Summary: O número de desempregados rexistrados cae en 5.412 persoas en marzo, unha cifra de novo superior ao aumento de afiliacións á Seguridade Social no país, que conta con 24.000 parados menos que hai un ano, pero tan só 17.000 cotizantes máis, unha tendencia inversa á do conxunto do Estado.

O actual Goberno galego presumiu sempre do diferencial positivo do país respecto do Estado en canto aos datos de emprego e chegou a presaxiar, en boca de Núñez Feijóo ou da ex conselleira Elena Muñoz, que sería "das primeiras comunidades autónomas en saír da crise". As cifras de desemprego do pasado mes de marzo amosan unha leve mellora, pero seguen a mostrar os síntomas dunha economía estancada, na que as contratacións polas vacacións de Semana Santa reducen un chisco o paro rexistrado, pero onde o ritmo de afiliacións á Seguridade Social nin tan sequera está ao nivel da escasa recuperación no conxunto de España. O paro rexistrado baixa en 5.412 persoas respecto ao mes de febreiro Así, o número de parados rexistrados nas oficinas dos servizos públicos de emprego quedou en Galicia en 252.137 no mes de marzo, cun descenso de 5.412 desempregados respecto a febreiro, cunha baixada do -2,1%, superior á do Estado (-1,3%), onde o desemprego se reduciu en máis de 60.000 persoas. Segundo estes datos, en Galicia hai 24.326 parados rexistrados menos que hai un ano (-8,8%), un descenso máis dun punto superior ao do Estado (-7,17%). Non obstante, segue haber diferenza entre o dato de paro e de afiliación á Seguridade Social. A media de cotizantes no mes de marzo situouse en máis de 923.000, cun aumento de 5.216 persoas (+0,57%), case 200 menos que a cifra de descenso do número de desempregados. No Estado, a tendencia é contraria, con 160.000 afiliados máis e 60.000 parados menos. Polo tanto, en Galicia o paro baixa máis do que aumenta o emprego, ao contrario que a a nivel estatal. En Galicia hai 24.316 parados rexistrados menos que hai un ano, pero tan só 17.011 afiliados máis á Seguridade Social Esta diferenza no país, menor que noutros meses, é moito máis marcada de ter en conta a diferenza interanual. En Galicia hai 24.316 parados menos apuntadas ás oficinas de emprego que hai un ano, pero tan só 17.011 afiliadas máis á Seguridade Social, unha diferenza de 7.315 persoas, o que indica que hai máis persoas cuxos postos de traballo desapareceron que persoas que se apuntaron no antigo INEM nos últimos doce meses. Isto pode ser debido a que moitos cidadáns renuncian a apuntarse ao paro -porque xa non o ven útil, non teñen dereito a prestación ou porque traballan na economía paralela- ou porque abandonan a busca de emprego. Unha diferenza que segue a lastrar o mercado laboral galego, moi marcado pola emigración, especialmente dos máis novos. Esta escasa recuperación de afiliados á Seguridade Social, aínda que real -o aumento interanual do 1,9% é inferior ao estatal do 3,3%-, volve pór de manifesto unha economía estancada ou, cando menos, cunha recuperación menor da prevista. Tal e como aclararon IGE e INE, o PIB do país pechou o pasado ano cun crecemento do 0,5%, mentres que os Orzamentos Xerais prevían un 0,8% que o Goberno chegou a revisar ata o 1,2%. Os datos amosan o estancamento económico do país durante todo o exercicio e a evolución no número de cotizantes confírmano. Menos de un de cada dez contratos en Galicia son indefinidos e a redución do paro céntrase no sector servizos A lixeira mellora dos datos do paro en Galicia débese, fundamentalmente, ás contratacións pola Semana Santa. Así, a redución do desemprego no país concéntrase no sector servizos, con 3.030 parados rexistrados menos (o 56% do total), seguida da construción, con 1.241 menos. Ademais, a contratación é moi maioritariamente temporal, tanto que menos dun de cada dez contratos asinados en marzo foi indefinido. Do total de case 64.000 contratos, case 58.000 (o 90,8%) foron temporais polos menos de 6.000 indefinidos, mentres que no mes anterior a porcentaxe de indefinidos fora lixeiramente superior, chegando ao 9,6% fronte ao 9,2% de marzo. Por outra banda, o paro en Galicia baixa máis nos homes ca nas mulleres (3.919 parados menos fronte a 1.493 paradas menos). Atendendo a idade, o paro sobe nas persoas menores de 25 anos: hai 61 persoas paradas máis na poboación menor de 25 anos fronte a 5.473 persoas paradas menos maiores desa idade. A taxa de cobertura en Galicia baixa de novo e sitúase no 53,7% Pero a precariedade non afecta só aos empregados, senón que é moito peor entre os que non atopan traballo. A taxa de cobertura do desemprego descendeu no mes de febreiro -o último dato dispoñible- ata o 53,7%. É o peor dato histórico en Galicia, e dos parados que a perciben, menos da metade reciben a contributiva. A Xunta, como era esperable, destacou os datos positivos, o feito de que Galicia fose a terceira comunidade en termos relativos na que máis baixou o paro en marzo e a confianza en que a boa xeira "continuará nos vindeiros meses", tal e como destacou a conselleira de Traballo, Beatriz Mato, que pediu centrar a ollada nas afiliacións á Seguridade Social. Desde o Goberno destácase que os niveis de paro están ao nivel de hai tres anos.


Summary: Por segunda vez en 175 anos de historia a institución acolle a estrea dunha ópera realizada por unha muller. Marta Pazos será a directora de Alexina B., a obra de Raquel García-Tomás que se poderá ver o 18 de marzo de 2023 en Barcelona.

A directora de escena Marta Pazos dirixirá a ópera Alexina B., de Raquel García-Tomás, na súa estrea no Gran Teatre del Liceu de Barcelona. Será o 18 de marzo de 2023, segundo vén de anunciar esta institución, como parte da programación da vindeira tempada. Será a segunda ocasión que este teatro estrea unha ópera composta por unha muller nos seus 175 anos. A primeira foi en 1974, cando Matilde Salvador estreou Vinatea. Na traxectoria de Pazos xa tivo lugar unha colaboración anterior con García-Tomás. Foi con Je suis narcissiste, obra que quedou finalista dos 'International Opera Awards'. Nela, ao igual que nas súas últimas montaxes, afronta un traballo no que pon en cuestión os prexuízos, o heteropatriarcado e o binarismo de sexo e xénero. Marta Pazos: o risco e a vida en escena A historia de Adélaíde Hérculine Barbin A ópera Alexina B. conta cun libreto de Irène Gayraud e parte das memorias de Adélaíde Hérculine Barbin (tamén coñecida como Alexina B.) persoa intersexual nada en Francia en 1838, a quen lle atribúen o sexo feminino ao nacer. Medra nun convento e, co tempo, traballa de institutriz, ocasión na que se namora dunha das súas compañeiras. Porén, nunha sociedade na que a aceptación da diferenza era complicada e a heterosexualidade a norma, Alexina reivindícase como home: cambia de sexo legal e de identidade para ser Abel Barbin. Mais, incapaz de adaptarse, suicídase na súa soidade. A MIT de Ribadavia outorga o premio de honra a Marta Pazos Alén desta ópera, Pazos está inmersa en varios proxectos máis. O 14 de abril asina a dirección e a dramaturxia na estrea da obra Ás oito da tarde, cando morren as nais, unha produción do Centro Drámático Galego baseada no texto de AveLina Pérez. Ademais, en xullo presentará en Mérida Safo Fragmento 36.


O pasado sábado estiven en Vigo, na entrada do Marco (metáfora marabillosa de como gañar o futuro: foi un centro de tortura e represión hai décadas, hoxe é un Museo de Arte Contemporánea; como o antigo matadoiro de Alcabre é hoxe o Museo do Mar...os de Vigo somos así...), con outros compañeiros e compañeiras da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, recitando a Rosalía de Castro. Cando iamos comezar o acto pasaba preto de nós, con toda a súa forza, a Marea Humana da manifestación, pedindo, como Rosalía, xustiza. Un mundo máis xusto. Un mundo vivible. Esperamos a que a manifestación pasase, alentando dende os nosos corazóns aos que tal pedían e, acto seguido, comezamos co recitado. Para a nosa sorpresa, contamos arredor de duascentas persoas as que se concentraron alí para nos escoitar á ducia de autores e autoras que quixemos levar a palabra de Rosalía á xente Para a nosa sorpresa, contamos arredor de duascentas persoas as que se concentraron alí para nos escoitar á ducia de autores e autoras que quixemos levar a palabra de Rosalía á xente. E incluso, cando os "profesionais" da palabra cumprimos coa nosa encomenda, foron algunhas persoas do público as que se animaron a achegarse ao libro e ler. Unha, incluso, cantou. En definitiva, un acto fermoso que nos reivindica, tamén, como pobo. Sen embargo, o que quero traer hoxe aquí neste artigo, ademais do xa comentado, era o frío que facía. Que estaba entrando unha vaga de Frío Polar (así dixo o Telexornal). E pensaredes: pois si que non tes de que falar que xa nos falas do tempo. A cultura galega estaba alí, de pé, dignísima, co mellor dos seus sorrisos e aturando a friaxe coma podía. E a xente estaba alí en troques de estar nas súas casas quentiños vendo a tele. Estaban coma nós papando frío Pois si. O importante é que ía moito frío. Os escritores e escritoras que estivemos alí de pé algo máis de unha hora, non parabamos de quencer as mans co alento, de meter as mans dentro dos abrigos, de movernos dun lado a outro por ver de tornar a friaxe dos pés, de dar choutiños pequerrechos por ver de quencer as anatomías. Os calvos coma min nin vos conto como estabamos pola parte de arriba. Mais alí estabamos. A cultura galega estaba alí, de pé, dignísima, co mellor dos seus sorrisos e aturando a friaxe coma podía. E a xente estaba alí en troques de estar nas súas casas quentiños vendo a tele. Estaban coma nós papando frío. Cos libros de Rosalía na man. Enchoupándose da friaxe e da humidade do mar Atlántico que se nos metía dentro. Estaba alí. Aguantando. Por Rosalía de Castro, pola poesía, pola cultura galega e pola lingua. Estaban alí e non marchou ninguén ata que todo rematou. E pareceume unha imaxe perfecta da situación na que estamos e do que nos pasa. A imaxe perfecta dunha cultura que agora queren poñer ao frío a ver se se conxela e morre. Porque parece como que a queren conxelar e así morra de todo. Unha cultura sen abrigo (por repetir a Rosalía que alí nos convocaba) á que lle entran moitas veces ganas de facer xustiza pola man, pero que aguanta escribindo libros, cancións, representando obras de teatro... Que aguanta unida. Arredor dunha palabra poética, dunha fala, dunha bandeira (había bandeiras de Galicia alí tamén). Máis galegos e galegas, en definitiva, dispostos a sairmos do frío glacial no que queren instarlarnos en perpétua hipotermia para, á caloriña da xente boa, a que nos entende, gañar a calor do noso futuro como cultura e como pobo Facía moito frío e falabamos antes de empezar os escritores e escritoras dos peches das librerías, do estado do sector editorial, das dificultades para exercer o noso traballo como nos gustaría. Falabamos diso e notabamos o frío, o iceberg que se nos viña enriba e que ameaza con acabar con todo pois a Brigada de Demolición que todos sabemos non descansa. Mais a pesar do frío, do climatolóxico e do outro, conxurámonos para volver o ano que vén e que sexa máis xente, máis persoas, as unidas arredor de Rosalía de Castro. Máis galegos e galegas, en definitiva, dispostos a sairmos do frío glacial no que queren instarlarnos en perpétua hipotermia para, á caloriña da xente boa, a que nos entende, gañar a calor do noso futuro como cultura e como pobo.


Summary: Un informe da intervención xeral advirte de que os fondos municipais "poden ser insuficientes" para afrontar en prazo os pagos dos próximos meses. O novo goberno atribúe a situación á "mala xestión de Negreira" e asegura que xa está a "paliala".

"Existe risco de que a solvencia a curto prazo do Concello resulte deficitaria e insuficiente para dar cumprimento de forma puntual ás súas obrigas económicas". Quen se expresa nestes termos é o interventor xeral do Concello da Coruña, que nun informe encargado polo alcalde da cidade, Xulio Ferreiro, vén de alertar de que a xestión económica municipal dos últimos anos puxo o consistorio ao bordo da insolvencia ao aumentar moi notablemente a fenda entre pagamentos e cobros e poñer en serio risco a dispoñibilidade de liquidez, isto é, de cartos para facer fronte ás obrigas cotiás. O informe de intervención que vén de prender as alarmas no Pazo de María Pita realiza unha radiografía das contas municipais con data de 17 de xuño, isto é, catro días despois da toma de posesión da nova corporación e do goberno da Marea Atlántica. Nesa altura, advirte o interventor, a situación económica municipal é a peor dos últimos anos. "O Concello -di- amosa unha situación de liquidez ou solvencia a curto prazo" na que se estima que "a reserva de dispoñibilidade real de fondos líquidos" pode "ser insuficiente nos meses de xullo, agosto e setembro para facer fronte puntualmente ao pago das súas obrigas económicas", isto é, para "cumprir co límite máximo do prazo" de pagamento a provedores. O interventor advirte de que os fondos "poden ser insuficientes" para afrontar en prazo os pagos entre xullo e setembro Esta situación, detalla, é o resultado da evolución dos "pagos e cobros orzamentarios nos últimos exercicios, dende o 2011 ata o actual 2015". Trátase "dunha evolución na que os pagos van máis rápido que os cobros, con desviacións negativas" que van dende os 17 millóns a 17 de xuño de 2014 aos "-39 millóns deste ano 2015, o importe negativo máis alto de toda a serie histórica analizada". "Estas diferenzas -conclúe- comprometen e reducen substancialmente a liquidez do concello". A intervención municipal coruñesa amosa tamén a súa preocupación por "outro indicador importante para analizar a solvencia a máis curto prazo": a ratio de liquidez inmediata, isto é, o resultado de dividir os fondos líquidos dispoñibles entre os pagos pendentes ao peche de cada exercicio, e a ratio de solvencia a curto prazo, que divide entre os pagos pendentes a suma de fondos líquidos e cobros pendentes. Unha ratio de liquidez inmediata superior a 1 "reflicte que os fondos líquidos son dabondo para pagar as obrigas pendentes", e unha ratio por baixo de 1 "reflicte que os fondos non son dabondo", o que implica "unha insolvencia inmediata a moi curto prazo que pode ser corrixida no futuro segundo a evolución da recadación". "A solvencia a curto prazo é moi reducida" No caso da Coruña a ratio de liquidez inmediata traspasou en 2014 a barreira do 1, ficando no -0,70, o que implica que no peche do pasado ano os cartos na caixa municipa non eran dabondo para afrontar os pagos. Do mesmo xeito, a intervención tamén indica que "a solvencia a curto prazo é moi reducida e pode existir risco, se segue a tendente mostrada, de que o peche" deste 2015 sexa tamén negativo. Se a liquidez remata o ano en negativo, advirte, habería que acometer "unha redución de gasto no orzamento de 2016", tal e como marca a lei, e o goberno local tería prohibido "acudir a unha operación de endebedamento a longo prazo para financiar investimentos". Con estas cifras sobre a mesa o novo goberno da Coruña afirma que fica constatado que "se atopou cun Concello na peor situación económico-financeira da súa historia recente" a cal, afirma, "deriva da mala xestión do executivo de Carlos Negreira". Os datos contidos no informe da intervención, como as posibles dificultades para cumprir o prazo de pago a provedores en xullo, agosto e setembro, indica, "podería provocar consecuencias legais como unha eventual intervención de tutela financeira por parte da Xunta", subliña. O novo goberno atribúe a situación á "mala xestión de Negreira" e asegura que xa está a "paliala" Estes "graves problemas económicos", indica nun comunicado, xa están sendo "paliados, cando menos parcialmente", coas primeiras "medias de contención e redución do gasto, como as de supresión de varios postos directivos, baixadas de retribucións do persoal eventual ou a redución do custo dos cargos electos". Asemade, di, "de acordo cos informes da oficina orzamentaria, intervención e tesouraría procederase a variar o orzamento con medidas de contención do gasto innecesario, así como con outras desitnadas a mellorar a recadación para garantir a solvencia e a liquidez".


Summary: Investigadores do Instituto Max Planck alemán reconstrúen o ADN completo dun grupo humano descoñecido descuberto en 2008 nunha cova do sur de Siberia.

Canto máis se investiga máis numerosas e mestas son as pólas da árbore da evolución humana, pero as sombras que proxectan tamén son máis intricadas e escuras. Para alumear as zonas descoñecidas da evolución humana, os investigadores somérxense nas profundidades de covas onde viviron os antepasados dos humanos modernos na busca de respostas, e ás veces de sorpresas. Así aconteceu hai catro anos na cova rusa de Denisova, no sur de Siberia, onde os paleontólogos atoparon o óso dun dedo e dous dentes dun grupo humano descoñecido até o momento, e do que agora se reconstruíu o ADN. Os resultados, publicados na web da revista Science esta semana, abren novas posibilidades para tirar do fío da evolución humana. Por primeira vez conséguese reconstruír o ADN completo a partir dun único óso. A calidade excepcional do material conservado no pequeno óso permitiu aos científicos do Instituto Max Planck de Leizpig, Alemaña, reconstruír todo o código xenético. Para conseguilo aplicaron por primeira vez un método desenvolvido por investigador Matthias Meyer que permite duplicar moitas veces fragmentos moi pequenos de ADN até reproducilo por completo. Este sistema xa o empregan os forense pero nunca se adaptara á paleontoloxía. Os investigadores do Max Planck xa conseguiran reconstruír só en parte e con menor calidade o xenoma dos restos de Denisova. Porén agora conseguiran reproducilo cunha calidade semellante á que se obtería de analizar o xenoma dunha persoa actual. Os Denisova son o primeiro grupo humano que se descubre a través do ADN e non comparando a forma dos ósos. Os Denisova son o primeiro grupo humano que se descubre a través do ADN. Este detallado mapa xenético permitíu comprobar a presenza dos xenes que provocan a pel escura e os ollos marróns. A pesar destes puntos en común, o habitante de Denisova ten máis puntos en común cos neandertais que cos humanos modernos. Amais, os xenes do espécime ruso teñen unha maior presenza no xenoma dos habitantes sueste de Asia e de Oceanía, e unha presenza moito menor no dos europeos. O reducido tamaño dos resto si que impide datalos con exactitude. Os investigadores calculan que o individuo investigado viviu entre 82 e 74.000 anos atrás, e que os Denisova se conformaron como un grupo humano diferenciado hai entre 270 e 440.000 anos. Tampouco está claro como e até onde chegaron, nin cando se extinguiron. Agora os investigadores aplicarán este sistema aos neandertais. Agora os investigadores queren aplicar o mesmo método de reconstrución do ADN aos neandertais. Paradoxalmente, este grupo está moito máis estudado e consérvanse moitos máis restos, pero aínda non se puido recuperar o seu material xenético con tanta calidade. Os científicos agardan coñecer mellor como evolucionaron estas especies e que parte do seu xenoma forma parte do noso para deitar un pouco máis de luz sobre as sombras que aínda ocultan a orixe da humanidade.


Summary: "Costa da Morte", do director de cine Lois Patiño foi seleccionada para a 66 edición do Festival Internacional de Cinema de Locarno. Competirá na sección "Cineastas do Presente".

O filme de Lois Patiño entra en concurso no Festival Internacional de Cinema de Locarno que terá lugar do 7 ao 17 de agosto. "Costa da Morte", a primeira longametraxe do director galego, competirá na sección "Cineastas do Presente" nesta 66 edición do prestixioso festival. O pasado ano, Locarno acolleu a estrea de Arraianos de Eloy Enciso, un dos filmes galegos que máis recoñecemento ten tido nos últimos anos. Dirixida por Lois Patiño, o filme retrata a vida da Costa da Morte a través das persoas que habitan esta comarca que foi considerada o fin do mundo. Mar, vento, pedra ou lume teñen especial protagonismo neste filme que se adentra na paisaxe tocada pola voz humana. Nacido en Vigo, Lois Patiño é autor tamén de curtas como Paisaje-Duración, Paisaje-distancia, Na vibración, Esliva ou a máis recente Montaña en Sombra. Trátase dun dos nomes máis relevantes do que se deu a coñecer como novo cinema galego e a súa obra foi presentada en festivais internacionais como o BAFICI, Oberhausen ou Vila do Conde ademais de centros como o Reina Sofía, Georges Pompidou ou CGAC.


Summary: A revisión do Tratado de Non Proliferación segue no aire "pola Covid".

Para o secretario xeral da ONU foi unha combinación de sorte e sentidiño o feito de non se volver usar armamento nuclear no mundo desde que EUA arrasou as cidades xaponesas de Hiroshima e Nagasaki en 1945. "Mais con máis de 13.000 armas nucleares almacenadas por todo o mundo, canto pode durar a nosa sorte?", cuestionábase António Guterres, que nunha tribuna aberta publicada en decembro con ocasión da conferencia de actualización do Tratado de Non Proliferación de Armas Nucleares (1970) comparaba o arsenal nuclear mundial cunha espada de Damocles sobre a humanidade. Esa conferencia estaba convocada para onte, mais foi finalmente suspendida co argumento da pandemia. Tamén nas últimas horas se produciron outros dous eventos de suma importancia para a seguridade dos case 8.000 millóns de habitantes do Planeta, relacionados coa capacidade aniquiladora do armamento nuclear. As cinco potencias que oficialmente contan con el ─China, Estados Unidos, Francia, Reino Unido e Rusia─ emitiron un inusitado comunicado conxunto deixando por escrito o obvio: "unha guerra nuclear non pode ser gañada". As cinco, membros permanentes do Consello de Seguridade da ONU, asumen como "principais responsabilidades" evitar esa contenda, "reducir riscos estratéxicos" e traballar con todos os países para "crear un ambiente de seguridade". "Tamén afirmamos que as armas nucleares ─en tanto que continúen a existir─ deberían servir para finalidades defensivas, disuadir agresións e previr a guerra", engaden no texto publicado nas webs do Kremlin e da Casa Branca. Unha máxima que resume a teoría da disuasión ("se teño armas nucleares, non serei atacado") e que reafirma a idea de que un mundo sen este tipo de armamento é unha utopía. "Abandonar a nosa capacidade disuasoria sen ningunha garantía de que outros farán o mesmo é unha opción perigosa", afirmaba xa Jens Stoltenberg, secretario xeral da OTAN, tras ser ratificado o Tratado de Prohibición de Armas Nucleares en outubro de 2020. China O Goberno da China, a través do viceministro de Exteriores, Ma Zhaoxu, considerou que o comunicado axudarña a incrementar a confianza mutua e "a mudar competición por coordinación e cooperación", segundo recolleu Xinhua. En calquera caso, o director do departamento de control de armas chinés, Fu Cong, asegurou onte que o proceso de modernización do seu arsenal continuará. O control de armas "que reduza os perigos do moderno e crecente arsenal nuclear da China" ─en palabras do secretario de Estado estadounidense, Antony Blinken, tras se anunciar en febreiro pasado a prórroga do Tratado de Redución de Armas Estratéxicas (Start) entre Rusia e os EUA─ é unha das fixacións do Goberno Biden. Mais Fu insistiu en que son outros países os que deben dar o primeiro paso, lembrando que "EUA e Rusia posúen 90% das cabezas nucleares do mundo". En calquera caso, a tendencia non apunta a un desarme global, senón a que Beijing busca equilibrar a balanza inclinada cara a Washington e Moscova. Irán E o comunicado conxunto, emitido xusto cando se retoman as conversas en Viena para rescatar o acordo de 2015 sobre o programa nuclear iraniano, deixa claro que os socios do club nuclear pretenden que siga a ser exclusivo. Que non haxa novas adhesións, deixando a espada de Damocles en cinco privilexiadas mans. Por agora, envaiñada. Reino Unido carrexou 31 armas nucleares á guerra das Malvinas O Reino Unido despregou 31 armas nucleares durante a guerra contra a Arxentina polo control das Illas Malvinas en 1982, segundo un documento gobernamental desclasificado ao que tivo acceso a web de xornalismo de investigación Declassified UK. O Ministerio de Defensa británico xa admitira en 2003 que a súa flota no Atlántico Sur levaba armamento nuclear; agora coñécese exactamente o seu número. Esta segunda feira fixéronse 189 anos da ocupación das Malvinas polo Reino Unido.


Summary: Jorge Riechmann, un dos referentes máis importantes do ecosocialismo e autor de obras coma El socialismo puede llegar sólo en bicicleta, ofrece este xoves no Consello da Cultura Galega unha conferencia titulada Hacia una cultura de la sustentabilidad

Jorge Riechmann é é poeta, tradutor literario, ensaísta e profesor titular de filosofía moral na UAM (Universidad Autónoma de Madrid) e converteuse nun dos referentes máis importantes do ecosocialismo grazas a obras coma El socialismo puede llegar sólo en bicicleta ou Interdependientes y ecodependientes. Este xoves ás cinco da tarde ofrece no Consello da Cultura Galega unha conferencia titulada Hacia una cultura de la sustentabilidad no marco do ciclo O(s) sentido(s) da(s) cultura(s). Milita en Ecologistas en Acción e en Izquierda Anticapitalista e mantén unha grande actividade nos movementos sociais. Nos últimos anos formulou a vertente ética da súa filosofía ecosocialista nunha "pentaloxía da autocontención" que compoñen os volumes Un mundo vulnerable, Biomímesis, Gente que no quiere viajar a Marte, La habitación de Pascal e Todos los animales somos hermanos. Avanza ou retrocede a conciencia ambiental? Seguimos a ver a natureza como un espazo alleo que hai que ocupar e transformar? É unha pregunta que intentei tratar no libro Interdependientes y ecodependientes. Eu diría que estamos nunha situación paradoxal, porque por unha banda hai moito discurso ambiental e iso leva a que mesmo se produzan reaccións de saturación e cansazo, o que os sociólogos chaman ecofatiga. Iso dáse ao mesmo tempo que estamos cada vez peor, se analizamos as prácticas e non as palabras e os discursos, vivimos nunha sociedade cada vez menos ecolóxica. Retrocedemos a pesar de que hai máis discurso no ambiente. Se botamos a vista cara atrás, nos últimos 50 anos, eu creo que hai dúas décadas, os sesenta e os setenta, nos que a conciencia ambiental avanzou. E os tres decenios seguintes foron de retroceso. Parece raro que o diga con Rio 92 e esas cousas. Pero se observamos os feitos e non as palabras, esa é a realidade. Eu falo da era da denegación, un tempo caracterizado con negar a realidade e mirar cara a outro lado. E eses tres decenios son o tempo do avance do pensamento único neoliberal. "Se analizamos as prácticas e non as palabras e os discursos, vivimos nunha sociedade cada vez menos ecolóxica" E a crise como está afectando? Semella que as demandas ecoloxistas quedan relegadas por outras cuestións que semellan máis urxentes... Si. Estamos vendo retrocesos ambientais moi importantes que se producen sen que haxa moito debate nin contestación social, coma por exemplo a reforma da normativa de costas ou na política enerxética. Parece que a crise o xustifica todo. "Estamos vendo retrocesos ambientais moi importantes que se producen sen que haxa moito debate nin contestación social, coma por exemplo a reforma da normativa de costas ou na política enerxética" Vostede defende o concepto de autocontención fronte ao de decrecemento. En que se diferencian? Non os contrapoño. Creo que a autocontención ou autolimitación é un principio normativo que tería que orientar as políticas e as condutas nunha sociedade que de verdade quixese ser sostible ou sustentable. E non só nas palabras, o que os alemáns chaman Sonntagspredigt, discursos dominicais. Eu falo de catro grandes principios que debe ir da man no camiño a esas sociedades sostibles: autolimitación, biomímese, ecoeficiencia e precaución. A ecoeficiencia podería encaixar nas sociedades capitalistas pero os outros tres atopan un rexeitamento frontal no sistema e é desbotado como contos da avoa. A autocontención pode entenderse como unha xestión xeneralizada da demanda: en lugar de poñer a disposición da economía e da xente cantidades sempre crecentes de enerxía, ser conscientes de que hai límites e asumilos. Cando falamos de decrecemento habería que precisar de que plano estamos falando. Pero do que fala o decrecemento é da idea básica do ecoloxismo nas últimas décadas: non se pode crecer infinitamente nun planeta finito. "A autocontención pode entenderse como unha xestión xeneralizada da demanda" Tamén se poñen enriba da mesa conceptos coma a economía verde ou o márquetin verde que espertan moitas criticas dependendo do que se queira dicir con eles e quen os usen... Si. Nesta sociedade de negadores a linguaxe vese sometida a unha erosión tremenda. O mesmo que o 15M dixo con razón "chámano democracia e non o é", tamén temos que dicir "chámano sustentabilidade e non o é" ou "chámano economía verde e non o é" . Podemos botar a vista atrás e ver o que significaba a economía verde nos anos oitenta, por exemplo no libro de Michael Jacobs The green economy. E podemos comparalo co concepto de economía verde que defende a ONU ou as grandes multinacionais. Non teñen nada que ver: Jacobs entendíaa como o camiño cara un modelo distinto, e estoutros o único que pretenden é mercantilizar absolutamente todo: non só os recursos senón tamén os servizos ambientais. E isto lévanos a un escenario terrible. "O mesmo que o 15M dixo con razón "chámano democracia e non o é", tamén temos que dicir "chámano economía verde e non o é"" O capitalismo é incompatible coa sustentabilidade. Pero tamén a esquerda historicamente pecou dun culto ao progreso e ao crecemento e en boa medida mantén ese lastre... A meirande parte da esquerda, e a pesar de todo o que pasou, segue sendo produtivista. As posicións ecofeministas, ecosocialistas ou de esquerda cunha gran preocupación ecoloxista seguen sendo moi minoritarias por desgraza. Escápasenos a velocidade das transformacións políticas e sociais das últimas décadas. E iso lévanos a que ás veces falemos con conceptos zombies, que parece que están vivos e que significan o mesmo que hai medio século pero que non é así. A categoría de progreso en particular debe ser repensada. Identificalo simplemente co cambio tecnolóxico é unha barbaridade hoxe en dia e se cadra ten sentido definilo como unha mellora cualitativa da condición humana. E esa noción de progreso si se pode defender nestes tempos e en función dela observamos que en moitos aspectos estamos retrocedendo. "Temos que mirar a América Latina: nos procesos políticos de Ecuador, Bolivia ou Venezuela o ecosocialismo ten un peso moi importante" Cal é o momento actual do ecosocialismo en España e que retos ten por diante? A asunción meramente verbal dalgúns obxectivos leva a que as posicións políticas ecoloxistas reais sexan minoritarias en España. Pero tamén temos que destacar que España deu dous pensadores fundamentais para o ecosocialismo en todo o planeta, Manuel Sacristán e Paco Fernández Buey. En Cuba mesmo queren crear un espazo de debate chamado Paco Fernández Buey, en recoñecemento da súa importancia. Temos que mirar a América Latina: nos procesos políticos de Ecuador, Bolivia ou Venezuela o ecosocialismo ten un peso moi importante aínda que non se traducira en práctica política. E seguramente o ecosocialismo non ten en ningún pais a importancia que ten en Chile. Non sexamos tan eurocéntricos. Vai haber un gran encontro internacional ecosocialista en Quito en xuño, por exemplo. Texto da súa conferencia (.pdf)


Summary: No ecuador do seu terceiro mandato, o presidente xustifica que leve sete anos incumprindo a súa propia lei para dar independencia aos medios públicos galegos argumentando que era peor cos seus antecesores hai unha década O presidente responde á condena por vulnerar a folga feminista pedindo ao BNG que acate as sentenzas de Catalunya

O presidente responde á condena por vulnerar a folga feminista pedindo ao BNG que acate as sentenzas de Catalunya No ecuador do seu terceiro mandato, o presidente xustifica que leve sete anos incumprindo a súa propia lei para dar independencia aos medios públicos galegos argumentando que era peor cos seus antecesores hai unha década Este martes 25 de setembro cumpríronse dous anos das últimas eleccións autonómicas en Galicia que deron a Alberto Núñez Feijóo a súa terceira maioría absoluta. E este mércores, nove anos e medio despois da súa chegada á Xunta, o presidente galego volveu tirar do seu tradicional argumentario de que os seus antecesores o facían peor para xustificar que el mesmo leve sete anos sen cumprir a súa propia lei para dar independencia aos medios públicos galegos. Pero desta volta Feijóo non só reiterou que a situación era peor co bipartito de PSdeG e BNG que gobernou Galicia entre 2005 e 2009, senón que asegurou que o mesmo está a producirse co suposto control actual de PSOE e Podemos sobre RTVE. A Feijóo preguntáronlle este mércores En Marea e PSdeG no Parlamento de Galicia sobre o seu reiterado incumprimento da lei dos medios públicos galegos impulsada polo PP en 2011, que está a provocar masivas protestas entre os profesionais da radio e a televisión galegas evidenciados nos venres negros e a manifestación que o pasado 8 de setembro recorreu as rúas de Santiago. As respostas do presidente galego foron do tipo "entre TVE e a televisión galega hai unha gran diferencia, sen ningunha dúbida, pregúntenllo aos profesionais das dúas" ou "o modelo de TVE non é o modelo serio, independente e profesional da TVG". En Marea e PSdeG lembran que sete anos despois aínda están sen cumprir a creación dun consello de informativos, dun estatuto profesional ou a elección parlamentaria por maioría cualificada do director xeral da CRTVG Os portavoces de En Marea e PSdeG, Luís Villares e Xoaquín Fernández Leiceaga, lembraron que sete anos despois aínda están sen cumprir esixencias da lei autonómica como a creación dun consello de informativos, a aprobación dun estatuto profesional ou a elección parlamentaria por maioría cualificada do director xeral da CRTVG (pola contra, en 2015 o PP blindou a través doutra lei que o actual director, Alfonso Sánchez Izquierdo, siga no cargo de xeito indefinido). Alfonso Sánchez Izquierdo e Alberto Núñez Feijóo [Xunta de Galicia] Para Villares, eses e outros incumprimentos deberan levar ao presidente galego, ao que chamou "Alberto Putin Feijóo, o tsar dos Peares", a "revogar o director xeral por incumprimento notorio das funcións do seu cargo". Para Leiceaga, a situación supón un "incumprimento premeditado e desleal, porque nós apoiamos aquela lei, e a apoiamos íntegra, non por partes". Feijóo xustifica a situación na TVG co seu liderado en audiencia: "O importante é o respaldo do pobo galego", di A ningunha desas cuestións deu resposta Feijóo na súa quenda de palabra. Pola contra, ademais de reiterar que a situación era peor durante o goberno galego previo ao seu hai case unha década, asegurou que aquela mesma situación está a darse agora a nivel estatal, atribuíndo a PSOE e Podemos unha "gran cacicada" para controlar RTVE. "O primeiro que fixeron vostedes foi un real decreto lei para incumprir a lei, para cesar todo o consello de administración de RTVE", dixo Feijóo, que en ningún momento mencionou o concurso público en marcha para elixir o novo responsable con criterios profesionais. Feijóo tamén se preguntou se o modelo que quere a oposición galega para a CRTVG é o de "La Tuerka", o programa presentado por Pablo Iglesias. Outro dos argumentos empregados polo presidente galego fronte ás críticas foi o do liderado da audiencia da TVG: "O importante é o respaldo do pobo galego", dixo. Premio estatal a Ana Romaní polo histórico Diario Cultural Villares salienta que Ana Romaní vén de recibir o Premio Nacional de Xornalismo Cultural ao tempo que é "vítima do control represivo da CRTVG" No debate sobre a censura na CRTVG, o portavoz de En Marea salientou que este martes a xornalista Ana Romaní foi recoñecida a nivel estatal co Premio Nacional de Xornalismo Cultural ao tempo que a dirección da radio autonómica vén de cancelar o seu Diario Cultural no seu formato habitual tornando en microespazos en diferentes puntos da programación. "Ana Romaní é vítima do seu control represivo da CRTVG", asegurou Villares, para engadir que "o máis patético é que vostede nin saiba quen é porque é o exótico presidente que non escoita a radio ou ve a televisión do seu país", lembrando unha afirmación de Feijóo hai uns días na que este admitía que non ve nin escoita os medios públicos galegos pero que le os resumos que lle preparan os seus asesores. A resposta de Feijóo foi argumentar que el non decide nin os nomeamentos nin os cesamentos na CRTVG pero criticando unha suposta dobre vara de medir de En Marea: "Resulta que cando se nomea a Ana Romaní para dirixir o programa é correcto", dixo o presidente. O Diario Cultural foi creado por Ana Romaní na Radio Galega en 1990, cando Feijóo aínda non entrara en política.


Summary: O bretón impúxose (35,2%) a Manuel Valls ( 31,5%) na primeira volta. O terceiro candidato máis votado, Montebourg (17,9%) anunciou voto a favor de Benoît Hamon na segunda volta

Benoît Hamon gañou a primeira volta das primarias do Partido Socialista francés para escoller candidato para as eleccións presidenciais. Con 35,2% dos votos, o ex-ministro de Educación superou o ex-primeiro ministro Manuel Valls, 31,5%. Ambos os dous desputarán este domingo a segunda volta das primarias, pois ningún deles superou 50% dos apoios. O terceiro candidato máis votado foi o ex-ministro de Economía Arnaud Montebourg, que xa anunciou o seu apoio a Hamon, polo que éste ten, en principio, todas as papeletas para ser eleito. "O imperativo que pesa sobre as nosas costas é a unión das esquerdas. Sen esa unión, non haberá solución, entre o candidato liberal brutal que é François Fillon [escollido nas primarias do centro-dereita, en Novembro] e a familia Le Pen", dixo. Hamon, de por parte, afirmou que nas primarias houbo unha "clara mensaxe de renovación e esperanza, expresaron o desexo de abrir unha nova páxina para a esquerda", mentres que Manuel Valls afirmou que "na está escrito". O ex-primeiro ministro xa se puxo en campaña para a segunda volta afirmando que os socialistas terán que escoller o domingo entre "promesas irrealizábeis e unhas esquerda críbel que asuma responsabilidades". Coa afirmación "promesas irrealizábeis" Vallas atacaba as propostas que Benoît Hamon fixo durante todas estas semanas, como a creación dun rendemento básico universal ou a semana laboral de 32 horas. Outras propostas foron as de protexer na constitución 'bens comúns' como a auga ou o aire. Analistas e medios sitúan este bretón, licenciado en Historia, na liña da esquerda francesa que se inspira en Bernie Sanders ou Jeremy Corbin. Nas primarias socialistas, nas que se presentaron sete candidatos, tomaron parte menos de dous millóns de persoas. Nas que decorreron o pasado mes de novembro para elixir o candidato da dereita gala, a participación superou os catro millóns.


Summary: A peza, dirixida por Esther F. Carrodeguas e Xavier Castiñeira, estrearase en 2023 despois dun amplo traballo de investigación e entrevistas ao longo deste 2022, centenario do nacemento do político vilalbés e dez anos despois do seu pasamento. A obra busca recoller a súa personalidade, "particularísima e popularísima"

Neste ano 2022 conmemórase o centenario do nacemento do político vilalbés e tamén o décimo aniversario do seu pasamentoA plataforma creativa galega ButacaZero, dirixida por Esther F. Carrodeguas e Xavier Castiñeira, prepara unha peza de teatro político centrada na figura de Manuel Fraga Iribarne e que -baixo o título de 'Iribarne'- se estreará no ano 2023. Antes, ao longo deste ano 2022, ButacaZero levará a cabo un amplo traballo de investigación sobre a figura, a través de entrevistas, improvisacións e outros materiais e procesos. Neste ano 2022 conmemórase o centenario do nacemento do político vilalbés, ministro da ditadura franquista e presidente da Xunta de Galicia, e tamén o décimo aniversario do seu pasamento.Iribarne non será un biopic sobre a vida de Manuel Fraga Iribarne. O obxectivo é "chegar a entender non só a figura do político, senón a afectación que tivo -e segue a ter- nas nosas vidas"Iribarne é un proxecto de investigación escénica arredor da figura de Fraga, cunha fase inicial que se formula como unha serie de entrevistas nas que se conversará "sobre a importancia do político galego e do seu legado". ButacaZero abrirá este proceso de creación ao público a través das súas redes sociais, cunha serie de improvisacións teatrais, compartindo, ao tempo, as entrevistas que se realizarán con relevantes figuras do panorama social e político español, incluíndo representantes da cultura, a historia ou o xornalismo.Iribarne non será un biopic sobre a vida de Manuel Fraga Iribarne. O obxectivo final é "chegar a entender non só a figura do político, senón, principalmente, a afectación que tivo -e segue a ter- nas nosas vidas". ButacaZero cita como referentes deste proxecto obras como Ubú rey, de Alfred Harry, ou La imaginación del futuro, do colectivo teatral chileno La Re-sentida."Temos a impresión de que polo camiño deseñou non só o que agora é Galicia, senón mesmo o que é España: esa España do turismo, a do destape a dos paradores... Ou o mesmísimo PP"Esther F. Carrodeguas e Xavier Castiñeira buscan facer balance dunha personalidade "particularísima e popularísima". Subliñan que Fraga "puido ter sucedido a outro galego, Francisco Franco, pero tivo que se conformar con ser o 'grandísimo presidente dos e das galegas". Porén, engaden, "temos a impresión de que polo camiño deseñou non só o que agora é Galicia, senón mesmo o que é España: esa España do turismo, a do destape a dos paradores... Ou o mesmísimo PP".Nos últimos anos ButacaZero situouse como un referente do teatro contemporáneo galego, grazas a obras como Voaxa e Carmín, #camiños, Despois das ondas ou 32m2.


Summary: Fontes policiais afirman que manteñen aberta unha investigación para esclarecer os feitos que rodean a morte dunha muller duns 70 anos cuxo corpo apareceu sen vida cando ía ser desafiuzada.

A comisión xudicial atopou na segunda feira nun piso da rúa Perú, no coruñés barrio de Labañou, o cadáver da muller que ía desafiuzar por non poder pagar o importe do alugueiro mensual do inmoble. A investigación céntrase nestes momentos en atopar a filla, pois non se descarta ningunha posibilidade, entre elas un suicidio asistido. Fontes próximas ao caso, que se atopa baixo segredo de sumario, fan alusión a unha nota cunha autoincuplación do falecemento. Foi tamén na Coruña onde tivo lugar un dos despexos que máis protesto social suscitou, o de Aurelia Rei, en febreiro de 2013.


Summary: O ultra fracasa no seu obxectivo de se facer co antigo 'bastión vermello' para así forzar un adianto electoral en Italia. A dereita, iso si, imponse en Calabria. En ambas as dúas rexións, "desfeita" do Movemento 5 Estrelas

Emilia-Romaña resiste o asalto de Matteo Salvini e a súa dereita dura. Nas eleccións deste domingo esta rexión italiana, un dos bastións electorais da esquerda durante décadas, votou maioritariamente polo candidato de centroesquerda, Stefano Bonaccini, que logrou 51,3% dos votos, Case oito puntos por riba do que logrou a aspirante dereitista, Lucia Borgonzoni, que ficou en 43,6%. O Movemento 5 Estrelas desplómase e non chega ao 4% dos apoios nunha das zonas onde naceu con forza. Estes resultados representan un revés para Salvini, que formulou estas eleccións como un verdadeiro plebiscito sobre o gobernó italiano.O líder da Liga Norte, porén, quixo mostrarse contento: "Por primeira vez en 70 anos a Emilia-Romaña está partida (electoralmente). É emocionante". "Non me sinto derrotado, gañas e perdes. Mais se perdo son igual de feliz, ao contrario: traballo o dobre. Terán que esperar os próximos vinte anos para verme canso". A dereita recoñece que o 'movemento das sardiñas' fixo dano, ao abrir por primeira vez unha mobilización ampla e popular fronte Salvini e o que representa, logrando remobilizar sectores do voto que estaban na abstención cara á esquerda. O gañador en Emilia-Romaña é o PD. O líder do partido, Nicola Zingaretti afirma que "de Emilia-Romaña chegou un sinal: Salvini sabe dicir os problemas pero non sabe como resolvelos e a xente reaccionou. Salvini perdeu". En Calabria gañou a dereita, con case 56% dos votos, mentres o candidato de centroesquerda ficaba en 30%. Ao igual que na Emilia-Romaña, o M5E rexistrou uns pobres resultados: neste caso, 7% dos votos.


Summary: Ana Pontón insta a que se asuman responsabilidades e a socialista Marina Ortega pide que Feixoo dea explicacións no Parlamento.

A vacinación de Josefina Fernández, conselleira delegada de DomusVi, e do seu irmán está a xerar un amplo malestar entre familiares dfe usuarios das residfencias, sindicatos e tamén as forzas da oposición. A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, considerou que a vacinación de Fernández supón unha "labazada" á dignidade de Galiza" e insta aá Xunta a dar explicacións e asumir responsabilidades. Pontón asegurou que o feito de que persoas "salten a lista" á hora de porse unha vacina cando "hai miles á espera" supón unha "falta" da "mínima decencia". "É unha labazada a dignidade deste país", sostivo a nacionalista, que lembrou que os xeriátricos de DomusVi foron un dos lugares nos que máis impactou a Covid e criticou a "cara dura" da conselleira delegada ao "romper todos os protocolos" para inmunizarse. "Creo que é impresentábel, pero a Xunta debe de explicar como é posíbel que unha persona que non forma parte dos colectivos proritarios recibe esta vacina", manifestou Pontón, que asegurou que hai "unha responsabilidade" por parte do Goberno galego que alguén debe de asumir. O PSdeG instou o presidente da Xunta a explicar na Cámara galega as vacinacións "irregulares" na Galiza, como a da conselleira delegada de DomusVi, Josefina Fernández, da alcaldesa de Boimorto, María Jesús Novo, e os erros na lista da área sanitaria de Pontevedra. A portavoz de Política Social do Grupo Parlamentario Socialista, Marina Ortega, manifestou que "non podemos consentir este tipo de cuestións xa que están pendentes moitísimas persoas vulnerábeis ás que hai que blindar e seguir o proceso de forma sistemática e optimizada", manifestou a parlamentaria do PSdeG. Ortega subliñou que tanto o presidente como as consellerías competentes deben explicar este tipo de "irregularidades" con "urxencia". "A Xunta proporciona a vacina a estas persoas antes que outras que están pendentes, como son os sanitarios que están na primeira liña", censurou a deputada.


Summary: As escolas rurais vólvense Universidade en Barreiros. O Colectivo Ollomao imaxinou unha universidade nas aldeas, con cursos de formación que se imparten nas escolas rurais e títulos que se chaman "sementes". Bota a andar o próximo 21 de outubro.

Son escolas en lugar de facultades, sementes no canto de Graos. Así é a Universidade Rural de Barreiros, un proxecto formativo para as aldeas que promove o Colectivo Ollomao e apoia a Deputación de Lugo a través das súas áreas de Cultura e Vicepresidencia. Os cursos, a formación, non teñen que ser só privilexio do mundo urbano, no rural hai espazos como os edificios das antigas escolas rurais que poden ser a base dunha rede de centros de formación. Desta idea partiron en Ollomao á hora de deseñar o proxecto que neste es de outubro se iniciará cun plan piloto. "Dar vida aos pequenos núcleos rurais e "motivar" ás veciñas e veciños a que se despracen para participar nas actividades e utilizar as escolas rurais para o ensino, a transmisión de coñecementos, a alfabetización", recóllese no proxecto no que se contempla un catálogo de cursos que non está, habitualmente, ao alcance do mundo rural. Barreiro terá universidade e o alumnado á que se dirixe é, en primeiro lugar, os seus propios veciños do rural. "Recuperar o uso das escolas rurais e aproveitar o capital intelectual das e dos veciños de Barreiros e achegar o rural un catálogo de cursos que polo xeral só se imparten na cidade", sinalan desde Ollomao dun proxecto que contempla cinco áreas de formación ou sementes: Enxeñería do Medio Rural, Ciencias da Saúde, Xornalismo e Opinión Pública, Ciencias Sociais, Xurídicas e Económicas e Produción Artística e Publicidade. Os espazos serán as propias escolas rurais, que en Barreiros hai 13 espallados por 8 parroquias do concello. Os edificios terán así novo uso acaído a súa propia historia no ámbito educativo. "Os proxectos grandes soen ter a súa orixe en sitios pequenos e de colectivos pequenos", afirmou o vicepresidente Antonio Veiga na presentación dun proxecto que para o responsábel da Área de Cultura, Mario Outeiro é "se cadra o proxecto cultural e educativo máis importante dos últimos tempos no rural lucense pola clara aposta pola democratización da cultura". A presidenta do Colectivo Ollomao, Tamara Rubiños anunciou tamén que botarán man das "potencialidades das persoas veciñas de Barreiros, e doutras localidades do arredor, que acadaron un nivel de ensino superior e/ou universitario e dispoñen de capacidade académica suficiente para poder transmitir os seus coñecementos a aquelas persoas non formadas nos mesmos". Para se inscribir compre dirixirse ao correo colectivo.cultural.ollomao@gmail.com. Do 21 ao 25 de outubro desenvolverase a semana de portas abertas na que se poderá experimentar nas distintas sementes. Son escolas en lugar de facultades, sementes no canto de Graos. Así é a Universidade Rural de Barreiros, un proxecto formativo para as aldeas que promove o Colectivo Ollomao e apoia a Deputación de Lugo a través das súas áreas de Cultura e Vicepresidencia. Os cursos, a formación, non teñen que ser só privilexio do mundo urbano, no rural hai espazos como os edificios das antigas escolas rurais que poden ser a base dunha rede de centros de formación. Desta idea partiron en Ollomao á hora de deseñar o proxecto que neste es de outubro se iniciará cun plan piloto. "Dar vida aos pequenos núcleos rurais e "motivar" ás veciñas e veciños a que se despracen para participar nas actividades e utilizar as escolas rurais para o ensino, a transmisión de coñecementos, a alfabetización", recóllese no proxecto no que se contempla un catálogo de cursos que non está, habitualmente, ao alcance do mundo rural. Democratizar o ensino Barreiros terá universidade e o alumnado á que se dirixe é, en primeiro lugar, a propia veciñanza do rural. "Recuperar o uso das escolas rurais e aproveitar o capital intelectual das e dos veciños de Barreiros e achegar o rural un catálogo de cursos que polo xeral só se imparten na cidade", sinalan desde Ollomao, dun proxecto que contempla cinco áreas de formación ou sementes: Enxeñería do Medio Rural, Ciencias da Saúde, Xornalismo e Opinión Pública, Ciencias Sociais, Xurídicas e Económicas e Produción Artística e Publicidade. Os espazos serán as propias escolas rurais, que en Barreiros hai 13 espallados por 8 parroquias do concello. Os edificios terán así novo uso acaído a súa propia historia no ámbito educativo. "Os proxectos grandes soen ter a súa orixe en sitios pequenos e de colectivos pequenos", afirmou o vicepresidente Antonio Veiga na presentación dun proxecto que para o responsábel da Área de Cultura, Mario Outeiro é "se cadra o proxecto cultural e educativo máis importante dos últimos tempos no rural lucense pola clara aposta pola democratización da cultura". A presidenta do Colectivo Ollomao, Tamara Rubiños anunciou tamén que botarán man das "potencialidades das persoas veciñas de Barreiros, e doutras localidades do arredor, que acadaron un nivel de ensino superior e/ou universitario e dispoñen de capacidade académica suficiente para poder transmitir os seus coñecementos a aquelas persoas non formadas nos mesmos". Para se inscribir compre dirixirse ao correo colectivo.cultural.ollomao@gmail.com. Do 21 ao 25 de outubro desenvolverase a semana de portas abertas na que se poderá experimentar nas distintas sementes.


Summary: O romanceiro tradicional será o gran protagonista na segunda edición do ciclo Flor Nova do Romanceiro, organizado por Sirgo Torcendo, que tratará de ofrecer unha perspectiva renovada das diferentes variantes do Romance Ibérico tradicional, histórico, vulgar ou de cego.

O Romanceiro, ese conxunto de poemas narrativos transmitidos oralmente, érguese como un punto de conexión, de encontro, das diferentes tradicións que o foron creando, e ampliando, até a actualidade. Desde os romances máis tradicionais até as últimas achegas que abren novos camiños. E entre eses novos camiños atópase Flor Nova do Romanceiro Ibérico, un ciclo de concertos e palestras organizado por Sirgo Torcendo, en colaboración con A Central Folque, que trata de ofrecer unha nova perspectiva das diferentes variantes do Romance Ibérico tradicional, histórico, vulgar ou de cego. A primeira edición de Flor Nova do Romanceiro desenvolveuse na Coruña en 2019, co gallo do Bienio Pidalino. Agora volve aflorar, mais "dándolle unha volta ao romanceiro ibérico e ao romanceiro tradicional galego, ampliando os enfoques desde os que se podía abordar", explica en conversa con Nós Diario a directora do ciclo, Belén Bermejo. Así, concertos, palestras e vídeos de divulgación para todos os públicos definen o programa desta segunda edición, que se desenvolverá os días 8, 9, 15 e 16 de outubro. Desde a Compostela rural A localización, algunhas das parroquias máis emblemáticas do rural compostelán: as igrexas de Santo André de Barciela, Santa María de Villestro e San Paio da Sabugueira. "Nun afán por descentralizar decidimos acudir a parroquias, xa non do centro, senón do rural compostelán", explica Bermejo. Son espazos "moi importantes desde o punto de vista histórico". Algúns atópanse situados "en pleno Camiño de Santiago, como é o caso da igrexa de San Paio de Sabugueira", e outros presentan unha arquitectura "realmente interesante". Véxase Santo André de Barciela, "unha pequena xoia". Son lugares que apenas teñen programación e aos que "non se lle presta moita atención", valora a directora. "Compostela ten un rural moi interesante e moi abandonado", apunta. Unha perspectiva renovada do Romanceiro O ciclo achegará "unha perspectiva renovada e enriquecida sobre diferentes variantes do Romance Ibérico tradicional, histórico, vulgar ou de cego, de tempos pretéritos e actuais", adiantan desde a organización. Renovada desde diferentes enfoques e entendendo o romance de maneira "poliédrica", en palabras de Belén Bermejo. Primeiro, partindo do romance como estrutura métrica ou como poema, que "afonda as súas raíces na Idade Media" para se conservar e transmitir ao longo dos séculos de maneira oral "até chegar ao recordo na mente da xente que aínda hoxe os cantan". Mais partindo tamén da actualidade, das persoas que traballan sobre eses textos, "como Alba María, que é cantora de romances tradicionais mais realiza as súas propias" creacións romancísticas e incluso as improvisa. "É pór o romance na voz de xente que segue a dar unha visión renovada" do que é ou pode ser este xénero. Diana Baroni e Grupo 1500 A segunda edición de Flor Nova traerá á Galiza a cantora e investigadora arxentina Diana Baroni, quen actuará a canda Rafael Guel. "Xa ela mesma é un espectáculo que enche o escenario coa súa presenza", conta Bermejo. Formada en música clásica e barroca, pasou ao mundo da investigación e experimentación no ámbito da música tradicional. "Os dous fan cousas marabillosas" vinculadas coa tradición amerindia e latinoamericana, mais para esta actuación Diana Baroni propón "unha narración na que recrea o ambiente popular e ecléctico da época colonial en América Latina, no que se instala e desenvolve o Romanceiro Ibérico en constante diálogo coas tradicións mestizas". Realizarase na sexta feira 15 de outubro e contará cunha conversa coa propia Diana Baroni. O Grupo 1500 será outro dos pratos fortes para este encontro arredor do romanceiro tradicional. Referentes no ámbito ibérico de interpretacións informadas de música antiga, neste ciclo afondarán "no que puideron ser as raíces dentro de toda a literatura dos Minnesänger, pasando polas Cantigas de Santa María, textos medievais que xa apuntan a un certo carácter narrativo", explica Belén Bermejo, tamén integrante do conxunto. Así pois, nesta Flor Nova ofrecerán ao público asistente "un repertorio moi fermoso" no que, entre outras pezas, interpretarán o apócrifo "Pranto da Frouxeira", mais nunha "contrafacta coa música dun romance tirada do Cancioneiro de Palacio". Nese decorrer, que se desenvolverá o 9 de outubro, o músico Andrés Díaz achegará, na parola co público, "moitos datos interesantes e curiosos". Os "romances" galegos de nova creación O zanfonista e cantor Francisco do Romualdo, posibelmente "o único artista invisual verdadeiro que representa os cantos de cego actualmente", cantará "romances novos" so o título "paus de cego", co fin de lembrar e traer á actualidade "aquelas persoas invisuais que os transmitiron e vendían en pregos de cordel". Será na sexta feira 8 de outubro, a canda o concerto solista de Miro Casabella. Para pór o ramo ao ciclo, o sábado 16 de outubro o conxunto conformado por Alba María e Queco Díaz abordarán os romanceiros galegos de tradición oral e de nova creación que achegan "todo o sabor da honesta interpretación popular". Vídeos divulgativos en liña Alén dos concertos, o programa de Flor Nova do Romanceiro Ibérico inclúe actividades de diversa índole: performáticas, diálogos, narracións... Terán lugar antes dos concertos ou integradas neles, e están dirixidas a todos os públicos. Paralelamente ao ciclo de actividades escénicas, o programa inclúe unha serie de vídeos divulgativos que se emitirán ao longo do mes de outubro na canle de Youtube de Sirgo Torcendo. A través de catro capítulos, participarán os especialistas Andrés Díaz, Diana Baroni, José Luís Forneiro e Xabier Moure, recoñecido estudoso do patrimonio e da historia da comarca dos Ancares. Ademais, Alba María realizará un vídeo-obradoiro sobre o romanceiro, no que achegará as chaves para crear o seu propio romance.


Summary: O 19 de febreiro conmemórase o centenario do poeta Xosé María Díaz Castro e desde o centro educativo que leva seu nome no seu Guitiriz natal poñen ao dispor da comunidade educativa diversos materiais para compartir a festa de aniversario. Profesorado e alumando elaboraron actividades, un documental, propostas de xogos... para convidar a toda a comunidade a celebrar unha xornada poética.

Desde o IES Poeta Díaz Castro de Guitiriz animan a toda a comunidade educativa a conmemorar a festa de aniversario do autor a quen a Academia decidiu dedicar este ano o Día das Letras Galegas. Con este fin, comparten diversos materiais para que o nome de Díaz Castro resoe e que a festa que desde Guitiriz promoven sexa simultanea en todos os centros educativos do país que queiran sumarse á celebración do aniversario. Propoñen, entre outras cousas, que nos centros educativos se proxecte o documental que elaborou o propio alumnado do IES de Guitiriz "A lus do mundo. Redescubrindo ao poeta Díaz Castro" (en colaboración con Pasen y Vean Comunicación: http://www.pasenyveancomunicacion.com/). Convidan tamén a partillar unha proposta de actividade de 50 minutos que inclúe xogos sobre a poesía, exercicios arredor do documental elaborados pola profesora María Miragaya a partir dun obradoiro da especialista Chus Otero ( http://www.chusotero.es/). A música ten tamén presenza no programa que o centro propón, da man da profesora Sandra Tenreiro. Os distintos materiais están dispoñíbeis nos enlaces: http://www.alusdomundo.com http://biblodiazcastro.blogspot.com.es/ http://www.edu.xunta.es/centros/iesdiazcastro/ A cambio da xenerosa oferta, desde o Poeta Díaz Castro solicitan que os centros que se sumen á festa lles remitan fotos e documentación da celebración compartida ao enderezo documentaldiazcastro@gmail.com para compartir tamén nas redes sociais.


Summary: Stephanie Llaryora recoñece o seu carácter nómade até chegar á Galiza. Naceu en Florida (EUA) e vivíu na América Latina, Madrid e Euskadi. O teatro é a súa paixón e conseguiu que fose a súa profesión unha vez estabelecida no noso país coa creación da produtora De Ste Xeito. Entrou polo Padornelo amosando o seu humor en monólogos enxeñosos e valentes nos que incorporou a lingua galega que agora fala con soltura.

No espectáculo 'Eu quero ser galega' atrévese coa análise da nosa identidade. Aproveitou as súas experiencias? Fíxeno desde o que eu sentín. Por un lado sentía moita identificación coa personaxe. Se alguén está onde debe estar todo flúe. Se tes moitas dificultades é que non estás onde corresponde. A miña integración levoume a analizar o que estaba a pasar desde un punto de vista cómico. Tamén tratei o choque cultural que atopei. Busquei a experiencia de alguén que se quere adaptar a esta terra. Galiza ten unha personalidade moi marcada. Impactoume o sentimento de acollida, de moita raíz. Imaxino que tedes incorporada esa historia da emigración e no meu caso cando volvía sempre atopaba acubillo. Coincide coa miña historia da emigración. Atopei un sentimento de moito compromiso e honestidade por parte da xente. A dúbida da que se fala tanto é máis porque tedes moito que dar e igual precisades pensar sobre a persoa que tedes diante. A min encántanme as cousas impredicíbeis e coido que a Galiza é algo impredicíbel. Pola súa meteoroloxía e por ter tanta conexión coa natureza. Creo que me agarda unha historia de vida moi potente. Como foi a súa propia "galeguización"? Coa Galiza tiven un amor a primeira vista. Estudei arte dramática en Madrid e vivín en Euskadi. A miña familia é moi nómade e viaxei moito tamén pola América Latina. Participei en diversos monólogos nunha época na que se facían moitos. Un compañeiro tróuxome a traballar e notei que se me abrían moitas portas. Comecei a facer amizades e a miña mellor amiga vivía na Coruña. De repente tiña moito sentido todo o que eu facía aquí. Foi cando me decidín a quedar. Atrapoume, e non sei explicar como, mais xa levo sete anos vivindo aquí. Cal é a idea co espectáculo 'Feminíssimas', que agora representan pola xeografía galega? Queriamos afondar no tema dos feminismos, das diferentes sensibilidades que hai dentro do movemento. As tres actrices e o director quixemos profundizar nesta cuestión. Obviamente somos feministas mais vimos que había debates internos con axendas políticas moi diferentes, que atopas se entras en calquera foro. Queriamos retratar, por un lado, o enfrontamento a través de tres feminismos diferentes mais que as protagonistas fosen amigas. Entra un pulso entre amizade e ideoloxía. A peza narra o encontro de tres mulleres inseparábeis na infancia, que hai quince anos que non se ven e que se atopan pola circunstancia de que haberá un congreso feminista en Vigo. Cada unha delas representa un sector do feminismo: o radical, o liberal e o posfeminismo. Son ideas ben distintas de entender neste movemento, que entran nun forte debate. Identidade galega, feminismos... Non son temas arriscados nun espectáculo? O risco do espectáculo era algo que nos preocupaba, ao principio, polas susceptibilidades que podía ferir. No tempo que levamos de xira vimos que non foi así. A nosa idea nunca foi contar a proposta de quen é máis feminista, senón a de retratar tres feminismos diferentes, polo que as persoas do público poden sentirse máis achegadas a unha das tres tendencias. O máis interesante para min é a análise que poden facer das outras ideas, respectar que se pense doutra maneira, e a explicación biográfica de cada unha. A obra vai máis alá, as persoas que hai baixo as ideoloxías. Como chegamos a pensar como pensamos? É dificil conectar desde a diferenza mais o importante é o respecto.


Summary: "Dun tempo para acá, a carencia de persoal e a incapacidade do Sergas para atopar substitutos […] converteu a vida do persoal aínda dispoñible nun auténtico inferno", denuncian os facultativos deste Punto de Atención Continuada.

"O PAC do Porriño é centro con maior presión asistencial da área de Vigo fóra do núcleo urbano principal. Habitualmente desempeña a súa función cunha gran infradotación de medios: tanto o persoal como o espazo do que se dispón é claramente insuficiente para a presión asistencial que soporta. Aínda así, grazas ao esforzo e enorme profesionalidade dos seus traballadores, ata a data demostrou ser resolutivo e eficaz". Así comeza a nota de prensa enviada por sete médicos deste Punto de Atención Continuada (PAC). Un lugar onde o servizo se presta en equipos de dous médicos e dous enfermeiros que fan gardas de 17 ou 24 horas cada catro días. "Isto é, hai oito prazas de médico e oito de enfermería previstas, e con esta rotación cóbrense todos os días do ano, incluíndo todas as noites, fins de semana e festivos". Era, como recoñecen os facultativos "un traballo duro pero levadeiro". Porén, as cousas varían: "Dun tempo para acá, a carencia de persoal e a incapacidade do Sergas para atopar substitutos estando obrigados a prestar asistencia igualmente, converteu a vida do persoal aínda dispoñible nun auténtico inferno". Unha serie de circunstancias (excedencias, vacacións, Baixas…) fan que o PAC vaia ter 4 profesionais médicos menos. Ou sexa, "Catro médicos pasarán de modo obrigatorio a levar a cabo o traballo que viñan realizando oito". Esta situación, que debera ser excepcional, afirman os facultativos, é a segunda vez que ocorre en dous meses. "Tamén debera ser excepcional que o servizo quede descuberto, como ocorreu o pasado 17 de novembro durante dúas horas ao non ser cuberta unha ausencia prevista por vacacións". Os médicos din que se senten "co deber e a responsabilidade" de informar á poboación desta situación. "Cando acuda por unha urxencia ao PAC de Porriño nos próximos días debe saber que vai ser atendido por profesionais extenuados tanto física, pola dureza das quendas que se están vendo obrigados a soportar, como psicoloxicamente por non saber cando vai terminar esta situación".


Summary: O BOE publica esta sexta feira os criterios e requisitos a seguir: desde non coller vehículo nin transporte público para ir até o lugar onde queremos facer exercicio até a prohibición de ir a instalacións deportivas fechadas.

1) Como é o das franxas? As persoas adultas poderán estar na rúa o tempo que queiran, mais sempre dentro das franxas horarias coñecidas: deportes e paseos de 6 a 10 horas e de 20 a 23 horas; maiores de 70 anos e persoas con dependencia, de 10 a 12 e de 19 a 20 horas; e para as menores de 14 anos fica a franxa de 12 a 19 horas. 2) Pero hai límite de tempo? O BOE aclara que non hai límite de tempo para paseos e deportes dentro das franxas horarias. Ou sexa, non se limita a unha hora. 3) E as menores de 14 anos? As menores de 14 anos continúan coas saídas limitadas a 1 hora diaria, que ademais agora deberánd e facer de 12 a 19 horas fronte á franxa de 9 a 21 horas que tiñan desde o sábado pasado até agora 4) É obrigatorio levar máscara? Non é obrigatorio o uso de máscaras. 5) Pode facerse deporte ou pasear en calquera espazo? Prohíbese o uso do vehículo para desprazarse atá zonas onde se queira facer exercicio ou pasear. O que especifica Sanidade é que os atletas terán que "manter unha distancia interpersonal con terceiros de polo menos dous metros". O Goberno tamén establece que durante a actividade física "deberían evitarse espazos ateigados, así como aqueles lugares onde poida haber multitude". 6) Sen interrupcións. A actividade física "na medida do posíbel" debe ser realizada "de maneira continuada, evitando paradas innecesarias en vías ou espazos de uso público". De ter que facer a parada esta deberá ser "polo tempo estritamente necesario". 7) E cal é a distancia? Os paseos restrínxense a 1 quilómetro do domicilio mais poderase sobrepasar esa distancia para facer exercicio. 8) Todas as persoas poden saír? Non. Por exemplo, as persoas internas en residencias de anciás non poderán saír a facer exercicio físico. 9) O "acceso ás instalacións deportivas" fechadas no inicio da pandemia non estará permitido. 10) A limitación de tempo non afecta aos concellos de menos de 5.000 habitantes, por volta de 200 na Galiza.


Summary: Profesionais da Atención Primaria encaran o outono coas mesmas deficiencias coas que iniciaron o desconfinamento e pasaron o verán: con atrasos, falta de persoal e axendas sobrecargadas.

A nova realidade na Atención Primaria non dista moito da vella normalidade. A precariedade e a falta de medios continúan nun sector da sanidade pública chave para garantir a saúde dos usuarios, mais tamén do propio sistema sanitario. "A carencia de persoal e a acumulación de tarefas seguen sendo evidentes", sinalan desde a Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública, dous lastres que sobrecargan a recuperación asistencial nos centros de saúde despois da pandemia e aos que se une agora o seguimento necesario dos novos casos de coronavirus que salpican o territorio. A miña consulta está ao 150% do que vén sendo habitual. "Gran parte do traballo que teño estes días na consulta consiste en tranquilizar, explicar e resolver todas as dúbidas que me traen os pacientes relacionadas cos dous focos de Covid-19 detectados na localidade nas últimas semanas", afirma Miguel López del Pueyo, médico de familia en Muros. "Queren saber se son contacto estreito, se para o seu caso se recomenda unha proba PCR ou cales son as circunstancias nas que se debe realizar un illamento" e todas estas aclaracións, recoñece, supoñen "unha sobrecarga" tanto para el como para os outros tres facultativos que atenden o centro de saúde de Muros -dous están de vacacións-na recta final de agosto. "Creo que fixemos un bo manexo dos casos de coronavirus detectados na vila e que están controlados, mais iso non impide que a miña consulta estea a 150% do que vén sendo habitual", asegura Miguel López del Pueyo. Sobrecarga Covid Desde a área sanitaria de Pontevedra, confirman esa sobrecarga derivada do novo coronavirus, tanto nos centros de saúde como nos Puntos de Atención Continuada. "Na actualidade, polas características dos pacientes e a clínica que presentan case todo o traballo asociado á Covid-19 recae na Atención Primaria", manifesta María Armas, médica nun PAC na comarca do Salnés e tamén facultativa de reforzo en Atención Primaria. "Os pacientes xa non veñen con problemas graves que requiran hospitalización ou coidados intensivos, polo tanto, o labor que durante a primeira vaga de contaxios desenvolveu a medicina especializada agora tócalle asumilo á Atención Primaria", incide. E faino nun contexto de sobrecarga xeneralizado, engade, con axendas imposíbeis de até 60 pacientes e con todos os programas de pacientes crónicos pendentes de resolver. "Temos unha carga asistencial tremenda derivada do confinamento á que aínda non se lle deu saída: hipertensos, diabéticos, doentes con patoloxías renais, cardíacas ou oftalmolóxicas. Moitos, á espera". Tes que valorar, diagnosticar e indicar un tratamento practicamente a cegas. Estes coidados xa representaban un peso engadido antes da pandemia, apunta Armas, "porque se viña traballando con cotas moi altas de pacientes, axendas densas e poucas substitucións". A chegada do verán no fixo máis que agravar a situación. "Durante os meses de estío hai máis ausencias. As vacacións e os permisos aumentaron as intersubstitucións e os reforzos en consulta, como no meu caso. Despois de cumprir co meu horario laboral no Punto de Atención Continuada apoio os compañeiros no centro de saúde, o que supón unha sobrecarga de horas e de traballo insoportábel". Proba do exceso asistencial ao que se ve sometida a Atención Primaria é a baixa en bloque de media ducia de médicos que se produciu a mediados de agosto no centro de saúde do Grove. "O seu caso explica moi ben a realidade dos centros de saúde durante o verán, nunha zona costeira e coa presión engadida da Covid-19", salienta María Armas, quen apunta a necesidade de poñer en contexto este caso. Medicina pouco eficaz "O Grove quedou sen médicos porque xa non eran quen de asumir as axendas e as consultas baixo o estrés e a responsabilidade engadida que implica unha sobrecarga asistencial que, ademais, hai que xestionar de maneira telefónica". Armas asegura que se está exercendo unha medicina que a moitas profesionais non lles "dá tranquilidade". Son consultas moito "máis exixentes e difíciles de interpretar, moito máis cansadas", sinala José María Dios desde a Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública. "Tes que valorar, diagnosticar e indicar un tratamento practicamente a cegas" engade Armas, quen pon en dúbida a medicina e a calidade asistencial deste tipo de consultas. "Creo que non é xusta nin eficaz. Pasamos consulta, si; resolvemos realmente, como merecen, os problemas da xente, creo que non". [Podes ler a reportaxe íntegra no Nós Diario en papel, á venda a partir da terza feira, día 25, nos quiosques ou na nube]


Nova xornada completa do Fútbol da Costa, nesta fin de semana marcada polo novedoso sorteo da Copa da Costa. Pero non parou de rodar o balón e o domingo tivemos un novo e intenso carrusel tecnolóxico en directo a través de www.futboldacosta.com. Por arriba, na Preferente, unha de cal e unha de area. O Sofán volvía vencer fóra da casa e parece que respira por fin. Non así o Xallas, que caía ante o Dubra e métese en zona de posibles arrastres. Xornada bastante positiva 1ª, onde os máis necesitados sumaron boas goleadas. O Fisterra sumaba unha nova vitoria pero non consegue recurtar co líder. Venceu o Baio, tras dúas derrotas seguidas, e venceu a Esteirana, que segue a súa espectacular escalada na segunda volta. Caían Dumbría e Soneira, deixando ao cadro soneirán algo preocupado. Na Liga da Costa, volve apretarse a cousa. Recorta o Corme dous puntos tras vencer no derbi ao Ponteceso, no partido da xornada, e aproveitando o empate do Mazaricos en casa ante o San Lorenzo. O cadro cormelán colócase a 3 do líder amarelo, e saca xa 7 puntos ao Ponteceso. A 7 do líder fica agora o Volantes, sumando a súa 6ª vitoria consecutiva en Zas. Por arriba, os que parecen dicir adeus a loita polo título son o Baíñas que caía ante o Cerqueda, e o Muxía, que caía ante un Muros que conseguía tres puntos fundamentais na loita por evitar o descenso. Como os do Lira, ante o Cee; ou os Buño ante o Ameixenda, dúas vitorias que valen ouro nesa pelexa. Na 3ª, o líder Coristanco aprazou o partidazo da xornada ante o Castriz polo pasamento dun familiar do seu xogador Lagoa. O Cabana sufriu para meter algo de presión vencendo, non sen apuros, a un Outes que se puxo por diante. Tamén tivo que remontar o Porteño para superar ao Corcubión e seguir afianzando a promoción sen descolgarse da loita polo ascendo directo. Na loita pola promoción, Castrelo e Nantón, que empataron, desaproveitaron unha boa ocasión para achegarse a Outes e Camariñas, que caía no derbi camariñán que supón a sgeunda vitoria do ano para As Baleas. A base Na base, o máis destacado foi o cambio de líder en Xuvenís, onde Os Miúdos sumaban a súa 6ª vitoria seguida ante un Cabana que viña líder e marcha por detrás do cadro muradán polo golaveraxe. O Corme, se vence o seu partido de menos, ficaría en todo caso un punto por riba dos dous, mentres o Fisterra queda a 5 puntos do líder, o Sofán a 9 (tras unha insperada goleada) e Esteirana e Outes (que vén como unha moto) a 10. Xornada importante, a falta 6, en Cadetes, onde o Outes aproveitou que o Zas aprazou o seu partido para igualalo na táboa, mentres o Cee perdeu a ocasión de asaltar o liderato ao perder ante o Sofán, o 4º. En infantís, Dumbría, Cee e Xallas seguen a súa pelexa goleando. Ademais, remataron ademais 4 das ligas de F8, que xa tiñan o campión decidido. Como se pon a Liga de Veteranos Espectacular está a Liga de Veteranos, despois de derrota do líder, Zas ante o Soneira, que deixa a táboa con 3 equipos no alto da táboa (os dous equipos soneiráns xunto ao San Román), e San Lorenzo, que superaba ao Dumbría, ao que distancia case definitivamente, a 2 puntos. Máis información O sorteo da Copa da Costa, un evento pioneiro no fútbol galego. Resultados e clasificacións en www.futboldacosta.com. O cadro da Copa da Costa en www.copadacosta.com.


Summary: O 6 de decembro de 1383 era asasinado no Palacio Real de Lisboa Joam Fernandes de Andeiro, un dos máis grandes diplomáticos do século XIV europeo, grande estratega e político, ennobrecido co título de Conde de Ourem e que pasaría á historia como Conde de Andeiro, freguesía do concello de Cambre, onde nacera en 1320. O Concello resgatou esta quinta feira, día 6, a súa figura.

Achegarse á epopea do Conde de Andeiro é iniciar unha viaxe a unha figura fascinante, obxecto a un tempo de mitificación e esquecemento debido á dimensión e incomodidade da súa biografía. Biografía que o Concello de Cambre pretende resgatar do baúl para a divulgar, contextualizar e dignificar, "facendo xustiza a un patriota galego inxustisimamente descoñecido cando non menosprezado", afirmou na mañá da cuarta feira o concelleiro de Cultura, Dani Carballada. O conde de Andeiro defendeu no seu momento unha solución atlantista para afianzar e perpetuar a soberanía da Galiza, vinculando o país a Inglaterra, onde residiu como embaixador, e a Portugal, onde chegou a ser unha figura clave e referencial, que pervive a día de hoxe, en grande medida deturpada, no imaxinario colectivo do país. "Baixo a súa iniciativa, A Coruña proclamou Fernando O Fermoso de Portugal rei da Galiza, trasladando a súa corte á capital herculina, que chegou a emitir moeda propia e a manter relacións internacionais plenamente soberanas nun período histórico que só rematou logo do asedio e ataque dos exércitos casteláns, tras a derrota, que non rendición, da Coruña, vencida xa o resto da nación", explicou o edil de Cultura. Conmemoración En colaboración coa Asociación Veciñal A Torre de Andeiro, o Concello conmemorou a I Xornada de Irmandade Galego-Portuguesa Conde de Andeiro. Precisamente, a pista deportiva que leva o nome do conde acolleu a primeira hora da quinta feira un repertorio especial de composicións galegas e portuguesas a cargo da banda de música da escola Sementeira de Cambre en compañía do grupo de música tradicional da entidade. Foi un percorrido por séculos de tradición musical, alén de lingüística, común entre ambas beiras do Miño e que rematou co emblemático Grândola Vila Morena. A continuación, estreouse un pequeno documentario divulgativo sobre a figura do Conde de Andeiro, co obxecto dar a coñecer en apenas 10 minutos os aspectos máis salientábeis da súa vida. A sorpresa da xornada chegou cando ao pé do cruceiro situado nas inmediacións da igrexa de San Martiño fixo aparición o conde de Andeiro, quen, no día en que se facían exactamente 635 anos da súa morte, semellaba estar máis vivo que nunca. Foi posíbel grazas á recreación histórica que realizou o actor e historiador Suso Martínez, que debuxou un percorrido teatralizado pola parroquia e que rematou nos restos da primitiva Torre na que naceu o conde de Andeiro e na que chegou a hospedarse o rei Fernando de Portugal. A presidenta da asociación veciñal, María José Naya, e os concelleiros de Cultura e de Deporte, Dani Carballada e Brais Cubeiro, amosaron a súa satisfacción polo balanzo positivo dun acto que se prolongou pola tarde cun animado obradoiro para crianzas e coa posterior conferencia a cargo da normalizadora lingüística municipal Alicia Longueira e da historiadora Águeda Rei. A palestra derivou nunha sorte de faladoiro en que se reflexionou sobre o devir de Galiza se trunfasen as teses e proxectos de Andeiro. Día do Conde de Andeiro A xornada naceu para ficar, en palabras do Concello de Cambre, "será de agora en diante o Día do Conde de Andeiro", afirmou Carballada, que dixo sentirse satisfeito por dar a coñecer "unha historia que estaba esquecida e soterrada". "Nós mesmos, aquí, en Andeiro, sabiamos da Torre e sabiamos da existencia do conde, pero descoñeciamos en grande medida a historia, o seu contexto e a súa importancia, de aí que sexan necesarias iniciativas como esta", expuxo a representante veciñal. "Dentro dun tempo o Conde de Andeiro será unha figura popular, moito máis coñecida e valorada dentro e fóra de Cambre, será un atractivo máis, un elemento diferenciador e un factor de orgullo e autoestima para a Galiza toda, ademais dun símbolo da nosa historia común con Portugal", puxo de manifesto o edil de Cultura ao concluír a xornada. O tamén concelleiro Brais Cubeiro indicou que "toca primeiramente dar a coñecer máis e mellor o Conde de Andeiro como paso previo para, en vindeiras edicións, afondar e abrir espazos á irmandade, á amizade e ao convivio con Portugal, porque esa é a mensaxe e a filosofía desta iniciativa, consolidar un foro de entendemento e colaboración entre dúas nacións irmás, aberto á participación do tecido asociativo e de axentes sociais e culturais".


Summary: A portavoz nacionalista traslada o seu recoñecemento aos galegos e galegas "que sacan adiante os seus proxectos persoais, empresariais, as súas ideas, que sacan adiante as súas familias sen renderse. Sodes un exemplo".

A punto de finalizar o ano, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, volveu dirixirse ós galegos e ás galegas cunha mensaxe de fin de ano na que fai un chamamento á confianza e ao optimismo nun momento en que os datos da pandemia son motivo de preocupación. "Temos por diante unha situación complexa, mais non nos desanimemos, imos saír adiante e imos facelo grazas ao voso comportamento exemplar e a vosa xenerosidade. Para min é un orgullo ver como seguides afrontando esta pandemia, sodes un espello no que mirarme, un exemplo a seguir e agardo estar a vosa altura", destaca na súa alocución. A líder do BNG empeza o seu discurso resaltando a aportación e o esforzo do persoal do sistema público de saúde e dos investigadores e investigadoras. "Grazas aos profesionais da sanidade que nos coidaron e nos coidan, e grazas aos científicos e científicas porque nos deron o escudo protector da vacina". Tras os agradecementos, Pontón fai unha chamada á confianza e ao optimismo. "Temos que ser optimistas porque estou segura que imos saír adiante", afirma a líder nacionalista. 💜Sei que son momentos difíciles, pero hoxe quero convidarvos ao optimismo convencida de que imos saír adiante, porque somos un pobo honesto, traballador e xeneroso. Sodes un exemplo e espero estar a vosa altura. Feliz 2022! 📹 Mensaxe de fin de ano. 👇 pic.twitter.com/ZUZZxGiCWK— Ana Pontón (@anaponton) December 30, 2021 "O optimismo nace de todos e de todas as galegas que con gran esforzo sacan adiante os seus proxectos persoais, empresarias, as súa ideas, que sacan adiante as súas familias sen renderse; o optimismo da mocidade que loita por un futuro mellor e que ademais nos recorda que temos que coidar o planeta; a esperanza e o optimismo das mulleres que enchemos prazas e rúas porque queremos vivir nunha Galiza con igualdade; o optimismo que nace dos e das traballadoras que nos demostran que temos un gran tecido produtivo, desas pequenas e medianas empresas que asombran cos seus proxectos innovadores", enumerou na súa mensaxe. "En definitiva, o optimismo dunha Galiza que o ten todo para saír adiante, porque somos un pobo honesto, traballador e xeneroso. É un momento para ter confianza e optimismo porque temos todo por gañar. Feliz 2022", conclúe Ana Pontón a súa mensaxe de fin de ano ós galegos e ás galegas, gravada no Parlamento ante unha obra de Quintana Martelo.


Summary: Trátase dun decálogo asumido polas 30 alcaldías nacionalistas e dunha estrutura creada co obcextivo de partillar "ideas e proxectos" cara á construción dunha "Galiza diferente" desde o local.

As 30 alcaldías e 12 gobernos de coligazón cos que conta o BNG desde as eleccións do 24 de maio asumiron esta quinta feira no primeiro encontro municipal da organización frontista, un decálogo de prioridades. Aliás, lanzaron 'Concellos en rede por Galiza', unha iniciativa que visa conformar unha estrtura na que partillar "ideas e proxectos" á fin de construíren unha "Galiza diferente" desde o local. Entre os 10 compromisos prioritarios asinados polas equipas de goberno atópanse a loita contra os despezos, a pobreza ou a violencia machista. Para alén, de se declararen "insubmisos" aos ditames da UE através do rexeitamento do Tratado de Libre Comercio que están a negociar a Comisión europea e os EUA. "Queremos mostrar desde os concellos que hai unha alternativa ás políticas antisociais e antigalegas do PP", sinalou en comparecencia de imprensa o portavoz nacional da organización frontista, Xavier Vence. "Estamos nas institucións para defender os intereses de todos e todas, cun concello transparente, dialogante onde o benestar social sexa a prioridade porque queremos estar ao lado das persoas", explicou a alcaldesa de Moaña, Leticia Santos, unha das caras novas que encabezarán gobernos municipais nacionalistas. Tamén Xosé Luís Rivas, Mini, rexedor de Boimorto asegurou que as localidades gobernadas polo Bloque desenvolverán "unha rebelión sería e tranquila, pero firme", tamén no rural.


Todo tipo de suspicacias móvense en torno ao escuro atentado terrorista acaecido o pasado 3 de abril en San Petersburgo, con saldo preliminar de once mortos e decenas de feridos. Sen reivindicación ningunha ata o momento, este atentado ocorre nun contexto de complexidades para o presidente ruso Vladimir Putin. As sospeitas preliminares obviamente enfocan sobre a presunta autoría do Estado Islámico, particularmente motivadas pola intervención rusa en Siria desde 2015, e da posible proliferación de redes xihadistas espalladas dende o Cáucaso ruso ata Asia Central, tomando en conta a procedencia kirguiza do presunto autor. Non obstante, o escenario aborda igualmente todo tipo de matices que complican unha diagnose mais certeira sobre as causas deste atentado e as implicacións xeopolíticas que o mesmo pode ter, principalmente para Rusia. Tanto como a capital Moscova, San Petersburgo identifica o centro neurálxico do poder ruso. En materia de terrorismo, con anterioridade Rusia xa recibira atentados similares dentro deste centro neurálxico de poder, con elevadas cifras de mortos. Todos eles ocorreron en Moscova. Os mais importantes foron o secuestro no moscovita teatro Dubrovka en 2002 por parte dun comando chechén (170 mortos), así como tres atentados (dous en 2004 e un en 2010) no metro de Moscova, con saldo aproximado global dunha centena de mortos. Outro atentando relevante contra obxectivos rusos aconteceu en 2004 nunha escola en Beslán, república de Osetia do Norte no Cáucaso ruso, con 334 mortos, a metade nenos, e cuxa autoría foi atribuída a grupos islamitas chechéns e ingushetios. En 2015, o Estado Islámico reivindicou o derrube dun avión que cubría a ruta dende o balneario exipcio de Sharm el Sheij ata San Petersburgo, con 224 pasaxeiros e tripulantes mortos, case todos rusos. A pista xihadista As autoridades e a poboación rusas asumen que o seu país é un obxectivo estratéxico para atentados terroristas. Por tanto, esta perspectiva planea inmediatamente á hora de analizar as causas do ataque ao metro de San Petersburgo, que pode modelarse entre a pista chechén e caucásica ata a penetración de redes xihadistas islamitas, afiliadas ou non ao Estado Islámico ou Al Qaeda. Non obstante, a pista chechén pode perder forza ante a brutal "pacificación" de Chechenia en tempos de Putin, investimentos económicos mediante. Moscova fortalece este marco coa perpetuidade dun sistema de autocracia represiva encarnada no seu "delfín" Ramzán Kadírov, que permitiu a aparente neutralización dos elementos separatistas e nacionalistas no Cáucaso norte baixo soberanía rusa, principalmente establecidos nas repúblicas de Chechenia, Daguestán, Ingushetia, Kabardino Balkaria e Osetia do Norte. Pode por tanto que esta presunta debilidade dos grupos separatistas caucásicos dificulten notablemente a perspectiva de atribuírlles directamente a autoría do atentado de San Petersburgo. A complexidade aumenta ante a inexistencia dunha reivindicación clara sobre o atentado de San Petersburgo. Horas despois do mesmo, as autoridades rusas, en cooperación dos servizos de seguridade de Kazajstán e de Kirguizistán, identificaron a Abjarzhon Dalilov, un mozo kirguizo de 22 años, como o presunto autor. Se ben con nacionalidade rusa, Dalilov provén da localidade kirguiza de Osh, que ten rexistrado nos derradeiros anos unha intensa actividade de proliferación de redes xihadistas e islamitas. De verificarse a pista kirguiza, este contexto revelaría a cada vez maior expansión de militantes desas repúblicas centroasiáticas ex soviéticas, así como do Cáucaso ruso, en redes xihadistas, afiliadas ou non ao Estado Islámico. No caso caucásico, esta expansión de militantes é mais evidente desde a recente creación do Vilayat Kavkaz, ou Emirato do Cáucaso, con epicentro en Chechenia, Daguestán e Ingushetia. Este grupo orixinalmente correspondía a unha filial caucásica do Estado Islámico que finalmente terminou vinculándose con Al Qaeda, o principal rival do Estado Islámico na supremacía polo control das redes xihadistas a nivel global. Este contexto intúe, por tanto, unha crúa loita de poderes entre ambas organizacións polo control da denominada "fronte rusa" do xihadismo. No caso caucásico, o aparente apaciguamento dos elementos separatistas chechéns reforzou as expectativas dos grupos xihadistas por aumentar a súa presenza, evidenciándose incluso un pulso de poder trala creación do Emirato do Cáucaso. Aquí tamén observouse un traspaso de liderados da orixinal fonte chechén a favor do ascenso de líderes daguestanís. Diversas fontes de intelixencia confirman a existencia de máis de 2.000 muyahiddin o combatentes xihadistas rusos en Siria, o cal fai de Rusia o maior exportador de combatentes para o Estado Islámico fóra do mundo árabe. Así e todo, desde 2016 vense rexistrando unha forte expansión de redes afiliadas ao Estado Islámico por Asia Central, contando incluso coa colaboración de grupos islamitas alí existentes (Movemento Islámico de Uzbekistán) e incluso dos talibáns en Afganistán e Paquistán. Neste último apartado, o punto gravitacional de irradiación destes grupos tamén alcanza a Kirguizistán e a fronteira con China, en particular dentro dalgunhas redes xihadistas e separatistas establecidas na rexión autónoma chinesa de Xinjiang. A razón da expansión de redes centroasiáticas por parte do Estado Islámico ten especial incidencia tralas ofensivas por parte das forzas leais ao réxime de Bashar al Asad, con apoio ruso, en Aleppo (Siria), así como da coalición internacional dirixida por EUA en Mosul (Iraq). O corredor Aleppo-Mosul era o centro neurálxico de operacións del Estado Islámico en Oriente Medio, cuxo bastión queda agora practicamente confinado á localidade siria de Raqqa. Por tanto, a necesidade de expandir este centro de operacións do Estado Islámico cara Asia Central e o Cáucaso ruso era un imperativo estratéxico para esta organización. Esta expansión ven sendo unha información recorrente nos servizos de intelixencia rusos e rexionais. En setembro de 2016, o Estado Islámico nomeou como xefe militar a Gulmurod Khalimov (41 anos), natural de Tadxikistán. Antes de unirse ao EI en 2015, Khalimov foi adestrado en forzas especiais antiterroristas tanto polo goberno tadxiko como por Rusia e EUA. Trala súa experiencia combatente en Siria co EI, Khalimov asumiu o seu novo rol como xefe militar en substitución de Tarján Batirashvili, de nacionalidade xeorxiana, mellor coñecido como "Umar o Chechén". Batirsahvilli morreu en xullo de 2016 tralo bombardeo estadounidense a Mosul. Este contexto probablemente pode explicar o presunto recrutamento do mozo kirguizo para atentar (baixo a modalidade de "lobo solitario" xa anteriormente presentadas noutros atentados) directamente nalgún centro importante do poder ruso alén de Moscova. Desde finais de 2016, o servizo de seguridade ruso FSB ven rexistrando numerosos movementos de presuntos terroristas encubertos dentro da vasta comunidade de traballadores inmigrantes centroasiáticos existente en Rusia. Así, viñan sendo frecuentes as detencións de varios sospeitosos que presuntamente planificaban atentar en Moscova e San Petersburgo. Outras informacións aducían de labores de adoutrinamento por parte de membros destas redes dentro das comunidades de inmigrantes centroasiáticos, frecuentemente estigmatizados e marxinalizados dentro da sociedade rusa. Os equilibrios de Putin Este atentando de San Petersburgo ocorre igualmente nun momento de tensión nas relacións entre Rusia e Occidente sobre as presuntas conexións do Kremlin en EUA e Europa, e que se enfocan principalmente de cara á administración de Donald Trump así como das presuntas conexións rusas con líderes populistas en Europa. Paralelamente, este atentado acontece subitamente nun momento en que diversas protestas contra a corrupción comezaban a potenciarse en Rusia, con numerosas detencións. Desde a súa derradeira reelección en 2012, Putin prohibiu a realización de protestas en Rusia, toda vez están convocadas eleccións presidenciais para 2018, onde Putin busca outra reelección que lle permita unha maioría parlamentaria para impulsar unha reforma constitucional que permita a reelección indefinida. Por tanto, a presunta implicación xihadista no atentado de San Petersburgo pode reestruturar un equilibrio de poder no que Putin agarda manter os seus imperativos estratéxicos. Semanas antes do atentado, Putin recibiu no Kremlin ao presidente israelí Benjamín Netanyahu, ao presidente turco Recep Tayyip Erdogan, ao seu homólogo iraniano Hassan Rouhaní e a Marine Le Pen, candidata da Fronte Nacional para as eleccións presidenciais francesas do próximo 23 de abril. O mesmo día do atentado, Putin recibía precisamente en San Petersburgo ao presidente bielorruso Aleksandr Lukashenko nunha visita que selaba a reconciliación ruso-bielorrusa. Estas disputas víronse recentemente afectadas polos problemas de enerxéticos e de subministro de gas ruso, así como polo distanciamento de Lukashenko co respecto a Putin polo conflito ucraíno e o non recoñecemento de Minsk ao retorno de Crimea á soberanía rusa en 2014. Tanto Le Pen como Trump teñen feito causa común con Putin na estratexia de loita antiterrorista, aspecto que pode acelerarse aínda mais tralo atentado de San Petersburgo, abrindo canais de cooperación que poden reducir a tensión ruso-occidental. As expresións de solidariedade por parte de Trump e Europa tralo atentado de San Petersburgo pode servir a Putin para equilibrar os seus apoios e a solidariedade internacional na perspectiva de colocar a loita antiterrorista como unha estratexia chave da seguridade internacional. Pola súa banda, as visitas de Netanyahu, Erdogan e Rouhaní son igualmente estratéxicas para a xeopolítica de Putin, principalmente no fortalecemento das alianzas rusas na contorna euroasiática e de Oriente Próximo. Israel vese convertendo nun súbito aliado de Putin dentro da súa estratexia en Oriente Próximo, co cal o presidente ruso agarda consolidar a Rusia como un actor de equilibrio nas tensións rexionais enfocadas na guerra siria e na confrontación entre Israel e Irán polo programa nuclear iraniano. Paralelamente, Israel alberga unha importante diáspora rusa que Putin desexa aproveitar como actor relevante, particularmente no sector turístico e de investimentos económicos. Pola súa banda, Turquía celebrará o próximo 16 de abril un referendo de reforma constitucional na que Erdogan agarda consolidar un sistema presidencialista de corte vitalicio. No caso iraniano, o país persa irá a eleccións presidenciais o próximo 19 de maio, onde Rouhaní busca a súa reelección. Putin mantén as expectativas das vitorias electorais de Erdogan e Rouhaní que lle permitan afianzar os seus imperativos estratéxicos. No obstante, este atentado tamén revela certas fisuras en materia de seguridade interna para Rusia, acrecentando as implicacións que este aspecto ten desde o exterior. En mente están dous eventos deportivos. Rusia organizará en 2017 a Copa FIFA de Confederacións e no 2018 o Mundial de Fútbol, os cales potenciarían as expectativas rusas de atracción de turistas e de investimentos estranxeiros. Para líderes populistas como Le Pen, Putin é observado como un aliado que pode axudar a reducir a dependencia estratéxica que Europa ten con Washington, toda vez Rusia é observada por estes liderados como unha especie de "muro de contención" do xihadismo islamita terrorista. Pero o atentado de San Petersburgo pode ensinar que a realidade é moito mais complexa do que parece. Putin pareceu explicarlle moi ben estas complexidades a Lukashenko momentos antes do atentado: "debemos estar preparados para todo (…) ante a enorme cantidade de retos aos que se enfronta o mundo".