Summary: Máis de catro décadas dedicada ao comercio do libro chegaron o pasado domingo, 7 de xullo, á súa fin. Unha festa na rúa Galerías Santa Margarida da Coruña foi a maneira en que a emblemática libraría Queixume despediu amizades e clientes. Música, teatro e palabras puxeron o colofón á aventura libreira no popular barrio da Sagrada Familia.

A xubilación de Eduardo Seijas García foi o motivo. Este home foi quen de termar do neocio durante máis de corenta anos. Resistiu áreas comerciais, a crise, o libro electrónico... e o desalento. Seijas xubílase agora por todo o alto, orgulloso do conseguido e de quen é, e, moi especialmente, do cariño recibido ao longo de tantos anos. A seguir, Sermos Galiza reproduce as palabras de agredecemento que dirixiron ás persoas presentes na celebración do 7 de xullo o propio Seijas, protagonista da xornada, e mais a súa vella amiga Lourdes Fernández Lameiro. "A piques de xubilarme, síntome orgulloso de acadar dúas metas: manter vivo o negocio que me mantivo a min toda a vida", dixo o libreiro, "e conseguir o respecto e o cariño de todos vós". As intervencións de Seijas e Fernández Lameiro ofrecen testemuño da heoricidade vital precisa para manter vivo, por tanto tempo, ese espazo de referencia de liberdade e cultura que foi na Coruña a libraría Queixume. Palabras de despedida e gratitude, por Eduardo Seijas Son Eduardo, teño 66 anos. Destes 66, levo 55 vivindo na barrio da Sagrada Familia. Son moitos anos, case todos. Aos 22 anos, cando rematei os meus estudos (e a mili, si, antes faciamos a mili), empezou a miña integración real no barrio axudando a miña nai a levar unha pequena libraría que ela rexentaba. Alí comezou todo. Aos 25 abrín a miña propia libraría co nome de Queixume e, desde esa idade, vivín os meus días atrapado e arroupado, a un tempo, polo negocio e a estreita relación que fun establecendo con todos vós. Loxicamente houbo de todo, luces e sombras. A través da libraría fun coñecendo a Sagrada Familia mais teño que dicir que comprendín realmente a súa verdadeira entidade e identidade cando, con dous amigos máis, abrimos un pub que tivemos que pechar ao pouco tempo porque a delincuencia e as drogas fixeron invivible aquela experiencia empresarial. Foron anos angustiosos e difíciles para moitas familias. Neste barrio, nestas condicións tan duras, na década dos setenta, cos primeiros gromos de liberdade que nos deixou ver a transición, tres "maricóns" saíron do armario con todas as consecuencias. Dous deles tiveron un final tráxico polas drogas e a delincuencia. O terceiro son eu. Salveime da queima porque tiña un proxecto: conseguir o respecto do barrio e sacar adiante unha libraría que tería que ser o meu único medio de vida. Hoxe, a piques de xubilarme, síntome orgulloso de alcanzar ambas metas: manter vivo o negocio que me mantivo a min toda a vida e conseguir o respecto e o cariño de todos vós. Nos anos 90 chegou aire fresco ao barrio coa inauguración da Biblioteca Municipal. Un lugar de encontro, de cultura e de progreso que foi e segue sendo un motor de transformación e de convivencia co que a miña libraría e eu, no persoal, tivemos unha grande colaboración e sintonía. Quero agradecerlles ás traballadoras e aos traballadores o seu magnifico e entusiasta labor. Tanto a libraría como a Sagrada Familia estiveron en constante evolución. Actualmente convivimos parte daqueles primeiros habitantes con moitas outras familias procedentes de diversos países e culturas que se asentaron con nós no intento de mellorar as súas vidas e as das súas fillas e fillos. Queda moito que mellorar no barrio. É unha tarefa colectiva, tanto da veciñanza como das institucións. Levades días vendo como moitos dos vosos nomes ateigan esa fachada e ese escaparate; é o meu xeito de vos dar as grazas e o lugar protagonista que vos corresponde na historia de Queixume. Máis de corenta anos no barrio ao fronte da libraría darían moito que contar e, por iso, pedinlle á miña amiga Lourdes que resuma, ao seu xeito, historias e vivencias que compartimos, ela e mais eu, co resto de amizades e clientes. A Sagrada Familia, Queixume, Eduardo, por Lourdes Fernández Lameiro Coñecín Queixume nos primeiros anos da década dos 80. Era un fervedoiro de xente, de ideas e de ilusións no corazón dun barrio de familias traballadoras, moitas delas chegadas do rural nas décadas dos sesenta e setenta, a unha Coruña que espertaba, tamén vigorosa, á democracia, á liberdade, á participación política, asociativa, cultural… Intentarei transmitirvos a idea de Queixume, como me pide Eduardo, ao meu xeito, a través dalgunhas anécdotas e sensacións, aínda que a tarefa de exercer de memoria allea me pareza ben complicada. Deses primeiros anos lembro unha señora de loito, miudiña e lixeira, que agardaba ansiosa cada semana a chegada do periódico de sucesos El Caso e, tamén, os ollos inmensos dun neno de Friol que bebía con fruición as historias do Carrabouxo, nas que se percibía representado. Lembro torres e torres de novelas de vaqueiros, fotonovelas e tebeos usados que percorrían, de man en man, os domicilios dos lectores e das lectoras do barrio. Particularmente significativo era o sistema de reparto a domicilio pactado cun veciño da rúa. Cada domingo, ben cediño pola mañá, chamaba por teléfono, deixaba soar tres veces e colgaba. Era o contrasinal para coller unha Voz de Galicia, saír á rúa e atala a un cordel que o enxeñoso lector sacaba pola súa xanela desde un terceiro piso (as noticias chegábanlle frescas, seguro). Queixume é unha libraría de barrio, mais non só unha libraría . Foi un punto de encontro, un espazo de liberdade e de relación en que eran habituais outras actividades paralelas á puramente comercial. Dábanse recados, gardábanse bolsas da compra, recollíanse bombonas, tíñanse chaves en depósito, pagábanse alugueiros, recibos de Santa Lucía… Os éxitos de Queixume foron vividos como propios polos clientes. Nas caseta das feiras do libro de agosto, percibíamos o orgullo da xente por ter a libraría do seu barrio no centro da cidade, de igual a igual, coas mellores da Galiza. Cando Queixume estaba de feira do libro, dalgunha maneira, o barrio tamén. Ao longo dos anos, sempre activa, ofreceu diferentes actividades: Contacontos, exposicións, actuacións e festas con motivo das letras galegas, do día do libro, de San Valentín e, sobre todo, do Nadal. Os escaparates de Queixume, nos que o amigo Luís puxo ao longo dos anos grandes doses de delicadeza e enxeño, así como un puntiño de transgresión, foron moi festexados e ben acollidos pola veciñanza. Este último ano, o escaparate converteuse nun espazo aberto que convidaba a quen o desexase a entrar nel e lerlles algún texto aos viandantes. Outra destacable fortaleza de Queixume foi o seu selo particular á hora de envolver os libros. Ano a ano Eduardo foi evolucionando e superándose a si mesmo. Moita xente dicía agradecer máis a beleza do envoltorio que o propio agasallo. Aínda que por veces poida non parecelo, as persoas aprecian e valoran as cousas feitas con agarimo. Empecei contando a historia do cordel. Canta non sería a evolución, tanto da libraría como da sociedade, para que hoxe en día Queixume sexa punto de entrega de Amazon! As vendas por Internet están poñendo en perigo de extinción a escasa actividade comercial de proximidade que foi capaz de resistir o embate que supuxo, hai anos xa, a apertura das grandes áreas comerciais da cidade. E despois están os nenos e nenas de tantas xeracións fortemente atraídos polo universo Queixume. Chuches, contos, xoguetes, libros do cole… e, sobre todo, un libreiro que lles falaba. Sempre houbo nenos e nenas que non podían pasar por diante da libraría sen entrar a saudar a Eduardo. Aproxímase o peche de Queixume. A xente non deixa de lamentar a perda. É unha mostra de cariño e apego que fai que o inminente xubilado se sinta emocionado e afectado, tamén, de vertixe ante a falta do contacto diario coa súa xente. Como non botar de menos un lugar do que cada día marchamos cun sorriso! Eduardo sempre ten unha picardía, unha palabra, unha chispa que fai brotar a alegría. A identificación entre Queixume e Eduardo chegou a ser total. Así dicides: "Queixume! Gárdame o periódico" ou "Vou a Eduardo recoller o libro". Eduardo é Queixume e Queixume é Eduardo. Despois estamos todos os demais. Veciñanza, clientela, familia, amizades… Todos puxemos tamén algo de nós en Queixume e, a cambio, Queixume foi e seguirá sendo, para nós, un refuxio, un espazo de convivencia, un universo plural e cheo de vida. Para rematar, devólvolle a palabra ao voso libreiro porque ten aínda unha última cousa que vos dicir: "Estou feliz de compartir con todos vós esta xornada de alegría así que… festa rachada e... LUUUUME NA PALLEIRAAAA!!!". Nota: imaxes da festa de despedida da libraría o pasado 7 de xullo na Coruña.


Summary: Deputad@s e portavoces do Parlamento Galego remitiron cartas o Ministro de Exteriores do goberno español para que apoie a ampliación das funcións da Misión das Nacións Unidas para o Referendo do Sáhara Occidental para o ano 2014. Amnistía Internacional faise eco da demanda galega.

Amnistía Internacional faise eco da proposta de varios deputad@s e portavoces do Parlamento galego que remitiron cartas ao Ministro de Exteriores reclamando que o goberno español apoie a incorporación á Misión das Nacións Unidas para o Referendo do Sáhara Occidental a persoas que investiguen as violacións dos dereitos humanos, "garantindo a observación independente, imparcial e constante da situación dos dereitos humanos no territorio e nos campos de refuxiados saharauis". O Intergrupo Parlamentario Paz no Sáhara, que está integrado por membros do PP, PsdeG, AGE e BNG, segundo informa Amnistía Internacional, inclúe tamén esta demanda no informe que remitirán ao Ministerio de Asuntos Exteriores. "Esta participación ven a confirmar que a MINURSO é un tema que preocupa tanto á cidadanía como aos partidos políticos, sen distinción de ideoloxías, e que lonxe de xerar controversias hai unha clara unanimidade a favor da súa ampliación", defenden desde Amnistía Internacional. . O Parlamento galego aprobou en xuño de 2013 unha declaración institucional que reclamaba o traballo activo por parte do Goberno español na UE a favor da ampliación das funcións da MINURSO para o ano 2014, incluíndo o control do cumprimento dos dereitos humanos no Sáhara Occidental. Visita en febreiro a El Aiún O pasado 28 de febreiro unha delegación do Parlamento galego viaxou até El Aaiún con motivo do debate sobre a Operación MINURSO. A delegación interparlamentar galega estaba composta por por representantes das catro forzas da Cámara, Montse Prado (BNG), Xabier Ron (AGE), Carmen Gallego (PSdeG-PSOE) e Gonzalo Trenor (PP) así como por integrantes da asociación Solidariedade galega co pobo sahariano. O seu obxectivo era tamén desenvolver unha campaña de solidariedade que inste as Nacións Unidas e as autoridades marroquinas a respectaren e garantiren o cumprimento do dereito de autodeterminación para o pobo sahariano. A visita significou a primeira ocasión na que unha delegación tan ampla -composta por 9 persoas, 4 representantes do Parlamento e 5 membros de asociacións de solidariedade- conseguía entrar en El Aaiún o que, para o Frente Polisario supuxo un logro na súa loita e na liña de dar a coñecer a situación do pobo sahariano. Este mes faise un ano da renovación do mandato da MINURSO, que cada ano se discute no Consello de Seguridade da ONU. Neste tempo, as autoridades de Marrocos continuaron reprimindo a disidencia, impoñendo restricións á liberdade de expresión e ás manifestacións pacíficas da sociedade civil", denuncian desde Amnistía que documenta malos tratos da policía despois de protestas que reclamaban que a MINURSO adopte un mandato de dereitos humanos en 2014. AI defende a urxencia de que a ONU amplíe o mandato das súas forzas para manter a paz no Sáhara Occidental incluíndo a observación dos dereitos humanos.


Summary: Responsábeis de Compostela Aberta, Marea Atlántica, Ferrol en Común, Marea de Vigo e Ribeiro en Común opinan sobre o proxecto político que está a artellar a ministra de Traballo, Sumar.

As 'mareas' municipalistas enfrontan o vindeiro ano o seu primeiro exame 'en solitario', especialmente en cidades como Compostela, Ferrol ou A Coruña que aspiran a recuperar após pasaren a mans do PSdeG nos comicios de 2019. Algunhas destas candidaturas, en declaracións a Europa Press este sábado, móstranse reticentes a construír un novo espazo común como foi no seu día En Marea. Outras, porén, avogan por achegarse ao proxecto de Yolanda Díaz, Sumar. Rubén Pérez (Marea de Vigo) O concelleiro da Marea de Vigo e dirixente de Esquerda Unida, Rubén Pérez, ve con "expectiva" unha plataforma política "que dea continuidade" á idea exposta por Díaz. "Hai que recuperar o que se falou na orixe da Marea", logo do "fracaso do partido instrumental". Jorge Suárez (Ferrol en Común) O ex alcalde de Ferrol, Jorge Suárez (Ferrol en Común), defende que as mareas "non son unha especie en perigo de extinción", ao tempo que traslada "todo" o seu apoio á ministra de Traballo, tamén ferrolá. "Temos que sumar a maior cantidade de apoios e os partidos teñen que ser acompañantes; non é máis que unha continuación do que se fixo na Galiza", apuntou. Marta Lois (Compostela Aberta) A portavoz de Compostela Aberta, Marta Lois, subliñou que a súa é unha formación "consolidada" na capital galega e centrada no plano local. "E vai seguir traballando e escoitando de maneira activa" para 2023, asegurou. Sobre a posibilidade de artellar un novo espazo colectivo, dixo que "aínda é cedo" para falar diso, se ben tamén salientou que CA "é un suxeito claramente local, pero busca construír un espazo colectivo en relación doutros proxectos máis de corte estatal". María García (Marea Atlántica) A portavoz da Marea Atlántica coruñesa, María García, fixo énfase nas "boas relacións" entre as candidaturas municipalistas, emprazadas a "facelo máis". No que atinxe ao proxecto de Yolanda Díaz, opinou que "soa ben e coñecido", se ben matizou que non se determinou aínda posición ninguna ao respecto. Brais Fidalgo (Ribeiro en Común) Brais Fidalgo, responsábel de Ribeiro en Común e vinculado a Anova, defendeu "colaborar" en todos os foros e en "compartir experiencias", mais sen aventurar posicións sobre proxectos futuros, porque "todo vai a unha velocidade moi grande e o que agora pacería unha seguridade, logo non".


Summary: O bipartito adxudicoullos a Remolcanosa, do grupo tamén propietario de Povisa argumentando que carecía de persoal para operalos e o PP nada fixo para formar funcionariado ou convocar novas oposicións Buques rematriculados en Canarias, onde Xunta e traballadores privados obteñen vantaxes fiscais

Buques rematriculados en Canarias, onde Xunta e traballadores privados obteñen vantaxes fiscais Os catro barcos que ten en propiedade Gardacostas de Galicia, o corpo dependente da Consellería do Mar encargado da vixilancia pesqueira, o salvamento e a loita contra a contaminación en augas da comunidade, son xestionados desde 2006 pola empresa privada Remolcanosa. O Goberno galego venlle prorrogando desde entón sen convocar un novo concurso público un contrato cun custo para as arcas públicas duns 6 millóns de euros ao ano que a Xunta xustificou no seu momento argumentando que non dispuña de funcionarios para operar os seus propios barcos. Porén, máis de unha década despois de privatizar ese servizo, nada fixeron ningún dos sucesivos gobernos galegos para formar o seu persoal propio ou convocar oposicións específicas para recuperar a operación directa deses buques. O bipartito adxudicoullos ao grupo tamén propietario de Povisa argumentando que carecía de persoal para operalos e o PP nada fixo para formar funcionarios ou convocar novas oposicións Logo da catástrofe do Prestige, na que quedou en evidencia a escaseza de recursos da Xunta para afrontar unha emerxencia dese calibre, o Goberno galego encargou a construción dun remolcador de altura, o Sebastián de Ocampo, e dun buque de salvamento, o Irmáns García Nodal. Botáronse a principios de 2005 e, sumados ao preexistente buque de ensinanza pesqueira Valentín Paz Andrade e á patrulleira Paio Gómez Chariño, cedida polo Estado, os catro barcos pasaron a conformar a flota maior de Gardacostas de Galicia, que conta tamén con unha vintena de lanchas. Porén, mentres as lanchas son tripuladas exclusivamente por persoal de Gardacostas, que teñen a consideración de axentes da autoridade no exercicio das súas funcións, os catro barcos maiores son operados por traballadores da empresa privada Remolcanosa, mentres que os gardacostas viaxan neles como pasaxeiros, o que limita a súa capacidade de libre disposición dos buques. En 2005, ao recibir os dous novos barcos, e malia que a súa titularidade é pública, o daquela conselleiro, o popular Enrique López Veiga, decidiu privatizar a xestión dos catro buques maiores e convocou un concurso. O bipartito PSdeG-BNG que comezou a gobernar na Xunta aquel verán modificou parcialmente as condicións do concurso, pero mantivo a privatización do servizo por, daquela, 5,3 millóns ao ano. Os dous gobernos argumentaron o mesmo nos expedientes de contratación: "A Administración non dispón dos medios necesarios para o seu mantemento e operatividade, ademais de que non existe nos seus cadros de persoal traballadores cualificados para o desenvolvemento das actuacións". A adxudicación do bipartito tiña un prazo de validez de dous anos, pero permitía ampliacións por períodos similares sen convocar un novo concurso ata un máximo de 25 anos, e así o vén facendo o actual goberno O concurso acabouno gañando en 2006 a viguesa Remolcanosa, unha das principais empresas de remolcadores de Europa e orixe Grupo Nosa Terra XXI, presidido por José Silveira, propietario tamén da naviera Elcano e do Hospital Povisa -concertado co Sergas, o principal do Estado nesta modalidade-, e designado recentemente polo Concello de Vigo como vigués distinguido cos votos a prol de PP e PSOE Aquel contrato tiña un prazo de validez de dous anos, pero permitía que fose ampliado por períodos similares pola Xunta sen convocar un novo concurso ata un máximo de 25 anos. E así o vén facendo o Goberno galego desde entón, con diversas prórrogas nas que tamén se foron modificando lixeiramente as condicións do contrato, que ascende agora a uns 6 millóns de euros ao ano. A cantidade é similar ao que custan os salarios dos aproximadamente douscentos membros do departamento de Gardacostas. Malia que o argumento que permitiu a privatización do servizo foi que a Xunta non dispuña de persoal preparado para operar os barcos, neste tempo os sucesivos gobernos galegos nada fixeron para dotarse del. Nin convocaron oposicións coas cualificacións necesarias, nin formaron o persoal do que xa dispón Gardacostas para que puidese asumir a operación dos barcos. Por outra banda, traballadores consultados por este diario aseguran que entre as arredor de duascentas persoas que forman o corpo de Gardacostas xa existe persoal coa titulación necesaria para operar os barcos. E salientan que boa parte do custo do contrato de xestión dos buques vai destinado ao pago de salarios dos traballadores de Remolcanosa, xa que os barcos navegan pouco. En ausencia de emerxencias, Gardacostas centra a súa actividade na inspección pesqueira. Nesas tarefas, os barcos maiores permanecen amarrados durante varias semanas a un mesmo porto e os axentes desenrolan as súas funcións nas súas proximidades desprazándose a bordo das embarcacións auxiliares de menor tamaño deses buques en vez de facelo na vintena de lanchas de xestión directa de Gardacostas, que non sempre teñen persoal suficiente para operar. A Consellería argumenta que "se trata duns postos que requiren dunha especialización de difícil cobertura a través do sistema de contratación pública no caso de vacantes por enfermidade, por exemplo" O Goberno galego argumenta que "durante os anos de crise a prioridade da Xunta foi manter estable o emprego público, por iso na actualidade o número de empregados públicos da Xunta é practicamente o mesmo que había a comezos de 2008". En materia de Gardacostas, a Consellería do Mar salienta que vén de convocar oposicións "con 20 novas prazas de axentes" e que é "a única comunidade autónoma que convoca oposición deste tipo, dado que é tamén a única comunidade con este servizo [de Gardacostas]". Porén, ningunha desas 20 prazas irá destinada a operar os buques privatizados do servizo senón a outras tarefas. De feito, segundo sinalan fontes sindicais, son prazas xa ocupadas por interinos, polo que as oposicións non suporán incrementar o cadro do persoal de Gardacostas. Sobre as prazas concretas precisas para operar os seus barcos de Gardacostas, a Consellería argumenta que "se trata duns postos que requiren dunha especialización de difícil cobertura a través do sistema de contratación pública no caso de vacantes por enfermidade, por exemplo", argumento que estende tamén ao caso dos pilotos dos helicópteros do mesmo servizo de Gardacostas.


O Boletín Oficial do Estado publica hoxe a Orde TMA/277/2020, do 23 de marzo, do Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, pola que se declaran servizos esenciais a determinados aloxamentos turísticos e adóptanse disposicións complementarias. A Orde recolle unha listaxe de aloxamentos turísticos que se manterán pechados ao público en xeral, pero deben permitir o aloxamento daquelas traballadoras que realicen labores de mantemento, asistencia sanitaria, reparación e obras, subministración e transporte de servizos esenciais. Entre as traballadoras cuxo aloxamento se posibilita atópase as de mantemento, asistencia sanitaria, reparación e execución de obras de interese xeral, abastecemento de produtos agrarios e pesqueiros, e tripulacións dos buques pesqueiros, así como servizos complementarios ás mesmas, no ámbito sanitario, portuario, aeroportuario, viario e ferroviario, alimentario, salvamento e seguridade marítimo. Devandita listaxe comprende un total de 370 aloxamentos turísticos repartidos por todo o territorio do Estado español, mais na Galiza son exactamente 37, repartidos do seguinte modo: -4 en Compostela, Vigo e Sanxenxo. -3 na Coruña -2 en Ordes (denominado "Orbes" no BOE), Ferrol, Boiro e Poio-Pontevedra -1 en Xinzo, Verín, Ourense, Muíños, Manzaneda, Viveiro, Foz e Oleiros. O obxectivo desta medida é "asegurar a prestación dos servizos esenciais de empresas e provedores necesarios para o abastecemento da poboación e do mantemento dos propios servizos esenciais". Ademais, preténdese "evitar os efectos negativos sobre o emprego e a viabilidade empresarial derivados da suspensión de contratos públicos, e o seu impacto estrutural negativo sobre esta parte do tecido produtivo".


Summary: O despacho Pérez-Lema Avogados e Consultores realizou unha xuntanza para presentar unha demanda. Calculan que son 200 as persoas afectadas pola fraude a través da banca electrónica.

O número das vítimas na Galiza por 'phishing' a clientes de entidades bancarias segue aumentando. A maioría dos casos deste tipo de calote fóronse coñecendo durante este verán, e procedían de clientes da entidade Abanca, aínda que o problema tamén está presente noutras como Caixabank, Santander, BBVA, OpenBank, ou ING, entre outros, con oficinas en toda a xeografía galega. Diante desta situación o despacho PérezLema Avogados e Consultores realizou unha xuntanza esta terza feira en Compostela coa idea de agrupar baixo unha única dirección letrada a maior parte das e dos afectados, de forma que ninguén se vexa privado de presentar unha reclamación xudicial por este problema por carecer de fondos. Até 160.000 euros e superando o límite "Sabemos que na Galiza este problema afectou unhas duascentas persoas aínda que seguro haberá máis", asegura a Nós Diario a avogada Ana González, que tomou parte na reunión xunto ao tamén avogado Xoán Antón Pérez-Lema. Coa práctica de suplantar a entidade bancaria as perdas económicas foron enormes, con casos que van desde os 2.000 euros "até 160.000 euros en varias retiradas", sinala a letrada. A demanda que presentarán terá en conta o real decreto que prevé a posibilidade de reclamar o diñeiro ás entidades bancarias. "Aquí procede tamén porque deberían contar cun sistema de seguridade que evite que se retire diñeiro mesmo superando o límite indicado pola persoa cliente", aclara González, "entendemos que os bancos terían que bloquear a conta nese momento e quedar co importe até saber se a transferencia era correcta ou non", engade. Reclamación xudicial de cantidades Tal e como argumenta esta avogada, as persoas afectadas deben realizar unha reclamación extraxudicial á entidade bancaria, "algo que fixo a maioría coa contestación, polo menos no caso de Abanca, negativa". Por este motivo a alternativa, entende González, agora toca unha reclamación xudicial que non será colectiva "por ser consentimentos de cada unha das persoas afectadas por causas distintas" mais coa posibilidade de facer "unha acumulación na mesma demanda" aínda que veñan de puntos distantes da Galiza. Malia que polo de agora a maior parte das persoas enganadas tiñan os seus aforros en Abanca, tamén contan con realizar demandas a outros bancos "que acumularán por entidades". Un engano nada novo A suplantación da entidade bancaria con fins ilícitos non é nova no panorama de calotes galego. "Coñecemos este tipo de casos desde hai anos, mais agora aumentaron" e unha gran parte relacionados "con Abanca", indica esta avogada. Non sempre se reclamaron pola mesma vía e hai denuncias que empregan a penal. "Cremos que o mellor é a civil, coa idea de poder recuperar o diñeiro", conta González, "no outro caso moitas veces arquívase e remata por ser sobresido, non hai responsabilidade civil ou ao atopar ao culpábel xa non teñen a cantidade subtraída", conclúe. A Audiencia de Pontevedra abre a porta ás afectadas A principios de outubro coñeceuse a primeira sentenza favorábel a unha persoa enganada polo método do 'phishing' na Galiza. A Audiencia de Pontevedra condenaba a Abanca a devolver o diñeiro que lle retiraron a unha clienta que foi vítima da suplantación da identidade do banco para obter datos de acceso e dispoñer de seu saldo, 19.632 euros, sen o seu consentimento. Abanca negábase a devolverlle o diñeiro ao entender que non adoptara todas as medidas de seguridade e un xulgado de Vigo fallara ao seu favor. Mais a Audiencia revogou esta sentenza ao considerar que o banco non demostrou un comportamento "dilixente" tras coñecer a estafa nin que a clienta fora neglixente. Pola contra, o banco, segundo o fallo xudicial, era "coñecedor" de que se iniciara dita operación.


Summary: O colectivo de extrema dereita afirma que trae axuda "para quen o perdeu todo" na vaga de lumes.

"Hogar Social Madrid acudirá a Galiza con axuda humanitaria para aqueles que o perderon todo por mor dos incendios. Axúdanos a axudar!". Con este chío o colectivo de extrema dereita anunciaba nas redes sociais a súa intención de facer acto de presenza no noso país. Adxuntaban un número de conta e de 'paypal'. O anunciou axiña xerou unha vaga de reaccións nas redes sociais, denunciando o carácter xenófobo e neonazi deste colectivo, que hai meses ocupou espazos nos grandes medios a raíz da súa iniciativa de repartir en Madrid axuda para aquelas persoas afectadas pola crise, mais "só para españois". Desde entón, ten protagonizado diferentes accións contra colectivos de inmigrantes e, ultimamente, fixo parte de mobilizacións en Catalunya de extrema dereita unionista contra o proceso de autodeterminación catalá. "Somos máis de Mencer Dourado [partido neonazi grego] que de Le Pen", afirmaba nunha entrevista en Público a que é sinalada como unha das líderes deste colectivo, Melisa. Hogar Social Madrid é o rostro do que se coñece como a nova extrema dereita española, que ten no neofascismo italiano un dos seus referentes, nomeadamente o que se nuclea en torno a 'Casa Pound'.


Summary: A Comunidade de Montes de Cabral pronunciarase hoxe sobre esta iniciativa empresarial que suporía a expropiación de monte en man común.

Como anticipara Sermos Galiza as tres principais centrais sindicais da comarca de Vigo expresaron esta sexta o seu rexeitamento á instalación do centro comercial "Porto Cabral". A través dun comunicado conxunto, asinado pola secretaria e os secretarios comarcais de CCOO, CIG e UXT, os sindicatos argumentan a súa oposición ao polémico proxecto asegurando que a cidade olívica "xa está actualmente saturada deste tipo de oferta comercial" lembrando que ás 9 grandes áreas existentes sumaranse a medio prazo outros dous centros, o Bandeira no barrio do Calvario e máis o da nova estación do AVE. Os sindicatos aseguran que este tipo de investimentos non crea emprego neto e denuncian que as contratacións que se fagan serán maioritariamente precarias Os tres sindicatos cadran en expresaren a súa discrepancia a respecto de que este tipo de investimentos creen realmente postos de traballo. "O único que producen estes macroinvestimentos é o deslocamento de estabelecementos desde os centros xa existentes aos de nova creación sen dar lugar a unha creación neta ou sostida de emprego" denuncian, facendo referencia ás experiencias de Marineda City e As Cancelas respectivamente. "Ademais as contratacións que se fagan serán maioritariamente precarias, que non garanten un salario que permita vivir dignamente" engaden. Desta maneira as tres organizacións desmontan o principal argumento do que se valeu o alcalde da cidade, o socialista Abel Caballero, para abandeirar un proxecto que conta xa coa oposición da veciñanza, do BNG, Esquerda Unida e diversos colectivos ambientais. Demanda de apoio ao tecido industrial Na declaración conxunta as centrais sindicais sinalan tamén que as grandes áreas comerciais "colidan co desenvolvemento do pequeno e mediano comercio" ao que poñen en valor pola súa achega ao emprego e ao desenvolvemento económico e por ser "un sector local fronte ao capital transnacional das grandes cadeas e franquicias". A respecto do necesario impulso económico dunha comarca, a viguesa, que xa ten arredor de 80.000 persoas sen emprego, a aposta sindical é ben clara: desenvolver a industria."É urxente unha resposta real por parte do conxunto das administracións públicas, quer estatal, quer autonómica, quer tamén municipal, para poñer en marcha todas as medidas precisas para frear o brutal esmorecemento do sector industrial da nosa cidade e bisbarra" sinalan para concluíren que "o futuro de Vigo e da súa comarca pasa ineludibelmente por desenvolvermos as súas inxentes capacidades produtivas" Asemblea da Comunidade de Montes Este domingo realizarase unha nova asemblea xeral da Comunidade de Montes de Cabral. O cerne da orde do día é precisamente o debate arredor do proxecto "Porto Cabral". 800 comuneiros deberán expresarse a favor ou en contra dun proxecto que suporá a expropiación de arredor de 300.000 m2 de monte comunal. A pasada semana un colectivo de afectados e comuneiros que se opoñen á instalación do centro comercial organizaban unha andaina veciñal, na que na que participaron centos de persoas reclamando máis información e o voto en urna. Unha hora antes do inicio da asemblea teñen convocada unha nova protesta ás portas do recinto na que terá lugar.


Summary: Sete meses despois da súa morte, o Museo do Pobo Galego rende homenaxe ao que foi un dos seus fundadores e director do mesmo ao longo das dúas últimas décadas, Carlos García Martínez. Será este sábado, 27 de outubro, no auditorio da emblemática institución.

No acto, ás 12.00 horas, participarán "persoas vinculadas profesional e afectivamente" a García Martínez: Francisco Calo, Teresa Soeiro, Xosé Ramón Fandiño ou Encarna Otero. En representación da familia falará Carlos A. García Pose, e o historiador Justo Beramendi farao como membro do padroado do museo. Ademais, haberá música a cargo do cantautor Miro Casabella, "un viño de honor" e María Xosé Fernández encargarase de conducir a xornada. García Martínez naceu en Compostela en 19745. Foi un dos tres artífices, canda Beramendi e Rafael Baltar, da constitución do Museo do Pobo Galego en 1976, fomentada desde o Colexio de Arquitectos de Galiza. A institución abriu as portas o 29 de outubro de 1977. Ao mesmo tempo, traballou en importantes achegas aos estudos arqueolóxicos -aínda que licenciado en dereito, "os seus intereses e devocións levárono polo camiño da prehistoria"- sobre a arte rupestre en Campo Lameiro ou sobre a "morfoloxía castrexa" das terras de Compostela. Foi membro correspondente da Real Academia Galega e, en 1999, premio Trasalba da Fundación Otero Pedrayo "polo seu traballo a favor da cultura galega".


Summary: A borrasca tamén mantén en alerta amarela a zona das montañas orientais e todas as comarcas interiores do sur do país.

Toda a costa galega continuará este sábado, 23 de xaneiro, en aviso laranxa por un temporal que tamén manterá en alerta a zona das montañas orientais e todas as comarcas interiores do sur do país. Nestas zonas do interior o aviso será amarelo e estará activado tamén en terra da Mariña ante a previsión de ventos de máis de 70 quilómetros por hora. Nas comarcas de Deza, Tabeirós-Terra de Montes e A Paradanta a alerta fai referencia ás precipitacións, que poderían superar os 40 litros por metro cadrado. Na costa o aviso será laranxa por ventos de forza 8 e mar combinada con ondas que eran de máis de 5 metros até as 9 horas deste sábado. Segundo a última información facilitada por Meteogalicia, agárdase que o temporal amaine, aínda que o aviso non pasará de laranxa a amarelo até as 18 horas, cando se estima que a borrasca deixaría de afectar o territorio galego. Ademais, a cota de neve foi ascendendo desde os 1.400 metros das primeiras horas do día, tendencia que se agarda que continúe. As temperaturas non experimentarán cambios significativos, con lixeiros ascensos das máximas, e os ventos soprarán fortes de compoñente oeste.


Summary: O suplemento de 32 páxinas que se publica os sábados con Nós Diario mantén nestes tempos de confinamento e pandemia a súa cita coas lectoras e lectores. Neste número percorremos as Ons máis literarias, falamos con Andrea Vázquez, produtora de 'O que arde'; e gozamos cos cartaces de galegos e galegas que deseñan a súa pegada no mundo.

A illa de Ons conquista autoras e autores que crean historias nas que esta terra é protagonista. Coincidindo co confinamento domiciliario por mor da COVID-19, destacamos títulos como A bordo das Ons, de Marta Lemos, Ons no meu corazón, de Julio Santos, Ons, ondas do mar riso, de Emilio Araúxo, Ons, de Carlos Meixide, e Namoreime en Ons, de Staffan Mörling. Todos eles propoñen olladas sobre a fermosura deste lugar e o seu acubillo, mais tamén da complexidade de habitalo. Pois como recoñece a veciñanza, vivir en Ons supón estar illadas todo o ano. Tensi Xesteira fálanos nesta reportaxe de como nos últimos anos, a literatura deu bos títulos que nacen desta illa, tanto desde a ficción como desde as lembranzas das autoras e autores. Cinema A produción cinematográfica é unha desas profesións que adoitan permanecer ocultas de cara ao gran público, ou asociadas a cuestións meramente económicas. Porén, Andrea Vázquez descóbrenos a súa face máis creativa, así como a importancia das decisións que dependen deste eido e, no seu caso, falan doutras formas de facer filmes fóra da industria. Só grazas á súa capacidade para "facer medrar a película" foi posíbel 'O que arde' tal como é, co engaiolante poder do seu elenco ou a natureza como unha personaxe máis. Con ela conversa Irene Pin neste número de Sermos Galiza. "Amador e benedicta son un dos logros do filme. A mestura das personaxes que tiña na cabeza Oliver co encontro real das persoas que as interpretaron é unha bomba", confesa. Desde o inicio do cartel como disciplina estivo en discusión unha tensión entre a estética e a transmisión da mensaxe. Algunhas das creadoras consideradas como grandes talentos actuais galegos teñen moito que dicir ao respecto, cada unha coa súa voz, sobre a reivindicación dun deseño gráfico moitas veces esquecido. Cómpre igualmente facer un percorrido polo pasado e botar unha ollada ao presente para poder tentar construír o futuro. De todo isto fálanos Brais Nogueira, de Balea Cultural, en 'Espellos gráficos, as galegas e galegos deseñan a súa pegada no mundo". O foxo de Entrecabezas As terras de Viana posúen mil marabillas para coñecer. Entre elas, esta que nos descubre o Colectivo Xea, ,s foxos de lobos. Construcións para atrapar e matar estes animais, que son relativamente comúns nas montañas galegas, norte de Portugal e zonas limítrofes. A súa construción adoita remontarse centos de anos, pois xa desde o medievo está documentado o seu uso. Porén, son un dos elementos da nosa etnografía menos coñecidos, debido ao moito tempo pasado desde que deixaron de empregarse. O seu estado de conservación, en xeral, é de total ruína e abandono, e os seus restos fican invisíbeis na paisaxe dos nosos montes. Porén, nos últimos anos algúns volveron aparecer entre a vexetación, mesmo se reconstruíron parcialmente e sinalizaron. É o caso do foxo de Entrecabezas, en Viana do Bolo. Mais Sermos Galiza non remata aquí. Oito paxinas para coñecer, debulla, gozar e sorprendernos con propostas e proxectos literarios,musicais, auidiovisuais e de escena da man de Mario Regueira, Susana Sánchez Aríns, Andrés Castro, Belem Tajes, César Morán e Manuel Xestoso.


Summary: Gómez supervisa centros de acollida para mulleres en situación de violencia de xénero en todo o estado. É testemuña directa dos recortes na atención ás superviventes. A súa entrevista aparece na última entrega do A Fondo, nos quiosques e na nosa loxa.

Lydia Gómez Valverde é socióloga, psicóloga social e psicanalista. Ten unha longa traxectoria no eido da saúde mental, nomeadamente con mulleres. Coordena o Punto do Observatorio Rexional sobre Violencia de Xénero da Mancomunidade Las Vegas, da Comunidade de Madrid. -Lydia, estamos encantadas de contar contigo para esta entrevista, sobre un tema que ti, sen dúbida, dominas teórica e practicamente, así que imos entrar no tema polo miúdo. Nos últimos 10 años producíronse no estado cambios importantes nas políticas de igualdade e de loita contra a violencia de xénero, para mellor ou para peor? -Pois, a verdade é que á alegría inicial sucedeulle o escepticismo e, nos últimos tempos, a indignación. A maioría das denominadas 'políticas de igualdade' quedaron en declaracións de principios, que raramente se concretan en regulacións que impliquen o tecido social e laboral. A pobreza, o desamparo, o desemprego e a discriminación laboral seguen tendo face de muller, así como as persoas encargadas de atender as e os dependentes. As axentes de igualdade, son cada vez máis difíciles de atopar. Non é, tamén isto, violencia de xénero? -E canto á responsabilidade dos poderes públicos na habilitación de recursos de axuda ás mulleres, mesmo no mantemento dos existentes? -A Lei Integral de hai 10 anos supuxo a posibilidade de dotar de mellores recursos o traballo coas mulleres. A día de hoxe, os recortes orzamentarios dificultan enormemente o labor. Proponse unha atención integral que exclúe as profesionais (salarios precarios, inestabilidade laboral...). A saúde das mulleres, das profesionais e da propia intervención non se teñen en conta. Mesmo, ás veces, se dificulta a comunicación, o intercambio e a coordinación entre profesionais e, desde logo, non se establecen recursos de apoio aos equipos (supervisión, formación continuada...). Semella que o feito de que a maioría das profesionais sexan mulleres, co rol que o patriarcado lles atribúe como coidadoras abnegadas e sacrificadas, ten que ver no trato discriminatorio que reciben. Por último, redúcense drasticamente os servizos de atención e privatízanse os que quedan, saíndo a concurso cun único criterio de selección: a baixa económica, como se os proxectos que sosteñen un traballo deste tipo non importasen. "Semella que o feito de que a maioría das profesionais sexan mulleres, co rol que o patriarcado lles atribúe como coidadoras abnegadas e sacrificadas, ten que ver no trato discriminatorio que reciben." -O termo 'vítima', referido ás mulleres en situación de violencia de xénero, está sendo cuestionado desde algúns sectores do feminismo, cal é a túa opinión ao respecto? -Recoñecer que na violencia de xénero hai unha vítima e que esta é muller é importante, porque supón a aceptación da existencia dun delito contra ela. Porén, a palabra vítima ten un contido de pasividade, que é un dos trazos atribuídos ao estereotipo de xénero feminino. Asemade, obvia unha realidade cotiá das mulleres: a cantidade de estratexias de supervivencia que poñen en xogo cada día, tanto para elas como para as súas fillas e fillos. En suma, eu prefiro chamarlles sobreviventes, porque isto resalta a súa posición activa e pon de manifesto a cantidade de recursos e capacidades que teñen, aínda que elas mesmas non sexan conscientes de telos. Podelos visibilizar con elas é un traballo de empoderamento e de recuperación da estima propia. "As axentes de igualdade son cada vez máis difíciles de atopar. Non é, tamén isto, violencia de xénero?" -Desde o teu punto de vista, na intervención con mulleres, protocolización ou construción de modelos integrais (e radicais) para a abordaxe do problema? -Os protocolos valen, na intervención interinstitucional, porque axudan a evitar a 'vitimización secundaria'. Por exemplo, o traxecto dunha muller dunha instancia a outra, tendo que dar conta da súa situación en cada unha delas, repetindo unha e outra vez a súa historia e a súa realidade, resulta extenuante e é propiamente un maltrato, que xera desesperanza e sentimento de estar a ser xulgada. Os recursos deben estar ao servizo das mulleres e non á inversa. Porén, a proliferación de protocolos vai xerando unha rede que se enreda, que semella pretender cubrir todas as incidencias e supostos con respostas anticipadas, que remata por anular a singularidade de cada caso. Prefiro, como ti dis, un modelo de intervención integral, un acompañamento a cada muller na súa traxectoria singular e ao ritmo do seu proceso. Con profesionais de referencia que se coordinen con todos os recursos. "Prefiro un modelo de intervención integral, un acompañamento a cada muller na súa traxectoria singular e ao ritmo do seu proceso." -Cales son as claves dunha boa práctica profesional na intervención coas mulleres? -Sen dúbida, o respecto pola súa subxectividade, pola súa historia e polo ritmo do seu proceso. Se a muller se sente suxeito activo da súa historia, ten a posibilidade de intervir nela e coller as rendas da propia vida. Se abordamos a intervención de que a muller precisa guía e de que somos nós (as profesionais) quen sabemos, colocámola (aínda sen querelo) na posición de violencia na que viviu ou vive: a de quen se debe someter a unha tutela para chegar a ser 'o que debe ser'. Con isto apunto a que todos os recursos sociais, psicolóxicos, legais, de seguridade, etc., deben ter como obxectivo: asemade da súa recuperación emocional e de garantir o seu acceso aos medios económicos, de vivenda, laborais e legais que lle permitan levar unha vida autónoma e segura, lograr que ela se considere a si mesma coma un recurso fundamental e como suxeito de dereito. -Gustaríache engadir algunha outra cousa? Siiiiii! Pero mataríasme e con razón! A ilustración que acompaña esta entrevista é a reprodución da páxina 5 do A Fondo "As outras violencias de xénero" que apareceu publicado a quinta feira 20 de novembro e que tedes a voso dispor nos quiosques do país ou na nosa loxa.


Summary: O Movemento Galego polo Clima convoca manifestacións en seis cidades e fai un chamamento particular á comunidade educativa. Reclama medidas decididas aos Gobernos para loitar contra o quencemento global e as emisións nocivas. Aposta pola produción agraria de proximidade, o peche "urxente" da central das Pontes e o cambio na política forestal.

O vindeiro 27 de setembro está convocada en todo o planeta unha folga polo clima, impulsada polo movemento 'Fridays for future' e a mocidade de ducias de países, que reclaman a adopción de medidas decididas ante a emerxencia climática e o quencemento global. En Galicia máis de medio cento de entidades e colectivos sociais veñen de constituír o Movemento Galego polo Clima, xurdido ao abeiro dun manifesto que se pecha cunha serie de dez esixencias a Concellos, Xunta e Goberno central.O día 27 haberá manifestacións na Coruña, Vigo, Ferrol, Compostela, Lugo e OurenseO venres 27 haberá folgas estudantís e de consumo, ademais de concentracións ante os concellos e manifestacións na Coruña, Vigo, Ferrol, Compostela, Lugo e Ourense. Ademais, nos días anteriores levaranse a cabo actividades informativas, de debate e divulgación.O Movemento Galego polo Clima está conformado por Fridays For Future, Extinction Rebellion, Greenpeace, Ecoloxistas en Acción, Adega, Verdegaia, Avante LGBT, MMM, CEMMA ou o Sindicato Labrego Galego, ademais de entidades locais coma a APDR, o Colectivo ecoloxista do Salnés, a Plataforma veciñal mina Touro- O Pino Non, a Asociación Petón do Lobo, entre outras.No manifesto apóstase por un cambio na política forestal e unha política agraria "que favoreza a soberanía alimentaria con base a produtos de proximidade"A plataforma quere que "o debate sobre a mudanza climática xere conciencia da necesidade de actuar e premer para mudar os hábitos individuais, da sociedade, da economía, das empresas e sobre todo da necesidade de mudar as políticas necesarias para non superar os 1,5 graos a nivel global".No manifesto apóstase por un cambio na política forestal como medida para previr os incendios, "que serán mais graves polo cambio climático". Pídense tamén "medidas para unha maior eficiencia no uso da auga, que será máis escasa cando máis necesaria". E, igualmente, unha política agraria "que favoreza a soberanía alimentaria con base a produtos de proximidade e sustentábeis, particularmente vexetais e de horta". Así mesmo, apóstase pola "construción e rehabilitación de vivendas con conceptos bioclimáticas e de consumo nulo para adaptación no só ao cambio climático senón tamén escaseza de enerxía".O Movemento Galego polo Clima reclama o peche "urxente" da central térmica de As Pontes, que produce o 25% das emisións totais galegas, pero tamén medidas de apoio para os traballadores afectadosO Movemento Galego polo Clima reclama o peche "urxente" da central térmica de As Pontes, que produce o 25% das emisións totais galegas. Porén, sinala que "o peche non pode supoñer, unha vez máis, que sexa a clase traballadora a que pague as consecuencias, e polo tanto, reclamamos aos gobernos a creación de planos sociais para facer a necesaria transición enerxética de xeito xusto".Así mesmo, defende "a necesidade de abandonar os combustibles fósiles camiñando cara a unha redución do consumo da enerxía e pasando a usar fontes renovables de produción da mesma", mais "sen que isto signifique a destrución do territorio mediante a implantación de monocultivos ou outras prácticas lesivas co entorno natural".A plataforma fai un chamamento particular á comunidade educativaA plataforma fai un chamamento particular á comunidade educativa, pois é aquí "onde se concentran as distintas xeracións que van sufrir as consecuencias da mudanza climática dun xeito máis negativo". "É por isto que convidamos aos pais e nais, profesorado e sobre todo ao alumnado a que desde o día 18 de setembro até o 27 realicen todo tipo de actividades para deixar patente a súa preocupación e axudar a sensibilizar e a crear conciencia social dos graves riscos aos que nos enfrontamos", sinalan. Nos días previos á convocatoria do día 27 haberá asembleas de estudantado e tamén xuntanzas de nais e pais para preparar as actividades e mobilizacións.


Summary: A presidenta da Comisión Europea propón "redefinir" as zonas de risco epidemiolóxico para crear unha nova categoría nos mapas que sinale en "vermello escuro" as áreas nas que o risco de contaxio ou de propagación de novas cepas sexa "moi alto".

Os Estados da Unión Europea seguirán discutindo nos próximos días como restrinxir aínda máis as viaxes consideradas "non esenciais" dentro da UE para atallar a propagación de novas variantes do coronavirus, pero farano co compromiso de non fechar as fronteiras interiores para non danar o mercado interior e protexer a economía, segundo acordaron as e os líderes da UE nun cumio por videoconferencia. Segundo dixo o presidente do Consello europeo, Charles Michel, tras dirixir desde Bruxelas case catro horas de reunión telemática, as e os mandatarios están "totalmente convencidos de que se deben garantir as fronteiras abertas", pero sendo conscientes de que ao mesmo tempo se deben poder tomar medidas para facer máis difíciles as viaxes que non sexan imprescindíbeis. Para iso, a presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, propuxo aos 27 "redefinir" as zonas de risco epidemiolóxico para crear unha nova categoría nos mapas que sinale en "vermello escuro" as áreas nas que o risco de contaxio ou de propagación de novas cepas sexa "moi alto". Neses lugares sinalados como de maior risco na nova clasificación, os desprazamentos deberán estar "fortemente desaconsellados" e deberanse aplicar medidas "adaptadas" á situación, e non "prohibicións xeneralizadas que danarán a nosa economía pero non frearán a pandemia", dixo Von der Leyen. A xefa do Executivo comunitario ha adiantado xa que espera que os seus servizos presenten propostas concretas o vindeiro luns para que poidan ser discutidas a nivel técnico polos Vinte e sete antes de tomar decisións concretas. Desta forma, Von der Leyen admitiu que as medidas que afectan as fronteiras e as viaxes son decisións de competencia estatal sobre as que os Gobernos terán a última palabra para cada territorio, pero instou á máxima coordinación entre os Estados membro. As e os líderes tamén salientaron a necesidade "esencial" de acelerar as campañas de vacinación ante unha situación que preocupa cada vez máis ás e aos dirixentes da UE. A este respecto, Michel subliñou que as compañías coas que a UE asinou acordos para a compra das súas vacinas deben "respectar" os seus compromisos de entrega de dose. "As empresas deben cumprir escrupulosamente cos contratos", exixiu o primeiro ministro de Portugal e presidente de turno da UE este semestre, António Costa, que dixo que non se debe repetir a situación da última semana, na que Pfizer retardou as entregas da súa vacina. Vacinación Pola súa banda, Von der Leyen remarcou que a Comisión está a traballar "da man" cos grupos farmacéuticos e coa Axencia Europea do Medicamento (EMA), á vez que garantiu que Bruxelas está "determinada" a dar "máis estabilidade" ao proceso de entrega de doses. "Están previstas máis vacinas pronto", dixo. Precisamente, foron varios os líderes que avogaron por axilizar o proceso de aprobación de vacinas a nivel europeo. Entre eles, os primeiros ministros de Austria, Sebastian Kurz, Dinamarca, Mette Frederiksen, e Grecia, Kyriakos Mitsotakis, quen pediu á EMA que acelere o máximo posíbel a autorización da vacina de Oxford e AstraZeneca, prevista para o día 29. Bruxelas suxeriu aos 27 que se comprometan a vacinar 80% do persoal sanitario e das persoas maiores de 80 anos de aquí a marzo e a inmunizar 70% do conxunto da poboación adulta na UE como moi tarde este verán, un reto que Michel considerou "difícil" pero posíbel. No marco da discusión sobre vacinas, os líderes tamén escoitaron a proposta de Mitsotakis de crear un certificado común de vacinación que puidese facilitar as viaxes de quen estea inmunizado, aínda que non houbo resultados sobre este asunto que a maioría de Estados membro non ven como prioridade. Von der Leyen explicou que non hai dúbida sobre a conveniencia dun certificado "médico" que permita rexistrar e facer o seguimento do tratamento, pero considerou prematuro pronunciarse sobre os usos que se podería dar a un documento harmonizado deste tipo a falta de estudar cuestións legais e avanzar na reflexión política. Os Vinte e sete ven as vantaxes de contar cun certificado común que recolla os elementos médicos, en liña con cartillas de vacinación recoñecidas pola Organización Mundial da Saúde. Con todo, non ven urxencia en tomar decisións cando apenas se iniciaron as campañas de vacinación nos países da Unión Europea e quedan cuestións médicas fundamentais por aclarar, como por canto tempo inmunizan o paciente as distintas vacinas ou se se segue sendo vector de contaxio tras a vacinación.


Summary: Mes e medio despois de chegar á alcaldía de Boimorto, Xosé Lois Rivas, Mini, (BNG) enfróntase a unha moción de censura rexistrada grazas a un concelleiro que se presentou pola lista do PSOE se sumar aos votos do PP. O alcalde non dubida en falar de "transfuguismo" e cuestiona a legalidade dunha moción que, para el, é "unha operación de altura" que responde á vontade do PP de gobernar a toda costa.

-A moción de censura é xa oficial? A moción non é efectiva até que a secretaria a recepcione. Até agora foi entregada no rexistro mais xa é pública. -Polo que se sabe, a moción é grazas ao cambio de voto dun concelleiro que se presentou polo PSOE, partido que forma parte do goberno e apoiou a súa investidura como alcalde. Trátase dun caso claro de transfuguismo mais moi premeditado. É unha operación e gran calado. Nun momento no que aínda nin se constituíra o grupo municipal do PSOE un deles forma grupo independente. Aquí estamos a falar de mafia pura e dura. Unha operación de altura, propiciada polo PP, que tira a pedra e agocha a man, ese PP que sabemos como funciona, que mantén o caciquismo e segue a facer da política unha nube de esterco. "Boimorto é un pastel apetitoso para quen quere facer negocio" -E no PSOE que opinan? O grupo como tal aínda non existía, temos unha Xunta de goberno, neste caso pensamos dar a segunda feira unha rolda de prensa conxunta. Opinamos o mesmo. -Coida que a súa postura abandeirando a loita polo prezo do leite influíu á hora de acelerar a presentación da moción? A loita polo leite é unha historia que lles estoupou nas mans mais non creo que fora a causa. Vén propiciado isto desde trinta e pico anos de desgobernos, de non administrar este país. No PP tamén hai alcaldes que teñen sensibilidade cando ven que os seus viciños sofren e se retorcen. Que Boimorto abandeire en certa medida a toma de postura dos alcaldes non creo que tivera moito a ver coa moción de censura. Os veciños láianse, ves chorar xente nas cortes e hai que responder. Este non é o motivo. A operación é de máis alto calado. -A que responde entón? Este é un concello pequeno de 2.150 habitantes mais os servizos están municipalizados e o orzamento total é de 2.400.000 euros. Hai moito que dilapidar e é ambicioso para eles. Temos residencia, gardería infantil, servizo de auga municipalizado... É un pastel apetitoso para quen quere facer negocio. -Sospeitan que os cartos están detrás da moción de censura? Non é unha moción normal ou corrente. O 99% da poboación presupón que hai cartos por detrás, que é unha operación mafiosa. Do que se fala en Boimorto é disto e a xente ten que pasarlle factura ao PP polo que está a facer. Debería supor a morte do PP en Boimorto mais, infelizmente, ao mellor non é así. O PP responde investindo. "Se foran reais as promesas de traballo que o PP fixo en campaña, o concello tería que ter mil e pico postos". -Que vostede fora alcalde foi, en certa medida, unha sorpresa, con dous concelleiros na corporación. Coida que podía haber medo da súa acción de goberno? En absoluto. O cambio non ía ser tan drástico. Vimos dun goberno de coalición de 2003 a 2007, logo PSOE-Independentes-PSOE até 2012, e finalmente minoría do PSOE co BNG de chave até 2015. O BNG aporta sensatez e un traballo firme e tranquilo e a poboación sabe que non se ían facer tonterías e as promesas electorais eran firmes, con propostas interesantes. Era unha política de gran transparencia e continuidade co que se estaba a facer. A moción é motivada porque a dereita deste país, o PP, quere mandar e se non é polas boas é polas malas, por cartos. Neste concello mataron por este tempo once persoas por seren leais á República, ao goberno lexitimamente constituído. Non quero facer similitudes mais esa é a historia. -Que vai pasar agora en Boimorto? Aínda non teño claro porque necesita unha interpretación xurídica por parte da Xunta Electoral Central. Non é unha moción de censura dun grupo. Preséntase antes de que se faga nada, un individuo sae e monta un grupo aparte e posibilita a moción. O argumento que poñen é a inestabilidade mais non hai ningunha inestabilidade no Concello. O PP é transfuguismo puro e agora teño liberdade para dicir o que me peta. Está disposto a conseguir o poder a toda costa. "O PP é transfuguismo puro e está disposto a conseguir o poder a toda costa" -Vostede ten denunciado ás maneiras de actuar o PP no rural, responde esta moción a esas prácticas? E tanto. Sigue a haber ameazas. Se foran reais as promesas de traballo que o PP fixo en campaña, o concello tería que ter mil e pico postos. -Despois de dez anos á fronte do BNG de Boimorto, seguro que tiña moitos proxectos para desenvolver como alcalde... As miñas apetencias persoais non teñen a ver. Non son eu o que importa. Detrás está unha asemblea do BNG e uns compañeiros do PSOE mais o que conta de verdade son os proxectos e é unha mágoa que vaian ao garete. -Que lle diría ao PP de Feijóo, que pode frear a moción favorecida por un tránsfuga... Ao PP galego non teño nada que dicirlle. Aos de aquí, teño, que son veciños. O PP é culpábel da desertización do meu concello, de non facer e non deixar facer. O que me temo é que é o partido desde arriba o que promove. Non é un capricho de aquí, dos concelleiros de Boimorto.


Brais Arribas é o autor de Sobre a eutanásia. Quando decidir que uma morte é vital, un dos libros da colección Alicerces de Através EditoraNada é simple -ou polo menos non tanto como ás veces se presenta- no debate sobre a eutanasia. E para formulalo nos termos axeitados cómpre, en primeiro lugar, distinguir, precisamente, os conceptos. Non é o mesmo eutanasia ca suicidio asistido, nin ca sedación terminal, nin ca limitación do esforzo terapéutico. Todos estes xeitos de "boa morte" esixen, ademais, os seus propios requisitos. E aínda así non deixan de manterse algunhas críticas que, alén de posicións ideolóxicas e/ou relixiosas, non son doadas de resolver. Brais Arribas analiza, en poucas páxinas, todas estas cuestións en Sobre a eutanásia. Quando decidir que uma morte é vital, un dos libros da colección Alicerces de Através Editora."Descubrín na preparación do volume que non se trata dun asunto tan simple como ás veces aparenta"Como xorde o proxecto de facer un pequeno ensaio sobre o tema da eutanasia? Era un tema sobre o que tiñas reflexionado moito anteriormente?A idea provén de Teresa Moure, quen se pon en contacto comigo para participar na colección Alicerces- da cal o volume "Sobre a eutanásia" acaba sendo inaugural- que está pensada como unha serie de ensaios breves e divulgativos sobre unha ampla diversidade de temas entre as que se atopan cuestións filosóficas e bioéticas. A problemática, como a calquera que estea interesado na filosofía moral, non me era allea; porén, si descubrín na preparación do volume que non se trata dun asunto tan simple como ás veces aparenta e que non se deixa resolver cos tres ou catro prexuízos que sobre ela habitualmente manexamos.A eutanasia non era concibida orixinalmente coma unha práctica médica, senón coma un xeito de morrer: morrer ben, oposto a "distanasia", que sería morrer de maneira cruel, dolorosa ou indigna. Podes explicar -moi resumidamente- como se comeza a falar do tema (refírome á Grecia da antigüidade)?Existen multitude de textos na literatura grega que se formulan a cuestión acerca do que significa "morrer ben" e incluso, dada a variedade nas respostas que se ofrecen, algún investigador contemporáneo, como Caamaño, propón que a noción de eutanasia nesta época se lle denomine como "equívoca". Como sinalas, a orixe do termo ten que ver ca oposición a morrer mal: dun modo cruel, penoso, doloroso ou indigno."A orixe do termo ten que ver ca oposición a morrer mal: dun modo cruel, penoso, doloroso ou indigno"En cambio, Cratino, un poeta cómico do século V antes de Cristo sinala que unha morte boa é aquela que se produce desfrutando das cousas boas da vida, tales como comer ben, rindo, cos amigos, etc. Menandro fala de que o mellor é ter unha morte doce (podemos presupor que quere dicir "sen dor"), mentres que Polibio refire á eutanasia como unha forma nobre, digna e incluso valente de morrer. Crisipo sostén, ampliando esta noción, que a eutanasia ocorre cando se morre dun xeito perfecto, a morte digna tras unha vida plenamente realizada. Deste tipo de morte sería exemplar a de Sócrates.Xa que eutanasia é bo morrer, comezas falando da necesidade de "aprender a morrer" nunha sociedade que refuga de aceptar a morte como parte da vida. Xa que na sociedade rural tradicional non era así (ou iso explicaron antropólogos coma Gondar), que foi o que fixo cambiar ese xeito de concibir a morte? A verdade é que é difícil dar unha resposta obxectiva a esta cuestión. É certo que no mundo tradicional, rural, a morte non era negada e apartada da experiencia vital da persoa e da aprendizaxe social como o é hoxe, ou polo menos esa ausencia non era tan acentuada. Probablemente teña que ver coa propia proximidade da morte que existía na sociedade tradicional; as condicións de vida: alimentación deficitaria, menor hixiene, ausencia de vacinas e medicamentos, etc, tiña como consecuencia que houbese unha alta mortalidade infantil e unha baixa esperanza de vida, co que todos os membros da familia tiñan unha experiencia de morte "real" en varias etapas da súa vida."Non estamos adecuadamente preparados a nivel emocional para encarar a morte, e a desinformación esténdese aos nenos"Iso é posible que producise unha mellor asimilación da certeza da precariedade da vida. A mellora xeral nas condicións de existencia e o progresivo aumento da esperanza de vida, unido a outras estratexias civilizatorias, como a sobrevaloración da xuventude, a extensión dun modelo de vida "saudable" e a evolución de tecnoloxías que prometen adiar a morte, producen que pouco a pouco nos despreocupemos da cuestión, polo menos no ámbito público, o cal evita que esteamos adecuadamente preparados a nivel emocional para encarala, desinformación que se estende aos nenos, cos que parece de mal gusto ou inadecuado reflexionar de xeito crítico sobre o tema.Mais o "morrer ben" esixe superar unha visión bioloxicista e cientificista da medicina para adquirir unha perspectiva moito máis ampla en relación co coidado integral do paciente, explicas. En que consiste esa mudanza de paradigma que citas? Cres que é o dominante agora?Este novo paradigma, que non teño claro que estea plenamente vixente, aínda que se estean facendo importantes progresos, implica tanto a praxe sanitaria como a aqueles que acompañan ao paciente na súa enfermidade –en xeral, familiares e amigos-. Por unha banda, requírese que a acción sanitaria, fundamentalmente a médica, se abaixe da posición de preeminencia que ocupaba no modelo tradicional asumindo que o enfermo ten unha serie de dereitos que lle permiten manter un certo control sobre a súa enfermidade."Requírese que a acción sanitaria, fundamentalmente a médica, se abaixe da posición de preeminencia que ocupaba no modelo tradicional"Para que isto se produza debe serlle facilitada toda a información necesaria para comprender a súa doenza e os diversos tratamentos que lle poden ser aplicados, dando o seu consentimento (un consentimento informado polo tanto) para os mesmos. O ideal sería que os sanitarios estivesen educados ademais no trato requirido para enfermos que se atopan nunha situación próxima a morrer, de modo que a relación fose o máis próxima e comprensiva posible.En calquera caso, este papel, máis empático, sincero e afectivo, correspóndelle sobre todo ao entorno máis próximo. O recomendable é que se respecte ao enfermo como persoa, que se lle faga ver que se o ten en conta, interesarse polas súas vivencias, polas súas emocións. A intensidade da experiencia ou o medo a sentir, pode levar a que o paciente se sinta só, ou incomprendido, ou peor aínda enganado por unha impostada perspectiva de esperanza."O ideal sería que os sanitarios estivesen educados ademais no trato requirido para enfermos que se atopan nunha situación próxima a morrer"Ás veces o contexto -familiar, médico- fan que o sufrimento se prolongue inutilmente ao atrasar o máis posible unha morte inevitable. Que relación pode ter isto coa ideoloxía neoliberal de "loitar" -individualmente- "ata o final" e custe o que custe?Por unha banda, como comentas, explícase pola dificultade para asumir que chegado a un certo punto o máis adecuado é deter o tratamento curativo e comezar outro paliativo ou de coidados. Dominados pola idea de que "a esperanza é o último que se perde" demasiadas veces os enfermos sofren tratamentos que só poden atrasar o inevitable, causando máis dor que beneficios. Esta idea, neoliberal, de que pelexando ata o final cabe un fío de esperanza, ou tradicional, e fortemente ligada á relixión cristiá, de que se debe aguantar ata o final, a pesar do sufrimento que iso poida causar, leva a situacións agónicas, onde o que máis padece é o enfermo que vive o seus últimos momentos no medio dun tormento cruel e, o que é case peor, innecesario."Dominados pola idea de que "a esperanza é o último que se perde" demasiadas veces os enfermos sofren tratamentos que só poden atrasar o inevitable, causando máis dor que beneficios"Tamén cómpre, segundo indicas, clarificar o termo eutanasia, que sería unha práctica activa que esixe a intervención dun terceiro -normalmente, un médico- e que comprende un elemento obxectivo -unha enfermidade incurable e/ou terminal- e outro subxectivo -que o sufrimento, físico e/ou psicolóxico, sexa considerado insoportable polo paciente que, de xeito reiterado e voluntario, sen presións, pide acabar coa súa vida. Xa que a percepción do sufrimento é algo en boa medida subxectivo, social -e cultural- e condicionado polas emocións propias dunha enfermidade incurable, como minimizar o risco desa subxectividade?É decisivo que a eventual regulación da eutanasia vaia acompañada doutra, que xa está vixente en varias comunidades autónomas españolas, entre elas Galicia, que favoreza a correcta aplicación dos coidados paliativos. A través dos mesmos o paciente cunha enfermidade incurable, dexenerativa ou que causa un gran sufrimento, debera ser tratado precisamente no seu padecer, pero dende unha dimensión íntegra: non só física, senón tamén emocional e, se se quere, espiritual, a cal debe dirixirse tamén ao seu entorno."É decisivo que a eventual regulación da eutanasia vaia acompañada doutra que favoreza a correcta aplicación dos coidados paliativos"Coido que existe un gran consenso na comunidade médica ao respecto do valor dos servizos de coidados paliativos, o problema é que adoitan estar infradotados, tanto a nivel de persoal coma no relativo aos medios materiais, co que a súa actividade non resulta todo o eficiente que podería, deixando de atender a moitos enfermos que os necesitarían. Unha adecuada atención paliativa axudaría a que a dor se minimizase e sería un elemento esencial para determinar que enfermo continúa experimentando un sufrimento extremo.Eutanasia e suicidio asistido, indicas, non é o mesmo. No segundo, é o propio paciente -e non un médico- o que executa a acción que lle vai causar a morte, aínda que os requisitos son os mesmos que para a eutanasia. Jack Kevorkian creara unha máquina que axudou a morrer sen dor a máis dun cento de persoas. Cales son as dúbidas que mostraba este caso desde a perspectiva dos requisitos que deben cumprir eutanasia e suicidio asistido?O caso de Kevorkian foi moi popular e o seu descrédito, como médico e como persoa -lémbrese que recibiu o alcume de Doutor Morte- foi usada para desacreditar na súa totalidade o movemento a prol da regulación da morte asistida. A pesar de que é difícil dubidar de que a súa intención fose axudar a persoas desafiuzadas ou cun forte sufrimento, o maior elemento crítico consiste na súa discrecionalidade á hora de aplicar a súa "máquina de morte".O feito de asistir a persoas das cales non tiña un coñecemento fundo, pois non lles realizara un seguimento no tempo que lle permitise coñecer en profundidade a súa historia clínica e biográfica, incapacitábao para discriminar aqueles pacientes cuxo tratamento máis adecuado fose efectivamente poñer fin á vida, de outros desesperados, mal tratados ou deprimidos, que puidesen ter sido asistidos con outras terapias alternativas que evitasen a súa morte."A sedación terminal, que está regulada e que polo tanto é legal actualmente, forma parte, como sinalas, dos coidados paliativos, e considérase hoxe unha boa práctica médica"De aí que un dos criterios irrenunciables para a aplicación da morte asistida sexa a acreditación de varios profesionais médicos (o número exacto é obxecto de discusión), entre os que se debe atopar aquel que seguir ao paciente durante un tempo suficiente como para asegurar que a súa morte é unha opción asumible.Debemos distinguir tamén, explicas, a eutanasia da sedación terminal, que forma parte dos coidados paliativos. Cales serían os requisitos neste caso? En que se diferencia da eutanasia?A liña que as separa na súa concreación práctica en segundo que contextos é moi fina; de feito, a sedación terminal consiste nun procedemento clínico que axuda o acaecemento da morte. Non obstante, as súas diferenzas a nivel teórico son moi evidentes. A sedación terminal, que está regulada e que polo tanto é legal actualmente, forma parte, como sinalas, dos coidados paliativos, e considérase hoxe unha boa práctica médica.Consiste na aplicación no paciente terminal e agonizante dun sedante cuxa intención non é provocar directamente a morte senón facilitar que a inminente agonía, causada pola propia enfermidade, non sexa dolorosa. No caso da eutanasia, a cal pode ser solicitada por alguén que non estea nun proceso de agonía inminente, a intención é provocar a morte dun enfermo, como dicíamos antes, que padece unha enfermidade obxectivamente incurable e degradante e que ademais lle causa un sufrimento insoportable.Un terceiro concepto a distinguir tamén da eutanasia -aínda que ás veces se lle chame, erroneamente, eutanasia pasiva- é a limitación do esforzo terapéutico -deixar de tentar curar o enfermo- ou o rexeitamento por parte do paciente do tratamento. O maior problema preséntase, aquí, cando o paciente está inconsciente ou non se atopa en condicións de tomar decisións. Cal é, neste caso, o papel do testamento vital?Si, é obvio que algúns dos problemas máis evidentes en relación á aplicación das técnicas de morte asistida, xunto con aqueles que afectan a menores de idade, reside nos casos onde a persoa non se pode valer intelectualmente por si mesma polas razóns que sexan. Nestes casos, para que a vontade do paciente sexa respectada, é imprescindible a realización dun testamento vital."O testamento vital é útil para orientar as decisións dos médicos e dos familiares responsables"Nel deben quedar acreditados os desexos do paciente en relación á xestión da súa enfermidade, no caso de perder a conciencia ou o dominio de si: os límites dos tratamentos que está disposto a aceptar, o grao de dependencia que desexaría asumir, as instrucións sobre a aceptación ou recusa de certas prácticas sanitarias ou mesmo o tratamento que desexa para o seu cadáver. O testamento vital é útil ademais para orientar as decisións dos médicos e dos familiares responsables, sendo importante que quede constancia do representante que substitúa ao paciente na toma de decisións, que deben usalo como guía para adoptar segundo que decisións.A eutanasia foi legalizada en Holanda e Bélxica. Con que requisitos e en que circunstancias?Holanda foi o primeiro estado que legalizou tanto a eutanasia como o suicidio asistido, sendo aprobada como lei no ano 2000 e entrando en vigor no 2002, converténdose na lexislación de referencia para os moi poucos estados que xa a regularizaron, caso de Bélxica tamén no 2002, ou que pretenden nun futuro facelo. Moi sinteticamente, en Holanda establécese que son legais aquelas medidas de axuda ao suicidio ou a asistencia a este, se o paciente non pode valerse por si mesmo, como unha praxe extrema, adoptada por un médico -e tras a confirmación de polo menos outro especialista- dado o sufrimento intolerable dun paciente cunha afección incurable, que non mellorase con ningunha outra medida curativa ou paliativa, que fose informado adecuadamente da súa situación e das súas perspectivas futuras, e que tivese declarado dun modo libre e persistente a súa vontade de morrer."Rrealízase un informe anual recollendo os datos de todas as solicitudes de eutanasia e do proceso polo que se decide aceptala ou rexeitala"Para ter certeza de que non se levan a cabo malas prácticas e se cumpren as condicións requiridas, realízase un informe anual recollendo os datos de todas as solicitudes de eutanasia e do proceso polo que se decide aceptala ou rexeitala. En Bélxica, dun modo moi semellante, estipúlase que os pacientes maiores de idade, capaces e conscientes, teñen dereito a solicitar a eutanasia, se a súa petición, que debe constar por escrito, é voluntaria, reflexionada e repetida, e se padecen unha enfermidade incurable e irreversible que lles causa un sufrimento físico ou psíquico insoportable. En 2014 abriuse a posibilidade de que a eutanasia lle fose practicada tamén a menores, sen límite de idade, se a súa demanda contaba cunha autorización escrita polos pais.Unha enquisa revela no 2017 que o 84% da cidadanía española se amosa a favor da eutanasia para enfermos incurables. Mais o PP rexeitou a proposta de lei presentada por Podemos neste sentido, e PSOE e Ciudadanos abstivéronse. Como interpretas ti a negativa destes tres partidos a sacar adiante esta lei?No caso do PSOE, se debemos crer a súa posición actual, que parece que se atopa disposta a regularizar a eutanasia na próxima lexislatura se teñen posibilidade de goberno -aínda que non é a primeira vez que o levan no seu programa electoral e o incumpren-, semella que a razón principal sería o cálculo político de non deixar que Podemos se colgase o éxito de ter tomado a iniciativa na consecución dun dereito civil tan importante como é a regulación da morte asistida.Tamén pode ser que nesas "dúas almas" que semella que conviven no seu interior se tivesen imposto aquelas perspectivas máis tradicionalistas e reaccionarias. O caso de Ciudadanos podería estrañarnos se acreditásemos no seu carácter supostamente "liberal". Semella que o dereito a un morte digna debe considerarse básico dentro das liberdades de autoposesión ou que dotan ao individuo de plena autonomía. Observando o seu escoramento a posicións conservadoras explícase a actitude adoptada no pasado."O desgraciado caso de María José Carrasco ten servido novamente para amosar, por unha banda a sensibilidade social ante esta cuestión, e por outra para incitar un debate no propio interior dos partidos"Finalmente, non pode asombrar a posición do PP (nin en xeral dos partidos conservadores nacionalistas, que dicir dos emerxentes de ultradereita), quen historicamente ten sido unha rémora para todo avance social en materia de dereitos bioéticos, de feito aínda non teñen resolta a súa posición ante o aborto. A súa vinculación ideolóxica co cristianismo máis conservador tamén explica a súa oposición frontal á regulación da eutanasia. Non obstante, o desgraciado caso de María José Carrasco ten servido novamente para amosar, por unha banda a sensibilidade social ante esta cuestión, e por outra para incitar un debate no propio interior dos partidos.Unha das críticas á legalización da eutanasia céntrase en que a atención debe poñerse nos coidados paliativos, de xeito que, desenvolvidos estes de xeito adecuado, reduciríanse moito ou case se eliminaría a petición de eutanasia. Que opinas ti desta crítica? (Curiosamente, ás veces vén dos mesmos que trataron a sedación terminal aplicada polo Doutor Montes como asasinato). Que ten un punto de razón, compre dicilo ben claro: é necesario dotar os servizos de coidados paliativos dos medios profesionais e materiais para que poidan desenvolver eficazmente a súa tarefa, que é imprescindible para un dos obxectivos básicos da medicina: reducir a dor. Non obstante, a importancia dos coidados paliativos non evita que sexa necesario regularizar a morte asistida. Como comprobamos, e basta prestar unha mínima atención a casos concretos, hai situacións que non se deixan resolver facendo uso dos coidados paliativos e que requiren outros tipo de medidas máis extremas."A importancia dos coidados paliativos non evita que sexa necesario regularizar a morte asistida"Outra crítica que consideras importante é a de Etienne Moreno, que di que a principal razón para legalizar a eutanasia pode ser económica: desfacerse de persoas terminais, vellas, incurables... que son improdutivas e cústanlle moito ao Estado. Poderían engadirse enfermos crónicos, persoas con trastornos mentais… Que pensas ti desta crítica?Que igualmente debemos ser sensibles a ela, debendo ser un punto de referencia para que a eventual futura lexislación sobre a eutanasia dispoña dos mecanismos preventivos necesarios como para que prácticas tan crueis como as expostas non rematen producíndose."É responsabilidade do lexislador, dos sanitarios e da cidadanía evitar que se caia non que comunmente se denomina a "pendente escorregadiza", é dicir, un uso inadecuado da eutanasia"É responsabilidade do lexislador, quen debe prever as medidas de inspección pertinentes, dos sanitarios que a practiquen, que deben ser escrupulosos no respecto á norma, e da cidadanía, a primeira interesada en que funcione adecuadamente, evitar que se caia non que comunmente se denomina a "pendente escorregadiza", é dicir un uso inadecuado da eutanasia. En todo caso, nos casos concretos, os citados de Holanda e Bélxica, permiten saber que esta pendente non está tendo lugar na actualidade.


Summary: Primeiras reaccións políticas ás revelacións de Diego Torres que salfiren directamente o Rei. A portavoz do BNG no Congreso, Olaia Fernández Davila, suxire o Borbón que asuma as súas responsabilidades e tome exemplo do Papa.

En declaracións á axencia Europa Press, Davila afirmou que "nun momento en que a Coroa está a ser vinculada aos comportamentos de Urdangarín" a Zarzuela, dixo, en referencia a Juan Carlos I, "debe asumir as súas responsabilidades". Davila dixo que en momentos críticos até o Vaticano é quen de "tomar decisións". Os momentos críticos aos que se refere a parlamentar nacionalista teñen a ver co feito de hoxe ter trascendido que os correos electrónicos achegados por Torres ao xuíz deixan ver con toda clareza que Juan Carlos I tería feito xestións para favorecer os negocios do seu xenro.


Summary: Poucas horas despois de que Feijóo considerase unha "falta de respecto" usar a súa posición "preeminente" no proceso, diversos dirixentes da contorna do presidente expresaron o seu apoio a Casado. O apoio a Sáenz de Santamaría por parte do baltarismo e de dirixentes próximos a Rajoy fai obvia a división da delegación galega no Congreso Feijóo necesita unha "coalición de perdedores" no PP. Por Anxo Lugilde

Feijóo necesita unha "coalición de perdedores" no PP. Por Anxo Lugilde O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, xogou a carta da neutralidade aparente na primeira votación para decidir a remuda de Mariano Rajoy á fronte do PP, se ben deuse por feito o seu apoio a María Dolores de Cospedal, aspirante máis votada en Galicia aínda que por unha marxe non especialmente folgada. Na contenda final, que esta fin de semana determinará se os conservadores pasan a estar liderados por Pablo Casado ou Soraya Sáenez de Santamaría, Feijóo di crer que sería unha "falta de respecto" utilizar a súa posición "preeminente" para orientar o voto da delegación galega e por iso se ía limitar a "escoitar" a opinión dos compromisarios a través das catro presidencias provinciais da formación. Así e todo, escasas horas despois destas declaracións diversos membros do núcleo dirixente do PPdeG máis próximo ao xefe do Goberno galego comezaron a facer público a través das redes sociais o seu apoio a Pablo Casado. O primeiro en facelo foi o presidente do PP da Coruña, Diego Calvo, e pouco despois chegaron publicacións en termos semellantes doutros cargos como a voceira do partido no Concello coruñés, Rosa Gallego, ou a vicevoceira no Parlamento, Paula Prado. Outros dirixentes con actividade habitual nas redes, como o deputado no Congreso por Lugo Jaime de Olano, evidenciaron igualmente ese apoio e, xunto a eles, outros membros de órganos provinciais e locais da organización. Poucas horas despois de que Feijóo considerase unha "falta de respecto" usar a súa posición "preeminente" no proceso, diversos dirixentes da contorna do presidente expresaron o seu apoio a Casado Estes pronunciamentos, á espera de que chegue tamén o da dirección pontevedresa que encabeza Alfonso Rueda e de que suceda o propio en Lugo, evidenciaron o apoio a Casado da contorna de Feijóo e deixaron por escrito unha división no seo do PPdeG cara á sucesión de Rajoy que era patente dende hai semanas e que o PP de Ourense se encargou de ratificar en público co seu aberto apoio a Soraya Sáenz de Santamaría. Despois de que a ex-vicepresidenta do Goberno central xa fose a máis apoiada na primeira votación cara ao Congreso, José Manuel Baltar deixou claro o seu voto cara a Sáenz de Santamaría e tras el outros dirixentes do PP ourensán como Rosendo Fernández. Tamén o fixo a ex-senadora ourensá Edelmira Barreira, que fora unha das colaboradoras máis próximas a Sáenz de Santamaría no Goberno de España. Estes azos foron difundidos tamén pola conta oficial do PP de Ourense en Twitter. O apoio a Sáenz de Santamaría por parte do baltarismo e de dirixentes próximos a Rajoy fai obvia a división da delegación galega no Congreso O temor no seo do baltarismo a que unha vitoria de Casado faga retroceder o clima interno do partido aos tempos de José María Aznar dá lugar a que o voto de Baltar conflúa co doutra dirixente a priori afastada do PP de Ourense, pero moi próxima a Mariano Rajoy: Pilar Rojo, ex-presidenta do Parlamento e actual deputada no Congreso. Rojo, amiga do ex-titular do Goberno de España, xa manifestou a súa preferencia por Sáenz de Santamaría. Neste contexto é xa obvio que os 279 compromisarios electos do PPdeG acudirán ao plenario do congreso do PP en Madrid co seu voto dividido e o mesmo sucederá cos votos dos 48 compromisarios natos -titulares de presidencias provinciais da formación, o presidente do Parlamento, o alcalde de Ourense, membros das Cortes ou integrantes do Comité Executivo do partido-. Ante a ausencia dunha concentración do voto galego nunha única candidatura xa non se desbota a posibilidade de que Feijóo dea en non revelar a súa postura persoal malia ás evidencias internas que o sitúan á beira de Casado, candidato que na recta final da campaña interna elevou o presidente da Xunta á categoría de "patrimonio nacional".


Summary: No semanario Sermos Galiza, que atoparás este sábado 31 de outubro nos quiosques ou para a súa lectura na nube acompañando Nós Diario, Lois Alcayde Dans entrevista o pintor, ilustrador, escultor, cartelista e debuxante Manuel Quintana Martelo. Tamén poderás aprender máis sobre o nome co que deberíamos chamar a noite do 31 de outubro: o comercial Halloween, o celta Samaín, Defuntos ou noite dos mortos? Cóntanolo Uxía Castro. Tamén atoparás una reportaxe de Montse Dopico sobre a posíbel creación dunha rede de compañías residentes nas principais cidades e vilas do país, un dos vellos debates que, de forma recorrente, se reactivan na escena teatral galega.

Pintor, ilustrador, escultor, cartelista debuxante e elixido por segunda vez presidente da Real Academia Galega de Belas Artes. Manuel Quintana Martelo é un dos pintores galegos máis internacionais da nosa época, con obra exposta por toda a península, os Estados Unidos de América e en varios países europeos. Traballa coa luz urbana e os recursos orgánicos, a vida coa textura na cor e no inerte industrial, nunha mestura que, defende, escapa do bodegón clásico ou a impostura. Formado en Barcelona e inspirado nos materiais da terra que pisa e as cores que transforma, recíbenos no estudio da súa vivenda ao carón de Compostela para falar de traxectoria, reformas -da casa e da obra- e unha "case obsesión" co amarelo, os limóns e os marmelos. —Ten unha casa magnífica. É unha casa de pedra antiga, levo anos tentando descifrar a data que aparece no dintel dianteiro pero non sei aínda de que ano exacto é nin de que século, pero ten máis de 300 anos seguro. Alberguei sempre o capricho de vivir no rural, nunha casa de pedra. Un capricho que non volverei repetir (ri)... Restaurar unha casa coma esta, de pedra, é un traballo complicado. —Mais gañou un estudio interesante. Si, é pequeno ás veces para o que quero, a obra grande trabálloa en Madrid. —Agora está a medio camiño entre as dúas cidades? Si, agora estou aquí porque a situación en Madrid con isto do virus está descontrolada. —Cantas horas pasa traballando? Non me preocupo nunca das horas, érgome e comezo a traballar. Hai días que non fago nada porque estou na "pensa", sedimentando. Mais case sempre que remato algo entro nun baleiro, sempre teño o medo de non ser capaz de voltar a facer outra cousa. Pero é temporal, sempre vai aparecer algo, por unha beira ou por outra. —Vostede non é un pintor realista. Non. O que pasa é que normalmente hai unha información, ou desinformación, entre esta tendencia hiperrealista e o realismo. Traballo un contexto figurativo, emprego o obxecto como elemento cotiá de uso e manipulación. Interésame o plano de traballo, non tanto a perspectiva ou a profundidade do obxecto. Ás veces dinme que fago hiperrealismo, pero non. Dalgunha maneira traballo a mestura entre abstracción e simulación. Non me formulo que tipo de pintor vou ser, sae como sae. —É un aprendiz diario, entón. Si, traballo moito sobre a aprendizaxe dos erros e sobre os esquecementos. Hai cousas que resolves e ao día seguinte non as ves igual, pregúntaste como fixeches iso. Cada día no meu ámbito de traballo é un renacer. Estás nunha posición de encontro de novas cousas. Interésame moito o camiño, os camiños que pode ter un traballo, non sempre é o mesmo. —Comezou copiando o que lle gustaba. Si, nese sentido creo que foi debido á época na que fun á escola, ao colexio público de Roxos, unha aldea ao carón de Santiago, estiven alí até os dez anos, tiñamos daquela un mestre que era o demo, era o terror. Creo que non odiei alguén tanto na miña vida. Todos os rapaces daquela escola tiñamos unha excelente caligrafía, por aquilo de "a letra con sangue entra" (ri). Era un tipo baixiño, con aire de mestre franquista, de poder vivo da aldea: curas, mestres… faltaba o boticario. En fin, que non tiña unha infancia favorábel para as artes. Na miña nenez non lembro ter feito debuxos propios, pero si copiaba cousas que vía nos libros, as ilustracións. Nunca fun un neno artista ao uso. A miña visión era a de entender cousas distintas, probar o que me interesaba. Na miña familia non tiñamos ningún artista ou artesán. —Descubriuse indo para perito, como tardou tanto? Ía para perito porque non quería facer carreira, quería pintar e debuxar, polo que me metín alí, xa que era o que me parecía menos complicado. Estudando peritaxe descubrín en Vigo unha cidade que na miña xuventude contaba coa actividade artística máis importante da Galiza, andaban por alí Urbano Lugrís, Laxeiro, Colmeiro… Descubrín unha exposición de Juan Luís, pintor de Cuntis, e pensei que eu tamén podía facer aquilo, impactoume o uso que tiña da cor, esa liberdade, o contexto que tiña… alí rematou a peritaxe. Cheguei a Barcelona sen coñecemento previo de arte. Aló, como en todas as escolas de Belas Artes españolas, estaban dentro do estándar clásico da figuración, a estatua, as modelos, a paisaxe, a anatomía, a perspectiva… Todo estaba dividido por seccións. Cheguei aló sen puñetera idea de arte. Non coñecía nin a existencia de Picasso, no Bacharelato o máis lonxe que cheguei foi Goya. Hai cousas que boto en falta hoxe. Lembra que podes ler todos estes contidos no Sermos Galiza que acompaña todos sábados Nós Diario. Podes atopalo nos quiosques, na tenda ou para a súa lectura na nube. Se aínda non es subscritora ou subscritor podes inscribirte nesta ligazón.


Summary: A deputada Ana Pontón acusou a Valentín García de "persecución contra persoas que reclamaron os seus dereitos laborais". O secretario xeral afirma que a este goberno tocoulle lidiar cun 'problema' que vén de hai anos.

O BNG pediu formalmente a demisión do secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, polos despedimentos do Celga. A parlamentar Ana Pontón dirixiuse o secretario xeral no transcurso do ebate na Comisión de Educación para recriminarlle que "non é digno de ocupar ese posto". Fíxoo despois de que emprazase a Valentín García a "rectificar" e a poñer fin a intolerábel represión" das medio cento de persoas que impartiron estes cursos de galego para adultos e foron despedidos por "reclamar os seus dereitos". "Ten vostede a oportunidade de rectificar" A deputada nacionalista afirmou que "é grave que unha administración pública persiga traballadores por defender dereitos laborais básicos", en referencia ao profesorado en desemprego que, a través de listaxes públicas e abertas, accedía a dar estes cursos. A denuncia ante Inspección de Traballo (pois non tiñan contrato) deriva nunha resolución recoñecendo que este profesorado tiña relación laboral clara coa Consellería e a Xunta tiña que dalos de alta con efectos retroactivos. A consellería opta por prescindir deles e que os cursos os impartan docentes en activo. Pontón dirixiuse a García e reiteroulle: "Ten vostede a oportunidade de rectificar". "Podiamos externalizar e non o fixemos" O secretario xeral de Política Lingüística defendeuse sinalando que o actual goberno ten que apandar cunha situación que vén de moi atrás. "En 2006 cambiouse todo o sistema Celga menos o de contratación de persoal. O problema medrou e nós tivemos que arranxalo agora". Valentín García mesmo apelou á responsabilidade e manifestou que "Podiamos suspender os cursos. Pero por responsabilidade, non o fixemos. Podiamos externalizar toda a formación, como o goberno vasco".


Summary: O líder de Abrente repetiu en varias ocasións nas últimas semanas as súas críticas á "a viraxe" do BNG que, segundo el, "fai que retroceda a posicións de hai 30 anos".

Carlos Aymerich abandonará o seu escano no Parlamento a vindeira semana, segundo lle comunicou este martes á dirección do BNG. O líder de Abrente, que fora portavoz parlamentario até XIII Asemblea do Bloque, a comezos de 2012, vén amosando publicamente nas últimas semanas as súas críticas á "a viraxe" do BNG nos últimos tempos que, segundo el, "fai que retroceda a posicións de hai 30 anos", como afirmaba este sábado na Cadena Ser. É ese tamén o motivo de que Abrente non se integre na lista única que liderará Xavier Vence na Asemblea Nacional. Agora, "non vou molestar máis", di. O aínda parlamentario -oficializará a súa renuncia o vindeiro martes- non prevía comunicar a súa renuncia ata despois da asemblea, pero esta foi "filtrada", di. Este foi o motivo que o levou a convocar á prensa nos corredores do Parlamento para confirmar "unha decisión que xa tiña tomada hai moito tempo" e que "no persoal" tamén lle supón "unha certa liberación". Agora, afirma, "seguirei como militante de base" e dende esa posición continuará a defender "un Bloque ambicioso, situado na esquerda, consecuentemente nacionalista e que se dirixe a toda á sociedade, que quere gobernar este país". "Non me vexo en Compromiso nin en Anova-Esquerda Unida" Á espera das valoracións "políticas", que realizará o vindeiro luns, Aymerich avanza que na súa mente non está deixar a formación frontista, entre outras cousas porque "non me vexo en ningunha das organizacións" que se crearon tras as escisións do Bloque. "Non me vexo en Compromiso" e tampouco "en Anova-Esquerda Unida", di. "Eu son do Bloque", para o que "só podo ter palabras de agradecemento", as cales estende ao grupo parlamentario, "en especial para Francisco Jorquera" con quen " sempre, a pesar das diferenzas, soubemos manter a amizade". "O BNG xa non é a casa común" Aymerich defendeu nas últimas semanas "un achegamento" a Anova e Compromiso por Galicia, pero "sobre todo a moita xente que quere unha alternativa real, nacionalista e de esquerdas ao PP". "Dóeme, pero o BNG xa non é a casa común do nacionalismo e non o é desde Amio", dixo. "Apostamos polo Bloque en momentos difíciles, pero se hai unha viraxe que, desde o noso punto de vista, fai que retroceda a posicións de hai trinta anos, eu creo que non se nos pode pedir que o compartamos", explicou Aymerich. Tamén este martes o alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez Barcia, cualificou de erro "estratéxico" o xiro "soberanista" do BNG. Segundo declarou Suárez Barcia a Europa Press "máis aló de quen entre, das persoas, o erro estratéxico que está a dar o BNG é o de intentar ir a unha postura de marxinalidade ou unha postura soberanista, que nunca se puxo en trinta anos" e que "dificilmente poderemos ter responsabilidades de goberno para transformar esta sociedade e contribuír a resolver os problemas que crean as políticas neoliberais do PP". O alcalde de Monforte, Severino Rodríguez, centrou as súas críticas na ausencia de alcaldes e outros cargos institucionais na nova dirección do BNG.