Summary: O pleno aproba a moción da aplicación do Plan de Normalización da Lingua Galega

O pleno do Concello da Coruña aprobou aplicar o Plan de normalización da lingua galega, unha decisión que desde A Mesa se valora positivamente e desexando que faga da cidade "un exemplo de normalización do galego". Marea Atlántica, PSOE e BNG votaron a favor e só o PP se amosou contrario a esta proposta. A responsábel da entidade pola normalización na Coruña, Celia Armas, mostrou a súa esperanza en "que se abra por fin unha nova etapa para o galego na Coruña, a cidade das irmandades na que naceu a reivindicación da lingua de Galiza". Sinalou ademais a disposición da Mesa na Coruña a colaborar en todo canto for preciso para este cambio de rumo a favor do galego, e parabenizou os grupos apoiantes.


Summary: A partir de hoxe é posíbel o baño nas praias galegas. Mais como se vai facer para manter as condicións de seguridade?

Os concellos galegos achéganse con incerteza a como regular o acceso ás praias, nas que a partir de hoxe estará permitido o baño e a estancia. As propostas van desde a confianza na responsabilidade individual até o uso das últimas tecnoloxías. Aínda que en principio non se contemplaba o retorno aos areais até 8 de xuño como mínimo, data na que, con sorte, entrariamos na fase 3 do desconfinamento, finalmente a posibilidade agroma coa entrada na fase 2. E parece que o tempo vai acompañar, o que non fai máis que incrementar a preocupación das autoridades competentes. Cita previa O uso de cita previa quedou en principio descartada. Esta proposta da Xunta da Galiza, da que xa deu conta Nós Diario, implicaba o uso dunha aplicación que para sacar quenda, empregando para o acceso un código QR. Mais esta idea quedou descartada pola dificultade de execución en moitos concellos, que acusan escaseza de persoal fronte á gran dimensión ou os varios accesos de certos ariais. Ademais, a Fegamp (Federación Galega de Municipios e Provincias) non se mostrou conforme coa medida, pois consideraban que a fenda dixital de boa parte da veciñanza a facía inoportuna. Confiar nas persoas En principio, parece que de momento se apelará a responsabilidade de cadaquén para manter a distancia de seguridade e as medidas de prevención oportunas, indicadas en paneis informativos. A maior parte dos municipios costeiros aínda valora que medidas aplicar, á agarda de directrices específicas por parte do Goberno. Segundo teñen manifestado, non descartan tomar opcións provisionais ou manter algunhas praias fechadas mentres non saiban como xestionar a situación. Dos drons ás parcelas A Coruña adiantou que aplicará un protocolo nos accesos ás praias entre a segunda feira e o 15 de xuño. O roteiro inclúe o valado de Orzán e Riazor para que só teñan un acceso de entrada e outro de saída, ben diferenciados. A Policía Local será a responsábel, con outros corpos de emerxencias, de controlar as aglomeracións. Porase ao dispor da cidadanía unha aplicación para informar do nivel de ocupación en tempo real. En Vigo, o goberno local presentou o sábado o sistema que pretende implementar desde o 15 de xuño nas praias de Samil e O Vao. Consistirá en cintas de cores que dividirán a area en parcelas de até seis persoas e deseñarán camiños cos que baixar e subir entre o paseo e a auga de maneira controlada. En Ribeira aprobouse esta semana a adquisición de dous drons para vixiar os 36 areais do concello. Estes dispositivos contarán con altofalantes para lembrar ás usuarias que manteñan a distancia de seguridade ou advertir de aglomeracións. Sanxenxo tamén manifestou a súa preferencia polos drons. Facilitará nas redes sociais imaxes case a tempo real para que as visitantes poidan planificar a asistencia. Algúns concellos, como Vilanova de Arousa, barallan a posibilidade de dar prioridade no acceso á veciñanaza. e persoas aloxadas nos seus cámpings e hoteis.


Summary: Impulsada pola CIG, demanda a eliminación da taxa de reposición, unha OPE co 100% das prazas ou cobrar todo o complemento específico.

A CIG-Saúde realizou este xoves unha concentración diante do Edificio Administrativo da Xunta en San Caetano para denunciar a precariedade laboral que sofre boa parte do persoal do Sergas e demandar a recuperación dos dereitos laborais e retributivos. Ademais da protesta, a Federación de Saúde remitirá un escrito dirixido ao presidente Núñez Feixoo reclamándolle que recoñeza e valore o traballo das e dos profesionais da sanidade "os 365 días do ano, a través da recuperación dos acordos salariais, da carreira profesional e do Plan de Mellora da Atención Primaria, e non con esmolas para lavar a imaxe de cara ás próximas eleccións". Esta protesta marca o inicio dunha campaña coa que a CIG-Saúde reivindica a convocatoria dunha mesa sectorial para negociar a recuperación "dos dereitos roubados nestes anos e medidas que rematen coa precariedade e a inestabilidade provocada pola política laboral" da Xunta. Entre outras cuestións, explica a secretaria nacional da CIG-Saúde, María Xosé Abuín, reclámase a eliminación da taxa de reposición e negociar un sistema identificativo do cadro de persoal do Sergas que permita coñecer canto traballadores e traballadoras son fixas, interinas, eventuais cubrindo prazas estruturais, eventuais fóra de cadro de persoal, xubilacións. etc.; e que se convoque unha oferta de emprego co 100% das prazas para dar estabilidade aos profesionais.


Summary: É case un punto máis que a media estatal,10,2%.

O último informe sobre o Índice de Prezos de Consumo (IPC) publicado esta cuarta feira polo Instituto Nacional de Estatística (INE) mostra que a Galiza superou a barreira de 10% de inflación en xuño deste ano. A inflación na Galiza supera a media rexistrada nos Estados da zona euro En concreto, o mes pasado a Galiza alcanzou 11,1% de inflación, sendo o terceiro dato máis alto do Estado español, só por detrás de Castela A Mancha (12,7%) e Castela e León (11,6%), e case un punto por enriba da media estatal (10,2%), o dato máis alto desde abril de 1985. (Fonte: INE) Ningunha autonomía baixou de 8,5% de inflación en xuño. Ese dato foi o recollido en Canarias, seguida de Ceuta (9,3%) e Madrid (9,5%). O 30% das persoas cancelou as súas vacacións a causa da inflación Con respecto a maio de 2022, a inflación aumentou no noso país en 1,5 puntos, de 9,6% a 11,1%, situándose na parte alta da clasificación por subidas porcentuais, con Castela A Mancha (+2,1) e Murcia, Navarra, Castela e León e Aragón (+1,7 todas elas) á cabeza. Datos estatais Os grupos nos que tivo lugar unha maior suba do IPC foron os transportes, con 19,2%; os alimentos e bebidas non alcólicas, con 12,9%; a vivenda, con 19%; e hoteis, cafés e restaurantes, con 7,2%. O IPC dispárase en xuño até o 10,2%, o seu nivel máis alto desde 1985 En canto á taxa de variación anual da inflación subxacente (índice xeral sen alimentos non elaborados nin produtos enerxéticos) aumentou até 5,5%, sendo o dato máis alto desde agosto de 1993. Por outra parte, a evolución mensual dos prezos de consumo en xuño foi de 1,9%. Isto supón 1,1 puntos máis que en maio deste ano.


Summary: As contas "prolongan o desastre económico e social" (BNG), "son un insulto á intelixencia" (AGE) e "non permiten agardar nada novo" (PSdeG). Porén, para a conselleira Elena Muñoz son uns orzamentos "realistas" e que "crearán emprego".

Todos os grupos da oposición no Parlamento galego pediron esta segunda feira a devolución do proxecto de lei de Orzamentos da Xunta para o 2015. O proxecto sitúa as contas autonómicas para o vindeiro exercicio en 8.436 millóns de euros (0,5% máis que as de 2014) e unhas previsións de medre do PIB do 2 % e unha taxa de desemprego do 20,1%. A conselleira de Facenda, Elena Muñoz, defendeu en sede parlamentar uns orzamentos que cualificou de "realistas" e acaídos a un tempo, o actual, que "non é o do inicio da lexislatura". Muñoz incidiu en que eran os primeiros orzamentos desde o inicio da crise "que permitirán crear emprego neto" e que conteñen "un investimento real". Non concordou con esa visión ninguén da oposición. BNG, AGE, PSdeG e grupo mixto coinciden en dubidar da eficacia dunhas contas que, concordan, son "continuístas" e "ineficaces", de aí que se pida a devolución global dos orzamentos. BNG: "Son os orzamentos un goberno sumiso con Madrid" Orzamentos anti-sociais, inxustos, baseados en previsións ficticias e que insisten nunha estratexia errada para Galiza. Para o portavoz parlamentar do BNG as contas presentadas pola Xunta supoñen "prolongar o desastre económico e social" para o país. Francisco Jorquera incidiu en que "é falso" que as contas prioricen o gasto social e fixo un relatorio dos recortes orzamentarios desde a chegada de Núñez Feijóo á Xunta: "un 14% en educación, un 54% en promoción de emprego, un 80% en vivenda ou un 59,7% en cultura". E contrapuxo esa realidade a que nestes orzamentos para 2015 "aumenta o gasto en altos cargos e persoal eventual de gabinete". As contas autonómicas para o vindeiro exercicio son propios, ademais, "dun goberno galego sumiso a Madrid", que non é quen de exercer as competencias "limitadas" en materia fiscal, ou ben que "declina exercer as súas responsabilidades de defensa de Galiza". AGE: "Isto é unha apoloxía do desastre" Xosé Manuel Beiras comezou a súa intervención cualificando a feita por Elena Muñoz de "insulto á intelixencia e á integridade moral da cidadanía". Considera que a conselleira foi ao Parlamento a facer "apoloxía do desastre" e que as contas son meramente continuístas e ineficaces. "Estiven tentado a vir aquí e ler a intervención que fixen o ano pasado, variando algunhas cifras" confesou o portavoz de Alternativa para enfatizar que os orzamentos seguen na liña de anos anteriores. Beiras fixo fincapé en que "os especuladores" van ser favorecidos por unhas contas nas que "se dispara a débeda para pagar débeda". Criticou que as "institucións non estean ao servizo dos cidadáns" e si "dos seus amos, os banqueiros". PSdeG: "A realidade desmente o PP" O portavoz socialista tamén solicitou a devolución das contas, por entender que "a realidade desmente" a validez das políticas do PP que se reflicten nos orzamentos. "Levan xa seis anos e todos os indicadores presentan deterioros moi graves". Cualificou de "continuístas" uns orzamentos que, sostén, non van representar ningún cambio para Galiza nin dar resposta ás súas necesidades. Grupo mixto: "Incumpren todo o que prometen" Polo grupo mixto interviron as súas 2 deputadas, Carme Iglesias e Chelo Martínez. A ourensá falou cunhas contas "tristes, continuístas" e acusou o PP de "incumprir todo o que prometen", polo que os orzamentos non lle teñen credibilidade. Chelo Martínez afirmou que son os orzamentos para seguir "na liña de empobrecemento" e acusou o PP de ter só dous "proxectos para este país: Megaminería e o Camiño de Compostela".


Summary: A Xunta cifra as contaxiadas en 3.758, das que 47 permanecen en UCI, 822 están en unidades de hospitalización e 2.789 no domicilio. Hai 94 vítimas mortais.

A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellaría de Sanidade informa que, na última actualización, esta terza feira, o número de casos de coronavirus na Galiza ascende a 3.758, deles 817 son da área da Coruña, 371 da de Lugo, 520 da de Ourense, 366 da de Pontevedra, 928 da área de Vigo, 547 da de Santiago, e 209 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 147 permanecen en UCI, 822 están en unidades de hospitalización e 2.789 no domicilio. Polo de agora, na Galiza rexistráronse 187 altas de pacientes e 97 falecementos. O balanzo de falecementos na Coruña é de 34, en Ferrol 8, en Santiago 13, en Lugo 7, en Ourense 14, en Pontevedra 8 e en Vigo 13. O número de PCR realizadas é de 17.276. O Ministerio de Sanidade fala de que na Galiza hai 4.039 casos confirmados por COVID-19, cifra na que inclúen falecementos e persoas dadas de alta. No estado español as cifras desta terza feira falan de máis de 94.000 persoas contaxiadas e o número de vítimas mortais é xa de máis de 8.100.


Summary: Amer recibe a comitiva cun fechamento de comercios e locais.

Inés Arrimadas e un grupo de dirixentes e militantes de Ciudadanos desprazouse a Amer, localidade natal de Carles Puigdemont, para arrincar lazos amarelos, a cor da solidariedade cos presos e presas políticos catalás. 26 minutos durou a visita da peculiar comitiva unionista a esta vila, onde nin eles nin ninguna forza española teñen representación municipal. En 2015 as eleccións foron gañadas por CiU (5 edís), seguidos da plataforma veciñal liderada por ex-militantes de Esquerra JA-FIC (4) e ERC (2). Nas Xerais de 2016 Ciudadanos tivo 27 votos. Esta peregrinaxe de Arrimadas enmárcase na xira que Ciudadanos está a facer por vilas e localidades de presos e exiliados cataláns, un 'tour' que xera a oposición frontal da veciñanza. En Amer ese rexeitamento plasmouse no fechamento que locais de comercios fixeron durante o tempo que os de Arrimadas estiveron na vila. Cando a comitiva arrincaba lazos dalgunhas rúas foron recibidos por algúns veciños e veciñas con berros de "Puigdemont, president!". Inés Arrimadas non realizou ningunha proposta concreta para o Concello para alén de exixir que se retirasen os lazos amarelos e as 'esteladas' de edificios municipais. Após o paso dos de Cs, un edificio municipal de Amer apareceu coa pintada "Viva España". Un grupo de veciños e veciñas saíron até a praza onde se concentrou Cs para, con luvas, máscara e fregona, 'desinfectar' o lugar. A través de twitter, Puigdemont contrapuxo o comportamento da veciñanza da súa vila ao de Cs. "Viñeron a provocar", escribiu.


Summary: A Xunta responde in extremis que "estudia" o asunto pola complexidade das obras.

Esta mañá a familia do patrón falecido tras volcar o barco que patroneaba na dársena de Malpica o pasado mes de decembro, trasladouse á sede coruñesa de Portos de Galicia para entregar 10.000 sinaturas que levan recollidas dende o pasado mes de xaneiro para esixirlle á administración portuaria que acometa as obras de seguridade necesarias para evitar que se produzan novos accidentes. Desta volta, e despois das peticións de PSOE, e BNG, o Grupo Parlamentario En Marea acompañou á familia, xunto co alcalde e o patrón maior de Malpica ao Parlamento, despis de varias xuntanzas. Un Parlamento que xa ten aprobado por unanimidade a proposta de incrementar a seguridade no porto de xeito inmediato, pero a realidade é que polo de agora non houbo ningún movemento. Poucas horas despois da presentación das sinaturas, a Xunta quere saír do paso asegurando que "está a estudar a incidencia das ondas longas asociadas aos temporais na zona de entrada á dársena interior e no conxunto do peirao de Malpica co obxectivo de determinar cales son as actuacións máis axeitadas para mellorar a seguridade no acceso a este porto coruñés". Aseguran que o Executivo galego vén de contratar os traballos para comprobar os efectos das ondas longas no peirao.


Summary: Diversos colectivos sociais e cidadás convocan para o domingo día 20 ás 12 en Compostela unha manifestación contra a corrupción no goberno municipal. Solicitan a disolución da corporación.

Co alcalde Ángel Currás imputado despois de ter declarado diante do xulgado de Lugo dentro da Operación Pokemon, diversos colectivos cidadás e sindicais teñen convocada para o domingo 20 de xaneiro ás 12 horas unha mobilización na que reclaman transparencia e participación ademais da disolución da corporación municipal."É necesario a creación doutro modelo de organización do concello, baseado na autoorganización das persoas e na recuperación dos servizos públicos. Unha cidade democrática e plural onde caiban todas as expresións políticas e culturais, onde o pensamento non estea privatizado" defenden as entidades participantes na convocatoria da mobilización que partirá o domingo da Alameda de Compostela.


Dez anos despois de que Feijóo chegara á Presidencia da Xunta semella un bo momento para facer balance. Un balance destes dez anos que nos deixan un país máis desigual, con menos emprego, menos investimento social e máis débeda. Unha década perdida, tanto no que atinxe á economía, como ao emprego, ao benestar social, ás contas públicas, á estrutura industrial ou ao sistema financeiro. Unha década perdida porque no mellor dos casos estamos no mesmo lugar que en 2009 pero na maioría das variables socioeconómicas relevantes agora estamos peor. Son datos, de fontes oficiais, que a cidadanía debe valorar na súa xusta medida para ver onde estamos, como chegamos ata aquí, e como queremos afrontar a vindeira década.Dez anos despois de que Feijóo chegara á Presidencia da Xunta semella un bo momento para facer balance. Unha década perdida, tanto no que atinxe á economía, como ao emprego, ao benestar social, ás contas públicas, á estrutura industrial ou ao sistema financeiroUn balance especialmente importante neste momento porque as eleccións, alén de decidir o futuro Goberno do Estado, poden ratificar a fin da maioría absoluta do PP en Galicia que vimos en abril, síntoma claro de que estamos entrando na fin desta lexislatura e dar o disparo de saída a unha precampaña longa na que se decidirá o futuro Goberno galego. Na que se decidirá a fin do Goberno de Feijóo.E neste senso, entendemos que o balance real do decenio ten que ser a base na que traballar unha alternativa política que faga da defensa do común, do que é de todas e todos, o núcleo fundamental da acción política.A xente non pode volver soportar outros catro anos de presidente ausente, outros catro anos perdidos sen un proxecto de país claro, sen políticas públicas que combatan a precariedade e a desigualdade. Outros catro anos de ir achicando os servizos públicos básicos, fundamentais para que a xente viva ben. E isto é especialmente relevante nun momento de desaceleración económica no que imos ter que decidir se volven ser as e os de abaixo quen paguen as consecuencias. Se as tesoiras van volver aplicarse sobre os servizos públicos fundamentais, ou se, pola contra, se vai actuar sobre os ingresos dos que máis teñen.As eleccións, alén de decidir o futuro Goberno do Estado, poden ratificar a fin da maioría absoluta do PP en Galicia que vimos en abrilAs receitas do pasado estamos vendo a onde nos levaron. Feijóo pasará á historia da xestión das contas públicas por dúas razóns: ser o único presidente que recortou o gasto público ao tempo que aumentou a débeda tres veces máis que os cinco presidentes anteriores en 27 anos.Dende que recuperamos a autonomía política, os gobernos sucesivos que tivo a Xunta de Galicia aumentaron os recursos que xestionamos impulsados polo aumento das competencias e o crecemento económico. Un crecemento sostido do gasto público que durou ata que Feijóo presentou o seu primeiro orzamento, que supuxo un grave devalo dos recursos para a prestación dos grandes servizos públicos como a sanidade e a educación, que seguiron sufrindo duros recortes ao longo da década.Os datos son claros. Entre 2009 e 2017 o Goberno Feijóo recortou o gasto non financeiro en 2.553 millóns de euros. É unha cifra tan desmesurada que ata é difícil de entender. En valores nominais a redución do gasto público foi de 1.488 millóns de euros, pero como a inflación acumulada nese período foi do 11%, a caída en termos reais foi superior aos dous mil cincocentos millóns de euros. Un recorte brutal, dramático, do 22% do gasto realizado en 2009.Este devalo do gasto non está explicado pola recesión, senón por decisións de política fiscal tanto do Goberno central como da Xunta de Galicia. É a consecuencia do fundamentalismo neoliberal do Partido Popular, que o leva a reducir o tamaño do sector público en beneficio dos negocios privados.Feijóo pasará á historia da xestión das contas públicas por dúas razóns: ser o único presidente que recortou o gasto público ao tempo que aumentou a débeda tres veces máis que os cinco presidentes anteriores en 27 anosDeste xeito, no ano 2009 o gasto público supoñía o 18,8% do PIB, de forma que a Xunta xestionaba case 19 euros de cada 100 da riqueza xerada en Galicia e financiaba con eses recursos os servizos públicos e o investimento. En 2017, último ano con datos do Ministerio, o peso do gasto foi de tan só o 14,4%: son 4,4 puntos menos que equivalen a 2.700 millóns de euros. Isto ao tempo que as cifras macroeconómicas se recuperaban.É dicir, que os recortes do gasto non se deben a unha menor riqueza senón á menor porcentaxe da mesma xestionada pola Xunta de Galicia.E por suposto, os recortes non foron equilibrados, senón que foron especialmente intensos naqueles servizos públicos máis fundamentais e sensibles. A distribución dos recortes do gasto demostran unha clara vontade de privatización dos grandes servizos públicos: redúcese o gasto sanitario e educativo mentres que aumenta a presenza do sector privado nestas áreas.Na educación, o recorte do gasto en termos reais foi de 484 millóns de euros entre 2009 e 2017, unha cifra equivalente ao 18% do gasto educativo realizado en 2009. Na sanidade, o recorte do gasto foi de 380 millóns de euros, equivalente ao 9% do gasto sanitario realizado en 2009. Sumados son case 900 millóns de euros de recortes nos servizos públicos básicos.Porén, os recortes máis duros producíronse nas dúas areas mais golpeadas pola crise: o emprego e a vivenda. A pesar da brutal destrución de emprego e o insoportable incremento dos desafiuzamentos ata converterse na peor cara da crise, a Xunta recortou o gasto en política de vivenda no 68% dende 2009 a 2017 e no 58% en política de emprego.Na educación, o recorte do gasto en termos reais foi de 484 millóns de euros entre 2009 e 2017. Na sanidade, o recorte do gasto foi de 380 millóns de eurosA única partida de gasto que creceu de forma significativa foi o servizo da débeda, isto é, o pago de xuros aos bancos e a amortización de préstamos concedidos polas entidades financeiras, que se incrementaron no 400%. Esta debe ser a estabilidade da que presume Feijóo, a de que con el no Goberno, á Banca lle vai sempre ben, a Banca sempre gaña.Porque fronte ao falso discurso de xestión responsable e de non gastar o que non se ten, a débeda da Xunta disparouse dende 2009, cun brutal incremento que a converteu en impagable. Así a cualifica o propio Consello de Contas.Impagable porque en marzo de 2009 a débeda pública galega era de 3.923 millóns de euros. Agora, segundo os datos de marzo deste ano, é de 11.587 millóns de euros. Isto é, Feijóo aumentou a débeda pública galega en máis de 7.000 millóns de euros, unha pesada carga que deixa como herdanza aos futuros gobernos galegos.E isto ten consecuencias claras sobre o orzamento. É evidente, a maior cantidade de recursos destinados a pagar a débeda, menos diñeiro queda para atender servizos fundamentais. Así o sinala tamén o informe do Consello de Contas, que analizando o índice de carga financeira conclúe que se en 2009 tiñamos que destinar catro de cada cen euros dos ingresos correntes para pagar xuros e amortizacións, agora necesitamos vinte de dada cen. Vinte de cada cen.A pregunta parece evidente, como é posible que aumentara a débeda a este nivel cando, como dicía antes, os servizos públicos, se reduciron dun xeito tan brutal?A resposta temos que buscala no devalo dos ingresos. En España produciuse unha brutal caída dos ingresos fiscais como non sucedeu en ningún outro país da UE. Expresados en porcentaxe de PIB, os ingresos fiscais en España pasaron do 38% do PIB en 2009 ao 32% en 2014, mentres que de media na UE apenas varían do 41% ao 40% do PIB.Na crise, os gobernos empeoraron a situación tomando decisións que desfiscalizaron as rendas máis altas, as rendas do capital e os beneficios empresariais, unha contrarreforma fiscal en favor dos máis ricos que provocou unha caída na recadación de ata 40.000 millóns de euros en 2012 en comparación con 2008.Irresponsabilidade fiscal á que se sumou a Xunta de Galicia, que presume das rebaixas fiscais que aplica pero ao tempo non se responsabiliza da caída dos ingresos, co conseguinte incremento da débeda. Dende 2009 estes beneficios fiscais supuxeron unha caída acumulada na recadación próxima a 2.000 millóns de euros. Velaí a razón fundamental do endebedamento, porque o que non se financia con ingresos, págase con débeda.A conclusión para o Grupo Común da Esquerda é clara, urxe abandonar a páxina da austeridade e abordar unha política fiscal de verdadeira redistribuciónA conclusión para o Grupo Común da Esquerda é clara, urxe abandonar a páxina da austeridade e abordar unha política fiscal de verdadeira redistribución. A fórmula é sinxela, hai que abandonar os regalos aos máis ricos e facer que pague máis quen máis ten. Precisamos aumentar os ingresos para poder recuperar e garantir os servizos públicos. Para recuperar os 1200 docentes que nos quitaron nunha década, para recuperar os servizos sanitarios, con persoal suficiente, que reduza as listas de espera e permita condicións de traballo dignas para os e as profesionais que coidan da nosa saúde. Para ter prazas suficientes en centros de día e residencias de maiores. Para combater a pobreza e a desigualdade. Para loitar contras as violencias machistas e pola supervivencia do planeta. Para garantir, en fin, vidas dignas, ou como di o valoroso pobo de Chile, ata que as vidas de toda a cidadanía vallan a pena.


O 9 de novembro de 1989 foi un punto e aparte na historia recente de Europa. O muro de Berlín desaparecía e marcaba o comezo do derrubo do chamado socialismo real existente nos países do centro e do leste do continente europeo. Tiven ocasión de ver unha entrevista con Alberto Garzón na que este novo líder emerxente de IU reivindicaba a súa condición de comunista sen establecer algún distanciamento ou reflexión crítica con semellante definición Hai poucos días tiven ocasión de ver unha entrevista con Alberto Garzón na que este novo líder emerxente de IU reivindicaba a súa condición de comunista sen establecer algún distanciamento ou reflexión crítica con semellante definición. Resultoume sorprendente comprobar como unha persoa que tiña 4 anos cando caeu o muro da capital de Alemaña e leva mais de 10 anos militando no PCE, non considera equívoca ou problemática tal referencia identitaria. As palabras de Garzón revelan que os debates abertos ao fío daqueles acontecementos vividos hai 25 anos aínda non están definitivamente pechados. Coa perspectiva que dá o paso do tempo, é preciso recoñecer que o capitalismo gañou, no século XX, a batalla dos sistemas económicos Coa perspectiva que dá o paso do tempo, é preciso recoñecer que o capitalismo gañou, no século XX, a batalla dos sistemas económicos. Demostrou posuír unha grande capacidade de adaptación ás mutacións operadas nos tecidos sociais dos países economicamente mais poderosos, aproveitando moitas das oportunidades xeradas pola evolución histórica e neutralizando unha boa parte das ameazas que apareceron nas distintas fases do seu desenvolvemento. O fracaso do experimento soviético provocou importantes consecuencias: cuestionou a crenza en que a eliminación da propiedade burguesa remataría coa desigualdade e as inxustizas O sistema soviético promoveu un proceso de modernización diferente do que se rexistrou no mundo occidental. Construíu un poder autoritario e duramente represivo –sobre todo nalgúns períodos- exercido pola elite do partido único e da administración estatal. O réxime comunista da URSS –e, por mimetismo, todos os que naceron após a II Guerra Mundial- unificou as esferas ideolóxica, política e económica baixo a autoridade centralizada do Estado:o grupo social que gobernaba era o mesmo que dirixía a economía e que ditaba a ideoloxía oficial. Precisamente, a conversión do marxismo na ideoloxía oficial dos Estados do leste europeo afectou seriamente ao prestixio dunha das mais importantes correntes ideolóxicas do socialismo democrático do século XIX. O fracaso do experimento soviético provocou importantes consecuencias: cuestionou a crenza en que a eliminación da propiedade burguesa remataría coa desigualdade e as inxustizas, desacreditou o intento de liberar a actividade económica da tiranía do mercado mediante a planificación e desvalorizou a idea dun cambio social radical e global. Os últimos vinte e cinco anos permitiron constatar que a esquerda social, a pesar da súa importancia numérica e do mantemento da adhesión a certos símbolos e valores socialistas tradicionais, segue vivindo nunha crise de identidade, de orientación e de ideas. As grandes desigualdades sociais e o extremado individualismo da sociedade contemporánea son as vellas materias pendentes que o actual modelo capitalista non consigue aprobar e que alimentan novos pensamentos críticos O século XXI comezou case como o anterior. Wall Street repetiu o protagonismo de 1929 co estoupido dun novo incendio no sistema que presumía de ter aprendido as leccións do pasado. As grandes desigualdades sociais e o extremado individualismo da sociedade contemporánea son as vellas materias pendentes que o actual modelo capitalista non consigue aprobar e que alimentan novos pensamentos críticos que recollen e actualizan os valores e as arelas que acompañaron aos proxectos transformadores dos últimos douscentos anos.


Summary: Coida que puideron existir irregularidades no proceso de poxa eléctrica perante "a concorrencia de circunstancias atípicas". A decisión da CNMC podería paralizar un incremento do custe da luz proximo ao 11% a partir de xaneiro.

A Comisión nacional dos mercados e a competencia (CNMC) invalidou esta sexta feira o proceso de poxa eléctrica que este 18 de decembro prevía un notábel incremento do custe da luz. Segundo informou o Ministerio de Industria, a decisión do organismo respode á existencia de irregularidades e "circunstancias atípicas" contrarias aos principios de libre competencia que rexen o mercado e o sector. Neste senso, segundo a CNMC o "contexto de prezos elevados" durante as semanas previas e o incremento que o resultado da poxa revertería no custe final da luz para @s utentes poderían dar conta dunha serie de irregularidades no proceso. Porén, a CNMV non ten competencia para anular o resultado que dependerá en última instancia do propio Ministerio. A organización en defensa d@s utentes, Facua, xa convocara un apagón para rexeitar máis un aumento do prezo da luz, próximo ao 11%, a partir de xaneiro.


Summary: O PP sería a forza máis votada.

Os bloques da esquerda e a dereita na Comunidade de Madrid quedarían en empate técnico con 68 deputados cada un -a metade da Cámara rexional- mentres Ciudadans non lograría representación ao ficar nunha estimación de voto do 4,4%, segundo a enquisa preelectoral publicada esta segunda feira polo Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) para os comercios do próximo 4 de maio. Así, a presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, lograría ser a forza máis representada con 59 escanos e un 39,2% das papeletas; seguida de PSOE con 38 deputados e un 25,3% de estimación de voto. Más Madrid mantería os seus 20 representantes actuais e Unidas Podemos subiría, pasado de 7 a 10 deputados e deputadas. De por parte, Vox baixaría a respecto das anteriores eleccións rexionais, pasando dos 12 representantes daquela aos 9 que lle augura o CIS. O ministro de Consumo, Alberto Garzón sinalou que estaría disposto a chegar a un acordo con Cidadáns en Madrid se o partido de Inés Arrimadas pacta cos partidos de esquerda un programa de rexeneración para a Comunidade. En declaracións á Sexta, recollidas por Europa Press, Garzón sinalou que é máis importante "o que" se pacta que "con quen". "A clave está no programa, podes pactar con Cidadáns un programa de rexeneración da Comunidade de Madrid que pode ser razoábel".


Summary: Un roteiro polos puntos máis interesantes da costa de Poio, pasando por varias praias, peiraos e pola arquitectura tradicional de Combarro.

Poio é un concello dun grande interese natural, artístico e etnográfico situado na marxe dereita da ría de Pontevedra. Unha viaxe de interese paisaxístico e ambiental ao longo dun litoral con dúas partes ben diferenciadas: o tramo entre Raxó e Combarro ata A Seca, en Poio, con tramos rochosos de pouca altura, de acceso imposible porque están totalmente cubertos por edificacións e os seus peches, e areais de accesos limitados pola mesma razón; e o tramo entre A Seca e a Ponte da Barca con escasa presión humana, máis natural, con grandes superficies areosas que son bancos marisqueiros, os lameiros do fondo da ría nos que se poden atopar numerosas limícolas e outras aves acuáticas e fermosos lugares para un paseo. Paraxe: Ría de Pontevedra / Concello: Poio / Percorrido: 18,5 quilómetros (lineal) / Dificultade: Baixa Propoñemos un achegamento aos puntos da costa máis interesantes e de doado acceso con vehículos. Ademais, hai numerosas opcións de realizar rutas a pé e varios lugares acondicionados como miradoiros a carón da estrada. Comezamos no porto de Raxó, poboación que linda con Sanxenxo, onde poderemos coñecer as praias da Pedra Alta, Xiorto, Raxó e As Sinás. Continuamos pola estrada cara a Poio e Pontevedra e ao pouco podemos parar para achegarnos a pé á praia de Fontemaior. Máis adiante atopamos o acceso á praia do Laño, de onde parte un paseo acondicionado que pola punta de Samieira lévanos ao Covelo onde atopamos o peirao e varias praias. De novo na estrada seguimos ata o desvío ás praias de Chancelas Pequena e á punta Vixía, o punto máis achegado á illa de Tambo, que forma parte do territorio do concello de Poio e estivo presente en todo o traxecto. A seguinte parada é Combarro, onde temos as praias da Canteira e do Padrón, os peiraos da Canteira e da Chousa e un fermoso conxunto de interese histórico-artístico e etnográfico no que destacan as casas mariñeiras e os hórreos na beira do mar. Despois dunha visita detida a Combarro seguimos viaxe desviándonos á Seca, onde temos vistas da enseada de Campelo, as desembocaduras dos regos Pereiro, do Mouro e das Cancelas e unha ampla área de lecer desde onde parte unha ruta a pé polo litoral que remata en Lourido. Para seguir en coche hai que volver á estrada principal e ao pouco coller un desvío que nos leva primeiro a Campelo, onde podemos ver a praia e o porto, e logo a Lourido onde poderemos visitar as praias da Cabeceira e do Polvorín ou Lourido, de novo fronte á illa de Tambo. Nesta zona pódese facer un bo paseo pola seca na marea baixa. Seguimos de novo cara á estrada e podemos achegarnos para rematar a viaxe no porto da Barca, compartido co concello de Pontevedra e desde o que podemos ter unha boas vistas do último tramo da costa de Poio.


Summary: Os traballadores e traballadoras afectados por ERTEs (151.000) non se contabilizan ao considerarse a súa situación de suspensión, non despedimento. A afiliación á Seguridade Social caeu en Galiza no mes de marzo en peto de 10.000 persoas.

O paro rexistrado aumentou en marzo en 8.252 persoas, unha media de 266 novas persoas no desemprego cada día. Un dato malo, derivado do impacto da crise do coronavirus, e no que non se computan os traballadores e traballadoras atinxidas por un expedientes de regulación tempotal do emprego (ERTE), ao considerarse que a súa situación é de suspensión, non de despedimento. Este colectivo é, na Galiza, de máis de 151.000 persoas. O desmprego rexistrado polos servizo de emprego sitúase en 174.431 persoa. O paro aumentou en todos os sectores agás no primario,pesca e agricultura, onde mesmo baixou, se ben dunha maneira case que testemuñal ao ser só en 79 persoas. Este sector, o primario,é dos poucos que o Estado autorizou a continuar as actividades con certa normalidade baixo o estado de alarma, ao consideralo esencial e fulcral. Porén, desde algúns subsectores, como marisqueo ou parte da pesca, incidiuse nestes días nas importantes perdas económicas e riscos de saúde que supuña manter a actividade. No resto de ramas, o paro aumentou, nomeadamente na de servizos, onde marzo se despediu con 6.619 persoas máis no desemprego rexistrado. A decisión de feche de hostelaría ou determinado comercio e tendas co estado de alarma tivo a súa tradución en impacto no emprego destes sectores. Tamén construción (830 desempregados e desempregadas máis) e industria (+748) sufren o impacto do aumento do paro. O número de contratos, loxicamente, descende: asináronse o mes pasado menos de 56.000, o que supón 22% menos que no mes anterior. Iso si, os temporais continúan a ser moi maioritarios entre os asinados (case 50.000). No que atinxe á afiliación á Seguridade Social, desde mediados de marzo caeu na Galiza en 3,5%. A afiliación á Seguridade Social caeu na Galiza no mes de marzo en perto de 10.000 persoas, pasando das 112.353 de febreiro, ás 102. 623 de marzo.


Summary: Con Anamnese a poeta Eli Ríos vén de gañar a segunda edición do Premio Lueiro Rey de poesía convocado polo concello de Fornelos de Montes e a Asociación de veciños O Cruceiro da Laxe. Despois de títulos como nós escoitando o badalo de Marienplatz (Espiral Maior, 2010) ou o recente Maria (O Figurante, 2013), Eli Ríos achéganos unha poesía que quere provocar preguntas e facer pensar.

-Que hai detrás dun poemario que se titular Anamnese? Está tomado polo lado da Filosofía. Pensamos que a poesía é algo impreso no libro mais a poesía é tamén algo que levamos dentro e temos que sacar. Trátase de poesía narrativa na que dúas persoas se encontran e unha pensa que xa coñecía a outra e vanse dando circunstancias particulares que fan saír o coñecemento. O argumento dá pé a que o eu lírico fago ese proceso de chegar ao coñecemento que hai dentro. -Nos anteriores libros seus, e moi especialmente en Maria, o protagonismo era feminino. Continúa nesa liña? Están escritos en momentos diferentes aínda que saian publicados cambiados de orde. Anamnese é previo a María e non está relacionado con nada do que teña escrito até o momento. Só no fin do libro revélase o xénero. De todas maneiras, escribir poesía é duro, un traballo solitario de moito tempo, se escribise sempre o mesmo non sería nada divertido. A poesía ten que enganchar, xogar contigo e sorprenderte. -No seu blogue transmitiu o entusiasmo por recibir a noticia do premio Lueiro Rei. Que te premie un xurado como este composto por Mecedes Queixas, Armando Requeixo e Lois Cochon con Carme Carreiro de secretaria é un auténtico luxo. Eu sigo o seu traballo e son xente activa que se move por intereses que eu teño como a lingua, a cultura ou a educación. -Do xurado chegáronlle algúns dos primeiros comentarios do seu libro, como cre que vai ser a recepción no público lector? Non sei mais o que me gustaría é que se fixeran preguntas, que fora un xogo que nos faga pensar, que non se trate dun lector pasivo senón que participa na lectura. O libro está distribuído en capítulos e obriga ao lector a facer un traballo, pasar páxinas, cambiar de voz poética... detrás agóchanse as dúbidas do ser e da literatura. -En María, recén publicado e gañador do Premio de Poesía Figurante, a súa vontade era recuperar a memoria dunha muller, María Soliña, sempre contada por homes, a través dunha voz feminina. Estamos nunha sociedade na que a Lei Wert está a facer idiotas funcionais, aprenderemos a ler e sumar mais pouco máis. Non se procura a curiosidade, que nos fagamos preguntas, a investigación. Na literatura acontece o mesmo, os éxitos de venda son libros que non fan pensar, que nos queren sumir na amnesia colectiva. Estamos a quedar sen recursos nas aulas. O enfoque do libro é dirixirse ao lector e dicirlle: espabila, que non che vou dar todo feito! Interésame que a poesía provoque o pensamento. Non quero dar respostas senón que se fagan preguntas. -A poesía pode loitar contra esa amnesia colectiva? Todo libro que faga pensar, aínda que só sexa un verso contribúe a que espertemos. Os poemas do libro comezan cunha cita dun autor que me leva a escribir, ese poeta conseguiu que participase activamente na literatura, no proceso doutra persoa. A min gustaríame que co meu libro acontecese iso. -Vostede é unha das autoras que participa no portal de crítica literaria feminista "A Sega" que fai agora un ano. Que significou a súa creación? Pois que era necesario. Estamos a falar de leis que nos impiden ser donas do noso corpo e na literatura acontece o mesmo. Os grandes críticos son voces masculinas. Cando unha escritora como Fina Casalderrey entra na Academia é como un fito: "entrou unha muller", dicían, e nin se fala da súa traxectoria e todos os méritos que ten. Seguimos nese estado en que as voces femininas, e non só as galegas, están sempre vistas desde o punto de vista do home, xa que os críticos son masculinos. Nós quixemos darlle voz ás escritoras que non saen na prensa, que non están na Academia, que están invisibilizadas. -Que balance fai deste primeiro ano de acción? No persoal medrei como nunca. Temos un foro interno no que cada quen vai facendo as súas aportacións e cada día aprendes algo máis que, no profesional sérveche para escribir con máis rigor, para quitar todos os prexuízos, que tamén os temos. -Gaña o Lueiro Rei que na primeira edición foi para Silvia Penas e comparte o Figurante con Marta Dacosta, as mulleres están no primeiro plano da poesía? Sempre houbo mulleres poetas, sempre publicaron e estiveron en recitais, o que acontece é que agora hai maior conciencia. Entre outras iniciativas, a Sega leva un ano visibilizando obras de mulleres. Temos unha Academia anacrónica e compre mudar as cousas. Agora que conmemoramos o décimo aniversario da morte de Xela Arias e tanto se fala dela, eu pregúntome, quen ten un libro seu na casa? A iso nos referimos cando dicimos que hai que visibilizar mais tamén que as cousas están mudando. -Os premios son, neste tempo de crise, imprescindíbeis para que un libro saia publicado? Hai editoriais que continúan a facer un traballo inxente xa que a poesía nunca dá beneficios e hoxe non lle sobran cartos a case ninguén. Nun caso como o meu, que non son activa no mundo literario, o premio é necesario para que un poemario saia publicado. Ademais danlle moita visibilidade aos libros. -Crítica na rede e tamén autora dun blogue, atópalle rendibilidade a esas novas ferramentas para a comunicación literaria? É unha forma moi rápida e efectiva de chegar ao público lector. Estamos no século XXI e a poesía tamén reflicte a sociedade na que nace en calquera dos meus dous últimos poemarios, a lingua é informática e visual.


Summary: CCOO avanza que non acudirá á Mesa da Función Pública e ve "escaso" o "talante democrático" do Goberno galego. Alfonso Rueda "respecta" as protestas contra os recortes, defende as medidas de Rajoy e culpa delas a Zapatero

Unha mostra de "escaso talante democrático". É o que, en opinión das centrais sindicais, supón que o Goberno galego convoque a Mesa Xeral da Función Pública ou, o que é o mesmo, a xuntanza na que a Consellería de Facenda exporá os recortes que lle aplicará ao seu persoal, "case á mesma hora que as manifestacións" contra eses mesmos recortes. Esa rechamante casualidade é a que veñen de facer pública os representantes de Comisións Obreiras na Administración autonómica, que xa avanzan que non acudirán a unha convocatoria tras a que ven unha "pretensión da Xunta de boicotear as manifestacións". "Non se trata dunha coincidencia ou dunha pura casualidade, senón dunha estratexia perfectamente calculada", aseguran dende CCOO, xa que a convocatoria está fixada dende "hai dous días, cando as manifestacións xa estaban convocadas". Ademais, abondan, "a hora habitual destas xuntanzas é pola mañá, pero neste caso sitúase ás 18:30", isto é, apenas hora e media antes do inicio das marchas que percorrerán as principais cidades e vilas do país convocadas, ademais de por Comisións, pola CIG e a UGT. O recorte ao persoal da Xunta aplicarase este venres, nun Consello extraordinario Neste escenario, o coordinador da área pública de CCOO en Galicia, Ramiro Otero, ve neste movemento de Facenda un episodio máis do "ninguneo" á Mesa da Función Pública que, reprocha, mantén a Xunta a respecto do que debera ser un "espazo de diálogo e negociación". "Estana desvirtuando, xa que en lugar de negociación pretenden convertela en puro trámite, limitándose a facer anuncios sen marxe de diálogo posible". Por este motivo o sindicato chama o persoal público a acudir de xeito "masivo" ás manifestacións. "Se non queren dialogar, vannos ter que escoitar", resolve. O anuncio que neste caso se ía producir na xuntanza cos sindicatos xa o avanzaba horas antes o conselleiro da Presidencia, Alfonso Rueda, que concretaba ademais que a supresión da denominada "paga extra" de Nadal e as demais restricións para persoal ao servizo da Administración. Tras presidir o Consello da Xunta pola ausencia do presidente, Rueda sinalaba que será este venres cando, nunha reunión extraordinaria do Goberno, se lle dea luz verde ao proxecto de lei para modificar as retribucións de funcionarios e persoal laboral, así como para aplicarlles aos soldos dos membros do Executivo a redución proporcional a unha paga extra, isto é, do 7%. Mentres no exterior do complexo de San Caetano unha numerosa protesta rexeitaba os recortes, primeiro no interior do complexo e despois cortando o tráfico nunha avenida próxima, o titular de Presidencia aseguraba "respectar" as protestas "sempre que sexan polos cauces democráticos". "Entendémolo perfectamente", afirma, xa que as medidas do gabinete de Mariano Rajoy "non son agradables para quen as toma nin para que as ten que recibir", pero "tomas é necesario" como tamén o é, na súa opinión, "facer un esforzo de explicación e de transmitirlle a todo o mundo a necesidade de tomalas". Os recortes, en todo caso, conclúe, están provocados pola "situación herdada" do Goberno do PSOE. Mapa das manifestacións convocadas en Galicia


Summary: Xa rematou a impunidade dos que promocionaban touradas co diñeiro alleo. Xa estamos fartos de que algúns personaxes con certas responsabilidades públicas poidan dispoñer dos nosos cartos, da caixa común, para organizar espectáculos nos que a norte e a mutilación son unha recompensa. Non podemos seguir consentindo que concelleiros e concelleiras empreguen fondos públicos para saciar gustos caducos.

Xa rematou a impunidade dos que promocionaban touradas co diñeiro alleo. Xa estamos fartos de que algúns personaxes con certas responsabilidades públicas poidan dispoñer dos nosos cartos, da caixa común, para organizar espectáculos nos que a norte e a mutilación son unha recompensa. Non podemos seguir consentindo que concelleiros e concelleiras empreguen fondos públicos para saciar gustos caducos, o gusto pola sangue brotando do corpo dun bóvido supostamente "fero", pero que non deixa de ser un herbívoro mitificado, un pobre animal a fin de contas. Non podemos seguir consentindo que concelleiros e concelleiras empreguen fondos públicos para saciar gustos caducos Imbecilidade tamén pola nosa parte de permitir que se faga, por non protestar e saír á rúa para impedir que os nosos impostos, mellor empregados en sanidade, educación, infraestruturas sociosanitarias nunca mellor dito, acaben pavimentando a reconvertida "Monumental Coliseum" da Coruña. Porque este caso é especialmente estrano, pero tampouco podemos descartar Sarria ou Padrón, vilas onde os seus gobernantes de turno subsidian unha tourada anual, ou mesmo Muíños, cuxo alcalde financia "porque me da la gana" un festexo taurino con posterior solta de "vaquilla", para o goce e disfrute das minimasas enfervorizadas. Ou Lousame, onde organizan un encerro máis propio do friquismo que do que se supón unha programación seria e para todos os públicos. E Valga, e Pontevedra… exemplos non faltan, pero si falta mobilización cidadá… desgraciadamente. Ás veces os países civilizados non son os máis desenvolvidos economicamente, senón os que as súas sociedades son capaces de reconstruír conciencia Torturar a un animal, en presenza de menores de idade, das xeracións futuras, ao son de Paquito el chocolatero, cun puro na boca e berrando polo final do bóvido non pode formar parte das nosas tradicións nin das de ningún país. Porque ás veces os países civilizados non son os máis desenvolvidos economicamente, senón os que as súas sociedades son capaces de reconstruír conciencias, e os países americanos poden darnos un bo exemplo: Chile, Uruguay, Arxentina, e tamén africanos: Mozambique ou Angola, son algúns dos casos onde había touradas e desapareceron, rematando coa puntilla social unha festividade vermella. Non vou lembrar outra vez que os nosos petos rematan o ano empapados en sangue grazas aos cargos electos que escollemos ou que escolledes, porque é o momento da mudanza e de tomar conciencia: acabou a broma.


Summary: O instrutor sospeita que a omisión de medidas de seguridade por parte do director de Adif, Andrés Cortabitarte, pode ser extensible ao seu subordinado Fernando Rebón, que compareceu este mércores no xulgado nunha moi breve declaración HEMEROTECA | O xuíz de Angrois imputa outros dous cargos de Adif

HEMEROTECA | O xuíz de Angrois imputa outros dous cargos de Adif El non tiña competencias sobre o deseño da seguridade do AVE Ourense-Santiago no que ocorreu o accidente de Angrois do 24 de xullo de 2013 senón que se limitaba a supervisar o seu funcionamento posterior. Esa foi a argumentación que expuxo este mércores no xulgado, nunha moi breve declaración, Fernando Rebón Sartal, xerente de Seguridade na Circulación de Adif para o noroeste imputado como colaborador do seu superior, o daquela director de Seguridade, Andrés Cortabitarte, principal investigado na causa ademais do maquinista por considerar o xuíz que non avaliou os riscos existentes na liña como esixía a normativa. O instrutor sospeita que a omisión de medidas de seguridade por parte do director de Adif, Andrés Cortabitarte, pode ser extensible ao seu subordinado Fernando Rebón, que compareceu este mércores no xulgado nunha moi breve declaración Este mércores Rebón Sartal, segundo indican varias fontes presentes na sala, comezou a súa comparecencia indicando que só respondería ás preguntas que lle formulasen o xuíz, o fiscal e o seu avogado, pero non do resto de partes persoadas. Porén, nas poucas preguntas que lle formularon xuíz e fiscal non se puxo o foco en se Rebón Sartal tivo ou non algún papel na decisión de Cortabitarte de autorizar a desconexión a bordo dos Alvia do sistema de control da velocidade que puido evitar o despiste que sufriu o maquinista, que provocou 80 mortes. Tampouco se lle preguntou como soubo desa desconexión. O imputado limitouse a dicir que el non tiña competencias sobre o deseño da seguridade da liña, un dos momentos en que o xuíz sospeita que Adif non avaliou como debera o risco que existía en Angrois. Nas poucas preguntas que lle formularon xuíz e fiscal non se puxo o foco en se Rebón Sartal tivo ou non algún papel na decisión de Cortabitarte de autorizar a desconexión a bordo dos Alvia do sistema de control da velocidade Rebón, segundo os presentes na súa declaración, explicou que o seu traballo limitábase a supervisar, con inspeccións de subordinados seus, o funcionamento da liña cando xa estaba en servizo e que nunca recibiu ningunha advertencia sobre ningún risco concreto en Angrois. Nese sentido, o imputado remitiuse á declaración que xa fixera no xulgado dous meses despois do sinistro, en setembro de 2013, na que asegurara igualmente que el non era responsable de decidir a seguridade da liña senón só de supervisar a existente. Porén, non se lle preguntou nada relacionado coa desconexión a bordo dos Alvia, cando estes xa estaban a circular pola liña, do sistema de seguridade, decisión tomada polo seu superior Cortabitarte noutro dos momentos dos que se dubida do xeito en que foron avaliados os riscos. Cando o xuíz instrutor imputou a Rebón Sartal o pasado febreiro considerou "indubidable" que o seu superior Cortabitarte "tivo que contar coa colaboración" de subordinados A declaración este mércores de Rebón Sartal prodúcese derivada da declaración hai un ano de Cortabitarte, que desviou responsabilidades cara a outros departamentos, o que levou ao xuíz a ter actualmente imputadas a seis persoas ademais do maquinista: o propio Cortabitarte; o seu subordinado Rebón Sartal, que declarou este mércores; o director de Seguridade de Renfe, Antonio Lanchares, que permaneceu no cargo cinco anos ata que dimitiu a semana pasada; e tres técnicos da empresa pública Ineco que avaliaron a seguridade do AVE Ourense-Santiago pero que declararon no xulgado que Adif non lles encargou analizar a curva de Angrois. Este mércores, na súa declaración, Rebón lembrou en varias ocasións que o máximo responsable da seguridade era o seu superior, Cortabitarte. Cando o xuíz instrutor imputou a Rebón Sartal o pasado febreiro considerou "indubidable" que o seu superior Cortabitarte "tivo que contar coa colaboración" de subordinados como el e argumentou que "non é descartable que boa parte dos reproches que xustificaron a imputación" do director de Seguridade "poidan ser extensivos aos seus colaboradores". Máis declaracións Este mércores tamén declarou no xulgado como testemuña un técnico das empresas que instalaron os sistemas de seguridade na liña. Na súa comparecencia dixo que non estaba entre os seus cometidos avaliar os riscos da curva de Angrois, en liña co declarado a finais do ano pasado por tres técnicos da consultar pública Ineco, á que Adif non lle encargou supervisar a seguridade dese punto senón só do resto da liña ata uns metros antes. O mesmo declararon en marzo outros compañeiros da testemuña hoxe comparecente. As comparecencias no xulgado continúan estes xoves e venres coa ratificación presencial de peritaxes encargadas polas partes e que xa se achegaron por escrito á causa hai meses ou mesmo anos As comparecencias no xulgado continúan estes xoves e venres coa ratificación presencial de peritaxes encargadas polas partes e que xa se achegaron por escrito á causa hai meses ou mesmo anos. O xoves ratificarán as súas peritaxes dous peritos do maquinista: un experto maquinista que dixo que a seguridade da liña presentaba eivas e unha psicóloga que sinalou que o risco de erro humano como o que sufriu o maquinista debía ser mellor tratado. O venres farano dous peritos designados por Adif que, pola contra, consideraron que a liña cumpría coa normativa.


Summary: Subtitulado Somanario d'intreses rexionales e literatura, esta publicación monolingüe en galego apareceu en Lugo o 8 de xaneiro de 1891, doce días após o derradeiro número d'A Monteira coa que comparte subtítulo. As dependencias da redacción e a administración estaban no baixo, número 10, da rúa Palacio. Saía á luz os días 1, 8, 16 e 24 no obradoiro de Xerardo Castro Montoya, na mesma localización das dependencias da cabeceira. Constaba de oito páxinas, tamaño folio. Na última, destinada a anuncios, ofertábase a entrega do poemario Contos de todol-os cores, de Ángel Vázquez Taboada, a quen pagase por adiantado o importe dun ano.

O noso porgrama Que ven a facer O labrego? -dirán os nosos leutores. Pois duas palabriñas e conto acabado. O labrego, sin representar bandería políteca algunha, ven a defender os intreses de Galicia, esquecidos – antes máis que agora-polos nosos gobernantes. Como non ten nada no papo, falará crariño. O labrego, continando sempre o lau da nosa Igresia Católeca, non se meterá nin ten pra que meterse, en custións relixiosas: non dará sorte a homes que se encubran co anónemo nin que busquen a prensa como médeo de satisfacer pasiós ruís; polo camiño tranquilo e asosegado das ideas, traballará polo ben estar desta rexión, dando especealmente, sempre que poida, axuda e oidas ós nosos peisanos, que, rematando o sigro XIX, sementan e recollen centeo que non proban. A estes mais que a naide están adicadol-os nosos traballos. Nas poucas horas de vagar, acuparase tan soilo de refrir certas esceas que no chan gallego soceden, e de entreter, de vez en cando, os que lle dean ás cadeliñas, xa con algún contiño de mil mintiras xa tamén dándolles conta de todos aqueles socesos que merezan ser conocidos. E cunha aperta a tódolos que falan esta soave e doce lengua e un afeutuoso saúdo ós nosos colegas, pon punto. [O Labrego, número 1 de 8 de xaneiro de 1891] O número abre cun editorial de presentación en que O Labrego manifesta a vontade de estar á marxe de bandeiras políticas Alerta callegos Próximas as eleuciós de Deputados a Cortes temos que dar un conselliño a médeo de prólogo das nosas tareas, a tódolos que viven neste anaco de terra, pra nos tan quirido. Por aquelo de que quen ten o pote o lume, medeo camiño ten andado, sabredes perguntar a aqueles que vos piden o voto, que demos de cousas van facer ó Congreso; que ideas e criterios teñen acerca deso que anda rolando polos pródicos e que lle chan Custión arancelaria; que resultados dará a elevación dos dereitos de importación de certas materias; si con motivo desas cousas o noso ganado siguirá embarcándose pra Ingraterra; si pensan meterlle unha entrada a esas compañías dos camiños de ferro pra que leven, como levan noutras naciós, os produtos case de balde dun lau a outro; ou si pensan que España enteira ha de estar amarrada a media ducia de acaparadores castellanos e outros tantos fabricantes catalás que nos queren xiringar na persente acasión. Todo esto e moito máis que nos queda no tinteiro, acúrresenos; e acúrresenos, asi Dios nos leve, coa maior boa fe, sin que nos guie paseón de sistemas aconómicos ou politecos. O noso pensar está reducido o seguinte: non queremos morrer de fame, nin que a fanega de centeo chegue a cinco pesos, nin que os nosos ganados, fonte inseca dedonde sacan os peisanos os cartiños que entregan mansamente ó Estado, se vendan, como fai anos, a bocados de pan. Mirade pois o porvenir que nos espera e despois non nos relaxemos coma tolos dos traballos e miserias que nos veñan encima, que a voz de alerta xa vola dá hoxe O labrego. X. D'O Labrego só coñecemos un número. Dos outros publicados, se os houbo, nada se sabe Casos e cousas O domingo do autual foi conducido ó cimenterio o cadavre do siñorD. Manuel Tato, beneficiado desta Santa Catedral, e tio dos nosos apreceabres amigos D. Laureano e D. Leoncio, ós que, como á demais familea, acompañamos no delor que sofren por tan sensibre perda.***Na lotería de Navidá celebrada ultemamente foron agraceados coa parte do premeo maior dez dependentes de consumos desta ciudá; pois quedaron cesantes. Acompañamos ó siñor alcalde no delor que experimentou ó botalos fora; a pesar de que el mesmo dixo que "non lle pareceran moitos" E abofellas, que de sesenta dependentes que hai en consumos, deixar dun golpe cesantes a dez, tampouco a min me parece esaxeración. Pois fan falla cinco días! Sinon bota mal a conta,pra que a feixiños de a dezqueden os restantes fora.****Morreu na Cruña o verdugo Xorxe Mayer. A afiucion a aportar gorxas non pasou inda, posto que un sobriño do morto pertende a praza.Non debía haber xenro. Pois sinón en estes temposen que abonda a yernocraciaun xenro e non un sobrinodebería outar á praza.**** A hora de esquirbir estes ringuilós dinnos que veñen cara á Galicia os nosos Diputados D. Manoel Becerra e D. Teolindo Soto. As visitas destes siñores sempre veñen ben ós eleutores que lles deron o voto; pro, nas autuales cercunstancias teñen aquelas maior importancea. - Por que? - Porque o país, que sofre e paga, ten unha medrana terribre porque cré – e con razón – que non vai a ter cousa que lle dea o nacesario pra pagar as contribuciós, i-é porque a chamada masa neutra que non come nin duns nin doutros, pro que é o nérveo dista disgraceada Nación, afigúraselle que tanto liberales como conservadores, o que fan é traballar prós seus paniaguados, sin que se lles dea o negro dunha uña, ós seus representados, estean ben ou mal. E agora di O labrego: Quererán eses siñores que nos veñen a ver, pasar polo papel que lles axudican os que da referida maneira pensan? ... Non, non: O labrego crê que veñen a tomarlle o pulso à openión, e que desta conformidá, han de facer valer no Congreso, en todo tempo, contra catalás e demos que se persenten, os direitos de Galicia. O labrego dalles os siñores Becerra e Soto a mais cordial ben-venida; pro, débelles facer presente, que sempre foi verdá aquelo de "non se collen as troitas a bragas enxoitas". Lostregazos Sempre que vaias á misa,mira, rapaza, pro crego;porque o mirarche pro mozosole ser de mal efeuto.****- Estráname Farrucoverte tan ledo! ... - Ai, ho! Se queres rirte...le O labrego. Á marxe das bandeiras O primeiro número d'O labrego saíu da imprenta o 8 de xaneiro de 1891. As referencias bibliográficas existentes apuntan todas a que deixou de se publicar nunha data indeterminada de 1893. De ser así deberían terse publicado máis de cen números mais só se conserva o número un, circunstancia que, ao noso entender, fai pouco probábel tan longa duración. De existiren, onde están os números posteriores a ese 8 de xaneiro? Centrámonos pois para a presente análise no único número conservado, que inclúe artigos sobre historia e costumes, así como textos literarios, nomeadamente poesías e contos ademais dunha sección de anuncios coa que fecha o número e que dá completa información sobre ultramarinos, comercios de teas, chocolatarías, fondas, funerarias, farmacias, máquinas de coser etc. Finaliza a páxina oito con datos técnicos sobre o propio xornal: tamaño, contidos, prezos... O número abre cun editorial de presentación en que O Labrego manifesta a vontade de estar á marxe das bandeiras políticas, interesado só en defender os intereses da Galiza; sen dependencias (como non ten nada no papo falará crariño); aínda que se declarase sempre ao lado da igrexa Católica mais sen entrar en cuestións relixiosas. Na mesma páxina, a proximidade dos comicios electorais para escoller deputados nas Cortes Xerais, que se van realizar o día un de febreiro de 1891, motiva a redacción da colaboración "Alerta callegos –sic–", cun X. Por sinatura. Nela, O Labrego autoproclámase defensor dos intereses dos labregos perante a chamada cuestión arancelaria que vai gravar a importación de certos produtos e, sobre todo, condicionar a exportación de gando vacún para a Inglaterra. O número un aproveita para lles recordar aos representantes galegos nas Cortes Xerais as necesidades da cidadanía galega Ademais, aconsella á cidadanía exixencia e crítica á hora do sufraxio consonte as necesidades económicas e sociais. A páxina catro, sob a forma lírica do vilancico, desenvolve varias das problemáticas da sociedade labrega da época, desde o sistema eleitoral ao caciquismo. É Xesús Rodríguez López (médico, folclorista, xadrecista, escritor e político que participaba na vida diaria lucense frecuentando o Círculo das Artes, o Orfeón Galego e a "Juventud Antoniana". Era católico practicante, o que valerá para encadrar mellor o incidente xurdido a raíz da publicación de Supersticiones de Galicia, en 1895, quen asina o texto e denuncia os abusos (os trabucos e as rendas) realizados polos axentes caciquís, personificados nas figuras dos "Sacretarios" e a "curia". Tamén aproveita para lles recordar aos representantes galegos nas Cortes Xerais as necesidades da cidadanía galega. Fronte aos parrafeos dalgún dos xornais coetáneos, O Labrego aposta máis polos "Lostregazos", e "Casos e cousas". Este último apartado acollía noticias da actualidade social (a lotaría de Nadal e mortes de persoeiros lucenses, entre outras) e política, como a visita dos deputados Manuel Becerra e Teolindo Soto. Na actualidade, o primeiro número pódese consultar na Real Academia Galega. É o único que coñecemos. Dos outros números publicados, nada se sabe.


Summary: Consultar as cidadás e os cidadáns antes de tomar decisións relevantes. Esa proposta nuclea a aposta do BNG na democracia participativa nestas municipais 2015. O Bloque propón referendos populares e Santiago viviu esta terza feira un ensaio simbólico.

Debe pagar o IBI a Igrexa católica polos imóbeis dos que é titular? A cidadanía debería tomar a palabra e decidir cuestións deste teor, a xuízo do BNG. A organización frentista organizou esta terza feira, en Santiago de Compostela, unha consulta simbólica popular sobre esta cuestión, face a hospedaria de San Martiño Pinario. "Ten que mandar a cidadanía, a orden ten que vir de abaixo arriba e non ao revés. Hai que romper esa cadea de mando vertical que converte os concellos en estruturas ao servizo do poder central e dos poderes económicos. Iso garántase con máis transparencia, participación cidadá e con máis protagonismo no proceso de toma de decisións", dixo aos meios o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence. Para Vence, nas municipais confrontan dous modelos antitéticos. O do PP, obsesionado por conquistar maiorías absolutas para impor o que cualifica de políticas antisociais. E o do BNG, que claramente aposta na participación do pobo na toma de decisións dos concellos. Cela estimou en 200.000 euros anuais os que o concello deixa de receber o ano ao estar a Igrexa exenta do pagamento do IBI "Feijóo clama por ter maiorías absolutas precisamente para impoñer decisións verticais de arriba abaixo e garantir que os concellos do PP sexan absolutamente obedientes", advertía Vence. Obedientes aos poderes económicos e obedientes a Madrid. Vence e alcaldábeis Non só votou Vence na consulta simbólica: tamén emitiron o seu sufraxio os alcaldábeis nacionalistas por Santiago, Rubén Cela; Vigo, Serafín Otero; Lugo, Rubén Arroxo; e Ourense, Susana García, canda militantes e simpatizantes da formación nacionalista. O referendo era simbólico, mais de se levar á práctica tería consecuencias nada desprezábeis para as arcas municipais. Rubén Cela estimou en 200.000 euros anuais os que o concello deixa de receber o ano ao estar a Igrexa exenta do pagamento do IBI. Aliás, Cela esclareceu cales son os contidos da proposta do BNG. O Bloque quer que a Igrexa pague o IBI por aquelas propriedades das que é titular e que non son empregues para o culto ou carecen de función social. "Non pedimos que a Catedral nin os bens de culto paguen o IBI, nin os colexios, nin a Cociña Económica nin o Albergue; reclamamos que as leiras, prazas de garaxe, pisos, establecementos hostaleiros [que son da Igrexa] paguen os impostos que lles corresponden", acrecentou.


Summary: As eleccións ás confrarías galegas decorrerán o vindeiro 29 de outubro tras comezar antonte a campaña. Até 63 destas entidades deberán escoller as vogalías que comporán os cabidos.

A campaña electoral ás vogalías das confrarías de pescadores galegas comezou este 20 de outubro e prolongarase até o 27 deste mes. O día 28 será a xornada de reflexión e no sábado 29 decorrerán as votacións. A presenza de toxina adía 15 días o comezo da campaña marisqueira de Noia 1.670 traballadores e traballadoras e 991 empresarios e empresarias do sector do mar "aspiran a ocupar" algún destes postos. Nas confrarías nas que non se presentou ningunha candidatura, en 16 delas, calquera persoa afiliada do censo que cumpra os requisitos resulta elixíbel. Desta forma, unha vez electas as persoas vogais da xunta xeral, tomarán posesión dos seus cargos na sesión constitutiva que debe decorrer na sede de cada confraría no prazo máximo de cinco días desde a proclamación definitiva. Así, no primeiro pleno da sesión constitutiva iniciarase o procedemento para elixir patrón maior, vicepatróns e vogais do Cabido. As persoas que compoñan a xunta xeral elixirán por maioría simple en primeira volta quen é patrón maior. En caso de empate, repetiranse as votacións en segunda volta e, de manter o empate, resolverase a favor da persoa candidata de maior antigüidade na confraría. Así, nun mesmo acto e xusto a continuación, a xunta xeral elixirá entre as persoas que a compoñen quen serán vicepatróns primeiro e segundo, e quen vogais do cabido. Alertan do grave deterioro da ría de Arousa, con caídas de produción por riba de 50% Segundo o decreto 8/2014, do 16 de xaneiro, polo que se regulan as confrarías de pescadores da Galiza e as súas federacións, na composición da xunta xeral respectarase, sempre que sexa posíbel, a paridade entre persoas traballadoras e empresarias, así como a proporcionalidade entre sectores de produción. Os distintos sectores de produción dunha confraría estarán representados na xunta xeral sempre que conten cun número de membros suficiente que lles permita contar cun vogal no cabido. A resolución pola que se convocan estas terceiras eleccións unificadas ás confrarías de pescadores galegas publicouse no Diario Oficial da Galiza (DOG) o 5 de setembro. Os comicios desenvolveranse en tres fases, primeiro eleccións nas confrarías; votacións nas federacións -A Coruña, Lugo e Pontevedra-; e a elección da Presidencia da Federación Galega. 12.734 persoas afiliadas Na actualidade as confrarías galegas teñen 12.734 persoas afiliadas, das que 4.312 son empresarias e 8.422 traballadoras. Das 4.312 empresas, 86,69% son persoas físicas (3.738), 5,29% xurídicas e 8,02% son comunidades de bens ou cooperativas. As confrarías avanzan mobilizacións contra o veto da Unión Europea á pesca de fondo en 87 caladoiros Por colectivos, 41,05% son de marisqueo a frote, 33,09% de artes menores, 7,24% de recursos específicos e 12,62% de outros como as bateas e os parques de cultivos. Das 3.738 empresas persoas físicas, 88,58% son homes e 11,42% son mulleres. Das 8.422 persoas traballadoras, destacan as 3.212 do marisqueo a pé (38,14%), ademais, do total, 4.851 (57,60%) son homes e 3.571 mulleres (42,20%). Teito de cristal Tan só cinco mulleres, dun total de 63 persoas confrarías na Galiza, ostentan o máximo cargo destas institucións, é dicir, tan só 8% son patroas maiores no canto de patróns. As confrarías contan cun gran número de traballadoras, mais as mulleres seguen a ter un papel residual nos órganos de dirección. Para estudar esta realidade do papel das mulleres no sector do mar, o Parlamento galego aprobou o pasado marzo por unanimidade a creación do Observatorio Galego da Igualdade do Sector Pesqueiro. Con todo, sete meses despois, este observatorio aínda non foi creado. Conflito en Baiona As patroas maiores eran seis até hai uns meses, mais unha votación da Xunta Xeral de Baiona, con vitoria por dez a oito a favor de José Manuel Sotelo, deixou Susana González fóra do cargo. Precisamente esta confraría protagoniza o maior conflito destas eleccións. A ex patroa denunciou a designación da Comisión Electoral de maneira irregular ao non ratificarse en xunta xeral e terse cambiado o censo de cinco mariscadoras. A Xunta da Galiza estimou a alegación e as eleccións fican paralizadas até a elección dunha nova Comisión Electoral.


"As mulleres non van chegar; xa están" Margarita Salas, bioquímica A Asemblea Xeral das Nacións Unidas estableceu o 11 de febreiro como o Día Internacional das Mulleres e das Nenas na Ciencia co obxectivo de concienciar á poboación da desigualdade existente neste campoLembro ler o ano pasado un titular da RTVE que rezaba o seguinte: "Menos del 30% de los investigadores científicos en el mundo son mujeres, según la Unesco". Un dato tristeiro, pero nada novo. Por iso mesmo, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas estableceu no ano 2015 o 11 de febreiro como o Día Internacional das Mulleres e das Nenas na Ciencia co obxectivo de concienciar á poboación da desigualdade existente neste campo e, xa de paso, para dar unha maior visibilidade a aquelas mulleres que forman parte del. Como aviso importante: non é cousa sinxela. Pola súa parte, a escola de negocios IMF Business School lamenta nun informe que, aínda tendo en conta que hai unha maior porcentaxe de mulleres que teñen títulos universitarios fronte aos homes, a cifra decrece "exponencialmente" cando falamos dos estudos de ciencias, tecnoloxías ou enxeñerías. En España, segundo o CSIC (Consello Superior de Investigacións Científicas), o número de catedráticas non chega ao 25% no caso das carreiras ou Grados científicos. Hai moitas razóns que explican este feito, pero o estereotipo de cómo debe ser la mujer fixado por unha cultura patriarcal, se cadra, é unha das máis fortes. Isto afecta tanto a mulleres como a homes, e proba disto son profesións como a de enfermeira ou mestra, onde a excepción, a rareza, é atopar máis homes que mulleres dentro do cadro de persoal. No ano 2020, o 32% dos adolescentes seguen a considerar que existe unha distinción entre xéneros e as súas capacidades á hora de levar a cabo determinados traballosNo ano 2020, o 32% dos adolescentes seguen a considerar que existe unha distinción entre xéneros e as súas capacidades á hora de levar a cabo determinados traballos. O informe PISA reflicte que as mulleres son peor avaliadas nas materias de física e matemáticas e "sobre avaliadas" noutras materias como lingua, orientando ás nenas a facer carreiras vencelladas ás ramas social e de humanidades. A presenza feminina na ciencia amosa cifras pouco alentadoras: o ano pasado, a iniciativa española 11 de febrero presentou un informe sobre os plans de futuro dos máis pequenos, no cal só un 7% das nenas afirmaba que de maior quería ser científica. Outra das causas que nos leva a esta situación é a ausencia de referentes para as crianzas, e non porque non teñan existido mulleres na ciencia, senón porque nos libros de historia, na memoria colectiva, non existen estas mulleres. A 'alta esfera' académica tamén fai proba desta desigualdade: só un 5% dos Premios Nobel foron entregados a mulleres desde que se celebrou a cerimonia por primeira vez (facendo media de todas as categorías existentes: de 998 premios totais, 54 foron recollidos por mulleres). Nas categorías de Medicina, Física e Química, obtemos unha relación similar: 20 galardóns entregados a 19 mulleres, ao recoller Marie Curie o Nobel en dúas ocasións para as categorías de Física e de Química. Isto non quere dicir que non haxa mulleres tras os equipos e descubrimentos que marcan o avance do noso mundo: isto quere dicir que, en gran parte, a nosa presenza ou está silenciada ou non acada a resposta que cómpre para perdurar no tempo. Só un 5% dos Premios Nobel foron entregados a mulleres desde que se celebrou a cerimonia por primeira vez. As mulleres son menos citadas que os homesAs mulleres son menos citadas que os homes, segundo un artigo publicado na revista Nature no ano 2013, o cal analizaba máis de 5 millóns de traballos e artigos de investigación. Outro análise tamén afirma que os homes fan autocitas un 56% máis que as mulleres, o cal indica unha maior mostra de confianza no seu propio traballo. No ano 2014 Fortune revelou que as avaliacións sobre os traballadores de empresas tecnolóxicas amosaban críticas moito máis duras e negativas no caso das mulleres (para ser máis exactos, cunha diferencia do 87,9% fronte a un 58,9% no dos homes). O 75% dos informes sobre traballadoras femininas contiñan comentarios respecto á personalidade da traballadora e non do seu desenvolvemento laboral, cunha clara intencionalidade aldraxante: mandona, agresiva, irracional... son só uns exemplos. Só o 2% dos informes adicados a traballadores masculinos incluían este tipo de críticas. Como homenaxe e como muller, eu quero falar dalgunhas das mulleres que máis fascinación me producen como alento a todas aquelas rapazas cuxo soño é chegar a formar parte dun 'Man's world' total: elas conseguíronoÉ moi complexo estudar a invisibilidade da muller neste eido, xa que o prestixio dun investigador ou estudoso depende -en gran medida- do recoñecemento dos demais membros da comunidade científica, pero o esquecemento dun xeito sistemático destas figuras ao longo da historia (denominado como " Efecto Matilda " por primeira vez pola sufragista Matilda Joslyn Gage no seu ensaio La mujer como inventora ) é unha realidade amplamente estudada e, ademáis, fai que moitas profesionais se sentan pouco valoradas dun xeito independente aos seus logros, xa que certamente, o seu futuro fica á deriva doutras circunstancias alleas ás súas capacidades. Á falta de recoñecemento segue, como é lóxico, a perda de motivación.Como homenaxe e como muller, eu quero falar dalgunhas das mulleres que máis fascinación me producen como alento a todas aquelas rapazas cuxo soño é chegar a formar parte dun 'Man's world' total: elas conseguírono. Vera Rubin (1928-2016). AstrónomaFoi a primeira persoa en falar da materia escura, a cal centra hoxe en día (xunto coa enerxía escura) o debate sobre o futuro comportamento do cosmosApaixonada da astronomía desde pequena, construíu coa axuda do pai o seu primeiro telescopio para poder rastrear meteoros dende a xanela da súa habitación. Quixo formar parte da institución de Princeton, pero non foi aceptada xa que, naquela época, as mulleres non estaban permitidas nos estudos de astronomía. Foi parar á Universidade de Cornell, estudando física cuántica baixo a tutela do Nobel Richard Feymann. Traballou no ámbito da rotación de Galaxias (en especial da nosa veciña Andrómeda), sendo a segunda muller en recibir o recoñecemento da London's Royal Astronomical Society polos seus descubrimentos. No ano 1965, converteuse na primeira muller en utilizar os instrumentos do Observatorio Palomar, que ata aquel momento presentaban un acceso de carácter restrinxido para as femias. Foi a primeira persoa en falar da materia escura, a cal centra hoxe en día (xunto coa enerxía escura) o debate sobre o futuro comportamento do cosmos, obtendo evidencias grazas a toda unha vida de observacións e de traballo frenético.María Wonenburguer (1927-2014). MatemáticaMatemática recoñecida a nivel mundial… e galega (de Oleiros mesmiño). Foi a primeira muller española en recibir unha bolsa Fullright para estudar no estranxeiro. Pese aos desexos dos seus pais, que querían que María estudara enxeñería para continuar así co negocio familiar, esta muller decidiuse polas matemáticas, doutorándose na Universidade de Yale cun traballo sobre a Teoría de Grupos dirixido polo distinguido alxebrista Nathan Jacobson. Cando regresou a España, non tivo opción de validar o título, e veuse obrigada a cursar outro doutorado, traballando como investigadora no CSIC. Pasou varias etapas da súa vida fóra da Galiza, unha delas na Universidade de Toronto (sendo ela a única muller do claustro), onde desempregou o papel de tutora nun traballo doutoral que deu paso a un novo tipo de álxebra, coñecéndose este como teoría de álxebras de Kac-Moody. María permaneceu no esquecemento moito tempo, ata que unhas alumnas de matemáticas decidiron dárlle á súa achega a importancia que realmente merecíaMaría permaneceu no esquecemento moito tempo, ata que unhas alumnas de matemáticas decidiron dárlle á súa achega a importancia que realmente merecía. A partires dese momento, María Wonenburguer comezou a acadar certo recoñecemento público (na nosa terra: fóra, a súa figura era amplamente coñecida). Foi nomeada Doctora Honoris Causa pola Universidade da Coruña e membro da Real Sociedad Matemática Española. Fai uns anos, moitos estudosos admitían ter usado o seu traballo sen saber que esta muller de impecable traxectoria era galega. A día de hoxe, a Xunta premia ás mulleres investigadoras cun galardón que leva desde 2007 o seu nome.Fabiola Gianotti (1960). FísicaSomos o 49% do mundo. Non é factible permanecer na sombra, nin xusto, nin intelixente. Cómpre mudar a situación: por todas as nenas que virán e para que o seu futuro non sexa un camiño de pelexas nin desplantesPolímata de nacemento. O cliché dos científicos que só ven datos e teoremas con ela non casa: aínda que busca dar resposta ás grandes preguntas que se formulaba de pequena traballando no eido da física de partículas, Fabiola segue igualmente interesada pola filosofía e as artes: o coñecemento non exclúe. Comezou a súa andaina no CERN como voceira do proxecto ATLAS, que saltou á fama no ano 2012 ao atopar unha partícula compatible co bosón de Higgs, básico para entender o proceso que leva ás partículas fundamentais a ter determinadas masas. No ano 2014 foi elixida como nova Directora do CERN, sendo así a primeira muller en ostentar este cargo desde o ano 2016. Nomeada Doctora Honoris Causa pola Universidade de Upsala, a École Polytechnique Fédérale de Lausana e as Universidades de McGill, Edimburgo e Oslo, Gianotti foi elixida como unha das principais pensadoras globais pola magazine Foreign Policy. É, segundo a Forbes, unha das 100 mulleres máis influentes do mundo e, no 2012, foi tamén nomeada como a quinta personalidade máis importante dese mesmo ano para a Times. Somos o 49% do mundo. Non é factible permanecer na sombra, nin xusto, nin intelixente. Cómpre mudar a situación: por Rosalind Franklin, por Lynn Margulis, Hedy Lamarr, Jane Goodall, por todas as nenas que virán e para que o seu futuro non sexa un camiño de pelexas nin desplantes: querer mellorar a vida das persoas non pode, baixo ningún concepto, obter réplica algunha.


Summary: O xurado escolleuno entre as 40 obras presentadas. Resalta na gañadora a súa linguaxe coidada e provocativa, con moita propensión ao minimalismo, xogando cos silencios e creando rasgaduras sen chegar ao melodrámatico. O libro mantén en todo momento atrapado ao lector, convertídoo nun espectador activo, nun vouyeur.

O xurado do premio "Concello de Carral", formado por Emma Pedreira, Antía Otero e Luciano Rodríguez, resaltou da obra gañadora a súa linguaxe coidada e provocativa. Roi Vidal Ponte (Compostela, 1982) é un creador polifacético e antidogmático. Como dramaturgo publicou algunhas pezas de teatro breve como A última tentación de Edipo (Revista das Letras, 2006), Julieta's Black Hole (Casahamlet, 2010) e Kindertontenfuga (Casahamlet, 2011). En canto a obra poética ten espallados diversos poemarios como Amort (Revista das Letras, 2007), 5 Haikus pornográficos (Dorna, 2008), Roma (Revista das Letras, 2009) e Pop (Finalista Premio Xuventude Crea 2010, Xunta de Galicia). Como director de teatro dirixiu Matilde, co grupo universitario Bicodobrelo (2008) e Faraoas, espectáculo baseado nun texto da súa propia autoría (Tirita Producións, 2011). É tamén crítico teatral (Vieiros, Faro de Vigo, Protexta, O Galiñeiro) e membro de Estaleiro Editora e do grupo Ataque Escampe.O premio de Carral está dotado con 2.000 euros e a publicación da obra na colección de poesía de Edicións Espiral Maior. O acto de entrega do premio terá lugar o 25 de maio, na Casa da Cultura de Carral, dentro da programación de Letras Galegas 2012. O mesmo acto servirá para a presentación do poemario que gañou na pasada edición, Libro das mentiras de Emma Pedreira.


Summary: Considérao culpábel de enaltecemento do terrorismo, insultos á coroa española e aos corpos e forzas de seguridade do Estado.

O Tribunal Supremo español anunciou que desestima os recursos presentados pola defensa do rapeiro Pablo Hasel contra a sentenza condenatoria da Audiencia Nacional. Así, Hasel é condenado a nove meses e un día de prisión e a pagar unha multa diaria de trinta euros por responsabilidade subsidiaria durante 168 días. En caso de non cumprir co pagamento, isto suporá 84 días máis de prisión para o músico. Hasel foi declarado culpábel, ademais de reincidente en enaltecemento do terrorismo, que é o delito que lle custou a pena de prisión, inxurias e calumnias contra a coroa española e o uso da imaxe do rei, por un lado, e insultos e calumnias contra as institucións estatais, polos seus comentarios sobre corpos e forzas de seguridade do Estado. Por cada un destes dous últimoscargos, terá que pagar unha multa diaria de trinta euros durante doce meses e durante quince, respectivamente.


Summary: Non esquezas procurar o semanario que estará nos puntos de venda habituais o sábado e que analiza o percorrido do Partido Galeguista e reflexiona sobre a traxectoria multidisciplinar do creador Fernando Blanco.

O Grupo Rompente aterra na capa de Sermos Galiza desta semana para sorprender, case 40 anos despois, coas confesións sobre os seus proxectos actuais e futuros. A entrevista que Manuel Xestoso fai a este colectivo, titulada 'Grupo Rompente. A vangarda que volve', Manuel M. Romón, Alberto Avendaño e Antón Reixa aluden á publicación do libro Que hostia din os rumorosos. Con esa estrea de actualidade, non podía ser doutra forma. Porén, este grupo que revolucionou o mundo cultural galego tamén fala de literatura, de loita social, do que cabía antes na radio e do que cabería hoxe, de proxectos culturais e de medios de comunicación. Unha conversa imperdíbel... De política e arte Como tamén o é a reportaxe de Xosé Barros sobre o traballo do galeguismo para "tronzar os valos históricos que cercan o noso país". En 'Partido Galeguista. A porta a un novo estatuto' hai tempo de analizar o destino da Galiza como nación, de aludir ao propio estatuto, de coñecer un proxecto político e de afondar na historia propia. O terceiro gran tema que atoparás nos quiosques e puntos de venda habituais -así como na nosa tenda en liña- este sábado é 'Fernando Blanco. Voltar á orixe'. O texto que asina Iago Valverde alude ás facetas deste profesor xubilado como artista multidisciplinar, que sae das aulas pero segue dando entrada a novas propostas pictóricas, escultóricas e arquitectónicas. Propostas inspiradoras Se como lectora ou lector decidiches, despois de acompañar a Blanco na súa historia, que ti tamén queres crear sempre podes inspirarte camiñando e vendo co Colectivo Xea -Adela Leiro, Xan Colazo e Mon Daporta- polo 'Roteiro de interese múltiple de Parada do Sil'. Prefires que sexan os libros ou a música os que che movan as musas? Tamén tes recomendacións para ir por ese camiño. Esta semana Mario Regueira fálache de Galegas na ciencia de Isabel Blanco e Inma Otero Varela propón a lectura de Ave do paraíso de Lorena Conde. Na parada musical, Fernando Montenegro analiza o traballo Wiz de Carimbo Porta-Jazz e Andrés Díaz Patos fai memoria para escribir 'A capela flamenga recunca na Galiza'. Neste número, a escolma cinematográfica de Andrés Castro bota o freo sobre o filme Malencolía de Alfonso Zarauza e despois de pasar polas salas (ou antes) de seguro que apetece a 'Viaxe gastronómica á República helénica' que cociña Anxo Fole coa compañía dos viños de Vide, vide! A carta tamén inclúe os habituais quebracabezas ideados por Xerardo R. Roca e Xoán Costa. Non queres agardar máis por Sermos Galiza? Descoida, atoparalo este sábado no quiosque ou na nosa loxa en liña xunto a un novo Nós Diario. Tes preguiza polos trámites? Recomendámosche facer xa a subscrición!


"A historia repítese dúas veces: a primeira como traxedia, a segunda como farsa".* Esta premisa marxiana resume perfectamente o que acontece no espazo plural de unidade popular, primeiro na chamada Alternativa Galega de Esquerda (AGE), agora coa súa continuadora, EN MAREA. O 21 de outubro cumpríronse 6 anos da chegada de AGE ao Parlamento Galego. É ANOVA quen traslada un 25 de xullo de 2012 (once días despois da súa fundación) a idea e necesidade de unir forzas na esquerda entre "nacionalistas" e "federalistas", partindo da defensa da condición nacional galega e do dereito a decidir, e co obxectivo posto en rexenerar o País e recuperar as institucións para a xente do común. Xa desde este momento en ANOVA existiron sectores e actores que sendo contrarios a esta unidade, e non podendo parala decidiron entón enunciar que esta só debería ser conxuntural para as eleccións de outono 2012, ou no peor dos casos como grupo parlamentario, sen traslado ás rúas ou outras institucións. Estes actores contrarios a AGE remataron sendo minoritarios en ANOVA, os máis apresurados deles decidiron escindirse co nome CERNA en 2014, e ademais consideraron que 2 actas de deputadas de AGE lles pertencían nominalmente. O nome dunha destas deputadas na IX Lexislatura era o mesmo que agora, nesta X Lexislatura é man dereita da Coordinadora (executiva) de EN MAREA. Mais CERNA non foi a única "escisión" que ANOVA sufriu como consecuencia da aposta pola Unidade Popular e as contradicións que a súa construción foi xerando. Outros e outras tampouco nunca esconderon o seu odio a traballar e colaborar co 50% de AGE, así foron constantes as tensións e rupturas na chamada Alternativa Galega de Esquerda, mesmo chegando ter que desenvolver a labor política de AGE, e despois na EN MAREA de 2015 e 2016, fronte ao boicot destes sectores, que din defender coa boca pequena a Unidade Popular pero que no día a día teiman en volver ao proxecto do Partido Nacional. O paradigma desta ideoloxía consumouse de maneira máis visible nas diferentes convocatorias electorais, comezando nas eleccións locais de maio 2015, onde houbo quen quixo competir contra as Mareas municipais de Unidade Popular. Un erro histórico dos que xa non están en ANOVA e que semella pretenden volver repetir, desta vez cun envoltorio diferente pero como mesmo produto: o sectarismo, o patriotismo da sigla ou da pandilla, e un enunciado de salvadores da unidade da esquerda, pero dividíndoa unha vez máis. EN MAREA Despois do éxito da formula Mareas nas eleccións municipais de maio de 2015, moitos e moitas entendiamos que no ámbito nacional galego debíase aplicar o mesmo plantexamento. A ecuación inicial era sumarlle a AGE (ANOVA + Esquerda Unida) o novo partido PODEMOS, pero a esta parte partidaria había obrigadamente que sumarlle o elemento fundamental cidadá representado polas Mareas municipalistas, con toda a súa pluralidade, democracia directa e horizontalidade. Enriquecer a idea inicial de AGE a través de novos continxentes de activistas sociais e coa incorporación dun discurso potente e rupturista visualizado xa moi ben no 15M. Nas eleccións de decembro de 2015 conséguese un moi bo resultado grazas á alternativa política ilusionante que fomos quen de transmitir aos galegos e galegas, formula EN MAREA que xurde así cun enorme éxito electoral e sendo a única formula de confluencia a nivel do Estado na que a marca PODEMOS vai en pé de igualdade con outras e baixo o nome común, EN MAREA. A pesar deste éxito, desde o seu comezo tivo claros inimigos internos, destacando diferentes grupos e correntes que, dun lado e do outro sempre foron moi hostís contra esta nova unidade que supuxo EN MAREA, paradoxas da vida agora algúns presentes na súa coordinadora (executiva). A hostilidade foi ata tal punto que nas provincias de Lugo e Ourense houbo que facer as campañas de decembro 2015 e xuño 2016 salvando o boicot intrascendente destes colectivos grazas á moita cidadanía ilusionada que se incorporou á alternativa. EN MAREA nas eleccións autonómicas A pesar dos antecedentes mencionados e das hostilidades e ataques destes sectores contra este espazo común de unidade na esquerda, sempre houbo interesados e interesadas en facilitar a entrada destas sensibilidades fragmentadoras dentro da nova EN MAREA, sendo na realidade dúas caras da mesma moeda. A inxenuidade política, o patriotismo das siglas de unhas e outras, e os intereses converxentes entre algúns actores da Unidade, fai posible que estes dous colectivos cheguen a funcionar como correntes internas e consigan aliarse con outros neomareistas que defenden que EN MAREA debe afastarse dun proxecto de unidade popular e plural e camiñar cara un partido nacionalista moderado, tanto no identitario como nas políticas sociais e económicas. Polarización e risco de ruptura, outra vez Case 6 anos despois, débese clarificar unha vez máis o que é a Unidade Popular e a unidade da esquerda, máis alá da sigla partidaria de cada quen. Xa perdemos moitas enerxías internamente, e frustramos moitas esperanzas depositadas nunha alternativa de esquerda. Quen está por dividirnos unha vez máis, sexa desde Galicia ou desde Madrid, non pode ter cabida na EN MAREA común de toda a esquerda. Quen soñe con refundar EN MAREA coma unha CxG 2.0 ten todo o dereito do mundo a facelo, é lexitimo e non se lle pode reprochar querer facelo. Agora ben, non deben agocharse no proxecto orixinado en 2012. O digno e honesto é non enganar nin á afiliación nin ao electorado, como xa se fixo nas pasadas primarias por parte dos que racharon a candidatura unitaria e maioritaria "Máis Alá". Moito menos debemos ser unha fraude para a sociedade que deposita en nós algunha esperanza de mellorar a súa vida e a dos seus seres queridos. Tampouco poden vencer as teses das e dos que non queren ver en AGE un precedente de unidade popular que tiña o seu centro de gravidade fortemente asentado en Galicia e na libre decisión dos galegos e das galegas, para pretender que EN MAREA sexa un apéndice galaico. Considero que a sociedade non nos vai permitir repetir os erros do pasado, e fai ben. A historia non se pode repetir. A Historia da esquerda galega e do pobo traballador galego non poden ser unha farsa. Eu desde logo non estarei ligado a un proxecto farsa, e creo que moita xente que se activou nas mareas como contixentes cidadás sen experiencia previa tampouco acreditará nese modelo que repita erros. O partidismo e a sigla non debe ser razón de peso, os proxectos para o ben común si. Porque a xente que estamos nas mareas e colectivos municipais sempre imos priorizar o proxecto do ben común e da nosa veciñanza, nunca unha sigla ou intereses de parte. Recuperar EN MAREA reforzando as mareas municipais e os seus proxectos de concellos para o pobo De nada serve EN MAREA se nos concellos non hai proxectos municipalistas fortes e soberanos respecto aos Partidos. Agrupados e coordinados voluntariamente a nivel nacional galego pero facendo das mareas municipais proxectos autónomos veciñais e plurais nos cales calquera cidadán se vexa identificado cun proxecto de concello para o ben común. Foron as mareas municipais, xunto coa experiencia previa de AGE, a base da que xurdiu EN MAREA e non á inversa, polo que sería un erro pretender impoñer a formula EN MAREA nos 313 concellos galegos e non respectar o proxecto orixinario das mareas e candidaturas veciñais polo ben común. Certo que esta autonomía indispensable hai que compaxinala coa cooperación entre candidaturas para unir forzas, cando menos de cara as Deputacións provinciais. Hai que volver ao modelo de consenso que deu lugar a EN MAREA, debemos afastarnos da confrontación interna, orixinada na ruptura da candidatura plural "Máis Alá" e no conseguinte empoderamento das faccións internas que sempre apostaron por reducir a pluralidade e representatividade do espazo común. Non podemos permitir que triunfen o vello faccionalismo e o cainismo da homoxeneidade ideolóxica e da homologación coas políticas do réxime. Volver ao consenso inicial non é outra cousa que apostar por unha EN MAREA plural e aberta, sen sometemento as partes que a conforman, e na que as mareas municipais sexan centrais. Mareas na que esteamos cómodos e representados todos e todas as cidadás e a esquerda política, sexamos soberanistas ou federalistas, que partindo do recoñecemento democrático dos pobos a decidir libremente o seu futuro podamos camiñar xuntos e xuntas para construír poder cidadá e popular fronte ás políticas que impiden o benestar persoal e social. Volvamos a acordo orixinario de EN MAREA, e que tivo o respaldo de máis de 400 mil galegos e galegas a pesar do boicot dalgúns dirixentes actuais, implantemos un modelo de unidade e traballo cooperativo iniciado polas Mareas municipalistas e que deu lugar á esperanza cívica e á demostración de que é posible desaloxar aos malos gobernos para elixir a representantes do ben común. Apostemos pola Unidade Popular como unidade de toda a esquerda política, sen paraugas nin guións, esquerda social e cívica, unidade mesmo coa esquerda que non está no proxecto das Mareas e coa que sigue sendo imprescindible colaborar e cooperar en moitos espazos amplos máis alá da institución. Estamos obrigados a evitar en todo momento equivocarnos de inimigo, aínda que na maioría de ocasións só recibamos ataques no lugar de cooperación e colaboración. Un matiz, a unidade non pode ser obrigatoria para aqueles que, ben entoando que só eles son a nación galega ou ben que na súa sigla demoscópica madrileña está a salvación, nunca entenderán que a unidade popular é a forza imprescindible para o ben común nun país xusto. Adiante pois, volvamos a ilusionarnos na esperanza de conseguir máis Concellos abertos para todos e todas, Concellos do pobo para unha vida mellor, na esperanza dunha Galicia xusta, libre, igual e fraternal. * "Hegel di nalgunha parte que a historia repítese dúas veces. Faltoulle agregar: primeiro como traxedia e despois como farsa". Karl Marx, no Dezaoito Brumario de Luís Bonaparte. Publicidade


Summary: Como medida para axilizar a realización das probas para determinar o contaxio por coronavirus, o Sergas habilita este innovador sistema nas instalacións do antigo servizo de urxencias do Hospital Meixoeiro de Vigo para pacientes con cita. Quer ampliar este modelo ao resto de áreas sanitarias de Galiza

O Servizo Galego de Saúde (Sergas) implantou a realización de probas de coronavirus a posíbeis infectadas desde os seus vehículos en Vigo, un método cuxos resultados se avaliarán para analizar se é posíbel estender a súa prestación a outras áreas sanitarias. Fontes do Sergas confirmaron a Europa Press que esta iniciativa, innovadora no Estado, lévase a cabo nun punto de fácil acceso para os vehículos situado xunto ao laboratorio do Hospital Meixoeiro da cidade olívica, onde antes estaba o servizo de urxencias, o que facilita o traslado das probas. En concreto, estes tests realízanse, mediante cita previa, se os facultativos consideran un caso sospeitoso de coronavirus e os resultados rexístranse nos historiais médicos dos pacientes. Deste xeito, a pasada terza feira, cando se implantou o servizo, leváronse a cabo 45 probas a posíbeis infectadas nos seus vehículos, unha cifra que esta cuarta feira ascenderá a 100, o número máximo para o que se dispón de capacidade operativa. Así, concedéronse citas previas cunha marxe de cinco minutos entre elas co obxectivo de axilizar a prestación do servizo. Esta iniciativa tamén busca dar resposta á "saturación" do servizo de probas a domicilio polo aumento de casos, que provocou que o número de equipos que as levan a cabo pasase dun a sete, segundo precisaron as mesmas fontes. Ademais, esta medida permite reducir o consumo de equipos de protección individual nun momento no que "escasean". Así, as profesionais sanitarias poden utilizar un mesmo uniforme durante toda a súa xornada, mentres que nas probas realizadas a domicilio débense refugar despois de cada servizo. A realización de tests a cidadáns desde os seus vehículos para determinar posibles casos de coronavirus tamén se leva a cabo noutros países, como Corea do Sur, Alemaña, Estados Unidos e Australia.


Summary: O lema Defensem Mallorca, construïm República presidirá a manifestiación da Diada de Mallorca, esta segunda feira 31 de decembro en Palma. Convocada, desde hai dúas décadas, pola Plataforma 31-D, a mobilización deste ano servirá "para amosar indignación polo crecemento da extrema dereita" e para solicitar a liberación dos presos políticos cataláns.

Será o terceiro ano consecutivo -desde que as esquerdas volveron ao goberno nun pacto entre PSOE e Més per Mallorca, coalición de esquerda nacionalista e ecoloxistas- en que a manifestación decorra o derradeiro día do ano. O 31 de decembro coincide en Mallorca coa Festa de l'Estendard, que conmemora a entrada na illa das tropas da Coroa de Aragón en 1229 e "o nacemento da Mallorca actual". Para a presidenta da Assemblea Sobiranista de Mallorca, Margalida Miquel en declaracións a Vilaweb, este ano servirá para "a defensa da "democracia, o dereito a decidir e o autogoberno". A manifestación da Diada celébrase desde 1978 coa finalidade, segundo explica Miquel, "de dar voz ás entidades mallorquinas que consideran que cómpre o dereito a decidir en moitos aspectos". Na convocatoria colaboran o Grup Blanquerna, Mallorca Lliure, Associació Sobiranista de Mallorca, Unió Obrera Balear, STEI Intersindical, Més per Mallorca, Esquerra Republicana e Jubilats per Mallorca.