Summary: Máis leña ao lume da crise do PSOE de Ponteceso. Hoxe, os 5 edís socialistas contrarios ao seu alcalde, lanzan un escrito en contra da Comisión Provincial, lamentando a súa "indiferencia ante o desmorone institucional do Concello de Ponteceso provocado polo alcalde e o seu asesor".

Comunicado dos edís Incredulidade e indignación son as palabras máis usadas entre os veciños e veciñas de Ponteceso para expresar a actitude do PSG-PSOE ante o que está a acontecer no Concello, co agravante de que chove sobre mollado Todas as polémicas débense a particular forma de entender o liderado e de exercer os cargos tanto instituiconales como de partido por parte do Sr. Carballido e o seu asesor, baseando todo na pretensión de submisión de todos os demáis ós dictados deles, e no ocultismo e falta de transparencia, participación e exclusión dos compañeiros de goberno e partido. Todo esto non é novo, de sobra son coñecidos os enfrontamentos e liortas cos traballadores e funcionarios do Concello, cos traballadores do GES (Grupo de Emerxencias Supramunicipais), cos voluntarios da anterior Asociación de Protección Civíl ata que conseguiu desbaratala, cos seus compañeiros de partido e socios de goberno na pasada lexislatura. E xa recentemente nesta nova lexislatura volta ós problemas coa Asociación de Protección Civíl, que vai no mismo camiño de desbarate, polo malestar dos voluntarios ante as insinuacións do Sr. Carballido dun uso inadecuado dos médios de que dispoñen, problemas graves cons seus compañeiros de partido e de goberno (6 concelleiros dun total de 8, por se alguén non o sabe), enfrontamento e división na Agrupación Socialista do Concello, e o último de todo o descabezamento d Agrupación tras a dimisión Executiva municipal. Esto é coñecido dende fai tempo pola Comisión Executiva provincial pero renunciando ás súas funcións, entre ela a resolución dos conflitos internos xurdidos no ámbito provincial, seguen desamparando ás partes máis débiles negándose inclusive a coñecer tódalas versións do que acontece. Aínda máis grave, de confirmarse a negativa (independentemente do resultado final) á apertura de expediente ó Alcalde pola presunta entrega de vídeos grabados na alcaldía a un medio de comunicación co fín de denigrar a uns compañeiros seus de goberno e partido. Esta postura de parte a priori por parte da Comisión Executiva, coñecidos os antecedentes do Sr. Carballido, é a principal causa de indignación entre afiliados e veciños. Asinado: Os 5 edís socialistas contrarios ao seu alcalde. Novas da crise do #PSOEPonteceso 07-11-2020: Os edís Miguel González Gómez, Salvador Eiroa Ameijenda e Ana Perez Imia foron cesados das súas áreas. 05-11-2020: Ana Pérez Imia: "Ponteceso non merece a un ditador como alcalde". 29-10-2020: Os edís chantaxeados de Ponteceso queréllanse contra o alcalde e contra La Voz de Galicia . 27-10-2020: Carballido cambia a Xunta de Goberno e a Provincia Socialista abre expedientes aos 3 edís gravados con cámara oculta. 26-10-2020: Marco Varela: "Vergonza". 25-10- 2020: Chantaxe ou montaxe?. 23-10-2020: O PP de Ponteceso espera que os 6 concelleiros socialistas pasen ao grupo de non-adscritos para falar da moción de censura. 05-10-2020: 6 edís do goberno municipal de Ponteceso piden, por escrito, a dimisión do seu alcalde. 02-10-2020: A concelleira Raquel Fondo critica que o alcalde pontecesán se lembre tan tarde do seu grupo de goberno. 30-09-2020: 6 dos 7 edís socialistas do grupo de goberno de Ponteceso pídenlle ao seu alcalde que dimita. 29-09-2020: O alcalde de Ponteceso fica só ante a sombra dunha moción de censura. 28-09-2020: Os edís socialistas de Ponteceso critican que o alcalde está levando ao concello "á ruína". 01-08-2020: Os edís socialistas a Carballido: "A súa prioridade é máis económica que vocacional". 01-08-2020:Carlos Penedo a Carballido: "Está en politica por outros intereses que non son os intereses da veciñanza". 01-08-2020: Marco Varela a Carballido: "Non por estar no goberno es un Dios". 31-07-2020: Daniel Garcia Cotelo: "O de Carballido é a crónica dunha morte anunciada". 30-07-2020: Unha sentenza corrixe por fin a situación dos empregados do GES de Ponteceso. 29-07-2020: Carballido renuncia á súa minguada dedicación e pide o reingreso no Instituto. 28-07-2020: Mar de fondo nos grupos socialistas de Muxía e Ponteceso. 20-06-2020: 3 edís socialistas apoian a Faustino Lema, cesado "unilateralmente" polo alcalde por "opinar priorizando o interese dos veciñ@s". 14-06-2020: Faustino Santiago explica o seu cese como edil pontecesán: "Non é falta de confianza, é abuso de poder do alcalde". 28-05-2020: Carballido bota outro membro da súa corporación. 2019: Socialistas de Ponteceso critican ao alcalde 2019: Militantes socialistas de Ponteceso critican o incumprimento o procedemento na elaboración da lista.


Summary: Este sábado inaugúrase unha placa na praza que nesta vila leva o nome do historiador e militante nacionalista falecido en 2014.

Francisco Carballo é, en palabras do seu amigo, xornalista e editor Xan Carballa, "unha das figuras máis relevantes do nacionalismo galego e do cristianismo progresista". Este sábado colocarase unha placa na súa lembranza na Praza que en Maceda leva o nome deste un dos seus fillos máis coñecidos, enterrado na parroquia onde naceu, Asadur. Será ás 13:00 horas e intervirán o alcalde de Maceda, Rubén Quintas, e Santiago Prol, da Asociación de Amigos de Francisco Carballo. Francisco Carballo, nado en Asadur (Maceda) o 8 de marzo de 1925 e finado en Salamanca o 29 de novembro de 2014, deixou unha obra de enorme significación para a comprensión do século XX na Galiza, desde as perspectivas da historia, o xornalismo e a teoloxía. Implicouse desde sempre no impulso de iniciativas culturais no ámbito do nacionalismo, como A Nosa Terra, e foi membro fundador do Sermos Galiza. Da súa ampla traxectoria como historiador e teólogo, esta publicación destaca diversas obras sobre a historia de Galiza como A igrexa galega, Alexandre Bóveda; Breve Historia de Galiza; Martín Sarmiento, ou xa como coautor, Historia Xeral de Galicia ou Moncho Reboiras. O nacionalismo galego nos anos 70.


Summary: A Área de Cultura da Deputación da Coruña, que dirixe o nacionalista Xurxo Couto, destinará 1,1 millóns de euros á celebración de festivais organizados por Concellos e asociacións sen ánimo de lucro.

A Área de Cultura da Deputación da Coruña destinará en 2022 un orzamento de 1,1 millóns de euros a festivais audiovisuais, musicais e de artes escénicas organizados por Concellos ou entidades sen ánimo de lucro. Cada unha das convocatorias, para Concellos e para asociacións, terá unha contía de 550.000 euros. Os municipios que comprende a Deputación optarán a un máximo de 75.000 euros, mentres que os colectivos provinciais até 50.000. Poderán acceder ás subvencións os festivais culturais organizados de modo recorrente con identificación e marca propia e recoñecíbel, programación diversa que aglutine diferentes propostas artísticas, data de realización consolidada e orientación a públicos amplos arredor dunha proposta de contidos coherente e definida. "Apoiar os festivais significa apostar pola difusión e a creación cultural a través do que son verdadeiras plataformas de promoción das propostas existentes e tamén de creación de emprego e riqueza", explicou o responsábel de Cultura da Deputación, Xurxo Couto. Promoción de citas culturais consolidadas Cineuropa, Curtocircuíto, Cinema Miúdo, Carballo Interplay, a Mostra de Curtametraxes Vila de Noia, Mares do Fin do Mundo de Outes, a Mostra de Teatro Galego de Cariño, a Foliada de Melide e Jazz Noia foron algúns dos festivais audiovisuais organizados por Concellos que recibiron axuda da Deputación en 2021. Entre os promovidos por asociacións estiveron o Feito a Man de Santiago, Galiza Blues de Noia, Irmandiños de Moeche, FIOT de Carballo, Atlántica, Titiriberia, Galicreques, a Mostra Internacional de Cinema Periférico do Museo do Pobo Galego ou o S8, Mostra Internacional de Cinema Periférico da Coruña.


Summary: De 'Mostra' a 'Festival Internacional' en vinte anos de concertos na capital do Lérez. Nesta edición con The Bad Plus e Joshua Redman, Sharrie Williams, Keb' Mo' e Ninety Miles, con Stefon Harris, Nicholas Payton e David Sánchez como principais atractivos.

O Festival Internacional de Jazz e Blues de Pontevedra celebra este ano a súa XX edición entre o 17 e o 22 de xullo. Vinte anos desde aquel 1993 no que comezaron como 'Mostra' na Praza do Teucro, un espazo que ao pouco quedou pequeno, para rematar na Ferraría. Nestes anos pasaron por esta cita musical de verán grandes cantantes e instrumentistas, tanto norteamericanos coma europeos. Co ciclo creado en 2002 de 'Jazz na rúa', hoxe denominado 'Pontejazz', apostouse dun xeito decidido polo apoio ao Jazz feito en Galiza, un dos seus sinais de identidade. Programa de luxoContar con nomes de luxo non é doado para a organización mais este ano conseguiron traer artistas na primeira liña internacional destes estilos. Abrenfestival os The Bad Plus e Joshua Redman (19 de xullo, 22:30 horas). O novo saxofonista, naceu en Berkeley en 1969, con influenzas máis alá do jazz que van desde os Wind and Fire a Led Zeppelin, conta xa cunha ducia de traballos discográficos que certifican a súa calidade como músico e compositor. Para o concerto de Pontevedra contará co trio formado por Reid Anderson, Ethan Iverson e David King. O segundo día a estrela é Sharrie Williams (20 de xullo, 22:30 horas), premio ao "Álbum do ano" de L'Academie du Jazz en París, e candidata este ano en dúas categorías dos Blues Awards: Mellor cantante feminina de Blues Soul de 2011 (categoría na que xa fora candidata anteriormente) e Mellor cantante feminina de Blues tradicional. Recoñece influencias de Aretha Franklin, Tina Turner, Etta James e a lendaria Billie Holiday, unha mestura explosiva. Keb' Mo' presentará no concerto na Ferraría o seu último traballo 'The Reflection' O cantante, compositor e guitarrista, Keb' Mo' (21 de xullo, 22:30 horas) traerá a Pontevedra aires do sur do Mississippi, o denominado Delta Blues. Comezou como músico profesional a finais da década dos 70, mudando o seu nome como reivindicación afroamericana. O concerto na Ferraría forma parte da xira de presentación do seu último traballo 'The Reflection'. Pecha o Festival no escenario principal Ninety Miles, con Stefon Harris, Nicholas Payton e David Sánchez (22 de xullo, 22:30 horas). O proxecto, xa realidade, é a historia dun desafío entre tres músicos de Florida e a posibilidade de gravar nuns estudos cubanos. O resultado foi un traballo que acadou o premio ao mellor CD do Ano por NPR e unha xira que agora chega a Pontevedra. O programa conta tamén coas formacións Javier Pereiro Quinteto (18 de xullo), Street Band no ciclo 'Jazz pola rúa' (17 e 18 de xullo 12:30 a 14:00 horas e de 20 a 21 horas) e no Pontejazz Workshop participarán Philip Dizack, Eden Ladin, Concoran Holt e John Davis.


Summary: A viceportavoz do BNG no Parlamento galego participou na homenaxe xunto co portavoz municipal nacionalista en Porto do Son, Balbino González, e o veciño da zona Santiago Suárez.

A viceportavoz parlamentaria do BNG, Olalla Rodil, participou esta cuarta feira na homenaxe anual que o grupo municipal nacionalista en Porto do Son rende ás mártires de Nebra, catro labregas e un labrego que foron asasinadas pola Garda Civil o 12 de outubro de 1916 durante unha protesta contra os impostos abusivos. Fanse 106 anos do asasinato das mártires de Nebra Rodil lembrou a memoria de Francisca Carou, Ramona Suárez Pouso, Generosa Cadórniga, Rosa Cadórniga Maneira e Antonio Sobrado Luaces, ao tempo que asegurou que, máis de cen anos despois, "segue a ser necesario reivindicar xustiza social nos impostos fronte a forzas políticas que, como o PP, fan rebaixas fiscais aos ricos, como a redución do imposto do patrimonio". A dirixente nacionalista salientou que reclamar unha fiscalidade xusta, "pola que pague máis quen máis ten", segue a ser unha demanda que está en "plena vixencia". "Para ter un sistema impositivo progresivo que permita recadar o necesario para blindar os servizos públicos e para garantir os dereitos sociais nun momento de descontrol de prezos que está empobrecendo á maioría social", engadiu. Nebra, as labregas contra os abusos do Estado Neste sentido, subliñou que o BNG defende unha reforma fiscal "pensada para 99% dos galegos e das galegas e non para unha minoría formada polos máis ricos, que é para a que goberna o PP". Loita social das mulleres Na súa intervención, Rodil fixo un alegato a favor da memoria de mulleres que, como as mártires de Nebra, protagonizaron unha historia de loita social. "Facer memoria como galegas, como mulleres e como traballadoras", destacou. A ponte da rebeldía resiste en Nebra "Francisca, Ramona, Xenerosa e Rosa estaban naquela mobilización para defender o que era seu, a súa casa, as súas vidas, e por iso foron asasinadas", sinalou. "As líderes da fame erguéronse contra aqueles que estaban privando as súas casas dos alimentos e dos recursos aos que tiñan dereito", lembrou a viceportavoz do BNG no Parlamento galego, "e facíano contra o poder político nunha sociedade patriarcal e machista que relegaba e privaba as mulleres e as traballadoras de dereitos". "Neste país o que hai é moita desmemoria histórica" Finalmente, Rodil criticou que, aínda hoxe, "os gobernos, especialmente o do PP na Xunta, aplican políticas que empobrecen as maiorías sociais mentres outorgan regalos fiscais a unha minoría rica. A política fiscal debe servir para construír unha sociedade xusta e os recursos do país para beneficiar á maioría social, e non para estar ao servizo de catro multinacionais amigas do PP", concluíu.


Summary: Desde o inicio da crise as comisións que a banca española cobra ás e aos client@s disparáronse até nun 60%. Nos 9 primeiros meses deste ano, as entidades ingresaron por este concepto máis de 14.000 millóns de euros

Entre xaneiro e setembro a banca española ingresou máis de 14.000 millóns de euros en concepto de comisións, unhas ganancias en aumento ao fixar arbitrariamente, segundo denuncian clientes e consumidor@s, a contía destes servizos. Segundo estudos e informes de diferentes entidades, como o Banco de España, os cobros por mantemento de conta, de tarxeta de crédito ou débito, transferencias... Implican ao cliente dunha entidade un desembolso medio de pola volta de 180 euros ao ano. Desde o inicio da crise, en 2007, e até comezos do presente exercicio, as comisións que a clientela abona ás entidades financeiras españolas, disparouse entre un 13 e un 60 por cento, dependendo do tipo de operación. Así, como lembra o Banco de España, nestes catro últimos anos a comisión por mantemento e xestión dunha conta bancaria incrementouse nun 37% de media na banca española. Aliás, operacións que se repiten a diario na Galiza por milleiros de persoas, como sacar cartos do caixeiro, tamén sufriron un forte aumento. Con tarxeta de crédito, nos últimos anos sacar cartos na rede experimentou un incremento do 13,4%, nunha entidade allea nun 20,7% e na propia entidade bancaria, un 17%. Non é mellor o escenario se esta operación se fai cunha tarxeta de débito: as comisións por iso disparáronse nun 60% se se fai nun caixeiro da rede propia e nun 16,6% se pertence á rede allea. E aínda hai máis Mais a banca, como no casino, sempre gaña. De feito, nos últimos meses, algunhas entidades apostaron mesmo por crearen novas comisións bancarias, como a de cobrar ao cliente 1,5 euros simplemente por escribir o concepto do ingreso. "Calquera día van cobrar até por entrar pola porta", sinalan nas organizacións de defensa do consumidor e consumidora. Na OCU mesmo se puxo en marcha unha campaña contra o carácter abusivo das comisións bancarias: "Contra a impunidade dos bancos, móvete polos teus cartos". Esta organización afirma que "as entidades poden cobrar polos servizos que prestan unhas comisións que están establecidas nos seus libros de tarifas, o problema é que os bancos, por mor da crise, cada vez inclúen máis comisións neses libros de tarifas e moitas delas son descoñecidas pola maioría dos e das usuari@s". Cartos de tod@s para a banca A banca española recibirá, desde o inicio do proceso de reestruturación do sector, coa intervención de CCM en 2009, até o ano 2014, axudas por valor de 91.059 millóns de euros, dos cales o 61,3% (55.819 millóns) correspondería coas necesidades de capital fixadas pola consultora Oliver Wyman nun escenario estresado, segundo recoñeceron esta mesma semana fontes do propio sector financeiro. Neste escenario, e segundo esas mesmas fontes, Novagalicia Banco recibirá máis de 10.800 millóns de euros- E iso é outra das cousas que amolan, e de verdade, @s client@s das entidades", apuntan na federación de consumidor@s: "Como pode ser que leven milleiros e milleiros de millóns dos nosos petos para taparen a súa incompetencia, e anden a chucharen até o último céntimo de euro d@s client@s?".


Summary: María do Carme García-Negro (Lugo, 1950) é unha referencia inescusábel para os estudos pesqueiros na Galiza. Doutora en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela (USC) e profesora de Economía Aplicada no referido centro educativo, dirixiu durante anos o Grupo de Investigación de Economía Pesqueira da USC. Nesta conversa, repasa para Sermos Galiza o impacto do Prestige na economía galega e analiza a situación do sector pesqueiro na actualidade.

O Prestige non foi a primeira catástrofe marítima vivida ante as nosas costas, senón que viña antecedida doutros sinistros similares nas décadas anteriores; porén, que significaría desta e que conclusións destacaría? En primeiro lugar, ao ser a nosa costa un lugar de paso do corredor de Fisterra, e ao ser toda a economía europea e unha parte da economía mundial dependente do tráfico de bens enerxéticos, combustíbeis en todo caso, os accidentes, os naufraxios, os derrames e os desastres son case un continuo. Se comezamos no século XIX, cada pouco hai un desastre que afecta directamente a Fisterra e moitos dos afundimentos son de buques que transportaban carbón, que era naquel momento o ben enerxético fundamentalmente usado en toda a economía. Ese mesmo feito de ser lugar de paso fainos sufrir, case sistematicamente, os percances que se producen de forma accidental nos transportes marítimos. É dicir, temos unha alta taxa de accidentes porque estamos no sitio xusto de paso de bens que se trafican en todo o mundo e que valen para a industria enerxética, sobre todo nesta parte de Europa, e outros que non valen mais proceden de calquera lugar e pasan por aquí diante por ser un sitio máis cómodo desde o punto de vista do transporte e máis afastado de todos os riscos que hai na época invernal. Por certo, deses naufraxios que citei antes de bens enerxéticos, hai unha elevadísima proporción que se producen no momento dos temporais máis fortes, fundamentalmente, a finais de outono e comezos do inverno. Entón, non é unha casualidade, é unha tendencia que podemos dicir permanente, o que debería facer reflexionar ás autoridades respecto do risco elevado de permitiren en certos momentos do ano determinados tipos de transporte de mercadorías perigosas. Mesmo, naquela altura xa dixeramos que debía haber para o tráfico marítimo de substancias perigosas neses momentos de especial risco de tormentas e de ondas altísimas unha obrigación de paro ou de semáforo para impedir que nesas circunstancias se producise tránsito, e así evitar o risco. Os anteriores que podemos lembrar foron o do Mar Exeo, o do Cason ou mesmo o do Urquiola, pero polo que se viviu despois no accidente do Prestige non se aprendeu moito dos anteriores accidentes nin as medidas que se tomaron foron nunca para ter cautela especial en cuestións deste tipo de tráfico con moito risco. As efemérides dan sempre para lembrar e debater. A pregunta que se fan hoxe moitas persoas é se a Galiza esta mellor preparada na actualidade para responder a unha nova situación deste tipo. Que opina vostede ao respecto? Unha catástrofe como a do Prestige tivo, na miña opinión, causas técnicas -evitábeis ou subsanábeis- e outras, as decisivas, as políticas. Nas primeiras podemos confiar só a medias xa que a prohibición de circulación de buques monocasco non se cumpriu: seguen circulando. A elección de portos refuxio da Coruña e Ferrol non obriga a utilizalos cando hai problemas: pode haber orde de afastar un buque en risco igual que se fixo co Prestige; é dicir, unha cuestión é ter designado portos refuxio e outra que a empresa titular e ordenante da ruta do buque decida utilizalos, ou que a autoridade competente decida tamén afastalo. E finalmente o afastamento da ruta do corredor de Fisterra non evita o tráfico. Se nestes momentos debido ao prezo mundial dos bens enerxéticos o tráfico (en crecemento) de petroleiros, gaseiros e demais intensifícase, eu non penso que teñamos menos problemas que hai 20 anos. Estamos ás portas do vinte aniversario da catástrofe do Prestige. Coa perspectiva do tempo transcorrido, cal cre que foi o impacto real no complexo mar-industria e, en xeral, no conxunto da economía galega? O equipo de economía pesqueira da USC, que daquela eu dirixía, fixo un estudo da valoración económica dos efectos do Prestige sobre a pesca galega, que ademais foi financiado con fondos conseguidos nun concurso público competitivo (publicado en 2008, estudo referido ao trienio 2003-2005). No traballo, analizamos de modo pormenorizado as capturas, as descargas en lonxa e o esforzo pesqueiro, o que permitiu observar que, nun primeiro momento, a aparencia de descargas daba a entender que había pouca baixa das mesmas, mais estas conseguíronse a base de facer maior esforzo pesqueiro, o cal provocaba unha sobrecarga sobre o propio recurso, cos conseguintes efectos negativos. Ademais, as condutas de determinadas especies afectadas son distintas, isto é, o ecosistema das distintas especies que son obxecto da pesca é complexo, o que nos leva tamén a unha complexidade de análise económica. O que podemos afirmar é que, nun período inicial, o valor das especies que non lograran unha resposta de mercado igual que a anterior supuxo -nos anos 2003 a 2005- 8,3 millóns de euros de perdas para as especies analizadas, que foron só na Costa da Morte e na ría de Vigo. Mais ese non é o efecto único do que acontece cunha catástrofe deste tipo, porque os efectos indirectos e inducidos na propia vida das especies a partir deses anos, non os analizamos. E tampouco podemos dicir que o mercado se comportou de forma normal a partir dun momento determinado, porque, no mercado na Galiza, o sector pesqueiro é capaz de substituír a produción propia por produtos Wequivalentes importados.Esta reacción dá conta da capacidade dinámica de recuperación económica pero tamén da perturbación innecesaria procedente de desastres externos que nun momento dado provocan desaparicións de subsectores pesqueiros. Non hai dúbida de que o complexo mar-industria é un sector produtivo estratéxico para o país. Precisamente, nas recentemente presentadas Táboas input-output pesca-conserva galega 2019, recóllese que a produción do sector do mar aumentou en 50% desde 2011. Cales son os elementos chave para entender este éxito? A consideración de pesca só como a actividade extractiva é unha visión do pasado. As Táboas input-output pesca-conserva galega definen a pesca como un sector de actividade económica que produce pescado, entendido en calquera das súas presentacións. Achegámonos así á definición da estrutura económica dun sector industrial, competitivo, exportador e en crecemento que abrangue, a maiores da pesca extractiva, o marisqueo, a miticultura, a conserva clásica e os novos transformados, a piscicultura mariña e todas as actividades que ao seu arredor son imprescindíbeis para achegar ao mercado de consumo o pescado, compoñendo entre todos eles un conxunto estabelecido fisicamente na Galiza, ou fóra. O pescado galego vai ao mercado local e interior galego, ao mercado español e ao comercio mundial. Ademais, ese produto, pescado, pode ser presentado de diversos modos. Pode ser marisco fresco, peixe fresco, peixe refrixerado, peixe conxelado ou conserva, mais o conxunto de produtos importados equivalentes que pasan polo tecido produtivo pesqueiro galego e que son desde aquí vendidos e desprazados cara outros mercados co 'marchamo' de galegos dan conta do valor da capacidade de importar, que é unha variábel económica da mesma natureza que a capacidade de exportar. Pensemos no volume de atún -que como é sabido é importado- que se transforma na Galiza e que se vende desde aquí, nun volume de 280.000 toneladas de conserva desde o noso sector conserveiro, que é o máis importante de Europa. E tamén estamos falando do sector pesqueiro máis importante de Europa para unha nación do tamaño da nosa. Unha das cuestións que chama a atención é a fortaleza da industria transformadora dentro do complexo pesqueiro; como se explica a existencia de todo ese sector industrial que fecha o ciclo produtivo, a diferenza do que acontece noutras áreas de actividade económica, moi particularmente, no ámbito agrogandeiro? Isto, en primeiro lugar, é resultado dunha derivada histórica e un bo azar económico sucedido a base de etapas distintas, de modificacións incluso no cambio da titularidade do capital: é saber facer e ser competitivos. É certo que aquí, na Galiza, houbo noutros sectores de alimentos-transformación, mais o ciclo non se acabou de completar e os propios titulares desas unidades económicas non tiveron a suficiente determinación para lograr en determinado momento apoio de todo tipo, político e financeiro, para se manter. Estou pondo o pensamento no leite. Pola súa parte, na conserva aconteceu todo o contrario. Os grupos presentes tiveron a suficiente vista empresarial e a suficiente determinación para manterse activos e ser capaces de ver que existían posibilidades de negocio, de realizar unha parte importantísima aquí, e de ampliar. Tiñan todo o que facía falla ter, coñecemento, unha forza laboral, maioritariamente feminina, que era capaz, e o capital. Asístese nos últimos anos a unha importante entrada dos fondos de capital-risco nalgúns grupos do complexo mar-industria. Como valora isto e cales son os seus riscos? Os problemas son os globais de calquera outro sector da actividade económica onde se perde o vínculo co capital propio, mais isto pasa nalgún grupo do sector pesqueiro e noutros sectores da actividade económica. Neste sentido, podemos dicir que isto é igual que en calquera outra actividade: é propio da economía de capitalismo deste momento. Ten sinalado en diversas ocasións que o único sector realmente exportador da economía galega é o pesqueiro, que quere dicir con isto? Nas estatísticas de comercio exterior galego das últimas dúas décadas, hai dúas exportacións que rexistran unhas cifras espectaculares. Son, recollendo os nomes das empresas, Repsol e Stellantis-Vigo, sendo, sistematicamente, a terceira o sector pesqueiro. Isto quer dicir que Repsol é o grande importador de cru e o grande exportador de combustíbel pero é unha só unidade de produción. A Stellantis pásalle exactamente o mesmo: unha empresa montadora de vehículos, que depende da importación das pezas, e da obediencia empresarial de París segue o ditame do capital que a dirixe para modelos, prezos, vendas, exportacións..., desde Vigo. Esa exportación dunha empresa é o que aparece nas estatísticas O sector pesqueiro exportador exporta desde todo o seu tecido produtivo pesqueiro, a calquera parte do mundo, e faino desde unha constelación de empresas titulares desas exportacións e importacións que impregnan todo o tecido produtivo pesqueiro, e toda a economía galega. E isto é unha tendencia permanente, polo que dicimos, do punto de vista de sector económico e non de compañía multinacional, é o primeiro sector exportador. Hai só unhas semanas entraba en vigor o veto da Comisión Europea á actividade pesqueira en determinados caladoiros comunitarios. Cal cre que pode ser o impacto desta decisión para a pesca galega? O impacto na pesca non se pode analizar de hoxe para hoxe nin de hoxe para mañá. Temos que ver o que vai suceder realmente, porque pode darse o caso de que as empresas afectadas despracen buques a pescar en áreas non prohibidas, aumentando recorridos e asemade o esforzo, mais cun custo de enerxía moi elevado. Isto pode levar a que se manteñan as descargas en lonxa, continuando a actividade das embarcacións, coa presión de someter a unha tensión extraordinaria o cálculo de custos desas empresas, que máis tarde terá as súas consecuencias. De todas as maneiras, a min o que me gustaría destacar é que estamos ante un problema máis engadido ao sector pesqueiro galego, derivado da política pesqueira comunitaria. Hai que entender que nin na Comunidade Económica Europea (CEE) antes, nin na Unión Europea (UE) agora, se coñece, nin interesa, nin importa o sector pesqueiro galego, e que as directrices que se van marcando por parte da Comisión Europea e dos comisarios que foron pasando son cando menos singulares, do punto de vista da defensa do sector. Este caso é o dunha norma comunitaria especialmente chafalleira, non está feita atendendo aos criterios para elaborar os regulamentos. Semella a norma dun lexislador caprichoso. Outra das cuestións que preocupa neste momento ao sector é o desenvolvemento da eólica mariña e, concretamente, o emprazamento de determinados parques sobre caladoiros tradicionais. Como analiza este proceso? Se coa eólica mariña van seguir o mesmo criterio que en terra, para estabelecerse onde orienten as compañías multinacionais, donas finais destas producións de enerxía eléctrica, dámonos por perdidos. O mar, nun país coma o noso, que foi toda a vida subministrador de produtos para a nosa alimentación, hai que defendelo no sentido de saber que non todas as actividades que se poden desenvolver nel son compatíbeis coa pesca. Os derrames producidos polos sinistros dos buques son unha delas; a contaminación producida pola industria que verte residuos ao mar e provoca efectos negativos, outra; o paso de todo tipo de buques tamén, ou as actividades extractivas minerais. Por tanto, pensar que só con control e sustentabilidade da captura dos recursos pesqueiros se controla e garante o futuro da pesca, é unha ilusión. Neste caso, eu concordo coa precaución de todas as entidades e persoas que formaron a plataforma para o control das eólicas mariñas porque xa sería unha previsión de afectacións anteriores. Entón, haberá zonas onde si se pode colocar eólica mariña e noutras, especialmente dedicadas á pesca, non se deberían instalar nunca. Para rematar, cal é a súa opinión sobre o actual momento económico. Neste contexto, como explica a crise de prezos e a resposta do Banco Central Europeo (BCE)? A estrutura económica de cada un dos Estados da UE é distinta. A resposta ao que significa a política monetaria única vai provocar efectos completamente distintos, mesmo algúns non queridos en determinadas economías. Só a política monetaria, no caso concreto da UE, non vai ser freo suficiente para a inflación. Se non se apoia noutros instrumentos, onde, actuando sobre eles, se facilite o labor da política monetaria, non hai nada que facer.


Summary: Sermos Galiza dedica desta volta o seu Afondo, o caderno de análise do semanario, ao Reino de Galiza, o momento da historia en que o país tivo unha existencia independente e foi potencia hexemónica na Península Ibérica. Será no número que sairá do prelo esta quinta feira e que disponibilizaremos na loxa xa na noite da cuarta.

Foi unha das etapas máis esplendorosas do noso país, mais tamén é unha grande descoñecida para boa parte da poboación. Coordenado polo presidente da Asociación Cultural O Galo, Marcos Maceira e Fran Rei, Sermos Galiza edita un AFondo sobre o antigo Reino de Galiza con motivo da exposición elaborada pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG) que se inaugurará o vindeiro 5 de decembro e que percorrerá a rede de museos da Deputación de Lugo. 'Galiza, nun tempo de seu' achéganos as personaxes da época, as guerras que cercaron Galiza e as institucións que deron ao noso país un espazo nacional propio. Da familia de Castro ao goberno da Irmandade pasando pola noite da Frouseira ou a resistencia á monarquía centralizada castelá que asinou "a doma do reino de Galiza" son algúns dos asuntos que centrarán este caderno monográfico arredor dun tempo que constitúe un alicerce fundamental da nosa historia. Da man de autores como Camilo Nogueira, Francisco Rodríguez, Xosé Ramón Freixeiro Mato e Manuel Lourenzo repasaremos en oito páxinas episodios fulcrais na historia negada do noso país.


Summary: A intención de reabrir as minas de cobre de Touro continúa a acumular a oposición de colectivos, entidades e institucións. As últimas delas, polo de agora, a Deputación da Coruña e o Concello de Compostela, en decisións ambas as dúas a iniciativas presentadas desde o BNG.

Na entidade provincial, os votos de nacionalistas, Marea Atlántica, Compostela Aberta e da Asamblea Veciñal, e coas abstencións dos grupos socialista e popular, permitiron aprobar a proposta que se opuña á reapertura da mina de Touro atendendo á forte resposta veciñal e ás advertencias de distintos informes sobre os impactos da minaría nesa zona. Goretti Sanmartín aludiu aos efectos sobre o medio natural e "o perigo potencial que representa para a veciñanza" para subliñar que "esta explotación mineira pode ter nefastas consecuencias sociais, económicas e medioambientais dende o Ulla ata a Ría de Arousa". De por parte, o Concello de Santiago instará á Xunta a denegar a reapertura da mina de cobre dos municipios de Touro e O Pino. Así se acordou no Pleno cos votos de Compostela Aberta, PSOE e BNG e coa abstención do PP. No Pleno interveu Rubén Souto, representante da Plataforma Veciñal "Mina Touro-O Pino Non", para lembrar cales serían as posibles afectacións da mina, "que estaría situada a menos dun quilómetro de equipamentos sensibles como unha gardería".


Summary: O BNG realizou un acto en Compostela en apoio á soberanía dos pobos, no que tamén houbo lugar para as críticas a Feijóo, ao que se cualificou de "chulapote entregado a Madrid".

O voceiro nacional do BNG, Xavier Vence, apostou nun acto da súa formación en Compostela por incluír a Galiza no proceso soberanista iniciado por nacións como Catalunya ou Escocia xa que "o desenvolvemento do país, da economía produtiva, a creación de emprego e a verdadeira saída da crise" pasa por "ter máis ferramentas para decidir". Con bandeiras dos países que máis claramente simbolizan agora o desexo de autodeterminación e a galega en primeira liña, o líder do Bloque tamén tivo palabras para a Xunta, o PP e, á vez, reivindicando á súa forza política: "O BNG é o motor ilusionado para construír o futuro para esta nación e para sacar do poder a ese mercenario de Feijóo, chulapote de barrio entregado servilmente aos lobbies de Madrid". Camiño propio Volvendo ao soberanismo, Vence dixo: "Compartimos os desexos do pobo catalán e escocés porque sabemos que o seu éxito, a súa vitoria, dará forzas e ilusión ao pobo galego para percorrer o seu propio camiño", manifestou no acto no que tamén participou a secretaria de Política Internacional do BNG, Ana Miranda, antes de asegurar que o percorrido polo dereito a decidir en Galiza será "ao ritmo que o pobo queira". Neste sentido, considerou que o país "tamén quere estar neste proceso" porque "é consciente" de que "o desenvolvemento da súa economía produtiva, a creación de emprego e a verdadeira saída da crise pasa por ter máis ferramentas para decidir".


Summary: A directora de ONU Sida, W. Byanyima, fala de "apartheid de vacinas".

A alianza mundial Covax, creada hai uns meses co obxectivo de que as vacinas tamén cheguen aos países menos desenvolvidos, tenta facerse un oco mentres os países máis ricos pelexan coas farmacéuticas por quen está a recibir máis doses. Un destes exemplos é Suráfrica, que está a pagar 4 euros e 32 céntimos por cada dose da vacina de AstraZeneca, dúas veces e media máis que o prezo fixado para os países europeos. Para Winnie Byanyima, Directora Executiva de ONU Sida, "é un apartheid de vacinas. É unha discriminación. É realmente vergoñento. Os países ricos discuten entre eles sobre quen vai recibir que asignación, e os demais países sentan a mirar, é unha vergoña". Necesidade Covax é unha asociación mundial que combina diferentes gobernos, institucións do sector público e entidades privadas. A súa sede está en Xenebra. Até o de agora recibiu máis de 1.600 millóns de euros de financiamento. Aínda que a UE doou 96 millóns de euros do fondo propio, os maiores doantes son o Goberno do Reino Unido e Canadá. Con todo, Covax necesitará un total de 29.000 millóns de euros para pagar os 2.000 millóns de doses que comprou a 5 produtores de vacinas. A Organización Mundial da Saúde ve moi complicado administrar todas as vacinas en 92 países antes de finais de 2021. "Os acordos bilaterais entre países e empresas están a pór en risco a promesa de Covax. Asináronse polo menos 56 acordos bilaterais sobre vacinas que fragmentan o mercado, obrigan aos países para competir e fan subir os prezos", declara Tedros Adhanom Ghebreyesus, Director Xeral da OMS. Mentres tanto, os países europeos esfórzanse por cumprir o seu obxectivo de vacinar 70% da poboación antes do verán. Pero os últimos acontecementos relacionados co atraso e a diminución de número de vacinas á UE por parte de farmacéuticas como AstraZeneca amenaza con ensarillar a estratexia de vacinación. 25% menos Fontes europeas indicaron onte que os cálculos que fan apuntan a que esa redución nas vacinas sexa dun 25 % para os primeiros trimestres, fontes que engadiron que Bruxelas investiu 336 millóns de euros na vacina de AstraZeneca, se ben aínda non se pagaron todos. A Comisión europea pediu hai uns días ao Goberno belga que inspeccionase a fábrica de AstraZeneca no país, para comprobar se os problemas na falta de distribución se deben a un fallo na planta da localidade de Seneffe. Segundo informou a Efe un portavoz do ministerio de Sanidade belga, a inspección xa se realizou -coa colaboración de expertos españois, holandeses e italianos- e o Goberno está á espera do resultado. A UE confronta a falta de claridade que lle achaca ao laboratorio británico, coas explicacións -satisfactorias para a CE- que lle proporcionou Pfizer-BioNTech, tras anunciar a semana pasada unha diminución na distribución das súas vacinas.


Ramirás vive un momento único na súa historia política. Dende o nacemento deste concello, no 1929, na España do señor Primo de Rivera, os seus veciños e veciñas nunca deixaron de ver como unha utopía a fin da hexemonía política da coñecida familia López en Ramirás. Dende o nacemento deste concello, no 1929, na España do señor Primo de Rivera, os seus veciños e veciñas nunca deixaron de ver como unha utopía a fin da hexemonía política da coñecida familia López en Ramirás Unha estrutura de poder que se derruba por pezas Nestes días, a veciñanza non queda indiferente ante a posibilidade de ver realizada dita utopía, ante a desaparición de dous elementos sustentadores desa histórica hexemonía política: por unha parte, a maioría absoluta electoral, que perdeu por primeira vez na súa historia o partido da familia López, o PP de Ramirás, nas pasadas eleccións do 24 de maio, e por outra parte a tan sonada renuncia de Pilar López e César López, precisamente os dous membros da familia López símbolos, por unha parte da hexemonía política, por parte de Pilar López, e por outra parte, da continuidade desta hexemonía, por parte de César López. De feito existe unha relación directa entre a desaparición simultánea de ambos elementos, pois a opinión pública está convencida de que a renuncia de Pilar López e César López se debe ó medo destes, a pasar, por primeira vez na súa historia, catro anos na oposición, dada a tan sonada perda da maioría absoluta electoral, un feito traumático para todo o entorno do PP de Ramirás. Unha película de final totalmente aberto Este panorama, deixa unha conxuntura política expectante e memorable para a historia Ramirás: un PP de Ramirás en shock, que tras perder as súas figuras mediáticas principais, perde credibilidade como forza continuadora do goberno histórico da familia López, un PSdeG de Ramirás, que liderado por unha persoa respaldada por anos de activismo na oposición, Isabel Gil, se presenta como unha forza á que os anos de oposición a lexitiman como a alternativa que inicie a nova etapa política en Ramirás, e un BNG de Ramirás, que se ve firme e envalentonado, por posuír colateralmente, a chave na formación do goberno municipal, dado o reparto de escanos tralas eleccións do día 24, onde o PP de Ramirás e o PSdeG de Ramirás, conseguen ambos 4 escanos e o BNG de Ramirás, consegue o escano que falta para completar os 9 escanos da cámara municipal. Ramirás depende deles, o BNG O BNG non pode agocharse nunha abstención, argumentando o non posicionamento, porque colateralmente o efecto sería idéntico a apoiar a investidura na alcaldía do PP de Ramirás, por ser a lista máis votada Os eventos que marcan o devalar desta conxuntura política, son as sucesivas reunións que o BNG de Ramirás, mantén coas dúas formacións restantes. Ante esta situación a veciñanza e a opinión pública é consciente da transcendencia da decisión do BNG de Ramirás, e sobre todo de que o BNG de Ramirás, á hora de votar unha investidura, non pode agocharse nunha abstención, argumentando o non posicionamento, porque colateralmente o efecto sería idéntico a apoiar a investidura na alcaldía do PP de Ramirás, por ser a lista máis votada. Isto deixa ó BNG de Ramirás, con tres opcións: a primeira foi a anteriormente mencionada de apoiar a investidura na alcaldía do PP de Ramirás, cousa que seguro farán mediante a abstención, para así ter a menor deslexitimación política e mediática posible, dada a crítica situación do BNG a nivel nacional. A segunda opción sería apoiar a investidura na alcaldía do PSdeG de Ramirás, unha decisión moi controvertida dados os desencontros persoais entre as cabezas de lista de ambas formacións, Marcos Meléndez e Isabel Gil. A última opción sería a de negociar cunha das dúas formacións a alcaldía a pesar de dispor dun só escano no goberno municipal, de maneira similar á que está facendo Democracia Ourensana, na capital da provincia, sendo esta a opción máis improbable. Pero quen tamén xogará un papel determinante, na decisión do BNG de Ramirás, é o propio BNG a nivel nacional, pois sabe que agora máis que nunca, dada a crítica situación da organización, non pode recibir ningún ataque mediático, polo que estes días vixía con lupa todo concello onde o BNG xogue unha posición de peso á hora acordar gobernos municipais. Unha pouquiño de luz entre tanta escuridade Pase o que pase nos vindeiros días, hoxe por hoxe, tras os resultados electorais acadados no resto de municipios da Comarca das Terras de Celanova, onde o PP acadou unha media comarcal do 63,87% dos votos, sendo Ramirás o único concello onde consegue menos do 50%, estamos a tempo de ver a Ramirás como a primeira ficha que cae, no dominó do PP da Comarca das Terras de Celanova, e marcando a vangarda na comarca, en relación á histórica viraxe que tomou a política municipal no estado español, o pasado 24 de Maio. Estamos a tempo de ver a Ramirás como a primeira ficha que cae, no dominó do PP da Comarca das Terras de Celanova, e marcando a vangarda na comarca Pensar no presente de cara ó futuro Non podo rematar sen dicir, que sen querer posicionarme máis que como un ramirense namorado da súa pequena patria municipal, non sei a que nos levaría o goberno do PSdeG e/ou do BNG no concello. O que si sei, tras 21 anos, é ó que nos levou o goberno do PP e só por iso tanto o PSdeG como o BNG, como calquera forza que poida xurdir no concello, se merecen o beneficio da dúbida, pero case de maneira imperativa, porque eu como persoa nova penso no meu futuro e no do meus veciños e veciñas, pero tamén como ramirense quero quedarme, para que o concello sobreviva a min, non eu a el, polo que definitivamente se quero pensar no meu futuro e en vivir Ramirás, a conclusión non é outra que a que me obriga a pensar no futuro de Ramirás.


Summary: A organización frontista amosouse partidaria de manter unha nova xuntanza, mais na que fique superada "a discusión sobre a participación de forzas estatais" pois, din, "o proxecto político nacionalista para Galiza non pode desfigurarse".

O BNG vén de dar resposta ao convite de se reunir outravolta formulado no seu día por Anova. A formación nacionalista mostra a súa disposición a ter ese encontro, coa hipotética conformación dunha coligación galega para Europa como ponto único na orde do día, mais sempre que fique superada "a discusión sobre a participación de forzas estatais" pois, din, do contrario o encontro converteríase en "estéril". O BNG coida que apoiar a candidatura impulsada por IU como propón Anova "desfiguraría" o proxecto político nacionalista Desde o Bloque din concordar "en manter esa reunión para explorar as posibilidades de avanzar nunha candidatura unitaria de forzas nacionalistas de esquerdas" de Galiza que, aliás, se insira nunha "macrocoligación" con "outras forzas nacionalistas de esquerda de Euskadi e Catalunya e, eventualmente, doutros territorios". @s nacionalistas deixan claro que non contemplan o escenario de facer parte dunha coligación en que se insiran forzas políticas estatais, e cita expresamente a IU, porque, afirman, "o proxecto político nacionalista para Galiza non pode desfigurarse através da supeditación a ningunha forza de carácter estatal". O BNG enfatiza que ese criterio, o de non partillar candidatura con forzas de ámbito estatal, compárteno tamén "outras forzas nacionalistas de Euskadi e Catalunya".


Summary: A portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, urxiu Feijóo a aclarar a data.

"O máis lóxico é que as eleccións se celebren na data xa anunciada e que non exista ningún tipo de cálculo partidista e oportunista por parte de Feijóo e do PP" dixo esta segunda feira a portavoz do BNG, Ana Pontón, en comparecencia de imprensa. Así as cousas, a voceira nacionalista asegurou que a súa organización está preparada para calquera escenario electoral. "Fomos a primeira organización en aprobar as listas e vimos de presentar este sábado as primeiras medidas do noso programa, que en realidade é moito máis que un programa, é un proxecto dun país diferente, con igualdade e prosperidade", sinalou ao tempo que avanzou o encontro que manterá esta tarde a Executiva Nacional da organización frontista para abordar a estratexia de campaña. "Pensamos que Galiza merece algo mellor que os gobernos que temos e desde o BNG queremos construír unha Galiza que aproveite a nosa riqueza, que teña nas súas mans o seu presente e o seu futuro, que aposte pola innovación, que poña fin a precariedade e emigración e que blinde dereitos socias e democráticos", sentenciou.


Summary: Con "salvas ao aire" dispersou a Policía local de Compostela un macrobotellón no Ensanche da capital.

A Policía local de Compostela dispersou na madrugada da sexta feira con disparos ao aire centos de persoas no Ensanche, nos exteriores do pub Ruta, segundo confirmou o edil de Seguridade Cidadá, Gonzalo Muíños. Fíxoo, segundo as súas palabras, após o lanzamento de obxectos contra efectivos da Policía Local, cando trataban de dispersar o macrobotellón tras o fechamento do local e logo de recibir protestas de veciñas e veciños. En vídeos publicados en redes sociais como Instagram, mozas e mozos amosan os golpes recibidos por parte da Policía con porras. Muíños cualificou de "lamentábel" o comportamento das e dos estudantes que se concentraban na rúa de madrugada e cifrou en "máis de 2.000" as persoas que permanecían no exterior do citado local de lecer nocturno. A pasada quinta feira transcendeu a proposta da Xunta para acordar un novo protocolo para o lecer nocturno. Os pubs poderían abrir até as 4 horas da madrugada cunha ocupación máxima dun 75% en interiores. Fican por fechar detalles como a obrigatoriedade de presentar o certificado de vacinación ou proba PCR ou de antíxenos negativa no nivel máis alto de restricións para acceder ao interior dos locais, unha medida para a que se precisa o aval do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG). A apertura do ocio nocturno nas novas condicións prevese para o 1 de outubro, mais a necesidade de que o TSXG ampare o certificado Covid podería atrasar a entrada en vigor até mediados do mes.


O vindeiro 5 de abril remata a décima lexislatura autonómica coa celebración das eleccións ao Parlamento. Nesa xornada Galicia baterá un novo récord: por primeira vez na historia da autonomía, pechará tres lexislaturas seguidas sen sumar unha soa competencia nova malia ter identificadas unhas 70 pendentes, a maioría con cobertura do Estatuto de Autonomía de 1981.O Goberno galego non recibe novas competencias dende xullo de 2008, cando o Executivo central daquela presidido por José Luis Rodríguez Zapatero rubricou o traspasos da xestión en materia de asociacións, do hospital da Defensa de Ferrol e do Parque das Illas Atlánticas, ademais de ampliar algúns servizos en competencias de educación que xa eran da Xunta. A negociación de todas elas culmináraa a Xunta da coalición de PSdeG e BNG, baixo cuxo mandato quedaran avanzados outros traspasos, como o das bolsas de estudo, que dende aquela están paralizados.O Goberno galego non recibe novas competencias dende 2008, aínda na presidencia de Touriño, que finalizara con 12 transferencias reducidas daquela a "traspasiños menores" por parte do PPNeste contexto, Alberto Núñez Feijóo tornou, cando menos de momento, no único presidente da historia da autonomía baixo cuxo mandato o autogoberno galego non aumentou. Fica obviamente lonxe das 72 competencias recibidas por Albor para poñer en marcha a autonomía ou das 53 que chegaron durante a década e media de Fraga, pero tamén lonxe das 13 transferencias dos pouco máis de dous anos de Laxe. A seca competencial iniciada en 2009 contrasta tamén co período que sería máis equiparable, o inmediatamente anterior. O mandato do Goberno que presidía o socialista Emilio Pérez Touriño, xa co Estatuto despregado a niveis como os actuais, finalizou con 12 transferencias novas. Durante a campaña electoral que, hai 11 anos, finalizou con Feijóo na Presidencia o PP desdeñara aquela ducia de novas áreas de autogoberno. Non foran máis que "traspasiños menores" que evidenciaban o "sometemento a Madrid" do Executivo de PSdeG e BNG, afirmaban.Así foi como transcorreu unha década na que Galicia e Murcia foron as únicas autonomías de réxime común sen traspasos de competencias e durante a cal o propio Feijóo resaltou que, debido á crise económica, o mellor xeito de "blindar" o autogoberno era unha xestión económica que evitase a intervención das contas da Xunta por parte do Estado. O PP galego tamén engadira que, en realidade, o modelo de negociación política para lograr novos traspasos ficara "esgotado".Disposición no Goberno central a transferir a AP-9A reticencia na Xunta do PP a reclamar novas competencias do Goberno de España mudou, cando menos formalmente e con matices, tras a moción de censura que elevou á presidencia a Pedro Sánchez en xuño de 2018. Dende ese momento, os populares galegos deron en aprobar varias iniciativas no Parlamento para solicitar novos traspasos e puxeron novo énfase na petición de que fose traspasada a AP-9, reclamación que, se ben o PP dera en apoiar en Galicia, fora bloqueada no Congreso polo Goberno de Mariano Rajoy.Iglesias e Ábalos amosaron esta semana a súa disposición a aprobar o traspaso da AP-9, incluído no pacto de investidura do BNG co PSOEA da AP-9, precisamente, semella ser unha das transferencias que atopa maior receptividade no actual Executivo estatal de PSOE e Unidas Podemos. Ademais de estar explicitamente incluído no acordo de investidura do Bloque cos socialistas, esta mesma semana o vicepresidente segundo e líder de Podemos, Pablo Iglesias, aseguraba en declaracións á TVG que ten "clarísimo" que a autoestrada será transferida á Xunta. Nun sentido semellante se manifestaba este martes o ministro de Transportes, José Luis Ábalos, de cuxo departamento dependería facer efectiva unha transferencia que foi ralentizada por mor das dúas eleccións xerais de 2019, pero que volveu tramitarse no Congreso dende o inicio da nova lexislatura estatal.Alén da AP-9, outra das competencias máis longamente agardadas e paralizadas na última década é a de tráfico e seguridade viaria, que implicaría o despregamento da lei de policía do ano 2007, incumprida na súa práctica totalidade. Outros traspasos de menor complexidade política e lexislativa e cun amplo consenso parlamentario en Galicia son o das devanditas bolsas de estudo; os museos, bibliotecas e arquivos, a Inspección de Traballo, os servizos meteorolóxicos ou varias competencias no eido da xestión marítima.


Summary: Antón Gómez-Reino reclama unha Corporación da Radio Televisión de Galiza (CRTVG) "autónoma, independente e rigorosa que cumpra a súa función de informar con neutralidade e pluralidade á cidadanía galega".

"Hoxe fanse 100 venres negros nos que as traballadoras da CRTVG levan manifestándose desde hai máis de dous anos pola liberdade de expresión, contra a manipulación informativa e contra as represalias que sofren as compañeiras e compañeiros que se opoñen a esa maquinaria de propaganda que o Goberno galego ten querido construír cos medios públicos". Antón Gómez-Reino, portavoz de Galicia en Común-Anova Mareas, defendeu esta sexta feira a necesidade de que a Xunta "deixe de manipular" os medios públicos galegos "en favor dos intereses electorais do Partido Popular, do Goberno da Xunta e do seu presidente, Alberto Núñez Feixoo". Así mesmo, reclamou unha Corporación da Radio Televisión de Galicia (CRTVG) "autónoma, independente e rigorosa que cumpra a súa función de informar con neutralidade e pluralidade á cidadanía galega", como pide o colectivo Defende a Galega. Neste sentido, puxo como exemplo "o silencio informativo" decretado pola CRTVG fronte ás denuncias de Galicia en Común sobre o retraso no cobro da prestación de desemprego que están a padecer miles de traballadoras afectadas por expedientes de regulación temporal, cuxa tramitación corresponde á Xunta e que veñen de ser adiados. "O tratamento dese asunto na Televisión de Galicia foi cero minutos. Por que non teñen dereito os galegos e as galegas a dispoñer desa información para formarse unha opinión sobre asuntos esenciais que lles afectan?", evidenciou. Servizo público "Hai que dicilo", remarcou, "a liberdade de expresión non pertence a ningún Goberno, a ningún partido, a ningún editor nin a ningún grupo de comunicación. Pertence ao conxunto da cidadanía. Unha televisión pública non ten que ser nin de esquerdas nin de dereitas, nin do Goberno nin da oposición. Ten que ser un servizo público ao servizo da cidadanía". A coalición manifestou o seu apoio ás profesionais do sector dos medios de comunicación "que tamén están arriscando a súa saúde saíndo as rúas e o día a día coas súas familias para manternos informados". En particular, Gómez-Reino manifestou a súa solidariedade coas traballadoras de empresas xornalísticas galegas, "que están a padecer expedientes de regulación de emprego ou situacións laborais difíciles, como as do Faro de Vigo, La Opinión, El Progreso, El Correo Gallego e La Voz de Galicia, entre outros".


Summary: Continuamos da man da "Asociación Parroquial de Berdoias" e do Seminario de Estudos Comarcais (SEMESCOM), recuperando o rico e variado patrimonio que atesouran os lugares da parroquia vimiancesa de Berdoias.

MOSTRA DO PATRIMONIO MATERIAL DA PARROQUIA DE BERDOIAS (XIX)CONSTRUCIÓNS DE APROVEITAMENTO DOMÉSTICO DA AUGA:FONTES, POZOS, LAVADOIROS, VERTEDEIROS … A falta de rematar o reconto do que poderiamos chamar as arquitecturas da auga da parroquia, pódense facer unhas cantas consideracións ó respecto. En canto a FONTES E LAVADOIROS, cómpre citar: - A Fonte milagreira de Santa Cristiña, moi pretiño da ermida e do lugar, enteiramente de pedra, picho incluído. - A Fonte e Lavadoiro no lugar de Boallo, a carón da estrada Berdoias- Muxía, pola súa marxe esquerda. Enteiramente de pedra, é unha fonte de cano, restaurada hai uns 40 anos. O picho verte a súa auga nun pequeno estanque que a suministra ao lavadoiro, o recipiente rectangular rodeado de lousas inclinadas para lavar. A auga resultante era utilizada para a rega dos herbales de cada veciño, segundo os turnos acordados. - A Fonte e Lavadoiro de Romar, fonte de cano que verte sobre un estanque e comunica más abaixo cun lavadoiro que aínda conserva as lousas de pedra para lavar. A fonte e o resto do lavadoiro son de cemento desde a súa restauración e remodelación inicial feita no 1946, e a posterior, nos anos 80. E no que respecta ós POZOS, esas cavidades circulares que adoitan ser protexidas con muros de cachotería desde o fondo deica un peitoril cilíndrico ou cadrado, podemos atopar exemplares na parroquia en diferentes emplazamentos: - Xa dentro das casas- vivenda, ou noutras construcións complementarias , ou xa ao ár libre. - Así mesmo podemos atopar pozos cubertos ou descubertos; - Xa en solitario, ou xa con lavadoiro ou vertedeiro, adosados. Velaquí fotografías de diversos exemplares en Berdoias, Grixoa e Boallo. Fonte milagreira en Sta. Cristiña Fonte e lavadoiro de Boallo Fonte e lavadoiro en Romar Pozos cubertos, no interior ou no exterior de vivendas, en Berdoias e Boallo Pozo e vertedeiro nunha casa en Boallo. Pozo e lavadoiro en Boallo Pozo e lavadoiro en Grixoa TESOUROS DE BERDOIAS Tesouros de Berdoias (XVIII): O Curro de Santa Cristiña. Tesouros de Berdoias (XVII): Os Pombais. Tesouros de Berdoias (XVI): Alvarizas. Tesouros de Berdoias (XV): As Lacenas de abellas (e II). Tesouros de Berdoias (XIV): As lacenas de abellas. Tesouros de Berdoias (XIII): Cabazos vellos, cabazos novos. Cabazos pequenos, cabazos longos…. Tesouros de Berdoias (XII): Os 99 cabazos da parroquia (I). Tesouros de Berdoias (XI): Dous fornos na propia casa-vivenda. Tesouros de Berdoias (X): Fornos Grandes - Fornos Pequenos. Tesouros de Berdoias (IX): Os Fornos: Tesouros de Berdoias (VIII): Os Muíños. Tesouros da Parroquia de Berdoias (VII): Unha parroquia de 35 Eiras. Tesouros da Parroquia de Berdoias (VI): A Eira do Farruquiño no lugar de Boallo. Tesouros da Parroquia de Berdoias (V): A Eira do Carmelo. Tesouros da Parroquia de Berdoias (IV): A Eira do Buxán, en Santa Cristiña. Tesouros da Parroquia de Berdoias (III): A Eira de Rúa e a Eira da Gaia. Tesouros da Parroquia de Berdoias (II): A Eira do Sores, en Romar.. Tesouros da Parroquia de Berdoias (I): A Eira da Rata


Summary: As persoas de entre 24 e 35 anos destinan o 33% do salario ao pago do aluguer.

Segundo a última Enquisa Estrutural dos Fogares elaborada polo Instituto Galego de Estatística (IGE), un total de 265.934 galegos e galegas de entre 16 e 34 anos vivían cos seus pais en 2019. Así, entre este grupo predominan os homes, que representan o 54,3% do total, mudando esta porcentaxe a medida que aumenta a idade da segunda xeración do núcleo familiar, como consecuencia do papel das mulleres nos labores dos coidados. 137.699 mozos e mozas de entre 18 e 24 residen no fogar familiar. Neste caso, os homes, con 51,23% do total, superan as mulleres por unha marxe mínima, sendo os membros de fogares con menos recursos aqueles que antes se emancipan. O sociólogo Enrique Gil Calvo explica este fenómeno, aparentemente contraditorio, como resultado das dificultades dos membros das clases traballadoras para accederen aos ensinos superiores, das propias dificultades económicas do núcleo familiar e do carácter máis precario da vivenda familiar. A tipoloxía cambia de maneira radical entre a fracción de 25 a 34 anos. Segundo o IGE, dentro deste grupo, 128.234 persoas partillan domicilio cos pais, sendo cada día máis elevada a súa media de idade. Porén, a panorámica trazada polo instituto público para 2019 ten sufrido unha importante alteración como consecuencia da situación económica derivada da pandemia, provocando unha alza importante na porcentaxe de mozos que teñen retornado ao fogar familiar. Neste caso, o coronavirus vén tamén a agudizar as tendencias presentes na sociedade con anterioridade. Os porqués As causas do alongamento da estadía no fogar familiar até idades tan tardías ofrecen pouca discrepancia entre as persoas expertas. Apuntan como causas fundamentais da situación a inseguridade laboral, como consecuencia da alta taxa da temporalidade nestas franxas de idade, os baixos salarios e o prezo da vivenda, sexa en propiedade sexa en aluguer. Neste sentido, o presidente do Banco de España, Pablo Hernández de Cos, ten recoñecido que "o alugueiro converteuse para moitos cidadáns, especialmente para á mocidade, no único xeito de acceso á vivenda". A suba do prezo da vivenda neste contexto de pandemia empeora máis a situación. Mentres no conxunto estatal diminúen de maneira importante os custos do aluguer e dos inmóbeis en propiedade, a dinámica do mercado galego vai por outro camiño, coa cidade de Ourense liderando a alza do prezo do aluguer e a de Lugo. Ao tempo, o diñeiro destinado ao pago do aluguer representou en 2019 o 33% do salario para as persoas comprendidas entre os 24 e os 35 anos. Os baixos salarios e o desemprego supoñen o cerne do problema. A mocidade concentra os salarios máis baixos como consecuencia das altas taxas de parcialidade e temporalidade. Así, o IGE sinala que en 2020 o 19% do total de persoas ocupadas menores de 35 anos estaban contratadas a tempo parcial e o 43% das persoas asalariadas menores de 35 anos tiñan un contrato temporal. Ademais, as persoas menores de 25 anos percibían de media un salario anual de 12.417,98 euros, o que representaba unha diferenza salarial de 48,27% co total da poboación. As mulleres, as máis precarizadas A caída da ocupación golpea de maneira particular a mocidade desde o comezo da pandemia. O desemprego afectou en 2020 o 33,7% da poboación menor de 25 anos, o que significa un aumento de 6,3 puntos en relación co ano anterior. Ao tempo, o paro chegou ao 48,30% das persoas de entre 16 e 19 anos e ao 37, 73% no grupo de idade de entre 20 e 22, unhas cifras de desemprego en calquera dos tres casos moi superiores á media galega, que nese período se sitou en 13,2%. As mulleres son, dentro da mocidade, o grupo máis afectado. A Enquisa da Poboación Activa (EPA) apuntou para 2020 o 40% de desemprego para as menores de 25 anos e o 70% para as menores de 20 anos. As consecuencias deste fenómeno teñen diversas repercusións en diferentes esferas da realidade social. A este respecto, os sociólogos significan que o grande problema da emancipación tardía supón o atraso no mundo adulto das novas xeracións e destacan as implicacións dos atrasos nas cuestións vitais, nomeadamente, no que respecta á natalidade e á crise demográfica. A poboación galega maior de 65 anos representa 25% do total e duplica a porcentaxe dos menores de 16 anos, até o punto de non superar estes o 12% do conxunto do censo en 244 municipios.


Summary: O caos na estación marítima repetiuse este luns despois de que o domingo a Policía impedise o desembarco de barcos con exceso de visitantes. A Xunta anuncia "dureza" e Caballero censura a xestión "catastrófica" da Consellería de Medio Ambiente Masificación nas Cíes: "Hai días nos que a illa parece unha feira"

Excesos na contorna das 4.000 persoas por riba do límite, fixado en 2.200 visitantes máis 800 campistas, e sendas e praias dun espazo natural protexido cun aspecto máis propio de praia urbana en plena temporada alta. Este retrato das Illas Cíes, de visión habitual para o persoal que atende diferentes servizos no arquipélago, pasou a primeiro plano a pasada semana tras a denuncia dos gardas do Parque Nacional das Illas Atlánticas contra catro das navieiras que transportan pasaxeiros dende Vigo, Cangas e Baiona. Tras o inicio dos novos procedementos sancionadores -van case unha trintena este ano- chegaron os primeiros límites reais alén dos teóricos e con eles, as evidencias dun descontrol que a pasada fin de semana e este mesmo luns volveron repetirse. O pasado domingo viviuse nas Cíes unha escena inédita. As navieiras -as principais son Mar de Ons e Piratas de Nabia- volveron embarcar máis persoas das permitidas, pero ao chegaren a Cíes os barcos atopáronse cos gardas que, reforzados por axentes da Policía e da Garda Civil, obrigáronos a marchar. A caótica situación que recolleu Faro de Vigo deixou sen visita a arredor dunhas 2.000 persoas ás que as empresas que explotan a liña venderan os billetes sen ter en conta as normas do parque natural. O caos na estación marítima repetiuse este luns despois de que o domingo a Policía impedise o desembarco de barcos con exceso de visitantes O caos non quedou no domingo. Na calorosa xornada deste luns decenas de turistas encheron a estación marítima viguesa coa intención de faceren uso dos billetes que as navieiras lles venderan e comprobaron que eles tamén estaban a ser vítimas do escaso rigor das compañías. Novamente, un overbooking ante o que as empresas ofrecen alternativas diversas, dende a devolución dos cartos ata cambiar Cíes por Ons, así como priorizar o embarque das persoas que van acampar por diante de quen unicamente van pasar o día a Cíes. As viaxes ficaron suspendidas dende as 11 da mañá, segundo confirmou Vigoé, e na terminal sucedéronse as protestas e as acusacións de "estafa". Estafa en #Vigo. Una vergüenza. @MardeOns vende billetes por encima del cupo para ir a #IslasCies. Nadie da la cara. pic.twitter.com/1t4WtGwKwX — Alberto Castro (@alcahi) 20 agosto 2017 A Xunta anuncia "dureza" e Caballero cuestiona a súa xestión Ante a constatación de que os expedientes e sancións aplicadas ata agora non impediron que as navieiras seguisen transgredindo as normas este luns a directora xeral de Conservación da Natureza, Ana María Díaz, asegurou que a Consellería de Medio Ambiente está disposta a actuar con "toda dureza". "A Consellería quere dar a imaxe de que vai ser absolutamente contundente pola reiteración, pola reincidencia de persoas pouco responsables" na xestión das viaxes ás Cíes, asegurou en resposta aos medios, tras revelar que a pasada fin de semana as navieiras foron advertidas por correo electrónico e mensaxes de WhatApp sobre os límites de pasaxeiros que deben respectar. "A Consellería quere dar a imaxe de que vai ser absolutamente contundente" "Quero deixar claro que a lei nos dá a posibilidade de sancións de 3.000 a 200.000 euros", resalta a alto cargo do Goberno galego, quen afirma que as navieiras ignoraron as súas chamadas á "responsabilidade" dos últimos días. Fixérono, admite, malia lles lembrar que a súa conduta non só pon en risco a sostibilidade do espazo natural, senón tamén a seguridade dos visitantes no caso de que suceda algún incidente. "As navieiras actuaron fatal", pero a xestión da Xunta está a ser "catastrófica", di o alcalde vigués A contundencia e bo facer anunciados pola Xunta non convencen o alcalde de Vigo, Abel Caballero. Tras meses de discrepancias con Medio Ambiente por lanzar unha candidatura á marxe da do Concello para a declaración das illas como Patrimonio da Humanidade o rexedor vigués censura que a Executivo non se lle "ocorrese outra cousa que parar os desembarques", a que considera como "a peor das decisións". As navieiras, resalta Caballero, "actuaron fatal", pero a xestión da Xunta está a ser "catastrófica", toda vez que ten a "responsabilidade exclusiva" de controlar as empresas. A xuízo de Caballero os límites de 2.200 visitantes e 800 campistas "son o xeito de garantir a pervivencia deste enclave natural" e non son estes os que poñen en risco a promoción turística das Cíes, senón a "catastrófica" xestión da Xunta. "É imposible facer máis dano, estragan o traballo de moitos anos de promoción", censurou ademais de reclamar "explicacións" ao respecto por parte de Alberto Núñez Feijóo. Se a Xunta non está "capacitada" para exercer estas competencias "asúmoas eu", asegura.


Summary: Conversamos con Xosé Ramón Freixeiro Mato, catedrático de Filoloxías Galega e Portuguesa na UDC e autor de diversos artigos sobre lingua e estilo dentro da produción literaria galega, arredor do proxecto -O Diario Galego- que Sermos prepara para 2019.

-Que esperas de O Diario Galego? -Que non oculte a realidade do país, que estea ao seu servizo e non ao de intereses alleos, que dea información veraz e non manipulada, sen depender dos poderes nin dos grupos máis mediáticos. Espero que sexa a voz desa Galiza renovada que acredita a súa propia forza sen buscar apoios exteriores. -Por que é necesario? -Para dar voz a unha Galiza auténtica e consciente, que hoxe os grandes medios silencian. Para defender o país e os seus sectores produtivos. Para visibilizar a nosa lingua e a nosa cultura. Para que a xente reciba información libre de intereses. -Que importancia terá O Diario Galego no ámbito lingüístico e cultural? -Unha publicación diaria en galego achegará prestixio e dignificación á lingua tanto a nivel local como cara ao exterior. É un factor fundamental á hora de consolidar un modelo de galego auténtico e de calidade. Un galego fiel ás súas propias raíces, descastelanizado e converxente coas outras variedades do sistema lingüístico ao que o galego pertence. No eido cultural precísase potenciar, visibilizar e publicitar a produción cultural galega nos seus diferentes xéneros: narrativa, ensaio, poesía, teatro, cinema, música, etc. Temos unha rica actividade cultural que ás veces fica invisíbel. [Podes subscribirte a O DIARIO GALEGO nesta ligazón. Precisamos tres mil asinantes para o facer posíbel]


Summary: Esta sexta feira, día 26, ás 19 horas na sede da AC Alexandre Bóveda e coa participación do autor da publicación, Héitor Picallo e de Xoán Costa, presidente do Consello de Administración de Sermos Galiza S.A, editora da obra.

O Escudo do Reino de Galiza, unha (re) visión (inter)nacional, do investigador, escritor e ilustrador Héitor Picallo e editado por Sermos Galiza chegará esta sexta feira, día 26, á Coruña da man da presentación organizada pola Asociación Cultural Alexandre Bóveda e que se desenvolverá a partir das 19 horas na sede desta entidade, na Rúa dos Olmos, 16. Na presentación tomará parte, ademais do autor, María Xosé Bravo, da Alexandre Bóveda, e Xoán Costa, presidente do Consello de Administración de Sermos Galiza S.A. As persoas interesadas en asistir a esta presentación deben inscribirse a través dun formulario dispoñíbel na web da asociación cultural. As persoas interesadas en asistir a esta presentación deben inscribirse a través dun formulario dispoñíbel na web da asociación cultural. A Coruña é así unha nova parada ns presentación desta obra de 224 páxinas a toda cor e máis de 150 ilustracións para ofrecer unha visión máis completa da orixe do escudo galego. Dar a coñecer a historia propia As primeiras versións coñecidas do escudo do Reino da Galiza datan dos anos finais do século XIII. Así no Segar´s Roll, un armorial -libros de armería con descrición de emblemas heráldicos- inglés elaborado arredor de 1282 aparecen recollidos 24 escudos reais, entre eles os de España, Navarra, Portugal, Aragón ou Galiza, representado "en campo azur, tres cálices de ouros ben ordenados". O traballo conta cun preámbulo traducido a sete idiomas: alemán, español, catalán, euskera, francés, inglés e xaponés e un prólogo de Johanes Kabatek, catedrático da Universidade de Zúric onde se ocupa da cátedra de Lingüística Iberorrománica e de Lingüística Románica. É membro correspondente da Real Academia Galega desde 2002. A maiores, o libro, ten un epílogo asinado por Carlos L. Bernárdez, licenciado en Xeografía e Historia e recoñecido ensaísta no campo literario e artístico.


Summary: A eurodeputada eleita do BNG recolleu esta quinta feira a súa acta de parlamentar -fíxoo na Xunta Eleitoral Central, en Madrid- e tomará posesión do escano o 28 de febreiro. Toma o relevo de Josu Juaristi (EH Bildu) e estará na cámara europea até o remate da lexislatura, en maio de 2019.

Miranda quixo darlle relevo político a este trámite -a XEC ten as suas dependencias no Congreso dos Deputados- e apresentouse en Madrid na compaña de familiares das vítimas de Angrois, cuxa causa ten defendido en diversas iniciativas perante as institucións comunitarias. A eurodeputada eleita do BNG reafirmou o seu compromiso de "chegar até o final" neste asunto, para o cal, anunciou, irá utilizar "toda a capacidade do euroescano para esixir unha investigación independente que permita coñecer toda a verdade, resarcir as vítimas, reclamar que se adopten todas as medidas para que non volte a se repetir nada parecido e conseguir que se diriman as responsabilidades políticas". A axenda de Miranda ten riscado en vermello o 1 de marzo, data en que terá un encontro con portavoces da Comisión Europea A axenda de Miranda ten riscado en vermello o 1 de marzo, data en que terá un encontro con portavoces da Comisión Europea -informa o BNG nun comunicado de imprensa- "en relación á petición de apertura dun procedimento de infracción contra o Estado español, polo seu incumprimento da normativa europea en materia de seguranza ferroviaria". Alén de Angrois, a eurodeputada nacionalista proponse "dar voz en Bruxelas" aos problemas "reais" dos "galegos e galegas do común, ese será o meu obxectivo".


Summary: O PP anunciou a súa incorporación "temporal" á xunta de Goberno para evitar unha "parálise". O retorno non sorprendeu ninguén na cidade de Ourense.

O retorno dos populares ao Goberno local de Ourense non sorprendeu ninguén na cidade. Democracia Ourensá e Partido Popular botaron semanas negociando a volta desta última formación e só a insistencia de José Manuel Baltar por conseguir un oco no novo Executivo para os concelleiros tránsfugas do grupo de Gonzalo Pérez Jácome atrasou o acordo. A negativa do alcalde a acoller no Goberno os seus antigos compañeiros de candidatura adiou a formalización do pacto até antonte a última hora, cando os populares fixeron pública a súa intención de incorporarse de novo ao Executivo municipal. A decisión do Partido Popular explícase en tres chaves. Por unha banda, as presións dun dos poderes económicos da cidade interesados en sacar adiante nesta lexislatura un Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) do que dependen operacións urbanísticas de moito diñeiro. Por outro lado, ducias de contratas de diversos servizos municipais privatizados continúan en situación de prórroga, á espera de saír a concurso, cos correspondentes movementos entre os grupos empresariais que aspiran á xestión dos mesmos. Por último, está o control do pau de palleiro sobre o que se articula o dominio político das comarcas ourensáns, a Deputación que Baltar tenta amarrar de cara ao seguinte período. O PXOM como argumento Os contidos do PXOM xa estiveron no centro da ruptura do Goberno de Ourense no mes de agosto. Naquela altura, o propio Jácome non dubidou en sinalar que "a ninguén se lle escapa que detrás de certos movementos agóchanse intereses económicos espurios que sempre gobernaron esta cidade. A miña loita céntranse en evitar pelotazos urbanísticos, léase PXOM, así como concesións infladas. Non a todos gusta". As declaracións do rexedor, após a aprobación provisional co seu voto do conflitivo PXOM, puxeron negro sobre branco ás diverxencias a respecto de determinados proxectos urbanísticos que enfrontaron os socios. Ourense ten pendente a concesión de determinados contratos millonarios de servizos municipais privatizados. Así, entre estes atópanse o mantemento de parques e xardíns por preto de 1,7 millóns de euros pero tamén o servizo de transporte urbano, de recollida de lixo, de limpeza, de augas e saneamento e de regulación de semáforos. As contías en xogo nestes contratos que deben saír a concurso público ao atoparse a súa xestión prorrogada están moi presentes no paso adiante dos populares, conscientes de que a capacidade de influencia nos procedementos pasa pola súa incorporación ao Goberno local. A debilidade de José Manuel Baltar favorece a operación. En primeiro termo, ten medo a perder a Deputación na vindeira lexislatura e busca gañar de novo o favor de Jácome para manterse no cargo, unha vez que non ten conseguido desbancalo da alcaldía. En segundo lugar, precisa de lexitimidade nun partido cuxo liderado herda do pai e conseguir o favor dunha militancia cada día máis desencantada das súas formas e do seu estilo. E, por último, necesita colocarse nunha mellor posición para afrontar a sucesión de Feixoo sen ser relevado da súa responsabilidade á fronte do PP na circunscrición. Os grandes derrotados son os concelleiros de Democracia Ourensá que abandonaron a Jácome. O grupo de edís tránsfugas liderados por Miguel Caride fican sen marxe de xogo na corporación e amortizados, unha vez que se separaron de Jácome e deixaron de ser útiles a Baltar.


Summary: O sepelio do líder revolucionario foi unha cerimonia estritamente privada. Austera. Sen discursos. As súas cinzas descansan no interior dun monolito. Na lápida, austera, só aparece unha palabra: Fidel. Nen apelido nen data de nacimento nen data de falecimento. Só Fidel.

Todo estaba perfeitamente calculado, nada foi deixado ao azar. O sábado, Raúl revelou que o seu irmao non quería honras póstumas iconográficas, nen nomes de rúas, nen bustos nen estatuas. O domingo, sóubose que o sepelio sería estritamente familiar e que non sería retransmitido ao vivo pola televisión cubana. As cinzas de Fidel foron introducidas por Raúl nunha oquedade no seo dun monolito fúnebre, moi perto do mausoleo de José Martí, o heroe da independencia. A oposición desde Miami tentou alimentar a polémica por esta decisión, por considerar que Martí une o país e Fidel o divide e que non deberían partillar espazo no mesmo cimiterio. A realidade é que millóns de cubanas e cubanos -as multitudes que se mobilizaron estes días, as que aderiron o conceito de Revolución do líder falecido- non tiñan nengunha dúbida de que non había nengún sitio mellor para as cinzas de Fidel do que a cercanía de Martí. Nese mesmo cemiterio de Santa Ifixenia están tamén soterrados os restos mortais de compañeiros de armas de Fidel Castro quer do mítico asalto ao Cuartel Moncada (1953) quer da guerra revolucionaria (1956-1959) que depuxo o ditador Batista e abriu o camiño á Cuba socialista. Co sepelio conclúe o longo loito de 9 días co que o pobo cubano despide unha figura irrepetíbel sen a cal é imposíbel concebir a historia de Cuba e a Cuba actual.


Summary: Porque foron, somos. Porque somos, serán. A xeración 36 dedicou tanto o seu esforzo político e social como a súa propia vida ao servizo da Galiza. Unha xeración á que pertenceron Ánxel Casal, Brígida Muñiz ou Alfredo Suárez Ferrín. Un documental dirixido por Xosé Antón Moure e producido por Fílmika Galaika busca a recuperación dos seus nomes e dos doutras persoas coma eles, que quixeron borrar da memoria.

O pasado 15 de febreiro presentouse na biblioteca pública Ánxel Casal de Santiago de Compostela o proxecto de longametraxe documental Xeración Perdida, da produtora Fílmika Galaika. Trátase dunha iniciativa audiovisual que recupera a memoria das corporacións municipais da circunscrición da Coruña durante a II República española, e daqueles alcaldes e concelleiros que foron represaliados após o golpe de Estado e durante os primeiros anos da represión do réxime franquista. A longametraxe, tal e como explican o seu director, Xosé Antón Moure, e o produtor executivo e administrador de Fílmika Galaika, baséase no proxecto de 2017 Xeración Perdida. Representatividade institucional republicana e represión na provincia da Coruña, realizado polo grupo Hispona da Universidade de Santiago de Compostela (USC), baixo a coordinación do historiador e docente Emilio Grandío. O propio historiador explica que o proxecto, impulsado pola Deputación da Coruña (está dispoñíbel para todas as persoas interesadas na súa páxina web), tiña por obxectivo "honrar as corporacións republicanas, os alcaldes e a deputación daquela época". Porén, sinala que naquela idea inicial de honrar os alcaldes abrangueu tamén os concelleiros e outras persoas que formaron parte desas corporacións municipais. O grupo Hispona centra unha das súas liñas de traballo en estudar se o réxime que se instaurou no Estado español durante a II República correspondía cos estándares dunha democracia, algo que Grandío asegura. "Tratábase dunha democracia perfectamente homologábel a outros réximes da época, que durou moi pouco tempo, apenas cinco anos con tres eleccións xerais polo medio", engade. No marco da investigación, achouse que 334 representantes municipais foron represaliados: 88 concelleiros foron asasinados polos franquistas só na circunscrición da Coruña; outros 78 foron encarcerados; 34 tiveron que fuxir ao exilio; 12 estiveron fuxidos no interior da Galiza; a 86 impuxéronselles sancións; e 36 foron procesados, dos que 30 foron sentenciados a morte. Grandío subliña que esas persoas sufriron a represión precisamente por ser elixidas no marco da democracia. "A sublevación militar de xullo de 1936 foi contra a democracia, non contra os 'roxos' nin os comunistas. A auténtica realidade é que querían romper coas estruturas democráticas da II República", detalla o historiador. Primeiro no período da Guerra Civil española (1936-1939), co apoio exterior do fascismo alemán e italiano, e posteriormente durante o réxime franquista (1939-1975), coa conivencia da comunidade internacional, os sublevados perseguiron durante máis de corenta anos "os espazos de diálogo e debate, de construción do futuro". Dar nomes e caras para salvagardar a memoria Emilio Grandío explica que o grupo Hispona "quería saber quen compuña as corporacións democráticas, antes do intento de golpe de Estado", mais recoñece que "foi un camiño complicado", porque aínda que nalgúns casos xa contaban con traballos anteriores, "na maioría tivemos que ir a cada un dos arquivos municipais para reconstruír a historia da corporación local. Podíamos ter algunhas táboas e gráficos, pero non sabíamos os nomes, que realmente era o que nos interesaba". Porén, o traballo do equipo de investigación coordinado polo docente e investigador non só pretendía dar nome a eses datos, senón tamén pór cara a esa represión dentro das corporacións municipais, algo para o que "houbo que facer un labor de procura inxente". Nalgúns casos tiveron que ir casa por casa dos familiares destes representantes democráticos para conseguir material fotográfico válido. Neste punto, Grandío apunta que o proceso de investigación no marco da memoria histórica "cada vez é máis complicado, e seguimos a non coñecer moito. Non só pola perda de fontes directas, senón pola deterioración das fontes documentais públicas co paso do tempo". No en tanto, subliña que neste caso puido recuperarse "a práctica totalidade" dos nomes e información que se buscaban. Sinala tamén que o proxecto non dependeu só das institucións e da USC, senón que a sociedade civil e as persoas particulares xogaron un papel moi importante. "Como galego, éncheme de orgullo que sexamos pioneiros en moitos aspectos da memoria histórica", recoñece. O feito de achegar imaxes dos representante municipais que sufriron o xugo da represión franquista foi un dos alicerces que impulsou a Xosé Antón Moure a ver no proxecto do grupo Hispona unha oportunidade para construír algo máis. "Xa de por si, o título Xeración Perdida 36 é un título moi bo, chamoume moitísimo a atención. Logo, causoume moita impresión que o estudo do equipo de Emilio Grandío sobre a represión en cargos democráticos da República proporcionaba un elemento moi novidoso, que eran as fotos das vítimas", afirma Moure. O director explica que, ademais do relato histórico, o traballo achega "os datos pormenorizados da represión: quen foi xulgado, torturado, encarcerado, asasinado, condenado a morte... son uns datos terríbeis, que cobran unha maior dimensión cando lles pos cara a esas táboas". Tres protagonistas, centos de historias Xosé Antón Moure sinala que, pese ao atractivo do traballo de investigación do grupo Hispona, na primeira reunión entre el e Emilio Grandío xurdiu a pregunta de se xa estaba todo contado sobre o golpe de Estado e da represión que seguiu. Emilio Grandío deu a resposta: "Claro que queda por contar, para comezar, a historia de todos os mortos que seguen nas cunetas". Algo que comparte Roi Carballido, que engade "é unha parte da historia e da memoria que non se coñece demasiado na Galiza". Para Moure, o rexeitamento a contar a historia arredor do que pasou na Galiza desde o momento do alzamento militar de 1936 "ten unha derivada moi perigosa, xa que ese rexeitamento xera un descoñecemento, que nos leva, por exemplo, a cualificar de Guerra Civil a sublevación do 16 e 17 de xullo de 1936, cando realmente foi un intento de golpe de Estado; ou chamar posguerra a unha época de fonda represión brutal dos dereitos dos máis desfavorecidos". O director teno claro: as palabras son importantes, "porque hai unha parte da sociedade que asimila a Guerra Civil española dun xeito que non é correcto, e iso pode crear tolerancia a certos discursos nostálxicos que deberían estar denunciados". En canto ao proceso de creación do documental, o produtor executivo de Fílmika Galaika explica que agora mesmo están inmersos no proceso de desenvolvemento. "Estamos a rematar a parte do guión, do que se están a ocupar Emilio e mais Moure, e tamén estamos a buscar financiamento para o documental", detalla Carballido, quen explica que, ademais do financiamento da Deputación da Coruña, xa contan coa colaboración de Concellos como Santiago de Compostela, Teo, Ferrol, Fene, Ares, Ames, Boiro, As Pontes ou Betanzos. Agardan poder comezar a gravar a comezos de abril, aínda que recoñece que todo depende das xestións administrativas para conseguir os espazos de gravación. Emilio Grandío conclúe que a evolución da nosa sociedade a partir do coidado e recoñecemento da memoria histórica pasa por "non basarnos no que ocorre no presente, senón por centrarnos no futuro arranxando o pasado" En canto ao guión, Xosé Antón Moure expón que tiveron que "enfrontar a narrativa, como contar a historia de tantas persoas que aparecen na investigación". Decidiron centrarse en tres casos que fosen representativos e que tivesen diferente procedencia, estrato social e ideoloxía política. En primeiro lugar, escolleron a Brígida Muñiz, representante labrega de Boiro, "unha muller das que levantaba unha comarca coa súa forza", como a define Moure, de ideoloxía socialista. En segundo lugar, Ánxel Casal, editor, membro do Partido Galeguista e alcalde de Santiago de Compostela no momento da súa execución. Por último, elixiron Alfredo Suárez Ferrín, último alcalde republicano da Coruña, representante da burguesía galega na altura. "Imos destacar máis casos, pero centrarnos nestas tres persoas foi o xeito de personalizalo e de sentilo, para que non sexan máis que números". Roi Carballido destaca o traballo do grupo Hispona, recollido nun libro, como unha ferramenta fundamental para poder documentar e facilitar o proceso de rodaxe. "Hai unha parte que é sinxela para nós, que é todo o que ten que ver coa documentación dos feitos, porque xa partimos do traballo do grupo Hispona", engade o produtor executivo de Fílmika Galaika. Subliña que o libro "é como unha especie de glosario" no que está recollida a información fundamental da represión que sufriron os representantes democráticos locais. "Para nós iso é unha fonte para saber que persoas eran importantes na política municipal galega, e a partir de aí sabemos por onde comezar a tirar do fío e onde buscar máis información", recoñece Carballido. Recuperación da memoria histórica: "alerxia" e "incomodidade" Tanto Roi Carballido como Xosé Antón Moure cren que segue a existir un déficit no que se refire ao pulo pola recuperación da memoria histórica por parte das administracións públicas. Carballido defende que isto ocorre especialmente na Galiza, "onde é máis difícil que a xente se interese". Os dous afirman que existen certas posicións ideolóxicas e partidos políticos nos que semella que existe unha certa alerxia. "Como é problemático, non me vou meter nisto", sinala o produtor. En canto a Moure, é máis contundente e asegura que "non hai que obviar que existen opcións políticas que se senten extremadamente incómodas ao falar do golpe de Estado, da Guerra Civil española e da posterior represión, deben explicar por que. Os que non senten incomodidade é porque non teñen nada que ocultar". Por outra parte, critican que non se estea a facer un labor de difusión deste tipo de proxectos que pretenden pór algo do luz enriba dos episodios máis escuros da nosa historia recente. "Ao mellor si que podes levalos a cabo, pero non chegan á xente polo desinterese das institucións", lamenta Roi Carballido, quen insta a que "non se fagan as cousas por facer, polo feito de que haxa que cumprir cunhas cotas mínimas para despois esquecerse". Asemade, o propio Carballido afirma que aínda existen moitas feridas da represión sen fechar, mesmo no seo das propias familias dos represaliados. Recoñece que "sempre é complicado falar disto: conversas coas familias de moitas persoas que sufriron a represión, que foron detidos, exiliados ou en moitos casos axustizados, e dáste conta de que non falaron diso entre eles". O produtor detalla que "é algo que está escondido, que durante corenta anos non o puideron falar por mor da ditadura, e despois quedou soterrado" baixo unha falsa cicatriz. Neste sentido, Emilio Grandío ten claro que "apoiar estes proxectos e falar deles é moi importante para o noso futuro como sociedade. É evidente que o apoio podería ser maior". Para o historiador, queda aínda moito camiño por andar, e reflexiona sobre o feito de que ese camiño "non debería ser obxecto dun debate político, senón que debería formar parte da cimentación dos valores democráticos". A investigación sobre a memoria histórica, a súa posta en valor e a súa difusión para asegurar e garantir a salvagarda dese pasado colectivo común que nos define como pobo e como nación deberían formar parte activa das políticas públicas e, na opinión do docente e historiador da Universidade de Santiago de Compostela "esas políticas públicas que rexen a memoria histórica deberían ser constantes e permanentes". Porén, non cre que sexa necesario un pacto entre as principais formacións políticas do noso país nin do Estado español, senón que "só debemos ser conscientes de que todos formamos parte desta sociedade democrática, e por tanto, do noso pasado en común". Emilio Grandío conclúe que a evolución e desenvolvemento da nosa sociedade a partir do coidado e recoñecemento da memoria histórica pasa por "non basarnos no que ocorre no presente, senón por centrarnos no futuro arranxando o pasado".


Summary: Sobre arredor dun terzo dos concellos cataláns, 381, son investigados pola Audiencia Nacional ou pola Delegación do Goberno en Catalunya, por dar o seu apoio á resolución independentista do 9 de novembro.

Un total de 381 municipios cataláns mantén algún contencioso xurídico aberto co Estado en relación ao apoio expreso á resolución independentista do 9 de novembro. A cifra ascende a 393 administracións locais de lle sumar os procesos abertos contra os consellos comarcais e as deputacións. Os Concellos están acusados de supostos delitos de rebelión e de sedición O xuíz da Audiencia Nacional Ismael Moreno Chamorro ordenou a principios de febreiro investigar a Asemblea Nacional Catalá (ANC), a Asociación de Municipios pola Independencia (AMI) e a Asociación Catalá de Municipios (ACM) por supostos delitos de rebelión e de sedición. Foi por promover mocións de apoio á resolución do 9N nos concellos cataláns cando xa fora anulada polo Tribunal Constitucional. Concellos como Celrà, Girona, Igualada ou Seu d'Urgell xa foran denunciados pola Fiscalía da Audiencia Nacional por rebelión e sedición, mais estas catro causas foron arquivadas por tres maxistrados diferentes que aseguran que se trata de "posicionamentos políticos no marco da liberdade ideolóxica e de expresión de aspiracións ou anhelos políticos". "Sen Medo" Para apoiar os concellos e cargos eleitos, a Asemblea Nacional Catalá, Òmnium Cultural, a Asociación de Municipios pola Independencia e a Asociación Catalá de Municipios promoveron un manifesto a favor da liberdade de expresión e contra a xudicialización do proces sobernanista e convocaron a pasada sexta feira un acto solidario. Aliás, este domingo a CUP presentou a campaña "Sen Medo" en defensa dos cargos eleitos perseguidos pola declaración do 9-N e anunciou a convocatoria dunha mobilización nacional de apoio para o 7 de maio. Nesta manifestación tamén se reivindicará a desobediencia.


Summary: Alcoa foi a industria galega que máis gases de efecto invernadoiro emitiu á atmosfera en 2021.

Durante anos, as centrais térmicas das Pontes, Meirama (Cerceda) e Sabón (Arteixo) encabezaron as listaxes das industrias máis contaminantes, xa non só da Galiza, senón do Estado español. Após o feche das de Sabón e Meirama e a caída da actividade da das Pontes, á espera da autorización do Ministerio para cesar definitivamente a produción de enerxía, Naturgy e Endesa seguen a figurar entre as empresas con maior volume de emisións de gases de efecto invernadoiro en 2021, máis desta vez polos seus ciclos combinados de gas de Sabón e As Pontes. Segundo informa nun comunicado a plataforma 'Galiza, un futuro sen carbón', o pasado ano o gas substituíu en boa medida o carbón na xeración eléctrica no país. Isto fixo que a central de ciclo combinado a gas das Pontes (Endesa) pasase a ser en 2021 a segunda instalación industrial da Galiza con maiores emisións de gases de efecto invernadoiro. Só as fábricas de alúmina e de aluminio de Alcoa en San Cibrao (Cervo) superaron as 800.000 toneladas emitidas pola central de gas fósil das Pontes, ao atinxiren conxuntamente perto de 1.100.000 toneladas, cifra que baixará en 2022 e 2023, nos que só se manterá activa a fábrica de alúmina polo paro na produción na de aluminio primario. O persoal de Alcoa escolle "a opción menos mala" e accede a parar as cubas Entre as cinco industrias galegas con maior impacto negativo no clima en 2021 tamén aparece, en cuarto lugar, a central de ciclo combinado a gas fósil de Sabón (Naturgy), por detrás da refinaría de Repsol da Coruña, localizada a escasa distancia. A central de Sabón pasou de emitir 31.400 toneladas de gases de efecto invernadoiro en 2018 ─coa unidade de fueloil en desmantelamento─ a 642.000 en 2021, multiplicando por 20 o seu impacto no clima. O gas, o novo carbón Segundo denuncian desde este colectivo, integrado entre outras entidades pola asociación ecoloxista Adega, Amigos da Terra, Ecoloxistas en Acción, Greenpeace ou Verdegaia, "o gas non pode ser o novo carbón e as centrais de ciclo combinado de Sabón e As Pontes os novos elefantes na habitación que ninguén parece ver". Neste senso, a plataforma 'Galiza, un futuro sen carbón' consideran "necesario e factíbel" o feche destas centrais antes de 2030, como parte dunha estratexia que debería reducir as emisións galegas de gases de efecto invernadoiro polo menos en 65% nese ano con respecto a 1990 para así contribuír a que o quecemento global non supere os 1,5 grados centígrados.


Summary: Nunha entrevista en Europa Press, o portavoz da organización recoñece que "tería sido mellor" un "consenso" para a executiva e afirma que se sinte "respaldado"polos alcaldes da Coruña, Compostela e Ferrol.

Embora non ser elixida por consenso, a Coordenadora – órgano executivo- de En Marea é "moi plural" pois na mesma están representadas proporcionalmente as tres candidaturas que competiron nas eleccións internas do partido. Dío Luis Villares nunha entrevista con Europa Press, onde recoñece que tería sido mellor" chegar a un "consenso" mais este non foi posíbel embora que el indica que tentou acadar un acordo en todo momento. Desbota que se poida falar de "exclusións", senón que o que houbo foi "renuncias" a facer parte da Coordinadora de En Marea por parte de persoas que "estaban convidadas" a integrarse na executiva. Explica na entrevista que presentou unha proposto con sete nomes da candidatura 'Máis Alá', con Iago Martínez (Marea Atlántica), Rafael Dopico (Anova) ou Noemi Padros (Esquerda Unida), entre outros. Esta oferta propiciaba que os integrantes desta lista cedesen na súa proposta do sistema de portavocías (aceptando que Villares fose portavoz) en troques dunha maior representación. Luis Villares afirma sentirse "respaldado" polos alcaldes da Coruña, Ferrol e Compostela embora que nesta semana os tres expresaran, en diferente nivel e intensidade, a súa discrepancia para coa conformación da Coordinadora, por entender que non abrangue todas as sensibilidades de En Marea. Villares tamén se refire na entrevista a opinión de Xosé Manuel Beiras nesta cuestión. Beiras defendeu que Villares sexa "referencia individual". O papel de Beiras no proceso de confluencia que se deu nestes anos foi posto en valor por Luis Villares. Destacou a súa "influencia decisiva" no mesmo.


Summary: Por vez primeira Xosé Luís Méndez Ferrín presentará unha obra de Manuel Rivas. Sentarán á mesa o día 17 na Coruña dous dos máis destacados nomes da literatura galega para dar a coñecer As horas baixas, o que se intúe como un dos títulos máis persoais e íntimos do escritor. Será apenas tres días antes de que o filme de José Luís Cuerda Todo é silencio, baseado na novela de Rivas, inaugure a Seminci.

"O relato dos afáns dos membros dunha familia traballadora –un albanel, unha leiteira e catro fillos, que constrúen a súa vida, primeiro na rúa da Marola do Monte Alto e logo en Castro de Elviña, onde rolan os ventos– é a novela da vida de todos os humildes e todos os anónimos" comenta no seu blog o editor Manuel Bragado (Xerais), a poucos días de que o libro se distribúa nas librarías. As voces baixas, constitúe tamén un relato da iniciación á vida por parte da vida dos irmáns Manuel e María Rivas. Cun marcado carácter autobiográfico, o libro incorpora fotografías do álbum persoal de Manuel Rivas. A presentación de As voces baixas terá lugar o día 17 de outubro, ás 20.00 na Biblioteca Pública Durán Loriga da Coruña e contará coa presenza do escritor e presidente da Real Academia Galega, Xosé Luís Méndez Ferrín. "Un argumento tecido cos fíos das súas vidas, dos seus murmurios, dos seus rumores, das súas voces baixas que agariman e doen, onde Rivas atopa o que el expresa como «a boca da literatura»" explica Manuel Bragado a respecto da nova obra que se presenta como unha das máis relevantes novidades editoriais deste 2012. Todo é silencio na Seminci Manuel Rivas presentará As horas baixas apenas tres días antes de que a película baseada na súa novela Todo é silencio inaugure a 57 edición da Seminci, a Semana Internacional de Cine de Valladolid que ten a súa apertura o día 20 de outubro. Todo é silencio é a segunda película do director José Luís Cuerda baseada nunha obra de Manuel Rivas, despois de A lingua das volvoretas. Producida por Gerardo Herrrero, Todo é silencio conta co propio Manuel Rivas como guionista e está protagonizada por Quim Gutiérrez,Celia Freijeiro, Miguel Angel Silvestre, Juan Diego e Chete Lera. A palícula foi rodada na Galiza e a súa estrea servirá tamén para o relanzamento editorial da novela do mesmo título.