Summary: A web social especializada na riqueza patrimonial de Galicia supera as 3.000 entradas en apenas dous anos de andaina

A igrexa mosteiral de San Salvador de Vilaza, no concello de Monterrei, é a ficha número 3.000 de Patrimoniogalego.net, o catálogo social de bens culturais do país que bate récords dous anos despois de iniciar a súa andaina en internet. Co obxectivo de ofrecer un "mellor coñecemento colectivo do inmenso patrimonio cultural de Galicia", Patrimoniogalego.net medra "grazas ao esforzo dun cada vez máis nutrido grupo" de persoas colaboradoras, sinalan os seus impulsores. O autor da ficha número 3.000 é Xabier Moure, un dos últimos en incorporarse á web pero tamén "un dos máis activos nos últimos meses, con máis de trescentas fichas no seu haber", destacan. "Outros catalogadores tamén superan o cento de bens inventariados", subliñan. Els son Elixio Vieites, Xosé Troiano e Gavilanes67, Óscar Franco, Xandlinathry, Xokas ou Manuel Rial. Estes usuarios, salientan, son a mostra de que, "ao contrario do que ocorre cos inventarios oficiais", Patrimoniogalego.net "permítelle á cidadanía poder involucrarse activamente a través dunha participación directa" e así "unha rede cada vez mís extensa vai abranguendo maiores áreas do noso territorio conforme avanza o proxecto. Esta extensión xeográfica é un dos factores de maior importancia para Patrimoniogalego.net, xa que existe unha "inxente cantidade de bens patrimoniais por toda a xeografía galega" que, na súa "gran maioría", están "aínda pendentes de se catalogaren". "A participación cidadá é, de feito, o motor de Patrimoniogalego.net", apuntan, toda vez que xa "contabiliza máis de 180.000 visitas por páxinas e un número de usuarios que día a día vai a máis". Quen se achegue á web e se rexistre como persoa colaboradora ten á súa disposición "impresos que facilitan o labor de catalogación", con campos como o nome do ben patrimonial, "a súa tipoloxía, ubicación, datación, descrición, propiedade, estado de conservación e demais aspectos que poidan resultar de interese, como é o caso da tradición oral asociada". Despois, o resto da comunidade pode ampliar a información. A ficha número 3.000 da web é a da igrexa de San Salvador de Vilaza, no concello de Monterrei A base técnica de Patrimoniogalego.net é o popular sistema WordPress e por tras do proxecto está un grupo de profesionais de distintas áreas. O seu coordinador é o profesor da USC Manuel Gago, encargado tamén do mantemento da web xunto a Eladio Rial. A plantel de produción intégrano Milagros Bará, Álex Bragaña e Soledad Felloza e o de edición, Adela Oyonarte, Franjo Padín, Carmela Sánchez Arines, Xosé Gago e Elixio Vieites. O avogado Bernardo Dios colabora nas "cuestións xurídicas" e a comunicación é a parcela dos xornalistas Xurxo Salgado e Félix Aragunde. Patrimoniogalego.net


Summary: Tensión polas concesións a Feixoo.

Gonzalo Caballero é un dos contados dirixentes territoriais do PSOE que teñen saído a criticar publicamente o acordo da súa formación con Bildu. A unha pregunta dos medios de comunicación, non dubidou en sinalar a pasada sexta feira que "o PSdeG non quere ningunha alianza con Bildu" e apuntouse así á liña iniciada por outros cadros do partido na Galiza, como o alcalde de Vigo, Abel Caballero, quen após afirmar que con "Bildu nin os bos días" remachou a súa intervención engadindo que con esta organización "non hai nada que facer". As críticas de Gonzalo Caballero agochan máis que unha discrepancia puntual. Segundo fontes socialistas consultadas por Nós Diario, o secretario xeral do PSdeG aproveitou a ocasión para dar un toque de atención a Pedro Sánchez, cansado dos desplantes do presidente do Goberno español e indignado pola falla de apoio á súa candidatura á presidencia da Xunta. Estas fontes sinalan que as dificultades sanitarias, económicas e sociais que padece o Estado non poden servir de escusa "para deixarnos abandonados ás portas dunhas eleccións nas que nos xogamos moito". As queixas pola falla de apoio da dirección central do partido á campaña dos socialistas galegos chegan ás diferentes esferas da formación. Así, por exemplo, persoas próximas ao secretario de organización do PSdeG demandan "un compromiso real de cara ás eleccións galegas" e consideran que "a posición de Ferraz e sobre todo de Moncloa desmobiliza unha afiliación actualmente moi desanimada polas circunstancias políticas". "Se queremos que a nosa militancia e a sociedade galega nos tomen en serio os activos electorais teñen que estar en primeira fila, e Pedro Sánchez segue a ser o noso principal activo", destacan desde o círculo do número dous dos socialistas galegos, José Antonio Quiroga. Alcaldesas, concelleiras e dirixentes locais do partido son conscientes desta realidade. Nesta liña, un alcalde socialista da Terra Chá lamenta, en declaracións a Nós Diario, que se senten "abandonados". "Malia ser Galiza o primeiro lugar onde as políticas de Sánchez se someten a referendo tras a crise do coronavirus, desde o Goberno de Madrid non hai ningún xesto connosco. De feito, están paralizando temas da súa competencia referidos a concellos socialistas". "A nosa xente non é parva e dáse conta desta situación e actúa en consecuencia, ou Madrid cambia de postura ou vai ser moi difícil mover as nosas bases na vindeira campaña electoral", conclúe. Unha volta á década dos noventa Un veterano militante do PSdeG, bo coñecedor do partido após moitos anos con responsabilidades internas, sinala que esta sensación non é nova. "O ambiente que se vive hoxe entre as dirixentes do partido pero tamén nunha parte dos cadros locais garda semellanzas con aquelas campañas da década dos 90, onde existía a percepción interna de que o partido en Madrid e Felipe González apoiaban a continuidade de Manuel Fraga á fronte da Xunta para debilitar o liderado de José María Aznar", conclúe este antigo dirixente, quen ten o convencemento de que Sánchez desexa "como o que máis un Goberno socialista na Galiza". A posición de Sánchez a respecto do calendario dos comicios galegos non gustou nas filas socialistas, que lle critican ao presidente do Executivo estatal ter permitido a Feixoo adiantar a xullo ás eleccións na Galiza, malia a situación sanitaria e as advertencias das persoas expertas. Neste sentido, consideran que Feixoo foi o principal beneficiado da modificación das disposicións do estado de alarma, cando o voto do Partido Popular non determina a continuidade das medidas de excepción. Ademais, séntense molestas por saber pola prensa das negociacións da ministra Carmen Calvo co presidente galego, unha liña de diálogo que se ten intensificado nas últimas semanas. A dirección do PSdeG considera excesivas as concesións do Executivo estatal a Feixoo. Segundo puido saber Nós Diario, as socialistas galegas vanlle "demandar compromisos firmes e inequívocos" a Sánchez e "un apoio claro na campaña". "Unha cousa é que os comicios non sexan unha prioridade para el, dadas as actuais circunstancias e os retos que ten por diante, e outra ben distinta é que non achegue a súa colaboración nunhas eleccións onde de maneira evidente se somete a referendo a súa xestión na crise do coronavirus e o seu liderado", destacan estas mesmas fontes. Ao tempo, recoñecen que os termos da participación de Sánchez na precampaña e na campaña galega aínda están por concretar


Summary: A muralla é o símbolo de referencia da vella capital da Galiza na Idade Antiga e na Alta Idade Media. Construída no século III, nun momento no que a crise do Imperio romano comeza a manifestarse, é a única desa época que se mantén no Estado. Viaxar a Lugo é atoparse con esta construción que define a súa personalidade.

Lugo é a cidade máis antiga da Galiza actual. A súa fundación, ao igual que o das outras dúas poboacións de máis relevo da vella Gallaecia, Braga e Astorga, está asociada á estratexia militar de conquista do Imperio romano. Segundo Covadonga Carreño, "foi inicialmente un campamento, posibelmente para dúas lexións, que xogaría un papel estelar nas guerras cántabras, como campamento base estabelecido por Caio Antistio, un dos condutores da campaña do 25 antes de Cristo, e permaneceu como campamento estábel durante uns 10 anos, até o retorno de Augusto á península entre o 15 e o 13, que será reconvertido en estabelecemento urbano civil". Os testemuños epigráficos sinalan Paulo Fabio Máximo como fundador da cidade. A este respecto, Covadonga Carreño indica que "non foi ao chou senón como parte dun amplo e ben pensado proxecto de urbanización, vértice sobranceiro en todo o proceso de romanización, tanto do extenso noroeste como doutras terras próximas ou afíns". Na mesma liña, Covadonga Carreño destaca que "a transformación urbanística de campamento en urbe civil non se realizaría de maneira instantánea, prolongaríase a primeira fase da súa xestación ao longo da primeira centuria da era". A topografía de Lugo xa está ben definida nas primeiras centurias na nova era cunhas características que son comúns a todo o período do Alto Imperio. Así, Felipe Arias destaca que dos século I ao III "está documentado o hábitat por fóra do miolo ou do núcleo urbano, así como unha necrópole de incineración urbana na área da praza de Ferrol". Ao tempo, significa que "as termas públicas da cidade estaban ao pé do río Miño e preto da ponte vía XIX", "no contorno do actual balneario, onde xa se explotaban, pois as súas augas mineiro medicinais eran de múltiples aplicacións". Unha edificación do séc. III Lugo coñece unha importante transformación que a marca até hoxe en día a partir do século III, momento en que se acorda erguer as murallas. A súa construción vai coincidir coa creación da nova provincia da Gallaecia por Diocleciano, onde a cidade pasa a ser capital dun dos seus conventos xurídicos. A súa importancia política vaise manter ao longo de toda a Alta Idade Media, como dá conta a realización do conci lio de 569, convocado polo rei galego Miro e xa séculos máis adiante como praza reservada para o herdeiro ao trono, exemplificado nos casos dos reis Ramiro I e Ordoño I. O deseño e trazado global da muralla de Lugo comprende actualmente un cerco completo cun perímetro de 2.266 metros, reducíbeis a pouco máis de 1,5 millas romanas, medidas polo eixe do adarve actual. Practicamente, a única alteración visíbel do trazado orixinal está no bastión angular do Reduto Cristina, colocado en 1837 por diante da liña orixinal do recinto, ocultando a localización de catro dos cubos primitivos. As outras alteracións destacábeis no conxunto, malia non ter afectado ao tratado propiamente dito, consistiron na eliminación ou mutilación dalgúns cubos e na apertura de portas modernas. O recinto da muralla adopta unha planta aproximadamente rectangular, cun eixe maior de norte a sur duns 700 metros e un menor de leste a oeste duns 500 metros, abarcando unha superficie de 34,4 hectáreas. Os lados deste rectángulo son lixeiramente oblongos, probabelmente para axeitarse mellor ao terreo preexistente, conservándose actualmente 71 torres, se ben orixinariamente deberon ser 85. A maior parte delas están construídas en planta semicircular, agás as que seguen á porta Miñá, e deberon de estar coroadas por torres de dous pisos como testemuña a torre da Mosqueira, na que aínda fican algúns restos. As portas da muralla A muralla contou orixinariamente con seis portas ás que se lle sumaron cinco máis ao longo dos séculos XIX e XX. Actualmente consérvanse desa primeira etapa as portas Miñá, Poxigo ou de Santiago, Toledana ou de San Pedro, Nova ou da Rúa Nova e Falsa, e atópase cegada desde o século XVII a coñecida como Porta Castelli. A porta Miñá é a máis antiga, está formada por unha bóveda de canón e un arco de medio punto, protexida exteriormente por dúas torres con perpiaños de granito e laxe, antigamente daba saída á estrada que ía ao Miño e cara a Iria Flavia. A porta do Poxigo ou de Santiago foi inicialmente de uso particular dos cóengos, destaca polas súas dimensións de 4,15 metros de longo e 5,50 metros de alto, e foi modificada arredor de 1759 coa incorporación dunha imaxe do Apóstolo Santiago, que se atopa fronte á catedral de San Martiño. A porta Toledana ou de San Pedro mide 3,70 metros de longo e 4,85 metros de alto, cunha altura do adarve neste punto de 10,80 metros, formando unha bóveda de medio canón e un arco faxón. Esta porta servía de entrada ás calzadas XIX e XX procedentes de Braga e Astorga, e utilízase hoxe en día como lugar de acceso á cidade do Camiño Primitivo. A porta Nova tal é como a coñecemos hoxe data de 1900, está situada nunha ladeira e ten 4,60 metros de largo por 8 metros de alto, mide 8,95 metros até o adarve, e era na súa orixe o lugar de saída cara a Brigantium e a principal vía de comunicación cara ao norte. A porta Falsa era un acceso empregado pola gornición romana, presentaba as características das edificacións coñecidas como posterulae, cuxo único fin era militar, como saída dunha trincheira escavada no terreo. As termas romanas de Lugo As termas son outros dos restos patrimoniais de máis relevo da época romana. Conservadas nas instalacións do actual balneario situado ás beiras do río Miño, a súa orixe remóntase probabelmente á da propia fundación da cidade, podéndose observar parte do antigo vestiario e outra instalación que os expertos consideran parte da zona de baños quentes. Segundo Rosa Meijide, "sábese que o conxunto edificado, sen contar cunha probábel gran palestra, comprendería como mínimo 2.500 metros cadrados", sinalando que "a magnitude das instalacións fai supor, con toda seguridade, que a cidade Lugo dispoñía duns grandes baños públicos" As tentativas de demolición da muralla A cuestión do derrubo da muralla dividiu durante practicamente un século a sociedade lucense. A un lado, os partidarios de botala abaixo, aducindo que era un atranco para o progreso da cidade ao impedir o seu crecemento, argumentando a necesidade de tirala por razóns de "hixiene pública". En fronte, un sector de opinión durante moito tempo minoritario, que acudindo a razóns de orde arqueolóxica e histórica apostaban pola súa conservación como unha lección cultural viva e permanente. As diversas tentativas de derrubala, a máis seria delas a de 1895, non foron adiante, e aceptouse finalmente en 1912 a súa declaración no Congreso dos Deputados como monumento nacional. Esta peza publicouse con 'máis', suplemento de agosto de Nós Diario que podes adquirir en quioscos ou na nosa loxa.


Summary: Matarile estreou 'El cuello de la jirafa', no Festival Internacional de Teatro de Ourense (FITO). A compañía compostelá, que cumpre 30 anos, procura nesta obra, máis que nunca, a comunicación directa co espectador.

Non era doado atopar, no Festival Internacional de Teatro de Ourense (FITO), entrada para acudir á estrea de El cuello de la jirafa, a nova obra de Matarile. O medio cento de espazos que ofrecía, cada un dos dous días de función, a capela da Universidade, enchéronse en poucas horas. E non era para menos. A compañía compostelá cumpre 30 anos cunha obra que procura, se cadra máis que nunca, a comunicación directa co espectador. Entendido non como público, senón como individuo que pode ver, se o desexa, o invisible. Que pode non deixarse dominar polos xuízos predeterminados. Polo imposto. Que procura a quebra da roda da rutina. Do tempo. Que quere o extraordinario. A beleza. Muda o ton respecto a Staying alive e Teatro Invisible. Se en Staying alive xa había máis movemento, esta trasmite moita enerxía… É outra perspectiva. Staying alive botaba toda a enerxía cara a fóra. En El cuello de la jirafa todo se altera pola disposición do espazo, pola idea de compartir, que fai que todo se vexa desde outra perspectiva e que altera a sensación de tempo ao velo todo máis próximo. A percepción do tempo é alterada. Por que a metáfora da constelación da xirafa? Está presente en varias das imaxes da obra, ademais. É a idea de evolución, de adaptación, do colo da xirafa. En referencia tamén á constelación, as estrelas e a súa luz, o tempo que tarda en chegarnos. E a nosa sensación de pequenez, de fraxilidade da existencia. A sensación de ser polvo de estrelas. E esa fenda entre a perspectiva grandísima do cosmos e o obxectivo focalizado no pequeno. Todo na obra está relacionado. Todo vai sumando en canto transcorre o tempo na propia obra. Por iso os obxectos. Os homiños pequenos. Si. Eses homiños son unha representación da fraxilidade e a finitude dentro do cosmos. Os humanos pensamos na infinitude, na duración, pero somos parte do finito. A luz das estrelas chega do pasado. En Staying alive estaba a idea de que vivimos no pasado e iso dificulta o movemento presente. Seguimos atrapados nese pasado? O tempo e a súa repetición constitúen a esencia do ser humano, que busca a interrupción desa roda, desa rutina. Busca o extraordinario, o inefable, o misterioso. A beleza, a arte, que é o que nos salva. O que se sae do repetir cíclico. E 'El cuello de la jirafa' é iso. É unha obra moi enerxética, moi vital, como dicías, nese sentido. A busca do que se sae, do que transforma, do que nos conduce a outras miradas, á alteración da realidade. A procura da beleza, entendida non como o contrario a fealdade, senón da indiferencia. A arte é, fundamentalmente, unha rebelión contra o paso do tempo. O tempo e a súa repetición constitúen a esencia do ser humano, que busca a interrupción desa roda, desa rutina O observador determina a historia. A mirada constrúe o mundo. Tamén está moi presente esta idea. En Métase nos seus asuntos xa estaba a posición do espectador. É non só como o observado se crea coa mirada, senón como se manipula esa mirada. Temos que estar atentos. Ter coidado cos xuízos preestablecidos, predeterminados. E é certo que os europeos vivimos de rendas, do pasado. Todo se fai "a partir de". Do que foi antes. En Staying alive falaba de que necesitamos mirar cara a outro lado e non só ao que nos conformou, á historia. Porque iso convértenos nunha cultura cansada, sen ilusión polo futuro. Tamén é unha cuestión de ciclos vitais. Eu tento non caer nos preconceptos, no prexuízo. E hai momentos en que te gardas máis diso. Protagonista ou secundaria? Preguntábase Staying alive. A comunicación co público é se cadra, en El cuello de la jirafa, a máis directa de todas as vosas obras. Houbo unha evolución niso. A min interésame achegarme. Salvar o que se interpón entre nós. A comunicación directa, que afecta ao xeito de actuar, ao espazo… Trátase de dar un papel predeterminante ao espectador, entendido como persoa individual, non como público. En canto á relación entre vós, entre os corpos, hai ás veces certa tensión. Uns manipulan os corpos dos outros… Iso é unha constante nas nosas obras. Tamén se mestura co feito de que eu aparezo, en El cuello de la jirafa, como quen pon en marcha cousas. Quen empurra, quen move. En relación co tema da perspectiva, a obra pregúntase que é o real. O vivido, o soñado, o imaxinado? É un tema que me fascina. Se quedamos só co que nos contan, non temos nada. Ademais, somos tan escorregadizos, temos tantas caras, estamos tan afeitos a que se nos diga que somos de tal maneira, que pensamos que podemos traducilo todo a conceptos claros. Pero non é así porque somos absolutos ignorantes de todo o que nos rodea. Cometemos sempre os mesmos erros. Así, a realidade non é o que nos contan, pero tampouco é a primeira impresión, porque a nosa maneira de ver as cousas tamén vai cambiando. Só que a primeira impresión inflúe nas nosas seguintes percepcións. O primeiro xuízo pode facernos pensar que o temos todo claro. Pero despois a realidade non é así. E non digo que sexa algo negativo. É algo que me fascina. Moitos espectadores dixéronnos que querían volver ver a obra, e iso alegrounos moito, porque é coherente co que queremos: ver a realidade desde distintas perspectivas. Somos absolutos ignorantes de todo o que nos rodea. Cometemos sempre os mesmos erros O actor, o louco, o morto. En que se parecen? Iso é de Kantor. A un actor contemplámolo con distancia, como a un louco ou a un morto. E o tema da loucura sae bastante na obra. O louco sae do establecido. É imprevisible e lánzanos aos ollos unha realidade que pode ser máis real que a que nos vemos. É como a conversa, se a deixamos solta. Non sabemos por onde vai saír. E fascínanos o que nos sorprende, o que nos saca do preestablecido. O misterio. Por iso sae na obra o tarot. Enrique Gavilán é profesor de Universidade e tamén especialista en tarot. Porque temos necesidade doutras realidades distintas á nosa. Enrique Galván é un dos actores, ou actuantes. Os outros son, ademais de ti e Baltasar Patiño, Óscar Codesido, Mónica García e María Roja. Fálasnos deles? A Enrique Galván coñecémolo hai moitos anos. Séguenos desde hai moito. Desde que en Truenos y misterios traballamos cun científico el xa nos dicía que el tamén podería… E así foi. El fala como o que é: profesor, conferenciante… Balta tamén ten unha presenza absoluta na obra. Houbo, ademais, unha compenetración absoluta entre os seis, que somos como seis planetas. Todos diferentes. Con Mónica García xa é o cuarto espectáculo que facemos. Está nun momento de madurez excepcional. María, porén, coa súa pureza e o seu misterio, ten unha presenza máis plástica, máis performativa. E Óscar é un descubrimento de hai pouco. O seu entusiamo, a súa predisposición, foron básicas para que o escolleramos. Ademais ten ese físico que permite presentalo coa imaxe estereotipada de home, que despois se rompe… Balta está moi presente en todo momento: falando co público, na parte plástica que é a instalación dos obxectos… Son moi importantes, nese aspecto, os libros. Libros vellos. O peso do pasado: das citas, das referencias. Pero xa dicides que no teatro o texto non é o máis importante. E que se podería facer teatro sen texto, sen música… só cos actores e cos espectadores. Aí sae Artaud. A palabra é só unha parte da nosa maneira de comunicarnos co mundo. E hai unha tendencia a darlle excesivo peso á palabra no teatro. É un dos meus leitmotiv de sempre. Hai unha tendencia a darlle excesivo peso á palabra no teatro Staying alive e Teatro invisible falaban moito de invisibilidade. De adicarse a facer teatro. De non ter que xustificar nada, a estas alturas. Facedes 30 anos de traxectoria. Non tedes xa esa necesidade de falar de invisibilidade nesta obra? Eu creo que o tema tamén está, pero doutra maneira. Gavilán fala de que no teatro existe a posibilidade de ver cousas que non existen. Que evocas, que imaxinas. Como na poesía. Como as estrelas. Todo está aí e contámosllo ao espectador individual que, se quere, pode ver cousas invisibles. Pode ver o que non está claro. O que non está onde se sitúan os focos de información. Hai, coma sempre nas vosas obras, moito movemento. E música que crea distintos ambientes. E coreografías as que bailamos todos xuntos e facemos os mesmos pasos... É gracioso porque Gavilán antes de chegar dicíame que el non tiña ritmo, que non podía bailar. Pois o baile do principio foi do primeiro que preparamos. Vaia se pode bailar. A música prepáraa Baltasar, que fai mesturas en directo segundo o que vai pasando, os ritmos… E iso é un luxo. El está nun momento moi bo tamén. A luz, porén, é moi sinxela. Porque Balta quere darlle menos protagonismo á iluminación. Mais tamén hai imaxes de gran plasticidade. Non tanto se cadra como en 'Hombres bisagra', que era case escultórica. Pero a luz é moi importante. É verdade, pero a luz segue a ser moi sinxela. Sae tamén a morte de Deus. Nietzsche. E, se cadra, Deleuze, polo "entre". Nietzsche sae antes de falar da morte de Deus. Cando falamos diso xa non fai falta especificalo. O "entre" é por outro motivo. O entre as imaxes de Godard, por exemplo. Porque o teatro é o que hai entre as escenas. Quero dicir, que as escenas por si soas non teñen sosteñen, sen o conxunto, sen o que as antecede e acompaña. Tamén a idea de Artaud do entre nós e o espectador. Entre a nosa mirada e a súa. E iso afecta á forma: de actuar, a disposición do espazo…


Summary: Na edición deste ano actuarán as formacións Límbico e Xacobe Martínez Antelo Quinteto. Poderán verse os documentais sobre Thelonious Monk e Keith Jarrett.

O Ames Jazz celebra en 2022 o seu quinto aniversario e volve un ano máis dobrando a súa programación e a súa duración. Por primeira vez, o festival durará dous días, 1 e 2 de xullo, e incorpora ao itinerario a proxección de dous documentais relacionados con figuras históricas deste xénero musical. Para Xacobe Martínez, director artístico e representante do grupo Xacobe Martínez Antelo Quinteto, "Ames demostrou ao longo destes cinco anos o seu interese e compromiso por fixar esta cita anual algo, que ten moitísimo valor, pois o Ames Jazz é unha das poucas mostras de jazz exclusivamente galego se non a única que hai na Galiza". O virtuoso do saxo Kenny Garrett, entre os artistas do Jazz Lugo Da mesma maneira o nivel desta edición ten que ver co "talento dos músicos de jazz na Galiza que é tremendo. É un luxo que a veciñanza de Ames poida velos e ademais neste espazo, no Pazo da Peregrina, que é un lugar marabilloso para facelo. Eu traio o meu novo quinteto con músicos de primeiro nivel e un repertorio divertido de escoitar e ver". Jazz e documentais para os dous días Abrirá esta edición do Festival Iago Marta e o seu grupo Límbico cunha proposta diferente. Segundo este músico, o seu "é un quinteto instrumental que nace hai ano e medio con composicións propias e unha formación inusual porque ademais de batería, guitarra e contrabaixo levamos saxo e chelo cos que tentamos xerar temas diferentes e ambientes diferentes". Xa na segunda xornada de Ames Jazz, o sábado 2 de xullo, actuará Xacobe Martínez Antelo en formato de quinteto, cunha formación totalmente renovada e na que buscará equilibrar o pasado, con todo o repertorio persoal deste contrabaixista compostelán, co presente e o futuro. Neste sentido en breve presentará o seu próximo traballo discográfico. Xacobe Martínez Antelo: "Galiza leva sendo unha canteira de proxectos jazzísticos interesantes desde hai corenta anos". Ademais, por primeira vez no Ames Jazz, incorpóranse á programación dúas proxeccións de cinema, que completan a oferta musical do festival. O Pazo da Peregrina acollerá os dous filmes a partir das 20.30 horas, tamén repartidos entre ambos os días. O 1 de xullo proxectarase Thelonious Monk: Straight, No Chaser (Charlotte Zwerin, 1988), unha biografía desta lenda do jazz que inclúe metraxe de concertos e entrevistas. Pola súa parte, o sábado poderá verse o documental Keith Jarrett: The Art of Improvisation (Mike Dibb, 2005), un traballo que xira en torno á figura do pianista e a súa improvisación jazzística.


Summary: A Coruña recibirá ás embarcacións en agosto de 2023.

A Galiza, e máis concretamente a cidade da Coruña, acollerá o próximo ano as regatas da histórica Tall Ships Races, unha competición que regresa non só a territorio galego, senón ao conxunto da Península Ibérica, tras sete anos de ausencia. Nesta nova edición, a organización da proba réndelle homenaxe á primeira circunnavegación do mundo, realizada hai máis de 500 anos por Fernando de Magallanes e Sebastián Elcano, "unha das viaxes máis importantes da historia da navegación marítima". A cidade herculina -curiosamente, o porto onde máis recalou nos seus máis de 60 anos de historia- será o primeiro destino peninsular dunha Tall Ships Races 2023 que comezará o 15 de agosto en Falmouth, Inglaterra, a primeira parada dun itinerario que conducirá ás embarcacións até as augas da Coruña o 24 de agosto, onde permanecerán durante tres xornadas. Tal e como destacou o Concello coruñés, este evento "atrae participantes e espectadoras chegadas de toda Europa", pois, destacaron, é un certame "de prestixio mundial". Tras o seu paso pola Coruña, a Tall Ships Races achegarase até a capital portuguesa, Lisboa, do 31 de agosto ao 3 de setembro, introducíndose logo en territorio do Estado español para o seu feche, concretamente na cidade andaluza de Cádiz, o 7 de setembro. II 'Ruta Rías Baixas' Un total de 25 veleiros emprenderán a próxima segunda feira, día 4 de xullo, unha moi particular "peregrinación" por mar desde Baiona até Compostela, con diferentes etapas que pasarán por Combarro, Rianxo, A Pobra do Caramiñal, Muros e Portosín. Trátase da segunda edición da Ruta Rías Baixas, unha iniciativa turístico-deportiva de carácter lúdico que busca "divulgar a cultura mariñeira, promover o turismo náutico, impulsar o deporte da vela e dar a coñecer as potencialidades dos portos galegos", segundo explicaron desde a organización, responsabilidade do Monte Real Club de Iates de Baiona, o Real Club Náutico de Portosín e a asociación Camiño de Santiago Ría Muros-Noia. Na primeira edición do roteiro, desenvolvida o ano pasado, participaron 24 embarcacións, e este ano serán 25, chegando á cifra límite estabelecida pola organización para poder ofrecer aos e ás participantes "unha experiencia de calidade, tanto na navegación como nas diferentes escalas". XIV Volta a Ons E continuando co deporte da vela, a Copa Galiza de Clubs alcanza a súa terceira etapa puntuábel, que se levará a cabo na Pobra do Caramiñal. Así, o Club Náutico Arousa Norte dará un ano máis o pistoletazo de saída a un clásico da vela pesada galega, a Volta a Ons. Neste 2022 a saída será ás 11.30 horas de hoxe, enfrontándose durante 35 millas de navegación polo corazón da Ría de Arousa unha frota de embarcacións que terá que circunnavegar as illas de Ons e Onza. Entre os favoritos a facerse cos faros de Ons de Sargadelos que levarán os primeiros clasificados de cada clase destacan os vencedores da recente regata Frinsa, o vigués Bonn III, de Victor Carrión, que se fixo co triunfo na clase Regata, e o pobrense José Manuel Pombar, que tentará encher de puntos a mochila do Club Náutico Arousa Norte para a disputa da Copa Galiza.


Summary: A campaña desenvolveuse en 70 centros de ensino da provincia

Un total de 3.392 estudantes de 70 centros de ensino participaron nas 91 sesións do programa "O galego a miña lingua propia" da Deputación da Coruña, que animou a usar o idioma a mozos e mozas de centros públicos de 43 concellos. A campaña baseábase nunha proposta de actividades encamiñada a eliminar prexuízos contra o galego e defendelo como lingua de prestixio. Con actividades de interese para a xente moza como é o audiovisual, a música ou o graffiti. "Reforzar o galego como lingua propia, con valor e prestixio, foi o obxectivo deste programa que tivo uns estupendos resultados, sinala Goretti Sanmartín, vicepresidenta da Deputación. A valoración das comunidades escolares dos centros de ensino foi moi positiva, en especial, en canto á conexión das rapazas e rapaces cos contidos do programa. Na campaña participaron representantes de distintos ámbitos como o deporte, a literatura ou a música que son referentes para a mocidade e mostraron na súa traxectoria compromiso coa lingua galega. As poetas Antía Otero e Rosalía Fernández Rial, as contadoras Paula Carballeira e Aldaolado; representantes do mundo da música como Xurxo Souto, MJ Pérez, García MC, Davide Salvado, Monoulious Dop; ademais de Irene Lourido, Fran Cañotas e María Yáñez do eido xornalístico formaron parte do cadro de colaboracións de "O galego a miña lingua propia". Ademais, o audiovisual estivo representado por profesionais como Lois Blanco, Jaione Camborda, ou a compañía Gaita Films, as artes plásticas por Leandro Lamas, o mundo da moda e a ilustración por Cestola na Cachola e Laura Romero, o graffiti por Sokram e Mou e o ámbito sanitario por Iria Veiga.


Summary: Un estatus de nación para Galiza e a superación do marco herdado do réxime do 78, que non dá solucións ao país. Estas foron as principais reclamacións do BNG no acto pola soberanía e de recoñecemento dos deputados expulsados do Parlamento en 1982 por non acatar a Constitución.

Como cada 6 de decembro, o BNG volveu reivindicar a soberanía de Galiza. Fíxoo, desta vez, en Compostela, nun acto en que homenaxeou Lois Diéguez –quen tomou a palabra–, Claudio López Garrido e Bautista Álvarez, os tres deputados nacionalistas expulsados do Parlamento en 1982 por se negaren a xurar a constitución e por cuestionaren xa daquela un marco herdado do réxime do 78. A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, instou todas as forzas políticas a dar un paso adiante co fin de superar un marco que "non resolve os problemas de Galiza". A formación nacionalista levará o debate ao Parlamento galego co fin de abordar "a crise do réxime do 78 e dunha autonomía autoanémica" e para elaborar unha proposta de novo estatus de nación para Galiza. Entende Pontón que non se pode agardar porque "corremos o risco real de quedarmos atrás". Recortes nos investimentos do Estado, atrasos na chegada do AVE, subida das peaxes, espolio enerxético, supresión do sistema financeiro... foron algúns dos exemplos da involución de Galiza que puxo Pontón sobre a mesa. "Desde que Feijóo ten maioría absoluta todo son malas novas, por non ter, non temos nin choiva", ironizou. A constitución, unha fraude Na súa intervención, a portavoz nacionalista tamén puxo de manifesto que a constitución naceu "dunha transición fraudulenta" e "dun pacto de silencio", así como dun acordo en que estaban o vello réxime franquista e o exército e que nunca foi aceptado polo nacionalismo galego, porque "non aceptamos a impunidade dos crimes fascistas, a monarquía, nin a negación de que Galiza ten dereito a decidir". Cargou contra a esquerda española por lexitimar a "historia edulcorada da transición". "Nós non nos trabucamos de bando en 1978. En 2017 tampouco. Outros equivocáronse hai 40 anos e volven facelo agora ao pensar que o problema é Catalunya, Euskadi e Galiza e non ver que o problema é esa idea desfasada dunha España una, grande y libre", agregou. Reforma da constitución En relación á pretendida reforma constitucional, afirmou que "non se pode esperar nada". "Alguén pensa que se pode esperar algo dos que puxeron en marcha as contrarreformas laborais, a lei mordaza, antepuxeron a banca ás persoas ou pactaron a aplicación do 155?", preguntouse. A reforma, engadiu, "é o comodín dos partidos estatais para frear as aspiracións das nacións sen Estado", que "temos que ser as que abramos unha fenda democrática a favor da igualdade, da xustiza e dos dereitos". Deste xeito, apelou a "construír un poder político propio e levantar un muro de contención contra os recortes, os agravios e as discriminacións". "Temos todo por gañar se confiamos en nós mesmas e exercemos como galegas e galegos", concluíu a nacionalista, que volveu lembrar as Bases democráticas para unha nova Galiza, co fin de superar a constitución.


Summary: O domingo 2 de marzo de 1856, sectores da mocidade ilustrada compostelá e da clase operaria máis consciente da cidade celebraban un xantar de confraternidade na carballeira de Conxo, co obxectivo de facer declaración pública da súa posición política.

Significou a presentación en sociedade dunha nova xeración galega disposta a darlle continuidade ao proxecto ideolóxico que animou a revolución de 1846 e foi derrotado unha década antes a lume e ferro. Desenvolveuse nun momento decisivo do proceso de acumulación capitalista no Estado español e de empuxe á axenda centralizadora iniciada unhas décadas antes polos liberais. Expresou, en definitiva, a decisión de garantir a existencia da Galiza desde posicións políticas avanzadas. A memoria da revolución galega de 1846 e do martirio de Carral estaba moi presente no núcleo promotor do Banquete de Conxo. Aurelio Aguirre, Eduardo Pondal, Luís Rodríguez Seoane, Paz Novoa, Manuel Murguía ou a propia Rosalía de Castro tomaron conciencia social arredor do Liceo da Xuventude, unha entidade constituída en Santiago de Compostela en abril de 1847, baixo o impulso e dirección de persoas ligadas politicamente ao grupo de Antolín Faraldo, como Antonio Neira de Mosquera, Alberto Camino ou Leopoldo Martínez Padín. Sen ir máis lonxe, unha das grandes referencias da xeración, o poeta Aurelio Aguirre dedicou versos apaixonados aos Mártires de Carral, publicados só un mes despois do Banquete de Conxo no xornal La Oliva. Manuel Murguía escribiu anos máis tarde como "o pobre Aurelio, que era un neno cando o alzamento de 1846, contoume que ficara gravado na súa memoria o tránsito polas rúas compostelás, camiño de Carral, do infortunado Solís e demais compañeiros de traxedia". A conciencia de facer parte da mesma alternativa política defendida polas revolucionarias de 1846 e a vontade de continuar a súa loita non deixaba lugar a dúbidas. Un bo exemplo disto foi o xornal La Oliva, auténtico voceiro e organizador colectivo do grupo, que non dubidou en defender as organizadoras do xantar de Conxo nas circunstancias máis delicadas. Así, no seu número de 26 de abril de 1856 homenaxeou os Mártires de Carral, escribindo un mozo Manuel Murguía "non somos nós os que renegamos da obra dos nosos irmáns" para sinalar, de seguido, "non queremos ser máis que galegos, dixeron entón". O acto de Conxo O domingo 2 de marzo de 1856 congregábanse nunha carballeira próxima ao mosteiro exclaustrado de Conxo arredor dun cento de persoas, nas palabras dos seus promotores, "cheos do ardente entusiasmo que inspira a virtude e o dereito, enchendo o mundo coas súas aspiracións, defendendo a causa do débil contra o forte, a causa do oprimido contra o seu opresor". Segundo afirmaba no seu número de 8 de marzo de 1856 La Oliva, "acudiron os nosos virtuosos estudantes acompañados cada un dun artesán ao convite. Antes de dar comezo ao xantar saíu unha comisión ao campo na busca dos símbolos da liberdade, como son o loureiro e a palma, cos que se adornou un fermoso tarxetón que ocupaba o posto central da mesa e en cuxo centro líase a inscrición "Orde, Fraternidade". Ao sentarse intercaláronse os artesáns e os estudantes. Algúns mozos inspirados visaron a composición". Os autores das mesmas foron Aurelio Aguirre, Eduardo Pondal e Luís Rodríguez Seoane. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: No último ano o desemprego medrou en 691.700 persoas en todo o Estado, destruíronse 850.500 postos de traballo e o número de persoas ocupadas está en mínimos

Hai un ano, o ministro de Economía, Luis de Guindos, besbexaba ao oído do comisario europeo de Asuntos Económicos, Olli Rehn, que o Goberno de España estaba a piques de sacar adiante unha reforma laboral "extremadamente agresiva". Non mentía. Un día despois, o Consello de Ministros aprobou unha norma que puña patas arriba as relacións laborais e que agora fai xusto un ano. Os efectos máis inmediatos e de máis impacto foron unhas cifras de paro e destrución de emprego que superan ás de 2011 e que se asemellan ás do peor ano da crise até o momento, 2009. A reforma abaratou e facilitou o despedimento: eliminou os contratos con despedimento de 45 días por ano traballado e permitiulles ás empresas despedir con 20 días por ano traballado (e un tope de 12 mensualidades) e por un amplo abano de causas económicas. É dicir, desde o 11 de febreiro do ano pasado, as empresas teñen todas as facilidades para impor este despedimento, e son os traballadores os que teñen que recorrelo xudicialmente e pelexar a indemnización de 33 días se consideran que este non estaba justificado por algunha causa económica ou da produción. As empresas teñen todas as facilidades para despedir e son os traballadores os que teñen que recorrer xudicialmente Ademais, as empresas xa non necesitan autorización laboral para levar a cabo expedientes de regulación de emprego (ERE), que teñen que negociar cos traballadores. Iso si, se non hai acordo, o empresario pode impor a súa decisión. Uns despedimentos que desde febreiro do ano pasado tamén poden levar a cabo as administracións públicas, que poden desprenderse do seu persoal laboral e facer un ERE con requisitos similares aos das empresas. O resultado inmediato? No último ano, o desemprego creceu en 691.700 persoas e destruíronse 850.500 postos de traballo, segundo a última Enquisa de Poboación Activa. Ademais, o número de persoas ocupadas, é dicir, con traballo ben sexa por conta propia ou allea, está en mínimos: 16.179.438, moi lonxe dos datos dos anos de bonanza, cando os afiliados á Seguridade Social superaban con moita folgura os 18 millóns. Os ERE aumentaron un 66% a respecto de 2011 Entre xaneiro e novembro de 2012 o número de expedientes de regulación de emprego aumentaron un 66% respecto ao mesmo período de 2011. Os traballadores afectados por expedientes de regulación de todo tipo pasaron de ser 278.999 en 2011 a algo máis de 400.000 ao longo de 2012. "O balance é bastante desastroso, caeu moi forte o emprego, e ademais ao mesmo tempo que cae a poboación activa, por exemplo, por mozas que volven á educación ou emigran, por inmigrantes que volven aos seus países de orixe, aínda que haberá que ver se se trata tamén de mulleres que abandonan o mercado laboral. Isto quere dicir que as expectativas da xente non melloran", sinala Santos Ruesga, catedrático de Economía Aplicada na Universidade Autónoma de Madrid. Contratación e indemnizacións A contratación apenas aumentou nin sufriu cambios desde que a reforma entrou en vigor: máis do 90% dos novos contratos que se asinan cada mes son temporais. A contratación indefinida medrou en 300.000 contratos. Con todo, un informe da UGT sinala que aínda que aparentemente aumenten trátase dunha comparación enganosa que esconde "unha menor calidade do emprego": desde o pasado febreiro diminuíu a indemnización de todos os indefinidos, tamén a dos aprobados antes da reforma. Ademais, inclúense os chamados 'contratos de emprendedores', que a pesar de ser indefinidos teñen un ano de proba durante o que o despedimento é gratis. Máis do 90% dos novos contratos son temporais "A reforma laboral non permitiu que se incremente a contratación indefinida. Os contratos indefinidos ordinarios crecen no conxunto do período, aínda que en realidade as cifras quedan compensadas pola desaparición do contrato de fomento da contratación indefinida [de 33 días por despedimento] e o descenso das conversións a indefinidos que se produce en xeral en 2012 fronte a 2011", di o informe. O sindicato subliña, ademais, que a conversión de contratos temporais a indefinidos descenderon un 10,1%. Neste período formalizáronse uns 86.000 contratos de emprendedores, unha modalidade que está fortemente bonificada se se mantén o emprego tras o ano de proba. Con todo, UGT sinala que o 82% destes novos contratos están a facerse sen acollerse aos incentivos fiscais, o que significaría que as empresas están a substituír os contratos temporais por estes e primando, así, o despedimento gratis durante un ano. En calquera caso, representan tan só o 0,6% do total de contratos asinados. "A calidade do emprego diminúe e iso aumenta as desigualdades, e unha sociedade máis desigual crea potencialmente menos empregos", apunta Santos Ruesga. Emprego público As novas condicións da reforma laboral facilitaron que as administracións públicas eliminen postos de traballo. Durante 2012, fixérono con forza, especialmente sobre o emprego temporal. Tras o axuste sobre os eventuais, os expertos sinalan que durante este ano as administracións poderían empezar a tocar o seu núcleo de emprego indefinido. O ritmo de destrución de emprego público foi maior que no privado O ritmo de destrución no emprego público foi maior que no privado: o público rexistrou unha caída do 7%, mentres que no privado o emprego destruíuse a un ritmo do 4,3%. É o segundo ano no que o sector público destrúe postos de traballo: concretamente 219.000, case sete veces máis que en 2011, cando se eliminaron 32.400 empregos públicos. Negociación colectiva Doutra banda, a reforma entraba de cheo na negociación colectiva: daba todo o poder ao empresario para modificar as condicións laborais unilateralmente e acababa coa chamada ultraactividade, que garantía a vixencia dos convenios (e, por tanto, dos dereitos adquiridos polos traballadores nunha empresa) e que agora está limitada temporalmente se empresa e traballadores non chegan a un acordo sobre a súa renovación. "Observouse certo parón na negociación colectiva, e é algo que se materializará no aumento da conflitividade, nalgúns sectores máis que noutros. A concertación social, ben a gran escala ou ben no ámbito micro das empresas, ivo a virtude de xerar un clima de paz social bastante estendido, pero poderiamos estar no inicio dun cambio importante", subliña Santos Ruesga. As subas salariais apenas chegan ao 1,3%, o nivel máis baixo en 20 anos En decembro do ano pasado, había 3.069 convenios pendentes de negociar que afectan a 5,4 millóns de traballadores. Ademais, a subida salarial media apenas chega ao 1,3%, a máis baixa en máis de vinte anos e moi lonxe da subida da inflación, próxima ao 3%. Os sindicatos alertan de que en moitos casos as empresas tratan de alargar a negociación para evitar aplicar as actualizacións salariais e para forzar que a vixencia do convenio decaia.


Summary: A formación socialista acusa o presidente do PP estatal de "claudicar perante Vox".

O portavoz da Executiva Federal do PSOE, Felipe Sicilia, asegurou este sábado en Santiago de Compostela que o líder do PP, Alberto Núñez Feixoo, " claudica perante Vox" e censurou que non aplicase a lei contra a discriminación LGTBI na Galiza, a iniciativa dos socialistas galegos, aprobada en 2014 cos votos favorábeis de todos os grupos do Parlamento galego. Así, sinalou que Feixoo "non puido dicir que non" a esta lei porque "evidentemente non se ía a negar a loitar contra a discriminación", mais "gardouna nun caixón". "O que non puido aplicar na Galiza, non vai poder aplicalo a nivel de Estado e máis aínda dependendo da extrema dereita, xa que está claro que o que fixo Feixoo neste último tempo foi claudicar: primeiro perante a corrupción do seu partido e despois perante a extrema dereita de Vox", criticou. Cada 12 días hai un delito racista ou LGTBfobo na Galiza Neste sentido, cuestionou que "se tivo a posibilidade de loitar contra a discriminación cunha lei na Galiza e non a quixo aplicar, que vai facer entón a nivel estatal?". Así, engadiu que agora "Feixoo xa non é libre" e "está hipotecado pola extrema dereita". "Se non cre na loita contra a discriminación, imaxínense se está hipotecado por Vox e a extrema dereita que día tras día o que fai é atacar colectivos como o LGTBI ou chegar a desprezar as persoas con discapacidade, como vimos hai uns días a unha deputada de Castela e León", manifestou. Sicilia, que participou nunhas xornadas en Santiago sobre a 'Lei Zerolo' -Lei integral para a igualdade de trato e a non discriminación-, insistiu tamén, sobre o actual presidente do PP, que "o que non foi bo para a Galiza, tampouco o vai a ser para España". Así mesmo, censurou que o colectivo LGTBI foi "desprezado e esquecido" por Núñez Feixoo e polo Goberno da Xunta. Ante isto, argumentou que nos últimos anos "tan só destinou 0,002%" a políticas para o colectivo LGTBI e para "loitar contra a discriminación que sofre este colectivo", Nesta mesma liña, sentenciou que o líder dos populares "non creu nas políticas para loitar contra a discriminación".


Summary: Trátase do segundo feminicidio nunha semana nesta localidade catalá.

Esta cuarta feira foi asasinada unha muller en Castelldefels (Barcelona). Segundo recolle a imprensa catalá o seu ex-compañeiro foi detido após acoitelala na rúa. O presunto asasino, que a agardaba perto do seu domicilio á volta do traballo, foi retido pola veciñanza até a chegada das forzas policiais. O asasinato machista é o segundo nunha semana en Castelldefels após o feminicidio hai seis días dunha outra muller e as súas crianzas a mans do seu compañeiro.


Summary: O Goberno español di agora que non afecta Netfilx, HBO ou Amazon Prime.

O Goberno español admite agora que a cota para resevrar un 6% para o galego, o catalán e o euskera na lei do audiovisual non afecta plataformas como Netfilx, HBO ou Amazon Prime, segundo informan medios cataláns. Fontes do executivo de Pedro Sánchez, indican, recoñeceron á Axencia catalá de noticias (ACN) que o proxecto de lei aprobado no Consello de Ministros festa terza feira só obriga a garantir a participación das linguas oficiais en plataformas con sede en España, como Movies e Movistar+. Porén, aseguran que o que recolle a lei respecta o pacto con ERC.A porcentaxe para as linguas oficiais introduciuse como consecuencia do acordo con ERC para aprobar o orzamento español para 2022, pero até o momento o Goberno español non dixera que excluíse a Netflix, HBOMax ou Amazon Prime. ERC ameaza con tomar a lei Mesaxe de ERC após o Goberno español deixar fóra a cota de catalán, galego e euskera en Netflix, Amazon Prime, Disney Plus e HBO do proxecto de lei de laudiovisual aprobado en consellos de ministros. Os republicanos din nun comunicado que votarán en contra da norma no caso de que a lingua non estea protexida de acordo co anunciado a semana pasada. O acordo alcanzado por ERC co Goberno español dunha cota do 6% non figura no borrador definitivo. "O proxecto de lei do audiovisual aprobado no consello de ministros é incompleto e insuficiente e non responde ao que necesita o audiovisual catalán e do país", sinalan os republicanos nun comunicado, que insisten en que aínda hai marxe para negociar, tamén no aprobación dos orzamentos no Senado. "Todaos os escenarios están abertos", dixo Gabriel Rufián, portavoz do partido en Madrid. Antes de ser presentado, o portavoz de ERC no Congreso Gabriel Rufián xa advertira de que un dos obstáculos do novo texto era que existía a posibilidade de que plataformas que non tiñan a súa sede en España puidesen blindarse na normativa europea para eludir a obriga de cumprir as cotas. A vicepresidenta do Goberno español e ministra de Economía, Nadia Calviño, eludiu unha pregunta sobre este buraco para esquivar a cota ao tempo que sostivo que o proxecto de lei fixo un equilibrio entre potenciar o Estado español como polo da produción audiovisual. protección doutras linguas oficiais: "Chegamos a un bo equilibrio. Agora o texto envíase aos tribunais e, no transcurso dos trámites parlamentarios, pode haber melloras e axustes, pero partindo dun texto que creo que é moi bo". A Mesa pola Normalización Lingüística lamentou nun comunicado que o acordo acadado no Estado en relación á presenza das linguas oficiais na nova Lei do audiovisual non recolla a petición unánime de "equidade" expresada en diversas ocasións polas forzas políticas galegas e afirmando que "ningún acordo en Madrid sobre o audiovisual será suficiente, se non se chega ao solicitado en maio polo Parlamento galego". A Mesa pola Normalización Lingüística lamentou nun comunicado que o acordo acadado no Estado en relación á presenza das linguas oficiais na nova Lei do audiovisual non recolla a petición unánime de "equidade" expresada en diversas ocasións polas forzas políticas galegas e afirmando que "ningún acordo en Madrid sobre o audiovisual será suficiente, se non se chega ao solicitado en maio polo Parlamento galego".


Summary: Os dados da EPA son desoladores para a Galiza, o terceiro territorio do Estado en destrución de emprego no último trimestre de 2013. Os sindicatos advirten de que estamos ante unha verdadeira "desfeira" con 278.000 desempregad@s e 93.000 fogares con todos os membros activos no paro.

Galiza acabou 2013 con máis parad@s que 2012 e o noso país xa roza as 278.000 persoas en situación de desemprego. Mais este dato da EPA (Enquisa de Poboación Activa) non vén só. Acompáñano outros, como o da queda en filiación, ou ben a de fogares con todos os seus integrantes desempregados, que permiten ver unha situación "desoladora", en palabras de Miguel Malvido, da CIG. 104 galeg@s quedaron sen emprego cada día en 2014, afirma Xavier Vence (BNG), que considera este dato "unha emenda á totalidade á política austericida de Feijóo" Malvido, secretario confederal de Emprego da central nacionalista, considera que o escenario é "tremendo" e que os dados de parad@s "son números, e os números son fríos, mais detrás de cada un deles hai unha historia". Para a CIG, a Xunta "ten a súa responsabilidade" na lacra do desemprego que asola Galiza, porque "non fai nada de nada" e "estanos a levar á ruína". Solucións A CIG lembra que ten activada unha campaña para que a creación de emprego pase ser un tema fulcral na axenda política de Galiza, campaña na que se combina a defensa da ILP con actos e asembleas nos centros de traballo, actividades na rúa... AGE esixirá que o presidente da Xunta explique no Parlamento as "catastróficas cifras do paro en Galiza" Outra voz é a de Domingos Barros, de UGT, que considera os datos "desesperanzadores" e incide en que en Galiza danse algúns dos peores rexistros do conxunto do Estado español. "É unha situación que xa sobrepasa o preocupante", afirma, e lembra que as políticas activas de emprego en Galiza "son competencia da Xunta". Desde CCOO, Maica Bouza, secretaria de Emprego, pídelle á Xunta que teña a "valentía" de explicar a diferente dinámica do emprego en Galiza respecto do Estado pero, sobre todo, "que teña a vontade política de mudar as políticas que están aplicando con tan malos resultados". Segundo o sindicato, Galicia ten "competencias abondo" para que non sexa así. "Galiza e os galegos e galegas non merecen padecer esta situación".


Summary: "É unha contraprestación polo seu traballo, non unha comisión por intermediación", afirma, malia recoñecer que Tomás Díaz Ayuso xestionou a venda á Comunidade de Madrid de máscaras procedentes da China.

A presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, aclarou que o seu irmán, Tomás Díaz Ayuso, cobrou 55.000 euros máis IVE da empresa Priviet Sportive non por obter un contrato coa Administración rexional, senón pola cobranza das "xestións realizadas" para conseguir o material sanitario, en concreto máscaras na China, e polo seu traslado a Madrid. "É unha contraprestación polo seu traballo, non unha comisión por intermediación", defendeu a través dun comunicado esta sexta feira, onde subliñou que dá esta explicación tras pór "en cuestión" a dirección do PP estatal a súa "honorabilidade" e a do seu Goberno. Aliás, Díaz Ayuso recoñeceu que sempre se negou a dar explicacións sobre a actividade laboral do seu irmán e nunca interferiu nela. Admitiu que quizais fose "en erro", mais parécelle "denigrante" ter que aclarar as relacións comerciais do seu irmán cunha empresa "por sospeitas baseadas en informacións que ninguén explica de onde saíron". A presidenta madrileña explicou que o seu irmán enviou á empresa Priviet Sportive catro facturas no ano 2020. Segundo detallou, a factura do 30 de xuño de 2020 foi por xestións para a compra de máscaras na China, vendidas á Comunidade de Madrid a cinco euros cando os prezos nese momento chegaban a 10,5 euros. Así, expuxo que nese momento, en abril de 2020, as seguintes empresas venderon máscaras a prezos superiores: Biogen (FP3: 10,5€), Palex ( FFP2: 6,5€), Lost Simetry ( FFP2: 6€), Helianthus ( FFP2: 5,95€) e Barna ( FFP2: 5,30€). A factura a Priviet Sportive, subliñou, "non é unha comisión por obter o contrato da Administración, senón a cobranza das xestións realizadas para conseguir o material na China e o seu traslado a Madrid, que é distinto". "É unha contraprestación polo seu traballo, non unha comisión por intermediación. Esa factura é de 55.850 euros máis IVE", especificou. A presidenta subliñou que do resto de facturas non ten que dar conta "porque non teñen relación coa Comunidade de Madrid" e o seu irmán ten "dereito á súa privacidade". "Espero que con esta explicación ninguén dubide da miña honorabilidade nin da miña exemplaridade. Insisto en que nunca influín para a compra de máscaras a esta empresa, e que souben dese contrato cando me informou Pablo Casado, non antes", sinalou, á vez que asegurou que facilitará o informe do secretario do Consello de Goberno no que se recolle que non tivo "ningún deber de abstención neste contrato".


Summary: Mariló Candedo, membro da directiva de En Marea, incorporarase ao Grupo Mixto do Parlamento da Galiza.

Manuel Lago presentou onte un escrito á Presidencia do Parlamento galego no que anunciou a súa renuncia ao escano de deputado polo Grupo Común da Esquerda. A súa saída, para incorporarse o gabinete de Yolanda Díaz no Ministerio de Traballo, abre a posibilidade de que o actual Grupo Mixto (onde están as deputadas de En Marea) se conforme como outro grupo parlamentario. Lago comunicou a pasada segunda feira a súa marcha ás súas compañeiras da coalición Común da Esquerda a través dun escrito no que daba as grazas ao grupo e ás traballadoras polo traballo realizado nesta lexislatura. "Remata para min un período intenso e enriquecedor, no que tiven a honra de formar parte da Cámara na que reside a soberanía do pobo galego", afirma Lago no seu comunicado de despedida. "Mudo de lugar, pero non de obxectivo: lograr un cambio político e social no noso país que mellore o benestar da cidadanía. O pesadume que sinto por deixar o Parlamento só se compensa pola ilusión de traballar no primeiro Goberno de coalición de esquerdas na recente historia democrática do Estado", engade. Nesa despedida insiste en que Galiza "ten que deixar atrás a década perdida para o benestar que se iniciou en 2009" e vaticina que "o que sucedeu agora no Estado, sucederá nos próximos meses" no país. "A formación do Goberno de coalición no Estado demostra que si se pode articular maiorías a través da alianza das forzas da esquerda", asevera. O aínda deputado non formalizará a súa renuncia ante a Mesa da Cámara galega até a vindeira segunda feira, segundo fontes próximas consultadas por Nós Diario. A partir desde momento o escano estará listo para ser ocupado pola seguinte persoa na lista do partido instrumental En Marea que concorreu ás pasadas eleccións. Esa persoa é Mariló Candedo, membro do Consello das Mareas e profesora titular de Pedagoxía Social na Universidade da Coruña. Desde En Marea confirmaron a Nós Diario que Candedo collerá a acta de deputada na Cámara galega e traballará a tempo completo para o grupo parlamentario. Candedo foi decana da Facultade de Ciencias da Educación da UDC entre 1999 e 2004, e actualmente é Adxunta para Titulacións nesta mesma universidade. Está vinculada co activismo educativo a prol do ensino público desde os movementos de renovación pedagóxica. En Marea vaise amparar no artigo 26 do regulamento do Parlamento para solicitar recuperar o seu grupo propio na Cámara. Este punto recolle que, "iniciado un novo período de sesións", "só para o suposto de que por calquera circunstancia se extinguise ou rematase a actividade do partido ou coalición electoral polo que concorresen" as deputadas "poderán constituír, por unha soa vez, grupo ou grupos parlamentarios distintos se para iso cumpren as esixencias previstas". No primeiro Pleno de 2020 no Grupo Común da Esquerda serán nove deputadas pola marcha de Lago, pero no Grupo Mixto seguirán sendo catro porque non dá tempo a que Candedo tome posesión. Planificado o traballo da Cámara galega até a fin da lexislatura Na sesión da Xunta de Portavoces de onte no Parlamento quedou repartido o traballo dos grupos até a fin da lexislatura. Un reparto da actividade que se verá alterado coa saída de Manuel Lago, pois con grupo propio ou ficando no Mixto, En Marea gañará unha deputada e corresponderanlle máis iniciativas e preguntas ao presidente da Xunta polo principio de proporcionalidade do regulamento da Cámara.


Summary: Traballadores e alcaldes cualifican a xuntanza con Javier López Madrid a iniciativa de Ferroatlántica como o "último intento á desesperada por provocar un punto de inflexión na comarca" e conseguir o apoio á segregación que non logrou ante a posición firme de rexedores e persoal

Ferroglobe aumenta a presión para conseguir por parte de traballadores e alcaldes da comarca un impensable apoio á venda das centrais hidroeléctricas da Costa da Morte no caso de que a Xunta aceptase a solicitude da compañía para segregar as súas actividades de ferroaliaxe e xeración eléctrica. Nunha reunión convocada pola matriz de Ferroatlántica, e á que acudiu o director das factorías costeiras e membros da dirección en Madrid, a compañía recibiu un non rotundo e unánime de empregados e rexedores ás súas intencións de venda das centrais. Foi nunha xuntanza que algúns dos presentes cualificou como "un último intento á desesperada por provocar un punto de inflexión na comarca". Non o conseguiron. "Foi un último intento á desesperada da empresa por provocar un punto de inflexión na comarca" Á reunión do pasado luns asistiron, entre outros, Javier López Madrid, presidente de Ferroglobe, implicado en varios casos de corrupción e coñecido na Casa Real como o seu "compi-yogui". Marchou sen a resposta desexada por parte dos representantes do comité de empresa e dos alcaldes. "A reunión acabou en táboas. A intención da empresa era que negociáramos un si á venda das centrais porque iso significaría unha serie de investimentos na Costa da Morte que non se concretaron, pero alcaldes e traballadores mantivémonos firmes", di Manuel Antelo, rexedor de Vimianzo e un dos presentes na xuntanza. Desde o comité de empresa insisten no intento á "desesperada" da empresa por acadar o visto e prace de alcaldes e traballadores aos seus plans, así como para pedir "diálogo", mesmo no caso de que finalmente poida vender as centrais. O cadro de persoal, pola súa banda, volveu reiterar a súa postura contraria a esta posible venda, pediu a Ferroglobe que retire a solicitude de segregación e insistiu en que ese diálogo debe respectar o "marco legal", ese que impide a segregación das actividades da compañía na Costa da Morte e, xa que logo, a venda das centrais. Alcaldes e comité insistiron en rexeitar rachar co "marco legal" que impide a segregación das actividades de Ferroatlántica Desde o comité sospeitan que Ferroglobe sabe da máis que posible resposta negativa da Xunta á súa petición de segregación e que iso é o que a leva a actuar á "desesperada" para intentar conseguir o apoio de alcaldes e/ou traballadores. Pola banda dos alcaldes, no entanto, as previsións sobre o futuro informe da Xunta non son tan positivas. Con todo, Antelo pregúntase se, "tal e como asegurou o presidente Feijóo, todo depende única e exclusivamente do principio de legalidade e dun informe xurídico, como vén a empresa intentar convencernos sobre unha venda que depende dunha resolución?". "No que ten que ver coa seguridade xurídica, é todo un engano", insiste quen advirte que, aínda no caso imposible de que os alcaldes ou os traballadores acordasen coa compañía, "unha decisión contraria estaría indo contra argumentos xurídicos moi sólidos e en contra dos intereses dos galegos". Os implicados temen unha resolución "ambigua" por parte dos servizos xurídicos da Xunta Ademais, e segundo outras fontes presentes na xuntanza, Ferroatlántica xa advertiu que recorrerá a resolución da Xunta no caso de non lle ser favorable e mesmo hai quen adianta xa un informe final "ambiguo" que deixe "marxe" a futuras negociacións e a que o Goberno lave as mans neste conflito. Ao tempo, integrantes da xuntanza coinciden en destacar as semellanzas entre as palabras que Feijóo pronunciara ante os rexedores sobre este tema e as da propia multinacional. "O desleixo da Xunta non pode ser; deixa todo pendente dunha negociación entre empresa, alcalde e traballadores, o que nos dá unha idea de como funciona e como entende o PP o Estado de Dereito", asegura Antelo. "Dá impresión de que queren que se xogue a partida para logo decidir dar as cartas que máis lle conveñan", engade. Por último, tanto traballadores como boa parte dos alcaldes destacan a "demora" por parte da Administración á hora de emitir o pronunciamento sobre a petición de Ferroatlántica, e que depende de Augas de Galicia. Ao tempo, a empresa lembra que a venda das centrais insírese nun plan a futuro apoiado polos sindicatos nas negociacións a nivel estatal e que prevé un investimento en Galicia duns 100 millóns de euros e a xeración de ata 500 empregos entre postos directos e indirectos.


Summary: A opacidade na xestión fiscal e contábel da Igrexa

O privilexio de non ter que presentar contas que ten a igrexa Católica na Federación Ibérica é algo único no mundo. Permítelle aos membros da Igrexa desviarse todo o que lles pareza da súa misión, impide calquera forma de rendición de contas, mantén opaco o manexo e actividades da xerarquía e invita abertamente aos comportamentos corruptos no seu máis amplo significado. Vexamos: ti vas facer a declaración do IRPF e decátaste de que deches certas cantidades de diñeiro á Igrexa ao pasaren a bandexa ao cadullo. Como as doazóns á Igrexa están desgravadas, vaslle pedir ao cura un certificado de que deches ese diñeiro. O cura diche que moi ben. Pregúntache: Canto queres que te poña? Póñoche o que ti me digas. Hai algún control sobre isto? Non: se o cura o certifica é bastante para ser aceptada pola Facenda. Como a Igrexa non ten que presentar contas, o Estado non ten outra función máis que dar por válida a cantidade doada que a Igrexa e o crente decidiron certificar. Os paraísos fiscaisson un lixo ao lado do verdadeiro paraíso fiscal interior no que converteu o Estado Alcaiote a Igrexa na Federación Ibérica Os paraísos fiscais, verbigracia as Bahamas, son un lixo ao lado do verdadeiro paraíso fiscal interior no que converteu o Estado Alcaiote a Igrexa na Federación Ibérica. Se estás algo confuso e queres descubrir a canto ascende este escarnio, podes ir preguntar á Axencia Tributaria. Has quedar parvo cando vexas que alí ninguén sabe nada: "Uuh!: iso non se pode saber. Non hai maneira da Facenda puider saber iso. Ese dato non hai maneira de que o saiba a Axencia Tributaria. Etc." En fin: acabas por deixar a pregunta encolgada do portal de transparencia á espera da non-resposta: para iso está a Facenda: para pór gafas opacas cando se trata de tan sacro-santa institución. Arguméntanche que é unha institución de carácter fundacional, que é unha institución sen fin de lucro... Pero non coa: trátase dunha institución tremendamente venal, que mantén multitude de negocios polos que non tributa, non declara, con relacións laborais moi atípicas, e o que é peor, non presenta contas: residencias de estudantes, de anciáns, hostalarías, restaurantes, aparcadoiros, alugueiros, arrendos, plusvalías, cobros para ver a arte que "custodia" (custódiao o Estado, fundacións e demais iniciativas civís, pero a Igrexa é quen usa e lle tira rendemento). Todos estes cobros están absolutamente sen documentar. Non é que estean desgravados, non é que se cualifiquen de bens e actividades de utilidade pública: é que ninguén pode saber nada das súas contas. Se tes que documentarte sobre a sanidade, pódeslle pedir aos hospitais da Igrexa datos: nunca saberás nin che darán a máis mínima conta. Nin a ti nin ao Estado nin á Sanidade, nin tan sequera á perspicaz Axencia Tributaria, que a outros tanto persegue e abafa. Fago unha honrosa excepción: os irmáns San Xoán de Deus si che darán as contas dos seus hospitais e colaborarán solícitos co teu propósito. Isto hónraos e temos que os louvar. Son a excepción. Ollai como resolve unha cuestión fundamental un goberno alcaiote: o Goberno de España, cando soubo que o Códice Calixtino e outros tesouros da Catedral estaban custodiados por un cabido irresponsábel, que puxera en risco o legado artístico e cultural, que fixo? Retirarlle fulminantemente a capacidade de custodia? Non!: asignoulle un retén da policía nacional ao dispor de tan sensíbel e recta institución. A Igrexa é considerada unha institución sen fins de lucro. Isto esténdese mesmo ás súas numerosas actividades lucrativas. Faise necesario dicir aquí que "sen fins de lucro" consiste nas sociedades nas que os resultados reverten en beneficio dos usuarios, non de terceiros, por moi santos que estes terceiros sexan. Pensades que as actividades lucrativas da Igrexa están sometidas á lexislación? Pois ídelle pedir as contas. Ou reclamádelle aos honorábeis inspectores de Facenda, tan ásperos convosco, que llas pida. As consecuencias deste trato inxustificadamente privilexiado (e daniño) para coa Igrexa son patentes: non vou facer aquí un reconto. Si digo que entre os peores males está a desviación da misión da Igrexa –na teoría unha asemblea transparente de crentes que segue os principios evanxélicos– nunha institución opaca que realiza toda clase de presións indebidas para traficar co poder e co diñeiro e para impor unha narrativa escura. Naturalmente, a comunidade de crentes é cómplice desta desviación. Outra consecuencia intolerábel é a humillación a que nos somete o Goberno da Federación Ibérica, cando lles encomendamos a misión de avanzar nun Estado de Dereito e non obstante fainos vítimas de tantas vexacións e humillacións á comparanza desta institución escura que anda ao que lle convén. Podedes atopar argumentos opostos ao noso en Barreiro o Turiferario: el sabe teoloxía bastante, unha ciencia que lle permite demostrar todo o que el queira, destacando isto, ocultando aqueloutro e pondo de manifesto as causas eficientes. Pero nós só sabemos abrir o ollos e ver: un Estado alcaiote dunha igrexa desviada


Summary: Nas últimas horas sufriu unha debilitación temporal.

O furacán Danielle, o primeiro que se forma no Océano Atlántico nesta tempada, segue a manter en alto os servizos de meteoroloxía de varios países, entre eles a Galiza. O seu comportamento anómalo e a súa propia orixe, difícil de explicar a estas alturas do ano e na súa situación xeográfica, orixinan diversas preguntas aos expertos que, polo de agora, non teñen resposta. El @ECMWF estima una probabilidad del 5-10% de que #Danielle se aproxime a menos de 120 km a la costa portuguesa en los próximos 10 días. pic.twitter.com/xDCJp7rlSt— Ernesto Barrera (@waveologist) September 3, 2022 A primeira e máis evidente é saber que traxectoria collerá o furacán nos vindeiros días. Polo de agora, os modelos meteorolóxicos sinalan que esta masa tormentosa moverase cara ao leste, en dirección ao Reino Unido, aínda que manténdose moi lonxe das illas. Un furacán este mes de setembro na Galiza? Meteorólogos lanzan unha advertencia Porén, o European Centre for Medium-Range Weather Forecasts (ECMWF) mantén aberto un abano de posibilidades que levarían Danielle desde desprazarse até Groenlandia a entrar na península a través do norte de Portugal, o que podería deixar algúns efectos na zona sur da Galiza. Este último escenario, segundo un mapa deseñado polo propio ECMWF, conta cunha probabilidade de 5% a 10%, aínda que como ben sinalan os meteorólogos, estes modelos de predición poden cambiar en calquera momento, polo que non será até os vindeiros días cando se saiba con máis certeza cal será o rumbo definitivo deste furacán. Debilitación de Danielle O National Hurricane Center (HNC) informou no día de hoxe que Danielle volvía ser considerada unha tormenta tropical, no canto dun furacán, despois de que se rexistrase unha debilitación. Malia isto, o HNC matiza que, con toda seguridade, nos vindeiros días, volverase fortalecer, recuperando a súa condición de furacán. A depresión tropical 'Danielle' é xa un furacán: Pode chegar á Galiza? O físico e meteorólogo da Axencia Estatal de Meteoroloxía (Aemet) Juan Jesús González Alemán, un dos máis reputados especialistas neste tipo de fenómenos, explicaba esta mañá que, se ben a debilitación tivo lugar "por cuestións descoñecidas", os servizos de control meteorolóxico sospeitan que o seu causante foi "un proceso físico relacionado coa súa interacción co océano". O meteorólogo de Aemet Ernesto Barrera explicou na súa conta de Twitter que os fortes ventos da cicloxénese desprazaron a auga quente que había no centro de Danielle cara ao exterior da tormenta, deixando así as augas máis frías nese centro. Este fenómeno, coñecido como afloramento frío autoinducido, é o que estaría a provocar esta debilitación temporal da depresión tropical. ¿Qué es el afloramiento frío autoinducido y cómo afecta al desarrollo al desarrollo de un ciclón tropical como Danielle?(🧵brevísismo)👇— Ernesto Barrera (@waveologist) September 3, 2022 "Nas ultimas 12 horas, o furacán Danielle permaneceu practicamente estacionario cun sistema de altas presións limitando o seu avance", detallou Barrera.


Summary: A opción a favor da autodeterminación de Donetsk -autoproclamada como República Popular- e Lugansk obtivo un apoio abrumador nas urnas nos referendos realizados este domingo.

A alta participación -arredor do 75% en Donetsk e na contorna do 80% en Lugansk- marcou o desenvolvimento da xornada, pese a realización dos referendos ter sido considerada ilegal por Kiev e os socios occidentais, liderados polos EUA, do goberno de Ucraína. A tensión pre-bélica non enrrugou as poboacións destes territorios rusófonos da Ucrania oriental. Tampouco o chamado de Putin a que se aprazasen as consultas tivo o menor efeito. As forzas rebeldes mostraron un alto grao de organización e a xornada decorreu con relativa normalidade. A contaxe preliminar das primeiras papeletas non deixa marxe para a dúbida: en Lugansk o voto contrario á constitución deste territorio como un novo Estado apenas alcanzou o 5% dos sufraxios, mentres que na República Popular de Donetsk o apoio á vía autodeterminista atinxiu o 89,7% dos votos emitidos. Kiev non recoñece a lexitimidade destas consultas, mas a Ucraína oriental tampouco recoñece a lexitimidade das autoridades de Kiev, un conglomerado con presencia neonazi que depuxo o presidente democrático do país. A situación é de práctica ruptura. A partición do Estado ucraniano está sobre a mesa como unha hipótese nada desbotábel, como tampouco ninguén pode descartar a perspectiva dun confronto armado aberto que acabase envolvendo a OTAN e a Rusia.


Summary: As traballadoras e traballadores afectados pola medida volverán concentrarse este mércores en Vigo denunciando a súa situación. Denuncian "escurantismo" na xestión da empresa e "nula vontade negociadora"

As traballadoras e traballadores de Freiremar, despedidos pola empresa hai unhas semanas, continúan coas súas mobilizacións en demanda da anulación do ERE de extinción presentado pola empresa e dos soldos e indemnizacións que lles adebeda. Este mércores concentraranse diante do Marco de seis a nova da tarde, buscando "visibilizar socialmente" o conflito, mentres agardan por respostas por parte da compañia e do conselleiro de Industria, con quen hai semanas solicitaron unha entrevista para analizar a situación creada, pola que 101 dos 114 empregados en Vigo foron despedidos. O cadro de persoal leva semanas esixindo a anulación do Expediente de Regulación de Emprego (ERE) e que se inicie unha nova tramitación, e tamén a readmisión dos traballadores despedidos até que non remate o proceso. O secretario nacional da FGAMT-CIG, Xosé Fernández Piñeiro, explicou que o expediente adoece de "vicios" na súa tramitación, xa que a dirección "limitou a información sobre a situación económica da empresa" e negociou "con mala fe" porque se se negou a "estudar alternativas". A pesar de que a empresa alegou non ter "liquidez" como xustificación para non pagar as nóminas pendentes e indemnizacións, persoal e sindicatos denunciaron que nas últimas semanas, no proceso de desmantelamento da factoría, retirou da planta mercadorías por valor de máis de tres millóns de euros co apoio da policía, que evitou que os traballadores puidesen deter esta operación. A sensación xeral é de "escurantismo" e de falta de información en todo o proceso. O caso de Freiremar, cuarta empresa pesqueira de España, non é moi distinto ao de Pescanova, sobre todo no que se refire á complexidade de sociedades e filiais do grupo, que está dificultando o proceso e as vías de impugnación dos despedimentos abertas polas traballadoras e traballadores. O grupo está compostos por Freiremar, Elaborados Freiremar Vigo, Elaborados Freiremar, Freiremar Comercial e Centropesca, con actividade local, pero tamén por Ocean Eleven Trading (con sede en Panamá), Comercial D'Argoni (Cuba), Sopecasen (Senegal), Cephapeche (Marrocos), Quark Fishing (Malvinas), Heute Mer (Mauritania), Isla Alegranza (Uruguai), Freiwin (Malvinas), Kicomar (Angola) ou Isla Graciosa LTD (Sudáfrica), entre outras moitas empresas, máis de medio cento. Segundo a CIG, Freiremar utiliza estas sociedades para "desviar beneficios" dunhas a outras: "Foron trasladando beneficios ás empresas que lles conviñan e deixando outras na bancarrota, que foron as que despois executaron os despedimentos" Segundo a CIG, Freiremar utiliza estas sociedades para "desviar beneficios" dunhas a outras: "Foron trasladando beneficios ás empresas que lles conviñan e deixando outras na bancarrota, que foron as que despois executaron os despedimentos". A CIG está a preparar un contrainforme económico que defenderá a viabilidade da empresa. Segundo o sindicato, os centros de Freiremar en Vigo tiñan boas perspectivas de traballo pero cando a situación económica empeorou hai meses "a empresa non tomou medidas para evitar futuros despedimentos porque o que pretende é desmantelar as plantas de traballo para salvagardar unha única parte da súa actividade, a flota pesqueira". A pesar desta suposta situación de crise e falta de liquidez, o director do IGAPE, con quen se reuniu unha representación dos traballadores, sinalou que o IGAPE non ten prevista actuación ningunha porque desde a empresa non se puxeron en contacto coa administración en ningún momento.


Debo ser optimista, xa por natureza, xa por necesidade, porque acostumo ver a botella medio chea. Porén, estame custando. Hai só 38 anos, as nenas e mozas deben asistir obrigatoriamente aos centros de ensino, co cal pasan a ter e mesma formación que os mozos da súa idade Vivo, e me consta que non son a única, o momento máis decadente da miña historia, tendo en conta que aturei toda a ditadura fascista que non foi precisamente un camiño de rosas. Mesmo así, a esperanza era un asideiro, e a loita tiña un obxectivo, que mal que ben, deu como resultado unha transición que non supuxo recuperar a República, como fora o goberno anterior, afogada por un golpe de estado, senón unha Monarquía, sistema máis propio do absolutismo que dunha democracia. Sexa como for, aprobouse unha Constitución progresista en moitos aspectos. Mal que nos pese, máis adiantada que o pensamento reaccionario dunha boa parte da cidadanía. Cito un gran logro: Por primeira vez na historia de España, hai só 38 anos, as nenas e mozas deben asistir obrigatoriamente aos centros de ensino, co cal pasan a ter e mesma formación que os mozos da súa idade. Desde a imposición desa lei xa son maioría as mulleres nas diversas materias da Universidade. Un 70%. Porén, non se ven os froitos desta supremacía cultural na valoración das mulleres. A misoxinia imponse á realidade. Isto merece unha explicación que ninguén se molesta en facer. Se ben son elas as que compran libros (acto xa insólito), van ao cine, asisten a conferencias, presentacións de libros, recitais de poesía e outros actos culturais, ou queiman as pestanas nos laboratorios científicos, nada disto importa Se ben son elas as que compran libros (acto xa insólito), van ao cine, asisten a conferencias, presentacións de libros, recitais de poesía e outros actos culturais, ou queiman as pestanas nos laboratorios científicos, nada disto importa. A "cultura" esmorece nun ambiente ruinoso, a ignorancia e a grosería imperan, até chegar á presidencia do país máis destacado do mundo, a arte contemporánea non é máis que un parasito indolente das vangardas, e, paralelamente á perda económica nunha gran crise capitalista, levamos camiño de perder integramente o noso herdo cultural. A historia do pensamento e da arte oscila como o fai a orografía terrestre formando simas aparentemente insuperables. Quevedo, con gran estatura literaria, mostra o seu desalento ante a España do século XVII, entusiasmada polo espectáculo, como a actual, coa Igrexa e a Política corrupta. Non é estraño que haxa quen chama Contrarreforma á Posmodernidade. Coma sempre, no declive, son as persoas máis débiles, pobres e desprezadas da sociedade as que devalan. As mulleres, no último chanzo social, vense obrigadas a abaixarse até niveis que xa críamos superados. O feminismo atravesa un mal momento e o poder masculino medra. A moda é un paradigma visible: as saias, as melenas, as formas, os tacóns, todo consegue diferenciar o máximo as mulleres dos homes. O trato que se nos dá é cada vez peor. Nótase no día a día. Non pedimos que nos deixen os asentos, ou a dereita, pero nola disputan se queremos seguir o noso camiño, tan afeitos están a que as mulleres llela cedan. A acritude e palabras desagradables aparecen con facilidade, e cando son cariñosos perdoan a vida cun "mulleriña". Os anuncios obscenos invaden os medios. "Entrada, copa e cen euros, ofrecen nunha discoteca, para cada muller que entre sen braga". Unha foto, sen parangón, mostra, nunha dependencia da Casa Branca, a Trump en plena recepción a unha extensa comisión negra, mentres a funcionaria, melena loura como todo o seu séquito, está subida, aparentemente descalza, nun sofá, desentendida do que a rodea, cunha aptitude pouco digna e sen dúbida inadecuada para asistir ao acto. Non me atrevo a dicir que como eran negros non merecían respecto, porque mesmo sendo importantes para o presidente, non lle preocuparía que a dama adoptase ese comportamento propio de muller frívola, e parva, "que mellor é". Quen quere unha bachillera? ironizaba Rosalía de Castro. Desde logo este personaxe desequilibrado, non a quere. Dada a pouca valoración das mulleres, é normal que padezan todo tipo de violencias. Das denuncias de agresións da clientela nas consultas, de profesionais de sanidade, 14 denuncias ao mes, o 80% son de médicas e enfermeiras. Sen saírmos do xornal do día 4 deste mes, lemos: violación dunha menor de 17 anos, previamente drogada; agresión e violación dunha señora de 72 anos, discapacitada, ingresada no hospital de Vigo; condena dun home de 75 anos por abusos a unha nena de 7 anos; dúas mulleres asasinadas, que, malheuresement, xa non son noticia. Mesmo persoas que non aceptan esa propaganda bioloxicista, dubidan que unha señora a quen se lle botan dous tíos enriba, reducíndoa pola forza, deixándoa malferida, fose violada se tiña posto un tampax Non é este holocausto o que se denuncia nun autobús dunha asociación católica que circulou por Madrid, anunciando que un home é un home desde que nace, e unha muller é unha muller, dogma demostrado porque un pene é un pene e unha vulva, un oco para gorecer o pene. O demais son bobadas, sexualidades perversas. Pero mesmo persoas que non aceptan esa propaganda bioloxicista, dubidan que unha señora a quen se lle botan dous tíos enriba, reducíndoa pola forza, deixándoa malferida, fose violada se tiña posto un tampax. O concepto normalizado de muller é de obxecta sexual. Case ninguén pensa que teñan condición de persoa, con independencia e liberdade, e poidan decidir por si mesmas. Porque neste caso, violar é violentar, é actuar contra o dereito da persoa sobre si mesma. Olladas, palabras, toques, todo o que se faga en contra da vontade das mulleres é punible, por moito que aos homes lles pareza o máis natural do mundo. No nivel político, a maioría non escapa desa mediocridade e pretenden demostrar o seu progresismo "asustando os burgueses", ulos?, coa transgresión como procedemento, exhibindo xestos e ideas atrasadas Pero non teñan coidado. A maioría delas aínda son da mesma opinión e, mesmo rapazas novas, confunden interese persoal con coerción, ou cariño con control. Isto é o peor. A decadencia cultural e a asimilación machista tamén alcanza as mulleres. E velaí van, de seguidoras e adoratrices, coa melena dividíndolle a cabeza. O nivel político, a maioría non escapa desa mediocridade e pretenden demostrar o seu progresismo "asustando os burgueses", ulos?, coa transgresión como procedemento, exhibindo xestos e ideas atrasadas, por moi nobres pretensión que tivesen no pasado, cando xa son historia mesmo para os bebés que xa manexan smartphones. Falan de pobres e ricos, acoden á caridade cristiá, que non é xustiza, repiten, iso si, co mesmo descaro que se presentan nun escenario, uns argumentos inservibles con aires de profetas. Non hai proxectos nin principios interesantes. Os medios de comunicación, as editoriais, os xornais, optan polo mediocre, polo que venden, polo que chaman novo, unha ruptura coa historia, a liquidación da tradición cultural Négome a pensar que non as haxa. Pero os medios de comunicación, as editoriais, os xornais, optan polo mediocre, polo que venden, polo que chaman novo, unha ruptura coa historia, a liquidación da tradición cultural. Pero non existe o novo absoluto. O novo sempre está en relación co existente. Non pode eludir a moral nin a conciencia, que segundo unha amiga de meu, é verde e comeuna un burro. Ao "espírito crítico" defecouno. O multiculturalismo quere nivelar pola base. Todo o mundo serve para todo. Se teñen inquietudes para algunha actividade cultural, artística, queren facer cousas Non me fagan pensar! é o lema. Se teño que ler, que sexa algo agradable, non estou para esforzarme. O cine, se é unha película divertida, que para sufrir xa chega a vida. Un documental interesante na Tele, quero estomballarme no sofá e que me entreteñan. Onde, digo eu, van encontrar ideas interesantes? E, sobre todo, para que as queren? O multiculturalismo quere nivelar pola base. Todo o mundo serve para todo. Se teñen inquietudes para algunha actividade cultural, artística, queren facer cousas. Nesta decadencia, a mistificación do novo é un argumento que serve para todo. Non queren vestir como no pasado. Mais confabúlanse para non ver e recoñecer que van espidos. Como o rei do conto.


Summary: Europa advirte ao PP español e lémbralle que a xustificación ou trivialización dos crimes do fascismo "deben ser sancionados penalmente". Lembra que os gobernos teñen que investigar os episodios de negación da represión e advirte de que a fins do próximo ano a Comisión Europea terá competencias para sancionar aos estados que non penalicen o fascismo.

Á Europa non lle gustan que os actos de ostentación do fascismo queden impunes no Estado español nin as reticencias do PP á hora de condenar o fascismo. A eurocomisaria de Xustiza, Viviane Reading respondeu que "a exculpación, negación ou trivialización flagrante, intencionada e pública dos crimes cometidos por réximes totalitarios deben ser sancionados penalmente" a unha pregunta, con retraso e abafada xa polos últimos episodios, realizada por BNG, CIU, ICV, e PNV. Europa fai pública a resposta á pregunta formulada no seu momento polos eurodeputados Ramón Tremosa e Salvador Sedó de CIU, Raúl Romeva de ICV, Izakun Bilbao de PNV e Ana Miranda do BNG e lémbralle ao PP español que "todos os estados membros da UE está obrigados a sancionar penalmente a incitación pública e intencionada á violencia e o odio contra grupos ou persoas pola súa raza, cor, relixión, ascendencia ou orixe nacional ou étnico". Sanción de Europa e importancia da memoria Reding sinala que é responsabilidade das "autoridades públicas, os partidos políticos e a sociedade civil condenar enerxicamente os comportamentos racistas e xenófobos e loitar contra eles" e os gobernos teñen que investigar os episodios de "incitación ao odio ou de negación do holocausto e xulgar a quen os realice". A Comisión Europea advirte tamén que a partir do próximo 1 de decembro de 2014, a Comisión Europea terá xa competencias para sancionar aos estados que non penalicen o fascismo. Reding, responsábel tamén de dereitos Fundamentais e Cidadanía, destacou a especial relevancia de recuperar a memoria dos crimes cometidos polos réximes totalitarios. Os eurodeputados cataláns levaran tamén a Bruselas o programa de Telemadrid que comparaba a Mas con Hitler e Stalin ademais da semellanza que o director do Mundo, Pedro J.Ramírez fixera do Nou Camp co mosaico estrelado co estadio nazi de Berlín de 1936. Casos recentes como a ostentación de simboloxía franquista por parte de membros do PP, a homenaxe a combatentes da División Azul vestidos co traxe de Falanxe ou o propio do alcalde de Baralla terían conducido á eurodeputada de Xustiza a asinar agora a súa resposta.


Summary: Vila Nova de Foz Côa vai acolher, de 23 a 27 de abril, uma nova edição do Festival de Poesia e Música, um festival que é tido como o mais antigo festival literário do país, fundado em 1984, e que agora quer ganhar uma nova dinâmica e tornar-se numa iniciativa cultural de nível internacional.

Vila Nova de Foz Côa, por vezes designada abreviadamente Foz Côa, é uma cidade portuguesa, pertencente ao Distrito da Guarda, Região Norte e sub-região do Douro, com cerca de 3 100 habitantes e é conhecida pelo complexo de gravuras rupestres ao ar livre no vale do Rio Côa, um dos maiores centros arqueológicos de arte rupestre da Europa. A pouco mais de duas horas da Galiza, Vila Nova de Foz Côa vai acolher, de 23 a 27 de abril, uma nova edição do Festival de Poesia e Música, um festival que é tido como o mais antigo festival literário do país, fundado em 1984, e que agora quer ganhar uma nova dinâmica e tornar-se numa iniciativa cultural de nível internacional, acolhendo, em 2019, por exemplo, a atuação do Coro Del Collegio Universitario Mazza-Padova (Itália). "Muitos dos poetas que estiveram nas primeiras edições tornaram-se nossos amigos e continuam a vir a Vila Nova de Foz Côa, para participar na iniciativa", adiantou Jorge Maximiano, cofundador do Festival e que acredita nesta iniciativa literária como impulsionadora de uma dinâmica cultural da região do Douro Superior e no distrito da Guarda. O festival de literatura, que terá uma forte presença dos escritores nas escolas, conta com a participação de nomes como Rosa Alice Branco, Casimiro de Brito, Luís Quintais, Paulo Sucena, Adélia Carvalho, Rui Spranger, Daniel Rocha, Raquel Patriarca, Ana Margarida Ramos, Maria Estela Guedes, João Pedro Gama, Sérgio Almeida, Aurelino Costa, José Viale Moutinho, entre outros. Do programa do festival faz também parte uma sessão com o poeta italiano Marco Fazzini, promovida em parceria com a Biblioteca Municipal Eduardo Lourenço, na Guarda. No dia 23 terá lugar uma homenagem a Manuel Alegre, o escritor e político que tem sido distinguido por inúmeras condecorações e medalhas. Em 2017 recebeu o Prémio Camões e foi doutorado "honoris causa" pela Universidade de Pádua. Manuel Alegre tem edições da sua obra em diversas línguas, nomeadamente italiano, espanhol, alemão, catalão, francês, romeno e russo. A sua obra goza de reconhecimento nacional e internacional, tendo recebido múltiplos e importantes prémios literários. A sua poesia foi e é um hino à Liberdade e, talvez seja por isso que é lembrada por muitos resistentes que lutaram contra a ditadura. É considerado o poeta mais cantado pelos músicos portugueses, designadamente Adriano Correia de Oliveira, José Afonso, Luís Cília, Manuel Freire, António Portugal, José Niza, António Bernardino, Alain Oulman, Amália Rodrigues, Janita Salomé e João Braga. As comemorações do 25 de Abril serão realizadas através de espetáculos de poesia e música, comunicações de personalidades como Arnaldo Saraiva, Eduardo Lourenço e Guilherme d'Oliveira Martins e a apresentação do livro "A Águia e a Água", de Mia Couto, e de "A canção do jardineiro louco, antologia coletiva de poesia para a infância".


Summary: A Organización Internacional do Traballo apunta a que a reforma laboral aprobada polo goberno de Rajoy facilita o despedimento "sen que haxa contrtatación" e manifesta que hai outras alternativas ás políticas do executivo español de recortes no modelo social

A Organización Internacional do Traballo (OIT) non cre que as políticas de recortes e austeridade aplicadas polo executivo español vaian servir para saír da crise no curto prazo. Máis ben, apunta este organismo, provocan a imposibilidade de xerar emprego, polo menos até 2017. Así o manifestou un representante da OIT, Raymond Torres, que analizou o escenario laboral do Estado español, apuntando que o mercado laboral non vai crear emprego neto até "máis alá de 2017". Para Torres, hai políticas alternativas e que pasan por non recortar dereitos nin o modelo de benestar, incidindo na necesidade de elaborar actuacións e medidas dirixidas a evitar o alto desemprego, sobre todo na mocidade. Nesta liña, desde a OIT tamén se considera que a última reforma laboral, aprobada polo executivo de Mariano Rajoy, só contribúe a facilitar o despedimento, sen que haxa contratos. Cómpre lembrar que nos últimos meses xurdiron diferentes voces de organismos internacionais que alertan da situación do Estado español. A Organización para o Desenvolvemento e a Cooperación Económica (OCDE) advirte nun informe que en 2012 e 2013, o Estado español presentará as máis altas taxas de desemprego dos países desenvolvidos, en torno ao 25 por cento. Isto é, unha de cada catro persoas do estado. Moi por riba de países que, como Portugal ou Grecia, o discurso oficial español presenta como que están nunha situación verdadeiramenmte calamitosa, moito peor que a española.


Summary: O novo circo colle folgos para recuperar o ritmo no mes de agosto logo do parón que supuxo a corentena por mor da COVID-19 e a cancelación de actuacións, festivais, etc. Nun repaso á axenda dos próximos días non pode faltar PistaCatro Produtora de Soños, empresa pioneira na creación, produción e distribución de espectáculos de Novo Circo e Cabaré. A compañía, que se fundou en Compostela en 2006, naceu "cunha dobre finalidade", reza na súa páxina web, "crear e producir os espectáculos individuais e do colectivo e darlle saída as nosas inquietudes e actitudes artísticas ademais de distribuír no mercado galego e internacional".

Entre a heteroxénea carteira de espectáculos de PistaCatro atópase 'OhLimpiadas' da compañía galega La Sincro e que se repersenta esta tarde no parque de Santa Margarita da Coruña (19 horas). Unha representación que mereceu o Premio ao Mellor Espectáculo de Rúa da Feira Europea de Artes Escénicas para nenas e nenos (Fetén) 2019. "Este é o primeiro espectáculo da compañía", comenta Mónica Suárez de La Sincro e por iso "xa foi unha sorpresa que seleccionasen o espectáculo e máis aínda o premio". Do seu paso pola feira destaca a importancia de "darse a coñecer a través dun festival tan importante coma Fetén e contrastar co público que o noso humor absurdo funciona". 'OhLimpiadas' nace a partir dun número de clown de natación sincronizada e protagonízano dúas limpadoras que soñan que están a participar nos Xogos Olímpicos. "Pretendemos así homenaxear as mulleres deportistas" comenta Mónica "e reflectir, a partir dos roles aos que se supón que están destinadas as mulleres, coma o de limpar, as trabas ás que nos enfrontamos, tamén no deporte". Este espectáculo de La Sincro, ao igual que a maior parte dos que se inclúen en PistaCatro, lévase á escena tanto en salas coma na rúa e adáptase a todos os públicos. Ademais de 'OhLimpiadas', nos próximos días poderase gozar conas acrobacias e o humor de 'Nono', 'C'est pas possible' ou a Orquestra de Malabares, que o día 15 retoma a súa xira exterior cunha actuación en Ponferrada e outra na cidade de Soria o día 26 de agosto. CALENDARIO— Monterrei: 'C'est pa possible' de Sempre Arriba / 14 de agosto / Negueiros / 21.00 h.— Ponferrada: 'Orquesta de Malabares' de PistaCatro / 15 de agosto / Auditorio / 20.30 h. — Cariño: 'OhLimpiadas' de La Sincro /16 de agosto / Campín / 20.30 h.— Melide: 'OhLimpiadas' de La Sincro / 18 de agosto/ praza do convento / 20.30 h.— Cambados: 'Nono' con Arturo Cobas / 20 de agosto / parque Torrado / 21.00 h.— Soria: 'Orquesta de Malabares' de PistaCatro / 26 de agosto / Palacio de la Audiencia / 19.30 h.— Vilalba: 'Orquesta de Malabares' de PistaCatro / 31 de agosto / Festas de San Ramón


Summary: Segundo a xuíza, non semella que a formación política tivese facultades para expulsar os edís posto que partido e formación municipal "son entidades diferentes".

O Xulgado de Primeira Instancia número 1 de Ourense suspendeu cautelarmente o acordo adoptado pola Asemblea Xeral Extraordinaria de Democracia Ourensá do pasado 18 de outubro polo que se expulsou da formación municipal tres edís críticos. Estímase a solicitude de medidas cautelares presentada a pasada semana precisamente polas concelleiras María del Mar Fernández, Maite Rodríguez e o concelleiro Miguel Caride. Así, deixan de ser non adscritos e recuperan os seus anteriores postos. No caso de Caride regresaría tamén á segunda vicepresidencia da Deputación Provincial. O xulgado obriga así mesmo a Democracia Ourensá, o partido que lidera o alcalde da cidade das Burgas, Gonzalo Pérez Jácome, a asumir os costes do xuízo. Segundo a xuíza "non parece" que a formación "tivese facultades para expulsar" os edís posto que o grupo municipal e o partido "son entidades diferentes". "O partido político Democracia Ourensá só pode impor sancións disciplinarias a quen estea afiliado a el, polo que carecen de calquera eficacia aquelas sancións que poidan acordar impor a persoas alleas a esa organización", expón no auto. Democracia Ourensá avanzou que recorrerá en apelación a decisión do xulgado. Nun comunicado cualificou o auto de "erróneo" e explica que se impulsou a sanción aos edís "ao declaralos tránsfugas". Pérez Jácome, a través das redes sociais, advertiu que a formación non perdeu "ningún xuízo", senón que a maxistrada apraza os efectos da resolución de expulsión "até o desenvolvemento do proceso". A anulación da asemblea supón que "xa non vale" todo o aplicado desde entón, segundo valorou un dos tres edís expulsados, Miguel Caride. "Hai que volver formar as xuntas de portavoces, volver formular as intervencións, a presenza nas comisións informativas e a presenza en xuntas de área", agregou o edil. Reparto de dedicacións Tamén na xornada de hoxe, o Partido Popular, Democracia Ourensá, o Partido Socialista e Ciudadanos acordaron un novo reparto das dedicacións exclusivas do Concello de Ourense tras a ruptura do pacto de Goberno entre a formación que lidera Jácome e o PP. Só o BNG rexeitou este acordo