e os grandes medios e é complicado darlle a volta, pero polo menos esta sentenza é un gran de area no esforzo colectivo de moitos para demostrar que a política lingüística desta Xunta é unha equivocación.


Summary: O profesor Thomas Tufte estivo en Compostela no encontro da Rede Europa América Latina de Cooperación e Desenvolvemento. Defende que a comunicación para o desenvolvemento implica "un cuestionamento ao proxecto de desenvolvemento hexemónico neoliberal que pon a énfase no crecemento económico e nun mercado libre, cun gran custe social".

Houbo un tempo no que a Comunicación para o Desenvolvemento se xestaba nos laboratorios comunicativos dos Estados Unidos e se entendía como a elaboración de campañas informativas para sacar aos "pobres países do sur do seu atraso". Mais a comunicación que procura un verdadeiro cambio social non é vertical senón horizontal e nace das propias comunidades, non de grandes conglomerados mediáticos. Desta forma de entender a comunicación, que apenas ten eco nas universidades españolas, falounos o profesor Thomas Tufte, que estivo en Compostela no encontro da REAL_CODE, a Rede Europa América Latina de Cooperación e Desenvolvemento. O concepto de desenvolvemento pode ser entendido de formas moi diversas e mesmo dispares. Que é para ti a comunicación para o desenvolvemento? O desenvolvemento ten sido interpretado de forma moi estreita, ligada cun crecemento económico lineal. Para min, porén, o desenvolvemento implica dereitos humanos, xustiza social e igualdade social e económica. Dende o meu punto de vista, a comunicación para o desenvolvemento implica un cuestionamento ao proxecto de desenvolvemento hexemónico neoliberal que pon a énfase no crecemento económico e nun mercado libre, cun gran custe social. Dis que a Comunicación para o Desenvolvemento está nun momento de encrucillada. Por que? Hai toda unha práctica das institucións ─gobernamentais, non gobernamentais e transnacionais como a ONU─ na que a comunicación para o desenvolvemento se entende de maneira vertical, de arriba abaixo, como acontece, por exemplo, nas campañas de saúde, de educación ou de desenvolvemento agrícola que organizan. Porén, na maioría das veces, non se cuestiona o proxecto hexemónico de desenvolvemento. A mobilización social que podemos ver trala Primavera Árabe ou o 15-M cuestiona ese gran proxecto de desenvolvemento e utiliza os medios de formas novas, de abaixo arriba, e distintas á das prácticas institucionais. "A mobilización social que podemos ver trala Primavera Árabe ou o 15-M cuestiona ese gran proxecto de desenvolvemento e utiliza os medios de formas novas, de abaixo arriba, e distintas á das prácticas institucionais" Mais ti consideras que en movementos como a Primavera Árabe ou o 15M se sobrevalorou o papel das novas tecnoloxías… É unha simplificación tremenda falar delas como revolución facebook ou revolución twitter. Detrás hai toda unha interrelación entre as novas tecnoloxías e os medios tradicionais e, ademais, non podemos esquecer que o 15M parte de toda unha historia de movementos sociais, como foi no seu momento a mobilización contra a guerra de Iraq, no desenvolvemento da sociedade española. América Latina é un referente na Comunicación para o Desenvolvemento. Que nos ten que ensinar neste campo? As boas experiencias en comunicación comunitaria, as décadas de experiencia en movementos populares e sociais, as loitas contra as ditaduras na década dos oitenta e mesmo antes, é unha rica experiencia que América Latina nos ensina. Brasil leva xa vinte anos con presupostos participativos, o que implica abrir á discusión cidadá os presupostos locais, e agora esta experiencia estase exportando a África. Hoxe en día, en Kenia, por exemplo, estase aplicando esta práctica usando as novas tecnoloxías As ONG, por exemplo, expanden as súas denuncias empregando de maneira masiva os móbiles cando os gobernos locais non gastan o diñeiro comprometido e existen irregularidades na gobernanza local. "As ONG, por exemplo, expanden as súas denuncias empregando de maneira masiva os móbiles cando os gobernos locais non gastan o diñeiro comprometido e existen irregularidades na gobernanza local" Como valoras o modelo de desenvolvemento co que traballa a UE? O proxecto de desenvolvemento da UE segue estando máis orientado ao apoio a si mesma ca ao resto do mundo. Temos que seguir cuestionando a súa forma desenvolvemento e os fins que pretende ─o fortalecemento de Europa como motor económico─ a través dos proxectos que apoia. O intercambio de estudantes, por exemplo, ten máis que ver coa importación de boas e bos estudantes para Europa que co apoio a África, Asia, ou América Latina. Na actualidade, estanse a debater visións moi distintas do desenvolvemento, dende as propostas do Bo Vivir en América Latina até o crecemento económico de China e o seu apoio interesado á cooperación en África… A presenza de China é un novo colonialismo: constrúense estradas e hospitais a cambio do fortalecemento económico do seu propio país. Quizais é unha reprodución do que o mundo occidental veu facendo en África. Mais hai outras propostas de desenvolvemento. En Bután, por exemplo, hai todo un concepto de desenvolvemento ao redor da felicidade e teñen ao redor de 32 indicadores ao redor da mesma. Detrás da proposta do bo vivir, en América Latina, hai unha proposta moi seria. Dende o PNUD hai xa vinte anos que se fixo unha proposta de desenvolvemento humano que vai alén o económico. En cada lugar hai unha interpretación de desenvolvemento. Pero, dito isto, temos que pensar a partir dos valores que todos compartimos, dos principios de xustiza social, equidade social e dereitos humanos. "A presenza de China é un novo colonialismo: constrúense estradas e hospitais a cambio do fortalecemento económico do seu propio país" En momentos de crise, os orzamentos para a cooperación diminúen. Como lle está afectando isto á Comunicación para o Desenvolvemento? Os orzamentos para a cooperación estanse reducindo dramaticamente en España. Mais esta non é aínda unha tendencia global. En Dinamarca mesmo se aumentou en cooperación técnica tralo cambio de goberno acontecido o ano pasado e Estados Unidos está mantendo o mesmo nivel de cooperación técnica. De todos os xeitos, probablemente nos próximos anos si haxa unha redución, que obrigará a priorizar. O que está habendo xa na cooperación para o desenvolvemento é unha énfase cada vez maior en procesos de boa gobernanza, que quizais sexa máis barato ca enfatizar noutras cuestións como campañas de saúde, con moito peso en anos anteriores. "Está habendo xa na cooperación para o desenvolvemento é unha énfase cada vez maior en procesos de boa gobernanza" Gustaríame rematar esta entrevista cun proxecto de medio comunitario que a ti te chegara especialmente… Acabo de volver de Malaui. En agosto estiven facendo unha avaliación dun proxecto comunitario baseado nas ideas de Paulo Freire, nos seus círculos de reflexión. De maneira moi práctica, xente moi humilde baseou, nunha pedagoxía que parte da comunicación dialóxica, a adopción de pasos importantes como a organización en cooperativas ou a realización de demandas aos seus gobernos locais. É todo un exemplo de articulación cidadá baseada nunha articulación comunitaria que parte da comunicación dialóxica.


Summary: O presidente da Xunta recibe o terceiro alcalde de Santiago no que vai de mandato con anuncios de investimentos na Cidade da Cultura e na catedral.

Nas súas primeiras intervencións públicas os novos membros do goberno municipal de Santiago -na súa maioría, persoas non electas- están a admitir que nos apenas nove meses que restan ata as eleccións municipais non terán tempo a moito máis que pechar algún asunto pendente e bosquexar proxectos que só poderían levar adiante no caso de que o PP gañe as eleccións. Por iso veñen recoñecer que estes primeiros compases que son tamén final de mandato actúan a xeito dunha longa precampaña coa que tentarán gañar a confianza da cidadanía compostelá, que hai apenas unha semana estreou o seu terceiro alcalde en tres anos. O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, vén de poñer o seu gran de area nesa longa precampaña ofrecendo como proxecto estrela o denominado "bosque de Galicia", a "creación" dun espazo con especies autóctonas na Cidade da Cultura. O plan, que durmía nunha gabeta dende a presentación en 2012 do Plan Estratéxico do Gaiás, volveu este martes á axenda do Goberno galego no marco da primeira xuntanza entre o presidente e quen fora o seu conselleiro de Infraestruturas na súa condición de rexedor da capital. Tras ese encontro o Executivo informou de que un dos "principais asuntos" tratados foi a "activación" do que presentan como un "proxecto destinado a poñer en valor os terreos sen urbanizar da contgorna da Cidade da Cultura". En total, unhas 23 hectáreas que segundo Feijóo "integran a Cidade da Cultura nun bosque" e ademais contemplan a construción de novos accesos peonís. Crear un bosque nun monte que foi urbanizado implica, para Feijóo, "un símbolo de defensa do bosque tradicional galego" e "un activo de gran valor ecolóxico e paisaxístico". Segundo Feijóo o seu anuncio vai tornar o Gaiás nun "símbolo de defensa do bosque tradicional galego" e nun "activo de gran valor ecolóxico" Ademais de vender a prantación de árbores no Gaiás Feijóo e Hernández presentaron tamén como froito da súa xuntanza un investimento para "seguir traballando" no que Feijóo define como "restauración e modernización da catedral de Santiago". Neste caso, o anuncio é duns 3,3 millóns de euros para restaurar "a peineta" da fachada do Obradoiro, isto é, a parte que aínda non contaba con fondos para se recuperada. "Complementaremos un convenio para que quede completamente restaurada, non só as torres que están neste momento comprometidas, senón tamén o corpo central da fachada", sinala o mandatario autonómico A presentación de cartos xa comprometidos para financiar a capitalidade compostelá foi outro dos anuncios dun encontro que, como vén acontecendo nas últimas datas, foi revestido polos conservadores de trazas de normalidade malia a excepcionalidade vivida polo consistorio dende o inicio do mandato. Esta reunión, di Feijóo, non foi máis que "darlle continuidade a colaboracións que xa estaban empezadas" e amosar a "vontade de seguir traballando con intensidade, con diálogo e respecto institucional". Isto será así, di, porque Hernández traballará "con acerto" grazas ás súas "cualidades destacables como a dedicación ou a capacidade de xestión".


Summary: O grande acerto da colección Alicerces ao que pertence este volume é conseguir un ton divulgativo a temas que moitas veces resultan sorprendentes, cando non inéditos, para o lectorado.

E aínda que non debera ser así, o certo é que a cuestión dos videoxogos continúa a ser unha sorte de tabú dentro da cultura galega, un espazo artístico e social do que se fala máis a miúdo con prexuízos que cun coñecemento real e sobre o que é moito máis fácil atopar ecos de lugares comúns que verdadeira información. As mulheres que amavam os videojogos | Antia Seoane e Maite Sanmartín | Através , 2019 | 155 páxinas | 10 euros O libro de Antia Seoane e Maite Sanmartin entra nese territorio polo seu lado máis complexo: abordando directamente as cuestións de xénero, un aspecto da súa polémica global máis candente. E aínda que o fan desde un punto de vista xeral que moi pouco toca a especificidade do contexto galego, non podemos deixar que probabelmente asinan tamén unha das primeiras obras sobre este tema feitas desde a nosa cultura. Que as autoras se recoñezan como xogadoras e que falen con coñecemento do tema súmase o efectivo resumo, tamén en clave divulgativa, dalgunhas das bases do feminismo contemporáneo coas que van efectuar a súa análise. Dous aspectos determinantes que contribúen a potenciar enormemente a validez dun texto que brilla tamén pola forma de evitar todos os puntos comúns relacionados coa cultura dos videoxogos, mesmo aqueles que parecen máis inocentes. O escepticismo ante unha orientación pedagóxica destes, por exemplo, reivindicando o seu papel como unha forma de ocio que, ao igual que outras, transmite tamén a súa propia carga de valores. E é esta unha das reflexións máis importantes que nos trasladan as súas autoras: a existencia dunha corrente principal, dominada por unha industria que se segue dirixindo a un público idealmente formado por varóns heterosexuais, non debera afastarnos dun medio no que temos que librar as nosas propias batallas até conseguir as nosas propias narrativas, a ser posíbel, disruptivas e cunha dinámica diferente. Sen afán de exhaustividade, a obra ofrece tamén propostas alternativas a esas correntes. Un volume que cumpre á perfección co seu obxectivo de crear un discurso crítico pero tamén propositivo, convidando a esquecer prexuízos e explorar novos eidos. Unha preparación necesaria para o futuro dun sector cada vez máis poboado por mulleres, e onde tamén as minorías sociais seguiremos a ter moitas cousas que dicir e moitos imaxinarios que crear e consolidar.


Summary: Este xoves comezou en Rivas Vaciamadrid o Festival Internacional de Clown, que chegará até o vindeiro día 29. Organizado por Pallasos en Rebeldía, comparte sede con Lugo e San Fernando de Henares e inclúe unha gala solidaria co pobo saharauí.

Este xoves comezou en Rivas Vaciamadrid o Festival Internacional de Clown Festiclown, que comparte sede con Lugo e San Fernando de Henares e que nos seus dez días de espectáculos de circo e rúa (até o 29 de xuño) inclúe unha gran participación galega, encabezada por Peter Punk. Ademais, outras sete compañías de todo o mundo ofrecerán espectáculos de balde, destacando especialmente Mundo Mandarina (Argentina), Djuggledy (Alemania), Javi Javichy (Madrid) ou a Troup Koskowisck (Brasil). O festival inclúe unha gala solidaria co pobo saharauí, que destinará os fondos recadados a sufragar os gastos das caravanas de Pallasos en Rebeldía aos territorios saharauis, onde o colectivo leva anos colaborando, levando humor e circo. Na gala, o vindeiro 28 de xuño, participarán Yllana, o mago Jaime Figueroa, os músicos Lichis e Tonino Carotone ou a compañía de circo Kanbahiota Trup. A pesar das dificultades que foi atopando polo camiño, coa perda dunha sede permanente para o festival, o Festiclown non se detivo e nos últimos anos levou a risa a Palestina ou México. O pasado ano comezou a súa andaina Festiclown Multisede distribuíndo a súa programación entre Rivas Vaciamadrid, Lugo e Mieres. Neste ano 2014, destacan, "a tarefa de reconquistar o noso espazo dentro do Circuito Español de festivais levounos a crear esta versión 2.0 do Festiclown, afondando nun formato innovador onde a programación se reparte entre os concellos de Rivas Vaciamadrid, San Fernando de Henares e Lugo". Este venres, Peter Punk Este venres pola noite o protagonismo en Rivas é para o clown galego Peter Punk, de nome Isaac Rodríguez, un dos humoristas máis destacados e programados dos últimos anos en toda España Este venres pola noite o protagonismo en Rivas é para o clown galego Peter Punk, de nome Isaac Rodríguez, un dos humoristas máis destacados e programados dos últimos anos en toda España. Con máis de 900 funcións ás súas costas, Peter Punk desprega un humor vándalo e fresco. Realizou xiras internacionais por Brasil, Italia, Portugal ou Arxentina e participou en festivais como Pireneos Sur, a Mostra Internacional de Ourense, o Festiclown Vigo e o Festiclown Palestina. Gañador do Mundoclown en 2008 e do Festiclown Rivas Vaciamadrid 2013, o artista regresa á cidade co seu espectáculo Peor imposible, estreado en maio de 2014. Peor imposible, que se representará en dúas funcións. foi creado e dirixido polo mestre arxentino Walter Velázquez, e a adaptación e posta en escena leva a sinatura de Isaac Rodríguez.


Summary: O presidente galego asegurou que a gravidade da situación nas residencias de maiores pola crise do coronavirus non ten vínculos co feito de que sexan centros de xestión privada.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, desvinculou a titularidade das residencias de maiores dos problemas derivados dos contaxios de COVID-19 que se rexistran nestes centros e asegurou que a situación é "común en toda Europa e España". Preguntado esta terza feira polas críticas nas que o PSdeG vinculou a "privatización" destes centros por parte da Xunta á creación de "imperios xeriátricos", Feixoo rexeitou expor un "cuestionamiento da titularidade" das residencias na súa comparecencia desde San Caetano. "O que temos que cuestionar é como se autorizan as residencias, que tipo de residencias debemos autorizar, que configuración arquitectónica teñen que ter os edificios, que plantilla e que dotación de plantilla de forma directa ou indirecta ten que ser sanitaria....", manifestou. A Federación Galega de Asociacións de Usuarias e Familiares de Usuarias de Residencias e da Dependencia, REDE, na súa denuncia presentada na Fiscalía Superior de Galicia contra as directivas das residencias privadas do país considera que todos os problemas detectados nestas residencias obedecen a unha cuestión de "aforro" de cartos por parte das empresas xestoras, sinalando principalmente á multinacional DomusVi. Despois de sinalar que a Xunta estuda estas cuestións "desde hai semanas", Feixoo considerou que "o mellor que se pode facer" nestes momentos é "coñecer os datos" de todas as persoas que resultaron falecidas ou contaxiadas no total de residencias de España. Segundo indicou, o Goberno estatal ten estes datos que é necesario coñecer. "Estar a ocultar os datos de falecidos e contaxiados en residencias é algo que non podo compartir en ningún modo e, por iso, desde que tivemos información, estamos a trasladala en tempo real", xustificou. Porén, os propios datos da Xunta da Galiza indican que o número de contaxiadas nas residencias públicas (apenas unha vintena de usuarias) é moito inferior á das privadas e concertas (900). E o mesmo acontece coas vítimas mortais, case todas ligadas ás residencias privadas.


Summary: A Plataforma Víctimas Alvia 04155 concentrarase o venres ás 11 horas na praza do Obradoiro pedindo unha vez máis a apertura dunha Comisión de Investigación Parlamentaria e denunciando a paralización do proceso xudicial.

Este venres 24 de xullo farán dous anos do accidente do Alvia en Angrois que acabou coa vida de 81 persoas en 2013. Coincidindo con este segundo aniversario, a Plataforma Víctimas Alvia 04155, que agrupa a maioría de vítimas e familiares, concentrarase na praza do Obradoiro de Compostela, demandando a depuración de responsabilidades políticas polo sucedido e denunciando "o trato humillante" que están recibindo "por parte do Goberno do PP, do PSOE e dalgunhas institucións públicas, xerando, aínda se cabe máis dor nas vítimas". Unha das súas principais reivindicacións é a creación dunha Comisión de Investigación Parlamentaria no Congreso, un órgano cuxa constitución foi proposta por forzas coma o BNG ou a Esquerda Plural, pero que conta coa oposición de PP e PSOE. "Que é o que temen? Que pretenden ocultar? É isto transparencia e rendición de contas?", pregúntase a plataforma. Unha das súas principais reivindicacións é a creación dunha Comisión de Investigación Parlamentaria no Congreso Esixen "responsabilidades políticas", criticando que o maquinista apareza "como único responsable". Sinalan que "hai apenas dous meses o perito independente César Mariñas ratificaba no xulgado a rebaixa en materia de seguridade que sufriu a liña Ourense-Santiago e os incumprimentos en normativa de seguridade ferroviaria, cualificando o accidente de 'previsible' tendo en conta a normativa actual e o estado do coñecemento técnico no sector". Neste senso, acusan as administracións de mentir "gravemente" sobre a Liña de Alta Velocidade Ourense-Santiago cando se asegurou que "contaba con maior seguridade, a última tecnoloxía e sistemas de condución automática". Así mesmo, critican que "ningún responsable político dimitiu e para humillación das vítimas algúns foron mesmo premiados". Citan os exemplos do antigo secretario de Estado de Infraestruturas, Rafael Catalá, que foi nomeado ministro de Xustiza; o do presidente de Renfe, Julio Gómez Pomar, agora secretario de Estado de Infraestruturas; o do ex ministro José Blanco, "que inaugurou a liña de forma apresurada e sen a procedente análise de riscos", agora eurodeputado; ou o do novo presidente de Renfe, Pablo Vázquez, antigo presidente de Ineco, responsable da homologación do tren. Ademais, sinalan que o presidente de Adif, Gonzalo Ferré, "continúa no seu cargo a pesar de mentir en sede parlamentaria". Láianse tamén do "trato inhumano" recibido por parte do presidente da Xunta "que nos recibiu cos Antidisturbios cando nos negabamos a recibir unhas medallas que non queriamos" Láianse tamén do "trato inhumano" recibido por parte do presidente da Xunta "que nos recibiu cos Antidisturbios cando nos negabamos a recibir unhas medallas que non queriamos". E denuncian, igualmente, que o Estado "non protexe nin defende as vítimas", criticando a actuación do Fiscal Antonio Roma "que só defende os intereses de Adif e Renfe, recorrendo por dúas veces as imputacións do xuíz a altos cargos destas empresas públicas" ou a "falta de colaboración" coa Xustiza de Renfe e Adif. Critican o estancamento do proceso xudicial, cunha investigación que "leva case un ano parada co cambio do novo xuíz" Así mesmo, critican o estancamento do proceso xudicial, cunha investigación que "leva case un ano parada co cambio do novo xuíz, a pesar de que existen moitos argumentos para novas imputacións e para que declaren os responsables de seguridade de Renfe e Adif". A Plataforma esixe "verdade, transparencia e xustiza" e destaca que o accidente podería ter sido evitado A Plataforma esixe "verdade, transparencia e xustiza" e destaca que o accidente podería ter sido evitado e que "varias decisións do goberno anterior (PSOE) e do actual (PP) comprometeron a seguridade dos viaxeiros" e que "intereses comerciais e políticos antepuxéronse á seguridade das persoas". Destacan, en concreto, como factores determinantes, o cambio do proxecto orixinal en 2010 (sendo ministro José Blanco), a desconexión do sistema de condución automática ERTMS en xuño 2012 (sendo ministra Ana Pastor), ou o feito de ter ignorado a advertencia de perigo do xefe de Maquinistas de Ourense, José Ramón Iglesias Mazaira, o 26 de decembro de 2011.


Summary: O Cadro Artístico Airiños de Asados (Rianxo) tampouco recollerá hoxe os Premios da Cultura Galega que a Xunta entrega hoxe no Gaiás. Despois de que onte a Asociación Internacional de Estudos Galegos anunciara que non recollería o Premio da Cultura en apoio ás mobilizacións do sector das artes escénicas, a decisión feita pública de Airiños pon aínda máis en evidencia o enfrontamento entre a Consellaría e o mundo da cultura.

Tamén como apoio ás persoas que traballan nas artes escénicas e musicais é como explica o Cadro Artístico Airiños de Asados a súa negativa a asistir ao acto de entrega dos Premios da Cultura que terán lugar hoxe en Compostela, na Cidade da Cultura. "Sumámonos así á Asociación Internacional de Estudos Galegos (AIEG), que tamén se solidarizaron deste xeito coas persoas implicadas e comprometidas coa cultura de Galicia" explican no comunicado no que informan que non recollerán o Premio da Cultura na categoría das Artes Escénicas que lle fora concedido polo traballo desenvolvido desde o ano 1933.Aclaran que non renuncian ao recoñecemento institucional "xa que son moitas as persoas que traballaron para chegar ata aquí" e pertence "a tantas outros veciños e veciñas de Asados e Rianxo que se subiron ás táboas durante tantos anos". Explican que a decisión foi complexa mais foi a maioría a que decidiu sumarse á protesta do sector tetral e non acudir ao acto de entrega. "Apoiamos así ao sector teatral ao que, dende o afeccionado, pertencemos. E sumámonos a unha protesta que nos atinxe a todos nós: sexa como teatreiros que como consumidores de cultura" explican..


Summary: Erasmo Montenegro Costas foi un daqueles armadores de pistola ao cinto.

Fai parte daquelas sagas de armadores, conserveiros ou navieiros asociados ao terror do que tanto nos ten falado Dionisio Pereira. A súa xinea é da mesma madeira que os Leiros ou os Álvarez Bastos en Bouzas, que os Cerqueira ou Vieira en Vigo, que os Moldes en Cangas, que os Massó en Bueu, que os Ventura en Moaña ou que os Fanego en Cariño. Os días que seguiron o 18 de xullo de 1936 continuaron a súa loita sen tregua contra os máis, saíron á caza daqueles que organizaron sindicatos, fixeron folgas e pelexaron por todos. Era a loita de clases por outros medios, así o escribiron no seu voceiro, Industrias pesqueras, e sabían que era o momento, e non o dubidaron e chamaron "á depuración das filas da clase traballadora, procurando a eliminación de todo xerme disolvente que altere a fecunda harmonía entre capital e traballo. E se hai algún sector desa obra depuradora, ningún en forma máis urxente que o sector pesqueiro". O vehículo, un Hudson modelo 1930 coñecido popularmente como "O coche fantasma", é unha institución presente na memoria popular de boa parte da represión na memoria de Vigo Chamábase Erasmo Montenegro Costas. Fillo e sobriño de armadores, naquela primavera de esperanza dos primeiros trinta galegos, destacaba como directivo da "Sociedad de Socorros Mutuos Maritimos" ou como presidente da "Sociedad de Armadores de Buques de Pareja "La Marítima" de Bouzas", unha entidade patronal que se bateu contra sindicatos e obreiros, significando como cabeza naquel combate contra a mobilización operaria no mar. Sempre o primeiro na loita, após o 18 de xullo de 1936 púxose á fronte dunha escuadra fascista que sementou o terror na área de Bouzas, cedendo o seu propio coche para uso dos civís e militares do terror. O vehículo, un Hudson modelo 1930 coñecido popularmente como "O coche fantasma", é unha institución presente na memoria popular de boa parte da represión na memoria de Vigo, homologábel ao "O coche do reparto" nas terras de Sarria, ao "O coche da rondalla" na área de Trasancos, ou ao "O coche do cangrexo" para a comarca da Mariña e do Eo-Navia. O seu nome ficará ligado para sempre á represión en Vigo. Así, nunha publicación editada na Arxentina en 1938 e vertida ao galego por Edicións A Nosa Terra baixo o título O que fixeron en Galiza, recollese que "Outro dos asasinos de Bouzas era un tal Erasmo, un tipo gordo e grotesco que leva un cinto coas cores vermella e negra da Falanxe e que protexido pola Garda Civil persegue con saña os esquerdistas escondidos. Eu vino actuar un día en que unhas raparigas estando na praia lle foron denunciar a presenza por aquela contorna dun fuxido. A caza do home polos gardas civís apurrados por aquel repugnante personaxe foi un dos espectáculos máis odiosos que xa presenciei na miña vida". Na mesma liña, Antonio Monroy, fillo de Adoldo Monroy Figueroa, unha das vítimas de Montenegro, sinala que "El daba as ordes para os asasinatos e poñía tamén o seu coche "O Fantasma" pola noite para ir busca a xente (...); foi o que mandou matar o meu pai, tras ameazalo naquela reunión: «Ay, Monroy, Monroy...» aínda que daquelas non entendera porque llelo dixera (...)". Nunca lle pesaron os mortos que tiña ao lombo Nunca lle pesaron os mortos que tiña ao lombo. Segundo escribiu Gonzalo Amoedo, mentres o seu tío Víctor Montenegro Feixoo, o presidente da patronal pesqueira de Bouzas, facía listas negras, presentaba denuncias ou delataba xentes do mar, o seu sobriño Erasmo asasinaba en diferentes lugares e datas estas persoas, e así foron executados Andrés Castro, Urbano Gándara ou Eladio Maneiro, cadros do Sindicato de industrias pesqueiras da CNT que nun tempo lle discutiron o poder de clase. Seguiu facendo negocios, socio de "Hijos de Benigno Montenegro", con central en Bouzas, abriu sucursais en Cádiz e Las Palmas, até converter este porto na base onde concentraba o groso da súa flota que seguía saíndo dos estaleiros vigueses, e fixo moitos cartos, cuns traballadores disciplinados polo terror e sen uns sindicatos que os defendesen. E morreu en Bouzas o 15 de maio de 1970, segundo a laudatoria necrolóxica recollida no exemplar de Industrias pesqueras após "unha longa e penosa enfermidade". E non foi o único.


Summary: Expertos das Nacións Unidas lémbranlle ao Goberno central que debe extraditar os mandos da ditadura reclamados pola xustiza arxentina mentres non se garanta o acceso á xustiza española das vítimas do réxime fascista.

España debe "extraditar os responsables de violacións graves dos Dereitos Humanos" durante o franquismo "mentres non se tomen medidas para garantir o acceso á xustiza" española das vítimas. Así de contundete se mostrou un grupo de expertos da ONU en Xenebra o pasado venres e en resposta a unha nova negativa -o 13 de marzo- do Executivo á extradición de 17 ex cargos franquistas acusados pola xustiza arxentina de violacións graves dos dereitos humanos durante a ditadura. A ONU esíxelle a España que estradite os cargos franquistas reclamados por Arxentina mentres non se repare as vítimas "O Estado español está obrigado a extraditar os responsables de violacións graves dos dereitos humanos, mentres non se tomen medidas para garantir o acceso á xustiza e o dereito á verdade das vítimas ante as instancias legais españolas", reitera o comunicado dos expertos, que lembran que "a denegación da extradición deixa en profundo desamparo as vítimas e os seus familiares, negando o seu dereito á xustiza e á verdade". Os expertos mantivéronse en contacto co Goberno central en relación coas extradicións ordenadas en outubro de 2014, ao abeiro da chamada querela arxentina, impulsada polo galego Darío Rivas -cuxo pai foi asasinado polos franquismos- e na que se investigan fusilamentos, torturas, roubos de bebés e outros delitos cometidos polo réxime fascista que dirixiu España durante 40 anos. Os expertos da ONU aclaran que España pode negarse a extraditar sempre que "garanta o acceso á xustiza para as vítimas" do franquismo "Recoñecemos que cabe entre as competencias do Estado español a posibilidade de denegar esta solicitude de extradición", aclararon os expertos. "Pero de non extraditar, o Estado ten a obriga de garantir, ante as xurisdicións nacionais, o acceso á xustiza para as vítimas de violacións graves dos dereitos humanos e o dereito á verdade", agregaron. Pero nada diso ocorre en España, que se nega nin tan sequera a colaborar na busca dos arredor de 150.000 desaparecidos que aínda se manteñen nas cunetas ou en fosas comúns. Este grupo de expertos está integrado por Ariel Dulitzky (Grupo de Traballo sobre as desaparicións forzadas ou involuntarias), Christof Heyns (Relator Especial sobre as execucións extraxudiciais), Juan E. Méndez (Relator Especial sobre a tortura) e Pablo de Greiff (Relator Especial sobre a promoción da verdade, a xustiza, a reparación e as garantías de non repetición). Este último, visitara Galicia, onde criticara a nula colaboración do Estado coas vítimas do franquismo, así como o peche de proxectos como Nomes e Voces.